Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB1/415-443/10-3/IM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2010-07-08
Teza: Czy dla pawilonu rozbudowywanego i nadbudowywanego, którego koszty modernizacji przekroczą 100% wartości początkowej Wnioskodawca może ustalić indywidualne stawki amortyzacyjne, tj. amortyzację w wysokości 10%?
Słowa kluczowe: amortyzacja; budowa; grunty; modernizacja; pawilon; stawka-stawka amortyzacyjna; wartość-wartość początkowa
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana , przedstawione we wniosku z dnia 14 kwietnia 2010 r. (data wpływu 19 kwietnia 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia indywidualnej stawki amortyzacyjnej - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 19 kwietnia 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia indywidualnej stawki amortyzacyjnej.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Dnia x 2010 r. Wnioskodawca zakupił wraz z małżonką na własność zabudowaną nieruchomość za kwotę 30.000 zł. Nieruchomość tą pragnie wykorzystać w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Przed przyjęciem do używania nieruchomość będzie remontowana i rozbudowywana. Na dzień dzisiejszy pawilon ma powierzchnię ok. 90 m². Po rozbudowie (powiększeniu zarysu budynku nadbudowaniu I piętra) powierzchnia nieruchomości wyniesie około 180 m². Szacunkowe koszty remontu i rozbudowy wyniosą ponad 30.000 zł, tj. powyżej 100 % wartości zakupu.

Akt notarialny zakupu nieruchomości opiewa na kwotę 30.000 zł, bez wyszczególnienia wartości pawilonu i wartości gruntu. W związku z tym, że grunt nie podlega amortyzacji, koniecznym stało się ustalenie wartości gruntu w ogólnej cenie zakupu. Dnia x 2010 r. rzeczoznawca majątkowy wykonał na zlecenie Wnioskodawcy operat szacunkowy nabytej nieruchomości. Wartość nieruchomości wg rzeczoznawcy 42.000 zł, w tym wartość gruntu 21.400 zł, tj. 50,95 % wartości całej nieruchomości. Przyjmując te dane do wartości z aktu notarialnego Wnioskodawca może oszacować wartość gruntu i wartość pawilonu:

*   wartość gruntu 30 000 x 50,95 % =15 28500 zł,
*   wartość pawilonu 30 000 x 49,05 % = 14 71 5,00 zł.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie w zakresie ustalenia indywidualnej stawki amortyzacyjnej.

Czy dla pawilonu rozbudowywanego i nadbudowywanego, którego koszty modernizacji przekroczą 100% wartości początkowej Wnioskodawca może ustalić indywidualne stawki amortyzacyjne, tj. amortyzację w wysokości 10%?

Zdaniem Wnioskodawcy, dla ww. pawilonu można zastosować indywidualną stawkę amortyzacyjną w wysokości 10 % zgodnie z art. 22j ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż można go będzie uznać za ulepszony zgodnie z definicją zawartą w art. 22j ust. 3 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tj. jeżeli przed wprowadzeniem do ewidencji wydatki poniesione przez podatnika na ulepszenie stanowiły co najmniej 30 % wartości początkowej.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

W myśl art. 22 ust. 8 ww. ustawy kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.

Stosownie do treści art. 22a ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1.  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2.  maszyny, urządzenia i środki transportu,
3.  inne przedmioty

\- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Generalna zasada określona w art. 22i ust. 1 ww. ustawy stanowi, że odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 22j-22ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1.

Zgodnie z art. 22j ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatnicy z zastrzeżeniem art. 22l, mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy niż: dla budynków (lokali) i budowli, innych niż wymienione w pkt 4 - 10 lat, z wyjątkiem:

1.  trwale związanych z gruntem budynków handlowo-usługowych wymienionych w rodzaju 103 Klasyfikacji i innych budynków niemieszkalnych wymienionych w rodzaju 109 Klasyfikacji, trwale związanych z gruntem,
2.  kiosków towarowych o kubaturze poniżej 500 m3, domków kempingowych i budynków zastępczych

\- dla których okres amortyzacji - nie może być krótszy niż 3 lata.

W myśl art. 22j ust. 3 pkt 1 ww. ustawy, środki trwałe, o których mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za:

1.  używane - jeżeli podatnik wykaże, że przed ich nabyciem były wykorzystywane co najmniej przez okres 60 miesięcy, lub
2.  ulepszone - jeżeli przed wprowadzeniem do ewidencji wydatki poniesione przez podatnika na ulepszenie stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.

Ze złożonego wniosku wynika, że Wnioskodawca zakupił wraz z małżonką na własność zabudowaną nieruchomość za kwotę 30.000 zł. Nieruchomość będzie wykorzystywał w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, przed przyjęciem do używania nieruchomość będzie remontował i rozbudowywał. Na dzień dzisiejszy pawilon ma powierzchnię ok. 90 m², po rozbudowie (powiększeniu zarysu budynku nadbudowaniu I piętra) powierzchnia nieruchomości wyniesie około 180 m². Szacunkowe koszty remontu i rozbudowy wyniosą ponad 30.000 zł, tj. powyżej 100 % wartości zakupu.

Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, iż Wnioskodawca na podstawie art. 22j ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, może zastosować indywidualną stawkę amortyzacyjną – maksymalnie 10%, dla zakupionego pawilonu, który przed wprowadzeniem do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zostanie ulepszony, a wydatki na ulepszenie będą stanowiły co najmniej 30% ich wartości początkowej.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Tutejszy organ informuje, że wniosek w zakresie ustalenia wartości początkowej pawilonu został rozstrzygnięty w dniu 8 lipca 2010 r. odrębną interpretacją indywidualną nr ILPB1/415-443/10-2/IM.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.