Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBI/2/423-451/10/BG
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2010-05-31
Teza: Czy z tytułu wypłaty przez Spółkę prowizji na rzecz pośredników ciąży na Spółce obowiązek pobrania i odprowadzania zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 2a w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?
Słowa kluczowe: podatek-podatek dochodowy; podatek-podatek dochodowy-zryczałtowany podatek dochodowy; pośrednictwo; prowizje; umowa-umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania; umowa-umowa pośrednictwa; usługi
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 5-art. 21

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 10 marca 2010 r., (data wpływu do tut. BKIP w dniu 17 marca 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie obowiązku pobrania i odprowadzenia zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych z tytułu wypłaty przez Spółkę prowizji na rzecz pośredników, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 2a, w związku z art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 17 marca 2010 r. wpłynął do tut. BKIP wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie obowiązku pobrania i odprowadzenia zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych z tytułu wypłaty przez Spółkę prowizji na rzecz pośredników, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 2a, w związku z art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Spółka jest podmiotem wchodzącym w skład międzynarodowej grupy zajmującej się produkcją najwyższej jakości materiałów ogniotrwałych. W ramach prowadzonej działalności Spółka dokonuje sprzedaży swoich wyrobów do innych krajów. Spółka poszukując odbiorców swoich produktów często korzysta z usług pośredników działających na danych rynkach, którzy lepiej znają ich specyfikę. Pośrednicy ci zajmują się wyszukiwaniem odbiorców wyrobów produkowanych przez Spółkę.

Zobowiązania pośredników dotyczą podejmowania niezbędnych działań mających na celu wyszukanie potencjalnych odbiorców w danym kraju oraz doprowadzenie do podjęcia współpracy handlowej między Spółką a danym odbiorcą poprzez podpisanie umowy na dostawę produktów Spółki. Obowiązki pośredników sprowadzają się do technicznych działań, takich jak: prowadzenie rozmów handlowych z potencjalnymi odbiorcami produktów Spółki, wymiana korespondencji elektronicznej zawierającej oferty sprzedaży tych produktów, przekazywanie Spółce wszelkich istotnych informacji o klientach, pośrednictwo podczas negocjacji handlowych itp.

Pośrednicy z tytułu świadczonych usług otrzymują od Spółki zwykle wynagrodzenie prowizyjne kalkulowane w oparciu o ustaloną procentowo wartość kontraktu z odbiorcą, przy którego zawarciu uczestniczył pośrednik.

Spółka korzysta zarówno z usług pośredników handlowych mających siedziby w krajach, z którymi Polska ma podpisane umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania (np. pośrednik z Ukrainy), jak również z usług pośredników z krajów, z którymi Polska nie podpisała stosownej umowy.

Pośrednicy nie prowadzą w żadnej formie działalności na terytorium Polski. Na potrzeby transakcji Spółka gromadzi certyfikaty rezydencji pośredników.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy z tytułu wypłaty przez Spółkę prowizji na rzecz pośredników ciąży na Spółce obowiązek pobrania i odprowadzania zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 2a w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?

Zdaniem Wnioskodawcy, zarówno w odniesieniu do wynagrodzenia wypłacanego pośrednikom mającym siedzibę na terytorium krajów, z którymi Polska ma podpisane umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, jak również pośrednikom z krajów, z którymi Polska nie podpisała stosownej umowy, po stronie Spółki nie powstanie obowiązek pobrania tzw. podatku u źródła.

Zgodnie z zawartą w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 ze zm. dalej „PDOP”), zasadą ograniczonego obowiązku podatkowego, podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o PDOP, podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze - ustała się w wysokości 20% przychodów.

Aby po stronie Spółki jako płatnika powstał obowiązek pobrania tego zryczałtowanego podatku (tzw. podatku u źródła), czynności wykonywane przez pośredników na rzecz Spółki musiałyby odpowiadać czynnościom wskazanym w art. 21 ustawy o PDOP. Tym samym, w celu ustalenia czy wynagrodzenie wypłacane pośrednikom handlowym podlega opodatkowaniu w Polsce należy dokonać wykładni art. 21 ust. 1 pkt 2a tej ustawy.

W opinii Spółki, treść art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o PDOP przemawia za stwierdzeniem, że opisane w stanie faktycznym usługi pośrednictwa handlowego pozostają, poza zakresem opodatkowania w Polsce podatkiem u źródła w wysokości 20%.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, iż przepis ten nie wymienia w swoim zakresie usług pośrednictwa handlowego. Ponadto, opisane w stanie faktycznym usługi nie stanowią "świadczeń o podobnym charakterze" w rozumieniu tego przepisu.

Zawarty w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o PDOP katalog świadczeń, które podlegają opodatkowaniu nie ma charakteru wyczerpującego, jednakże inne podlegające opodatkowaniu świadczenia muszą, mieć charakter zbliżony do wskazanych w tym przepisie, o czym świadczy zwrot "świadczeń o podobnym charakterze". Stąd też ustawodawca, wskazując na świadczenia o charakterze podobnym, mógł mieć na myśli takie usługi, których zasadniczy charakter posiada element przedmiotowo istotny dla wprost wskazanych w tym przepisie usług.

Należy podkreślić, iż w przeciwieństwie do usług wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o PDOP (usług doradczych, księgowych, badania rynku), będących usługami bezpośrednio obejmującymi zobowiązania dwóch podmiotów, usługa pośrednictwa handlowego polega na doprowadzeniu do zawarcia umowy przez zleceniodawcę tej usługi z podmiotem trzecim. Konsekwencją zawarcia umowy pośrednictwa handlowego jest powstanie wzajemnych zobowiązań dotyczących trzech podmiotów - zleceniodawcy (Spółka), zleceniobiorcy (pośrednik) oraz podmiotu trzeciego zawierającego w następstwie usługi pośrednictwa handlowego umowę ze zleceniodawca (odbiorca towarów Spółki).

Należy więc zauważyć, iż essentialia negotii umowy pośrednictwa jest doprowadzenie do zawarcia umowy przez zleceniodawcę z podmiotem trzecim, podczas gdy essentialia negotii umów dotyczących pozostałych usług wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o PDOP jest zobowiązanie się zleceniobiorcy do wykonania określonej usługi doradczej, księgowej, badania rynku itp.

Powyższe uzasadnia stwierdzenie, że usług pośrednictwa handlowego nie można zakwalifikować do usług o podobnym charakterze do żadnej z kategorii usług wymienionych wprost w analizowanym przepisie.

Na potwierdzenie powyższego stanowiska można odwołać się również do klasyfikacji statystycznych, zawartych w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (dalej: PKWiU), stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 29 października 2008 r. (Dz. U. Nr 207, poz. 1293).

Przepis art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o PDOP, odnosi się do usług "doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze. Usługi te zgodnie z PKWiU zaliczają się m.in. do Działu 69 "Usługi prawne, rachunkowo-księgowe i doradztwa podatkowego", Działu 73 "Usługi reklamowe, usługi badania rynku i opinii publicznej", Działu 70 "Usługi firm centralnych (head offfces); usługi doradztwa związane z zarządzaniem", jak również do Działu 65 "Usługi ubezpieczeniowe, reasekuracyjne oraz usługi związane z funduszami emerytalnymi, z wyłączeniem obowiązkowego ubezpieczenia społecznego". Natomiast opisane w stanie faktycznym usługi pośrednictwa w handlu zaliczają się wg PKWiU do Działu 46 "Handel hurtowy, z wyłączeniem handlu hurtowego pojazdami samochodowymi" (sekcja 46.1 - usługi pośrednictwa w sprzedaży hurtowej).

Mając na uwadze kwalifikację przedmiotowych świadczeń w oparciu o PKWiU, nie ulega wątpliwości, iż charakter opisanych w stanie faktycznym usług pośrednictwa jest odmienny od usług wymienionych w katalogu art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o PDOP. Tym samym, brak jest podstaw do określenia usług pośrednictwa w zakresie wyszukiwania odbiorców towarów Spółki jako świadczeń o charakterze podobnym do wymienionych w tym przepisie.

Stanowisko analogiczne do poglądu Spółki zostało przedstawione w licznych interpretacjach wydawanych przez organy podatkowe. Przykładowo Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji z 21 marca 2008 r. (Znak IP-PB3-423-115/08-2/JB) stwierdził, że "usługi pośrednictwa polegające na wyszukaniu odpowiednich kontrahentów na rynkach zagranicznych nie zostały wymienione w art. 21 ust. 1 pkt 2a ww. ustawy, jak również nie mają podobnego charakteru do świadczeń w nim wymienionych, a tym samym nie podlegają opodatkowaniu na zasadach określonych w tym przepisie". Podobne stanowisko znaleźć możemy również w następujących interpretacjach podatkowych:

*   Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w interpretacjach z 29 października 2009 r. (sygn. IBPBI/2/423-1303/09/BG) oraz z 29 kwietnia 2009 r. (Znak IBPBI/2/423-197/09/BG),
*   Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji z 30 lipca 2009 r. (Znak ILPB3/423-355/09-6/ŁM)
*   Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy w interpretacji z 7 stycznia 2008 r. (Znak ITPB3/423-79/07/MK).

Mając na uwadze treść zaprezentowanego uzasadnienia oraz jednolite stanowisko organów podatkowych, w tym stanowisko tut. organu, podejście Spółki należy uznać za prawidłowe. Spółka wnosi o potwierdzenie tej prawidłowości w interpretacji indywidualnej, o którą występuje niniejszym wnioskiem.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Jednocześnie należy zauważyć, że powoływane przez Spółkę interpretacje nie stanowią powszechnej wykładni przepisów prawa podatkowego ponieważ wydane zostały w indywidualnych sprawach i wiążą tylko strony postępowania. Wobec tego cytowane interpretacje nie mogą mieć wpływu na treść zawartą w wydanej interpretacji indywidualnej.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-512 Kraków po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.