Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.654.2024.2.AP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-11
Teza: Opodatkowanie sprzedaży udziałów w nieruchomościach
niezabudowanych.
Słowa kluczowe: nieruchomości-nieruchomość niezabudowana
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
spadek
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 grudnia 2024 r. za pośrednictwem operatora pocztowego wpłynął Pani wniosek z 8
    listopada 2024 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy opodatkowania
    sprzedaży udziałów w nieruchomościach. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie
    – pismem z 17 lutego 2025 r. (wpływ 21 lutego 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawczyni jest obywatelem polskim, niemniej jednak w roku (...) wyemigrowała do
    Szwecji, stając się szwedzkim rezydentem podatkowym. W (...) r. zmarł ojciec
    Wnioskodawczyni.
    Wnioskodawczyni wraz z bratem oraz matką nabyła, na podstawie przeprowadzonego
    postępowania spadkowego przed Sądem Rejonowym w (...), w dniu (...) 2012 r. udział w
    spadku po zmarłym ojcu w wysokości 1/3.
    W tym miejscu należy wskazać, iż matka oraz brat Wnioskodawczyni również
    wyemigrowali w roku (...) r. do Szwecji i do dnia dzisiejszego są szwedzkimi rezydentami
    podatkowymi.
    Masa spadkowa po zmarłym ojcu Wnioskodawczyni obejmowała:
    1) nieruchomość składającą się z ziemi rolnej, pastwisk oraz lasów w (...), obręb (...) -
      numery ewidencyjne działek: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 i 10, 11, 12, 13, 14;
    2) stary dom jednorodzinny znajdujący się w (...);
    3) rozpoczętą budowę innego domu jednorodzinnego mieszkalnego w (...).
    W tym miejscu należy wskazać, iż ojciec Wnioskodawczyni wyemigrował z Polski do Szwecji
    na początku lat 80. z uwagi na stan wojenny. Ojciec Wnioskodawczyni w latach 90.
    dokonał zakupu ok. (...) hektarów ziemi rolnej niedaleko swojego rodzinnego miasta.
    Zakup ziemi nastąpił z zamiarem podziału na działki budowlane i budowie kilku domów,
    dla całej rodziny - do zamieszkania na stałe lub do zamieszkania w okresie wakacyjnym (z
    uwagi na miejsce zamieszkania w Szwecji).
    Po śmierci Ojca, Wnioskodawczyni wraz z pozostałymi spadkobiercami podjęli decyzję o
    sprzedaży wszystkich składników majątkowych nabytych w drodze spadku, z uwagi na
    brak zamiaru powrotu do Polski.
    W tym celu Wnioskodawczyni wraz z pozostałymi spadkobiercami skontaktowała się z
    biurem pośrednictwa nieruchomości i w 2014 r. Wnioskodawczyni wraz z pozostałymi
    spadkobiercami dokonała sprzedaży domu w budowie w (...) (Wnioskodawczyni dokonała
    sprzedaży udziału 1/3 - pkt 3 masy spadkowej) oraz jednej działki bez możliwości
    zabudowy o numerze ewidencyjnym 14 (Wnioskodawczyni dokonała sprzedaży udziału 1
    /3 - jeden z elementów pkt 1 masy spadkowej).
    Należy również wskazać, iż większość gruntów, które posiadał zmarły ojciec
    Wnioskodawczyni stanowiły ziemie rolną (pastwiska, grunty orne, nieużytki). Nadto ze
    względu na słabą jakość gleby, nie dało się ich sprzedać jako działki rolne (brak
    potencjalnych osób zainteresowanych zakupem).
    W roku 2020 właściciel innych gruntów, sąsiadujących z gruntami nabytymi przez
    Wnioskodawczynię wraz z pozostałymi spadkobiercami w drodze spadku (dalej jako
    Sąsiad) skontaktował się z Wnioskodawczynią i przedstawił propozycję wspólnego
    podziału gruntów na działki budowlane, które według Sąsiada można było sprzedać
    (Sąsiad nie mógł tego zrobić sam, albowiem jego teren nie był wystarczająco szeroki aby
    go podzielić samodzielnie).
    Według propozycji Sąsiada działki o numerach ewidencyjnych 5 i 7 miały być podzielone
    na nowe działki - 15/1, 15/2, 15/3, 15/4, 15/5, 15/6, 15/7, 15/8.

    Wnioskodawczyni wraz z pozostałymi spadkobiercami zgodziła się na to i za
    pośrednictwem Sąsiada dokonała wraz z pozostałymi spadkobiercami w roku 2021
    podziału działek 5 i 7 jak wyżej.
    Nadto Sąsiad znalazł również potencjalne osoby, który były zainteresowane zakupem
    części działek należących do Wnioskodawczyni oraz pozostałych spadkobierców i w
    efekcie tego na przełomie roku 2021 oraz 2022 Wnioskodawczyni wraz z pozostałymi
    spadkobiercami dokonała sprzedaży wszystkich 8 nowo powstałych dziełek po podziale - a
    więc działek 15/1, 15/2, 15/3, 15/4, 15/5, 15/6, 15/7, 15/8 (Wnioskodawczyni dokonał
    sprzedaży udziału 1/3).
    W tym miejscu, co istotne, cena sprzedaży nie była kluczowa, albowiem chodziło o w
    miarę szybką sprzedaż, nie wymagającą zbyt częstych wizyt w Polsce dla Wnioskodawczyni
    oraz pozostałych spadkobierców.
    Wnioskodawczyni wskazuje, iż mieszkając i przebywając w Szwecji, jej udział w procesie
    podziału działek i sprzedaży ograniczył się jedynie do podpisania dokumentów
    niezbędnych przy podziale i przeniesieniu własności w formie aktów notarialnych.
    Nadto przy dalszej pomocy Sąsiada Wnioskodawczyni wraz z pozostałymi spadkobiercami
    podzieliła w roku 2023 pozostałe działki o numerach ewidencyjnych 1, 2, 3, 4 na nowe
    działki - 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25 i dokonała sprzedaży 8 z nich (16, 17, 18, 19,
    21, 22, 23, 24; Wnioskodawczyni dokonał sprzedaży udziału 1/3) w roku 2024 dwóm
    osobom. Przy tej sprzedaży również Sąsiad znalazł osoby zainteresowane zakupem, a
    Wnioskodawczyni mieszkając i przebywając w Szwecji, jej udział w procesie podziału
    działek i sprzedaży ograniczył się jedynie do podpisania dokumentów niezbędnych przy
    podziale i przeniesieniu własności w formie aktów notarialnych.
    W uzupełnieniu wskazała Pani, że Organ podatkowy w sposób prawidłowy ustalił
    przedstawione przez Wnioskodawczynię wątpliwości, tj. przedmiotem Pani wątpliwości
    jest wskazanie czy dokonana przez Panią sprzedaż udziału w niezabudowanych działkach
    powstałych z podziału działek 5 i 7, tj. 8 działek o nr 15/1, 15/2, 15/3, 15/4, 15/5, 15/6, 15/7,
    15/8 oraz z podziału działek 1, 2, 3, 4, tj. 8 działek o nr 16, 17, 18, 19, 21, 22, 23, 24
    powinna być opodatkowana podatkiem VAT.
    Ponadto w uzupełnieniu udzieliła Pani odpowiedzi na pytania:
    1) W jaki sposób wykorzystywała Pani nabyte w drodze spadku nieruchomości od
      momentu wejścia w ich posiadanie do chwili ich sprzedaży? Czy były one
      wykorzystywane do czynności:
      a) opodatkowanych podatkiem od towarów i usług,
      b) zwolnionych od podatku od towarów i usług,
      c) niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
      Odp. Wszystkie nabyte w drodze spadku nieruchomości od momentu wejścia ich w
      posiadanie do chwili sprzedaży nie były w żaden sposób wykorzystywane przez
      Wnioskodawczynię. Grunty te leżały odłogiem.
    2) Czy sprzedane nieruchomości były przedmiotem umów cywilnoprawnych (np.
      dzierżawy, najmu, użyczenia itp.)? Jeżeli tak, to czy były to umowy odpłatne czy
      nieodpłatne?
      Odp. Wszystkie sprzedane nieruchomości nie były przedmiotem jakichkolwiek umów
      cywilnoprawnych.
    3) Czy dla sprzedanych nieruchomości uchwalony został miejscowy plan
      zagospodarowania przestrzennego? Jeśli tak, to z czyjej inicjatywy nastąpiło jego
      uchwalenie oraz jakie jest przeznaczenie terenu?

      Odp. Dla wszystkich sprzedanych nieruchomości obowiązuje Miejscowy Plan
      Zagospodarowania Przestrzennego (dalej: MPZP) z dnia (...) r. Według MPZP część
      nieruchomości które Wnioskodawczyni otrzymała w spadku przeznaczona była pod
      zabudowę jednorodzinną. Uchwalenie Planu nastąpiło z inicjatywy Rady Gminy (...). W
      czasach gdy Spadkodawca nabył ten teren Miejscowego Planu Zagospodarowania
      Przestrzennego jeszcze nie było. W 2012 r., gdy Wnioskodawczyni nabyła spadek,
      sąsiedni obszar był uprawiany przez mieszkańców jako ziemia orna, łąki i pastwiska, a
      część leżała odłogiem.
    4) Czy występowała Pani o wydanie warunków zabudowy dla sprzedanych
      nieruchomości?
      Odp. Wnioskodawczyni nie występowała o wydanie warunków zabudowy do żadnych
      ze sprzedanych nieruchomości.
    5) Czy prowadziła Pani jakieś działania, żeby uatrakcyjnić sprzedane nieruchomości dla
      celów sprzedaży lub podnieść ich wartość (w szczególności, czy ogrodziła Pani
      przedmiotowe nieruchomości, wydzieliła Pani drogę wewnętrzną, uzbroiła Pani
      przedmiotowe nieruchomości lub podjęła Pani działania w celu ich uzbrojenia)? Czy
      inny podmiot, np. biuro pośrednictwa nieruchomości, prowadził takie działania?
      Odp. Wnioskodawczyni nie prowadziła działań, żeby uatrakcyjnić sprzedane
      nieruchomości dla celów sprzedaży lub podnieść ich wartość.
    6) Czy udzieliła Pani podmiotom trzecim pełnomocnictwa do występowania w Pani
      imieniu w sprawach, które dotyczyły sprzedanych nieruchomości (w szczególności do
      wystąpienia o wydanie warunków zabudowy, pozwolenia na budowę, uzbrojenia
      nieruchomości, itp.)? Jeśli tak to jakie działania podjął?
      Odp. Wnioskodawczyni nie udzieliła podmiotom trzecim pełnomocnictwa do
      występowania w imieniu Wnioskodawczyni w sprawach które dotyczyły sprzedanych
      nieruchomości.
    7) Czy zawarła Pani z nabywcą sprzedanych nieruchomości umowę przedwstępną
      sprzedaży? Jeśli tak, proszę wskazać jakie były warunki umowy przedwstępnej?
      Odp. Wnioskodawczyni nie zawarła z nabywcą sprzedanych nieruchomości umów
      przedwstępnych sprzedaży.
    8) Czy na sprzedanych działkach znajdowały się budynki lub budowle w rozumieniu
      przepisów Prawa budowlanego? Jeśli tak, to:
      a) Jakie budynki/budowle znajdowały się na moment sprzedaży na nieruchomości?
      b) Czy te budynki/budowle były na moment sprzedaży związane z gruntem?
      c) Czy dla budynków/budowli nastąpiło pierwsze zasiedlenie w rozumieniu art. 2 pkt 14
      ustawy o podatku od towarów i usług?
      d) Czy od pierwszego zasiedlenia do dnia sprzedaży upłynął okres dłuższy niż 2 lata?
      Odp. Na sprzedanych działkach nie znajdowały się budynki lub budowle w rozumieniu
      przepisów [Prawa budowlanego].

## Pytanie

Czy sprzedaż przez Wnioskodawczynię udziałów w nieruchomościach, w opisanym stanie
    faktycznym, powinna być opodatkowana podatkiem od towarów i usług?
    Pani stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawczyni sprzedaż udziałów w nieruchomościach w opisanym stanie
    faktycznym nie powinna być opodatkowana podatkiem od towarów i usług, albowiem
    dokonana przez Wnioskodawczynię sprzedaż udziałów nie mieści się w zakresie objętym
    definicją działalności gospodarczej zawartą w art. 15 ust. 2 u.p.tu.

    Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.t.u. podatnikami VAT są m.in. osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, zdefiniowaną w ust. 2 tego przepisu, bez względu
    na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych - art. 15 ust. 2 ustawy.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem VAT jest więc spełnienie dwóch
    przesłanek łącznie:
    1. po pierwsze - czynność jest ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu
      podatkiem od towarów i usług,
    2. po drugie - czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej
      wykonaniem działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.
      Ustawodawca zastrzegł jednak, że musi to być działanie charakterystyczne dla
      producentów, handlowców lub usługodawców.
    W orzecznictwie podkreśla się, że do działalności gospodarczej zdefiniowanej na potrzeby
    podatku VAT można zaliczyć wyłącznie:
    1) działania cechujące się fachowością i profesjonalizmem;
    2) działania charakteryzujące się stałym, powtarzalnym charakterem (np. stypizowaniem
      działań, ciągłością współpracy);
    3) działania podporządkowane regułom opłacalności i jednocześnie stałym
      uczestnictwem w obrocie gospodarczym.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt (czy też udział w gruntach) działa w
    charakterze podatnika VAT (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w
    tym zakresie przybiera formę zawodową - profesjonalną (tak np. w wyroku WSA w
    Warszawie z 26 kwietnia 2019 r., III SA/Wa 2798/18). Z grona podatników wyklucza się
    natomiast te osoby, gdy dokonują sprzedaży rzeczy stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odprzedaży, bądź wykonywania
    innych czynności w ramach działalności gospodarczej. W orzecznictwie podkreśla się, że
    nie jest podatnikiem VAT osoba fizyczna, która dokonuje jednorazowych lub
    okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata. W
    związku z tym, w celu ustalenia, czy podmiot działa w charakterze podatnika VAT należy
    każdorazowo ustalić, czy - w odniesieniu do konkretnej transakcji - podmiot działa w
    warunkach charakterystycznych dla działalności producentów, handlowców lub
    usługodawców. Sprzedaż nieruchomości znajdującej się majątku prywatnym nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem VAT, ponieważ sprzedawca nie działa „w charakterze”
    podatnika VAT.
    W ocenie Wnioskodawczyni, podział odziedziczonej nieruchomości na mniejsze działki
    oraz ich sprzedaż nie wykracza poza zwykły, racjonalny zarząd majątkiem prywatnym i nie
    nosi cech aktywności wykonywanej zawodowo, w sposób profesjonalny, w związku z czym
    transakcje nie podlegają podatkowi VAT. Wnioskodawczyni nie będzie ponosił żadnych
    nakładów na te działki, nie zleci także na podstawie pełnomocnictwa dokonania takich
    nakładów innym podmiotom.
    Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia kiedy sprzedaż działek stanowi sprzedaż
    realizowaną przez podatnika prowadzącego w tym zakresie działalność gospodarczą, był
    przedmiotem orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011
    r. w sprawach połączonych Słaby i Kuć, C-180/10 i C-181/10. W tym orzeczeniu TSUE
    podkreślił, że zwykłe (tj. poza działalnością handlową) nabycie lub sprzedaż rzeczy nie
    stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego
    tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy VAT, jako że jedynym przychodem z

    takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. Takie transakcje nie
    stanowią same z siebie działalności gospodarczej w rozumieniu dyrektywy (podobnie
    TSUE uznał w wielu wcześniejszych orzeczeniach). Natomiast podejmowanie aktywnych
    działań w zakresie obrotu nieruchomościami wykracza poza zwykłe wykonywanie prawa
    własności w ramach zarządu własnym majątkiem. Takie aktywne działania, zdaniem TSUE,
    mogą polegać na przykład na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych
    przekraczających zwykłe formy ogłoszenia. Działania takie wykraczają poza zakres
    zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, i w takiej sytuacji sprzedaży nieruchomości
    gruntowej nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa
    własności. Wówczas transakcja podlega VAT. Jednocześnie TSUE orzekł, że okoliczność, iż
    przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia
    wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca, ponieważ sama liczba transakcji
    nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi
    prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami
    stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych transakcji
    sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych.
    W związku z tym orzeczeniem TSUE wykształciła się jednolita linia orzecznicza dotyczącą
    sprzedaży nieruchomości gruntowych przez osoby fizyczne. Podkreśla się w niej, że
    dokonanie jedynie podziału nieruchomości w celu jej sprzedaży nie jest elementem
    decydującym o zorganizowanej działalności gospodarczej w zakresie obrotu
    nieruchomościami. Brak bowiem takich celowych działań, jak uzbrojenie działek, czy
    wystąpienie o wydanie warunków technicznych przyłączenia do sieci wody i innych
    mediów, które są charakterystyczne dla producentów i handlowców powoduje, że
    sprzedaż nieruchomości nie podlega podatkowi VAT.
    Przykładowo, w wyroku z 27 kwietnia 2022 r., I FSK 1589/18 NSA uznał, że przy ocenie, czy
    osobę fizyczną, która dokonuje sprzedaży gruntu, należy uznać za podatnika VAT, należy
    wziąć pod uwagę wskazówki zawarte w cyt. wyżej wyroku TSUE z 15 września 2011 r. (C-
    180/10, C-181/10). NSA wskazał, że Trybunał przyjął, że nie mogą być uznawane za
    prowadzenie działalności gospodarczej same z siebie czynności związane ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności, nie ma też decydującego charakteru sama liczba i zakres
    transakcji sprzedaży. Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał
    podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej, sama z siebie nie jest
    decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje
    następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych
    elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym
    zainteresowanego.
    Podobnie w wyroku NSA z 6 kwietnia 2022 r., I FSK 7/22 zauważono, że podział
    nieruchomości, liczba transakcji, odstępy pomiędzy transakcjami czy wysokość
    osiągniętych przychodów, nie są decydujące i nie są czynnościami, które same z siebie
    wykraczałyby poza zarząd majątkiem prywatnym. Inaczej jest jedynie w sytuacji, gdy
    zainteresowany podejmuje aktywne działania, które świadczą o prowadzeniu działalności
    gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami.
    W wyroku z 6 października 2022 r., I FSK 1635/18, NSA wskazał, że przed sprzedażą
    nieruchomości właściciel może podejmować różne działania przygotowawcze, np.
    wystąpić o zatwierdzenie podziału nieruchomości na mniejsze działki i doprowadzenie do
    wydzielenia działki pod drogę, ale tego rodzaju działania oraz ilość wydzielonych działek,
    same przez się nie dają podstaw do kwalifikowania, że są one typowe dla działań
    „handlowca” , tj. podatnika podatku od towarów i usług (podobnie uznano w wyroku NSA
    z 11 stycznia 2022 r., I FSK 645/21).
    NSA wielokrotnie wskazywał, że o statusie podatnika VAT przy sprzedaży gruntów
    decyduje podjęcie szeregu powiązanych ze sobą działań takich jak nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe

    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy),
    czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla
    sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług
    deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego
    rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych
    okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu pojedynczych z tych okoliczności. Natomiast
    zbycie, nawet kilkunastu działek, powstałych z podziału gruntu, nie stanowi działalności
    handlowej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdy brak przesłanek świadczących o takiej
    aktywności sprzedawcy w przedmiocie zbycia przedmiotowych gruntów, która byłaby
    porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    obrotem (brak przesłanek zawodowego - stałego i zorganizowanego charakteru takiej
    działalności), co wskazuje, że w takim przypadku mamy do czynienia z czynnościami
    mieszczącymi się w ramach zarządu majątkiem prywatnym - niemającym cech działalności
    gospodarczej w rozumieniu VAT.
    NSA zajmuje podobne stanowisko w wielu innych orzeczeniach, tworząc tym samym
    jednolitą linię orzeczniczą. W wyroku z 5 listopada 2020 r., I FSK 681/18 NSA wyraził
    pogląd, że: „Przed sprzedażą nieruchomości właściciel może podejmować różne działania
    przygotowawcze, np. w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego
    wystąpić o wydanie decyzji w sprawie warunków zagospodarowania nieruchomości,
    wystąpić o zatwierdzenie podziału nieruchomości na mniejsze działki budowlane i
    doprowadzenie do wydzielenia działki pod drogę, oraz inicjować postępowania
    administracyjne w sprawie zmiany funkcji nieruchomości z rolnej na budowlaną. Tego
    rodzaju działania oraz ilość wydzielonych działek, same przez się nie dają podstaw do
    kwalifikowania, że są one typowe dla działań handlowca, tj. podatnika podatku od
    towarów i usług.”
    Identyczne stanowisko zajął NSA w wyroku z 30 kwietnia 2021 r. (I FSK 1269/18)
    dotyczącym sprzedaży działek podzielonych przez sprzedawcę (i uzyskaniu dla nich decyzji
    o warunkach zabudowy). NSA podzielił pogląd, w myśl którego dokonanie podziału
    nieruchomości w celu ich sprzedaży nie może być elementem decydującym o
    zorganizowanej aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami. Taka aktywność nie
    wykracza poza zwykły, racjonalny zarząd majątkiem prywatnym i nie nosi cech aktywności
    wykonywanej zawodowo, w sposób profesjonalny. Co istotne NSA zwrócił uwagę, iż:
    „Kwestia kwalifikacji sprzedaży działek na gruncie podatku od towarów i usług była już
    niejednokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć sądów administracyjnych (por. m.in. wyroki
    NSA z 5 listopada 2020 r. I FSK 681/18; z 5 czerwca 2019 r. I FSK 983/17). W orzeczeniach
    tych wskazuje się, że przy dokonywaniu wykładni art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. należy nawiązać
    do kryteriów określonych przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 15
    września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C -181/10. (...) Trybunał wskazał
    jedynie przykładowo okoliczności, które mogą świadczyć o tym, że dana osoba sprzedając
    nieruchomości działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, a podział
    nieruchomości w celu uzyskania lepszej ceny, liczba transakcji, odstępy pomiędzy
    transakcjami i wysokość osiągniętych przychodów, nie są decydujące i nie są
    czynnościami, które same z siebie wykraczałyby poza zarząd majątkiem prywatnym. To,
    czy dany podmiot działa jako podatnik podatku od towarów i usług wymaga bowiem
    oceny odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Każdorazowo należy
    zatem zbadać, jakie środki angażuje sprzedający w celu sprzedaży gruntu. Jeżeli środki te
    są podobne do tych, które wykorzystują handlowcy, wówczas strona sprzedając grunt,
    zachowuje się jak handlowiec (tak wyroki NSA z 29 października 2007 r. I FPS 3/07; 22
    października 2013 r. I FSK 1323/12; 14 marca 2014 r. I FSK 319/13; 16 kwietnia 2014 r. I
    FSK 781/13; 27 maja 2014 r. I FSK 774/13 i z 8 lipca 2015 r. I FSK 729/14). (...) W
    orzecznictwie NSA po wspomnianym wyżej wyroku TSUE przyjmuje się, że przy ocenie
    działalności osoby sprzedającej nieruchomości należy uwzględniać działania na
    poszczególnych etapach aktywności sprzedającego w ich całokształcie, a nie wyłącznie
    osobno. Należy przede wszystkim mieć na uwadze te elementy, które łączą się z

    nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza standardowe działania zarządu
    majątkiem prywatnym (por. wyroki NSA z 9 października 2014 r. I FSK 2145/13; 3 marca
    2015 r. I FSK 1859/13; 11 czerwca 2015 r. I FSK 716/14 i z 29 listopada 2016 r. I FSK 636
    /15).”
    Ten obszerny cytat został przywołany jako ilustracja własnego poglądu Wnioskodawczyni.
    W ocenie Wnioskodawczyni podział nieruchomości na mniejsze działki mieści w zarządzie
    majątkiem prywatnym i nie powoduje opodatkowania sprzedaży tych działek podatkiem
    VAT. W orzecznictwie podkreśla się, że nie można wymagać, aby osoba fizyczna wyzbywała
    się swego majątku w możliwe najmniej rentowny i ekonomicznie uzasadniony sposób, aby
    tylko nie podjąć żadnych czynności zwiększających atrakcyjność gruntu lub zwiększających
    możliwość sprzedaży, które mogłoby skutkować uznaniem za podatnika VAT (tak NSA w
    wyroku z 27 kwietnia 2022 r., I FSK 1589/18).
    W interpretacjach indywidualnych prawa podatkowego wyrażany jest pogląd zbieżny z
    przywołanym wyżej orzecznictwem.
    Przykładowo, w interpretacji z 11 lutego 2020 r. nr 0113-KDIPT1-3.4012.781.2019.2.KS
    dotyczącej sprzedaży gruntów podzielonych przed sprzedażą, DKIS uznał, że: „Planowana
    sprzedaż działek powstałych po podziale działki nr 1 nie będzie stanowiła działalności
    gospodarczej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdyż brak jest przesłanek świadczących o
    takiej aktywności Wnioskodawcy w przedmiocie zbycia tych nieruchomości, która to
    aktywność byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie
    tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego - stałego i zorganizowanego
    charakteru takiej działalności). Planowaną sprzedaż ww. działek można uznać za czynność
    związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W związku z tym, Wnioskodawca
    będzie korzystał z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem,
    która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o
    podatku od towarów i usług nie mają zastosowania. Skutkiem powyższego, sprzedaż
    działek powstałych po podziale działki nr 1 nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług.”
    Reasumując, Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że przeprowadzone transakcje
    sprzedaży działek nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ
    dokonanie podziału nieruchomości nabytej w drodze spadku nie jest działaniem typowym
    dla handlowca, a sam podział nieruchomości nie wykracza poza czynności, które
    zwyczajowo wykonywane są przy rozporządzaniu majątkiem prywatnym.
    Wnioskodawczyni nie wykorzystywała nieruchomości w celach zarobkowych, a posiadanie
    tej nieruchomości nie stanowiło jej źródła przychodów. Działki objęte zakresem wniosku
    nie stanowią składnika majątkowego działalności gospodarczej ani towaru handlowego
    nabytego w celu sprzedaży.
    Opisane we wniosku działki nie były przez nikogo w żaden sposób wykorzystywane. Działki
    objęte zakresem wniosku nie były nikomu udostępniane przed sprzedażą.
    Wnioskodawczyni nie podejmowała żadnych czynności mających na celu zwiększenie
    atrakcyjności nieruchomości jako przedmiotu sprzedaży. Nie poniosła także żadnych
    nakładów w związku z przygotowaniem nieruchomości do sprzedaży.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.

    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zgodnie z przedstawionymi przepisami, grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art.
    2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów
    na terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego
    nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, z późn. zm.), zwanej
    dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      a) określone udziały w nieruchomości,
      b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
      c) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
      prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    Według art. 195 Kodeksu cywilnego:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    W przypadku współwłasności nieruchomości określonej w częściach ułamkowych, każdy
    ze współwłaścicieli ma określony ułamkiem udział w nieruchomości. Podkreślić należy, że
    współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję wyłącznego właściciela.
    Na podstawie art. 198 Kodeksu cywilnego, ze względu na charakter udziału:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych
      współwłaścicieli.
    Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

    Natomiast w myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto,
    działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie
    wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem
    trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie
    działalności gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Z opisu sprawy wynika, że w 2012 r. odziedziczyła Pani, w spadku po zmarłym ojcu, 1/3
    udziału w nieruchomościach, w tym m.in. nieruchomości składających się z ziemi rolnej,
    pastwisk oraz lasów w (...) - obręb (...) o nr ewidencyjnych: 1, 2, 3, 4, 5 i 7. Na przełomie
    2021 i 2022 r. dokonała Pani sprzedaży udziału w działkach o nr: 15/1, 15/2, 15/3, 15/4, 15
    /5, 15/6, 15/7 i 15/8 (wydzielonych z działek nr 5 i 7), a w 2024 r. dokonała Pani sprzedaży
    udziału w działkach o nr: 16, 17, 18, 19, 21, 22, 23, 24 (wydzielonych z działek nr 1, 2, 3 i 4).
    W związku z tym powzięła Pani wątpliwości, czy sprzedaż udziału w ww. działkach,
    wydzielonych z działek nr 1, 2, 3, 4, 5 i 7, powinna być opodatkowana podatkiem VAT.
    Aby rozstrzygnąć, czy sprzedaż udziału w działkach nr 15/1, 15/2, 15/3, 15/4, 15/5, 15/6, 15
    /7 i 15/8 (wydzielonych z działek nr 5 i 7) oraz udziału w działkach nr: 16, 17, 18, 19, 21, 22,
    23, 24 (wydzielonych z działek nr 1, 2, 3 i 4) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług, należy ustalić czy w odniesieniu do tej czynności, będzie spełniała Pani
    przesłanki do uznania za podatnika podatku od towarów i usług.
    Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie o podatku od towarów i usług ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Tym samym, nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą
    sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego
    posiadania w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością
    gospodarczą.
    Wobec tego, zasadnym jest wykluczenie z grona podatników podatku VAT osób fizycznych
    w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów
    stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W tym kontekście, nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba
    fizyczna dokonuje jednorazowych, okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana
    ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej
    działalności gospodarczej. Jednakże każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do
    wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15
    ust. 2 ustawy, jest uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Zatem

    wykorzystywanie majątku prywatnego stanowi działalność gospodarczą, jeżeli jest
    dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla
    opodatkowania sprzedaży nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za
    wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek został
    nabyty i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do
    działalności gospodarczej.
    W kwestii opodatkowania dostawy nieruchomości istotne jest, czy zbywca w celu
    dokonania sprzedaży podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami,
    angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i
    usługodawcę, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za
    podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za
    podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym.
    W tym miejscu należy zaznaczyć, że co prawda pojęcie „majątku prywatnego” nie
    występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy o VAT, jednakże wynika ono z
    wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, dokonanej przez TSUE w sprawie C-291/92
    (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht). Przedmiotowe orzeczenie dotyczyło
    opodatkowania sprzedaży - przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości
    dodanej - części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a
    służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej
    osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb
    prowadzonej działalności gospodarczej.
    Ze wskazanego orzeczenia C-291/92 wynika, że podatnik musi w całym okresie posiadania
    danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości (lub jej części)
    wyłącznie do celów osobistych. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości
    mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych.
    Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03
    Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie
    wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    W zakresie opodatkowania transakcji sprzedaży nieruchomości wypowiedział się Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej w orzeczeniu z 15 września 2011 r. w sprawach
    połączonych C-180/10 i C-181/10. TSUE orzekł, że czynności związane ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie
    działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić
    kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się
    poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność
    gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą
    zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny
    łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania
    majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem, za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego
    pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe
    podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie
    decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności
    gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym

    charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg
    powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu
    wystąpienia pojedynczych z nich. W konsekwencji dla rozstrzygnięcia, czy podmiot w
    związku z realizacją określonej czynności występuje w charakterze podatnika wymaga
    każdorazowo oceny okoliczności faktycznych danej sprawy. Ocenie podlegać muszą
    przede wszystkim działania, jakie podejmuje zbywca w celu dokonania sprzedaży.
    Wskazała Pani, że w dniu (...) 2012 r. nabyła Pani udział w spadku po zmarłym ojcu w
    wysokości 1/3. Masa spadkowa obejmowała:
    1) nieruchomość składającą się z ziemi rolnej, pastwisk oraz lasów w (...) obręb (...) -
      numery ewidencyjne działek: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 i 10, 11, 12, 13, 14;
    2) stary dom jednorodzinny znajdujący się w (...);
    3) rozpoczętą budowę innego domu jednorodzinnego mieszkalnego w (...).
    Wraz z pozostałymi spadkobiercami podjęła Pani decyzję o sprzedaży wszystkich
    składników majątkowych nabytych w drodze spadku. W tym celu, wraz z pozostałymi
    spadkobiercami, skontaktowała się Pani z biurem pośrednictwa nieruchomości i w 2014 r.
    dokonała sprzedaży domu w budowie w (...) (udziału 1/3 - pkt 3 masy spadkowej) oraz
    jednej działki bez możliwości zabudowy o numerze ewidencyjnym 14 (udziału 1/3 - jeden z
    elementów pkt 1 masy spadkowej).
    W roku 2020 właściciel innych gruntów (Sąsiad), sąsiadujących z gruntami nabytymi przez
    Panią wraz z pozostałymi spadkobiercami, przedstawił propozycję wspólnego podziału
    gruntów na działki budowlane. Według propozycji Sąsiada działki o numerach
    ewidencyjnych 5 i 7 zostały podzielone na osiem nowych działek. Na przełomie roku 2021
    oraz 2022 wraz z pozostałymi spadkobiercami dokonała Pani sprzedaży wszystkich ośmiu
    nowopowstałych działek - a więc działek nr 15/1, 15/2, 15/3, 15/4, 15/5, 15/6, 15/7, 15/8
    (dokonała Pani sprzedaży udziału 1/3). Z racji tego, ze mieszkała Pani w Szwecji, Pani
    udział w procesie podziału działek i sprzedaży ograniczył się jedynie do podpisania
    dokumentów niezbędnych przy podziale i przeniesieniu własności w formie aktów
    notarialnych.
    Nadto przy dalszej pomocy Sąsiada, wraz z pozostałymi spadkobiercami, podzieliła Pani
    pozostałe działki o numerach ewidencyjnych 1, 2, 3, 4 na nowe działki – nr 16, 17, 18, 19,
    20, 21, 22, 23, 24, 25 i w 2024 r. dokonała sprzedaży po 1/3 udziału w ośmiu z nich (nr 16,
    17, 18, 19, 21, 22, 23, 24). Przy tej sprzedaży również Pani udział w procesie podziału
    działek i sprzedaży ograniczył się jedynie do podpisania dokumentów niezbędnych przy
    podziale i przeniesieniu własności w formie aktów notarialnych.
    Pani wniosek dotyczy wskazania czy dokonana przez Panią sprzedaż udziału w
    niezabudowanych działkach nr 15/1, 15/2, 15/3, 15/4, 15/5, 15/6, 15/7, 15/8 (powstałych z
    podziału działek 5 i 7) oraz działkach nr 16, 17, 18, 19, 21, 22, 23, 24 (powstałych z podziału
    działek 1, 2, 3, 4) powinna być opodatkowana podatkiem VAT.
    Wszystkie nabyte w drodze spadku nieruchomości od momentu wejścia ich w posiadanie
    do chwili sprzedaży nie były w żaden sposób przez Panią wykorzystywane. Grunty te leżały
    odłogiem. Na sprzedanych działkach nie znajdowały się żadne budynki lub budowle.
    Sprzedane nieruchomości nie były też przedmiotem jakichkolwiek umów
    cywilnoprawnych.
    Dla wszystkich sprzedanych nieruchomości obowiązuje Miejscowy Plan
    Zagospodarowania Przestrzennego (MPZP) z dnia (...) r., według którego część
    nieruchomości otrzymanych przez Panią w spadku przeznaczona była pod zabudowę
    jednorodzinną. Uchwalenie MPZP nastąpiło z inicjatywy Rady Gminy (...). Nie występowała
    Pani o wydanie warunków zabudowy do żadnej ze sprzedanych nieruchomości. Nie
    prowadziła Pani działań, żeby uatrakcyjnić sprzedane nieruchomości dla celów sprzedaży
    lub podnieść ich wartość. Nie udzieliła Pani podmiotom trzecim pełnomocnictwa do
    występowania w Pani imieniu w sprawach które dotyczyły sprzedanych nieruchomości.

    Nie zawarła też Pani z nabywcą sprzedanych nieruchomości umów przedwstępnych
    sprzedaży.
    Jak już wyżej wskazałem, istotnym dla określenia, czy w odniesieniu do konkretnej
    dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on
    działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu
    podmiotu jako podatnika VAT - co do zasady - mają dla określenia jego praw i obowiązków
    zastosowanie przepisy ustawy. Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej
    czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga zatem oceny
    każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
    Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że skala zaangażowania Wnioskodawcy w
    odniesieniu do sprzedaży udziału w niezabudowanych działkach nr 15/1, 15/2, 15/3, 15/4,
    15/5, 15/6, 15/7, 15/8 (powstałych z podziału działek 5 i 7) oraz udziału w działkach nr 16,
    17, 18, 19, 21, 22, 23, 24 (powstałych z podziału działek 1, 2, 3, 4), nie wykracza poza ramy
    czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W analizowanej
    sprawie brak jest przesłanek świadczących o takiej aktywności, która byłaby
    porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie obrotem
    nieruchomościami. Nie wystąpił bowiem taki ciąg zdarzeń, który jednoznacznie
    przesądziłby, że sprzedaż opisanych przez Panią udziałów w ww. działkach wypełni
    przesłanki działalności gospodarczej.
    Wskazała Pani, że w żaden sposób nie wykorzystywała odziedziczonych działek, leżały one
    odłogiem, nie były także przedmiotem żadnych umów cywilnoprawnych. Nie podejmowała
    Pani żadnych czynności ukierunkowanych na sprzedaż działek, takich jak ich ulepszenie
    lub uatrakcyjnienie. Nie udzieliła Pani podmiotom trzecim pełnomocnictw do
    występowania w Pani imieniu w sprawach dotyczących przedmiotowych działek, ani nie
    zawierała Pani żadnych umów przedwstępnych sprzedaży. Co prawda dla działek został
    ustanowiony Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego, jednak miało to miejsce
    z inicjatywy Rady Gminy (...), jeszcze przed nabyciem przez Panią nieruchomości.
    W związku z powyższym stwierdzić należy, że w tym konkretnym przypadku nie podjęła
    Pani aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o
    angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców.
    Działania przez Panią podjęte należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Analiza sprawy w kontekście powołanych przepisów oraz wyroków TSUE z 15 września
    2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10 prowadzi do wniosku, że sprzedaż udziału w
    niezabudowanych działkach nr 15/1, 15/2, 15/3, 15/4, 15/5, 15/6, 15/7, 15/8 (powstałych z
    podziału działek 5 i 7) oraz udziału w działkach nr 16, 17, 18, 19, 21, 22, 23, 24 (powstałych
    z podziału działek 1, 2, 3, 4), nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług, gdyż brak jest przesłanek, aby w związku z tą transakcją uznać Panią za podatnika
    tego podatku.
    W okolicznościach wskazanych w opisie stanu faktycznego, dokonując omawianej
    transakcji, korzystała Pani z przysługującego Pani prawa do rozporządzania własnym
    majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, co nie stanowi
    wykonywania działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego
    statusu pozbawia Panią cech podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1
    ustawy, w zakresie sprzedaży ww. działek, a opisaną dostawę cech czynności
    podlegających opodatkowaniu, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Tym samym przy sprzedaży udziału w niezabudowanych działkach nr 15/1, 15/2, 15/3, 15
    /4, 15/5, 15/6, 15/7, 15/8 (powstałych z podziału działek 5 i 7) oraz udziału w działkach nr
    16, 17, 18, 19, 21, 22, 23, 24 (powstałych z podziału działek 1, 2, 3, 4), nie występowała Pani
    w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.
    Zatem Pani stanowisko należy uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dniu zaistnienia zdarzenia.
    Wyjaśniam, że stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej
    Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej
    sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).
    Zatem, ta interpretacja dotyczy tylko Pani i nie wywołuje skutków podatkowych dla
    pozostałych współwłaścicieli działek.
    Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony
    odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie
        zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.