Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.69.2025.2.MW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-05
Teza: Zastosowanie stawki 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na podstawie posiadanych dokumentów.
Słowa kluczowe: dokumentacja; dostawa-dostawa wewnątrzwspólnotowa towarów; specyfikacja; stawka-stawka zerowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Podatnicy; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Stawka podatku 0% - wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Stawka podatku 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów -  dokumenty; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Warunki zastosowania stawki podatku 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów - dokumentowanie
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 11; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 3

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 lutego 2025 r. za pośrednictwem ePUAP wpłynął Państwa wniosek z 6 lutego 2025 r. o
    wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy zastosowania stawki podatku VAT w
    wysokości 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na podstawie posiadanych
    dokumentów. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 26 lutego
    2025 r. (wpływ 26 lutego 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Spółka, będąca czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług i zarejestrowana na
    potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych w Polsce (podatnik VAT UE), prowadzi
    działalność polegającą na sprzedaży elektroniki (głównie smartfonów i komputerów marki
    (...)) i akcesoriów na rzecz klientów indywidualnych poprzez sieć ogólnopolskich salonów
    sprzedaży, jak i na rzecz klientów biznesowych, za którą odpowiada działający w ramach
    Spółki dział sprzedaży korporacyjnej (B2B).
    W związku z dynamicznym rozwojem działalności, w ostatnich miesiącach Spółka
    odnotowała rosnącą sprzedaż do klientów korporacyjnych zarejestrowanych w innych
    państwach członkowskich Unii Europejskiej. Związane jest to głównie z połączeniem ze
    spółką (...) Sp. z o.o., która miała prężnie działający dział B2B i istotne portfolio klientów
    biznesowych (połączenie miało miejsce dnia (...) 2024 r.). Wzrost, o którym mowa powyżej,
    dotyczy zarówno liczby takich transakcji, jak i ich wartości.
    Transakcje z podmiotami zagranicznymi dokonywane są wyłącznie z kontrahentami,
    którzy posiadają właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji
    wewnątrzwspólnotowych, podali go Spółce i przeszli pozytywną weryfikację w systemie
    VIES.
    W każdym z przypadków będących przedmiotem wniosku miejscem rozpoczęcia
    transportu towarów jest terytorium Polski, a miejscem ich przeznaczenia (tj. zakończenia
    transportu) jest terytorium innego państwa członkowskiego UE - głównie Niemcy,
    Holandia i Belgia, ale nie można wykluczyć, że w przyszłości będą to również inne państwa
    należące do Unii Europejskiej.
    W ramach opisanych dostaw towary nie są transportowane przy użyciu własnych środków
    transportu Spółki lub kontrahentów. W zależności od ustaleń, jedna ze stron organizuje
    transport, angażując jedną z wiodących firm kurierskich (takich jak (...)).

    W niektórych przypadkach towar będący przedmiotem dostawy jest transportowany do
    magazynu lub centrum logistycznego podmiotu trzeciego, który działa na rzecz
    kontrahenta. Niemniej, w każdym z przypadków będących przedmiotem wniosku
    miejscem rozpoczęcia transportu towarów jest terytorium Polski, a miejscem ich
    przeznaczenia (tj. zakończenia transportu) jest terytorium innego państwa członkowskiego
    UE.
    Informacje o dokonywanych WDT Spółka wykazuje w składanych prawidłowo i terminowo
    informacjach podsumowujących.
    W celu zastosowania stawki 0% podatku VAT z tytułu WDT, Spółka gromadzi dokumenty
    mające potwierdzać, że towary zostały wywiezione z kraju i dostarczone do odbiorcy na
    terytorium innego państwa członkowskiego UE niż Polska.
    Dla Spółki, wraz z rosnącą liczbą kontrahentów oraz liczbą transakcji, gromadzenie
    zróżnicowanych dowodów potwierdzających, że w ramach danej transakcji
    wewnątrzwspólnotowej towary uległy przemieszczeniu jest często kłopotliwe,
    czasochłonne oraz angażuje wielu pracowników. Z uwagi na powyższe, Spółka pragnie
    wprowadzić ujednolicony sposób dokumentowania przemieszczenia towarów w tym
    zakresie.
    W związku z tym, do transakcji WDT Spółka posiada i będzie posiadać w przyszłości
    następujące rodzaje dokumentów (dalej jako: Dokumentacja):
    1. podstawowe (art. 42 ust. 3 ustawy o VAT):
    a. specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku wynikająca z faktury sprzedaży oraz
      dokumentu WZ; faktury WDT wystawiane przez Wnioskodawczynię zawierają m.in.
      następujące informacje: dane Wnioskodawczyni oraz nabywcy (w tym właściwe i
      ważne numery VAT-UE obu podmiotów), numer i datę wystawienia faktury,
      oznaczenie towaru (np. nazwa/opis/kod towaru) oraz ilość poszczególnych towarów;
      dokumenty WZ wystawiane przez Wnioskodawczynię zawierają m.in.:
          nazwę magazynu Spółki,
          dane kontrahenta i odbiorcy (jeśli towar jest wysyłany do magazynu albo na
          adres inny niż adres kontrahenta),
          oznaczenie towaru (kod i nazwa),
          ilość wydanego towaru.
    b. dokument przewozowy otrzymany od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za
      wywóz towarów z terytorium kraju w postaci listu przewozowego,zazwyczaj w wersji
      elektronicznej; dostarczane przez przewoźników listy przewozowe zawierają w
      szczególności następujące informacje:
          dane nadawcy (Spółki) ze wskazaniem adresu wysyłki (magazyn znajdujący się
          na terytorium Polski);
          dane odbiorcy (kontrahenta) ze wskazaniem adresu doręczenia;
          liczba paczek,
          waga przesyłki,
          numer paczki,
          kod kreskowy przyporządkowany do każdej paczki.
    c. wydruk ze strony internetowej przewoźnika, pozwalający na monitoring przesyłki po
      numerze paczki znajdującym się w liście przewozowym, potwierdzający doręczenie
      paczki na terenie danego państwa Unii Europejskiej; w zależności od firmy

      kurierskiej, wydruk może wskazywać miasto doręczenia przesyłki albo miasto, w
      którym znajduje się ostatnia sortownia (centrum przeładunkowe przewoźnika) przed
      doręczeniem paczki do klienta, znajdująca się zazwyczaj w odległości kilkunastu
      kilometrów od miejsca doręczenia; oba te miejsca (sortownia i adres doręczenia)
      leżą na terytorium tego samego państwa członkowskiego.
    2. uzupełniające (art. 42 ust. 11 ustawy o VAT):
    a. oświadczenie w formie pisemnej lub elektronicznej potwierdzające przyjęcie przez
      nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju
      - w przypadku, gdy za transport odpowiada nabywca (klient); w oświadczeniu
      znajdują się następujące dane:
          nazwa i adres dostawcy (Spółki),
          nazwa i adres nabywcy oraz adres dostawy,
          określenie towarów i ich ilości (kody towarów z nazwą),
          wskazanie numerów faktur objętych dostawą,
          wskazanie numerów paczek,
          potwierdzenie otrzymania towarów przez nabywcę w miejscu wskazanym w
          oświadczeniu, wskazanie daty doręczenia,
          oświadczenie nabywcy o następującej treści: „Nabywca potwierdza, że towary
          będące przedmiotem dostaw(y) zgodnie z powyższym zestawieniem, zostały
          doręczone do wskazanego kraju doręczenia oraz - w przypadku bezpośredniej
          jego odsprzedaży, że prawo do rozporządzania towarem jak właściciel zostało
          przeniesione na kolejnego nabywcę już poza terytorium Rzeczypospolitej
          Polskiej”.
    b. w przypadku, gdy za transport odpowiada Spółka - mailowe potwierdzenie z
      nabywcą, że towar dotarł na miejsce przeznaczenia.
    Celem udokumentowania przemieszczenia towarów z Polski do innego kraju Unii
    Europejskiej Wnioskodawczyni posiada i będzie posiadać w przyszłości komplet
    dokumentów opisanych powyżej.

## Pytanie

Czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, zgodnie z którym Spółka będzie uprawniona do
    zastosowania stawki 0% dla transakcji WDT w przypadku posiadania dokumentów
    opisanych we wniosku?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W opinii Spółki, będzie ona uprawniona do stosowania stawki 0% VAT dla transakcji WDT
    w przypadku posiadania dokumentów opisanych we wniosku.
    Uzasadnienie
    Zgodnie z dyspozycją art. 13 ust. 1 ustawy o VAT przez wewnątrzwspólnotową dostawę
    towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium
    kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego
    inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8.
    Na podstawie ust. 3 przywołanego przepisu, za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów
    uznaje się również przemieszczenie przez podatnika, o którym mowa w art. 15, lub na
    jego rzecz towarów należących do jego przedsiębiorstwa z terytorium kraju na terytorium
    państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, które zostały przez tego podatnika na
    terytorium kraju w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone,

    wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów,
    albo sprowadzone na terytorium kraju w ramach importu towarów, jeżeli mają służyć
    działalności gospodarczej podatnika.
    W tym miejscu należy wskazać, że w kwestii dokumentacji uprawniającej do zastosowania
    stawki podatku w wysokości 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów od dnia 1
    stycznia 2020 r. zastosowanie mają przepisy rozporządzenia wykonawczego Rady (UE)
    2018/1912 z dnia 4 grudnia 2018 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 282
    /2011 w odniesieniu do niektórych zwolnień związanych z transakcjami
    wewnątrzwspólnotowymi (Dz. Urz. UE. L Nr 311 z 2018 r. Nr 311, s. 10; dalej jako:
    rozporządzenie 2018/1912 oraz odpowiednio: rozporządzenie 282/2011). Rozporządzenie
    2018/1912 ma zasięg ogólny, wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich
    państwach członkowskich.
    Zgodnie z treścią art. 45a wprowadzonego wyżej przywołanym rozporządzeniem 2018
    /1912:
    1. Do celów stosowania zwolnień ustanowionych w art. 138 dyrektywy 2006/112/WE
    domniemywa się, że towary zostały wysłane lub przetransportowane z państwa
    członkowskiego do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza jego terytorium, ale na
    terytorium Wspólnoty, w którymkolwiek z następujących przypadków:
      a) sprzedawca wskazuje, że towary zostały wysłane lub przetransportowane przez
      niego lub przez osobę trzecią działającą na jego rzecz, oraz sprzedawca jest w
      posiadaniu co najmniej dwóch niebędących ze sobą w sprzeczności dowodów, o
      których mowa w ust. 3 lit. a), które zostały wydane przez dwie różne strony, które są
      niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy, albo sprzedawca jest w
      posiadaniu jakichkolwiek pojedynczych dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a), wraz
      z jakimikolwiek pojedynczymi niebędącymi ze sobą w sprzeczności dowodami, o
      których mowa w ust. 3 lit. b), potwierdzających wysyłkę lub transport, które zostały
      wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od
      sprzedawcy i od nabywcy;
      b) sprzedawca jest w posiadaniu następujących dokumentów:
        i. pisemnego oświadczenia nabywcy potwierdzającego, że towary zostały wysłane
        lub przetransportowane przez nabywcę lub przez osobę trzecią działającą na rzecz
        nabywcy, oraz wskazującego państwo członkowskie przeznaczenia towarów; takie
        pisemne oświadczenie określa: datę wystawienia; nazwę lub imię i nazwisko oraz
        adres nabywcy; ilość i rodzaj towarów; datę i miejsce przybycia towarów; w
        przypadku dostawy środków transportu, numer identyfikacyjny środków
        transportu; oraz identyfikację osoby przyjmującej towary na rzecz nabywcy; oraz
        ii. co najmniej dwóch niebędących ze sobą w sprzeczności dowodów, o których
        mowa w ust. 3 lit. a, które zostały wydane przez dwie różne strony, które są
        niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i nabywcy, lub jakichkolwiek
        pojedynczych dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a, wraz z jakimikolwiek
        pojedynczymi niebędącymi ze sobą w sprzeczności dowodami, o których mowa w
        ust. 3 lit. b, potwierdzających transport lub wysyłkę, które zostały wydane przez
        dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od
        nabywcy.
    2. Organ podatkowy może obalić domniemanie przyjęte na podstawie ust. 1.
    3. Do celów ust. 1 następujące dokumenty są akceptowane jako dowód wysyłki lub
    transportu:
      a) dokumenty odnoszące się do wysyłki lub transportu towarów, takie jak podpisany
      list przewozowy CMR, konosament, faktura za towarowy przewóz lotniczy lub faktura
      od przewoźnika towarów;

      b) następujące dokumenty:
        i. polisa ubezpieczeniowa w odniesieniu do wysyłki lub transportu towarów lub
        dokumenty bankowe potwierdzające zapłatę za wysyłkę lub transport towarów;
        ii. dokumenty urzędowe wydane przez organ władzy publicznej, na przykład
        notariusza, potwierdzające przybycie towarów do państwa członkowskiego
        przeznaczenia;
        iii. poświadczenie odbioru wystawione przez prowadzącego magazyn w państwie
        członkowskim przeznaczenia, potwierdzające składowanie towarów w tym
        państwie członkowskim.
    Zauważyć należy, że obowiązujące od 1 stycznia 2020 r. rozporządzenie 2018/1912, w art.
    45a wprowadziło domniemanie wzruszalne odnoszące się do dowodów wymaganych do
    zastosowania zwolnienia z prawem do odliczenia (stawki 0%) z tytułu
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Na mocy rozporządzenia 2018/1912, od 1
    stycznia 2020 r. domniemanie to stanowi, że towary będące przedmiotem
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów zostały przemieszczone z Polski do innego kraju
    UE (dostawa może korzystać ze stawki 0 %), jeżeli podatnik dokonujący
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów posiadać będzie co najmniej dwa niebędące ze
    sobą w sprzeczności dowody, które zostały wydane przez dwie różne strony, które są
    niezależne od siebie nawzajem i niezależne od sprzedawcy i nabywcy.
    Jednocześnie niespełnienie warunków wprowadzonych art. 45a rozporządzenia 2018
    /1912, tj. brak zgromadzenia wymaganej tym przepisem dokumentacji, nie oznacza, że
    stawka 0% nie będzie miała zastosowania. W takiej sytuacji Wnioskodawca może
    udowodnić, zgodnie z przepisami krajowej ustawy o VAT, że warunki zastosowania stawki
    0% zostały spełnione.
    Powyższe rozważania znajdują potwierdzenie w Komunikacie Ministerstwa Finansów w
    sprawie implementacji dyrektywy 2018/1910, w którym stwierdzono, że Rozporządzenie
    wykonawcze 2018/1912 w art. 45a wprowadza domniemania wzruszalne odnoszące się
    do dowodów wymaganych do zastosowania zwolnienia z prawem do odliczenia (stawki
    0%) z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Niespełnienie warunków
    wprowadzonych ww. rozporządzeniem nie oznacza, że stawka 0% nie będzie miała
    zastosowania. W takiej sytuacji dostawca będzie musiał udowodnić w inny sposób,
    zgodnie z dotychczasowymi przepisami ustawy o VAT, że warunki zastosowania stawki 0%
    zostały spełnione.
    W związku z powyższym, Rozporządzenie 282/2011 nie znajdzie zastosowania do
    ukształtowania warunków stosowania stawki 0% VAT dla WDT sformułowanych w polskiej
    ustawie o VAT.
    Podatnicy zatem mogą nadal dokumentować WDT na potrzeby stosowania stawki 0% VAT
    według zasad określonych w ustawie o VAT.
    W tym miejscu warto podkreślić, że zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o VAT,
    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku
    0%, pod warunkiem że:
    a) podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer
    identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo
    członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla
    podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi;
    b) podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres
    rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem
    wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do
    nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju;

    c) podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest
    zarejestrowany jako podatnik VAT UE.
    Warunki te muszą zostać spełnione łącznie.
    Stawka podatku, o której mowa w ust. 1, nie ma zastosowania, jeżeli: 1) podatnik
    dokonujący dostawy wewnątrzwspólnotowej nie złożył informacji podsumowującej o
    dokonanych dostawach za pomocą środków komunikacji elektronicznej, jak również gdy
    złożył ją po 25. dniu miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek
    podatkowy; 2) złożona informacja podsumowująca nie zawiera prawidłowych danych
    dotyczących wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów zgodnie z wymogami
    przewidzianymi w ustawie o VAT; - chyba że podatnik należycie na piśmie wyjaśnił
    uchybienie naczelnikowi urzędu skarbowego. Na gruncie polskiej ustawy o VAT zasady
    dotyczące dokumentowania wywozu towarów z terytorium kraju i ich dostarczenia do
    nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju w ramach WDT
    zostały uregulowane w art. 42 ust. 3-5 i 11. Dokumentami łącznie potwierdzającymi
    dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów
    do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego UE innym niż
    terytorium kraju są:
        dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego
        za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary
        zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa
        członkowskiego inne niż terytorium kraju – w przypadku gdy przewóz towarów jest
        zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),
        specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku.
    W przypadku gdy dokumenty, o których mowa powyżej, nie potwierdzają jednoznacznie
    dostarczenia towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa
    członkowskiego innym niż terytorium kraju, dowodami mogą być również inne dokumenty
    wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności (tzw. dowody
    uzupełniające): a) korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie; b)
    dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu; c) dokument potwierdzający
    zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub
    zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny - dokument
    stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania; d) dowód potwierdzający przyjęcie przez
    nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.
    Zgodnie z brzmieniem wyżej przytoczonych przepisów, jednym z warunków skorzystania z
    0% stawki VAT w przypadku WDT jest zgromadzenie dokumentacji potwierdzającej, iż
    towary zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium
    innego państwa członkowskiego.
    Spółka pragnie ponadto zauważyć, że wymieniony powyżej katalog tzw. dokumentów
    uzupełniających, zawarty w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT, ma charakter otwarty. Na ten fakt
    wskazuje przede wszystkim posłużenie się przez ustawodawcę przy redakcji
    przedmiotowego przepisu sformułowaniem „w szczególności”. Oznacza to, że podatnik
    ma prawo potwierdzać fakt dokonania WDT na rzecz podatnika również innymi dowodami
    niż te wymienione w ww. regulacji. Stanowisko to potwierdza uchwała NSA z dnia 11
    października 2010 r., sygn. akt I FPS 1/10, w której stwierdzono, iż „w świetle art. 42 ust. 1,
    3 i 11 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535
    z późn. zm.) dla zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów
    wystarczające jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art.
    42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub
    innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29
    sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), o ile

    łącznie potwierdzają fakt wywiezienia i dostarczenia towarów będących przedmiotem
    wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa
    członkowskiego innym niż terytorium kraju.”
    Wnioskodawczyni uważa, że dokumenty posiadane przez nią potwierdzają w sposób
    jednoznaczny, że towary zostały wywiezione z terytorium Polski na terytorium innego
    państwa członkowskiego Unii Europejskiej, a w konsekwencji Wnioskodawczyni,
    posiadając te dokumenty, będzie uprawniona do zastosowania stawki 0% VAT do WDT.
    Również NSA w wyroku z dnia 15 maja 2018 r., sygn. akt I FSK 1575/16 wskazał, że ze
    względu na treść art. 42 ust. 11 ustawy o VAT, pozwalającego na dowodzenie również
    innymi - nie tylko wymienionymi w tym przepisie - dowodami, ustawowy katalog
    dowodowy, określony w ust. 3 i 4, nie może być uznany za zamknięty. Tym samym nie
    wyłącza on w tym zakresie stosowania normy art. 180 §1 Ordynacji podatkowej zwłaszcza
    w sytuacji braku jednoznacznego unormowania formy i trybu pozyskiwania na
    dokumentach określonych w art. 42 ust. 3 pkt 1 i ust. 4 ustawy o VAT potwierdzenia
    dostarczenia towarów do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa
    członkowskiego inne niż terytorium Polski. W tym miejscu Wnioskodawczyni pragnie
    ustosunkować się do orzecznictwa, jakie w tym zakresie wypracował Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej na gruncie implementowanego do polskiej ustawy o VAT
    art. 28 VI Dyrektywy. Przepisy VI Dyrektywy (obecnie Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia
    28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej), nie
    wskazują bezpośrednio na rodzaj dokumentów, jakie podatnicy muszą przedstawić w celu
    skorzystania ze zwolnienia od podatku VAT w przypadku dostawy wewnątrzwspólnotowej.
    Z utrwalonego orzecznictwa wynika, że przepisy, do przyjęcia których państwa
    członkowskie są upoważnione na podstawie art. 22 ust. 8 VI Dyrektywy w celu
    zapewnienia prawidłowego poboru podatku i unikania oszustw podatkowych, nie powinny
    wykraczać poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tychże celów. Przepisy te nie mogą
    być wykorzystywane w sposób, który podważałby neutralność podatku VAT, stanowiącą
    podstawową zasadę wspólnego systemu podatku VAT ustanowionego przez przepisy
    wspólnotowe w tej dziedzinie. W konsekwencji oznacza to, że jeżeli fakt dokonania
    dostawy wewnątrzwspólnotowej jest bezsporny, zasada neutralności podatkowej
    wymaga, by zwolnienie od podatku VAT zostało przyznane w razie spełnienia przesłanek
    merytorycznych, nawet jeśli podatnik pominął pewne wymogi formalne. Co z kolei zostało
    potwierdzone przez TSUE w wyroku z dnia 27 września 2007 r. w sprawie C-146/05 Albert
    Colkee przeciwko Finanzamt Limburg an der Lahn.
    Analogiczne stanowisko do powyższego zostało zawarte także m.in. w interpretacjach
    indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej:
        interpretacja indywidualna z dnia 31 lipca 2024 r., nr 0113-KDIPT1-
        2.4012.327.2024.2.MC;
        interpretacja indywidualna z dnia 17 marca 2022 r. Nr 0112-KDIL1-3.4012.23.2022.1.
        KK;
        interpretacja indywidualna z dnia 21 stycznia 2021 r. Nr 0114-KDIP1-
        1.4012.590.2020.2.JO;
        interpretacja indywidualna z dnia 12 stycznia 2021 r. Nr 0113-KDIPT1-
        2.4012.706.2020.2.KW;
        interpretacja indywidualna z dnia 9 września 2020 r. Nr 0112-KDIL1-
        3.4012.230.2020.2.AKS;
        interpretacja indywidualna z dnia 12 czerwca 2020 r. Nr 0114-KDIP1-
        2.4012.117.2020.1.PC;

        interpretacja indywidualna z dnia 27 lutego 2020 r. Nr 0113-KDIPT1-
        2.4012.706.2019.2.KT.
    Biorąc pod uwagę powyższe, Spółka stoi na stanowisku, że jest uprawniona do
    zastosowania stawki 0% dla WDT, jeśli posiada dowody potwierdzające wywóz towarów
    do państwa członkowskiego Unii Europejskiej innego niż Polska, w szczególności te, o
    których mowa w art. 42 ustawy o VAT. Dla zastosowania stawki 0% dla WDT nie jest
    konieczne jednak posiadanie dowodów, o których mowa w art. 45a rozporządzenia 2018
    /1912.
    Jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego i przyszłego, w celach dokumentacyjnych
    WDT Spółka gromadzi następujące dokumenty:
    a) dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za
    wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały
    dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne
    niż terytorium kraju – w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi
    (spedytorowi) - punkt 1b i c w opisie zdarzenia przyszłego;
    b) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku - punkt 1a w opisie zdarzenia przyszłego;
    c) dokument potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa
    członkowskiego innego niż terytorium kraju - punkt 2a w opisie zdarzenia przyszłego;
    d) mailowe potwierdzenie odebrania towaru - punkt 2b w opisie zdarzenia przyszłego.
    Reasumując, jako że Wnioskodawczyni posiada dokumenty wskazane wyżej, czyli
    dysponuje obydwoma dowodami podstawowymi wskazanymi w art. 42 ust. 3 ustawy o
    VAT, tj. dokumentami zawierającymi specyfikację poszczególnych sztuk ładunku oraz
    dokumentem przewozowym, a także dokumentami uzupełniającymi wskazanymi w art. 42
    ust. 11 ustawy o VAT, należy uznać, że jest w posiadaniu dowodów na to, że towary
    będące przedmiotem WDT zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do
    nabywcy na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju. Z uwagi na
    przedmiotowe okoliczności, Spółka pozostaje uprawniona do stosowania 0% stawki VAT z
    tytułu WDT (przy jednoczesnym spełnieniu pozostałych warunków wynikających z art. 42
    ust. 1 VATU).
    W tym miejscu należy wskazać również, że przepisy ustawy o VAT nie zawierają wymogu,
    by dokumentacja potwierdzająca dokonanie WDT zgromadzona była wyłącznie w formie
    papierowej. W związku z przedmiotowym faktem dopuszczalne jest, aby dowody
    potwierdzające dokonanie WDT (nie tylko dokumenty przewozowe) miały formę
    elektroniczną.
    Takie stanowisko znajduje uzasadnienie w praktyce organów podatkowych (np.
    interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 25 kwietnia
    2022 r. Nr 0113-KDIPT1- 2.4012.142.2022.1.KT) i orzecznictwie sądów administracyjnych,
    m.in. w wyroku WSA w Warszawie z 25 lutego 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 2140/07, w
    którym Sąd stwierdził, że: nie ma wymogu, aby dokumenty potwierdzające
    wewnątrzwspólnotowy charakter transakcji miały formę „papierową”. Zasadniczo
    dopuszczalna będzie każda forma, byle uprawdopodobniona była autentyczność tych
    dokumentów. Dowodem może być także dokument w formie elektronicznej lub przesłany
    faksem.
    Mając na uwadze powyższe okoliczności, gromadzona przez Spółkę dokumentacja w
    sposób jednoznaczny potwierdza, że towary wydawane z miejsca znajdującego się na
    terytorium Polski oraz towary dostarczane do ich miejsca przeznaczenia znajdującego się
    na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego UE to te same towary -
    wymienione szczegółowo na fakturze sprzedaży oraz dokumencie WZ.

    W związku z powyższym biorąc pod uwagę wskazane przez Wnioskodawczynię argumenty
    oraz przytoczoną linię interpretacyjną organów podatkowych oraz stanowisko sądów
    administracyjnych na temat możliwości dokumentowania WDT na potrzeby stosowania
    stawki 0% VAT według zasad wskazanych w ustawie o VAT, wskazana w opisie stanu
    faktycznego i przyszłego Dokumentacja upoważnia Spółkę do opodatkowania
    przedmiotowych WDT stawką 0% VAT.
    Spółka zwraca się z prośbą o potwierdzenie, że zaprezentowane przez nią stanowisko i
    rozumienie treści przepisów jest prawidłowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U.
    z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy
    miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1, 3 i 4 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
      Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się przez to terytoria państw
      członkowskich Unii Europejskiej (...).
      Przez terytorium państwa członkowskiego rozumie się terytorium państwa wchodzące
      w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami
      jak właściciel (...).
    Jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Według art. 13 ust. 1 ustawy:
      Przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5,
      rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w
      art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z
      zastrzeżeniem ust. 2-8.
    Stosownie do art. 13 ust. 2 ustawy:
      Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:
      1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby
      transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż
      terytorium kraju;

      2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest
      zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium
      państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
      3) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą
      podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na
      terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi w
      pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z
      przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy
      lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą;
      4) podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w
      innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem dostawy
      są nowe środki transportu.
    Na podstawie art. 13 ust. 6 ustawy:
      Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy jest
      podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od podatku
      na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, z zastrzeżeniem ust. 7.
    Dla uznania danej czynności za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów musi zaistnieć
    wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego, w
    wyniku dokonania dostawy tych towarów (przeniesienia prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel).
    Z informacji zawartych we wniosku wynika, że Spółka jest czynnym podatnikiem podatku
    od towarów i usług i jest zarejestrowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych
    w Polsce (podatnik VAT UE), prowadzi działalność polegającą na sprzedaży elektroniki
    (głównie smartfonów i komputerów marki (...)) i akcesoriów na rzecz klientów
    indywidualnych poprzez sieć ogólnopolskich salonów sprzedaży, jak i na rzecz klientów
    biznesowych, za którą odpowiada działający w ramach Spółki dział sprzedaży
    korporacyjnej (B2B). Transakcje z podmiotami zagranicznymi dokonywane są wyłącznie z
    kontrahentami, którzy posiadają właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji
    wewnątrzwspólnotowych, podali go Spółce i przeszli pozytywną weryfikację w systemie
    VIES. W każdym z przypadków będących przedmiotem wniosku miejscem rozpoczęcia
    transportu towarów jest terytorium Polski, a miejscem ich przeznaczenia (tj. zakończenia
    transportu) jest terytorium innego państwa członkowskiego UE - głównie Niemcy,
    Holandia i Belgia, ale nie można wykluczyć, że w przyszłości będą to również inne państwa
    należące do Unii Europejskiej. W ramach opisanych dostaw towary nie są transportowane
    przy użyciu własnych środków transportu Spółki lub kontrahentów. W zależności od
    ustaleń, jedna ze stron organizuje transport, angażując jedną z firm kurierskich (takich jak
    (...)). W niektórych przypadkach towar będący przedmiotem dostawy jest transportowany
    do magazynu lub centrum logistycznego podmiotu trzeciego, który działa na rzecz
    kontrahenta. W każdym z przypadków będących przedmiotem wniosku miejscem
    rozpoczęcia transportu towarów jest terytorium Polski, a miejscem ich przeznaczenia (tj.
    zakończenia transportu) jest terytorium innego państwa członkowskiego UE. Informacje o
    dokonywanych WDT Spółka wykazuje w składanych prawidłowo i terminowo informacjach
    podsumowujących. W celu zastosowania stawki 0% podatku VAT z tytułu WDT, Spółka
    gromadzi dokumenty mające potwierdzać, że towary zostały wywiezione z kraju i
    dostarczone do odbiorcy na terytorium innego państwa członkowskiego UE niż Polska.
    Spółka pragnie wprowadzić ujednolicony sposób dokumentowania przemieszczenia
    towarów w tym zakresie. W związku z tym, do transakcji WDT Spółka posiada i będzie
    posiadać w przyszłości następujące rodzaje dokumentów (Dokumentacja):
    1. podstawowe (art. 42 ust. 3 ustawy o VAT):
    a. specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku wynikająca z faktury sprzedaży oraz
    dokumentu WZ; faktury WDT wystawiane przez Wnioskodawczynię zawierają m.in.
    następujące informacje: dane Wnioskodawczyni oraz nabywcy (w tym właściwe i ważne

    numery VAT-UE obu podmiotów), numer i datę wystawienia faktury, oznaczenie towaru
    (np. nazwa/opis/kod towaru) oraz ilość poszczególnych towarów; dokumenty WZ
    wystawiane przez Wnioskodawczynię zawierają m.in.:
        nazwa magazynu Spółki,
        dane kontrahenta i odbiorcy (jeśli towar jest wysyłany do magazynu albo na adres
        inny niż adres kontrahenta),
        oznaczenie towaru (kod i nazwa),
        ilość wydanego towaru.
    b. dokument przewozowy otrzymany od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za
    wywóz towarów z terytorium kraju w postaci listu przewozowego, zazwyczaj w wersji
    elektronicznej; dostarczane przez przewoźników listy przewozowe zawierają w
    szczególności następujące informacje:
        dane nadawcy (Spółki) ze wskazaniem adresu wysyłki (magazyn znajdujący się na
        terytorium Polski);
        dane odbiorcy (kontrahenta) ze wskazaniem adresu doręczenia;
        liczba paczek,
        waga przesyłki,
        numer paczki,
        kod kreskowy przyporządkowany do każdej paczki.
    c. wydruk ze strony internetowej przewoźnika, pozwalający na monitoring przesyłki po
    numerze paczki znajdującym się w liście przewozowym, potwierdzający doręczenie paczki
    na terenie danego państwa Unii Europejskiej; w zależności od firmy kurierskiej, wydruk
    może wskazywać miasto doręczenia przesyłki albo miasto, w którym znajduje się ostatnia
    sortownia (centrum przeładunkowe przewoźnika) przed doręczeniem paczki do klienta,
    znajdująca się zazwyczaj w odległości kilkunastu kilometrów od miejsca doręczenia; oba te
    miejsca (sortownia i adres doręczenia) leżą na terytorium tego samego państwa
    członkowskiego.
    2. uzupełniające (art. 42 ust. 11 ustawy o VAT):
    a. oświadczenie w formie pisemnej lub elektronicznej potwierdzające przyjęcie przez
    nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju - w
    przypadku, gdy za transport odpowiada nabywca (klient); w oświadczeniu znajdują się
    następujące dane:
        nazwa i adres dostawcy (Spółki),
        nazwa i adres nabywcy oraz adres dostawy,
        określenie towarów i ich ilości (kody towarów z nazwą),
        wskazanie numerów faktur objętych dostawą,
        wskazanie numerów paczek,
        potwierdzenie otrzymania towarów przez nabywcę w miejscu wskazanym w
        oświadczeniu, wskazanie daty doręczenia,
        oświadczenie nabywcy o następującej treści: „Nabywca potwierdza, że towary
        będące przedmiotem dostaw(y) zgodnie z powyższym zestawieniem, zostały
        doręczone do wskazanego kraju doręczenia oraz - w przypadku bezpośredniej jego

        odsprzedaży, że prawo do rozporządzania towarem jak właściciel zostało
        przeniesione na kolejnego nabywcę już poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej”.
    b. w przypadku, gdy za transport odpowiada Spółka - mailowe potwierdzenie z nabywcą,
    że towar dotarł na miejsce przeznaczenia.
    Celem udokumentowania przemieszczenia towarów z Polski do innego kraju Unii
    Europejskiej Spółka posiada i będzie posiadać w przyszłości komplet dokumentów
    opisanych powyżej.
    Państwa wątpliwości w analizowanej sprawie dotyczą określenia czy Spółka będzie
    uprawniona do zastosowania stawki podatku VAT w wysokości 0% właściwej dla
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na podstawie dokumentów opisanych we
    wniosku.
    Wskazać należy, że w kwestii dokumentacji uprawniającej do zastosowania stawki
    podatku w wysokości 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów od 1 stycznia 2020
    r. zastosowanie mają przepisy rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/1912 z 4
    grudnia 2018 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 282/2011 w
    odniesieniu do niektórych zwolnień związanych z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi
    (Dz. Urz. UE L Nr 311 z 7.12.2018, s. 10), zwanego dalej rozporządzeniem 2018/1912.
    Rozporządzenie 2018/1912 ma zasięg ogólny, wiąże w całości i jest bezpośrednio
    stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Rozporządzenie 2018/1912
    wprowadza m.in. domniemania wzruszalne odnoszące się do dowodów wymaganych do
    zastosowania zwolnienia z prawem do odliczenia (stawki 0%) z tytułu
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
    Zgodnie z treścią art. 45a wprowadzonego rozporządzeniem 2018/1912:
      1. Do celów stosowania zwolnień ustanowionych w art. 138 dyrektywy 2006/112/WE
      domniemywa się, że towary zostały wysłane lub przetransportowane z państwa
      członkowskiego do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza jego terytorium, ale
      na terytorium Wspólnoty, w którymkolwiek z następujących przypadków:
      a) sprzedawca wskazuje, że towary zostały wysłane lub przetransportowane przez
      niego lub przez osobę trzecią działającą na jego rzecz, oraz sprzedawca jest w
      posiadaniu co najmniej dwóch niebędących ze sobą w sprzeczności dowodów, o
      których mowa w ust. 3 lit. a), które zostały wydane przez dwie różne strony, które są
      niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy, albo sprzedawca jest w
      posiadaniu jakichkolwiek pojedynczych dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a), wraz
      z jakimikolwiek pojedynczymi niebędącymi ze sobą w sprzeczności dowodami, o
      których mowa w ust. 3 lit. b), potwierdzających wysyłkę lub transport, które zostały
      wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od
      sprzedawcy i od nabywcy;
      b) sprzedawca jest w posiadaniu następujących dokumentów:
      (i) pisemnego oświadczenia nabywcy potwierdzającego, że towary zostały wysłane lub
      przetransportowane przez nabywcę lub przez osobę trzecią działającą na rzecz
      nabywcy, oraz wskazującego państwo członkowskie przeznaczenia towarów; takie
      pisemne oświadczenie określa: datę wystawienia; nazwę lub imię i nazwisko oraz
      adres nabywcy; ilość i rodzaj towarów; datę i miejsce przybycia towarów; w przypadku
      dostawy środków transportu, numer identyfikacyjny środków transportu; oraz
      identyfikację osoby przyjmującej towary na rzecz nabywcy; oraz
      (ii) co najmniej dwóch niebędących ze sobą w sprzeczności dowodów, o których mowa
      w ust. 3 lit. a), które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od
      siebie nawzajem, od sprzedawcy i nabywcy, lub jakichkolwiek pojedynczych dowodów,
      o których mowa w ust. 3 lit. a), wraz z jakimikolwiek pojedynczymi niebędącymi ze
      sobą w sprzeczności dowodami, o których mowa w ust. 3 lit. b), potwierdzających

      transport lub wysyłkę, które zostały wydane przez dwie różne strony, które są
      niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy.
      Nabywca dostarcza sprzedawcy pisemne oświadczenie, o którym mowa w lit. b) ppkt
      (i), do dziesiątego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła
      dostawa.
      2. Organ podatkowy może obalić domniemanie przyjęte na podstawie ust. 1.
      3. Do celów ust. 1 następujące dokumenty są akceptowane jako dowód wysyłki lub
      transportu:
      a) dokumenty odnoszące się do wysyłki lub transportu towarów, takie jak podpisany
      list przewozowy CMR, konosament, faktura za towarowy przewóz lotniczy lub faktura
      od przewoźnika towarów;
      b) następujące dokumenty:
      (i) polisa ubezpieczeniowa w odniesieniu do wysyłki lub transportu towarów lub
      dokumenty bankowe potwierdzające zapłatę za wysyłkę lub transport towarów;
      (ii) dokumenty urzędowe wydane przez organ władzy publicznej, na przykład
      notariusza, potwierdzające przybycie towarów do państwa członkowskiego
      przeznaczenia;
      (iii) poświadczenie odbioru wystawione przez prowadzącego magazyn w państwie
      członkowskim przeznaczenia, potwierdzające składowanie towarów w tym państwie
      członkowskim.
    Jednakże wskazać należy, że niespełnienie warunków wprowadzonych ww.
    rozporządzeniem nie oznacza, że stawka 0% nie będzie miała zastosowania. W takiej
    sytuacji dostawca będzie musiał udowodnić w inny sposób, zgodnie z dotychczasowymi
    przepisami ustawy, że warunki zastosowania stawki 0% zostały spełnione.
    W myśl art. 41 ust. 3 ustawy:
      W wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0%, z
      zastrzeżeniem art. 42.
    Stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy:
      Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki
      podatku 0%, pod warunkiem że:
      1) podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny
      numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo
      członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla
      podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi;
      2) podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres
      rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące
      przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i
      dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium
      kraju;
      3) podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów,
      jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.
    Warunki te muszą być spełnione łącznie. Spełnienie pierwszego z nich ma zagwarantować,
    że czynność zostanie potraktowana jako wewnątrzwspólnotowe nabycie w kraju odbiorcy
    i zostanie tam faktycznie opodatkowana, a drugi wskazuje, że istotnie nastąpił wywóz
    towarów z jednego państwa członkowskiego (z kraju) i jego transport (przemieszczenie) do
    innego państwa członkowskiego. Istotą transakcji wewnątrzwspólnotowych jest faktyczne
    opodatkowanie dostawy towaru w państwie przeznaczenia (do którego towar jest
    docelowo przemieszczany). Dostawa, która następuje na terytorium państwa dostawcy

    towarów, jest opodatkowana stawką 0%, a w państwie nabywcy następuje opodatkowanie
    tej dostawy według stawki podatku tam właściwej. Transakcja opodatkowana w ten
    sposób ma na celu uniknięcie zakłócania konkurencji, powodowanego podwójnym
    opodatkowaniem lub brakiem opodatkowania. Jednak zastosowanie stawki 0% przy
    wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów uzależnione jest także od zarejestrowania
    podatnika jako podatnika VAT UE, najpóźniej w momencie składania deklaracji
    uwzględniającej daną dostawę.
    W myśl art. 42 ust. 1a ustawy:
    Stawka podatku, o której mowa w ust. 1, nie ma zastosowania, jeżeli:
      1) podatnik nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1 lub ust. 3
      pkt 1, lub
      2) złożona informacja podsumowująca nie zawiera prawidłowych danych dotyczących
      wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów zgodnie z wymogami, o których mowa w
      art. 100 ust. 8
      – chyba że podatnik należycie na piśmie wyjaśnił uchybienie naczelnikowi urzędu
      skarbowego.
    Podstawowe znaczenie dla udokumentowania wywozu towarów w ramach
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, realizowanej z udziałem przewoźnika lub
    spedytora odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, mają dokumenty
    wymienione w art. 42 ust. 3 ustawy.
    Zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy:
      Dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie
      potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej
      dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa
      członkowskiego innym niż terytorium kraju:
      1) dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego
      za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary
      zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa
      członkowskiego inne niż terytorium kraju – w przypadku gdy przewóz towarów jest
      zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),
      2) (uchylony),
      3) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku,
      4) (uchylony),
      – z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.
    Jednak w myśl art. 42 ust. 11 ustawy:
      W przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają
      jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa
      członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w
      ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa
      wewnątrzwspólnotowa, w szczególności:
      1) korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie;
      2) dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;
      3) dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa
      ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim
      przypadku inny – dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania;
      4) dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa
      członkowskiego innym niż terytorium kraju.

    Należy wskazać, że jeżeli wywóz towarów następuje w wyniku dokonania transakcji z
    ustalonym nabywcą, w celu dostawy, tj. przeniesienia na konkretny podmiot prawa do
    rozporządzania wywożonym towarem jak właściciel, zachodzi wówczas
    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, której po stronie nabywcy odpowiada
    wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie. Podkreślić należy, że
    zakwalifikowanie danej transakcji jako dostawy wewnątrzwspólnotowej, na podstawie art.
    13 ust. 1 ustawy, wymaga czasowego i materialnego związku pomiędzy dostawą danego
    towaru i jego transportem.
    W związku z tym istotne jest to, aby ww. dokumenty zawierały informacje, z których
    wynika, że określony towar został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa
    członkowskiego. Ponadto, dokumenty, o których mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, mają
    łącznie potwierdzać określony fakt, co oznacza, że zebrane razem mają dać jednoznaczną
    informację, której wymaga ten przepis.
    Brzmienie art. 42 ust. 3 ustawy wskazuje na podstawowy katalog dokumentów,
    potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę do nabywcy na terytorium
    innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami
    określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Nie oznacza to jednak, że dla potwierdzenia tej
    okoliczności wymagane jest „łączne” posiadanie wszystkich typów dokumentów
    wymienionych w powyższych przepisach, o ile posiadane dokumenty jednoznacznie
    potwierdzają dostarczenie nabywcy towarów na terytorium innego państwa
    członkowskiego. Przepisy te określają rodzaje dokumentów, których posiadanie
    gwarantuje podatnikom bezpieczne stosowanie stawki preferencyjnej w dostawach
    wewnątrzwspólnotowych. Istotne jest aby dokumenty zawierały informacje, z których
    wynika, że określony towar został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa
    członkowskiego niż terytorium kraju. Dokumenty mają łącznie potwierdzać określony fakt,
    co oznacza, że zebrane razem mają dać jednoznaczną informację, że określony towar
    został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa członkowskiego niż terytorium
    kraju.
    Powyższe rozważania potwierdza uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11
    października 2010 r., sygn. akt I FPS 1/10, w której Sąd podkreślił, że
    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów jest przede wszystkim jedną z czynności
    opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, o czym stanowi art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy.
    Co do zasady, polega ona na wywozie towarów z terytorium kraju (Polski), w wykonaniu
    czynności określonych w art. 7, czyli dostawy towarów, na terytorium innego państwa
    członkowskiego, w określonych w ustawie warunkach. Wewnątrzwspólnotowa dostawa
    towarów, przy spełnieniu określonych w ustawie przesłanek, podlega opodatkowaniu
    według stawki 0% (tzw. wspólnotowe zwolnienie z prawem do odliczenia), co z jednej
    strony powoduje, że transakcja wywozu towaru z Polski do innego kraju członkowskiego
    nie jest obciążana podatkiem, a jednocześnie dostawcy pozwala na odzyskanie podatku
    uiszczonego przy nabyciu tego towaru, co zapewnia realizację zasady neutralności
    podatku od towarów i usług. Zasada ta obowiązuje jednak tylko wówczas, gdy w wyniku
    tej transakcji (wywozu) obowiązek naliczenia podatku ciąży na nabywcy towaru (w innym
    państwie członkowskim), w wyniku wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru (WNT) na
    terenie jego kraju (zasada opodatkowania w kraju przeznaczenia, konsumpcji). NSA
    stwierdził, że samo brzmienie art. 42 ust. 3 i 4 ustawy wskazuje na podstawowy katalog
    dokumentów potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę na terytorium
    innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami
    określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Tym samym, zdaniem Sądu, w świetle art. 42 ust. 1,
    3 i 11 ustawy dla zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów
    wystarczającym jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art.
    42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami, wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub
    innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 Ordynacji
    podatkowej, o ile łącznie potwierdzają fakt dostawy do nabywcy znajdującego się na
    terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

    Ponadto należy zauważyć, że ustawa nie zawiera definicji „dokumentu przewozowego”.
    Nawiązując do cyt. art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy, dokument ten powinien być dowodem
    potwierdzającym, że towar będący przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy został
    wywieziony z terytorium kraju i dostarczony do nabywcy na terytorium państwa
    członkowskiego inne niż terytorium kraju. List przewozowy opisany w Rozdziale III
    Konwencji Genewskiej o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów
    (CMR) z dnia 19 maja 1956 r. (Dz. U. z 1962 r. Nr 49, poz. 238, z późn. zm.), jest
    niewątpliwie dowodem zawarcia umowy przewozu. Zgodnie z art. 4 oraz art. 9 Konwencji
    Genewskiej list przewozowy stanowi dowód zawarcia umowy przewozu, warunków tej
    umowy oraz przyjęcia towaru przez przewoźnika, o ile nie zostanie przeprowadzony
    dowód przeciwny.
    Brak, nieprawidłowość lub utrata listu przewozowego nie wpływa na istnienie ani na
    ważność umowy przewozu, która mimo to podlega przepisom Konwencji. Zatem, sama
    Konwencja również nie ogranicza możliwości przeprowadzania dowodu w zakresie
    przewozu towarów tylko do listu przewozowego.
    Wobec powyższego dokumentem przewozowym, o którym mowa w art. 42 ust. 3 pkt 1
    ustawy, może być każdy dokument otrzymany od przewoźnika (spedytora), z którego
    jednoznacznie wynika, że towary będące przedmiotem dostawy zostały wywiezione i
    dostarczone nabywcy do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa
    członkowskiego innego niż terytorium kraju. Dokumentem tym może być więc zarówno
    tradycyjny list przewozowy, jak i każdy inny dokument spełniający warunki formalne i
    potwierdzający dokonanie dostawy towaru do nabywcy.
    Zatem mając na uwadze powołane powyżej przepisy oraz uchwałę Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, należy stwierdzić, że dla zastosowania stawki 0% dla
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów wystarczającym jest na gruncie polskich
    przepisów, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3
    ustawy, uzupełnione dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Dla
    udokumentowania takiej dostawy podatnik może także posiadać inne dowody w formie
    dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja
    podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111), zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić
    wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.
    Podsumowując, dla zastosowania stawki podatku w wysokości 0% podatnik musi posiadać
    w swojej dokumentacji dowody, które łącznie potwierdzą fakt wywiezienia z terytorium
    kraju i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do
    nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium
    kraju.
    Przy czym przepisy regulujące prawo do zastosowania preferencyjnej stawki podatku nie
    określają formy dokumentów potwierdzających wywiezienie i dostarczenie towarów
    będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy. Obowiązujące w tym zakresie
    przepisy nie uzależniają zastosowania stawki 0% od posiadania oryginałów dokumentów
    w formie papierowej. Skoro przepisy nie stanowią o ich formie, stąd można wnioskować,
    że każda forma jest dopuszczalna, pod warunkiem, że autentyczność tych dokumentów
    została uprawdopodobniona. W dobie szeroko rozwiniętych technik komunikacji nie ma
    podstaw, aby odmawiać mocy dowodowej dokumentowi sporządzonemu i przesłanemu w
    formie elektronicznej. Jeżeli zatem jest to dokument udostępniony w formie
    elektronicznej, e-mail, lub jako skan dokumentu załączony do wiadomości e-mail
    otrzymanej od przewoźnika lub kontrahenta, niebudzący wątpliwości co do jego
    autentyczności, może on stanowić dowód, o którym mowa w powołanych przepisach
    ustawy. Należy zatem przyjąć, że każda forma dokumentu jest dopuszczalna, pod
    warunkiem, że autentyczność i integralność z dokumentami źródłowymi została
    wystarczająco uprawdopodobniona. Dokumenty powinny jednoznacznie dowodzić
    dostarczenie towarów do ich odbiorcy na terytorium państwa członkowskiego innym niż
    terytorium kraju.

    Ponadto wskazać należy, że faktura sprzedaży wypełnia znamiona specyfikacji, tj. zawiera
    dane dotyczące w szczególności nazwy i ilości towarów będącego przedmiotem dostawy,
    umożliwiając jego identyfikację.
    Za możliwością uznania, iż faktura stanowi specyfikację poszczególnych sztuk ładunku,
    przemawia ugruntowana w tym zakresie praktyka organów podatkowych oraz sądów
    administracyjnych. Dla przykładu, w wyroku z 9 grudnia 2009 r. o sygn. I FSK 1388/08,
    Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż: „(...) nie wydaje się, by podatnik był zmuszony
    do posiadania w swej dokumentacji odrębnej specyfikacji dostarczanych w ramach VAT
    towarów, jeśli specyfikacja taka została zawarta w fakturze VAT. (...). Jeżeli na fakturze
    wskazano dane, jakie powinna zawierać specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku (tj. m.
    in. nazwę i ilość towarów), faktura taka w istocie stanowi specyfikację poszczególnych
    sztuk ładunku. (...) posiadanie w takim przypadku odrębnej od faktury specyfikacji
    poszczególnych sztuk ładunku nie jest konieczne do zastosowania 0% VAT w przypadku
    WDT (...)”.
    Jak wynika z opisu sprawy, celem udokumentowania przemieszczenia towarów z Polski do
    innego kraju Unii Europejskiej Spółka posiada i będzie posiadać w przyszłości komplet
    dokumentów:
    1. podstawowe (art. 42 ust. 3 ustawy o VAT):
    a. specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku wynikająca z faktury sprzedaży oraz
    dokumentu WZ; faktury WDT wystawiane przez Wnioskodawczynię zawierają m.in.
    następujące informacje: dane Wnioskodawczyni oraz nabywcy (w tym właściwe i ważne
    numery VAT-UE obu podmiotów), numer i datę wystawienia faktury, oznaczenie towaru
    (np. nazwa/opis/kod towaru) oraz ilość poszczególnych towarów; dokumenty WZ
    wystawiane przez Wnioskodawczynię zawierają m.in.:
        nazwa magazynu Spółki,
        dane kontrahenta i odbiorcy (jeśli towar jest wysyłany do magazynu albo na adres
        inny niż adres kontrahenta),
        oznaczenie towaru (kod i nazwa),
        ilość wydanego towaru.
    b. dokument przewozowy otrzymany od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za
    wywóz towarów z terytorium kraju w postaci listu przewozowego, zazwyczaj w wersji
    elektronicznej; dostarczane przez przewoźników listy przewozowe zawierają w
    szczególności następujące informacje:
        dane nadawcy (Spółki) ze wskazaniem adresu wysyłki (magazyn znajdujący się na
        terytorium Polski);
        dane odbiorcy (kontrahenta) ze wskazaniem adresu doręczenia;
        liczba paczek,
        waga przesyłki,
        numer paczki,
        kod kreskowy przyporządkowany do każdej paczki.
    c. wydruk ze strony internetowej przewoźnika, pozwalający na monitoring przesyłki po
    numerze paczki znajdującym się w liście przewozowym, potwierdzający doręczenie paczki
    na terenie danego państwa Unii Europejskiej; w zależności od firmy kurierskiej, wydruk
    może wskazywać miasto doręczenia przesyłki albo miasto, w którym znajduje się ostatnia
    sortownia (centrum przeładunkowe przewoźnika) przed doręczeniem paczki do klienta,
    znajdująca się zazwyczaj w odległości kilkunastu kilometrów od miejsca doręczenia; oba te

    miejsca (sortownia i adres doręczenia) leżą na terytorium tego samego państwa
    członkowskiego.
    2. uzupełniające (art. 42 ust. 11 ustawy o VAT):
    a. oświadczenie w formie pisemnej lub elektronicznej potwierdzające przyjęcie przez
    nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju - w
    przypadku, gdy za transport odpowiada nabywca (klient); w oświadczeniu znajdują się
    następujące dane:
        nazwa i adres dostawcy (Spółki),
        nazwa i adres nabywcy oraz adres dostawy,
        określenie towarów i ich ilości (kody towarów z nazwą),
        wskazanie numerów faktur objętych dostawą,
        wskazanie numerów paczek,
        potwierdzenie otrzymania towarów przez nabywcę w miejscu wskazanym w
        oświadczeniu, wskazanie daty doręczenia,
        oświadczenie nabywcy o następującej treści: „Nabywca potwierdza, że towary
        będące przedmiotem dostaw(y) zgodnie z powyższym zestawieniem, zostały
        doręczone do wskazanego kraju doręczenia oraz - w przypadku bezpośredniej jego
        odsprzedaży, że prawo do rozporządzania towarem jak właściciel zostało
        przeniesione na kolejnego nabywcę już poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej”.
    b. w przypadku, gdy za transport odpowiada Spółka - mailowe potwierdzenie z nabywcą,
    że towar dotarł na miejsce przeznaczenia.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości należy uznać, że gromadzone przez Spółkę
    dokumenty będą stanowić dowody dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej na rzecz
    kontrahentów zagranicznych, które łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących
    przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywców na terytorium
    państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.
    Tym samym, ww. dokumenty wskazane przez Spółkę we wniosku, przy spełnieniu
    pozostałych warunków z art. 42 ust. 1 ustawy będą upoważniać Spółkę do zastosowania
    stawki podatku w wysokości 0% w odniesieniu do tych wewnątrzwspólnotowych dostaw
    towarów (WDT).
    Zatem Państwa stanowisko należy uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Informujemy, że wydając interpretację nie przeprowadzamy postępowania dowodowego i
    opieramy się wyłącznie na elementach zdarzenia przedstawionych we wniosku. Wszystkie
    gromadzone dokumenty na okoliczność przemieszczania towarów z Polski do innego
    kraju mogą być przedmiotem postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź
    kontroli celno-skarbowej, przeprowadzanej przez właściwy organ podatkowy.
    Ponadto należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym

    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w
    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą
    aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach
    wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.