Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPTPP2/443-824/14-4/PRP
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi
Data wydania: 2015-01-30
Teza: prawo do odliczenia podatku naliczonego w oparciu o korektę w trybie art. 91 ustawy w związku z odpłatnym udostępnieniem amfiteatru, prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących wydatki poniesione na budowę amfiteatru wykorzystywanego przez GOKiS
Słowa kluczowe: gmina; inwestycje-wydatki inwestycyjne; odliczenia-odliczenie podatku
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko - przedstawione we wniosku z dnia 5 listopada 2014 r. (data wpływu 5 listopada 2014 r.), uzupełnionym pismem z dnia 21 stycznia 2015 r. (data wpływu 21 stycznia 2015 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego w oparciu o korektę w trybie art. 91 ustawy w związku z odpłatnym udostępnieniem amfiteatru – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 5 listopada 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie:

*   prawa do odliczenia podatku naliczonego w oparciu o korektę w trybie art. 91 ustawy w związku z odpłatnym udostępnieniem amfiteatru,

*   prawa do pełnego odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących wydatki poniesione na budowę amfiteatru wykorzystywanego przez GOKiS.

Przedmiotowy wniosek został uzupełniony pismem z dnia 21 stycznia 2015 r. poprzez doprecyzowanie opisu sprawy.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Gmina … (dalej: Gmina lub Wnioskodawca) jest jednostką samorządu terytorialnego, zarejestrowaną dla celów podatku od towarów i usług (dalej: VAT) jako podatnik VAT czynny. Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność.

W marcu 2011 roku Gmina wydzierżawiła od firmy „X” na okres 20 lat działki o numerach 640/4 oraz 640/37. Gmina za zgodą wydzierżawiającego zrealizowała w latach 2011-2012 na części działki inwestycję pn. „…”. Przedmiotem niniejszego wniosku jest jedynie część tej inwestycji polegająca na budowie amfiteatru oraz utwardzeniu terenu (dalej: amfiteatr).

W związku z budową amfiteatru, Gmina ponosiła wydatki na zakup środków trwałych (zarówno środków trwałych do 15 000 zł, jak i powyżej 15 000 zł) oraz w zakresie nabycia usług i materiałów budowlanych w celu wytworzenia środka trwałego powyżej 15 000 zł będącej nieruchomością (dalej: wydatki inwestycyjne). Z tytułu wydatków inwestycyjnych Gmina otrzymywała od kontrahentów faktury VAT wystawiane na Gminę z wykazanymi na nich kwotami podatku naliczonego.

W tym miejscu Gmina zaznacza, że podobnie jak inne gminy w kraju, nie jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, w związku z tym nie prowadzi ewidencji środków trwałych dla celów tego podatku. Niemniej jednak Gmina prowadzi księgi, na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 303, ze zm.) i dla celów księgowych prowadzi ewidencję środków trwałych podlegających amortyzacji oraz dokonuje odpisów amortyzacyjnych od tych środków trwałych. W związku z tym, amfiteatr został zaliczony przez Gminę do środków trwałych, jednakże nie na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, lecz na podstawie przepisów ustawy o rachunkowości.

Amfiteatr został oddany do użytkowania w listopadzie 2012 roku i był wykorzystywany przez Gminę wyłącznie do czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, tj. bezpłatnie udostępniany na cele działalności, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 9 oraz pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz. U. 2013 r. poz. 594). Dzięki tej inwestycji Gmina zaspokaja potrzeby społeczne i kulturalne mieszkańców oraz poprawia standard usług.

Od maja 2014 amfiteatr jest wykorzystywany przez Gminę wyłącznie do czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT. Obrót z tego tytułu dokumentowany jest przez Gminę fakturami VAT ujmowanymi w rejestrach oraz deklaracjach VAT Gminy (razem z kwotami podatku należnego w tym zakresie). Gmina, za zgodą użytkownika wieczystego wymienionych działek, przekazała amfiteatr Gminnemu Ośrodkowi Kultury i Sportu w … (dalej: GOKiS) w poddzierżawę. Poddzierżawa jest odpłatna, dzięki czemu, towary i usługi nabyte w przeszłości podczas realizacji inwestycji służą wyłącznie czynnościom opodatkowanym. GOKiS jest samorządową jednostką kultury (jednostką organizacyjną Gminy) posiadającą osobowość prawną oraz czynnym podatnikiem od towarów i usług.

GOKiS wykorzystuje udostępnioną odpłatnie mu infrastrukturę na działalność statutową, tj. realizuje zadania w zakresie upowszechniania kultury i sportu m.in.:

*   organizowanie, uczestniczenie i współuczestniczenie w organizowaniu imprez dla uczczenia świąt państwowych i rocznic historycznych, konkursów, przeglądów, festiwali, koncertów, występów kulturalnych (zawodowych i amatorskich), imprez o charakterze rekreacyjnym i sportowym;

*   współpracowanie z placówkami oświatowymi i środowiskami kulturotwórczymi w celu wspólnego organizowania imprez, udostępniania pomieszczeń i urządzeń własnych na potrzeby urządzania wystaw, pokazów itp.;

*   realizowanie programów profilaktycznych, współdziałanie z organizacjami sportowo - turystycznymi w krzewieniu kultury fizycznej i sportu.

W piśmie z dnia 21 stycznia 2015 r., stanowiącym uzupełnienie przedmiotowego wniosku, Wnioskodawca wskazał, iż od początku realizacji inwestycji zamierzał wykorzystywać nabyte towary i usługi w związku z budową amfiteatru oraz utwardzeniem terenu, o których mowa we wniosku, do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Budowa amfiteatru oraz utwardzenie terenu była realizowana w ramach inwestycji pn. „\`(...)\`”. Całkowity koszt inwestycji, o której mowa we wniosku wynosi 362 100,77 zł brutto. Gmina dla celów analizy kalkulacji zwrotu z tytułu poniesionych wydatków inwestycyjnych na wymienioną budowę dla kosztów związanych m.in. z zakupem map projektowych, opracowaniem dokumentacji czy pełnieniem nadzoru inwestorskiego, przyjęła procentowy udział powierzchni amfiteatru oraz utwardzenie terenu do ogółu powierzchni realizowanej inwestycji.

Zgodnie z umową poddzierżawy, zawartą w maju 2014 r., GOKiS jest zobowiązany płacić miesięcznie czynsz dzierżawny. W roku 2014 wynosił 500,00 zł netto + 23% (VAT) miesięcznie, co łącznie dało kwotę w wysokości 4 920,00 zł brutto. Z kolei w roku 2015 po dokonaniu waloryzacji czynszu o odpowiedni wskaźnik cen i usług konsumpcyjnych, stawka ta wzrosła do poziomu 501,00 zł netto + 23% (VAT) miesięcznie. Zatem w roku 2015 Gmina przewiduje obrót z tytułu przedmiotowego amfiteatru w wysokości 7 394,76 zł brutto. Ponadto GOKiS jest zobowiązany do regulowania wszelkich opłat i podatków dotyczących przedmiotu umowy.

Jak wskazano we wniosku budowa amfiteatru oraz utwardzenie terenu jest zadaniem własnym gminy o charakterze obowiązkowym, co wynika z art. 7 ust. l pkt 9 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594, z późn. zm.) w związku z art. 9 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2012 r. poz. 406, z późn. zm.). GOKiS jest gminną instytucją kultury, Gmina ma obowiązek zaspokajania potrzeb lokalnej społeczności w zakresie kultury, w tym instytucji kultury. Gmina jest zatem zobowiązana dokonać wszelkich starań, aby zapewnić mieszkańcom infrastrukturę publiczną w tym budynki pełniące funkcje społeczno-kulturalne w nienagannym stanie. Gmina chce poprawić standardy usług kulturalnych oraz zaspokoić potrzeby społeczne i kulturalne mieszkańców Gminy.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

1.  Czy w związku ze zmianą przeznaczenia amfiteatru, wskutek rozpoczęcia wykorzystywania go do świadczenia usług podlegających wyłącznie opodatkowaniu podatkiem VAT, Gminie będzie przysługiwało do prawo do odliczenia podatku VAT w oparciu o korektę podatku naliczonego, o której mowa w art. 91 ustawy o VAT?
2.  Czy w przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie nr 1, Gmina zachowa pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego od faktur dokumentujących wydatki poniesione na budowę amfiteatru, w przypadku wykorzystywania amfiteatru przez GOKIS zarówno do czynności podlegających opodatkowaniu, czynności mieszanych, jak i niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy:

1.  W związku ze zmianą przeznaczenia amfiteatru, wskutek rozpoczęcia wykorzystywania go do czynności podlegających opodatkowaniu VAT, Gminie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT dokumentujących wydatki inwestycyjne związane z budową amfiteatru w oparciu o korektę podatku naliczonego, o której mowa w art. 91 ustawy o VAT.
2.  Gmina stoi na stanowisku, iż dobrowolność wykorzystania przedmiotu poddzierżawy - amfiteatru (np. do czynności nieopodatkowanych, podlegających opodatkowaniu lub mieszanych) przez GOKiS nie pozbawia jej prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT dokumentujących wydatki inwestycyjne związane z budową amfiteatru, gdyż odpłatne udostępnienie amfiteatru na podstawie umowy cywilnoprawnej skutkuje otrzymaniem korzyści majątkowej po stronie Gminy, które będzie podlegało opodatkowaniem podatku VAT, a uzyskanie obrotu z tego tytułu spowoduje obowiązek odprowadzenia podatku należnego do odpowiedniego Urzędu Skarbowego.

Uzasadnienie stanowiska Gminy.

Ad.1

W art. 91 ustawy o VAT zostały przewidziane przez ustawodawcę zasady odliczania VAT naliczonego również w przypadku, gdy nabywane towary i usługi pierwotnie nie służyły do wykonywania czynności opodatkowanych, a następnie zmieniło się ich przeznaczenie na związane z tymi czynnościami.

Jak wynika bowiem z art. 91 ust. 7 ustawy o VAT, przepisy dotyczące korekty podatku naliczonego stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy podatnik miał prawo do obniżenia kwot podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego od wykorzystywanego przez siebie towaru lub usługi i dokonał takiego obniżenia, albo nie miał takiego prawa, a następnie zmieniło się prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tego towaru lub usługi.

Stanowisko to potwierdzają interpretacje podatkowe Ministra Finansów, przykładowo: interpretacja indywidualna z dnia 20 maja 2013 r. sygn. IPTPP2/443-175/13-3/JS.

Natomiast zgodnie z art. 91 ust. 2 ustawy o VAT, do którego odwołuje się art. 91 ust. 7 ustawy, w przypadku towarów i usług, które na podstawy przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw wieczystego używania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość początkowa nie przekracza 15.000 zł, korekty podatnik dokonuje w ciągu 5 kolejnych a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania gruntów - w ciągu 10 lat, licząc od roku, w którym zostały oddane do użytkowania W konsekwencji, długość okresu, w jakim powinna zostać dokonana korekta, jest zależna od tego czy przedmiotem korekty będą nieruchomości lub prawa wieczystego użytkowania gruntów czy też pozostałe środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne.

Ustawa o VAT nie określa definicji nieruchomości. Podobnie ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera wyjaśnienia tego pojęcia. W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy zasadne jest posłużenie się definicją zawartą w innym akcie prawnym.

Zgodnie z art. 46 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121) nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.

Z uwagi na fakt, iż terminy: budynek i budowla nie zostały zdefiniowane w ustawie o VAT, należy odwołać się do definicji zawartych w innych aktach prawnych, tj. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2010 r. Nr 243 poz. 1623 ze zm.). Zgodnie z powołanym aktem, pojęcie budynku winno być rozumiane jako obiekt budowlany trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadający fundamenty i dach. Budowla zaś, w prawie budowlanym definiowana jest jako każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Z powyższego wynika, że przedmiotowa infrastruktura spełnia definicję budowli, a więc winna być uznana za nieruchomość.

Amfiteatr w świetle ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podlega podatkowi od nieruchomości. Zatem z podatkowego punktu widzenia powinien być traktowany jako nieruchomość. Również w załączniku ustawy Prawo budowlane amfiteatr został zaliczony do kategorii V, czyli do obiektów budowlanych, obiektów sportu i rekreacji. A zatem mając na uwadze, że amfiteatr stanowi nieruchomość, korekta podatku naliczonego powinna być dokonana w ciągu 10 kolejnych lat licząc od roku, w którym infrastruktura ta została oddana do użytkowania, tj. od 2012 r.

Zgodnie z art. 91 ust. 2 w przypadku nabycia przez Gminę środków trwałych o wartości początkowej przekraczającej 15 000 zł korekty należy dokonać w ciągu pięciu kolejnych lat, jest to korekta cząstkowa i wieloletnia. Natomiast wobec środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, których wartość początkowa nie przekracza 15 000 zł Wnioskodawca winien dokonać korekty po zakończeniu roku, w którym środki te zostały oddane do użytkowania, czyli w rozliczeniu za styczeń 2013 i jest to korekta jednorazowa.

Przedstawione przez Wnioskodawcę stanowisko zajmuje również Minister Finansów w interpretacji ogólnej nr …. z dnia 14 lutego 2008 r w sprawie dokonywania korekt podatku naliczonego, w przypadku zmiany prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony.

Pierwszej korekty, w trybie 10-letniej korekty, Wnioskodawca powinien dokonać w deklaracji VAT składanej za pierwszy okres rozliczeniowy roku następującego po roku podatkowym, w którym nastąpiła zmiana przeznaczenia wykorzystywania inwestycji. Mając na uwadze, że Wnioskodawca dokonuje miesięcznych rozliczeń z tytułu podatku VAT to pierwsza korekta powinna zostać dokona w deklaracji za styczeń 2015 r.

Reasumując Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż w związku ze zmianą przeznaczenia amfiteatru (w wyniku rozpoczęcia wykorzystywania go do czynności opodatkowanych), zgodnie z art. 91 ustawy o VAT Gminie przysługuje prawo do dokonania korekty podatku naliczonego związanego z budową amfiteatru, w wysokości 1/10 dla środków trwałych o wartości pow. 15 000 zł netto zaliczanych przez Gminę do nieruchomości w deklaracji za styczeń 2015 roku, 1/5 dla środków trwałych pow. 15 000 zł netto w deklaracji za styczeń 2015 roku oraz jednorazowo w przypadku środków trwałych, których wartość nie przekracza 15 000 zł w drodze korekty deklaracji za styczeń 2013 roku.

Ad. 2

Rozliczenie podatku naliczonego na zasadach określonych w art. 86 ustawy o podatku od towarów i usług uwarunkowane jest tym, aby nabywane towary i usługi były wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Zdaniem Wnioskodawcy, w tej sprawie warunek ten zostanie spełniony, gdyż oddanie w użytkowanie amfiteatru na podstawie umowy poddzierżawy stanowi czynność podlegającą opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług niezależnie od tego czy dzierżawca wykorzystuje przedmiot poddzierżawy do dalszych czynności podlegających opodatkowaniu VAT czy też nie.

W ocenie Gminy wykorzystanie amfiteatru do czynności opodatkowanych, czym niewątpliwie jest umowa poddzierżawy traktowana jako odpłatne świadczenie usługi na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy. Umowa poddzierżawy nie przewiduje opcji przeniesienia na dzierżawcę prawa własności przedmiotu umowy.

Na mocy art. 693 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121.), przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz. Tak więc dzierżawa jest umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną.

Umowę poddzierżawy należy traktować jako dalszą dzierżawę pod warunkiem spełnienia wymogu wynikającego z art. 698 § 1 Kodeksu Cywilnego, tj. uzyskanie zgody od wydzierżawiającego na oddawanie osobie trzeciej w bezpłatne używania lub poddzierżawę przedmiotu dzierżawy.

Wobec powyższego oddanie przez Gminę w ramach umowy poddzierżawy, tj. czynności cywilnoprawnej, innemu podmiotowi nieruchomości skutkuje uzyskiwaniem korzyści majątkowej po stronie Gminy. W związku z zawarciem umowy poddzierżawy podatnik wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a zatem przysługuje mu prawo do dokonania korekty związanej z realizacją wymienionej inwestycji, o której mowa w przepisach art. 91 ustawy.

Podobne stanowisko odzwierciedla interpretacja indywidualna z dnia 4 kwietnia 2014 roku sygn. ITPP1/443-1362/13/AP oraz z dnia 25 lutego 2014 roku sygn. ITPP1/443-1272/13/KM Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy, dotycząca prawa do odliczenia podatku naliczonego przez Gminę z tytułu poniesionych wydatków związanych z realizacją inwestycji, która następnie zostanie przekazana w odpłatną dzierżawę zainteresowanemu podmiotowi.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2013 r., kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Natomiast w myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2014 r. - kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Należy podkreślić, że ustawodawca przyznał podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Według art. 88 ust. 4 ustawy, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2013 r., obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 20.

Jak stanowi art. 88 ust. 4 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2014 r. obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.

Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.

Z treści cytowanych wyżej przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi, tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Powyższa zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które nie są wykorzystywane przez podatnika do czynności opodatkowanych.

Zatem, aby podmiot mógł skorzystać z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony związany z dokonanym nabyciem towarów i usług, w pierwszej kolejności winien spełnić przesłanki umożliwiające uznanie go dla tej czynności za podatnika podatku od towarów i usług, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Art. 15 ust. 1 ustawy stanowi, iż podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy).

Według art. 15 ust. 6 ustawy, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Przymiot podatnika podatku od towarów i usług przypisany jest osobie fizycznej, osobie prawnej, jednostce organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, samodzielnie wykonującej działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Samodzielność gospodarcza w prowadzeniu działalności gospodarczej oznacza możliwość podejmowania decyzji, a zarazem posiadanie odpowiedniego stopnia odpowiedzialności za podjęte decyzje, w tym za szkody poniesione wobec osób trzecich, jak również ponoszenie przez podmiot ryzyka gospodarczego.

Należy ponadto zwrócić uwagę na treść przepisów dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, z późn. zm.). Mianowicie zgodnie z art. 9 Dyrektywy, podatnikiem jest każda osoba wykonująca samodzielnie i niezależnie od miejsca zamieszkania działalność gospodarczą bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Powyższe przepisy wskazują, że niezależnie od częstotliwości wykonania danej czynności, czynność ta podlega opodatkowaniu jeśli podmiot wykorzystuje w sposób ciągły w celach zarobkowych swój majątek.

Wobec powyższego, za podatnika podatku VAT będzie uznany tylko taki podmiot, który dokonuje czynności zmierzających do wykorzystania nabytych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

W tym zakresie wskazać należy na orzeczenie TSUE z dnia 13 marca 2014 r. w sprawie C-204/13, w którym TSUE stwierdził m.in.: „Tak więc, jak już orzekł Trybunał, aby można było przyznać podatnikowi prawo do odliczenia naliczonego podatku VAT i określić zakres tego prawa, zasadniczo konieczne jest istnienie bezpośredniego i ścisłego związku pomiędzy konkretną transakcją powodującą naliczenie podatku a jedną lub kilkoma transakcjami objętymi podatkiem należnym, które rodzą prawo do odliczenia (zob. wyrok z dnia 21 lutego 2013 r. w sprawie C 104/12 Becker, pkt 19 i przytoczone tam orzecznictwo).

Tymczasem należy stwierdzić, że w sporze rozstrzygniętym w ww. wyroku w sprawie Polski Trawertyn transakcja objęta podatkiem należnym przeprowadzona przez dwóch przyszłych wspólników, czyli wniesienie nieruchomości do spółki z tytułu wydatków inwestycyjnych do celów działalności gospodarczej tej spółki, objęta była niewątpliwie zakresem stosowania podatku VAT, ale stanowiła transakcję zwolnioną z tego podatku. Natomiast w sprawie rozpatrywanej w postępowaniu głównym transakcja objęta podatkiem należnym nie jest objęta zakresem stosowania podatku VAT, ponieważ nieodpłatne udostępnienie klienteli nowej spółce nie może być uznane za „działalność gospodarczą” w rozumieniu szóstej dyrektywy.

Wspomniane udostępnienie klienteli nowej spółce jest bowiem „nieodpłatne” i w związku z tym nie jest objęte ani zakresem stosowania art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy, który dotyczy wyłącznie dostawy towarów lub świadczenia usług dokonywanych odpłatnie, ani zakresem stosowania art. 4 ust. 1 i 2 szóstej dyrektywy, który dotyczy wyłącznie wykorzystywania własności dóbr materialnych lub niematerialnych celem stałego osiągania zysku.” (pkt 34-36 wyroku).

Należy w tym miejscu zauważyć, że wyrażoną w art. 86 ust. 1 ustawy generalną zasadę uprawniającą do odliczenia podatku naliczonego, uzupełniają w sposób technicznoprawny regulacje zawarte w art. 90 i 91 ustawy.

Według art. 91 ust. 1 ustawy, po zakończeniu roku, w którym podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 1, jest on obowiązany dokonać korekty kwoty podatku odliczonego zgodnie z art. 90 ust. 2-10, z uwzględnieniem proporcji obliczonej w sposób określony w art. 90 ust. 2-6 lub 10 lub przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 11 i 12, dla zakończonego roku podatkowego.

Natomiast w myśl art. 91 ust. 2 ustawy, w przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość początkowa nie przekracza 15.000 zł, korekty, o której mowa w ust. 1, podatnik dokonuje w ciągu 5 kolejnych lat, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania gruntów – w ciągu 10 lat, licząc od roku, w którym zostały oddane do użytkowania. Roczna korekta w przypadku, o którym mowa w zdaniu pierwszym, dotyczy jednej piątej, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania gruntów – jednej dziesiątej kwoty podatku naliczonego przy ich nabyciu lub wytworzeniu. W przypadku środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, których wartość początkowa nie przekracza 15.000 zł, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, z tym że korekty dokonuje się po zakończeniu roku, w którym zostały oddane do użytkowania.

Z kolei przepis art. 91 ust. 3 ustawy stanowi, że korekty, o której mowa w ust. 1 i 2, dokonuje się w deklaracji podatkowej składanej za pierwszy okres rozliczeniowy roku następującego po roku podatkowym, za który dokonuje się korekty, a w przypadku zakończenia działalności gospodarczej – w deklaracji podatkowej za ostatni okres rozliczeniowy.

Na mocy art. 91 ust. 6 ustawy, w przypadku gdy towary lub usługi, o których mowa w ust. 4, zostaną:

1.  opodatkowane – w celu dokonania korekty przyjmuje się, że dalsze wykorzystanie tego towaru lub usługi jest związane z czynnościami opodatkowanymi;
2.  zwolnione od podatku lub nie podlegały opodatkowaniu – w celu dokonania korekty przyjmuje się, że dalsze wykorzystanie tego towaru lub usługi jest związane wyłącznie z czynnościami zwolnionymi od podatku lub niepodlegającymi opodatkowaniu.

Zgodnie z brzmieniem art. 91 ust. 7 ustawy, przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy podatnik miał prawo do obniżenia kwot podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego od wykorzystywanego przez siebie towaru lub usługi i dokonał takiego obniżenia, albo nie miał takiego prawa, a następnie zmieniło się prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tego towaru lub usługi.

Na podstawie art. 91 ust. 7a ustawy, w przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość początkowa nie przekracza 15 000 zł, korekty, o której mowa w ust. 7, dokonuje się na zasadach określonych w ust. 2 zdanie pierwsze i drugie oraz ust. 3. Korekty tej dokonuje się przy każdej kolejnej zmianie prawa do odliczeń, jeżeli zmiana ta następuje w okresie korekty.

W oparciu o art. 91 ust. 7b ustawy, w przypadku towarów i usług innych niż wymienione w ust. 7a, wykorzystywanych przez podatnika do działalności gospodarczej, korekty, o której mowa w ust. 7, dokonuje się na zasadach określonych w ust. 1, ust. 2 zdanie trzecie i ust. 3, z zastrzeżeniem ust. 7c.

Jak stanowi ust. 7c powołanego artykułu, jeżeli zmiana prawa do obniżenia podatku należnego wynika z przeznaczenia towarów lub usług, o których mowa w ust. 7b, wyłącznie do wykonywania czynności, w stosunku do których nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego, lub wyłącznie do czynności, w stosunku do których takie prawo przysługuje – korekty, o której mowa w ust. 7, dokonuje się w deklaracji podatkowej składanej za okres rozliczeniowy, w którym wystąpiła ta zmiana. Korekty tej nie dokonuje się, jeżeli od końca okresu rozliczeniowego, w którym wydano towary lub usługi do użytkowania, upłynęło 12 miesięcy.

W przypadku zmiany prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony od towarów i usług, innych niż wymienione w ust. 7a i 7b, w szczególności towarów handlowych lub surowców i materiałów, nabytych z zamiarem wykorzystania ich do czynności, w stosunku do których przysługuje pełne prawo do obniżenia podatku należnego lub do czynności, w stosunku do których prawo do obniżenia podatku należnego nie przysługuje, i niewykorzystanych zgodnie z takim zamiarem do dnia tej zmiany, korekty podatku naliczonego dokonuje się w deklaracji podatkowej składanej za okresy rozliczeniowe, w których wystąpiła ta zmiana (art. 91 ust. 7d ustawy).

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, iż Gmina jest jednostką samorządu terytorialnego, zarejestrowaną dla celów podatku od towarów i usług (dalej: VAT) jako podatnik VAT czynny. Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. W marcu 2011 roku Gmina wydzierżawiła od firmy „X” na okres 20 lat działki o numerach 640/4 oraz 640/37. Gmina za zgodą wydzierżawiającego zrealizowała w latach 2011-2012 na części działki inwestycję pn. „…”. Przedmiotem niniejszego wniosku jest jedynie część tej inwestycji polegająca na budowie amfiteatru oraz utwardzeniu terenu (dalej: amfiteatr).

W związku z budową amfiteatru, Gmina ponosiła wydatki na zakup środków trwałych (zarówno środków trwałych do 15 000 zł, jak i powyżej 15 000 zł) oraz w zakresie nabycia usług i materiałów budowlanych w celu wytworzenie środka trwałego powyżej 15 000 zł będącej nieruchomością (dalej: wydatki inwestycyjne). Z tytułu wydatków inwestycyjnych Gmina otrzymywała od kontrahentów faktury VAT wystawiane na Gminę z wykazanymi na nich kwotami podatku naliczonego. Amfiteatr został oddany do użytkowania w listopadzie 2012 roku i był wykorzystywany przez Gminę wyłącznie do czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, tj. bezpłatnie udostępniany na cele działalności, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 9 oraz pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym. Dzięki tej inwestycji Gmina zaspokaja potrzeby społeczne i kulturalne mieszkańców oraz poprawia standard usług. Od maja 2014 amfiteatr jest wykorzystywany przez Gminę wyłącznie do czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT. Obrót z tego tytułu dokumentowany jest przez Gminę fakturami VAT ujmowanymi w rejestrach oraz deklaracjach VAT Gminy (razem z kwotami podatku należnego w tym zakresie). Gmina, za zgodą użytkownika wieczystego wymienionych działek, przekazała amfiteatr Gminnemu Ośrodkowi Kultury i Sportu w … (dalej: GOKiS) w poddzierżawę. Poddzierżawa jest odpłatna, dzięki czemu, towary i usługi nabyte w przeszłości podczas realizacji inwestycji służą wyłącznie czynnościom opodatkowanym. GOKiS jest samorządową jednostką kultury (jednostką organizacyjną Gminy) posiadającą osobowość prawną oraz czynnym podatnikiem od towarów i usług. GOKiS wykorzystuje udostępnioną odpłatnie mu infrastrukturę na działalność statutową, tj. realizuje zadania w zakresie upowszechniania kultury i sportu.

Ponadto Wnioskodawca wskazał, iż od początku realizacji inwestycji zamierzał wykorzystywać nabyte towary i usługi w związku z budową amfiteatru oraz utwardzenie terenu, o których mowa we wniosku, do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Budowa amfiteatru oraz utwardzenie terenu była realizowana w ramach inwestycji pn. „\`(...)\`”. Całkowity koszt inwestycji, o której mowa we wniosku wynosi 362 100,77 zł brutto. Zgodnie z umową poddzierżawy, zawartą w maju 2014 r., GOKiS jest zobowiązany płacić miesięcznie czynsz dzierżawny. W roku 2014 wynosił 500,00 zł netto + 23% (VAT) miesięcznie, co łącznie dało kwotę w wysokości 4 920,00 zł brutto. Z kolei w roku 2015 po dokonaniu waloryzacji czynszu o odpowiedni wskaźnik cen i usług konsumpcyjnych, stawka ta wzrosła do poziomu 501,00 zł netto + 23% (VAT) miesięcznie. Zatem w roku 2015 Gmina przewiduje obrót z tytułu przedmiotowego amfiteatru w wysokości 7 394,76 zł brutto. Nadto Zainteresowany wskazał, że budowa amfiteatru oraz utwardzenie terenu jest zadaniem własnym gminy.

Mając na uwadze uregulowania zawarte w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy, należy stwierdzić, że Gmina, nabywając towary i usługi celem realizacji przedmiotowej inwestycji, polegającej na budowie amfiteatru oraz utwardzeniu terenu, zwanej dalej amfiteatrem, który od momentu oddania do użytkowania po zakończeniu realizacji przedmiotowej inwestycji nie był wykorzystywany do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, nie nabywała towarów i usług do działalności gospodarczej i tym samym nie działała w charakterze podatnika podatku VAT.

Tym samym należy wskazać, iż po oddaniu do użytkowania, amfiteatr nie był używany do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

Skoro Gmina po zakończeniu inwestycji w stosunku do ww. amfiteatru nie wykorzystywała tego amfiteatru do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, to w konsekwencji przedmiotowy amfiteatr od momentu rozpoczęcia inwestycji został wyłączony całkowicie z systemu podatku VAT do momentu faktycznego oddania go w poddzierżawę.

Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że Gmina, dokonując zakupów towarów i usług związanych z realizacją ww. inwestycji, nie wykonywała tych czynności do działalności gospodarczej i nie działała w charakterze podatnika VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy i tym samym nie spełniła przesłanki z art. 86 ust. 1 ustawy.

W tym miejscu należy zwrócić uwagę na przepis art. 168 Dyrektywy Rady 2006/112/WE zgodnie z którym, jeżeli towary i usługi wykorzystywane są na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika, podatnik jest uprawniony, w państwie członkowskim, w którym dokonuje tych transakcji, do odliczenia – od kwoty VAT, którą jest zobowiązany zapłacić – VAT należnego lub zapłaconego w tym państwie członkowskim od towarów i usług, które zostały mu dostarczone lub które mają być mu dostarczone przez innego podatnika. Z ugruntowanego orzecznictwa TSUE wynika, że aby podmiot miał prawo do odliczenia VAT, musi on być podatnikiem w rozumieniu przepisów dyrektywy, a po drugie towary i usługi powinny być używane do celów transakcji podlegających opodatkowaniu (zob. np. wyrok z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie C-137/02, pkt 24).

W pkt 8-9 wyroku w sprawie C-97/90 Lennartz TSUE stwierdził, że prawo do odliczeń powstaje w momencie, gdy podlegający odliczeniu podatek staje się wymagalny. W konsekwencji o istnieniu tego prawa do odliczeń może zadecydować jedynie charakter, w jakim osoba występuje w danym czasie. Zgodnie z art. 17 (2) szóstej dyrektywy, o ile podatnik, działający w tym charakterze, używa towarów dla celów czynności podlegających opodatkowaniu, jest on uprawniony do odliczania podatku należnego lub zapłaconego od takich towarów. Jeżeli towary nie są używane do celów działalności gospodarczej podatnika w rozumieniu art. 4, lecz do celów prywatnej konsumpcji, nie powstaje żadne prawo do odliczeń.

W kontekście ww. opisu zdarzenia przyszłego należy powołać również wyrok TSUE z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie C-378/02 Waterschap Zeeuws Vlaanderen. W wyroku tym TSUE stwierdził, że art. 17 szóstej dyrektywy określa moment powstania prawa do odliczenia i stanowi, iż jedynie charakter, w jakim podmiot działał w chwili nabycia dobra, determinuje istnienie prawa do odliczenia. Podmiot prawa publicznego, który nabywa dobro inwestycyjne jako władza publiczna, w rozumieniu art. 4 ust. 5 akapit pierwszy szóstej dyrektywy, a zatem nie działając w charakterze podatnika, i który następnie sprzedaje to dobro, działając w charakterze podatnika, nie korzysta w zakresie tej sprzedaży z prawa do dokonania korekty, na podstawie art. 20 tej dyrektywy, na potrzeby odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu tego dobra (zob. pkt 38 i 44 wyroku w sprawie C-378/02). Ponadto okoliczność, że następnie podmiot ten działał jako podatnik, nie może na podstawie art. 20 szóstej dyrektywy skutkować tym, że będzie można odliczyć podatek VAT zapłacony przez ten podmiot z tytułu transakcji dokonanych jako władza publiczna i z tego względu nieopodatkowanych (zob. pkt 40 ww. wyroku).

Oznacza to, że jeżeli w momencie nabycia towarów podmiot nie działał w charakterze podatnika VAT wtedy takiemu podmiotowi nie przysługuje w żadnym momencie prawo do odliczenia VAT naliczonego. Zgodnie bowiem z obowiązującym obecnie art. 167 dyrektywy 2006/112/WE prawo do odliczenia powstaje w momencie, gdy podatek, który podlega odliczeniu, staje się wymagalny. Późniejsza zmiana przeznaczenia takich towarów z działalności niedającej prawa do odliczenia na działalność dającą takie prawo, nie będzie skutkowała dla podatnika nabyciem prawa do odliczenia VAT. Powyższe tezy wyroku w sprawie C-378/02 zachowują aktualność również w odniesieniu do odpowiadających im przepisów dyrektywy 2006/112/WE (art. 167-168 oraz art. 184-192).

W opisie sprawy Wnioskodawca wskazał, iż od początku realizacji inwestycji zamierzał wykorzystywać nabyte towary i usługi w związku z budową amfiteatru oraz utwardzeniem terenu do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.

Z całokształtu opisu sprawy wynika natomiast, że nabycie towarów i usług służących do realizacji przedmiotowej inwestycji nie miało w żadnym stopniu związku z działalnością gospodarczą, gdyż przedmiotowy amfiteatr po oddaniu go do użytkowania po zakończonej budowie Gmina wykorzystywała do czynności pozostających poza zakresem podatku VAT. Jakkolwiek Gmina, w trakcie realizacji inwestycji zamierzała wykorzystywać nabyte towary i usługi do działalności gospodarczej, to jednak zamiar nie został zrealizowany po oddaniu amfiteatru do użytkowania po zakończonej realizacji ww. inwestycji. Podnoszona okoliczność kwestii „zamiaru” wykorzystania inwestycji, w niniejszej sprawie nie może decydować o prawie do odliczenia. Należy bowiem zauważyć, że ww. amfiteatr został wydzierżawiony po uprzednim wykorzystaniu go do czynności niepodlegających. Oznacza to, że w chwili nabycia towarów i usług w trakcie realizacji przedmiotowej inwestycji, Gmina nie działała w charakterze podatnika VAT. Nawet późniejsza zmiana przeznaczenia (oddanie w poddzierżawę amfiteatru) nie spowodowała powstania prawa do odliczenia VAT, gdyż prawo takie powstaje w momencie, gdy podatek, który podlega odliczeniu, staje się wymagalny (art. 167 dyrektywy 2006/112/WE).

Jednocześnie należy podkreślić, iż czynność oddania amfiteatru w poddzierżawę jest czynnością wykonywaną przez Gminę w ramach jej działalności gospodarczej i wówczas Gmina dla tej czynności uzyska przymiot podatnika podatku VAT.

Jednakże nawet późniejsze wykorzystanie amfiteatru do czynności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług (oddanie w poddzierżawę), dla której Gmina posiada status podatnika VAT, nie oznacza, że w momencie zakupów towarów i usług dla potrzeb realizacji inwestycji, Wnioskodawca nabył prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu wydatków poniesionych na budowę amfiteatru.

Również przepisy art. 91 ustawy, regulujące kwestie korekt podatku naliczonego, nie przyznają prawa do odliczenia ani nie zmienią podatku naliczonego związanego pierwotnie z czynnościami niepodlegającymi opodatkowaniu w podatek podlegający odliczeniu w rozumieniu art. 86 ust. 1 ustawy.

Jeżeli Wnioskodawca po oddaniu do użytkowania wybudowanego amfiteatru, faktycznie wyłączył ww. amfiteatr poza regulacje objęte przepisami ustawy o podatku od towarów i usług, to nawet późniejsze włączenie go do działalności gospodarczej i nabycie statusu podatnika dla czynności poddzierżawy oraz przeznaczenie przedmiotowego amfiteatru do czynności opodatkowanych, nie daje Wnioskodawcy prawa do korekty podatku naliczonego związanego z nabyciem towarów i usług służących do budowy amfiteatru. Bowiem, Zainteresowany nie nabył nigdy prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z tymi zakupami, a zatem nie istnieje podatek, który można odliczyć poprzez dokonanie korekty.

Reasumując Wnioskodawca ponosząc wydatki inwestycyjne celem wybudowania amfiteatru, nie nabył nigdy prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących zakupy towarów i usług dla potrzeb przedmiotowej inwestycji, a zatem nie istnieje podatek, który Wnioskodawca może odliczyć.

W konsekwencji Wnioskodawcy nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących wydatki inwestycyjne dotyczące realizacji ww. inwestycji.

W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego w oparciu o korektę w związku z odpłatnym udostępnieniem amfiteatru należało uznać za nieprawidłowe.

Biorąc pod uwagę powyższe rozstrzygnięcie w zakresie pytania nr 1 wniosku, odpowiedź na pytanie nr 2 wniosku stała się bezprzedmiotowa.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się natomiast do przywołanych przez Wnioskodawcę interpretacji indywidualnych, tut. Organ pragnie podkreślić, iż w identycznym stanie prawnym i identycznym stanie faktycznym rozstrzygnięcia powinny być identyczne. Cel ten osiągany jest poprzez zastosowanie odpowiednich przepisów Ordynacji podatkowej. Zauważyć w tym miejscu należy, iż interpretacje rozbieżne bądź wątpliwe mogą być poddane weryfikacji w trybie art. 14e § 1 tej ustawy, zgodnie z którym „Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, z urzędu, zmienić wydaną interpretację ogólną lub indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość (…)”. Oznacza to, że interpretacje indywidualne wydawane przez upoważnione do tego organy każdorazowo podlegają analizie i weryfikacji, a w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, Minister Finansów może zmienić nieprawidłową interpretację indywidualną.

Tut. Organ informuje, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być - zgodnie z art. 14b § 1 oraz art. 14f § 2 Ordynacji podatkowej - rozpatrzone.

Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.