Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.314.2025.1.PK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-17
Teza: Obniżenie stawek amortyzacji dla wybranych środków
trwałych i korekty zeznania CIT; 8.
Słowa kluczowe: amortyzacja
korekta
korekta-korekta zeznania
obniżka (obniżenie)
stawka
stawka-stawka amortyzacyjna
stawka-stawki podatku-obniżenie stawki podatku
środek-środek trwały
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Metody amortyzacji środków trwałych-Metoda liniowa
amortyzacji-Podwyższanie (i obniżanie) stawek
amortyzacyjnych
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16i-ust. 5

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 2 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, który dotyczy
    ustalenia:
        czy w opisanym zdarzeniu przyszłym Spółka jest uprawniona do obniżenia stawek
        amortyzacji dla wybranych Środków Trwałych tj. wprowadzonych do ewidencji po 1
        stycznia 2020 r. przy podjęciu decyzji w trakcie bieżącego roku podatkowego (2025
        rok) ze skutkiem zastosowania obniżonych stawek amortyzacji począwszy od
        pierwszego miesiąca bieżącego roku podatkowego, tj. od 1 stycznia 2025 r.;
        czy w przedstawionych okolicznościach Spółka ma prawo do obniżenia stawek
        amortyzacji wybranych Środków Trwałych, w tym do wysokości 0%;
        czy w opisanym zdarzeniu przyszłym, w odniesieniu do odpisów amortyzacyjnych
        dokonanych za lata podatkowe 2020-2024, Spółka jest uprawniona do obniżenia
        stawek amortyzacyjnych dla wybranych Środków Trwałych tj. wprowadzonych do
        ewidencji przed 1 stycznia 2021 r. wstecznie i złożenia w związku z tym
        odpowiednich korekt zeznań CIT-8 za każdy rok objęty tą zmianą.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Polsce,
    podlegającą w Polsce obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez
    względu na miejsce ich osiągania. Przedmiotem działalności Spółki jest w szczególności
    (...). Rok podatkowy Spółki pokrywa się z rokiem kalendarzowym.
    Wnioskodawca w celu prowadzenia działalności gospodarczej korzysta w szczególności z
    nabytych lub wytworzonych we własnym zakresie środków trwałych, wymienionych w art.
    16a ust. 1 ustawy o CIT, o wartości początkowej przekraczającej 10 000 zł, o
    przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok.
    Zgodnie z art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, Spółka dokonuje odpisów amortyzacyjnych od
    wartości początkowej środków trwałych, począwszy od pierwszego miesiąca
    następującego po miesiącu, w którym ten środek wprowadzono do ewidencji, do końca
    tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich
    wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono
    ich niedobór (tzw. metoda liniowa amortyzacji). Spółka ujmuje również jednorazowo w
    kosztach uzyskania przychodu środki trwałe, których wartość początkowa jest równa bądź
    niższa niż 10 000 zł, zgodnie z art. 16f ust. 3 ustawy o CIT.
    Dla środków trwałych amortyzowanych metodą liniową, Spółka zamierza dokonać
    wstecznego obniżenia stawek amortyzacyjnych na podstawie art. 16i ust. 5 ustawy o CIT.
    W przypadku części środków trwałych stawka może również zostać obniżona do 0%.
    Obniżenie stawek amortyzacyjnych będzie dotyczyło środków trwałych już
    wykorzystywanych w działalności gospodarczej Spółki, od których rozpoczęto już
    dokonywania odpisów amortyzacyjnych.
    Obniżone stawki Spółka planuje zastosować:

    1. dla okresów przeszłych, z uwzględnieniem okresu przedawnienia zobowiązań
      podatkowych, czyli za lata 2020-2024, ze skutkiem zastosowania obniżonych stawek
      amortyzacji począwszy od pierwszego miesiąca każdego z tych lat oraz
    2. dla roku bieżącego, tj. 2025 ze skutkiem zastosowania obniżonych stawek amortyzacji
      począwszy od pierwszego miesiąca bieżącego roku podatkowego tj. od 1 stycznia 2025
      r.
    Obniżenie stawek nastąpiłoby za cały rok podatkowy objęty taką zmianą. Obniżenie
    stawek amortyzacji za dany rok z lat poprzednich będzie skutkowało korektą zeznania CIT-
    8 za dany rok.
    Pytania
    1. Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym Spółka jest uprawniona do obniżenia stawek
      amortyzacji dla wybranych Środków Trwałych tj. wprowadzonych do ewidencji po 1
      stycznia 2020 r. przy podjęciu decyzji w trakcie bieżącego roku podatkowego (2025
      rok) ze skutkiem zastosowania obniżonych stawek amortyzacji począwszy od
      pierwszego miesiąca bieżącego roku podatkowego, tj. od 1 stycznia 2025 r.?
    2. Czy w przedstawionych okolicznościach Spółka ma prawo do obniżenia stawek
      amortyzacji wybranych Środków Trwałych, w tym do wysokości 0%?
    3. Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym, w odniesieniu do odpisów amortyzacyjnych
      dokonanych za lata podatkowe 2020-2024, Spółka jest uprawniona do obniżenia
      stawek amortyzacyjnych dla wybranych Środków Trwałych tj. wprowadzonych do
      ewidencji przed 1 stycznia 2021 r. wstecznie i złożenia w związku z tym odpowiednich
      korekt zeznań CIT-8 za każdy rok objęty tą zmianą?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1 W opisanym zdarzeniu przyszłym Spółka jest uprawniona do obniżenia stawek
    amortyzacji dla wybranych Środków Trwałych tj. wprowadzonych do ewidencji po 1
    stycznia 2020 r. przy podjęciu decyzji w trakcie bieżącego roku podatkowego (2025 rok) ze
    skutkiem zastosowania obniżonych stawek amortyzacji począwszy od pierwszego
    miesiąca bieżącego roku podatkowego, tj. od 1 stycznia 2025 r.
    Ad 2 W przedstawionych okolicznościach Spółka ma prawo do obniżenia stawek
    amortyzacji wybranych Środków Trwałych, w tym do wysokości 0%.
    Ad 3 W opisanym zdarzeniu przyszłym, w odniesieniu do odpisów amortyzacyjnych
    dokonanych za lata podatkowe 2020-2024, Spółka jest uprawniona do obniżenia stawek
    amortyzacyjnych dla wybranych Środków Trwałych tj. wprowadzonych do ewidencji przed
    1 stycznia 2021 r. wstecznie i złożenia w związku z tym odpowiednich korekt zeznań CIT-8
    za każdy rok objęty tą zmianą.
    Ad 1.
    Zgodnie z art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, podatnicy mogą obniżać podane w Wykazie stawek
    amortyzacyjnych stawki dla poszczególnych środków trwałych. Zmiany stawki dokonuje
    się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo od
    pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. Zgodnie z art. 16h ust. 1 pkt
    1 ustawy o CIT, odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków
    trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od
    pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość
    wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w którym
    następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w
    którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma
    odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie z art. 16 ust. 1 nie
    uważa się za koszty uzyskania przychodów.

    Na podstawie powyższego, należy stwierdzić, że przepisy jednoznacznie stanowią, że
    podatnik może obniżyć stawki amortyzacyjne określone w Wykazie stawek
    amortyzacyjnych dla poszczególnych środków trwałych.
    Ważnym elementem przytoczonej podstawy prawnej jest fakt, że zmiana stawki
    amortyzacyjnej może zostać dokonana:
        począwszy od miesiąca, w którym środek trwały został wprowadzony do ewidencji,
        albo
        od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.
    Mając to na uwadze, należy stwierdzić, że Spółka ma możliwość obniżenia stawek
    amortyzacyjnych na początku każdego roku podatkowego, co w przedstawionym stanie
    rzeczy, oznacza możliwość zastosowania obniżonych stawek od 1 stycznia 2025 r.
    Należy także podkreślić, że odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych dokonuje się począwszy od miesiąca następującego po
    miesiącu, w którym składnik majątku został wprowadzony do ewidencji, aż do momentu,
    gdy suma odpisów amortyzacyjnych zrówna się z wartością początkową tego składnika.
    Jednakże, zgodnie z art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, Spółka może zmieniać stawki
    amortyzacyjne, w tym przypadku obniżać je, również w trakcie trwającego roku
    podatkowego, z tym zastrzeżeniem, że zmiana ta musi dotyczyć całego roku podatkowego
    i może zostać zastosowana od początku danego roku, tj. od 1 stycznia.
    W praktyce oznacza to, że Spółka, planując obniżenie stawek amortyzacyjnych, ma
    możliwość wprowadzenia tej zmiany od początku roku 2025, nawet jeśli decyzja o
    obniżeniu stawek została podjęta w trakcie tego roku. Oznacza to, że odpisy
    amortyzacyjne dokonywane od stycznia 2025 r. mogą być naliczane według obniżonych
    stawek, przy czym obniżenie to musi być uwzględnione dla całego roku podatkowego.
    Stanowisko Spółki odnajduje także szerokie potwierdzenie w ugruntowanej linii
    orzeczniczej zarówno Wojewódzkich Sądów Administracyjnych jak i Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, m.in.:
        w Wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2025 r. (sygn. akt II
        FSK 633/22):
        „wobec nieprecyzyjnej redakcji przywołanego wcześniej przepisu, należy uznać, że
        jego brzmienie pozwala podatnikom podatku dochodowego na zmianę stawek
        amortyzacyjnych w odniesieniu zarówno do przyszłych, jak i przeszłych rozliczeń
        podatkowych. W konsekwencji wykładnia art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p. zaprezentowana
        przez organ w zaskarżonej interpretacji jest przede wszystkim sprzeczna z
        wykładnią gramatyczną tego przepisu. Z językowego znaczenia ww. regulacji
        wynika, że podatnicy mogą obniżyć stosowane stawki zaczynając od miesiąca
        (rozliczenia za ten miesiąc), rozumianego jako punkt w czasie, w którym środki
        trwałe zostały wprowadzone do ich ewidencji lub od pierwszego miesiąca
        któregokolwiek z następnych lat podatkowych.
        Powyższe stanowisko zgodne jest z art. art. 81 § 1 o.p., który dopuszcza możliwość
        dokonania korekty uprzedniego samoobliczenia podatku przez podatnika. Dopiero
        wyraźnie uregulowany w ustawie podatkowej wyjątek wyłącza uprawnienie
        dokonania takiej korekty, przy czym granicą prawa do dokonania korekty deklaracji
        jest przedawnienie zobowiązania podatkowego. W art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p. nie
        uregulowano wprost ani zakazu dokonywania korekty deklaracji podatkowej (z
        uwagi na zmianę stawki amortyzacji dokonaną "wstecz"), ani bezpośredniego
        zakazu dokonywania zmian stawek amortyzacji za lata wcześniejsze. Gdyby

        ustawodawca zdecydował się na wprowadzenie takiego zakazu, to powinien uczynić
        to w sposób niebudzący wątpliwości w ustawie. Tego rodzaju ograniczeń podatnik
        ani organ podatkowy nie mogą domniemywać”.
        w Wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2024 r. (sygn. akt II
        FSK 708/21):
        „Zgodnie z art. 16i ust. 5 PDOPrU podatnicy mogą obniżać podane w stosownym
        wykazie stawek amortyzacyjnych stawki dla poszczególnych środków trwałych.
        Zmiany stawki dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały
        wprowadzone do ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku
        podatkowego. Powyższy problem prawny był już przedmiotem rozważań
        Naczelnego Sądu Administracyjnego, który jednolicie przyjmuje, że wobec
        nieprecyzyjnej redakcji ww. przepisu należy uznać, że jego brzmienie pozwala
        podatnikom podatku dochodowego na zmianę stawek amortyzacyjnych w
        odniesieniu zarówno do przyszłych, jak i przeszłych rozliczeń podatkowych (...).”
        podobne zagadnienie prawne rozpoznawane było przez NSA także m.in. w
        wyrokach z dnia 25 stycznia 2024 r., sygn. akt II FSK 545/21 i II FSK 807/21 oraz w
        wyroku z dnia 3 lutego 2022 r., sygn. akt II FSK 1413/19.
        w Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 20 grudnia 2023
        r. (sygn. akt I SA/Op 299/23):
        „Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie rację przyznać należy Spółce, że
        wykładnia art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p. uprawnia do dokonania modyfikacji stawki
        amortyzacyjnej w stosunku do uprzednich okresów rozliczeniowych w ramach
        dokonywanych korekt rozliczeń podatkowych, przy uwzględnieniu regulacji
        dotyczących przedawnienia zobowiązań podatkowych, czy też prawa do dokonania
        korekty przy wykazywanej stracie podatkowej.”
        w Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 grudnia
        2022 r. (sygn. akt I SA/Gl 1288/22):
        „W ocenie Sądu zasadnie twierdzi Skarżąca, że wobec nieprecyzyjnej redakcji ww.
        przepisu należy uznać, że jego brzmienie pozwala podatnikom podatku
        dochodowego na zmianę stawek amortyzacyjnych w odniesieniu zarówno do
        przyszłych, jak i przeszłych rozliczeń podatkowych. Oznacza to, że dokonana w
        zaskarżonej interpretacji wykładnia art. 16i ust. 5 PDOPrU, wbrew jego
        twierdzeniom, jest przede wszystkim sprzeczna z wykładnią gramatyczną tego
        przepisu. Językowe znaczenie powołanego przepisu prowadzi do wniosku, że
        podatnicy mogą obniżyć stosowane stawki zaczynając od miesiąca (rozliczenia za
        ten miesiąc) - rozumianego jako punkt w czasie - w którym środki trwałe zostały
        wprowadzone do ich ewidencji lub od pierwszego miesiąca któregokolwiek z
        następnych lat podatkowych.”
    Mając na uwadze powyższe, Spółka stoi na stanowisku, że jest uprawniona do obniżenia
    stawek amortyzacyjnych dla wybranych środków trwałych w trakcie bieżącego roku
    podatkowego (2025), ze skutkiem ich zastosowania od 1 stycznia 2025 r. Przepisy, w tym
    w szczególności art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, nie nakładają ograniczeń co do momentu
    podjęcia decyzji o obniżeniu stawek amortyzacyjnych w trakcie trwającego roku
    podatkowego, o ile zmiana ta obejmuje cały rok. Oznacza to, że Spółka może podjąć

    decyzję o obniżeniu stawek w dowolnym momencie w 2025 r., pod warunkiem, że
    zmienione stawki będą stosowane od początku roku podatkowego, czyli od 1 stycznia
    2025 r.
    Ad 2.
    Zgodnie z art. 16i ust. 1 ustawy o CIT, odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z
    zastrzeżeniem art. 16j-16ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych
    określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 16h ust. 1
    pkt 1. Zgodnie z art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, podatnicy mogą obniżać podane w Wykazie
    stawek amortyzacyjnych stawki dla poszczególnych środków trwałych. Zmiany stawki
    dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do
    ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.
    Zgodnie z art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od
    wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z
    zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w
    którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do
    końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich
    wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono
    ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie z
    art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Nawiązując do powyższego oraz przywołanych przepisów, należy zaznaczyć, że podatnicy
    mają prawo obniżać stawki amortyzacyjne dla poszczególnych środków trwałych.
    Ustawodawca nie precyzuje minimalnej wysokości tych stawek ani nie wprowadza
    wyraźnego zakazu zastosowania stawki 0%. Tego rodzaju swoboda decyzyjna powinna być
    rozumiana w ten sposób, że organ prawodawczy daje podatnikowi pewną elastyczność w
    podejmowaniu decyzji dotyczących amortyzacji środków trwałych. Ustawodawca
    zapewnia swobodę podatnikom w ustalaniu stawek amortyzacyjnych, co pozwala na
    dostosowanie amortyzacji do rzeczywistej sytuacji gospodarczej oraz potrzeb
    przedsiębiorstwa. W związku z tym, jeżeli Spółka uzna, że doszło do zmiany warunków
    wykorzystywania danego środka trwałego, to obniżenie stawki amortyzacyjnej do 0% jest
    zgodne z celem i logiką przepisu.
    Odnosząc się bezpośrednio do pytania, Spółka stoi na stanowisku, że dla środków
    trwałych, w przypadku których dopuszczono możliwość obniżenia stawki amortyzacyjnej,
    przepisy nie określają minimalnego poziomu tejże stawki. Oznacza to, że stawka
    amortyzacyjna może zostać obniżona do dowolnej wysokości, w tym nawet do 0%.
    Zdaniem Spółki, brak precyzyjnego wskazania minimalnej stawki w przepisach daje
    możliwość jej obniżenia do poziomu 0%, co zapewnia elastyczność w dostosowywaniu
    amortyzacji do aktualnych potrzeb i specyfiki użytkowania środków trwałych.
    Stanowisko Spółki odnajduje potwierdzenie m.in.:
    · w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 21
      listopada 2024 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.538.2024.2.BD:
        „Powołany przepis nie zabrania obniżenia stawki amortyzacyjnej danego środka
        trwałego nawet kilka razy. Podatnik może zatem dokonać zmiany stawki, tj. jej
        zmniejszenia począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do
        ewidencji albo jej zmniejszenia bądź zwiększenia uprzednio obniżonej począwszy
        od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. Podatnik ma więc
        możliwość stosowania różnych stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych na
        każdy rok podatkowy, z tym tylko zastrzeżeniem, aby stawki te nie były wyższe od
        stawek określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych. [...] wysokość obniżenia
        lub podwyższenia stawki amortyzacyjnej uprzednio obniżonej dla danego środka
        trwałego jest dowolna i pozostaje w gestii podatnika (z ww. zastrzeżeniem dot.
        stawki wynikającej z Wykazu oraz terminów, w których może dojść do tych zmian).
        Tym samym, prawidłowe jest Państwa stanowisko wskazujące, że Spółka ma prawo

        do obniżenia stawek amortyzacji wybranych środków trwałych do poziomu 0% jest
        prawidłowe.”
    · w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 13
      kwietnia 2021 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.70.2021.1.MZA:
        „Ustawodawca nie przewiduje (...) żadnych dodatkowych obostrzeń, w
        szczególności nie wskazuje w jakichkolwiek regulacjach obowiązujących w zakresie
        podatku dochodowego od osób prawnych minimalnego poziomu stawek
        amortyzacyjnych, które mogłyby być zastosowane przez podatnika w przypadku ich
        obniżenia. W konsekwencji brak jest jakiegokolwiek limitu, do którego podatnik
        może obniżyć wysokość stawek amortyzacyjnych, co pozwala na dowolne ustalenie
        ich poziomu, przy założeniu, że będą one nie wyższe niż to wynika z art. 16i Ustawy
        o PDOPrU.”
    · w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 21
      stycznia 2020 r., sygn. 0111-KDIB2-3.4010.260.2019.1.KK:
        „[...] obniżenie stawek amortyzacyjnych, o którym mowa w art. 16i ust. 5 ustawy o
        PDOPrU, mogło/może zostać dokonane do dowolnej wysokości [...].”
    · w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 26
      kwietnia 2019 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.94.2019.1.MM:
        „Stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym Spółka Komandytowa jest
        uprawniona do czasowego obniżania stawek amortyzacyjnych dla poszczególnych
        środków trwałych wykorzystywanych na potrzeby prowadzonej działalności do
        dowolnego poziomu (w tym również do 0%), począwszy od miesiąca, w którym te
        środki trwałe zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych albo od
        pierwszego miesiąca każdego kolejnego roku podatkowego, jest zatem prawidłowe.”
    · w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 22
      stycznia 2019 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.587.2018.1.MBD:
        „Zmiana stawek amortyzacyjnych przewidziana w art. 16i ust. 5 updop, pomimo że
        nie została ograniczona przez ustawodawcę żadnym limitem, powinna być
        dokonywana z uwzględnieniem pozostałych przepisów ustawy. Z powyższego
        wynika, że możliwość obniżania lub podwyższania stawek nie jest uwarunkowana
        wystąpieniem jakichkolwiek okoliczności. Taką decyzję podejmuje podatnik.
        Ponadto, wysokość obniżenia lub podwyższenia stawki amortyzacyjnej dla danego
        środka trwałego jest dowolna i pozostaje w gestii podatnika (z ww. zastrzeżeniem
        dot. stawki wynikającej z Wykazu).”
    Reasumując, w ocenie Wnioskodawcy ma on prawo do obniżenia stawek amortyzacji
    wybranych środków trwałych do poziomu 0%.
    Ad 3.
    Zgodnie z art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, podatnicy mogą obniżać podane w Wykazie stawek
    amortyzacyjnych stawki dla poszczególnych środków trwałych. Zmiany stawki dokonuje
    się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo od
    pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.
    Zgodnie z art. 16i ust. 4 ustawy o CIT, podatnicy mogą podwyższać stawki dla środków
    trwałych wymienionych w ust. 2 pkt 3 bądź rezygnować z ich stosowania począwszy od
    miesiąca następującego po miesiącu, w którym środki te zostały wprowadzone do
    ewidencji, albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.
    Zgodnie z art. 70 § 1 OP, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc
    od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

    Mając powyższe na uwadze, w ocenie Spółki, ma ona prawo do obniżenia stawek
    amortyzacyjnych wybranych środków trwałych za lata przeszłe, z uwzględnieniem
    odpowiednich ograniczeń wynikających z przedawnienia zobowiązań podatkowych.
    Wobec tego, za prawidłowe należy uznać stanowisko, że Spółka może dokonać obniżenia
    stawek amortyzacji wybranych środków trwałych wprowadzonych do ewidencji po 1
    stycznia 2020 r. za poszczególne lata podatkowe w okresie 2020-2024 oraz złożyć
    związane z tym korekty deklaracji CIT- 8 za odpowiednie lata. Spółka ma prawo obniżyć
    stawki amortyzacyjne począwszy od miesiąca, w którym środki trwałe zostały
    wprowadzone do ewidencji, albo od pierwszego miesiąca kolejnych lat podatkowych.
    W ocenie Spółki podatnik ma prawo do zmiany stawki amortyzacji środków trwałych od
    miesiąca, w którym środek trwały został wprowadzony do ewidencji lub od każdego
    pierwszego miesiąca roku podatkowego następującego po roku, w którym środek trwały
    został wprowadzony do ewidencji. Ustawodawca nie wskazał ograniczenia dotyczącego
    zamkniętych już lat podatkowych.
    Stanowisko Spółki jest zbieżne ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego,
    który w wyroku II FSK 1413/19 z dnia 3 lutego 2022 r. wskazał, że wobec nieprecyzyjnej
    redakcji art. 16i ust. 5 ustawy o CIT:
    „(...) należy uznać, że jego brzmienie pozwala podatnikom podatku dochodowego na
    zmianę stawek amortyzacyjnych w odniesieniu zarówno do przyszłych, jak i przeszłych
    rozliczeń podatkowych. W konsekwencji wykładnia art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p.
    zaprezentowana przez organ w zaskarżonej interpretacji jest przede wszystkim sprzeczna
    z wykładnią gramatyczną tego przepisu. Z językowego znaczenia ww. regulacji wynika, że
    podatnicy mogą obniżyć stosowane stawki zaczynając od miesiąca (rozliczenia za ten
    miesiąc) - rozumianego jako punkt w czasie - w którym środki trwałe zostały wprowadzone
    do ich ewidencji lub od pierwszego miesiąca któregokolwiek z następnych lat
    podatkowych.”
    „Dopiero wyraźnie uregulowany w ustawie podatkowej wyjątek wyłącza uprawnienie
    dokonania takiej korekty, przy czym granicą prawa do dokonania korekty deklaracji jest
    przedawnienie zobowiązania podatkowego. W art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p. nie uregulowano
    wprost ani zakazu dokonywania korekty deklaracji podatkowej (z uwagi na zmianę stawki
    amortyzacji dokonaną "wstecz"), ani bezpośredniego zakazu dokonywania zmian stawek
    amortyzacji za lata wcześniejsze. Gdyby ustawodawca zdecydował się na wprowadzenie
    takiego zakazu, to powinien uczynić to w sposób niebudzący wątpliwości w ustawie. Tego
    rodzaju ograniczeń podatnik ani organ podatkowy nie mogą domniemywać.”
    W opisanym zdarzeniu przyszłym, za lata podatkowe 2020-2024, Spółka jest uprawniona
    do obniżenia stawek amortyzacyjnych dla wybranych środków trwałych wprowadzonych
    do ewidencji po 1 stycznia 2020 r. oraz do złożenia związanych z tym korekt zeznań CIT-8
    za każdy rok objęty tą zmianą.
    Zdaniem Spółki, zmiany stawek amortyzacyjnych można dokonać zarówno „na bieżąco” –
    korygując stawki w odniesieniu do przyszłych okresów, jak i „wstecz” – za okresy
    wcześniejsze, z uwzględnieniem terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych. Spółka
    ma prawo do obniżenia stawek amortyzacyjnych za lata 2020-2024 oraz do złożenia
    korekt deklaracji CIT-8 za te lata.
    Podsumowując, Spółka jest uprawniona do dokonania zmiany stawek amortyzacyjnych za
    lata 2020-2024 oraz złożenia stosownych korekt zeznań podatkowych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe, a w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...)
    Warunkiem uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu jest istnienie pomiędzy nim, a
    osiągnięciem przychodu związku przyczynowo-skutkowego, czyli wykazanie, że
    poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu, jego
    zabezpieczenie lub zachowanie.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT,
      kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
      środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku
      podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy
      amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w
      tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów
    amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 16a-16m ww. ustawy.
    Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT: .
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Treść powołanych przepisów oznacza, że amortyzacja podatkowa stanowi formę
    rozłożonego w czasie, obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w
    prowadzonej działalności gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w dłuższym
    okresie. Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania
    danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek
    amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie stawek amortyzacyjnych.
    Jak stanowi art. 16f ust. 1 ustawy o CIT:
      Podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą
      działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości
      początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których
      mowa w art. 16a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 16b.
    W myśl art. 16f ust. 3 ustawy o CIT:

      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 16h-16m, gdy wartość
      początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia
      do używania jest wyższa niż 10 000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest
      równa lub niższa niż 10 000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16d ust. 1, mogą
      dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16h-16m albo jednorazowo w
      miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i
      prawnej, albo w miesiącu następnym.
    Stosownie do art. 16h ust. 2 ustawy o CIT:
      Podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16l i 16ł, dokonują wyboru jednej z metod
      amortyzacji określonych w art. 16i-16k dla poszczególnych środków trwałych przed
      rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego
      zamortyzowania danego środka trwałego.
    Dodatkowo zauważyć należy, że zgodnie z art. 16h ust. 4 ustawy o CIT:
      Podatnicy mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych w równych ratach co miesiąc
      albo w równych ratach co kwartał, albo jednorazowo na koniec roku podatkowego, z
      uwzględnieniem art. 16i. Suma odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych dokonanych w pierwszym roku podatkowym, w
      którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji, nie może przekroczyć wartości
      tych odpisów przypadających za okres od wprowadzenia ich do ewidencji do końca
      tego roku podatkowego.
    Jak stanowi art. 16i ust. 1 ustawy o CIT:
      Odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 16j-16ł,
      dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie
      stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1.
    W myśl art. 16i ust. 4 ustawy o CIT:
      Podatnicy mogą podwyższać stawki dla środków trwałych wymienionych w ust. 2 pkt
      3 bądź rezygnować z ich stosowania począwszy od miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji, albo od pierwszego
      miesiąca każdego następnego roku podatkowego.
    Stosownie do art. 16i ust. 5 ustawy o CIT:
      Podatnicy mogą obniżać podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki dla
      poszczególnych środków trwałych. Zmiany stawki dokonuje się począwszy od
      miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo od pierwszego
      miesiąca każdego następnego roku podatkowego.
    Przy czym zgodnie z art. 16i ust. 8 ustawy o CIT:
      Przepisów ust. 4 i 5 nie stosuje się do środków trwałych wykorzystywanych przez
      podatników w działalności, z której dochody podlegają zwolnieniu z opodatkowania
      podatkiem dochodowym - w okresie korzystania z takiego zwolnienia.
    Powołane przepisy art. 16i ust. 4 i ust. 5 ustawy o CIT, nie zabraniają odpowiednio
    podwyższenia czy obniżenia stawki amortyzacyjnej danego środka trwałego nawet kilka
    razy. Podatnik może zatem dokonać zmiany stawki, tj. jej zwiększenia/zmniejszenia
    począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo jej
    zwiększenia/zmniejszenia począwszy od pierwszego miesiąca każdego następnego roku
    podatkowego. Podatnik ma więc możliwość stosowania różnych stawek amortyzacyjnych
    dla środków trwałych na każdy rok podatkowy, z tym tylko zastrzeżeniem, aby stawki te
    nie były wyższe od stawek określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych.
    Zmiana stawek amortyzacyjnych przewidziana w art. 16i ust. 4 i ust. 5 ustawy o CIT,
    pomimo że nie została ograniczona przez ustawodawcę żadnym limitem, powinna być
    dokonywana z uwzględnieniem pozostałych przepisów ustawy. Zatem, ww. przepisy

    umożliwiły podatnikom podwyższenie/obniżenie stawek amortyzacyjnych, nie określając
    przy tym szczegółowych zasad tego procesu, za wyjątkiem określenia terminów, w których
    może do tych zmian dojść (czyli począwszy od miesiąca wprowadzenia do ewidencji lub od
    pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego) oraz w przypadku
    stosowania dla tych środków trwałych odpisów amortyzacyjnych metodą liniową.
    Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że w art. 16i ust. 4 i ust. 5 ustawy o CIT,
    ustawodawca jasno określił, kiedy może nastąpić modyfikacja stawki z Wykazu,
    stwierdzając, że zmiany stawki w odniesieniu do:
    a) środków trwałych wprowadzonych po raz pierwszy do ewidencji – dokonuje się
      począwszy od miesiąca, w którym środek trwały został wprowadzony do ewidencji;
    b) środków pozostających już w ewidencji – dokonuje się począwszy od pierwszego
      miesiąca każdego następnego roku podatkowego.
    Zasady zawarte w art. 16i ust. 4 i ust. 5 ustawy o CIT nie oznaczają, że zmiany stawki
    amortyzacji można dokonać „wstecz”. Wyrażenie „następny”, zdaniem organu, oznacza
    każdy następny rok podatkowy po obecnym. Tak więc podwyższenia/obniżenia stawek
    amortyzacji środków trwałych, które zostały wprowadzone do ewidencji we wcześniejszym
    okresie można dokonać tylko na początku każdego roku po bieżącym.
    Wskazuje na to także treść uzasadnienia projektu ustawy z 27 lipca 2002 r. o zmianie
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (druk sejmowy nr 411 z dnia 17
    kwietnia 2002 r.) „zgodnie z założeniami pakietu „Przede wszystkim przedsiębiorczość”
    zmieniono również Wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych, ograniczając liczbę pozycji
    Wykazu. Wprowadzono też możliwość zmniejszenia stawek amortyzacyjnych z Wykazu w
    dowolnej wysokości oraz w wybranym przez podatnika momencie. Taka zmiana
    podyktowana była koniecznością dostosowania ustaw podatkowych z rozwiązaniami
    przyjętymi w ustawie o rachunkowości oraz stworzenia mocniejszego instrumentu polityki
    podatkowej prowadzonej przez podatników. Podatnicy będą mogli w okresie ponoszenia
    strat podatkowych zaplanować maksymalnie obniżone stawki amortyzacyjne i powrócić
    do stawek, tj. wyższych kosztów podatkowych, w okresie osiągania dochodów, a tym
    samym odpowiednio wpływać na wysokość straty podatkowej i dochodu do
    opodatkowania”.
    W uzasadnieniu projektu ustawy nowelizującej wskazano zatem na możliwość
    zaplanowania obniżonych stawek amortyzacji dla celów podatkowych w okresie
    ponoszenia strat, a tym samym wpływania na wysokość straty podatkowej i dochodu do
    opodatkowania. Nie można jednak uznać, że art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, zezwala na
    modyfikowanie odpisów amortyzacyjnych (a więc w konsekwencji wysokości kosztów
    podatkowych) za okresy wcześniejsze. Analogiczne zasady należy przyjąć do podwyższenia
    stawek amortyzacyjnych. Podatnicy nie są uprawnieni do modyfikowania kosztów
    uzyskania przychodów w dowolnym dla siebie momencie i za dowolny okres w przeszłości
    według własnego uznania, bez wyraźnej przyczyny powodującej korektę. Taką przyczyną
    może być m.in. błąd rachunkowy, oczywista omyłka czy też błędnie stosowane stawki
    amortyzacji.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy Spółka jest uprawniona do obniżenia stawek
    amortyzacji dla wybranych Środków Trwałych tj. wprowadzonych do ewidencji po 1
    stycznia 2020 r. przy podjęciu decyzji w trakcie bieżącego roku podatkowego (2025 rok) ze
    skutkiem zastosowania obniżonych stawek amortyzacji począwszy od pierwszego
    miesiąca bieżącego roku podatkowego, tj. od 1 stycznia 2025 r.
    Wskazać należy, iż zastosowanie obniżonych stawek amortyzacyjnych dla całego roku
    2025, czyli z mocą od 1 stycznia 2025 r. traktowane będzie jako działanie wstecz, ponieważ
    decyzja w tej sprawie zapadnie w trakcie roku 2025. Z art. 16i ust. 5 ustawy o CIT
    jednoznacznie wynika, że zmiany stawek amortyzacyjnych mogą Państwo dokonać
    począwszy od pierwszego miesiąca następnego roku podatkowego, przy czym przez słowo
    „następny” należy rozumieć każdy następny po obecnym (bieżącym) roku podatkowym.

    Nie mogą zatem Państwo podjąć decyzji dotyczącej modyfikacji stawki amortyzacyjnej ze
    skutkiem wstecz, ponieważ jak wynika z wyżej powołanego przepisu art. 16i ust. 5 ustawy
    o CIT, podatnik może dokonać zmiany od pierwszego miesiąca każdego następnego roku
    podatkowego. Kolejne obniżenie/podwyższenie stawki amortyzacyjnej dla tych
    konkretnych środków trwałych będzie możliwe jak wynika z przepisu art. 16i ust. 5 ustawy
    o CIT, od pierwszego miesiąca następnego roku podatkowego.
    Tym samym Państwa stanowisko wskazujące, że Spółka w opisanym zdarzeniu przyszłym
    jest uprawniona do obniżenia stawek amortyzacyjnych dla wybranych środków trwałych w
    trakcie bieżącego roku podatkowego - 2025, ze skutkiem ich zastosowania od 1 stycznia
    2025 roku jest nieprawidłowe.
    Mając na uwadze powyższe, nie można również zgodzić się z Państwem, że Spółka w
    odniesieniu do odpisów amortyzacyjnych dokonanych za lata podatkowe 2020-2024 jest
    uprawniona do obniżenia stawek amortyzacyjnych dla wybranych środków trwałych
    wstecznie i złożenia w związku z tym odpowiedniej korekty zeznania CIT-8 za każdy rok
    objęty tą zmianą.
    Jak już wskazano w rozumieniu art. 16i ust. 4 i ust. 5 omawianej ustawy, zmiany stawki
    dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do
    ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.
    Ustawodawca stworzył więc możliwość obniżenia/podwyższenia stawek określonych w
    Wykazie, a decyzję w tym zakresie pozostawił podatnikowi. Jednocześnie brzmienie art.
    16i ust. 4 i ust. 5 ustawy o CIT, nie pozostawia wątpliwości co do momentu, w którym
    może nastąpić modyfikacja stawki z Wykazu – jest to (w odniesieniu do środków będących
    już w ewidencji) – pierwszy miesiąc każdego następnego roku podatkowego. Zmiana
    stawki nie może być więc dokonana „wstecz”. Gdyby istniała taka możliwość przepis art.
    16i ust. 4 i ust. 5 musiałby mieć brzmienie: „zmiany stawki można dokonać „wstecz” lub w
    trakcie roku podatkowego ze skutkiem począwszy od pierwszego miesiąca roku
    podatkowego”.
    Literalna wykładnia przepisu art. 16i ust. 4 i ust. 5 ustawy o CIT, nie daje podstaw do
    dokonania modyfikacji stawki amortyzacyjnej, a więc podjęcia przez podatnika decyzji w
    tym zakresie, w miesiącu innym niż pierwszy miesiąc każdego roku podatkowego.
    W świetle powyższego, nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem wskazującym, że
    Spółka będzie uprawniona do obniżenia stawek amortyzacyjnych dla wybranych środków
    trwałych za lata podatkowe 2020-2024 i złożenia w związku z tym odpowiedniej korekty
    zeznania CIT-8 za każdy rok objęty tą zmianą.
    Zatem, Państwa stanowisko do pytań nr 1 i 3 jest nieprawidłowe.
    Odnosząc się z kolei do ustalenia, czy Spółka ma prawo do obniżenia stawek amortyzacji
    wybranych środków trwałych do wysokości 0% należy wskazać na regulacje w tym
    zakresie.
    Z art. 16i ust. 5 ustawy o CIT wynika, że podatnicy mogą obniżać podane w Wykazie
    stawek amortyzacyjnych stawki dla poszczególnych środków trwałych. Zmiany stawki
    dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do
    ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.
    Powołany przepis nie zabrania obniżenia stawki amortyzacyjnej danego środka trwałego
    nawet kilka razy. Podatnik może zatem dokonać zmiany stawki, tj. jej zmniejszenia
    począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo jej
    zmniejszenia bądź zwiększenia uprzednio obniżonej począwszy od pierwszego miesiąca
    każdego następnego roku podatkowego. Podatnik ma więc możliwość stosowania różnych
    stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych na każdy rok podatkowy, z tym tylko
    zastrzeżeniem, aby stawki te nie były wyższe od stawek określonych w Wykazie stawek
    amortyzacyjnych.

    Zmiana stawek amortyzacyjnych przewidziana w art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, pomimo że
    nie została ograniczona przez ustawodawcę żadnym limitem, powinna być dokonywana z
    uwzględnieniem pozostałych przepisów ustawy. Zatem ww. przepis umożliwił podatnikom
    obniżanie lub podwyższanie uprzednio obniżonych stawek amortyzacyjnych, nie
    określając przy tym szczegółowych zasad tego procesu, za wyjątkiem określenia terminów,
    w których może do tych zmian dojść (czyli począwszy od miesiąca wprowadzenia do
    ewidencji lub od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego) oraz w
    przypadku stosowania dla tych środków trwałych odpisów amortyzacyjnych metodą
    liniową.
    Z powyższego wynika, że wysokość obniżenia lub podwyższenia stawki amortyzacyjnej
    uprzednio obniżonej dla danego środka trwałego jest dowolna i pozostaje w gestii
    podatnika (z ww. zastrzeżeniem dot. stawki wynikającej z Wykazu oraz terminów, w
    których może dojść do tych zmian).
    Tym samym, prawidłowe jest Państwa stanowisko wskazujące, że Spółka ma prawo do
    obniżenia stawek amortyzacji wybranych środków trwałych do poziomu 0% jest
    prawidłowe.
    Zatem, Państwa stanowisko do pytania nr 2 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
    · stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w
      dacie zaistnienia zdarzenia,
    · zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w
      dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa we wniosku interpretacji indywidualnych i
    wyroków sądów, wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach
    innych podmiotów i nie wiążą Organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku. Zostały
    wydane/zapadły w określonym stanie faktycznym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich
    zawarte są wiążące. Nie mogą one zatem przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu.
    Natomiast organy podatkowe mimo, że w ocenie indywidualnych spraw podatników
    posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów podatkowych, to nie
    mają możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu, że nie stanowią materialnego
    prawa podatkowego. Każdą sprawę Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.