Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.370.2025.1.GK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-02
Teza: Opodatkowania wewnątrzwspólnotowego przemieszczenia
towarów własnych z Polski do Włoch w celu dokonania ich
modernizacji, eksportu towarów z Polski lub Włoch do Brazylii
oraz korekty deklaracji VAT z uwagi na powrotny przywóz
towarów z Włoch do Polski.
Słowa kluczowe: dostawa-dostawa wewnątrzwspólnotowa towarów
eksport-eksport towarów
powrotny przywóz
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 3. Wewnątrzwspólnotowe
nabycie towarów i wewnątrzwspólnotowa dostawa
towarów-Przemieszczenie towarów własnych nie będące
wewnątrzwspólnotową dostawą towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 3. Wewnątrzwspólnotowe
nabycie towarów i wewnątrzwspólnotowa dostawa
towarów-Uznanie za wewnątrzwspólnotową dostawę
towarów przemieszczenia towarów własnych
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 3. Wewnątrzwspólnotowe
nabycie towarów i wewnątrzwspólnotowa dostawa
towarów-Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 1. Miejsce świadczenia przy
dostawie towarów-Miejsce dostawy towarów-Miejsce
dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X.
Rejestracja. Deklaracje i informacje podsumowujące.
Zapłata podatku -Rozdział 2. Deklaracje -Deklaracje
podatkowe-Deklaracje miesięczne
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X.
Rejestracja. Deklaracje i informacje podsumowujące.
Zapłata podatku -Rozdział 3. Informacje podsumowujące
-Korekta informacji podsumowujących
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X.
Rejestracja. Deklaracje i informacje podsumowujące.
Zapłata podatku -Rozdział 3. Informacje podsumowujące
-informacje podsumowujące o dokonanych
wewnątrzwspólnotowych dostawach towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 8
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 4-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 2-art. 99-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 2-art. 99-ust. 11c
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 2-art. 99-ust. 7c
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 3-art. 100-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 3-art. 101
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 2-art. 109-ust. 3

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek 9 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania
    wewnątrzwspólnotowego przemieszczenia towarów własnych z Polski do Włoch w celu
    dokonania ich modernizacji, eksportu towarów z Polski lub Włoch do Brazylii oraz korekty
    deklaracji VAT z uwagi na powrotny przywóz towarów z Włoch do Polski.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest
    podmiotem z siedzibą na terytorium Polski zarejestrowanym w Polsce dla celów
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług (dalej również: „VAT”) jako czynny podatnik
    VAT.
    W związku z przeniesieniem części działalności Spółki w ramach grupy kapitałowej Spółki,
    podjęto decyzję o sprzedaży przez Spółkę części maszyn (linii produkcyjnej) podmiotowi
    powiązanemu z siedzibą w Brazylii (dalej: „Podmiot brazylijski”).
    Sprzedaż maszyn do Podmiotu brazylijskiego zostanie poprzedzona wykonaniem prac na
    maszynach, tj. maszyny zostały przewiezione z Polski do podmiotu niepowiązanego we
    Włoszech (producenta maszyn) w celu dostosowania ich do wymagań zakładu w Brazylii.
    Innymi słowy, maszyny zostaną poddane we Włoszech usłudze modyfikacji. Proces ten
    (usługa modyfikacji) będzie trwał około 6-7 miesięcy.
    Po wykonaniu ww. usługi, zmodyfikowane maszyny zostaną:
        wysyłane bezpośrednio z Włoch do Brazylii (do Podmiotu brazylijskiego) - dalej:
        „Scenariusz 1” albo
        wysyłane z powrotem do Polski, a następnie wysyłane z Polski do Brazylii (do
        Podmiotu brazylijskiego) - dalej: „Scenariusz 2”.
    W momencie wysyłki maszyn do Włoch (w celu wykonania na nich prac) Spółka nie
    wiedziała, który z powyższych Scenariuszy zrealizuje się w rzeczywistości, gdyż decyzja w
    tym zakresie może zapaść dopiero w trakcie, gdy maszyny będą poddawane pracom we
    Włoszech.
    Nie zdecydowano również czy opłata za usługę modyfikacji zostanie ostatecznie
    poniesiona przez Spółkę, czy przez Podmiot brazylijski. Niemniej jednak, to Spółka złożyła
    zamówienie wykonania usługi modyfikacji. Spółka pozostanie również właścicielką maszyn
    przez cały czas trwania usługi modyfikacji.
    Zgodnie z założonymi ustaleniami, niezależnie od Scenariusza, Podmiot brazylijski będzie
    odpowiedzialny za całość transportu maszyn pomiędzy Polską, Włochami i Brazylią
    (ponieważ obecnie Spółka, w związku z likwidacją tej części działalności, nie posiada już
    personelu, który mógłby wykonać obowiązki związane z organizacją tego transportu). Nie
    zmienia to faktu, że - jak wskazano powyżej - Spółka pozostanie właścicielką maszyn
    nieprzerwanie w trakcie trwania usługi modernizacji i aż do momentu sprzedaży maszyn

    Podmiotowi brazylijskiemu. Innymi słowy, do sprzedaży maszyn dojdzie dopiero w
    związku z wysyłką towarów do Brazylii z terytorium Włoch (Scenariusz 1), lub w związku z
    ponowną wysyłką z Polski do Brazylii (Scenariusz 2).
    Pytania
    1. Czy w Scenariuszu 1 przewiezienie maszyn z Polski do Włoch stanowiło
      przemieszczenie towarów, o którym mowa w art. 13 ust. 3 ustawy o VAT? (stan
      faktyczny)
    2. Czy w Scenariuszu 1 przewiezienie maszyn do Brazylii po wykonaniu na nich prac na
      terytorium Włoch będzie stanowiło eksport towarów (maszyn) z Polski do Brazylii?
      (zdarzenie przyszłe)
    3. Czy w Scenariuszu 2, jako że przed wywozem maszyn nie została podjęta decyzja, że
      zmodyfikowane maszyny zostaną przewiezione z powrotem do Polski, Spółka powinna
      zdeklarować przemieszczenie towarów, o którym mowa w art. 13 ust. 3 ustawy o VAT
      (przemieszczenie z Polski do Włoch)? (stan faktyczny)
    4. Czy w Scenariuszu 2, już po dokonaniu na maszynach usługi modyfikacji, kiedy w
      wyniku późniejszych ustaleń zmodyfikowane maszyny zostaną przewiezione z
      powrotem do Polski, zastosowanie znajdzie zwolnienie z art. 13 ust. 4 pkt 6 ustawy o
      VAT, zatem Spółka nie będzie miała obowiązku deklarowania przemieszczenia
      towarów, o którym mowa w art. 13 ust. 3 ustawy o VAT - a w konsekwencji Spółka
      powinna dokonać korekty odpowiedniej deklaracji VAT? (zdarzenie przyszłe)
    5. W przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy w odniesieniu do pytania
      oznaczonego nr 4 za prawidłowe - czy Spółka powinna dokonać korekty deklaracji VAT
      (JPK_VAT) za okres, w którym ujęła przedmiotowe przemieszczenie towarów?
      (zdarzenie przyszłe)
    6. Czy w Scenariuszu 2 dostawa maszyn z Polski do Brazylii po wykonaniu na nich prac
      we Włoszech będzie stanowiła eksport towarów z Polski do Brazylii? (zdarzenie
      przyszłe)
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy:
    1. W Scenariuszu 1 przewiezienie maszyn z Polski do Włoch stanowiło przemieszczenie
      towarów, o którym mowa w art. 13 ust. 3 ustawy o VAT.
    2. W Scenariuszu 1 przewiezienie maszyn do Brazylii po dokonaniu na nich prac na
      terytorium Włoch nie będzie stanowiło eksportu towarów (maszyn) z Polski do Brazylii.
    3. W Scenariuszu 2, jako że przed wywozem maszyn nie została podjęta decyzja, że
      zmodyfikowane maszyny zostaną przewiezione z powrotem do Polski, Spółka powinna
      zadeklarować przemieszczenie towarów, o którym mowa w art. 13 ust. 3 ustawy o VAT
      (przemieszczenie z Polski do Włoch).
    4. W Scenariuszu 2, już po dokonaniu na maszynach usługi modyfikacji, kiedy w wyniku
      późniejszych ustaleń zmodyfikowane maszyny zostaną przewiezione z powrotem do
      Polski, zastosowanie znajdzie zwolnienie z art. 13 ust. 4 pkt 6 ustawy o VAT, zatem
      Spółka nie będzie miała obowiązku deklarowania przemieszczenia towarów, o którym
      mowa w art. 13 ust. 3 ustawy o VAT - a w konsekwencji Spółka będzie uprawniona do
      dokonania korekty odpowiedniej deklaracji VAT.
    5. W przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy w odniesieniu do pytania
      oznaczonego nr 4 za prawidłowe - Spółka powinna dokonać korekty deklaracji VAT
      (JPK_VAT) za okres, w którym zadeklarowała przedmiotowe przemieszczenie towarów -
      tzw. korekta „wstecz”.
    6. W Scenariuszu 2, dostawa maszyn z Polski do Brazylii po wykonaniu na nich prac we
      Włoszech będzie stanowiła eksport towarów z Polski do Brazylii.

    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    I. Uwagi ogólne w zakresie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz eksportu
      towarów
    i. Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów
    a. Definicja wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów
    Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o VAT, przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów
    (dalej: „WDT”), o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z
    terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa
    członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8.
    Jak wskazano w art. 13 ust. 3 ustawy o VAT, za WDT uznaje się również przemieszczenie
    przez podatnika, o którym mowa w art. 15, lub na jego rzecz towarów należących do jego
    przedsiębiorstwa z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego inne niż
    terytorium kraju, które zostały przez tego podatnika na terytorium kraju w ramach
    prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym
    również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo sprowadzone na
    terytorium kraju w ramach importu towarów, jeżeli mają służyć działalności gospodarczej
    podatnika (dalej: „nietransakcyjne WDT”).
    Nietransakcyjne WDT może mieć zatem miejsce niezależnie od tego, który podmiot
    dokonuje transportu towarów pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej
    (dalej: „UE”). Kluczowym jest, aby dany podatnik pozostał właścicielem towarów (np. inny
    podmiot może dokonywać transportu towarów w imieniu właściciela).
    b. Nietransakcyjne WDT - wyłączenie
    Ustawa o VAT przewiduje pewne wyjątki w zakresie nietransakcyjnego WDT. Jeden z takich
    wyjątków został uregulowany w art. 13 ust. 4 pkt 6 ustawy o VAT.
    Zgodnie z ww. przepisem, przemieszczenia towarów, o którym mowa w ust. 3, przez
    podatnika, o którym mowa w art. 15, lub na jego rzecz nie uznaje się za
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, w przypadku gdy towary mają być
    przedmiotem wykonanych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium
    kraju na rzecz tego podatnika usług polegających na ich wycenie lub wykonaniu na nich
    prac, pod warunkiem że towary po wykonaniu tych usług zostaną z powrotem
    przemieszczone na terytorium kraju.
    ii. Eksport towarów
    a. Definicja eksportu towarów
    Jak wskazano w art. 2 pkt 8 ustawy o VAT, przez eksport towarów rozumie się dostawę
    towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii
    Europejskiej przez:
    a) dostawcę lub na jego rzecz, lub
    b) nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz, z wyłączeniem
      towarów wywożonych przez samego nabywcę do celów wyposażenia lub zaopatrzenia
      statków rekreacyjnych oraz turystycznych statków powietrznych lub innych środków
      transportu służących do celów prywatnych
    - jeżeli wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest potwierdzony przez
      właściwy organ celny określony w przepisach celnych.
    b. Miejsce dostawy towarów
    Na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, miejscem dostawy towarów jest w
    przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy,
    ich nabywcę lub przez osobę trzecią jest miejsce, w którym towary znajdują się w
    momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy.

    c. Przerwa w transporcie towarów
    Kwestia wpływu przerw w transporcie na dostawy w świetle ustawy o VAT była
    wielokrotnie podnoszona w orzecznictwie polskich sądów administracyjnych.
    Jak wynika z uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca
    2012 r. o sygn. I FPS 3/12:
        „(...) w sytuacji gdy eksport towarów, w rozumieniu art. 2 pkt 8 i art. 22 ust. 1 pkt 1 u.
        p.t.u. (art. 146 w zw. z art. 32 Dyrektywy 2006/112/WE), stanowi wywóz towarów
        poza terytorium Wspólnoty, które w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu
        poza terytorium Wspólnoty znajdują się na terytorium kraju, oznacza to, że wywóz
        tych towarów z kraju poza obszar Unii Europejskiej powinien nastąpić w ramach
        transportu (wysyłki) zasadniczo o nieprzerwanym charakterze.”
        „W sytuacji gdy transport towaru z Polski zostanie przerwany na terytorium innego
        kraju unijnego i ponownie podjęty w okolicznościach wskazujących, że miejscem
        jego rozpoczęcia, w celu wywozu towarów poza terytorium Unii Europejskiej, jest
        tenże inny kraj unijny, brak podstaw do stwierdzenia, że eksport tych towarów
        nastąpił z terytorium Polski.”
    Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2014 r. o sygn. I
    FSK 1756/13:
        „(...) skoro transport towarów zapoczątkowany w Polsce nie trwał nieprzerwanie do
        Rosji, a został skierowany do innego kraju członkowskiego Wspólnoty - Estonii, i
        tam towar został zmagazynowany, to brak było podstaw do stwierdzenia, że
        eksport tych towarów nastąpił z terytorium Polski. Słuszne zatem było stwierdzenie
        Sądu pierwszej instancji podzielające z kolei argumentację Ministra Finansów, że
        miejscem opodatkowania czynności eksportu nie była w niniejszej sprawie Polska.”
        „Właśnie ciągłość transportu, od chwili załadunku do przekroczenia granicy UE ma
        w pewnym sensie gwarantować, to że po drodze towar nie zostanie zbyty czy też
        ulepszony na terenie innego państwa UE bez zadeklarowania go jako WNT.”
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 lutego 2017 r. o sygn. I FSK 628/15,
    zwrócił uwagę, że:
        „W sytuacji, gdy tak, jak w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku transport
        zostanie przerwany, a towar zostanie rozładowany i poddany ulepszeniu na terenie
        innego kraju członkowskiego, to jak trafnie przyjęto w tej sprawie brak jest podstaw
        do stwierdzenia, że eksport tych towarów nastąpił z Polski. Nie ma przy tym
        większego znaczenia wbrew temu co zarzuca się w skardze kasacyjnej to, że towar
        ten uległ tylko nieznacznej modyfikacji na terenie innego kraju członkowskiego.
        Samo bowiem rozładowanie towaru w tym celu już może skutkować uznaniem, że
        transport ten nie miał przymiotu nieprzerwanego.”
    Zgodnie zatem z ww. linią orzeczniczą, nawet niewielka modyfikacja towaru może
    skutkować uznaniem, że transport nie był nieprzerwany, co potwierdzają ww. wyroki.

    II. Odniesienie się do poszczególnych pytań objętych wnioskiem
    SCENARIUSZ 1
    Ad 1 -2
    Mając na uwadze rozważania wskazane w części I. Uzasadnienia stanowiska
    Wnioskodawcy (w szczególność punkt I.ii.c - Przerwa w transporcie) oraz fakt, że w
    Scenariuszu 1:
        maszyny, które docelowo mają zostać sprzedane Podmiotowi brazylijskiemu,
        zostały przetransportowane do Włoch, na okres 6-7 miesięcy, który w ocenie
        Wnioskodawcy nie może być traktowany jako krótkotrwały postój oraz
        maszyny zostaną poddane pracom, które je zmodyfikują
    transport maszyn zostanie przerywany, tj. nie będzie miała miejsca jedna ciągła transakcja
    dostawy towarów z Polski do Brazylii. Innymi słowy, błędne byłoby stwierdzenie, że towary
    będą przedmiotem eksportu towarów z Polski.
    Mając na uwadze powyższe, w ocenie Wnioskodawcy Spółka powinna deklarować
    nietransakcyjne WDT maszyn z Polski do Włoch.
    Spółka jednocześnie nie będzie miała obowiązku wykazania eksportu maszyn z Polski do
    Brazylii - gdyż zmodyfikowane maszyny będą podlegały osobnej dostawie (z Włoch do
    Brazylii), która nie jest objęta zakresem polskiej ustawy o VAT. Miejsce opodatkowania
    takiej transakcji będzie terytorium Włoch zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.
    SCENARIUSZ 2
    Ad 3-4
    Mając na uwadze rozważania wskazane w części I. Uzasadnienia stanowiska
    Wnioskodawcy w ocenie Wnioskodawcy, jako że w momencie wysyłki maszyn do Włoch
    Spółka nie podjęła decyzji, czy maszyny wrócą do Polski - Spółka powinna deklarować
    nietransakcyjne WDT, a dopiero po przywiezieniu zmodyfikowanych maszyn z powrotem
    do Polski dokonać odpowiedniej korekty deklaracji VAT. Korekta powinna zostać
    dokonana poprzez usunięcie (zmniejszenie) z deklaracji podstawy opodatkowania
    nietransakcyjnego WDT.
    Ad 5
    Zgodnie z art. 29a ust. 10 ustawy o VAT, podstawę opodatkowania obniża się o:
    1) kwoty udzielonych po dokonaniu sprzedaży opustów i obniżek cen;
    2) wartość zwróconych towarów i opakowań;
    3) zwróconą nabywcy całość lub część zapłaty otrzymaną przed dokonaniem sprzedaży,
      jeżeli do niej nie doszło;
    4) wartość zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze,
      o których mowa w ust. 1.
    Jak wskazano w art. 29a ust. 13 ustawy o VAT, w przypadkach, o których mowa w ust. 10
    pkt 1-3, obniżenia podstawy opodatkowania, w stosunku do podstawy określonej w
    wystawionej fakturze z wykazanym podatkiem, dokonuje się za okres rozliczeniowy, w
    którym podatnik wystawił fakturę korygującą, pod warunkiem że z posiadanej przez tego
    podatnika dokumentacji wynika, że uzgodnił on z nabywcą towaru lub usługobiorcą
    warunki obniżenia podstawy opodatkowania dla dostawy towarów lub świadczenia usług
    określone w fakturze korygującej oraz warunki te zostały spełnione, a faktura ta jest
    zgodna z posiadaną dokumentacją. W przypadku gdy w okresie rozliczeniowym, w którym
    została wystawiona faktura korygująca, podatnik nie posiada dokumentacji, o której

    mowa w zdaniu pierwszym, obniżenia podstawy opodatkowania dokonuje za okres
    rozliczeniowy, w którym dokumentację tę uzyskał.
    Na podstawie art. 29a ust. 14 ustawy o VAT, przepis ust. 13 stosuje się odpowiednio w
    przypadku stwierdzenia pomyłki w kwocie podatku na fakturze i wystawienia faktury
    korygującej do faktury, w której wykazano kwotę podatku wyższą niż należna. W ocenie
    Wnioskodawcy, w opisanym zdarzeniu przyszłym zastosowania nie znajduje jednak
    przepis art. 29a ust. 14 ustawy o VAT - w takiej sytuacji bowiem nie dochodzi do pomyłki w
    kwocie podatku.
    W tym miejscu należy wskazać zatem, że ww. przepisy ustawy o VAT nie regulują kwestii
    właściwego momentu dokonania korekty deklaracji VAT (JPK_VAT) polegającej na
    zmniejszeniu podstawy opodatkowania nietransakcyjnego WDT w sytuacji, gdy wtórnie
    podatnik uprawniony jest do zastosowania stosownego wyłączenia (w tym przypadku
    wynikającego z art. 13 ust. 4 pkt 6 ustawy o VAT).
    Przepisy ustawy o VAT regulują tylko w pewnym zakresie sytuację odwrotną. Zgodnie
    bowiem z art. 13 ust. 5 ustawy o VAT, w przypadku gdy ustaną okoliczności, o których
    mowa w art. 13 ust. 4, przemieszczenie towarów uznaje się za wewnątrzwspólnotową
    dostawę towarów. Natomiast na podstawie art. 20 ust. 4 ustawy o VAT, w przypadku, o
    którym mowa w art. 13 ust. 5, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą ustania
    okoliczności, o których mowa w art. 13 ust. 4.
    Wskazane przepisy odnoszą się zatem jedynie do sytuacji, w których dane
    przemieszczenie towarów przestaje spełniać kryteria wskazane w art. 13 ust. 4 ustawy o
    VAT.
    Natomiast, w Scenariuszu 2 potencjalnie może mieć miejsce sytuacja, w której Spółka
    najpierw dokona (i rozpozna w deklaracji) WDT, a następnie dokona jej korekty - z uwagi
    na zakwalifikowanie przemieszczenia towarów jako przemieszczenie towarów wskazane w
    art. 13 ust. 4 pkt 6 ustawy o VAT - z uwagi na ich przemieszczenie z powrotem na
    terytorium Polski.
    Zdaniem Wnioskodawcy w tym kontekście na uwagę zasługuje stanowisko dotyczące
    momentu dokonania korekty w przypadku tzw. anulowania faktur (które nie zostały
    wprowadzone do obrotu prawnego). W takich sytuacjach przyjmuje się, że podatnik ma
    prawo do skorygowania podstawy opodatkowania oraz należnego podatku VAT
    odpowiednio w miesiącu wystawienia takich faktur (por. m.in. interpretacja indywidualna
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 6 grudnia 2024 r. o sygn. 0111-KDIB3-
    1.4012.598.2024.4.KO, interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej z 29 września 2020 r. o sygn. 0114-KDIP1-3.4012.394.2020.1.ISK).
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w sytuacji opisanej w tym pytaniu należy przyjąć
    analogiczne założenie, tj. skoro nie doszło do nietransakcyjnego WDT (przemieszczenia o
    którym mowa art. 13 ust. 3 ustawy o VAT), ponieważ zastosowanie powinno znaleźć
    zwolnienie wynikające z odpowiedniego ww. artykułu ustawy o VAT, obowiązek podatkowy
    nie powstał, zatem transakcja powinna zostać usunięta (wystornowana) w odpowiedniej
    przeszłej deklaracji VAT (JPK_VAT), w której rozpoznano taką transakcję.
    Ad 6
    W tym Scenariuszu 2, mając na uwadze przedstawione wcześniej wyjaśnienia towary
    (maszyny) zostaną przemieszczone z Polski do Włoch na okres 6-7 miesięcy (gdzie zostaną
    poddane modyfikacji) i z powrotem do Polski. W tym zakresie Wnioskodawca stoi na
    stanowisku, że będzie miało miejsce przemieszczenie towarów, o którym mowa w art. 13
    ust. 4 pkt 6 ustawy o VAT. Natomiast dalszą wysyłkę maszyn do Podmiotu brazylijskiego
    należy uznać za kolejną, niezależną transakcję. Mając na względzie uzasadnienie
    przedstawione w punkcie I.ii. taka transakcja powinna być uznana na gruncie polskiej

    ustawy o VAT za eksport towarów. W związku z tym, Spółka powinna deklarować dostawę
    maszyn z Polski do Brazylii w Scenariuszu 2 jako eksport towarów w myśl przepisów
    ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U.
    z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy
    miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1, 4 i 5 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
      Przez terytorium państwa członkowskiego rozumie się terytorium państwa
      wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
      Przez terytorium państwa trzeciego - rozumie się przez to terytorium państwa
      niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.
    Jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:
      Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług
      na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do treści art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
      formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

    Odnosząc się z kolei do art. 2 pkt 8 ustawy:
      Przez eksport towarów rozumie się dostawę towarów wysyłanych lub
      transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej przez:
      a) dostawcę lub na jego rzecz, lub
      b) nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz, z
      wyłączeniem towarów wywożonych przez samego nabywcę do celów wyposażenia
      lub zaopatrzenia statków rekreacyjnych oraz turystycznych statków powietrznych lub
      innych środków transportu służących do celów prywatnych
      - jeżeli wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest potwierdzony przez
      właściwy organ celny określony w przepisach celnych.
    Każdorazowo jednak, aby uznać daną czynność za eksport towarów muszą wystąpić
    łącznie następujące przesłanki:
    a) ma miejsce dostawa towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju
      poza terytorium Unii Europejskiej przez dostawcę lub na jego rzecz (eksport
      bezpośredni) lub przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju, lub na jego
      rzecz (eksport pośredni),
    b) wywóz towarów musi być potwierdzony przez urząd celny określony w przepisach
      celnych.
    Zatem dla uznania danej czynności za eksport towarów niezbędne jest dokonanie
    dostawy towarów, czyli przeniesienie na nabywcę prawa do rozporządzania towarem jak
    właściciel, oraz w wyniku tej dostawy wysłanie lub transport towarów poza terytorium Unii
    Europejskiej. Niezaistnienie jednej z przesłanek wymienionych w art. 2 pkt 8 ustawy
    powoduje, że nie dochodzi do eksportu towarów w rozumieniu ustawy o podatku od
    towarów i usług.
    Natomiast odnosząc się do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów należy wskazać, że
    zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy:
      Przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5,
      rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych
      w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z
      zastrzeżeniem ust. 2-8.
    W myśl art. 13 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy:
      Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:
      1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby
      transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym
      niż terytorium kraju;
      2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest
      zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium
      państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.
    Stosownie do art. 13 ust. 6 ustawy:
      Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy
      jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od
      podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 albo art. 113a ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7.
    Zatem, przy spełnieniu warunków odnośnie podmiotów biorących udział w transakcji, co
    do zasady, w przypadku gdy w wykonaniu czynności określonych w art. 7 ustawy
    następuje wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego inne
    niż terytorium kraju występuje wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Zachodzi
    wówczas transakcja wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w sprzedaży, której po
    stronie nabywcy odpowiada wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie.

    Ponadto, stosownie do art. 13 ust. 3 ustawy:
      Za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów uznaje się również przemieszczenie
      przez podatnika, o którym mowa w art. 15, lub na jego rzecz towarów należących do
      jego przedsiębiorstwa z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego
      inne niż terytorium kraju, które zostały przez tego podatnika na terytorium kraju w
      ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte,
      nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo
      sprowadzone na terytorium kraju w ramach importu towarów, jeżeli mają służyć
      działalności gospodarczej podatnika.
    Powołany przepis rozszerza więc pojęcie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na
    czynności niemające charakteru czynności dwustronnych (pomiędzy dwoma odrębnymi
    podmiotami), polegające na przemieszczeniu towarów przedsiębiorstwa z Polski do
    innego kraju Unii Europejskiej, które mają służyć działalności gospodarczej podatnika. W
    takim przypadku dostawca pełni jednocześnie rolę nabywcy towarów na terytorium
    innego państwa członkowskiego.
    Natomiast zgodnie z art. 13 ust. 4 pkt 6 ustawy:
      Przemieszczenia towarów, o którym mowa w ust. 3, przez podatnika, o którym mowa
      w art. 15, lub na jego rzecz nie uznaje się za wewnątrzwspólnotową dostawę
      towarów, w przypadku gdy towary mają być przedmiotem wykonanych na
      terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju na rzecz tego
      podatnika usług polegających na ich wycenie lub wykonaniu na nich prac, pod
      warunkiem że towary po wykonaniu tych usług zostaną z powrotem przemieszczone
      na terytorium kraju.
    Jednocześnie należy mieć na uwadze terytorialny charakter podatku od towarów i usług,
    który oznacza, że opodatkowaniu podlegają tylko te czynności, które zostaną uznane za
    wykonane na terytorium kraju. W tym wypadku określenie miejsca świadczenia (dostawy)
    determinuje miejsce opodatkowania.
    Stosownie do art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Miejscem dostawy towarów jest - w przypadku towarów wysyłanych lub
      transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę
      trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub
      transportu do nabywcy.
    Zatem wywóz towarów, które w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu poza
    terytorium Unii Europejskiej lub na terytorium innego państwa członkowskiego niż
    terytorium kraju znajdują się na terytorium kraju, stanowi eksport towarów lub
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów podlegające opodatkowaniu w Polsce.
    Zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy:
      Podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym
      deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca
      następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10, art. 130c,
      art. 133 i art. 138g ust. 2.
    W myśl art. 99 ust. 7c ustawy:
      Deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1-3, zawierają dane niezbędne do
      rozliczenia podatku, obliczenia jego wysokości, w tym wysokości podstawy
      opodatkowania, podatku należnego i podatku naliczonego, a także dane dotyczące
      podatnika.
    Jak stanowi art. 99 ust. 11c ustawy:
      Deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1-3, są składane zgodnie z wzorem
      dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o

      informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, który
      obejmuje deklarację i ewidencję, o której mowa w art. 109 ust. 3. Dokument
      elektroniczny, o którym mowa w zdaniu pierwszym, jest przesyłany w sposób
      określony w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej i
      zgodnie z wymaganiami określonymi w tych przepisach.
    Stosownie do art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnicy, o których mowa w art. 15, zarejestrowani jako podatnicy VAT UE, są
      obowiązani składać w urzędzie skarbowym zbiorcze informacje o dokonanych
      wewnątrzwspólnotowych dostawach towarów w rozumieniu art. 13 ust. 1 i 3, do
      których ma zastosowanie art. 42 ust. 1, na rzecz podatników podatku od wartości
      dodanej lub osób prawnych niebędących takimi podatnikami, zidentyfikowanych na
      potrzeby podatku od wartości dodanej - zwane dalej "informacjami
      podsumowującymi".
    W myśl art. 101 ustawy:
      W przypadku stwierdzenia jakichkolwiek błędów w złożonej informacji
      podsumowującej podmiot, który złożył informację podsumowującą, jest obowiązany
      złożyć niezwłocznie korektę tej informacji za pomocą środków komunikacji
      elektronicznej.
    Ponadto, art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy stanowi, że:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także
      dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2,
      dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości
      dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem.
    Jednocześnie na mocy art. 106j ust. 1 ustawy:
      W przypadku gdy po wystawieniu faktury:
      1. podstawa opodatkowania lub kwota podatku wskazana w fakturze uległa zmianie,
      2. (uchylony)
      3. dokonano zwrotu podatnikowi towarów i opakowań,
      4. dokonano zwrotu nabywcy całości lub części zapłaty, o której mowa w art. 106b
      ust. 1 pkt 4,
      5. stwierdzono pomyłkę w jakiejkolwiek pozycji faktury
      - podatnik wystawia fakturę korygującą.
    Ze wskazanych przepisów wynika, że jeżeli po wystawieniu faktury wystąpią zdarzenia
    mające wpływ na treść wystawionej faktury lub okaże się, że wystawiona faktura zawiera
    błędy, podatnik wystawia w takim przypadku fakturę korygującą. Zatem faktura
    korygująca wystawiana jest w celu podania właściwych, prawidłowych i zgodnych z
    rzeczywistością kwot i innych danych, decydujących o rzetelności wystawionego
    dokumentu.
    W myśl art. 109 ust. 3 ustawy:
      Podatnicy, z wyjątkiem podatników wykonujących wyłącznie czynności zwolnione od
      podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82
      ust. 3 oraz podatników, u których sprzedaż jest zwolniona od podatku na podstawie
      art. 113 ust. 1 i 9 albo art. 113a ust. 1, są obowiązani prowadzić ewidencję
      zawierającą dane pozwalające na prawidłowe rozliczenie podatku i sporządzenie
      informacji podsumowującej, w szczególności dane dotyczące:

      1) rodzaju sprzedaży i podstawy opodatkowania, wysokości kwoty podatku
      należnego, w tym korekty podatku należnego, z podziałem na stawki podatku;
      2) kwoty podatku naliczonego obniżającego kwotę podatku należnego, w tym korekty
      podatku naliczonego;
      3) kontrahentów;
      4) dowodów sprzedaży i zakupów.
    Zgodnie z art. 109 ust. 3b ustawy:
      Podatnicy, o których mowa w art. 99 ust. 1, są obowiązani przesyłać, na zasadach
      określonych w art. 99 ust. 11c, za każdy miesiąc do urzędu skarbowego, za pomocą
      środków komunikacji elektronicznej, ewidencję, o której mowa w ust. 3, łącznie z
      deklaracją podatkową, w terminie do złożenia tej deklaracji.
    Powyższy przepis obliguje czynnych podatników podatku VAT do wykazywania
    określonych czynności w ewidencji oraz do przesyłania do urzędu skarbowego ewidencji
    prowadzonej na potrzeby podatku od towarów i usług, łącznie z deklaracją podatkową, w
    terminie do złożenia tej deklaracji, za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Z
    uwagi na to, że podatek od towarów i usług należy do grupy podatków powstających z
    mocy prawa, który pobierany jest w trybie tzw. samoobliczenia, dlatego też szczególnie
    istotną rolę w tym podatku odgrywają deklaracje podatkowe (plik JPK_VAT z deklaracją).
    Przy ich pomocy podatnik określa i zgłasza organowi podatkowemu (deklaruje) wysokość
    zobowiązania podatkowego. Deklaracja podatkowa (plik JPK_VAT z deklaracją) stanowi
    zatem opis zdarzeń, zaistniałych w określonym przedziale czasowym, który w efekcie ma
    doprowadzić do wykonania przez podatnika obowiązku zapłaty podatku lub zrealizowania
    swojego uprawnienia w postaci uzyskania zwrotu podatku od organu podatkowego.
    Przy czym, na podstawie art. 109 ust. 3e ustawy:
      W terminie 14 dni od dnia:
      1) stwierdzenia przez podatnika, że przesłana ewidencja zawiera błędy lub dane
      niezgodne ze stanem faktycznym, lub
      2) zmiany danych zawartych w przesłanej ewidencji
      - podatnik jest obowiązany przesłać korektę ewidencji na zasadach określonych w
      art. 99 ust. 11c.
    Zgodnie z art. 81 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z
    2025 r. poz. 111 ze zm.):
      Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą
      skorygować uprzednio złożoną deklarację.
      Skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji.
    Korekta deklaracji ma więc na celu poprawienie błędu, który został popełniony przy
    poprzednim jej sporządzeniu i może dotyczyć każdej pozycji deklaracji np. wysokości
    zobowiązania podatkowego, kwoty zwrotu podatku oraz innych danych zawartych w treści
    deklaracji (np.: adresu, nr NIP) - o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Skorzystanie
    przez podatnika z instytucji korekty deklaracji powoduje, że złożona deklaracja korygująca
    zastępuje pierwotną (korygowaną) deklarację i pociąga za sobą skutki prawne,
    pozbawiające jednocześnie pierwotną deklarację mocy prawnej. Korekta deklaracji ma na
    celu skorygowanie błędu poprzez zastąpienie go właściwym zapisem.
    Deklaracja podatkowa odzwierciedla zdarzenia/transakcje dokonane w danym okresie
    rozliczeniowym, które - na gruncie podatku VAT - co do zasady, są dokumentowane
    fakturami. Zatem, faktury wystawiane przez podatnika oraz składane deklaracje
    podatkowe powinny odzwierciedlać te same zdarzenia gospodarcze.

    Z opisu sprawy wynika, że jesteście Państwo spółką z siedzibą działalności na terytorium
    Polski. Jesteście Państwo zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT. W związku
    z przeniesieniem części Państwa działalności w ramach grupy kapitałowej, podjęto decyzję
    o sprzedaży przez Państwa części maszyn (linii produkcyjnej) podmiotowi powiązanemu z
    siedzibą w Brazylii. Sprzedaż maszyn do podmiotu z Brazylii zostanie poprzedzona
    wykonaniem prac na maszynach, tj. zostaną przewiezione z Polski do podmiotu
    niepowiązanego we Włoszech (producenta maszyn) w celu dostosowania ich do wymagań
    zakładu w Brazylii. Maszyny poddane będą we Włoszech usłudze modyfikacji. Proces ten
    będzie trwał od ok. 6-7 miesięcy. Po dokonaniu tej usługi, zmodyfikowane maszyny
    zostaną w ramach Scenariusza 1 - wysłane bezpośrednio z Włoch do Brazylii albo w
    ramach Scenariusza 2 - wysłane z powrotem do Polski, a następnie wysłane z Polski do
    Brazylii. W momencie wysyłki maszyn do Włoch (w celu wykonania na nich prac) nie wiecie
    Państwo, który z powyższych scenariuszy zrealizuje się w rzeczywistości, gdyż decyzja w
    tym zakresie może zapaść dopiero w trakcie, gdy maszyny będą poddawane pracom we
    Włoszech. Nie zdecydowano również czy opłata za usługę modyfikacji zostanie ostatecznie
    poniesiona przez Państwa, czy przez Podmiot brazylijski. Niemniej jednak, to Państwo
    złożyliście zamówienie wykonania usługi modyfikacji.
    Zgodnie z założonymi ustaleniami, niezależnie od Scenariusza, Podmiot brazylijski będzie
    odpowiedzialny za całość transportu maszyn pomiędzy Polską, Włochami i Brazylią
    (ponieważ Państwo obecnie, w związku z likwidacją tej części działalności, nie posiadacie
    już personelu, który mógłby wykonać obowiązki związane z organizacją tego transportu).
    Pozostaną Państwo właścicielem maszyn nieprzerwanie w trakcie trwania usługi
    modernizacji aż do momentu sprzedaży maszyn Podmiotowi brazylijskiemu. Do sprzedaży
    maszyn dojdzie dopiero w związku z wysyłką towarów do Brazylii z terytorium Włoch
    (Scenariusz 1), lub w związku z ponowną wysyłką z Polski do Brazylii (Scenariusz 2).
    Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą ustalenia czy w Scenariuszu 1
    przewiezienie maszyn z Polski do Włoch stanowi przemieszczenie towarów, o którym
    mowa w art. 13 ust. 3 ustawy (pytanie nr 1) oraz czy w Scenariuszu 1 przewiezienie
    maszyn do Brazylii po wykonaniu na nich prac na terytorium Włoch będzie stanowiło
    eksport towarów z Polski do Brazylii (pytanie nr 2).
    Jak Państwo wskazują, wysłaliście z Polski do podmiotu z Włoch maszyny w celu
    dokonania ich modyfikacji, która trwa ok. 6-7 miesięcy. W momencie wysyłki maszyn do
    Włoch (w celu wykonania na nich prac) Spółka nie wie, który z opisanych Scenariuszy
    zrealizuje się w rzeczywistości, gdyż decyzja w tym zakresie może zapaść dopiero w
    trakcie, gdy maszyny będą poddawane pracom we Włoszech. W związku z tym wskazują
    Państwo, że w Scenariuszu 1 po wykonaniu na nich usług zmodyfikowane maszyny
    zostaną wysłane do Brazylii z terytorium Włoch. Przy czym, przez cały okres trwania usługi
    modernizacji aż do momentu sprzedaży maszyn Podmiotowi brazylijskiemu towar jest
    Państwa własnością.
    Mając na uwadze fakt, że w momencie przemieszczenia maszyn do Włoch nie wiedzą
    Państwo jaką podejmą decyzję uznać należy, że w Scenariuszu 1 wystąpią dwie odrębne
    transakcje, tj. przemieszczenie przez Państwa towarów własnych na terytorium Włoch w
    celu dokonania na nich usługi modyfikacji oraz dostawa towarów dokonana przez
    Państwa z terytorium Włoch do podmiotu z Brazylii.
    Należy w tym miejscu zwrócić uwagę na powołane również przez Państwa orzeczenie
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 czerwca 2012 r., sygn. akt I FPS 3/12, w którym
    NSA wskazał, że: „(...) Dla zastosowania przez podatnika stawki 0% w Polsce z tytułu
    eksportu towaru konieczne jest, aby miejscem dostawy tej czynności była Polska, co
    wymaga wykazania, że wywóz tego towaru poza obszar Unii Europejskiej następuje -
    stosownie do art. 22 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. - w ramach transportu, który rozpoczął się na
    terytorium Polski, w wykonaniu czynności określonej w art. 7 ustawy. (...)”
    W uchwale tej stwierdzono także, że: „(...) w sytuacji gdy eksport towarów, w rozumieniu
    art. 2 pkt 8 i art. 22 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. (art. 146 w zw. z art. 32 Dyrektywy 2006/112/WE),

    stanowi wywóz towarów poza terytorium Wspólnoty, które w momencie rozpoczęcia
    wysyłki lub transportu poza terytorium Wspólnoty znajdują się na terytorium kraju,
    oznacza to, że wywóz tych towarów z kraju poza obszar Unii Europejskiej powinien
    nastąpić w ramach transportu (wysyłki) zasadniczo o nieprzerwanym charakterze. Dla
    przybliżenia charakteru takiego transportu przydatne może być sięgnięcie do normy art.
    83 ust. 3 pkt 1 lit. a u.p.t.u., stanowiącej, że przez usługi transportu międzynarodowego
    rozumie się przewóz lub inny sposób przemieszczania towarów z miejsca wyjazdu
    (nadania) na terytorium kraju do miejsca przyjazdu (przeznaczenia) poza terytorium Unii
    Europejskiej. W sytuacji gdy transport towaru z Polski zostanie przerwany na terytorium
    innego kraju unijnego i ponownie podjęty w okolicznościach wskazujących, że miejscem
    jego rozpoczęcia, w celu wywozu towarów poza terytorium Unii Europejskiej, jest tenże
    inny kraj unijny, brak podstaw do stwierdzenia, że eksport tych towarów nastąpił z
    terytorium Polski. Oznacza to, że w przypadku gdy towar jest transportowany (wysyłany,
    przemieszczany) z Polski do innego państwa członkowskiego z pominięciem procedury
    wywozu i tam rozładowany i magazynowany (składowany poza składem celnym), po czym
    dopiero z tego kraju transportowany (wysyłany) - po zgłoszeniu w nim tegoż towaru do
    wywozu poza terytorium Unii Europejskiej - nie ma podstaw do stwierdzenia, że wywóz
    tego towaru poza terytorium Wspólnoty nastąpił z terytorium Polski, gdyż miejscem
    świadczenia takiej dostawy eksportowej, w rozumieniu art. 22 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. (art. 32
    Dyrektywy 2006/112/WE), nie jest w takiej sytuacji Polska, lecz tenże kraj unijny, w którym
    znajdują się eksportowane towary w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu
    towarów do nabywcy poza terytorium Unii Europejskiej. Nie są zatem w tym przypadku
    spełnione przesłanki do stwierdzenia eksportu takiego towaru w Polsce, a tym samym do
    stosowania z tego tytułu stawki 0%.”
    Z powyższego wynika, że towar podlegający eksportowi nie musi opuścić terytorium UE za
    pośrednictwem krajowego granicznego urzędu celnego, gdyż może to nastąpić poprzez
    każdy unijny urząd celny, lecz niezbędnym jest, aby transport (wysyłka) tego towaru, przed
    opuszczeniem terytorium Unii Europejskiej, rozpoczął się na terytorium Polski oraz co
    istotne - aby ten transport miał nieprzerwany charakter.
    Okoliczności sprawy opisane w Scenariuszu 1 wskazują, że Spółka wysłała do Włoch
    własny towar (maszyny) w celu wykonania na nich prac i dopiero po ich modyfikacji, kiedy
    towary znajdują się na terytorium Włoch podejmie decyzję o ich wysłaniu
    (przetransportowaniu) z terytorium Włoch do Podmiotu z Brazylii. A zatem miejscem
    świadczenia takiej dostawy eksportowej, w rozumieniu art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy nie
    będzie Polska, lecz inny niż Polska kraj członkowski UE, tj. Włochy.
    W konsekwencji uznać należy, że przemieszczenie własnych maszyn z Polski do Włoch (w
    celu wykonania na nich prac) w sytuacji kiedy Spółka nie wie, który z opisanych
    Scenariuszy zrealizuje się w rzeczywistości, gdyż decyzja w tym zakresie może zapaść
    dopiero w trakcie, gdy maszyny będą poddawane pracom we Włoszech, stanowi dla Spółki
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 13 ust. 3 ustawy.
    Natomiast miejscem świadczenia dokonywanej przez Spółkę z terytorium Włoch do
    podmiotu z Brazylii dostawy eksportowej, w rozumieniu art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy, nie
    będzie Polska, lecz inny niż Polska kraj członkowski UE, tj. Włochy, w którym towary
    znajdują/będą znajdowały się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów.
    Tym samym, słusznie Państwo rozpoznajecie, że dostawa towarów dokonana przez
    Państwa na rzecz podmiotu z Brazylii według Scenariusza 1 nie stanowi/nie będzie
    stanowić eksportu towarów w Polsce, na podstawie art. 2 pkt 8 ustawy.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 i 2, należy uznać za prawidłowe.
    Państwa wątpliwości dotyczą również ustalenia czy w Scenariuszu nr 2,
        jako że przed wywozem maszyn nie została podjęta decyzja, że zmodyfikowane
        maszyny zostaną przewiezione z powrotem do Polski, powinniście Państwo

        rozpoznać przemieszczenie towarów, o którym mowa w art. 13 ust. 3 ustawy
        (pytanie nr 3);
        już po dokonaniu na maszynach usługi modyfikacji, kiedy w wyniku późniejszych
        ustaleń; zmodyfikowane maszyny zostaną przewiezione z powrotem do Polski,
        zastosowanie znajdzie zwolnienie z art. 13 ust. 4 pkt 6 ustawy o VAT, zatem
        Państwo nie mieliście obowiązku deklarowania przemieszczenia towarów, o którym
        mowa w art. 13 ust. 3 ustawy o VAT, a w konsekwencji powinniście Państwo
        dokonać korekty odpowiedniej deklaracji VAT (pytanie nr 4);
        Spółka powinna dokonać korekty deklaracji (JPK_VAT) za okres, w którym ujęła
        przedmiotowe przemieszczenie towarów (pytanie nr 5).
    W tym miejscu podkreślić należy, że stosownie do art. 13 ust. 3 ustawy,
    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów ma miejsce również w sytuacji, gdy następuje
    przemieszczenie towarów należących do podatnika, mających służyć działalności
    gospodarczej podatnika, z Polski na terytorium innego państwa członkowskiego UE. Przy
    czym, przemieszczenia towarów, o którym mowa w art. 13 ust. 3 ustawy nie uznaje się za
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, w przypadku, gdy występuje chociażby jedna z
    przesłanek negatywnych określonych w art. 13 ust. 4 ustawy.
    Warunkiem zastosowania art. 13 ust. 4 pkt 6 ustawy jest wykonanie, na terytorium
    państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, usług na przemieszczanych towarach
    (polegających na ich wycenie lub wykonaniu na nich prac) oraz powrotne przemieszczenie
    towarów na terytorium kraju po wykonaniu usług. Jednocześnie wskazać należy, że istota
    usług świadczonych na ruchomym majątku rzeczowym opiera się na założeniu, że
    usługodawca otrzymuje od zleceniodawcy materiał i przetwarza go w taki sposób, aby
    otrzymać wyrób pożądany przez zleceniodawcę. Przepisy nie określają rodzaju, ani
    charakteru prac jakie mogą być wykonane w ramach usług na ruchomym majątku
    rzeczowym. Mogą to być zatem prace drobne, a także świadczenie złożone, wymagające
    zaangażowania wielu różnego rodzaju prac. W każdym przypadku otrzymuje się określony
    wyrób finalny spełniający wymagane kryteria.
    Jak ustaliłem w odpowiedzi na pytanie nr 1 przemieszczenie maszyn z Polski do Włoch (w
    celu wykonania na nich prac) w sytuacji kiedy Spółka nie wie, który z opisanych
    Scenariuszy zrealizuje się w rzeczywistości, gdyż decyzja w tym zakresie może zapaść
    dopiero w trakcie, gdy maszyny będą poddawane pracom we Włoszech, stanowi dla Spółki
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 13 ust. 3 ustawy. Zatem
    jeżeli przed wywozem maszyn nie została podjęta decyzja, że zmodyfikowane maszyny
    zostaną przewiezione z powrotem do Polski, to powinniście Państwo rozpoznać
    przemieszczenie towarów, o którym mowa w art. 13 ust. 3 ustawy.
    W sytuacji zaś, gdy okaże się, że towary przemieszczone przez Państwa zostaną po
    dokonaniu modyfikacji odesłane do Polski, tj. do kraju z którego zostały pierwotnie
    przetransportowane do Włoch, to w analizowanym przypadku zastosowanie znajdzie
    wyłączenie, o którym mowa w art. 13 ust. 4 pkt 6 ustawy. W konsekwencji przemieszczenie
    przez Państwa towarów z Polski do Włoch nie będzie stanowiło, wewnątrzwspólnotowej
    dostawy towarów w Polsce, o której mowa w art. 13 ust. 3 ustawy, na podstawie
    wyłączenia przewidzianego w art. 13 ust. 4 pkt 6 ustawy. Zatem, jeżeli przedmiotową
    dostawę wykazaliście Państwo w deklaracji rozpoznając ją jako wewnątrzwspólnotową
    dostawę towarów to powinniście Państwo dokonać korekty tej deklaracji za okres w
    którym wykazano WDT, o której mowa w art. 13 ust. 3 ustawy.
    W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3, 4 i 5 należy uznać za
    prawidłowe.

    Wątpliwości wyrażone w pytaniu nr 6 dotyczą ustalenia czy w Scenariuszu nr 2 dostawa
    maszyny z Polski do Brazylii po wykonaniu na nich prac we Włoszech będzie stanowiła
    eksport towarów z Polski do Brazylii.
    Mając na względzie powyższe okoliczności należy stwierdzić, że dostawa dokonywana
    przez Państwa z Polski na rzecz podmiotu z Brazylii spełnia warunek podstawowy, do
    uznania jej za eksport towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 ustawy. Z wniosku wynika,
    że zmodyfikowana maszyna wysyłana jest z powrotem z Włoch do Polski, skąd następnie
    sprzedawana jest podmiotowi z Brazylii. Zatem transport towarów na podstawie art. 22
    ust. 1 pkt 1 ustawy rozpoczynał się będzie na terytorium Polski. Przy czym to podmiot
    brazylijski jest/będzie odpowiedzialny za transport maszyn, co oznacza, że spełniony jest
    /będzie warunek, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. b ustawy, dokonania wywozu towaru
    poza terytorium Unii Europejskiej przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju
    lub przez podmiot działający na jego rzecz.
    W konsekwencji dostawa maszyny opisana w Scenariuszu nr 2 z Polski do Brazylii po
    wykonaniu na nich prac we Włoszech będzie stanowiła eksport towarów, którym mowa w
    art. 2 pkt 8 lit. b ustawy.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 6 należy uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo
    przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu
    faktycznego/zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie
    oceny prawnej tego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem. Państwo ponoszą ryzyko
    związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego/zdarzenia
    przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową
    interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego
    /zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli
    podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy,
    interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci
    swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.