Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.47.2025.2.JSZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-18
Teza: Opodatkowanie podatkiem VAT rozliczeń dokonywanych na
podstawie umowy i dokumentowanie fakturą ww. rozliczeń.
Słowa kluczowe: dokumentowanie
opodatkowanie
przedsięwzięcie-przedsięwzięcie wspólne
zyski-podział zysku
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz
podatnika
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Zakres stosowania
przepisów rozdziału
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106a-pkt 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT Rozliczeń dokonywanych pomiędzy
    Państwem a Kontrahentem na podstawie umowy i braku obowiązku dokumentowania
    fakturą ww. Rozliczeń. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 21
    marca 2025 r. (wpływ 21 marca 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    A. S.A. [dalej: Wnioskodawca lub Spółka] prowadzi działalność gospodarczą w zakresie (...).
    W związku z realizowaną działalnością Spółka jest zarejestrowana w Polsce jako czynny
    podatnik podatku od towarów i usług [dalej: VAT]. Wnioskodawca jest także
    zarejestrowany dla potrzeb transakcji wewnątrzunijnych (jako tzw. podatnik VAT-UE).
    Przedmiotem niniejszego wniosku są transakcje realizowane na podstawie umowy
    opisanej w punkcie 2) niżej. W pierwszej kolejności [punkt 1) niżej] Wnioskodawca pragnie
    natomiast przedstawić podstawowe zasady i pojęcia specyficzne dla sprzedaży produktów
    leczniczych, do których Spółka odwołuje się następnie w dalszej części wniosku.
      1) Uwagi ogólne dotyczące sprzedaży produktów leczniczych - aspekty regulacyjne i
        modele sprzedaży
    Sprzedaż produktów leczniczych obwarowana jest ścisłymi rygorami prawnymi.
    Podstawową zasadą jest dopuszczenie do obrotu wyłącznie takich produktów leczniczych,
    które uzyskały stosowne pozwolenie na dopuszczenie do obrotu [dalej: Pozwolenie].
    Pozwolenie wydawane jest na wniosek przez uprawnione do tego organy. Przykładowo, w
    Polsce organem tym jest Prezes Urzędu Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i
    Produktów Biobójczych.
    Podmiot, który wnioskuje o/uzyskał Pozwolenie, posiada na gruncie przepisów prawa
    farmaceutycznego status podmiotu odpowiedzialnego [dalej: Podmiot odpowiedzialny].
    Przepisy nakładają na Podmiot odpowiedzialny szereg precyzyjnie określonych
    obowiązków, takich jak monitorowanie bezpieczeństwa stosowania produktów
    leczniczych, prowadzenie rejestru zgłoszeń przypadków działań niepożądanych
    produktów leczniczych, czy aktualizacja informacji dotyczących produktu leczniczego.
    Podmiotowi odpowiedzialnemu przysługują też określone uprawnienia, np. możliwość
    prowadzenia reklamy produktu leczniczego bezpośrednio lub na jego zlecenie. Podmiot
    nieupoważniony przez Podmiot odpowiedzialny nie może reklamować produktu
    leczniczego.
    W celu uzyskania Pozwolenia konieczne jest przedstawienie właściwym organom
    dokumentacji zawierającej wszelkie dostępne informacje dotyczące produktu leczniczego,
    przygotowanej w ściśle określony sposób [dalej: Dossier]. Prawa do Dossier mogą być
    przedmiotem obrotu gospodarczego, w szczególności możliwe jest udzielenie licencji na
    korzystanie z Dossier w celu złożenia przez inny podmiot (licencjobiorcę) wniosku o

    Pozwolenie/uzyskania przez ten podmiot Pozwolenia. W rezultacie, podmiot, któremu
    została udzielona licencja na korzystanie z Dossier (licencjobiorca), może uzyskać status
    Podmiotu odpowiedzialnego.
    Dopuszczalna jest także zmiana Podmiotu odpowiedzialnego, czyli inny podmiot może
    wstąpić w prawa i obowiązki dotychczasowego Podmiotu odpowiedzialnego.
    Biorąc pod uwagę ramy prawne wynikające z prawa farmaceutycznego i przepisów
    obowiązujących w innych państwach, wprowadzenie w danym kraju produktu leczniczego
    wymaga zaangażowania znacznych zasobów (w szczególności: odpowiednich kompetencji,
    znajomości i doświadczenia w branży farmaceutycznej, znacznych środków finansowych).
    Równocześnie, w projekty te wkalkulowane jest ryzyko niepowodzenia, np. może dojść do
    sytuacji, gdy Pozwolenie nie zostanie uzyskane (co w ogóle wykluczy możliwość sprzedaży
    produktu leczniczego na danym rynku), czy też – jeśli produkt leczniczy udało już
    wprowadzić się na rynek – zyskowność z jego sprzedaży okaże się niska (lub w ogóle nie
    wystąpi).
    W związku z tym, podmioty z branży farmaceutycznej (w tym Spółka) podejmują niekiedy
    współpracę w celu wspólnego rozwinięcia produktu leczniczego oraz jego późniejszej
    komercjalizacji (tj. osiągania przychodów ze sprzedaży produktu oraz/lub z udzielania
    licencji na Dossier). Celem takiego współdziałania jest połączenie potencjałów
    finansowych, technicznych i organizacyjnych, a dzięki temu, ograniczenie kosztów i ryzyk,
    a także zwiększenie przychodów z rozwoju produktu leczniczego i jego późniejszej
    sprzedaży w porównaniu do sytuacji, niż gdyby tylko jeden podmiot realizował dany
    projekt.
    Wnioskodawca pragnie także wskazać, że jeśli chodzi o etap dystrybucji produktów
    leczniczych, to – z perspektywy Spółki – można wyróżnić dwa podstawowe modele
    sprzedaży. Mianowicie:
      a) jeśli sprzedawca (Wnioskodawca) udziela klientowi licencji na korzystanie z Dossier:
        (i) tak, aby to klient mógł złożyć wniosek o/uzyskać Pozwolenie i występować jako
        Podmiot odpowiedzialny) oraz,
        (ii) uzyskuje Pozwolenie w swoim imieniu i na swoją rzecz, a następnie transferuje
        Pozwolenie na klienta, który następnie sprzedaje produkt leczniczy,
        mamy do czynienia z modelem sprzedaży określanym jako BtoB (ang. business-to-
        business; dalej: model BtoB);
      b) jeśli sprzedawca (Wnioskodawca) jest sam Podmiotem odpowiedzialnym i dostarcza
        klientowi tylko produkt leczniczy (bez praw do Dossier), mamy do czynienia z
        modelem sprzedaży określanym jako BtoC (ang. business-to-consumer; dalej:
        model BtoC).
      2) Umowa na wspólny rozwój i sprzedaż produktu leczniczego
    21 sierpnia 2019 r. Spółka podpisała umowę na wspólny rozwój i sprzedaż produktu
    leczniczego zmienioną aneksem nr 1 (...) z podmiotem prowadzącym sprzedaż różnych
    produktów leczniczych w wielu krajach [dalej: Kontrahent oraz, odpowiednio, Umowa].
    Kontrahent posiada siedzibę działalności gospodarczej w innym niż Polska państwie Unii
    Europejskiej i nie posiadał/nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce.
    Dla uniknięcia wątpliwości Wnioskodawca pragnie wskazać, że w ramach Umowy Spółka i
    Kontrahent działają jako podmioty prowadzące niezależnie działalność gospodarczą,
    zachowując status odrębnych podatników VAT.
    Współpracę realizowaną na podstawie Umowy można podzielić na dwa etapy, tj.: (i)
    rozwój, a następnie (ii) sprzedaż produktu leczniczego. Niżej omówione zostały zasady tej
    współpracy.

    Etap I: rozwój produktu leczniczego
    Zgodnie z Umową, w ramach tego etapu:
      1) Spółka i Kontrahent [dalej również: Strony] przygotowały plan rozwoju i
        harmonogram, zgodnie z którymi prowadzone były prace oraz dokonywane
        rozliczenia w ramach Etapu I. Wymagały one bieżącej współpracy między Stronami;
      2) Spółka była odpowiedzialna między innymi za:
      · przygotowanie Dossier i udostępnienie go Kontrahentowi;
      · opracowanie procesu wytwarzania produktu leczniczego, oznakowanego i
        zapakowanego wraz z ulotką, gotowego do sprzedaży na rzecz użytkownika
        końcowego (pacjenta) [dalej: Produkt]. Proces ten miał być realizowany przy
        ścisłej współpracy z Kontrahentem;
      · dokonanie analizy czystości patentowej (ang. patent clearance) Produktu w Polsce
        (jako kraju wytwarzania Produktu);
      · wybór i proces kwalifikacji dostawców substancji czynnych zawartych w Produkcie;
      · przygotowanie partii Produktu dla potrzeb przeprowadzenia badań stabilności i
        przeprowadzenie tych badań;
      · zarządzanie projektem;
      3) Strony były wyjściowo wspólnie odpowiedzialne za przeprowadzenie badań
        biorównoważności, przy czym ostatecznie badania te zostały wykonane
        samodzielnie przez Kontrahenta (co zostało uwzględnione przy rozliczaniu kosztów
        projektu);
      4) Strony podzieliły się kosztami rozwoju Produktu po połowie. W związku z tym każda
        ze Stron była zobowiązana do zapłaty na rzecz drugiej Strony 50% kosztów
        poniesionych na rozwój produktu przez tą drugą Stronę;
      5) Strony ustaliły także zasady ponoszenia kosztów związanych z udzieleniem i
        utrzymaniem Pozwolenia. Mianowicie, każda ze Stron była/jest zobowiązana do
        poniesienia kosztów substancji/produktów (np. produkty referencyjne, próbki
        substancji czynnej), które były/są wymagane w celu udzielenia Pozwolenia w
        państwie uznanym w ramach Umowy za terytorium tej Strony (por. w tym zakresie
        uwagi dotyczące Terytoriów Spółki i Terytoriów Kontrahenta przedstawione w
        ramach Etapu II). W efekcie, Spółka ponosi koszty dotyczące Pozwolenia
        uzyskiwanego przez nią na Terytorium Spółki, a Kontrahent – dotyczące Pozwolenia
        uzyskiwanego na Terytorium Kontrahenta. W przypadku pozostałych terytoriów
        (niebędących ani Terytorium Spółki, ani Terytorium Kontrahenta) Strony miały się
        dzielić tymi kosztami po połowie.
    W rezultacie pozytywnie zakończonego i rozliczonego między Stronami Etapu I, Strony
    stały się wspólnie właścicielami Dossier oraz praw własności intelektualnej do Produktu.
    Etap II: sprzedaż produktu leczniczego
    Zgodnie z Umową, w ramach tego etapu:
      1) Strony mogą sprzedawać Produkt na rzecz swoich klientów. W toku negocjacji
        biznesowych Strony ustaliły następujące zasady:
      a) jeśli sprzedaż jest realizowana w modelu BtoB (czyli Strona udziela klientowi
        licencji na Dossier w celu uzyskania Pozwolenia przez klienta, a następnie
        sprzedaje Produkt na rzecz klienta), każda ze Stron może prowadzić taką
        sprzedaż na dowolnym rynku.

        W takim przypadku Strona dokonująca sprzedaży zobowiązana jest podzielić się
        z drugą Stroną połową zysku netto osiągniętego z tej sprzedaży [dalej: Podział
        zysku]. Podziałowi zysku podlega zarówno zysk ze sprzedaży Produktu (dostawy
        towarów), jak i udzielenia licencji na Dossier czy przeniesienie praw do
        Pozwolenia (świadczenie usługi).
        Rozliczenia z tytułu Podziału zysków w ramach modelu BtoB są ograniczone
        czasowo, i, co do zasady, powinny zakończyć się po upływie 5 lat od momentu
        wprowadzenia Produktu w ramach danej transakcji w modelu BtoB na danym
        rynku (tzw. launch Produktu) lub na koniec 2030 roku, w zależności od tego,
        które z tych zdarzeń wystąpi wcześniej;
      b) jeśli sprzedaż jest realizowana w modelu BtoC (czyli Strona uzyskuje Pozwolenie
        w danym kraju i, jako Podmiot odpowiedzialny, sprzedaje Produkt na rzecz
        klienta), Strony określiły kraje, w których:
          · tylko Spółka może prowadzić sprzedaż (4 kraje) [dalej: Terytoria Spółki];
          · tylko Kontrahent może prowadzić sprzedaż (7 krajów) [dalej: Terytoria
            Kontrahenta];
          · obie Strony mogą prowadzić sprzedaż (1 kraj: Polska) [dalej: Terytorium
            wspólne];
      c) w przypadku sprzedaży realizowanej przez Wnioskodawcę w modelu BtoC (na
        Terytoriach Spółki i Terytorium wspólnym), co do zasady, Wnioskodawca nie
        dzieli się z Kontrahentem swoimi zyskami/przychodami. Wyjątkiem jest jedno
        Terytorium Spółki, sprzedaż na którym podlega Podziałowi zysku (czyli Spółka
        przekazuje Kontrahentowi połowę zysku netto z tej sprzedaży);
      d) w przypadku sprzedaży realizowanej przez Kontrahenta w modelu BtoC (na
        Terytoriach Kontrahenta i Terytorium wspólnym) Kontrahent rozlicza się ze
        Spółką albo poprzez (i) Podział zysku albo poprzez (ii) przekazanie na rzecz Spółki
        kwoty stanowiącej określony procent od wartości sprzedaży netto [dalej: Udział
        w wartości sprzedaży]. Zastosowany mechanizm (Podział zysku albo Udział w
        wartości sprzedaży) uzależniony jest od tego, w jakim kraju (na jakim Terytorium)
        Kontrahent realizuje sprzedaż;
      e) w Umowie został określony sposób kalkulacji wartości służących do dokonywania
        ww. rozliczeń między Stronami [dalej: Rozliczenia]. W szczególności:
      · wartość sprzedaży netto (na bazie której ustalany jest Udział w wartości sprzedaży)
        to generalnie wartość sprzedaży (bez VAT) Produktu osiągnięta w danym
        kwartale kalendarzowym z tytułu sprzedaży zrealizowanej przez Stronę na rzecz
        klienta, pomniejszona o koszty marketingowe poniesione przez tą Stronę (do
        ustalonego limitu) oraz udzielone przez nią upusty, rabaty, a także pomniejszona
        o zwroty;
      · zysk netto (którym Strony mają dzielić się po równo w ramach Podziału zysku) to
        generalnie (i) wartość sprzedaży netto (przedstawiona we wcześniejszym
        bullecie) pomniejszona o (ii) koszty wytworzenia Produktów i dodatkowe koszty
        (np. koszty transportu, ubezpieczenia, czy badań i zwolnienia Produktu na
        danym terytorium);
      2) Spółka odpowiedzialna jest za wytwarzanie Produktu i jego sprzedaż na rzecz
        Kontrahenta, a Kontrahent zobowiązany jest do nabywania Produktu od Spółki [z
        zastrzeżeniem dalszych uwag, por. pkt 4) niżej].
        W praktyce oznacza to, że – z perspektywy Wnioskodawcy – Spółka wytwarza
        Produkt, który (i) sprzedaje na rzecz swoich klientów (w ramach modelu BtoB lub

        BtoC) albo (ii) który sprzedaje na rzecz Kontrahenta, który z kolei dalej sprzedaje go
        na rzecz swoich klientów (w ramach modelu BtoB lub BtoC);
      3) cena za Produkt sprzedawany przez Wnioskodawcę na rzecz Kontrahenta została
        określona w Umowie i skalkulowana w oparciu o przewidywane koszty wytworzenia
        Produktu przez Wnioskodawcę. Sprzedaż Produktu na rzecz Kontrahenta
        dokumentowana jest za pomocą faktur wystawianych przez Spółkę na rzecz
        Kontrahenta;
      4) po upływie określonego terminu Kontrahent nie ma już obowiązku nabywania
        Produktu od Spółki i może go kupować od innego podmiotu. Co do zasady, okres
        ten wynosi 5 lat od momentu wprowadzenia Produktu w danym kraju. Okres ten
        może być przedłużany;
      5) Umowa zawiera również postanowienia, zgodnie z którymi jeśli koszty wytworzenia
        Produktu przez Wnioskodawcę będą zbyt wysokie, Strony mogą zlecić produkcję
        innemu podmiotowi (tzw. wytwórcy kontraktowemu). Również w takim przypadku
        Kontrahent nie miałby już obowiązku nabywać Produktu od Spółki, a Spółka - nie
        miałaby obowiązku sprzedawać Produktu na rzecz Kontrahenta;
      6) w przypadku, gdyby produkcja została przeniesiona do wytwórcy kontraktowego
        (Spółka przestałaby wytwarzać Produkt dla potrzeb realizacji Umowy), przez
        ustalony okres (co do zasady, 5 lat od wprowadzenia Produktu na danym
        Terytorium, nie dłużej niż do końca 2030 roku):
        a) Strony nadal byłyby zobowiązane do Podziału zysku w odniesieniu do
          sprzedaży realizowanej w modelu BtoB [zgodnie z uwagami w punkcie 1) a)
          powyżej];
        b) Spółka nadal byłaby zobowiązana do Podziału zysku ze sprzedaży w modelu
          BtoC na jednym z Terytoriów Spółki, zgodnie z punktem 1) c) powyżej;
        c) nie uległyby zmianie zasady dotyczące sprzedaży przez Kontrahenta Produktu
          w modelu BtoC na Terytoriach Kontrahenta, w odniesieniu do których
          obowiązywał Podział zysku (czyli tam gdzie Kontrahent dzielił się ze Spółką
          połową zysków, po przeniesieniu wytwarzania do wytwórcy kontraktowego
          Kontrahent nadal rozliczałby się z Wnioskodawcą w ten sam sposób);
        d) wyeliminowane zostałyby natomiast rozliczenia, w ramach których Kontrahent
          przekazywał na rzecz Spółki Udział w wartości sprzedaży (realizowanej w
          modelu BtoC). Na Terytorium wspólnym (w Polsce) zostałyby one zamienione
          na Podział zysku, a na Terytoriach Kontrahenta (na których zgodnie z punktem
          1) d) obowiązywał Udział w wartości sprzedaży), Kontrahent nie byłby już
          zobowiązany do rozliczeń z Wnioskodawcą.
          Podsumowując powyższy punkt, w przypadku zaprzestania przez Spółkę
          wytwarzania Produktu i jego sprzedaży na rzecz Kontrahenta, Strony nadal
          dokonywałyby między sobą Rozliczeń. Zmienione zostałyby jedynie niektóre
          zasady tych Rozliczeń [por. pkt 6) c) i d) wyżej];
      7) Rozliczenia (z tytułu Podziału zysku i Udziału w wartości sprzedaży) dokonywane są
        w odniesieniu do Produktu w danym kraju na bazie kwartałów kalendarzowych, na
        podstawie zestawień przekazywanych przez Stronę realizującą sprzedaż. Druga
        Strona ma prawo dokonywać weryfikacji danych zawartych w tych zestawieniach.
    Przykładowo, w odniesieniu do sprzedaży Produktu zrealizowanej przez Kontrahenta w
    danym kraju w pierwszym kwartale roku (styczeń - marzec), po zakończeniu tego kwartału
    Kontrahent powinien przekazać Spółce zestawienie z tej sprzedaży dla danego kraju,
    zawierające dane pozwalające na określenie kwot należnych Wnioskodawcy za ten kwartał
    (tj. zawierające w szczególności dane o wartości sprzedaży netto, zysku). Zestawienia takie

    zawierają informacje o poszczególnych fakturach wystawionych w danym kwartale w
    danym kraju przez Kontrahenta, w szczególności ze wskazaniem danych klienta, serii
    sprzedanego Produktu oraz kwot służących do określenia kwoty należnej Spółce w
    ramach Rozliczenia. Przykładowo, jeśli Rozliczenie dokonywane jest w oparciu o Podział
    zysku, to zestawienie zawiera w szczególności wartość sprzedaży netto i koszty
    wytworzenia Produktu sprzedanego przez Kontrahenta. W efekcie, Wnioskodawca jest w
    stanie określić, z której partii Produktu (sprzedanego wcześniej przez Spółkę na rzecz
    Kontrahenta) pochodzi Produkt, sprzedany następnie przez Kontrahenta i którego
    sprzedaż wygenerowała kwotę należną Spółce w ramach Rozliczenia.
    Z uwagi na stosowane warunki dostawy Produktu, sprzedaż Produktu przez Spółkę na
    rzecz Kontrahenta podlega opodatkowaniu VAT w Polsce jako tzw. dostawa krajowa i
    dokumentowana jest za pomocą wystawianych przez Wnioskodawcę faktur zawierających
    kwoty VAT. Kwoty tego VAT wykazywane są przez Spółkę w składanych przez nią
    deklaracjach VAT jako VAT należny. Na fakturach wskazywany jest polski numer VAT (NIP)
    nadany Kontrahentowi.
    W uzupełnieniu wniosku wskazano, że dotychczas nie wystąpiły przypadki, w których
    Strony dokonywałyby między sobą rozliczeń z tytułu Udziału w wartości sprzedaży.
    Jeśli w interpretacji wydanej w odpowiedzi na Wniosek zostanie uznane, że rozliczenia z
    tytułu Udziału w wartości sprzedaży stanowią wynagrodzenie w zamian za podlegające
    opodatkowaniu VAT czynności wykonywane przez Spółkę, to Spółka planuje
    dokumentować należne jej kwoty z tego tytułu za pomocą faktur wystawianych na
    Kontrahenta.
    Jeśli zaś w interpretacji zostanie uznane, że kwoty należne Spółce z tytułu Udziału w
    wartości sprzedaży nie stanowią wynagrodzenia w zamian za podlegające opodatkowaniu
    VAT czynności, to Wnioskodawca planuje dokumentować je za pomocą dokumentów
    innych niż faktury (np. za pomocą not księgowych).
    Odnosząc się z kolei do kwot otrzymywanych przez Spółkę tytułem Podziału zysku, to
    rozliczenia te były dokumentowane za pomocą faktur wystawianych przez Wnioskodawcę
    na Kontrahenta:
      1) jeśli zysk będący przedmiotem podziału wynikał z usług świadczonych przez
        Kontrahenta (tj. udzielenia przez Kontrahenta licencji na Dossier czy przeniesienia
        przez Kontrahenta praw do Pozwolenia), to dokumentowany był wystawianą przez
        Wnioskodawcę fakturą z adnotacją "reverse charge";
      2) w przypadku zaś gdy zysk będący przedmiotem podziału wynikał ze sprzedaży
        Produktów przez Kontrahenta, to został potraktowany przez Wnioskodawcę jako
        zwiększenie ceny za wcześniej sprzedane przez Spółkę na rzecz Kontrahenta
        Produkty. W sytuacji więc, gdy sprzedaż Produktów przez Spółkę na rzecz
        Kontrahenta podlegała opodatkowaniu VAT w Polsce, również na fakturach
        dokumentujących Podział zysku w ww. przypadkach na fakturach doliczany był
        polski VAT.
    Wnioskodawca pragnie równocześnie zauważyć, że powyższa kwestia, tj. określenie
    prawidłowego sposobu, w jaki powinny być dokumentowane kwoty należne
    Wnioskodawcy od Kontrahenta z tytułu Rozliczeń, jest przedmiotem Wniosku i
    Wnioskodawca oczekuje, że poprzez uzyskanie interpretacji indywidualnej uzyska
    informację, w jaki sposób Rozliczenia powinny być dokumentowane.
    Jeśli chodzi o kwoty wypłacane przez Wnioskodawcę na rzecz Kontrahenta z tytułu
    Podziału zysku, to dotychczas wystąpiły przypadki, gdy przedmiotem tego podziału był
    zysk wynikający z usług świadczonych przez Spółkę (tj. udzielenia przez Wnioskodawcę
    licencji na Dossier czy przeniesienia przez Wnioskodawcę praw do Pozwolenia), które
    dokumentowane były za pomocą faktur wystawianych przez Kontrahenta na rzecz Spółki z
    adnotacją „reverse charge".

    We Wniosku Spółka przedstawiła szczegółowo zasady współpracy i rozliczeń między
    Spółką a Kontrahentem, które wynikają z Umowy, z podziałem na Etap I (rozwój produktu
    leczniczego) i Etap II (sprzedaż produktu leczniczego). Wynika z nich szereg obowiązków
    spoczywających na każdej ze Stron. W ramach Etapu II (sprzedaż produktu leczniczego)
    Spółka jest chociażby zobowiązana do wytwarzania Produktu i jego sprzedaży na rzecz
    Kontrahenta, a Kontrahent jest, co do zasady, zobowiązany do nabywania Produktu od
    Spółki. Dodatkowo, każda ze Stron zobowiązana jest do przestrzegania ustalonego
    podziału rynków (czyli sprzedaży Produktu tylko na rynkach i w modelach przewidzianych
    w Umowie) oraz do informowania drugiej Strony o planowanym zawarciu umowy z
    klientem. Dodatkowo, Strony są na przykład również zobowiązane do przekazywania
    sobie nawzajem danych o zrealizowanej przez siebie sprzedaży, które są z kolei podstawą
    do dokonywania Rozliczeń. Kwestie te zostały przedstawione we Wniosku.
    Odnosząc się wprost do zadanego pytania, tj. czy w zamian za otrzymane środki pieniężne
    w ramach Rozliczeń, jedna ze Stron jest/będzie zobowiązana do wykonywania
    jakichkolwiek czynności na rzecz drugiej Strony, to w Umowie nie są zawarte
    postanowienia, zgodnie z którymi kwoty otrzymywane w ramach Rozliczeń byłyby należne
    w zamian za konkretne czynności realizowane przez jedną ze Stron na rzecz drugiej Strony.
    Dodatkowo, Spółka pragnie zaznaczyć, że we Wniosku zaprezentowała swoje stanowisko,
    zgodnie z którym „(...) kwot otrzymywanych przez Spółkę od Kontrahenta z tytułu Podziału
    zysku lub Udziału w wartości sprzedaży nie należy w szczególności traktować jako
    wynagrodzenia należnego Spółce z tytułu sprzedaży Produktu na rzecz Kontrahenta" oraz
    że „(...) kwot otrzymywanych w ramach Rozliczeń przez Spółkę od Kontrahenta nie można
    także powiązać z jakimkolwiek świadczeniem usługi przez Wnioskodawcę".
    Jest to element stanowiska Wnioskodawcy wynikającego z uznania, że w zamian za kwoty
    należne z tytułu Rozliczeń Strony nie są zobowiązane do wykonywania nawzajem na swoją
    rzecz jakichkolwiek czynności. Niemniej jednak, jest to element stanowiska
    Wnioskodawcy, a nie doprecyzowanie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego.

## Pytanie

Czy kwoty należne Wnioskodawcy od Kontrahenta z tytułu Rozliczeń (tj. kwoty
    przekazywane w ramach (i) Podziału zysku lub (ii) Udziału w wartości sprzedaży) stanowią
    wynagrodzenie w zamian za podlegające opodatkowaniu VAT czynności wykonywane
    przez Spółkę, tj. dostawę Produktu lub świadczenie usług i, w konsekwencji, powinny być
    dokumentowane za pomocą faktur wystawianych przez Spółkę?
    Państwa stanowisko w sprawie
      I. Stanowisko Wnioskodawcy
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w opisanym stanie faktycznym kwoty należne
    Spółce od Kontrahenta z tytułu Rozliczeń, tj. kwoty przekazywane w ramach (i) Podziału
    zysku lub (ii) Udziału w wartości sprzedaży, nie stanowią wynagrodzenia w zamian za
    podlegające opodatkowaniu VAT czynności wykonywane przez Wnioskodawcę. Zdaniem
    Spółki, kwoty te nie stanowią w szczególności wynagrodzenia w zamian za dostawę
    Produktu, ani w zamian za świadczenie jakiejkolwiek usługi przez Spółkę. W konsekwencji,
    brak jest podstaw do dokumentowania ww. kwot za pomocą faktur wystawianych przez
    Wnioskodawcę. Zamiast tego, Spółka może wystawiać na rzecz Kontrahenta dokumenty,
    które nie są objęte zakresem regulacji o VAT, np. noty księgowe (obciążeniowe).
    Niżej Wnioskodawca przedstawia uzasadnienie swojego stanowiska.
      II. Regulacje prawne
    Na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu tym podatkiem podlega
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Zgodnie z
    art. 2 pkt 22 ustawy o VAT czynności te są zaliczane do sprzedaży.

    Definicje dostawy towarów i świadczenia usług zostały zawarte w art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1
    ustawy o VAT. Wynika z nich, że:
      · przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
        prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, a
      · przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
        świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
        niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
        art. 7, w tym również:
        1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
          formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
        2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do
          tolerowania czynności lub sytuacji;
        3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
          działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Przy tym, z opodatkowaniem VAT ww. czynności (dostawy towarów, świadczenia usług)
    mamy do czynienia, gdy są one wykonywane przez podatnika działającego w takim
    charakterze.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikiem jest zaś m.in. osoba prawna
    wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą bez względu na cel lub rezultat takiej
    działalności. W art. 15 ust. 2 ustawy o VAT zostało z kolei wskazane, że działalność
    gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców,
    w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób
    wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności
    czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i
    prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    W świetle powyższego, opodatkowaniu VAT podlegają w szczególności odpłatna dostawa
    towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju (w Polsce) wykonywane przez
    podatnika, w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.
    Jeśli chodzi o podstawę opodatkowania z tytułu ww. czynności, to w świetle art. 29a ust. 1
    ustawy o VAT, jest nią wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów
    lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy
    lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o
    podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub
    usług świadczonych przez podatnika.
    Na podstawie art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT podatnik jest obowiązany wystawić
    fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których
    mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku,
    podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby
    prawnej niebędącej podatnikiem.
      III. Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Odnosząc się do powyższych regulacji, należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę, że
    opodatkowaniu VAT podlegają wyłącznie określone czynności, takie jak dostawa towarów i
    świadczenie usług wykonywane przez podatników. Sam przepływ środków finansowych,
    jeśli nie towarzyszy mu dostawa towarów ani świadczenie usług, nie może być traktowany
    jako czynność podlegająca opodatkowaniu VAT. Dopiero gdy przysporzenie pieniężne
    stanowi wynagrodzenie (odpłatność) w zamian za dostawę towarów lub świadczenie
    usług, mamy do czynienia z czynnością podlegającą opodatkowaniu na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.

    Powszechnie uznaje się (w szczególności w oparciu o stanowisko prezentowane w
    orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej), że odpłatność ma miejsce
    wówczas, gdy istnieje bezpośredni związek między daną czynnością (dostawą towarów,
    świadczeniem usług) a otrzymanym świadczeniem (wynagrodzeniem). Między stronami
    danej czynności (dostawcą towarów/usługodawcą oraz nabywcą/usługobiorcą) musi
    istnieć stosunek prawny, w ramach którego jedna ze stron jest zobowiązana do dokonania
    określonej czynności, a druga - do zapłaty wynagrodzenia w zamian za tą czynność.
    Wynagrodzenie nie musi przybierać formy pieniężnej, ale musi istnieć możliwość
    określenia wynagrodzenia w tej formie (tj. wyrażenia wynagrodzenia w pieniądzu).
    Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia.
    W świetle powyższych zasad, zdaniem Wnioskodawcy, nie jest możliwe zidentyfikowanie
    jakiejkolwiek czynności podlegającej opodatkowaniu VAT (dostawy towarów lub
    świadczenia usług), która byłaby wykonywana przez Spółkę w ramach Umowy i w
    przypadku której można by uznać, że jej bezpośrednią konsekwencją jest otrzymanie
    przez Spółkę kwot z tytułu Podziału zysku lub Udziału od wartości sprzedaży. Wręcz
    przeciwnie, Rozliczenia są wynikiem ustalonych z góry zasad podziału korzyści osiąganych
    przez Strony z całego przedsięwzięcia realizowanego na podstawie Umowy, a nie
    wynagrodzeniem za wyodrębnione świadczenie (dostawę towarów, świadczenie usług),
    które byłoby realizowane przez Spółkę.
    Argumentów za ww. stanowiskiem dostarcza w pierwszej kolejności ugruntowane
    stanowisko dotyczące rozliczania na gruncie VAT tzw. wspólnych przedsięwzięć.
    Odwołując się do wspólnego przedsięwzięcia, należy w pierwszej kolejności zauważyć, że
    brak jest legalnej definicji tego pojęcia, która miałaby zastosowanie z perspektywy VAT.
    Generalnie, pojęcie to jest natomiast stosowane w odniesieniu do umów kooperacyjnych
    (współpracy, współdziałania), celem których jest uzyskanie poprzez oddzielne, lecz
    skoordynowane i wspólne działania partnerów, określonego rezultatu, o korzystnym dla
    nich wymiarze ekonomicznym. Umowy te są zaliczane do kategorii tzw. umów
                                              1 nienazwanych i są zawierane w ramach swobody umów, tj. zgodnie z art. 353ustawy z
    dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny. Oznacza to, że strony zawierające umowę mogą
    ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały
    się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.
    Podkreślane jest, że przy ocenie przedmiotu opodatkowania VAT w ramach tego rodzaju
    umów konieczne jest uwzględnianie podstawowego celu wynikającego z takich
    porozumień gospodarczych, a nie wyodrębnianie poszczególnych czynności służących
    realizacji tego celu dla potrzeb podatkowych w sposób oderwany od ich sensu
    gospodarczego. Działań podjętych w ramach tego rodzaju umów nie można więc dla
    celów VAT oceniać jednostkowo, lecz z uwzględnieniem ich charakteru jako działania
    złożonego i wspólnego, tworzącego w aspekcie gospodarczym jedną całość (tak np.
    Naczelny Sąd Administracyjny, dalej: NSA, w wyrokach z 23 kwietnia 2008 r., sygn. akt I FSK
    1788/07, z 12 sierpnia 2015 r., sygn. akt I FSK 1373/14 i z 23 września 2021 r., sygn. akt I
    FSK 1383/19).
    Podążając za ww. wytycznymi, Wnioskodawca pragnie zwrócić uwagę na cel gospodarczy
    Umowy, jakim jest wspólny rozwój Produktu przez Strony, a następnie jego
    komercjalizacja. Dzięki zawarciu Umowy Strony dążą do ograniczenia kosztów i ryzyk
    związanych z rozwojem Produktu oraz do maksymalizowania przychodów/zysków z jego
    komercjalizacji. Strony mają wspólny cel, który mogą osiągnąć przez łączne,
    skoordynowane działanie. Znajduje to odzwierciedlenie w sposobie podziału korzyści z
    przedsięwzięcia. Każda ze Stron uzyskuje bowiem przychody nie tylko ze swojej własnej
    sprzedaży realizowanej na rzecz klientów (w modelu BtoB lub modelu BtoC), ale także
    określony udział w zyskach/przychodach zrealizowanych przez drugą Stronę. Mechanizm
    ten oddaje wspólny charakter przedsięwzięcia: ponieważ Strony wspólnie rozwinęły
    Produkt i mają do niego prawa (w szczególności prawa do Dossier), to mają im
    przysługiwać korzyści nie tylko z własnej sprzedaży na rzecz klientów, ale także ze

    sprzedaży na rzecz klientów realizowanej przez drugą Stronę. Innymi słowy, przychody
    /zyski każdej ze Stron mają być powiązane z zyskownością całego przedsięwzięcia, a nie
    tylko z samodzielnie realizowaną sprzedażą. W związku z tym, podstawą do dokonywania
    Rozliczeń między Stronami (w szczególności podstawą dla przekazywania kwot przez
    Kontrahenta na rzecz Spółki) jest uzyskanie przez każdą ze Stron odpowiadającego jej
    udziału w zyskach/przychodach ze wspólnie realizowanego przedsięwzięcia (uzyskanie
    ustalonego zwrotu z inwestycji), a nie wynagrodzenie danej Strony w zamian za
    realizowane przez nią czynności podlegające opodatkowaniu VAT.
    Wnioskodawca pragnie wskazać, że kwot otrzymywanych przez Spółkę od Kontrahenta z
    tytułu Podziału zysku lub Udziału w wartości sprzedaży nie należy w szczególności
    traktować jako wynagrodzenia należnego Spółce z tytułu sprzedaży Produktu na rzecz
    Kontrahenta. Mimo bowiem, że sprzedawany przez Kontrahenta Produkt został wcześniej
    zakupiony od Spółki, to celem Rozliczenia (przekazania ustalonych kwot na rzecz
    Wnioskodawcy) nie jest zwiększenie ustalonej pierwotnie ceny za Produkt, ale - jak
    wcześniej wskazano - podział korzyści osiągniętych łącznie przez Strony z całego
    przedsięwzięcia. Wiązanie kwot otrzymywanych przez Spółkę w ramach Rozliczeń (a więc
    wyodrębnienie jednego strumienia pieniężnego) z wcześniejszą sprzedażą Produktu przez
    Wnioskodawcę na rzecz Kontrahenta byłoby działaniem sztucznym i wypaczałoby
    ekonomiczny sens tych Rozliczeń. To z kolei byłoby niezgodne z przywołanym wcześniej
    orzecznictwem nakazującym oceniać skutki podatkowe transakcji/rozliczeń
    dokonywanych w ramach umów o charakterze kooperacyjnym z uwzględnieniem ich
    podstawowego celu (a nie poprzez analizę jedynie wybranych wycinków).
    Jest to szczególnie widoczne, jeśli uwzględni się, że Rozliczenia mogą być dokonywane w
    obu kierunkach, tj. mogą być wypłacane zarówno przez Kontrahenta, jak i przez Spółkę,
    podczas gdy tylko Spółka sprzedaje Produkt na rzecz Kontrahenta. Po drugie, Kontrahent
    byłby zobowiązany przekazywać na rzecz Wnioskodawcy ustalone kwoty w ramach
    Rozliczeń, nawet gdyby Spółka przestała sprzedawać Produkt na rzecz Kontrahenta i
    zacząłby on być kupowany od wytwórcy kontraktowego. To jednoznacznie wskazuje, że
    kwoty otrzymywane przez Spółkę od Kontrahenta w ramach Rozliczeń nie wykazują
    bezpośredniego związku z dostawą Produktu przez Wnioskodawcę na rzecz Kontrahenta i,
    w związku z tym, nie stanowią części wynagrodzenia z tytułu tych dostaw, którą należałoby
    uwzględniać przy ustalaniu podstawy opodatkowania zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o
    VAT.
    Na potwierdzenie powyższego stanowiska można przywołać wyrok z 6 kwietnia 2018 r.
    (sygn. akt I FSK 961/16), w którym NSA przywołał swoje wcześniejsze orzecznictwo (m.in.
    wyroki z 25 czerwca 2014 r., sygn. akt I FSK 1072/13, z 12 sierpnia 2015 r., sygn. akt I FSK
    1373/14, z 29 lutego 2012 r., I FSK 562/11 i z 12 czerwca 2013 r., sygn. akt I FSK 1128/12) i
    stwierdził m.in.:
    „Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą sprawę podziela zaprezentowany
    we wskazanych wyżej wyrokach pogląd dotyczący opodatkowania umów takich jak
    umowa konsorcjum, a w zasadzie sytuacji, kiedy podmioty wchodzące w skład
    konsorcjum, dokonują względem siebie rozliczeń wewnętrznych. W przypadku zatem, gdy
    rozliczeniom pieniężnym między uczestnikami wspólnego przedsięwzięcia (konsorcjum),
    nie towarzyszy świadczenie usług lub dostawa towarów, rozliczenia te nie są traktowane
    same przez się jako czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Co istotne, podobnie jak w sprawie będącej przedmiotem niniejszego wniosku, także w
    sprawie rozpatrywanej przez NSA występowała sytuacja, w której jeden podmiot świadczył
    usługi na drugiego podmiotu (lidera konsorcjum), którego podlegały opodatkowaniu VAT i
    były dokumentowane za pomocą faktur. Następnie, strony dokonywały podziału zysków
    ze wspólnego przedsięwzięcia, a podstawą do jego kalkulacji były między innymi ww.
    usługi wyświadczone wcześniej na rzecz lidera konsorcjum. Teoretycznie, można było
    wykazać więc pewien związek między usługami wyświadczonymi dla lidera konsorcjum, a
    otrzymaną następnie częścią zysku. NSA nie uznał jednak, aby związek ten był

    wystarczający dla uznania, że podział zysku stanowi wynagrodzenie za wyświadczone
    wcześniej usługi. W związku z tym NSA potwierdził, że podział zysku w tym przypadku nie
    podlega opodatkowaniu VAT.”
    Po drugie, kwot otrzymywanych w ramach Rozliczeń przez Spółkę od Kontrahenta nie
    można także powiązać z jakimkolwiek świadczeniem usługi przez Wnioskodawcę. W
    szczególności, usługi takiej nie można upatrywać w udzieleniu przez Spółkę zgody na
    /tolerowaniu sytuacji, w której Kontrahent korzysta z Dossier w celu realizowania swojej
    sprzedaży. Jak bowiem wskazano w przedstawionym stanie faktycznym, w rezultacie
    pozytywnie zakończonego i rozliczonego między Stronami Etapu I, Strony stały się
    wspólnie właścicielami Dossier oraz praw własności intelektualnej do Produktu. Stąd,
    Strona nie musi już uzyskiwać zgody drugiej Strony na korzystanie z Dossier (i za nią
    płacić), gdyż prawo to przysługuje niezależnie każdej ze Stron.
    Sytuację tą można porównać do będącej przedmiotem interpretacji indywidualnej
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 8 kwietnia 2021 r. (0114-KDIP4-
    3.4012.669.2020.3.IG). W rozpatrywanym przypadku w ramach projektu badawczego
    /badawczo-rozwojowego dochodziło do powstania wynalazku, który był obejmowany
    ochroną patentową. Współuprawnionymi z patentu były oba podmioty zaangażowane w
    projekt (współuprawnieni), czyli prawa majątkowe do wynalazku były dla nich wspólne
    (przysługiwały współuprawnionym w uzgodnionej w umowie proporcji).
    Ponieważ celem ubiegania się o ochronę prawną wynalazku była jego komercjalizacja, tj.
    udostępnienie wynalazku podmiotom gospodarczym, które dokonają jego wdrożenia (tj.
    wprowadzenia do obrotu gospodarczego produktów lub usług bazujących na wynalazku),
    w umowie zawartej między współuprawnionymi określono między innymi, że korzyści z
    komercjalizacji wynalazku będą dzielone między współuprawnionych do patentu zgodnie
    z procentowym udziałem w prawie majątkowym do wynalazku. W tych okolicznościach w
    interpretacji indywidualnej zostało potwierdzone, że podział zysków z komercjalizacji
    wynalazku nie stanowi wynagrodzenia w zamian za świadczenie podlegające
    opodatkowaniu VAT, w związku z czym nie należy go dokumentować fakturą, ale np. notą
    księgową jako dokumentem pozostającym poza zakresem przepisów o VAT.
    Podobne stanowisko dotyczące opodatkowania udziału w korzyściach z wdrożenia
    wynalazku przez współuprawnionego do patentu zostało zaprezentowane w wyroku z 8
    czerwca 2022 r. (sygn. akt I FSK 68/19), w którym NSA podtrzymał wyrok Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego [dalej: WSA] w Opolu z 4 października 2018 r. (sygn. akt I SA/Op
    255/18). W wyroku tym WSA stwierdził m.in.:
    „W świetle omówionej wyżej instytucji wspólności patentu, w ocenie Sądu nie budzi
    wątpliwości, iż należność wypłacana z wpływów (marży) ze sprzedaży wyprodukowanych
    przez jednego z współuprawnionych do patentu (w jego przedsiębiorstwie) towarów
    wytworzonych dzięki wynalazkowi drugiemu współuprawnionemu jest swoistym
    podziałem dochodu uzyskanego ze wspólnego prawa majątkowego (patentu). Co więcej,
    następuje to już z dochodu uzyskanego z czynności uprzednio opodatkowanych już
    podatkiem VAT, na etapie dostawy towarów wyprodukowanych przez jednego z
    współuprawnionych do patentu, osobom trzecim.
    Bardziej jednak istotne w sprawie jest stwierdzenie, iż w realiach niniejszej sprawy
    współuprawniony do patentu Instytut uzyskuje przysługująca mu należność z podziału
    wpływów (korzyści) ze sprzedaży wyprodukowanych przez drugiego z współuprawnionych
    do patentu (w jego przedsiębiorstwie) towarów wytworzonych dzięki wspólnemu
    wynalazkowi (patentowi) w oparciu o własne, samodzielne prawo wynikające z faktu
    istnienia wspólności patentu, a nie z racji świadczenia jakiejkolwiek usługi na rzecz
    drugiego współuprawnionego.
    (...)
    W żadnej (...) mierze nie można utożsamiać tej umowy, dotyczącej sposobu podziału
    korzyści uzyskanej z wpływów ze sprzedaży wyprodukowanych przez jednego z

    współuprawnionych do patentu (w jego przedsiębiorstwie) towarów wytworzonych dzięki
    wspólnemu wynalazkowi (patentowi), z udzieleniem zgody przez Wnioskodawcę na
    korzystanie z patentu przez firmę X. Firma ta korzysta bowiem z własnego prawa do
    patentu jako współuprawniony do niego i nie ma obowiązku uzyskiwania jakiejkolwiek
    zgody na korzystanie z niego. Ma natomiast obowiązek "zwrotu" drugiemu
    współuprawnionemu części korzyści uzyskanej z wspólnego prawa do patentu.”
    Zdaniem Wnioskodawcy, analogiczne podejście powinno mieć zastosowanie w
    odniesieniu do Rozliczeń dokonywanych między Stronami. Ponieważ po zakończeniu
    Etapu I każdej ze Stron przysługują już prawa do .... oraz prawa własności intelektualnej do
    Produktu, to nie można zidentyfikować usługi, która polegałaby na udzieleniu zgody na
    korzystanie z tych praw przez drugą Stronę.
    W świetle powyższego, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w opisanym stanie
    faktycznym kwoty należne Spółce od Kontrahenta z tytułu Rozliczeń, tj. kwoty
    przekazywane w ramach (i) Podziału zysku lub (ii) Udziału w wartości sprzedaży, nie
    stanowią wynagrodzenia w zamian za podlegające opodatkowaniu VAT czynności
    wykonywane przez Wnioskodawcę. Zdaniem Spółki, kwoty te nie stanowią w szczególności
    wynagrodzenia w zamian za dostawę Produktu, ani nie stanowią wynagrodzenia w zamian
    za świadczenie jakiejkolwiek usługi przez Spółkę.
    W rezultacie, brak jest podstaw do dokumentowania ww. kwot za pomocą faktur
    wystawianych przez Wnioskodawcę. Na podstawie art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT
    podatnik jest bowiem obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż
    dokonywaną przez niego na rzecz innego podatnika podatku. Ponieważ w rozpatrywanym
    przypadku sprzedaż nie występuje, Spółka nie powinna dokumentować kwot
    uzyskiwanych w ramach Rozliczeń za pomocą wystawianych przez siebie faktur. Zamiast
    tego, Spółka może wystawiać na rzecz Kontrahenta dokumenty, które nie są objęte
    zakresem regulacji o VAT, np. noty księgowe (obciążeniowe).
    Spółka pragnie wskazać, że powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie również w
    interpretacjach indywidualnych. Tytułem przykładu można wskazać interpretację
    indywidualną z 14 października 2021 r. (sygn. 0114-KDIP4-2.4012.485.2021.3.AS), czy
    interpretację indywidualną z 7 maja 2019 r. (sygn. 0114-KDIP1- 1.4012.137.2019.1 .KBR), w
    której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził m.in.:
    „Przechodząc zatem do kwestii opodatkowania podatkiem VAT podziału wypracowanego
    zysku należy wskazać, że okolicznością, która w świetle art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy decyduje
    o opodatkowaniu jest odpłatność za świadczoną usługę, którą należy rozumieć jako
    wynagrodzenie należne za dane świadczenie. Jest ono najczęściej określane umową
    pomiędzy stronami transakcji i stanowi skutek określonego przysporzenia.
    Trudno taką cechę przypisywać operacji księgowej polegającej na podziale
    wypracowanego zysku. Rozliczenie ustalonego procenta przychodów przypadającego na
    każdą ze stron umowy nie będzie stanowić świadczenia usług w rozumieniu art. 5 ust. 1
    pkt 1, w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy. Jak wynika z okoliczności przedstawionych w złożonym
    wniosku, osiągnięcie wspólnego celu, jakim jest organizacja Zjazdu ... nie wiąże się
    bezpośrednio ze świadczeniem usług przez Wnioskodawcę na rzecz Centrum. Czynności,
    jakie Wnioskodawca podejmował w celu organizacji Zjazdu w postaci opracowania wkładu
    merytorycznego oraz wsparcia Centrum przy pozyskiwaniu sponsorów i wystawców, nie
    mogą zostać uznane za odpłatne świadczenie usług, z tytułu których Wnioskodawca jest
    uprawniony do partycypacji w wypracowanym zysku.
    Rozdział środków stanowiących zysk z tytułu realizacji wspólnego przedsięwzięcia w
    odpowiednich proporcjach wynika z mocy zawartej umowy o współpracy, a nie ze
    świadczenia wzajemnego, do którego zobligowany został Wnioskodawca. W tym miejscu
    należy raz jeszcze podkreślić, że opodatkowaniu podatkiem VAT podlega czynność (tj.
    dostawa towarów lub świadczenie usług), a nie sama płatność.

    Podsumowując, płatność w wysokości 50% wypracowanego zysku z tytułu realizacji
    wspólnego przedsięwzięcia polegającego na organizacji Zjazdu, otrzymana przez
    Wnioskodawcę nieodnosząca się do żadnych wykonanych przez niego usług a stanowiąca
    jedynie podział nadwyżki środków finansowych, pozostaje poza zakresem opodatkowania
    podatkiem VAT.”
    Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie prawidłowości
    zaprezentowanego przez siebie stanowiska.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U.
    z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast w świetle art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać
    się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i
    zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako
    usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie,

    które nie jest dostawą w rozumieniu art. 7 ustawy. Zauważyć również należy, że usługą
    będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument,
    odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.
    Czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach
    umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za
    bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną
    płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter
    bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za
    to świadczenie.
    Każde świadczenie niebędące dostawą towarów, polegające na działaniu, zaniechaniu lub
    tolerowaniu czyjegoś zachowania, stanowi zatem co do zasady usługę w rozumieniu
    ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione następujące warunki:
      - w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, nabywca
        jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia;
      - świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy. Przy czym z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1
    jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają
    opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem przypadków
    ściśle określonych w art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 ustawy).
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci
    wynagrodzenia.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8
    marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko
    Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy,
    gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a
    otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w
    pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie
    przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota
    uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt
    wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk
    sprzedającego.
    Skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę, należy uznać, że
    zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej sumy
    pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego
    stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana
    czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć
    bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a
    świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia.
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego
    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy,
    podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.

    Zatem, za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT uważane mogą być takie sytuacje, w
    których:
      - istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego
        następuje świadczenie wzajemne,
      - wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną
        w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy,
      - istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru
        lub usługi,
      - odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim
        związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem,
      - istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana
    tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest
    podatnikiem podatku od towarów i usług.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z opisu sprawy wynika, że prowadzą Państwo działalność gospodarczą w zakresie
    produkcji i dystrybucji leków oraz badań i rozwoju nowych produktów farmaceutycznych,
    a także wytwarzania produktów farmaceutycznych i substancji aktywnych. W związku z
    realizowaną działalnością jesteście Państwo zarejestrowani w Polsce jako czynny podatnik
    podatku od towarów i usług, a także dla potrzeb transakcji wewnątrzunijnych (jako tzw.
    podatnik VAT-UE). 21 sierpnia 2019 r. podpisali Państwo umowę na wspólny rozwój i
    sprzedaż produktu leczniczego zmienioną aneksem nr 1 (...) z podmiotem prowadzącym
    sprzedaż różnych produktów leczniczych w wielu krajach. Kontrahent posiada siedzibę
    działalności gospodarczej w innym niż Polska państwie Unii Europejskiej i nie posiadał/nie
    posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. W ramach
    Umowy Państwo i Kontrahent działają jako podmioty prowadzące niezależnie działalność
    gospodarczą, zachowując status odrębnych podatników VAT. Współpracę realizowaną na
    podstawie Umowy można podzielić na dwa etapy, tj.: (i) rozwój, a następnie (ii) sprzedaż
    produktu leczniczego.
    Odnosząc się do kwestii objętych zakresem zadanego pytania należy wskazać, że jak
    wynika z powołanego wyżej art. 8 ust. 1 ustawy, pod pojęciem usługi (świadczenia) należy
    rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie,
    wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też
    tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że
    ustawa zalicza do katalogu usług każde świadczenie, które nie jest dostawą w myśl art. 7
    ustawy. Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku
    którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o
    charakterze majątkowym. W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu
    jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze

    stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy
    czym, związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego
    płatności, musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że
    płatność następuje w zamian za to świadczenie.
    Zatem, aby uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie, musi istnieć stosunek
    prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi
    powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy
    świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego
    stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.
    Wobec powyższego należy podkreślić, iż jak wynika z okoliczności sprawy, zasady
    współpracy i rozliczeń między Państwem a Kontrahentem wynikają z Umowy na wspólny
    rozwój i sprzedaż produktu leczniczego, z podziałem na Etap I (rozwój produktu
    leczniczego) i Etap II (sprzedaż produktu leczniczego). Wynika z nich szereg obowiązków
    spoczywających na każdej ze Stron. W ramach Etapu II (sprzedaż produktu leczniczego)
    jesteście Państwo zobowiązani do wytwarzania Produktu i jego sprzedaży na rzecz
    Kontrahenta, a Kontrahent jest, co do zasady, zobowiązany do nabywania Produktu od
    Spółki. Dodatkowo, każda ze Stron zobowiązana jest do przestrzegania ustalonego
    podziału rynków (czyli sprzedaży Produktu tylko na rynkach i w modelach przewidzianych
    w Umowie) oraz do informowania drugiej Strony o planowanym zawarciu umowy z
    klientem. Dodatkowo, Strony są na przykład również zobowiązane do przekazywania
    sobie nawzajem danych o zrealizowanej przez siebie sprzedaży, które są z kolei podstawą
    do dokonywania Rozliczeń.
    W Umowie został określony sposób kalkulacji wartości służących do dokonywania ww.
    rozliczeń między Stronami. W szczególności:
      wartość sprzedaży netto (na bazie której ustalany jest Udział w wartości sprzedaży)
      to generalnie wartość sprzedaży (bez VAT) Produktu osiągnięta w danym kwartale
      kalendarzowym z tytułu sprzedaży zrealizowanej przez Stronę na rzecz klienta,
      pomniejszona o koszty marketingowe poniesione przez tą Stronę (do ustalonego
      limitu) oraz udzielone przez nią upusty, rabaty, a także pomniejszona o zwroty;
      zysk netto (którym Strony mają dzielić się po równo w ramach Podziału zysku) to
      generalnie (i) wartość sprzedaży netto (przedstawiona we wcześniejszym bullecie)
      pomniejszona o (ii) koszty wytworzenia Produktów i dodatkowe koszty (np. koszty
      transportu, ubezpieczenia, czy badań i zwolnienia Produktu na danym terytorium).
    Podziałowi zysku podlega zarówno zysk ze sprzedaży Produktu (dostawy towarów), jak i
    udzielenia licencji na Dossier czy przeniesienie praw do Pozwolenia (świadczenie usługi).
    Rozliczenia (z tytułu Podziału zysku i Udziału w wartości sprzedaży) dokonywane są w
    odniesieniu do Produktu w danym kraju na bazie kwartałów kalendarzowych, na
    podstawie zestawień przekazywanych przez Stronę realizującą sprzedaż. Druga Strona ma
    prawo dokonywać weryfikacji danych zawartych w tych zestawieniach. Przykładowo, w
    odniesieniu do sprzedaży Produktu zrealizowanej przez Kontrahenta w danym kraju w
    pierwszym kwartale roku (styczeń - marzec), po zakończeniu tego kwartału Kontrahent
    powinien przekazać Państwu zestawienie z tej sprzedaży dla danego kraju, zawierające
    dane pozwalające na określenie kwot należnych Państwu za ten kwartał (tj. zawierające w
    szczególności dane o wartości sprzedaży netto, zysku). Zestawienia takie zawierają
    informacje o poszczególnych fakturach wystawionych w danym kwartale w danym kraju
    przez Kontrahenta, w szczególności ze wskazaniem danych klienta, serii sprzedanego
    Produktu oraz kwot służących do określenia kwoty należnej Spółce w ramach Rozliczenia.
    Przykładowo, jeśli Rozliczenie dokonywane jest w oparciu o Podział zysku, to zestawienie

    zawiera w szczególności wartość sprzedaży netto i koszty wytworzenia Produktu
    sprzedanego przez Kontrahenta. W efekcie, jesteście Państwo w stanie określić, z której
    partii Produktu (sprzedanego wcześniej przez Państwa na rzecz Kontrahenta) pochodzi
    Produkt, sprzedany następnie przez Kontrahenta i którego sprzedaż wygenerowała kwotę
    należną Państwu w ramach Rozliczenia.
    Analiza przedstawionych okoliczności sprawy prowadzi do stwierdzenia, że w
    przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z uzyskiwaniem przez Państwa środków
    finansowych w ramach Rozliczeń, które stanowią/będą stanowić udział w korzyściach z
    realizacji wspólnego przedsięwzięcia na rozwój i sprzedaż produktu leczniczego.
    Jak wynika z opisu sprawy na Stronach zawartej umowy spoczywa szereg obowiązków.
    Wskazali Państwo, że jesteście zobowiązani do wytwarzania Produktu i jego sprzedaży na
    rzecz Kontrahenta, a Kontrahent jest, co do zasady, zobowiązany do nabywania Produktu
    od Spółki. Każda ze Stron zobowiązana jest do przestrzegania ustalonego podziału rynków
    (czyli sprzedaży Produktu tylko na rynkach i w modelach przewidzianych w Umowie) oraz
    do informowania drugiej Strony o planowanym zawarciu umowy z klientem. Dodatkowo,
    Strony są również zobowiązane do przekazywania sobie nawzajem danych o
    zrealizowanej przez siebie sprzedaży, które są z kolei podstawą do dokonywania
    Rozliczeń.
    Pomiędzy Państwem a Kontrahentem istnieje/będzie istniał zatem związek prawny, w
    ramach którego następuje/będzie następowało świadczenie wzajemne – wynagrodzenie
    należne Państwu z tytułu Rozliczeń w zamian za udział w korzyściach z realizacji
    wspólnego przedsięwzięcia na rozwój i sprzedaż produktu leczniczego. Wynagrodzenie
    otrzymane przez Państwa stanowi/stanowić będzie wartość faktycznie przekazaną w
    zamian za usługę świadczoną na rzecz Kontrahenta. Istnieje/będzie istniała bezpośrednia i
    jasno zindywidualizowana korzyść po Państwa stronie.
    Odpłatność za otrzymane świadczenie z tytułu Rozliczeń pozostaje/będzie pozostawała w
    bezpośrednim związku z czynnością, która podlega/będzie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług – należności z tytułu Rozliczeń będą wypłacane Państwu w
    zależności od wielkości realizowanej sprzedaży przez Kontrahenta.
    W konsekwencji Rozliczenia (z tytułu Podziału zysku i Udziału w wartości sprzedaży)
    pomiędzy Państwem a Kontrahentem dokonywane w ramach umowy na wspólny rozwój i
    sprzedaż produktu leczniczego stanowią/ będą stanowić – na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1
    ustawy, w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy – wynagrodzenie za świadczenie usług polegających na
    zobowiązaniu się do wykonywania określonych czynności w zawartej umowie pomiędzy
    Stronami
    Należy przy tym zauważyć, że podatek od towarów i usług jest podatkiem o charakterze
    terytorialnym – opodatkowaniu w danym państwie podlegają tylko te czynności, które
    zostaną uznane za wykonane w tym państwie. Dlatego też, w przypadku świadczenia
    usług, istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług jest określenie
    miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności określenia miejsca świadczenia zależeć
    będzie, czy dana usługa podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w
    Polsce, czy też nie.
    Natomiast kwestia określenia miejsca świadczenia przy świadczeniu usług została
    uregulowana w Rozdziale 3 Dział V ustawy o podatku od towarów i usług.
    Stosownie do art. 28a ustawy:
      Na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:
      1) ilekroć jest mowa o podatniku – rozumie się przez to:
      a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa
        w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,

      b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
        od wartości dodanej;
      2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub
        świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu
        do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
    Powołany art. 28a ustawy, wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy, która ma
    zastosowanie tylko w przypadku ustalania miejsca świadczenia usług. Użyta w
    przedmiotowym przepisie nazwa „podatnik” odnosi się w zasadzie do „przedsiębiorcy”
    prowadzącego działalność gospodarczą. Podatnikiem według tej regulacji jest podmiot
    wykonujący samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel i rezultat takiej
    działalności. Ustawodawca wskazując na działalność gospodarczą odnosi się do jej definicji
    zawartej w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:
      W przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z powołanych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1
    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu
    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia
    tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa
    jest świadczona.
    Z okoliczności sprawy wynika, że Kontrahent posiada siedzibę działalności gospodarczej w
    innym niż Polska państwie Unii Europejskiej i nie posiadał/nie posiada stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Kontrahent działa jako podmiot
    prowadzący niezależnie działalność gospodarczą, zachowując status odrębnego podatnika
    VAT.
    Należy zatem stwierdzić, że w okolicznościach niniejszej sprawy świadczą/będą Państwo
    świadczyć usługi na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy. Charakter
    świadczonych usług nie wskazuje, aby do sprawy miały zastosowanie wyłączenia, o
    których mowa w art. 28b ust. 1 ustawy w zakresie określenia miejsca świadczenia usług.
    W związku z powyższym, w analizowanej sprawie miejsce opodatkowania świadczonych
    przez Państwa usług na rzecz Kontrahenta, należy ustalić zgodnie z ogólną zasadą
    dotyczącą ustalania miejsca świadczenia usług, wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy, w myśl
    której miejscem świadczenia (opodatkowania) tej usługi jest terytorium państwa, w
    którym Kontrahent posiada siedzibę działalności gospodarczej. W konsekwencji ww. usługi
    nie podlegają/nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na
    terytorium Polski.
    Zasady dokumentowania czynności podlegających opodatkowaniu regulują przepisy art.
    106a-106q ustawy.
    Zgodnie z art. 106a pkt 2 ustawy:

      Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do dostawy towarów i świadczenia usług
      dokonywanych przez podatnika posiadającego na terytorium kraju siedzibę
      działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z
      którego dokonywane są te czynności, a w przypadku braku na terytorium kraju
      siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej - posiadającego na terytorium kraju stałe miejsce zamieszkania albo
      zwykłe miejsce pobytu, z którego dokonywane są te czynności, w przypadku gdy
      miejscem świadczenia jest terytorium:
      a) państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, a osobą zobowiązaną do
        zapłaty podatku od wartości dodanej jest nabywca towaru lub usługobiorca i
        faktura dokumentująca te czynności nie jest wystawiana przez tego nabywcę lub
        usługobiorcę w imieniu i na rzecz podatnika,
      b) państwa trzeciego.
    Zgodnie z art. 106b ust. 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:
      1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art.
        106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku,
        podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz
        osoby prawnej niebędącej podatnikiem;
      2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik
        korzysta z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;
      3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż
        wskazany w pkt 1;
      4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o
        których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:
      a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
      b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5
        pkt 4,
      c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a
        ust. 1b.
    Faktury są dokumentami sformalizowanymi. Prawidłowość materialnoprawna faktury
    zachodzi, jeżeli odzwierciedla w sposób prawidłowy zdarzenie gospodarcze. Faktura
    potwierdza zaistniałe zdarzenia gospodarcze, a jej elementy formalne wymagane przez
    art. 106e ust. 1 ustawy, mają znaczenie dowodowe.
    Dane, które powinna zawierać faktura, zostały wskazane w art. 106e ust. 1 ustawy, w
    tym w pkt 1-18 wymieniono:
      Faktura powinna zawierać:
      1) datę wystawienia;
      2) kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób
        jednoznaczny identyfikuje fakturę;
      3) imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich
        adresy;
      4) numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, z
        zastrzeżeniem pkt 24 lit. a oraz pkt 25;
      5) numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na
        potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on
        towary lub usługi, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. b;

      6) datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi lub datę
        otrzymania zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, o ile taka data jest
        określona i różni się od daty wystawienia faktury;
      7) nazwę (rodzaj) towaru lub usługi;
      8) miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług;
      9) cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto);
      10) kwoty wszelkich opustów lub obniżek cen, w tym w formie rabatu z tytułu
        wcześniejszej zapłaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej
        netto;
      11) wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją, bez
        kwoty podatku (wartość sprzedaży netto);
      12) stawkę podatku albo stawkę podatku od wartości dodanej w przypadku
        korzystania z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach
        6a, 7 i 9;
      13) sumę wartości sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi
        stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku;
      14) kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty
        dotyczące poszczególnych stawek podatku;
      15) kwotę należności ogółem;
      16) w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług, w odniesieniu do których:
      a) obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 1 lub art. 21 ust. 1, lub
      b) w przepisach wydanych na podstawie art. 19a ust. 12 określono termin powstania
        obowiązku podatkowego z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty,
      - wyrazy „metoda kasowa”;
      17) w przypadku faktur, o których mowa w art. 106d ust. 1 – wyraz
        „samofakturowanie”;
      18) w przypadku dostawy towarów lub wykonania usługi, dla których obowiązanym
        do rozliczenia podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym
        charakterze jest nabywca towaru lub usługi – wyrazy ,,odwrotne obciążenie”;
      (...)
    Stosownie do art. 106e ust. 5 pkt 1 ustawy:
      Faktura może nie zawierać w przypadku, o którym mowa w art. 106a pkt 2 lit. a –
      danych określonych w ust. 1 pkt 10 i 12-14.
    Jak wskazano wyżej w analizowanej sprawie miejsce opodatkowania świadczonych przez
    Państwa usług na rzecz Kontrahenta, należy ustalić zgodnie z ogólną zasadą dotyczącą
    ustalania miejsca świadczenia usług, wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy, w myśl której
    miejscem świadczenia (opodatkowania) tej usługi jest terytorium państwa, w którym
    Kontrahent posiada siedzibę działalności gospodarczej.
    Jednocześnie należy wskazać, że w przypadku gdy ww. usługi świadczone są przez
    Państwa na rzecz Kontrahenta, który posiada siedzibę działalności gospodarczej w innym
    niż Polska państwie Unii Europejskiej, obowiązek rozliczenia podatku zostaje przeniesiony
    na nabywcę usługi. Zatem to Kontrahent jest zobowiązany do rozliczenia podatku w kraju
    siedziby działalności gospodarczej.
    W związku z powyższym, świadcząc ww. usługi na rzecz Kontrahenta, których miejscem
    świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, a
    podmiotem zobowiązanym do zapłaty podatku od wartości dodanej jest Kontrahent, są
    /będą Państwo zobowiązani do udokumentowania świadczenia ww. usług fakturą, która
    stosownie do art. 106e ust. 5 pkt 1 ustawy może nie zawierać danych określonych w ust. 1

    pkt 10 i 12-14, tj. m.in. stawki i kwoty podatku oraz sumy wartości sprzedaży netto. Przy
    czym, zgodnie z art. 106e ust. 1 pkt 18 ustawy, faktura ta powinna być opatrzona
    adnotacją „odwrotne obciążenie”, natomiast nie może zawierać podatku VAT.
    Tym samym Państwa stanowisko uznaję za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
      - stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał
        w dacie zaistnienia zdarzenia
    oraz
      - zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje
        w dniu wydania interpretacji.
    Informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku
    (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie
    mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – rozpatrzone.
    Zaznaczam także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle
    związany z przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia
    przyszłego). Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy
    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez
    Państwa w złożonym wniosku.
    Jednocześnie podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Odnośnie natomiast powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych, zauważam,
    że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach
    podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach
    będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych i
    należy je traktować indywidualnie.
    Ponadto, odnosząc się do powołanych przez Państwa w przedmiotowym wniosku
    wyroków sądów, wyjaśniam, że powołane wyroki są rozstrzygnięciami w indywidualnych
    sprawach, osadzonych w określonych stanach faktycznych i tylko do nich się zawężają.
    Zatem wskazane we wniosku wyroki sądów nie mają wpływu na podjęte w niniejszej
    interpretacji rozstrzygnięcie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.