Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB2/415-90/10/ENB
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2010-04-22
Teza: Dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania świadczeń otrzymanych przez pracowników w postaci kart upominkowych przedpłaconych, zakupionych ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych.
Słowa kluczowe: fundusz-Zakładowy Fundusz  Świadczeń Socjalnych; zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe; świadczenie-świadczenie pieniężne
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 20 stycznia 2010 r. (data wpływu 25 stycznia 2010 r.) uzupełnionym pismem z dnia 30 marca 2010 r. (data wpływu 6 kwietnia 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania świadczeń otrzymanych przez pracowników w postaci kart upominkowych przedpłaconych, zakupionych ze środków pochodzących z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 25 stycznia 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania świadczeń otrzymanych przez pracowników w postaci kart upominkowych przedpłaconych, zakupionych ze środków pochodzących z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych.

Pismem z dnia 22 marca 2010 r. wezwano Wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Powyższe uzupełniono w dniu 6 kwietnia 2010 r. (data wpływu do tut. organu)

We wniosku oraz jego uzupełnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny.

W grudniu 2009 r. w związku z finansowaniem działalności socjalnej, Spółka zamiast wręczyć pracownikom kwoty pieniężne, zakupiła ze środków zakładowego funduszu socjalnego karty zasilone środkami pieniężnymi. Karty te zostały przekazane pracownikom. Karty pozwalają na dokonywanie płatności za towary i usługi oraz na wypłatę gotówki w kasie banku je wydającego. Karty zostały wydane przez bank z rabatem, tj. cena, za którą zakupiono karty, była niższa niż ich wartość.

Z umowy zawartej z podmiotem emitującym karty, wynika iż karty te są przedpłaconymi kartami upominkowymi na okaziciela, będącymi nośnikiem pieniądza elektronicznego w świetle ustawy z dnia 12 września 2002 r. o elektronicznych instrumentach płatniczych (Dz. U. Nr 169, poz. 1385 ze zm.). W ocenie Spółki z powołanych w umowie zapisów nie wynika, że karty te są kartami płatniczymi w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe. Od wartości przekazanych kart Spółka pobrała podatek dochodowy.

Wobec powyższego zadano następujące pytanie.

Czy opodatkowanie kart otrzymanych przez pracowników było prawidłowe?

Zdaniem Wnioskodawcy, pobranie podatku od wartości przekazanych kart przepłaconych było nieprawidłowe. Karty te mogą być uznane za pieniądz elektroniczny (świadczenie pieniężne) z uwagi na posiadaną przez nie cechę pieniądza elektronicznego, tj. na żądanie mogą być wymienione przez wydawcę na środki pieniężne.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a, i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. ustawy za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub częściowo odpłatnych.

Jednakże stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 67 cytowanej ustawy - w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 17 lipca 2009 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 125, poz. 1037) - wolna od podatku jest wartość otrzymanych przez pracownika w związku z finansowaniem działalności socjalnej, o której mowa w przepisach o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, rzeczowych świadczeń oraz otrzymanych przez niego w tym zakresie świadczeń pieniężnych, sfinansowanych w całości ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych lub funduszy związków zawodowych, łącznie do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 380 zł; rzeczowymi świadczeniami nie są bony, talony i inne znaki, uprawniające do ich wymiany na towary lub usługi. Przepis w tym brzmieniu ma zastosowanie do dochodów uzyskanych od dnia 1 stycznia 2009 r.

W przedstawionym we wniosku stanie faktycznym wskazano iż, pracownicy Spółki otrzymali w grudniu 2009 r. zakupione ze środków zakładowego funduszu socjalnego karty zasilone środkami pieniężnymi. Karty pozwalają na dokonywanie płatności za towary i usługi oraz na wypłatę gotówki w kasie banku je wydającego. Karty zostały wydane przez bank z rabatem, tj. cena za którą zakupiono karty była niższa niż ich wartość.

Z umowy zawartej z podmiotem emitującym karty, wynika iż karty te są przedpłaconymi kartami upominkowymi na okaziciela, będącymi nośnikiem pieniądza elektronicznego w świetle ustawy z dnia 12 września 2002 r. o elektronicznych instrumentach płatniczych.

Jak wynika z art. 2 pkt 4 wskazanej we wniosku ustawy z dnia 12 września 2002 r. o elektronicznych instrumentach płatniczych (Dz. U. Nr 169, poz. 1385 ze zm.) elektronicznym instrumentem płatniczym jest każdy instrument płatniczy, w tym z dostępem do środków pieniężnych na odległość, umożliwiający posiadaczowi dokonywanie operacji przy użyciu informatycznych nośników danych lub elektroniczną identyfikację posiadacza niezbędną do dokonania operacji, w szczególności karta płatnicza lub instrument pieniądza elektronicznego.

Stosownie do art. 2 pkt 6 tej ustawy, instrument pieniądza elektronicznego to urządzenie elektroniczne, na którym jest przechowywany pieniądz elektroniczny, w szczególności karta elektroniczna zasilana do określonej wartości, natomiast z pkt 10 cytowanego artykułu wynika, iż użyte w ustawie określenie pieniądz elektroniczny oznacza pieniądz elektroniczny w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 Prawa bankowego.

W myśl natomiast art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 72, poz. 665 ze zm.) pieniądz elektroniczny to wartość pieniężna stanowiąca elektroniczny odpowiednik znaków pieniężnych, która spełnia łącznie następujące warunki:

1.  jest przechowywana na informatycznych nośnikach danych,
2.  jest wydawana do dyspozycji na podstawie umowy w zamian za środki pieniężne o nominalnej wartości nie mniejszej niż ta wartość,
3.  jest przyjmowana jako środek płatniczy przez przedsiębiorców innych niż wydający ją do dyspozycji,
4.  na żądanie jest wymieniana przez wydawcę na środki pieniężne,
5.  jest wyrażona w jednostkach pieniężnych.

Stosownie do art. 63 ust. 1 ww. ustawy rozliczenia pieniężne mogą być przeprowadzane za pośrednictwem banków, jeżeli przynajmniej jedna ze stron rozliczenia (dłużnik lub wierzyciel) posiada rachunek bankowy. Rozliczenia pieniężne przeprowadza się gotówkowo lub bezgotówkowo za pomocą papierowych lub informatycznych nośników danych.

Można zatem uznać, iż świadczenia w postaci karty upominkowej przedpłaconej z wprowadzoną na nią wartością pieniężną mającą charakter pieniądza elektronicznego są świadczeniami pieniężnymi i nie należy utożsamiać ich z bonem czy talonem lub też innym znakiem uprawniającym do wymiany na usługę czy towar.

W związku z powyższym, uznać należy, że pracownicy otrzymali świadczenia pieniężne w postaci kart upominkowych przedpłaconych i po spełnieniu warunku w postaci sfinansowania tego świadczenia w całości z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, świadczenia te mogą korzystać ze zwolnienia do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 380 zł.

Jednocześnie wskazać należy, iż rabaty uzyskane przy zakupie kart przez pracodawcę, nie mają wpływu na stosowanie przedmiotowego zwolnienia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.