Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-3.4012.51.2025.1.KK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-28
Teza: Rozpoznanie w Polsce przez Spółkę importu usług
nabywanych od czeskich kontrahentów, prawo do odliczenia
podatku naliczonego wykazanego na fakturach
otrzymywanych przez Spółkę od polskich usługodawców, brak
obowiązku rozpoznania wewnątrzwspólnotowej dostawy
towarów z tytułu sprzedaży towarów od czeskich
kontrahentów.
Słowa kluczowe: dostawa-dostawa wewnątrzwspólnotowa
import-import usług
odliczenia-prawo do odliczenia
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 17-ust. 1-pkt 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 17-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 1-pkt 1
1
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 3. Wewnątrzwspólnotowe
nabycie towarów i wewnątrzwspólnotowa dostawa
towarów-Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Inni podatnicy-Inni podatnicy -
importu usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Definicja podatnika przy określeniu
miejsca świadczenia usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz
podatnika
2

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług związanych
z nieruchomościami
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 1-pkt 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 2b
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 2c
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 2d
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 2e
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28a-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28e

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest:
    - prawidłowe – w zakresie rozpoznania w Polsce przez Spółkę importu usług nabywanych
      od czeskich kontrahentów (pytanie oznaczone we wniosku nr 1),
    - prawidłowe – w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego wykazanego na
      fakturach otrzymywanych przez Spółkę od polskich usługodawców (pytanie oznaczone
      we wniosku nr 2),
    - prawidłowe – w zakresie braku obowiązku rozpoznania wewnątrzwspólnotowej dostawy
      towarów z tytułu sprzedaży towarów od czeskich kontrahentów (pytanie oznaczone we
      wniosku nr 3).

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 30 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, w zakresie:
    - rozpoznania w Polsce przez Spółkę importu usług nabywanych od czeskich
      kontrahentów,
    - prawa do odliczenia podatku naliczonego wykazanego na fakturach otrzymywanych
      przez Spółkę od polskich usługodawców,
    - braku obowiązku rozpoznania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów z tytułu
      sprzedaży towarów od czeskich kontrahentów.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca jest spółką prawa handlowego, założoną i funkcjonującą na podstawie
    prawa czeskiego, prowadzącą działalność gospodarczą w zakresie dystrybucji stali
    jakościowych. Wnioskodawca jest częścią grupy kapitałowej składającej się z kilku spółek
    operujących na rynku stali jakościowych, różniących się zakresem geograficznym i
    funkcjonalnym swojej działalności. W szczególności grupa kapitałowa „A” operuje na rynku
    krajowym oraz rynkach ościennych, współpracując przede wszystkim z odbiorcami
    znajdującymi się na terytorium Polski oraz Czech.
    Praktyka działania grupy kapitałowej polega na podziale funkcji pomiędzy poszczególne
    spółki wchodzące w skład grupy. W Polsce umiejscowiona jest spółka zajmująca się
    produkcją oraz wsparciem sprzedaży produktów.

    Ze względu na specyfikę branży stalowej, w ramach której operuje Spółka, działalność
    dystrybucyjna na rynkach krajów ościennych wymaga prowadzenia działalności poprzez
    Spółkę mającą siedzibę na terytorium danego kraju. Dla wielu klientów jest to warunek
    nawiązania współpracy gospodarczej, ze względu na większą wiarygodność biznesową. W
    szczególności klienci preferują kontakty biznesowe z dystrybutorami lokalnymi ze względu
    na ograniczenie ryzyka biznesowego: wykluczenie zastosowania prawa obcego pomaga
    ograniczyć koszty transakcyjne (całość kwestii związanych z obsługą transakcji podlega
    prawodawstwu jednego państwa) oraz uprościć funkcję podatkową. Jednocześnie w ten
    sposób klient może w łatwy sposób zapewnić zgodność produktów z czeskimi normami i
    przepisami.
    Uwzględniając te wszystkie elementy, producent/dystrybutor oferujący możliwość zakupu
    swoich towarów poprzez spółkę lokalną, znacznie zwiększa konkurencyjność swojej oferty
    w oczach lokalnych odbiorców w porównaniu z dystrybutorami zagranicznymi.
    Przyjęty przez grupę kapitałową modus operandi zakłada jednocześnie, że spółki lokalne
    posiadają i będą posiadać minimalną własną substancję gospodarczą na terytorium
    innych krajów, natomiast działalność operacyjna prowadzona będzie przede wszystkim
    przy wykorzystaniu zasobów zewnętrznych.
    W przypadku Wnioskodawcy oznacza to, że na terytorium Czech Spółka będzie nabywać
    usługi od podmiotów trzecich, jednakże ze względu na specyfikę biznesową działalności
    grupy (handel towarami produkowanymi i składowanymi w Polsce, transportowanymi do
    miejsca docelowego z Polski) ogół czynności biznesowych związanych z wykonywanymi
    przez Spółkę transakcjami będzie faktycznie wykonywany w Polsce. To również w Polsce
    sprawowana będzie funkcja zarządcza, to znaczy obradować będzie Zarząd
    Wnioskodawcy, a także podejmowane będą najważniejsze decyzje dotyczące
    funkcjonowania Spółki, w tym również zawierane będą transakcje z kontrahentami.
    Usługi, które Spółka nabywa w Czechach, to przede wszystkim usługi biura wirtualnego
    (gdzie znajduje się siedziba rejestrowa Wnioskodawcy), usługi księgowe i prawne, a także
    usługi magazynowania i spedycji w zakresie koniecznym do prowadzenia działalności
    biznesowej.
    W przypadku usług magazynowania Spółka nie wynajmuje konkretnej przestrzeni
    magazynowej, do której miałaby swobodny i nieograniczony dostęp w każdej chwili.
    Przedmiotem nabywanych usług jest nabycie prawa do tymczasowego składowania
    towarów w hali magazynowej należącej do usługodawcy.
    W Polsce z kolei Spółka nabywa usługi spedycji transportu towarów, najmu powierzchni
    biurowej na potrzeby prowadzenia obrad zarządu Spółki, a także usługi od innych spółek z
    grupy, realizujących na zlecenie Wnioskodawcy niektóre czynności związane z realizacją
    zamówień.
    W realizacji transakcji towarowych Spółka korzysta z funkcjonującego w ramach innych
    spółek z grupy systemu transakcyjnego. W jego ramach transakcje negocjowane i
    zawierane są przez pracowników „B” (dalej jako: „B”), którzy są upoważnieni do
    negocjowania i zawierania umów przez Spółkę. W praktyce do zawarcia umowy między
    Spółką a klientem dochodzić będzie wskutek złożenia zamówienia przez klienta, w którym
    wskaże on Spółkę jako dostawcę. Po zawarciu umowy z klientem przez Spółkę,
    każdorazowo nabywa ona towar od „B” (lub innego podmiotu pełniącego w grupie rolę
    spółki produkcyjnej). Towar jest jednak transportowany z magazynu „B” w (...) do miejsca
    wskazanego przez końcowego nabywcę na terytorium Czech. Co przy tym istotne, w
    niektórych przypadkach transport nie następuje bezpośrednio z magazynu „B” do
    wskazanego przez nabywcę miejsca, lecz jest on transportowany w kilku etapach. W
    szczególności możliwe są przypadki, w których towar:
    1) z magazynu „B” jest transportowany do magazynu wynajmowanego przez Spółkę w „C”
      (Czechy),

    2) z magazynu „B” jest transportowany ze wsparciem firmy spedycyjnej do klienta lub do
      magazynu spedycji w Polsce i stąd również odbiór przez firmę spedycyjną i
      dostarczenie do klienta.
    W każdym przypadku za faktyczną organizację transportu odpowiadają pracownicy „B”
    (lub innych spółek powiązanych). To oni, występując w imieniu „B”, zawierają umowę
    przewozu towarów oraz to oni są odpowiedzialni za kontakt z przewoźnikiem, spedytorem
    oraz wszelkimi innymi podmiotami zaangażowanymi w transport towarów. W przypadku
    transportu towarów z Polski do miejsca przeznaczenia (magazynu lub siedziby klienta) w
    Czechach, transport opłacany jest przez Wnioskodawcę. W przypadku, w którym towar
    jest przeładowywany w magazynie w Polsce, „B” jest odpowiedzialny za organizację całości
    transportu, jednakże koszt transportu z magazynu w Polsce do miejsca przeznaczenia na
    terytorium Czech pokrywany jest przez Wnioskodawcę – firma spedycyjna lub przewoźnik
    wystawiają fakturę bezpośrednio na Spółkę. W momencie nadania towaru do magazynu w
    Polsce znane jest jego ostateczne przeznaczenie (dalszy transport do klienta w Czechach).
    Przerwa w transporcie jest krótkotrwała i wynika przede wszystkim z kwestii technicznych
    związanych ze zmianą środków transportu lub konsolidacją towarów. Schemat transakcji
    będzie zatem wyglądał następująco:
    A. Transport bezpośredni z magazynu „B” do klienta w Czechach – transport faktycznie
      organizowany przez „B”, – kosztami transportu obciążany będzie Wnioskodawca.
    B. Transport do klienta przez magazyn w „C”– towar będzie transportowany z „B” do
      magazynu w „C”, skąd po zmianie środka transportu będzie transportowany przez
      firmę spedycyjną do końcowego odbiorcy; – transport faktycznie organizowany będzie
      przez „B”, który będzie odpowiedzialny za kontakt z przewoźnikiem; – koszt transportu
      do magazynu w „C” ponosić będzie „B”, za dalszą jego część – Wnioskodawca.
    C. Transport przez magazyn spedycji w Polsce – towar przewożony będzie z magazynu „B”
      do magazynu firmy spedycyjnej w Polsce, gdzie po zmianie środka transportu zostanie
      przewieziony do klienta; – transport faktycznie organizowany będzie przez „B”; – koszt
      transportu do magazynu w Polsce ponosić będzie „B”; za dalszą jego część –
      Wnioskodawca.
    Wnioskodawca jest zarejestrowany na potrzeby VAT UE w Czechach i planuje przekazywać
    „B” swój czeski nr VAT UE na potrzeby rozliczenia wszystkich wskazanych powyżej
    schematów transportu towaru.
    Wnioskodawca informuje, że jedna ze spółek z grupy kapitałowej – która zgodnie z planem
    ma obsługiwać rynek niemiecki w razie ekspansji grupy na ten rynek – otrzymała już
    interpretację indywidualną w podobnym stanie faktycznym (zob. interpretacja
    indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 4 grudnia 2024 r., znak (...),
    różniąca się scenariuszami dostawy towarów).
    Pytania
    1. Czy Spółka będzie zobowiązana do rozpoznania w Polsce importu usług nabywanych od
      czeskich kontrahentów na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT ze względu na
      to, że siedziba Wnioskodawcy, w rozumieniu art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, będzie
      zlokalizowana w Polsce?
    2. Czy Spółka będzie uprawniona do odliczenia podatku naliczonego wykazanego na
      fakturach otrzymywanych przez Spółkę od polskich usługodawców?
    3. Czy Spółka będzie zobowiązana do rozpoznania wewnątrzwspólnotowej dostawy
      towarów z tytułu sprzedaży towarów do czeskich kontrahentów?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Państwa zdaniem:
    Ad 1.

    Spółka będzie zobowiązana do rozpoznania w Polsce importu usług nabywanych od
    czeskich kontrahentów na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT ze względu na to, że
    siedziba Wnioskodawcy w rozumieniu art. 28b ust. 1 ustawy o VAT będzie zlokalizowana w
    Polsce.
    Ad 2.
    Spółka będzie uprawniona do odliczenia podatku naliczonego wykazanego na fakturach
    otrzymywanych przez Spółkę od polskich usługodawców.
    Ad 3.
    Spółka nie będzie zobowiązana do rozpoznania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów
    z tytułu sprzedaży towarów do czeskich kontrahentów.
    Uzasadnienie
    Ad 1.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami VAT, są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Zgodnie zaś z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Z kolei na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT, status podatnika na gruncie ustawy
    o VAT, przysługuje również osobom prawnym, jednostkom organizacyjnym niemającym
    osobowości prawnej oraz osobom fizycznym, nabywającym usługi, jeżeli łącznie spełnione
    są następujące warunki:
    a) usługodawcą jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz
      stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, a w
      przypadku usług, do których stosuje się art. 28e, podatnik ten nie jest zarejestrowany
      zgodnie z art. 96 ust. 4,
    b) usługobiorcą jest:
      - w przypadku usług, do których stosuje się art. 28b – podatnik, o którym mowa w art.
        15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15,
        zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4,
      - w przypadku transferu bonów jednego przeznaczenia, w przypadku których miejscem
        świadczenia usług, których te bony dotyczą, jest terytorium kraju – podatnik, o
        którym mowa w art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa
        w art. 15,
      - w pozostałych przypadkach – podatnik, o którym mowa w art. 15, posiadający
        siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności
        gospodarczej na terytorium kraju lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o
        którym mowa w art. 15, posiadająca siedzibę na terytorium kraju i zarejestrowana
        lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4.
    Art. 28b ustawy o VAT, wprowadza z kolei ogólną zasadę opodatkowania usług
    świadczonych na rzecz podatnika. Stosownie do art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, miejscem
    świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w
    którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z
    zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust.
    1 i 2 oraz art. 28n.

    Zgodnie zaś z art. 28b ust. 2 ustawy o VAT, w przypadku gdy usługi są świadczone dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych
    usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 28b ust. 3 i 4 ustawy o VAT, w przypadku gdy podatnik będący
    usługobiorcą nie posiada siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej, o którym mowa w ust. 2, miejscem świadczenia
    usług jest miejsce, w którym posiada on stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce
    pobytu.
    Z kolei w przypadku świadczenia usług, które są przeznaczone wyłącznie na cele osobiste
    podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców,
    akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących
    osób prawnych lub członków stowarzyszenia, do określenia miejsca świadczenia stosuje
    się odpowiednio przepisy art. 28c.
    Przepisy te stanowią implementację do polskiego porządku prawnego art. 44 Dyrektywy
    Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od
    wartości dodanej (dalej jako: „Dyrektywa VAT”).
    W związku z brzmieniem przytoczonego powyżej art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT, jeżeli
    podatnik, o którym mowa w art. 15, nabywa usługi, których miejscem świadczenia jest
    terytorium Polski, a usługodawcą jest podatnik nieposiadający siedziby działalności
    gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium
    kraju, to taki podatnik jest zobowiązany do rozliczenia podatku należnego z tytułu
    dokonania takiej transakcji, stanowiącej import usług, o którym mowa w art. 2 pkt 9
    ustawy o VAT. Definicję zarówno siedziby działalności gospodarczej, jak i stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej zawiera z kolei Rozporządzenie Wykonawcze Rady
    (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiające środki wykonawcze do dyrektywy
    2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej jako:
    „Rozporządzenie”).
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 Rozporządzenia, na użytek stosowania art. 44 i 45 dyrektywy 2006
    /112/WE „miejscem siedziby działalności gospodarczej podatnika” jest miejsce, w którym
    wykonywane są funkcje naczelnego zarządu przedsiębiorstwa. Na podstawie ust. 2 tego
    przepisu w celu ustalenia miejsca, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się miejsce, w
    którym zapadają istotne decyzje dotyczące ogólnego zarządzania przedsiębiorstwem,
    adres zarejestrowanej siedziby przedsiębiorstwa, i miejsce posiedzeń zarządu
    przedsiębiorstwa. W przypadku gdy te kryteria nie pozwalają z całkowitą pewnością
    określić miejsca siedziby działalności gospodarczej podatnika, decydującym kryterium jest
    miejsce, w którym zapadają istotne decyzje dotyczące ogólnego zarządzania
    przedsiębiorstwem. Art. 10 ust. 3 Rozporządzenia stanowi z kolei, że sam adres pocztowy
    nie może być uznany za miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika.
    Definicję stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej zawiera z kolei art. 11
    ust. 1 Rozporządzenia, zgodnie z którym na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112
    /WE „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce –
    inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10
    niniejszego rozporządzenia – które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz
    odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
    odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie zaś z art. 11 ust. 3 Rozporządzenia ,fakt posiadania numeru identyfikacyjnego
    VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej. Z przytoczonych przepisów wynika, że kluczowe
    dla ustalenia miejsca siedziby działalności gospodarczej lub też stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej są zatem okoliczności faktyczne, sprowadzające

    się do zgromadzenia w danym miejscu określonych zasobów oraz wykonywania
    określonych czynności, a nie kwestie natury czysto formalnej, takie jak wskazanie adresu
    rejestrowego czy złożenie zgłoszenia rejestracyjnego.
    W kwestii będącej przedmiotem niniejszego pytania należy wskazać, że Wnioskodawca
    będzie nabywał od usługodawców mających siedzibę działalności gospodarczej w
    Czechach szereg usług, koniecznych do dokonywania przezeń transakcji sprzedaży
    towarów do kontrahentów czeskich. Usługi te, zdaniem Spółki, będą opodatkowane na
    podstawie art. 28b ustawy o VAT, gdyż nie znajdą do nich zastosowania przepisy
    szczególne, o których mowa w art. 28c-28o ustawy o VAT.
    W szczególności nabywane przez Spółkę usługi magazynowania nie będą podlegały
    regulacji art. 28e ustawy o VAT ze względu na to, że ich przedmiotem nie będzie całość ani
    wydzielona część określonej nieruchomości. Okoliczności te wykluczają możliwość uznania
    usługi magazynowania za związaną z konkretną nieruchomością w świetle wyroku
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako: „Trybunał”) z 27 czerwca 2013 r. w
    sprawie C-155/12 RR Donnelley Global Turnkey Solutions Poland sp. z o.o., w którym
    Trybunał stwierdził, że „Z powyższego wynika, że usługa magazynowania, tego rodzaju jak
    usługa sporna w postępowaniu głównym, której nie można uznać za związaną z
    urządzaniem, zarządzaniem lub wyceną nieruchomości, może być objęta zakresem
    stosowania wskazanego art. 47 jedynie pod warunkiem, że usługobiorcy jest przyznane
    prawo używania całości lub części wyraźnie określonej nieruchomości. Jeżeli miałoby się
    okazać – jak wskazała rzecznik generalna w pkt 42 i 43 opinii – że np. usługobiorcy tego
    rodzaju usługi magazynowania nie mają jakiegokolwiek prawa wstępu do części
    nieruchomości, w której były magazynowane ich towary lub nieruchomość, na której lub w
    której mają one być magazynowane, nie stanowi centralnego i nieodzownego elementu
    usługi, co podlega ocenie sądów krajowych, wówczas usługa tego rodzaju jak usługa
    sporna w postępowaniu głównym nie może być objęta art. 47 dyrektywy 2006/112”
    (punkty 37 i 38 cyt. wyroku).
    Ze względu na to, że w przypadku usług nabywanych przez Spółkę nie zajdzie zatem żaden
    ze szczególnych przypadków przewidzianych w art. 28c-28o ustawy o VAT, należy
    przeanalizować czy miejscem świadczenia usług nabywanych przez Spółkę w Czechach
    będzie w takim przypadku w świetle art. 28b ustawy o VAT miejsce jej siedziby czy też
    ewentualnego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej – i gdzie takie
    miejsce w świetle regulacji VAT się znajduje.
    W kontekście miejsca siedziby prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, Spółka
    ponownie podkreśla, że w świetle art. 10 Rozporządzenia, prymat w kwestii ustalenia
    miejsca siedziby działalności gospodarczej należy przyznać przesłankom faktycznym, a nie
    formalnym. Choć adres rejestrowy jest jedną z badanych przesłanek, to jednak powinien
    on ustąpić pierwszeństwa miejscu obrad zarządu, a także miejscu wykonywania
    określonych czynności zarządczych związanych z przedsiębiorstwem. Do podobnych
    wniosków w swoim orzecznictwie doszły również sądy administracyjne. W kontekście
    rejestracji na potrzeby VAT podobnie ten temat ocenił chociażby Wojewódzki Sąd
    Administracyjny w Gdańsku w wyroku z 28 maja 2019 r. sygn. I SA/Gd 392/19, stwierdzając
    że: „Sąd przychyla się do stanowiska organu, że przepisy art. 3 ustawy Prawo
    przedsiębiorców oraz art. 10 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 282/2011 uzasadniają
    wniosek, że adres pocztowy nie może być uznany za miejsce siedziby działalności
    gospodarczej podatnika. Wpis w rejestrze winien odzwierciedlać miejsce wykonywania
    funkcji organu zarządzającego (siedziby) oraz miejsce prowadzenia działalności,
    pozwalające na faktyczne wykonywanie czynności gospodarczych lub tworzących warunki
    do jej wykonywania. Fakt zawarcia przez podmiot powiązany ze skarżącą umów
    dotyczących nieruchomości wskazanej jako siedziba i miejsce prowadzonej działalności
    przez Spółkę nie stanowi potwierdzenia okoliczności istotnych dla sytuacji prawnej Spółki
    w zakresie uprawnień rejestracyjnych jako podatnika VAT. W uzasadnieniu podjętych
    działań organ prawidłowo wskazał związki osobowe i kapitałowe skarżącej z innymi

    podmiotami”. Podobne tezy zawierają przykładowo wyroki: Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 26 sierpnia 2015 r., sygn. I FSK 112/15 oraz z 12 czerwca 2019 r., sygn.
    I FSK 873/17 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 5 maja 2021 r.,
    sygn. I SA/Gd 65/21.
    W przypadku Spółki, jak wspomniano w opisie stanu faktycznego, wszystkie funkcje
    zarządcze sprawowane są na terytorium Polski. W związku z tym w świetle powyższych
    argumentów, Wnioskodawca uważa, że właśnie w Polsce należy ustalić jego siedzibę
    prowadzenia działalności gospodarczej na potrzeby art. 28b ust. 1 ustawy o VAT.
    Aby ustalić, że miejscem świadczenia usług będzie Polska należy jednak jeszcze wykluczyć
    zastosowanie art. 28b ust. 2 ustawy o VAT, a zatem posiadanie przez Spółkę stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym niż Polska kraju, które to stałe
    miejsce byłoby jednocześnie beneficjentem nabywanych przez Wnioskodawcę usług. W
    celu rozstrzygnięcia tej kwestii konieczne jest przytoczenie stosownych regulacji. Kluczowy
    w tym kontekście jest przytaczany powyżej art. 11 Rozporządzenia. Jednak jego treść
    okazała się niewystarczająca dla jednoznacznego rozstrzygnięcia tych kwestii w bogatej
    rzeczywistości gospodarczej, stąd konieczne jest również przytoczenie najważniejszych
    wniosków wynikających z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej
    jako: „Trybunał”). Zagadnieniu stałego miejsca prowadzenia działalności poświęconych
    było wiele orzeczeń Trybunału.
    Najwcześniejsze z nich, zwłaszcza wyrok z dnia 4 lipca 1985 r., sygn. C-168/84, Günter
    Berkholz, czy z dnia 2 maja 1996 r. w sprawie o sygn. C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S,
    poświęcone były przede wszystkim samej kwestii posiadania zasobów na terytorium
    innego państwa. W szczególności zaś skupiły się na tym, jaki zakres tych zasobów jest
    konieczny do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej i na ile
    „stałe” muszą one być, ażeby można było mówić o powstaniu stałego miejsca prowadzenia
    działalności na potrzeby opodatkowania usług świadczonych na rzecz danego podatnika.
    Z orzeczeń tych wynika, że aby można było mówić o posiadaniu stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej, konieczne jest posiadanie pewnych minimalnych
    zasobów osobowych i technicznych, niezbędnych do świadczenia lub nabywania usług w
    sposób stały.
    Rozwinięciem powyższych tez Trybunału stały się wnioski przedstawione w wyroku z dnia
    17 lipca 1997 r. w sprawie C-190/95 ARO Lease BV. W wyroku tym Trybunał podkreślił, że
    dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności konieczne jest istnienie struktury
    odznaczającej się pewną niezależnością od głównego zakładu przedsiębiorstwa. Oznacza
    to w praktyce, że tylko taka struktura, która może być podstawą do zawierania umów
    (zwłaszcza do ich negocjowania czy podpisywania) i odznaczająca się w tym zakresie
    swobodą podejmowania decyzji zarządczych, może doprowadzić do powstania stałego
    miejsca prowadzenia działalności.
    Wątki poruszone w powyższych orzeczeniach były następnie rozwijane w kolejnych
    wyrokach Trybunału, spośród których wymienić należy przede wszystkim wyroki
    Trybunału z 16 października 2014 r. w sprawie C-605/12, Welmory Sp. z o.o. przeciwko
    Dyrektorowi Izby Skarbowej w Gdańsku, z 7 maja 2020 r. w sprawie C 547/18 Dong Yang
    Electronics sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu,
    czy też z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20 Berlin Chemie A. Menarini SRL.
    Wynika z nich jednoznacznie, że stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
    przedsiębiorstwa w innym kraju niż kraj jego siedziby może powstać tylko wówczas, gdy
    podatnik posiada na terytorium tego innego kraju zasoby personalne i techniczne
    pozwalające na prowadzenie działalności gospodarczej w sposób niezależny od swojej
    siedziby. Jednocześnie nad tymi zasobami personalnymi i technicznymi podatnik powinien
    sprawować kontrolę analogiczną do kontroli sprawowanej przez właściciela tych zasobów.
    Biorąc pod uwagę, że Spółka będzie dysponowała na terytorium Czech biurem
    wirtualnym, nie będzie zatrudniała w Czechach pracowników, a usługi nabywane przez

    nią, tj. przede wszystkim usługi w zakresie spedycji towarów dystrybuowanych przez
    Wnioskodawcę, od podmiotów czeskich będą nabywane na zasadach zbliżonych do
    rynkowych, a zatem nie przewidujących szczególnego prawa Wnioskodawcy do nadzoru
    nad świadczeniem tych usług, to nie można mówić o powstaniu w Czechach stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    W tej sytuacji, na podstawie przytoczonego art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT w zw. z 28b
    ust. 1 ustawy o VAT, usługi nabywane przez Wnioskodawcę w Czechach będą
    opodatkowane w Polsce, zaś Spółka będzie obowiązana do rozliczenia podatku należnego
    z tytułu nabycia tych usług.
    Ad 2.
    Stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art.
    124.
    Wskazany przepis ustanawia podstawową dla podatku VAT zasadę neutralności,
    polegającą na tym, że system VAT skonstruowany jest w taki sposób, aby ostateczny ciężar
    opodatkowania spoczywał na konsumencie danego towaru lub usługi. W praktyce
    realizacja tej zasady sprowadza się do systemu naliczeń i odliczeń podatku, które
    odbywają się na każdym etapie obrotu aż do sprzedaży do ostatecznego konsumenta
    danego dobra.
    Kwotę podatku naliczonego, zgodnie z art. 86 ust. 2 ustawy o VAT stanowi:
    1) suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi;
    2) w przypadku importu towarów – kwota podatku:
      a) wynikająca z otrzymanego dokumentu celnego,
      b) należnego, w przypadku, o którym mowa w art. 33a,
      c) wynikająca z deklaracji importowej, w przypadku, o którym mowa w art. 33b,
      d) wynikająca z decyzji, o których mowa w art. 33 ust. 2-3 i art. 34;
    3) zryczałtowany zwrot podatku, o którym mowa w art. 116 ust. 6;
    4) kwota podatku należnego z tytułu:
      a) świadczenia usług, dla którego zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 podatnikiem jest ich
        usługobiorca,
      b) dostawy towarów, dla której zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 5 podatnikiem jest ich
        nabywca,
      c) wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 9,
      d) wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 11;
    5) (uchylony)
    6) różnica podatku, o której mowa w art. 30c ust. 2;
    7) u podatnika, o którym mowa w art. 16, kwota stanowiąca równowartość 22% kwoty
      należnej z tytułu dostawy nowego środka transportu, nie wyższa jednak niż kwota
      podatku zawartego w fakturze stwierdzającej nabycie tego środka lub dokumencie
      celnym, albo podatku zapłaconego przez tego podatnika od wewnątrzwspólnotowego
      nabycia tego środka.

    Warunkiem odliczenia podatku naliczonego jest wykorzystywanie nabywanych towarów i
    usług do wykonywania czynności opodatkowanych. Zasadą ogólną jest wykorzystywanie
    ich do wykonywania czynności opodatkowanych na terytorium Polski, jednak możliwe jest
    również wykorzystywanie ich do wykonywania takich czynności poza terytorium Polski. W
    tym zakresie odpowiednie regulacje wprowadza art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT, zgodnie
    z którym podatnik ma również prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, jeżeli importowane lub nabyte towary i
    usługi dotyczą dostawy towarów lub świadczenia usług przez podatnika poza terytorium
    kraju, jeżeli kwoty te mogłyby być odliczone, gdyby czynności te były wykonywane na
    terytorium kraju, a podatnik posiada dokumenty, z których wynika związek odliczonego
    podatku z tymi czynnościami.
    Ustawa o VAT zawiera także katalog negatywnych przesłanek uniemożliwiających
    odliczenie podatku VAT w określonych przypadkach. W szczególności na podstawie art. 88
    ust. 3a ustawy o VAT nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu
    różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
    gdy:
    1) sprzedaż została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi:
      a) wystawionymi przez podmiot nieistniejący,
      b) (uchylona)
    2) transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona
      od podatku;
    3) (uchylony)
    4) wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne:
      a) stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane – w części dotyczącej tych
        czynności,
      b) podają kwoty niezgodne z rzeczywistością – w części dotyczącej tych pozycji, dla
        których podane zostały kwoty niezgodne z rzeczywistością,
      c) potwierdzają czynności, do których mają zastosowanie przepisy art. 58 i 83 Kodeksu
        cywilnego – w części dotyczącej tych czynności;
    5) faktury, faktury korygujące wystawione przez nabywcę zgodnie z odrębnymi przepisami
      nie zostały zaakceptowane przez sprzedającego;
    6) (uchylony)
    7) wystawiono faktury, w których została wykazana kwota podatku w stosunku do
      czynności opodatkowanych, dla których nie wykazuje się kwoty podatku na fakturze –
      w części dotyczącej tych czynności.
    Kwestia będąca sednem niniejszego pytania dotyczy odliczenia podatku naliczonego
    wykazanego na fakturach od polskich usługodawców, nabywanych w związku ze
    sprzedażą towaru przez Wnioskodawcę na terytorium Czech. W tym kontekście wskazać
    należy, że faktury otrzymywane przez Spółkę będą dotyczyć usług świadczonych na rzecz
    Wnioskodawcy.
    Jak już wskazano we wcześniejszej części wniosku, miejsce świadczenia tych usług należy
    według Wnioskodawcy ustalić na podstawie art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, a zatem w
    miejscu siedziby Wnioskodawcy. Ze względu na to, że decyzje zarządcze dotyczące
    Wnioskodawcy zapadają przede wszystkim w Polsce, siedziba Wnioskodawcy
    zlokalizowana jest na terytorium Polski, a zatem usługi świadczone przez polskich
    przedsiębiorców będą opodatkowane w Polsce. Jednocześnie usługi nabywane w Polsce
    przez Spółkę związane będą z czynnościami opodatkowanymi na terytorium Czech – w
    szczególności będą one służyć bezpośrednio lub pośrednio do obsługi transakcji
    sprzedaży towarów.

    W konsekwencji, zważywszy na to, że usługi nabywane przez Wnioskodawcę od polskich
    usługodawców będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, w
    zależności od odpowiedzi na pytanie 3, na terytorium Czech lub terytorium Polski, a w tym
    pierwszym przypadku Spółka będzie posiadać dokumenty potwierdzające związek tych
    usług z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi, będzie jej przysługiwać prawo do
    odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur otrzymywanych od polskich
    kontrahentów.
    Ad 3.
    Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT, jedną z czynności podlegających
    opodatkowaniu VAT w Polsce jest wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Z kolei na
    podstawie art. 13 ust. 1 ustawy o VAT, przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o
    której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w
    wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż
    terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8.
    Szczególne reguły ustawy o VAT przewidują jednak w przypadku tzw. dostaw
    łańcuchowych, to znaczy takich, w ramach których towar jest przedmiotem dostawy
    pomiędzy więcej niż dwoma podmiotami, jednakże transportowany jest on wyłącznie raz –
    to znaczy pomiędzy pierwszym dostawcą, a finalnym nabywcą.
    W takim przypadku, zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy o VAT, w przypadku gdy te same
    towary są przedmiotem kolejnych dostaw oraz są wysyłane lub transportowane
    bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego w kolejności nabywcy, wysyłkę lub
    transport przyporządkowuje się wyłącznie jednej dostawie.
    Zgodnie z art. 22 ust. 2b ustawy o VAT, w przypadku towarów, o których mowa w ust. 2,
    które są wysyłane lub transportowane z terytorium jednego państwa członkowskiego na
    terytorium innego państwa członkowskiego, wysyłka lub transport tych towarów są
    przyporządkowane wyłącznie dostawie dokonanej do podmiotu pośredniczącego.
    Stosownie do art. 22 ust. 2c ustawy o VAT, w przypadku gdy podmiot pośredniczący
    przekazał swojemu dostawcy numer identyfikacyjny dla transakcji
    wewnątrzwspólnotowych nadany mu przez państwo członkowskie, z którego towary są
    wysyłane lub transportowane, wysyłkę lub transport przypisuje się wyłącznie dostawie
    dokonanej przez ten podmiot.
    Zgodnie zaś z art. 22 ust. 2d ustawy o VAT, przez podmiot pośredniczący, o którym mowa
    w ust. 2b i 2c, rozumie się innego niż pierwszy w kolejności dostawcę towarów, który
    wysyła lub transportuje towar samodzielnie albo za pośrednictwem osoby trzeciej
    działającej na jego rzecz.
    Stosownie do art. 22 ust. 2e ustawy o VAT, w przypadku towarów, o których mowa w ust.
    2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa
    trzeciego albo z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego
    państwa członkowskiego przez:
    1) pierwszego dostawcę – wysyłkę lub transport przyporządkowuje się jego dostawie;
    2) ostatniego nabywcę – wysyłkę lub transport przyporządkowuje się dostawie
      dokonanej do tego nabywcy.
    Wreszcie zgodnie z art. 22 ust. 3 ustawy o VAT, w przypadkach, o których mowa w ust. 2-
    2c i 2e, dostawę towarów, która:
    1) poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu
      rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów;
    2) następuje po wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu
      zakończenia wysyłki lub transportu towarów.

    Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym opisie stanu faktycznego konieczne do
    rozstrzygnięcia są przede wszystkim trzy kwestie.
    Po pierwsze należy rozstrzygnąć, czy w opisanym stanie faktycznym dochodzi do
    transakcji łańcuchowej. Po drugie, należy ocenić czy można uznać Wnioskodawcę za
    podmiot pośredniczący, który wysyła lub transportuje towar samodzielnie, czy też towary
    wysyłane są w opisanym zdarzeniu przyszłym przez pierwszego dostawcę.
    Po drugie, rozstrzygnąć należy czy przeładowanie towaru w magazynie w Polsce
    uniemożliwia uznanie transakcji za dostawę łańcuchową.
    Zdaniem Spółki, w każdym z opisanych przypadków dochodzi do transakcji łańcuchowej
    ze względu na to, że dostawa towarów w każdym przypadku ma nieprzerwany charakter,
    tj. od momentu rozpoczęcia transportu do chwili dostarczenia towaru do klienta w
    Czechach nie występują przerwy niezwiązane bezpośrednio z organizacją transportu do
    miejsca docelowego (w szczególności towary nie są w żaden sposób modyfikowane,
    przepakowywane itp.).
    Jeżeli chodzi o drugie zagadnienie, to zgodnie z przytoczonym powyżej art. 22 ust. 2
    ustawy o VAT, transport można przyporządkować wyłącznie jednej spośród dostaw w
    łańcuchu. W zgodnej interpretacji sądów administracyjnych oraz organów podatkowych
    „Ustalenie tzw. dostawy ruchomej w łańcuchu opiera się na każdorazowym analizowaniu
    warunków dostawy celem właściwego ustalenia dostawy, której przypisane winno być
    przemieszczenie. Dla ustalenia, który z podmiotów jest odpowiedzialny za wysyłkę lub
    transport, kluczową okolicznością nie jest to, kto formalnie płaci za transport i na rzecz
    którego podmiotu wystawiana jest faktura VAT dokumentująca transport, lecz to, który
    podmiot rzeczywiście jest odpowiedzialny za techniczne i organizacyjne aspekty związane
    z organizacją oraz wysyłką towarów. Istotne są między innymi takie elementy jak to, który
    z podmiotów kontaktuje się z firmą transportową w celu potwierdzenia dostępności
    towaru, uzgadnia z firmą transportową termin i miejsce odbioru towarów, ich ilość,
    uzgadnia sposób załadunku towarów, ewentualnie rodzaj środka transportu, czy udziela
    firmie transportowej sugestii co do bezpiecznego załadunku, transportu, rozładunku oraz
    innych szczegółów wysyłki. W związku z powyższym kluczowa jest kwestia przypisania roli
    organizatora transportu jednemu z podmiotów uczestniczących w ustalonej transakcji
    łańcuchowej” (por. wyrok NSA z 7 października 2022 r., sygn. I FSK 1141/18).
    Kwestia ta została rozwinięta w treści interpretacji podatkowych wydawanych przez
    stosowne organy. W szczególności wskazały one na to, że „Pojęcie organizacji transportu –
    przyjęte w praktyce stosowania ww. przepisów przez organy podatkowe oraz sądy
    administracyjne – nie zostało zdefiniowane w przepisach ustawy. Zgodnie z potocznym
    rozumieniem, przez »organizację« należy rozumieć »sposób zorganizowania czegoś lub
    organizowanie czegoś«. Zatem przez organizację transportu towarów należy rozumieć
    planowanie, jak i koordynowanie poszczególnych etapów wywozu towarów. Istotne jest
    więc, na którym z podmiotów spoczywają obowiązki związane z wywozem towarów poza
    terytorium kraju i który faktycznie je realizuje” (interpretacja indywidualna Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 5 stycznia 2022 r., 0111-KDIB3 -3.4012.595.2021.1.JS).
    „Niewątpliwe ustalenie z przewoźnikiem terminu i miejsca odbioru towarów i ich dostawy,
    rozmiary i ilość dostarczanych towarów, potwierdzenie dostępności towarów i ich
    gotowości do odbioru, uzgodnienie sposobu załadunku towarów i wymogów, jakie muszą
    spełniać środki transportu oraz odpowiedzialność za przygotowanie i załadunek towarów
    stanowią zasadnicze elementy procesu przygotowania i organizacji transportu towarów,
    wypełniające przywołaną powyżej definicję »przyporządkowania«” (Interpretacja
    indywidualna Dyrektora KIS z dnia 6 listopada 2019 r., 0113-KDIPT1-2.4012.533.2019.1.
    PRP).
    „Przez »organizację« należy rozumieć »sposób zorganizowania czegoś lub organizowanie
    czegoś«. Dlatego też przez organizację transportu towarów należy rozumieć planowanie,
    jak i koordynowanie poszczególnych etapów wywozu towarów. Bez znaczenia dla

    organizacji/przyporządkowania transportu pozostaje natomiast kwestia wyboru
    przewoźnika czy ponoszenia kosztów transportu. Kryterium przy ocenie tego, do której
    dostawy powinien zostać przyporządkowany transport jest to kto organizuje/zleca
    przedmiotowy transport, nie zaś kto wskazuje przewoźnika i jest obciążany kosztami
    transportu” (Interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z dnia 30 sierpnia 2019 r. 0112-
    KD1L1-3.4012.357.2019.2.PR).
    „W celu ustalenia dostawy, której przyporządkowany jest transport towarów należy
    poddać analizie okoliczności związane z organizacją transportu, tzn. jakie czynności
    faktyczne związane z transportem podjął każdy z uczestników transakcji łańcuchowej. Przy
    czym, dla ustalenia, który z podmiotów jest odpowiedzialny za wysyłkę lub transport
    towarów kluczową okolicznością jest to, który podmiot rzeczywiście jest odpowiedzialny
    za techniczne i organizacyjne aspekty związane z organizacją oraz wysyłką towarów. Bez
    wpływu na powyższe pozostaje fakt kto jest obciążony kosztami transportu” (Interpretacja
    indywidualna Dyrektora KIS z dnia 30 kwietnia 2019 r., 0114-KDIP1-2.4012.129.2019. 2.RM).
    „Jednocześnie przez »organizację« należy rozumieć »sposób zorganizowania czegoś lub
    organizowanie czegoś«. Dlatego też przez organizację transportu towarów należy
    rozumieć planowanie, jak i koordynowanie poszczególnych etapów wywozu towarów. W
    kwestii przyporządkowania transportu do danej dostawy trzeba wskazać na element
    decydujący, jakim jest to, kto wykonuje, organizuje transport towarów, natomiast bez
    wpływu na powyższe pozostaje to, kto jest ostatecznie obciążony kosztami tego
    transportu. Zakres czynności, które wykonuje Wnioskodawca w związku z organizowaniem
    transportu, tj. kontaktuje się z przewoźnikiem odpowiedzialnym za realizację dostawy i
    jest podmiotem zaangażowanym w przygotowanie technicznych aspektów transportu
    (przygotowuje towar do transportu, zajmuje się jego załadunkiem i zabezpieczeniem,
    uzgadnia z przewoźnikiem termin odbioru towaru oraz środek transportu, przekazuje
    dokumenty transportowe) – przesądza o tym, że to on jest organizatorem transportu”
    (Interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z dnia 8 stycznia 2019 r. 0112-KDIL1-
    3.4012.684.2018. 2.KB).
    W niniejszej sprawie za wszystkie czynności związane z organizacją transportu w podanym
    powyżej znaczeniu tego sformułowania odpowiedzialny będzie „B”. Będzie on w całości
    odpowiadał za przewiezienie towaru do końcowego nabywcy, niezależnie od tego, że
    transport może odbyć się w dwóch etapach (tj. do i z magazynu w Polsce lub w „C”). Bez
    znaczenia pozostaje przy tym, że kosztami części transportu obciążony może zostać
    Wnioskodawca.
    Z tego względu, na podstawie art. 22 ust. 2 w zw. z art. 22 ust. 2e ustawy o VAT, to
    dostawie dokonywanej przez „B” należy przyznać status dostawy ruchomej. Co do trzeciej
    kwestii, należy wskazać, że w praktyce organów interpretacyjnych wskazuje się często na
    to, że pojęcie „bezpośredniego transportu od pierwszego dostawcy do ostatniego w
    kolejności nabywcy” nie oznacza, że transport musi nastąpić w ramach jednego ciągłego
    przewozu, nieprzerywanego z jakichkolwiek powodów. Istotą „bezpośredniego
    transportu” jest raczej jego organizacyjny aspekt, polegający na tym, że towar opuszcza
    magazyn pierwszego sprzedawcy z zamiarem jego przetransportowania do finalnego
    nabywcy. Już w momencie opuszczenia magazynu miejscem docelowego przeznaczenia
    tego towaru jest miejsce wskazane przez nabywcę (przy czym nie musi to być miejsce jego
    siedziby czy prowadzenia działalności).
    Do podobnych wniosków prowadzi zwłaszcza lektura interpretacji indywidualnych
    wydawanych przez organy podatkowe. Przykładowo Wnioskodawca wskazuje na
    następujące wnioski: „Należy podkreślić, że niezbędnym jest aby dostarczane towary były
    przedmiotem transportu zasadniczo o nieprzerwanym charakterze, pomiędzy krajem
    rozpoczęcia transportu, a krajem docelowym. Przy czym, nie chodzi tutaj o aspekt
    logistyczny (techniczny) tego transportu (czyli o to, aby transportu dokonywał tylko jeden
    podmiot, czy też aby towar nie mógł być w trakcie transportu przeładowany bądź
    chwilowo składowany w związku np. z procedurą celną), lecz o aspekt organizacyjny, czyli

    czy w trakcie tego transportu mają miejsce zdarzenia, które wskazują, że podjęty został
    nowy transport, jest on dokonywany na rzecz innego podmiotu itp.” (Interpretacja
    indywidualna Dyrektora KIS z dnia 15 maja 2020 r., 0112-KDIL1-3.4012.99.2020.1.JK).
    „W kwestii organizacji/przyporządkowania transportu istotne jest również, aby towary
    będące przedmiotem dostawy były dostarczone pomiędzy krajem wysyłki (rozpoczęcia
    transportu) a krajem docelowym w ramach transportu zasadniczo o nieprzerwanym
    charakterze. Za taki transport towarów uznaje się sytuację, w której transport towaru nie
    zostanie przerwany na terytorium innego kraju i ponownie podjęty przez kolejny podmiot
    w okolicznościach wskazujących, że miejscem jego rozpoczęcia, w celu wywozu towarów
    do miejsca docelowego, jest terytorium tego innego państwa” (Interpretacja indywidualna
    Dyrektora KIS z dnia 31 grudnia 2018 r., 0114-KDIP1-2.40I2.734.2018. 2.KT).
    „Konieczne jest, aby dostarczane towary były przedmiotem transportu – zasadniczo o
    nieprzerwanym charakterze – pomiędzy krajem rozpoczęcia transportu a krajem
    docelowym. Przy czym, nie chodzi tutaj o aspekt logistyczny tego transportu, czyli o to aby
    transportu dokonywał tylko jeden podmiot (np. spedytor), czy też towar nie mógł być
    przeładowany czy chwilowo składowany, ale o aspekt organizacyjny” (Interpretacja
    indywidualna Dyrektora KIS z dnia 21 kwietnia 2017 r., 3063-ILPP1-3.4512.67.2017.1 PR).
    „Konieczne jest, aby dostarczane towary były przedmiotem jednego transportu –
    zasadniczo o nieprzerwanym charakterze – pomiędzy krajem rozpoczęcia transportu a
    krajem docelowym. Przy czym nie chodzi tutaj o aspekt logistyczny tego transportu, czyli o
    to aby transportu dokonywał tylko jeden podmiot (np. spedytor), czy też towar nie mógł
    być przeładowany czy chwilowo składowany, ale o aspekt organizacyjny. Mianowicie
    chodzi o to, aby tylko jeden z podmiotów biorących udział w transakcji odpowiadał za jego
    organizację, a przeznaczeniem nadanego towaru było tylko jego wywiezienie z terytorium
    UE” (Interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 16 lipca 2015
    r. ILPP4/4512-1-161/15-2/EWW).
    Biorąc pod uwagę fakt, że towary zakupione przez Wnioskodawcę od „B” będą
    transportowane z magazynu Spółki z myślą o ich końcowej dostawie do ostatecznego
    odbiorcy w Czechach, a za wszystkie etapy transportu będzie w praktyce odpowiadać „B”,
    w okolicznościach przedstawionych w zdarzeniu przyszłym nie dojdzie do przerwy w
    transporcie, a przez to transakcja przedstawiona w opisie zdarzenia przyszłego stanowić
    będzie niewątpliwie transakcję łańcuchową.
    Wobec powyższego, na Spółce nie będzie ciążył obowiązek wykazania
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów z Polski, gdyż będzie ona stroną innej transakcji
    – wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w Czechach.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest:
    - prawidłowe – w zakresie rozpoznania w Polsce przez Spółkę importu usług nabywanych
      od czeskich kontrahentów,
    - prawidłowe – w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego wykazanego na
      fakturach otrzymywanych przez Spółkę od polskich usługodawców,
    - prawidłowe – w zakresie braku obowiązku do rozpoznania wewnątrzwspólnotowej
      dostawy towarów z tytułu sprzedaży towarów od czeskich kontrahentów.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
    Opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:
    1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
    2) eksport towarów;

    3) import towarów na terytorium kraju;
    4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
    5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest
    terytorium kraju.
    Stosownie do definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy:
    Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
    zastrzeżeniem art. 2a.
    W myśl art. 2 pkt 3 ustawy:
    Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się terytoria państw członkowskich Unii
    Europejskiej (...).
    W oparciu o art. 2 pkt 6 ustawy:
    Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 2 pkt 9 ustawy:
    Przez import usług rozumie się świadczenie usług, z tytułu wykonania których
    podatnikiem jest usługobiorca, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:
    Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Według art. 8 ust. 1 ustawy:
    Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art.
    7 (...).
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:
    Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
    oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa
    w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
    Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
    także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje
    w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Przy czym zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy:
    Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
    prawnej oraz osoby fizyczne nabywające usługi, jeżeli łącznie spełnione są następujące
    warunki:
    a) usługodawcą jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz
      stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, a w
      przypadku usług, do których stosuje się art. 28e, podatnik ten nie jest
      zarejestrowany zgodnie z art. 96 ust. 4,
    b) usługobiorcą jest:

    - w przypadku usług, do których stosuje się art. 28b – podatnik, o którym mowa w art.
      15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15,
      zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4,
    - w przypadku transferu bonów jednego przeznaczenia, w przypadku których miejscem
      świadczenia usług, których te bony dotyczą, jest terytorium kraju – podatnik, o
      którym mowa w art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa
      w art. 15,
    - w pozostałych przypadkach – podatnik, o którym mowa w art. 15, posiadający siedzibę
      działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
      na terytorium kraju lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w
      art. 15, posiadająca siedzibę na terytorium kraju i zarejestrowana lub obowiązana
      do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4.
    Na podstawie art. 17 ust. 2 ustawy:
    W przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 4 i 5, usługodawca lub dokonujący dostawy
    towarów nie rozlicza podatku należnego.
    Co do zasady, podmiotem zobowiązanym do rozliczenia podatku VAT należnego jest
    podatnik, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, czyli podmiot, który samodzielnie
    prowadzi działalność gospodarczą, tj. dokonuje odpłatnego świadczenia usług. Niemniej
    jednak powołany przepis art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy, wprowadza mechanizm tzw.
    odwrotnego obciążenia, który polega na opodatkowaniu usług przez usługobiorcę.
    Warunkiem zastosowania odwrotnego obciążenia na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy
    jest spełnienie warunków dotyczących usługodawcy jak i usługobiorcy. Jednocześnie, aby
    wystąpił import usług, miejsce świadczenia usługi nabywanej przez podatnika od
    podatnika zagranicznego musi znajdować się na terytorium Polski.
    W tym miejscu należy wskazać, że w przypadku świadczenia usług miejsce świadczenia
    decyduje o tym, czy dane świadczenie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług w Polsce, czy też nie. Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług
    uregulowane zostały w rozdziale 3 działu V ustawy.
    I tak, stosownie do art. 28a ustawy:
    Na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:
    1) ilekroć jest mowa o podatniku – rozumie się przez to:
    a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
      art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
      względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
    b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest zidentyfikowana
      lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od wartości dodanej;
    2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
      nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia
      usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich
      świadczonych na jego rzecz usług.
    Wskazany art. 28a ustawy, wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy, która ma
    zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według
    tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca
    odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2
    ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność
    gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
    Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
    miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności

    gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1,
    art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:
    W przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
    działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z powyższych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy, inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1
    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy, podlega opodatkowaniu
    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia
    tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa
    jest świadczona.
    Ponadto, w odniesieniu do pewnych kategorii usług, przepisy dotyczące podatku od
    towarów i usług wprowadzają szczególne regulacje dotyczące miejsca świadczenia.
    W myśl art. 28e ustawy:
    Miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług
    świadczonych przez rzeczoznawców, pośredników w obrocie nieruchomościami, usług
    zakwaterowania w hotelach lub obiektach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki
    wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi, użytkowania i używania
    nieruchomości oraz usług przygotowywania i koordynowania prac budowlanych, takich
    jak usługi architektów i nadzoru budowlanego, jest miejsce położenia nieruchomości.
    Przepis art. 28e ustawy stanowi wyjątek od zasady, przyjmując jako kryterium nie
    usytuowanie podmiotu, lecz przedmiotu, którym jest nieruchomość. Usługi, które jej
    wprost dotyczą, mają być opodatkowane według jej miejsca położenia. Kryterium
    położenia nieruchomości jest tu zatem decydujące – determinuje ono docelowo miejsce
    opodatkowania usługi związanej z daną nieruchomością.
    Także Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1, z późn. zm.) w art. 47
    przewiduje, że miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomością, w tym usług
    rzeczoznawców i agentów nieruchomości, usług zakwaterowania w sektorze hotelarskim
    lub sektorach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone
    do użytku jako kempingi, przyznawanie prawa użytkowania nieruchomości oraz usług
    związanych z przygotowywaniem i koordynacją prac budowlanych, takich jak usługi
    architektów i biur nadzoru budowlanego, jest miejsce, w którym znajduje się dana
    nieruchomość.
    Ustawa nie zawiera definicji pojęcia „nieruchomość” oraz pojęcia „usługi związanej z
    nieruchomościami”. Niemniej jednak ustawodawca unijny wychodząc naprzeciw
    oczekiwaniom państw członkowskich wprowadził Rozporządzeniem Wykonawczym Rady
    (UE) nr 1042/2013 z dnia 7 października 2013 r. (Dz. Urz. UE L Nr 284, s. 1) zmianę do
    Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r.
    ustanawiającego środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77, str. 1, z późn. zm.) – zwanego
    dalej rozporządzeniem 282/2011 – pojęcie „nieruchomość”, jak również wyjaśnił, na czym
    polegają „usługi związane z nieruchomościami”.
    Zgodnie z art. 13b rozporządzenia:
    Do celów stosowania dyrektywy 2006/112/WE za „nieruchomość” uznaje się:

    a) każdą określoną część ziemi, na jej powierzchni lub pod jej powierzchnią, która może
      stać się przedmiotem własności i posiadania;
    b) każdy budynek lub każdą konstrukcję przytwierdzone do gruntu lub w nim osadzone
      powyżej lub poniżej poziomu morza, których nie można w łatwy sposób
      zdemontować lub przenieść;
    c) każdy zainstalowany element stanowiący integralną część budynku lub konstrukcji,
      bez którego budynek lub konstrukcja są niepełne, taki jak drzwi, okna, dachy,
      schody i windy;
    d) każdy element, sprzęt lub maszynę zainstalowane na stałe w budynku lub
      konstrukcji, które nie mogą być przeniesione bez zniszczenia lub zmiany budynku
      lub konstrukcji.
    Natomiast zgodnie z art. 31a ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
    Usługi związane z nieruchomościami, o których mowa w art. 47 dyrektywy 2006/112
    /WE, obejmują jedynie te usługi, które mają wystarczająco bezpośredni związek z daną
    nieruchomością. Usługi uważa się za mające wystarczająco bezpośredni związek z
    nieruchomością w następujących przypadkach:
    a) gdy wywodzą się z nieruchomości, a dana nieruchomość stanowi element składowy
      usługi i jest elementem centralnym oraz niezbędnym z punktu widzenia
      świadczonych usług;
    b) gdy są świadczone w odniesieniu do nieruchomości lub dla niej przeznaczone i mają
      na celu zmianę prawnego lub fizycznego stanu danej nieruchomości.
    Stosownie do art. 31a ust. 2 lit. h rozporządzenia 282/2011:
    Ustęp 1 obejmuje wynajem lub wydzierżawianie nieruchomości inne niż opisane w ust.
    3 lit. c), łącznie z przechowywaniem towarów w wyznaczonej do tego określonej części
    nieruchomości przeznaczonej do wyłącznego użytku przez usługobiorcę.
    Natomiast w myśl art. 31a ust. 3 lit. b rozporządzenia 282/2011:
    Ustęp 1 nie ma zastosowania do przechowywania towarów na terenie nieruchomości,
    jeżeli żadna część nieruchomości nie jest przeznaczona do wyłącznego użytku przez
    usługobiorcę.
    Zgodnie z przepisami rozporządzenia za usługi związane z nieruchomością nie mogą być
    uznane usługi związane z przechowywaniem (magazynowaniem) towarów, jeżeli
    usługobiorcy nie przysługuje wyłączne prawo do używania części nieruchomości, w której
    przechowuje towar.
    Z opisu sprawy wynika, że Państwa Spółka jest spółką prawa handlowego, założoną i
    funkcjonującą na podstawie prawa czeskiego, prowadzącą działalność gospodarczą w
    zakresie dystrybucji stali jakościowych. Spółka jest częścią grupy kapitałowej składającej
    się z kilku spółek operujących na rynku stali jakościowych.
    Na terytorium Czech Spółka będzie nabywać usługi od podmiotów trzecich, jednakże ze
    względu na specyfikę biznesową działalności grupy (handel towarami produkowanymi i
    składowanymi w Polsce, transportowanymi do miejsca docelowego z Polski) ogół
    czynności biznesowych związanych z wykonywanymi przez Spółkę transakcjami będzie
    faktycznie wykonywany w Polsce. To również w Polsce sprawowana będzie funkcja
    zarządcza, to znaczy obradować będzie Zarząd Spółki, a także podejmowane będą
    najważniejsze decyzje dotyczące funkcjonowania Spółki, w tym również zawierane będą
    transakcje z kontrahentami.
    Usługi, które Spółka nabywa w Czechach, to przede wszystkim usługi biura wirtualnego
    (gdzie znajduje się siedziba rejestrowa Spółki), usługi księgowe i prawne, a także usługi
    magazynowania i spedycji w zakresie koniecznym do prowadzenia działalności biznesowej.

    W przypadku usług magazynowania Spółka nie wynajmuje konkretnej przestrzeni
    magazynowej, do której miałaby swobodny i nieograniczony dostęp w każdej chwili.
    Przedmiotem nabywanych usług jest nabycie prawa do tymczasowego składowania
    towarów w hali magazynowej należącej do usługodawcy.
    W Polsce z kolei Spółka nabywa usługi spedycji transportu towarów, najmu powierzchni
    biurowej na potrzeby prowadzenia obrad zarządu Spółki, a także usługi od innych spółek z
    grupy, realizujących na zlecenie Spółki niektóre czynności związane z realizacją zamówień.
    W realizacji transakcji towarowych Spółka korzysta z funkcjonującego w ramach innych
    spółek
    z grupy systemu transakcyjnego. W jego ramach transakcje negocjowane i zawierane są
    przez pracowników „B”. (dalej jako: „”B””), którzy są upoważnieni do negocjowania i
    zawierania umów przez Spółkę.
    Spółka jest zarejestrowana na potrzeby VAT UE w Czechach i planuje przekazywać „B” swój
    czeski nr VAT UE na potrzeby rozliczenia wszystkich wskazanych powyżej schematów
    transportu towaru.
    Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą tego, czy Spółka jest/będzie
    zobowiązana do rozpoznania w Polsce importu usług nabywanych od czeskich
    kontrahentów na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy (pytanie oznaczone we wniosku nr
    1).
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości, jak już wskazałem, warunkiem zastosowania
    mechanizmu odwrotnego obciążenia w związku z importem usług od podmiotów
    zagranicznych jest spełnienie przesłanek zarówno w odniesieniu do usługodawcy, jak i
    usługobiorcy. Istotnym jest również ustalenie miejsca świadczenia nabywanych usług, a
    także czy usługa dokonywana przez podmiot zagraniczny świadczona jest na rzecz
    polskiego podmiotu z siedzibą w Polsce, czy też na rzecz stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej, które znajduje się w innym miejscu niż Polska. O imporcie
    usług, po spełnieniu przesłanek wynikających z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy, możemy mówić
    wtedy, gdy miejscem świadczenia będzie terytorium Polski. Dlatego w sprawie będącej
    przedmiotem wniosku w pierwszej kolejności należy ustalić, czy konkretna usługa
    nabywana jest przez Spółkę z siedzibą w Polsce, czy też Spółka posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej w Czechach, dla którego to miejsca świadczona
    jest przedmiotowa usługa.
    Należy wskazać, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie zawierają definicji
    pojęcia „siedziba”, ani „stałego miejsca prowadzenia działalności”.
    Posiłkując się definicją pojęcia „siedziba” zawartą w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. –
    Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), należy zauważyć, że w myśl art. 38
    Kodeksu cywilnego:
    Osoba prawna działa przez swoje organy w sposób przewidziany w ustawie i w opartym
    na niej statucie.
    Zgodnie z art. 41 Kodeksu cywilnego:
    Jeżeli ustawa lub oparty na niej statut nie stanowi inaczej, siedzibą osoby prawnej jest
    miejscowość, w której ma siedzibę jej organ zarządzający.
    Stosownie do art. 10 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
    Na użytek stosowania art. 44 i 45 dyrektywy 2006/112/WE „miejscem siedziby
    działalności gospodarczej podatnika” jest miejsce, w którym wykonywane są funkcje
    naczelnego zarządu przedsiębiorstwa.
    Zgodnie zaś z art. 10 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
    W celu ustalenia miejsca, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się miejsce, w którym
    zapadają istotne decyzje dotyczące ogólnego zarządzania przedsiębiorstwem, adres

    zarejestrowanej siedziby przedsiębiorstwa, i miejsce posiedzeń zarządu
    przedsiębiorstwa.
    W przypadku gdy te kryteria nie pozwalają z całkowitą pewnością określić miejsca
    siedziby działalności gospodarczej podatnika, decydującym kryterium jest miejsce, w
    którym zapadają istotne decyzje dotyczące ogólnego zarządzania przedsiębiorstwem.
    W myśl art. 10 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
    Sam adres pocztowy nie może być uznany za miejsce siedziby działalności gospodarczej
    podatnika.
    Ponadto TSUE w wyroku z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie C-73/06 wskazał, że:
    „siedzibą danej spółki dla celów działalności gospodarczej jest miejsce, w którym są
    podejmowane istotne decyzje dotyczące ogólnego zarządu tą spółką oraz w którym
    wykonywane są jej centralne zadania administracyjne”.
    Definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w art.
    11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
    Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce – inne niż miejsce siedziby
    działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
    rozporządzenia – które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
    strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
    wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
    Na użytek stosowania następujących artykułów „stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej” oznacza dowolne miejsce – inne niż miejsce siedziby działalności
    gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia – które
    charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie
    zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które
    wykonuje:
    a) art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
    b) począwszy od 1 stycznia 2013 r. – art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE;
    c) do 31 grudnia 2014 r. – art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
    d) art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
    Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by
    uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
    Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej podatnika uwzględnia się wyłącznie wtedy, gdy
    charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie
    zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów
    lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując
    się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje
    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym

    zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94
    Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease BV, C-260/95 Commissioners of Customs
    and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12
    Welmory sp. z o.o.
    Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać
    każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną
    spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego,
    ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością.
    Zauważyć także należy, że dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz
    technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez
    usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim
    przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj.
    usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad
    zapleczem własnym.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    W kontekście nabywanych usług od czeskich kontrahentów w postaci usług biura
    wirtualnego, usług księgowych, prawnych, a także usługi magazynowania i spedycji należy
    zauważyć, że Państwo, jako spółka prawa handlowego, prowadząca działalność
    gospodarczą w zakresie dystrybucji stali jakościowych, nie posiada/nie będzie posiadała
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Czechach, a jak Państwo
    wskazali, siedziba Spółki znajduje się w Polsce. Z wniosku wynika, że ogół czynności
    biznesowych związanych z wykonywanymi przez Spółkę transakcjami jest/będzie
    faktycznie wykonywany w Polsce. To również w Polsce sprawowana jest/będzie funkcja
    zarządcza, to znaczy obraduje/obradować będzie Zarząd Spółki, a także podejmowane są
    /będą najważniejsze decyzje dotyczące funkcjonowania Spółki, w tym również zawierane
    są/będą transakcje z kontrahentami.
    Przy tym, Spółka dysponuje na terytorium Czech jedynie biurem wirtualnym. Jednocześnie
    z wniosku wynika, że Spółka nie zatrudnia/nie będzie zatrudniała pracowników w
    Czechach, nie ma/nie będzie miała także prawa do sprawowania nadzoru nad
    świadczeniem nabywanych przez nią usług (przede wszystkim usługi spedycji), lecz nabywa
    /będzie je nabywała na zasadach zbliżonych do rynkowych. A zatem okoliczności
    przedstawione we wniosku nie wskazują, aby Spółka posiadała na terytorium Czech stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, które cechowałoby się wystarczającą
    stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego.
    Jednocześnie opisane elementy zdarzenia wskazują, że w odniesieniu do usług
    nabywanych przez Państwa, jako Spółki z siedzibą w Polsce, od czeskich kontrahentów nie
    znajdują zastosowania szczególne zasady ustalania miejsca świadczenia określone w art.
    28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy.
    Usługi, które Spółka nabywa/będzie nabywać w Czechach to usługi biura wirtualnego,
    usługi księgowe i prawne, a także usługi magazynowania i spedycji. Wskazali Państwo, że
    w przypadku usług magazynowania Spółka nie wynajmuje/nie będzie wynajmować
    konkretnej przestrzeni magazynowej, do której miałaby swobodny i nieograniczony
    dostęp w każdej chwili. Przedmiotem nabywanych usług jest/będzie nabycie prawa do
    składowania towarów w hali magazynowej należącej do usługodawcy.
    Mając na uwadze powyższe okoliczności należy uznać, że usługi magazynowania
    nabywane przez Spółkę nie stanowią/nie będą stanowiły usług, do których znajduje
    zastosowanie art. 28e ustawy w zw. z art. 31a ust. 3 lit. b rozporządzenia 282/2011.

    Ponadto do nabywanych usług biura wirtualnego, usług księgowych i prawnych, a także
    usług spedycji nie mają/nie będą miały zastosowania szczególne zasady ustalania miejsca
    świadczenia usług.
    W konsekwencji należy uznać, że usługi magazynowania, usługi biura wirtualnego, usługi
    księgowe i prawne a także usługi spedycji nabywane od czeskich kontrahentów stanowią
    usługi, do których ma zastosowanie art. 28b ustawy. Tym samym miejscem świadczenia
    ww. usług będzie miejsce siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy (Państwa
    Spółki), tj. Polska.
    Należy zatem stwierdzić, że Spółka z siedzibą w Polsce, nieposiadająca stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w Czechach, nabywa/będzie nabywać od czeskich
    kontrahentów usługi, do których ma/będzie miał zastosowanie art. 28b ust. 1 ustawy. Są
    /będą więc spełnione wszystkie przesłanki, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy,
    zarówno w odniesieniu do usługobiorcy, jak i usługodawcy. W konsekwencji Spółka,
    nabywając wskazane we wniosku usługi, jest/będzie podatnikiem zobowiązanym – na
    podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy – do rozliczenia podatku z tytułu importu ww. usług.
    Zatem, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 jest
    prawidłowe.
    Państwa wątpliwości dotyczą także tego, czy Spółka będzie zobowiązana do rozpoznania
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów z tytułu sprzedaży towarów do czeskich
    kontrahentów, (pytanie oznaczone we wniosku nr 3).
    Według art. 13 ust. 1 ustawy:
    Przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5,
    rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w
    art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem
    ust. 2-8.
    Stosownie do art. 13 ust. 2 ustawy:
    Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:
    1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji
      wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż
      terytorium kraju;
    2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest
      zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium
      państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
    3) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą podatnikiem
      podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na terytorium
      państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi w pkt 1 i 2,
      jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z przepisami o
      podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą
      przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą;
    4) podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w
      innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem
      dostawy są nowe środki transportu.
    Na podstawie art. 13 ust. 6 ustawy:
    Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy jest
    podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od podatku
    na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 albo art. 113a ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7.
    Zatem, co do zasady, przy spełnieniu warunków dotyczących podmiotów biorących udział
    w transakcji, w przypadku gdy w wykonaniu czynności określonych w art. 7 ustawy
    następuje wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium innego niż Polska państwa

    członkowskiego UE występuje wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Zachodzi
    wówczas transakcja wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w sprzedaży, której po
    stronie nabywcy odpowiada wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie.
    Jak stanowi art. 22 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy:
    Miejscem dostawy towarów jest w przypadku:
    1) towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich
      nabywcę lub przez osobę trzecią – miejsce, w którym towary znajdują się w
      momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy;
    3) towarów niewysyłanych ani nietransportowanych – miejsce, w którym towary
      znajdują się w momencie dostawy.
    Zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy:
    W przypadku gdy te same towary są przedmiotem kolejnych dostaw oraz są wysyłane
    lub transportowane bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego w kolejności
    nabywcy, wysyłkę lub transport przyporządkowuje się wyłącznie jednej dostawie.
    Zatem, kiedy ten sam towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie jest
    przemieszczany od pierwszego dostawcy do finalnego nabywcy, przyjmuje się, że ma
    miejsce tylko jedna wysyłka (transport). Z uwagi na to, że dokonywane jest tylko jedno
    przemieszczenie towarów, to tylko jedna dostawa może być uznana za dostawę
    „ruchomą” towarów, pozostałe zaś są dostawami „nieruchomymi”.
    Zgodnie z art. 22 ust. 2b ustawy:
    W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane
    z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa
    członkowskiego, wysyłka lub transport tych towarów są przyporządkowane wyłącznie
    dostawie dokonanej do podmiotu pośredniczącego.
    Przy czym, w myśl art. 22 ust. 2d ustawy:
    Przez podmiot pośredniczący, o którym mowa w ust. 2b i 2c, rozumie się innego niż
    pierwszy w kolejności dostawcę towarów, który wysyła lub transportuje towar
    samodzielnie albo za pośrednictwem osoby trzeciej działającej na jego rzecz.
    Stosownie do art. 22 ust. 2c ustawy:
    W przypadku gdy podmiot pośredniczący przekazał swojemu dostawcy numer
    identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany mu przez państwo
    członkowskie, z którego towary są wysyłane lub transportowane, wysyłkę lub transport
    przypisuje się wyłącznie dostawie dokonanej przez ten podmiot.
    Na podstawie art. 22 ust. 2e ustawy:
    W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane
    z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego albo z terytorium jednego państwa
    członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego przez:
    1) pierwszego dostawcę – wysyłkę lub transport przyporządkowuje się jego dostawie;
    2) ostatniego nabywcę – wysyłkę lub transport przyporządkowuje się dostawie
      dokonanej do tego nabywcy.
    Z kolei art. 22 ust. 3 ustawy wskazuje, że:
    W przypadkach, o których mowa w ust. 2-2c i 2e, dostawę towarów, która:
    1) poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu
      rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów;
    2) następuje po wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu
      zakończenia wysyłki lub transportu towarów.

    Zatem, w myśl art. 22 ust. 3 ustawy wszystkie transakcje realizowane przed dostawą
    ruchomą (do której przypisano wysyłkę lub transport towaru) będą opodatkowane w
    państwie, z którego towar jest wysyłany lub transportowany. Natomiast wszystkie dostawy
    mające miejsce po transakcji ruchomej będą opodatkowane w państwie przeznaczenia
    towaru. Transakcja ruchoma będzie stanowić eksport lub wewnątrzwspólnotową dostawę
    towaru po stronie dostawcy, natomiast po stronie nabywcy import lub
    wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru.
    Ponadto, w przypadku transakcji łańcuchowych, do których odnosi się art. 22 ust. 2
    ustawy, kiedy ten sam towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie jest
    przemieszczany od pierwszego dostawcy do finalnego nabywcy, wówczas przyjmuje się, że
    ma miejsce tylko jedna wysyłka (transport) więc tylko w odniesieniu do jednej z transakcji
    można ustalić miejsce świadczenia w oparciu o art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy (dostawa
    ruchoma). W odniesieniu do pozostałych dostaw, którym nie można przypisać wysyłki
    (transportu), ustalenie miejsca świadczenia odbywa się na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy.
    Jednocześnie art. 22 ust. 2a ustawy, nie ma zastosowania w przypadku, gdy towar jest
    transportowany przez pierwszy lub ostatni podmiot w łańcuchu dostaw. W sytuacji gdy za
    transport towarów odpowiedzialny jest pierwszy dostawca, transport towarów należy
    przyporządkować dostawie towarów dokonywanej przez tego dostawcę (pierwszej
    dostawie w ramach łańcucha dostaw). Natomiast w przypadku gdy za transport
    odpowiedzialny jest ostatni nabywca, transport towarów należy przyporządkować
    dostawie dokonanej na rzecz tego nabywcy (ostatniej dostawie w łańcuchu).
    Transakcje towarowe dokonywane przez Spółkę będą przebiegać w ten sposób, że po
    zawarciu umowy z klientem przez Spółkę, każdorazowo nabywa Ona towar od „B” (lub
    innego podmiotu pełniącego w grupie rolę spółki produkcyjnej). Towar jest jednak
    transportowany z magazynu „B” w (...) do miejsca wskazanego przez końcowego nabywcę
    na terytorium Czech. W niektórych przypadkach transport nie następuje bezpośrednio z
    magazynu „B” do wskazanego przez nabywcę miejsca, lecz jest on transportowany w kilku
    etapach. W szczególności możliwe są przypadki, w których towar:
    1) z magazynu „B” jest transportowany do magazynu wynajmowanego przez Spółkę
      w „C” (Czechy),
    2) z magazynu „B” jest transportowany ze wsparciem firmy spedycyjnej do klienta lub do
      magazynu spedycji w Polsce i stąd również odbiór przez firmę spedycyjną i
      dostarczenie do klienta.
    Przedstawili Państwo kilka przypadków transakcji, które różnią się przebiegiem transportu
    (A-C):
    A. Transport bezpośredni z magazynu „B” do klienta w Czechach – transport faktycznie
      organizowany przez „B”, – kosztami transportu obciążany będzie Spółka.
    B. Transport do klienta przez magazyn w „C” – towar będzie transportowany z „B” do
      magazynu w „C”, skąd po zmianie środka transportu będzie transportowany przez
      firmę spedycyjną do końcowego odbiorcy; – transport faktycznie organizowany będzie
      przez „B”, który będzie odpowiedzialny za kontakt z przewoźnikiem; – koszt transportu
      do magazynu w „C” ponosić będzie „B”, za dalszą jego część – Spółka.
    C. Transport przez magazyn spedycji w Polsce – towar przewożony będzie z magazynu „B”
      do magazynu firmy spedycyjnej w Polsce, gdzie po zmianie środka transportu zostanie
      przewieziony do klienta; – transport faktycznie organizowany będzie przez „B”; – koszt
      transportu do magazynu w Polsce ponosić będzie „B”; za dalszą jego część – Spółka.
    Przedstawione okoliczności sprawy wskazują, że dostawa dokonywana na zasadach
    opisanych w pkt A jest/będzie transakcją łańcuchową. W transakcji tej, uczestniczą/będą
    uczestniczyć trzy podmioty, tj. „B” (pierwszy podmiot w łańcuchu dostaw), Państwo (drugi
    podmiot w łańcuchu) oraz nabywca towarów z Czech (trzeci podmiot w łańcuchu). „B”

    sprzedaje /będzie sprzedawać towar Państwu, a Państwo sprzedają/będą sprzedawać ten
    towar nabywcy z Czech. Towary są/będą transportowane bezpośrednio z magazynu „B”
    do klienta w Czechach, tj. od pierwszego do ostatniego podmiotu w łańcuchu dostaw.
    Jednocześnie, podmiotem transportującym towar z Polski do Czech jest/będzie pierwszy
    podmiot w łańcuchu. Jak Państwo wskazali, za faktyczną organizację transportu odpowiada
    /będzie odpowiadać spółka „B”, która zawiera/będzie zawierać umowę przewozu towarów
    i jest/będzie odpowiedzialna za kontakt z przewoźnikiem, spedytorem oraz i innymi
    podmiotami zaangażowanymi w transport towarów.
    Mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy,
    należy uznać, że w przypadku A – stosownie do art. 22 ust. 2e pkt 1 ustawy – transport
    towarów należy przypisać dostawie dokonanej przez „B” na Państwa rzecz. Tym samym,
    pierwszą transakcję w łańcuchu dostaw (dokonywaną pomiędzy „B” a Państwem), należy
    traktować – w oparciu o art. 22 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy – jak dostawę transgraniczną
    („ruchomą”), dokonaną i podlegającą opodatkowaniu w miejscu rozpoczęcia transportu, tj.
    na terytorium Polski. Natomiast kolejną dostawę towarów dokonaną pomiędzy Państwem
    i nabywcą z Czech należy uznać – stosownie do art. 22 ust. 3 pkt 2 ustawy – za dokonaną i
    opodatkowaną w miejscu zakończenia transportu, tj. na terytorium Czech.
    Zatem, w przypadku A, Spółka nie jest/nie będzie zobowiązana do rozliczenia w Polsce
    podatku VAT z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
    Również transakcja opisana w pkt C stanowi/będzie stanowić transakcję łańcuchową.
    Z wniosku wynika, że w tym przypadku towar przewożony będzie z magazynu „B” do
    magazynu firmy spedycyjnej w Polsce, gdzie po zmianie środka transportu zostanie
    przewieziony do klienta. Transport faktycznie organizowany będzie przez „B”. W
    momencie nadania towaru do magazynu w Polsce znane jest jego ostateczne
    przeznaczenie (dalszy transport do klienta w Czechach). Przerwa w transporcie jest
    krótkotrwała i wynika przede wszystkim z kwestii technicznych związanych ze zmianą
    środków transportu lub konsolidacją towarów. Powyższe pozwala przyjąć, że
    magazynowanie towarów w Polsce nie przerywa ciągłości transportu.
    Tym samym, mając na uwadze art. 22 ust. 2e pkt 1 ustawy, również w tym przypadku
    transport towarów należy przypisać dostawie dokonywanej przez pierwszy podmiot w
    łańcuchu, tj. dostawie dokonanej przez „B” na Państwa rzecz. W konsekwencji, pierwszą
    transakcję w łańcuchu dostaw (dokonywaną pomiędzy „B” i Państwem), należy traktować
    jako dostawę transgraniczną („ruchomą”), dokonaną i podlegającą opodatkowaniu w
    miejscu rozpoczęcia transportu, tj. na terytorium Polski. Natomiast kolejną dostawę
    towarów dokonaną pomiędzy Państwem i nabywcą z Czech należy uznać – stosownie do
    art. 22 ust. 3 pkt 2 ustawy – za dokonaną i opodatkowaną w miejscu zakończenia
    transportu, tj. na terytorium Czech.
    Oznacza to, że w przypadku C, Spółka nie jest/nie będzie zobowiązana do rozliczenia w
    Polsce podatku VAT z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
    Natomiast w odniesieniu do przypadku B, wskazać należy, że aby można było mówić o
    transakcji łańcuchowej musi istnieć ciągłość transportu, tj. towary muszą być
    transportowane bezpośrednio od pierwszego do ostatniego w kolejności nabywcy. W
    sytuacji, gdy za transport towarów na pewnym odcinku odpowiada jeden podatnik, a za
    transport na pozostałym odcinku odpowiada inny podatnik (tj. transport realizowany jest
    przez dwa różne podmioty), nie można uznać, że towary są wysyłane/transportowane
    bezpośrednio od pierwszego do ostatniego podmiotu w łańcuchu. W takim przypadku nie
    istnieje jeden transport, lecz dwa różne. W związku z tym nie można stosować zasad
    dotyczących transakcji łańcuchowych dla całego łańcucha dostaw.
    Odnosząc powyższe do Państwa sytuacji należy zauważyć, że w przypadku B, towar będzie
    transportowany z „B” do magazynu wynajmowanego przez Państwa Spółkę w „C”, skąd po
    zmianie środka transportu będzie transportowany przez firmę spedycyjną do końcowego
    odbiorcy.

    Zatem, w przypadku B warunek bezpośredniego transportu od pierwszego dostawcy do
    ostatniego w kolejności nabywcy nie będzie spełniony. W przypadku B towar będzie
    transportowany przez dwa różne podmioty, tj. „B” będzie transportował towar na
    pierwszym odcinku, tj. ze swojego magazynu do magazynu w „C”. Natomiast drugi odcinek
    transportu będzie realizowała firma spedycyjna. Wobec powyższego, pomimo, że w
    transakcjach uczestniczą/będą uczestniczyć trzy podmioty i jak Państwo wskazali, w
    przypadku nadania towaru do „C” znane będzie jego ostateczne przeznaczenie (dalszy
    transport do klienta w Czechach), w tych okolicznościach nie można mówić o dostawach
    dokonanych w ramach transakcji łańcuchowej i stosować regulacji zawartych w art. 22 ust.
    2b-2d ustawy.
    Odnosząc się natomiast do obowiązku rozpoznania wewnątrzwspólnotowej dostawy
    towarów przez Spółkę należy wskazać, że w przypadku B, towar będzie transportowany z
    Polski na terytorium Czech w wyniku dostawy towarów dokonanej przez „B” na rzecz
    Spółki. Zatem, transakcja ta nie będzie stanowiła dla Państwa wewnątrzwspólnotowej
    dostawy towarów opodatkowanej na terytorium Polski.
    Podsumowując, Spółka nie jest/nie będzie zobowiązana do rozpoznania
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów z tytułu sprzedaży towarów do czeskich
    kontrahentów.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytanie oznaczonego we wniosku nr 3 jest
    prawidłowe.
    Państwa wątpliwości dotyczą również tego, czy Spółka będzie uprawniona do odliczenia
    podatku naliczonego wykazanego na fakturach otrzymywanych przez Spółkę od polskich
    usługodawców, (pytanie oznaczone we wniosku nr 2).
    Odnosząc się do tej kwestii należy wskazać, że w myśl art. 86 ust. 1 ustawy:
    W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
    opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art.
    114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1-4 ustawy:
    Kwotę podatku naliczonego stanowi:
    1) suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:
    a) nabycia towarów i usług,
    b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi;
    2) w przypadku importu towarów – kwota podatku:
    a) wynikająca z otrzymanego dokumentu celnego,
    b) należnego, w przypadku, o którym mowa w art. 33a,
    c) wynikająca z deklaracji importowej, w przypadku, o którym mowa w art. 33b,
    d) wynikająca z decyzji, o których mowa w art. 33 ust. 2-3 i art. 34;
    3) zryczałtowany zwrot podatku, o którym mowa w art. 116 ust. 6;
    4) kwota podatku należnego z tytułu:
    a) świadczenia usług, dla którego zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 podatnikiem jest ich
      usługobiorca,
    b) dostawy towarów, dla której zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 5 podatnikiem jest ich
      nabywca,
    c) wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 9,

    d) wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 11.
    Z treści art. 86 ustawy, wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.
    odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z
    których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania
    czynności opodatkowanych, których następstwem jest określenie podatku należnego
    (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Podkreślić należy, że warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do
    odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami
    opodatkowanymi. Przedstawiona zasada wyklucza możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które
    nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Co więcej, zgodnie z art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy:
    Podatnik ma również prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego, o której mowa w ust. 2, jeżeli importowane lub nabyte towary i usługi
    dotyczą dostawy towarów lub świadczenia usług przez podatnika poza terytorium
    kraju, innych niż te, do których stosuje się zwolnienie, o którym mowa w art. 113b ust.
    1, jeżeli kwoty te mogłyby być odliczone, gdyby czynności te były wykonywane na
    terytorium kraju, a podatnik posiada dokumenty, z których wynika związek odliczonego
    podatku z tymi czynnościami.
    Uprawnienie wynikające z powyższego przepisu odnosi się do podatników prowadzących
    działalność gospodarczą na terytorium kraju, którzy dokonują dostaw towarów bądź
    świadczenia usług opodatkowanych poza terytorium kraju, a zakupy, jakich dokonują, są
    związane właśnie z tymi czynnościami. Warunkiem do odliczenia podatku naliczonego
    związanego z czynnościami dokonywanymi poza terytorium kraju jest to, aby –
    hipotetycznie – w przypadku wykonywania tych samych czynności w kraju podatnikowi
    przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. Powołany przepis wymaga
    ponadto, aby podatnik posiadał dokumenty, z których wynikać będzie związek
    odliczonego podatku z czynnościami wykonywanymi poza terytorium kraju. Powinny to
    być przede wszystkim dokumenty potwierdzające dokonanie określonych czynności poza
    terytorium kraju, które będą jednocześnie opisywać te czynności.
    Zauważyć również należy, że ustawodawca umożliwił podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Ten ostatni przepis określa listę
    wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego.
    I tak, zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:
    Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku
    lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy transakcja
    udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Zatem w sytuacji, gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu
    albo jest zwolniona od podatku podatnikowi nie przysługuje prawo do obniżenia podatku
    należnego o podatek naliczony wykazany w tej fakturze.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości w kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego
    wykazanego na fakturach otrzymywanych od polskich usługodawców należy wskazać, że
    istotną kwestią jest prawidłowe ustalenie miejsca ich świadczenia. Miejsce świadczenia
    usług jest jednocześnie miejscem ich opodatkowania.

    Jak wskazali Państwo we wniosku w Polsce nabywają Państwo usługi spedycji transportu
    towarów, najmu powierzchni biurowej na potrzeby prowadzenia obrad zarządu Spółki, a
    także usługi od innych spółek z grupy, realizujących na Państwa rzecz czynności związane
    z realizacją zamówień.
    Usługi najmu powierzchni biurowej są ściśle powiązane z nieruchomością wykorzystywaną
    do ich świadczenia. W związku z tym miejscem opodatkowania takich usług, zgodnie z art.
    28e ustawy jest miejsce, w którym położona jest nieruchomość. W Państwa przypadku
    nieruchomość, którą Państwo wynajmują na potrzeby prowadzenia obrad zarządu
    znajduje się na terytorium kraju, gdzie podejmowany jest/będzie ogół decyzji związanych z
    zarządzaniem Spółką, tj. na terytorium Polski, w związku z czym usługi najmu są/będą
    opodatkowane na terytorium Polski.
    Dla pozostałych usług świadczonych na Państwa rzecz, tj. m.in. usług spedycji transportu
    towarów i innych usług związanych z realizacją zamówień, świadczonych przez polskich
    usługodawców na rzecz Spółki z siedzibą w Polsce, miejscem opodatkowania jest/będzie
    Polska. Usługi te dokumentowane fakturami z wykazanym podatkiem VAT są/będą
    wykorzystywane do czynności opodatkowanych, związanych z działalnością gospodarczą
    Spółki, w szczególności do obsługi transakcji sprzedaży towarów.
    W odniesieniu do odliczenia podatku naliczonego w sytuacji, gdy nabyte przez Państwa
    usługi są/będą opodatkowane w Polsce i służą/będą służyły wykonywaniu czynności
    opodatkowanych na terytorium Polski, mają/będą mieli Państwo prawo do odliczenia
    podatku naliczonego na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy. Ma/będzie miało to miejsce w
    przypadku, gdy w związku z wykonywanymi czynnościami Spółka jest/będzie zobowiązana
    do rozliczenia wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (WDT), opodatkowanej na
    terytorium Polski.
    Natomiast w przypadku gdy nabywane przez Państwa usługi będą wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych poza terytorium kraju, zastosowanie znajdzie
    art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy. Są/będą to sytuacje, gdzie nabywane usługi związane są/będą z
    obsługą sprzedaży towarów, w ramach której to transakcji Spółka nie jest/nie będzie
    zobowiązana do rozliczenia WDT z Polski. W takim to przypadku nabywane usługi służą
    /będą służyły do wykonywania czynności opodatkowanych poza terytorium kraju (tj. w
    Czechach). Przy czym prawo to przysługuje, gdy posiadają/będą Państwo posiadać
    dokumenty, z których wynika związek odliczonego podatku z wykonywanymi poza
    terytorium kraju usługami.
    Podsumowując, Spółka jest/będzie uprawniona do odliczenia podatku naliczonego
    wykazanego na fakturach otrzymywanych przez Spółkę od polskich usługodawców.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2 jest
    prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
      - stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w
        dacie zaistnienia zdarzenia,
      - zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje
        w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
    Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
    wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
    przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego
    stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem
    zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w
    złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego. W
    przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-
    skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym
    zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Tutejszy organ wskazuje, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej
    przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie przedstawione w
    opisie sprawy oraz we własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniem, nie mogą
    być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone. W szczególności, wydając
    przedmiotową interpretację – zgodnie z przedstawionym przez Państwa stanem
    faktycznym oraz zdarzeniem przyszłym – jako element opisu sprawy przyjęto, że Spółka
    ma siedzibę w Polsce. Powyższe zostało przyjęte jako element przedstawionego przez
    Państwa opisu sprawy i nie było przedmiotem oceny.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.