Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT2.4011.618.2024.2.KC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-26
Teza: Możliwość skorzystania z ulgi prorodzinnej.
Słowa kluczowe: dochód; osoba-osoby samotnie wychowujące dzieci; ulga-ulga prorodzinna
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Podstawa obliczenia i wysokość podatku.-Ulga na dzieci; ulga prorodzinna.; Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-Opodatkowanie małżonków i osób samotnie wychowujących dzieci.-Opodatkowanie rodziców samotnie wychowujących dzieci.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 6-ust. 4c; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 6-art. 27f -ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 grudnia 2024 r. wpłynął Pani wniosek z 19 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy możliwości skorzystania z preferencyjnego rozliczenia jako
    osoba samotnie wychowująca dziecko oraz ulgi prorodzinnej. Uzupełniła go Pani – w
    odpowiedzi na wezwanie – pismem z 28 stycznia 2025 r. (wpływ 29 stycznia 2025 r.). Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Jest Pani matką małoletniej A.A urodzonej (...) 2014 r. Nie jest Pani matką innych dzieci. A.A
    jest Pani jedynym dzieckiem.
    Jeszcze w czasie ciąży ojciec dziecka porzucił Panią i nie interesował się losem córki. Po
    porodzie nie uległo to zmianie i stan ten utrzymuje się do dnia dzisiejszego. Z tej też
    przyczyny przy rejestracji córki w Urzędzie Stanu Cywilnego wpisała Pani imię ojca B, a
    nazwisko pozostało Pani, tj. A. Wskazuje Pani przy tym, iż nigdy nie pozostawała Pani w
    związku z osobą B.A, bowiem nie zna nawet takiej osoby. Biologiczny ojciec dziecka nie
    spotyka się z córką, nie płaci na jej rzecz żadnych alimentów, ani nawet nie składa jej
    życzeń na urodziny.
    Biologiczny ojciec nie posiada władzy rodzicielskiej. Nie doszło do uznania ojcostwa ani
    sądowego ustalenia ojcostwa (władza rodzicielska powstaje także ex lege po stronie ojca
    dziecka, jeżeli nastąpi uznanie ojcostwa – zob. T. Sokołowski [w:] Kodeks rodzinny i
    opiekuńczy. Komentarz, wyd. II, red. H. Dolecki, Warszawa 2013, art. 93). Wpisanie w akcie
    urodzenia imienia ojca nastąpiło w trybie art. 61 ust. 2 ustawy Prawo o aktach stanu
    cywilnego.
    (...) 2020 r. zawarła Pani związek małżeński z C.C, który następnie uległ rozwiązaniu
    wskutek wyroku Sądu Okręgowego w (...) z (...) 2023 r., sygn. akt (...). Wyrok ten
    uprawomocnił się (...) 2023 r.
    Nie toczyło się między Panią i Pani byłym mężem wcześniej żadne postępowanie w
    przedmiocie separacji. Pozostawali Państwo w faktycznej separacji od (...) 2021 r.
    Zarówno w 2021 r., jak i 2022 r. nie była Pani rozwódką lub osobą, w stosunku do której
    orzeczono separację w rozumieniu odrębnych przepisów, lub osobą pozostającą w
    związku małżeńskim, jeżeli jej małżonek został pozbawiony praw rodzicielskich lub
    odbywa karę pozbawienia wolności.
    Ze związku małżeńskiego nie ma Pani żadnych dzieci. C.C ma córkę z poprzedniego
    związku małżeńskiego – D.C urodzoną w 2015 r. Główną opiekę nad jego córką
    sprawowała jej matka.
    C.C nie przysposobił Pani córki, nie posiadał wobec niej władzy rodzicielskiej i nie
    wykonywał tej władzy rodzicielskiej.
    W czasie trwania związku małżeńskiego Pani pracowała w szkole, a C.C pracował w
    Niemczech w (...). Przyjeżdżał na weekendy do Polski. C.C nie zajmował się Pani córką ani
    też nie łożył na jej utrzymanie. W (...) 2021 r. rozstali się Państwo i C.C wyprowadził się z
    mieszkania Pani rodziców, gdzie dotąd mieszkaliście.
    W latach 2021-2022 miejscem zamieszkania Pani córki było każdorazowo Pani miejsce
    zamieszkania.
    W 2021 r. oraz 2022 r. wyłącznie Pani samotnie i faktycznie wykonywała władzę
    rodzicielską w stosunku do córki, tj. uczestniczyła w wychowaniu córki, dbała o prawidłowy
    rozwój córki kształtując jej właściwe zachowania, rozwijała jej zainteresowania,
    sprawowała nad nią pieczę/opiekę, ponosiła koszty jej utrzymania, troszczyła się o rozwój

    fizyczny i duchowy, zabezpieczała potrzeby bytowe, zdrowotne i edukacyjne, ponosiła
    wydatki związane z wypoczynkiem, brała czynny udział w sprawach dotyczących córki
    związanych z jej kształceniem, dodatkowymi zajęciami, itp. Ojciec dziecka nie interesował
    się nią w żaden sposób. Nie odbyły się między nimi (ojcem dziecka a córką) żadne
    spotkania, czy kontakty.
    Pani córka nie pobierała w 2021 i 2022 r. zasiłku pielęgnacyjnego lub renty socjalnej. Nie
    osiągnęła również żadnego dochodu. Wobec braku prawnego uznania ojcostwa nie
    istnieje również prawny obowiązek alimentacyjny po stronie biologicznego ojca dziecka,
    co w konsekwencji skutkuje brakiem wystąpienia przez Panią o takie alimenty, czy też
    otrzymywania takich środków od ojca dziecka. Biologiczny ojciec dziecka od chwili jej
    urodzenia nie partycypował w żadnych kosztach jej utrzymania.
    W latach 2021 i 2022 pobierała Pani na córkę świadczenie 500+.
    Nie zawierała Pani również ani z mężem ani z biologicznym ojcem dziecka porozumienia
    dotyczącego sposobu korzystania z ulgi na dziecko przez każdego z rodziców w roku
    podatkowym (latach podatkowych) obejmującym (obejmujących) przedmiotowy wniosek
    w podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Pani córka nie została również nigdy umieszczone w instytucji zapewniającej całodobowe
    utrzymanie w rozumieniu przepisów o świadczeniach rodzinnych.
    Od (...) 2021 r. prowadzi Pani nieprzerwanie (do nadal) działalność gospodarczą pod firmą
    (...). Przez cały okres Pani działalności gospodarczej jest Pani opodatkowana według skali
    podatkowej. Dodatkowo uzyskuje Pani dochód z tytułu zatrudnienia w oparciu o umowę o
    pracę.
    W latach 2021-2022 osiągnęła Pani dochody opodatkowane według skali podatkowej, o
    której mowa w art. 27 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W ww. latach uzyskiwała Pani dochody ze stosunku pracy oraz z pozarolniczej działalności
    gospodarczej – opodatkowane według skali podatkowej. Były od nich pobrane i
    odprowadzone zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.
    Dodatkowo w 2022 r. uzyskała Pani dochód w wysokości 1.627,35 zł, a w 2021 r. w
    wysokości 1.739,63 zł tytułem innych źródeł dochodu, tj. z tytułu diet dla (...).
    Wynagrodzenia te były zwolnione od podatku dochodowego od osób fizycznych (zob. art.
    21 ust. 1 pkt 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    W 2021 r. osiągnięty przez Panią dochód pomniejszony o składki na ubezpieczenia
    społeczne nie przekroczył kwoty 112 000 zł. W 2022 r. osiągnięty przez Panią dochód
    pomniejszony o składki na ubezpieczenia społeczne przekroczył kwotę 112 000 zł. Nie ma
    Pani natomiast wiedzy o wysokości dochodów uzyskiwanych przez Pani męża. W latach
    2021-2022 rozliczali się osobno i byli już w faktycznej separacji.
    W latach 2021-2022 nie miały wobec Pani lub Pani córki zastosowania przepisy art. 30c
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, lub ustawy o zryczałtowanym
    podatku dochodowym, z wyjątkiem art. 6 ust. 1a tej ustawy w zakresie osiągniętych, w
    roku podatkowym, o którym mowa we wniosku, przychodów, poniesionych kosztów
    uzyskania przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do zwiększania lub pomniejszenia
    podstawy opodatkowania albo przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do
    dokonywania innych doliczeń lub odliczeń.
    Pani ani Pani córka w latach 2021-2022 nie podlegały opodatkowaniu na zasadach
    wynikających z ustawy o podatku tonażowym lub ustawy o aktywizacji przemysłu
    okrętowego i przemysłów komplementarnych.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego
    W 2021 r. dochód Pani i Pani małżonka nie przekroczył kwoty 112 000 zł.
    W 2022 r. dochód Pani i Pani małżonka przekroczył kwotę 112 000 zł.

    Pytania
    1) Czy wobec Pani córki, posiada Pani status samotnie wychowującej matki w rozumieniu
      przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i tym samym, czy może
      dokonać wspólnego rozliczenia się z nią (po spełnieniu innych przesłanek ustawowych,
      takich jak wiek, objęcie nauczaniem) za 2022 r.?
    2) Czy wobec Pani córki, posiada Pani status samotnie wychowującej matki w rozumieniu
      przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i tym samym, czy może
      skorzystać z ulgi na dziecko, o której mowa w art. 27f ustawy o podatku dochodowym
      od osób fizycznych według limitu dochodu określonego w art. 27f ust. 2 pkt 1 lit. a za
      2021 r.?
    3) Czy wobec Pani córki, posiada Pani status samotnie wychowującej matki w rozumieniu
      przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i tym samym, czy może
      skorzystać z ulgi na dziecko, o której mowa w art. 27f ustawy o podatku dochodowym
      od osób fizycznych według limitu dochodu określonego w art. 27f ust. 2 pkt 1 lit. a za
      2022 r.?
    Pani stanowisko w sprawie
    W Pani ocenie, odpowiedź na pytania nr 1 i 3 jest twierdząca.
    Zgodnie z art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów
    jednego rodzica lub opiekuna prawnego, podlegającego obowiązkowi podatkowemu, o
    którym mowa w art. 3 ust. 1, będącego panną, kawalerem, wdową, wdowcem, rozwódką,
    rozwodnikiem, osobą, w stosunku do której orzeczono separację w rozumieniu odrębnych
    przepisów, lub osobą, której małżonek został pozbawiony praw rodzicielskich lub odbywa
    karę pozbawienia wolności, jeżeli ten rodzic lub opiekun w roku podatkowym samotnie
    wychowuje dzieci:
    1) małoletnie,
    2) pełnoletnie, które zgodnie z odrębnymi przepisami otrzymywały zasiłek (dodatek)
      pielęgnacyjny lub rentę socjalną,
    3) pełnoletnie do ukończenia 25. roku życia, uczące się w szkołach, o których mowa w
      przepisach regulujących system oświatowy lub szkolnictwo wyższe, obowiązujących w
      Rzeczypospolitej Polskiej oraz w innym państwie
    - podatek może być określony zgodnie z ust. 4d na wniosek wyrażony w rocznym
    zeznaniu podatkowym.
    W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż przesłanka samotnego wychowywania
    dziecka w rozumieniu art. 3 pkt 17a ustawy o świadczeniach rodzinnych, spełniona jest
    zawsze, gdy dziecko jest wychowywane tylko przez jednego z rodziców, co oznacza, że
    osoba pozostająca w związku małżeńskim i wychowująca dziecko spoza małżeństwa jest
    osobą samotnie wychowującą dziecko w rozumieniu tego przepisu (zob. wyrok NSA z dnia
    10 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 3084/19, LEX nr: 3040676; podobnie: wyrok NSA z dnia 2
    czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 26/17, wyrok NSA z dnia 7 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK
    2822/14, wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2018 r., sygn. akt I OSK 1876/16, wyrok NSA z dnia
    8 listopada 2018 r., sygn. akt I OSK 1083/180, wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2020 r., sygn.
    akt I OSK 1877/20, LEX nr: 3179792; wyrok WSA w Krakowie z dnia 24 kwietnia 2024 r.,
    sygn. akt III SA/Kr 257/24, LEX nr: 3714534).
    Co prawda powyższa wykładnia przepisów zapadła na gruncie art. 3 pkt 17a o
    świadczeniach rodzinnych, który stanowi, iż osoba samotnie wychowująca dziecko –

    oznacza pannę, kawalera, wdowę, wdowca, osobę pozostającą w separacji orzeczonej
    prawomocnym wyrokiem sądu, osobę rozwiedzioną, chyba że wychowuje wspólnie co
    najmniej jedno dziecko z jego rodzicem.
    Z treści powołanego przepisu jednoznacznie wynika, iż również na gruncie powołanej
    powyżej ustawy status osoby samotnie wychowującej dziecko według literalnej wykładni
    tego przepisu jest zależny od stanu cywilnego rodzica.
    Niemniej jednak Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie wskazał, iż dlatego też
    zasadnie NSA w sprawie I OSK 26/17 zwrócił uwagę, że aktualnie istniejąca w ustawie o
    świadczeniach rodzinnych definicja osoby samotnie wychowującej dziecko, zawarta w art.
    3 pkt 17a jest praktycznie powtórzeniem definicji tego samego pojęcia, zawartej w
    poprzednio obowiązującej wersji tej ustawy, to jest w art. 3 pkt 17. Na okoliczność tę
    zwrócił z resztą uwagę Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 23 czerwca 2008 r. (sygn. akt P
    18/06).
    W wyroku tym Trybunał zauważył bowiem, że powyższy przepis wprowadzał definicję
    legalną samotnego wychowywania dziecka, które to pojęcie miało oznaczać:
    „wychowywanie dziecka przez pannę, kawalera, osobę pozostającą w separacji,
    orzeczonej prawomocnym wyrokiem sądu, osobę rozwiedzioną, wdowę lub wdowca, jeżeli
    wspólnie nie wychowuje dziecka z ojcem lub matką dziecka”. Definicja ta – jak podkreślił
    więc Trybunał Konstytucyjny w ww. wyroku – różniła się od sformułowania aktualnie
    obowiązującego jedynie tym, że była sformułowana w sposób „przedmiotowy”, a nie
    „podmiotowy”. Definiowała bowiem „samotne wychowywanie” a nie „osobę samotnie
    wychowującą”, co należało uznać za odmienność tylko techniczną. W stosunku bowiem do
    obecnie obowiązującego art. 3 pkt 17a ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzednia
    wersja ustawy zawierała przy tym analogiczne przesłanki, dotyczące stanu cywilnego, choć
    w innej kolejności, przyjmując równocześnie odmienne brzmienie końcowej części
    przepisu („jeżeli wspólnie nie wychowuje dziecka” zamiast występującego w obecnie
    obowiązującym art. 3 pkt 17a ustawy o świadczeniach rodzinnych – „chyba, że wychowuje
    wspólnie co najmniej jedno dziecko” a także stosowała określenie „rodzic” zamiast użytego
    obecnie sformułowania: „ojciec lub matka”. Pogląd zatem o jedynie technicznej
    odmienności obecnej regulacji prawnej, dotyczącej „osoby samotnie wychowującej” z
    regulacją poprzednią, odnoszącą się do pojęcia „samotnego wychowywania” w pełni
    podziela skład orzekający, uznając, że istotne przesłanki, określające osobę samotnie
    wychowującą dziecko w istocie rzeczy w obu regulacjach prawnych (dawnej i obecnej) są
    praktycznie takie same. Prowadzi to więc do wniosku, że obie normy prawne, wynikające z
    tych regulacji są takie same.
    Należy zauważyć, iż wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 maja 2005 r. (sygn. akt
    K 16/04) Trybunał Konstytucyjny uznał, że art. 3 pkt 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o
    świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255 oraz z 2004 r. Nr 35, poz. 305, Nr 64,
    poz. 593 i Nr 192, poz. 1963) jest niezgodny z art. 18, art. 32 ust. 1, art. 71 ust. 1
    Konstytucji RP oraz z art. 27 Konwencji o prawach dziecka (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz.
    526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11) i – zgodnie z ust. 2 tego wyroku – wymieniony wyżej
    przepis ustawy o świadczeniach rodzinnych utracił moc obowiązującą z dniem 31 grudnia
    2005 r. Istotne jest przy tym, że w powyższym wyroku Trybunał Konstytucyjny badał
    konstytucyjność normy prawnej zawierającej definicję samotnego wychowywania dziecka,
    określoną w ustawie o świadczeniach rodzinnych pod kątem regulacji prawnej dotyczącej
    dwóch dodatków do zasiłku rodzinnego, w tym właśnie dodatku z tytułu samotnego
    wychowywania dziecka. W tym kontekście uznał zaś, że uzasadnione jest przyjęcie, iż art. 3
    pkt 17 badanej ustawy, wskutek niejasności i niespójności z regulacjami zawartymi w
    kodeksie rodzinnym i opiekuńczym, stwarza co najmniej ryzyko zagrożenia dla
    prawidłowego funkcjonowania rodziny i małżeństwa, a w takim razie przepis ten narusza,
    wyrażony w art. 18 Konstytucji RP nakaz zapewnienia przez państwo rodzinie i
    małżeństwu ochrony i opieki. W ocenie składu orzekającego, zasadnie w sprawie I OSK 26
    /17, zwrócono uwagę, że skoro aktualnie obowiązujący przepis art. 3 pkt 17a ustawy o

    świadczeniach nie odbiega w żaden sposób od istotnej treści przepisu art. 3 pkt 17 ww.
    ustawy w pierwotnym brzmieniu, a który to przepis został uznany wyrokiem Trybunału
    Konstytucyjnego z dnia 18 maja 2005 r. (sygn. akt K 16/04) za niezgodny z Konstytucją RP
    oraz Konwencją o prawach dziecka, a zatem oba przepisy zawierają taką samą normę, to
    nie ma przeszkód by w rozpoznawanej sprawie można było dokonać wykładni art. 3 pkt
    17a omawianej ustawy zgodnie z argumentacją zawartą w wyroku Trybunału
    Konstytucyjnego z dnia 18 maja 2005 r., zwłaszcza, że także w wyroku z dnia 23 czerwca
    2008 r. Trybunał Konstytucyjny zauważył, że (cyt.): „choć definicja osoby samotnie
    wychowującej dziecko w ustawie o świadczeniach rodzinnych została zmieniona po
    krytykującym ją wyroku w sprawie o sygn. akt K 16/04, w dalszym ciągu aktualna pozostaje
    znaczna część stawianych wobec niej wówczas zarzutów”. Natomiast, zdaniem składu
    orzekającego, pogląd o możliwości wyprowadzenia właściwej w tym przypadku normy
    prawnej w oparciu o treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 czerwca 2008 r.
    (sygn. akt P 18/06), jak uczynił to Sąd Wojewódzki, nie w pełni był uzasadniony.
    We wspomnianym wyżej wyroku z dnia 23 czerwca 2008 r. Trybunał bowiem podkreślił, że
    z jednej strony – przedmiotem jego orzekania nie mógł być samoistnie art. 2 pkt 5 lit. a
    ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej,
    ponieważ nie zawierał on wystarczającej liczby informacji pozwalających na
    skonstruowanie jasnej i konkretnej normy prawnej a z drugiej – nie mogły być nim także
    (cyt.) „wyrwane z kontekstu zaliczki alimentacyjnej – art. 3 pkt 17 lub art. 3 pkt 17a ustawy
    o świadczeniach rodzinnych, gdyż te ostanie przepisy wyznaczają krąg osób uprawnionych
    do innych świadczeń (np. zasiłku rodzinnego) a konieczne jest kontrolowanie powyższych
    jedynie w bezpośrednim związku ze sobą. W powyższym wyroku, dokonując oceny
    zgodności z konstytucją art. 2 pkt 5 lit. a ustawy o postępowaniu wobec dłużników
    alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej w związku z art. 3 pkt 17a ustawy
    świadczeniach rodzinnych, Trybunał zwracał zatem uwagę na szczególny charakter tego
    świadczenia, jakim była zaliczka alimentacyjna. Stanowiła ona bowiem świadczenie o
    charakterze tymczasowym, mające jedynie skredytować podstawowe potrzeby osoby
    uprawnionej w sytuacji braku możliwości wyegzekwowania alimentów od dłużnika, a
    zatem świadczenie to nie miało na celu niwelowania różnic społecznych. Tymczasem, co
    należy podkreślić, dodatek do zasiłku rodzinnego nie ma charakteru tymczasowego, bo
    jest przyznawany bezzwrotnie i ma na celu wspomożenie rodzica lub opiekuna dziecka w
    trudnej sytuacji majątkowej a zatem ma na celu złagodzenie występujących różnic w
    majętności poszczególnych rodzin. Tym samym, obie instytucje miały różne charaktery a
    zatem winny być w tych przypadkach zróżnicowane także ich kryteria ocenne.
    W wyroku z 23 czerwca 2008 r. Trybunał podkreślał również, że ponieważ osobą
    uprawnioną do zaliczki alimentacyjnej było dziecko to – istnienie zakwestionowanej
    regulacji prawnej – powodowało, że na uprawnienia dziecka do otrzymania zaliczki
    alimentacyjnej miała wpływ decyzja rodzica dotycząca zmiany jego sytuacji. Tymczasem
    podmiotem uprawnionym do otrzymania dodatku do zasiłku rodzinnego jest rodzic
    dziecka. Należy zatem zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie Kolegium, że istniejące różnice
    pomiędzy takimi świadczeniami jak dawna zaliczka alimentacyjna oraz dodatek do zasiłku
    rodzinnego przysługujący z tytułu samotnego wychowywania dziecka nie pozwalają na –
    niejako automatyczne – przenoszenie oceny art. 2 pkt 5 lit. a ustawy o postępowaniu
    wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej w związku z art. 3 pkt 17a
    ustawy o świadczeniach rodzinnych, zawartej w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 23
    czerwca 2008 r., do postępowań prowadzonych w sprawie świadczeń rodzinnych.
    Powyższe – jak wspomniano wyżej – nie oznacza jednak, że skarga kasacyjna mogła być w
    tym przypadku uznana za skuteczną. Przepis art. 3 pkt 17a ustawy o świadczeniach
    rodzinnych organy winny bowiem wyłożyć zgodnie z treścią wyroku Trybunału
    Konstytucyjnego z 18 maja 2005 r. (sygn. akt K 16/04) a zatem w duchu art. 71 ust. 1 i art.
    18 Konstytucji RP. Przepis art. 71 ust. 1 Konstytucji RP nakazuje zaś państwu prowadzenie
    takiej polityki społecznej i gospodarczej, która uwzględnia dobro rodziny oraz przyznaje
    rodzinom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej prawo do

    szczególnej pomocy ze strony władz publicznych. Nie jest zaś możliwe dokonywanie
    zróżnicowania pomocy materialnej wypłacanej ze środków publicznych tylko części z
    rodzin, wyodrębnionej wg kryteriów nieodpowiadających wymaganiom ww. przepisu
    konstytucyjnego. Pamiętać bowiem trzeba, jak podkreślił to Trybunał Konstytucyjny w
    wyroku z 18 maja 2005 r. że świadczenie rodzinne winno chronić dobro dziecka, jako
    wartość konstytucyjną a nie interes osoby utrzymującej dziecko”, (zob. wyrok NSA z 10
    lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 3084/19, LEX nr: 3040676).
    Dokonując systemowej oceny celu ustanowienia ulg wspierających osoby samotnie
    wychowujące dzieci, jak i również świadczeń społecznych na rzecz takich osób, należy
    stwierdzić, iż cel ten jest tożsamy, tj. polepszenie sytuacji tzw. rodzin „niepełnych”. Brak
    jest więc aksjologicznych podstaw do dokonywania odmiennej wykładni powołanych
    powyżej przepisów, aniżeli do tej przedstawionej przez Naczelny Sąd Administracyjny, czy
    też Trybunał Konstytucyjny.
    W Pani ocenie, odpowiedź na pytanie nr 2 również jest twierdząca.
    Zgodnie z art. 6 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (w brzmieniu
    obowiązującym do dnia 31 grudnia 2021 r.) od dochodów rodzica lub opiekuna prawnego,
    podlegającego obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1, będącego
    panną, kawalerem, wdową, wdowcem, rozwódką, rozwodnikiem albo osobą, w stosunku
    do której orzeczono separację w rozumieniu odrębnych przepisów, lub osobą pozostającą
    w związku małżeńskim, jeżeli jej małżonek został pozbawiony praw rodzicielskich lub
    odbywa karę pozbawienia wolności, jeżeli ten rodzic lub opiekun w roku podatkowym
    samotnie wychowuje dzieci:
    1) małoletnie,
    2) bez względu na ich wiek, które zgodnie z odrębnymi przepisami otrzymywały zasiłek
      (dodatek) pielęgnacyjny lub rentę socjalną,
    3) do ukończenia 25 roku życia uczące się w szkołach, o których mowa w przepisach o
      systemie oświaty, przepisach o szkolnictwie wyższym i nauce lub w przepisach
      regulujących system oświatowy lub szkolnictwo wyższe obowiązujących w innym niż
      Rzeczpospolita Polska państwie, jeżeli w roku podatkowym nie uzyskały dochodów
      podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub art. 30b lub
      uzyskały przychody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 148, w łącznej wysokości
      przekraczającej kwotę stanowiącą iloraz kwoty zmniejszającej podatek określonej w
      art. 27 ust. 1 b pkt 1 oraz stawki podatku, określonej w pierwszym przedziale skali, o
      której mowa w art. 27 ust. 1, z wyjątkiem renty rodzinnej
    - podatek może być określony, z zastrzeżeniem ust. 8, na wniosek wyrażony w rocznym
    zeznaniu podatkowym, w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy
    dochodów osoby samotnie wychowującej dzieci, z uwzględnieniem art. 7, z tym że do
    sumy tych dochodów nie wlicza się dochodów (przychodów) opodatkowanych w sposób
    zryczałtowany na zasadach określonych w tej ustawie.
    Tym samym treść brzmienia przepisów (art. 6 ust. 4 w 2021 r. oraz art. 6 ust. 4c w 2022 r.)
    była tożsama – zmieniły się jedynie jednostki redakcyjne, tj. definicja osoby samotnie
    wychowującej dziecko wskazana w art. 6 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych pozostaje tożsama z definicją zawartą w art. 6 ust. 4c ww. ustawy
    obowiązującym w 2022 r.
    Ponownie należy więc wskazać, że ugruntowany jest pogląd, iż przesłanka samotnego
    wychowywania dziecka w rozumieniu art. 3 pkt 17a ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, spełniona jest zawsze, gdy dziecko jest wychowywane tylko przez jednego
    z rodziców, co oznacza, że osoba pozostająca w związku małżeńskim i wychowująca
    dziecko spoza małżeństwa jest osobą samotnie wychowującą dziecko w rozumieniu tego
    przepisu, (zob. wyrok NSA z dnia 10 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 3084/19, LEX nr:
    3040676; podobnie: wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 26/17, wyrok NSA

    z dnia 7 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 2822/14, wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2018 r., sygn.
    akt I OSK 1876/16, wyrok NSA z dnia 8 listopada 2018 r., sygn. akt I OSK 1083/180, wyrok
    NSA z dnia 11 grudnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1877/20, LEX nr: 3179792; wyrok WSA w
    Krakowie z dnia 24 kwietnia 2024 r., sygn. akt III SA/Kr 257/24, LEX nr: 3714534).
    Co prawda powyższa wykładnia przepisów zapadła na gruncie art. 3 pkt 17a ustawy o
    świadczeniach rodzinnych, który stanowi, iż osoba samotnie wychowującej dziecko –
    oznacza pannę, kawalera, wdowę, wdowca, osobę pozostającą w separacji orzeczonej
    prawomocnym wyrokiem sądu, osobę rozwiedzioną, chyba że wychowuje wspólnie co
    najmniej jedno dziecko z jego rodzicem.
    Z treści powołanego przepisu jednoznacznie wynika, iż również na gruncie powołanej
    powyżej ustawy status osoby samotnie wychowującej dziecko według literalnej wykładni
    tego przepisu jest zależny od stanu cywilnego rodzica.
    Niemniej jednak Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie wskazał, iż dlatego też
    zasadnie NSA w sprawie I OSK 26/17 zwrócił uwagę, że aktualnie istniejąca w ustawie o
    świadczeniach rodzinnych definicja osoby samotnie wychowującej dziecko, zawarta w art.
    3 pkt 17a, jest praktycznie powtórzeniem definicji tego samego pojęcia, zawartej w
    poprzednio obowiązującej wersji tej ustawy, to jest w art. 3 pkt 17. Na okoliczność tę
    zwrócił zresztą uwagę Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 23 czerwca 2008 r. (sygn.
    akt P 18/06).
    W wyroku tym Trybunał zauważył bowiem, że powyższy przepis wprowadzał definicję
    legalną samotnego wychowywania dziecka, które to pojęcie miało oznaczać:
    „wychowywanie dziecka przez pannę, kawalera, osobę pozostającą w separacji,
    orzeczonej prawomocnym wyrokiem sądu, osobę rozwiedzioną, wdowę lub wdowca, jeżeli
    wspólnie nie wychowuje dziecka z ojcem lub matką dziecka”. Definicja ta – jak podkreślił
    więc Trybunał Konstytucyjny w ww. wyroku – różniła się od sformułowania aktualnie
    obowiązującego jedynie tym, że była sformułowana w sposób „przedmiotowy”, a nie
    „podmiotowy”. Definiowała bowiem „samotne wychowywanie” a nie „osobę samotnie
    wychowującą”, co należało uznać za odmienność tylko techniczną. W stosunku bowiem do
    obecnie obowiązującego art. 3 pkt 17a ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzednia
    wersja ustawy zawierała przy tym analogiczne przesłanki, dotyczące stanu cywilnego, choć
    w innej kolejności, przyjmując równocześnie odmienne brzmienie końcowej części
    przepisu („jeżeli wspólnie nie wychowuje dziecka” zamiast występującego w obecnie
    obowiązującym art. 3 pkt 17a ustawy o świadczeniach rodzinnych – „chyba, że wychowuje
    wspólnie co najmniej jedno dziecko” a także stosowała określenie „rodzic” zamiast użytego
    obecnie sformułowania: „ojciec lub matka”. Pogląd zatem o jedynie technicznej
    odmienności obecnej regulacji prawnej, dotyczącej „osoby samotnie wychowującej” z
    regulacją poprzednią, odnoszącą się do pojęcia „samotnego wychowywania” w pełni
    podziela skład orzekający, uznając, że istotne przesłanki, określające osobę samotnie
    wychowującą dziecko w istocie rzeczy w obu regulacjach prawnych (dawnej i obecnej) są
    praktycznie takie same. Prowadzi to więc do wniosku, że obie normy prawne, wynikające z
    tych regulacji są takie same.
    Należy zauważyć, iż wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 maja 2005 r. (sygn. akt
    K 16/04) Trybunał Konstytucyjny uznał, że art. 3 pkt 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych
    (Dz. U. Nr 228, poz. 2255 oraz z 2004 r. Nr 35, poz. 305, Nr 64, poz. 593 i Nr 192, poz.
    1963) jest niezgodny z art. 18, art. 32 ust. 1, art. 71 ust. 1 Konstytucji RP oraz z art. 27
    Konwencji o prawach dziecka (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11)
    i – zgodnie z ust. 2 tego wyroku – wymieniony wyżej przepis ustawy o świadczeniach
    rodzinnych utracił moc obowiązującą z dniem 31 grudnia 2005 r. Istotne jest przy tym, że
    w powyższym wyroku Trybunał Konstytucyjny badał konstytucyjność normy prawnej
    zawierającej definicję samotnego wychowywania dziecka, określoną w ustawie o
    świadczeniach rodzinnych pod kątem regulacji prawnej dotyczącej dwóch dodatków do
    zasiłku rodzinnego, w tym właśnie dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka. W
    tym kontekście uznał zaś, że uzasadnione jest przyjęcie, iż art. 3 pkt 17 badanej ustawy,

    wskutek niejasności i niespójności z regulacjami zawartymi w kodeksie rodzinnym i
    opiekuńczym, stwarza co najmniej ryzyko zagrożenia dla prawidłowego funkcjonowania
    rodziny i małżeństwa, a w takim razie przepis ten narusza, wyrażony w art. 18 Konstytucji
    RP nakaz zapewnienia przez państwo rodzinie i małżeństwu ochrony i opieki. W ocenie
    składu orzekającego, zasadnie w sprawie I OSK 26/17, zwrócono uwagę, że skoro
    aktualnie obowiązujący przepis art. 3 pkt 17a ustawy o świadczeniach rodzinnych nie
    odbiega w żaden sposób od istotnej treści przepisu art. 3 pkt 17 ww. ustawy w
    pierwotnym brzmieniu, a który to przepis został uznany wyrokiem Trybunału
    Konstytucyjnego z dnia 18 maja 2005 r. (sygn. akt K 16/04) za niezgodny z Konstytucją RP
    oraz Konwencją o prawach dziecka, a zatem oba przepisy zawierają taką samą normę, to
    nie ma przeszkód by w rozpoznawanej sprawie można było dokonać wykładni art. 3 pkt
    17a omawianej ustawy zgodnie z argumentacją zawartą w wyroku Trybunału
    Konstytucyjnego z 18 maja 2005 r., zwłaszcza, że także w wyroku z 23 czerwca 2008 r.
    Trybunał Konstytucyjny zauważył, że (cyt.): „choć definicja osoby samotnie wychowującej
    dziecko w ustawie o świadczeniach rodzinnych została zmieniona po krytykującym ją
    wyroku w sprawie o sygn. akt K 16/04, w dalszym ciągu aktualna pozostaje znaczna część
    stawianych wobec niej wówczas zarzutów”. Natomiast, zdaniem składu orzekającego,
    pogląd o możliwości wyprowadzenia właściwej w tym przypadku normy prawnej w
    oparciu o treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 czerwca 2008 r. (sygn. akt P
    18/06), jak uczynił to Sąd Wojewódzki, nie w pełni był uzasadniony.
    We wspomnianym wyżej wyroku z dnia 23 czerwca 2008 r. Trybunał bowiem podkreślił, że
    z jednej strony – przedmiotem jego orzekania nie mógł być samoistnie art. 2 pkt 5 lit. a
    ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej,
    ponieważ nie zawierał on wystarczającej liczby informacji pozwalających na
    skonstruowanie jasnej i konkretnej normy prawnej a z drugiej - nie mogły być nim także
    (cyt.) „wyrwane z kontekstu zaliczki alimentacyjnej – art. 3 pkt 17 lub art. 3 pkt 17a ustawy
    o świadczeniach rodzinnych, gdyż te ostanie przepisy wyznaczają krąg osób uprawnionych
    do innych świadczeń (np. zasiłku rodzinnego) a konieczne jest kontrolowanie powyższych
    jedynie w bezpośrednim związku ze sobą. W powyższym wyroku, dokonując oceny
    zgodności z konstytucją art. 2 pkt 5 lit. a ustawy z 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu
    wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej w związku z art. 3 pkt 17a
    ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, Trybunał zwracał zatem
    uwagę na szczególny charakter tego świadczenia, jakim była zaliczka alimentacyjna.
    Stanowiła ona bowiem świadczenie o charakterze tymczasowym, mające jedynie
    skredytować podstawowe potrzeby osoby uprawnionej w sytuacji braku możliwości
    wyegzekwowania alimentów od dłużnika, a zatem świadczenie to nie miało na celu
    niwelowania różnic społecznych. Tymczasem, co należy podkreślić, dodatek do zasiłku
    rodzinnego nie ma charakteru tymczasowego, bo jest przyznawany bezzwrotnie i ma na
    celu wspomożenie rodzica lub opiekuna dziecka w trudnej sytuacji majątkowej a zatem
    ma na celu złagodzenie występujących różnic w majętności poszczególnych rodzin. Tym
    samym, obie instytucje miały różne charaktery a zatem winny być w tych przypadkach
    zróżnicowane także ich kryteria ocenne. W wyroku z dnia 23 czerwca 2008 r. Trybunał
    podkreślał również, że ponieważ osobą uprawnioną do zaliczki alimentacyjnej było
    dziecko to – istnienie zakwestionowanej regulacji prawnej – powodowało, że na
    uprawnienia dziecka do otrzymania zaliczki alimentacyjnej miała wpływ decyzja rodzica
    dotycząca zmiany jego sytuacji. Tymczasem podmiotem uprawnionym do otrzymania
    dodatku do zasiłku rodzinnego jest rodzic dziecka. Należy zatem zgodzić się ze skarżącym
    kasacyjnie Kolegium, że istniejące różnice pomiędzy takimi świadczeniami jak dawna
    zaliczka alimentacyjna oraz dodatek do zasiłku rodzinnego przysługujący z tytułu
    samotnego wychowywania dziecka nie pozwalają na – niejako automatyczne –
    przenoszenie oceny art. 2 pkt 5 lit. a ustawy o postępowaniu wobec dłużników
    alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej w związku z art. 3 pkt 17a ustawy o
    świadczeniach rodzinnych, zawartej w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23
    czerwca 2008 r., do postępowań prowadzonych w sprawie świadczeń rodzinnych.
    Powyższe – jak wspomniano wyżej – nie oznacza jednak, że skarga kasacyjna mogła być w

    tym przypadku uznana za skuteczną. Przepis art. 3 pkt 17a ustawy o świadczeniach
    rodzinnych organy winny bowiem wyłożyć zgodnie z treścią wyroku Trybunału
    Konstytucyjnego z dnia 18 maja 2005 r. (sygn. akt K 16/04) a zatem w duchu art. 71 ust. 1 i
    art. 18 Konstytucji RP. Przepis art. 71 ust. 1 Konstytucji RP nakazuje zaś państwu
    prowadzenie takiej polityki społecznej i gospodarczej, która uwzględnia dobro rodziny
    oraz przyznaje rodzinom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej
    prawo do szczególnej pomocy ze strony władz publicznych. Nie jest zaś możliwe
    dokonywanie zróżnicowania pomocy materialnej wypłacanej ze środków publicznych tylko
    części z rodzin, wyodrębnionej wg kryteriów nieodpowiadających wymaganiom ww.
    przepisu konstytucyjnego. Pamiętać bowiem trzeba, jak podkreślił to Trybunał
    Konstytucyjny w wyroku z dnia 18 maja 2005 r. – że świadczenie rodzinne winno chronić
    dobro dziecka, jako wartość konstytucyjną a nie interes osoby utrzymującej dziecko”, (zob.
    wyrok NSA z dnia 10 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 3084/19, LEX nr: 3040676).
    Dokonując systemowej oceny celu ustanowienia ulg wspierających osoby samotnie
    wychowujące dzieci, jak i również świadczeń społecznych na rzecz takich osób, należy
    stwierdzić, iż cel ten jest tożsamy, tj. polepszenie sytuacji tzw. rodzin „niepełnych”. Brak
    jest więc aksjologicznych podstaw do dokonywania odmiennej wykładni powołanych
    powyżej przepisów, aniżeli do tej przedstawionej przez Naczelny Sąd Administracyjny, czy
    też Trybunał Konstytucyjny.
    Dodatkowo należy wskazać, iż za 2021 r. treść brzmienia przepisów była tożsama –
    zmieniły się jedynie jednostki redakcyjne, tj. definicja osoby samotnie wychowującej
    dziecko wskazana w art. 6 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    pozostaje tożsama z definicją zawartą w art. 6 ust. 4c tej ustawy obowiązującym od 1
    stycznia 2022 r.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie
    z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Jak stanowi art. 6 ust. 4 ww. ustawy, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2021 r.:
      Od dochodów rodzica lub opiekuna prawnego, podlegającego obowiązkowi
      podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1, będącego panną, kawalerem, wdową,
      wdowcem, rozwódką, rozwodnikiem albo osobą, w stosunku do której orzeczono
      separację w rozumieniu odrębnych przepisów, lub osobą pozostającą w związku
      małżeńskim, jeżeli jej małżonek został pozbawiony praw rodzicielskich lub odbywa
      karę pozbawienia wolności, jeżeli ten rodzic lub opiekun w roku podatkowym
      samotnie wychowuje dzieci:
        1) małoletnie,
        2) bez względu na ich wiek, które zgodnie z odrębnymi przepisami otrzymywały
        zasiłek (dodatek) pielęgnacyjny lub rentę socjalną,
        3) do ukończenia 25 roku życia uczące się w szkołach, o których mowa w przepisach
        o systemie oświaty, przepisach o szkolnictwie wyższym i nauce lub w przepisach
        regulujących system oświatowy lub szkolnictwo wyższe obowiązujących w innym

        niż Rzeczpospolita Polska państwie, jeżeli w roku podatkowym nie uzyskały
        dochodów podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub
        art. 30b lub uzyskały przychody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 148, w
        łącznej wysokości przekraczającej kwotę stanowiącą iloraz kwoty zmniejszającej
        podatek określonej w art. 27 ust. 1b pkt 1 oraz stawki podatku, określonej w
        pierwszym przedziale skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, z wyjątkiem renty
        rodzinnej
      - podatek może być określony, z zastrzeżeniem ust. 8, na wniosek wyrażony w
      rocznym zeznaniu podatkowym, w podwójnej wysokości podatku obliczonego od
      połowy dochodów osoby samotnie wychowującej dzieci, z uwzględnieniem art. 7, z
      tym że do sumy tych dochodów nie wlicza się dochodów (przychodów)
      opodatkowanych w sposób zryczałtowany na zasadach określonych w tej ustawie.
    Na mocy art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dodanego
    przez art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 9 czerwca 2022 r. o zmianie ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 r. poz. 1265)
    który to przepis stosuje się do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia
    2022 r.:
      Od dochodów jednego rodzica lub opiekuna prawnego, podlegającego obowiązkowi
      podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1, będącego panną, kawalerem, wdową,
      wdowcem, rozwódką, rozwodnikiem, osobą, w stosunku do której orzeczono
      separację w rozumieniu odrębnych przepisów, lub osobą, której małżonek został
      pozbawiony praw rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności, jeżeli ten
      rodzic lub opiekun w roku podatkowym samotnie wychowuje dzieci:
        1) małoletnie,
        2) pełnoletnie, które zgodnie z odrębnymi przepisami otrzymywały zasiłek (dodatek)
        pielęgnacyjny lub rentę socjalną,
        3) pełnoletnie do ukończenia 25. roku życia, uczące się w szkołach, o których mowa
        w przepisach regulujących system oświatowy lub szkolnictwo wyższe,
        obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej oraz w innym państwie
      - podatek może być określony zgodnie z ust. 4d na wniosek wyrażony w rocznym
      zeznaniu podatkowym.
    Stosownie do art. 6 ust. 4d dodanego przez art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 9 czerwca 2022
    r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych
    ustaw i mającego zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia
    2022 r.:
      W przypadku, o którym mowa w ust. 4c, podatek jest określany w podwójnej
      wysokości podatku obliczonego od połowy dochodów osoby samotnie wychowującej
      dzieci, z uwzględnieniem art. 7, przy czym do sumy tych dochodów nie wlicza się
      dochodów (przychodów) opodatkowanych w sposób zryczałtowany na zasadach
      określonych w niniejszej ustawie.
    Art. 6 ust. 4e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dodany przez art. 1 pkt
    1 lit. a ustawy z dnia 9 czerwca 2022 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych oraz niektórych innych ustaw i mający zastosowanie do dochodów
    (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2022 r., stanowi, że:
      Przepisu ust. 4c pkt 3 nie stosuje się, jeżeli dziecko, o którym mowa w tym przepisie,
      uzyskało w roku podatkowym:
        1) dochody, z wyjątkiem renty rodzinnej, podlegające opodatkowaniu na zasadach
        określonych w art. 27 lub art. 30b lub
        2) przychody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 148 i 152

      - w łącznej wysokości przekraczającej dwunastokrotność kwoty renty socjalnej
      określonej w ustawie z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej (Dz.U. z 2022 r. poz.
      240), w wysokości obowiązującej w grudniu roku podatkowego.
    W myśl art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dodanego przez
    art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 9 czerwca 2022 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw i mającego zastosowanie do dochodów
    (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2022 r.:
      Sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 4d, nie ma zastosowania do osoby,
      która wychowuje wspólnie z drugim rodzicem albo opiekunem prawnym co najmniej
      jedno dziecko, w tym również gdy dziecko jest pod opieką naprzemienną, w związku z
      którą obydwojgu rodzicom zostało ustalone świadczenie wychowawcze zgodnie z art.
      5 ust. 2a ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci
      (Dz.U. z 2019 r. poz. 2407 oraz z 2021 r. poz. 1162, 1981 i 2270).
    Na mocy art. 6 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – w brzmieniu
    obowiązującym do 31 grudnia 2021 r.:
      Sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 2 i 4, nie ma zastosowania w sytuacji,
      gdy chociażby do jednego z małżonków, osoby samotnie wychowującej dzieci lub do
      jej dziecka mają zastosowanie przepisy art. 30c, ustawy o zryczałtowanym podatku
      dochodowym, ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z
      dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów
      komplementarnych.
    Zgodnie z art. 6 ust. 9 ww. ustawy – w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2021 r.:
      Zasada określona w ust. 8 nie dotyczy osób, o których mowa w art. 1 pkt 2 ustawy o
      zryczałtowanym podatku dochodowym, niekorzystających jednocześnie z
      opodatkowania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej lub z działów
      specjalnych produkcji rolnej na zasadach określonych w art. 30c, w ustawie o
      zryczałtowanym podatku dochodowym, w ustawie z dnia 24 sierpnia 2006 r. o
      podatku tonażowym albo w ustawie z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu
      okrętowego i przemysłów komplementarnych.
    Stosownie do art. 6 ust. 8 omawianej ustawy w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 2 lit. d
    ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych
    ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105 ze zm.):
      Sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 2, nie ma zastosowania, w przypadku
      gdy chociażby jeden z małżonków:
        1) stosuje przepisy:
          a) art. 30c lub
          b) ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, z wyjątkiem art. 6 ust. 1a
            tej ustawy
        - w zakresie osiągniętych w roku podatkowym przychodów, poniesionych kosztów
        uzyskania przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do zwiększania lub
        pomniejszenia podstawy opodatkowania albo przychodów, zobowiązania lub
        uprawnienia do dokonywania innych doliczeń lub odliczeń;
        2) podlega opodatkowaniu na zasadach wynikających z ustawy z dnia 24 sierpnia
        2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji
        przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.
    Wyjaśnić przy tym należy, że na gruncie art. 70 ust. 2 ustawy z dnia 29 października 2021 r.
    o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw, dodanego przez art. 9 pkt

    7 ustawy z dnia 9 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2427):
      W przypadku opodatkowania dochodów uzyskanych w 2021 r., o którym mowa w art.
      6 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia
      2021 r., przepis art. 6 ust. 8 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym
      niniejszą ustawą, stosuje się odpowiednio do osoby samotnie wychowującej dzieci i jej
      dziecka.
    Art. 6 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu nadanym
    przez art. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 9 czerwca 2022 r. o zmianie ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw, stanowi, że:
      Sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 2 i 4d, nie ma zastosowania, w
      przypadku gdy chociażby jeden z małżonków, osoba samotnie wychowująca dziecko
      lub jej dziecko:
        1) stosuje przepisy:
          a) art. 30c lub
          b) ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, z wyjątkiem art. 6 ust. 1a
            tej ustawy
        - w zakresie osiągniętych w roku podatkowym przychodów, poniesionych kosztów
        uzyskania przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do zwiększania lub
        pomniejszenia podstawy opodatkowania albo przychodów, zobowiązania lub
        uprawnienia do dokonywania innych doliczeń lub odliczeń;
        2) podlega opodatkowaniu na zasadach wynikających z ustawy z dnia 24 sierpnia
        2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji
        przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.
    Natomiast z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2022 r. o zmianie ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw wynika, że:
      Przepisy art. 6 ust. 4c–4h, 8 (...) ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym
      niniejszą ustawą, (...) stosuje się do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1
      stycznia 2022 r.
    Z zacytowanych przepisów wynika zatem, że aby korzystać za lata 2021-2022 z
    preferencyjnego opodatkowania dochodów na zasadach w nich przewidzianych należy
    posiadać ściśle określony stan cywilny oraz wychowywać samotnie dziecko/dzieci.
    Do kręgu osób samotnie wychowujących dzieci ustawodawca zaliczył zarówno osoby,
    które nigdy nie zawierały związku małżeńskiego (panna, kawaler), jak i osoby, których
    związek małżeński ustał wskutek śmierci współmałżonka (wdowa, wdowiec) lub został
    rozwiązany poprzez orzeczenie rozwodu (rozwódka, rozwodnik). Samotnie wychowującą
    dzieci jest również osoba, w stosunku do której orzeczono separację w rozumieniu
    odrębnych przepisów, jak też osoba, której małżonek został pozbawiony praw
    rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności.
    Jednocześnie przepisy powyższej ustawy nie uzależniają prawa podatnika do
    preferencyjnego opodatkowania jego dochodów od tego, czy przez cały rok był osobą
    samotnie wychowującą dzieci. Wystarczające jest zatem, aby taki stan zaistniał w ciągu
    roku, a nie trwał przez cały rok.
    W opisie stanu faktycznego w szczególności wskazała Pani, że jest Pani matką małoletniej
    A.A urodzonej (...) 2014 r. A.A jest Pani jedynym dzieckiem. (...) 2020 r. zawarła Pani
    związek małżeński z C.C, który następnie uległ rozwiązaniu wskutek wyroku Sądu
    Okręgowego w (...) z (...) 2023 r., sygn. akt (...). Wyrok ten uprawomocnił się (...) 2023 r. Nie
    toczyło się między Panią i Pani byłym mężem wcześniej żadne postępowanie w
    przedmiocie separacji. Pozostawali Państwo w faktycznej separacji od (...) 2021 r. Zarówno

    w 2021 r. jak i 2022 r. nie była Pani rozwódką, lub osobą, w stosunku do której orzeczono
    separację w rozumieniu odrębnych przepisów, lub osobą pozostającą w związku
    małżeńskim, jeżeli jej małżonek został pozbawiony praw rodzicielskich lub odbywa karę
    pozbawienia wolności. Ze związku małżeńskiego nie ma Pani żadnych dzieci. C.C nie
    przysposobił Pani córki, nie posiadał wobec niej władzy rodzicielskiej i nie wykonywał tej
    władzy rodzicielskiej.
    Mając na uwadze powyższe przepisy prawa i przedstawiony opis stanu faktycznego
    stwierdzić należy, że w latach 2021-2022 nie posiadała Pani statusu „osoby samotnie
    wychowującej dziecko”, bowiem przez cały 2021 r. i 2022 r. pozostawała Pani w związku
    małżeńskim, nie orzeczono wobec Pani separacji w rozumieniu Kodeksu rodzinnego i
    opiekuńczego, jak również Pani małżonek nie został pozbawiony praw rodzicielskich do
    Pani córki (w ogóle ich nie posiadał) i Pani małżonek nie odbywał kary pozbawienia
    wolności. Wobec tego, nie należała Pani do kręgu osób wymienionych w art. 6 ust. 4 i 4c
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W konsekwencji, odnosząc się do pytania nr 1, nie przysługuje Pani prawo do skorzystania
    z preferencyjnego rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2022,
    według zasad określonych w art. 6 ust. 4c i 4d tej ustawy.
    Stanowisko przedstawione przez organ znajduje potwierdzenie w orzecznictwie.
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 25 lipca 2024 r. sygn. akt I SA/Kr
    289/24 wskazał, że:
      Wobec powyższego słuszne jest stanowisko organu, że skoro omawiana preferencja
      uzależniona jest również od stanu cywilnego rodzica, starającego się o status osoby
      samotnie wychowującej dziecko (dzieci), to wnioskująca nie może z niej skorzystać,
      gdyż w latach 2021-2023 była mężatką. Samo złożenie pozwu o rozwód nie jest
      wystarczające dla uznania danej osoby za samotnie wychowującą dziecko, ponieważ
      status osoby rozwiedzionej nabywa się dopiero poprzez prawomocne orzeczenie o
      rozwiązaniu małżeństwa. Zatem nie będąc w okresie od 2021-2023 roku panną,
      wdową, rozwódką, ani osobą, w stosunku do której orzeczono separację w rozumieniu
      odrębnych przepisów, ani też osobą pozostającą w związku małżeńskim, której
      małżonek został pozbawiony praw rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia
      wolności – nie można wnioskodawczyni przypisać statusu „osoby samotnie
      wychowującej dzieci”. Wskazywana przez skarżącą okoliczność pozostawania w
      faktycznej separacji z mężem nie może wpływać na dokonaną przez organ ocenę.
      Separacja prawna i separacja faktyczna to dwa różne pojęcia. Pierwsze z nich odnosi
      się do faktu drugie do prawa. Separacja faktyczna nie ma znaczenia prawnego w tym
      sensie, że nie powoduje, iż małżonkowie w świetle przepisów kodeksu rodzinnego i
      opiekuńczego pozostają w separacji o której mowa w Dziale V Kodeksu rodzinnego i
      opiekuńczego. Separacja faktyczna, rozumiana jako zupełny rozkład pożycia
      małżonków, może stanowić podstawę do żądania orzeczenia separacji przez sąd (art.
      161 § 1 k.r. i op.).
    W przedmiotowej sprawie odniesienie się do art. 3 pkt 17a ustawy z dnia 28 listopada
    2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 323 ze zm.) – co Pani uczyniła
    we własnym stanowisku – jest bezzasadne. Ustawa o podatku dochodowym od osób
    fizycznych jednoznacznie wskazuje krąg osób, które mogą skorzystać z preferencyjnego
    rozliczenia, o którym mowa w art. 6 ust. 4 i ust. 4c tej ustawy i nie odwołuje się do ww.
    przepisu.
    Odnosząc się natomiast do możliwości skorzystania przez Panią z ulgi prorodzinnej
    wyjaśniam, że stosownie do art. 27f ust. 1 ww. ustawy:
      · w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2021 r.
        Od podatku dochodowego obliczonego zgodnie z art. 27, pomniejszonego o kwotę
        składki, o której mowa w art. 27b, podatnik ma prawo odliczyć kwotę obliczoną

        zgodnie z ust. 2 na każde małoletnie dziecko, w stosunku do którego w roku
        podatkowym:
          1) wykonywał władzę rodzicielską;
          2) pełnił funkcję opiekuna prawnego, jeżeli dziecko z nim zamieszkiwało;
          3) sprawował opiekę poprzez pełnienie funkcji rodziny zastępczej na podstawie
            orzeczenia sądu lub umowy zawartej ze starostą.
      · w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2022 r.
        Od podatku dochodowego obliczonego zgodnie z art. 27, podatnik ma prawo
        odliczyć kwotę obliczoną zgodnie z ust. 2 na każde małoletnie dziecko, w
        stosunku do którego w roku podatkowym:
          1) wykonywał władzę rodzicielską;
          2) pełnił funkcję opiekuna prawnego, jeżeli dziecko z nim zamieszkiwało;
          3) sprawował opiekę poprzez pełnienie funkcji rodziny zastępczej na podstawie
            orzeczenia sądu lub umowy zawartej ze starostą.
    Na mocy art. 27f ust. 2 ww. ustawy:
      · w brzmieniu mającym zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych do 31
      grudnia 2021 r.
        Odliczeniu podlega za każdy miesiąc kalendarzowy roku podatkowego, w którym
        podatnik wykonywał władzę, pełnił funkcję albo sprawował opiekę, o których
        mowa w ust. 1, w stosunku do:
          1) jednego małoletniego dziecka - kwota 92,67 zł, jeżeli dochody podatnika:
              a) pozostającego przez cały rok podatkowy w związku małżeńskim i
              jego małżonka, nie przekroczyły w roku podatkowym kwoty 112 000 zł,
              b) niepozostającego w związku małżeńskim, w tym również przez część
              roku podatkowego, nie przekroczyły w roku podatkowym kwoty 56 000
              zł, za wyjątkiem podatnika samotnie wychowującego małoletnie
              dziecko wymienionego w art. 6 ust. 4, do którego ma zastosowanie
              kwota dochodu określona w lit. a;
          2) dwojga małoletnich dzieci - kwota 92,67 zł na każde dziecko;
          3) trojga i więcej małoletnich dzieci - kwota:
              a) 92,67 zł odpowiednio na pierwsze i drugie dziecko,
              b) 166,67 zł na trzecie dziecko,
              c) 225 zł na czwarte i każde kolejne dziecko.
      · w brzmieniu mającym zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1
      stycznia 2022 r.
        Odliczeniu podlega za każdy miesiąc kalendarzowy roku podatkowego, w którym
        podatnik wykonywał władzę, pełnił funkcję albo sprawował opiekę, o których
        mowa w ust. 1, w stosunku do:
          1) jednego małoletniego dziecka - kwota 92,67 zł, jeżeli dochody podatnika:
              a) pozostającego przez cały rok podatkowy w związku małżeńskim i
              jego małżonka, nie przekroczyły w roku podatkowym kwoty 112 000 zł,
              b) niepozostającego w związku małżeńskim, w tym również przez część
              roku podatkowego, nie przekroczyły w roku podatkowym kwoty 56 000

              zł, za wyjątkiem podatnika samotnie wychowującego małoletnie
              dziecko wymienionego w art. 6 ust. 4c i 4g, do którego ma
              zastosowanie kwota dochodu określona w lit. a;
          2) dwojga małoletnich dzieci - kwota 92,67 zł na każde dziecko;
          3) trojga i więcej małoletnich dzieci - kwota:
              a) 92,67 zł odpowiednio na pierwsze i drugie dziecko,
              b) 166,67 zł na trzecie dziecko,
              c) 225 zł na czwarte i każde kolejne dziecko.
    W myśl art. 27f ust. 2a ww. ustawy:
      · w brzmieniu mającym zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych do 31
      grudnia 2021 r.
        Za dochody, o których mowa w ust. 2 pkt 1, uważa się dochody uzyskane łącznie w
        danym roku podatkowym, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania
        określone w art. 27, art. 30b i art. 30c, pomniejszone o kwotę składek, o których
        mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 i 2a.
      · w brzmieniu mającym zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1
      stycznia 2022 r.
        Za dochody, o których mowa w ust. 2 pkt 1, uważa się dochody uzyskane łącznie w
        danym roku podatkowym, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania
        określone w art. 27, art. 30b i art. 30c, pomniejszone o kwotę składek, o których
        mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 i 2a oraz art. 30c ust. 2 pkt 2.
    Stosownie do art. 27f ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Odliczenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 2 lub 3, przysługuje podatnikowi określonemu
      w ust. 1, który co najmniej przez jeden dzień roku podatkowego wykonywał władzę,
      pełnił funkcję lub sprawował opiekę, o których mowa w ust. 1, w stosunku do więcej
      niż jednego dziecka.
    Zgodnie z art. 27f ust. 2c ww. ustawy:
      Odliczenie, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje, poczynając od miesiąca
      kalendarzowego, w którym dziecko:
        1) na podstawie orzeczenia sądu zostało umieszczone w instytucji zapewniającej
        całodobowe utrzymanie w rozumieniu przepisów o świadczeniach rodzinnych;
        2) wstąpiło w związek małżeński.
    Na mocy art. 27f ust. 2d omawianej ustawy:
      Za podatnika pozostającego w związku małżeńskim, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 lit.
      a oraz ust. 10 i 11, nie uważa się:
        1) osoby, w stosunku do której orzeczono separację w rozumieniu odrębnych
        przepisów;
        2) osoby pozostającej w związku małżeńskim, jeżeli jej małżonek został pozbawiony
        praw rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności.
    Z art. 27f ust. 3 ww. ustawy wynika, że:
      W przypadku gdy w tym samym miesiącu kalendarzowym w stosunku do dziecka
      wykonywana jest władza, pełniona funkcja lub sprawowana opieka, o których mowa w
      ust. 1, każdemu z podatników przysługuje odliczenie w kwocie stanowiącej 1/30 kwoty
      obliczonej zgodnie z ust. 2 za każdy dzień sprawowania pieczy nad dzieckiem.
    Stosownie do art. 27f ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Odliczenie dotyczy łącznie obojga rodziców, opiekunów prawnych dziecka albo
      rodziców zastępczych pozostających w związku małżeńskim. Kwotę tę podatnicy mogą
      odliczyć od podatku w dowolnej proporcji przez nich ustalonej. W przypadku braku
      porozumienia między podatnikami, którzy zgodnie z rozstrzygnięciem sądu wspólnie
      wykonują władzę rodzicielską nad małoletnim dzieckiem po rozwodzie lub w trakcie
      separacji (piecza naprzemienna), lub gdy miejsce zamieszkania dziecka jest takie samo
      jak miejsce zamieszkania obojga rodziców, opiekunów prawnych dziecka albo
      rodziców zastępczych pozostających w związku małżeńskim - kwotę tę podatnicy
      odliczają w częściach równych. W pozostałych przypadkach odliczenie w wysokości
      100% stosuje podatnik, u którego dziecko ma miejsce zamieszkania w rozumieniu
      ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
    Zgodnie z art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.):
      Miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa
      z zamiarem stałego pobytu.
    Z art. 26 ww. Kodeksu wynika, że:
      § 1 Miejscem zamieszkania dziecka pozostającego pod władzą rodzicielską jest miejsce
      zamieszkania rodziców albo tego z rodziców, któremu wyłącznie przysługuje władza
      rodzicielska lub któremu zostało powierzone wykonywanie władzy rodzicielskiej.
      § 2 Jeżeli władza rodzicielska przysługuje na równi obojgu rodzicom mającym osobne
      miejsce zamieszkania, miejsce zamieszkania dziecka jest u tego z rodziców, u którego
      dziecko stale przebywa. Jeżeli dziecko nie przebywa stale u żadnego z rodziców, jego
      miejsce zamieszkania określa sąd opiekuńczy.
    W myśl art. 27f ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Odliczenia dokonuje się w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1, podając liczbę
      dzieci i ich numery PESEL, a w przypadku braku tych numerów - imiona, nazwiska oraz
      daty urodzenia dzieci. Na żądanie organów podatkowych, podatnik jest obowiązany
      przedstawić zaświadczenia, oświadczenia oraz inne dowody niezbędne do ustalenia
      prawa do odliczenia, w szczególności:
        1) odpis aktu urodzenia dziecka;
        2) zaświadczenie sądu rodzinnego o ustaleniu opiekuna prawnego dziecka;
        3) odpis orzeczenia sądu o ustaleniu rodziny zastępczej lub umowę zawartą między
        rodziną zastępczą a starostą;
        4) zaświadczenie o uczęszczaniu pełnoletniego dziecka do szkoły.
    Jak stanowi art. 27f ust. 7 omawianej ustawy:
      · w brzmieniu do 31 grudnia 2021 r.
        Przepisy art. 6 ust. 8 i 9 stosuje się odpowiednio do dzieci, o których mowa w ust. 1 i
        6.
      · w brzmieniu od 1 stycznia 2022 r.
        Przepis art. 6 ust. 8 stosuje się odpowiednio do dzieci, o których mowa w ust. 1 i 6.
    Z literalnego brzmienia art. 27f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    wynika, że warunkiem zastosowania przez rodzica ulgi na małoletnie dziecko jest
    wykonywanie w stosunku do tego dziecka władzy rodzicielskiej. Wobec tego, zasadnym
    jest odniesienie się do ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j.
    Dz.U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.).
    Z art. 92 ww. ustawy wynika, że:
      Dziecko pozostaje aż do pełnoletności pod władzą rodzicielską.

    Zgodnie z art. 93 § 1 ww. ustawy:
      Władza rodzicielska przysługuje obojgu rodzicom.
    Stosownie do art. 95 § 1 ww. ustawy:
      Władza rodzicielska obejmuje w szczególności obowiązek i prawo rodziców do
      wykonywania pieczy nad osobą i majątkiem dziecka oraz do wychowania dziecka, z
      poszanowaniem jego godności i praw.
    Dla nabycia prawa do ulgi konieczne jest zarówno posiadanie przez rodzica władzy
    rodzicielskiej nad małoletnim dzieckiem, jak i jej faktyczne wykonywanie, czyli
    wykonywanie wszystkich obowiązków, dzięki którym dziecko wychowywane jest w sposób
    zapewniający jego prawidłowy rozwój, w szczególności sprawowanie faktycznej pieczy nad
    dzieckiem i jego wychowywanie, troszczenie się o fizyczny i duchowy rozwój dziecka, a
    więc zapewnienie/zabezpieczenie wszystkich potrzeb dziecka od bytowych, po
    edukacyjne, rozwojowe, zdrowotne i emocjonalne. Realizacja prawa wykonywania władzy
    rodzicielskiej może następować przykładowo poprzez osobiste kontakty z nauczycielami,
    interesowanie się stanem zdrowia dziecka i pomoc w jego leczeniu, zapewnianie wsparcia
    w nauce, interesowanie się sposobem spędzania wolnego czasu.
    Wykonywanie władzy rodzicielskiej należy zatem odnieść do konkretnych okoliczności
    faktycznych, w oparciu o zachowania i konkretną aktywność rodziców wobec dziecka.
    Jak już wyżej wyjaśniono, ulga na małoletnie dzieci przysługuje rodzicom, jeżeli wykonują
    władzę rodzicielską. Ponadto w myśl art. 27f ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych kwotę przysługującej ulgi rodzice mogą odliczyć od podatku w dowolnej
    proporcji przez nich ustalonej. W przypadku braku porozumienia między podatnikami,
    którzy zgodnie z rozstrzygnięciem sądu wspólnie wykonują władzę rodzicielską nad
    małoletnim dzieckiem po rozwodzie lub w trakcie separacji (piecza naprzemienna), lub
    gdy miejsce zamieszkania dziecka jest takie samo jak miejsce zamieszkania obojga
    rodziców – kwotę tę podatnicy odliczają w częściach równych. W pozostałych przypadkach
    odliczenie w wysokości 100% stosuje podatnik, u którego dziecko ma miejsce
    zamieszkania w rozumieniu ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny.
    W przedmiotowej sprawie na szczególne uwzględnienie zasługuje art. 27f ust. 2 pkt 1 lit. a
    i b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    I tak, art. 27f ust. 2 pkt 1 lit. a tej ustawy jednoznacznie wskazuje, że odliczeniu podlega za
    każdy miesiąc kalendarzowy roku podatkowego, w którym podatnik wykonywał władzę,
    pełnił funkcję albo sprawował opiekę, o których mowa w ust. 1, w stosunku do jednego
    małoletniego dziecka - kwota 92,67 zł, jeżeli dochody podatnika pozostającego przez cały
    rok podatkowy w związku małżeńskim i jego małżonka, nie przekroczyły w roku
    podatkowym kwoty 112 000 zł.
    Natomiast, z literalnego brzmienia art. 27f ust. 2 pkt 1 lit. b ww. ustawy wynika, że
    odliczeniu podlega za każdy miesiąc kalendarzowy roku podatkowego, w którym podatnik
    wykonywał władzę, pełnił funkcję albo sprawował opiekę, o których mowa w ust. 1, w
    stosunku do jednego małoletniego dziecka - kwota 92,67 zł, jeżeli dochody podatnika
    niepozostającego w związku małżeńskim, w tym również przez część roku podatkowego,
    nie przekroczyły w roku podatkowym kwoty 56 000 zł, za wyjątkiem podatnika samotnie
    wychowującego małoletnie dziecko wymienionego w art. 6 ust. 4 w brzmieniu
    obowiązującym do 31 grudnia 2021 r. oraz w art. 6 ust. 4c i 4g w brzmieniu
    obowiązującym od 1 stycznia 2022 r., do którego ma zastosowanie kwota dochodu
    określona w lit. a – tj. 112 000 zł.
    Przy ustaleniu prawa do odliczenia przez Panią ulgi prorodzinnej za lata 2021-2022
    obowiązywał Panią limit będący sumą dochodów Pani i Pani małżonka określony w art. 27f
    ust. 2 pkt 1 lit. a ww. ustawy, tj. 112 000 zł, bowiem była Pani osobą pozostającą w związku

    małżeńskim. Przepis art. 27f ust. 2 pkt 1 lit. b tej ustawy nie znajdzie zastosowania, gdyż –
    jak już wcześniej wywiedziono – nie posiadała Pani statusu osoby samotnie wychowującej
    dziecko w latach 2021-2022.
    Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy uznać należy, że przysługuje Pani
    prawo do dokonania odliczenia w ramach ulgi prorodzinnej, wynikającej z art. 27f ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych na małoletnią córkę w pełnej
    wysokości, tj. 100% kwoty, ustalonej zgodnie z art. 27f ust. 2 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych za rok 2021. Wskazała Pani bowiem, że w latach 2021-
    2022 wyłącznie Pani samotnie i faktycznie wykonywała władzę rodzicielską w stosunku do
    małoletniej córki. Jej biologiczny ojciec, nie posiada władzy rodzicielskiej i nie interesował
    się córką w żaden sposób (nie odbyły się między ojcem dziecka a córką żadne spotkania,
    czy kontakty). Wskazała Pani również, że w 2021 r. dochód Pani i Pani małżonka nie
    przekroczył kwoty 112 000 zł.
    Jednakże, wobec tego, że w 2022 r. dochód Pani i Pani małżonka przekroczył kwotę 112
    000 zł, to nie przysługuje Pani prawo do skorzystania z ulgi prorodzinnej na Pani
    małoletnie dziecko za ten rok.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Odnosząc się do powołanych przez Panią wyroków sądów administracyjnych wskazuję, że
    niewątpliwie rozstrzygnięcia te kształtują pewną linię wykładni obowiązującego prawa,
    jednak dotyczą wyłącznie konkretnych spraw, w danym stanie prawnym. Należy
    podkreślić, że rozstrzygnięcia te zapadły w indywidualnych sprawach i w świetle art. 87
    Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa i
    tym samym nie mogą być wiążące dla organu wydającego przedmiotową interpretację.
    Końcowo wyjaśniam, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów
    prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania
    podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na
    opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie
    prowadzi postępowania dowodowego. Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia
    1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111), składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle
    związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Panią w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu opisu
    sprawy przedstawionego we wniosku, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.