Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-1.4011.153.2025.2.AP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-27
Teza: Możliwość skorzystania z zaniechania poboru podatku od
umorzonej przez bank części należności z tytułu zaciągniętej
pożyczki na remont domu mieszkalnego.
Słowa kluczowe: kredyt
ugody-ugoda sądowa
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 25-pkt 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 marca 2025 r. wpłynął Pani wniosek z dnia 11 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy możliwości skorzystania z zaniechania poboru podatku od
    umorzonej przez bank części należności z tytułu zaciągniętej pożyczki na remont domu
    mieszkalnego. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismami, które wpłynęły
    25 kwietnia oraz 27 maja 2025 r. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W roku 2024 podpisała Pani z Bankiem ugodę dotyczącą „kredytu tzw. frankowego”. W
    umowie „kredytu” w rubryce cel wpisano „dowolny”.
    Obecnie otrzymała Pani z Banku PIT-11 na kwotę zwrotu, jaką Bank uiścił w związku z
    ugodą. Kwotę 80 000 zł „kredytu” przeznaczyła Pani w całości na remont domu
    mieszkalnego. Niestety, z uwagi na upływ czasu (umowa z 2008 r.), nie posiada Pani
    żadnych faktur i rachunków. Czy remont jest inwestycją mieszkaniową i czy w związku z
    tym, że „kredytem” sfinansowała Pani remonty w latach 2007-2010, może skorzystać z ulgi
    podatkowej przewidzianej rozporządzeniem Ministerstwa Finansów z 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego – zwalniającej z opodatkowania ugód
    z bankami dotyczących „kredytów w CHF”?
    Uzupełnienie wniosku
    Wyjaśniając kwestię, czy zawarta z Bankiem umowa dotyczyła kredytu, czy też pożyczki
    zaciągniętej na „dowolny cel”, wskazała Pani, że w treści umowy zawartej z Bankiem był
    wpis pożyczka „na dowolny cel”.
    Ugoda została podpisana (...) 2024 r. Stroną zawartej ugody była X. w (...) oraz A i B.A.
    Główne postanowienia ugody:
    - Przedmiotem Ugody jest zakończenie Sporu oraz uchylenie niepewności co do roszczeń
      wynikających z Umowy, między innymi poprzez zmianę Umowy w zakresie waluty,
      wysokości i zasad spłaty wierzytelności z tytułu pożyczki wynikającej z Umowy. Strony
      dokonują zmiany waluty zadłużenia, określonej w Umowie, na walutę polską na
      zasadach określonych w § 1 ust. 5 i nast.
    - Strony potwierdzają, iż Bank wypłacił Pożyczkobiorcy kwotę pożyczki przeznaczoną na
      realizację celu pożyczkowego określonego w Umowie, a Pożyczkobiorca oświadcza, że
      wykorzystał kwotę pożyczki na realizację tego celu.
    - Bank zwalnia Pożyczkobiorcę z długu (umarza zadłużenie Pożyczkobiorcy) w kwocie 71
      311,71 zł stanowiącej kwotę zadłużenia wskazaną w ust. 3, a Pożyczkobiorca dokonane
      zwolnienie z długu przyjmuje. Na kwotę zwolnienia z długu składa się zadłużenie z
      następującego tytułu w poniższych wysokościach:
    - Po zmianie waluty zadłużenia na walutę polską, Strony uzgadniają, iż z uwzględnieniem
      § 1 ust. 5-7, pożyczka udzielona na podstawie Umowy została spłacona i powstała
      nadpłata należna Pożyczkobiorcy, która na dzień zawarcia Ugody wynosi wraz z
      odsetkami 106 843,81 zł (słownie: sto sześć tysięcy osiemset czterdzieści trzy złote i 81
      /100) w tym:
    - Bank zobowiązuje się do zapłaty na rzecz Pożyczkobiorcy kwoty nadpłaty wraz z
      odsetkami, w wysokości wskazanej w zdaniu pierwszym § 1 ust. 8 tj., 106 843,81 zł. w
      terminie 21 dni od dnia zawarcia Ugody. Bank dokona zapłaty na rachunek
      Pożyczkobiorcy «A.A i B.A» prowadzony w «(...)» o numerze «(...)» . W przypadku braku
      spłaty kwoty, o której mowa w § 1 ust. 8, w terminie określonym w § 1 ust. 9, zostaną
      naliczone odsetki za opóźnienie w wysokości odsetek maksymalnych od następnego
      dnia po bezskutecznym upływie tego terminu.
    Z tytułu nadpłaty zwrócono 106 843,81 zł. Umorzono zadłużenie w wysokości 71 311,71 zł.

    Otrzymana nadpłata nie stanowi przysporzenia – to jedynie zwrot nadpłaconych kwot
    ponad to, co otrzymała Pani od Banku.
    Wskazała Pani, że Bank jest podmiotem podlegającym nadzorowi państwowego organu
    nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawnionym do udzielania kredytów/pożyczek na
    podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów.
    Potwierdziła Pani, że pożyczka, o której mowa we wniosku, została zaciągnięta na wydatki,
    o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, tj. na wydatki dot. remontu i modernizacji, tj. inwestycji
    mieszkaniowej. Pożyczka została zaciągnięta na remont jednego mieszkania i została
    zabezpieczona hipoteką.
    Odpowiadając na pytanie: „Czy korzystała Pani z zaniechania poboru podatku od kwot
    umorzonych wierzytelności z tytułu innego kredytu/pożyczki zabezpieczonej hipoteką,
    przeznaczonej na cel, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy?”, stwierdziła Pani, że
    nie korzystała z takiego umorzenia.
    Pytanie (ostatecznie doprecyzowane w uzupełnieniu wniosku, które wpłynęło 27 maja
    2025 r.)
    Czy w przypadku przeznaczenia pożyczki hipotecznej na inwestycję mieszkaniową, jaką
    jest remont może Pani skorzystać z ww. zaniechania poboru podatku od umorzonej przez
    bank kwoty w związku z zawartą ugodą sądową?
    Pani stanowisko w sprawie
    Uważa Pani, że może skorzystać z „ulgi podatkowej”, o której mowa wyżej.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 9 ust. 1a ww. ustawy:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

    Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww.
    ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za
    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o
    charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Wskazać również należy, że dla celów podatkowych przyjmuje się – co znajduje
    potwierdzenie w orzecznictwie – że pojęcie nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w
    art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ma szerszy zakres niż w
    prawie cywilnym. Obejmuje ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia
    prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te
    wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne,
    to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej
    osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10
    ust. 1 pkt 9 – inne źródła.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Przystępując do oceny skutków podatkowych umorzenia przez bank wierzytelności z
    tytułu pożyczki, zaciągniętej przez Panią wskazać należy, że umowa pożyczki została
    uregulowana w przepisach ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    Zgodnie z art. 720 § 1 Kodeksu cywilnego:

      Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność
      biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a
      biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego
      samego gatunku i tej samej jakości.
    Stosownie do art. 720 § 2 ww. Kodeksu:
      Umowa pożyczki, której wartość przekracza tysiąc złotych, wymaga zachowania formy
      dokumentowej.
    Podkreślić należy, że otrzymanie pożyczki i jej spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie pożyczki są obojętne podatkowo. Przychód po stronie pożyczkobiorcy pojawia się
    w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia pożyczki, jej części lub odsetek. Wtedy
    bowiem pożyczkobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Z kolei umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli
    zrzeczenia się przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze
    strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że
    zobowiązanie wygasa.
    Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 Kodeksu
    cywilnego:
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Tak więc, dla umorzenia wierzytelności konieczna jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w
    wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).
    W konsekwencji, umorzoną kwotę wierzytelności z tytułu pożyczki hipotecznej należy
    zakwalifikować do przychodów z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w
    zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W tym miejscu wskazać należy na rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022
    r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 102) w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2024 r.
    Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Finansów:
      1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od
      kwot:
        1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
        przypadku gdy:
          a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
            mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego -
            gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej
            inwestycji mieszkaniowej, oraz
          b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
            korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
            wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację
            innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;
        2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
        udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub
        indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu
        zastosowania ujemnego oprocentowania.
      2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
        1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);

        2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
        3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
        umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
        szczególności ubezpieczeń.
      3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne
      niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
      dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.), zaniechanie,
      o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na
      wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty
      zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
      4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym
      lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym
      mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
      refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z
      tytułu kredytu mieszkaniowego.
      5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się
      inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
        1) jednego gospodarstwa domowego albo
        2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
        mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
        fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
        podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
        podatku od spadków i darowizn (Dz.U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).
      6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
      gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
      albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi
      osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
      7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
      inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby
      fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
      zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Natomiast z § 3 ww. rozporządzenia wynika, że:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
        1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
        podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
        uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
        zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
        2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
        nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
        prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
        udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
        3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z kolei § 4 ww. rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2024 r.
    stanowi, że:

      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów)
      uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2024 r.
    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
        a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
        b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub
        udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,
        c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
        tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego
        gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału
        w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten
        zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
        d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
        e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Dochody, od których zaniechano poboru podatku nie są wykazywane w zeznaniach
    rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do urzędu skarbowego.
    Podkreślenia wymaga, że prawo do zaniechania poboru podatku jest wyjątkiem od zasady
    powszechności opodatkowania, dlatego do interpretacji przepisów ustanawiających to
    prawo należy stosować wykładnię ścisłą, która nie wychodzi poza literalne brzmienie
    przepisów. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 2 czerwca 2022 r.
    sygn. akt I SA/Gl 115/22:
      Wymaga bowiem przypomnienia, że co do zasady - przepisy o ulgach podatkowych,
      jako przewidujące wyjątki od zasady powszechnego opodatkowania, powinny być
      interpretowane ściśle, nie mogą być one przedmiotem wykładni rozszerzającej.
      Stanowisko to zgodne jest z wypracowanym przez orzecznictwo Naczelnego Sądu
      Administracyjnego i utrwalonym już poglądem, że przepisy dotyczące wszelkiego
      rodzaju ulg i zwolnień podatkowych - jako odstępstwo od sformułowanej w art. 84
      Konstytucji RP zasady równości i powszechności opodatkowania - powinny być
      interpretowane ściśle. Wykładnia przepisów zawierających takie normy winna być
      precyzyjna, aby mogła doprowadzić do prawidłowego jej odczytania, wykluczone jest
      dokonywanie wykładni rozszerzającej, czy zawężającej mogącej spowodować skutki o
      charakterze prawotwórczym, przy czym organy podatkowe obowiązane są do
      stosowania przepisów prawa, zaś sądy do badania poprawności realizowania tego
      procesu (zob. wyroki WSA w Gdańsku z dnia 8 lipca 2014 r. I SA/Gd 538/14; NSA z dnia
      25 lutego 2014 r. II FSK 94/12).

    Odnosząc się do Pani wątpliwości wyjaśnić należy, że z literalnego brzmienia powołanego
    wyżej rozporządzenia Ministra Finansów wprost wynika, że dotyczy ono wyłącznie kredytu
    hipotecznego. Na gruncie regulacji przepisów prawa kredyt i pożyczka to dwie odrębne
    instytucje różniące się podstawami prawnymi i zasadami ich zawierania, zatem nie są
    tożsame i nie mogą być używane zamiennie, jeśli chodzi o wykładnię przepisów prawa,
    które się do nich odnoszą. Do pożyczki – jak już wcześniej wyjaśniono – zastosowanie ma
    Kodeks cywilny. Natomiast kredyt został uregulowany przepisami ustawy z dnia 29
    sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ustawy Prawo bankowe:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Następne przepisy rozdziału 5 ustawy Prawo bankowe szczegółowo określają: elementy
    umowy kredytu, w tym w szczególności cel, na który kredyt został udzielony, zasady
    udzielania kredytu i oceny zdolności kredytowej, obowiązek udzielania informacji
    dotyczących kontroli sytuacji finansowej i gospodarczej kredytobiorcy oraz wykorzystania i
    spłaty kredytu, zabezpieczenie i wypowiadanie umów kredytu, ochronę kredytobiorcy czy
    też zasady oprocentowania kredytu. Zatem, nie ulega wątpliwości, że Prawo bankowe
    rozróżnia udzielanie kredytów od udzielania pożyczek.
    Wobec powyższego pożyczki, o której mowa we wniosku, nie należy utożsamiać z
    kredytem mieszkaniowym (hipotecznym), o którym mowa w ww. rozporządzeniu w
    brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2024 r.
    Z opisu stanu faktycznego wynika, że (...) 2024 r. podpisała Pani z bankiem ugodę
    dotyczącą udzielonej pożyczki tzw. „frankowej”, która była zabezpieczona hipoteką. Stroną
    zawartej ugody była X. w (...) oraz A i B.A. W umowie zawartej z bankiem był wpis pożyczka
    „na dowolny cel”. Z tytułu nadpłaty zwrócono 106 843,81 zł. Umorzono zadłużenie w
    wysokości 71 311,71 zł. Pożyczka, o której mowa we wniosku, była zaciągnięta na remont
    jednego mieszkania.
    Wątpliwość Pani budzi kwestia, czy w odniesieniu do umorzonej części należności z tytułu
    zaciągniętej pożyczki będzie Pani mogła skorzystać z zaniechania poboru podatku zgodnie
    z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r.
    W tym miejscu podkreślić należy, że rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 11 marca
    2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe w
    brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2024 r., dotyczy wyłącznie kredytu
    mieszkaniowego (hipotecznego), a nie pożyczki hipotecznej. Pożyczka nie została przez
    ustawodawcę w omawianym rozporządzeniu – w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia
    2024 r. – uwzględniona.
    Zatem – w niniejszej sprawie – umorzenie części należności z tytułu zaciągniętej pożyczki
    nie spełnia wymogów niezbędnych do możliwości zastosowania zaniechania poboru
    podatku dochodowego na podstawie ww. rozporządzenia.
    Tym samym, nie można zgodzić się z Pani stanowiskiem, że możliwe jest skorzystanie
    przez Panią z zaniechania poboru podatku od umorzonej przez bank kwoty (skorzystać z
    ulgi podatkowej). Nie spełnia Pani bowiem przesłanek umożliwiających zastosowanie
    zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu pożyczki
    zabezpieczonej hipoteką, przeznaczonej na cel, o którym mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1
    ustawy.
    W związku z powyższym, wartość umorzenia przez X. na podstawie ugody z dnia (...) 2024
    r. części należności z tytułu umowy pożyczki zabezpieczonej hipoteką stanowi przychód w

    rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu
    nieodpłatnych świadczeń, klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w
    zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy. Dochód ten podlega opodatkowaniu w zeznaniu rocznym.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego,
    ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych
    okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem
    się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli
    w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni
    się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie
    będzie Pani chroniła.
    Niniejsza interpretacja wydana została jedynie w Pani indywidualnej i rozstrzyga wyłącznie
    zagadnienie objęte pytaniem, tj. kwestię Pani praw i obowiązków w zakresie podatku
    dochodowego od osób fizycznych z związku z zawartą ugodą z bankiem w zakresie
    umorzenia pozostałej części pożyczki zabezpieczonej hipoteką.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.