Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.448.2025.2.ASK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-05
Teza: Możliwość skorzystania przez Bank z zaniechania poboru
podatku dochodowego od osób prawnych.
Słowa kluczowe: banki
kredyt
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia niestanowiące
przychodu-Zwrócone, umorzone lub zaniechane podatki
i opłaty
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 7-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 7-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 8 września 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie możliwości skorzystania przez Bank z zaniechania poboru
    podatku dochodowego od osób prawnych.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    A. S.A. (dalej: Bank, Wnioskodawca) jest „bankiem krajowym” w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt
    1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (dalej: Prawo bankowe).
    Podstawowym przedmiotem działalności gospodarczej Wnioskodawcy jest wykonywanie
    czynności bankowych na podstawie i zgodnie z wymogami Prawa bankowego oraz
    regulacji Komisji Nadzoru Finansowego, obejmujących m.in. prowadzenie rachunków
    bankowych, udzielanie kredytów (pożyczek) zarówno podmiotom gospodarczym jak i
    osobom fizycznym (zabezpieczonych, jak i niezabezpieczonych hipoteką), przyjmowanie
    wkładów pieniężnych, jak również działalność powiernicza.
    W ramach prowadzonej działalności bankowej Wnioskodawca zawierał przed 2009 rokiem
    z osobami fizycznymi nie prowadzącymi działalności gospodarczej – konsumentami (dalej:
    Klienci) m.in. umowy o kredyt/pożyczkę hipoteczną na cele mieszkaniowe w walutach
    obcych. Cele mieszkaniowe obejmowały wydatki na cele, o których mowa w art. 21 ust. 25
    pkt 1 UPDOF.
    Udzielanie przez banki kredytów/pożyczek w walutach obcych zaczęło generalnie
    następować po uchwaleniu przez Sejm ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. – Prawo dewizowe.
    Umowy te początkowo były w dolarach (USD) i euro (EUR), ale z czasem największe
    znaczenie (popularność) zyskały kredyty we franku szwajcarskim (CHF) z uwagi na
    relatywnie duży dysparytet stóp procentowych pomiędzy Polską a Szwajcarią, co
    przekładało się na istotnie niższy dla Klientów koszt rat kredytowych a także większą
    dostępność dla Klientów (mniejszy koszt przyszłych rat oznaczał niższe wymogi w zakresie
    zdolności kredytowej Klientów warunkujące uzyskanie kredytu lub pożyczki). Powyższe
    umowy, będące przedmiotem niniejszego wniosku, były udzielane przez Bank na
    następujących zasadach:
    a) jako kredyt indeksowany do waluty obcej – kredyt był wypłacany przez Bank w złotych
      (PLN), a saldo zadłużenia wyrażone w walucie obcej (np. CHF), w związku z czym jego
      wysokość ulegała zmianie w trakcie okresu kredytowania w zależności od bieżącego
      kursu danej waluty obcej (np. CHF) do PLN, ustalanego w oparciu o tzw. klauzulę
      indeksacyjną (walutową) zawartą w postanowieniach umownych; spłata rat kapitałowo-
      odsetkowych samego kredytu następowała/następuje w PLN, przy zastosowaniu kursu
      danej waluty obcej do PLN z dnia spłaty danej raty kapitałowo-odsetkowej, według
      kursu wymiany z Tabeli kursów Banku lub poprzez obciążenie rachunku w danej
      walucie obcej (np. w CHF), jeżeli Klient zdecydował się na spłatę rat w walucie obcej (w
      takiej sytuacji spłata pomniejszała bieżące saldo zadłużenia w walucie obcej np. CHF);
    b) jako tzw. pożyczka walutowa (denominowana) – kwota pożyczki była wyrażona
      (denominowana) w umowie w walucie obcej, sama pożyczka była domyślnie
      wypłacana w danej walucie obcej, chyba że Klient zawnioskował o wypłatę w PLN (np. z
      uwagi na finansowanie ceny w PLN za lokal mieszkalny), co w praktyce było często
      spotykane – pożyczka była wypłacana w PLN jako równowartość wyrażonej w umowie
      kwoty pożyczki w walucie obcej z dnia jej wypłaty, ustalonej według kursu wymiany
      danej waluty obcej do PLN. Różnica w stosunku do kredytu indeksowanego polegała
      na tym, że pożyczkobiorca przy pożyczce walutowej nie wiedział w chwili podpisywania
      umowy ile dokładnie zostanie wypłaconych środków w PLN (kredyt wyrażony w
      walucie obcej był przewalutowywany na PLN po kursie z dnia uruchomienia pożyczki a
      nie z dnia zawarcia umowy). W przypadku kredytu indeksowanego kursem waluty
      obcej kwota kredytu w PLN była znana w chwili zawierania umowy. Z chwilą jego
      wypłaty, saldo zadłużenia pożyczkobiorcy (Klienta) było przeliczone na walutę obcą

      (np. CHF) wedle kursu kupna danej waluty wyznaczanego przez Bank w dniu wypłaty
      pożyczki lub jej transzy.
    W dalszej części wniosku obie umowy (zabezpieczone hipoteką) opisane pod lit. a-b) będą
    łącznie określane jako „kredyty walutowe”. Kredyty walutowe spełniają również definicję
    „kredytu mieszkaniowego”, o którym mowa w § 3 rozporządzenia Ministra Finansów z
    dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od
    niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na
    cele mieszkaniowe – dalej jako „rozporządzenie CHF”.
    Podobne kredyty walutowe, zwłaszcza indeksowane/denominowane do CHF (tzw. kredyty
    frankowe), były udzielane również przez inne banki w Polsce niemal do końca pierwszej
    dekady XXI wieku. W momencie udzielania takich kredytów ryzyko prawne polegające na
    abuzywności zawartych w umowach klauzul indeksacyjnych było powszechnie uważane za
    niskie lub nieistniejące. Ani ówczesne orzecznictwo sądowe, doktryna prawa, tudzież
    stanowiska regulatorów, czy też opinie polityków (zarówno partii rządzących, jak i
    opozycyjnych) nie uznawały powyższych umów za niezgodne prawem (szczegółowo
    opisany i udokumentowany opis zawarty jest w publikacji Związku Banków Polskich pt.
    „Biała księga kredytów frankowych w Polsce” z marca 2015 r., opubl. https://www.knf.gov.
    pl/knf/pl/komponentylimg/PRZEWALUTOWANIE_35881.pdf). Udzielanie kredytów
    frankowych Klientom stało się powszechną praktyką rynkową.
    Ze względu właśnie na zawarte w umowach klauzule indeksacyjne, prokonsumencką
    ewolucję orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (począwszy od drugiej
    dekady XXI wieku) i postępującą od kryzysu finansowego 2008 roku deprecjację PLN,
    zwłaszcza względem CHF, która osiągnęła swój moment szczytowy w tzw. "czarny
    czwartek" z dnia 15 stycznia 2015 r. (deprecjacja PLN powodowała wzrost wartości
    realnego zadłużenia Klientów), pomiędzy bankami a częścią kredytobiorców powstały
    trwające do dzisiaj spory prawne co do tego czy klauzule indeksacyjne są
    postanowieniami abuzywnymi w rozumieniu z art. 385(1) § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia
    1964 r. – Kodeks cywilny (dalej: "k.c."): "Postanowienia umowy zawieranej z konsumentem
    nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w
    sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone
    postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia
    stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób
    jednoznaczny". Przepis ten został implementowany do polskiego porządku prawnego w
    oparciu o art. 6 ust. 1 Dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie
    nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich. Jedną z konsekwencji wszczętych
    sporów sądowych był m.in. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z
    dnia 03.10.2019 r. nr C-260/18 (sprawa (...) i (...) przeciwko (...)) wydany w rezultacie
    pytania prejudycjalnego złożonego przez Sąd Okręgowy w (...) w przedmiocie wykładni art.
    1 ust. 2, art. 4, art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 Dyrektywy 93/13/EWG. Wyrok ten był przełomowy
    na polskim rynku, ponieważ do czasu tego orzeczenia, zdecydowana większość wyroków
    sądów powszechnych była korzystna dla Wnioskodawcy, jak i większości banków.
    Naturalną konsekwencją zmiany linii orzeczniczej był wzrost ilości pozwów kierowanych
    przez Klientów. Ryzyko prawne związane z abuzywnością klauzul indeksacyjnych tzw.
    kredytów frankowych stało się poważnym problemem sektorowym stwarzającym ryzyko
    stabilności sektora finansowego.
    W związku z opisanym wyżej ryzykiem prawnym i stabilności finansowej oraz toczącymi
    się już sporami sądowymi Bank zawiera i będzie zawierał w przyszłości z Klientami
    porozumienia polegające na przewalutowaniu kredytu walutowego, najczęściej
    indeksowanego do CHF na kredyt w złotych polskich (PLN). W porozumieniu takim strony
    zgodnie postanawiają, iż kwota zadłużenia z tytułu niespłaconego kapitału kredytu
    wyrażona w walucie obcej, np. 100.000 CHF, będzie przeliczona na PLN po kursie
    wynegocjowanym między stronami (np. po kursie CHF/PLN 4) niższym od aktualnego
    kursu danej waluty obcej z Tabeli Kursów Walut Obcych Banku (dalej: kurs z Tabeli) oraz

    kursu średniego NBP (np. wynoszącego aktualnie CHF/PLN 4,5) i będzie wynosić po
    przewalutowaniu określoną kwotę w PLN, np. 400.000 PLN. W wyniku zawartego
    porozumienia:
    · zmniejszeniu ulega część bieżącego zadłużenia Klienta wyrażone w PLN (tu: o 50.000
      PLN, tj. z 450.000 PLN na 400.000 PLN),
    · zmianie ulega oprocentowanie kredytu, tj. zmienia się stopa referencyjna z LIBOR na
      WIBOR oraz ustalona zostaje nowa wysokość marży,
    · uzgodniony zostaje nowy harmonogram spłat rat kredytowych.
    W praktyce zdarzają się przypadki, że Bank zawiera przedmiotowe porozumienia także z
    Klientami, którzy zaciągali kredyty walutowe nie na „własne” potrzeby mieszkaniowe, tylko
    na potrzeby mieszkaniowe swoich dzieci. Klienci zaciągali takie kredyty wraz ze swoimi
    dziećmi (zstępnymi), w tym ich małżonkami jako współkredytobiorcy, lub na ich rzecz
    (stroną umowy nie były wówczas dzieci Klientów i ich małżonkowie), finansując ich
    potrzeby mieszkaniowe (poprzez zakup lokalu mieszkalnego bądź zakup lub budowę
    budynku mieszkalnego jednorodzinnego tzw. domu). W takich przypadkach Klienci (tj.
    rodzice) nie są właścicielami finansowanych nieruchomości (lokali mieszkalnych lub
    budynków mieszkalnych). Właścicielami i zamieszkującymi są ich dzieci wraz z małżonkami
    lub tylko same dzieci bez współmałżonków. W stanie faktycznym będącym przedmiotem
    wniosku wszyscy kredytobiorcy nie skorzystali w przeszłości z zaniechania poboru
    podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytów mieszkaniowych. Powstaje
    zatem wątpliwość czy do przedmiotowego umorzenia wierzytelności w wyniku konwersji
    zadłużenia kredytowego Klientów zastosowanie znajdzie ulga w PIT i CIT z § 1 ust. 1 i z § 2
    ust. 1 rozporządzenia CHF. Innymi słowy, czy kredyt walutowy zaciągnięty przez rodziców
    na rzecz swoich dzieci i ich małżonków stanowił realizację „jednej inwestycji
    mieszkaniowej”, o której mowa w § 1 ust. 5 rozporządzenia CHF.

## Pytanie

Czy w przypadku redukcji części kapitału wierzytelności (zadłużenia) Klientów z tytułu
    kredytu walutowego w wyniku zawartego porozumienia, Klienci oraz Bank mają
    odpowiednio prawo do skorzystania z zaniechania poboru podatku dochodowego od
    osób fizycznych i od osób prawnych zgodnie z § 1 ust. 1 i z § 2 ust. 1 rozporządzenia CHF,
    w sytuacji gdy kredytobiorcy zaciągnęli przedmiotowe kredyty na nabycie lokali
    mieszkalnych lub budynków mieszkalnych, w których zamieszkiwać będą tylko ich dzieci
    (samodzielnie lub ze swoimi małżonkami) co skutkować będzie także tym, że Bank nie
    będzie zobligowany do wystawienia z tego tytułu informacji PIT-11 zgodnie z art. 42a ust. 1
    UPDOF?
    Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytanie w zakresie podatku
    dochodowego od osób prawnych. Natomiast odpowiedź na pytanie w zakresie podatku
    dochodowego od osób fizycznych zostanie udzielona odrębnym rozstrzygnięciem.
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Banku, w świetle przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego,
    Klienci oraz Bank mają odpowiednio prawo do skorzystania z zaniechania poboru podatku
    dochodowego od osób fizycznych i od osób prawnych zgodnie z § 1 ust. 1 i z § 2 ust. 1
    rozporządzenia CHF, w sytuacji gdy Klienci jako kredytobiorcy zaciągnęli przedmiotowe
    kredyty na nabycie lokali mieszkalnych lub budynków mieszkalnych, w których
    zamieszkiwać będą tylko ich dzieci (samodzielnie lub ze swoimi małżonkami). Bank nie
    będzie zatem zobligowany do wystawienia Klientom i właściwym dla nich organom
    podatkowym informacji PIT-11 z tytułu umorzenia wobec Klientów części wierzytelności
    kredytowej.
    Zgodnie z § 1 ust. 5 rozporządzenia CHF przez „jedną inwestycję mieszkaniową”, o której
    mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb
    mieszkaniowych:

    1) jednego gospodarstwa domowego albo
    2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne mające
      zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z
      każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w
      rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i
      darowizn (Dz. U. z 2021 r. poz. 1043).
    Z kolei zgodnie z § 1 ust. 6 rozporządzenia CHF przez „jedno gospodarstwo domowe”, o
    którym mowa w § 1ust. 5, rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną
    zajmującą jeden lokal mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny,
    samodzielnie lub wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i
    gospodarującymi.
    W świetle art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i
    darowizn do grupy I podatkowej zalicza się małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba,
    zięcia, synową, rodzeństwo, ojczyma, macochę i teściów. Rodzice i dzieci oraz ich
    małżonkowie wchodzą zatem w skład I grupy podatkowej.
    Tym samym kredyt walutowy zaciągnięty przez Klientów w celu realizacji potrzeb
    mieszkaniowych swoich dzieci i ich małżonków w postaci nabycia lokalu mieszkalnego lub
    budynku mieszkalnego spełnia przesłankę „kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na
    realizację jednej inwestycji mieszkaniowej”, ponieważ:
    · kredyt walutowy spełnia definicję kredytu mieszkaniowego z § 3 rozporządzenia CHF, w
      szczególności zakup lokalu mieszkalnego lub budowa budynku mieszkalnego
      stanowiły wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 26 lipca
      1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych;
    · sfinansowanie kredytem nabycia lokalu lub budynku mieszkalnego, w którym
      zamieszkiwać będą dzieci kredytobiorców (Klientów) samodzielnie lub wraz z
      małżonkami zaspokajało potrzebę jednego gospodarstwa domowego w rozumieniu
      dzieci lub dzieci i ich małżonków, a zatem stanowiło „realizację jednej inwestycji
      mieszkaniowej”;
    · Klienci nie korzystali z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności
      z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej inwestycji
      mieszkaniowej.
    W przedmiotowym stanie faktycznym nie ma znaczenia fakt, że Klienci jako rodzice
    finansowali nabycie lokalu lub budynku mieszkalnego dla swoich dzieci (i ich małżonków),
    w którym nie zamieszkali, ponieważ wprowadzona rozporządzeniem CHF przesłanka
    „realizacji jednej inwestycji mieszkaniowej” odnosi się do zaspokojenia potrzeb
    mieszkaniowych:
    1) jednego gospodarstwa domowego albo
    2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne mające
      zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z
      każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej.
    Rozporządzenie CHF celowo nie wprowadziło dodatkowej przesłanki zaspokojenia
    „własnych” potrzeb mieszkaniowych kredytobiorców, tak aby umożliwić właśnie objęcie
    ulgą podatkową z § 1 ust. 1 i z § 2 ust. 1 rozporządzenia CHF m.in. kredytów zaciąganych
    przez rodziców na rzecz ich dzieci (wraz z współmałżonkami), co w praktyce miało i ma
    zresztą nadal miejsce (rodzice finansowali/finansują zakup lokali lub budynków
    mieszkalnych swoim dzieciom np. gdy te rozpoczynały studia w innym mieście albo po
    zawarciu przez dzieci związku małżeńskiego i utworzeniu przez nie własnego
    „gospodarstwa domowego”). Znajduje to potwierdzenie również w uzasadnieniu projektu
    rozporządzenia CHF z dnia 13 stycznia 2022 r. (link: https://legislacja.rcl.gov.pl/projekt
    /12355552/katalog/12848065#12848065): „W stosunku do rozporządzenia z 27 marca

    2020 r. projekt przewiduje kilka zmian: o Zrezygnowano z wymogu zaciągnięcia kredytu na
    „własne” cele mieszkaniowe ze względu na fakt, że zabezpieczone hipotecznie kredyty na
    cele mieszkaniowe zaciągane były niejednokrotnie przez osoby blisko ze sobą
    spokrewnione (np. rodzice na rzecz dzieci, w tym w charakterze współkredytobiorców, bez
    zamiaru zamieszkiwania razem z dziećmi)”.
    Stanowisko Banku znajduje potwierdzenie także w interpretacjach indywidualnych
    wydanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, np. z dnia 17 kwietnia 2023 r. o
    sygn. 0114-KDIP3-1.4011.210.2023.1.MS2). Mając powyższe na względzie stanowisko
    Banku wydaje się zasadne.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od
    osób prawnych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT” lub „udpop”):
      Przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący
      sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z
      innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art.
      24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.
    W myśl art. 7 ust. 2 updop:
      Dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b,
      art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego
      źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Katalog zwolnień przedmiotowych w podatku dochodowym od osób prawnych zawarty
    został w art. 17 updop.
    Ponadto, zgodnie z art. 22 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.
    Dz.U. z 2025 r., poz. 111 ze zm., dalej: „O.p.”):
      Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, w
      przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem
      podatników:
      1) zaniechać w całości lub w części poboru podatków, określając rodzaj podatku,
        okres, w którym następuje zaniechanie, i grupy podatników, których dotyczy
        zaniechanie;
      2) zwolnić niektóre grupy płatników z obowiązku pobierania podatków lub zaliczek
        na podatki oraz określić termin wpłacenia podatku i wynikające z tego zwolnienia
        obowiązki informacyjne podatników, chyba że podatnik jest obowiązany do
        dokonania rocznego lub innego okresowego rozliczenia tego podatku.
    Na podstawie art. 22 § 1 pkt 1 O.p., w dniu 14 marca 2022 r. zostało opublikowane
    Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 102, dalej jako:
    „Rozporządzenie MF”) w aktualnie obowiązującym brzmieniu zmieniony Rozporządzeniem
    Ministra Finansów z 20 grudnia 2024 r. (Dz. U. 2024 poz. 1912).
    Zgodnie z § 1 Rozporządzenia MF:
      1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od
      kwot:

      1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
      przypadku gdy:
      a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
      mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy
      kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji
      mieszkaniowej, oraz
      b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
      zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
      mieszkaniowej;
      2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
      udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego
      do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania
      ujemnego oprocentowania.
      2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
      1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
      2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
      3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
      umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
      szczególności ubezpieczeń.
      3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne
      niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
      dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.2)),
      zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu
      kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego
      zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do
      całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
      4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym
      lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o
      którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu
      kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie
      wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.
      5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie
      się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
      1) jednego gospodarstwa domowego albo
      2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
      mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
      fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
      podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
      podatku od spadków i darowizn (Dz.U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).
      6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
      gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
      albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi
      osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
      7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
      inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
      osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
      zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.

    Natomiast w myśl § 2 Rozporządzenia MF:
      1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób prawnych od
      dochodu odpowiadającego równowartości umorzonych kwot wierzytelności z tytułu
      kredytów mieszkaniowych, od tej części kapitału tych kredytów, od której następuje
      zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie § 1 ust.
      1 pkt 1, w przypadku gdy:
      1) umorzenia dokonuje podmiot, którego działalność podlega nadzorowi
      państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania
      kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich
      podmiotów;
      2) równowartość umorzonych kwot wierzytelności nie pomniejszyła w jakiejkolwiek
      innej formie przychodu, dochodu, podstawy opodatkowania ani podatku podmiotu
      udzielającego kredytu mieszkaniowego lub umarzającego kwoty wierzytelności z
      tytułu kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem rezerw i odpisów utworzonych na te
      wierzytelności, które zostały rozwiązane w związku z tym umorzeniem, i w
      następstwie ich rozwiązania ustalony został przychód do opodatkowania podatkiem
      dochodowym od osób prawnych.
      2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do podatkowej grupy kapitałowej w
      rozumieniu ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
      prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 2805), przy czym zaniechanie, o którym mowa w ust.
      1, przysługuje wyłącznie do wysokości dochodów spółki tworzącej taką grupę, która
      umorzyła kwoty wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego i jest podmiotem
      określonym w ust. 1 pkt 1.
    Z kolei w świetle § 3 powyższego Rozporządzenia:
      1. Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
      1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
      podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
      uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
      zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
      2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
      nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
      prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale
      w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
      lub udziale w takim prawie, oraz
      3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
      lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
      2. Za kredyt mieszkaniowy uważa się również pożyczkę, o ile spełnia warunki
      określone w ust. 1.
    Natomiast § 4 cytowanego rozporządzenia stanowi, że:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów
      (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Stosownie do § 4a tego rozporządzenia:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, w przypadku pożyczek, o których mowa w §
      3 ust. 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia
      2025 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo bankiem krajowym prowadzącym działalność na
    podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz.U. z 2023 r., poz.
    2488, z późn. zm.; dalej: „Prawo bankowe”). Podstawowym przedmiotem Państwa

    działalności gospodarczej jest wykonywanie czynności bankowych na podstawie i zgodnie
    z wymogami Prawa bankowego oraz regulacji Komisji Nadzoru Finansowego,
    obejmujących m.in. prowadzenie rachunków bankowych, udzielanie kredytów (pożyczek)
    zarówno podmiotom gospodarczym jak i osobom fizycznym (zabezpieczonych, jak i
    niezabezpieczonych hipoteką), przyjmowanie wkładów pieniężnych, jak również
    działalność powiernicza.
    W ramach prowadzonej działalności bankowej zawierali Państwo przed 2009 r. z osobami
    fizycznymi nie prowadzącymi działalności gospodarczej – konsumentami (dalej: Klienci) m.
    in. umowy o kredyt/pożyczkę hipoteczną na cele mieszkaniowe w walutach obcych. Cele
    mieszkaniowe obejmowały wydatki na cele, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 UPDOF.
    Umowy te początkowo były w dolarach (USD) i euro (EUR), ale z czasem największe
    znaczenie (popularność) zyskały kredyty we franku szwajcarskim (CHF) z uwagi na
    relatywnie duży dysparytet stóp procentowych pomiędzy Polską a Szwajcarią, co
    przekładało się na istotnie niższy dla Klientów koszt rat kredytowych a także większą
    dostępność dla Klientów (mniejszy koszt przyszłych rat oznaczał niższe wymogi w zakresie
    zdolności kredytowej Klientów warunkujące uzyskanie kredytu lub pożyczki).
    Umowy były udzielane przez Bank na następujących zasadach:
    a) jako kredyt indeksowany do waluty obcej – kredyt był wypłacany przez Bank w złotych
      (PLN), a saldo zadłużenia wyrażone w walucie obcej (np. CHF), w związku z czym jego
      wysokość ulegała zmianie w trakcie okresu kredytowania w zależności od bieżącego
      kursu danej waluty obcej (np. CHF) do PLN, ustalanego w oparciu o tzw. klauzulę
      indeksacyjną (walutową) zawartą w postanowieniach umownych; spłata rat kapitałowo-
      odsetkowych samego kredytu następowała/następuje w PLN, przy zastosowaniu kursu
      danej waluty obcej do PLN z dnia spłaty danej raty kapitałowo-odsetkowej, według
      kursu wymiany z Tabeli kursów Banku lub poprzez obciążenie rachunku w danej
      walucie obcej (np. w CHF), jeżeli Klient zdecydował się na spłatę rat w walucie obcej (w
      takiej sytuacji spłata pomniejszała bieżące saldo zadłużenia w walucie obcej np. CHF);
    b) jako tzw. pożyczka walutowa (denominowana) – kwota pożyczki była wyrażona
      (denominowana) w umowie w walucie obcej, sama pożyczka była domyślnie
      wypłacana w danej walucie obcej, chyba że Klient zawnioskował o wypłatę w PLN (np. z
      uwagi na finansowanie ceny w PLN za lokal mieszkalny), co w praktyce było często
      spotykane – pożyczka była wypłacana w PLN jako równowartość wyrażonej w umowie
      kwoty pożyczki w walucie obcej z dnia jej wypłaty, ustalonej według kursu wymiany
      danej waluty obcej do PLN. Różnica w stosunku do kredytu indeksowanego polegała
      na tym, że pożyczkobiorca przy pożyczce walutowej nie wiedział w chwili podpisywania
      umowy ile dokładnie zostanie wypłaconych środków w PLN (kredyt wyrażony w
      walucie obcej był przewalutowywany na PLN po kursie z dnia uruchomienia pożyczki a
      nie z dnia zawarcia umowy). W przypadku kredytu indeksowanego kursem waluty
      obcej kwota kredytu w PLN była znana w chwili zawierania umowy. Z chwilą jego
      wypłaty, saldo zadłużenia pożyczkobiorcy (Klienta) było przeliczone na walutę obcą
      (np. CHF) wedle kursu kupna danej waluty wyznaczanego przez Bank w dniu wypłaty
      pożyczki lub jej transzy.
    Obie umowy (zabezpieczone hipoteką) opisane pod lit. a-b) są łącznie określane jako
    „kredyty walutowe”. Kredyty walutowe spełniają również definicję „kredytu
    mieszkaniowego”, o którym mowa w § 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11
    marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych
    dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele
    mieszkaniowe – dalej jako „rozporządzenie CHF”.
    Podobne kredyty walutowe, zwłaszcza indeksowane/denominowane do CHF (tzw. kredyty
    frankowe), były udzielane również przez inne banki w Polsce niemal do końca pierwszej

    dekady XXI wieku. W momencie udzielania takich kredytów ryzyko prawne polegające na
    abuzywności zawartych w umowach klauzul indeksacyjnych było powszechnie uważane za
    niskie lub nieistniejące.
    Ze względu na zawarte w umowach klauzule indeksacyjne, pomiędzy bankami a częścią
    kredytobiorców powstały trwające do dzisiaj spory prawne co do tego czy klauzule
    indeksacyjne są postanowieniami abuzywnymi w rozumieniu z art. 385(1) § 1 ustawy z
    dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny.
    W związku z ryzykiem prawnym i stabilności finansowej oraz toczącymi się już sporami
    sądowymi Bank zawiera i będzie zawierał w przyszłości z Klientami porozumienia
    polegające na przewalutowaniu kredytu walutowego, najczęściej indeksowanego do CHF
    na kredyt w złotych polskich (PLN).
    Zdarzają się przypadki, że Bank zawiera przedmiotowe porozumienia także z Klientami,
    którzy zaciągali kredyty walutowe nie na „własne” potrzeby mieszkaniowe, tylko na
    potrzeby mieszkaniowe swoich dzieci. Klienci zaciągali takie kredyty wraz ze swoimi
    dziećmi (zstępnymi), w tym ich małżonkami jako współkredytobiorcy, lub na ich rzecz
    (stroną umowy nie były wówczas dzieci Klientów i ich małżonkowie), finansując ich
    potrzeby mieszkaniowe (poprzez zakup lokalu mieszkalnego bądź zakup lub budowę
    budynku mieszkalnego jednorodzinnego tzw. domu). W takich przypadkach Klienci (tj.
    rodzice) nie są właścicielami finansowanych nieruchomości (lokali mieszkalnych lub
    budynków mieszkalnych). Właścicielami i zamieszkującymi są ich dzieci wraz z małżonkami
    lub tylko same dzieci bez współmałżonków.
    W sprawie będącej przedmiotem wniosku wszyscy kredytobiorcy nie skorzystali w
    przeszłości z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
    kredytów mieszkaniowych.
    Państwa wątpliwości budzi kwestia, czy w przypadku redukcji części kapitału
    wierzytelności (zadłużenia) Klientów z tytułu kredytu walutowego w wyniku zawartego
    porozumienia, mają Państwo prawo do skorzystania z zaniechania poboru podatku
    dochodowego od osób prawnych zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia CHF, w sytuacji gdy
    kredytobiorcy zaciągnęli przedmiotowe kredyty na nabycie lokali mieszkalnych lub
    budynków mieszkalnych, w których zamieszkiwać będą tylko ich dzieci (samodzielnie lub
    ze swoimi małżonkami).
    Jak stanowi przepis art. 69 ust. 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1646 ze zm., dalej „Prawo bankowe”):
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Ponownie wskazać należy, że zgodnie z § 2 Rozporządzenia MF zarządza się zaniechanie
    poboru podatku dochodowego od osób prawnych od dochodu odpowiadającego
    równowartości umorzonych kwot wierzytelności z tytułu kredytów mieszkaniowych, od tej
    części kapitału tych kredytów, od której następuje zaniechanie poboru podatku
    dochodowego od osób fizycznych na podstawie § 1 ust. 1 pkt 1, w przypadku gdy:
    1) umorzenia dokonuje podmiot, którego działalność podlega nadzorowi państwowego
      organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na
      podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów;
    2) równowartość umorzonych kwot wierzytelności nie pomniejszyła w jakiejkolwiek innej
      formie przychodu, dochodu, podstawy opodatkowania ani podatku podmiotu
      udzielającego kredytu mieszkaniowego lub umarzającego kwoty wierzytelności z tytułu
      kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem rezerw i odpisów utworzonych na te
      wierzytelności, które zostały rozwiązane w związku z tym umorzeniem, i w następstwie

      ich rozwiązania ustalony został przychód do opodatkowania podatkiem dochodowym
      od osób prawnych.
    Zaniechanie poboru podatku do umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z
    tytułu kredytów znajdzie zastosowanie, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące
    przesłanki:
    1. kredyt był zaciągnięty na realizację inwestycji mieszkaniowej;
    2. kredyt był udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do
      udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw;
    3. kredyt był zabezpieczony hipotecznie;
    4. kredytobiorca nie korzystał wcześniej z umorzenia zobowiązania z tytułu innego
      kredytu na własne cele mieszkaniowe zabezpieczonego hipotecznie.
    Z opisu sprawy wynika, że kredyty i pożyczki były zaciągane na cele mieszkaniowe, o
    których mowa w art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w tym
    m.in. nabycie lokali mieszkalnych i zakup lub budowę domu. Zatem główna przesłanka
    została spełniona.
    Ponadto, z przedstawionych przez Państwa informacji wynika, że kredyty i pożyczki były
    udzielane przed dniem 15 stycznia 2015 r., były zabezpieczane hipotecznie, a
    kredytobiorcy i pożyczkobiorcy nie korzystali wcześniej z zaniechania poboru podatku.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości dotyczącej zaciągania kredytów i pożyczek nie na
    „własne” cele mieszkaniowe wskazuję, że rozporządzenie Ministra Finansów z 11 marca
    2022 r. przewiduje zaniechanie poboru podatku dla wszystkich współkredytobiorców,
    niezależnie od tego, czy realizują własne cele mieszkaniowe, czy nie. Istotne jest, żeby
    kredyt mieszkaniowy, którego są współkredytobiorcami został przeznaczony na wydatki, o
    których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W Państwa przypadku przesłanki te – jak już wyżej wskazano – zostały spełnione.
    Wobec spełnienia przesłanek wynikających z omawianego Rozporządzenia mają Państwo
    prawo do skorzystania za zaniechania poboru podatku dochodowego od osób prawnych
    zgodnie z § 2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, w sytuacji gdy
    klienci jako kredytobiorcy zaciągnęli przedmiotowe kredyty na nabycie lokali mieszkalnych
    lub budynków mieszkalnych, w których zamieszkiwać będą tylko ich dzieci (samodzielnie
    lub ze swoimi małżonkami).
    Tym samym Państwa stanowisko w części dotyczącej podatku dochodowego od osób
    prawnych jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia;
        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie

    z opisem zdarzenia przyszłego podanego przez Państwa w złożonym wniosku. W związku
    z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności,
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.