Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.377.2025.1.KM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-25
Teza: Dotyczy ustalenia, czy w sytuacji Wnioskodawcy, gdzie nie ma
możliwości zatrudnienia, zgodnie z obowiązującymi
przepisami prawa, na stanowisku pracy (…) osób
niepełnosprawnych, kierując się podstawową zasadą, że
koszty podatkowe to przede wszystkim wydatki poniesione w
celu osiągnięcia przychodów, powinien zaliczyć wpłaty na
PFRON do kosztów podatkowych.
Słowa kluczowe: fundusz-wpłata na PFRON
koszt-koszty uzyskania przychodów
wpłata
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Wydatki
niestanowiące kosztów uzyskania przychodów-Odpisy i
wpłaty na różnego rodzaju fundusze-Państwowy
Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 36

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ z siedzibą w W. (dalej:
    „Wnioskodawca” lub „A”) jest zarejestrowanym podatnikiem podatku dochodowego od
    osób prawnych (dalej: „CIT”), podlegającą w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu. Przedmiotem przeważającej działalności Wnioskodawcy jest (...).
    Wnioskodawca zatrudnia głównie pracowników na umowę o pracę na stanowisku (...). Do
    zakresu zadań zatrudnionych (...) należy (...).
    Zgodnie z przepisami BHP (...). Ponadto zgodnie z (...).
    Z tego właśnie względu Wnioskodawca przy zatrudnieniu na stanowisku (...) może
    zatrudnić osoby o dobrym stanie zdrowia. Natomiast nie może zatrudnić osoby
    posiadającej orzeczenie o niepełnosprawności. Dodatkowo Wnioskodawca, z uwagi iż
    zatrudnieni (...). Stąd też nie zatrudnia osób na innych stanowiskach pracy.
    A zatrudnia, według stanu na koniec (...)., na stanowisku (...) osoby, ponieważ jest to liczba
    powyżej 25 osób, więc zobowiązana jest do dokonywania miesięcznych wpłat na
    Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: „PFRON”), o których
    mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i
    społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2025 r., poz. 913 ze zm.).
    Spółka, dokonując wyliczeń wskazanych w ustawie PFORN i dokonując wpłat na fundusz
    PFRON, wywiązuje się z nałożonego obowiązku, wpłacając co miesiąc kwotę (...).
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.
    1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego
    ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego
    dzień poniesienia kosztu.
    Wprawdzie z art. 16 ust. 1 pkt 36 ustawy o CIT wynika, że nie uważa się za koszty
    uzyskania przychodów wpłat, o których mowa w art. 21 ust. 1 i art. 23 ustawy z dnia 27
    sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób
    niepełnosprawnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 573), niemniej jednak wydatek ten spełnia
    definicję kosztu uzyskania przychodów, o którym mowa z art. 15 ust. 1 ustawy CIT.

## Pytanie

Czy w sytuacji Wnioskodawcy, gdzie nie ma możliwości zatrudnienia, zgodnie z
    obowiązującymi przepisami prawa, na stanowisku (...) osób niepełnosprawnych, kierując
    się podstawową zasadą, że koszty podatkowe to przede wszystkim wydatki poniesione w
    celu osiągnięcia przychodów, powinien zaliczyć wpłaty na PFRON do kosztów
    podatkowych?
    Państwa stanowisko w sprawie

    Za Naczelnym Sądem Administracyjnym (wyrok z dnia 15 października 2013 r., sygn. akt II
    FSK 2924/11) powtórzyć należy, że koszt podatkowy stanowi jeden z głównych elementów
    prawnopodatkowego stanu faktycznego i w sposób bezpośredni wpływa na wysokość
    zobowiązania podatkowego. Kwalifikowanie zatem poniesionego wydatku do tych
    kosztów wymaga przede wszystkim wykazania, że spełnia on definicję kosztu
    podatkowego. Fakt bowiem poniesienia danego wydatku ma drugorzędne znaczenie. Nie
    każdy wydatek poniesiony przez podmiot gospodarczy w sensie ekonomicznym stanowi
    koszt uzyskania przychodu w sensie podatkowym, ale tylko taki wydatek, któremu można
    przypisać cechy wydatku określonego w art. 15 ustawy o CIT.
    W literaturze przedmiotu (A. Gomułowicz, J. Małecki - Podatki a prawo podatkowe, Wyd.
    Prawnicze LexisNexis 2002, s. 126; B. Dauter - Podatek dochodowy od osób prawnych.
    Komentarz, Wyd. Unimex 20 03, s. 259) istnieje zgodność co do tego, że wydatek stanowi
    koszt podatkowy w sytuacji, gdy łącznie spełnia następujące warunki:
      1) nastąpiło faktyczne (rzeczywiste) poniesienie wydatku przez podatnika;
      2) wydatek jest definitywny, a więc bezzwrotny;
      3) poniesiony wydatek ma związek z prowadzoną przez podatnika działalnością;
      4) poniesiono wydatek w celu uzyskania przychodu, jego zwiększenia bądź zachowania
        lub zabezpieczenia źródła przychodu
      5) został właściwie udokumentowany;
      6) wydatek nie został enumeratywnie wyłączony z kosztów uzyskania przychodów, na
        mocy art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p.
    Z uwagi na ogólny charakter definicji kosztu uzyskania przychodu podatnik ma możliwość
    odliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów (także tych nie wymienionych w art.
    16 ust. 1 ustawy o CIT, pod warunkiem, że wykaże ich bezpośredni bądź pośredni związek
    z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość
    osiągniętego przychodu.
    Zdaniem Wnioskodawcy, koszty pracownicze jak i z tym związane wpłaty na PFRON są nie
    tylko racjonalne, ale także nakierowane na zachowanie i zabezpieczenie źródła
    przychodów. W okoliczności sprawy i uregulowań prawnych w zakresie braku możliwości
    zatrudnienia na stanowisku (...) osób niepełnosprawnych wskazuje, że Wnioskodawca nie
    mógłby wykonywać działalności gospodarczej w zakresie świadczenia (...). Okoliczność, że
    normodawca nakłada z jednej strony obowiązek zatrudniania osób niepełnosprawnych a z
    drugiej strony ten sam normodawca uniemożliwia zatrudnienie tych osób z uwagi na
    wymagania jaki dana osoba musi spełnić, aby zostać zatrudniona, nie może być
    utożsamiana z sytuacją, w której Wnioskodawca jest pozbawiony prawa ujęcia
    poniesionego wydatku na PFRON w kosztach podatkowych uzyskania przychodów.
    W ocenie Wnioskodawcy, kierując się statuowaną w art. 2 Konstytucji RP zasadą zaufania
    do państwa i stanowionego przezeń prawa należy też przyjąć, że jeżeli ustawodawca
    nakłada na jednostkę obowiązek osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy jako warunku
    wykonywania działalności gospodarczej, a jednocześnie uniemożliwia, aby ten stan rzeczy
    osiągnąć, powinny być co do zasady na gruncie podatków dochodowych rozliczone jako
    koszty uzyskania przychodu.
    Zdaniem Wnioskodawcy, w przedmiotowym stanie faktycznym w sytuacji, gdzie przepisy
    prawa uniemożliwiają mu zatrudnić na stanowisko (...) osób z orzeczoną
    niepełnosprawnością, należy uznać wydatki na PFRON jako związane bezpośrednio z
    osiągniętym przychodem powinien zaliczyć je do kosztów podatkowych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty
      poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego
      ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego
      poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.
    Powyższe oznacza, że podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich
    wydatków, pod warunkiem, iż nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ww. ustawy,
    oraz że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poczynienie ma lub może
    mieć wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia
    przychodów). Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której pomiędzy kosztem
    podatkowym oraz przychodami podatnika musi wystąpić związek przyczynowo-skutkowy.
    Kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki koszt, który spełnia łącznie następujące
    warunki:
      - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika,
      - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
      - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
      - poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia
        źródła przychodów,
      - został właściwie udokumentowany,
      - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o
        CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Należy przy tym zauważyć, że definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter
    ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien
    podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest
    sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów
    uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W
    pozostałych przypadkach, należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowo-skutkowego
    pomiędzy poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania
    przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich
    uzyskiwania.
    Oprócz powyższego należy mieć na uwadze, że dokonując rozpoznania kosztowego
    charakteru określonego wydatku podatnik musi badać nie tylko to, czy wydatek ten został
    poniesiony w celu osiągnięcia przychodów, zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów (art. 15 ust. 1 ustawy o CIT), ale i to czy nie jest on objęty wyłączeniem z art.
    16 ust. 1 ustawy o CIT, co definitywnie pozbawia go charakteru kosztu podatkowego
    choćby nawet spełniał wprowadzone przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT,
    kryteria normatywne.
    W myśl art. 16 ust. 1 pkt 36 ustawy o CIT:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wpłat, o których mowa w art. 21 ust.
      1 i w art. 23 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej
      oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.
    W tym miejscu zauważyć należy, że obowiązek wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji
    Osób Niepełnosprawnych („PFRON”) wynika z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997
    r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz.
    U. z 2025 r. poz. 913 ze zm., dalej: „ustawa o FRON”) zgodnie z którym:
      Pracodawca zatrudniający co najmniej 25 pracowników w przeliczeniu na pełny
      wymiar czasu pracy jest obowiązany, z zastrzeżeniem ust. 2-5 i art. 22, dokonywać
      miesięcznych wpłat na Fundusz, w wysokości kwoty stanowiącej iloczyn 40,65%
      przeciętnego wynagrodzenia i liczby pracowników odpowiadającej różnicy między

      zatrudnieniem zapewniającym osiągnięcie wskaźnika zatrudnienia osób
      niepełnosprawnych w wysokości 6% a rzeczywistym zatrudnieniem osób
      niepełnosprawnych.
    W myśl art. 21 ust. 2 ww. ustawy:
      Z wpłat, o których mowa w ust. 1, zwolnieni są pracodawcy, u których wskaźnik
      zatrudnienia osób niepełnosprawnych wynosi co najmniej 6%.
    Z art. 23 ustawy o PFRON wynika, że:
      Jeżeli pracodawca nie wydzieli lub nie zorganizuje w przepisanym terminie
      stanowiska pracy dla osoby, o której mowa w art. 14, obowiązany jest dokonać, w
      dniu rozwiązania stosunku pracy z tą osobą, wpłaty na Fundusz w wysokości
      piętnastokrotnego przeciętnego wynagrodzenia za pracownika.
    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii ustalenia, czy w sytuacji Spółki, gdzie nie ma
    możliwości zatrudnienia, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, na stanowisku (...)
    osób niepełnosprawnych, kierując się podstawową zasadą, że koszty podatkowe to przede
    wszystkim wydatki poniesione w celu osiągnięcia przychodów, powinien zaliczyć wpłaty na
    PFRON do kosztów podatkowych.
    Z informacji zawartych we wniosku wynika, że Spółka zatrudnia głównie pracowników na
    umowę o pracę na stanowisku (...). Do zakresu zadań zatrudnionych (...). Przy zatrudnieniu
    na stanowisku (...) Spółka może zatrudnić osoby o dobrym stanie zdrowia. Natomiast nie
    może zatrudnić osoby posiadającej orzeczenie o niepełnosprawności. Spółka zatrudnia,
    według stanu na koniec (...), na stanowisku (...), ponieważ jest to liczba powyżej 25 osób,
    więc zobowiązana jest do dokonywania miesięcznych wpłat na Państwowy Fundusz
    Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, o których mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o
    rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych.
    W odniesieniu do powyższych wątpliwości, stwierdzić należy, że nie można zaakceptować
    Państwa stanowiska, zgodnie z którym w przedmiotowym stanie faktycznym w sytuacji,
    gdzie przepisy prawa uniemożliwiają podatnikowi zatrudnić na stanowisko (...) osób z
    orzeczoną niepełnosprawnością, należy uznać wydatki na PFRON jako związane
    bezpośrednio z osiągniętym przychodem zatem, że można je zaliczyć do kosztów
    podatkowych.
    W pierwszej kolejności zauważyć należy, że nie ulega wątpliwości, że wpłaty na PFRON
    można uznać za wydatki o charakterze publicznoprawnym. Zgodnie bowiem z art. 45 ust.
    1 ustawy o PFRON:
      Fundusz jest państwowym funduszem celowym, w rozumieniu przepisów o
      finansach publicznych, z zastrzeżeniem ust. 2a,
    Należy więc do sektora finansów publicznych (art. 9 pkt 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r.
    o finansach publicznych - t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1530 ze zm.), a jego dochody stanowią
    środki publiczne (art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. ust. 2 pkt 1 ww. ustawy).
    Art. 21 ust. 1 ustawy o PFRON jednoznacznie wskazuje, iż wpłaty te mają charakter
    powszechny dla wszystkich pracodawców zatrudniających powyżej 25 pracowników.
    Ustawa o PFRON nakłada na adresata (pracodawcę) określony obowiązek, jednakże nie
    jest on w żaden sposób związany z zamiarem ukarania tego podmiotu za określone
    działanie lub jego brak.
    Sposób konstrukcji art. 21 ust. 1 i 2 ustawy o PFRON wskazuje jednoznacznie, że
    wprowadza ona pewien obowiązek publicznoprawny (daninę) oraz określone wyjątki od
    jego stosowania.

    Ponownie zauważyć należy, że z literalnego brzmienia art. 16 ust. 1 pkt 36 ustawy o CIT
    wyraźnie wynika, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wpłat, o których mowa
    w art. 21 ust. 1 i w art. 23 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i
    społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.
    W konsekwencji, na gruncie opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych
    na zasadach ogólnych, wpłaty dokonywane na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy o PFRON są
    wyłączone z kosztów uzyskania przychodów.
    Powyższe potwierdza odpowiedź Ministerstwa Finansów na interpelację nr 22711 w
    sprawie nieuznawania wydatków ponoszonych przez szpitale na składkę do PFRON za
    koszt uzyskania przychodu oraz wydatek na cele statutowe szpitala, co skutkuje
    obowiązkiem zapłacenia podatku dochodowego od ponoszonych obciążeń
    publicznoprawnych, w której wskazano m.in., że: „(...) Wpłaty na Państwowy Fundusz
    Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON), o których mowa w art. 21 ww. ustawy,
    stanowią wyłącznie alternatywę wobec zatrudniania wymaganej liczby osób
    niepełnosprawnych. Wpłaty mają stanowić rodzaj zachęty do zatrudniania osób
    niepełnosprawnych przez podmioty chcące uniknąć wpłat. Natomiast jeżeli pracodawca
    nie zdecyduje się na zatrudnianie osób niepełnosprawnych, to dokonując wpłat na
    PFRON, przyczynia się do wspierania pracodawców zatrudniających te osoby, ponieważ ze
    środków tego funduszu finansowany jest system wspierania zatrudniania i rehabilitacji
    osób niepełnosprawnych. (...) ustawodawca wyłączył wpłaty na PFRON z kosztów
    uzyskania przychodów. Skoro bowiem wpłata na PFRON jest zachętą do zatrudniania osób
    niepełnosprawnych, to nie powinna być kosztem podatkowym albo wydatkiem na cele
    statutowe, bowiem straciłaby swój przymiot. (...) Analiza możliwego wpływu
    proponowanych zmian jednoznacznie skłania do uznania, że nie jest uzasadnione
    zaliczanie wpłat na PFRON, o których mowa w art. 21 ustawy o rehabilitacji zawodowej i
    społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, do kosztów uzyskania
    przychodów. Jeżeli wpłaty te mają stanowić rzeczywistą alternatywę dla zatrudniania osób
    niepełnosprawnych i przynajmniej pośrednio skłaniać pracodawców do zatrudniania osób
    niepełnosprawnych, to zaliczenie wpłat do kosztów uzyskania przychodów zniweczy tę
    stronę oddziaływania wpłat na zachowania pracodawców”.
    Biorąc powyższe pod uwagę, należy zatem stwierdzić, że w opisanej przez Państwa
    sytuacji, nie mogą Państwo zaliczyć wpłat na PFRON do kosztów uzyskania przychodów.
    Tym samym Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym.
    Odnosząc się do powołanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazać
    należy, że wyrok ten nie ma charakteru bezwzględnie wiążącego. Wyrok ten zapadł w
    konkretnej sprawie i jest wiążący jedynie w tej sprawie (art. 153 Prawa o postępowaniu
    przed sądami administracyjnymi). Powołane w treści uzasadnienia stanowiska
    Wnioskodawcy orzeczenie sądu administracyjnego nie może zatem wpłynąć na dokonanie
    oceny przez Organ.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).

    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
    będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących
    przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.