Wiążąca informacja stawkowa
Sygnatura: 0111-KDSB1-1.440.168.2025.3.ND
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-04
Teza: WIS USŁUGA (świadczenie kompleksowe) – zaprojektowanie,
pomiar, wykonanie, transport oraz montaż zabudowy
kuchennej
Słowa kluczowe: usługi
świadczenie-świadczenie kompleksowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Stawka
podatku 23%
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1a. Wiążąca
informacja stawkowa -Wiążąca informacja stawkowa -
świadczenie kompleksowe
Klasyfikacja PKWiU: 43 ROBOTY BUDOWLANE SPECJALISTYCZNE
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XIII-Rozdział 2-art. 146ef-ust. 1-pkt 1

## Dodatkowe informacje

w odniesieniu do doprecyzowanego (w
    odpowiedzi na pytanie nr 1) świadczenia kompleksowego poprzez:
      a) wskazanie, co zdaniem Wnioskodawcy, jest elementem dominującym w ramach
        opisanego świadczenia. Jakie okoliczności przesądzają o tym, że dany element
        świadczenia ma charakter dominujący.
      b) wskazanie, które z czynności składających się na świadczenie kompleksowe,
        zdaniem Wnioskodawcy, mają charakter pomocniczy, niezbędny do wykonania
        świadczenia głównego.
      c) doprecyzowanie, w jaki sposób towary i/lub usługi wchodzące w skład świadczenia
        będącego przedmiotem wniosku przyczyniają się (służą) do efektywniejszego
        /lepszego wykonania świadczenia głównego.
      d) doprecyzowanie jakie konkretnie uszkodzenia elementów konstrukcyjnych budynku
        /lokalu spowoduje demontaż zabudowy meblowej.
      e) określenie czy po demontażu zabudowa może pełnić funkcjonalną rolę mebla.
      f) wskazanie jak kształtuje się wartość poszczególnych elementów świadczenia (w tym
        wartość dostarczanych towarów) w odniesieniu do całości świadczenia.
      g) określenie czy za wykonywanie świadczenia ustalona jest jedna cena, tj. obejmująca
        wszystkie jego elementy (zarówno usługi, jak i towary).
    Wskazano:
      a) i b) W ramach przedmiotowych czynności wszystkie etapy są elementami
        dominującymi, ponieważ są ze sobą wzajemnie powiązane i tworzą spójną,
        uzupełniającą się całość.
      b) Ww.
      c) Zabudowa meblowa kuchenna jest głównym elementem usługi i docelowym
        produktem, który klient zamawia i który ma być produktem końcowym.

      d) Uszkodzenia ścian, sufitu, podłogi, instalacji wodno-kanalizacyjnej lub elektrycznej.
      e) Po demontażu zabudowa posiada uszkodzenia mechaniczne (...)
      f) Towarem dostarczanym jest zabudowa kuchenna, która stanowi produkt końcowy
        usługi.
      g) Tak – jedna wartość.
    Na pytanie: Jednoznaczne określenie miejsca wykonywania świadczenia będącego
    przedmiotem wniosku. (...) należy jednoznacznie wskazać, czy przedmiotowe świadczenie
    będzie wykonywane w:
      a) budynku mieszkalnym jednorodzinnym,
        czy
      b) lokalu mieszkalnym.
                            2Wskazano: W lokalu mieszkalnym do 150 m.
    Na pytanie: Wskazanie informacji dotyczących konkretnego miejsca, w którym będzie
    wykonywane świadczenie kompleksowe będące przedmiotem wniosku.
    (...) jeżeli przedmiot wniosku wykonywany będzie w lokalu mieszkalnym, to należy wskazać
    jeden konkretny lokal poprzez:
      a) wskazanie całkowitej powierzchni użytkowej lokalu, w którym wykonywany będzie
        przedmiot wniosku, wraz z podziałem na poszczególne pomieszczenia z podaniem
        ich przeznaczenia i powierzchni,
      b) jednoznaczne potwierdzenie, że lokal w którym będzie wykonywany przedmiot
        wniosku spełnia definicję samodzielnego lokalu mieszkalnego, o którym mowa w
        art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2021 r. poz.
        1048), poprzez przedłożenie:
        - zaświadczenia wydanego przez Starostę (art. 2 ust. 3 ww. ustawy)
        potwierdzającego, że lokal, stanowi lokal mieszkalny;
        - lub wypisu z kartoteki lokali,
        - lub wskazanie numeru księgi wieczystej, z której będzie wynikała samodzielność
        lokalu.
    Wskazano: Wnioskodawca nie jest w stanie udzielić odpowiedzi.
    Do uzupełnienia dołączono:
        (...)
    W trybie przewidzianym w art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja
    podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.), zwanej dalej „Ordynacją podatkową”,
    postanowieniem z dnia 26 czerwca 2025 r. tut. Organ wyznaczył Stronie siedmiodniowy
    termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego.
    Postanowienie zostało skutecznie doręczone w dniu 26 czerwca 2025 r. Do dnia wydania
    niniejszej decyzji z prawa tego Strona nie skorzystała.
    Uzasadnienie występowania świadczenia kompleksowego (usługi)
    Co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedna czynność
    obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka świadczeń, czynność ta nie powinna być
    sztucznie dzielona dla celów podatkowych.

    Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części
    składowych uznaje się za czynność zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy
    traktuje się jako czynności pomocnicze, do których stosuje się te same zasady
    opodatkowania, co do czynności zasadniczej.
    Natomiast aby móc wskazać, że dane świadczenie jest świadczeniem złożonym
    (kompleksowym), powinno składać się ono z różnych czynności, których realizacja
    prowadzi jednak do jednego celu. Na świadczenie złożone składa się więc kombinacja
    różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu – do wykonania
    świadczenia głównego, na które składają się różne czynności pomocnicze. Natomiast
    czynność należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest
    środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania usługi zasadniczej. Pojedyncza
    czynność traktowana jest zatem jak element czynności kompleksowej wówczas, jeżeli cel
    świadczenia czynności pomocniczej jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie
    można wykonać lub wykorzystać bez czynności pomocniczej czynności głównej.
    Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia świadczenia nie powinny być dzielone dla celów
    podatkowych wówczas, gdy tworzyć będą jedną czynność kompleksową, obejmującą kilka
    świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład świadczenia wchodzić będą czynności,
    które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć
    również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako
    elementu świadczenia kompleksowego.
    W przypadkach, w których występuje kilka czynności, które składają się w rezultacie na
    jedno zasadnicze świadczenie, możemy mówić o pewnym kompleksie świadczeń.
    Zagadnienie to było przedmiotem wielu orzeczeń wydawanych zarówno przez TSUE, jak i
    sądy administracyjne. Można tu przywołać, np. wyroki TSUE, które zapadły w sprawach C-
    111/05 Aktiebolaget NN v. Skatteverket i C-41/04 Levob Verzekeringen BV v. OV Bank NV, z
    których jednoznacznie wynika, że w sytuacji gdy dwa lub więcej niż dwa świadczenia
    (czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta są tak ściśle powiązane, że
    obiektywnie tworzą w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby
    sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia lub czynności stanowią jednolite
    świadczenie dla celów podatku od wartości dodanej.
    Stanowisko takie przedstawił również Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w
    wyroku z dnia 25 lutego 1999 r., nr C-349/96 stwierdzając, że: Pojedyncze świadczenie ma
    miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę
    zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do
    których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę
    należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona
    dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi
    zasadniczej.
    Odnosząc się do zagadnienia będącego przedmiotem wniosku wskazać również należy, że:
    - w wyroku TSUE z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen,
    Trybunał wskazał, że po pierwsze, z art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy wynika, że każda
    transakcja powinna być uznawana za odrębną i niezależną, a po drugie, że czynność
    złożona z jednego świadczenia w sensie ekonomicznym nie powinna być sztucznie
    rozdzielana, by nie zakłócać funkcjonowania podatku VAT. W ocenie Trybunału, aby
    określić, czy mamy do czynienia z jednym świadczeniem, należy przede wszystkim
    poszukać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem ustalenia,
    czy podatnik dostarcza konsumentowi kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też
    jedno świadczenie (pkt 20 wyroku). Podobnie jest w przypadku, jeśli dwa (lub więcej)
    świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta,
    rozumianego jako przeciętny konsument, są tak ściśle związane, że stanowią one
    obiektywnie jedno tylko nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie
    miałoby charakter sztuczny (pkt 22 wyroku);

    - w wyroku z dnia 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11 Field Fisher Waterhouse LLP
    Trybunał wskazał, że aby móc uznać, że ogół świadczeń zapewnianych przez
    wynajmującego najemcy stanowi jedno świadczenie, należy zbadać, czy wykonywane
    świadczenia stanowią jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego
    rozdzielenie miałoby charakter sztuczny, czy też obejmują one świadczenie główne,
    względem którego pozostałe świadczenia mają charakter dodatkowy (pkt 22 wyroku).
    Charakter danego świadczenia należy oceniać biorąc pod uwagę punkt widzenia nabywcy
    oraz cechy charakterystyczne tego świadczenia (vide: wyrok TSUE z dnia 21 lutego 2008 r.
    w prawie C-425/06 Part Service srl, ECLI:EU:C:2008:108, pkt 51-53, z dnia 11 czerwca 2009
    r. w sprawie C#572/07 RLRE Tellmer Property sro, ECLI:EU:C:2009:365, pkt 17-19 oraz z
    dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie C-461/08 Don Bosco Onroerend Goed BV, ECLI:EU:C:
    2009:722, pkt 36-38).
    Jednym z decydujących czynników uznania usługi za „świadczenie kompleksowe” jest
    zatem także to, czy przeciętny konsument (tj. przeciętny świadczeniobiorca) postrzega
    otrzymane świadczenie jako wiele niezależnych świadczeń, czy też jedno pojedyncze
    świadczenie. Kluczowym kryterium w tym przypadku jest powszechny odbiór, a więc to, co
    rozumie pod tym ogół ludności. Cechą charakterystyczną jednego świadczenia złożonego
    jest nierozerwalność jego poszczególnych elementów. Ponadto wskazówką świadczącą o
    istnieniu jednego świadczenia złożonego jest też jednolity cel gospodarczy transakcji. Jeżeli
    przeciętnemu świadczeniobiorcy zależy właśnie na połączeniu kilku świadczeń, przemawia
    to za istnieniem jednego świadczenia złożonego. W świetle orzecznictwa TSUE jedno
    świadczenie złożone występuje zatem wtedy, kiedy wszystkie elementy świadczenia są
    niezbędne dla osiągnięcia jego celu.
    Stanowisko takie przedstawiła również Rzecznik Generalna Juliane Kokott w opinii z dnia
    22 października 2020 r. do sprawy C-581/19 Frenetikexito - Unipessoal Lda przeciwko
    Autoridade Tributária e Aduaneira wskazując, że Wskazówką świadczącą o istnieniu
    jednego świadczenia złożonego jest też jednolity cel gospodarczy transakcji (26). Jeżeli
    przeciętnemu świadczeniobiorcy zależy właśnie na połączeniu kilku świadczeń, przemawia
    to za istnieniem jednego świadczenia złożonego. W świetle orzecznictwa Trybunału jedno
    świadczenie złożone występuje wtedy, kiedy wszystkie elementy świadczenia są
    niezbędne dla osiągnięcia jego celu (27). Rzecznik Generalna zauważyła także, że Jeżeli
    zespół świadczeń i czynności ustala cenę łączną, w świetle orzecznictwa Trybunału jest to
    również wskazówka świadcząca o istnieniu jednego świadczenia złożonego (30).
    Odwrotnie natomiast: uzgodnienie odrębnych cen za poszczególne elementy świadczenia
    również jest jedynie wskazówką przemawiającą za istnieniem kilku niezależnych
    świadczeń (31). Należy zauważyć, że powołaną wyżej opinię podzielił TSUE w wydanym w
    dniu 4 marca 2021 r. wyroku C-581/19.
    Świadczenie kompleksowe ma zatem miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych
    czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy, dzieli je na świadczenie
    podstawowe i świadczenia pomocnicze – tzn. takie, które umożliwiają skorzystanie ze
    świadczenia podstawowego (lub są niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia
    podstawowego). Jeżeli jednak świadczenia te można rozdzielić tak, że nie zmieni to ich
    charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy – wówczas świadczenia takie powinny
    być traktowane jako dwa (lub więcej) niezależnie opodatkowane świadczenia.
    W przypadku świadczeń kompleksowych o tym, czy świadczenie jest dostawą towarów,
    czy usługą powinien przesądzić element, który w ramach całego świadczenia ma charakter
    dominujący (zob. np. wyroki TSUE: z dnia 2 maja 1996 r. w sprawie C-231/94 Faaborg –
    Gelting Linien; z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96 Card Protection Plan Ltd p-ko
    Commissioners of Custom and Excise; z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04
    Levob Verzekeringen BV i OV Bank NV v Staatssecretaris van Financien). Jeżeli elementem
    dominującym w ramach danej transakcji będzie wydanie towaru w celu przeniesienia
    prawa do rozporządzania nim jak właściciel, natomiast pozostałe czynności będą miały
    charakter pomocniczy lub uboczny, wówczas transakcja powinna być traktowana jako

    dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy. Natomiast w przypadku, gdy
    istotą transakcji będzie usługa, to mimo, że w ramach takiej transakcji może także
    wystąpić wydanie towaru, powinna być ona traktowana jako świadczenie usług.
    Podsumowując, w przypadku gdy transakcja składa się z zespołu świadczeń i czynności,
    należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności, w jakich jest ona dokonywana, w celu
    określenia po pierwsze, czy chodzi o dwa lub więcej świadczenia odrębne, czy też jest to
    jedno świadczenie złożone z kilku czynności, a po drugie, czy w tym ostatnim przypadku to
    jedno świadczenie powinno zostać zakwalifikowane jako dostawa towarów, czy jako
    świadczenie usług. Charakter danego świadczenia należy oceniać biorąc pod uwagę punkt
    widzenia nabywcy oraz cechy charakterystyczne tego świadczenia.
    Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia oraz uwzględniając opis zawarty we wniosku i
    uzupełnieniach należy wskazać, że przedstawione przez Wnioskodawcę czynności składają
    się na świadczenie kompleksowe polegające na zaprojektowaniu, pomiarze, wykonaniu,
    transporcie oraz montażu zabudowy meblowej kuchennej. Wszystkie elementy
    świadczenia, tj. zarówno usługi, jak i towary, są ze sobą ściśle powiązane i tworzą jedną
    sprzedawaną całość, a rozdzielanie ich na poszczególne świadczenia nie ma sensu z
    ekonomicznego punktu widzenia.
    Ponadto Wnioskodawca nie oferuje przedmiotowego świadczenia w niepełnym zakresie.
    Klientowi nabywającemu niniejsze świadczenie zależy na otrzymaniu gotowej zabudowy
    kuchennej, a więc na produkcie finalnym, który powstaje w efekcie wykonania szeregu
    powiązanych ze sobą czynności.
    Na wynagrodzenie Wnioskodawcy, za wykonaną usługę, składa się koszt potrzebnych do
    wykonania zabudowy materiałów oraz dodatkowych elementów wykończenia, a także
    pomiar, obróbka, transport na miejsce oraz montaż zabudowy, a także sam projekt.
    W związku z powyższym, przedstawione przez Wnioskodawcę czynności będą stanowiły
    jedno świadczenie kompleksowe. Przy czym elementem dominującym będzie montaż
    zabudowy kuchennej, natomiast pozostałe elementy składające się na świadczenie będą
    miały charakter pomocniczy, jednakże niezbędny do jego pełnej realizacji.
    Powyższe wywołuje skutki w zakresie jednolitego opodatkowania wszystkich czynności
    wchodzących w skład tego świadczenia, zgodnie z usługą główną (dominującą). Tym
    samym, w dalszej części decyzji tut. Organ dokona klasyfikacji usługi montażu zabudowy
    meblowej kuchennej.
    Uzasadnienie klasyfikacji usługi
    Stosownie do brzmienia art. 5a ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o
    których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym
    Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23
    lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej
    Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie
    wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na
    podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury
    scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej,
    jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej
    podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub
    symbole klasyfikacji statystycznych.
    Do celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług w zakresie świadczonych usług
    należy stosować Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług wprowadzoną rozporządzeniem
    Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług
    (PKWiU) (Dz. U. z 2015 r. poz. 1676 ze zm.).
    Podstawowe cele, konstrukcje i sposób posługiwania się Polską Klasyfikacją Wyrobów i
    Usług oraz jej interpretacje wskazują zasady metodyczne Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i
    Usług (PKWiU 2015) zawarte w ww. rozporządzeniu.

    Zasady metodyczne stanowią integralną część klasyfikacji. Zawarte w nich postanowienia
    obowiązują przy jej interpretacji i stosowaniu (pkt 1.3).
    Zgodnie z pkt 1.2 zasad metodycznych, Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług (PKWiU 2015)
    składa się z:
      - niniejszych zasad metodycznych,
      - uwag do poszczególnych sekcji,
      - schematu klasyfikacji.
    Natomiast schemat klasyfikacji – jak wskazano w pkt 1.4 zasad metodycznych – stanowi
    wykaz grupowań i obejmuje:
      - symbole grupowań,
      - nazwy grupowań.
    Stosownie do pkt 5.3.2 zasad metodycznych, każdą usługę należy zaliczać do
    odpowiedniego grupowania zgodnie z jej charakterem, niezależnie od symbolu PKD, pod
    którym został zaklasyfikowany w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki
    narodowej REGON podmiot gospodarczy wykonujący usługę.
    W pkt 7.6 zasad metodycznych zawarto ogólne reguły klasyfikowania usług. I tak, na
    podstawie pkt 7.6.2, gdy przeprowadzona analiza opisu wykonywanych czynności
    wskazuje na możliwość zaliczenia usługi do dwóch lub kilku grupowań, należy przyjąć
    następujące reguły klasyfikowania, z tym jednak, że porównywać można jedynie
    grupowania tego samego poziomu hierarchicznego:
      - grupowanie, które zawiera bardziej dokładny opis czynności, powinno być
        uprzywilejowane (wybrane) w stosunku do grupowania zawierającego opis ogólny,
      - usługa złożona, składająca się z kombinacji różnych czynności, której nie można
        zaklasyfikować zgodnie ze wskazanym sposobem, powinna być zaklasyfikowana jak
        usługa, która nadaje całości zasadniczy charakter,
      - usługę, której nie można zaklasyfikować zgodnie z (tiret 1, 2) należy zaklasyfikować w
        grupowaniu odpowiednim dla usługi o najbardziej zbliżonym charakterze.
    Zgodnie z tytułem, Sekcja F Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług obejmuje OBIEKTY
    BUDOWLANE I ROBOTY BUDOWLANE.
    W świetle wyjaśnień do Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015), sekcja F
    obejmuje:
      - budynki i pozostałe obiekty inżynierii lądowej oraz wodnej,
      - roboty ogólnobudowlane i specjalistyczne w zakresie budownictwa i prac inżynierii
        lądowej i wodnej, takie jak: prace związane z budową nowych budynków,
        przebudową lub remontem istniejących budynków, włączając montaż budowli z
        elementów prefabrykowanych oraz konstrukcji o charakterze stałym lub
        tymczasowym,
      - opracowywanie kosztorysów stanowiących integralną część robót budowlanych,
      - realizację projektów budowlanych do sprzedaży.
    Sekcja ta nie obejmuje:
      - zarządzania projektami budowlanymi w zakresie obiektów inżynierii lądowej i wodnej,
        sklasyfikowanego w 71.1,
      - wynajmu maszyn i urządzeń budowlanych bez operatora, sklasyfikowanego w 77.32,
      - usług instalowania mechanicznych lub elektrycznych urządzeń do zamykania sejfów i
        skarbców, powiązane z późniejszym ich monitorowaniem, sklasyfikowanych w
        80.20.10.0.

    W sekcji F zawarty jest m.in. dział 43 ROBOTY BUDOWLANE SPECJALISTYCZNE, który
    obejmuje:
      - specjalistyczne roboty budowlane związane z budową budynków oraz obiektów
        inżynierii lądowej i wodnej, prowadzone przez wykonawców posiadających
        specjalistyczne umiejętności i specjalny sprzęt, tj.:
        - wbijanie pali, budowanie fundamentów, roboty betoniarskie, murarskie,
          kamieniarskie, montowanie i demontowanie rusztowań, wykonywanie pokryć
          dachowych itp.,
      - montaż konstrukcji stalowych, o ile pojedyncze elementy konstrukcji nie zostały
        wykonane przez tę samą jednostkę, która zajmuje się ich montażem,
      - wynajem sprzętu z operatorem sklasyfikowany w odpowiednich grupowaniach
        obejmujących roboty budowlane wykonywane przy jego użyciu,
      - roboty wykończeniowe i wykonywanie instalacji budowlanych.
    Roboty montażowe/instalacyjne mogą być przeprowadzone na terenie budowy lub w
    warsztatach. Zalicza się tu wykonywanie:
      - instalacji gazowych, wodnych, kanalizacyjnych, centralnego ogrzewania i
        wentylacyjnych, instalowanie anten, wykonywanie instalacji alarmowych i
        pozostałych instalacji elektrycznych, instalowanie przeciwpożarowego systemu
        zraszającego, instalowanie dźwigów osobowych i towarowych oraz schodów
        ruchomych itp.,
      - zakładanie izolacji cieplnych, wodnych, dźwiękochłonnych, roboty blacharskie,
        zakładanie przemysłowych instalacji chłodniczych, systemów oświetleniowych i
        systemów sygnalizacyjnych dróg, szlaków kolejowych, portów lotniczych i wodnych
        itp.
    Instalacje te obejmują także związane z nimi prace remontowe.
    Do pozostałych usług związanych z wykańczaniem obiektów budowlanych zalicza się m.in.:
      - szklenie, tynkowanie, malowanie, układanie ceramicznych, betonowych lub
        kamiennych płytek podłogowych i ściennych, układanie pokryć dywanowych i
        parkietów, tapetowanie ścian itp., cyklinowanie podłóg, zakładanie stolarki
        budowlanej, zewnętrzne mycie budynków itp. Zalicza się tu również związane z
        tymi robotami prace remontowe.
    W dziale PKWiU 43 mieści się klasa 43.32 ROBOTY INSTALACYJNE STOLARKI BUDOWLANEJ.
    Pod pozycją PKWiU 43.32.10.0 sklasyfikowane zostały Roboty instalacyjne stolarki
    budowlanej. Zgodnie z wyjaśnieniami do Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU
    2015):
    grupowanie to obejmuje także:
      - roboty związane z instalowaniem futryn drzwiowych i okiennych oraz drzwi (z
        wyłączeniem drzwi automatycznych i obrotowych) i okien, okiennic, żaluzji
        drzwiowych i okiennych żaluzji listwowych, drzwi garażowych itp. wykonanych z
        dowolnego materiału,
      - roboty związane ze wzmacnianiem drzwi zewnętrznych i roboty związane z
        instalowaniem wzmocnionych drzwi,
      - roboty związane z instalowaniem drzwi przeciwpożarowych,
      - roboty związane z instalowaniem wewnętrznych schodów, szaf ściennych,
        wbudowanych mebli kuchennych na wymiar,
      - roboty związane z instalowaniem desek poszycia ścian, zakładaniem boazerii itp.,

      - roboty związane z instalowaniem ruchomych przegród oraz podsufitki na konstrukcji
        metalowej,
      - roboty związane z instalowaniem werand i oranżerii w prywatnych domach.
    Grupowanie to nie obejmuje:
      - robót związanych z instalowaniem ogrodzeń i balustrad, sklasyfikowanych w
        43.29.12.0,
      - robót związanych z instalowaniem drzwi automatycznych i obrotowych,
        sklasyfikowanych w 43.29.19.0,
      - robót związanych z instalowaniem wyrobów kowalstwa artystycznego,
        sklasyfikowanych w 43.39.11.0,
      - robót związanych z montażem mebli wolno stojących, sklasyfikowanych w 95.24.10.0.
    Uwzględniając powyższe, usługa (świadczenie kompleksowe) będąca przedmiotem
    wniosku spełnia kryteria i posiada właściwości dla usług objętych działem PKWiU 43
    ROBOTY BUDOWLANE SPECJALISTYCZNE.
    Klasyfikacja została dokonana zgodnie z zasadami metodycznymi Polskiej Klasyfikacji
    Wyrobów i Usług (PKWiU 2015), zwłaszcza z uwzględnieniem pkt 5.3.2 tych zasad.
    Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług
    Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c,
    art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.
    Z kolei, na mocy art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3
    do ustawy, innych niż klasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w
    grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), stawka podatku wynosi 7%, z
    zastrzeżeniem art. 114 ust. 1 i art. 138i ust. 4.
    Stosownie do art. 146ef ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do
    końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia
    11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2024 r. poz. 248, z późn. zm.) określonych na
    ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku,
    oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42
    ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego planu
    przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i
    3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po
    wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest
    wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej
    ustawy:
      1) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110, art. 120
        ust. 3a i art. 138i ust. 4, wynosi 23%;
      2) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule
        załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%.
    Zgodnie z art. 41 ust. 12 pkt 1 ustawy stanowi, że stawkę podatku o której mowa w ust. 2
    stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji, przebudowy
    lub robót konserwacyjnych dotyczących obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych
    do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.
    W myśl art. 41 ust. 12a ustawy, przez budownictwo objęte społecznym programem
    mieszkaniowym rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z
    wyłączeniem lokali użytkowych, lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych
    sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, oraz obiekty
    sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 – wyłącznie
    budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską

    i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, a także mikroinstalację,
    o której mowa w art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach
    energii (Dz. U. z 2024 r. poz. 1361, 1847 i 1881 oraz z 2025 r. poz. 303), funkcjonalnie z
    nimi związaną, z zastrzeżeniem ust. 12b.
    Dokonana analiza powołanego przepisu wskazała, że warunkiem zastosowania 8% stawki
    podatku od towarów i usług, na podstawie art. 41 ust. 12 ustawy, jest spełnienie dwóch
    przesłanek. Po pierwsze – zakres wykonywanych czynności musi obejmować dostawę,
    budowę, remont, modernizację, termomodernizację lub przebudowę budynków lub ich
    części. Przy czym – wziąwszy pod uwagę przywołane wcześniej definicje – czynności
    budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji powinny dotyczyć elementów
    konstrukcyjnych obiektu budowlanego. Po drugie – budynki lub ich części, których dotyczą
    ww. czynności, muszą być zaliczane do budownictwa objętego społecznym programem
    mieszkaniowym. Niespełnienie chociażby jednej z ww. przesłanek powoduje, że transakcja
    nie może korzystać z preferencyjnej 8% stawki podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2
    ustawy.
    Rodzaje usług wymienionych w art. 41 ust. 12 pkt 1 ustawy, których wykonanie w
    obiektach budowlanych lub ich częściach zaliczonych do budownictwa objętego
    społecznym programem mieszkaniowym daje podstawę do stosowania preferencyjnej
    stawki podatku od towarów i usług, nie zostały zdefiniowane w ustawie. Ustawodawca nie
    odesłał również w tej materii do stosowania definicji zawartych w innych ustawach, w
    szczególności w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418).
    Dlatego należy przyjąć, że czynności wymienione w art. 41 ust. 12 ustawy zostały
    wprowadzone do ustawy w rozumieniu przyjętym w języku powszechnym.
    Potwierdzeniem powyższego jest uchwała z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 2/13,
    w której Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził że, czynności wymienione w art. 41 ust.
    12 ustawy o VAT, w tym pojęcie modernizacji, zostały wprowadzone do tej ustawy w
    rozumieniu przyjętym w języku powszechnym. W takim znaczeniu modernizacja oznacza
    unowocześnienie, ulepszenie, udoskonalenie, podniesienie standardu obiektu
    budowlanego lub jego części.
    Według Słownika języka polskiego (Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa
    2005, str. 474, kol. 2), pojęcie „modernizacja” – oznacza unowocześnienie i usprawnienie
    czegoś.
    Zatem modernizacja ma prowadzić do unowocześnienia obiektu, podniesienia jego
    standardu, czyli poprzez montaż z wykorzystaniem w sposób istotny elementów
    konstrukcyjnych obiektu budowlanego winno dojść do podniesienia jego standardu –
    unowocześnienia obiektu budowlanego.
    Biorąc pod uwagę cytowane wyżej przepisy należy wskazać, że obniżona stawka podatku
    od towarów i usług znajduje zastosowanie wtedy, gdy montaż określonych towarów
    następuje z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego. Należy
    więc badać stopień konstrukcyjnego połączenia montowanych towarów i elementów
    obiektu budowlanego. Nie chodzi tutaj o badanie powiązania elementów montowanych z
    konstrukcyjnymi w rozumieniu techniki budowlanej, lecz o tak silne połączenie
    konstrukcyjne elementów montowanych i elementów obiektu budowlanego, że powstaje
    trwała całość spełniająca określoną funkcję użytkową.
    Zatem, istotnym i podstawowym kryterium przy ustalaniu możliwości zastosowania
    obniżonej stawki podatku na podstawie art. 41 ust. 12 ustawy, jest powstała w wyniku
    montażu cecha konstrukcyjna, taka jak trwałość połączenia z budynkiem elementów,
    które zostają zamontowane na skutek wykonania usługi, a zwłaszcza sposób ingerencji
    zastosowanego montażu w konstrukcję budynku (albowiem tylko montaż, który w sposób
    „istotny” wykorzystuje elementy konstrukcyjne budynku pozwala na zastosowanie
    obniżonej, 8% stawki podatku). Ponadto z preferencyjnej stawki podatku, mającej

    zastosowanie do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, mogą
    korzystać jedynie te czynności, które odnoszą się do obiektu budowlanego, a nie do jego
    wyposażenia.
    Cechą, która determinuje możliwość zakwalifikowania usługi do usług modernizacyjnych
    jest ścisłe i znaczące tworzenie z konstrukcją budynku jednej całości o charakterze
    funkcjonalno-użytkowym. W konsekwencji tworzenia takiej całości dochodzi do istotnej
    zmiany parametrów budynku.
    Z opisu przedstawionego przez Wnioskodawcę wynika, że montaż elementów zabudowy
    będzie wykonywany w sposób (...), bezpośrednio do ścian i sufitów. Natomiast
    narzędziami wykorzystywanymi podczas montażu będą (...). Zabudowa będzie trwale
    połączona z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części (ściany,
    podłoga, sufit), bowiem elementy te wyznaczają zakres konstrukcyjny mebla. Wykonanych
    i zamontowanych w ten sposób mebli nie można przesunąć ze względu na ich trwale
    połączenie. Ponadto demontaż zabudowy pozostawiłby nie tylko uszkodzenia
    mechaniczne elementów samej zabudowy, ale przede wszystkim ślady na elementach
    konstrukcyjnych (suficie i ścianach).
    Biorąc pod uwagę okoliczności przedstawione we wniosku, jego uzupełnieniach, oraz
    powołane przepisy prawa należy uznać, że w wyniku usługi (świadczenia kompleksowego),
    która stanowi przedmiot wniosku, nastąpi unowocześnienie, ulepszenie obiektu
    budowlanego, czyli jego modernizacja.
    Z kolei, w odniesieniu do drugiego warunku wynikającego z art. 41 ust. 12 ustawy, należy
    ustalić czy budynek bądź jego część, w którym przedmiot wniosku będzie realizowany jest
    zaliczany do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.
    Stosownie do art. 41 ust. 12b ustawy, do budownictwa objętego społecznym programem
    mieszkaniowym określonego w ust. 12a nie zalicza się:
      1) budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa
                2przekracza 300 m;
                                              22) lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m.
    W niniejszej sprawie mamy do czynienia ze świadczeniem kompleksowym polegającym na
    zaprojektowaniu, pomiarze, wykonaniu, transporcie i montażu zabudowy kuchennej.
    Przedmiotowe świadczenie będzie wykonywane, według wskazania Wnioskodawcy, w
                                  2lokalu mieszkalnym o powierzchni użytkowej do 150 m.
    Wnioskodawca wskazał więc jedynie ogólne dane dotyczące lokalu i nie przedłożył
    dokumentów umożliwiających weryfikację, czy lokal spełnia definicję obiektu budownictwa
    mieszkaniowego objętego społecznym programem mieszkaniowym, o którym mowa w
    art. 41 ust. 12a ustawy, tj. czy stanowi lokal mieszkalny.
    Z uwagi na fakt, że ustawa o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze do
    ustawy nie zawierają definicji lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego, należy posiłkować
    się w tym zakresie przepisami ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z
    2021 r. poz. 1048).
    Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 i 1a ww. ustawy, samodzielny lokal mieszkalny, a także
    lokal o innym przeznaczeniu, mogą stanowić odrębne nieruchomości. Ustanowienie
    odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego
    planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i
    zagospodarowania terenu oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie
    dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie
    dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy.
    Zgodnie z art. 2 ust. 2 powołanej ustawy, samodzielnym lokalem mieszkalnym, w
    rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół

    izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi
    służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio
    również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele
    inne niż mieszkalne.
    Spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia
    (art. 2 ust. 3 ww. ustawy).
    Zgodnie z art. 42a ustawy wiążąca informacja stawkowa jest decyzją wydawaną na
    potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów,
    wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera:
      1) opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS;
      2) klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury
        scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji
        Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy
        Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy,
        kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną
        do:
        a) określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi,
        b) stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej
        podstawie - w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4;
      3) stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym
        mowa w art. 42b ust. 4.
    WIS zatem jest decyzją wydawaną w wyniku przeprowadzenia stosownego postępowania
    dowodowego. Jak sama nazwa wskazuje – wiążąca informacja stawkowa – ma charakter
    wiążący, co oznacza, że zawarte w niej rozstrzygnięcie wiąże zarówno organy podatkowe,
    jak i jej adresata. Wiążąca informacja stawkowa stanowi instytucję, która ma wskazywać
    wnioskodawcy, w szczególności właściwą klasyfikację towaru, usługi bądź świadczenia
    kompleksowego oraz stawkę podatku. Głównym zatem zadaniem Organu – w ramach ww.
    instytucji – jest w pierwszej kolejności przeprowadzenie wyczerpującego postępowania
    dowodowego, a następnie podjęcie rozstrzygnięcia.
    W niniejszej sprawie, kluczowe są kryteria jakie ustawodawca wskazał do spełnienia, w
    celu zastosowania konkretnej stawki podatku od towarów i usług. Stąd też – zgodnie z art.
    42b ust. 2 pkt 3 ustawy – obowiązkiem podmiotu wnioskującego o wydanie wiążącej
    informacji stawkowej jest przedstawienie tak szczegółowego opisu towaru, usługi bądź
    świadczenia kompleksowego aby możliwe stało się dokonanie klasyfikacji oraz określenie
    stawki podatku. Kluczowe są zatem warunki, które Wnioskodawca musi spełnić aby
    umożliwić Organowi podjęcie rozstrzygnięcia.
    Nie jest więc możliwe podejmowanie rozstrzygnięcia na podstawie oświadczenia
    Wnioskującego, – że w Jego ocenie – lokal, w którym wykonywane będzie świadczenie
    spełnia definicję obiektu objętego społecznym programem mieszkaniowym. Oświadczenie
    takie, jest niewystarczające dla weryfikacji spełnienia kryteriów stawianych w art. 41 ust.
    12 pkt 1 ustawy oraz w art. 41 ust. 12a ustawy.
    Organ podatkowy wydając WIS jest obowiązany wykazać istnienie poszczególnych faktów,
    dokonując ich oceny w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy.
    Warto w tym miejscu przywołać wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
    Szczecinie z dnia 27 października 2021 r. sygn. akt I SA/Sz 675/21, w którym wyrażono
    opinię, że (...) ciężar dowodzenia spoczywa na organie podatkowym prowadzącym
    postępowanie w sprawie WIS. Nie oznacza to jednak nieograniczonego niczym obowiązku
    poszukiwania i przedstawiania dowodów odnośnie istotnych okoliczności w sprawie. W
    art. 42b ust. 7 ustawy o VAT przyjęto wręcz jako niezbędne rozłożenie ciężaru
    dowodzenia, a nawet przerzucono ciężar dowodzenia faktów częściowo na

    wnioskodawcę, stwarzając po jego stronie możliwość szeroko rozumianej inicjatywy
    dowodowej. Nadanie WIS formy decyzji administracyjnej oznacza, że jej wydanie powinno
    być poprzedzone przeprowadzeniem postępowania podatkowego, zgodnie z zasadami
    określonymi ww. przepisach Ordynacji podatkowej, a w jego ramach określonych
    przepisami prawa materialnego, również przeprowadzeniem postępowania
    wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych
    i prawnych sprawy, stosownie do nakazu płynącego z zasady prawdy obiektywnej.
    W tym miejscu warto również przytoczyć wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z
    dnia 21 lutego 2019 r. sygn. akt I FSK 1352/16, wskazano: (...) dla oceny czy dany lokal jest
    lokalem mieszkalnym nie wystarczy, jeśli jako lokal rekreacyjny lub wypoczynkowy, a co za
    tym idzie użytkowy (co jest stwierdzone dokumentem urzędowym wydanym przez
    właściwy organ), spełnia on warunki techniczne lokalu mieszkalnego. Z preferencji
    bowiem może jedynie korzystać lokal spełniający definicję samodzielnego lokalu
    mieszkalnego. O tym zaś przesądza, zgodnie z art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994
    r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.), treść zaświadczenia wydanego
    przez starostę, gdzie określa się przedmiot sprzedaży (lokal użytkowy lub lokal mieszkalny).
    Zdaniem Sądu przedstawionym również w tym wyroku: Zaświadczenie wydane przez
    starostę stanowi podstawę do ustanowienia odrębnej własności lokali i nie jest
    dokumentem abstrakcyjnym, gdyż ma rangę potwierdzającą przeznaczenie lokalu
    określoną w przepisach, a to nie budynki podlegające klasyfikacji będą przedmiotem
    dokonywanej przez stronę skarżącą dostawy, lecz apartamenty, które nie spełniają
    warunków, aby uznać je za lokale mieszalne.
    Zauważyć należy, że stosowanie obniżonych stawek podatku ma charakter wyjątkowy i nie
    podlega ani wykładni rozszerzającej, ani zawężającej, a wychodzenie poza wykładnię
    literalną jest niedopuszczalne. W efekcie uprawnienie do ww. preferencji możliwe będzie
    jedynie, w sytuacji jednoznacznego i niebudzącego wątpliwości zastosowania przepisu
    dotyczącego stawki obniżonej.
    Mając na uwadze przytoczone przepisy prawa, a także wyjaśnienia Organu, wskazać
    należy, że w niniejszej sprawie, nie ma możliwości weryfikacji, czy opisane świadczenie
    kompleksowe jest wykonywane w obiekcie budowlanym lub jego części zaliczanym do
    budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym (ze względu na brak
    informacji o konkretnym lokalu, jak również dokumentów, tj. zaświadczenia wydanego
    przez Starostę potwierdzającego, że lokal, stanowi lokal mieszkalny i/lub wypisu z
    kartoteki lokali, bądź wskazania numeru księgi wieczystej, z której będzie wynikała
    samodzielność lokalu).
    Uwzględniając powyższe, ponieważ opisana we wniosku usługa (świadczenie
    kompleksowe) klasyfikowana jest do działu 43 Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług
    (PKWiU) ROBOTY BUDOWLANE SPECJALISTYCZNE i nie spełnia warunków do zastosowania
    obniżonej stawki podatku od towarów i usług, właściwą stawką dla jej opodatkowania jest
    stawka podatku w wysokości 23%, na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy w zw. z art. 146ef
    ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Informacje dodatkowe
    Niniejsza WIS jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie
    podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług. W zakresie
    wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Wnioskodawca może zwrócić się o
    interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Warszawska 5,
    43-300 Bielsko-Biała.
    Podmiot, na rzecz którego wydano WIS, może ją stosować wyłącznie do usług (świadczeń
    kompleksowych) tożsamych pod każdym względem ze świadczeniem będącym
    przedmiotem niniejszej decyzji.

    Niniejsza WIS wiąże, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 2-2d ustawy, organy podatkowe wobec
    podmiotu, dla którego została wydana, oraz ten podmiot, w odniesieniu do usługi
    (świadczenia kompleksowego) będącej jej przedmiotem, które zostanie wykonane w
    okresie ważności WIS (art. 42c ust. 1 pkt 3 ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków:
      - podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w
        zakresie przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe,
        kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie
        została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu
        podatkowego (art. 42b ust. 3 ustawy),
      - usługa (świadczenie kompleksowe) będąca przedmiotem niniejszej WIS, stanowi
        element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z
        wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca
        ustawy).
    Niniejsza WIS jest ważna przez okres 5 lat licząc od dnia następującego po dniu jej
    doręczenia (art. 42ha ust. 1 ustawy).
    WIS traci ważność przed upływem 5 lat, z dniem:
      1) następującym po dniu doręczenia decyzji o zmianie WIS albo decyzji o uchyleniu WIS,
        albo
      2) wygaśnięcia na podstawie art. 42h ust. 1
    - w zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej (art. 42ha ust. 2 ustawy).
    WIS wygasa z mocy prawa przed upływem powyższego terminu w przypadku zmiany
    przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku odnoszących się do usługi
    (świadczenia kompleksowego) będącej przedmiotem tej WIS, gdy zmiana tych przepisów
    spowodowała, że:
      - klasyfikacja usługi (świadczenia kompleksowego), lub
      - stawka podatku właściwa dla usługi (świadczenia kompleksowego), lub
      - podstawa prawna stawki podatku
    staje się niezgodna z tymi przepisami.
    Wygaśnięcie WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, z którymi WIS stała się
    niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy).
    Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 Ordynacji
    podatkowej.
    POUCZENIE
    Od niniejszej decyzji - stosownie do art. 220 § 1 w związku z art. 221 oraz art. 223 § 2
    Ordynacji podatkowej - służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.
    Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłącznie za pośrednictwem
    systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e-
    urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji
    w e-Urzędzie Skarbowym.
    Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji,
    określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać
    dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).