Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPTPB1/415-235/14-4/KSU
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi
Data wydania: 2014-07-16
Teza: Obowiązki płatnika w związku ze zwrotem pracownikowi kosztów zakupu okularów lub szkieł do posiadanych już okularów.
Słowa kluczowe: kodeks-kodeks pracy; obowiązek-obowiązek płatnika; okulary; pracownik; płatnik; refundacja; wydatek; zwrot
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 14 kwietnia 2014 r. (data wpływu 25 kwietnia 2014 r.), uzupełnionym pismem z dnia 21 maja 2014 r. (data wpływu 26 maja 2014 r.), o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 25 kwietnia 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych.

Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa m.in. w art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.), w związku z czym pismem z dnia 13 maja 2014 r., Nr IPTPB1/415-235/14-2/KSU na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h wymienionej ustawy, wezwano Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Wezwanie skutecznie doręczono w dniu 16 maja 2014 r., następnie w dniu 26 maja 2014 r. uzupełniono ww. wniosek (data nadania 23 maja 2014 r.).

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Na podstawie rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 1 grudnia 1998 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy na stanowiskach wyposażonych w monitory ekranowe (Dz. U. Nr 148, poz. 973), Wnioskodawca – Gmina S. – jako pracodawca zapewnia pracownikom okulary korygujące wzrok, zgodnie z zaleceniem lekarza, jeżeli wyniki badań okulistycznych przeprowadzonych w ramach profilaktycznej opieki zdrowotnej wykażą potrzebę ich stosowania podczas pracy przy obsłudze monitora ekranowego, zatrudnionym co najmniej przez połowę dobowego wymiaru czasu pracy.

Jako pracodawca - Gmina dokonuje refundacji poniesionych kosztów za ich zakup do wysokości określonej w Regulaminie Gospodarowania Środkami Ochrony Indywidualnej oraz Odzieżą i Obuwiem Roboczym obowiązującym w Urzędzie Miejskim w S.

Gdy pracownik przedłoży w przerwie między badaniami okresowymi zaświadczenie od lekarza o pogorszeniu wzroku i lekarz wskaże potrzebę stosowania lub wymiany okularów, pracodawca wyraża zgodę na zakup nowych okularów korygujących wzrok lub szkieł okulistycznych do posiadanych już okularów, dokonując refundacji poniesionych kosztów do wysokości określonej w wyżej wymienionym Regulaminie.

W uzupełnieniu wniosku z dnia 21 maja 2014 r. Wnioskodawca doprecyzował opis zdarzenia przyszłego i podał, że na podstawie rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 1 grudnia 1998 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy na stanowiskach wyposażonych w monitory ekranowe (Dz. U. Nr 148, poz. 973), Gmina S. jako pracodawca zapewnia pracownikom okulary korygujące wzrok, zgodnie z zaleceniem lekarza, jeżeli wyniki badan okulistycznych przeprowadzonych w ramach profilaktycznej opieki zdrowotnej wykażą potrzebę ich stosowania przy pracy przy obsłudze monitora ekranowego, zatrudnionym co najmniej przez połowę dobowego wymiaru czasu pracy.

Jako pracodawca – Gmina S. dokonuje refundacji poniesionych kosztów za ich zakup do wysokości określonej w Regulaminie Gospodarowania Środkami Ochrony Indywidualnej oraz Odzierzą i Obuwiem Roboczym obowiązującym w Urzędzie Miejskim w S.

Jeżeli pracownik we własnym zakresie (bez skierowania od pracodawcy) w przerwie między badaniami okresowymi wykona badania okulistyczne i przedłoży od lekarza niebędącego lekarzem medycyny pracy zaświadczenie o pogorszeniu wzroku i potrzebie stosowania lub wymiany okularów, czy szkieł do posiadanych już okularów, Gmina jako pracodawca na podstawie przedmiotowego zaświadczenia będzie zwracała pracownikowi koszty zakupu okularów lub szkieł do posiadanych już okularów do wysokości określonej w wyżej wymienionym Regulaminie.

Badania okulistyczne, przeprowadzone przez pracownika we własnym zakresie dodatkowo pomiędzy badaniami okresowymi, nie będą traktowane jako wykonywane w ramach profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami, niezbędnej z uwagi na warunki pracy.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy w przypadku, gdy pracownik we własnym zakresie (tj. bez skierowania pracodawcy) w przerwie między badaniami okresowymi wykona badania okulistyczne i przedłoży od lekarza niebędącego lekarzem medycyny pracy zaświadczenie o pogorszeniu wzroku i potrzebie stosowania lub wymiany okularów, czy szkieł do posiadanych już okularów, to czy dokonana pracownikowi przez Gminę refundacja poniesionych i udokumentowanych przez pracownika kosztów zakupu okularów lub szkieł okulistycznych będzie stanowiła przychód pracownika podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, od którego Gmina S. jako płatnik ma obowiązek obliczyć, pobrać i wpłacić do właściwego urzędu skarbowego zaliczkę na podatek dochodowy od dokonanej pracownikowi kwoty refundacji, a następnie uwzględnić ten fakt w informacji PIT-11?

Zdaniem Wnioskodawcy, przedstawionym w uzupełnieniu wniosku, kieruje On pracowników na badania lekarskie zgodnie z przepisami obowiązującego prawa pracy, które mają potwierdzić zdolność pracownika do wykonywania pracy na danym stanowisku. Jeżeli wyniki badań okulistycznych przeprowadzonych w ramach profilaktycznej opieki zdrowotnej wykażą potrzebę używania okularów korygujących wzrok podczas pracy przy obsłudze monitora ekranowego, Gmina zapewnia pracownikowi okulary zgodnie z rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 1 grudnia 1998 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy na stanowiskach wyposażonych w monitory ekranowe (Dz. U. Nr 148, poz. 973).

Gmina S. dokonuje refundacji poniesionych kosztów za ich zakup do wysokości określonej w Regulaminie Gospodarowania Środkami Ochrony Indywidualnej oraz Odzieżą i Obuwiem Roboczym obowiązującym w Urzędzie Miejskim. Zwrot kosztów zakupu okularów korygujących wzrok w ramach badań okresowych jest świadczeniem przysługującym na podstawie właściwego przepisu o bezpieczeństwie i higienie pracy i podlega zwolnieniu z podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.).

Według Wnioskodawcy, badania okulistyczne, przeprowadzone przez pracownika we własnym zakresie dodatkowo pomiędzy badaniami okresowymi, nie są badaniami wykonywanymi w ramach profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami, niezbędnej z uwagi na warunki pracy. Dlatego też w opisanym przypadku refundacja kosztów zakupu okularów korygujących wzrok lub wymiany okularów korygujących, bądź szkieł okulistycznych do posiadanych już okularów nie podlega zwolnieniu od podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 11 ww. ustaw.

W ocenie Wnioskodawcy, w przypadku, gdy pracownik we własnym zakresie (tj. bez skierowania pracodawcy) w przerwie między badaniami okresowymi wykona badania okulistyczne i przedłoży od lekarza niebędącego lekarzem medycyny pracy zaświadczenie o pogorszeniu wzroku i potrzebie stosowania lub wymiany okularów, czy szkieł do posiadanych już okularów, to uzyskana przez pracownika refundacja poniesionych w związku z tym kosztów będzie stanowiła przychód pracownika podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w myśl art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 1, art. 11 ust. 1, art. 12 ust. 1 ww. ustawy.

W związku z tym, zgodnie z art. 31 i art. 38 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, od przedmiotowego przychodu pracownika Gmina jako płatnik obliczy, pobierze i odprowadzi zaliczkę na podatek do właściwego urzędu skarbowego.

Stosownie do treści art. 39 ust. 1 powyższej ustawy, w terminie do końca lutego następującego po roku podatkowym Gmina S. - płatnik przekaże pracownikowi - podatnikowi i urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika, imienną informację PIT-11, w której zostanie uwzględniony opisany wyżej przychód.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

W myśl art. 21 ust. 1 pkt 11 ww. ustawy, wolne od podatku dochodowego są świadczenia rzeczowe i ekwiwalenty za te świadczenia, przysługujące na podstawie przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy, jeżeli zasady ich przyznawania wynikają z odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw.

Zgodnie z art. 229 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r., Nr 21, poz. 94, z późn. zm.) oraz § 1 ust. 1 i § 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 maja 1996 r. w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu opieki profilaktycznej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych dla celów przewidzianych w Kodeksie pracy (Dz. U. Nr 69, poz. 332, z późn. zm.), badania profilaktyczne to: badania wstępne (przed podjęciem pracy), okresowe (co kilka lat w zależności od warunków pracy - termin wyznacza lekarz) i kontrolne (po okresie choroby trwającej dłużej niż 30 dni).

Stosownie do art. 2376 § 1 i 3 Kodeksu pracy, pracodawca jest obowiązany dostarczyć pracownikowi nieodpłatnie środki ochrony indywidualnej zabezpieczające przed działaniem niebezpiecznych i szkodliwych dla zdrowia czynników występujących w środowisku pracy oraz informować go o sposobach posługiwania się tymi środkami. Pracodawca jest obowiązany dostarczać pracownikowi środki ochrony indywidualnej, które spełniają wymagania dotyczące oceny zgodności określone w odrębnych przepisach.

Przepis art. 23715 § 1 i 2 Kodeksu pracy wskazuje natomiast, że Minister Pracy i Polityki Socjalnej w porozumieniu z Ministrem Zdrowia i Opieki Społecznej określi, w drodze rozporządzenia, ogólnie obowiązujące przepisy bezpieczeństwa i higieny pracy dotyczące prac wykonywanych w różnych gałęziach pracy. Ministrowie właściwi dla określonych gałęzi pracy lub rodzajów prac w porozumieniu z Ministrem Pracy i Polityki Socjalnej oraz Ministrem Zdrowia i Opieki Społecznej określą, w drodze rozporządzenia, przepisy bezpieczeństwa i higieny pracy dotyczące tych gałęzi lub prac.

W myśl § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 1 grudnia 1998 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy na stanowiskach wyposażonych w monitory ekranowe (Dz. U. Nr 148, poz. 973), pracodawca jest obowiązany zapewnić pracownikom zatrudnionym na stanowiskach z monitorami ekranowymi profilaktyczną opiekę zdrowotną w zakresie i na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

Zgodnie z § 8 ust. 2 ww. rozporządzenia, pracodawca jest obowiązany zapewnić pracownikom okulary korygujące wzrok, zgodne z zaleceniem lekarza, jeżeli wyniki badań okulistycznych przeprowadzonych w ramach profilaktycznej opieki zdrowotnej, o której mowa w ust. 1, wykażą potrzebę ich stosowania podczas pracy przy obsłudze monitora ekranowego.

W świetle ww. uregulowań, jeżeli:

*   badania okulistyczne przeprowadzone w ramach profilaktycznej opieki zdrowotnej wykażą potrzebę stosowania okularów korygujących wzrok podczas pracy przy obsłudze monitora ekranowego, co potwierdzi aktualne zaświadczenie lekarza medycyny pracy,

*   zakup udokumentowany jest fakturą, przy czym bez znaczenia jest, czy fakturę wystawiono na pracownika, czy na pracodawcę,

*   pracownicy, stosownie do § 2 pkt 4 rozporządzenia, użytkują monitor ekranowy co najmniej przez połowę dobowego wymiaru czasu pracy

*   to uzyskana przez pracownika kwota zwrotu kosztów za zakup okularów korygujących wzrok korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że jeżeli wyniki badań okulistycznych przeprowadzonych w ramach profilaktycznej opieki zdrowotnej wykażą potrzebę używania okularów bądź soczewek kontaktowych, które korygują wzrok podczas pracy przy obsłudze monitora ekranowego, to kwota zwrotu kosztów za ich zakup zwolniona jest z podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że w przypadku, gdy pracownik Wnioskodawcy we własnym zakresie (bez skierowania od pracodawcy) w przerwie między badaniami okresowymi wykona badania okulistyczne i przedłoży od lekarza niebędącego lekarzem medycyny pracy zaświadczenie o pogorszeniu wzroku i potrzebie stosowania lub wymiany okularów, czy szkieł do posiadanych już okularów, Wnioskodawca, jako pracodawca, na podstawie przedmiotowego zaświadczenia będzie zwracał pracownikowi koszty zakupu okularów lub szkieł do posiadanych już okularów do wysokości określonej w Regulaminie. Badania okulistyczne, przeprowadzone przez pracownika we własnym zakresie dodatkowo pomiędzy badaniami okresowymi, nie będą traktowane jako wykonywane w ramach profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami, niezbędnej z uwagi na warunki pracy.

Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że skoro badania okulistyczne, wykonane przez pracownika we własnym zakresie (bez skierowania od pracodawcy) w przerwie między badaniami okresowymi, potwierdzone zaświadczeniem od lekarza niebędącego lekarzem medycyny pracy, nie będą traktowane jako wykonywane w ramach profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikiem, niezbędnej z uwagi na warunki pracy, bowiem kwota dofinansowania do zakupu okularów korygujących wzrok lub szkieł okulistycznych nie wynika z obowiązujących w tym zakresie przepisów ww. rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy na stanowiskach wyposażonych w monitory ekranowe. W związku z tym kwota dofinansowania do zakupu okularów korygujących wzrok lub szkieł okulistycznych stanowi dodatkowe świadczenie na rzecz pracownika niepodlegające zwolnieniu na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przychód ten podlega opodatkowaniu na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z jego treścią, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Zatem, od wartości ww. świadczenia jako przychodu pracownika ze stosunku pracy, Wnioskodawca powinien obliczyć, pobrać i odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy zgodnie z dyspozycją art. 31, 32 i 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i uwzględnić ten fakt w informacji PIT-11.

Zgodnie bowiem z art. 31 ww. ustawy, osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

Zaliczki te ww. płatnicy pobierają na zasadach określonych w art. 32 ustawy od dochodu, za który uważa się – zgodnie z ust. 2 zdanie pierwsze tegoż przepisu – uzyskane w ciągu miesiąca przychody w rozumieniu art. 12 oraz zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez płatnika, po odliczeniu kosztów uzyskania w wysokości określonej w art. 22 ust. 2 pkt 1 lub 3 oraz po odliczeniu potrąconych przez płatnika w danym miesiącu składek na ubezpieczenie społeczne, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b) lub pkt 2a.

Stosownie do art. 38 ust. 1 cyt. ustawy, płatnicy, o których mowa w art. 31 i 33-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty pobranych zaliczek na podatek w terminie do dnia 20 miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.

W myśl ust. 1a tego przepisu, w terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym płatnicy, o których mowa w art. 31 i 33-35, są obowiązani przesłać do urzędu skarbowego, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby, roczną deklarację, według ustalonego wzoru (PIT-4R).

Z treści art. 39 ust. 1 ww. ustawy wynika, że w terminie do końca lutego roku następującego po roku podatkowym płatnicy, o których mowa w art. 31, art. 33 i art. 35, w przypadku gdy nie dokonują rocznego obliczenia podatku, są obowiązani przekazać podatnikowi i urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika, a w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych imienne informacje sporządzone według ustalonego wzoru (PIT-11), z zastrzeżeniem ust. 5. Informację, o której mowa w zdaniu pierwszym, sporządza się również w przypadku dokonywania wypłaty świadczeń określonych w art. 21 ust. 1 pkt 46 i 74.

Zatem od wartości ww. świadczenia jako przychodu pracownika ze stosunku pracy, Wnioskodawca – jako płatnik – powinien pobrać zaliczkę na podatek dochodowy i uwzględnić ten fakt w informacji PIT-11.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.