Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.912.2025.1.JG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2026-01-08
Teza: Skutki podatkowe zawarcia ugody z bankiem.
Słowa kluczowe: kredyt-kredyt hipoteczny
opodatkowanie
ugody
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    22 listopada 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczący skutków podatkowych zawarcia ugody z bankiem. Treść wniosku
    wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1. Zainteresowana będąca stroną postępowania: A.A;

    2. Zainteresowany niebędący stroną postępowania: B.A, ul. (...).

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni A.A i Wnioskodawca B.A (...) 2007 roku zawarli z X z siedzibą w (...) przy
    ul. (...) (obecnie ul. (...)), zarejestrowanym w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru
    Sądowego przez Sąd Rejonowy dla (...), XIII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru
    Sądowego pod nr KRS (...) (dalej Bank) Umowę kredytu mieszkaniowego (...) nr (...) z dnia
    (...) 2007 roku (dalej Umowa).
    Bank, z którym Wnioskodawcy zawarli Umowę jest podmiotem, którego działalność
    podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
    uprawnionym do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady
    funkcjonowania takich podmiotów.
    Między Wnioskodawcami istnieje ustrój wspólności majątkowej małżeńskiej.
    Kredyt zaciągnięty był na zakup domu w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych
    rodziny tworzonej przez Wnioskodawców. Kredyt został zabezpieczony hipoteką na
    kredytowanej nieruchomości.
    Zgodnie z § 2 ust. 1 Umowy na warunkach określonych w umowie X. zobowiązuje się
    postawić w dyspozycji Kredytobiorcy kredyt w kwocie 133.117,80 CHF na zakup domu
    jednorodzinnego położonego w A przy ulicy B1 z przeznaczeniem na potrzeby własne oraz
    kredytowanie prowizji za udzielenie kredytu i pozostałych kosztów związanych z
    przeprowadzeniem transakcji.
    Zgodnie z § 5 ust. 3 pkt 2 Kredyt może być wypłacony w walucie polskiej – na finansowanie
    zobowiązań w kraju. W takim przypadku (zgodnie z § 5 ust. 4) stosuje się kurs kupna dla
    dewiz (aktualna Tabela Kursów) obowiązujący w X. w dniu realizacji zlecenia płatniczego.
    § 13 ust. 7 Umowy stanowił zaś, że potrącenie środków z rachunku oszczędnościowo-
    rozliczeniowego w walucie polskiej następuje w wysokości stanowiącej równowartość
    kwoty kredytu lub raty w walucie wymienialnej, w której udzielony jest kredyt, według
    obowiązującego w X. w dniu wymagalności kursu sprzedaży dla dewiz (aktualna Tabela
    kursów).
    W związku z przeprowadzką z A do C i sprzedażą kredytowanej nieruchomości kredyt
    został zamknięty (całkowicie spłacony) w 2016 roku.
    Na mocy tak zawartej umowy Bank wypłacił Wnioskodawcom kapitał kredytu w kwocie
    312.560,59 złotych. W czasie obowiązywania Umowy Wnioskodawcy zapłacili na rzecz
    banku łączną kwotę 574.307,56 złotych tytułem rat kapitałowo-odsetkowych, opłat i
    prowizji. Różnica między tymi kwotami wynosi 261.746,97 złotych.
    W ocenie Wnioskodawców Umowa zawierała klauzule abuzywne, które były wobec nich
    bezskuteczne, a ich pominięcie prowadziło do nieważności umowy kredytowej, o czym
    wiedzę powzięli w 2024 roku. W konsekwencji wnieśli do Sądu Okręgowego w (...) pozew o
    zapłatę kwoty 574.307,56 złotych i stwierdzenie nieważności umowy kredytowej. Sprawa
    zawisła pod sygnaturą akt (...).
    W tzw. procesach frankowych w sprawach, w których kredyt nie został jeszcze zamknięty
    sądy stwierdzają nieważność umowy i zasądzają zwrot środków wpłaconych przez
    kredytobiorcę bankowi tytułem zwrotu bezpodstawnego wzbogacenia po stronie banku.
    Jeżeli natomiast kredyt został już spłacony (jest zamknięty) to roszczeniem dalej idącym
    jest roszczenie o zapłatę. Wówczas czasem sądy orzekają jak w pierwszym przypadku 1) o
    nieważności umowy i 2) o zapłacie. Czasem natomiast uznają, że nie ma podstaw do
    orzekania o nieważności już zamkniętej umowy i stwierdzają jedynie „przesłankowo” jej
    nieważność, do czego odnoszą się w uzasadnieniu wyroku, zaś w samej sentencji
    uwzględniają żądanie zapłaty.

    W odpowiedzi na pozew Bank zakwestionował roszczenie Wnioskodawców zarówno co do
    zasady, jak i co do wysokości, jednakże złożył propozycję ugodową polegającą na
    przeliczeniu kredytu tak, jakby od początku był wzięty w złotówkach, całkowite zamknięcie
    kredytu i zwrot na rzecz Wnioskodawców kwoty 258.000 złotych.
    Z punktu widzenia Wnioskodawców, w rezultacie wygranego procesu, niezależnie od tego,
    czy sąd stwierdzi nieważność umowy wprost, czy przesłankowo, to potwierdzenie tej
    nieważności będzie rodziło:
    1. obowiązek banku zwrotu Wnioskodawcom wpłaconych bez podstawy prawnej przez
      nich do Banku środków w kwocie 574.307,56 złotych,
    2. uprawnienie Banku do dochodzenia zwrotu wypłaconych Wnioskodawcom środków
      kapitału kredytu w kwocie 312.560,59 złotych.
    Praktyka wskazuje, że banki zawsze występują z żądaniem zwrotu wypłaconych środków.
    Zatem na skutek wygranego procesu powodowie (tu Wnioskodawcy) otrzymaliby
    ostatecznie zwrot kwoty: 574.307,56 – 312.560,59 = 261.746,97 złotych.
    W złożonej propozycji ugodowej bank proponuje wypłatę kwoty 258.000 złotych na rzecz
    Wnioskodawców, ale nie godzi się na wskazanie, że dokonuje wypłaty tej kwoty tytułem
    zwrotu bezpodstawnego wzbogacenia po potrąceniu wzajemnej należności o zwrot
    środków wypłaconych przez bank również bez podstawy prawnej Wnioskodawcom (skoro
    Umowa była od początku nieważna, to bank również nie był zobowiązany do wypłaty
    środków kredytu, zaś jeśli to zrobił, to może się domagać zwrotu tych środków).
    Różnica między roszczeniem powodów (Wnioskodawców) bez odsetek ustawowych za
    opóźnienie a propozycją Banku to 261.746,97 – 258.000 = 3.746,97 zł na korzyść Banku.
    Należy zatem podkreślić, że opisany wyżej mechanizm wypłaty „dodatkowej kwoty” z
    ekonomicznego punktu widzenia ma zbliżyć rozliczenie dokonywane w wyniku Ugód do
    rozliczeń dokonywanych pomiędzy Klientami a Bankiem w wykonaniu wyroków sądów
    powszechnych uwzględniających powództwa Klientów.
    Z punktu widzenia Wnioskodawców wątpliwości budzi fakt, że Bank nie chce w ugodzie
    wprost wskazać, że dokonuje zwrotu bezpodstawnego wzbogacenia, czyli zwrotu kwot
    wpłaconych przez Wnioskodawców do banku w oparciu o nieważną umowę, tylko nazywa
    wypłacone środki „dodatkową kwotą”. Bank dysponuje w tym zakresie wydaną na jego
    rzecz Interpretacją Indywidualną z 29 listopada 2024 r. Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej nr 0112-KDIL2-1.4011.676.2024.2.TR, w której opisie stanu faktycznego
    wyjaśnia co następuje: „Należy wskazać, że ugody zawierane przez Bank oparte są na
    propozycji Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego (dalej: „Przewodniczący
    KNF”), która przewiduje, że zmiana waluty kredytu powinna polegać na takim rozliczeniu z
    Klientem, jakby od początku kredyt był udzielony w polskim złotym. Dlatego propozycją
    „wyjściową” Banku jest przeliczenie kredytu walutowego do kredytu w polskim złotym,
    którego warunki szczegółowo są opisywane w ugodzie, i które opisano we wniosku (m.in.
    oprocentowanie tego kredytu ustalane jest według zmiennej stopy procentowej jako suma
    wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M i określanej marży, której wysokość odpowiada
    wysokości marży kredytów mieszkaniowych ponad średnią wartość WIBOR dla miesiąca,
    w którym została zawarta umowa, której dotyczy ugoda). W wyniku takiej zmiany waluty
    zadłużenia Bank, co do zasady, dokonuje zwrotu Klientowi części wpłaconych przez niego
    kwot (dokonuje niejako zwrotu nadpłaconego przez niego kapitału/odsetek w porównaniu
    do sytuacji, w której finansowanie byłoby od początku udzielone w złotym polskim). Nie
    można jednak wykluczyć sytuacji, w której zmiana waluty zadłużenia spowodowałaby
    konieczność dodatkowej dopłaty przez Klienta (w takich sytuacjach Klienci, co do zasady,
    nie decydują się jednak na zawarcie ugody). Dodatkowo jednak Bank, w wyniku negocjacji,
    może dokonać wypłaty dodatkowych świadczeń. Te dodatkowe świadczenia nie wynikają
    bezpośrednio z mechanizmu przeliczenia waluty kredytu na zasadach wynikających z
    propozycji Przewodniczącego KNF, ale są elementem dodatkowych uzgodnień

    poczynionych pomiędzy stronami. Podkreślenia wymaga, że Klienci coraz częściej w toku
    postępowania ugodowego kwestionują zasady hipotetycznego kredytu złotowego, na
    który zmieniany jest kredyt w walucie, argumentując np. że marża tego kredytu byłaby
    niższa”.
    Wyjaśniając powyższe klienci Banku (w tym Wnioskodawcy) nie akceptują propozycji
    przeliczenia kredytów przygotowanej przez KNF, ponieważ orzecznictwo sądów
    powszechnych, Sądu Najwyższego i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest dla
    nich dużo korzystniejsze niż ta propozycja. Właśnie dlatego Bank proponuje wypłatę tzw.
    „dodatkowej kwoty”, która w istocie stanowi różnicę między tym, co otrzymałby klient na
    skutek potrącenia wzajemnych roszczeń konsumenta i banku (w przypadku
    Wnioskodawców kwoty 261.746,97 złotych).
    „Kwota dodatkowa” nie została zdefiniowana przez Bank, jednak biorąc pod uwagę
    okoliczności faktyczne oraz spór stron co do ważności Umowy wskazać należy, że:
    1. „dodatkowa kwota” wypłacona na rzecz Wnioskodawców nie przekroczy kwoty, którą
      Bank winien będzie im zwrócić po potrąceniu swojego roszczenia o zwrot
      wypłaconego kredytu,
    2. faktycznie, z punktu widzenia Wnioskodawców, stanowić będzie zwrot różnicy
      pomiędzy kwotą środków przekazanych przez Wnioskodawców bankowi w oparciu o
      nieważną umowę kredytu a wypłaconą im przez Bank,
    3. faktycznie z punktu widzenia Wnioskodawców będzie zwrotem bezpodstawnego
      wzbogacenia, a jedynie z uwagi na stanowisko Banku i kwestie semantyczne w ugodzie
      zapisane zostanie, że „dodatkowo bank wypłaci kredytobiorcom kwotę 258.000
      złotych”,
    4. „kwota dodatkowa” nie jest odszkodowaniem, zadośćuczynieniem ani innym
      świadczeniem.
    We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z 29 listopada 2024 r. Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej nr 0112-KDIL2-1.4011.676.2024.2.TR Bank zadał m.in.
    następujące pytanie: „Czy w związku z opisaną w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym
    wypłatą Klientowi świadczeń z tytułu Dodatkowej Kwoty, po stronie Klienta nie powstaje
    przychód, a tym samym Bank nie jest zobowiązany do sporządzenia informacji o
    wysokości przychodów (PIT-11) i przesłania jej Klientowi jako podatnikowi oraz
    właściwemu urzędowi skarbowemu zgodnie z art. 42a ust. 1 w zw. z art. 20 ust. 1 UPDOF?”
    Stanowisko Banku w tej sprawie było następujące: „W związku z opisaną w stanie
    faktycznym/ zdarzeniu przyszłym wypłatą Klientowi świadczeń z tytułu „dodatkowej kwoty”
    po stronie Klienta nie powstaje przychód, a tym samym Bank nie jest zobowiązany do
    sporządzenia informacji o wysokości przychodów (PIT-11) i przesłania jej Klientowi jako
    podatnikowi oraz właściwemu urzędowi skarbowemu, zgodnie z art. 42a ust. 1 w zw. z art.
    20 ust. 1 UPDOF”.
    Zaś Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał to stanowisko za prawidłowe. Z tego
    względu Bank w rozmowach poprzedzających zawarcie ugody wskazuje, że jego zdaniem
    po stronie wnioskodawców przychód nie wystąpi, a Bank nie będzie zobowiązany do
    sporządzenia informacji o wysokości przychodów (PIT-11).
    Ponieważ zawarcie ugody dotyczy potencjalnego zobowiązania zarówno
    Wnioskodawczyni, jak i Wnioskodawcy, uznają oni, że wniosek dotyczy dwóch zdarzeń
    przyszłych.

## Pytanie

Czy przedstawione zdarzenie przyszłe polegające na zawarciu ugody z Bankiem, na mocy
    której Bank przeliczy kredyt tak, jakby od początku był wzięty w złotówkach, całkowicie
    zamknie kredyt i zwróci na rzecz Wnioskodawców kwotę 258.000 złotych, która nie
    przekroczy wysokości należnego Wnioskodawcom zwrotu środków zapłaconych Bankowi
    w oparciu o Umowę, której ważność kwestionują, pomniejszonych o wypłacony im kapitał
    kredytu, powoduje po stronie Wnioskodawców przychód podlegający opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawców, przedstawione w stanie faktycznym zdarzenie przyszłe
    polegające na zawarciu ugody z Bankiem, na mocy której Bank przeliczy kredyt tak, jakby
    od początku był wzięty w złotówkach, całkowicie zamknie kredyt i zwróci na rzecz
    Wnioskodawców kwotę 258.000 złotych, która nie przekroczy wysokości należnego
    Wnioskodawcom zwrotu środków zapłaconych Bankowi w oparciu o Umowę, której
    ważność kwestionują, pomniejszonych o wypłacony im kapitał kredytu, nie będzie
    powodowała powstania obowiązku podatkowego po stronie Wnioskodawców.
    Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 Ustawy o PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w treści
    przepisu. Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do
    zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją
    dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem
    pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez
    ustawodawcę w art. 11 ust. 1 Ustawy o PIT jako otrzymane lub postawione do dyspozycji
    podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, niemające charakteru zwrotnego. O uzyskaniu przychodu można więc
    mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania określonych wartości
    majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych
    świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego
    zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ustawy Prawo bankowe, przez umowę kredytu bank
    zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę
    środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się
    do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego
    kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od
    udzielonego kredytu.
    Zgodnie z art. 917 k.c., przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie
    istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do
    roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
    istniejący lub mogący powstać. Zatem elementami konstrukcyjnymi instytucji ugody są: po
    pierwsze, istnienie niepewności/sporu co do stosunku prawnego między stronami, a także
    co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest
    uchylenie tej niepewności lub sporu. Po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. Poza tym zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną
    przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a
    jedynie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę
    powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    Biorąc pod uwagę powyższe Wnioskodawcy wskazują, że:
    1. Wypłata dodatkowej kwoty nie doprowadzi do sytuacji, w której na skutek przeliczenia
      przez Bank kredytu tak, jakby od początku był wzięty w złotówkach, całkowitego

      zamknięcia kredytu i zwrócenia na rzecz Wnioskodawców kwoty 258.000 złotych
      Wnioskodawcy uiściliby do Banku mniej, niż opisana powyżej wypłacona im kwota na
      podstawie Umowy,
    2. Dodatkowa Kwota obejmuje jedynie część nadpłaty dokonanej przez Wnioskodawców
      ponad nominalną wartość kapitału wypłaconego im przez Bank,
    3. Wobec powyższego, skoro „dodatkowa kwota” wypłacana przez Bank na rzecz
      Wnioskodawców w wyniku zawarcia ugody jest niższa niż kwota wypłacona wcześniej
      przez Wnioskodawców do Banku, jej wypłacenie nie powoduje po stronie
      Wnioskodawców dodatkowego przysporzenia majątkowego.
    Tym samym Wnioskodawcy nie uzyskują przychodu z tytułu wypłaty na ich rzecz
    „dodatkowej kwoty” i nie są zobowiązani do zapłaty podatku dochodowego od osób
    fizycznych.
    Podobnie wypowiedział się Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji
    indywidualnej z dnia:
    • 10 października 2025 r. sygnatura 0112-KDIL2-1.4011.692.2025.2.MKA,
    • 28 października 2025 r. sygnatura 0112-KDIL2-1.4011.772.2025.2.MKA,
    • 14 lipca 2025 r. sygnatura 0112-KDWL.4011.19.2025.2.DK,
    • 1 października 2025 r. sygnatura 0115-KDST2-1.4011.413.2025.2.MR,
    • 3 listopada 2025 r. sygnatura 0115-KDST2-1.4011.444.2025.2.AW.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
    Zgodnie z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje

    każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł
    przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy źródłem przychodów są inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł
    ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody
    inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde
    świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii
    przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww.
    ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej
    ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Skoro zatem – jak Państwo wskazali – kwota wypłacona na Państwa rzecz ma charakter
    zwrotu nadpłaconych przez Państwa środków i kwota ta nie jest odszkodowaniem,
    zadośćuczynieniem ani innym podobnym świadczeniem, to kwota ta nie będzie stanowić
    przychodu po Państwa stronie. W analizowanej sprawie po Państwa stronie nie dojdzie do
    powstania przysporzenia majątkowego, wobec tego zwrócona kwota nie będzie
    przychodem podatkowym w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych i jej uzyskanie nie będzie skutkować po Państwa stronie obowiązkiem
    zapłaty podatku dochodowego.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
      ochronnej będą mogli Państwo skorzystać, jeśli zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pani A.A (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.