Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-1.4011.200.2025.2.PT
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-06
Teza: W zakresie skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości
po zniesieniu współwłasności.
Słowa kluczowe: darowizna
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
zniesienie-zniesienie współwłasności
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Odpłatne zbycie nieruchomości, prawa wieczystego
użytkowania gruntów i spółdzielczego własnościowego
prawa do lokalu.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8-lit. a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    25 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 24 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismami z 7 kwietnia 2025 r. i 22 kwietnia 2025 r.
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

    1) Zainteresowana będąca stroną postępowania:
        A.B.
    2) Zainteresowany niebędący stroną postępowania:
        B.B.

## Opis zdarzenia przyszłego

W 2013 roku dostaliście Państwo od rodziców z bratem i jego żoną (...) nieruchomość -
    działkę w miejscowości (...). Aktem notarialnym z 28 grudnia 2024 r. została zniesiona
    współwłasność.
    Działka została podzielona na mniejsze zgodnie z zapisem w Akcie Notarialnym z 2013 r.
    W ten sposób zostaliście Państwo wraz z żoną właścicielami trzech działek o nr 1, 2 i 3, a
    brat z żoną działkę nr 5.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    Są Państwo małżonkami z ustrojem wspólności ustawowej małżeńskiej. W 2013 roku na
    podstawie umowy darowizny dokonanej przez rodziców (teściów wnioskodawczyni)
    nabyliście Państwo udział w wysokości 65/100 w nieruchomości gruntowej pgr nr 4, o
    pow. 0,5089 ha położonej w (...), obj. (...) w (...) (umowa darowizny z dnia 24 czerwca 2013
    Rep A nr (...)).
    Po dokonaniu podziału geodezyjnego pgr 4 zostało z niej wydzielone 5 działek, z których
    na podstawie umowy o częściowe zniesienie współwłasności nieruchomości z dnia 28
    grudnia 2024 r. staliście się Państwo właścicielami wydzielonych działek o nr 1, 2, 3
    (umowa z dnia 28 grudnia 2024 Rep A nr (...).
    Chcą Państwo dokonać sprzedaży jednej z działek, nabytych w wyniku zniesienia
    współwłasności. Wnoszą Państwo zatem o wydanie interpretacji przepisów podatkowych,
    regulujących obowiązek podatkowy, związany ze zbyciem nieruchomości, poprzez
    wyjaśnienie czy planowana sprzedaż będzie się wiązała z obowiązkiem zapłaty podatku
    dochodowego od przychodu ze sprzedaży.
    Od nabycia udziału w nieruchomości, z której następnie wyodrębnione zostały działki
    samych tylko Państwa (małżonków B.B. i A.B.) upłynęło już bowiem przeszło 11 lat.
    Państwa udział w działce nr 4 przekładał się na pow. 33,07 ara, natomiast łączna pow. 3
    wydzielonych działek, które przypadły Państwu w następstwie zniesienia współwłasności
    to 31,39 ara. Oznacza to, że w wyniku zniesienia współwłasności wartość mienia mieści się
    w wartości udziału przysługującego przed zniesieniem współwłasności.

## Pytanie

Czy w wypadku sprzedaży działek należny jest podatek związany ze zbyciem
    nieruchomości (jednej z działek)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Nie było spłat ani dopłat. W wyniku zniesienia współwłasności wartość Państwa mienia
    mieści się w wartości udziału przysługującego Państwu przed zniesieniem współwłasności,
    wobec tego nie jest należny podatek.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):

      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
    Powyższy przepis formułuje generalną zasadę, że odpłatne zbycie nieruchomości, jej
    części, udziału w nieruchomości lub prawa przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, rodzi obowiązek zapłaty
    podatku dochodowego. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części,
    udziału w nieruchomości lub prawa majątkowego nastąpi po upływie pięciu lat licząc od
    końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, nie stanowi
    ono źródła przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, a tym samym kwota uzyskana ze zbycia nieruchomości, jej części,
    udziału w nieruchomości lub prawa majątkowego w ogóle nie podlega opodatkowaniu.
    W świetle powyższego, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości lub ww. praw majątkowych
    następuje przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło
    nabycie i nie zostaje dokonane w wykonywaniu działalności gospodarczej stanowi źródło
    przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Zatem, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w
    nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww.
    ustawy, co do zasady decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych ma ustalenie daty ich nabycia.
    Aby stwierdzić, czy planowana sprzedaż działki powstałej na skutek podziału
    nieruchomości (działki nr pgr 4) z częściowego zniesienia współwłasności będzie podlegać
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, należy ustalić, od jakiego
    momentu liczy się bieg pięcioletniego terminu, o którym mowa w powołanym wyżej art.
    10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Wyjaśnić należy, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie precyzuje
    pojęcia „nabycie”, nie wskazuje, czy ma to być nabycie odpłatne, czy nieodpłatne. Nie
    określa również, na podstawie jakiej czynności prawnej może nastąpić nabycie
    nieruchomości, ich części oraz udziału w nieruchomości lub praw majątkowych. Zatem,
    pojęcie to należy rozumieć szeroko, co oznacza, że z nabyciem nieruchomości lub praw
    majątkowych wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych mamy do czynienia z chwilą uzyskania prawa własności do nieruchomości lub
    tych praw, bez względu na charakter czynności prawnej, na podstawie której doszło do
    przysporzenia majątkowego w postaci własności rzeczy lub praw. Zatem, poprzez
    „nabycie”, należy rozumieć każde zwiększenie aktywów podatnika.
    Interpretacja pojęcia „nabycie” została przedstawiona w wyroku Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 1489/08, w którym Sąd
    stwierdził, że aby ustalić, jaka czynność prawna wyznacza początek biegu pięcioletniego
    terminu należy odwołać się do regulacji zawartych w prawie cywilnym. Według Kodeksu

    cywilnego nabycie jest to uzyskanie prawa własności rzeczy. Zatem, aktywa majątkowe
    ulegają zwiększeniu. Zdaniem Sądu, przez pojęcie „nabycie” użyte w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit.
    a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy rozumieć, każde zwiększenie
    aktywów majątku podatnika.
    Zgodnie z art. 155 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.):
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Nabyciem w rozumieniu przepisu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych jest zatem każda czynność, na mocy której na osobę fizyczną - nabywcę,
    przechodzi własność nieruchomości, bez względu na to, czy nabycie następuje w sposób
    odpłatny czy nieodpłatny.
    Jak wynika z art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na
      rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.
    Zatem jeśli świadczenie będzie polegać na przekazaniu rzeczy (np. nieruchomości) to
    dochodzi do przeniesienia prawa własności rzeczy z darczyńcy na obdarowanego. Z
    zacytowanego przepisu wynika, że podstawową cechą umowy darowizny jest bezpłatne
    świadczenie darczyńcy na rzecz obdarowanego kosztem jego majątku. Darowizna należy
    do czynności, których celem jest dokonanie aktu przysporzenia majątkowego (świadczenie
    musi wzbogacić obdarowanego) i zobowiązanie darczyńcy musi być zamierzone jako
    nieodpłatne. Umowa darowizny dochodzi do skutku z chwilą złożenia oświadczenia woli
    przez obdarowanego o przyjęciu darowizny.
    Natomiast celem postępowania o zniesienie współwłasności w rozumieniu przepisów
    Kodeksu cywilnego jest nowe ukształtowanie prawa własności rzeczy, która stanowi
    przedmiot współwłasności.
    Na podstawie art. 195 Kodeksu cywilnego:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    W świetle art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Według art. 196 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    Istota współwłasności polega na tym, że współwłaścicielom przysługują części wspólnego
    prawa własności (tzw. udziały), którymi mogą swobodnie rozporządzać. Dopóki więc
    istnieje współwłasność można mówić tylko o istnieniu udziałów w tym prawie, o ich
    nabywaniu i zbywaniu, a nie o prawie do części rzeczy, o jej zbywaniu bądź nabywaniu w
    częściach. Będąca przedmiotem współwłasności rzecz jest niepodzielna i każdemu ze
    współwłaścicieli przysługuje prawo do całej rzeczy w trakcie trwania współwłasności, a nie
    jedynie do jej części określonej wielkością jego udziału. Każdy ze współwłaścicieli ma
    jednakowe prawo do całej rzeczy, ograniczone jedynie takim samym prawem pozostałych
    współwłaścicieli, a mianowicie każdy jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej
    oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i
    korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli (art. 206 ustawy Kodeks cywilny).
    Art. 210 § 1 Kodeksu cywilnego stanowi, że:

      Każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności. Uprawnienie to
      może być wyłączone przez czynność prawną na czas nie dłuższy niż lat pięć.
      Jednakże w ostatnim roku przed upływem zastrzeżonego terminu dopuszczalne jest
      jego przedłużenie na dalsze lat pięć; przedłużenie można ponowić.
    Przez zniesienie współwłasności rozumie się likwidację łączącego współwłaścicieli
    stosunku prawnego, która następuje w drodze umowy lub orzeczenia sądu.
    Na podstawie art. 211 Kodeksu cywilnego:
      Każdy ze współwłaścicieli może żądać, ażeby zniesienie współwłasności nastąpiło
      przez podział rzeczy wspólnej, chyba że podział byłby sprzeczny z przepisami ustawy
      lub ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem rzeczy albo że pociągałby za sobą
      istotną zmianę rzeczy lub znaczne zmniejszenie jej wartości.
    Zgodnie z art. 212 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Jeżeli zniesienie współwłasności następuje na mocy orzeczenia sądu, wartość
        poszczególnych udziałów może być wyrównana przez dopłaty pieniężne. Przy
        podziale gruntu sąd może obciążyć poszczególne części potrzebnymi
        służebnościami gruntowymi.
      § 2. Rzecz, która nie daje się podzielić, może być przyznana stosownie do
        okoliczności jednemu ze współwłaścicieli z obowiązkiem spłaty pozostałych albo
        sprzedana stosownie do przepisów kodeksu postępowania cywilnego.
      § 3. Jeżeli ustalone zostały dopłaty lub spłaty, sąd oznaczy termin i sposób ich
        uiszczenia, wysokość i termin uiszczenia odsetek, a w razie potrzeby także sposób
        ich zabezpieczenia. W razie rozłożenia dopłat i spłat na raty terminy ich uiszczenia
        nie mogą łącznie przekraczać lat dziesięciu. W wypadkach zasługujących na
        szczególne uwzględnienie sąd na wniosek dłużnika może odroczyć termin zapłaty
        rat już wymagalnych.
    W świetle powyższego, zniesienie współwłasności może nastąpić przez podział rzeczy
    wspólnej, a gdy rzeczy nie da się podzielić, przez przyznanie rzeczy jednemu ze
    współwłaścicieli z obowiązkiem spłaty pozostałych, bądź przez podział cywilny, polegający
    na sprzedaży rzeczy wspólnej i podziale uzyskanej ceny stosownie do wielkości udziałów
    współwłaścicieli. W rezultacie, w wyniku zniesienia współwłasności dochodzi więc jedynie
    do nowego ukształtowania prawa własności poprzez odebranie temu prawu cechy
    wspólności. Jednym ze sposobów zniesienia współwłasności jest fizyczny podział rzeczy
    wspólnej między współwłaścicielami. Następuje to w drodze przyznania każdemu ze
    współwłaścicieli wyodrębnionej (podzielonej) rzeczy.
    Zniesienie współwłasności nie stanowi nabycia rzeczy, jeżeli mieści się w ramach udziału
    jaki przypadał byłym współwłaścicielom w rzeczy wspólnej i odbyło się bez spłat i dopłat.
    Za datę nabycia nieruchomości lub prawa - w przypadku ich sprzedaży, które przypadły
    danej osobie w wyniku zniesienia współwłasności, należy zatem przyjąć datę ich
    pierwotnego nabycia, jeżeli wartość otrzymanej przez daną osobę nieruchomości lub
    prawa w wyniku zniesienia współwłasności mieści się w udziale, jaki przysługuje tej osobie
    w majątku objętym współwłasnością oraz zniesienie współwłasności zostało dokonane
    bez spłat i dopłat. Gdy w wyniku zniesienia współwłasności udział danej osoby ulega
    powiększeniu, mamy do czynienia z nabyciem, gdyż zwiększa się stan jej majątku
    osobistego.
    Ponadto, należy wyjaśnić, że o tym, czy w wyniku zniesienia współwłasności doszło do
    nowego nabycia ponad wcześniej posiadany udział decyduje porównanie wartości tych
    nieruchomości, a nie ich powierzchni. Może się zdarzyć, że większą wartość będzie miała
    nieruchomość o mniejszej powierzchni. Tak więc, co do zasady, zniesienie współwłasności
    jest formą nowego nabycia tylko wówczas, gdy w wyniku tego zniesienia współwłasności
    podatnik otrzymuje nieruchomość, której wartość po dokonanym podziale przekracza
    wartość udziału jaki pierwotnie podatnikowi przysługiwał.

    Zatem, jeżeli przy dokonaniu zniesienia współwłasności wystąpiło przysporzenie majątku
    ponad posiadany udział przed zniesieniem współwłasności oznacza to, że dla części
    udziału w nieruchomości nabytego w drodze zniesienia współwłasności dniem nabycia
    będzie dzień, w którym nastąpiło zniesienie współwłasności.
    Zgodnie z teorią prawa rzeczowego przyznanie danej osobie na wyłączną własność rzeczy
    w wyniku zniesienia współwłasności jest nabyciem tych rzeczy. Natomiast mając na
    uwadze przyjętą linię orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego nabyciem w
    rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie jest
    przyznanie rzeczy na wyłączną własność jednemu ze współwłaścicieli w wyniku zniesienia
    współwłasności, jeżeli:
    a) podział taki jest ekwiwalentny w naturze i nie towarzyszą mu spłaty i dopłaty, lub
    b) wartość otrzymanej przez daną osobę rzeczy w wyniku dokonanego podziału mieści
      się w wartości udziału, jaki przysługiwał tej osobie.
    Jeżeli więc spełnione są wymienione wyżej warunki, zniesienie współwłasności
    nieruchomości nie może być rozpatrywane w kategoriach nabycia. W takiej sytuacji za
    datę jej nabycia uznać należy datę pierwotnego nabycia udziału we współwłasności
    nieruchomości. Jeżeli jednak na skutek dokonanego podziału nieruchomości lub zniesienia
    współwłasności przysługujący danej osobie udział ulega powiększeniu lub też towarzyszą
    mu spłaty i dopłaty wówczas czynność ta skutkuje nabyciem ponad dotychczas posiadany
    udział.
    Z opisu sprawy wynika, że w 2013 roku na podstawie umowy darowizny dokonanej przez
    rodziców (teściów Pani A.B.) nabyliście Państwo udział w wysokości 65/100 w
    nieruchomości gruntowej pgr nr 4, o pow. 0,5089 ha położonej w (...). Po dokonaniu
    podziału geodezyjnego pgr nr 4 zostało z niej wydzielone 5 działek, z których na podstawie
    umowy o częściowe zniesienie współwłasności nieruchomości z dnia 28 grudnia 2024 r.
    staliście się Państwo właścicielami wydzielonych działek o nr 1, 2, 3 [umowa z dnia 28
    grudnia 2024 Rep A nr (...)]. Państwa udział w działce nr 4 przekładał się na pow. 33,07 ara,
    natomiast łączna pow. 3 wydzielonych działek, które przypadły Państwu w następstwie
    zniesienia współwłasności to 31,39 ara. Oznacza to, że w wyniku zniesienia
    współwłasności wartość mienia mieści się w wartości udziału przysługującego przed
    zniesieniem współwłasności.
    Uwzględniając powyższe oraz przyjmując treści zawarte w opisie sprawy, stwierdzić
    należy, że dokonana 28 grudnia 2024 r. czynność częściowego zniesienia współwłasności
    nie stanowiła dla Państwa nowego nabycia nieruchomości w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt
    8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż - jak Państwo wskazali -
    wartość mienia, których stali się Państwo właścicielami po zniesieniu współwłasności,
    mieściła się w wartości udziału jaki przysługiwał Państwu przed dokonaniem zniesienia
    współwłasności. Za moment nabycia przez Państwa działek nr 1, 2, 3 powstałych z
    częściowego zniesienia współwłasności, które zamierzają Państwo sprzedać uznać więc
    należy rok 2013, w którym otrzymali Państwo darowiznę. W związku z powyższym, okres 5
    lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie niewątpliwie
    upłynął.
    Planowana przez Państwa jednej z działek, powstałej na podstawie umowy o częściowe
    zniesienie współwłasności nieruchomości, nie będzie stanowiła dla Państwa źródła
    przychodu z odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegającego opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych, ponieważ upłynął już pięcioletni okres, o którym mowa
    w ww. przepisie. Zatem, nie będą Państwo zobowiązani do zapłaty podatku dochodowego
    z tego tytułu.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwo i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z
        funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pani A.B. (Zainteresowana będącą stroną postępowania - art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.