Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.446.2025.2.APR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-21
Teza: Brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego od
wydatków poniesionych w związku ze sporządzeniem planu
ogólnego.
Słowa kluczowe: gmina
odliczenia-prawo do odliczenia
plan-plan zagospodarowania przestrzennego
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 31 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków
    poniesionych w związku ze sporządzeniem planu ogólnego. Uzupełnili go Państwo

    pismem z 19 września 2025 r. (wpływ 19 września 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Gmina A. (dalej Gmina) jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i
    usług (VAT).
    W ramach realizacji ustawowych zadań własnych oraz prowadzonej działalności
    gospodarczej Gmina przystąpiła do opracowania planu ogólnego, o którym mowa w
    ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.). Plan ogólny stanowi obligatoryjny dokument planistyczny,
    niezbędny do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego
    (MPZP). MPZP są sporządzane w celu określenia w jaki sposób można zagospodarować
    teren na danym obszarze. Plan miejscowy służy do ustalenia przeznaczenia terenów,
    określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy, a także do ochrony ładu
    przestrzennego. Przeznaczenie gruntów w MPZP jest wykorzystywane do określenia
    możliwości wykorzystywania danego terenu m.in. na potrzeby:
    • odpłatnego zbywania nieruchomości stanowiących mienie Gminy,
    • oddawania terenów i obiektów do odpłatnego najmu lub dzierżawy (np. obiekty
      sportowe, hale, boiska, place targowe),
    • prowadzenia inwestycji infrastrukturalnych, takich jak sieci wodociągowe, kanalizacyjne,
      oczyszczalnie ścieków,
    • lokalizacji działalności komunalnej generującej przychody opodatkowane VAT,
    • budowy obiektów, które następnie są przedmiotem działalności kulturalnej lub
      rekreacyjnej świadczonej odpłatnie.
    W związku z opracowywaniem planu ogólnego Gmina będzie nabywała szereg towarów i
    usług niezbędnych do opracowania planu, w tym między innymi usługi wykonania
    projektu planu przez podmiot wyspecjalizowany w tworzeniu tego typu dokumentów.
    Faktury dokumentujące wydatki poniesione na opracowanie planu ogólnego będą
    wystawiane na Gminę.
    Doprecyzowanie i uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    1. Gmina realizując zadanie polegające na sporządzeniu planu ogólnego ponosić będzie
    koszty związane przede wszystkim z zatrudnieniem ekspertów zewnętrznych (np.
    kancelarie prawne zajmujące się prawem planistycznym, firmy konsultingowe
    sporządzające plan ogólny w całości lub jego części), tj. podmioty wyspecjalizowane w
    zakresie przedmiotowego zadania. Będą to również koszty ekspertyz geodezyjnych i
    kartograficznych, opracowań i analiz, opinii, raportów oddziaływań na środowisko, itp.
    Ponadto Gmina ponosić będzie koszty wynagrodzeń dla urzędników zajmujących się
    przygotowaniem planu, w tym w zakresie opracowywania dokumentów, koordynacji, czy
    nadzoru.
    Gmina w zakresie realizacji zadania ponosi także koszty procedury planistycznej w tym
    publikacje ogłoszeń, spotkania konsultacyjne, zakup materiałów w szczególności map,
    zakup oprogramowań.
    Gmina może również korzystać ze specjalistycznych szkoleń lub doradztwa dla
    pracowników urzędu.
    2. Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na
    terenie gminy, w tym uchwalanie gminnych aktów planowania przestrzennego, z
    wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy
    ekonomicznej oraz terenów zamkniętych ustalonych przez organ inny niż minister
    właściwy do spraw transportu, należy do zadań własnych gminy.

    Natomiast na podstawie art. 13a ust. 1 u.p.z.p. dla obszaru gminy, z wyłączeniem
    morskich wód wewnętrznych oraz terenów zamkniętych innych niż ustalane przez
    ministra właściwego do spraw transportu, rada gminy uchwala plan ogólny gminy, zwany
    dalej „planem ogólnym”.
    3. Opracowanie planu ogólnego przez Gminę jest narzucone przez przepisy prawa i
    wynika wprost z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na
    terenie gminy, w tym uchwalanie gminnych aktów planowania przestrzennego, z
    wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy
    ekonomicznej oraz terenów zamkniętych ustalonych przez organ inny niż minister
    właściwy do spraw transportu, należy do zadań własnych gminy.
    Natomiast na podstawie art. 13a ust. 1 u.p.z.p. dla obszaru gminy, z wyłączeniem
    morskich wód wewnętrznych oraz terenów zamkniętych innych niż ustalane przez
    ministra właściwego do spraw transportu, rada gminy uchwala plan ogólny gminy, zwany
    dalej „planem ogólnym”.
    Plan ogólny jest obligatoryjnym aktem prawa miejscowego i zastępuje studium
    uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Zatem zgodnie z
    obowiązującymi przepisami prawa, każda gmina musi uchwalić plan ogólny. Ustalenia
    zawarte w planie ogólnym są wiążące dla miejscowych planów zagospodarowania
    przestrzennego oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
    4. Obszar działalności Gminy obejmuje zarówno czynności opodatkowane VAT, zwolnione
    od podatku VAT, jak i niepodlegające opodatkowaniu VAT. W ramach tak prowadzonej
    działalności mającej związek ze sporządzanym planem ogólnym Gmina prowadzi
    działalność w różnym zakresie i nabywa towary i usługi wykorzystywane w ramach
    różnych działalności.
    W zakresie czynności opodatkowanych podatkiem VAT Gmina może prowadzić sprzedaż
    nieruchomości stanowiących mienie Gminy takich jak działki niezabudowane będące
    terenem budowlanym. Może prowadzić odpłatny najem lub dzierżawę obiektów
    sportowych, infrastruktury komunalnej, itp.
    Do tak prowadzonej działalności w zakresie wydatków związanych z planem ogólnym
    gmina może zakupić mapy cyfrowe i bazy danych przestrzennych wykorzystywanych do
    analiz planistycznych dla wskazanych nieruchomości. Najważniejszym wydatkiem w tym
    zakresie będzie wynagrodzenie dla firm zewnętrznych przygotowujących opracowania
    planistyczne dla sprzedaży nieruchomości pod działalność gospodarczą czy usługi
    doradcze przy planach inwestycyjnych.
    W zakresie czynności zwolnionych od podatku VAT Gmina może prowadzić sprzedaż
    nieruchomości gminnych będących działkami o przeznaczeniu innym niż budowlane, ale
    również m.in. wynajmuje nieruchomości zwolnione z VAT, np. mieszkania socjalne.
    Natomiast w zakresie czynności niepodlegających VAT będą to czynności realizowane w
    ramach ustawowych zadań własnych gminy, które w ogóle nie są przedmiotem
    opodatkowania VAT, np.: sporządzenie planu ogólnego dla własnych potrzeb urzędu
    gminy, planowanie przestrzenne dla działań regulacyjnych, ochrony środowiska,
    administracji lokalnej.
    Wobec powyższego wydatki związane z przygotowaniem planu ogólnego będą miały
    mieszany charakter, tj. będą związane zarówno z działalnością opodatkowaną podatkiem
    VAT, działalnością zwolnioną z opodatkowania VAT oraz działalnością niepodlegającą
    opodatkowaniu podatkiem VAT.
    5. W odniesieniu do ponoszonych przez Gminę wydatków związanych z opracowaniem
    planu ogólnego nie będzie możliwe ich jednoznaczne przyporządkowanie do czynności
    dających prawo do odliczenia podatku naliczonego oraz czynności niedających takiego

    prawa. Ponoszone przez Gminę wydatki dotyczące planu ogólnego będą miały
    niewątpliwie w części związek z czynnościami opodatkowanymi VAT.
    Wydatki związane z opracowaniem planu ogólnego będą miały w części związek z
    wykonywaną przez Gminę działalnością gospodarczą i wykonywaniem czynności zarówno
    opodatkowanych VAT jak i zwolnionych z opodatkowania. Nie ulega wątpliwości, iż tego
    rodzaju wydatki dotyczą towarów i usług wykorzystywanych również do celów innych niż
    działalność gospodarcza.
    6. Gmina nie będzie miała obiektywnej możliwości odrębnego przyporządkowania kwot
    podatku naliczonego związanych z czynnościami opodatkowanymi podatkiem VAT i z
    czynnościami zwolnionymi od podatku VAT.

## Pytanie

Czy Gmina A. ma prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków
    poniesionych na sporządzenie planu ogólnego?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Gminy, przysługuje jej prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego od
    wydatków związanych z opracowaniem planu ogólnego – w zakresie, w jakim dokument
    ten służy realizacji zadań Gminy powiązanych z czynnościami opodatkowanymi VAT.
    Mimo że sporządzenie planu ogólnego jest zadaniem o charakterze publicznoprawnym, to
    jego efekty wykorzystywane są przez Gminę również w ramach działalności gospodarczej.
    Plan ogólny stanowi bowiem podstawę dla uchwalenia MPZP, a te z kolei umożliwiają:
    zbywanie nieruchomości (zarówno opodatkowanych stawką zwolnioną, jak i stawką
    podstawową VAT 23%), zagospodarowanie gruntów pod inwestycje komercyjne, realizację
    infrastruktury technicznej, która następnie jest odpłatnie eksploatowana (wodociągi,
    kanalizacja, obiekty sportowe), wynajem terenów gminnych pod działalność gospodarczą.
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego.
    W odniesieniu do ponoszonych przez Wnioskodawcę wydatków związanych z
    opracowaniem planu ogólnego nie będzie możliwe ich jednoznaczne przyporządkowanie
    do czynności dających prawo do odliczenia podatku naliczonego oraz czynności
    niedających takiego prawa. Jednakże, z uwagi na fakt, iż ponoszone przez Gminę wydatki
    dotyczące planu ogólnego będą miały niewątpliwie w części związek także z czynnościami
    opodatkowanymi VAT, zdaniem Gminy powinno jej przysługiwać prawo do odliczenia
    części VAT naliczonego od tego rodzaju wydatków. W sytuacji, gdy podatnik wykonuje
    działalność jednocześnie podlegającą opodatkowaniu VAT i/lub zwolnioną z VAT, a także
    działalność spoza zakresu regulacji ustawy o VAT, odliczenie podatku naliczonego od
    wydatków ponoszonych z tego tytułu jest możliwe tylko w takim zakresie, w jakim wydatki
    te da się przyporządkować działalności podlegającej VAT.
    Do sytuacji takiej odnosi się art. 86 ust. 2a ustawy o VAT. Stosownie do treści
    wymienionego przepisu, w przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych
    zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów
    innych niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma
    zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2 oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 - w
    przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w
    całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku
    naliczonego oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania
    nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej, zwanym dalej
    „sposobem określenia proporcji”. Sposób określenia proporcji powinien najbardziej
    odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez
    niego nabyć.

    Zdaniem Gminy, będące przedmiotem wniosku wydatki związane z opracowaniem planu
    ogólnego będą miały w części związek z wykonywaną przez Gminę działalnością
    gospodarczą i wykonywaniem czynności zarówno opodatkowanych VAT jak i zwolnionych
    z opodatkowania. Nie ulega wątpliwości, iż tego rodzaju wydatki dotyczą towarów i usług
    wykorzystywanych również do celów innych niż działalność gospodarcza.
    Zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy o VAT: W stosunku do towarów i usług, które są
    wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności, w związku z którymi
    przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z
    którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia
    kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których
    podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.
    W myśl art. 90 ust. 2 ustawy o VAT: Jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części
    kwot, o których mowa w ust. 1, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o
    taką część kwoty podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać
    czynnościom, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego, z zastrzeżeniem ust. 10.
    Z uwagi na to, że wydatki ponoszone przez Gminę na opracowanie planu ogólnego będą
    miały związek zarówno z działalnością gospodarczą Gminy tą opodatkowaną VAT oraz
    zwolnioną z opodatkowania, jak i będą miały związek z działalnością niepodlegająca
    opodatkowaniu VAT, Gminie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego od tych
    wydatków z zastosowaniem sposobu określenia proporcji, o którym mowa w art. 86 ust.
    2a oraz proporcji struktury sprzedaży zgodnie z art. 90 ust. 2 ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
        a) nabycia towarów i usług,
        b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
          usługi.
    Z powołanych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z
    prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi
    czynnościami opodatkowanymi.
    Zasada ta wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są

    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Ustawodawca przyznał podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości
    lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego przesłanek pozytywnych,
    wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy, oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych,
    określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają
    podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z
    którym:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Na mocy art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Zgodnie z ww. regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie
    podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.
    Z uregulowań ustawy o podatku od towarów i usług wyraźnie wynika, że dla realizacji
    prawa do odliczenia podatku naliczonego, niezbędne jest istnienie związku między
    dokonywanymi zakupami towarów i usług, a prowadzoną działalnością opodatkowaną.
    Ustawodawca nie precyzuje, w jakim zakresie i w jaki sposób towary i usługi muszą być
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, aby pozwoliło to
    podatnikowi na odliczenie podatku naliczonego. Związek ten może być bezpośredni lub
    pośredni.
    O związku bezpośrednim dokonywanych zakupów z działalnością podatnika można mówić
    wówczas, gdy nabywane towary służą np. dalszej odsprzedaży (towary handlowe) lub też
    nabywane towary i usługi są niezbędne do wytworzenia towarów lub usług będących
    przedmiotem dostawy. Bezpośrednio wiążą się więc z czynnościami opodatkowanymi
    wykonywanymi przez podatnika.
    Natomiast o pośrednim związku nabywanych towarów i usług z działalnością
    przedsiębiorcy można mówić wówczas, gdy ponoszone wydatki wiążą się z całokształtem
    funkcjonowania przedsiębiorstwa – mają pośredni związek z działalnością gospodarczą, a
    tym samym z osiąganym przez podatnika obrotem opodatkowanym. Aby jednak można
    było wskazać, że określone zakupy mają chociażby pośredni związek z działalnością
    podmiotu, istnieć musi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy dokonanymi zakupami
    towarów i usług, a powstaniem obrotu. O pośrednim związku dokonanych zakupów z
    działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy zakup towarów i usług nie przyczynia
    się bezpośrednio do uzyskania obrotu przez podatnika, np. poprzez ich odsprzedaż, lecz
    poprzez wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości, przyczynia się do
    generowania przez podmiot obrotu.
    Istnienie związku między nabywanymi towarami i usługami a transakcjami
    opodatkowanymi podatnika jest traktowane jako niezbędny wymóg powstania prawa do

    odliczenia podatku również w Dyrektywie 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 2006 r. Nr 347
    str. 1 ze zm.).
    Zgodnie bowiem z art. 168 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      Jeżeli towary i usługi wykorzystywane są na potrzeby opodatkowanych transakcji
      podatnika, podatnik jest uprawniony, w państwie członkowskim, w którym dokonuje
      tych transakcji, do odliczenia następujących kwot od kwoty VAT, którą jest
      zobowiązany zapłacić VAT należnego lub zapłaconego w tym państwie członkowskim
      od towarów i usług, które zostały mu dostarczone lub które mają być mu
      dostarczone przez innego podatnika.
    Zasada neutralności podatku VAT, a także kwestia pośredniego związku pomiędzy
    podatkiem naliczonym VAT a czynnościami opodatkowanymi jako warunku
    wystarczającego do zachowania prawa do odliczenia VAT były przedmiotem licznych
    orzeczeń TSUE m.in. wyrok z 15 stycznia 1998 r. w sprawie C-37/95 (Państwo Belgijskie v.
    Ghent Coal Terminal NV), wyrok z 22 lutego 2001 r. w sprawie C-408/96 (Abbey National
    plc v. Commissioners of Customs & Excisie), wyrok z 26 maja 2005 r. w sprawie C-465/03
    (Kretztechnik AG v. Finanzamt Linz), wyrok z 27 września 2001 r. w sprawie C-16/00 (CIBO
    Participations SA v. Directeur region al des impots du Nord-Pas-de-Calats). TSUE
    podkreślał, że co do zasady, prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego przysługuje
    podatnikom wówczas, gdy istnieje bezpośredni związek poniesionych wydatków ze
    sprzedażą opodatkowaną. Jednakże, brak bezpośredniego związku z konkretną
    czynnością podlegającą opodatkowaniu nie wyklucza prawa odliczenia podatku VAT w
    przypadku tzw. kosztów ogólnych działania podatnika, o ile koszty te mogą być przypisane
    do działalności podatnika podlegającej opodatkowaniu VAT.
    Podobny pogląd wyraził Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z 8 czerwca 2000 r. w sprawie
    C-98/98, Commissioners of Customs and Excise a Midland Bank. Trybunał nie miał w tej
    sprawie wątpliwości, że art. 2 Pierwszej Dyrektywy i art. 17 ust. 2, 3 i 5 Szóstej Dyrektywy w
    sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków
    obrotowych, należy interpretować w taki sposób, aby warunkiem odliczenia przez
    podatnika podatku VAT oraz podstawą do ustalenia zakresu tego prawa, było zasadniczo
    istnienie bezpośredniego związku pomiędzy daną transakcją nabycia a daną transakcją
    (lub transakcjami) sprzedaży, uprawniającymi do dokonania odliczenia. W uzasadnieniu
    tego wyroku Trybunał wyjaśnił, że w przypadku gdy podatnik dokonuje transakcji, w
    odniesieniu do których podatek VAT podlega odliczeniu oraz transakcji nie dających
    podstaw do odliczenia podatku naliczonego, podatnik może dokonać odliczenia podatku
    VAT naliczonego od towarów i usług przez niego nabytych w przypadku, gdy towary te
    pozostają w bezpośrednim związku z transakcjami sprzedaży podlegającymi
    opodatkowaniu podatkiem VAT.
    W tym miejscu warto przywołać orzeczenie TSUE z 8 lutego 2007 r. C 435/05 w sprawie
    Investrand BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën, jako wyraz ugruntowanej linii
    orzeczniczej w TSUE w zakresie przyznawania prawa do odliczenia podatnikowi nawet w
    przypadku braku bezpośredniego i ścisłego związku pomiędzy konkretną transakcją
    powodującą naliczenie podatku.
    Należy jednak zauważyć, że w wyroku tym (pkt 23) w pierwszej kolejności TSUE wskazał, że
    zgodnie z ustalonym orzecznictwem, aby można było przyznać podatnikowi prawo do
    odliczenia naliczonego podatku VAT i określić zakres tego prawa, zasadniczo konieczne
    jest istnienie bezpośredniego i ścisłego związku pomiędzy konkretną transakcją
    powodującą naliczenie podatku, a jedną lub kilkoma transakcjami objętymi podatkiem
    należnym, które rodzą prawo do odliczenia (zob. ww. wyroki: w sprawie Midland Bank, pkt
    24; w sprawie Abbey National, pkt 26; oraz wyrok z 3 marca 2005 r. w sprawie C#32/03
    Fini H, Zb. Orz. str. I 1599, pkt 26). Prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego przy
    nabyciu towarów lub usług zakłada, iż wydatki poczynione celem ich nabycia stanowiły
    element cenotwórczy transakcji obciążonych podatkiem należnym, rodzących prawo do

    jego odliczenia (zob. ww. wyroki: w sprawie Midland Bank, pkt 30, w sprawie Abbey
    National, pkt 28, jak i wyrok z 27 września 2001 r. w sprawie C 16/00 Cibo Participations,
    Rec. str. I 6663, pkt 31).
    Następnie w pkt 24 wyroku TSUE wskazał, że prawo do odliczenia zostaje zatem również
    przyznane podatnikowi nawet w przypadku braku bezpośredniego i ścisłego związku
    pomiędzy konkretną transakcją powodującą naliczenie podatku a jedną lub kilkoma
    transakcjami objętymi podatkiem należnym, które rodzą prawo do odliczenia, gdy koszty
    omawianych usług stanowią część jego kosztów ogólnych i jako takie stanowią element
    cenotwórczy dla dostarczanych towarów lub świadczonych usług. Koszty te w
    rzeczywistości zachowują bezpośredni i ścisły związek z całą działalnością gospodarczą
    podatnika (zob. w szczególności ww. wyroki w sprawach Midland Bank, pkt 23 i 31 oraz
    Kretztechnik, pkt 36).
    Ostatecznie jednak TSUE doszedł w tej sprawie do konkluzji, że artykuł 17 ust. 2 szóstej
    dyrektywy Rady 77/388/EWG z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw
    państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku
    od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w
    ten sposób, że koszty usług doradczych, z których podatnik skorzystał w celu ustalenia
    kwoty wierzytelności stanowiącej część majątku jego przedsiębiorstwa i związanej ze
    sprzedażą akcji dokonaną w okresie, w którym nie był on jeszcze podatnikiem podatku
    VAT, z braku dowodów na to, że wyłączną przyczyną tych usług jest działalność
    gospodarcza w rozumieniu tej dyrektywy wykonywana przez podatnika, nie wykazują
    bezpośredniego i ścisłego związku z tą działalnością, a w konsekwencji nie uprawniają do
    odliczenia podatku VAT, który je obciąża.
    W konsekwencji z wyroku tego wynika, że aby można było przyznać podatnikowi prawo do
    odliczenia naliczonego podatku VAT związek pomiędzy zakupami, a działalnością
    gospodarczą co do zasady powinien być bezpośredni, może być również pośredni, jednak
    tylko gdy zakupy związane są z działalnością gospodarczą („wyłączną przyczyną tych usług
    jest działalność gospodarcza w rozumieniu tej dyrektywy wykonywana przez podatnika”).
    W przeciwnym wypadku koszty pośrednie nie wykazują bezpośredniego i ścisłego związku
    z tą działalnością, a w konsekwencji nie uprawniają do odliczenia podatku VAT, który je
    obciąża.
    Zatem niezbędnym warunkiem odliczenia VAT jest istnienie związku pomiędzy zakupami a
    konkretną transakcją opodatkowaną. Prawo do odliczenia podatku naliczonego powinno
    przysługiwać podatnikowi w takim zakresie, w jakim działalność podatnika daje to prawo.
    Aby odliczenie podatku było dopuszczalne, transakcja powodująca naliczenie podatku
    winna pozostawać w ścisłym związku z transakcjami, które rodzą prawo do odliczenia. W
    ten sposób prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu towarów i usług
    zakłada, że poczynione wydatki stanowią element cenotwórczy transakcji obciążonych
    podatkiem należnym, rodzącym prawo do jego odliczenia. Konieczne jest także, aby ten
    związek był bezsporny i ścisły, a także aby wydatki miały cenotwórczy charakter, tj. miały
    wpływ na ceny oferowanych towarów czy usług.
    Ponadto, aby podmiot mógł skorzystać z prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego związanego z dokonanym nabyciem towarów i usług, w
    pierwszej kolejności powinien spełnić przesłanki umożliwiające uznanie go – dla tej
    czynności – za podatnika podatku od towarów i usług, działającego w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy:

      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Jak stanowi art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Z powołanych regulacji wynika, że organy władzy publicznej nie są podatnikami podatku
    od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują jako podmioty prawa
    publicznego, nawet jeśli pobierają należności, opłaty lub składki. Organy te są natomiast
    podatnikami podatku od towarów i usług w przypadku wykonywanych przez nie czynności
    na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W świetle art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 1153):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Na podstawie art. 6 ust. 1 ww. ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu
      lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o samorządzie gminnym:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności zadania własne obejmują sprawy ładu przestrzennego, gospodarki
      nieruchomościami, ochrony środowiska i przyrody oraz gospodarki wodnej.
    Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do właściwości rady gminy należą wszystkie sprawy pozostające w zakresie działania
      gminy, o ile ustawy nie stanowią inaczej.
    Na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do wyłącznej właściwości rady gminy należy uchwalanie planu ogólnego gminy oraz
      miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.
    Z kolei w myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i
    zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.):
      Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym
      uchwalanie gminnych aktów planowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód
      wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów
      zamkniętych ustalonych przez organ inny niż minister właściwy do spraw transportu,
      należy do zadań własnych gminy.
    W myśl art. 13a ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:

      Dla obszaru gminy, z wyłączeniem morskich wód wewnętrznych oraz terenów
      zamkniętych innych niż ustalane przez ministra właściwego do spraw transportu,
      rada gminy uchwala plan ogólny gminy, zwany dalej „planem ogólnym”.
    Stosownie do art. 13a ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      W planie ogólnym:
        1) określa się:
        a) strefy planistyczne,
        b) gminne standardy urbanistyczne;
        2) można określić:
        a) obszary uzupełnienia zabudowy,
        b) obszary zabudowy śródmiejskiej.
    Na podstawie art. 13a ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      Plan ogólny jest aktem prawa miejscowego.
    Na mocy art. 13c ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      W wyniku podziału, o którym mowa w ust. 1, dopuszcza się wyznaczenie
      następujących stref planistycznych:
        1) strefa wielofunkcyjna z zabudową mieszkaniową wielorodzinną;
        2) strefa wielofunkcyjna z zabudową mieszkaniową jednorodzinną;
        3) strefa wielofunkcyjna z zabudową zagrodową;
        4) strefa usługowa;
        5) strefa handlu wielkopowierzchniowego;
        6) strefa gospodarcza;
        7) strefa produkcji rolniczej;
        8) strefa infrastrukturalna;
        9) strefa zieleni i rekreacji;
    10) strefa cmentarzy;
    11) strefa górnictwa;
    12) strefa otwarta;
    13) strefa komunikacyjna.
    Natomiast stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu
    przestrzennym:
      W celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz
      określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy rada gminy podejmuje
      uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania
      przestrzennego, zwanego dalej „planem miejscowym”, z zastrzeżeniem ust. 6.
    Na podstawie art. 14 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      Plan miejscowy sporządza się obowiązkowo, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne.
    W myśl art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      Plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:

      Wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego,
      zawierający część tekstową i część graficzną, wraz z uzasadnieniem, uwzględniając
      politykę przestrzenną gminy określoną w strategii rozwoju gminy lub strategii
      rozwoju ponadlokalnego. W uzasadnieniu przedstawia się w szczególności:
        1) sposób realizacji wymogów wynikających z art. 1 ust. 2-4;
        2) zgodność z wynikami analizy, o której mowa w art. 32 ust. 1, wraz z datą
          uchwały rady gminy, o której mowa w art. 32 ust. 2, oraz sposób uwzględnienia
          uniwersalnego projektowania;
        3) wpływ na finanse publiczne, w tym budżet gminy.
    W myśl art. 21 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      Koszty sporządzenia planu miejscowego obciążają budżet gminy, z zastrzeżeniem
      ust. 2.
    Z powołanych przepisów wynika, że sporządzenie planu ogólnego należy do zadań
    własnych gminy i jest realizowane w formie uchwały rady gminy. Natomiast koszt jego
    sporządzenia obciąża budżet gminy. Zatem sporządzenie planu ogólnego stanowi przejaw
    władztwa planistycznego gminy i jej niezależności w tym zakresie. Zatem sporządzenie
    planu ogólnego przez Gminę, jest zbiorową potrzebą wspólnoty i ma charakter celu
    publicznego.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od
    towarów i usług. W ramach realizacji ustawowych zadań własnych oraz prowadzonej
    działalności gospodarczej przystąpili Państwo do opracowania planu ogólnego, o którym
    mowa w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Plan ogólny stanowi
    obligatoryjny dokument planistyczny, niezbędny do uchwalania miejscowych planów
    zagospodarowania przestrzennego (MPZP). MPZP są sporządzane w celu określenia w jaki
    sposób można zagospodarować teren na danym obszarze. Plan miejscowy służy do
    ustalenia przeznaczenia terenów, określenia sposobów ich zagospodarowania i
    zabudowy, a także do ochrony ładu przestrzennego.
    Realizując zadanie polegające na sporządzeniu planu ogólnego będą Państwo ponosić
    koszty związane przede wszystkim z zatrudnieniem ekspertów zewnętrznych (np.
    kancelarie prawne zajmujące się prawem planistycznym, firmy konsultingowe
    sporządzające plan ogólny w całości lub jego części), tj. podmioty wyspecjalizowane w
    zakresie przedmiotowego zadania. Będą to również koszty ekspertyz geodezyjnych i
    kartograficznych, opracowań i analiz, opinii, raportów oddziaływań na środowisko, itp.
    Ponadto będą Państwo ponosić koszty wynagrodzeń dla urzędników zajmujących się
    przygotowaniem planu, w tym w zakresie opracowywania dokumentów, koordynacji, czy
    nadzoru. W zakresie realizacji zadania ponoszą Państwo także koszty procedury
    planistycznej, w tym publikacje ogłoszeń, spotkania konsultacyjne, zakup materiałów w
    szczególności map, zakup oprogramowań. Mogą Państwo również korzystać ze
    specjalistycznych szkoleń lub doradztwa dla pracowników urzędu. Faktury dokumentujące
    wydatki poniesione na opracowanie planu ogólnego będą wystawiane na Państwa.
    Wskazali Państwo, że opracowanie planu ogólnego przez Państwa jest narzucone przez
    przepisy prawa i wynika wprost z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu
    przestrzennym.
    Plan ogólny jest obligatoryjnym aktem prawa miejscowego i zastępuje studium
    uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Zatem zgodnie z
    obowiązującymi przepisami prawa, każda gmina musi uchwalić plan ogólny. Ustalenia
    zawarte w planie ogólnym są wiążące dla miejscowych planów zagospodarowania
    przestrzennego oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
    Obszar Państwa działalności obejmuje zarówno czynności opodatkowane VAT, zwolnione
    od podatku VAT, jak i niepodlegające opodatkowaniu VAT. W ramach tak prowadzonej

    działalności mającej związek ze sporządzanym planem ogólnym prowadzą Państwo
    działalność w różnym zakresie i nabywają towary i usługi wykorzystywane w ramach
    różnych działalności.
    W zakresie czynności opodatkowanych podatkiem VAT mogą Państwo prowadzić sprzedaż
    nieruchomości stanowiących Państwa mienie, takich jak działki niezabudowane będące
    terenem budowlanym. Mogą Państwo prowadzić odpłatny najem lub dzierżawę obiektów
    sportowych, infrastruktury komunalnej, itp.
    Do tak prowadzonej działalności w zakresie wydatków związanych z planem ogólnym
    mogą Państwo zakupić mapy cyfrowe i bazy danych przestrzennych wykorzystywanych do
    analiz planistycznych dla wskazanych nieruchomości. Najważniejszym wydatkiem w tym
    zakresie będzie wynagrodzenie dla firm zewnętrznych przygotowujących opracowania
    planistyczne dla sprzedaży nieruchomości pod działalność gospodarczą czy usługi
    doradcze przy planach inwestycyjnych.
    W zakresie czynności zwolnionych od podatku VAT mogą Państwo prowadzić sprzedaż
    nieruchomości gminnych będących działkami o przeznaczeniu innym niż budowlane, ale
    również m.in. wynajmują Państwo nieruchomości zwolnione z VAT, np. mieszkania
    socjalne.
    Natomiast w zakresie czynności niepodlegających VAT będą to czynności realizowane w
    ramach ustawowych zadań własnych gminy, które w ogóle nie są przedmiotem
    opodatkowania VAT, np.: sporządzenie planu ogólnego dla własnych potrzeb urzędu
    gminy, planowanie przestrzenne dla działań regulacyjnych, ochrony środowiska,
    administracji lokalnej.
    Wobec tego wydatki związane z przygotowaniem planu ogólnego będą miały mieszany
    charakter, tj. będą związane zarówno z działalnością opodatkowaną podatkiem VAT,
    działalnością zwolnioną z opodatkowania VAT oraz działalnością niepodlegającą
    opodatkowaniu podatkiem VAT.
    W odniesieniu do ponoszonych przez Państwa wydatków związanych z opracowaniem
    planu ogólnego nie będzie możliwe ich jednoznaczne przyporządkowanie do czynności
    dających prawo do odliczenia podatku naliczonego oraz czynności niedających takiego
    prawa. Ponoszone przez Państwa wydatki dotyczące planu ogólnego będą miały
    niewątpliwie w części związek z czynnościami opodatkowanymi VAT.
    Wydatki związane z opracowaniem planu ogólnego będą miały w części związek z
    wykonywaną przez Państwa działalnością gospodarczą i wykonywaniem czynności
    zarówno opodatkowanych VAT, jak i zwolnionych z opodatkowania. Nie ulega wątpliwości,
    iż tego rodzaju wydatki dotyczą towarów i usług wykorzystywanych również do celów
    innych niż działalność gospodarcza.
    Nie będą Państwo mieli obiektywnej możliwości odrębnego przyporządkowania kwot
    podatku naliczonego związanych z czynnościami opodatkowanymi podatkiem VAT i z
    czynnościami zwolnionymi od podatku VAT.
    Państwa wątpliwości dotyczą prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków
    poniesionych w związku ze sporządzeniem planu ogólnego.
    Rozliczenie podatku naliczonego na zasadach określonych w art. 86 ust. 1 ustawy jest
    uwarunkowane tym, aby nabywane towary i usługi były wykorzystywane przez
    zarejestrowanego, czynnego podatnika podatku VAT, w ramach działalności gospodarczej,
    do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.
    W omawianej sprawie podstawowy warunek uprawniający do odliczenia podatku VAT
    naliczonego, jakim jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami
    opodatkowanymi, nie będzie spełniony. Z przedstawionego opisu sprawy, jednoznacznie
    wynika, że w rozpatrywanej sprawie w odniesieniu do sporządzenia planu ogólnego będą
    Państwo realizowali zadania własne, wymienione w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o

    samorządzie gminnym. Zadania własne Gminy są zadaniami nałożonymi na nią
    odrębnymi przepisami prawa. W świetle powołanych przepisów ustawy o planowaniu i
    zagospodarowaniu przestrzennym, w analizowanym przypadku będą Państwo jedynym
    organem posiadającym uprawnienia do wykonywania czynności w związku ze
    sporządzeniem planu ogólnego, jak i miejscowego planu zagospodarowania
    przestrzennego. Sporządzenie planu ogólnego będzie wykorzystywane w celu
    zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty. Wydatki na sporządzenie planu ogólnego
    będą ponoszone przez Państwa w ramach zadań własnych nałożonych na Państwa ustawą
    o samorządzie gminnym, i w tym zakresie będą Państwo działali w ramach reżimu
    publicznoprawnego. Wydatki te wbrew Państwa stanowisku, nie będą związane z
    prowadzoną działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a tym samym
    nabywając towary i usługi w związku z opracowaniem planu ogólnego nie będą Państwo
    działali w charakterze podatnika podatku VAT. Zatem, w związku z poniesionymi
    wydatkami na sporządzenie planu ogólnego nie będą Państwo dokonywali zakupów
    towarów i usług w związku z wykonywaniem przez Państwa jakichkolwiek czynności
    opodatkowanych.
    Jak już wskazano wyżej, przy ocenie prawa do odliczenia podatku naliczonego od
    wydatków pośrednich każdorazowo konieczne jest wykazanie racjonalnego związku
    przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionymi wydatkami, a prowadzoną działalnością
    gospodarczą oraz ocena, czy w konkretnych okolicznościach faktycznych wpływać będą
    one (i w jaki sposób) na generowanie opodatkowanych obrotów. Istotne znaczenie ma
    także cenotwórczy charakter wydatku. Związek wydatku ze sprzedażą opodatkowaną
    może być pośredni, ale musi być bezsporny i ścisły. W przeciwnym wypadku nie uprawnia
    do odliczenia podatku naliczonego.
    Takiego związku przyczynowo-skutkowego, nawet o charakterze pośrednim, nie można
    upatrywać w tym, że sporządzony, na podstawie planu ogólnego, miejscowy plan
    zagospodarowania przestrzennego będzie służył do ustalenia przeznaczenia terenów na
    danym obszarze należących do Państwa, które to nieruchomości mogą korzystać ze
    zwolnienia od podatku VAT albo podlegać opodatkowaniu tym podatkiem. Sporządzony,
    na podstawie planu ogólnego, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego będzie
    służył również do ustalenia przeznaczenia terenów na danym obszarze należących do
    innych podmiotów.
    Co istotne, przyczyną sporządzenia przez Państwa planu ogólnego nie jest zamiar zbycia
    nieruchomości, które będą objęte tym planem, a wykonanie przez Państwa obowiązku
    wynikającego z przepisów ustawy o samorządzie gminnym. Jak wskazano powyżej, na
    podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 18 ust. 2 pkt
    5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym mają Państwo obowiązek
    sporządzenia planu ogólnego, a zatem poniesione przez Państwa wydatki będą miały
    związek wyłącznie z wykonywanymi czynnościami niepodlegającymi opodatkowaniu
    podatkiem VAT. Trudno zgodzić się z Państwem, że ww. wydatki będą mieć związek z
    działalnością opodatkowaną, czy zwolnioną od podatku VAT, z uwagi na nieuchwytny i
    hipotetyczny związek z przyszłą, ewentualną sprzedażą nieruchomości należących do
    gminnego zasobu, które mogą, ale nie muszą być objęte sporządzonym przez Państwa
    planem ogólnym.
    Tym samym, nie będą Państwo mieli prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego od
    wydatków poniesionych na sporządzenie planu ogólnego, z uwagi na niespełnienie
    przesłanek zawartych w art. 86 ust. 1 ustawy.
    Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

    W myśl art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego.
    Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym ich
    przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej:
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w
      jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego
      (interpretację indywidualną).
    W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    Państwa wniosku (pytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały
    objęte pytaniem nie mogą być, zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, rozpatrzone.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.