Interpretacja indywidualna
Sygnatura: o115-KDWT.4011.158.2024.2.BK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-10
Teza: Skutki podatkowe zawarcia ugody z bankiem.
Słowa kluczowe: banki
kredyt
ugody
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 listopada 2024 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy skutków podatkowych zawarcia ugody z bankiem. Uzupełniła go Pani – w
    odpowiedzi na wezwanie – pismem z 22 grudnia 2024 r. (data wpływu 24 grudnia 2024 r.).

    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W dniu 29 września 2008 r. Wnioskodawczyni A. A wraz z B. A zawarli z Y SA (...) umowę o
    kredyt mieszkaniowy (...) hipoteczny. Kredyt został udzielony w złotych w kwocie
    stanowiącej równowartość 48.288,18 CHF, co stanowiło 110.869,67 zł. Kredyt
    przeznaczony został na finansowanie kosztów remontu lokalu mieszkalnego położonego
    w C.
    Powyższy cel został zrealizowany. Na skutek powzięcia wiadomości o zawarciu w Umowie
    Kredytu klauzul niedozwolonych, Wnioskodawczyni wraz z B. A złożyli 29 września 2022 r.
    pozew o ustalenie nieistnienia stosunku prawnego wynikającego z Umowy Kredytu oraz o
    zapłatę kwoty 114.981,95 zł tytułem całych rat kapitałowo-odsetkowych uiszczonych na
    rzecz Banku. Sprawa zawisła przed Sądem Okręgowym w A. 18 października 2024 r. celem
    polubownego zakończenia sporu zawarta została Ugoda. Celem rozliczenia zakończonej
    Umowy Kredytu, Bank jednostronnie, na podstawie wytycznych KNF w sprawie warunków
    ugód, dokonał w Ugodzie zmiany w zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty
    wierzytelności kredytowej. Za podstawę wysokości zadłużenia na dzień zawarcia ugody
    przyjęto fikcję, że kredyt udzielony na podstawie Umowy Kredytu zostanie rozliczony tak,
    jakby od daty zawarcia Umowy Kredytu stanowił kredyt Złotowy udzielony na warunkach:
    a) kwota kredytu (kapitał) stanowiła sumę kwot wypłaconych tytułem kredytu i wynosiła
      112.683,01 PLN, jeśli jakakolwiek część wypłaty nastąpiła w CHF, Bank przeliczył ją na
      walutę polską po średnim kursie Narodowego Banku Polskiego z dnia wypłaty;
    b) oprocentowanie kredytu według zmiennej stopy procentowej zostało ustalone jako
      suma wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M i marży w wysokości 2,06 %, w dniu
      wypłaty kredytu lub pierwszej transzy kredytu oprocentowanie wynosiło 8,87 %, zaś
      wartość wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M z dnia wypłaty kredytu lub pierwszej
      transzy kredytu wynosiła 6,81 %, pierwszy okres obowiązywania wskaźnika
      referencyjnego WIBOR 3M obowiązywał od dnia wypłaty kredytu lub pierwszej transzy
      i mógł być krótszy niż kolejne okresy trzymiesięczne wyznaczane w dniu wymagalności
      raty kredytu i odsetek.
    Inna forma Ugody nie była przez Bank dopuszczana. Na skutek ugody Bank zobowiązał się
    do wypłaty w terminie 21 dni od daty podpisania Ugody m.in. kwoty w wysokości
    26.359,00 PLN na rachunek Kredytobiorców. Jednocześnie wskazano, iż Kredytobiorca
    przyjął do wiadomości, że w związku wypłatą ww. kwoty powstaje po jego stronie
    przychód, a na Banku ciąży wypełnienie obowiązku informacyjnego (sporządzanie
    informacji PIT-11). Strony Ugody zgodnie oświadczyły, że zawarta Ugoda wyczerpuje
    wszelkie wzajemne roszczenia w zakresie objętym sporem.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego
    Kwota 26.359,00 zł stanowi zwrot środków pieniężnych wcześniej wpłaconych przez
    Wnioskodawczynię i jej męża do Banku w ramach spłaty rat kredytu. Dzisiaj stanowi zwrot
    nienależnego świadczenia w ramach ugody.

## Pytanie

Czy w związku z zawarciem Ugody z Bankiem przez Wnioskodawczynię i jej męża, mającej
    na celu zakończenie sporu na tle wadliwej Umowy, otrzymana kwota 26.359,00 zł stanowić
    będzie dla Wnioskodawczyni przychód i czy w związku z tym po Jej stronie powstanie
    obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie przepisów
    Ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 226 z późn. zm.)?
    Pani stanowisko w sprawie

    Zdaniem Wnioskodawczyni, kwota 26.359,00 zł otrzymana od Banku wskutek zawarcia
    Ugody nie będzie stanowić przychodu dla Wnioskodawczyni, w związku z czym nie
    powstanie obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Ustawodawca w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej:
    "u.p.d.o.f.") wymienia źródła przychodów, z których przychód (dochód) podlega
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Nienależne świadczenie w
    podanym rozumieniu przyjętym w art. 410 w zw. z art. 405 Kodeksu cywilnego, nie zostało
    wymienione jako odrębne źródło przychodów w art. 10 ust. 1 pkt 1-8 u.p.d.o.f.
    Mając na uwadze fakt, iż w projekcie Ugody nie została wskazana podstawa, na jakiej Bank
    zobowiązany jest do zwrotu na rzecz Wnioskodawczyni kwoty 26.359,00 zł, kwota ta tym
    bardziej nie powinna podlegać opodatkowaniu, jako że zgodnie z założeniami Ugody
    Wnioskodawczyni miała otrzymać zwrot tego, co w czasie trwania umowy kredytu
    świadczyła. Zwrot tego, co świadczono, nie stanowi przychodu. Bank na podstawie Umowy
    udzielił Wnioskodawczyni Kredytu na łączną kwotę 110.869,67 zł, a w wyniku zawarcia w
    Umowie przez Bank klauzul abuzywnych Bank miał dowolność ustalania kursu CHF. Kwota
    uiszczana przez Kredytobiorców na skutek abuzywności Umowy stanowi świadczenie
    nienależne, a otrzymana przez Wnioskodawczynię w wyniku Ugody kwota 26.359,00 zł
    stanowi jedynie niewielki zwrot część kosztu, jaki poniosła w związku z zawarciem z
    Bankiem wadliwej Umowy. Otrzymanie zwrotu nie stanowi dla Wnioskodawczyni żadnej
    dodatkowej korzyści, a jedynie prowadzi do stanu rozliczeń, który jest zgodny z prawem,
    tj. stanowi następstwo pozbawienia umowy kredytu jej abuzywnych postanowień.
    Z uwagi na to, że nie ma możliwości przyporządkowania danego świadczenia do
    jakiegokolwiek źródła przychodu (w tym również do "innych źródeł przychodu", o których
    mowa w art. 20 u.p.d.o.f.), to nie można go uznać za przychód podatkowy, choćby nawet
    odpowiadał ogólnej definicji przychodu zawartego w przepisach art. 11 u.p.d.o.f.
    Ponadto, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych określa dochód jako
    nadwyżkę przychodów nad kosztami ich uzyskania (art. 9 ust. 2 u.p.d.o.f.). Przychód
    podatkowy warunkuje możliwość powstania dochodu podatkowego w tym znaczeniu, że
    dopóki nie mamy do czynienia z przychodem w sensie podatkowym, dopóty nie może
    powstać dochód podatkowy. Otrzymanego zwrotu Wnioskodawczyni nie może traktować
    w kategorii przychodu podatkowego w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 11 u.p.d.o.f., ponieważ w tej
    sytuacji nie następuje po stronie Wnioskodawczyni żadne przysporzenie majątkowe.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia
    się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy
    bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Zgodnie natomiast z
    definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania.
    Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany
    jest przez ustawodawcę w art. 11 ust. 1 jako otrzymane lub postawione do dyspozycji
    podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą
    być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym
    (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego. Zaś, w następstwie dokonanego Ugodą
    przewalutowania, ustalenia wysokości zadłużenia do rozliczenia Kredytu i przyjęcia przez
    Strony określonego sposobu zaliczenia dokonanych spłat, Strony uznały, że dochodzi do
    całkowitego rozliczenia kredytu (jego spłaty), a ponadto Kredytobiorca w następstwie
    zawarcia Ugody otrzymuje nadpłacone przez niego kwoty. Zatem Wnioskodawczyni
    otrzymuje jedynie zwrot tego, co w czasie trwania umowy kredytowej świadczyła.
    Jednocześnie zwrot nie stanowi żadnej dodatkowej korzyści dla Wnioskodawczyni,

    ponieważ Zwrot ma na celu doprowadzenie do rozliczeń w następstwie zastosowania
    postanowień Ugody, które mają na celu usunięcie abuzywności. Otrzymanie Zwrotu
    prowadzi zatem do stanu rozliczeń, który jest zgodny z prawem, tj. nie jest następstwem
    stosowania abuzywnych postanowień Umowy.
    Wnioskodawczyni wskazuje, że zgodnie z art. 917 k.c. przez ugodę strony czynią sobie
    wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu,
    aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich
    wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać. Ugoda ma na celu
    uniknięcie sporu pomiędzy stronami poprzez przewalutowanie i dokonanie rozliczenia
    dotychczas spłaconych rat kredytu, aby w ten sposób zapobiec uznaniu niektórych
    postanowień Umowy za bezskuteczne czy też uznaniu całej umowy za bezskuteczną czy
    też nieważną.
    Wnioskodawczyni utrzymuje stanowisko, że jej zdaniem (które znajduje potwierdzenie w
    ukształtowanej linii orzeczniczej) wiążąca ją z Bankiem Umowa Kredytu zawierała
    postanowienia abuzywne, a także, że umowa jest nieważna. Zawarcie Ugody przez
    Wnioskodawczynię nie stanowi zaprzeczenia twierdzeniom podnoszonym w toku procesu
    zawisłego przed Sądem Okręgowym w B w zakresie nieważności umowy. Celem Ugody
    było zakończenie sporu i rozliczenie z Bankiem. W oparciu o dorobek orzecznictwa sądów
    powszechnych i orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w przypadku
    których postanowień w umowach kredytowych z bardzo wysokim prawdopodobieństwem
    graniczącym z pewnością byłyby one uznane za abuzywne. W następstwie zawarcia Ugody
    dochodzi do dobrowolnego wyeliminowania skutków stosowania postanowień
    abuzywnych, i zastosowania w ich miejsce takich postanowień (ustalenie waluty
    zadłużenia w PLN, ustalenie wysokości zadłużenia do rozliczenia Kredytu, ustalenie
    sposobu rozliczenia dokonanych spłat, itp.), które nie wiążą się z ryzykiem stwierdzenia
    bezskuteczności czy też nieważności. Zatem Ugoda niejako zastępuje wyrok, który w
    relacji pomiędzy stronami mógłby doprowadzić do analogicznego skutku, do którego
    doprowadza Ugoda.
    Tożsame stanowisko można zaobserwować w wielu Interpretacjach podatkowych
    wydawanych w oparciu o analogiczny stan faktyczny jak w niniejszej sprawie, m.in. z
    Interpretacji z dnia 14 października 2022 r., nr 0112- KDIL2-1.4011.699.2022.l.MKA wynika,
    że "w związku z zawarciem Ugody Kredytobiorca otrzymuje niejako ekwiwalent środków
    pieniężnych, które wcześniej na mocy Umowy Klient przekazał na rzecz Banku w ramach
    spłaty rat kapitałowo - odsetkowych od otrzymanego Kredytu. Klient otrzymuje środki
    będące ekwiwalentem wydatków, które były uprzednio poniesione z jego własnych
    środków. Zatem kwoty te nie powodują faktycznego przyrostu w jego majątku, a jedynie
    "wyrównanie" wcześniejszego zmniejszenia w jego majątku. W konsekwencji, można
    uznać, że taka operacja nie spełnia celu przychodu jakim jest zwiększenie majątku
    podatnika - ani poprzez zwiększenie aktywów ani poprzez zmniejszenie jego pasywów".
    Stanowisko Wnioskodawczyni znajduje potwierdzenie również w następujących
    interpretacjach indywidualnych: z 28 kwietnia 2023 r., nr 0114-KDIP3-2.4011.243.2023.1.
    MN oraz z 28 sierpnia 2023 r., nr 0114KDIP3- 2.4011.607.2023.2.MN.
    Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawczyni podtrzymuje swoje stanowisko, że kwota
    26.359,00 zł otrzymana od Banku wskutek zawarcia Ugody nie będzie stanowić przychodu
    dla Wnioskodawczyni, w związku z czym nie powstanie obowiązek zapłaty podatku
    dochodowego od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
    Wynika z niego, że:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Wobec powyższego, opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych
    podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które
    zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w
    powyższej ustawie bądź od których zaniechano poboru podatku.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje
    każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Przepis art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog
    źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy, jednym ze źródeł przychodów są „inne źródła”.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
      Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych
      źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również
      przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z
      tym, każde świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej

      kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1
      pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Na podmiotach dokonujących świadczeń z innych źródeł ciążą natomiast obowiązki
    informacyjne wynikające z art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z
      wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c
      oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano
      poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek lub
      zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić informację
      według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją podatnikowi oraz
      urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy
      według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku
      podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób
      zagranicznych wykonuje swoje zadania.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2488 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że:
    · 29 września 2008 r. wraz z mężem zawarła Pani umowę o kredyt mieszkaniowy,
    · 18 października 2024 r. została zawarta z bankiem ugoda,
    · na skutek zawartej ugody bank zobowiązał się do wypłaty m.in. kwoty w wysokości
      26.359,00 zł stanowiącej zwrot środków pieniężnych wcześniej wpłaconych do banku
      w ramach spłaty.
    Powzięła Pani wątpliwość, czy wypłacona Pani ww. kwota podlega opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Wobec powyższego, skoro kwota, którą otrzyma Pani od banku w wyniku zawartej ugody,
    mieści się w sumie wpłat tytułem rat kapitałowo-odsetkowych i stanowi zwrot części
    środków wcześniej wpłaconych do Banku a jednocześnie nie jest dodatkowym
    wynagrodzeniem za odstąpienie od dalszych roszczeń, to jej otrzymanie nie spowoduje po
    Pani stronie powstania przysporzenia majątkowego. Wypłata ta jest zatem dla Pani
    neutralna podatkowo.
    W konsekwencji pieniądze te nie są Pani przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych i ich uzyskanie nie skutkuje obowiązkiem
    zapłaty podatku dochodowego.
    W związku z tym, niezależnie od tego, czy Bank wystawi PIT-11 na tę kwotę, nie ma Pani
    obowiązku wykazać jej w rocznym zeznaniu podatkowym.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Ponadto, podkreślam, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej
    sprawie zainteresowanego, co wynika z treści art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. W
    związku z tym, interpretacje te wywierają skutki prawne jedynie w stosunku do tego
    podmiotu, do którego są skierowane. Zatem, niniejsza interpretacja indywidualna dotyczy
    wyłącznie Pani jako osoby występującej z wnioskiem, natomiast nie wywołuje skutków
    prawnych dla innych osób (Pani męża).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze
      zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pani sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się
      Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.