Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDWB.4010.198.2025.1.KP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-19
Teza: Wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie możliwości i
momentu zaliczenia kary do kosztów uzyskania przychodów
klubu piłkarskiego.
Słowa kluczowe: kara-kara pieniężna
koszt-koszty uzyskania przychodów
sport-klub sportowy
spółki-spółka z ograniczoną odpowiedzialnością
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Wydatki
niestanowiące kosztów uzyskania przychodów-Kary,
odszkodowania, opłaty przymusowe-Inne kary i
odszkodowania
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 22

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 listopada 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest osobą prawną prowadzącą działalność gospodarczą w zakresie
    zarządzania klubem sportowym („Klub”). Klub uczestniczy m.in. w rozgrywkach
    organizowanych przez (...) (ang. (...) – „X”). W ramach tej działalności Klub podlega
    regulaminom i przepisom X, które przewidują możliwość nałożenia kar finansowych za
    naruszenia regulaminowe.
    Klub uczestniczył w europejskich rozgrywkach piłkarskich. Po meczach z A oraz B i (...) („Y”)
    nałożył na Klub kary za naruszenie regulaminu rozgrywek X odpowiednio w wysokości (...)
    tys. i (...) tys. EUR. Kara była wynikiem m.in. nieodpowiedniego zachowania kibiców, a
    także braku zapewnienia, że wszystkie bramy prowadzące z obszarów dla widzów na
    teren gry pozostaną otwarte, gdy widzowie znajdują się na stadionie ((...) tys. EUR),
    przesyłanie wiadomości, które nie nadają się na wydarzenie sportowe ((...) tys. EUR) oraz
    za opóźnienie rozpoczęcia meczu przez trenera gospodarzy ((...) tys. EUR).
    Y udokumentował karę przy pomocy noty księgowej.
    Pytania
    Czy w oparciu o art. 15 ust. 1ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku od osób prawnych
    (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 278 ze zm., dalej jako „ustawa o CIT”), Wnioskodawcy przysługuje
    zaliczenie poniesionego wydatku na karą nałożoną przez Y do kosztów uzyskania
    przychodów?
    Czy w oparciu o art. 15 ust. 4d-4e ustawy o CIT, wydatek na karą nałożoną przez Y należy
    traktować jako koszt inny niż bezpośrednio związany z przychodem, potrącalny
    jednorazowo w momencie jego poniesienia, tj. w dniu na który został on ujęty w księgach
    rachunkowych na podstawie dowodu księgowego, bez konieczności rozliczania tego
    kosztu w czasie?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1. Zdaniem Wnioskodawcy, w oparciu o art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, Wnioskodawcy
      przysługuje zaliczenie poniesionego wydatku na karą nałożoną przez Y do kosztów
      uzyskania przychodów.
    2. Zdaniem Wnioskodawcy, w oparciu o art. 15 ust. 4d-4e ustawy o CIT, wydatek na karę
      nałożoną przez Y należy traktować jako koszt inny niż bezpośrednio związany z
      przychodem, potrącalny jednorazowo w momencie jego poniesienia, tj. w dniu na
      który został on ujęty w księgach rachunkowych na podstawie noty księgowej
      wystawionej przez Y, bez konieczności rozliczania tego kosztu w czasie.
    Ad 1.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodu są koszty poniesione
    w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo
    zabezpieczania źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    ww. aktu.
    Literalna wykładnia przepisu prowadzi do wniosku, że za koszt uzyskania przychodu może
    zostać uznany każdy koszty, który:
    - został faktycznie poniesiony,

    - został wydatkowany w celu osiągnięcia przychodów, lub zachowania albo
      zabezpieczenia ich źródła,
    - przejawia związek z danym przychodem,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie znajduje się w grupie wydatków, o których mowa w art. 16 ust. 1.
    Na wstępie warto podkreślić, że analizowany wydatek ma charakter definitywny, nie
    podlega bowiem on zwrotowi w jakiejkolwiek formie. Oznacza to, że Wnioskodawca
    faktycznie ponosi ciężar ekonomiczny kary nałożonej przez Y.
    Równocześnie, kara nałożona przez Y stanowi wydatek poniesiony w celu osiągnięcia
    przychodów/zachowania źródła przychodów. Uiszczenie kary jest bowiem warunkiem
    dalszego uczestnictwa Klubu w rozgrywkach europejskich. Odmowa uiszczenia kary
    mogłaby wiązać się m.in. z kolejnymi finansowymi obciążeniami, w ostateczności mogłaby
    wpłynąć negatywnie na możliwość uczestnictwa Klubu w obecnych i przyszłych
    rozgrywkach piłkarskich na szczeblu europejskim.
    W konsekwencji, uiszczenie kary z jednej strony nie naraża Wnioskodawcy na ponoszenie
    kolejnych kar/sankcji, z drugiej daje możliwość uzyskiwania przychodów podatkowych w
    przyszłości.
    Mając powyższe na uwadze, zdaniem Wnioskodawcy wydatek w postaci kary nałożonej za
    naruszenie rozgrywek X przez Y bezsprzecznie spełnia warunek celowości poniesienia
    kosztów: osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.
    Planowane przychody ze sprzedaży m.in. biletów wstępu na mecze oraz prawa transmisji
    zrekompensują Wnioskodawcy poniesiony koszt nałożonych kar.
    Z tego względu, należy uznać, że wydatek wykazuje oczywisty związek z przychodami
    Wnioskodawcy. Tym samym, należy uznać, że wydatek został poniesiony w celu
    osiągnięcia przychodów, lub zachowania/zabezpieczenia ich źródła.
    Wydatek został odpowiednio udokumentowany wystawieniem przez Y noty księgowej.
    Ponadto, wydatek ten, nie został wykluczony z kosztów uzyskania przychodów na mocy
    art. 16 ustawy o CIT.
    W szczególności, zastosowania nie znajdzie art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, zgodnie z
    którym, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kar umownych i odszkodowań z
    tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu
    towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i
    usług.
    Omawiany katalog wyłączeń z kosztów uzyskania przychodów ma charakter zamknięty,
    tzn. że nie może on w wyniku zastosowanej wykładni prawa podatkowego podlegać
    rozszerzeniu.
    W rezultacie przedmiotowy przepis ma zastosowanie wyłącznie do kar umownych i
    odszkodowań, dla których podstawą wypłaty są:
    - wada dostarczonego towaru,
    - wada wykonanych robót i usług,
    - zwłoka w dostarczeniu towaru wolnego od wad,
    - zwłoka w usunięciu wad towarów,
    - zwłoka w usunięciu wad wykonanych robót bądź usług.
    Mając na uwadze powyższe enumeratywnie wskazane sytuacje należy stwierdzić, że
    wspomniany przepis nie ma zastosowania do kary nałożonej na Wnioskodawcę, co
    szczegółowo uzasadniano poniżej.

    W przedmiotowej sytuacji nie dochodzi bowiem do dostawy towarów, ani tym bardziej do
    zwłoki, zarówno w dostarczeniu towaru wolnego od wad, usunięciu wad towarów czy
    wykonanych robót bądź usług.
    W sytuacji objętej niniejszym wnioskiem zapłata kary nie była również skutkiem „wady”
    wykonanych usług przez Wnioskodawcę. Okoliczności nałożenia kary na Wnioskodawcę
    jednoznacznie wskazują, że nie można w zakresie relacji Wnioskodawca (podmiot
    otrzymujący karę), a Y (podmiot nakładający karę) mówić o stosunku zobowiązaniowym
    typowym dla usługodawcy i usługobiorcy, dla którego można by rozważać właściwość
    stosowania zwrotu „wadliwie” wykonanej usługi.
    Istota „relacji” pomiędzy Wnioskodawcą a Y sprowadza się do przestrzegania regulaminu
    rozgrywek sportowych X. Klub jako podmiot uczestniczący w rozgrywkach został poddany
    karze m.in. w wyniku zachowania kibiców na trybunach, opóźnienie rozpoczęcia meczu
    przez trenera gospodarzy czy za dopuszczenie do przesyłania treści niezgodnych z
    regulaminem bez względu na środki zastosowane przez Klub na okoliczność
    organizowanego meczu. Tym samym, w tej relacji znaczenie ma wyłącznie zaistnienie
    zdarzenia niezgodnego z regulaminem, bez względu na ewentualną winę (lub jej stopień)
    danego podmiotu rozumianą jako jego nienależyte działanie. W tych okolicznościach, nie
    można uznać kary nałożonej na Wnioskodawcę za przejaw „wadliwie” wykonanej usługi,
    lecz jako karę nałożoną z innego tytułu.
    Równocześnie z uwagi na fakt, że przepis art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT stanowi
    zamknięty katalog wydatków wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów, nie można
    stosować wykładni rozszerzającej w stosunku do kar przewidzianych w tym przepisie.
    Prawidłowość takiego podejścia znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowym.
    Przykładowo w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 27
    października 2020 r., sygn. akt I SA/Bd 478/20 uznano, że „szersze rozumienie pojęcia
    "wadliwości wykonanych robót i usług" - tak jak je przedstawił organ w zaskarżonej
    interpretacji - jest nieprawidłowe, ponieważ stoi w sprzeczności nawet nie tyle z
    cywilistycznym, co po prostu językowym znaczeniem pojęcia "wad wykonanych robót i
    usług". Przepis art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.p. mówi o wadzie wykonanej usługi, a nie o
    "wadliwości wykonanych robót i usług". Organ bezzasadnie przyjął rozszerzające
    rozumienie tego pojęcia, a wykładnię rozszerzającą wyjątki na niekorzyść podatnika Sąd
    uznaje za niedopuszczalną”.
    Co więcej jeżeli wolą ustawodawcy byłoby wyłączenie możliwości zaliczenia wszelkich kar
    umownych do kosztów uzyskania przychodów, to dałby temu wyraz inaczej formułując
    wyłączenie.
    Taki pogląd podziela również Naczelny Sąd Administracyjny (dalej jako „NSA”) w wyroku z
    25 lipca 2023 r., sygn. akt II FSK 137/21, w ocenie którego „Nie sposób zgodzić się więc z
    twierdzeniem, jakoby zamiarem ustawodawcy było wyłączenie z kosztów uzyskania
    przychodów każdego przypadku nienależytego wykonania obowiązku dłużnika
    wynikającego ze stosunku obligacyjnego, bez względu na to, czy odpowiedzialność oparta
    jest na zasadzie winy, czy na zasadzie ryzyka.
    Konsekwentnie należy stwierdzić, że jeśli kara nie spełnia przesłanek wskazanych w art. 16
    ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, a jest związana z prowadzoną działalnością gospodarczą to nie
    ma przeszkód, aby stanowiła koszt uzyskania przychodów.
    W rezultacie kara nałożona na Wnioskodawcę przez Y, jako inna niż wskazana w tym
    przepisie, ale spełniająca przesłanki związku z uzyskiwaniem/zabezpieczeniem źródła
    przychodów podatkowych Wnioskodawcy, powinna stanowić koszt uzyskania przychodów.
    Reasumując, w oparciu o art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, Wnioskodawcy przysługuje zaliczenie
    otrzymanej kary przez Y do kosztów uzyskania przychodów.
    Ad 2.

    W oparciu o art. 15 ust. 4 i 4d ustawy o CIT, wprowadzono podział kosztów na:
    - koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, czyli koszty
      których poniesienie przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych przychodów
      (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi
      przychód),
    - koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób
      przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako
      prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).
    Od rodzaju powiązania kosztów z przychodami uzależniony został w ustawie o CIT
    moment potrącenia kosztów podatkowych.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio
    związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w
    roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały
    odpowiadające im przychody (z zastrzeżeniem reguły ponoszenia takich wydatków w
    kolejnych latach podlegających pewnej modyfikacji).
    Z kolei zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów, inne niż
    koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli
    koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie,
    jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty
    uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów
    (z zastrzeżeniem wydatków niebędących przedmiotem wniosku), uważa się dzień, na który
    ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury
    (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku
    braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty
    rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.
    Mając na uwadze wprowadzony w ustawie o CIT podział na bezpośrednie i inne niż
    bezpośrednie koszty uzyskania przychodów, w ocenie Wnioskodawcy, wydatek w formie
    kary nałożonej przez Y powinien być zakwalifikowany jako koszt inny niż bezpośrednio
    związany z przychodem, czyli tzw. koszt pośredni.
    Przedmiotowe obciążenie jest wydatkiem o charakterze jednorazowym, nie przypisanym
    do konkretnego roku podatkowego lub do konkretnych lat podatkowych. Nie jest ono
    powiązane bezpośrednio z określonym przychodem, lecz raczej z wiązką przychodów
    wynikających z uczestnictwa w rozgrywkach X.
    Przedmiotowego wydatku w formie kary nałożonej przez Y nie da się przypisać do
    konkretnych lat podatkowych, nie można go również odnieść do poszczególnych lat ani
    częściowo ani proporcjonalnie, z tego względu należy uznać takie obciążenie za koszt
    pośredni, rozpoznawany jednorazowo w dacie poniesienia.
    Prawidłowość powyższego stanowiska znajduje również potwierdzenie w praktyce władz
    skarbowych. W interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej z 8 czerwca 2022 r., nr 0111-KDIB1-1.4010.627.2021.4.MF, w odniesieniu do
    ponoszonej przez podatnika kary umownej jednoznacznie potwierdzono, że „kwota
    pieniężna zapłacona przez Wnioskodawcę nie może zostać przypisana do konkretnych
    przychodów. Z uwagi na brak bezpośredniego związku tego wydatku z konkretnymi
    przychodami Wnioskodawcy, kwotę tą należy uznać za pośredni koszty uzyskania
    przychodów. Tym samym, związany z zapłatą tej kwoty wydatek podlega zaliczeniu do
    koszów uzyskania przychodów w dacie jego poniesienia”.
    Reasumując w ocenie Wnioskodawcy, w oparciu o art. 15 ust. 4d-4e ustawy o CIT, wydatek
    na karą nałożoną przez Y należy traktować u Wnioskodawcy jako koszt inny niż
    bezpośrednio związany z przychodem, potrącalny jednorazowo w momencie jego

    poniesienia, tj. w dniu na który został on ujęty w księgach rachunkowych na podstawie
    noty wystawionej przez Y, bez konieczności rozliczania tego kosztu w czasie.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (Dz.U. z 2025 r., poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”),
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...).
    Powyższe oznacza, że podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich
    wydatków, pod warunkiem, iż nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ww. ustawy,
    oraz że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poczynienie ma lub może
    mieć wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia
    przychodów). Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której pomiędzy kosztem
    podatkowym oraz przychodami podatnika musi wystąpić związek przyczynowo-skutkowy.
    Kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki koszt, który spełnia łącznie następujące
    warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika,
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła
      przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww.
      ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Należy przy tym zauważyć, że definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter
    ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien
    podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest
    sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów
    uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W
    pozostałych przypadkach, należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowo-skutkowego
    pomiędzy poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania
    przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich
    uzyskiwania.
    Jednocześnie trzeba podkreślić, że przez pojęcie „zachować” należy rozumieć dochować
    coś w stanie niezmienionym, nienaruszonym, utrzymać. Natomiast „zabezpieczyć”
    oznacza uczynić bezpiecznym, niezagrożonym, dać ochronę. Można więc przyjąć, ze koszty
    poniesione na zachowanie źródła przychodu to takie, które poniesione zostały, aby
    przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym
    stanie oraz, aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast jako zabezpieczenie źródła
    przychodów powinno się przyjmować koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła
    przychodów, które umożliwią dalsze funkcjonowanie źródła. Za koszty związane z
    zabezpieczeniem i zachowaniem źródła przychodów należy więc uznać przede wszystkim
    koszty prawidłowego funkcjonowania podatnika oraz prawidłowego prowadzenia
    działalności gospodarczej.

    W większości przypadków związek z przychodem nie nasuwa żadnych wątpliwości. Są
    jednak sytuacje, w których ów związek przyczynowy nie jest tak jednoznaczny. Wszystkie
    te sytuacje należy zatem rozwiązywać według zasad racjonalnego rozumowania, odrębnie
    w odniesieniu do każdego przypadku. Należy w tym miejscu podkreślić, że koszt uzyskania
    przychodów jest kosztem działalności gospodarczej, która ze swej istoty zmierza do
    osiągnięcia przychodów.
    Podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą winien
    zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodu.
    Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania
    przychodu odnosi ewidentne korzyści, albowiem o ten koszt zmniejsza podstawę
    opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest
    kosztem uzyskania przychodów.
    W przedmiotowej sprawie istotna jest analiza poniesionego wydatku w postaci kary i jej
    wpływu na powstanie przychodu, względnie zachowanie lub zabezpieczenie źródła
    przychodu.
    Oprócz powyższego należy mieć na uwadze, że dokonując rozpoznania kosztowego
    charakteru określonego wydatku podatnik musi badać nie tylko to, czy wydatek ten został
    poniesiony w celu osiągnięcia przychodów, zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów (art. 15 ust. 1 ustawy o CIT), ale i to czy nie jest on objęty wyłączeniem z art.
    16 ust. 1 ww. ustawy, co definitywnie pozbawia go charakteru kosztu podatkowego,
    choćby nawet spełniał wprowadzone przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT,
    kryteria normatywne.
    W myśl art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kar umownych i odszkodowań z
      tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w
      dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo
      wykonanych robót i usług.
    Przepis ten stanowi katalog zamknięty, dotyczący zdarzeń gospodarczych
    spowodowanych wadliwością towarów lub robót i usług będących przedmiotem
    działalności gospodarczej. Wada jest w tym przypadku podstawową przyczyną eliminacji
    poniesionych wydatków z kosztów podatkowych. Ustawodawca wyłączył zatem z kosztów
    uzyskania przychodów te wydatki, nie chcąc „premiować” przypadków nienależytego
    wykonania zobowiązania.
    Oceniając sytuację opisaną we wniosku pod kątem zaliczenia poniesionych wydatków do
    katalogu wyłączeń zawartych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT stwierdzić należy, że poniesione
    przez Spółkę wydatki na karę nałożoną przez Y nie podlegają ograniczeniom
    wymienionym w tym katalogu.
    Niemniej wskazać należy, że samo negatywne wyliczenie kosztów, które zostało
    uregulowane w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT nie przesądza jeszcze o tym, że wydatek
    niewskazany w tym przepisie staje się automatycznie kosztem uzyskania przychodów.
    W związku z powyższym konieczne jest dokonanie oceny, czy poniesiony przez Spółkę
    wydatek został poniesiony w sposób celowy, w oparciu o całokształt okoliczności
    dotyczących poniesienia tego wydatku.
    Analizując kwestię uznania zapłaconych kar za naruszenie regulaminu rozgrywek za koszt
    uzyskania przychodu w świetle kryteriów wynikającego z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT należy
    zaakcentować charakter tychże wydatków.
    Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że są Państwo Spółką
    prowadzącą działalność gospodarczą w zakresie zarządzania klubem sportowym, na który
    Y nałożył kary za naruszenie regulaminu rozgrywek X. Przedmiotowe kary były wynikiem
    m.in. nieodpowiedniego zachowania kibiców, a także braku zapewnienia otwarcia

    wszystkich bram prowadzących z obszarów dla widzów na teren gry, gdy widzowie
    znajdują się na stadionie, przesyłania wiadomości, które nie nadają się na wydarzenie
    sportowe, oraz za opóźnienie rozpoczęcia meczu przez trenera gospodarzy.
    W ocenie organu zapłacenie przez Spółkę kar, o których mowa w opisie sprawy, nie może
    być postrzegane jako wydatek poniesiony w celu uzyskania przychodu albo zachowania
    lub zabezpieczenia źródła przychodów.
    Wskazali Państwo, że w ramach działalności Klub uczestniczy w rozgrywkach
    organizowanych przez X. W ramach tej działalności Klub podlega regulaminom i
    przepisom X, które przewidują możliwość nałożenia kar finansowych za naruszenia
    regulaminowe. Co oznacza, że decydując się na udział w określonych rozgrywkach
    zobowiązali się Państwo do przestrzegania postanowień obowiązującego w tej organizacji
    regulaminu, ponosząc jednocześnie ryzyko związane z koniecznością poniesienia kar
    przewidzianych w wypadku złamania zasad z niego wynikających. Co istotne powodem
    nałożenia kar na Spółkę, było niedopełnienie obowiązków, które ciążyły na Spółce, w
    związku z uczestnictwem w danych rozgrywkach.
    Samo działanie polegające na zapłacie nałożonych na Klub kar finansowych nie stanowi
    wystarczającej podstawy do uznania, że mamy do czynienia z wydatkiem poniesionym w
    celu uzyskania lub zachowania czy zabezpieczenia źródła przychodów. Należy przy tym
    podkreślić, że organ nie kwestionuje sensu ekonomicznego poniesionego wydatku, czy też
    racjonalności podejmowanych przez Państwa decyzji gospodarczych i ich efektywności,
    dokonuje natomiast oceny celowości wydatku w granicach wyznaczonych przez art. 15
    ust. 1 ustawy o CIT, tj. czy konkretny wydatek został poniesiony w związku z dążeniem do
    osiągnięcia przychodu (zachowania lub zabezpieczenia jego źródła).
    Zdaniem organu poniesienia kar stanowiących efekt naruszenia regulaminów organizacji,
    w rozgrywkach której uczestniczy Klub, podatnik nie może sobie rekompensować za
    pomocą przepisów podatkowych. Nie wszystkie bowiem wydatki związane z działalnością
    gospodarczą, nawet ekonomicznie uzasadnione, stanowią koszty uzyskania przychodów.
    W przeciwnym wypadku każde ryzyko związane z prowadzeniem działalności
    gospodarczej można by przenosić przy użyciu przepisów podatkowych na Skarb Państwa
    poprzez pomniejszanie dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania (por. wyrok NSA
    z 12 marca 1999 r. sygn. akt I SA/Po 1362/98, wyrok NSA z 30 listopada 2006 r. sygn. akt II
    FSK 1388/05, wyrok NSA w Krakowie z 18 maja 1995 r. sygn. akt SA/Kr 1768/94).
    Podsumowując zapłata kary nałożonej na Państwa Spółkę nie spełnia przesłanek
    wymienionych w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, tj. nie jest poniesiona w celu uzyskania
    przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów i w konsekwencji nie
    może być uznana za koszt uzyskania przychodów.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać za nieprawidłowe.
    Biorąc powyższe pod uwagę odnoszenie się do pytania nr 2 dotyczącego momentu
    zaliczenia przedmiotowych kar do kosztów uzyskania przychodu i dokonywanie w tym
    zakresie oceny Państwa stanowiska stało się bezzasadne.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

    W odniesieniu do powołanych interpretacji indywidualnych i wyroków sądów, należy
    zauważyć, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w
    indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych
    podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych
    stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.