Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.528.2025.1.AJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2026-01-02
Teza: Dotyczy ustalenia, czy planowane rozwiązanie Spółki bez
likwidacji oraz wydanie w naturze Majątku, będzie neutralne
dla Spółki i nie będzie skutkowało powstaniem przychodu dla
Spółki na gruncie ustawy o CIT.
Słowa kluczowe: majątek-składniki majątku
przychód-powstanie przychodu
rozwiązanie
spółki-spółka komandytowa
świadczenie-świadczenie w naturze
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia stanowiące
przychód-Świadczenia w naturze i świadczenia
nieodpłatne
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 14a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 listopada 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie
    ustalenia, czy Spółka, w związku z jej rozwiązaniem, poprzez podział majątku w naturze i
    przeniesienie majątku Spółki na dotychczasowych wspólników będzie zobowiązana, na
    mocy art. 14a ustawy o CIT do rozpoznania przychodu.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A Spółka komandytowa (dalej jako Spółka, Wnioskodawca, Podatnik) jest polskim
    rezydentem podatkowym, rozliczającym się od całości swoich dochodów w Polsce. Spółka
    zarejestrowana jest nadto jako podatnik VAT czynny. Spółka posiada obecnie dwóch
    wspólników: Fundację Rodzinną (...) (działająca zgodnie z przepisami ustawy z dnia 26
    stycznia 2023 r. o fundacji rodzinnej - dalej także: „Fundacja” - komandytariusz) oraz
    osobę fizyczną (komplementariusz).
    Majątek Spółki stanowią obecnie środki pieniężne (Spółka prowadzi działalność w zakresie
    najmu), umowy najmu zawarte przez Spółkę, nieruchomości wniesione do Spółki przez
    poszczególnych Wspólników oraz zobowiązania wobec kontrahentów. Wskazać należy, iż
    nieruchomości, o których mowa powyżej zostały wniesione w formie aportu - jako wkład
    rzeczowy, w ramach zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
    Spółka zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa prowadzi pełne księgi i wszystkie
    zdarzenia gospodarcze mają odzwierciedlenie w Rachunku zysków i strat jak również w
    Bilansie. Księgi prowadzone są zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w tym
    ustawy o rachunkowości.
    W najbliższym czasie planowane jest rozwiązanie Spółki, zgodnie z zasadami
    przewidzianymi w Kodeksie spółek handlowych, wskutek której Spółka wyda wspólnikom
    majątek w naturze. Majątek spółki obejmować będzie m.in. środki finansowe pozostałe w
    Spółce oraz majątek w postaci nieruchomości - a zasady jego wydania uregulowane
    zostaną w uchwale o rozwiązaniu spółki, tj. własność majątku spółki zostanie przeniesiona
    na rzecz jej wspólników. W uchwale wskazane zostanie wprost, że rozwiązanie następuje
    poprzez podział majątku w naturze. Spółka na moment podjęcia uchwały o jej rozwiązaniu
    nie ma zobowiązań względem wspólników, które to zobowiązania miałyby być
    uregulowane poprzez świadczenie niepieniężne. Spółka bowiem mocą jednej czynności:
    uchwały o rozwiązaniu spółki i podziale jej majątku, traci być prawny.
    Rozwiązanie Spółki nastąpi zgodnie z zasadami określonymi w Kodeksie spółek
    handlowych oraz Umowie Spółki.

## Pytanie

Czy Spółka, w związku z jej rozwiązaniem, poprzez podział majątku w naturze i
    przeniesienie majątku Spółki na dotychczasowych wspólników będzie zobowiązana, na
    mocy art. 14a ustawy o CIT do rozpoznania przychodu?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Spółka stoi na stanowisku, iż w opisanym stanie faktycznym nie jest zobowiązana do
    rozpoznania przychodu podatkowego z tytułu wydania obecnym Wspólnikom majątku w
    naturze, a tym samym do zapłaty podatku dochodowego z tytułu tej transakcji.

    W pierwszej kolejności odnieść należy się do sposobów zakończenia bytu spółki
    komandytowej, które uregulowane są w przepisach Kodeksu spółek handlowych. Do
    zakończenia bytu spółki komandytowej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące
    likwidacji spółki jawnej - art. 103 w zw. z art. 58 i art. 67 Kodeksu spółek handlowych.
    Ustawodawca przewidział zatem możliwość zakończenia bytu spółki komandytowej albo
    poprzez przeprowadzenie procesu jej likwidacji, albo poprzez jej rozwiązanie. W art. 67 § 1
    KSH Ustawodawca przewidział bowiem, iż „w przypadkach określonych w art. 58 należy
    przeprowadzić likwidację spółki, chyba że wspólnicy uzgodnili inny sposób zakończenia
    działalności spółki”. Oba te „tryby” w odmienny sposób regulują cały proces związany z
    ustaniem bytu Spółki. Likwidacja spółki jest bowiem procesem, w trakcie którego
    prowadzone są czynności likwidacyjne zmierzające do zakończenia bieżących interesów
    spółki, podczas których likwidatorzy dążą do ściągnięcia wierzytelności, wypełnienia
    zobowiązań i upłynnienia majątku Spółki (chociaż jak wskazuje doktryna i orzecznictwo
    sprzedaż majątku likwidowanej spółki nie jest konieczna). W toku tej likwidacji następuje
    także określenie sposobu podziału majątki likwidowanej spółki. Z kolei „inny sposób
    zakończenia działalności spółki”, który znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie, pomija
    w całości proces likwidacji spółki, a spółka traci byt w uzgodnienia innego trybu jej
    rozwiązania. W sprawie objętej niniejszym wnioskiem jest to podjęcie uchwały o
    rozwiązaniu spółki bez prowadzenia procesu jej likwidacji - spółka traci byt wraz z jej
    podjęciem.
    Oba te tryby niosą także odmienne skutki prawne. Likwidacja (proces likwidacyjny)
    rozumiana jest zatem jako rodzaj postępowania zmierzający do oddłużenia majątku spółki
    (tak, aby pozostały same aktywa) tj. zaspokojenia lub zabezpieczenia wierzycieli oraz
    podziału pozostałej części majątku spółki między wspólników a w efekcie rozwiązania
    spółki. Natomiast „inny sposób zakończenia działalności” polega na porozumieniu co do
    podziału majątku, sposobu zaspokojenia i zabezpieczenia majątku, zasad
    odpowiedzialności za część zobowiązań, w końcu może to być ustalenie metody podziału
    majątku w naturze (in natura) poprzez odpowiedni podział składników majątkowych
    między wspólników bez konieczności spieniężenia majątku spółki.
    Proces likwidacyjny spółki jest sformalizowany, wymaga przeprowadzenia szeregu
    czynności, podczas, gdy inny sposób zakończenia bytu spółki (poprzez podjęcie uchwały)
    nie jest tak sformalizowany. Jak wskazuje MF (https://www.biznes.gov.pl/pl/portal/0078)
    „jeśli zachodzą przyczyny uzasadniające rozwiązanie spółki, wspólnicy, zamiast
    czasochłonnego postępowania likwidacyjnego, mogą zakończyć działalność spółki w inny
    sposób pod warunkiem, że podejmą taką decyzję jednomyślnie. Taki tryb pozwala
    oszczędzić czas oraz ograniczyć koszty, między innymi z uwagi na brak obowiązku
    sporządzenia bilansów na dzień rozpoczęcia i zakończenia likwidacji. Inny sposób
    zakończenia działalności spółki może polegać na przejęciu majątku spółki przez jednego
    lub kilku wspólników lub sprzedaży całego majątku spółki i dokonaniu spłaty zobowiązań”.
    W trybie uproszczonym zatem nie dochodzi do konieczności sporządzenia tzw.
    „sprawozdań likwidacyjnych”.
    Kolejno wskazać należy, iż stosownie do art. 5 ustawy o fundacji rodzinnej fundacja
    rodzinna może wykonywać działalność gospodarczą w zakresie przystępowania do spółek
    handlowych (w tym spółki kapitałowej), funduszy inwestycyjnych, spółdzielni oraz
    podmiotów o podobnym charakterze, mających swoją siedzibę w kraju albo za granicą, a
    także uczestnictwa w tych spółkach, funduszach, spółdzielniach oraz podmiotach. Może
    również nabywać i zbywać papiery wartościowe, instrumenty pochodne i prawa o
    podobnym charakterze. Ponadto, jak wynika z powołanego przepisu, fundacja rodzinna
    może wykonywać działalność gospodarczą w zakresie najmu, dzierżawy lub udostępniania
    mienia do korzystania na innej podstawie czy zbywania mienia, o ile mienie to nie zostało
    nabyte wyłącznie w celu dalszego zbycia.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o CIT „przedmiotem opodatkowania podatkiem
    dochodowym jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych

    oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa
    w art. 21, art. 22 i art. 24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód”. W myśl natomiast
    art. 7 ust. 2 ustawy „dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i,
    art. 24a, art. 24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych
    z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym.
    Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze
    źródła przychodów”. Opodatkowanie podatkiem dochodowym wystąpi zatem w stosunku
    do tych kategorii, które zgodnie z cytowanymi przepisami, stanowią odpowiednio dochód
    albo przychód. Jeśli określonej kategorii nie można zgodnie z ustawą o CIT uznać ani za
    przychód, ani też za dochód podatkowy, to kategoria ta nie będzie podlegała
    opodatkowaniu.
    W myśl art. 12 ust. 3 ustawy o CIT „za przychody związane z działalnością gospodarczą i z
    działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za
    przychody uzyskane z zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa
    w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze
    faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat
    i skont”. Przepis art. 12 ustawy o CIT, regulujący kwestię przychodów, nie wymienia źródeł
    przychodu, lecz określa zdarzenia, których wystąpienie powoduje powstanie obowiązku
    podatkowego. Wymienione w art. 12 ust. 1 kategorie uznane za przychód nie wyczerpują
    wszystkich kategorii, jakie mogą stanowić przychód i tworzą tym samym katalog otwarty,
    można zatem stwierdzić, że co do zasady przychodem jest każda wartość wchodząca do
    majątku podatnika, powiększająca jego aktywa, mająca definitywny charakter, którą może
    on rozporządzać jako własną. Aby zatem mówić o przychodzie zgodnie z ustawą o CIT
    wystąpić musi przysporzenie mające konkretny wymiar i definitywny charakter.
    Należy jednocześnie zwrócić uwagę na normę prawną wynikającą z art. 14a Ustawy o CIT,
    zgodnie z którą „w przypadku gdy podatnik przez wykonanie świadczenia niepieniężnego
    reguluje w całości albo w części zobowiązanie, w tym z tytułu zaciągniętej pożyczki
    (kredytu), dywidendy, umorzenia albo zbycia w celu umorzenia udziałów (akcji), podziału
    pomiędzy wspólników (akcjonariuszy) majątku likwidowanej spółki albo spółdzielni,
    przychodem takiego podatnika jest wysokość zobowiązania uregulowanego w
    następstwie takiego świadczenia. Jeżeli jednak wartość rynkowa świadczenia
    niepieniężnego jest wyższa niż wysokość zobowiązania uregulowanego tym świadczeniem,
    przychód ten określa się w wysokości wartości rynkowej świadczenia niepieniężnego.
    Przepisy art. 14 ust. 1-3 stosuje się odpowiednio.”. Uznać zatem należy, iż przepis ten
    odnosi się do instytucji datio in solutum, a więc sytuacji, gdy świadczenie rzeczowe
    zastępuje wykonanie zobowiązania pieniężnego, tzn. najpierw musi istnieć zobowiązanie
    pieniężne, które następnie zostanie wykonane przez spełnienie świadczenia
    niepieniężnego.
    Ustawy podatkowe nie definiują pojęcia „zobowiązania”, należy zatem posługiwać się jego
    powszechnym rozumieniem.
    Zgodnie z definicją słownikową „zobowiązanie” to
      - „stosunek prawny pomiędzy dłużnikiem a wierzycielem” - Słownik języka polskiego
        PWN;
      - „suma długów wynikających ze zobowiązania prawnego - stosunku między dłużnikiem
        a wierzycielem” Wielki słownik języka polskiego.
    Ustawa o rachunkowości definiuje „zobowiązanie” jako „wynikający z przeszłych zdarzeń
    obowiązek wykonania świadczeń o wiarygodnie określonej wartości, które spowodują
    wykorzystanie już posiadanych lub przyszłych aktywów jednostki” - art. 3 ust. 1 pkt 20
    ustawy o rachunkowości.
    Odnosząc powyższe do sposobu ustania bytu prawnego spółki komandytowej, przyjąć
    należy, iż o ile w trybie postępowania likwidacyjnego, z uwagi na jego specyfikę i
    podejmowanie czynności, zobowiązanie wobec wspólników powstaje w trakcie trwania

    spółki, o tyle do powstania zobowiązania nie dochodzi w trakcie trwania spółki w
    przypadku wyboru ustania bytu spółki w drodze uchwały o jej rozwiązaniu.
    Kolejno wskazać należy, iż zgodnie z art. 453 Kodeksu cywilnego, jeżeli dłużnik w celu
    zwolnienia się z zobowiązania (tzn. w sytuacji, w której zobowiązanie powstaje) spełnia za
    zgodą wierzyciela inne świadczenie, zobowiązanie wygasa. Jednakże, gdy przedmiot
    świadczenia ma wady, dłużnik obowiązany jest do rękojmi według przepisów o rękojmi
    przy sprzedaży. Celem datio in solutum jest zatem wygaśnięcie istniejących pomiędzy
    stronami zobowiązań poprzez spełnienie przez dłużnika świadczenia innego niż
    określonego w treści pierwotnej umowy. Zobowiązanie wygasa tak, jakby wygasło przez
    zwykłe wykonanie (np. przez zapłatę uzgodnionej pierwotnie kwoty), przy czym konieczną
    przesłanką wygaśnięcia zobowiązania - poza umową stron - jest rzeczywiste dokonanie
    świadczenia przez dłużnika.
    W ocenie Wnioskodawcy w okolicznościach stanu faktycznego nie ma pierwotnego
    zobowiązania, które miałoby być zrealizowane w formie świadczenia niepieniężnego. W
    przypadku spółki osobowej, w której nie dochodzi do procesu likwidacji zakończenie
    działalności spółki odbywa się poprzez podjęcie uchwały i podział jej majątku, nie tylko
    rzeczowego czy środków pieniężnych, ale również zobowiązań i należności, a także cesję
    obowiązujących pomiędzy Spółką a jej kontrahentami umów, w które to wstąpi wskazany
    w uchwale o rozwiązaniu spółki wspólnik.
    W ocenie Spółki, aby zastosować przywołany art. 14a ustawy o CIT musi dojść do
    kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek, tj. po pierwsze pomiędzy stronami musi
    istnieć stosunek zobowiązaniowy, na podstawie którego dłużnik obowiązany jest do
    zapłaty na rzecz wierzyciela określonej kwoty pieniędzy oraz po drugie zobowiązanie musi
    być uregulowane przez wykonanie świadczenia niepieniężnego (gdy podatnik przez
    wykonanie świadczenia niepieniężnego reguluje w całości lub w części zobowiązanie). W
    przedmiotowej sprawie nie wystąpi stosunek zobowiązaniowy, bowiem przekazanie
    majątku rozwiązywanej Spółki będą czynnościami jednostronnymi i nie następuje wskutek
    zaspokojenia świadczenia pieniężnego (takowe w ogóle nie powstało). Podział majątku
    spółki między wspólników jest czynnością o innym charakterze niż regulowanie
    zobowiązań, a przekazując majątek wspólnikowi, spółka realizuje obowiązki zakreślone
    przez Kodeks spółek handlowych.
    Jak zostało wskazane w stanie faktycznym rozwiązanie Spółki nastąpi zgodnie z zasadami
    określonymi w Kodeksie spółek handlowych oraz Umowie Spółki - tj. poprzez podjęcie
    uchwały o rozwiązaniu. Uchwała ta będzie regulowała także zasady rozdziału majtku
    pomiędzy jej wspólników.
    Odnosząc powyższe regulacje na grunt zaprezentowanego stanu faktycznego uznać
    należy, iż wskutek zakończenia funkcjonowania Spółki zobowiązana ona będzie przekazać
    jej Wspólnikom majątek pozostały na dzień (moment) podjęcia uchwały o rozwiązaniu
    Spółki. W skład majątku wchodziły będą m.in. nieruchomości, które zostały wniesione
    przez wspólników. Przeniesienie majątku Spółki do Fundacji w ramach przedstawionego
    zdarzenia przyszłego będzie czynnością neutralną podatkowo na gruncie ustawy o CIT,
    bowiem po pierwsze w trakcie trwania spółki nie dojdzie do powstania zobowiązania, nie
    nastąpi wykonanie świadczenia niepieniężnego w celu uregulowania zobowiązania.
    Zobowiązanie powstałe w momencie rozwiązania będzie miało zatem pierwotny i
    rzeczowy charakter, a przekazanie majątku Spółki nastąpi jako pierwotny sposób realizacji
    postanowień uchwały.
    W tym miejscu należy podnieść, iż przepis art. 14a ustawy o CIT należy rozumieć, w ten
    sposób, iż ma on zastosowanie „wówczas, gdy podatnik miał do spełnienia świadczenie
    wyrażone w pieniądzu, a spełnił świadczenie niepieniężne w celu wykonania zobowiązania
    pieniężnego” - tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 grudnia 2024 roku,
    sygn. akt II FSK 423/23. W przytoczonym wyroku Sad wyjaśnia, iż „przepis ten ma bowiem
    zastosowanie wówczas, gdy podatnik miał do spełnienia świadczenie wyrażone w
    pieniądzu, a spełnił świadczenie niepieniężne w celu wykonania zobowiązania

    pieniężnego. Wskazuje na to choćby sposób obliczenia wysokości przychodu. Co do
    zasady jest to wartość zobowiązania pieniężnego uregulowanego poprzez świadczenie
    niepieniężne (...) Stosownie do art. 286 § 2 k.s.h. majątek spółki pozostały po spłaceniu
    wierzycieli, dzieli się między wspólników w stosunku do ich udziałów. Przepis nie określa,
    czy podział powinien być dokonany po spieniężeniu majątku spółki czy też może być
    dokonany w naturze. Obowiązek upłynnienia majątku spółki przez likwidatorów nie jest
    bowiem bezwzględny (art. 282 k.s.h.). W piśmiennictwie wskazuje się, że nie ma
    przeszkód, aby rozliczenie ze wspólnikami nie następowało w gotówce w następstwie
    spieniężenia, ale przez podział składników in natura. Część wspólników może otrzymać
    środki pieniężne, inni majątkowe (A. Kidyba (w:) M. Dumkiewicz, A. Kidyba, Komentarz
    aktualizowany do art. 1-300 Kodeksu spółek handlowych, LEX/el. 2025, art. 286.). (...) Skoro
    Kodeks spółek handlowych dopuszcza podział majątku likwidowanej spółki w naturze lub
    w pieniądzu, to też i zobowiązanie likwidowanej spółki wobec jej wspólników może być
    albo zobowiązaniem o charakterze niepieniężnym, albo o charakterze pieniężnym.
    Jeśli, tak jak w tym przypadku, zgodnie z wolą jedynego wspólnika przekazanie majątku
    likwidowanej spółki miało nastąpić poprzez wydanie składników materialnych
                                    1składających się na przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 55 k.c., to art. 14a ust. 1 u.p.d.o.
    p. nie miał zastosowania do zdarzenia przyszłego. Wydanie majątku w naturze nie
    nastąpiło bowiem w celu spełnienia świadczenia, które pierwotnie miało charakter
    pieniężny. Przepis ten, jak wynika z jego treści, nie dotyczy każdej likwidacji spółki i
    podziału majątku, a jedynie sytuacji, gdy podział między wspólników miał nastąpić w
    pieniądzu (cały majątek miał być zbyty), a ostatecznie doszło do wydania w zamian
    majątku w naturze.”
    O konieczności kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek wypowiedział się także
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku 17 października 2024 roku, sygn. akt II FSK 133/22
    przyjmując tożsamo, tj.: „W art. 14a ust. 1 u.p.d.o.p. chodzi o spełnienie świadczenia
    niepieniężnego, ale w miejsce świadczenia pieniężnego, do którego podatnik był
    zobowiązany, o czym świadczy, po pierwsze użycie sformułowania o „wysokości
    zobowiązania”, a po wtóre przykładowe wymienienie wyłącznie zobowiązań o charakterze
    pieniężnym (pożyczka, kredyt, dywidenda itd.). Innymi słowy do zastosowania
    przedmiotowego przepisu dochodzi w sytuacji kumulatywnego spełnienia dwóch
    przesłanek. Pomiędzy stronami musi istnieć stosunek zobowiązaniowy, na podstawie
    którego dłużnik obowiązany jest do zapłaty na rzecz wierzyciela określonej kwoty
    pieniędzy oraz zobowiązanie musi być uregulowane przez wykonanie świadczenia
    niepieniężnego („gdy podatnik przez wykonanie świadczenia niepieniężnego reguluje w
    całości lub w części zobowiązanie”).”
    W tym samym tonie orzekają wojewódzkie sądy administracyjne np.:
    1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 15 lipca 2025 r. sygn. akt I SA
      /Kr 278/25 „Przepis art. 14a u.p.d.o.p. odnosi się do instytucji datio in solutum, a więc
      sytuacji, gdy świadczenie rzeczowe zastępuje wykonanie zobowiązania pieniężnego,
      tzn. najpierw musi istnieć zobowiązanie pieniężne, które następnie zostanie wykonane
      przez spełnienie świadczenia niepieniężnego. Uregulowanie zobowiązania z tytułu
      umorzenia udziałów poprzez wykonanie świadczenia niepieniężnego nie powoduje
      powstania przychodu na podstawie ww. przepisu.”
    2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 15 kwietnia 2025 r. sygn. akt I
      SA/Kr 143/25 „Zakładając w tej mierze racjonalność ustawodawcy przyjąć należy, że
      obecne zmodyfikowanie przez ustawodawcę tego przepisu ma jednak nadal wpisywać
      się w ten schemat a co za tym idzie przepis art. 14a ust. 1 u.p.d.o.p. w brzmieniu
      obecnie obowiązującym nie dotyczy każdej likwidacji spółki i podziału majątku lecz
      jedynie tej, gdy podział między wspólników miał nastąpić w pieniądzu a ostatecznie
      doszło do wydania w zamian majątku w naturze. Tym bardziej, że jak trafnie wskazała
      Skarżąca w pozostałym zakresie brzmienie tego przepisu nie uległo zmianie. Skoro zaś
      nie uległ zmianie sposób obliczenia wysokości przychodu i w dalszym ciągu jest to co

      do zasady wysokość zobowiązania pieniężnego uregulowanego w następstwie takiego
      świadczenia to w konsekwencji zmodyfikowane brzmienie przepisu poprzez art. 14a
      ust. 1 u.p.d.o.p. nie skutkuje tym, że spór, który wcześniej rozstrzygany był w sposób
      korzystny dla podatników, jest już nieaktualny. W tej sytuacji powtórzyć zatem wypada
      to, co dotychczasowe orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego przesądziło.” i
      dalej „Równocześnie podkreślić należy, że podział majątku likwidowanej spółki między
      wspólników jest czynnością o innym charakterze niż regulowanie zobowiązań. Podział
      pozostałego po uregulowaniu zobowiązań majątku spółki pomiędzy jej wspólników
      następuje na podstawie odpowiednich przepisów Kodeksu spółek handlowych. Nie
      poprzedza go powstanie zobowiązania spółki wobec wspólnika. Tymczasem, art. 14a u.
      p.d.o.p. nakazuje rozpoznanie przychodu w przypadku regulowania zobowiązań
      wynikających z zawarcia odpowiednich umów, np. umowy pożyczki, które
      spowodowały zaciągnięcie przez spółkę określonych zobowiązań, (zob., Podatek
      dochodowy od osób prawnych, Komentarz, red. K. Gil, A. Obońska, A. Wacławczyk, A.
      Walter, Warszawa 2016). W piśmiennictwie przyjmuje się, że likwidacyjne wydanie
      majątku spółki nie jest stosunkiem umownym pomiędzy wierzycielem i dłużnikiem, a
      tylko taka relacja mogłaby stanowić o wystąpieniu przychodu. Jest to czynność
      techniczna będąca częścią procesu likwidacyjnego. Wydanie majątku jest ostatnią
      czynnością spółki związaną z jej mieniem. Przypisanie jej przychodotwórczego
      charakteru wymagałoby tworzenia w spółce rezerw pieniężnych na zapłatę podatku
      oraz opóźniałoby proces likwidacyjny (zob. J. Sekita, Towary lub usługi zamiast zapłaty.
      Wybrane problemy opodatkowania datio in solutum, "Przegląd Podatkowy" 2016, nr 1).
      Ponadto nie można tracić z pola widzenia, że w przedstawionym przez Skarżącą we
      wniosku opisie zdarzenia przyszłego będzie miało miejsce wydanie wspólnikom spółki
      składników majątku w naturze, a więc nie występuje sytuacja, w której spełniane jest
      świadczenie niepieniężne w miejsce świadczenia pieniężnego. Natomiast, o czym była
      już mowa, hipoteza analizowanej normy prawnej art. 14a ust. 1 u.p.d.o.p. nie znajduje
      zastosowania, jeżeli spółka ma wobec wspólnika zobowiązanie o charakterze
      niepieniężnym.”
    Powyższe potwierdza, że przepis art. 14a ustawy o CIT jest przepisem o charakterze
    szczególnym, który wiąże powstanie przychodu nie z przysporzeniem w majątku
    podatnika, lecz z wykonaniem przez niego świadczenia niepieniężnego, mimo że takie
    rozwiązanie nie jest w pełni zgodne z wypracowanym dotychczas systemowym ujęciem
    pojęcia przychodu. Wydanie bowiem rzeczy (prawa), pozbycie się jej - co do zasady nie
    może być uznane za przychód u tego, kto rzecz wydał.
    Tylko w bardzo specyficznej sytuacji - takiej, o jakiej mowa w art. 14a ust. 1 ustawy o CIT -
    spełnienie świadczenia niepieniężnego może rodzić przychód po stronie wydającego. Jest
    to jednak sytuacja wyjątkowa i może mieć miejsce w ściśle określonym w ustawie
    przypadku, który nie zaistniał w realiach rozpatrywanej sprawy.
    Końcowo wskazuję, iż w zastanym stanie faktycznym nieruchomości będące majątkiem
    Spółki nie zostały przez nią wytworzone czy nabyte - a stały się jej majątkiem w drodze
    wniesienia wkładu niepieniężnego przez wspólnika. Obecnie zatem ich wydanie, w
    przypadku rozwiązania Spółki, nie może stanowić świadczenia o charakterze pieniężnym.
    Wydane zostaną bowiem dokładnie te same nieruchomości, jakie zostały do Spółki
    wniesione - nie wystąpi uregulowanie zobowiązania poprzez świadczenie niepieniężne, a
    wprost ustalenie treści stosunku prawnego w ten sposób, że jego treścią ma być
    przeniesienie własności nieruchomości, wobec czego przychód z art. 14a ustawy o CIT w
    ocenie Spółki nie wystąpi.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z
    2025 r., poz. 278, ze zm., dalej: „ustawa o CIT”), nie zawiera definicji pojęcia „przychód
    podatkowy”. Wskazuje jednak, w art. 12 ust. 1 ww. ustawy, otwarty katalog przysporzeń,
    zaliczanych do tej kategorii.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o CIT:
    1. Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane
      pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe;
    2. Wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w naturze,
      w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie, a
      także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, z
      wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych otrzymanych przez
      samorządowe zakłady budżetowe i instytucje gospodarki budżetowej w rozumieniu
      ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz spółki użyteczności
      publicznej z wyłącznym udziałem jednostek samorządu terytorialnego lub ich
      związków od Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków
      w nieodpłatny zarząd lub używanie.
    Zatem przychodem, co do zasady, jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika,
    która:
      - powiększa jego aktywa,
      - ma definitywny charakter,
      - którą podatnik może rozporządzać jak własną.
    Jednym z przepisów o charakterze szczególnym w stosunku do art. 12 ust. 1 ustawy o CIT
    jest art. 14 ustawy o CIT, stanowiący w ust. 1, iż:
      Przychodem z odpłatnego zbycia rzeczy, praw majątkowych lub świadczenia usług
      jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie. Jeżeli jednak cena bez
      uzasadnionych przyczyn ekonomicznych znacznie odbiega od wartości rynkowej tych
      rzeczy, praw lub usług, organ podatkowy określa ten przychód w wysokości wartości
      rynkowej.
    Zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy o CIT:
      Wartość rynkową, o której mowa w ust. 1, rzeczy, praw majątkowych lub usług
      określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami, prawami
      lub usługami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich
      stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca zbycia albo świadczenia.
    Jak wynika z treści cytowanych przepisów, zakresem zastosowania art. 14 ustawy o CIT
    objęte są przypadki odpłatnego zbycia rzeczy lub praw majątkowych.
    Pod pojęciem „zbycia” tych składników majątku podatnika należy rozumieć odpowiednio
    przeniesienie prawa własności rzeczy lub przeniesienie prawa majątkowego na inny
    podmiot (nabywcę). Zbycie ma charakter odpłatny, gdy następuje za opłatą - gdy wiąże się
    z uzyskaniem od nabywcy świadczenia wzajemnego o określonej wartości. Wobec
    powyższego, w pojęciu „odpłatnego zbycia” mieści się zarówno klasyczna sprzedaż, czyli
    zobowiązanie się zbywcy do przeniesienia na nabywcę prawa własności rzeczy lub prawa
    majątkowego w zamian za zobowiązanie się nabywcy do zapłaty ceny ustalonej przez
    strony w umowie, jak i czynności prawne o podobnym charakterze (zamiana, wniesienie
    wkładu niepieniężnego do spółki, inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności
    rzeczy lub praw majątkowych w zamian za świadczenie wzajemne).
    Zgodnie z przepisem art. 14 ustawy o CIT, przychodem z odpłatnego zbycia rzeczy lub
    praw majątkowych jest: „ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie”. Posłużenie
    się przez ustawodawcę ogólnym pojęciem „wartość wyrażona w cenie” wskazuje, że
    analizowany przepis ma zastosowanie bez względu na ustaloną przez strony umowy

    formę odpłatności z tytułu zbycia rzeczy lub prawa majątkowego. Odpłatność tę (cenę)
    można określić w pieniądzu, jak i w postaci świadczenia niepieniężnego (np. w formie
    zwolnienia zbywającego z ciążących na nim zobowiązań wobec nabywcy, realizacji na
    rzecz zbywcy określonych usług, przeniesienia na zbywcę prawa własności rzeczy).
    Stosownie do art. 14a ust. 1 ustawy o CIT:
      W przypadku gdy podatnik przez wykonanie świadczenia niepieniężnego reguluje w
      całości albo w części zobowiązanie, w tym z tytułu zaciągniętej pożyczki (kredytu),
      dywidendy, umorzenia albo zbycia w celu umorzenia udziałów (akcji), podziału
      pomiędzy wspólników (akcjonariuszy) majątku likwidowanej spółki albo spółdzielni,
      przychodem takiego podatnika jest wysokość zobowiązania uregulowanego w
      następstwie takiego świadczenia. Jeżeli jednak wartość rynkowa świadczenia
      niepieniężnego jest wyższa niż wysokość zobowiązania uregulowanego tym
      świadczeniem, przychód ten określa się w wysokości wartości rynkowej świadczenia
      niepieniężnego. Przepisy art. 14 ust. 1-3 stosuje się odpowiednio.
    W myśl natomiast art. 14a ust. 2 ustawy o CIT:
      Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku wykonania świadczenia
      niepieniężnego przez spółkę niebędącą osobą prawną.
    Art. 14a ust. 1 w obecnym brzmieniu został wprowadzony ustawą z dnia 28 listopada 2020
    r. (Dz.U. z 2020 r., poz. 2123; dalej: „ustawa nowelizująca”). Ustawą nowelizującą
    dokonano uzupełnienia treści przepisu w odpowiedzi na wątpliwości interpretacyjne -
    wskazano wprost, że jedną z sytuacji, gdzie dochodzi do wykonania świadczenia
    niepieniężnego, jest podział majątku likwidowanej spółki.
    W uzasadnieniu do ustawy nowelizującej wskazano, że brak jest uzasadnienia prawnego,
    aby różnicować skutki podatkowe w przypadku spółki, która - zgodnie z (...) przepisami
    kodeksu spółek handlowych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 18 ze zm. dalej: „KSH”) - upłynni
    majątek, a uzyskane z takiego upłynnienia majątku kwoty, po uregulowaniu zobowiązań w
    podatku dochodowym, przekaże wspólnikom (akcjonariuszom) oraz spółki, która bez
    upłynnienia takiego majątku i bez regulowania zobowiązań podatkowych z tytułu
    przyrostu wartości przekazywanego majątku, przekaże go w formie rzeczowej swoim
    wspólnikom (akcjonariuszom).
    Jak wynika z opisu sprawy, planują Państwo rozwiązanie Spółki, zgodnie z zasadami
    przewidzianymi w Kodeksie spółek handlowych, wskutek której Spółka wyda wspólnikom
    majątek w naturze. Majątek spółki obejmować będzie m.in. środki finansowe pozostałe w
    Spółce oraz majątek w postaci nieruchomości - a zasady jego wydania uregulowane
    zostaną w uchwale o rozwiązaniu spółki, tj. własność majątku spółki zostanie przeniesiona
    na rzecz jej wspólników. W uchwale wskazane zostanie wprost, że rozwiązanie następuje
    poprzez podział majątku w naturze. Spółka na moment podjęcia uchwały o jej rozwiązaniu
    nie ma zobowiązań względem wspólników, które to zobowiązania miałyby być
    uregulowane poprzez świadczenie niepieniężne.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy Spółka, w związku jej rozwiązaniem, poprzez
    podział majątku w naturze i przeniesienie majątku Spółki na dotychczasowych wspólników
    będzie zobowiązana, na mocy art. 14a ustawy o CIT do rozpoznania przychodu.
    W tym miejscu należy odwołać się do ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek
    handlowych (Dz. U. z 2024 r., poz. 18 ze zm.; dalej: „KSH”). Co prawda, w KSH brak jest
    przepisu odnoszącego się bezpośrednio do likwidacji czy rozwiązania spółki
    komandytowej, jednak zgodnie z art. 103 § 1 ww. ustawy:
      w sprawach nieuregulowanych w niniejszym dziale do spółki komandytowej stosuje
      się odpowiednio przepisy o spółce jawnej, chyba że ustawa stanowi inaczej.
    Przypadki, których wystąpienie powoduje rozwiązanie spółki, określone zostały w art. 58 §
    1 KSH i są to:

      1) przyczyny przewidziane w umowie spółki;
      2) jednomyślna uchwała wszystkich wspólników;
      3) ogłoszenie upadłości spółki;
      4) śmierć wspólnika lub ogłoszenie jego upadłości;
      5) wypowiedzenie umowy spółki przez wspólnika lub wierzyciela wspólnika;
      6) prawomocne orzeczenie sądu.
    Z uwagi na fakt, że przepisy KSH nie zawierają żadnych wytycznych dotyczących likwidacji
    czy też rozwiązania spółki komandytowej, poprzez odesłanie należy zastosować regulacje
    dotyczące spółki jawnej, czyli artykuły od 67 do 85 ww. ustawy.
    I tak, w myśl art. 67 § 1 KSH:
      W przypadkach określonych w art. 58 należy przeprowadzić likwidację spółki, chyba
      że wspólnicy uzgodnili inny sposób zakończenia działalności spółki.
    Kodeks spółek handlowych dopuszcza zatem rozwiązanie spółki komandytowej bez
    przeprowadzenia procesu likwidacji pod warunkiem jednomyślności wspólników.
    Należy nadmienić, że spółka w stanie likwidacji nadal pozostaje podatnikiem podatku
    dochodowego. Z art. 14a ust. 1 ustawy o CIT wynika, że likwidacja Spółki i przekazanie jej
    składników majątkowych wspólnikowi skutkuje powstaniem zobowiązania Spółki do
    zaspokojenia roszczeń wspólnika. Wykonanie zobowiązania w formie przekazania
    udziałowcowi przez Spółkę likwidowaną składników majątku prowadzi do wygaśnięcia
    zobowiązania tej Spółki. W ten sposób likwidowana Spółka jako dłużnik zwolni się z długu,
    a ww. składniki majątku będą przysługiwały udziałowcowi. Prowadzi to do powstania po
    stronie Spółki likwidowanej przychodu na podstawie art. 12 ust. 1 w zw. z art. 14a ust. 1
    ustawy o CIT. Powyższy wniosek wynika wprost z aktualnego brzmienia art. 14a ust. 1 ww.
    ustawy.
    Nie można zgodzić się ze stanowiskiem, że rozwiązanie bez przeprowadzania likwidacji
    niesie za sobą odmienne skutki w podatku dochodowym, niż likwidacja spółki. Takie
    rozwiązanie przewidziane jest w Kodeksie spółek handlowych jako szczególny rodzaj
    zakończenia działalności spółki komandytowej, jednak określenie skutków podatkowych
    rozwiązania spółki komandytowej nie powinno być determinowane formalnym sposobem
    przeprowadzenia takiej czynności, tj. likwidacji lub rozwiązania bez przeprowadzenia
    procesu likwidacyjnego. Zatem przepisy regulujące kwestie skutków podatkowych
    likwidacji spółki komandytowej znajdują zastosowanie również w przypadku jej
    rozwiązania bez przeprowadzenia procesu likwidacji.
    Wystąpienie skutków w sferze podatku dochodowego nie może być uzależnione od
    cywilnoprawnej formy dokonania danej operacji gospodarczej. Należy wziąć pod uwagę
    efekt, który jest taki sam w przypadku przekazywania majątku likwidowanej lub
    rozwiązywanej w inny sposób spółki komandytowej (będącej podatnikiem CIT) na rzecz
    wspólników będących odrębnymi od spółki podmiotami i odrębnymi podatnikami
    podatku dochodowego.
    Zatem w sytuacji rozwiązania spółki komandytowej bez przeprowadzania procesu
    likwidacji również znajduje zastosowanie treść art. 14a ustawy o CIT. Przekazanie majątku
    Spółki na rzecz Fundacji Rodzinnej będzie stanowiło więc wykonanie świadczenia
    niepieniężnego, o którym mowa w ww. przepisie.
    Z powyższego przepisu w żaden sposób nie da się wywieść również, że użyte w nim
    pojęcie „zobowiązania” ogranicza się do zobowiązania pieniężnego i miałoby ono dotyczyć
    jedynie regulowania zobowiązania pieniężnego świadczeniem niepieniężnym. Gdyby
    rzeczywiście taka była intencja ustawodawcy, niewątpliwie dałby on temu wyraz przez
    stosowne dookreślenie tego pojęcia. W myśl zasady lege non distinguente nec nostrum
    est distinguere (gdy ustawa nie rozróżnia, nie do nas należy rozróżnianie), należy przyjąć,

    że art. 14a ust. 1 ustawy o CIT znajduje zastosowania do zobowiązania pieniężnego i
    niepieniężnego.
    Użycie w przepisie art. 14a ust. 1 „w tym z tytułu zaciągniętej pożyczki (...)” służy do
    wskazania przykładów uregulowania zobowiązania. Wyrażenie „w tym” oznacza bowiem
    tyleż co „jak też”, „między innymi”, „na przykład”, nie wyklucza ono uregulowanie
    zobowiązania poprzez świadczenie niepieniężne.
    Przyjęcie odmiennego poglądu oznaczałoby, że ci podatnicy, którzy przyjęli model,
    zgodnie z którym w przypadku rozwiązania i likwidacji spółki podział majątku nastąpi w
    drodze spieniężenia składników majątku i wypłaty wspólnikom, ich wartości pieniężnej,
    byliby objęci obowiązkiem podatkowym z art. 14a ust. 1 ustawy o CIT, natomiast ci, którzy
    przyjęliby w umowie spółki rozwiązanie polegające na świadczeniu w naturze
    (rzeczowym), obowiązkowi takiemu by nie podlegali. Prowadziłoby to zatem do niczym
    nieuzasadnionego zróżnicowania sytuacji prawnej obu grup podatników oraz niedającej
    się zaakceptować sytuacji kształtowania obowiązku podatkowego, podejmowanymi na
    gruncie dyspozytywnych przepisów prawa cywilnego, własnymi działaniami.
    Zatem, omawiany przepis znajduje zastosowanie nie tylko w przypadku zobowiązania
    pieniężnego, które zostaje zaspokojone w formie niepieniężnej, ale też zobowiązania
    niepieniężnego regulowanego w formie niepieniężnej. Ze sformułowania art. 14a ust. 1
    ustawy o CIT wynika bowiem, że znajduje on zastosowanie w przypadku świadczeń
    niepieniężnych, wykonywanych w celu uregulowania w całości lub w części zobowiązań o
    określonej wysokości. Przepis wskazuje bowiem, że przychodem dłużnika jest „wysokość
    zobowiązania” uregulowana w następstwie świadczenia niepieniężnego.
    Jak wynika z opisu sprawy majątek przekazywany wspólnikom obejmować będzie m.in. m.
    in. środki finansowe pozostałe w Spółce oraz majątek w postaci nieruchomości.
    W wyniku rozwiązania Spółki dojdzie więc również oprócz przekazania środków
    finansowych do przekazania świadczenia niepieniężnego (w postaci nieruchomości) na
    rzecz wspólników. Tym samym, w wyniku wykonania świadczenia niepieniężnego dojdzie
    do uregulowania zobowiązania Spółki wobec wspólników z tytułu podziału majątku
    rozwiązywanej Spółki. Po stronie Spółki powstanie zatem przychód, o którym mowa w art.
    14a ust. 1 ustawy o CIT.
    Biorąc pod uwagę powyżej wskazane przepisy prawa oraz okoliczności przedstawione w
    opisie sprawy, stwierdzić należy, że w związku z podziałem majątku między wspólników w
    naturze, powstanie po stronie Spółki przychód, rozpoznany na podstawie art. 12 ust. 1
    ustawy o CIT, w związku z art. 14a ust. 1 tej ustawy.
    Zatem, Państwa stanowisko należy uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa wyroków należy zaznaczyć, że orzeczenia
    sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Organ, mimo że w ocenie

    indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i
    innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią
    materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
    będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności, będących
    przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.