Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-1.4012.641.2025.2.DS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-05
Teza: Opodatkowanie podatkiem VAT sprzedaży nieruchomości
niezabudowanej.
Słowa kluczowe: nieruchomości-nieruchomość niezabudowana
ogrodzenie
opodatkowanie
spółki-spółka z ograniczoną odpowiedzialnością
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa terenów
niezabudowanych innych niż tereny budowlane
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 9

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 5 września 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług dotyczący opodatkowania
    podatkiem VAT sprzedaży działki. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie –
    pismem z 30 września 2025 r. (wpływ 30 września 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca.
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT od 28 lutego 2013 r.
    Wnioskodawca jest właścicielem nieruchomości gruntowej, w której skład wchodzi działka
    ewidencyjna o nr (...) położona w (...). Działka gruntu jest położona w (...), który wchodzi w
    skład (...).
    Wedle Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego („MPZP”), działka nr (...) jest
    nim objęta. Przeznaczenie tej działki, jakie wynika z MPZP, to (...). Oznacza to tereny zieleni
    pod ogrody i zieleń towarzyszącą istniejącym obiektom budowlanym. Jest to jedyne
    przeznaczenie działki.
    Dla działki nie wydano decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie
    wydano dla niej również pozwolenia na budowę dla jakiegokolwiek obiektu budowlanego.
    Przez działkę nie przebiegają żadne podziemne ani naziemne linie przesyłowe (np.
    energetyczna, wodna czy kanalizacyjna).
    Na działce znajduje się ogrodzenie. Jest to ogrodzenie metalowe, niemurowane.
    Ogrodzenie to nie chroni żadnego obiektu budowlanego położonego na działce i mu nie
    towarzyszy, bowiem na działce nie znajduje się żaden obiekt budowlany.
    Wnioskodawca nie prowadził na działce nr (...) żadnej działalności gospodarczej, np. nie
    wydzierżawiał i nie wynajmował jej. Również Wnioskodawca nie prowadził działalności
    inwestycyjnej na działce, polegającej na ponoszeniu nakładów w celu jej późniejszej
    droższej odprzedaży. Działka była jedynie „utrzymywana”. Wnioskodawca nie uprawiał roli
    na działce i nie wydobywał z niej zasobów naturalnych (np. nie wykopywał piasku).
    Wnioskodawca planuje sprzedać nieruchomość gruntową, w której skład wchodzi działka
    nr (...), na rzecz podmiotu niepowiązanego z nim osobowo, pracowniczo lub kapitałowo.
    Doprecyzowanie i uzupełnienie opisu sprawy
    1. Na pytanie o treści: „Kiedy dokładnie i w jakim celu nabyli Państwo nieruchomość
      gruntową, w skład której wchodzi działka nr (...)?,
    odpowiedzieli Państwo, że:
    „Wnioskodawca nabył działkę nr (...) w celu efektywnego ulokowania wolnych środków
    pieniężnych, tak aby zabezpieczyć je przed utratą wartości wskutek inflacji.
    Nieruchomości gruntowe uznał za odpowiednią formę ochrony kapitału oraz
    „zamrożenia” zgromadzonych środków finansowych”.
    2. Na pytanie o treści: „Jaką dokładnie działalność gospodarczą (PKD) Państwo
      prowadzą?”,
    odpowiedzieli Państwo, że:
    „Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie wznoszenia budynków
    oraz wykańczania lokali, przy czym zasadniczym profilem działalności są prace

    wykończeniowe lokali. W przypadku realizacji budów Wnioskodawca wykonuje je do
    stanu deweloperskiego, jednak głównym przedmiotem jego działalności pozostają
    usługi wykończeniowe”.
    3. Na pytanie o treści: „Czy prowadzą Państwo działalność gospodarczą w zakresie usług
      deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze?”,
    odpowiedzieli Państwo, że:
    „Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie wznoszenia budynków
    oraz wykańczania lokali, przy czym zasadniczym profilem działalności są prace
    wykończeniowe lokali. W przypadku realizacji budów Wnioskodawca wykonuje je do
    stanu deweloperskiego, jednak głównym przedmiotem jego działalności pozostają
    usługi wykończeniowe.
    Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich
    ani innych usług o zbliżonym charakterze. Zakres jego działalności ogranicza się do
    świadczenia usług wykończeniowych lokali oraz – w mniejszym zakresie – do
    wznoszenia budynków do stanu deweloperskiego na potrzeby realizowanych zleceń, a
    nie w celu sprzedaży własnych inwestycji.
    4. Na pytanie o treści: „Czy nabycie nieruchomości gruntowej, w skład której wchodzi
      działka nr (...) zostało wykonane w ramach czynności podlegającej opodatkowaniu
      podatkiem od towarów i usług (należy jednoznacznie określić, czy była to czynność
      opodatkowana, tj. czy został naliczony podatek VAT, czy zwolniona)? W przypadku gdy
      czynność ta była zwolniona, proszę o wskazanie na podstawie jakiego dokładnie
      przepisu korzystała ze zwolnienia od podatku?”,
    odpowiedzieli Państwo, że:
    „Nabycie nieruchomości gruntowej, w skład której wchodzi działka nr (...), zostało
    dokonane w ramach czynności niepodlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów
    i usług. Przy nabyciu nieruchomości został uiszczony podatek od czynności
    cywilnoprawnych (PCC)”.
    5. Na pytanie o treści: „Czy nabycie nieruchomości gruntowej, w skład której wchodzi
      działka nr (...) zostało udokumentowane fakturą? Jeśli tak, to:
      a) kto jest wskazany na fakturze jako nabywca ww. działki?
      b) czy na fakturze była wykazana kwota podatku VAT?,
    odpowiedzieli Państwo, że:
    „Nabycie nieruchomości gruntowej, w skład której wchodzi działka nr (...), nie zostało
    udokumentowane fakturą. Transakcja została zawarta w formie aktu notarialnego, a
    przy jej dokonaniu uiszczono podatek od czynności cywilnoprawnych (PCC)”.
    6. Na pytanie o treści: „Jeśli nabycie ww. działki zostało udokumentowane faktura wraz z
      wykazaną kwotą podatku VAT, proszę wskazać, czy z tytułu jej nabycia przysługiwało
      Państwu prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
      Jeżeli nie, proszę wskazać z jakiego powodu? Jeśli prawo do obniżenia kwoty podatku
      należnego o kwotę podatku naliczonego przysługiwało, proszę wskazać, czy z tego
      prawa Państwo skorzystali”,
    odpowiedzieli Państwo, że:
    „Z uwagi na fakt, że nabycie nieruchomości gruntowej, w skład której wchodzi działka nr
    (...), nie zostało udokumentowane fakturą ani nie podlegało opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług, pytanie jest bezprzedmiotowe”.

    7. Na pytanie o treści: „Czy nieruchomość gruntowa, w skład której wchodzi działka nr (...)
      była/jest środkiem trwałym ujętym ewidencji środków trwałych w prowadzonej przez
      Państwa działalności gospodarczej? Jeśli tak, proszę wskazać od kiedy, jeśli nie, proszę
      wyjaśnić dlaczego?”,
    odpowiedzieli Państwo, że:
    „Nieruchomość gruntowa, w skład której wchodzi działka nr (...), nie była i nie jest
    ujmowana jako środek trwały w ewidencji środków trwałych prowadzonej w ramach
    działalności gospodarczej Wnioskodawcy.
    Została zakwalifikowana jako inwestycja długoterminowa, ponieważ jej nabycie miało
    na celu efektywne ulokowanie wolnych środków pieniężnych i ochronę ich wartości
    przed inflacją, a nie wykorzystywanie w bieżącej działalności operacyjnej Wnioskodawcy
    (która koncentruje się na usługach wykończeniowych i wznoszeniu budynków do stanu
    deweloperskiego na zlecenie)”.
    8. Na pytanie o treści: „W jaki konkretnie sposób nieruchomość gruntowa, w skład której
      wchodzi działka nr (...) była/jest/będzie przez Państwa wykorzystywana w całym
      okresie posiadania, tj. od momentu wejścia w jej posiadanie aż do momentu
      planowanej sprzedaży? Proszę również wskazać, do jakich czynności: zwolnionych,
      opodatkowanych, czy niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT”,
    odpowiedzieli Państwo, że:
    „Nieruchomość gruntowa, w skład której wchodzi działka nr (...), nie była, nie jest i nie
    będzie wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawcy.
    Została nabyta wyłącznie w celu długoterminowego ulokowania wolnych środków
    pieniężnych i ochrony ich wartości przed inflacją, bez zamiaru jej zabudowy lub
    komercyjnego wykorzystania w ramach działalności operacyjnej.
    W związku z tym, nieruchomość pozostawała nieużytkowana (stała odłogiem) i
    Wnioskodawca nie ponosił na nią żadnych nakładów”.
    9. Na pytanie o treści: „Czy nieruchomość gruntowa, w skład której wchodzi działka nr (...)
      była wykorzystywana przez Państwa od dnia nabycia do dnia sprzedaży wyłącznie na
      cele działalności zwolnionej od podatku? Jeżeli tak, to jaką działalność zwolnioną z
      opodatkowania podatkiem VAT, do której wykorzystywana była ww. działka,
      wykonywała Spółka – należy podać podstawę prawną zwolnienia”,
    odpowiedzieli Państwo, że:
    Nieruchomość gruntowa, w skład której wchodzi działka nr (...), nie była
    wykorzystywana od dnia nabycia do dnia sprzedaży na cele działalności zwolnionej od
    podatku od towarów i usług.
    Działka nie była w ogóle używana w ramach działalności gospodarczej Wnioskodawcy,
    pozostawała nieużytkowana (stała odłogiem), a jej nabycie miało charakter wyłącznie
    inwestycyjny – w celu ulokowania wolnych środków pieniężnych i ochrony ich wartości
    przed inflacją”.
    10. Na pytanie o treści: „Proszę o jednoznaczne wskazanie, czy ww. oznaczenie – ZPo.6 –
      dopuszcza posadowienie na ww. działce jakichkolwiek budynków, budowli, czy
      obiektów budowlanych?”,
    odpowiedzieli Państwo, że:
    „Wnioskodawca jednoznacznie wskazuje, że oznaczenie ZPo.6 NIE dopuszcza
    posadowienie na przedmiotowej działce budynków, budowli oraz innych obiektów
    budowlanych zgodnie z przeznaczeniem terenu określonym w miejscowym planie
    zagospodarowania przestrzennego”.

    11. Na pytanie o treści: „Proszę o jednoznaczne wskazanie, czy obiekt ten – ogrodzenie na
      dzień sprzedaży będzie spełniać definicję urządzenia budowlanego w rozumieniu
      przepisów art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane”,
    odpowiedzieli Państwo, że:
    „Działka została nabyta już z istniejącym ogrodzeniem i od momentu zakupu nie były na
    nim wykonywane żadne prace ani zmiany – ogrodzenie pozostawało w niezmienionym
    stanie. Ponadto nie sposób – zdaniem Wnioskodawcy – przypisać ogrodzeniu
    charakteru obiektu budowlanego, bowiem ogrodzenie co do zasady związane jest z
    obiektem, w tym również gruntem które ogradza, nie pełni więc ono samodzielnych
    funkcji budowlanych. Przyjęcie stanowiska skarżącej oznaczałoby, że inaczej należałoby
    traktować ogrodzenie w zależności od tego, czy grunt zabudowany jest budynkiem, czy
    też nie, co nie ma żadnego uzasadnienia.
    Oznacza to zatem, że ogrodzenie, również i to opisane w stanie faktycznym nie
    powinno być traktowane jako budowla lub jej część, a urządzenie budowlane.
    Pozostałe pytania dotyczące ogrodzenia zostały zadane warunkowo i w związku z
    powyższymi informacjami przekazanymi przez Wnioskodawcę odpowiedź na nie jest
    bezprzedmiotowa.
    Doprecyzowując ponadto – Wnioskodawca stoi na stanowisku, że ogrodzenie
    znajdujące się na przedmiotowej nieruchomości nie stanowi obiektu budowlanego, lecz
    urządzenie budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo
    budowlane.
    Jednocześnie Wnioskodawca podkreśla, że jest to zagadnienie istotne dla prawidłowej
    oceny prawnej wniosku, dlatego jego ostateczna kwalifikacja powinna zostać dokonana
    przez organ interpretacyjny. Wnioskodawca przedstawił w tym zakresie własne
    stanowisko szerzej je uzasadniając w części prawnej wniosku.
    Wskazać należy, że organy podatkowe podkreślają, iż ogrodzenie jest właśnie
    urządzeniem budowlanym. Tytułem przykładu wskazać należy na następujące
    interpretacje indywidualne:
    1. Pismo z dnia 13.01.2025 r., wydane przez: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej,
      0112-KDIL3.4012.679.2024.2.MBN – dodatkowo stwierdzić należy, że ogrodzenie
      znajdujące się na działce nr (...) zalicza się do urządzeń budowlanych w rozumieniu
      ustawy – Prawo budowlane. Rzeczy, które nie są objęte wyliczeniem zawartym w art. 3
      pkt 3 ww. ustawy – Prawo budowlane, a ich konstrukcja, charakter i przeznaczenie
      różni się od wymienionych przez ustawodawcę, nie można zaliczyć do kategorii
      budowli. W konsekwencji należy stwierdzić, że przedmiotem dostawy będzie wyłącznie
      sam grunt bez znajdującego się na nim masztu antenowego, będącego własnością
      gestora sieci. Ponadto, jak Państwo wskazali, zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy – Prawo
      budowlane, definicja budowli wymienia wprost wolno stojące maszty antenowe.
    2. Pismo z dnia 28.11.2024 r., wydane przez: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej,
      0113-KDIPT1-2.4012.723.2024.2.AM – natomiast w myśl art. 3 pkt 9 ustawy – Prawo
      budowlane: Ilekroć w ustawie jest mowa o urządzeniach budowlanych – należy
      rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające
      możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i
      urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także
      przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Mając na uwadze
      powołane wyżej przepisy prawa stwierdzić należy, że zarówno plac utwardzony kostką
      brukową, jak i ogrodzenie znajdujące się na działce nr 1 zalicza się do urządzeń
      budowlanych w rozumieniu ustawy – Prawo budowlane. Kontener natomiast, zgodnie
      z art. 3 pkt 5 ustawy – Prawo budowlane, jest tymczasowym obiektem budowlanym.

      Rzeczy, które nie są objęte wyliczeniem zawartym w art. 3 pkt 3 ww. ustawy – Prawo
      budowlane, a ich konstrukcja, charakter i przeznaczenie różni się od wymienionych
      przez ustawodawcę, nie można zaliczyć do kategorii budowli.
    3. Pismo z dnia 22.11.2016 r., wydane przez: Izba Skarbowa w Katowicach, 2461-IBPP2.
      4512.665.2016.1.AB – Natomiast stosownie do art. 3 pkt 9 ww. ustawy – Prawo
      budowlane, przez urządzenia budowlane rozumie się urządzenia techniczne związane
      z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego
      przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu
      lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod
      śmietniki. Zgodnie z Prawem budowlanym urządzenia budowlane nie mieszczą się w
      definicji budowli. A zatem, w myśl powyższych przepisów Prawa budowlanego, ww.
      obiekty takie jak chodniki, ogrodzenia, place postojowe, oświetlenie stanowią
      odmienny rodzaj obiektu niż budowle, czy budynki zdefiniowane w ww. ustawie.
      Urządzenia budowlane stanowią urządzenia techniczne związane z obiektem
      budowlanym zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego
      przeznaczeniem, nie są to samodzielne budowle zdefiniowane w art. 3 pkt 3 ww.
      ustawy – Prawo budowlane, które uznaje się za towar na gruncie podatku od towarów
      i usług. Jednakże urządzenia te należy traktować, jako elementy przynależne do
      budynku, budowli i opodatkować łącznie z tym budynkiem, budowlą, z którym są
      powiązane, a tym samym należy przypisać stawkę właściwą dla sprzedawanego
      obiektu budowlanego. Brak podstaw do stosowania przepisów ustawy o podatku od
      towarów w zakresie stawki podatku VAT dla ww. urządzeń w oderwaniu od budynków
      /budowli, do których przynależą, gdyż w świetle obowiązujących przepisów nie mają
      one samodzielnego bytu.
    Podobną interpretację przyjmują również sądy administracyjne. Tytułem przykładu
    należy powołać następujące stanowiska:
    1. Prawomocny wyrok WSA w Białymstoku z 18.04.2018 r., I SA/Bk 77/18: Ogrodzenia nie
      można też, wbrew temu co podnosi skarżący, zakwalifikować do budowli. U.p.t.u. nie
      definiuje pojęcia budowli. Chcąc zdefiniować to pojęcie, można posłużyć się wykładnią
      systemową zewnętrzną. W Prawie budowlanym ustawodawca krajowy w art. 3 pkt 3
      definiuje ogólnie pojęcie budowli, wskazując przy tym przykłady budowli. Wśród tych
      przykładów nie wymienia się ogrodzenia. Ogrodzenie traktowane jest jak urządzenie
      techniczne związane z obiektem budowlanym (vide art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego).
      Według Słownika języka polskiego pod redakcją M. Szymczaka (PWN Warszawa 1993,
      tom 2, „ogrodzenie – to co ogradza, to czym coś jest ogrodzone”. Ogrodzenie co do
      zasady związane jest z obiektem, w tym również gruntem które ogradza, nie pełni więc
      ono samodzielnych funkcji budowlanych. Przyjęcie stanowiska skarżącej oznaczałoby,
      że inaczej należałoby traktować ogrodzenie w zależności od tego, czy grunt
      zabudowany jest budynkiem, czy też nie, co nie ma żadnego uzasadnienia.
    2. Prawomocny wyrok WSA w Bydgoszczy z 17.12.2019 r., I SA/Bd 645/19: (...)
      niewątpliwie budowlami są te wszystkie obiekty budowlane, które zostały przykładowo
      wymienione w art. 3 pkt 3 u.p.b. oraz te obiekty budowlane, które są podobne do nich.
      Rzeczy, które nie są objęte podanym wyliczeniem, a ich konstrukcja, charakter i
      przeznaczenie różni się od wymienionych przez ustawodawcę, nie można zaliczyć do
      kategorii budowli. Dalej NSA podał, że zgodnie z art. 3 pkt 9 u.p.b., przez urządzenia
      budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym,
      zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak
      przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu
      ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. W
      świetle tego przepisu, ogrodzenie nie jest budowlą lecz jedynie urządzeniem
      budowlanym. Okoliczność, że ponieważ na działce nie ma budynku, ogrodzenie nie
      może być traktowane jako urządzenie budowlane, gdyż nie ma obiektu, któremu
      użytkowaniu ma ono służyć jest niedorzeczne. Odnosząc się do twierdzenia, że

      "ogrodzenie działki zabudowanej budynkiem jest urządzeniem budowlanym, zaś w
      przypadku, gdy grunt jest niezabudowany, ogrodzenie jest samodzielną budowlą",
      NSA stwierdził, że pogląd taki nie znajduje uzasadnienia w przepisach ustawy Prawo
      budowlane. Sąd w składzie orzekającym w pełni zgadza się z tym poglądem. Mając
      powyższe na uwadze, wbrew zarzutom skargi, organ zasadnie odwołał się do definicji
      zawartych w ustawie prawo budowlane. W ocenie Sądu należy zgodzić się z organem,
      że w świetle przywołanych przepisów znajdujące się na przedmiotowej działce
      ogrodzenie nie stanowi budowli. Ustawa Prawo budowlane w cytowanym powyżej art.
      3 pkt 9 wymienia wprost ogrodzenia i place postojowe w katalogu urządzeń
      budowlanych.
    3. Wyrok NSA z 17.04.2012 r., I FSK 918/11: (...) przedmiotowe ogrodzenie w żaden
      sposób nie można zakwalifikować do budowli w rozumieniu Prawa budowlanego.
      Ustawodawca w art. 3 pkt 3 tego aktu prawnego, definiując pojęcie budowli poprzez
      wskazanie, że jest to każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem
      małej architektury, wskazał również przykłady tych budowli. Przepis ten zawiera
      katalog, który ma charakter otwarty. Według tej normy prawnej budowlami są obiekty
      budowlane takie jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele,
      przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale
      związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje),
      ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub
      urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje
      uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla
      pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także
      części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni
      wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako
      odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość
      użytkową. Wyliczenie to, przy braku jednoznacznej definicji pozytywnej, ma bardzo
      ważne znaczenie normatywne. Oddaje ono bowiem intencje ustawodawcy. Zatem
      niewątpliwie budowlami są te wszystkie obiekty budowlane, które zostały przykładowe
      wymienione w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego oraz te obiekty budowlane, które są
      podobne do nich. Rzeczy, które nie są objęte wyliczeniem zawartym w art. 3 pkt 3
      prawa budowlanego, a ich konstrukcja, charakter i przeznaczenie różni się od
      wymienionych przez ustawodawcę, nie można zaliczyć do kategorii budowli.
      Niewątpliwie ogrodzenie z siatki nie ma cech zbliżonych do budowli wymienionych w
      wyżej wskazanej normie prawnej. Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego
      przez urządzenia budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z
      obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego
      przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu
      lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod
      śmietniki. Zatem w rozumieniu Prawa budowlanego ogrodzenie nie jest budowlą lecz
      jedynie urządzeniem budowlanym. Okoliczność podnoszona w skardze kasacyjnej, że
      ponieważ na działce nie ma budynku, ogrodzenie nie może być traktowane jako
      urządzenie budowlane, gdyż nie ma obiektu, któremu użytkowaniu ma ono służyć jest
      niedorzeczne. Według autora skargi kasacyjnej ogrodzenie działki zabudowanej
      budynkiem jest urządzeniem budowlanym, zaś w przypadku, gdy grunt jest
      niezabudowany, ogrodzenie jest samodzielną budowlą. Pogląd taki nie znajduje
      uzasadnienia w przepisach Prawa budowlanego”.
    Pytania
    1. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że sprzedając działkę nr (...)
      Wnioskodawca nie będzie działał w charakterze podatnika VAT i w związku z tym
      sprzedaż działki nie będzie podlegała opodatkowaniu VAT?
    2. Jeśli stanowisko Wnioskodawcy wskazane wyżej jest nieprawidłowe, to czy prawidłowe
      jest stanowisko Wnioskodawcy, że działka nr (...) jest terenem niezabudowanym w

      rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług, i dlatego
      sprzedaż działki nr (...) jest zwolniona od VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1.
    W ocenie Wnioskodawcy, sprzedając działkę nr (...) Wnioskodawca nie będzie działał w
    charakterze podatnika VAT i w związku z tym sprzedaż działki nie będzie podlegała
    opodatkowaniu VAT.
    Stosownie do art. 2 ust. 1 lit. a dyrektywy VAT, opodatkowaniu VAT podlega odpłatna
    dostawa towarów na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w
    takim charakterze.
    Przepis art. 2 ust. 1 lit. a dyrektywy VAT zawiera w sobie przedmiotowo-podmiotowy
    charakter VAT. Mianowicie dana czynność podlega opodatkowaniu VAT nie tylko dlatego,
    że zostanie ona przez kogokolwiek wykonana. Dla wystąpienia opodatkowania VAT
    niezbędne jest, aby taka czynność została wykonana przez podatnika VAT działającego w
    takim charakterze. Jest to swoista przesłanka podmiotowa, jaka musi być wypełniona w
    każdym przypadku, gdy rozważane jest objęcie danej czynności (np. sprzedaży działki)
    podatkiem od wartości dodanej.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 dyrektywy VAT, „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca
    samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na
    cel czy też rezultaty takiej działalności.
    „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych
    zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności
    wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w
    celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Z powyższych przepisów wynika, że aby dana czynność podlegała opodatkowaniu VAT,
    niezbędnym jest, by została ona wykonana przez osobę prowadzącą samodzielnie
    działalność gospodarczą, w ramach tej działalności. Tak należy bowiem odczytywać
    znamię „działającego w takim charakterze”. Dla objęcia danej czynności opodatkowaniem
    VAT nie wystarczy zatem, aby wykonał ją podmiot prowadzący jakąkolwiek działalność
    gospodarczą. Konieczne jest również, aby taka czynność została wykonana w ramach
    działalności gospodarczej; aby była jej przejawem. Nie każda czynność jakiej dokonuje
    przedsiębiorca jest bowiem przejawem jego działalności gospodarczej.
    W polskiej ustawie o podatku od towarów i usług znajduje się przepis art. 15 ust. 1,
    zgodnie z którym, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
    osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Jak sprecyzowano w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, działalność
    gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców,
    w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób
    wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności
    czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i
    prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Z powołanego wyżej przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług wynika,
    że działalność gospodarcza obejmuje m.in. działalność handlowców, podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne, rolników, czy też jest to działalność polegająca na
    wykorzystywaniu towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN, „handel” to: „działalność polegająca na
    kupnie, sprzedaży lub wymianie towarów i usług”(https://sjp.pwn.pl/slowniki/handel.
    html#google_vignette).

    W myśl Wielkiego słownika języka polskiego PAN „handel” to: „działalność polegająca na
    kupowaniu towaru od kogoś i sprzedawaniu go następnie z zyskiem komuś innemu”
    (https://wsjp.pl/haslo/podglad/18211/handel).
    Charakterystyczne dla działalności gospodarczej handlowca jest więc nabywanie towaru z
    zamiarem jego odsprzedaży z zyskiem, w myśl zasady: „kup tanio, sprzedaj drogo”. Dla
    handlowca znamienny jest więc zamiar. Już przy nabyciu towaru celem handlowca jest
    jego późniejsza odprzedaż w celu osiągnięcia zysku. To odróżnia handlowca od osoby,
    która sprzedaje towar, co do którego pierwotnie nie miała zamiaru jego odprzedaży.
    Ponadto, w interesie handlowca może być również poniesienie określonych nakładów na
    towar w celu zwiększenia jego wartości i tym samym osiągnięcia większego zysku, co ma
    szczególne znaczenie w przypadku nieruchomości (tzw. flipping).
    Wnioskodawca nie nabył nieruchomości po to, aby później sprzedać ją z zyskiem.
    Wnioskodawca nie ponosił również na działce nr (...) nakładów inwestycyjnych, które
    mogłyby zwiększyć jej wartość i tym samym pozwolić mu na uzyskanie wyższej ceny
    sprzedaży. Nadto, Wnioskodawca nie czynił starań w celu zmiany przeznaczenia działki w
    MPZP. Jej przeznaczenie to nadal ZPo.6, czyli takie, które nie pozwala na zabudowę w
    postaci np. domów jednorodzinnych.
    Wnioskodawcy nie można więc uznać za handlowca w zakresie tej działki.
    Wnioskodawca nie wydobywał również zasobów naturalnych na działce nr (...) (np. piasku),
    a także nie uprawiał na niej roli. Nie można go więc uznać za podmiot pozyskujący zasoby
    naturalne lub rolnika w zakresie tej działki.
    Końcowo, Wnioskodawca nie wydzierżawił działki ani jej nie wynajął. Zatem nie
    wykorzystywał on tego towaru w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    W zasadzie więc, postępowanie Wnioskodawcy w stosunku do działki nr (...) przeczyło
    istocie działalności gospodarczej. Wnioskodawca nie wykorzystywał bowiem działki do
    celów zarobkowych. Nie występował więc w stosunku do niej w charakterze podatnika
    VAT. Działka co prawda znajduje się w jego majątku, ale samo posiadanie działki przez
    Wnioskodawcę to za mało, aby uznać, że w zakresie jej sprzedaży działa on jako podatnik
    VAT.
    Uzupełniająco Wnioskodawca pragnie wskazać na orzecznictwo Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej („TSUE”), z którego wynika, kiedy w przypadku sprzedaży
    działek dany podmiot może zostać uznany za działający w charakterze podatnika VAT.
    Mianowicie w wyroku TSUE z 15 września 2011 r., C-180/10 wskazano, że: „Osoby
    fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z
    podatku VAT i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego
    niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za
    podatnika podatku VAT w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy VAT, kiedy
    dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym tej osoby. Natomiast jeżeli osoba ta w celu dokonania
    wspomnianej sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów,
    handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy VAT,
    należy uznać ją za podmiot prowadzący „działalność gospodarczą” w rozumieniu tego
    przepisu, a więc za podatnika podatku VAT”.
    W wyroku tym TSUE zaakcentował zatem, że przy obrocie nieruchomościami, w kontekście
    opodatkowania VAT, znaczenie ma to, czy dana osoba podejmuje działania podobne do
    działań, jakie podejmują podmioty parające się profesjonalnie obrotem
    nieruchomościami. W dalszej części wyroku przykładowo wskazano na takie działania, jak
    uzbrojenie terenu czy działania marketingowe. Takich działań Wnioskodawca nie podjął.
    Nie podjął on nawet innych podobnych działań. Zatem w świetle orzecznictwa TSUE nie
    można go uznać za podatnika VAT w zakresie sprzedaży nieruchomości.

    Co prawda, powołany wyrok TSUE dotyczył sprzedaży dokonywanej przez osoby fizyczne.
    Niemniej jednak, na gruncie systemu podatku od wartości dodanej osoby fizyczne i osoby
    prawne nie powinny być odmienne traktowane. Zarówno osoba fizyczna, jak i osoba
    prawna, może nie prowadzić działalności gospodarczej na gruncie ustawy o podatku od
    towarów i usług w zakresie obrotu nieruchomościami.
    Poniżej Wnioskodawca powołuje podobne orzeczenia, w których także akcentowano na
    konieczność dokonywania przez podmiot aktywnych działań w stosunku do działki,
    podobnych do działań jakie podejmują profesjonaliści na tym rynku, w celu stania się
    podatnikiem VAT:
    1. Nieprawomocny wyrok WSA w Białymstoku z 27 czerwca 2025 r., I SA/Bk 208/25: „Z akt
      sprawy nie wynika przede wszystkim, by skarżąca i jej mąż podejmowali działania
      typowe dla handlowców, aby w jakiś szczególny sposób przygotowywali działki do
      sprzedaży angażując środki podobne, porównywalne do podmiotów zawodowo
      zajmujących się obrotem nieruchomościami. Skarżący oferowali działki do sprzedaży
      tzw. pocztą pantoflową, nie ogłaszali nawet sprzedaży działek w internecie, nie
      podejmowali szeroko zakrojonych działań marketingowych, przede wszystkim
      skarżący nie inwestował w infrastrukturę techniczną, nie poniósł nakładów na
      uzbrojenie, ogrodzenie. Skarżąca i jej małżonek nie czynili jakichkolwiek nakładów
      inwestycyjnych na działkach. Nie można też w okolicznościach rozpoznawanej sprawy
      twierdzić, że skarżąca i jej małżonek podejmowali działania marketingowe właściwe
      podmiotom profesjonalnie zajmującym się obrotem nieruchomościami. Pozyskiwanie
      nabywców miało miejsce z wykorzystaniem tzw. poczty pantoflowej, zaś nieliczne
      transakcje kupna-sprzedaży zostały przeprowadzone z udziałem biur nieruchomości.
      Zdaniem sądu, działania polegające na podawaniu do wiadomości zamiaru sprzedaży
      nieruchomości w sposób zwyczajowo przyjęty nie wykracza poza zwykłą informację o
      możliwości nabycia gruntu i jak już podkreślono, działania te należy uznać za
      normalne i racjonalne, które może podejmować każdy, kto ma zamiar zbyć swój
      prywatny majątek. Fakt zawarcia umów z agencjami nieruchomości nie jest aktualnie
      również jednoznaczne z prowadzeniem działalności gospodarczej. Należy zauważyć, że
      obecnie agencje obrotu nieruchomościami wielokrotnie same zgłaszają się do osób
      deklarujących chęć zbycia nieruchomości i oferują pośrednictwo w tym zakresie.
      Dostęp do takich agencji nie generuje często dla sprzedającego kosztów i pozostaje
      jedynie alternatywą. Zawarcie umów z agencjami obrotu nieruchomościami nie może
      być uznane za równoznaczne z podejmowaniem działań właściwych podmiotom
      zajmującym się profesjonalnym obrotem nieruchomościami. Uznanie, że dany
      podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od
      towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
      faktycznych danej sprawy. W rozpoznawanej sprawie organy dokonały wadliwej oceny
      zebranego w materiału dowodowego, błędnie uznając, że skarżąca podjęła aktywne
      działania charakterystyczne dla profesjonalnego handlu nieruchomościami. W świetle
      powyższego sąd stwierdza, że organy w nieprawidłowy sposób dokonały subsumpcji
      ustalonego stanu faktycznego pod normę zawartą w art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u., mylnie
      przyjmując, że wskutek sprzedaży nieruchomości strona działała jako podatnik VAT.
      Okoliczności sprawy wskazują na traktowanie nieruchomości jako majątku osobistego
      skarżącej, bowiem podejmowane aktywności nie wykraczały poza standardowe
      działania zarządu majątkiem prywatnym, co w konsekwencji czyni całkowicie
      nietrafionym rozstrzygnięcie określające wysokość zobowiązania w tym podatku”.
    2. Nieprawomocny wyrok WSA w Poznaniu z 8 maja 2025 r., I SA/Po 3/25: „(...) przyjęcie, iż
      dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika wymaga ustalenia, że
      jest on podatnikiem VAT z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej związanej z
      obrotem nieruchomościami, nie zaś podatnikiem VAT z jakiegokolwiek tytułu. W
      omawianym wyroku TSUE podkreślił bowiem konieczność badania charakteru działań
      danej osoby w zakresie dokonywanej sprzedaży gruntu i oceniania właśnie tych
      działań pod kątem cech profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Zatem to właśnie

      ta kwestia ma istotne znaczenie w sprawie i jest przesądzająca dla uznania, czy w
      danym przypadku mamy do czynienia z działalnością gospodarczą w rozumieniu
      przepisów o VAT. Za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży
      gruntów wykazuje aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do
      działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj.
      podejmuje działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem
      prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę,
      jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w
      celu sprzedaży działek wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o
      warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu
      zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie
      działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju
      usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową”
      wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie
      stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich”.
    3. Wyrok NSA z 16 lipca 2024 r., I FSK 1463/20: „(...) podejmowanie zorganizowanych
      działań, takich jak podział gruntu na mniejsze działki, wydzielenie dróg wewnętrznych,
      wystąpienie do właściwego organu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i
      uzyskanie takiej decyzji przed sprzedażą, wykonywanie czynności zmierzających do
      podniesienia wartości nieruchomości, np. uzbrojenie terenu, świadczy o tym, że
      czynności te przybierają formę zawodową (profesjonalną). Zwrócić przy tym należy
      uwagę, że fakt wystąpienia pojedynczych z ww. działań nie decyduje o uznaniu, że
      sprzedaż działek można uznać za działalność gospodarczą, profesjonalną. O
      działalności takiej można mówić jedynie wówczas, gdy ciąg działań podejmowanych
      przez sprzedawcę wskazuje na aktywność charakterystyczną dla obrotu
      nieruchomościami”.
    W konsekwencji, z uwagi na brak działania przez Wnioskodawcę przy sprzedaży działki w
    charakterze podatnika VAT, jej sprzedaż nie będzie podlegała opodatkowaniu VAT, jako
    odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju. Tym samym, stanowisko Wnioskodawcy
    w zakresie pytania nr 1 należy uznać za prawidłowe.
    Nadto Wnioskodawca pragnie zauważyć, iż za prawidłowością jego stanowiska przemawia
    fakt, iż Polska nie skorzystała z opcji przewidzianej w art. 12 ust. 1 dyrektywy VAT, zgodnie
    z którym Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie
    dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w
    szczególności jednej z następujących transakcji:
    a) dostawa budynku lub części budynku oraz związanego z nim gruntu, przed pierwszym
      zasiedleniem;
    b) dostawa terenu budowlanego.
    Ad 2.
    Jeśli stanowisko Wnioskodawcy wskazane wyżej jest nieprawidłowe, to w ocenie
    Wnioskodawcy za prawidłowe należy uznać stanowisko Wnioskodawcy, że działka nr (...)
    jest terenem niezabudowanym w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od
    towarów i usług i dlatego sprzedaż działki nr (...) jest zwolniona od VAT.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług, zwalnia się od podatku
    dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.
    Na samym wstępie zaznaczyć należy, że sprzedawana działka nie jest terenem
    budowlanym w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, tj. nie jest gruntem przeznaczonym
    pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
    Pod pojęciem terenu niezabudowanego należy rozumieć działkę, na której nie znajdują się
    żadne obiekty budowlane w rozumieniu ustawy Prawo budowlane.

    Mianowicie: budynki, budowle i ich części.
    Taką wykładnię tego pojęcia zaprezentował m.in. NSA w wyroku z 23 sierpnia 2024 r., I FSK
    1670/20: „Terenem zabudowanym może być każdy teren, na którym znajdują się budynki,
    budowle lub ich części”.
    Tożsamą wykładnię przedstawił WSA w Warszawie w prawomocnym wyroku z 21 września
    2017 r., III SA/Wa 2559/16: „Organ prawidłowo uznał, że przedmiotowe działki stanowią
    grunty niezabudowane. Organ słusznie wskazał, że ustawa o podatku od towarów i usług
    nie definiuje terminu „teren niezabudowany”, jednak w kontekście art. 29a ust. 8 ustawy o
    VAT należy wywnioskować, że skoro nie wyodrębnia się wartości gruntu w przypadku
    dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków
    lub budowli to na podstawie przepisu stanowiącego o terenach niezabudowanych
    zwolnieniu podlega dostawa jedynie takiej nieruchomości gruntowej (nie przeznaczonej
    pod zabudowę), na której nie znajdują się żadne budynki lub budowle czy też ich części”.
    Na działce nr (...) nie znajdują się żadne budynki, budowle ani ich części.
    Ogrodzenie znajdujące się na działce nie należy bowiem do kategorii pojęciowej budynku
    lub budowli. Ogrodzenie stanowi urządzenie budowlane, o którym mowa w art. 3 pkt 9
    ustawy Prawo budowlane. Typową funkcją ogrodzenia – wymienionego przykładowo w
    art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane – jest bowiem zapewnienie użytkowania obiektu
    zgodnie z jego przeznaczeniem. Każde ogrodzenie ma taką funkcję niezależnie od tego,
    czy na danej nieruchomości znajduje się jakiś obiekt budowlany, czy też nie. W praktyce
    zdarza się bowiem, że działki są ogradzane przez ich właścicieli przed postawieniem na
    nich obiektu budowlanego, z którym mają one być związane. Nawet w takim wypadku
    warto zauważyć, że ogrodzenie nie pełni samodzielnej funkcji – w braku obiektu
    budowlanego na działce jego celem jest ochrona gruntu. Pełni ono zatem rolę służebną
    wobec samego gruntu. Ogrodzenia nigdy nie można uznać za coś samodzielnego. Zawsze
    jego funkcja łączy się z inną rzeczą – gruntem, budowlą lub budynkiem.
    Jednocześnie w wyliczeniu budowli oraz obiektów małej architektury nie wymieniono
    ogrodzenia (art. 3 pkt 3 i pkt 4 ustawy Prawo budowlane). Jest to dość zasadne, bowiem
    budowle wymienione w art. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane zasadniczo pełnią
    samodzielne funkcje (np. mosty, lotniska, tablice reklamowe, składowiska odpadów,
    cmentarze, pomniki). Tak samo obiekty małej architektury pełnią samodzielne funkcje (np.
    krzyż czy kapliczka pełniące funkcję sakralną lub ławka pełniąca funkcję wypoczynkową).
    W efekcie, ogrodzenie zawsze należy uznać za urządzenie budowlane w rozumieniu art. 3
    pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Nie jest to zatem budynek, budowla lub ich część.
    Podobną interpretację przyjmują również sądy administracyjne. Tytułem przykładu należy
    powołać następujące stanowiska:
    Prawomocny wyrok WSA w Białymstoku z 18 kwietnia 2018 r., I SA/Bk 77/18: „Ogrodzenia
    nie można też, wbrew temu co podnosi skarżący, zakwalifikować do budowli. U.p.t.u. nie
    definiuje pojęcia budowli. Chcąc zdefiniować to pojęcie, można posłużyć się wykładnią
    systemową zewnętrzną. W Prawie budowlanym ustawodawca krajowy w art. 3 pkt 3
    definiuje ogólnie pojęcie budowli, wskazując przy tym przykłady budowli. Wśród tych
    przykładów nie wymienia się ogrodzenia. Ogrodzenie traktowane jest jak urządzenie
    techniczne związane z obiektem budowlanym (vide art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego).
    Według Słownika języka polskiego pod redakcją M. Szymczaka (PWN Warszawa 1993, tom
    2 „ogrodzenie – to co ogradza, to czym coś jest ogrodzone”.
    Ogrodzenie co do zasady związane jest z obiektem, w tym również gruntem które
    ogradza, nie pełni więc ono samodzielnych funkcji budowlanych. Przyjęcie stanowiska
    skarżącej oznaczałoby, że inaczej należałoby traktować ogrodzenie w zależności od tego,
    czy grunt zabudowany jest budynkiem, czy też nie, co nie ma żadnego uzasadnienia”.

    Prawomocny wyrok WSA w Bydgoszczy z 17 grudnia 2019 r., I SA/Bd 645/19: „(...)
    niewątpliwie budowlami są te wszystkie obiekty budowlane, które zostały przykładowo
    wymienione w art. 3 pkt 3 u.p.b. oraz te obiekty budowlane, które są podobne do nich.
    Rzeczy, które nie są objęte podanym wyliczeniem, a ich konstrukcja, charakter i
    przeznaczenie różni się od wymienionych przez ustawodawcę, nie można zaliczyć do
    kategorii budowli. Dalej NSA podał, że zgodnie z art. 3 pkt 9 u.p.b., przez urządzenia
    budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym,
    zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak
    przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków,
    a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. W świetle tego
    przepisu, ogrodzenie nie jest budowlą lecz jedynie urządzeniem budowlanym.
    Okoliczność, że ponieważ na działce nie ma budynku, ogrodzenie nie może być
    traktowane jako urządzenie budowlane, gdyż nie ma obiektu, któremu użytkowaniu ma
    ono służyć jest niedorzeczne. Odnosząc się do twierdzenia, że „ogrodzenie działki
    zabudowanej budynkiem jest urządzeniem budowlanym, zaś w przypadku, gdy grunt jest
    niezabudowany, ogrodzenie jest samodzielną budowlą”, NSA stwierdził, że pogląd taki nie
    znajduje uzasadnienia w przepisach ustawy Prawo budowlane. Sąd w składzie
    orzekającym w pełni zgadza się z tym poglądem. Mając powyższe na uwadze, wbrew
    zarzutom skargi, organ zasadnie odwołał się do definicji zawartych w ustawie prawo
    budowlane. W ocenie Sądu należy zgodzić się z organem, że w świetle przywołanych
    przepisów znajdujące się na przedmiotowej działce ogrodzenie nie stanowi budowli.
    Ustawa Prawo budowlane w cytowanym powyżej art. 3 pkt 9 wymienia wprost ogrodzenia
    i place postojowe w katalogu urządzeń budowlanych”.
    Wyrok NSA z 17 kwietnia 2012 r., I FSK 918/11: „(...) przedmiotowe ogrodzenie w żaden
    sposób nie można zakwalifikować do budowli w rozumieniu Prawa budowlanego.
    Ustawodawca w art. 3 pkt 3 tego aktu prawnego, definiując pojęcie budowli poprzez
    wskazanie, że jest to każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej
    architektury, wskazał również przykłady tych budowli. Przepis ten zawiera katalog, który
    ma charakter otwarty. Według tej normy prawnej budowlami są obiekty budowlane takie
    jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci
    techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem
    urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne,
    hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia
    techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody,
    konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia
    terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń
    technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń)
    oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym
    części przedmiotów składających się na całość użytkową. Wyliczenie to, przy braku
    jednoznacznej definicji pozytywnej, ma bardzo ważne znaczenie normatywne. Oddaje ono
    bowiem intencje ustawodawcy. Zatem niewątpliwie budowlami są te wszystkie obiekty
    budowlane, które zostały przykładowe wymienione w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego
    oraz te obiekty budowlane, które są podobne do nich. Rzeczy, które nie są objęte
    wyliczeniem zawartym w art. 3 pkt 3 prawa budowlanego, a ich konstrukcja, charakter i
    przeznaczenie różni się od wymienionych przez ustawodawcę, nie można zaliczyć do
    kategorii budowli. Niewątpliwie ogrodzenie z siatki nie ma cech zbliżonych do budowli
    wymienionych w wyżej wskazanej normie prawnej. Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 9 Prawa
    budowlanego przez urządzenia budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne
    związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie
    z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu
    lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod
    śmietniki. Zatem w rozumieniu Prawa budowlanego ogrodzenie nie jest budowlą lecz
    jedynie urządzeniem budowlanym. Okoliczność podnoszona w skardze kasacyjnej, że
    ponieważ na działce nie ma budynku, ogrodzenie nie może być traktowane jako

    urządzenie budowlane, gdyż nie ma obiektu, któremu użytkowaniu ma ono służyć jest
    niedorzeczne. Według autora skargi kasacyjnej ogrodzenie działki zabudowanej
    budynkiem jest urządzeniem budowlanym, zaś w przypadku, gdy grunt jest
    niezabudowany, ogrodzenie jest samodzielną budowlą. Pogląd taki nie znajduje
    uzasadnienia w przepisach Prawa budowlanego”.
    Zatem, skoro na działce nr (...) nie znajdują się żadne budynki, budowle lub ich części, a
    tylko ogrodzenie, które stanowi urządzenie budowlane w rozumieniu ustawy Prawo
    budowlane, to działkę nr (...) należy uznać za teren niezabudowany w rozumieniu art. 43
    ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Odpłatna dostawa takiej działki (tj. jej sprzedaż) będzie podlegała zwolnieniu od VAT.
    Dlatego też stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2 powinno zostać uznane za
    prawidłowe.
    Przy czym Wnioskodawca zastrzega, że jest to stanowisko wyrażane tylko dla celów
    wariantu, gdzie jego stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest nieprawidłowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie:
    - niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT przy sprzedaży działki jest nieprawidłowe;
    - zwolnienia od podatku VAT sprzedaży działki jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne
      świadczenie usług na terytorium kraju.
    Na mocy art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Jak wynika z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług
      na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
        1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
          imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności
          towarów w zamian za odszkodowanie;
        2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej
          umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy
          sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w
          następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty
          ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
        3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a
          komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
        4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu,
          jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
        5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
          ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz
          przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na

          spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz
          członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub
          lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni
          własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
        6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
        7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    Zgodnie z przedstawionymi przepisami, budynki, budowle oraz grunty spełniają definicję
    towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako dostawa
    towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, która to czynność podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była
    opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem był podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Należy podkreślić, że opodatkowanie podatkiem od towarów i usług będzie miało miejsce
    wówczas, jeżeli spełnione zostaną przesłanki o charakterze przedmiotowym, tj. wystąpi
    czynność podlegająca opodatkowaniu w oparciu o przepis art. 5 ust. 1 ustawy i
    podmiotowym, tj. gdy czynność podlegająca opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług zostanie dokonana przez podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, działającą w
    takim charakterze.
    Z opisu sprawy wynika, że Spółka, będąca czynnym podatnikiem VAT, jest właścicielem
    nieruchomości gruntowej, w skład której wchodzi działka ewidencyjna o nr (...). Działka
    została zakupiona przez Spółkę.
    Zatem, mimo Państwa wskazań, że działka nr (...) nie jest ujmowana jako środek trwały w
    ewidencji środków trwałych prowadzonej w ramach działalności gospodarczej, nie była,
    nie jest i nie będzie wykorzystywana w prowadzonej Państwa działalności gospodarczej,
    nadto została nabyta wyłącznie w celu długoterminowego ulokowania wolnych środków
    pieniężnych i ochrony ich wartości przed inflacją, bez zamiaru jej zabudowy lub
    komercyjnego wykorzystania w ramach działalności operacyjnej i nie ponosili Państwo na
    nią żadnych nakładów, to należy stwierdzić, że nieruchomość ta – działka nr (...), która jest
    przedmiotem sprzedaży, stanowi mienie Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.
    Majątek spółki kapitałowej zawsze będzie wykazywał bezpośredni związek z prowadzoną
    przez Nią działalnością gospodarczą, jako nabyty na skutek świadomego działania
    organów spółki w okresie jej istnienia i właśnie w celu wykorzystania go do prowadzenia
    działalności spółki.
    Ponieważ ww. nieruchomość ma bezpośredni związek z prowadzoną przez Państwa
    działalnością gospodarczą jest zatem wykorzystywana przez Państwa – Spółkę z
    ograniczoną odpowiedzialnością do prowadzenia działalności gospodarczej, w rozumieniu
    art. 15 ust. 2 ustawy. Sprzedaż składników majątku wchodzących w skład majątku Spółki z

    ograniczoną odpowiedzialnością wykorzystywanych w prowadzonej działalności
    gospodarczej podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zatem sprzedaż przez Spółkę działki nr (...), będzie następować w ramach działalności
    gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, a Państwo w odniesieniu do tej
    transakcji wystąpią w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy.
    Tym samym, dostawa działki nr (...) będzie stanowiła czynność podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na gruncie ustawy, jako odpłatna dostawa
    towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.
    Podsumowanie
    Sprzedając działkę nr (...) Wnioskodawca działa w charakterze podatnika podatku VAT i w
    związku z tym, sprzedaż działki podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1
    ustawy.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 uznałem za nieprawidłowe.
    W przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 za
    nieprawidłowe, Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy sprzedaż działki nr (...) korzysta
    ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
    W związku z powyższym należy wskazać, że wykonywana czynność, która podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, może albo być opodatkowana, albo może
    korzystać ze zwolnienia od tego podatku.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
      budowlane.
    Powyższe oznacza, że zwolnienie przysługuje względem takiej dostawy, której
    przedmiotem jest grunt niezabudowany i jednocześnie o przeznaczeniu innym niż
    budowlane. Zatem ze zwolnienia od podatku korzystać będą dostawy gruntów o
    charakterze rolnym, leśnym, itp.
    Na podstawie art. 2 pkt 33 ustawy:
      Przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z
      miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku
      takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania
      terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu
      przestrzennym.
    Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.) reguluje zasady kształtowania polityki przestrzennej przez
    jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej.
    Stosownie do treści art. 3 ust. 1 ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu
    przestrzennym:
      Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym
      uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego
      gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem
      morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej
      oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy.
    Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:

      Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
    Z treści art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że:
      W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:
        1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji
          inwestycji celu publicznego;
        2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji
          ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
    O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy plan
    zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego
    braku decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego.
    W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej z dnia 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren
    budowlany” oznacza „każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa
    członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę”.
    Zatem, w świetle orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości, za teren budowlany uznać można
    jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.
    Natomiast odnosząc się do kwestii sposobu opodatkowania gruntów zabudowanych
    należy wskazać, że dla sprzedaży nieruchomości zabudowanych budynkami, budowlami
    lub ich częściami ustawodawca przewidział możliwość zwolnienia od podatku w oparciu o
    przepis art. 43 ust. 1 pkt 10 i pkt 10a ustawy.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:
        a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
        b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części
          upłynął okres krótszy niż 2 lata.
    Z powyższego uregulowania wynika, że dostawa budynków, budowli lub ich części jest –
    co do zasady – zwolniona od podatku od towarów i usług. Wyjątek stanowi dostawa w
    ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz jeżeli pomiędzy pierwszym
    zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.
    Zatem, dla ustalenia zasad opodatkowania dostawy budynków, budowli lub ich części
    kluczowym jest ustalenie, kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki upłynął okres od tego
    momentu.
    Zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy:
      Przez pierwsze zasiedlenia rozumie się oddanie do użytkowania pierwszemu
      nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne
      budynków, budowli lub ich części, po ich:
        a) wybudowaniu, lub
        b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o
          podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
    Z powyższego przepisu wynika, że pierwszym zasiedleniem jest pierwsze zajęcie
    nieruchomości do używania. „Pierwsze zasiedlenie” budynku lub jego części ma więc

    miejsce zarówno w sytuacji, w której po wybudowaniu budynku oddano go w najem, jak i
    w przypadku wykorzystywania budynku na potrzeby własnej działalności gospodarczej
    podatnika – bowiem w obydwu przypadkach doszło do korzystania z budynku.
    W przypadku nieruchomości niespełniających przesłanek do zwolnienia od podatku na
    podstawie powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, ustawodawca
    umożliwia podatnikom – po spełnieniu określonych warunków – skorzystanie ze
    zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu.
    I tak, w myśl art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą
      zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że:
        a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy
          prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
        b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do
          których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
          naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości
          początkowej tych obiektów.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jeżeli dostawa budynków, budowli lub ich części
    będzie mogła korzystać ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, wówczas badanie
    przesłanek wynikających z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10a stanie się bezzasadne.
    W tym miejscu należy nadmienić, że dla dostawy nieruchomości, które nie spełniają
    przesłanek do objęcia ich zwolnieniem od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9, 10
    lub 10a ustawy ustawodawca przewidział możliwość zastosowania zwolnienia od podatku
    na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Jak wskazano wyżej, aby zastosować zwolnienie od podatku, o którym mowa w art. 43 ust.
    1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane
    w tym przepisie, tj.:
    - towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
      działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
      przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
    - przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich
      dostawy prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy
    towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    W tym miejscu wskazać należy, że kwestię opodatkowania dostawy gruntu, na którym
    posadowione zostały budynki lub budowle rozstrzyga przepis art. 29a ust. 8 ustawy, w
    myśl którego:
      W przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo
      części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się
      wartości gruntu.
    W świetle tego przepisu, przy sprzedaży budynków lub budowli, dokonywanej wraz z
    dostawą gruntu, na którym są one posadowione, grunt dzieli byt prawny budynków w
    zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Oznacza to, że do dostawy gruntu
    stosuje się analogiczną stawkę podatku, jak przy dostawie budynków, budowli lub ich

    części trwale z gruntem związanych. Jeżeli dostawa budynków albo budowli lub ich części
    korzysta ze zwolnienia od podatku, ze zwolnienia takiego korzysta również dostawa
    gruntu, na którym obiekt jest posadowiony.
    Jednocześnie należy wskazać, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie
    definiują pojęcia „budynku”, czy „budowli”. W tym zakresie należy odnieść się do
    przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418 ze
    zm.), zwanej dalej ustawą Prawo budowlane.
    I tak, w myśl art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane:
      Pod pojęciem obiektu budowlanego należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt
      małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania
      obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów
      budowlanych.
    Stosownie do treści art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane:
      Przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z
      gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada
      fundamenty i dach.
    Jak stanowi art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane:
      Pod pojęciem budowli należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący
      budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty,
      wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty
      antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia
      reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne,
      zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne,
      oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje
      oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu,
      budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń
      technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni
      wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod
      maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów
      składających się na całość użytkową.
    Zgodnie z art. 3 pkt 3a ww. ustawy Prawo budowlane:
      Obiekt liniowy należy rozumieć jako obiekt budowlany, którego charakterystycznym
      parametrem jest długość, w szczególności droga wraz ze zjazdami, linia kolejowa,
      wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna,
      linia kablowa nadziemna i, umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał
      przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa, przy czym kable w niej zainstalowane
      oraz kable zainstalowane w kanale technologicznym nie stanowią obiektu
      budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego.
    Z kolei w myśl art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane:
      Przez urządzenia budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z
      obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego
      przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu
      lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod
      śmietniki.
    Wskazać należy, że urządzenia budowlane stanowią urządzenia techniczne związane z
    obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego
    przeznaczeniem, nie są to samodzielne budowle zdefiniowane w art. 3 pkt 3 ww. ustawy
    Prawo budowlane, które uznaje się za towar na gruncie podatku od towarów i usług.
    Jednakże urządzenia te należy traktować, jako elementy przynależne do budynku/budowli
    i opodatkować łącznie z budynkiem/budowlą, z którym są powiązane, a tym samym należy

    przypisać stawkę właściwą dla sprzedawanego obiektu budowlanego znajdującego się na
    tej samej działce, co urządzenie techniczne. Brak podstaw do stosowania przepisów
    ustawy o podatku od towarów w zakresie stawki podatku VAT dla ww. urządzeń w
    oderwaniu od budynków/budowli, do których przynależą, gdyż w świetle obowiązujących
    przepisów nie mają one samodzielnego bytu.
    Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że:
    - zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, działka nr (...) jest
      nim objęta. Przeznaczenie tej działki to ZPo.6 i oznacza to tereny zieleni pod ogrody i
      zieleń towarzyszącą istniejącym obiektom budowlanym – jest to jedyne przeznaczenie
      działki;
    - ww. oznaczenie nie dopuszcza posadowienia na przedmiotowej działce budynków,
      budowli oraz innych obiektów budowlanych;
    - dla działki nr (...) nie wydano decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania
      terenu, nie wydano dla niej również pozwolenia na budowę dla jakiegokolwiek obiektu
      budowlanego;
    - przez działkę nr (...) nie przebiegają żadne podziemne ani naziemne linie przesyłowe
      (np. energetyczna, wodna czy kanalizacyjna);
    - na działce znajduje się ogrodzenie. Jest to ogrodzenie metalowe, niemurowane.
      Ogrodzenie to nie chroni żadnego obiektu budowlanego położonego na działce i mu
      nie towarzyszy, bowiem na działce nie znajduje się żaden obiekt budowlany;
    - działka została nabyta już z istniejącym ogrodzeniem i od momentu zakupu nie były na
      nim wykonywane żadne prace ani zmiany – ogrodzenie pozostawało w niezmienionym
      stanie.
    Ponadto wskazali Państwo, że:
    - nie sposób przypisać ogrodzeniu charakteru obiektu budowlanego, bowiem ogrodzenie
      co do zasady związane jest z obiektem, w tym również gruntem, które ogradza, nie
      pełni więc ono samodzielnych funkcji budowlanych;
    - ogrodzenie znajdujące się na przedmiotowej nieruchomości nie stanowi obiektu
      budowlanego, lecz urządzenie budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 7
      lipca 1994 r. – Prawo budowlane.
    Odnosząc się zatem do sprzedaży działki nr (...), na której na moment zbycia będzie
    znajdować się ogrodzenie metalowe, niemurowane – niestanowiące budynku lub budowli
    w rozumieniu art. 3 pkt 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, wskazać należy, że jej sprzedaż nie
    będzie korzystała ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 i 10a ustawy. Jak bowiem wynika z
    okoliczności sprawy, ogrodzenie, które znajduje się na ww. działce w momencie dostawy,
    nie stanowi budynku lub budowli, w myśl ustawy Prawo budowlane – działka jest
    niezabudowana.
    Ponadto – jak wynika z opisu sprawy – z zapisów miejscowego planu zagospodarowania
    przestrzennego wynika, że działka nr (...) oznaczona jest symbolem ZPo.6 i oznacza to
    tereny zieleni pod ogrody i zieleń towarzyszącą istniejącym obiektom budowlanym – jest
    to jedyne przeznaczenie tej działki, nadto nie dopuszcza posadowienia na niej żadnych
    budynków, budowli oraz innych obiektów budowlanych.
    Zatem, działka nr (...) – będąca przedmiotem sprzedaży – nie stanowi terenu
    przeznaczonego pod zabudowę.
    W konsekwencji, w momencie dostawy działka nr (...) nie będzie przeznaczona pod
    zabudowę, zatem nie jest terenem budowalnym, określonym w art. 2 pkt 33 ustawy, i w
    rezultacie jej sprzedaż korzysta ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9
    ustawy.

    W związku z zastosowaniem zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9
    ustawy do bezzasadne jest badanie możliwości korzystania ze zwolnienia od podatku
    dostawy działki nr (...) na mocy art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Podsumowanie
    Działki nr (...) nie jest terenem budowalnym, określonym w art. 2 pkt 33 ustawy, i w
    rezultacie jej sprzedaż korzysta ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1
    pkt 9 ustawy.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 uznałem prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany z przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego.
    Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy
    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego
    podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku
    zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swą aktualność.
    Ta interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu
    zdarzenia przyszłego co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego,
    kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy,
    interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Informuję, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku
    (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie
    mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.