Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.953.2024.2.DJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-06
Teza: Obowiązki płatnika w związku ze zwrotem pracownikowi kosztów używania prywatnego samochodu do celów służbowych.
Słowa kluczowe: cel-cel służbowy; obowiązek-obowiązek płatnika; pracodawca; pracownik; płatnik; samochód-samochód prywatny
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.-Zakłady pracy.; Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Stosunek pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 23b; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 7-art. 32-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 3 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 30 stycznia 2024 r. (wpływ 30 stycznia
    2024 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    X sp. z o.o. (dalej jako: „Spółka" lub „Wnioskodawca") jest spółką kapitałową z siedzibą na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, posiadającą nieograniczony obowiązek podatkowy w
    podatku dochodowym od osób prawnych.
    Głównym przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest (...).
    Spółka zatrudnia na podstawie umów o pracę osoby fizyczne. Osoby zatrudnione przez
    Wnioskodawcę na stanowisku (...) (dalej jako: „Pracownicy”) w ramach wykonywania
    obowiązków służbowych, na polecenie Wnioskodawcy dokonują regularnego
    monitorowania cen (...) w obrębie danego obszaru geograficznego.
    Do monitorowania cen, Pracownicy używają samochodów prywatnych i otrzymują z tego
    tytułu zwrot kosztów w postaci tzw. „kilometrówki”, tj. iloczynu kilometrów, ustalonego na
    podstawie ewidencji przebiegu pojazdu i stawki za kilometr, obliczonej zgodnie z § 2
    rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków ustalania oraz sposobu
    dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych,
    motocykli i motorowerów, niebędących własnością pracodawcy (t. j. Dz. U. z 2002 r., nr 27,
    poz. 271 z późn. zm., dalej jako: „Rozporządzenie”).
    W zakresie wypłaty świadczenia, o którym mowa powyżej Spółka nie stosuje limitów, o
    których mowa w § 3 Rozporządzenia, gdyż odbywa się ona na podstawie rzeczywiście
    przejechanych kilometrów przez danego Pracownika w miesiącu, a nie na podstawie
    odgórnie ustalonych limitów.
    Dotychczas, Wnioskodawca traktował kilometrówkę wypłacaną Pracownikom jako
    przychód w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 z późn. zm., dalej jako:
    „Ustawa o PIT”). W konsekwencji, Spółka obecnie pobiera z tego tytułu zaliczkę na podatek
    dochodowy od osób fizycznych.
    Wnioskodawca powziął jednak wątpliwość, czy przedmiotowa kilometrówka wypłacana
    Pracownikom powinna stanowić przychód tych Pracowników, ze względu na fakt, iż w
    ocenie Wnioskodawcy to w wyłącznym interesie Spółki leży, aby Pracownicy sprawdzali
    ceny (...). Pracownicy monitorują więc ceny (...) wyłącznie na zlecenie Wnioskodawcy w
    ramach realizacji obowiązków służbowych, nie realizując przez to żadnego prywatnego
    celu.
    W piśmie, stanowiącym uzupełnienie podania doprecyzowali Państwo, że przedmiotem
    Państwa zapytania jest kwestia obowiązków Spółki jako płatnika w związku ze zwrotem
    pracownikom kosztów używania przez nich prywatnych samochodów do celów
    służbowych w formie tzw. „kilometrówki” w ramach jazd lokalnych.
    W umowach o pracę zawieranych z Pracownikami (będącymi przedmiotem zapytania) jako
    stałe miejsce wykonywania pracy może być wskazana:
    - miejscowość, w której znajduje się (...), będąca miejscem pracy (i odpowiednio na
      terenie tej miejscowości wykonywane są jazdy lokalne zgodnie z obowiązkami
      Pracowników),

    albo
    - miejscowość, w której znajduje się (...), będąca miejscem pracy wraz ze wskazaniem
      okolicznych miejscowości w zakresie których wykonywane są jazdy lokalne zgodnie z
      obowiązkami Pracowników,
    albo
    - gmina/powiat, na terenie których znajduje się (...) i wykonywane są jazdy lokalne
      zgodnie z obowiązkami Pracowników.
    Miejsce zamieszkania Pracowników może znajdować się w miejscu, w której znajduje się
    siedziba Spółki albo w miejscu położenia zakładu pracy/stałego miejsca wykonywania
    pracy zgodnie z zawartymi umowami o pracę bądź poza ww. miejscami.
    Używanie przez Pracowników swoich prywatnych samochodów do celów służbowych
    wynika z zawartych z tymi Pracownikami dodatkowych umów cywilnoprawnych. Z zapisów
    przywołanych umów wynika, że Pracownik zobowiązuje się do używania samochodu
    prywatnego do jazd lokalnych w celach służbowych, związanych z działalnością
    gospodarczą prowadzoną przez Pracodawcę.
    Co do zasady Pracownicy są właścicielami samochodów, aczkolwiek mogą występować
    przypadki, w których Pracownik nie jest właścicielem, lecz posiadaczem/użytkownikiem
    pojazdu. Przedmiotowe samochody są samochodami osobowymi.
    Zwrot przez Państwa kosztów używania przez Pracowników prywatnych samochodów do
    celów służbowych wynika z zawartych z tymi Pracownikami dodatkowych umów
    cywilnoprawnych oraz ewidencji, do prowadzenia których zobowiązują ich postanowienia
    tychże umów.
    Umowa stanowi, że zwrot przez Pracodawcę na rzecz Pracownika kosztów używania
    samochodu prywatnego do jazd lokalnych w celach służbowych związanych z działalnością
    gospodarczą prowadzoną przez Pracodawcę, następuje na podstawie prowadzonej przez
    Pracownika ewidencji przebiegu pojazdu - samochodu prywatnego oraz obowiązującej
    stawki za 1 km przebiegu tego pojazdu, określonej w aktualnym rozporządzeniu Ministra
    Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu
    dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych,
    motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. Nr 27, poz. 271 z
    późn. zm.; dalej jako: „Rozporządzenie”).
    Używanie przez Pracowników prywatnych samochodów do celów służbowych odbywa się
    za ich uprzednią zgodą. Pracownik może nie wyrazić zgody. Zwracają Państwo przy tym
    uwagę, że samochody są przez Pracowników wykorzystywane do realizacji zadań
    służbowych zlecanych przez Pracodawcę.
    Zwrot kosztów z tytułu używania prywatnych samochodów Pracowników do celów
    służbowych jest w ocenie Wnioskodawcy dokonywany w interesie Pracodawcy, gdyż to
    Pracodawca jest zobowiązany ponosić koszty swojej działalności i nie powinien ich
    przerzucać na Pracowników. W ocenie Wnioskodawcy, Pracodawca nie może odmówić
    Pracownikowi zwrotu tego typu kosztów, w sytuacji gdy zleca Pracownikowi wykonanie
    zadania służbowego z użyciem prywatnego samochodu.
    Przedmiotowy wniosek o interpretację nie dotyczy zwrotu kosztów związanych z
    używaniem prywatnych samochodów do celów służbowych w ramach podróży
    służbowych w rozumieniu art. 77 (5) Kodeksu pracy.
    Obowiązek zapewnienia Pracownikom ww. zwrotu wynika z postanowień umownych
    zawartych w indywidualnych umowach cywilnoprawnych łączących Spółkę i Pracowników.
    Należy jednak wskazać, że zgodnie z art. 94 ustawy Kodeks pracy z dnia 26 czerwca 1974
    roku (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 1465, z późn. zm.) pracodawca jest obowiązany w
    szczególności do m.in. organizacji pracy w sposób zapewniający pełne wykorzystanie
    czasu pracy oraz do organizacji pracy w sposób zapewniający zmniejszenie uciążliwości

    pracy. Przepisy Kodeksu pracy nie wymieniają enumeratywnie wszystkich wydatków
    związanych ze świadczeniem pracy, które powinien ponosić pracodawca, ale w ocenie
    Wnioskodawcy pracodawca nie może przerzucać kosztów prowadzenia działalności na
    pracowników.
    Spółka (Państwo) jako Wnioskodawca nie stanowi zakładu pracy, którego działalność jest
    regulowana przez odrębną ustawę, z przepisów której wynika wprost możliwość
    przyznania Pracownikom prawa do zwrotu przez Spółkę kosztów poniesionych przez
    Pracowników z tytułu używania pojazdu stanowiącego własność tych Pracowników dla
    potrzeb Spółki, ani ustawy, z przepisów której wynika wprost obowiązek ponoszenia ww.
    kosztów przez Spółkę.

## Pytanie

Czy w związku ze zwracaniem Pracownikom kosztów z tytułu używania przez nich
    prywatnych samochodów do celów służbowych w formie opisanej kilometrówki po stronie
    Pracowników powstanie przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    od osób fizycznych, a na Spółce będą ciążyły obowiązki płatnika podatku dochodowego od
    osób fizycznych (dalej jako: „PIT) w rozumieniu art. 32 ust. 1 Ustawy o PIT lub obowiązek
    informacyjny wynikający z art. 39 ust. 3 Ustawy o PIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, zwrot Pracownikom kosztów używania przez nich prywatnych
    samochodów do celów służbowych w formie kilometrówki nie powoduje po ich stronie
    powstania przychodu, a na Spółce nie ciążą obowiązki płatnika, o których mowa w art. 32
    ust. 1 Ustawy o PIT ani obowiązek informacyjny wynikający z art. 39 ust. 3 Ustawy o PIT.
    UZASADNIENIE
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 Ustawy o PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają
    wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c
    oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano
    poboru podatku.
    Natomiast zgodnie z w art. 11 ust. 1 Ustawy o PIT, za przychód uważa się, z zastrzeżeniem
    art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych
    instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f,
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo
    odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b Ustawy o PIT.
    Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 1 Ustawy o PIT za odrębne źródło przychodu ustawodawca
    uznaje m.in. stosunek pracy, do którego zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. ustawy zalicza się
    wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź
    ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w
    szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe,
    różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne
    kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto
    świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych
    nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
    Należy zauważyć, że użyty w art. 12 ust. 1 Ustawy o PIT zwrot "w szczególności" oznacza,
    że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Za przychody ze stosunku
    pracy uważa się zatem wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia, które skutkują
    powstaniem trwałego przysporzenia majątkowego, mającego swoje źródło w stosunku
    służbowym łączącym danego pracownika z jego pracodawcą. Powyższe oznacza, że
    przychodem ze stosunku pracy są nie tylko wynagrodzenia lub inne wypłaty gotówkowe,
    wynikające wprost z postanowień umowy o pracę czy też regulaminu wynagradzania, lecz
    także inne świadczenia pieniężne i rzeczowe (w tym te, które charakteryzują się

    nieodpłatnością lub częściową odpłatnością), które dotyczą obowiązków wykonywanych w
    ramach stosunku pracy.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 23b Ustawy o PIT, nie stanowi przychodu zwrot
    kosztów poniesionych przez pracownika z tytułu używania pojazdów stanowiących
    własność pracownika, dla potrzeb zakładu pracy, w jazdach lokalnych, jeżeli obowiązek
    ponoszenia tych kosztów przez zakład pracy albo możliwość przyznania prawa do zwrotu
    tych kosztów wynika wprost z przepisów innych ustaw - do wysokości miesięcznego
    ryczałtu pieniężnego albo do wysokości nieprzekraczającej kwoty ustalonej przy
    zastosowaniu stawek za 1 kilometr przebiegu pojazdu, określonych w odrębnych
    przepisach wydanych przez właściwego ministra, jeżeli przebieg pojazdu, z wyłączeniem
    wypłat ryczałtu pieniężnego, jest udokumentowany w ewidencji przebiegu pojazdu
    prowadzonej przez pracownika.
    Biorąc pod uwagę wyżej przytoczone przepisy należy zatem zbadać, czy zwracanie
    Pracownikom przez Spółkę kosztów wykorzystywania prywatnych samochodów do celów
    służbowych w postaci kilometrówki powoduje po ich stronie powstanie przychodu
    kwalifikowanego dla celów PIT jako przychód ze stosunku pracy i czy w konsekwencji na
    Spółce ciążą obowiązki płatnika PIT (w rozumieniu art. 32 ust. 1 Ustawy PIT) lub obowiązek
    informacyjny (wynikający z art. 39 ust. 3 Ustawy o PIT).
    Za przychód, należy uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, mającego zarówno
    formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Dla celów podatkowych nieodpłatne świadczenie obejmuje działanie lub
    zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne,
    których następstwem jest uzyskanie korzyści przez daną osobę fizyczną kosztem innego
    podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób
    prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne świadczenie - to jest niezwiązane z kosztami
    lub inną formą ekwiwalentu świadczenie, które prowadzi do rzeczywistego przysporzenia
    majątku innej osoby, mającego konkretny wymiar finansowy.
    Przysporzenie musi mieć charakter trwały oraz definitywny oraz nie może mieć charakteru
    zwrotnego. Stąd też wszystkie kwoty otrzymywane "tytułem zwrotnym", takie jak pożyczki,
    kaucje itp., nie są zaliczane do przychodów podatkowych. Zgodnie z poglądami
    wyrażonymi przez Trybunał Konstytucyjny, a także w orzecznictwie Naczelnego Sądu
    Administracyjnego (por. uchwały z dnia: 24 maja 2010 roku - sygn. akt. II FPS 1/10; 24
    października 2011 roku - sygn. akt. II FPS 7/10; oraz wyrok z dnia 25 kwietnia 2013 roku -
    sygn. akt II FSK 1828/11), świadczenia uzyskiwane od pracodawcy, niezależnie od tego czy
    są dokonywane w formie pieniężnej, czy w formie świadczenia rzeczowego lub usługi, aby
    podlegały opodatkowaniu muszą prowadzić do pojawienia się po stronie pracownika
    dochodu, czyli korzyści majątkowej, która może wystąpić w postaci powiększenia aktywów
    albo zaoszczędzenia wydatków.
    Mając na uwadze powyższe należy wskazać, że Pracownicy otrzymują kilometrówkę, która
    w istocie stanowi zwrot poniesionych przez nich kosztów z tytułu używania przez nich
    samochodów prywatnych do celów służbowych. W opisanym stanie faktycznym
    Pracownicy ponoszą koszt związany ze świadczeniem pracy na rzecz Wnioskodawcy, a
    Wnioskodawca jedynie zwraca Pracownikom ten koszt. W konsekwencji nie dochodzi do
    zwiększenia aktywów po stronie Pracowników, ponieważ Wnioskodawca wyrównuje
    uszczerbek majątkowy jaki Pracownicy ponieśli w związku z używaniem prywatnego
    samochodu do celów służbowych. W opisanej sytuacji nie może zatem dojść do powstania
    po stronie Pracowników przychodu (dochodu) podlegającego opodatkowaniu, gdyż takie
    przysporzenie miałoby jedynie pozorny charakter.
    Pracownicy w przypadku otrzymania świadczenia, o którym mowa powyżej nie
    oszczędzają też wydatków, które i tak by ponieśli. Należy zwrócić uwagę, że gdyby nie
    polecenie służbowe i obowiązek jego wykonania wynikający z zawartych umów o pracę,
    Pracownicy nie mieliby potrzeby sprawdzania cen (...) , tj. w opisanym przypadku, nie
    ponieśliby kosztu na wykorzystanie prywatnych samochodów do celów służbowych.

    Niezasadnym w opinii Wnioskodawcy byłoby zatem uznanie, że Pracownicy zaoszczędzają
    na wydatku, który i tak musieliby ponieść, gdyż w istocie nie musieliby ponosić tego
    wydatku, gdyby nie zostało im wydane polecenie służbowe i nie byliby zobowiązani do
    realizacji tego obowiązku służbowego.
    W konsekwencji, w obliczu braku rzeczywistego, definitywnego i wymiernego
    przysporzenia majątkowego po stronie Pracowników, w ocenie Wnioskodawcy u
    Pracowników nie powstaje przychód podlegający opodatkowaniem PIT w związku z
    otrzymaniem przez nich opisanego zwrotu kosztów używania samochodu prywatnego do
    celów służbowych w formie kilometrówki. Wnioskodawca zwraca także uwagę, że przepisy
    Ustawy o PIT nie definiują pojęcia "nieodpłatnego świadczenia". W uchwałach z dnia 18
    listopada 2002 roku (sygn. akt II FPS 9/02) oraz z dnia 16 października 2006 roku (sygn. akt
    II FPS 1/06), Naczelny Sąd Administracyjny (również jako: „NSA") ustalił znaczenie terminu
    nieodpłatnego świadczenia na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych. NSA stwierdził bowiem, że ma ono szerszy zakres niż w prawie cywilnym,
    ponieważ obejmuje wszelkie zjawiska o charakterze gospodarczym i zdarzenia prawne,
    których konsekwencją jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie
    zdarzenia prawne oraz gospodarcze w działalności osób prawnych, których następstwem
    jest nieodpłatne, czyli niezwiązane z kosztami lub inną formą świadczenia przysporzenie
    majątku tej osobie, mające wyraźny finansowy wymiar.
    W uchwale z dnia 24 maja 2010 roku (sygn. akt II FPS 1/10) NSA potwierdził powyższe
    stanowisko i wskazał, że takie same postanowienia mają zastosowanie w stosunku do
    sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w zw. z art. 12 ust. 1 i ust. 3 Ustawy o PIT.
    Z kolei pojęcie „innych świadczeń pracowniczych” było przedmiotem analizy Trybunału
    Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 8 lipca 2014 roku (sygn. akt K 7/13, dalej jako:
    „Wyrok TK") wskazał kryteria, jakimi należy się kierować podczas określania przychodu z
    tytułu nieodpłatnych świadczeń na rzecz pracownika. Zgodnie z Wyrokiem TK, aby dane
    świadczenie mogło stanowić przychód z „innych nieodpłatnych świadczeń" w ramach
    pełnionych obowiązków służbowych, musi ono spełniać łącznie trzy warunki:
    a) dane świadczenie zostało spełnione za zgodą pracownika (tj. skorzystał z niego w pełni
      dobrowolnie);
    b) świadczenie to zostało spełnione w interesie pracownika (a nie w interesie
      pracodawcy) i przyniesie mu rzeczywistą korzyść w postaci przysporzenia
      (powiększenia aktywów) lub pozwoli uniknąć mu wydatków, które normalnie musiałby
      ponieść;
    c) korzyść ta jest wymierna i możliwa do przypisania indywidualnemu pracownikowi (tzn.
      nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów/pracowników).
    Mając na uwadze powyższe należy wskazać, iż w przypadku analizowanej kilometrówki
    wypłacanej Pracownikom jako zwrot kosztu używania samochodu prywatnego do celów
    służbowych spełnione są warunki a) i c). Natomiast w ocenie Wnioskodawcy nie jest
    spełniony warunek b), tj. przedmiotowe świadczenie jest spełnione w interesie
    pracodawcy, a nie Pracowników i nie przynosi Pracownikom korzyści w postaci
    przysporzenia lub zaoszczędzenia wydatku.
    Wnioskodawca ma na uwadze, że co prawda Wyrok TK dotyczy nieodpłatnych świadczeń a
    nie świadczeń pieniężnych, jednak wykładnia przepisów Ustawy o PIT dotyczących
    przychodu ze stosunku pracy dokonana przez Trybunał Konstytucyjny ma charakter
    uniwersalny i znajduje zastosowanie nie tylko w sprawach dotyczących przychodów
    pracowniczych z tytułu nieodpłatnych świadczeń (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 marca 2024 roku - sygn. akt I SA/ŁD 72/24).
    Opisane w stanie faktycznym świadczenie (zwrot kosztów w formie kilometrówki) jest
    świadczeniem spełnionym w interesie Wnioskodawcy, a nie w interesie jego Pracowników.
    W opinii Spółki, za fundamentalne należy uznać, że to na pracodawcy ciąży obowiązek

    zapewnienia środków oraz narzędzi pracy potrzebnych pracownikom do świadczenia
    pracy. Pracodawca nie może przenosić kosztów pracy na pracownika. Natomiast w
    momencie, gdy pracodawca nie zapewnia pracownikowi samochodu służbowego, a
    wymaga od pracownika realizacji obowiązków służbowych przy użyciu prywatnego
    samochodu, to dochodzi do sytuacji, w której to pracownik ponosi koszty świadczenia
    pracy.
    Należy przy tym wskazać, że zgodnie z art. 94 ustawy Kodeks pracy z dnia 26 czerwca 1974
    roku (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1465, z późn. zm.) pracodawca jest obowiązany w
    szczególności do m.in. organizacji pracy w sposób zapewniający pełne wykorzystanie
    czasu pracy oraz do organizacji pracy w sposób zapewniający zmniejszenie uciążliwości
    pracy. Na powyższe wskazuje także NSA w swoim orzecznictwie (np. w wyrokach: z dnia 16
    października 2019 roku - sygn. akt II FSK 3531/17 oraz z dnia 14 września 2023 roku - sygn.
    akt II FSK 2632/20).
    Przepisy Kodeksu pracy nie wymieniają enumeratywnie wszystkich wydatków związanych
    ze świadczeniem pracy, które powinien ponosić pracodawca, ale nie zmienia to faktu, że
    pracodawca nie może przerzucać kosztów prowadzenia działalności na pracowników.
    Przeciwny wniosek prowadziłby do sytuacji, w której np. udostępnienie pracownikowi
    przestrzeni biurowej czy też sprzętu komputerowego stanowiłoby dla niego przychód z
    uwagi na zaoszczędzenie przez pracownika wydatku, który i w innym wypadku musiałby
    ponieść we własnym zakresie, aby skutecznie świadczyć pracę (np. zakup komputera i
    wynajem biura).
    Podsumowując powyższe rozważania, w opinii Wnioskodawcy opisane w stanie
    faktycznym świadczenie jest spełnione w interesie Spółki, ponieważ to właśnie na Spółce
    jako pracodawcy spoczywa obowiązek zapewnienia Pracownikom warunków i narzędzi
    pracy, a jednocześnie to Spółka jest beneficjentem czynności wykonywanych przez
    Pracowników, gdyż to Spółka potrzebuje informacji o cenach (...) dla podejmowania decyzji
    biznesowych.
    Co więcej według Wnioskodawcy, należy także zwrócić uwagę na dyskryminacyjny
    charakter wykładni prowadzącej do uznania, że zwrot kosztów użytkowania samochodu
    prywatnego do celów służbowych stanowi przychód w rozumieniu Ustawy o PIT.
    W świetle Konstytucji RP należy stwierdzić, że wykładnia uznająca, że zwrot kosztów
    użytkowania samochodu prywatnego do celów służbowych stanowi przychód w
    rozumieniu ustawy o PIT dyskryminuje pracowników, którzy używają samochodu
    prywatnego do celów służbowych. Nie budzi wątpliwości, że z tytułu korzystania z
    samochodu służbowego do celów służbowych (także w jazdach lokalnych) nie powstaje u
    pracownika przychód. Tymczasem, gdy pracownik nie otrzymuje od pracodawcy
    samochodu służbowego, a wykonuje na jego zlecenie obowiązki służbowe korzystając z
    prywatnego samochodu to nie dość, że zużywa własny majątek do świadczenia pracy,
    ponosi koszty paliwa i amortyzacji samochodu, to jeszcze zwracane mu koszty miałyby
    stanowić przychód, który miałby być obciążony podatkiem.
    W przypadku uznania świadczenia opisanego we wniosku za przychód dochodzi do
    dyskryminacji podmiotów podobnych (pracowników) z uwagi na sposób wykonywania
    przez nich obowiązków pracowniczych. Pracownik korzystający z samochodu służbowego
    nie ponosi dodatkowego ciężaru fiskalnego z tego tytułu (podatek dochodowy), natomiast
    pracownik korzystający z samochodu prywatnego w celach służbowych jest w takim
    przypadku obciążony dodatkowym ciężarem fiskalnym.
    Dodatkowo, w ocenie Wnioskodawcy niezasadna jest wykładnia systemowa pojęcia
    przychodu oparta na art. 21 ust. 1 pkt 23b Ustawy o PIT. W ocenie Wnioskodawcy
    przedmiotowy przepis w ogóle nie ma zastosowania, gdyż we wskazanym stanie
    faktycznym po stronie Pracowników nie powstaje przychód, zatem bezprzedmiotowe jest
    rozpatrywanie opisanej sytuacji w świetle powołanego przepisu. Jednocześnie
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że niezasadne jest bezwzględne odwoływanie się do

    zasady racjonalności ustawodawcy i stwierdzanie, że racjonalny ustawodawca nie
    wprowadziłby do Ustawy o PIT przepisu art. 21 ust. 1 pkt 23b, gdyby ryczałt z tytułu
    służbowych jazd lokalnych miał w ogóle nie być przychodem pracowników. Jak trafnie
    zauważył NSA w wyroku z dnia 14 września 2023 roku sygn. akt II FSK 2632/20 - cyt.:
    „Domniemanie interpretacyjne co do racjonalności ustawodawcy nie ma bowiem
    charakteru bezwzględnego. Pamiętać przy tym należy o braku regulacji prawnych
    dotyczących wprost zasad opodatkowania należności pieniężnych wypłacanych tytułem
    zwrotu wydatków, które to należności nie stanowią dla podatnika (pracownika) realnego
    przysporzenia w postaci zwiększenia aktywów lub zmniejszenie wydatków. Nie sposób
    uznać, że celem ustawodawcy było opodatkowanie należności wypłacanej tytułem zwrotu
    wydatków poniesionych przez pracownika „za pracodawcę”, gdy wypłata tej należności nie
    stanowi dla pracownika realnego przysporzenia, bez możliwości obliczenia dochodu z
    uwzględnieniem kosztów uzyskania przychodu.”
    Ponadto, zdaniem Wnioskodawcy w przypadku uznania zwrotu kosztów z tytułu
    korzystania przez Pracowników z samochodów prywatnych do celów służbowych za
    przychód, nie byłoby sprawiedliwe wyłączenie możliwości zaliczenia tych kosztów do
    kosztów uzyskania przychodu pracowników. Tymczasem, takie zaliczenie do kosztów nie
    jest możliwe z uwagi na sposób określenia kosztów uzyskania przychodu ze stosunku
    pracy, gdzie koszty są określone ryczałtowo. Koszty te mogą być podwyższone, ale
    wyłącznie w sytuacji, gdy koszt dojazdu do pracy przewyższa koszty ryczałtowe (koszty
    jazd lokalnych opisanych w stanie faktycznym nie stanowią natomiast kosztów dojazdu do
    pracy).
    Na powyższe wskazywał m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia
    21 marca 2024 roku - sygn. akt. I SA/ŁD 72/24 oraz przez NSA w wyroku z dnia 14 września
    2023 roku - sygn. akt II FSK 2632/20.
    Uwzględniając powyższe rozważania oraz wskazane przepisy zdaniem Spółki, po stronie
    Pracowników nie powstanie przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 11 ust. 1 w zw.
    z art. 12 ust. 1 Ustawy o PIT w związku z wypłatą na ich rzecz kilometrówki jako zwrotu
    kosztów używania samochodów prywatnych do celów służbowych.
    Zgodnie z art. 32 ust. 1 Ustawy o PIT, zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami
    prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są
    obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy
    od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku
    pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
    ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
    nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Z przytoczonego przepisu wynika, że obowiązki płatnika powstają, gdy pomiędzy
    podmiotem wypłacającym (pracodawcą) a podatnikiem (pracownikiem) istnieje wiążący
    stosunek pracy, w ramach którego ten podatnik otrzymuje przychód podatkowy.
    Natomiast na podstawie art. 39 ust. 3 Ustawy o PIT, osoby fizyczne prowadzące
    działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej są obowiązane przesłać podatnikowi oraz
    urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy
    według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku
    podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego
    naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych
    wykonuje swoje zadania, imienne informacje o wysokości dochodu, o którym mowa w art.
    30b ust. 2, sporządzone według ustalonego wzoru.
    W konsekwencji należy dojść do wniosku, iż warunkiem istnienia obowiązków płatnika (w
    tym obowiązku informacyjnego) dla określonego podmiotu (tj. Spółki) jest fakt
    dokonywania przez ten podmiot określonych rodzajów świadczeń wymienionych w
    powyższych przepisach, które w konsekwencji powodują powstanie po stronie podatnika

    przychodu, podlegającego opodatkowaniu PIT. Warunek ten nie jest spełniony w
    przypadku Wnioskodawcy z uwagi na to, że Spółka nie dokonuje wypłaty świadczenia, z
    którym wiąże się powstanie przychodu po stronie jej Pracowników. Tym samym, na Spółce
    nie będzie ciążył żaden obowiązek płatnika PIT (w tym obowiązek informacyjny).
    Podsumowując, w opinii Wnioskodawcy po stronie Pracowników nie powstaje przychód
    dla celów PIT w związku z wypłatą kilometrówki stanowiącej zwrot kosztów z tytułu
    używania samochodu prywatnego do celów służbowych, przez co na Spółce w związku z
    wypłatą przedmiotowego świadczenia nie ciążą żadne obowiązki płatnika ani obowiązki
    informacyjne.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 111):
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Art. 11 ust. 1 powołanej ustawy stanowi, że:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Jak wynika z art. 12 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów
    stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są
    więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem
    przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą
    stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do
    przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego od

    pracodawcy świadczenia. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia
    wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody
    (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z
    faktem wykonywania pracy.
    Stosownie do art. 12 ust. 4 przywołanej ustawy:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    Według art. 32 ust. 1 wskazanej ustawy:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Natomiast art. 38 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
      płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według
      siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
      Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje
      różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    Jak stanowi art. 39 ust. 1 tejże ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32, art. 33 i art. 35, są obowiązani przesłać
      podatnikowi i urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje
      zadania, a w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi
      skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w
      sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania, imienne
      informacje sporządzone według ustalonego wzoru. Informację, o której mowa w
      zdaniu pierwszym, sporządza się również w przypadku dokonywania wypłaty
      świadczeń określonych w art. 21 ust. 1 pkt 46, 74, 148 i 152-154. W informacji tej
      wykazuje się również dochody zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu
      podwójnego opodatkowania lub innych umów międzynarodowych.
    W myśl art. 39 ust. 3 ww. ustawy:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej są
      obowiązane przesłać podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego
      naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika
      wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2a,
      urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy
      w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania, imienne
      informacje o wysokości dochodu, o którym mowa w art. 30b ust. 2, sporządzone
      według ustalonego wzoru.
    Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że zawierają Państwo z
    pracownikami umowy cywilnoprawne w sprawie używania ich prywatnych samochodów
    osobowych do celów służbowych w jazdach lokalnych. Z tego tytułu wypłacają Państwo

    tymże pracownikom kwoty będące zwrotem kosztów w formie tzw. „kilometrówki”.
    Wątpliwość Państwa budzi kwestia, czy w związku z przedmiotowym zwrotem po stronie
    pracowników powstanie przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    od osób fizycznych, a na Państwu będą ciążyły obowiązki płatnika podatku dochodowego
    od osób fizycznych w rozumieniu art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych lub obowiązek informacyjny wynikający z art. 39 ust. 3 ww. ustawy.
    Art. 34a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j. Dz. U. z 2024
    r. poz. 1539 ze zm.) stanowi, że:
      Na podstawie umów cywilnoprawnych mogą być używane, do celów służbowych,
      samochody osobowe, motocykle i motorowery niebędące własnością pracodawcy.
    Na mocy art. 34a ust. 2 omawianej ustawy:
      Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do
      spraw finansów publicznych określa, w drodze rozporządzenia, warunki ustalania
      oraz sposób dokonywania zwrotu kosztów używania pojazdów, o których mowa w
      ust. 1, uwzględniając rodzaj pojazdu mechanicznego, jego pojemność oraz limit
      kilometrów w zależności od liczby mieszkańców w danej gminie lub mieście,
      właściwych ze względu na miejsce zatrudnienia pracownika.
    W świetle § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie
    warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów
    służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością
    pracodawcy (Dz. U. z 2002 r. Nr 27 poz. 271 ze zm.):
        1. Zwrot kosztów używania przez pracownika w celach służbowych do jazd
          lokalnych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących
          własnością pracodawcy, zwanych dalej "pojazdami do celów służbowych",
          następuje na podstawie umowy cywilnoprawnej, zawartej między pracodawcą a
          pracownikiem, o używanie pojazdu do celów służbowych, na warunkach
          określonych w rozporządzeniu.
        2. Zwrot kosztów używania przez pracownika pojazdu do celów służbowych poza
          miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym
          miejscem pracy pracownika, określają przepisy w sprawie szczegółowych zasad
          ustalania oraz wysokości należności przysługujących pracownikowi z tytułu
          podróży służbowej na obszarze kraju.
    Stosownie do § 2 ust. 1 przytoczonego rozporządzenia:
      Koszty używania pojazdów do celów służbowych pokrywa pracodawca według
      stawek za 1 kilometr przebiegu pojazdu, które nie mogą być wyższe niż:
        1) dla samochodu osobowego:
                                  3a) pojemności skokowej silnika do 900 cm – 0,89 zł,
                                      3b) o pojemności skokowej silnika powyżej 900 cm – 1,15 zł,
        2) dla motocykla – 0,69 zł,
        3) dla motoroweru – 0,42 zł.
    Stosownie do § 3 ww. rozporządzenia:
        1. Miesięczny limit kilometrów na jazdy lokalne, z uwzględnieniem ust. 2-4, ustala
          pracodawca.
        2. Limit, o którym mowa w ust. 1, ustalony w zależności od liczby mieszkańców w
          danej gminie lub mieście, w których pracownik jest zatrudniony, nie może
          przekroczyć, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4:

        1) 300 km - do 100 tys. mieszkańców,
        2) 500 km - ponad 100 tys. do 500 tys. mieszkańców,
        3) 700 km - ponad 500 tys. mieszkańców.
        3. Limit, o którym mowa w ust. 1, dla pojazdów do celów służbowych w służbie
          leśnej oraz w służbie parków narodowych może zostać podwyższony, przy czym
          nie może on przekroczyć 1500 km.
        4. Limit, o którym mowa w ust. 1, dla pojazdów do celów służbowych w służbach
          ratowniczych i w innych właściwych instytucjach w sytuacji zagrożenia klęską
          żywiołową lub usuwania jej skutków, albo skutków katastrofy ekologicznej,
          może zostać podwyższony, przy czym nie może on przekroczyć 3 000 km.
    Wedle § 4 komentowanego rozporządzenia:
        1. Zwrot kosztów używania pojazdów do celów służbowych następuje w formie
          miesięcznego ryczałtu obliczonego jako iloczyn stawki za 1 kilometr przebiegu, o
          której mowa w § 2, i miesięcznego limitu przebiegu kilometrów na jazdy lokalne,
          o którym mowa w § 3, po złożeniu przez pracownika pisemnego oświadczenia o
          używaniu przez niego pojazdu do celów służbowych w danym miesiącu.
          Oświadczenie to powinno zawierać dane dotyczące pojazdu (pojemność silnika,
          marka, numer rejestracyjny) oraz określać ilość dni nieobecności pracownika w
          miejscu pracy w danym miesiącu z powodu choroby, urlopu, podróży służbowej
          lub innej nieobecności, a także ilość dni, w których pracownik nie dysponował
          pojazdem do celów służbowych.
        2. Kwotę ustalonego ryczałtu, o którym mowa w ust. 1, zmniejsza się o jedną
          dwudziestą drugą za każdy roboczy dzień nieobecności pracownika w miejscu
          pracy z powodu choroby, urlopu, podróży służbowej trwającej co najmniej 8
          godzin lub innej nieobecności oraz za każdy dzień roboczy, w którym pracownik
          nie dysponował pojazdem do celów służbowych.
    Dokonując oceny stanu faktycznego przedstawionego w złożonym wniosku, wyjaśnić
    należy, że ustawodawca definiując na potrzeby ustawy pojęcie przychodu w art. 11 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dokonał rozróżnienia pieniędzy i
    wartości pieniężnych od wartości otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń.
    W kontekście powyższego wyjaśniam, że do świadczeń w postaci zwrotu kosztów użycia
    samochodu prywatnego do celów służbowych w formie tzw. „kilometrówki", nie mają
    zastosowania kryteria, o których mowa w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8
    lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13, gdyż pogląd wyrażony w tym wyroku ma zastosowanie
    wyłącznie do świadczeń niepieniężnych. Przy czym świadczeniem niepieniężnym nie jest
    zwrot ww. kosztów. Tego rodzaju świadczenia są świadczeniami pieniężnymi, a co za tym
    idzie ich rozpatrywanie w kontekście kryteriów wskazanych w wyroku Trybunału
    Konstytucyjnego jest niezasadne. Jak bowiem zauważył Trybunał Konstytucyjny, „w
    wypadku świadczenia pieniężnego przysporzenie jest niewątpliwe i niejako
    bezwarunkowe (zawsze oznacza zwiększenie aktywów)".
    Wobec powyższego, kwota przedmiotowego zwrotu wydatków za jazdy lokalne stanowi
    dodatkowe świadczenie otrzymywane przez pracownika od pracodawcy. Obowiązujące
    przepisy prawa pracy nie nakładają również na pracodawcę obowiązku
    zrekompensowania pracownikowi ww. wydatku, tak jak ma to miejsce w przypadku
                        5podróży służbowej, zgodnie z art. 77 ustawy z 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (t. j. Dz.
    U. z 2023 r. poz. 1465 ze zm.), który stanowi, że:

      Pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza
      miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem
      pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową.
    To z kolei prowadzi do wniosku, że w sytuacji nieotrzymania zwrotu poniesionych kosztów
    przez pracownika, musiałby je pokryć on z własnych środków. Zatem przyjęcie
    dodatkowego świadczenia oferowanego przez pracodawcę leży w interesie pracownika,
    gdyż jest równoznaczne z uniknięciem przez niego wydatku jaki musiałby ostatecznie
    ponieść, gdyby pracodawca nie dokonał jego zwrotu.
    W konsekwencji, dokonany przez Państwa zwrot kosztów używania prywatnego
    samochodu pracownika do celów służbowych w ramach jazd lokalnych w formie tzw.
    „kilometrówki" stanowi dla ww. pracownika przychód, o którym mowa w art. 12 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Należy wskazać również, że gdyby wolą ustawodawcy nie było zaliczenie omawianych
    świadczeń do przychodów, to nie zawarłby w katalogu zwolnień przepisu określonego w
    art. 21 ust. 1 pkt 23b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z
    którym:
      Wolny od podatku dochodowego jest zwrot kosztów poniesionych przez pracownika
      z tytułu używania pojazdów stanowiących własność pracownika, dla potrzeb zakładu
      pracy, w jazdach lokalnych, jeżeli obowiązek ponoszenia tych kosztów przez zakład
      pracy albo możliwość przyznania prawa do zwrotu tych kosztów wynika wprost z
      przepisów innych ustaw - do wysokości miesięcznego ryczałtu pieniężnego albo do
      wysokości nieprzekraczającej kwoty ustalonej przy zastosowaniu stawek za 1
      kilometr przebiegu pojazdu, określonych w odrębnych przepisach wydanych przez
      właściwego ministra, jeżeli przebieg pojazdu, z wyłączeniem wypłat ryczałtu
      pieniężnego, jest udokumentowany w ewidencji przebiegu pojazdu prowadzonej
      przez pracownika; przepis art. 23 ust. 7 stosuje się odpowiednio.
    Powyższa regulacja ogranicza jednak krąg podatników mogących skorzystać z
    omawianego zwolnienia do tych, którym przepisy odrębnych ustaw gwarantują możliwość
    przyznania prawa do zwrotu poniesionych kosztów, bądź nakładają na pracodawcę
    obowiązek zwrotu pracownikowi tych kosztów.
    Odrębnymi ustawami, do których odsyła powołany art. 21 ust. 1 pkt 23b są m.in.:
    · ustawa z 5 września 2008 r. o komercjalizacji państwowego przedsiębiorstwa
      użyteczności publicznej „Poczta Polska” (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2064);
    · ustawa z 28 września 1991 r. o lasach (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 530 ze zm.);
    · ustawa z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1283 ze zm.);
    · ustawa z 27 lipca 2001 r. o kuratorach sądowych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1095).
    Z powyższego wynika, że zwrot kosztów poniesionych przez pracownika z tytułu używania
    prywatnego samochodu dla potrzeb zakładu pracy jest wolny od podatku dochodowego,
    jeżeli samochód jest wykorzystywany w jazdach lokalnych, a obowiązek ponoszenia tych
    kosztów przez zakład pracy albo możliwość przyznania prawa do zwrotu tych kosztów
    wynika wprost z przepisów odrębnych ustaw. W pozostałych przypadkach zwrot taki
    stanowi przychód pracownika podlegający opodatkowaniu wraz z innymi przychodami ze
    stosunku pracy.
    Zatem, wskazane zwolnienie swoją dyspozycją obejmuje określone kategorie osób, o
    których mowa w odrębnych ustawach, do których odwołał się ustawodawca.
    Mając na uwadze powyższe ustalenia oraz przedstawiony we wniosku stan faktyczny
    stwierdzić należy, że otrzymana przez Państwa pracownika kwota tytułem zwrotu kosztów
    używania pojazdu prywatnego (samochodu osobowego) do jazd lokalnych w celach
    służbowych w formie opisanej kilometrówki, stanowi przychód pracownika, o którym

    mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający
    opodatkowaniu. Przychód ten nie korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego
    wskazanego w art. 21 ust. 1 pkt 23b cytowanej ustawy, ponieważ Państwa pracownicy, nie
    należąc do określonej przez ustawodawcę kategorii osób, nie spełniają przesłanki zawartej
    w tym przepisie.
    Zatem, w związku z wypłatą ww. kwot ciążą na Państwu obowiązki płatnika, o których
    mowa w art. 32 ust. 1 i art. 38 ust. 1 przywołanej ustawy (tj. obliczania, pobierania i
    wpłacania organowi podatkowemu zaliczki na podatek dochodowy), a w konsekwencji
    także obowiązki, o których mowa w cytowanym wyżej art. 39 ust. 1 ww. ustawy. W
    okolicznościach niniejszej sprawy nie dotyczy natomiast Państwa obowiązek informacyjny
    wynikający z art. 39 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bowiem
    przepis ten odnosi się do przekazywania imiennych informacji podatnikom uzyskującym
    dochody, o których mowa w art. 30b ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (co nie ma miejsca w niniejszej sprawie).

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    W odniesieniu do powołanych przez Państwa we wniosku wyroków sądów, stwierdzam, że
    zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania, ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego,
    czy też zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.