Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP3/443-1259/14-2/KB
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2015-02-20
Teza: W zakresie prawa do odliczenia oraz zwrotu podatku naliczonego od wydatków ponoszonych na realizację projektu.
Słowa kluczowe: odliczenia-odliczenie podatku; odliczenia-odliczenie podatku od towarów i usług; parafia; podatek-podatek naliczony; projekt
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 22 grudnia 2014 r. (data wpływu 23 grudnia 2014 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia oraz zwrotu podatku naliczonego od wydatków ponoszonych na realizację projektu - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 23 grudnia 2014 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia oraz zwrotu podatku naliczonego od wydatków ponoszonych na realizację projektu.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Parafia Rzymsko-Katolicka zawarła umowę z Urzędem Marszałkowskim Województwa na realizację operacji Budowa parkingu dla samochodów osobowych wraz z jego oświetleniem i utwardzenie placu przy kościele w ramach działania Odnowa i rozwój wsi, oś 4 Leader Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Umowa ta daje prawo refinansowania 80% kosztów kwalifikowalnych ze środków Europejskiego Funduszu Rolnego. Budowa parkingu obejmuje zakup materiałów i usług, które są objęte podatkiem VAT.

Parafia po wykonaniu prac budowlanych złoży do Urzędu Marszałkowskiego Województwa „Wniosek o płatność” w ramach działania Odnowa i rozwój wsi, wykazując jako koszt kwalifikowalny również VAT od zakupionych towarów i usług w ramach tej inwestycji.

Zgodnie z Rozporządzeniem MRiRW w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania Odnowa i rozwój wsi - PROW na lata 2007-2013 pomoc nie obejmuje podatku VAT, jeżeli jest możliwe jego odzyskanie. W przypadku braku takiej możliwości VAT jest kosztem kwalifikowalnym dla beneficjenta.

Parafia nie prowadzi i nie planuje rozpoczęcia działalności gospodarczej, nie generuje dochodów. Parafia nie jest zarejestrowanym podatnikiem VAT i nie może odzyskać poniesionego kosztu podatku VAT realizując inwestycję parkingową.

Kościół parafialny to obiekt zabytkowy, wpisany do Rejestru Zabytków Województwa. Jest perełką architektury gotyckiej, zbudowano go w XV wieku z czerwonej cegły na planie kwadratu. Obiekt jest dostępny dla mieszkańców okolicznych wsi i turystów. Prowadzona inwestycja wpłynie na atrakcyjność turystyczną gminy, ułatwi korzystanie z miejsc kultu religijnego i walorów dziedzictwa kulturowego. Mieszkańcy okolicznych wsi i turyści będą korzystali z parkingu nieodpłatnie.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy Parafia Rzymsko-Katolicka realizując projekt Budowa parkingu dla samochodów osobowych wraz z jego oświetleniem i utwardzenie placu przy kościele dofinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Rolnego w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, ma prawo do odliczenia i zwrotu podatków od towarów i usług wchodzących w zakres tego zadania?

Zdaniem Wnioskodawcy:

Parafii nie przysługuje prawo odzyskania podatku VAT poniesionego na pokrycie kosztów operacji jaką jest Budowa parkingu dla samochodów osobowych wraz z jego oświetleniem i utwardzenie placu przy kościele, bowiem zakupione usługi i towary nie są wykorzystywanie do czynności opodatkowanych.

Wg art. 88 Ustawy o podatku od towarów i usług, prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczanego przysługuje wyłącznie podatnikom podatku od towarów i usług, w sytuacji gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony są wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Natomiast korzystanie z parkingu przy kościele przez wiernych i osoby zainteresowane historią i dziedzictwem kulturowym będzie bezpłatne i nie będzie służyło wykonywaniu czynności opodatkowanych.

Z powyższych powodów podatek od towarów i usług poniesiony w ramach inwestycji Budowa parkingu dla samochodów osobowych wraz z jego oświetleniem i utwardzenie placu przy kościele winien być dla Parafii kosztem kwalifikowalnym.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Z kolei, stosownie do przepisu art. 86 ust. 1 ustawy, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Ponadto w myśl art. 87 ust. 1 ustawy, w przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy.

Art. 88 ust. 4 ustawy, stanowi dopełnienie art. 86 i określa status podatnika, umożliwiający realizację jego prawa do odliczenia, którym jest rejestracja jako podatnika VAT czynnego. Stosownie do tego przepisu, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.

Z powołanych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Przedstawiona wyżej zasada wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego przez podmiot niebędący czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT oraz podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku i niepodlegających temu podatkowi.

Z opisu sprawy wynika, że Parafia zawarła umowę z Urzędem Marszałkowskim Województwa na realizację operacji Budowa parkingu dla samochodów osobowych wraz z jego oświetleniem i utwardzenie placu przy kościele. Budowa parkingu obejmuje zakup materiałów i usług, które są objęte podatkiem VAT. Parafia nie prowadzi i nie planuje rozpoczęcia działalności gospodarczej, nie generuje dochodów. Parafia nie jest zarejestrowanym podatnikiem VAT. Mieszkańcy okolicznych wsi i turyści będą korzystali z parkingu nieodpłatnie.

Ze względu na opis zdarzenia przyszłego oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa podatkowego należy stwierdzić, że w analizowanej sprawie nie zostały spełnione warunki uprawniające do odliczenia podatku od towarów i usług, gdyż Wnioskodawca nie jest podatnikiem VAT, a dokonane zakupy nie będą wykorzystywane do czynności podlegających opodatkowaniu. Wnioskodawca nie ma zatem możliwości obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, wynikającego z faktur dokumentujących poniesione wydatki. W związku z tym Wnioskodawca nie ma również prawa do otrzymania z tego tytułu zwrotu różnicy podatku, o którym mowa w art. 87 ust. 1 ustawy o VAT.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Należy ponadto podkreślić, że pojęcie „kosztu kwalifikowanego” nie jest pojęciem podatkowym i organy podatkowe nie są właściwe do rozstrzygania wątpliwości podatników odnośnie możliwości zaliczania wartości podatku od towarów i usług do kosztów kwalifikowanych. Kwestię tę rozstrzygają bowiem przepisy regulujące zasady korzystania ze środków pomocowych. Zasady i przepisy podatkowe przywołane w uzasadnieniu niniejszej interpretacji mogą być jedynie pomocne Wnioskodawcy przy dokonywaniu oceny, czy podatek VAT w tej sytuacji powinien być kosztem kwalifikowanym. W związku z tym nie zajęto stanowiska w tej sprawie.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. 2012, poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.