Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4017.5.2025.1.MBD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-02
Teza: W zakresie ustalenia terminu przedawnienia dla zobowiązań
podatkowych związanych z uzyskaną w ramach specjalnych
stref ekonomicznych pomocą publiczną.
Słowa kluczowe: strefy-specjalna strefa ekonomiczna (SSE)
zobowiązanie-przedawnienie zobowiązania podatkowego
zwolnienie
Zagadnienia: Ordynacja podatkowa-Dział III Zobowiązania podatkowe-
Rozdział 8 Przedawnienie-Przedawnienie zobowiązania
podatkowego
Przepisy: [OP][WIS] Ustawa Ordynacja podatkowa-Dział III-Rozdział
8 -art. 70-§ 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 2 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego

    Spółka jest osobą prawną, która posiada siedzibę na terytorium Polski i jest podatnikiem,
    o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy CIT, podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu w Polsce. Rok podatkowy (obrotowy) Spółki pokrywa się z rokiem
    kalendarzowym.
    Spółka, będąc częścią Grupy, specjalizuje się w produkcji (...).
    Podstawowym przedmiotem działalności Spółki, zgodnie z KRS, jest produkcja pozostałych
    wyrobów z tworzyw sztucznych (22.29.Z). Przedmiotem pozostałej działalności są: (...).
    Na dzień złożenia wniosku Spółka prowadzi działalność na terenie X Specjalnej Strefy
    Ekonomicznej na podstawie następujących zezwoleń:
    1. Zezwolenie nr (...) z dnia 7 lipca 2004 r., zmienione decyzjami nr (...) z dnia 20 lutego
      2007 r. oraz nr (...) z dnia 8 czerwca 2015 r.,
    2. Zezwolenie nr (...) z dnia 25 lipca 2013 r.,
    3. Zezwolenie nr (...) z dnia 9 czerwca 2015 r. zmienione decyzją nr (...) z dnia 12 lutego
      2019 r.,
    4. Zezwolenie nr (...) z dnia 28 grudnia 2017 r.,
    5. Zezwolenie nr (...) z dnia 18 maja 2018 r.
    dalej łącznie jako „Zezwolenia”.
    W związku z prowadzeniem działalności na terenie X Specjalnej Strefy Ekonomicznej na
    podstawie Zezwoleń, Spółka powzięła wątpliwości w zakresie określenia terminu
    przedawnienia dla rozliczeń podatkowych związanych z uzyskaną pomocą publiczną,
    zarówno w zakresie dotychczasowych rozliczeń podatkowych (stan faktyczny) jak i
    rozliczeń, które będą miały miejsce w przyszłości (zdarzenie przyszłe).

## Pytanie

Czy termin przedawnienia dla zobowiązań podatkowych związanych z uzyskaną w ramach
    specjalnych stref ekonomicznych pomocą publiczną wynosi 10 lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym przedsiębiorca skorzystał z tej pomocy, zgodnie z art. 12a w
    zw. z art. 12c ustawy SSE?
    Spółka jest zainteresowana uzyskaniem odpowiedzi zarówno w zakresie zaistniałego
    stanu faktycznego (sytuacja zaistniała przed złożeniem wniosku, tj. ustalenie terminu
    przedawnienia dla dotychczas powstałych zobowiązań podatkowych w podatku
    dochodowym od osób prawnych) oraz zdarzenia przyszłego (tj. ustalenie terminu
    przedawnienia dla zobowiązań w podatku dochodowym od osób prawnych, które
    powstaną w przyszłości).
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Spółki, termin przedawnienia dla zobowiązań podatkowych związanych z
    uzyskaną w ramach specjalnych stref ekonomicznych pomocą publiczną wynosi 10 lat,
    licząc od końca roku kalendarzowego, w którym przedsiębiorca skorzystał z tej pomocy.
    Termin ten odnosi się zarówno do dotychczasowych zobowiązań podatkowych Spółki w
    zakresie uzyskanej pomocy publicznej, jak i zobowiązań podatkowych, które powstaną w
    przyszłości.
    Zgodnie z art. 86 § 1 Ordynacji podatkowej, podatnicy obowiązani do prowadzenia ksiąg
    podatkowych przechowują księgi i związane z ich prowadzeniem dokumenty do czasu
    upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego, chyba że ustawy podatkowe
    stanowią inaczej.
    Przepis art. 86 Ordynacji podatkowej, statuuje na gruncie ustaw podatkowych zasadę
    dotyczącą okresu przechowywania ksiąg podatkowych. Zakres przedmiotowy ksiąg
    podatkowych jest wyznaczony na podstawie art. 3 pkt 4 Ordynacji podatkowej, zgodnie z

    którym przez księgi podatkowe rozumie się księgi rachunkowe, podatkową księgę
    przychodów i rozchodów, ewidencje oraz rejestry, do których prowadzenia, do celów
    podatkowych, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązani są podatnicy, płatnicy lub
    inkasenci. Ustawodawca wskazuje jednak, że w tożsamym okresie czasu należy
    przechowywać dokumenty związane z prowadzeniem ksiąg. Z tej przyczyny, choć art. 86 §
    1 Ordynacji podatkowej, nie wskazuje wprost na obowiązek przechowywania deklaracji, o
    których mowa w art. 3 pkt 5 Ordynacji podatkowej, może powstać obowiązek ich
    przechowywania jako dokumentów związanych z księgami podatkowymi.
    Jak wynika z ostatniej części § 1, przepis ten stosuje się, gdy ustawy podatkowe nie
    stanowią inaczej. Oznacza to, że jeśli żadna ustawa szczególna nie wskazuje odrębnego
    terminu na przechowywanie określonych ksiąg podatkowych, należy stosować zasadę
    wyrażoną w art. 86 § 1 Ordynacji podatkowej.
    Art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, reguluje ogólny termin przedawnienia zobowiązania
    podatkowego. Zgodnie z przywołaną regulacją, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z
    upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności
    podatku (zasada ogólna). Równocześnie, przepisy Ordynacji podatkowej wskazują także
    inne, szczególne zasady w zakresie określenia sposobu obliczania terminu przedawnienia
    (przykładowo w zakresie opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek), jak również w
    zakresie terminu na wydanie decyzji ustalających zobowiązanie podatkowe, o których
    mowa w art. 68 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej (w przypadku zobowiązań podatkowych
    powstających w ten sposób, organ podatkowy ma najpierw 3 lata lub 5 lat na wydanie
    decyzji ustalającej, a następnie 5 lat na pobór podatku).
    Instytucja przedawnienia zobowiązań podatkowych - na co zwrócił uwagę TK w wyroku z
    17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11, - służy równocześnie realizacji dwóch istotnych wartości
    konstytucyjnych - konieczności zachowania równowagi budżetowej oraz stabilizacji
    stosunków społecznych poprzez wygaszanie zadawnionych zobowiązań podatkowych.
    Przedawnienie zobowiązań podatkowych, choć nie jest expressis verbis uregulowane w
    ustawie zasadniczej, znajduje w związku z tym oparcie w wartościach konstytucyjnie
    chronionych. Zdaniem Trybunału (wyrok TK z 19 czerwca 2012 r., sygn. akt P 41/10)
    zarówno wprowadzenie przedawnienia w prawie podatkowym, jak i określenie terminu, w
    jakim ono nastąpi, pozostawione jest uznaniu ustawodawcy. Może on wybierać między
    różnymi konstrukcjami przedawnienia, ustanawiając odrębne terminy przeprowadzenia
    czynności weryfikujących wywiązywanie się podatników z ich obowiązków oraz odrębne
    terminy dla procedury egzekucji należności. Terminy te nie mogą jednak być zbyt krótkie,
    ponieważ wyłączałyby zapewnienie realizacji zasady powszechności i sprawiedliwości
    podatkowej, ani nie mogą pozostawać zbyt długie, czyniąc przedawnienie instytucją
    pozorną. Ustanowiony mechanizm przedawnienia w prawie podatkowym nie może
    skłaniać podatników do uchylania się od opodatkowania i traktowania przedawnienia
    instrumentalnie, w kategoriach narzędzia pozwalającego uniknąć zapłaty podatku po
    pewnym czasie. Zasadą jest bowiem płacenie podatków, a nie oczekiwanie, że nastąpi
    przedawnienie zobowiązania podatkowego (zob. wyrok TK z 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30
    /11).
    Jak wskazuje się w orzecznictwie (por. NSA w uchwale z 3 grudnia 2012 r., sygn. akt I FPS 1
    /12), instytucja przedawnienia ma funkcję gwarancyjną dla podatnika. Jak wskazano w ww.
    uchwale: „Na skutek upływu terminu przedawnienia następuje stabilizacja sytuacji
    prawnej podatnika. Nabywa on pewność, że jego stosunek zobowiązaniowy w sferze
    publicznoprawnej nie ulegnie już zmianie. Z drugiej strony organy administracji publicznej,
    które w okresie biegu terminu przedawnienia nie podjęły stosownych działań prawnych,
    pozbawione są możliwości ingerencji w prawa i obowiązki podatnika. Następuje więc, po
    obu stronach nieistniejącego już zobowiązania podatkowego, stan pewności w zakresie
    wzajemnych zobowiązań i uprawnień. Instytucja przedawnienia znana jest w niemal
    wszystkich gałęziach prawa, zarówno w tych zaliczanych do prawa publicznego jak i
    prywatnego. Pełni ona wszędzie zbliżoną rolę, przy czym jej bardzo istotne znaczenie w

    prawie podatkowym wiąże się z brakiem równości stron stosunku prawnego w tej
    dziedzinie prawa, a także z możliwością dużej ingerencji organów administracji publicznej
    w prawa podatnika. Ponadto przedawnienie, które, jak stwierdzono, pełni funkcje
    gwarancyjne i stabilizacyjne, we wszystkich gałęziach prawa jest instytucją zastrzeżoną na
    rzecz dłużnika. Szczególnie jest to istotne w prawie podatkowym. Oznacza to, że podatnik
    może powoływać się na dobrodziejstwa płynące z instytucji przedawnienia.”
    Równocześnie, Wnioskodawca wskazuje, że poza Ordynacją podatkową w obrocie
    prawnym funkcjonują także inne akty prawne regulujące powstawanie/wygaszanie
    zobowiązań podatkowych. Zgodnie z art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej, przez przepisy
    prawa podatkowego należy rozumieć przepisy ustaw podatkowych, postanowienia
    ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego
    opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów
    międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów
    wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Z kolei pojęcie ustaw
    podatkowych zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej i zgodnie z tym
    przepisem należy przez nie rozumieć ustawy dotyczące podatków, opłat oraz
    niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot
    opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki
    podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników,
    płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich.
    Równocześnie, w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że wiele przepisów
    podatkowych uzależnia powstanie zobowiązań podatkowych, a zazwyczaj także wysokość
    tych zobowiązań od zdarzeń czy czynności prawnych uregulowanych bądź zdefiniowanych
    w przepisach niebędących przepisami prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 w
    zw. z art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Pod pojęciem prawa podatkowego należy więc
    rozumieć wszelkie normy prawne, które regulują elementy konstrukcyjne, tj. podmiotowe
    i przedmiotowe podatku, zatem także normy prawne nie znajdujące się w ustawach
    podatkowych (zob. wyrok WSA w Warszawie z 21 listopada 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 1737
    /07; wyrok WSA w Rzeszowie z 12 kwietnia 2007 r., sygn. akt I SA/Rz 633/06; wyroki NSA: z
    21 kwietnia 2016 r., sygn. akt II FSK 1625/14; z 19 maja 2017 r., sygn. akt I FSK 1407/15).
    Należy więc uznać, że przez prawo podatkowe należy rozumieć także ustawę SSE.
    Warto również wskazać wyrok NSA z 18 maja 2018 r., sygn. akt II FSK 1392/16, w którym
    sąd orzekł, że: „przepisów prawa podatkowego” nie można ograniczać wyłącznie do ustaw,
    które w swoim tytule zawierają takie pojęcie. Istotna jest bowiem rzeczywista treść
    zawartych w ustawach regulacji mających wpływ na opodatkowanie. Jak wskazał NSA,
    „przepisy prawa podatkowego jakkolwiek stanowią autonomiczną dziedzinę prawa, to
    jednak nie są całkowicie odrębne, niezależne i niepowiązane z innymi dziedzinami
    systemu prawnego, a wręcz przeciwnie - wraz z przepisami innych gałęzi prawa stanowią
    część jednego porządku prawnego obowiązującego na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej. Zważyć należy, że wiele przepisów podatkowych uzależnia powstanie zobowiązań
    podatkowych, czy wysokość tych zobowiązań, a także podstaw do zwolnienia od
    opodatkowania od zdarzeń, czy czynności prawnych uregulowanych bądź zdefiniowanych
    w przepisach niebędących przepisami prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 ord.
    Pod.”. Wobec powyższego, organy podatkowe, dokonując interpretacji przepisów prawa
    podatkowego, zobowiązane są do posiłkowania się przepisami z innych dziedzin prawa
    dla wyjaśnienia znaczenia występujących w przepisach ustaw podatkowych pojęć i
    instytucji z tych innych dziedzin prawa.
    Potwierdzenie tego stanowiska znaleźć można również w literaturze przedmiotu. „Analiza
    ww. wyroków potwierdza, że w praktyce istnieje bardzo silny związek pomiędzy
    zaistnieniem określonych zdarzeń lub podjęciem określonych czynności prawnych a
    powstaniem obowiązku podatkowego. Zgodzić należy się zatem ze stanowiskiem WSA w
    Białymstoku zaprezentowanym w prawomocnym wyr. z 6 maja 2014 r. (I SA/Bk 137/14), że
    skoro w myśl art. 14b OrdPU stanowisko podatnika powinno być zaprezentowane w

    odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego (lub zdarzenia przyszłego)
    przedstawionego w sposób wyczerpujący, to również i organ uprawniony do wydania
    interpretacji indywidualnej powinien dokonać analizy tego stanu faktycznego (lub
    zdarzenia przyszłego), nie ograniczając się wyłącznie do przepisów prawa podatkowego,
    lecz również badając spełnienie przesłanek określonych w przepisach innych gałęzi prawa.
    To z kolei implikuje zakaz opierania się przez organy podatkowe na zawężonej definicji
    „ustaw podatkowych”. Stanowisko to potwierdził również NSA w wyr. z 28 czerwca 2012 r.
    (I FSK 1465/11), który powołując się na wyr. WSA w Gliwicach z 10 sierpnia 2011 r. (I SA/Gl
    271/11) stwierdził: „Jest bowiem oczywiste, że przepisy prawa podatkowego, jakkolwiek
    stanowią autonomiczną dziedzinę prawa, to jednak nie są całkowicie odrębne, niezależne i
    niepowiązane z innymi dziedzinami systemu prawnego, a wręcz przeciwnie, wraz z
    przepisami innych gałęzi prawa stanowią część jednego porządku prawnego
    obowiązującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Mając zatem na uwadze
    wzajemne relacje, które zachodzą pomiędzy art. 17 ust. 1 pkt 34 PDOPrU a przepisami
    StrefyEkonU oraz aktów wykonawczych do tej ustawy, uznać należy, że w świetle art. 14b
    OrdPU brak jest podstaw do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania
    (wydania interpretacji) w sytuacji, w której odpowiedź uzależniona jest również od treści
    postanowień przepisów strefowych.” (M. Gosek w Funkcjonowanie przedsiębiorstw w
    Specjalnej Strefie Ekonomicznej oraz Polskiej Strefie Inwestycji. Aspekty prawne,
    podatkowe i księgowe, red. Michał Gosek, wyd. 2, C.H. Beck, 2025).
    Biorąc pod uwagę powyższe oraz fakt, że Rozdział 3 ustawy SSE zatytułowany
    „Zarządzenie strefą i zwolnienia podatkowe”, zawiera przepisy podatkowe regulujące
    możliwość zwolnienia z opodatkowania dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej
    prowadzonej na terenie strefy, obowiązek prowadzenia ksiąg podatkowych i termin ich
    przechowywania (art. art. 12, 12a, art. 12c ustawy SSE), należy uznać, że przepisy ustawy
    SSE są przepisami prawa podatkowego. Powyższe stanowisko potwierdził m.in. NSA w
    wyroku z 15 marca 2019 r., sygn. akt II FSK 1186/17.
    I tak, zgodnie z art. 12a ust. 1 i 2 ustawy SSE, przedsiębiorcy korzystający z pomocy
    publicznej, udzielanej zgodnie z ustawą, obowiązani do prowadzenia ksiąg podatkowych -
    przechowują księgi i związane z ich prowadzeniem dokumenty, a przedsiębiorcy
    korzystający z pomocy publicznej, udzielanej zgodnie z ustawą, z tytułu tworzenia nowych
    miejsc pracy - dodatkowo przechowują dokumenty związane z poborem podatków oraz
    innych dochodów budżetu państwa, a także przychodów państwowych funduszy
    celowych. Księgi oraz dokumenty określone w ust. 1 są przechowywane do czasu upływu
    okresu przedawnienia roszczeń związanych ze zwrotem pomocy publicznej.
    Zgodnie z art. 12c ustawy SSE, roszczenia związane ze zwrotem pomocy publicznej,
    udzielanej zgodnie z ustawą, przedawniają się z upływem 10 lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym przedsiębiorca skorzystał z tej pomocy (tożsamy przepis
    zawarto także w art. 18 ust. 5 ustawy z 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji,
    jednak z uwagi na fakt, że wszystkie Zezwolenia udzielone Spółce zostały wydane na
    gruncie ustawy SSE, to w swoich rozważaniach Spółka skupi się na regulacjach zawartych
    w ustawie SSE).
    Biorąc pod uwagę powyższe regulacje, podatnik jest zobowiązany do przechowywania
    ksiąg podatkowych związanych z działalnością strefową do czasu upływu okresu
    przedawnienia roszczeń związanych ze zwrotem pomocy publicznej, tj. przez 10 lat, licząc
    od końca roku, w którym upłynął termin płatności podatku lub od zakończenia roku, w
    którym nastąpiło zdarzenie gospodarcze. Powyższe zostało potwierdzone m.in. przez NSA
    w wyroku z 15 marca 2019 r., sygn. II FSK 1186/17, w którym wskazano: „Księgi i
    dokumenty, o których mowa w art. 12a ust. 1 ustawy o SSE, przedsiębiorcy korzystający ze
    zwolnienia podatkowego stanowiącego pomoc publiczną (zgodnie z art. 12 ust. 1)
    obowiązani są przechowywać do czasu upływu okresu przedawnienia roszczeń

    związanych ze zwrotem pomocy publicznej (art. 12a ust. 2), czyli przez 10 lat, licząc od
    końca roku kalendarzowego, w którym przedsiębiorca skorzystał z tej pomocy (art. 12c
    ustawy o SSE).”
    Wnioskodawca podkreśla, że konstrukcja przepisów art. 86 § 1 Ordynacji podatkowej oraz
    art. 12a ustawy SSE, dotyczących terminów przechowywania ksiąg podatkowych, jak
    również art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 12c ustawy SSE, dotyczących terminu
    przedawnienia są w zasadzie tożsame. To, co je różni to szczególny, dłuższy termin
    przedawnienia zobowiązania podatkowego odnoszący się wyłącznie do pomocy publicznej
    (będącej w istocie zwolnieniem z podatku dochodowego), uzyskiwanej w ramach
    działalności prowadzonej na terenie specjalnych stref ekonomicznych.
    W szczególności, należy wskazać, że ustawa SSE posługuje się pojęciem „roszczeń
    związanych ze zwrotem pomocy publicznej”, a Ordynacja podatkowa posługuje się
    pojęciem „zobowiązania podatkowego”, jednak w ocenie Spółki, pojęcia te mieszczą się w
    tym samym zakresie znaczeniowym, tj. pomimo tego, że się różnią, to odnoszą się do
    podatku i obowiązków podatnika w zakresie okresu przechowywania dokumentacji
    podatkowej (por. interpretacja indywidualna z 27 sierpnia 2019 r., nr ILPB2/4510-1-10/16
    /19-S/JG). Pomoc publiczna w ramach specjalnych stref ekonomicznych przyjmuje bowiem
    formę zwolnienia od podatku dochodowego od osób prawnych, tj. przedsiębiorca
    prowadzący działalność w SSE nie musi płacić podatku od dochodów osiągniętych w
    ramach działalności na terenie SSE. Na powyższe wskazuje choćby brzmienie art. 12
    ustawy SSE, zgodnie z którym dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej
    na terenie strefy w ramach zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1, przez osoby
    prawne lub osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą są zwolnione od podatku
    dochodowego, odpowiednio na zasadach określonych w przepisach o podatku
    dochodowym od osób prawnych lub w przepisach o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Zwolnienie to stanowi pomoc publiczną, przy czym wielkość tej pomocy nie
    może przekroczyć jej maksymalnej wielkości określonej w przepisach wydanych na
    podstawie art. 4 ust. 4.
    Równocześnie, za powyższą interpretacją przemawia także fakt, że regulacje art. 12a i 12c
    ustawy SSE, weszły w życie 6 stycznia 2015 r. ustawą z dnia 28 listopada 2014 r. o zmianie
    ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015
    r. poz. 1854; dalej: „ustawa nowelizująca”). Przed dniem wejścia w życie ustawy
    nowelizującej polskie przepisy prawne nie regulowały w sposób szczególny obowiązku
    przechowywania dokumentacji przez przedsiębiorców strefowych, jak również nie
    posługiwały się pojęciem „roszczenia związanego ze zwrotem pomocy”. Mając to na
    uwadze, do przedsiębiorców prowadzących działalność na terenie specjalnych stref
    ekonomicznych zastosowanie miały ogólne przepisy Ordynacji podatkowej, co oznacza, że
    przedsiębiorcy prowadzący działalność na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, tak jak
    pozostali podatnicy, zobowiązani byli do przechowywania ksiąg podatkowych i związanych
    z ich prowadzeniem dokumentów do czasu upływu okresu przedawnienia zobowiązania
    podatkowego za dany rok, tj. przez okres 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
    którym upłynął termin płatności podatku. Po upływie tego terminu, przed wejściem w
    życie ustawy nowelizującej, przedsiębiorcy prowadzący działalność na terenie SSE, na
    podstawie stosownego zezwolenia, byli tym samym uprawnieni do zniszczenia ksiąg
    podatkowych za poszczególne lata (w stosunku do których upłynął okres przedawnienia
    zobowiązania podatkowego).
    Za powyższym przemawia także uzasadnienie projektu ustawy nowelizującej, w którym
    wskazano: „W stosunku do przedsiębiorców, którzy skorzystali ze zwolnienia
    podatkowego w latach, dla których upłynął 5 letni okres określony w ustawie - Ordynacja
    podatkowa, nie są zobowiązani do przechowywania dokumentacji podatkowej za tamte
    lata oraz okres przedawnienia nie ulega wydłużeniu.” W ocenie Spółki, rozważania dot.

    wydłużonego terminu przedawnienia wprowadzonego ustawą nowelizującą
    jednoznacznie potwierdzają, że pojęcie roszczeń związanych z pomocą publiczną powinno
    być utożsamiane z pojęciem zobowiązania podatkowego.
    Wobec powyższego, w związku z porównywalnym zakresem analizowanych norm, w celu
    usunięcia sprzeczności norm w systemie prawa i ustalenia, która norma ma
    pierwszeństwo przed inną, należałoby zastosować reguły kolizyjne.
    W ocenie Spółki, w analizowanej sytuacji znajdzie zastosowanie reguła kolizyjna „lex
    specialis derogat legi generali”, zgodnie z którą prawo o większym stopniu szczegółowości
    należy stosować przed prawem ogólniejszym. Oznacza to, że jeśli istnieje norma
    szczegółowa regulująca konkretną kwestię, to ona ma zastosowanie, a nie norma ogólna
    dotycząca tego samego problemu. Jednakże, „Sam fakt uznania przez ustawodawcę
    danego aktu prawnego za akt szczególny (lex specialis) wobec regulacji ogólnej (lex
    generalis) nie oznacza ex lege całkowitego i bezwzględnego zakazu stosowania przepisów
    regulacji ogólnej. Zgodnie z kolizyjną regułą wykładni lex specialis derogat legi generali
    jeśli dane zagadnienie jest przedmiotem regulacji kilku aktów prawnych tego samego
    rzędu i zachodzi kolizja pomiędzy ich postanowieniami, należy stosować przepisy
    znajdujące się w akcie o większym stopniu szczegółowości. A zatem należy przyjąć, że lex
    specialis derogat legi generali tylko w takim zakresie, w jakim lex specialis wyraźnie o tym
    stanowi. Kwestie nieuregulowane przez ustawę szczególną powinny podlegać regulacji
    zawartej w ustawie ogólnej, chyba, że ustawa szczególna wyłącza w sposób wyraźny taką
    możliwość (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK
    1245/12).
    Wobec tego, w przypadku stwierdzenia kolizji, konieczne jest poszukiwanie odpowiedzi na
    pytanie, czy nie zachodzi sytuacja, w której jedna z norm stanowi wyjątek od drugiej.
    Wiąże się to z koniecznością porównania zakresów normowania i zastosowania
    kolidujących norm. Zastosowanie reguły treściwej możliwe jest w przypadku, gdy norma
    lex specialis weszła w życie równocześnie lub później niż norma lex generalis oraz nie jest
    ona niższa hierarchicznie niż norma ogólna. Konieczne jest również, aby obie normy
    należały treściowo do tego samego zbioru.
    Powyższe warunki w analizowanej sytuacji są spełnione, tj.:
    1) regulacje ustawy SSE dotyczące obowiązku przechowywania ksiąg podatkowych i
      terminu przedawnienia roszczeń weszły w życie w 6 stycznia 2015 r., a przepisy
      Ordynacji podatkowej dotyczące obowiązku przechowywania ksiąg i terminu
      przedawnienia roszczeń weszły w życie 1 stycznia 1998 r. - wobec powyższego
      przesłanka dotycząca późniejszego wejścia w życie przepisów ustawy SSE niż Ordynacji
      podatkowej została spełniona,
    2) oba akty prawne mają rangę ustawową,
    3) obie normy dotyczą tego samego problemu - obowiązku przechowywania dokumentów
      i ksiąg podatkowych oraz terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych.
    Należy więc uznać, że w zakresie przepisów regulujących zwolnienie z opodatkowania
    dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy, jak
    również obowiązku przechowywania ksiąg podatkowych i terminu przedawnienia,
    przepisy ustawy SSE stanowią przepisy szczególne w stosunku do przepisów ogólnych
    zawartych w Ordynacji podatkowej, wobec czego to one powinny znaleźć zastosowanie.
    Wprowadzenie art. 12a i 12c do ustawy SSE, wynikało z konieczności dostosowania
    polskiego ustawodawstwa do prawa unijnego, a jego celem było umożliwienie kontroli
    rozliczeń podatkowych w dłuższym okresie. Zgodnie bowiem z art. 15 Rozporządzenia
    Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu
    o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, kompetencje Komisji Europejskiej w zakresie
    windykacji pomocy publicznej podlegają dziesięcioletniemu okresowi przedawnienia,
    liczonemu od dnia, w którym pomoc została bezprawnie przyznana.

    Pomoc publiczna w rozumieniu prawa unijnego - a taką jest zwolnienie z podatku
    dochodowego w ramach działalności prowadzonej w ramach specjalnych stref
    ekonomicznych - jest objęta systemem nadzoru ze strony Komisji Europejskiej. Unijne
    przepisy przewidują dłuższy okres przedawnienia (10 lat licząc od dnia, w którym pomoc
    została przyznana) ze względu na konieczność zapewnienia przejrzystości i skuteczności
    mechanizmów kontroli legalności przyznanej pomocy.
    Aby umożliwić Komisji Europejskiej windykację pomocy publicznej w okresie, o którym
    mowa powyżej, niezbędnym było ustanowienie przepisów nakazujących przechowywanie
    stosownej dokumentacji, którą Komisja Europejska posłuży się w procesie oceny
    legalności przyznanej pomocy, czego wyrazem była treść pkt 34 preambuły do
    rozporządzenia 800/2008, zgodnie z którą należy również ustalić zasady dotyczące
    dokumentacji pomocy w formie programów i pomocy indywidualnej wyłączonej na mocy
    niniejszego rozporządzenia, jaką powinny prowadzić państwa członkowskie, z uwagi na
    przepisy art. 15 rozporządzenia (WE) nr 659/1999. Konsekwentnie, okres, w trakcie
    którego na mocy przepisów prawa wspólnotowego należy przechowywać wymaganą
    dokumentację jest ściśle powiązany z okresem przedawnienia kompetencji Komisji
    Europejskiej do windykacji pomocy publicznej i liczony jest od dnia jej przyznania
    /udzielenia. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że Komisja Europejska przyjęła stanowisko,
    że w przypadku pomocy, udzielanej w formie zwolnienia podatkowego dniem jej
    przyznania i udzielenia jest corocznie dzień, w którym „należny był podatek”.
    Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, należałoby uznać, że roszczenia związane z
    pomocą publiczną, udzielaną zgodnie z ustawą (zobowiązania podatkowe), przedawniają
    się z upływem 10 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym przedsiębiorca
    skorzystał z tej pomocy. W tym samym terminie podatnik jest zobowiązany do
    przechowywania dokumentacji związanej z działalnością w SSE.
    Równocześnie, wspomniane regulacje powinny być interpretowane nie tylko jako przepis
    „ochronny” dla Skarbu Państwa w kontekście potencjalnego zwrotu pomocy, ale także
    jako umożliwienie podatnikowi ochrony swoich interesów poprzez dopuszczenie
    weryfikacji rozliczeń podatkowych w tym samym okresie.
    Przyjęcie, że wydłużony 10-letni termin przedawnienia ma zastosowanie wyłącznie do
    organów podatkowych prowadziłoby do nieprawidłowości systemu, polegającej na
    niezasadnym uprzywilejowaniu pozycji organów podatkowych (które i tak z zasady mają
    władczą pozycję względem podatnika) względem beneficjenta pomocy publicznej, co nie
    powinno mieć miejsca w demokratycznym państwie prawa (art. 2 Konstytucji RP).
    Spółka również wskazuje na powszechnie obowiązującą zasadę prowadzenia
    postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych,
    wyrażoną w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Zasada ta nakazuje takie wykonywanie
    zadań przez organy podatkowe, aby budziło to do nich zaufanie. W pierwszej kolejności
    powinna ona wpływać na proces wykładni przepisów materialnego prawa podatkowego.
    Ma ona zastosowanie także w trakcie postępowania podatkowego. Organy, prowadząc
    postępowanie w sposób budzący zaufanie, powinny je prowadzić w sposób obiektywny i
    bezstronny. Z zasady tej także powinna wynikać zasada równowagi w stosunkach między
    podatnikiem a organem podatkowym (W. Nykiel, O potrzebie równowagi, s. 25-28).
    Podobnie, w literaturze podnosi się, że katalog zasad ogólnych wymaga uzupełnienia
    przez dodanie zasady proporcjonalności (por. A. Mudrecki, Zasada proporcjonalności w
    prawie podatkowym, Warszawa 2020, s. 199 i n.). Dotychczas postulat ten nie został
    uwzględniony, niemniej do zasady tej nawiązują orzeczenia sądów administracyjnych,
    zwłaszcza wtedy, gdy zachodzi uzasadniona potrzeba ochrony praw podatnika (por. A.
    Mudrecki, Zasada proporcjonalności..., s. 229 i n.). NSA uwzględnił tę zasadę przykładowo
    w wyroku z 15 grudnia 2021 r., sygn. I FSK 1035/18. W wyroku tym NSA stwierdził, że przy
    wykładni tego przepisu należy wziąć pod uwagę konieczność poszanowania zasad
    ogólnych, a w szczególności zasady proporcjonalności. Sąd podkreślił, że zasada ta
    stanowi istotny element zarówno polskiego, jak i unijnego porządku prawnego, wskazując,

    że: „Jest ona zasadą konstytucyjną w polskim porządku prawnym (art. 31 ust. 3 Konstytucji
    RP), a w odniesieniu do podatków podstawę do zastosowania tej zasady upatruje się w
    zasadzie demokratycznego państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP) ”.
    Biorąc powyższe pod uwagę, skoro na mocy art. 12a i 12c ustawy SSE, organy podatkowe
    uzyskały uprawnienie do weryfikacji prowadzonych ksiąg podatkowych i zwrócenia się do
    podatnika z roszczeniem o zwrot pomocy publicznej w wydłużonym 10-letnim terminie
    przedawnienia, a na podatnika nałożono obowiązek przechowywania dokumentów
    związanych z rozliczeniem pomocy publicznej w tym samym wydłużonym okresie, będący
    swojego rodzaju sankcją, to za zgodne, tak z zasadą zaufania do organów podatkowych i
    zasadą proporcjonalności, należałoby uznać, że termin przedawnienia dla zobowiązań
    podatkowych związanych z pomocą publiczną uzyskaną w ramach specjalnych stref
    ekonomicznych wynosi 10 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym
    przedsiębiorca skorzystał z tej pomocy.
    Wobec powyższego, Spółka będzie miała prawo do weryfikacji zobowiązań podatkowych
    związanych z działalnością prowadzoną na terenie SSE (pomocą publiczną), a w
    konsekwencji do dokonania korekt złożonych deklaracji podatkowych (w szczególności
    deklaracji o wysokości osiągniętego dochodu i należnego podatku w podatku
    dochodowym od osób prawnych), do momentu upływu 10-letniego terminu
    przedawnienia, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym Spółka skorzystała z
    pomocy publicznej.
    Podsumowując, termin przedawnienia dla zobowiązań podatkowych związanych z
    uzyskaną w ramach specjalnych stref ekonomicznych pomocą publiczną wynosi 10 lat,
    licząc od końca roku kalendarzowego, w którym przedsiębiorca skorzystał z tej pomocy.
    Powyższe dotyczy zarówno dotychczasowych zobowiązań podatkowych Spółki w zakresie
    uzyskanej pomocy publicznej, jak i zobowiązań podatkowych, które powstaną w
    przyszłości.
    W świetle przywołanych argumentów Wnioskodawca zwraca się z prośbą o potwierdzenie,
    że przedstawione stanowisko i rozumienie treści przepisów prawa podatkowego są
    prawidłowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z
    2025 r., poz. 111 ze zm., dalej: „O.p.”):
      zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
    Zgodnie z art. 70 § 2-6 O.p.:
      § 2. Bieg terminu przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu:
      1) od dnia wydania decyzji, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 1 lub 2, do dnia terminu
      płatności odroczonego podatku lub zaległości podatkowej, ostatniej raty podatku lub
      ostatniej raty zaległości podatkowej;
      2) od dnia wejścia w życie rozporządzenia w sprawie przedłużenia terminu płatności
      podatku, wydanego przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, do
      dnia upływu przedłużonego terminu.
      § 3. Bieg terminu przedawnienia przerywa ogłoszenie upadłości. Po przerwaniu biegu
      terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu
      uprawomocnienia się postanowienia o zakończeniu lub umorzeniu postępowania
      upadłościowego.

      § 3a. Jeżeli ogłoszenie upadłości, o którym mowa w § 3, nastąpiło przed rozpoczęciem
      biegu terminu przedawnienia, bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się od dnia
      następującego po dniu uprawomocnienia się postanowienia o zakończeniu lub
      umorzeniu postępowania upadłościowego.
      § 4. Bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka
      egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu
      przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym
      zastosowano środek egzekucyjny.
      § 5. (uchylony)
      § 6. Bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a
      rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem:
      1) wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie
      skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia
      przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania;
      2) wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego
      zobowiązania;
      3) wniesienia żądania ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia
      stosunku prawnego lub prawa;
      4) doręczenia postanowienia o przyjęciu zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d §
      2, lub doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu
      egzekucyjnym w administracji;
      5) doręczenia zawiadomienia o przystąpieniu do zabezpieczenia w przypadkach
      określonych w art. 32a
      § 3 i art. 35 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w
      administracji (Dz.U. z 2023 r. poz. 2505, z późn. zm.));
      6) wystąpienia przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, na wniosek strony, o
      którym mowa w art. 119h § 2, o opinię Rady do Spraw Przeciwdziałania Unikaniu
      Opodatkowania, zwanej dalej „Radą”, co do zasadności zastosowania art. 119a lub
      środków ograniczających umowne korzyści.
    Stosownie do art. 86 § 1 O.p.:
      podatnicy obowiązani do prowadzenia ksiąg podatkowych przechowują księgi i
      związane z ich prowadzeniem dokumenty do czasu upływu okresu przedawnienia
      zobowiązania podatkowego, chyba że ustawy podatkowe stanowią inaczej.
    W myśl art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od
    osób prawnych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      wolne od podatku są dochody, dochody, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, uzyskane z
      działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na
      podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 października
      1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1604), przy czym
      wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć
      wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów
      kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z
      odrębnymi przepisami.
    Stosownie do art. 17 ust. 4 ustawy o CIT:
      zwolnienia podatkowe, o których mowa w ust. 1 pkt 34 i 34a, przysługują podatnikowi
      wyłącznie odpowiednio z tytułu dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej
      prowadzonej na terenie określonym w zezwoleniu lub z tytułu dochodów uzyskanych
      z realizacji nowej inwestycji na terenie określonym w decyzji o wsparciu.

    W myśl art. 12 ust. 1 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych (t. j. Dz. U. z 2023 r.
    poz. 1604, dalej: „ustawa o SSE”):
      dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy w
      ramach zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1, przez osoby prawne lub osoby
      fizyczne prowadzące działalność gospodarczą są zwolnione od podatku
      dochodowego, odpowiednio na zasadach określonych w przepisach o podatku
      dochodowym od osób prawnych lub w przepisach o podatku dochodowym od osób
      fizycznych. Zwolnienie to stanowi pomoc publiczną, przy czym wielkość tej pomocy nie
      może przekroczyć jej maksymalnej wielkości określonej w przepisach wydanych na
      podstawie art. 4 ust. 4.
    Zgodnie z art. 12a ustawy z dnia 20 października 1994 r.
      1. Przedsiębiorcy korzystający z pomocy publicznej, udzielanej zgodnie z ustawą,
      obowiązani do prowadzenia ksiąg podatkowych - przechowują księgi i związane z ich
      prowadzeniem dokumenty, a przedsiębiorcy korzystający z pomocy publicznej,
      udzielanej zgodnie z ustawą, z tytułu tworzenia nowych miejsc pracy - dodatkowo
      przechowują dokumenty związane z poborem podatków oraz innych dochodów
      budżetu państwa, a także przychodów państwowych funduszy celowych.
      2. Księgi oraz dokumenty określone w ust. 1 są przechowywane do czasu upływu
      okresu przedawnienia roszczeń związanych ze zwrotem pomocy publicznej.
    Stosownie do art. 12b ust. 1 ustawy o SSE:
      w przypadku cofnięcia zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1, przedsiębiorca jest
      obowiązany do zwrotu pomocy publicznej, udzielonej zgodnie z ustawą. Do dnia
      zwrotu tej pomocy przedsiębiorcy nie może zostać udzielone nowe zezwolenie.
    Natomiast art. 12c ustawy o SSE wskazuje:
      roszczenia związane ze zwrotem pomocy publicznej, udzielanej zgodnie z ustawą,
      przedawniają się z upływem 10 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym
      przedsiębiorca skorzystał z tej pomocy.
    Przedmiotem Państwa wątpliwości jest ustalenie, czy termin przedawnienia dla
    zobowiązań podatkowych związanych z uzyskaną w ramach specjalnych stref
    ekonomicznych pomocą publiczną wynosi 10 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
    którym przedsiębiorca skorzystał z tej pomocy, zgodnie z art. 12a w zw. z art. 12c ustawy
    SSE.
    W ustawie o specjalnych strefach ekonomicznych (SSE) regulującej zasady zwrotu pomocy
    publicznej, ustanowiony został dziesięcioletni termin przedawnienia roszczeń związanych
    ze zwrotem udzielonej na ich podstawie pomocy publicznej, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym przedsiębiorca skorzystał z tej pomocy.
    Termin ten wpływa również na wydłużenie obowiązku prowadzenia i przechowywania
    ksiąg podatkowych (art. 12a ustawy o SSE).
    Zatem, termin przedawnienia roszczeń związanych ze zwrotem udzielonej na ich
    podstawie pomocy publicznej jest dwukrotnie dłuższy od terminu określonego w art. 70 §
    1 Ordynacji podatkowej, określającego ogólną zasadę przedawnienia zobowiązań
    podatkowych.
    Zwrot pomocy publicznej następuje w sytuacji wystąpienia przesłanek określonych w ww.
    ustawie, a zatem przepisy te powinny być interpretowane w sposób ścisły.
    Taka interpretacja jest zgodna z wykładnią literalna i systemową.
    Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że instytucja przedawnienia zobowiązania
    podatkowego w myśl przepisów Ordynacji podatkowej, ma zastosowanie również do lat
    podatkowych w których spółka korzystała ze zwolnienia z CIT z tytułu posiadanego
    zezwolenia SSE.

    10 letni termin przedawnienia wskazany w ustawie o SSE odnosi się bowiem wyłącznie do
    sytuacji wskazanych w tych przepisach, i nie może powodować wydłużenia 5 letniego
    okresu przedawnienia zobowiązań podatkowych wynikającego z przepisów Ordynacji
    podatkowej.
    Mając na uwadze powyższe, nie sposób zgodzić się z Państwem, że termin przedawnienia
    dla zobowiązań podatkowych związanych z uzyskaną w ramach specjalnych stref
    ekonomicznych pomocą publiczną wynosi 10 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
    którym przedsiębiorca skorzystał z tej pomocy.
    Tym samym, Państwa stanowisko uznałem za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Końcowo odnosząc się do przywołanej przez Państwa interpretacji indywidualnej wskazać
    należy, że została ona wydana w indywidualnych sprawach i nie ma zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa we wniosku wyroków sądowych, zauważyć
    należy, że stanowią one rozstrzygnięcia w konkretnych sprawach, osadzonych w
    określonych stanach faktycznych i odnoszą się tylko do nich, w związku z tym nie mają
    mocy powszechnie obowiązującego prawa. W konsekwencji, nie mogą wpływać na ocenę
    prawidłowości przedmiotowej kwestii. Nie negując tych rozstrzygnięć jako cennego źródła
    w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego, należy jednakże
    stwierdzić, że zapadły one w indywidualnych sprawach osadzonych w określonych stanach
    faktycznych i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez
    Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w
    przedstawionym stanie faktycznym, a w części dotyczącej zdarzenia przyszłego – stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosujecie
    się Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.