Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.403.2025.1.KF
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-11
Teza: Obowiązki płatnika (pracownicy mobilni, pracownicy w
podróży służbowej i poza podróżą).
Słowa kluczowe: kilometrówka
koszt-zwrot kosztów
nocleg
obowiązek-obowiązek płatnika
paliwo
parking-opłata parkingowa
pracownik
pracownik-przejazdy pracowników
pracownik-świadczenia na rzecz pracowników
przychód-powstanie przychodu
szkolenie
taksówki
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.-
Zakłady pracy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Diety i inne należności za czas podróży.-
Pracownika
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Pozostałe zwolnienia.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z wykonywanej pracy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Stosunek pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 16
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 90
1

[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 8 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy obowiązków płatnika. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Są Państwo spółką kapitałową prawa polskiego, podlegającą obowiązkowi podatkowemu
    od całości swoich dochodów w Polsce, bez względu na miejsce ich osiągania (tj. podlegają
    na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu).
    Zatrudniają Państwo pracowników na umowy o pracę. W umowach o pracę zawieranych
    przez Spółkę, w zależności od charakteru pracy i zakresu obowiązków służbowych
    wykonywanych przez pracownika, miejsce świadczenia pracy przez pracowników
    określane jest poprzez:
    a) wskazanie konkretnej lokalizacji (np. miejsca siedziby Spółki);
    b) określenie obszaru geograficznego.

    Wskazanie miejsca świadczenia pracy poprzez określenie obszaru geograficznego, na
    terenie którego pracownik świadczy pracę dotyczy umów w jakich z charakteru pracy
    wynika konieczności stałego przemieszczania się pracownika. Są to tzw. pracownicy
    mobilni. Pracownikami mobilnymi są serwisanci (pracownicy, których praca polega na
    serwisie urządzeń sprzedawanych przez Spółkę w miejscu ich zamontowania), oraz
    przedstawiciele handlowi (pracownicy, których praca polega na nawiązywaniu relacji
    handlowych celem pozyskania klientów na wyroby sprzedawane przez Spółkę).
    Do obowiązków służbowych pracowników mobilnych należy również udział w spotkaniach
    branżowych, targach lub innych wydarzeniach sprzedażowych o charakterze ogólnym.
    a) opłaty za parkingi, opłaty za autostrady, opłaty za noclegi dotyczące pracowników
      mobilnych
    Pracownicy mobilni w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych ponoszą wydatki
    na opłacenie opłat parkingowych, opłat za korzystanie z autostrad. Zdarzają się również
    sytuacje w jakich koniecznym jest zapewnienie przez Spółkę noclegu pracownikowi
    mobilnemu. Organizacja noclegu następuje zasadniczo przez Państwa, tj. opłacają
    Państwo bezpośrednio koszt noclegu z własnych środków pieniężnych. Jakkolwiek mają
    również miejsce sytuacje w jakich nocleg, po udzieleniu zgody przez Spółkę, jest
    organizowany we własnym zakresie przez pracownika mobilnego (pracownik mobilny po
    uzyskaniu zgody opłaca koszt noclegu z własnych środków pieniężnych, a następnie
    otrzymuje zwrot od Spółki na podstawie dokumentów potwierdzających wysokość
    wydatku poniesionego przez pracownika mobilnego tytułem zapłaty za nocleg).
    b) tzw. kilometrówka dla pracowników mobilnych i innych pracowników
    Na cele świadczenia pracy przez pracowników mobilnych, z jaką związana jest konieczność
    stałego przemieszczania się, oddają Państwo do dyspozycji samochody służbowe.
    Zdarzają się jednak sytuacje w jakich pracownik mobilny na potrzeby świadczenia pracy
    korzysta z tzw. prywatnych samochodów, tj. z samochodów nienależących do Państwa. W
    takich przypadkach zawierają Państwo z pracownikiem mobilnym umowę o korzystanie z
    samochodu prywatnego do celów służbowych i z tytułu wykorzystania przez pracownika
    mobilnego samochodu prywatnego do takich celów, Spółka wypłaca pracownikowi
    mobilnemu tzw. kilometrówkę wyliczaną wg stawek wynikających z rozporządzenia
    Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz
    sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów
    osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (dalej
    „Rozporządzenie”).
    Zdarzają się sytuacje w jakich Państwa pracownicy inni niż pracownicy mobilni, otrzymują
    polecenia (delegację służbową) odbycia podróży służbowych. Pracownicy, za zgodą Spółki,
    odbywają podróże służbowe korzystając z samochodów prywatnych. Spółka zawiera z
    pracownikiem, któremu poleca odbycie podróży służbowej umowę o korzystanie z
    samochodu prywatnego do celów odbycia podróży służbowej i z tytułu wykorzystania
    przez pracownika samochodu prywatnego do takich celów, Spółka wypłaca tzw.
    kilometrówkę wyliczaną wg stawek wynikających z Rozporządzenia.
    c) przejazdy taksówkami przez pracowników uczestniczących w spotkaniach biznesowych
    Niektórzy z Państwa pracowników w zakresie swoich obowiązków służbowych mają
    obowiązek utrzymywania relacji biznesowych, z czym wiąże się konieczność udziału w
    spotkaniach biznesowych. Zdarzają się sytuacje w jakich takie spotkania biznesowe kończą
    się w późnych godzinach wieczornych, z racji na co powrót pracownika do miejsca jego
    zamieszkania lub do miejsca noclegu (w przypadku w jakim udział w spotkaniu
    biznesowym jest realizowany przez pracownika w ramach podróży służbowej) z
    wykorzystaniem samochodu lub środków komunikacji publicznej nie jest możliwy. W
    takich sytuacjach wyrażają Państwo zgodę na skorzystanie przez pracownika z taksówki i
    zwracają pracownikowi poniesione przez niego koszty przejazdu taksówką do miejsca
    zamieszkania albo do miejsca noclegu (w zależności od przypadku jakiego to dotyczy).

    d) opłaty za uczestnictwo, noclegi i przejazdy dotyczące pracowników kierowanych na
      podnoszenie kwalifikacji zawodowych
    Kierują Państwo pracowników na szkolenia, kursy, studia, konferencje edukacyjne w celu
                                            3podnoszenia ich kwalifikacji zawodowych. Na zasadzie przepisu art. 103 ustawy z dnia 26
    czerwca 1974 r. Kodeks pracy przyznają Państwo takiemu pracownikowi dodatkowe
    świadczenia obejmujące pokrycie przez Państwa opłat związanych udziałem w takich
    szkoleniach, kursach, studiach, konferencjach edukacyjnych, a także opłat za przejazdy i
    noclegi w miejscu tych szkoleń, kursów, studiów, konferencji edukacyjnych przez czas ich
    trwania.
    Koszty finansowane są przez Spółkę ze środków obrotowych.
    Pytania
    1) Czy z tytułu wydatków na opłaty parkingowe, opłaty za korzystanie z autostrad oraz na
      zapewnienie noclegów ponoszonych przez Państwa w związku z wykonywaniem
      obowiązków służbowych przez pracownika mobilnego powstaje po stronie pracownika
      mobilnego przychód, o którym mowa w art. 12 ust. 1 Ustawy PIT, a w konsekwencji czy
      są Państwo obowiązani pobierać zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych
      (dalej „podatek PIT”) zgodnie z przepisem art. 32 ust. 1 Ustawy PIT?
    2) Czy kwoty wypłacane pracownikowi, w tym pracownikowi mobilnemu z tytułu
      wykorzystania samochodu prywatnego do celów służbowych, ustalone w wartościach
      wynikających z Rozporządzenia stanowią przychód, o którym mowa w art. 12 ust. 1
      Ustawy PIT, a w konsekwencji czy są Państwo obowiązani pobierać zaliczki na podatek
      PIT zgodnie z przepisem art. 32 ust. 1 Ustawy PIT?
    3) Czy z tytułu ponoszonych przez Państwa wydatków na przejazdy taksówkami przez
      pracowników uczestniczących w spotkania biznesowych, dla których udział w
      spotkaniach biznesowych jest obowiązkiem służbowym, w sytuacji w jakiej takie
      spotkania biznesowe kończą się w późnych godzinach wieczornych, z racji na co
      powrót pracownika do miejsca jego zamieszkania lub do miejsca noclegu (w
      przypadku w jakim udział w spotkaniu biznesowym jest realizowany przez pracownika
      w ramach podróży służbowej) z wykorzystaniem samochodu lub środków komunikacji
      publicznej nie jest możliwy, powstaje po stronie pracownika przychód, o którym mowa
      w art. 12 ust. 1 Ustawy PIT, a w konsekwencji czy są Państwo obowiązani pobierać
      zaliczki na podatek PIT zgodnie z przepisem art. 32 ust. 1 Ustawy PIT?
                                              34) Czy świadczenia przyznane przez Państwa na zasadzie przepisu art. 103 Kodeksu
      pracy pracownikom kierowanym na szkolenia, kursy, studia, konferencje edukacyjne
      celem podnoszenia kwalifikacji zawodowych (dalej „Szkolenia Zawodowe”), polegające
      na ponoszeniu (pokryciu) przez Państwa opłat związanych z udziałem w Szkoleniach
      Zawodowych oraz kosztów przejazdu do i z miejsca w jakim odbywają się Szkolenia
      Zawodowe, a także kosztów noclegów przez czas trwania Szkoleń Zawodowych,
      stanowią dla pracownika przychód, do którego ma zastosowanie przepis art. 21 ust. 1
      pkt 90 Ustawy PIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Państwa zdaniem – w zakresie pytania nr 1 – z tytułu wydatków na opłaty parkingowe,
    opłaty za korzystanie z autostrad oraz na zapewnienie noclegów ponoszonych przez
    Spółkę w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych przez pracownika mobilnego
    po stronie pracownika mobilnego nie powstaje przychód, o którym mowa w art. 12 ust. 1
    Ustawy PIT, a w konsekwencji nie są Państwo zobowiązani pobierać zaliczki na podatek
    PIT.
    Zgodnie z przepisem art. 12 ust. 1 Ustawy PIT „Za przychody ze stosunku służbowego,
    stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się
    wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź

    ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w
    szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe,
    różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne
    kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto
    świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych
    nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych”.
    Zauważają Państwo, że pomimo objęcia zakresem przepisu art. 12 ust. 1 Ustawy PIT,
    świadczeń ponoszonych za pracownika i innych nieodpłatnych świadczeń otrzymywanych
    przez pracownika, zgodnie z utrwalonym stanowiskiem sądów administracyjnych i
    organów podatkowych nie każde tego rodzaju świadczenie stanowi przychód podlegający
    opodatkowaniu podatkiem PIT.
    Przesłanki powstania przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia były przedmiotem
    wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. (K 7/13), w którym zostały
    określone istotne cechy, jakimi musi charakteryzować się dane świadczenie na rzecz
    pracownika, aby mogło zostać uznane za nieodpłatne świadczenie w rozumieniu art. 12
    ust. 1 Ustawy PIT. Aby takie świadczenie było świadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust.
    1 Ustawy PIT muszą łącznie zaistnieć niżej wskazane warunki, tj. świadczenie:
    a) musi być spełnione za zgodą pracownika (pracownik korzysta z tego świadczenia w
      pełni dobrowolnie);
    b) musi być spełnione w interesie pracownika, a nie w interesie pracodawcy i przynieść
      pracownikowi korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który
      musiałby ponieść pracownik;
    c) korzyść ta musi być wymierna i przypisana indywidualnie pracownikowi (nie może być
      dostępna w sposób ogólny dla wszystkich pracowników).
    W nawiązaniu do pierwszej przesłanki Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że nieodpłatne
    świadczenia na rzecz pracownika mogą być uznane za przychód z art. 12 ust. 1 Ustawy PIT
    tylko pod warunkiem, że rzeczywiście pozwoliły mu uniknąć wydatków, które musiałby
    ponieść. Ustalenie tej okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia
    oferowanego przez pracodawcę w pełni dobrowolnie (miał swobodę decyzji), czy też był
    przymuszony do wyrażenia zgody (np. w sytuacji w jakiej otrzymane świadczenie
    pozostaje w bezpośrednim związku z powinnością należytego wykonywania obowiązków
    służbowych).
    Przez dobrowolną zgodę pracownika na skorzystanie ze świadczenia należy rozumieć
    sytuację, w której świadczenie – z punktu widzenia sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinnej
    pracownika – jest celowe i przydatne, tj. leży w jego interesie, przy czym zgoda na
    otrzymanie świadczenia nie jest uzasadniona tym, że w razie braku jej wyrażenia
    pracownik musiałby ponieść wydatek niebędący wydatkiem ponoszonym w interesie
    pracownika, lecz wydatkiem ponoszonym w interesie pracodawcy.
    W odniesieniu do drugiego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że aby ocenić, czy
    świadczenie leży w interesie pracownika należy zbadać, czy stanowi ono realne
    przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku, czy też
    ma na celu zapobiegnięcie sytuacji w jakiej pracownik musiałby ponieść wydatek w
    interesie pracodawcy.
    Przenosząc powyższe na grunt przedstawionego opisu stanu faktycznego ponoszone
    przez Spółkę opłaty parkingowe, opłaty za korzystanie z autostrad oraz koszty związane z
    zapewnieniem noclegów w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych przez
    pracownika mobilnego nie mogą być uznane za nieodpłatne świadczenia, do których jest
    nawiązanie w przepisie art. 12 ust. 1 Ustawy PIT. Nie spełniają one bowiem warunków
    określonych w przywołanym powyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca
    2014 r. (K 7/13). Konsekwentnie nie stanowią dla pracownika mobilnego przychodu, o
    którym mowa w przepisie art. 12 ust. 1 Ustawy PIT.

    Wydatki te są bowiem niezbędne do wykonywania powierzonych pracownikowi
    mobilnemu zadań służbowych (w ramach wiążącej go z Państwem umowy o pracę), a więc
    są ponoszone wyłącznie w Państwa interesie. Nie można mieć jakichkolwiek wątpliwości,
    że istnieje bezpośredni związek między finansowaniem przez Państwa kosztów opłat
    parkingowych, opłat za korzystanie z autostrad oraz kosztów związanych z zapewnieniem
    noclegów pracownikowi mobilnemu, a wykonywaniem obowiązków służbowych przez
    pracownika mobilnego.
    Ze specyfiki pracy pracownika mobilnego wynika konieczność korzystania z samochodu, z
    czym wiążą się opłaty parkingowe oraz opłaty autostradowe. Ze specyfiki pracy
    pracownika mobilnego wynika również to, że niekiedy powstaje konieczność korzystania
    przez niego z noclegów poza miejscem stałego zamieszkania (w sytuacjach w jakich
    pracownik mobilny nie ma możliwości powrotu do miejsca zamieszkania po zakończonej
    pracy, np. ze względu na znaczne odległości dzielące miejsce wykonywania obowiązków
    służbowych od miejsca zamieszkania, albo w przypadku w jakim powrót do miejsca
    zamieszkania byłby nieuzasadniony z uwagi na konieczność świadczenia w kolejnym dniu
    w tym samym miejscu w jakim pracownik mobilny korzysta z noclegu, albo w miejscu do
    którego odległość z miejsca noclegu jest mniejsza niż z miejsca zamieszkania).
    Ponoszenie przez Państwa kosztów opłat parkingowych, opłat za korzystanie z autostrad
    oraz koszów noclegów w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych przez
    pracownika mobilnego nie służy zatem zapewnieniu zaspokojenia potrzeb osobistych
    pracownika mobilnego, lecz służy wyłącznie zapewnieniu możliwości prawidłowego i
    efektywnego wykonywania obowiązków służbowych przez pracownika mobilnego.
    Wydatki te są ponoszone w całości wyłącznie w Państwa interesie. Nie można mieć
    jakichkolwiek wątpliwości, że gdyby nie konieczność wykonywania zadań służbowych
    przez pracownika mobilnego takie wydatki nie byłyby konieczne do poniesienia.
    Reasumując z tytułu tego, że Spółka ponosi koszty na opłaty parkingowe, opłaty
    autostradowe i na zapewnienie noclegu w związku z wykonywaniem obowiązków
    służbowych przez pracownika mobilnego, po stronie pracownika mobilnego nie dochodzi
    do zaoszczędzenia wydatków, które musiałby ponieść, gdyby nie otrzymał tych świadczeń
    od Państwa.
    Konsekwentnie ponoszenie przez Państwa wydatków na opłaty parkingowe, opłaty za
    korzystanie z autostrad oraz na zapewnienie noclegów w związku z wykonywaniem
    obowiązków służbowych przez pracownika mobilnego nie skutkuje po stronie pracownika
    mobilnego powstaniem przychodu, o którym mowa w art. 12 ust. 1 Ustawy PIT.
    Prawidłowość Państwa stanowiska znajduje potwierdzenie w interpretacjach
    indywidualnych wydawanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.
    Przykładowo w interpretacji indywidualnej z 4 lipca 2024 r. (znak 0112-KDIL2-
    1.4011.483.2024.2.DJ) dotyczącej kwestii przychodu z art. 12 ust. 1 Ustawy PIT po stronie
    pracownika mobilnego (przedstawiciela handlowego) z tytułu noclegów opłaconych przez
    pracodawcę, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej orzekł:
      „Na tle przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, a także w świetle
      wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r. oraz orzeczeń Naczelnego Sądu
      Administracyjnego uznać należy, że wynikające z konieczności wykonywania
      czynności służbowych sfinansowanie przez Państwa kosztów noclegów
      pracownikom mobilnym, którzy nie są w podróży służbowej, lecz ich praca opiera się
      na konieczności stałego przemieszczania się na obszarze Polski, nie będzie
      generować po stronie tych pracowników przychodu ze stosunku pracy. Z uwagi na
      specyfikę wykonywanej pracy przedmiotowe wydatki mają charakter służbowy.
      Ponoszone są bowiem wyłącznie w interesie Państwa jako pracodawcy, a co za tym
      idzie pracownicy mobilni nie otrzymują od Państwa jakiegokolwiek przysporzenia
      majątkowego. Zatem, wartość świadczenia w postaci finansowania kosztów
      noclegów przedstawicieli handlowych (o których mowa we wniosku) w sytuacji gdy
      noclegi mają związek z wykonywaniem przez nich obowiązków służbowych na

      terenie całego kraju (Polski), nie stanowi/nie będzie stanowiła dla tych pracowników
      przychodu ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych. Tym samym, na Państwu nie ciąży i nie będzie
      ciążył obowiązek poboru zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych z tego
      tytułu”.
    Takie samo stanowisko Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zajął w interpretacji
    indywidualnej z 28 listopada 2023 r. (znak: 0113-KDIPT2-3.4011.719.2023.1.GG):
      „W konsekwencji w przedmiotowej sprawie, rodzaj pracy powyższych pracowników
      należy utożsamić z mobilnym rodzajem pracy, w związku z tym zapewnienie
      bezpłatnego zakwaterowania (opłacenie noclegów w hotelach) tym pracownikom
      leży wyłącznie w interesie pracodawcy oraz służy wyłącznie realizacji obowiązku
      pracowniczego. Powyższe koszty noclegu, ponoszone są bowiem w interesie
      pracodawcy, a co za tym idzie pracownik nie otrzymuje od pracodawcy
      jakiegokolwiek przysporzenia majątkowego. Ponadto pracownicy, o których mowa
      we wniosku, nie odbywają podróży służbowych w rozumieniu przepisów Kodeksu
      pracy, a ww. wydatki są nieodłącznym elementem prawidłowego i efektywnego
      wykonywania obowiązków powierzonych im przez Spółkę. Skorzystanie przez
      pracowników ze świadczenia w postaci bezpłatnego noclegu zorganizowanego przez
      Spółkę (opłacenie noclegów w hotelach) niewątpliwie następować będzie za zgodą
      pracownika, niemniej świadczenie to nie będzie spełnione w interesie pracownika,
      ale w interesie pracodawcy oraz nie przyniesie pracownikowi korzyści w postaci
      powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatków, które musiałby ponieść.
      Udostępnienie pracownikom noclegów leżeć będzie wyłącznie w interesie
      pracodawcy, a nie samych pracowników, którzy – gdyby nie konieczność wywiązania
      się z obowiązków służbowych – nie mieliby powodu do korzystania z zapewnianych
      przez Spółkę miejsc noclegowych. (...) Reasumując należy stwierdzić, że w opisanej
      przez Państwa sprawie finansowanie noclegów, Regionalnym Kierownikom
      Sprzedaży, nie stanowi dla nich przychodu ze stosunku pracy, zaś na Państwu nie
      ciążą z tego tytułu obowiązki płatnika w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym
      od osób fizycznych, tj. obowiązek pobrania i wpłacenia zaliczki na podatek
      dochodowy od osób fizycznych”.
    Tak samo Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził w:
    a) interpretacji indywidualnej z 16 sierpnia 2024 r. (znak: 0115-KDIT3.4011.496.2024.1.JS),
      odnosząc się również do kwestii zaliczania opłat za autostrady, opłat parkingowych,
      oraz transportu (przejazdy pociągami, komunikacją miejską, taksówkami) dla
      pracowników mobilnych do przychodów, o których mowa w art. 12 ust. 1 Ustawy PIT:
      „Reasumując, jeżeli w istocie sfinansowane przez Państwa noclegi, opłaty za
      autostrady, opłaty parkingowe, za paliwa, przyjazdy pociągami, komunikacją miejską
      oraz taksówkami – tak jak wskazali Państwo w opisie sprawy, dotyczą pracowników
      mobilnych w związku z ich przemieszaniem się jako normalnym wykonywaniem
                                            5obowiązków pracowniczych, do których nie ma zastosowania art. 77 § 1 Kodeksu
      pracy, od ich wartości nie ciąży i nie będzie ciążył na Państwu obowiązek obliczania,
      pobierania i odprowadzania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych”;
    b) interpretacji indywidualnej z 9 grudnia 2024 r. (znak: 0114-KDIP3-2.4011.784.2024.1.
      MJ), w której także odniósł się do opłat za autostrady i opłat parkingowych:
      „Na tle przedstawionego stanu faktycznego, a także w świetle wyroku Trybunału
      Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r. oraz orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego
      uznać należy, że wynikające z konieczności wykonywania czynności służbowych
      sfinansowanie przez Państwa kosztów noclegów, paliwa, opłat za autostrady, opłat
      parkingowych pracownikom mobilnym, którzy nie są w podróży służbowej, lecz ich
      praca opiera się na konieczności stałego przemieszania się, nie będzie generować po
      stronie tych pracowników przychodu ze stosunku pracy. Z uwagi na specyfikę

      wykonywanej pracy przedmiotowe wydatki mają charakter służbowy. Ponoszone są
      bowiem wyłącznie w interesie Państwa jako pracodawcy, a co za tym idzie
      pracownicy mobilni nie otrzymują od Państwa jakiegokolwiek przysporzenia
      majątkowego z lego tytułu. Zatem wydatki poniesione przez Państwa na noclegi,
      paliwo, opłaty za autostrady, opłaty parkingowe pracowników mobilnych (o których
      mowa we wniosku) w sytuacji gdy wydatki te mają związek z wykonywaniem przez
      nich obowiązków służbowych i w okolicznościach wskazanych we wniosku, nie
      stanowi dla tych pracowników przychodu ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12
      ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym, z tego tytułu
      na Państwu nie ciąży obowiązek obliczenia, poboru i odprowadzenia zaliczki na
      podatek dochodowy od osób fizycznych”.
    Reasumując, w przedstawionym opisie stanu faktycznego z tytułu wydatków na opłaty
    parkingowe, opłaty za korzystanie z autostrad oraz na zapewnienie noclegów
    ponoszonych przez Spółkę w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych przez
    pracownika mobilnego po stronie pracownika mobilnego nie powstaje przychód, o
    którym mowa w art. 12 ust. 1 Ustawy PIT, a w konsekwencji nie są Państwo zobowiązani
    pobierać zaliczki na podatek PIT.
    Państwa zdaniem – w zakresie pytania nr 2 – kwoty wypłacane pracownikowi, w tym
    pracownikowi mobilnemu, z tytułu wykorzystania samochodu prywatnego do celów
    służbowych, ustalone w wartościach wynikających z Rozporządzenia, nie stanowią dla
    pracownika przychodu, o którym mowa w art. 12 ust. 1 Ustawy PIT, a w konsekwencji nie
    są Państwo zobowiązani pobierać zaliczki na podatek PIT zgodnie z przepisem art. 32 ust.
    1 Ustawy PIT.
    Jak zostało to wskazane w uzasadnieniu własnego stanowiska do Pytania nr 1, zasadniczą
    kwestią przy ustalaniu czy dane świadczenie ponoszone przez pracodawcę w związku z
    realizacją obowiązków służbowych przez pracownika, stanowi przychód o którym mowa w
    art. 12 ust. 1 Ustawy PIT, jest ustalenie czy takie świadczenie spełnia warunki określone w
    wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. (K 7/13).
    Państwa zdaniem, w odniesieniu do kwot wypłacanych pracownikowi przez Spółkę,
    wyliczanych z uwzględnieniem postanowień Rozporządzenia, za korzystanie przez
    pracownika z samochodu prywatnego w celach służbowych nie są spełnione warunki
    wynikające z ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Dokonywane przez Państwa wypłaty
    w przedstawionym opisie stanu faktycznego nie stanowią zatem po stronie pracownika
    przychodu, o którym mowa w art. 12 ust. 1 Ustawy PIT.
    Prawidłowość takiego stanowiska znajduje przykładowo potwierdzenie w interpretacji
    indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 17 września 2021 r. znak 0114-
    KDIP3-2.4011.456.2021.3.AK, zgodnie z którą:
      „W konsekwencji należy przyjąć, że mimo bardzo szerokiego ujęcia w art. 12 ust. 1
      ustany o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodów ze stosunku pracy,
      nie każde świadczenie spełnione przez pracodawcę na rzecz pracownika podlega
      opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Przykładem tego
      rodzaju świadczeń są świadczenia spełnione wyłącznie w interesie pracodawcy, tj.
      mające charakter służbowy, a nie prywatny.
      W kontekście powyższego należy zauważyć, że w rozpatrywanej sprawie miejscem
      wykonywania pracy przez Wnioskodawczynię jest obszar całej zachodniej Polski.
      Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, za pracownika mobilnego uważa
      się pracownika pracującego w warunkach stałego przemieszczania się (podróży), dla
      którego podróż nie stanowi zjawiska wyjątkowego, lecz jest normalnym
      wykonywaniem obowiązków pracowniczych. W świetle orzecznictwa sądów
      administracyjnych oraz sądów powszechnych pracownikami mobilnymi są w
      szczególności kierowcy transportu międzynarodowego oraz przedstawiciele
      handlowi, których miejscem pracy jest określony w umowie o pracę obszar (np.

      województwo czy kraj), a nie stałe skonkretyzowane miejsce. Ponadto
      Wnioskodawcy nie odbywa podróży służbowych w rozumieniu przepisów Kodeksu
      pracy, a ww. wydatki są nieodłącznym elementem prawidłowego i efektywnego
      wykonywania obowiązków powierzonych Jej przez Pracodawcę.
      Na tle przedstawionego stanu faktycznego, a także w świetle wyroku Trybunału
      Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. oraz orzeczeń Naczelnego Sądu
      Administracyjnego należy stwierdzić, że zwrot kosztów użycia pojazdu prywatnego
      wykorzystywanego do celów służbowych (tj. zwrot kosztów paliwa i kosztów
      eksploatacji) wynikający z konieczności wykonywania przez Wnioskodawczynię jako
      pracownika mobilnego czynności służbowych nie będzie generować po stronie
      Wnioskodawczyni przychodu ze stosunku pracy. Z uwagi na specyfikę wykonywanej
      pracy wydatki te mają charakter służbowy, ponoszone są bowiem wyłącznie w
      interesie pracodawcy, a co za tym idzie pracownik mobilny (Wnioskodawczyni) nie
      otrzyma od pracodawcy jakiegokolwiek przysporzenia majątkowego. Zatem
      otrzymany pryz Wnioskodawczynię zwrot kosztów nie podlega opodatkowaniu
      podatkiem dochodowym od osób fizycznych”.
    Reasumując, w przedstawionym opisie stanu faktycznego kwoty wypłacane pracownikowi,
    w tym pracownikowi mobilnemu, z tytułu wykorzystania samochodu prywatnego do celów
    służbowych, ustalone w wartościach wynikających z Rozporządzenia, nie stanowią dla
    pracownika przychodu, o którym mowa w art. 12 ust. 1 Ustawy PIT, a w konsekwencji nie
    są Państwo zobowiązani pobierać zaliczki na podatek PIT zgodnie z przepisem art. 32 ust.
    1 Ustawy PIT.
    Państwa zdaniem – w zakresie pytania nr 3 – z tytułu ponoszonych przez Państwa
    wydatków na przejazdy taksówkami przez pracowników uczestniczących w spotkaniach
    biznesowych, dla których to pracowników udział w spotkaniach biznesowych jest
    obowiązkiem służbowym, w sytuacji w jakiej takie spotkania biznesowe kończą się w
    późnych godzinach wieczornych z racji na co powrót pracownika do miejsca jego
    zamieszkania lub do miejsca noclegu (w przypadku w jakim udział w spotkaniu
    biznesowym jest realizowany przez pracownika w ramach podróży służbowej) z
    wykorzystaniem samochodu lub środków komunikacji publicznej nie jest możliwy, nie
    powstaje po stronie pracownika przychód, o którym mowa w art. 12 ust. 1 Ustawy PIT, a w
    konsekwencji nie są Państwo obowiązani pobierać zaliczki na podatek PIT zgodnie z
    przepisem art. 32 ust. 1 Ustawy PIT.
    Jak zostało to wskazane w uzasadnieniu Państwa własnego stanowiska do Pytania nr 1,
    zasadniczą kwestią przy ustalaniu czy dane świadczenie ponoszone przez pracodawcę w
    związku z realizacją obowiązków służbowych przez pracownika, stanowi przychód o
    którym mowa w art. 12 ust. 1 Ustawy PIT, jest ustalenie czy takie świadczenie spełnia
    warunki określone w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. (K 7/13).
    Państwa zdaniem, w odniesieniu do świadczenia polegającego na pokryciu przez Państwa
    kosztów przejazdu taksówkami przez pracownika w przedstawionym opisie stanu
    faktycznego nie są spełnione warunki wynikające z ww. wyroku Trybunału
    Konstytucyjnego. Wartość tego świadczenia nie stanowi zatem po stronie pracownika
    przychodu, o którym mowa w art. 12 ust. 1 Ustawy PIT.
    Prawidłowość takiego stanowiska znajduje przykładowo potwierdzenie w interpretacji
    indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 2 października 2020 r. znak 0113-
    KDWPT.4011.156.2020.1.ASZ:
      „Przejazdy pracowników taksówkami w sytuacji opisanej we wniosku niewątpliwie
      następować będą za zgodą pracownika, niemniej świadczenia te nie będą spełnione
      w interesie pracownika, ale w interesie pracodawcy oraz nie przyniosą pracownikowi
      korzyści w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatków, które musiałby
      ponieść. Zapewnienie transportu taksówkami leżeć będzie wyłącznie w interesie
      pracodawcy, a nie samych pracowników, którzy – gdyby nie konieczność wywiązania

      się z obowiązków służbowych – nie mieliby powodu do korzystania z tej usługi. Jak
      wynika z wniosku, pracownik skorzysta z przejazdów taksówkami celem dojazdów z
      miejsca zatrudnienia do miejsca zamieszkania/pobytu w związku z brakiem
      możliwości skorzystania z komunikacji publicznej albo ograniczeniami w dostępie do
      takiej komunikacji (w godzinach nocnych).
      W tym stanie rzeczy oraz w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca
      2014 r. należy uznać, że wynikające z konieczności wykonywania czynności
      służbowych sfinansowanie przez Wnioskodawcę pracownikom kosztów transportu
      taksówkami w związku z pracą, nie generuje po stronie pracowników przychodu do
      opodatkowania. Wydatki ponoszone będą bowiem w interesie pracodawcy, a co za
      tym idzie pracownicy nie otrzymują od Wnioskodawcy jakiegokolwiek przysporzenia
      majątkowego. Świadczenia otrzymane od pracodawcy pozostają w związku z pracą w
      godzinach pracy jak i poza godzinami pracy. W konsekwencji, Wnioskodawca jako
      płatnik nie będzie zobowiązany z tego tytułu do obliczenia, pobrania i
      odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych”.
    Takie samo stanowisko Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zajął w:
    a) interpretacji indywidualnej z 20 lipca 2020 r. (znak: 0114-KDIP3-2.4011.339.2020.1.JK3)
      „Przyjazdy pracowników taksówkami i samochodami służbowymi w sytuacji opisanej
      we wniosku niewątpliwie następować będą za zgodą pracownika, niemniej
      świadczenia te nie będą spełnione w interesie pracownika, ale w interesie
      pracodawcy oraz nie przyniosą pracownikowi korzyści w postaci powiększenia
      aktywów lub uniknięcia wydatków, które musiałby ponieść. Zapewnienie transportu
      taksówkami i samochodami służbowymi leżeć będzie wyłącznie w interesie
      pracodawcy, a nie samych pracowników, którzy – gdyby nie konieczność wywiązania
      się z obowiązków służbowych – nie mieliby powodu do korzystania z tej usługi. Jak
      wynika z wniosku, pracownik skorzysta z przyjazdów taksówkami i samochodem
      służbowym celem dojazdów z miejsca zatrudnienia do miejsca zamieszkania w
      związku z brakiem możliwości skorzystania z komunikacji publicznej albo
      ograniczeniami w dostępie do takiej komunikacji (w godzinach nocnych). Ponadto jak
      wynika ze stanu faktycznego miesięczny koszt z tytułu zorganizowania przez
      pracodawcę transportu opiewa na wartość ryczałtową wynikającą z umowy zawartej
      z dostawcą usług transportowych. W tym stanie rzeczy oraz w świetle wyroku
      Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. należy uznać, że wynikające z
      konieczności wykonywania czynności służbowych sfinansowanie przez
      Wnioskodawcę pracownikom kosztów transportu taksówkami i samochodami
      służbowymi w związku z pracą, nie generuje po stronie pracowników przychodu do
      opodatkowania. Wydatki ponoszone będą bowiem w interesie pracodawcy, a co za
      tym idzie pracownicy nie otrzymują od Wnioskodawcy jakiegokolwiek przysporzenia
      majątkowego. Świadczenia otrzymane od pracodawcy pozostają w związku z pracą w
      godzinach pracy jak i poza godzinami pracy. W konsekwencji, Wnioskodawca nie
      będzie zobowiązany z tego tytułu do obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki
      na podatek dochodowy od osób fizycznych”;
    b) interpretacji indywidualnej z 30 marca 2020 r. (znak: 0113-KDIPT2-3.4011.30.2020.JŚ):
      „Przejazdy pracowników taksówkami w sytuacji opisanej we wniosku niewątpliwie
      następować będą za zgodą pracownika, niemniej świadczenia te nie będą spełnione
      w interesie pracownika, ale w interesie pracodawcy oraz nie przyniosą pracownikowi
      korzyści w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatków, które musiałby
      ponieść. Zapewnienie transportu taksówkami leżeć będzie wyłącznie w interesie
      pracodawcy, a nie samych pracowników, którzy – gdyby nie konieczność wywiązania
      się z obowiązków służbowych – nie mieliby powodu do korzystania z tej usługi. Jak
      wynika z wniosku, pracownicy korzystają z przejazdów taksówkami celem
      przemieszczenia się do miejsc wyznaczonych przez pracodawcę i wykonania tam
      obowiązków służbowych. Dotyczy to sytuacji, w których pracownicy muszą stawić się

      w pracy w ramach zleconych nadgodzin o godzinie 4:00 nad ranem lub wykonują
      pracę w ramach zleconych nadgodzin do 24:00 lub 2:00 w nocy. W tym stanie rzeczy
      oraz w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. należy uznać,
      że wynikające z konieczności wykonywania czynności służbowych sfinansowanie
      przez Wnioskodawcę pracownikom kosztów transportu taksówkami w związku z
      pracą, nie generuje po stronie pracowników przychodu do opodatkowania. Wydatki
      ponoszone będą bowiem w interesie pracodawcy, a co za tym idzie pracownicy nie
      otrzymują od Wnioskodawcy jakiegokolwiek przysporzenia majątkowego.
      Świadczenia otrzymane od pracodawcy pozostają w związku z pracą w godzinach
      pracy jak i poza godzinami pracy. W konsekwencji, Wnioskodawca nie będzie
      zobowiązany z tego tytułu do obliczenia, pobrania i odprowadzania zaliczki na
      podatek dochodowy od osób fizycznych”.
    Reasumując, w przedstawionym opisie stanu faktycznego z tytułu ponoszonych przez
    Państwa wydatków na przejazdy taksówkami przez pracowników uczestniczących w
    spotkania biznesowych, dla których to pracowników udział w spotkaniach biznesowych
    jest obowiązkiem służbowym, w sytuacji w jakiej takie spotkania biznesowe kończą się w
    późnych godzinach wieczornych z racji na co powrót pracownika do miejsca jego
    zamieszkania lub do miejsca noclegu (w przypadku w jakim udział w spotkaniu
    biznesowym jest realizowany przez pracownika w ramach podróży służbowej) z
    wykorzystaniem samochodu lub środków komunikacji publicznej nie jest możliwy, nie
    powstaje po stronie pracownika przychód, o którym mowa w art. 12 ust. 1 Ustawy PIT, a w
    konsekwencji nie są Państwo zobowiązani pobierać zaliczki na podatek zgodnie z
    przepisem art. 32 ust. 1 Ustawy PIT.
    Państwa zdaniem – w zakresie pytania nr 4 – świadczenia przyznane przez Państwa, na
                  3zasadzie przepisu art. 103 Kodeksu pracy, pracownikowi kierowanemu na Szkolenia
    Zawodowe, polegające na ponoszeniu (pokryciu) przez Państwa opłat związanych z
    udziałem w Szkoleniach Zawodowych oraz kosztów przejazdu do i z miejsca w jakim
    odbywają się Szkolenia Zawodowe, a także kosztów noclegów przez czas trwania Szkoleń
    Zawodowych, stanowią dla pracownika przychód, do którego ma zastosowanie przepis
    art. 21 ust. 1 pkt 90 Ustawy PIT.
    Zgodnie z przepisem art. 21 ust. 1 pkt 90 Ustawy PIT, wolna od podatku dochodowego jest
    „wartość świadczeń przyznanych zgodnie z odrębnymi przepisami przez pracodawcę na
    podnoszenie kwalifikacji zawodowych, z wyjątkiem wynagrodzeń otrzymywanych za czas
    zwolnienia w całości lub części dnia pracy oraz za czas urlopu szkoleniowego”.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji pojęcia
                                                    1„podnoszenie kwalifikacji zawodowych”. Definicja taka zawarta jest w przepisie art. 103 §
    1 Kodeksu pracy, zgodnie z którym „Przez podnoszenie kwalifikacji zawodowych rozumie
    się zdobywanie lub uzupełnianie wiedzy i umiejętności przez pracownika, z inicjatywy
    pracodawcy albo za jego zgodą”.
    Jak zostało to wskazane w przedstawionym opisie stanu faktycznego, kierują Państwo
    pracowników na Szkolenia Zawodowe, w ramach których pracownicy zdobywają lub
    uzupełniają wiedzę i umiejętności w zakresie niezbędnym dla prawidłowego i efektywnego
    wykonywania powierzonych im obowiązków służbowych (świadczenia pracy na rzecz
    Państwa). Konieczność podnoszenia przez pracowników kwalifikacji zawodowych wynika z
    postępującego rozwoju technicznego, a także ma na celu zwiększenie wiedzy zawodowej i
    umiejętności zawodowych prowadzących do zwiększenia wydajności pracowników, co
    przekłada się na zmniejszenie kosztów Państwa działalności, ograniczanie ryzyk
    biznesowych będących następstwem możliwych do popełnienia błędów pracowniczych
    (wynikających z niedostatecznej wiedzy zawodowej lub umiejętności zawodowych
    nieprzystających do postępującego rozwoju technologicznego), a także przyczynia się do
    wzrostu Państwa przychodów.

    Beneficjentem Szkoleń Zawodowych jest zarówno pracownik (który podnosi swoje
    kwalifikacje zawodowe), jak i Państwo (którzy korzystając z pracy pracowników, uzyskują
    wymierne korzyści w postaci zmniejszenia kosztów działalności i zwiększenia przychodów).
    Zgodnie z hipotezą przepisu art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy PIT, zwolnienie z podatku PIT w
    nim przewidziane ma zastosowanie do wartości świadczeń przyznanych pracownikowi
    przez pracodawcę na podnoszenie kwalifikacji zawodowych zgodnie z odrębnymi
    przepisami.
    W ujęciu praktycznym oznacza to, że aby przepis art. 21 ust 1 pkt 90 ustawy PIT miał
    zastosowanie, świadczenie przyznane pracownikowi musi być przyznane:
    a) na podnoszenie kwalifikacji zawodowych, tj. musi pozostawać w związku z
      podnoszeniem przez pracownika kwalifikacji zawodowych, oraz
    b) zgodnie z odrębnymi przepisami, tj. na zasadach wynikających z takich odrębnych
      przepisów.
    Ustawodawca w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy PIT nie zawarł katalogu przepisów
    odrębnych stanowiących o zasadach przyznawania przez pracodawcę świadczeń w
    związku z podnoszeniem przez pracownika kwalifikacji zawodowych. Oznacza to, że takich
    przepisów należy poszukiwać w ramach obowiązującego porządku prawnego.
    Przepisem odrębnym, do którego jest odwołanie w art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy PIT jest
            3przepis art. 103 Kodeksu pracy, zgodnie z którym „Pracodawca może przyznać
    pracownikowi podnoszącemu kwalifikacje zawodowe dodatkowe świadczenia, w
    szczególności pokryć opłaty za kształcenie, przejazd, podręczniki i zakwaterowanie”.
    Należy zatem zauważyć, że świadczeniem przyznanym pracownikowi podnoszącemu
    kwalifikacje zawodowe nie jest tylko pokrycie opłat za kształcenie w ramach podnoszenia
    kwalifikacji zawodowych. Takim świadczeniem są także przyznane świadczenia na
    pokrycie kosztów przejazdów i zakwaterowania.
    Przenosząc powyższe na grunt opisu stanu faktycznego przedstawionego w niniejszym
    wniosku stwierdzić należy, że świadczenia przyznane przez Państwa pracownikom
    odbywającym Szkolenia Zawodowe, obejmujące opłaty za uczestnictwo w Szkoleniach
    Zawodowych, a także opłaty za przejazdy do i z miejsca w jakim odbywają się Szkolenia
    Zawodowe oraz pokrycie kosztów noclegów przez czas trwania Szkoleń Zawodowych,
    spełniają warunki do objęcia wartości tych świadczeń zwolnieniem od opodatkowania
    podatkiem PIT wynikającym z przepisu art. 21 ust. 1 pkt 90 Ustawy PIT.
    Prawidłowość Państwa stanowiska znajduje potwierdzenie przykładowo w interpretacji
    indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 22 stycznia 2024 r. (znak 0113-
    KDIPT2-3.4011.874.2023.2.GG). Rozpoznając wniosek o wydanie interpretacji, w którym
    wskazano, że w związku z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych pracodawca przyznał
    pracownikowi świadczenia w postaci dofinansowania kosztów uczestnictwa w szkoleniu
    zawodowym oraz przyznania uprawnienia do zwrotu pracownikowi poniesionych kosztów
    dojazdu i zakwaterowania, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał za prawidłowe
    stanowisko przedstawione we wniosku, zgodnie z którym przepis art. 21 ust. 1 pkt 90
    Ustawy CIT ma zastosowanie również do wartości świadczeń otrzymanych przeze
    pracownika w ramach uprawnienia do zwrotu poniesionych kosztów dojazdu i
    zakwaterowania:
      „Ponadto, w świetle obowiązujących przepisów pracodawca może przyznać
      pracownikowi dodatkowe świadczenia, w szczególności: pokryć opłaty za kształcenie,
                                  3przyjazd, podręczniki i zakwaterowanie (art. 103 Kodeksu pracy), które w takich
      okolicznościach korzystają ze zwolnienia od podatku dochodowego na podstawie
      art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Użyty
                3bowiem w art. 103 Kodeksu pracy zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione
      w nim rodzaje świadczeń stanowią katalog otwarty. Nie ma zatem przeszkód, aby do

      świadczeń, które pracodawca może przyznać pracownikowi podnoszącemu
      kwalifikacji zawodowe zaliczyć również inne niewymienione wprost w tym przepisie.
      Należy przy tym pamiętać, że za każdym razem przyznane pracownikowi
      świadczenia muszą pozostawać w związku z procesem podnoszenia kwalifikacji
      zawodowych. (...) Biorąc pod uwagę powyższe regulacje prawne oraz przedstawiony
      opis stanu faktycznego należy stwierdzić, kwota dofinansowania, do podnoszenia
      kwalifikacji zawodowych w formie studiów podyplomowych (świadczenia określone
      w § 2 ust. c) d) e) Umowy) podjętych na podstawie Umowy zawartej przez Pana z
      Pracodawcą zrefundowana przez pracodawcę stanowi dla Pana przychód, o którym
      mowa w art. 12 ust. 1 ustany o podatku dochodowym od osób fizycznych, zwolniony
      jednakże z podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 90 ww. ustawy”.
    Pośrednio prawidłowość Państwa stanowiska znajduje też potwierdzenie w interpretacji
    indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 4 sierpnia 2020 r. (znak: 0113-
    KDWPT.4011.52.2020.3.KK), zgodnie z którą:
                3„Użyty w art. 103 Kodeksu pracy zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione w
      nim rodzaje świadczeń stanowią katalog otwarty. Nie ma zatem przeszkód, aby do
      świadczeń, które pracodawca może przyznać pracownikowi podnoszącemu
      kwalifikacje zawodowe zaliczyć również inne niewymienione wprost w tym przepisie.
      Należy przy tym pamiętać, że za każdym razem przyznane pracownikowi
      świadczenia muszą pozostawać w związku z procesem podnoszenia kwalifikacji
      zawodowych. (...) Biorąc pod uwagę powyższe regulacje prawne oraz przedstawiony
      we wniosku opis stanu faktycznego należy stwierdzić, że dodatkowe świadczenie
      (dodatek szkoleniowy) wypłacane przez Wnioskodawcę (pracodawcę) – zgodnie z
      przepisami Kodeksu pracy – na podniesienie kwalifikacji zawodowych pracowników,
      stanowi przychód tych pracowników, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o
      podatku dochodowym od osób fizycznych, zwolniony jednakże z podatku
      dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 90 tej ustawy. W konsekwencji.
      Wnioskodawca nie był zobowiązany do pobrania i odprowadzenia od wypłaconego
      świadczenia podatku dochodowego od osób fizycznych”.
    Reasumując, w przedstawionym opisie stanu faktycznego świadczenia przyznane przez
                          3Państwa, na zasadzie przepisu art. 103 Kodeksu pracy, pracownikowi kierowanemu na
    Szkolenia Zawodowe, polegające na ponoszeniu (pokryciu) przez Państwa opłat
    związanych z udziałem w Szkoleniach Zawodowych oraz kosztów przejazdu do i z miejsca
    w jakim odbywają się Szkolenia Zawodowe, a także kosztów noclegów przez czas trwania
    Szkoleń Zawodowych, stanowią dla pracownika przychód, do którego ma zastosowanie
    przepis art. 21 ust. 1 pkt 90 Ustawy PIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe w zakresie
    wskazania, że zwrot kosztów użytkowania samochodu prywatnego do celów służbowych
    wypłacany na rzecz pracowników będących w podróży służbowej oraz zwrot kosztów
    przejazdów taksówkami w ramach podróży służbowej nie stanowi przychodu w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jest prawidłowe w
    pozostałym zakresie.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Natomiast stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z ogólnej definicji przychodów zawartej w art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wynika, iż przychodami są w szczególności otrzymane lub postawione do
    dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Ponieważ za
    przychody należy uznać każdą formę przysporzenia majątkowego – zarówno formę
    pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika –
    to wskazać należy, że dla celów podatkowych przez nieodpłatne świadczenie rozumie się
    te wszystkie zdarzenia prawne lub gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, tj.
    niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie w majątku podatnika
    mające konkretny wymiar finansowy. Zatem do przychodu należy zaliczyć każdy rodzaj
    świadczenia, które dana osoba (podatnik) otrzymuje kosztem majątku innej osoby.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej
      spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Stosownie do art. 12 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użyty powyżej w art. 12 ust. 1 ww. ustawy zwrot „w szczególności” oznacza, że
    wymienione kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku
    pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia
    skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w
    łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto
    treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie
    wszystkie otrzymane przez niego od pracodawcy świadczenia. Są nimi bowiem nie tylko
    wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale
    również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty,
    jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy.
    Na podstawie art. 12 ust. 3 ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo
      odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.
    W myśl art. 11 ust. 2 ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-
      2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich
      stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    Stosownie zaś do art. 11 ust. 2a tej ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

      1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
        gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych
        odbiorców;
      2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;
      3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według
        równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
        lokalu lub budynku;
      4) w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
        świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i
        gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i
        miejsca udostępnienia.
    Zauważyć należy, że kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” – w
    kontekście świadczeń pracowniczych – była przedmiotem analizy Trybunału
    Konstytucyjnego, który w wyroku z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 stwierdził, że za
    przychód pracownika z tytułu „innych nieodpłatnych świadczeń”, o których mowa w art. 12
    ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy, mogą być uznane takie świadczenia, które:
    - po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
      dobrowolnie),
    - po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły
      mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
      ponieść,
    - po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest
      dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne
    nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że
    rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej
    okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez
    pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem
    ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej,
    rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku
    świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji,
    przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.
    Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie
    leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie
    majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny
    – w ślad za uchwałami NSA – uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia, jako
    przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których
    skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu,
    przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji,
    aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała opodatkowaniu po stronie
    pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa. Korzyść ta może wystąpić
    w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym skutkiem
    wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem
    świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku
    pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale
    ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy jest szersze, zaoszczędzenie wydatków
    musi być traktowane na równi z przyrostem majątku.
    Jako przykład Trybunał Konstytucyjny wskazał m.in. dowożenie pracownika z miejsca
    zamieszkania do pracy. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego zorganizowanie tego rodzaju
    transportu może oznaczać zaoszczędzenie wydatku po stronie pracownika i w

    konsekwencji może stanowić przysporzenie objęte podatkiem dochodowym. Taka ocena
    jest jednak poprawna tylko pod warunkiem, że świadczenia te pracodawca spełniał,
    dysponując uprzednią zgodą pracownika na ich przyjęcie. O ile bowiem pracownik
    decyduje się skorzystać z przewozu, niewątpliwie zaoszczędza sobie wydatku, który
    musiałby ponieść. Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, iż w sytuacji, gdy
    nieodpłatne świadczenie zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem
    wykonania pracy – po stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która mogłaby być
    objęta podatkiem dochodowym.
    Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że
    przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość
    pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę. Mając powyższe na uwadze Trybunał
    Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji gdy otrzymane przez pracownika nieodpłatne
    świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy, na które pracownik wyraził zgodę, które
    zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne przysporzenie mu korzyści, problem
    ustalenia podstawy opodatkowania w zasadzie ulega rozwiązaniu.
    W świetle powyższego zauważyć należy, że nie każde świadczenie spełnione przez
    pracodawcę na rzecz pracownika bez ustalonej za nie zapłaty jest świadczeniem
    podlegającym podatkowi dochodowemu, podobnie jak nie każde tego rodzaju
    świadczenie jest wyłączone spod regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Przy czym, jak słusznie zauważył Trybunał Konstytucyjny, ze względu na
    otwarty i rozwijający się katalog świadczeń oferowanych przez pracodawców nie jest
    możliwe enumeratywne wyliczenie w ustawie podatkowej wszystkich nieodpłatnych
    przysporzeń, które zgodnie z zasadą powszechności przedmiotowej podatku
    dochodowego powinny być przez ustawodawcę uwzględnione.
    Co istotne, wytyczne zawarte w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r. sygn.
    akt K 7/13 mogą mieć zastosowanie również do świadczeń pieniężnych, jednakże wtedy
    gdy kwestia (tj. opodatkowanie/zwolnienie z opodatkowania) danego świadczenia nie jest
    wprost uregulowana w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl natomiast art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    W opisie zdarzenia wskazali Państwo, że zatrudniają pracowników na umowy o pracę. W
    zawieranych umowach o pracę, w zależności od charakteru pracy i zakresu obowiązków
    służbowych wykonywanych przez pracownika, miejsce świadczenia pracy przez
    pracowników określane jest poprzez:
    a) wskazanie konkretnej lokalizacji (np. miejsca siedziby Spółki);
    b) określenie obszaru geograficznego.
    Wskazanie miejsca świadczenia pracy poprzez określenie obszaru geograficznego na
    terenie, którego pracownik świadczy pracę dotyczy umów w jakich z charakteru pracy
    wynika konieczności stałego przemieszczania się pracownika. Są to tzw. pracownicy
    mobilni. Pracownikami mobilnymi są serwisanci (pracownicy, których praca polega na
    serwisie urządzeń sprzedawanych przez Spółkę w miejscu ich zamontowania), oraz
    przedstawiciele handlowi (pracownicy, których praca polega na nawiązywaniu relacji
    handlowych celem pozyskania klientów na wyroby sprzedawane przez Spółkę). Do
    obowiązków służbowych pracowników mobilnych należy również udział w spotkaniach
    branżowych, targach lub innych wydarzeniach sprzedażowych o charakterze ogólnym.

    Pracownicy mobilni w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych ponoszą wydatki
    na opłacenie opłat parkingowych, opłat za korzystanie z autostrad. Zdarzają się również
    sytuacje w jakich koniecznym jest zapewnienie przez Spółkę noclegu pracownikowi
    mobilnemu. Organizacja noclegu następuje zasadniczo przez Państwa, tj. opłacają
    Państwo bezpośrednio koszt noclegu z własnych środków pieniężnych. Jakkolwiek mają
    również miejsce sytuacje w jakich nocleg, po udzieleniu zgody przez Państwa, jest
    organizowany we własnym zakresie przez pracownika mobilnego (pracownik mobilny po
    uzyskaniu zgody opłaca koszt noclegu z własnych środków pieniężnych, a następnie
    otrzymuje od Państwa zwrot na podstawie dokumentów potwierdzających wysokość
    wydatku poniesionego przez pracownika mobilnego tytułem zapłaty za nocleg).
    Ponadto, na cele świadczenia pracy przez pracowników mobilnych, z jaką związana jest
    konieczność stałego przemieszczania się, oddają Państwo do dyspozycji samochody
    służbowe. Zdarzają się jednak sytuacje w jakich pracownik mobilny na potrzeby
    świadczenia pracy korzysta z tzw. prywatnych samochodów, tj. z samochodów
    nienależących do Państwa. W takich przypadkach Spółka zawiera z pracownikiem
    mobilnym umowę o korzystanie z samochodu prywatnego do celów służbowych i z tytułu
    wykorzystania przez pracownika mobilnego samochodu prywatnego do takich celów
    Spółka wypłaca pracownikowi mobilnemu tzw. kilometrówkę wyliczaną wg stawek
    wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie
    warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów
    służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością
    pracodawcy (dalej „Rozporządzenie”).
    Skutki podatkowe sfinansowania świadczeń i zwrotu kosztów na rzecz pracowników
    mobilnych
    Rozważając skutki podatkowe dokonywania świadczeń na rzecz pracowników mobilnych,
    należy zauważyć, że zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2008 r. sygn.
    akt II PZP 11/08 pracownicy mobilni są grupą osób pracujących w warunkach stałego
    przemieszczania się (podróży). Są to osoby, w przypadku których miejsce świadczenia
    pracy stanowi lub może stanowić pewien obszar (np. kraj, województwo, region).
    Powyższe ustalenia Sądu Najwyższego potwierdza orzecznictwo Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, zgodnie z którym pracownikiem mobilnym jest osoba, której charakter
    pracy wymusza nieustanne przebywanie w trasie, w celu prawidłowego i należytego
    wykonania obowiązków służbowych.
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 października 2014 r. sygn. akt II FSK 2387
    /12 w odniesieniu do pracowników mobilnych orzekł, że obowiązek zapewnienia
    prawidłowej organizacji pracy nie może być utożsamiany tylko z zapewnieniem biurka,
    materiałów biurowych czy pokryciem kosztów eksploatacji samochodu służbowego czy
    kosztów zużytej energii elektrycznej. Ten obowiązek należy i trzeba odnosić i analizować w
    kontekście konkretnych obowiązków pracowniczych i wynikających z tych obowiązków
    oczekiwań pracodawcy. Skoro więc prawidłowe i efektywne wykonywanie obowiązków
    pracowniczych wymaga od pracownika nocowania w hotelu, aby w określonym czasie
    wynikającym z kontaktów handlowych pracodawcy i kontrahenta dotrzeć do kontrahenta,
    to zapewnienie tej możliwości przez pracodawcę nie jest korzyścią pracownika ale właśnie
    wypełnieniem przez pracodawcę ustawowego obowiązku prawidłowego organizowania
    pracy, tak aby była ona wydajna i należytej jakości. Zapewnienie możliwości nocnego
    wypoczynku odpowiada także obowiązkowi pracodawcy organizowania pracy w sposób
    zmniejszający uciążliwość pracy.
    W konsekwencji, przyjąć należy, że mimo bardzo szerokiego ujęcia w art. 12 ust. 1 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodów ze stosunku pracy, nie każde
    świadczenie spełnione przez pracodawcę na rzecz pracownika podlega opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Przykładem tego rodzaju świadczeń są
    świadczenia spełnione wyłącznie w interesie pracodawcy, tj. mające charakter służbowy a
    nie prywatny.

    Na tle przedstawionego stanu faktycznego, a także w świetle wyroku Trybunału
    Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r. oraz orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego
    uznać należy, że sfinansowanie na rzecz pracowników mobilnych, których charakter pracy
    wymaga stałego przemieszczania się na terenie obszaru geograficznego wskazanego jako
    miejsce świadczenia pracy:
    - opłat za parkingi,
    - opłat za autostrady,
    - opłat za noclegi, jak też
    - zwrotu poniesionych przez pracowników mobilnych kosztów noclegów,
    - zwrotu kosztów używania samochodu prywatnego do celów służbowych obliczany wg
      tzw. kilometrówki
    nie stanowi dla pracowników mobilnych przychodu ze stosunku pracy w rozumieniu art.
    12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z uwagi bowiem na
    specyfikę wykonywanej pracy przedmiotowe wydatki mają charakter służbowy,
    ponoszone są wyłącznie w Państwa interesie, a co za tym idzie pracownik nie otrzyma
    jakiegokolwiek przysporzenia majątkowego.
    W konsekwencji, w związku z dokonywaniem na rzecz pracowników mobilnych świadczeń
    wskazanych we wniosku nie ciąży na Państwu obowiązek obliczenia, poboru i
    odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.
    Skutki podatkowe zwrotu kosztów przejazdów taksówkami osób niebędących w podróży
    służbowej
    Z przedstawionego zdarzenia wynika również, że dokonują Państwo zwrotu kosztów
    przejazdów taksówkami na rzecz pracowników, którzy nie są w podróży służbowej, lecz w
    zakresie obowiązków mają obowiązek utrzymywania relacji biznesowych, z czym wiąże się
    konieczność udziału w spotkaniach biznesowych. Zdarza się, że spotkania biznesowe
    kończą się w późnych godzinach wieczornych, z racji na co powrót pracownika do miejsca
    jego zamieszkania z wykorzystaniem samochodu lub środków komunikacji publicznej nie
    jest możliwy. W takich sytuacjach wyrażają Państwo zgodę na skorzystanie przez
    pracownika z taksówki i zwracają pracownikowi poniesione przez niego koszty przejazdu
    taksówką do miejsca zamieszkania.
    W świetle powyższych rozważań, zgodzić się z Państwem należy, że w sytuacji, gdy
    pracodawca zwraca pracownikowi koszt przejazdu taksówką zamówioną w związku z
    wykonywaniem zadania służbowego, np. finansuje (zwraca pracownikowi wydatek)
    przejazdu taksówką z miejsca w którym służbowo uczestniczył w wieczornym spotkaniu
    biznesowym a miejscem zamieszkania pracownika to pracownik nie uzyskuje od Państwa
    przysporzenia majątkowego (korzyści). Zwrócić uwagę należy, że nawet w sytuacji, gdy
    danego przejazdu nie można zakwalifikować jako podróży służbowej, to nadal brak jest
    podstaw do przerzucenia na pracownika kosztów bezpośrednio związanych z
    wykonywaniem powierzonego zadania. Wydatek taki jest również poniesiony w interesie
    pracodawcy, a nie pracownika.
    W konsekwencji, również w związku z dokonywaniem na rzecz pracowników zwrotu
    kosztów przejazdu taksówką, który jest związany z uczestnictwem w ramach obowiązków
    służbowych w spotkaniu biznesowym nie ciąży na Państwu obowiązek obliczenia, poboru i
    odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.
    Skutki podatkowe sfinansowania świadczeń na rzecz pracowników będących w podróży
    służbowej
    Wskazali Państwo również, że zdarza się, że pracownicy którzy otrzymują polecenia
    (delegację służbową) odbycia podróży służbowych, za zgodą Spółki, odbywają podróże
    służbowe korzystając z samochodów prywatnych. Spółka zawiera z pracownikiem,

    któremu poleca odbycie podróży służbowej umowę o korzystanie z samochodu
    prywatnego do celów odbycia podróży służbowej i z tytułu wykorzystania przez
    pracownika samochodu prywatnego do takich celów Spółka wypłaca tzw. kilometrówkę
    wyliczaną wg stawek wynikających z Rozporządzenia. Ponadto niektórzy z pracowników
    mający w zakresie swoich obowiązków służbowych utrzymywanie relacji biznesowych,
    uczestniczą w ramach podróży służbowej w spotkaniach biznesowych. Zdarzają się
    sytuacje w jakich takie spotkania biznesowe kończą się w późnych godzinach wieczornych,
    z racji na co powrót pracownika do miejsca noclegu (w przypadku w jakim udział w
    spotkaniu biznesowym jest realizowany przez pracownika w ramach podróży służbowej) z
    wykorzystaniem samochodu lub środków komunikacji publicznej nie jest możliwy. W
    takich sytuacjach wyrażają Państwo zgodę na skorzystanie przez pracownika z taksówki i
    zwracają poniesione przez niego koszty przejazdu taksówką do miejsca noclegu.
    Wyjaśnić należy, że ustawodawca w art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, przewidział zwolnienie dla świadczeń w postaci diet i innych
    należności za czas podróży służbowej pracownika. Oznacza to, że należności związane z
    podróżami służbowymi stanowią przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych. Zwolnić z podatku można bowiem tylko takie świadczenie, które
    stanowi przedmiot opodatkowania (źródło przychodu).
    Na podstawie powołanego art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy:
      Wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas:
      a) podróży służbowej pracownika,
      b) podróży osoby niebędącej pracownikiem
      – do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez
      ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania
      należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub
      samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze
      kraju oraz poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 13 i 15c.
    Na podstawie art. 21 ust. 13 i ust. 15c ustawy:
      Przepis ust. 1 pkt 16 lit. b stosuje się, jeżeli otrzymane świadczenia nie zostały
      zaliczone do kosztów uzyskania przychodów i zostały poniesione:
      1) w celu osiągnięcia przychodów lub
      2) w celu realizacji zadań organizacji i jednostek organizacyjnych działających na
        podstawie przepisów odrębnych ustaw, lub
      3) przez organy (urzędy) władzy lub administracji państwowej albo samorządowej
        oraz jednostki organizacyjne im podległe lub przez nie nadzorowane, lub
      4) przez osoby pełniące funkcje obywatelskie, o których mowa w art. 13 pkt 5, w
        związku z wykonywaniem tych funkcji.
      Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 16 i 20, nie mają zastosowania do
      przychodów otrzymanych przez kierowcę z tytułu wykonywania międzynarodowych
      przewozów drogowych na podstawie stosunku pracy lub umowy zlecenia, o której
      mowa w art. 13 pkt 8.
    Zasady rozliczania podróży służbowych reguluje rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki
    Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi
    zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu
    podróży służbowej (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2190).
    Z treści § 2 tego rozporządzenia wynika, że:
      Z tytułu podróży krajowej oraz podróży zagranicznej, odbywanej w terminie i miejscu
      określonym przez pracodawcę, pracownikowi przysługują:

      1) diety;
      2) zwrot kosztów:
      a) przejazdów,
      b) dojazdów środkami komunikacji miejscowej,
      c) noclegów,
      d) innych niezbędnych udokumentowanych wydatków, określonych lub uznanych
        przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb.
    Na podstawie § 3 ust. 1 tego rozporządzenia:
      Środek transportu właściwy do odbycia podróży krajowej lub podróży zagranicznej, a
      także jego rodzaj i klasę, określa pracodawca.
    W myśl § 3 ust. 3 i ust. 4 rozporządzenia:
      Na wniosek pracownika pracodawca może wyrazić zgodę na przejazd w podróży
      krajowej lub podróży zagranicznej samochodem osobowym, motocyklem lub
      motorowerem niebędącym własnością pracodawcy.
      W przypadkach, o których mowa w ust. 3, pracownikowi przysługuje zwrot kosztów
      przejazdu w wysokości stanowiącej iloczyn przejechanych kilometrów przez stawkę
      za jeden kilometr przebiegu, ustaloną przez pracodawcę, która nie może być wyższa
      niż określona w przepisach wydanych na podstawie art. 34a ust. 2 ustawy z dnia 6
      września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 2201, z późn. zm.).
    W tym zakresie obowiązują przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25
    marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów
    używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów
    niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. z 2002 r. Nr 27 poz. 271 ze zm.).
    W myśl § 2 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury:
      Koszty używania pojazdów do celów służbowych pokrywa pracodawca według
      stawek za 1 kilometr przebiegu pojazdu, które nie mogą być wyższe niż:
      1) dla samochodu osobowego:
                                3a) o pojemności skokowej silnika do 900 cm – 0,89 zł,
                                    3b) o pojemności skokowej silnika powyżej 900 cm – 1,15 zł,
      2) dla motocykla – 0,69 zł,
      3) dla motoroweru – 0,42 zł.
    W świetle powyższego, w przypadku zwrotu kosztów używania samochodu prywatnego w
    ramach podróży służbowej zastosowanie znajdzie zwolnienie przedmiotowe.
    Jeśli podróż służbowa odbywa się prywatnym samochodem pracownika to zwrot kosztów
    używania samochodu prywatnego na Państwa potrzeby w wysokości tzw. kilometrówki, tj.
    kwoty stanowiącej iloczyn przejechanych na cele służbowe samochodem prywatnym
    kilometrów oraz stawki za jeden kilometr przebiegu w wysokości określonej w
    rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków
    ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych
    samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy
    będzie wolny od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.

    W przypadku gdy na wniosek pracownika wyrazili Państwo zgodę na przejazd w podróży
    służbowej prywatnym samochodem osobowym o napędzie elektrycznym, otrzymany
    przez pracownika zwrot kosztów przejazdu w całości korzysta ze zwolnienia od podatku
    na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 ww. ustawy (nie jest ograniczony limitem).
    Również w sytuacji, gdy pracownicy odbywający podróż służbową w związku z
    uzasadnioną potrzebą korzystają z taksówek, to otrzymany zwrot poniesionych wydatków
    w udokumentowanej wysokości stanowi przychód zwolniony z opodatkowania na
    podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a ww. ustawy. W takim przypadku uznać bowiem należy,
    że przedmiotowe koszty poniesione na przejazd taksówką mogą stanowić inne wydatki
    określone lub uznane przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb,
    wymienione w § 2 pkt 2 lit. d ww. rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej.
    Oznacza to, że wypłacając – na rzecz pracownika będącego w podróży służbowej –
    należności z tytułu wykorzystywania prywatnego samochodu w podróży służbowej, jak też
    zwrot przejazdów taksówką w podróży służbowej – które to należności korzystają ze
    zwolnienia przedmiotowego – nie ciąży na Państwu w związku z wypłatą tych świadczeń
    obowiązek obliczenia, poboru i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób
    fizycznych.
    Skutki podatkowe sfinansowania uczestnictwa w Szkoleniach Zawodowych
    W opisie zdarzenia wskazali również Państwo, że kierują pracowników na szkolenia, kursy,
    studia, konferencje edukacyjne w celu podnoszenia ich kwalifikacji zawodowych. Na
                  3zasadzie przepisu art. 103 ustawy Kodeks pracy przyznają Państwo takiemu
    pracownikowi dodatkowe świadczenia obejmujące pokrycie opłat związanych udziałem w
    takich szkoleniach, kursach, studiach, konferencjach edukacyjnych, a także opłat za
    przejazdy i noclegi w miejscu tych szkoleń, kursów, studiów, konferencji edukacyjnych
    przez czas ich trwania.
    Na podstawie wskazanego przez Państwa art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych:
      Wolna od podatku dochodowego jest wartość świadczeń przyznanych zgodnie z
      odrębnymi przepisami przez pracodawcę na podnoszenie kwalifikacji zawodowych, z
      wyjątkiem wynagrodzeń otrzymywanych za czas zwolnienia z całości lub części dnia
      pracy oraz za czas urlopu szkoleniowego.
    Pod pojęciem „odrębnych przepisów”, o których mowa w powyższym zwolnieniu, należy
    rozumieć ustawę z 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.),
                            1  6w szczególności regulacje zawarte w art. 103-103 tej ustawy, dotyczące podnoszenia
    kwalifikacji zawodowych pracowników.
    Podnoszenie kwalifikacji zawodowych w rozumieniu Kodeksu pracy oznacza zdobywanie
    lub uzupełnianie wiedzy i umiejętności przez pracownika, z inicjatywy pracodawcy albo za
    jego zgodą. Takie rozumienie podnoszenia kwalifikacji zawodowych współgra z innymi
    przepisami Kodeksu pracy, zgodnie z którymi kwalifikacje zawodowe pracowników
    wymagane do wykonywania pracy określonego rodzaju lub na określonym stanowisku są
    ustalane w przepisach wewnątrzzakładowych (np. w układzie zbiorowym pracy) lub w
    przepisach szczególnych. Przepisy te wskazują zatem, jakich kwalifikacji pracodawca może
    oczekiwać od pracowników przy wykonywaniu pracy określonego rodzaju lub na
    określonym stanowisku. Zatem, przepisy Kodeksu pracy dotyczą przede wszystkim
    podnoszenia kwalifikacji zawodowych w ramach pracy aktualnie wykonywanej przez
    pracownika, ale również będą mogły mieć zastosowanie w przypadku, gdy planowany jest
    awans pracownika lub też pracodawca zamierza zaproponować mu inne warunki pracy,
    np. pracę na innym stanowisku, ze względu na zmianę profilu działalności firmy.
    W myśl art. 17 Kodeksu pracy:

      Pracodawca jest obowiązany ułatwiać pracownikom podnoszenie kwalifikacji
      zawodowych.
              1Zgodnie z art. 103 § 1 Kodeksu pracy:
      Przez podnoszenie kwalifikacji zawodowych rozumie się zdobywanie lub
      uzupełnianie wiedzy i umiejętności przez pracownika, z inicjatywy pracodawcy albo
      za jego zgodą.
                1Stosownie do art. 103 § 2 ww. Kodeksu:
      Pracownikowi podnoszącemu kwalifikacje zawodowe przysługują:
      1) urlop szkoleniowy;
      2) zwolnienie z całości lub części dnia pracy, na czas niezbędny, by punktualnie
        przybyć na obowiązkowe zajęcia oraz na czas ich trwania.
              1Jak wynika z art. 103 § 3 ww. Kodeksu:
      Za czas urlopu szkoleniowego oraz za czas zwolnienia z całości lub części dnia pracy
      pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia.
              3Natomiast art. 103 ww. Kodeksu stanowi, że:
      Pracodawca może przyznać pracownikowi podnoszącemu kwalifikacje zawodowe
      dodatkowe świadczenia, w szczególności pokryć opłaty za kształcenie, przejazd,
      podręczniki i zakwaterowanie.
                                                  3Należy zwrócić uwagę, że katalog dodatkowych świadczeń wymienionych w art. 103
    Kodeksu pracy ma charakter tylko przykładowy – otwarty. Oznacza to, że pracodawca
    może przyznać również inne świadczenia dodatkowe, które pozostają w związku z
    podnoszeniem przez pracownika kwalifikacji zawodowych.
    Jeżeli zatem pracownik podnosi kwalifikacje zawodowe z inicjatywy pracodawcy lub za
    jego zgodą, to w takich okolicznościach kwota sfinansowanych przez pracodawcę kosztów
    nauki pracownika (np. opłat za naukę, przejazdów, materiałów dydaktycznych,
    zakwaterowania) korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego na podstawie art. 21
    ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W konsekwencji, w sytuacji gdy w celu podnoszenia kwalifikacji zawodowych skierowali
    Państwo pracownika na szkolenie, kurs, studia, konferencję edukacyjną, w związku z czym
    sfinansowali Państwo opłaty związane z udziałem w takich przedsięwzięciach, a także
    opłaty za przejazdy i noclegi w miejscu tych szkoleń, kursów, studiów, konferencji
    edukacyjnych przez czas ich trwania, to uznać należy, że świadczenia te korzystają ze
    zwolnienia przedmiotowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Wobec powyższego w sytuacji sfinansowania skierowanym pracownikom opłat za
    szkolenie, kurs, studia, konferencję edukacyjną, jak też opłat za przejazdy i noclegi w
    miejscu gdzie się odbywają przez czas ich trwania, nie ciąży na Państwu obowiązek
    obliczenia, poboru i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od
    wartości tych świadczeń.

## Dodatkowe informacje

W odniesieniu do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych informuję, że
    zostały one wydane w indywidualnej sprawie i nie mają zastosowania ani konsekwencji
    wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.