Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB3/423-212/10/13-S/AO
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2013-01-15
Teza: Czy straty z tytułu niezamortyzowanej części inwestycji w obcym środku trwałym będą dla Spółki kosztami uzyskania przychodów?
Słowa kluczowe: amortyzacja; inwestycje-inwestycje w obcych środkach trwałych; koszt-koszty uzyskania przychodów; likwidacja; modernizacja; strata; umowa-umowa najmu; środek-środek trwały-likwidacja środka trwałego; środek-środek trwały-nieumorzona część środka trwałego; środek-środek trwały-obcy środek trwały
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów - uwzględniając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 października 2010 r. sygn. akt I SA/Po 579/10 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 sierpnia 2012 r. sygn. akt II FSK 137/11 - stwierdza, że stanowisko Spółki, reprezentowanej przez Pełnomocnika, przedstawione we wniosku z dnia 01 marca 2010 r. (data wpływu 04 marca 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów niezamortyzowanej części inwestycji w obcym środku trwałym - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 04 marca 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów niezamortyzowanej części inwestycji w obcym środku trwałym.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Spółka prowadzi sprzedaż detaliczną towarów w wynajmowanych powierzchniach handlowych (sklepach) w całej Polsce.

Z zawartych umów wynika możliwość ich wypowiedzenia z zachowaniem odpowiedniego okresu.

W zależności od standardu sklepu, przed rozpoczęciem sprzedaży, Spółka ponosi nakłady finansowe na adaptację oraz modernizację wynajmowanych pomieszczeń pod kątem specyfiki prowadzonej działalności. Poniesione nakłady inwestycyjne są następnie rozliczane w koszty poprzez odpisy amortyzacyjne.

W dniu 16 czerwca 2009 r. została ogłoszona upadłość Spółki, która następnie została zmieniona w postępowanie układowe.

Z tego względu, Spółka wypowiedziała znaczącą część umów najmu w sklepach, które charakteryzowały się niską sprzedażą oraz rotacją towarów, a jednocześnie przynosiły najmniejsze zyski.

W wynajmowanych sklepach pozostały nierozliczone - nie w pełni zamortyzowane nakłady inwestycyjne poczynione na początku okresu najmu.

Spółka nie zmieniła rodzaju prowadzonej działalności - w dalszym ciągu przedmiotem jest sprzedaż towarów.

Przedmioty najmu zostały zwrócone właścicielom oraz dokonano odpisów w księgach rachunkowych.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy straty z tytułu niezamortyzowanej części inwestycji w obcym środku trwałym będą dla Spółki kosztami uzyskania przychodów?

Zdaniem Wnioskodawcy, art. 16 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych zawiera zamknięty katalog wydatków, które nie podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów.

Wśród nich ustawodawca nie wymienia strat powstałych w związku z likwidacją nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te zostały zlikwidowane z innych przyczyn aniżeli wymieniona w art. 16 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy.

Oznacza to, że straty te podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów na zasadach ogólnych.

Z analizy przedmiotowego przepisu wynika zatem, iż straty spowodowane z innych przyczyn należy uznać za koszt uzyskania przychodu.

Zdaniem Spółki, za likwidację należy uznać nie tylko fizyczne zniszczenie środka trwałego, ale również likwidacją jest utrata przydatności środka trwałego (lokalu) na skutek konieczności wyzbycia się lub oddania przedmiotu najmu.

W związku z powyższym, zdaniem Wnioskodawcy, skoro nie doszło do zmiany w rodzaju prowadzonej działalności, a jedynie zmieniono miejsca jej prowadzenia, to straty z tytułu niezamortyzowanej części inwestycji w obcym środku trwałym są kosztami uzyskania przychodu.

Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, działając z upoważnienia Ministra Finansów, wydał w dniu 29 kwietnia 2010 r. interpretację indywidualną nr ILPB3/423-212/10-2/AO, w której uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe.

W ww. interpretacji indywidualnej tut. Organ stwierdził, co następuje.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Przytoczona powyżej regulacja wskazuje, iż podatnik ma możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wszelkich wydatków pod warunkiem, iż nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy podatkowej oraz wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu, czy też zachowanie albo zabezpieczenie źródła pozyskiwania przychodu.

Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a - 16m, z uwzględnieniem art. 16.

Z art. 16a ust. 1 ww. ustawy wynika, że amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1.  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2.  maszyny, urządzenia i środki transportu,
3.  inne przedmioty

*   o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Do środków trwałych, na podstawie art. 16a ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy, zaliczane są m.in. przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych.

W art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych ustawodawca określił katalog wydatków, które nawet pomimo ich poniesienia w celu osiągnięcia przychodów nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów.

Stosownie do treści art. 16 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że została ogłoszona upadłość Spółki, która następnie została zmieniona w postępowanie układowe. Z tego względu, Wnioskodawca wypowiedział znaczącą część umów najmu w sklepach, które charakteryzowały się niską sprzedażą oraz rotacją towarów, a jednocześnie przynosiły najmniejsze zyski. W wynajmowanych sklepach pozostały nierozliczone - nie w pełni zamortyzowane nakłady inwestycyjne poczynione na początku okresu najmu. Spółka nie zmieniła rodzaju prowadzonej działalności. Przedmioty najmu zostały zwrócone właścicielom oraz dokonano odpisów w księgach rachunkowych.

W ocenie tutejszego Organu, ww. sytuacja, gdy przed pełnym zamortyzowaniem inwestycji w obcym środku trwałym dochodzi do rozwiązania umowy łączącej strony i przekazania tej inwestycji wraz ze środkiem trwałym właścicielowi, niezamortyzowana część tej inwestycji nie stanowi kosztów uzyskania przychodów u podatnika amortyzującego dotychczas taki środek trwały. Nie dochodzi bowiem do likwidacji środka trwałego, rozumianej jako jego zużycie (zniszczenie), lecz do zaprzestania jego użytkowania dla celów prowadzonej działalności.

Rozwiązanie łączącej strony umowy nie oznacza automatycznie, iż miała miejsce likwidacja środka trwałego. W takiej sytuacji, niezamortyzowana część inwestycji nie stanowi kosztów uzyskania przychodów zarówno jednorazowo, jak i w ogóle. Nie mamy bowiem w tym przypadku do czynienia ze stratą amortyzowanego środka trwałego, lecz z jego wydaniem (zwrotem) właścicielowi z mocy prawa.

Wobec powyższego, w opisanej sytuacji Spółka ponosi straty podatkowe, gdyż nie ma możliwości pomniejszenia swojego dochodu o niezamortyzowaną część ponoszonych wydatków inwestycyjnych. Po zakończeniu umowy najmu pomieszczeń, Spółka nie może dokonywać dalszych odpisów amortyzacyjnych z uwagi na fakt, że odpisy te nie spełniają generalnej zasady wynikającej z treści art. 15 ust. 1 ww. ustawy, tj. istnienia racjonalnego związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy poniesionymi kosztami, a uzyskanymi przychodami, gdyż lokal ten nie jest już wykorzystywany w Jej działalności gospodarczej.

Sytuacja taka wynika przede wszystkim z ograniczenia swobody kształtowania stawek amortyzacyjnych i wprowadzenia minimalnego okresu amortyzacji. Stosownie bowiem do przepisu art. 16j ust. 4 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, podatnicy mogą indywidualnie ustalać stawki amortyzacyjne do przyjętych do używania inwestycji w obcych środkach trwałych, z tym że dla inwestycji w obcych budynkach (lokalach) lub budowlach okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat.

Mając na uwadze treść tego przepisu należy stwierdzić, że Spółka dokonując inwestycji w obcym lokalu nie zamortyzuje w całości poniesionych wydatków inwestycyjnych w rzeczywistym okresie obowiązywania umowy najmu trwającym mniej niż 10 lat.

Po rozwiązaniu umowy najmu Spółka nie ma możliwości dalszego amortyzowania pozostałej niezamortyzowanej części poniesionych nakładów. Nie w pełni umorzona inwestycja w obcym środku trwałym nie podlega zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów.

Za brakiem możliwości uznania za koszt uzyskania przychodów nieumorzonej części inwestycji w obcym środku trwałym, pozostawionej w zwracanej właścicielowi nieruchomości, przemawia również fakt, że zwrot dokonanych ulepszeń do wysokości stanowiącej różnicę między wartością początkową inwestycji w obcym środku trwałym a sumą dokonanych odpisów amortyzacyjnych zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 6a ww. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych - nie stanowi przychodu podatkowego dla dotychczasowego korzystającego z lokalu (budynku).

Nadto, stwierdzić należy, iż zgodnie z treścią art. 676 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), jeżeli najemca ulepszył rzecz najętą, wynajmujący, w braku odmiennej umowy, może według swego wyboru albo zatrzymać ulepszenia za zapłatą sumy odpowiadającej ich wartości w chwili zwrotu, albo żądać przywrócenia stanu poprzedniego. Wynika stąd, że poniesione przez najemcę nakłady w obcym środku trwałym może zrekompensować jedynie właściciel nieruchomości, dokonując zwrotu ich niezamortyzowanej części.

Reasumując, straty z tytułu niezamortyzowanej część inwestycji w obcym środku trwałym nie stanowią dla Spółki kosztu uzyskania przychodu.

Pismem z dnia 13 maja 2010 r. (data wpływu 17 maja 2010 r.) Wnioskodawca, reprezentowany przez Pełnomocnika, wezwał Organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa w ww. interpretacji indywidualnej. Jednakże w wyniku ponownej analizy sprawy, tut. Organ stwierdził brak podstaw do zmiany tej interpretacji (odpowiedź na ww. wezwanie z dnia 01 czerwca 2010 r. nr ILPB3/423W-103/10-2/BN).

W związku z powyższym, Strona, reprezentowana przez Pełnomocnika, wystosowała w dniu 03 lipca 2010 r. (data nadania w Urzędzie Poczta Polska) skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu za pośrednictwem tut. Organu. Odpowiedź na skargę została udzielona pismem z dnia 29 lipca 2010 r. nr ILPB3/4240-76/10-2/BN.

Po rozpoznaniu sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wydał w dniu 13 października 2010 r. wyrok sygn. akt I SA/Po 579/10, w którym uchylił zaskarżoną interpretację.

W wyroku tym, WSA w Poznaniu uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ organ wydający interpretację naruszył prawo w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W uzasadnieniu ww. wyroku Sąd wskazał, iż przepis art. 16 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych zawiera zamknięty katalog wydatków, które nie podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów nawet wówczas, gdy pozostają w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością i zostały poniesione w celu uzyskania przychodu. Jednym z takich wydatków, które nie są kosztami uzyskania przychodu, są straty powstałe w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności (art. 16 ust. 1 ww. ustawy).

Wprawdzie jak stwierdził Sąd, brak jest przepisu wyraźnie eliminującego z kosztów uzyskania przychodów straty zawinione, to wykładnia celowościowa art. 15 i art. 16 powyższej ustawy prowadzi do wniosku, że zamiarem ustawodawcy nie było dopuszczenie możliwości zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów. Kosztem są tylko straty, których podatnik nie był w stanie uniknąć (por. wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 2001 r. sygn. III SA 2041/00).

Uzasadniając wydany w sprawie wyrok Sąd, odwołując się do treści i wykładni art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wskazał, że koszty uzyskania przychodu stanowią straty m.in. w środkach trwałych, w części niepokrytej odpisami amortyzacyjnymi.

Ograniczenie tej zasady, zdaniem Sądu, co prawda jedynie w odniesieniu do środków trwałych, wynika z treści art. 16 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy, który to wyłącza z kosztów uzyskania przychodów straty powstałe w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności. Oznacza to, że utrata przydatności gospodarczej z innych przyczyn skutkuje uznaniem straty związanej z likwidacją środka trwałego za koszt uzyskania przychodów.

W opinii Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, przedstawiony przez Spółkę we wniosku stan faktyczny nie podlega regulacji zawartej w hipotezie art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Zdaniem Sądu, skoro przyczyna straty powstałej w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonego środka trwałego jest inna aniżeli wskazana w treści tego przepisu, to w drodze wnioskowania a contrario Sąd doszedł do przekonania, że wskazana strata podlega zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów na zasadach ogólnych, z uwzględnieniem treści art. 16 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy.

Skoro art. 16 tej ustawy zawiera zamknięty katalog wydatków, które nie podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, a wśród tych wydatków ustawodawca nie wymienia strat powstałych w związku z likwidacją nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te zostały zlikwidowane z innych przyczyn aniżeli wymieniona w art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy - oznacza to, że straty te podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że w sprawie doszło do naruszenia art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i wskazał, iż dokonując ponownego rozpatrzenia sprawy organ podatkowy będzie zobowiązany ocenić stan faktyczny przedstawiony przez Spółkę we wniosku o wydanie interpretacji z uwzględnieniem powyższych rozważań.

Pismem z dnia 13 grudnia 2010 r. nr ILRP-007-256/10-2/EŚ Minister Finansów - przez Organ upoważniony: Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu - Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie - złożył od ww. wyroku, za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 21 sierpnia 2012 r. sygn. akt II FSK 137/11 oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu działającego z upoważnienia Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 października 2010 r. sygn. akt I SA/Po 579/10.

W wyroku tym NSA wskazał, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.

Jak zauważył Sąd, w uchwale siedmiu sędziów z dnia 25 czerwca 2012 r. II FPS 2/12, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił i stwierdził, że strata odpowiadająca niezamortyzowanej wartości początkowej inwestycji w obcym środku trwałym, niespełniająca przesłanek z art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów, jeżeli jej powstanie wynika z działań podatnika podjętych dla realizacji celu określonego w art. 15 ust. 1 tej ustawy.

NSA orzekający w przedmiotowej sprawie w pełni podziela poglądy wyrażone w przytoczonej uchwale składu powiększonego. Jak wskazał Sąd, uchwała ta jest dla Niego wiążąca.

W ocenie Sądu, przytoczona uchwała jest całkowicie adekwatna do podatkowego stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy. W sprawie tej nie miała miejsca utrata przydatności gospodarczej środków trwałych na skutek zmiany rodzaju działalności, o której mowa w art. 16 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy.

W opinii Sądu, zawieranie i wykonywanie umów, w których kontrahenci zainteresowanego podatnika doprowadzili do określenia czasu najmu krótszego od okresu amortyzacji inwestycji w obcym środku trwałym, stanowi niewątpliwie działanie będące wykonywaniem przez zainteresowanego działalności gospodarczej, a więc działanie w celu osiągnięcia przychodu. Skoro bowiem przyczyna straty powstałej w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonego środka trwałego była inna aniżeli wskazana w treści art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zatem wskazana strata podlega zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów na zasadach ogólnych, z uwzględnieniem treści art. 16 ust. 1 pkt 5 tej ustawy.

NSA zgodził się z opinią WSA w Poznaniu, iż skoro art. 16 powyższej ustawy zawiera zamknięty katalog wydatków, które nie podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, a wśród tych wydatków ustawodawca nie wymienia strat powstałych w związku z likwidacją nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te zostały zlikwidowane z innych przyczyn aniżeli wymieniona w art. 16 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, oznacza to, że straty te podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów.

Zatem, w przedmiotowym stanie faktycznym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, strata odpowiadająca niezamortyzowanej wartości początkowej inwestycji w obcych środkach trwałych powstała w wyniku działań podatnika w celu osiągnięcia przychodu, określonego w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W dniu 15 października 2012 r. do tut. Organu wpłynęło prawomocne od dnia 21 sierpnia 2012 r. orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 października 2010 r. sygn. akt I SA/Po 579/10.

Uwzględniając powyższe oraz uzasadnienie wyroku WSA w Poznaniu i wyroku NSA w Warszawie, stwierdza się co następuje.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.