Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-1.4012.798.2024.2.AKA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-17
Teza: Opodatkowanie „kary umownej” oraz obowiązek wystawienia
faktury.
Słowa kluczowe: czynności-czynności opodatkowane podatkiem od
towarów i usług
faktura-faktura VAT
kara-kara umowna
umowa-wypowiedzenie umowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Obowiązek
wystawienia faktury
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1-pkt 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106i-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106i-ust. 2
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług w zakresie
    opodatkowania „kary umownej” za wypowiedzenie umowy o świadczenie usług zawartej
    na czas określony oraz obowiązku wystawienia faktury jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    A. sp. z o.o. (dalej jako: Wnioskodawca, Spółka) jest podatnikiem podatku dochodowego
    od osób prawnych i podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na
    terytorium Polski. Spółka jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług,
    świadczącym na rzecz podmiotów prowadzących działalność gospodarczą (dalej jako:
    „Klienci”) m.in. usługi z zakresu szeroko rozumianego IT (wdrażanie i instalowanie
    oprogramowania informatycznego, aplikacji i modułów), usługi związane z budowaniem,
    rozwojem i modyfikowaniem stron internetowych, usługi wdrażania oprogramowania do
    obsługi poczty elektronicznej z zarządzaniem kont e-mail, usługi serwisowe dla
    wdrożonych systemów informatycznych, usługi backup'u obejmującego oprogramowanie i
    licencję na korzystanie z oprogramowania, niezbędnego do zapewnienia kopii zapasowych
    online i poufnego przywracania danych informatycznych za pośrednictwem dostępu
    telekomunikacyjnego lub innych dostawców, czy wsparcia informatycznego pozwalającego
    na obsługę informatyczną w maksymalnej liczbie godzin miesięcznie w dostępie zdalnym.
    Szczegółowe zestawienie zamawianych usług jest ustalane każdorazowo z klientem w
    umowie.
    Przedmiotowe usługi są świadczone na rzecz podmiotów niepowiązanych.
    Standardowo Spółka zawierała umowy na czas określony wynoszący 60 miesięcy. Klient
    zobowiązany jest zgodnie z zawartą umową do uiszczenia jednorazowej opłaty
    administracyjnej oraz opłaty abonamentowej kalkulowanej indywidualnie na cały czas
    trwania umowy. Natomiast po upływie okresu, na który zawierana jest umowa, ulega ona
    automatycznemu przedłużeniu na kolejne 12 miesięcy, chyba że Klient lub Spółka złożą
    oświadczenie o rozwiązaniu umowy, listem poleconym ze zwrotnym potwierdzeniem
    odbioru, nie później niż 3 miesiące przed terminem wygaśnięcia umowy.
    Zgodnie z umową, Spółka zobowiązuje się, po uiszczeniu przez Klienta opłaty
    administracyjnej w wysokości i terminie ustalonym z Klientem, do terminowego
    dostarczenia, zainstalowania, oddania do użytkowania usługi oraz do podejmowania
    wszelkich czynności niezbędnych do prawidłowego wykonania swych obowiązków

    wynikających z umowy, w tym zobowiązuje się do zapewnienia bieżącej administracji
    usługami przez cały okres obowiązywania umowy.
    W przypadku wypowiedzenia umowy przez Klienta w okresie jej obowiązywania, Klient
    zobowiązany jest do zapłaty na rzecz Spółki kary umownej w wysokości wynagrodzenia,
    które Spółka otrzymałaby w przypadku realizowania umowy do końca okresu jej
    obowiązywania.
    Wycena usług opiera się na dwóch elementach - wstępnej, jednorazowej opłacie
    administracyjnej oraz stałej opłacie abonamentowej (miesięczne wynagrodzenie
    ryczałtowe). Opłata administracyjna płatna jest zazwyczaj po wykonaniu instalacji, dostawy
    oraz ustawień. Opłata administracyjna dokumentowana jest odrębną fakturą VAT. Stała
    opłata abonamentowa płatna jest przez cały okres trwania Umowy, to jest standardowo
    przez 60 miesięcy.
    Spółka wycenia usługi biorąc pod uwagę estymowane wydatki oraz czas pracy konieczny
    do jej wykonania, wdrożenia i utrzymywania, a także mając na względzie wartość rynkową
    utworu, który powstanie w ramach świadczenia usług i założony zysk. Spółka wyceniając
    usługi bierze pod uwagę proponowany okres trwania umowy i określa ryczałtowo
    wynagrodzenie, na które składa się opłata administracyjna oraz stałe równe
    wynagrodzenie w całym okresie trwania umowy. Oznacza to, że niezależnie od faktycznie
    ekonomicznie poniesionych w danym okresie trwania umowy ciężarów związanych z
    zaangażowaniem pracowników Spółki oraz poniesionymi wydatkami operacyjnymi w celu
    realizacji usług, wynagrodzenie jest określone w stałej wysokości. Rozwiązanie to
    uwzględnia ekonomiczne zużywanie się pod względem technicznym i koncepcyjnym
    opracowanego i wdrożonego projektu informatycznego. Z perspektywy klienta pozwala na
    równomierne rozłożenie kosztów usługi w okresie trwania umowy i ekonomicznego
    zużycia projektu, natomiast Spółce pozwala na zapewnienie stałego wpływu, niezależnie
    od zaangażowania w obsługę projektu w danym momencie. Co naturalne, zaangażowanie
    Spółki w projekt jest największe w początkowej jego fazie. Biorąc powyższe po uwagę,
    niezwykle istotnym parametrem dla Spółki jest okres trwania umowy, ponieważ dopiero
    wynagrodzenie otrzymane w całym okresie trwania umowy pozwala Spółce pokryć
    poniesione nakłady oraz zrealizować założony zysk. Innymi słowy, gdyby nie został
    określony stały i nierozerwalny okres trwania Umowy, Spółka nie podjęłaby się realizacji
    projektu bazując jedynie na wstępnej opłacie administracyjnej i uiszczonej jedynie w części
    opłacie abonamentowej. Konieczne byłoby określenie ceny, która dyskontowałaby do
    wartości bieżącej wartość całego projektu. W celu zabezpieczenia Spółki przed
    negatywnymi skutkami rozwiązania umowy przed upływem założonego okresu jej trwania,
    w umowie zawarto odpowiednie postanowienie, które pozwala Spółce na otrzymanie
    należnego jej wynagrodzenia. Jak wskazano, w umowie uzgodniono, że w przypadku
    wypowiedzenia umowy przez Klienta w okresie jej obowiązywania, Klient zobowiązany jest
    do zapłaty na rzecz Spółki kary umownej w wysokości wynagrodzenia, które Spółka
    otrzymałaby w przypadku realizowania Umowy do końca okresu jej obowiązywania. Dzięki
    przywołanemu postanowieniu umowy, Spółka może określać miesięczne wynagrodzenie
    abonamentowe w stałej ryczałtowej wysokości, ponieważ postanowienie to chroni ją
    przed negatywnymi skutkami przedterminowego rozwiązania umowy i w konsekwencji
    utratą części należnego wynagrodzenia.
    Biorąc pod uwagę powyższe, w przypadku wypowiedzenia umowy przed terminem przez
    Klienta, należną karę umowną Spółka traktuje jako resztę należnego wynagrodzenia w
    związku z wykonaniem umowy, które nie zostało dotychczas opłacone. Wypowiedzenie
    umowy przez Klienta kończy bowiem umowę przed terminem, stąd zobowiązanie wobec
    Spółki dotyczące wypłaty wynagrodzenia w równych częściach w drodze opłaty
    abonamentowej nie może być utrzymane i ulega zmianie na „karę umowną” obejmującą
    całą pozostała wartość wynagrodzenia abonamentowego. W konsekwencji, Spółka
    traktuje tę karę jako w istocie wynagrodzenie za wyświadczoną usługę i z tego powodu
    dokumentują ją fakturą jako wykonanie usługi, od której oblicza VAT należny. W ocenie

    Spółki, kary umownej nie można traktować jako odszkodowanie, jej istota sprowadza się
    bowiem do jednorazowego, wcześniejszego naliczenia pozostałego wynagrodzenia za
    wyświadczoną usługę w przypadku zerwania umowy, aniżeli poszukiwania rekompensaty
    za wyrządzone szkody.
    W przypadku gdy wierzytelność nie zostanie uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie
    w ciągu 90 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego na fakturze obejmującej
    powyższą karę umowną, Spółka jako wierzyciel korzysta z mechanizmu ulgi na złe długi w
    VAT, o ile zostały spełnione warunki określone odpowiednio w art. 89a ustawy o VAT.
    Pytania
    1. Czy w przedstawionym stanie faktycznym, obciążanie Klientów karą umowną za
      wypowiedzenie umowy o świadczenie usług zawartej na czas określony, jest
      czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i w związku z
      tym, czy prawidłową formą dokumentu księgowego wystawianego przez
      Wnioskodawcę na taką karę umowną jest faktura? (pytanie oznaczone we wniosku
      jako nr 1)
    a w przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania 1 za nieprawidłowe:
    2. Czy jeśli Spółka wystawiła na Klienta faktury, z wykazanym na nich podatkiem VAT,
      opiewające na wartość kary umownej za wypowiedzenie umowy o świadczenie usług
      zawartej na czas określony, to w przypadku uznania, że czynność ta nie podlegała VAT,
      czy Spółce przysługuje prawo do wystawienia faktur korygujących do tych faktur i
      pomniejszenia podatku VAT należnego w terminach wynikających z art. 29a ust. 13
      ustawy o VAT? (pytanie oznaczone we wniosku jako nr 3)
    3. Czy jeśli w przypadku braku zapłaty należności wynikających z faktury pierwotnej przez
      Klienta i skorygowania na podstawie art. 89a ust. 1 ustawy o VAT, podstawy
      opodatkowania oraz podatku należnego z tytułu świadczenia usług, wystawiona
      zostanie powyższa faktura korygująca, skorygowane powinno zostać także odliczenie
      dokonane na podstawie art. 89a ust. 1 ustawy o VAT za okres rozliczeniowy, w którym
      podatnik wystawił fakturę korygującą? (pytanie oznaczone we wniosku jako nr 4)
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy
    Ad 1
    W przedstawionym stanie faktycznym, obciążanie Klientów karą umowną za
    wypowiedzenie umowy o świadczenie usług zawartej na czas określony, jest czynnością
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i w związku z tym prawidłową
    formą dokumentu księgowego wystawianego przez Wnioskodawcę na taką karę umowną
    jest faktura.
    a w przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania 1 za nieprawidłowe:
    Ad 2
    Jeśli Spółka wystawiła na Klienta faktury, z wykazanym na nich podatkiem VAT, opiewające
    na wartość kary umownej za wypowiedzenie umowy o świadczenie usług zawartej na czas
    określony, to w przypadku uznania, że czynność ta nie podlegała VAT, Spółce przysługuje
    prawo do wystawienia faktur korygujących do tych faktur i pomniejszenia podatku VAT
    należnego w terminach wynikających z art. 29a ust. 13 ustawy o VAT.
    Ad 3
    Jeśli w przypadku braku zapłaty należności wynikających z faktury pierwotnej przez Klienta
    i skorygowania na podstawie art. 89a ust. 1 ustawy o VAT, podstawy opodatkowania oraz
    podatku należnego z tytułu świadczenia usług, wystawiona zostanie powyższa faktura

    korygująca, skorygowane powinno zostać także odliczenie dokonane na podstawie art.
    89a ust. 1 ustawy o VAT za okres rozliczeniowy, w którym podatnik wystawił fakturę
    korygującą.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Skutki w zakresie podatku od towarów i usług
    Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
    kraju. Jak wynika z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT przez dostawę towarów rozumie się
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, natomiast zgodnie art. 8
    ust. 1 ustawy o VAT przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz
    osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości
    prawnej, które nie stanowi dostawy towarów, w tym również:
        przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
        w jakiej dokonano czynności prawnej;
        zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
        świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z treści przywołanego przepisu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT wynika, że ustawodawca przyjął
    generalną zasadę, że usługami są wszelkie odpłatne świadczenia niebędące dostawą
    towarów. Stąd też należy stwierdzić, że definicja „świadczenia usług” ma charakter
    dopełniający definicję „dostawy towarów”. Jest ona wyrazem realizacji zasady
    powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych
    przez podatników w ramach prowadzonej przez nich działalności gospodarczej.
    Co do zasady, każde świadczenie niebędące dostawą towarów, polegające na działaniu,
    zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi usługę w rozumieniu ustawy o
    podatku od towarów i usług. Przy czym muszą być spełnione następujące warunki:
        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
        strona jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby określona
    czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jako odpłatne
    świadczenie usług. Pojęcie odpłatnego świadczenia usług na gruncie regulacji dotyczących
    podatku VAT było wielokrotnie przedmiotem rozważań Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej („TSUE”). Posiłkując się wskazówkami zawartymi w orzeczeniach TSUE (m.in. C-
    154/80 Cooperatieve Aardappelenbewaarplaats GA; C-89/81 Hong Kong Trade
    Development Council; C-102/86 Apple and Pear Development Council; C-16/93 R. J.
    Tolsma; C-215/94 Jurgen Mohr; C-276/97, C-358/97 i 408/97 Komisja Europejska vs.
    Francja, Irlandia, Holandia; C-174/00 Kennemer Golf Country Club; C-210/04 FCE Bank plc;
    C-277/05 Société thermale d'Eugénie-les-Bains) można sformułować ogólne stanowisko,
    że za świadczenie usług za wynagrodzeniem, a więc czynność podlegającą opodatkowaniu
    VAT uważane mogą być relacje, w których:
        istnieje jakiś związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach
        którego następuje świadczenie wzajemne,

        wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość przekazaną w
        zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy,
        odpłatność za otrzymane świadczenie pozostaje w bezpośrednim związku z
        czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem,
        istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.
    Dana czynność podlega więc opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wówczas, gdy
    istnieje bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą, a
    otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią
    rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku
    prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna
    być konsekwencją wykonania świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za
    wykonanie tego świadczenia.
    Powyższe stanowisko potwierdza także Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w
    wyroku C-16/93 z 3 marca 1994 r. pomiędzy R. J. Tolsma v. Inspecteur der Omzetbelasting
    Leeuwarden, Trybunał zauważył, że czynność „podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy,
    gdy istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego
    następuje świadczenie wzajemne, przy czym wynagrodzenie otrzymane przez
    usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na
    rzecz usługobiorcy”.
    Odszkodowanie jest pojęciem niezdefiniowanym w ustawie o podatku od towarów i usług.
    Natomiast w świetle uregulowań zawartych w Kodeksie cywilnym jest ono zapłatą za
    wyrządzone szkody, poniesione przez kogoś straty. Z przepisów art. 361 § 1 i § 2 Kodeksu
    cywilnego wynika, że zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za
    normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. W powyższych
    granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie
    szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł oraz korzyści, które mógłby
    osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.
    Jak wskazuje art. 363 § 1 Kodeksu cywilnego naprawienie szkody powinno nastąpić,
    według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź
    przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Jednakże gdyby przywrócenie stanu
    poprzedniego było niemożliwe albo gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego
    nadmierne trudności lub koszty, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do
    świadczenia w pieniądzu.
    Zatem szkoda to każdy uszczerbek, który dotyka poszkodowanego, zarówno o charakterze
    majątkowym, jak i niemajątkowym.
    Zagadnienie kar umownych regulują przepisy art. 483 § 1 Kodeksu cywilnego, który
    stanowi, że można zastrzec w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub
    nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego nastąpi przez zapłatę określonej
    sumy (kara umowna).
    Przepis wprowadzający karę umowną ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Kara
    umowna może obejmować trzy grupy zdarzeń, a mianowicie: niewykonanie zobowiązania,
    nienależyte wykonanie zobowiązania w ogólności oraz konkretne uchybienia w zakresie
    sposobu wykonania zobowiązania. Ma na celu „naprawienie szkody”, a więc należy uznać,
    że jest ona swoistą postacią odszkodowania.
    Z kolei stosownie do art. 106b ust. 1 ustawy o VAT podatnik jest obowiązany wystawić
    fakturę dokumentującą:
        sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art.
        106a pkt 2 ustawy o VAT, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika

        podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub
        na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem;
        sprzedaż wysyłkową z terytorium kraju i sprzedaż wysyłkową na terytorium kraju
        na rzecz podmiotu innego niż wskazany w pkt 1;
        wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany
        w pkt 1;
        otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o
        których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy
        wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów lub czynności, dla których obowiązek
        podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4 ustawy o VAT.
    Natomiast, w myśl ust. 2 ww. artykułu, podatnik nie jest obowiązany do wystawienia
    faktury w odniesieniu do sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie art. 43 ust. 1, art.
    113 ust. 1 i 9 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy o VAT. Zatem z
    ww. przepisów wynika, że do wystawienia faktury zobowiązany jest podmiot, który
    wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Mając na uwadze powyższe okoliczności należy stwierdzić, że uiszczana łączna opłata
    abonamentowa, określana jako kara umowna z tytułu wcześniejszego rozwiązania umowy
    o świadczenie usług, stanowi w istocie wynagrodzenie za świadczenie usług. W tym
    przypadku zapłata przez Klienta powyższego roszczenia ma charakter zapłaty zaległości z
    tytułu przyznanych wcześniej - na podstawie umowy zawartej na czas określony - ulg w
    postaci rozłożenia płatności na równomierne miesięczne opłaty abonamentowe.
    Zauważyć bowiem należy, że zawierając terminową umowę o świadczenie usług Klient zna
    jej warunki, w tym ma świadomość, że wynagrodzenie jest rozkładane na cały okres
    trwania umowy, a także zna konsekwencje rozwiązania umowy przed terminem.
    W tym miejscu przywołać należy art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, zgodnie z którym podstawą
    opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120
    ust. 4 i 5 ustawy o VAT, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
    towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
    usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi
    dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów
    dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Jak wynika z przywołanego art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, zapłata kary umownej za
    wcześniejsze rozwiązanie umowy, kalkulowanej w zależności od okresu pozostającego do
    końca trwania umowy, stanowi dla Spółki zapłatę ceny.
    Należy zwrócić uwagę, że TSUE orzekał już w podobnej sprawie w wyroku z 22 listopada
    2018 r., sygn. C-295/17 MEO - Serviços de Comunicações e Multimédia SA Trybunał
    wyjaśnił, że kwoty, które wpłacają klienci przedwcześnie rezygnujący z umowy, podlegają
    VAT i to niezależnie od tego, czy są określane jako odszkodowanie, czy kara umowna,
    rekompensata czy wynagrodzenie.
    W ww. wyroku w sprawie C-295/17 TSUE stwierdził również, że: „... kwota należna z tytułu
    niezachowania minimalnego okresu obowiązywania stanowi wynagrodzenie za usługi
    świadczone przez MEO, niezależnie od tego, czy klient realizuje prawo do korzystania z
    rzeczonych usług aż do końca minimalnego okresu obowiązywania (pkt 48). W odniesieniu
    do wymogu, aby zapłacone kwoty stanowiły rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną
    usługę, należy podkreślić, że usługa, która ma być świadczona, oraz kwota, na którą ma
    być wystawiony klientowi rachunek w przypadku przedterminowego rozwiązania umowy
    w trakcie minimalnego okresu obowiązywania, zostały określone już w momencie
    zawarcia umowy (pkt 49). Kwotę należną z tytułu niezachowania minimalnego okresu
    obowiązywania należy zatem postrzegać jako część łącznej ceny za świadczenie usług,

    podzielonej na miesięczne części, która w przypadku naruszenia obowiązku zapłaty staje
    się natychmiast wymagalna (pkt 50)”.
    Z kolei w wyroku TSUE z dnia 11 czerwca 2020 r. w sprawie C-43/19 Vodafone Portugal -
    Comunicaçoes Pessoais SA Trybunał wskazał w pkt 33: „W tym względzie Trybunał uznał,
    że ustaloną z góry kwotę otrzymywaną przez podmiot gospodarczy w przypadku
    przedterminowego rozwiązania przez jego klienta lub z przyczyn leżących po jego stronie
    umowy o świadczenie usług przewidującej minimalny okres związania umową, która to
    kwota odpowiada kwocie, jaką podmiot gospodarczy otrzymałby w pozostałej części tego
    okresu w braku takiego rozwiązania, należy uznać za wynagrodzenie za odpłatne
    świadczenie usług, które podlega jako takie VAT, nawet jeśli rozwiązanie to pociąga za
    sobą dezaktywację produktów i usług przewidzianych przez tę umowę przed upływem
    minimalnego okresu związania umową (zob. podobnie wyroki: z dnia 22 listopada 2018 r.,
    MEO - Serviços de Comunicaçőoes e Multimédia, C 295/17, EU:C:2018:942, pkt 12, 45, 57;
    a także z dnia 3 lipca 2019 r., UniCredit Leasing, C 242/18, EU:C:2019:558, pkt 70)”.
    Ponadto w ww. wyroku C-43/19 TSUE stwierdził w pkt 37-40: „Po pierwsze, Vodafone
    zobowiązuje się świadczyć swoim klientom usługi uzgodnione w zawartych z nimi
    umowach i na warunkach określonych w tych umowach. Po drugie klienci ci zobowiązują
    się płacić miesięczne opłaty przewidziane we wspomnianych umowach, a także w
    stosownym wypadku, należne kwoty w przypadku, gdy umowy te zostaną rozwiązane
    przed końcem okresu lojalności z przyczyn leżących po stronie klientów”.
    W związku z tym, wspomniane kwoty należy uznać za stanowiące część ceny za usługę,
    którą usługodawca zobowiązał się świadczyć klientom i która stanowi część miesięcznych
    opłat, w przypadku gdy klienci nie przestrzegają okresu lojalności. W tych okolicznościach
    cel tych kwot jest podobny do celu miesięcznych opłat, które co do zasady byłyby
    wymagalne, jeżeli klienci nie skorzystaliby z korzyści handlowych, uzależnionych od
    przestrzegania tego okresu lojalności.
    Ponadto w ww. wyroku C-43/19 TSUE stwierdził w pkt 50, że „z uwagi na ogół powyższych
    rozważań na przedstawione pytania prejudycjalne trzeba odpowiedzieć, iż art. 2 ust. 1 lit.
    c dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że kwoty otrzymane przez podmiot
    gospodarczy w przypadku przedterminowego rozwiązania z powodów leżących po stronie
    klienta umowy o świadczenie usług przewidującej przestrzeganie okresu lojalności (okresu
    związania umową) w zamian za przyznanie temu klientowi korzystnych warunków
    handlowych należy uznać za stanowiące wynagrodzenie za odpłatne świadczenie usług w
    rozumieniu tego przepisu”.
    Należy również wspomnieć o wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
    z 17 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Gl 1654/20 w którym Sąd potwierdził, że zwrot
    równowartości przyznanych abonentowi ulg w przypadku jednostronnego, dokonanego
    przez abonenta lub z winy abonenta, przedterminowego rozwiązania umowy o
    świadczenie usług telekomunikacyjnych podlega opodatkowaniu VAT. Takie też było
    stanowisko Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, że uiszczana przez abonenta kwota
    pieniężna, określana jako roszczenie z tytułu wcześniejszego rozwiązania umowy o
    świadczenie usług telekomunikacyjnych, stanowi w istocie wynagrodzenie za świadczenie
    usług. W tym przypadku zapłata przez abonenta powyższego roszczenia ma charakter
    rekompensaty z tytułu wcześniej przyznanych - na podstawie umowy zawartej na czas
    określony - ulg w świadczeniu usług telekomunikacyjnych.
    Odnosząc powyższe stwierdzenia wynikające z orzecznictwa TSUE do przedmiotowej
    sprawy należy uznać, że w przypadku jednostronnego rozwiązania przez Klienta umowy
    terminowej, karę umowną za przedterminowe rozwiązanie umowy, należy uznać za część
    świadczenia należnego z tytułu usług, zatem obowiązek podatkowy należy określić
    odpowiednio jak dla takich usług. Zgodnie więc z zasadą ogólną wyrażoną w art. 19a ust. 1
    ustawy o VAT, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub
    wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21 ust. 1 i
    art. 138f ustawy o VAT.

    Stosownie do art. 106i ust. 1 ustawy o VAT fakturę wystawia się nie później niż 15. dnia
    miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru lub wykonano
    usługę, z zastrzeżeniem ust. 2-9.
    Z ww. przepisów wynika, że do wystawienia faktury zobowiązany jest podmiot, który
    wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W
    związku z tym, że kwoty otrzymane przez podmiot gospodarczy w przypadku
    przedterminowego rozwiązania z powodów leżących po stronie klienta umowy o
    świadczenie usług przewidującej przestrzeganie okresu lojalności (okresu związania
    umową) w zamian za przyznanie temu klientowi korzystnych warunków handlowych
    należy uznać za stanowiące wynagrodzenie za odpłatne świadczenie usług w rozumieniu
    tego przepisu, to Spółka zobowiązana jest do wystawiania faktury VAT.
    Zastosowanie ulgi na złe długi
    Zgodnie z art. 89a ustawy o VAT, podatnik może skorygować podstawę opodatkowania
    oraz podatek należny z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług na terytorium kraju
    w przypadku wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona. Korekta
    dotyczy również podstawy opodatkowania i kwoty podatku przypadającej na część kwoty
    wierzytelności, której nieściągalność została uprawdopodobniona. Nieściągalność
    wierzytelności uważa się za uprawdopodobnioną, w przypadku gdy wierzytelność nie
    została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie w ciągu 90 dni od dnia upływu
    terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze. W celu skorzystania z ulgi na
    złe długi na dzień poprzedzający dzień złożenia deklaracji podatkowej, w której dokonuje
    się korekty, wierzyciel musi być podatnikiem zarejestrowanym jako podatnik VAT czynny,
    a od daty wystawienia faktury dokumentującej wierzytelność nie powinny upłynąć 3 lata,
    licząc od końca roku, w którym została wystawiona. Korekta, z tytułu ulgi na złe długi,
    może nastąpić w rozliczeniu za okres, w którym nieściągalność wierzytelności uznaje się za
    uprawdopodobnioną, pod warunkiem że do dnia złożenia przez wierzyciela deklaracji
    podatkowej za ten okres wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek
    formie. W przypadku gdy po złożeniu deklaracji podatkowej, w której dokonano korekty,
    należność została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie, wierzyciel obowiązany
    jest do zwiększenia podstawy opodatkowania oraz kwoty podatku należnego w rozliczeniu
    za okres, w którym należność została uregulowana lub zbyta. W przypadku częściowego
    uregulowania należności, podstawę opodatkowania oraz kwotę podatku należnego
    zwiększa się w odniesieniu do tej części.
    Z perspektywy dłużnika natomiast, zgodnie z art. 89b ustawy o VAT w przypadku
    nieuregulowania należności wynikającej z faktury dokumentującej dostawę towarów lub
    świadczenie usług na terytorium kraju w terminie 90 dni od dnia upływu terminu jej
    płatności określonego w umowie lub na fakturze, dłużnik jest obowiązany do korekty
    odliczonej kwoty podatku wynikającej z tej faktury, w rozliczeniu za okres, w którym
    upłynął 90 dzień od dnia upływu terminu płatności określonego w umowie lub na
    fakturze. Korekty nie wykonuje się, jeżeli dłużnik uregulował należność najpóźniej w
    ostatnim dniu okresu rozliczeniowego, w którym upłynął 90 dzień od dnia upływu terminu
    płatności tej należności. W przypadku częściowego uregulowania należności w terminie 90
    dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze, korekta
    dotyczy podatku naliczonego przypadającego na nieuregulowaną część należności.
    Natomiast w przypadku uregulowania należności po dokonaniu wskazanej korekty
    podatnik ma prawo do zwiększenia kwoty podatku naliczonego w rozliczeniu za okres, w
    którym należność uregulowano, o kwotę odliczonego podatku. W przypadku częściowego
    uregulowania należności podatek naliczony może zostać zwiększony w odniesieniu do tej
    części.
    W konsekwencji, w przypadku nieotrzymania zapłaty od klienta, Spółka uprawniona
    będzie do zastosowania tzw. ulgi na złe długi w VAT oraz w podatku dochodowym od osób
    prawnych.

    Zgodnie z art. 89a ustawy o VAT, Spółka może skorygować podstawę opodatkowania oraz
    podatek należny z tytułu wierzytelności z naliczonej kary umownej, której nieściągalność
    została uprawdopodobniona, w związku z jej nieuregulowaniem w jakiejkolwiek formie w
    ciągu 90 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze.
    Na poprzedzający dzień złożenia deklaracji podatkowej, w której Spółka dokonuje korekty,
    jest podatnikiem zarejestrowanym jako podatnik VAT czynny, a od daty wystawienia
    faktury dokumentującej wierzytelność nie upłynęły 3 lata, licząc od końca roku, w którym
    została wystawiona, spełnione są więc warunki zastosowania ulgi. Korekta, z tytułu ulgi na
    złe długi, może nastąpić w rozliczeniu za okres, w którym nieściągalność wierzytelności
    uznaje się za uprawdopodobnioną, pod warunkiem że do dnia złożenia przez wierzyciela
    deklaracji podatkowej za ten okres wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta w
    jakiejkolwiek formie. Warunkiem zastosowania ulgi na złe długi nie jest w żadnym
    przypadku bezsporność danej wierzytelności.
    Korekta faktury VAT
    W przypadku uznania, że stanowisko Wnioskodawcy w zakresie podlegania pod VAT
    wynagrodzenia wypłacanego w związku z zapłatą kary umownej jest nieprawidłowe, a więc
    w przypadku oceny, że zapłata kary umownej nie podlega VAT, Spółka powzięła
    wątpliwość co do skutków dokonanego objęcia VAT transakcji niepodlegającej VAT i
    prawidłowego sposobu wystawienia faktury korygującej do faktur pierwotnych, a w
    konsekwencji zmniejszenia kwoty podatku należnego w określonych terminach
    wskazanych w art. 29a ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Ustawodawca w art. 106j ust. 1 ustawy o VAT, określił przypadki, w których podatnik
    powinien wystawić fakturę korygującą. I tak, zgodnie z ww. przepisem, w przypadku gdy
    po wystawieniu faktury:
        podstawa opodatkowania lub kwota podatku wskazana w fakturze uległa zmianie,
        dokonano zwrotu podatnikowi towarów i opakowań,
        dokonano zwrotu nabywcy całości lub części zapłaty, o której mowa w art. 106b ust.
        1 pkt 4,
        stwierdzono pomyłkę w jakiejkolwiek pozycji faktury,
    - podatnik wystawia fakturę korygującą.
    Na mocy art. 106j ust. 2 ustawy o VAT, faktura korygująca powinna zawierać:
        numer kolejny oraz datę jej wystawienia;
        numer identyfikujący w Krajowym Systemie e-Faktur fakturę, której dotyczy faktura
        korygująca, z wyjątkiem faktur korygujących wystawianych do faktur, dla których
        nie został nadany numer identyfikujący w Krajowym Systemie e-Faktur;
        dane zawarte w fakturze, której dotyczy faktura korygująca: określone w art. 106e
        ust. 1 pkt 1¬5 ustawy o VAT oraz nazwę (rodzaj) towaru lub usługi objętych korektą;
        jeżeli korekta wpływa na zmianę podstawy opodatkowania lub kwoty podatku
        należnego - odpowiednio kwotę korekty podstawy opodatkowania lub kwotę
        korekty podatku należnego z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych
        stawek podatku i sprzedaży zwolnionej;
        w przypadkach innych niż wskazane w poprzednim punkcie - prawidłową treść
        korygowanych pozycji.

    Zgodnie z art. 106j ust. 2a ustawy o VAT, faktura korygująca może zawierać wyrazy
    „faktura korygująca” albo „korekta” oraz przyczynę korekty.
    Ze wskazanych przepisów wynika, że jeżeli po wystawieniu faktury wystąpią zdarzenia
    mające wpływ na treść wystawionej faktury lub okaże się, że wystawiona faktura zawiera
    błędy, podatnik, wystawia w takim przypadku fakturę korygującą. Fakturę korygującą
    wystawia się m.in. w razie stwierdzenia pomyłki w cenie, stawce lub kwocie podatku bądź
    w jakiejkolwiek innej pozycji faktury, również gdy dokonano zwrotu podatnikowi towarów i
    opakowań, udzielono rabatu, bądź upustów i obniżek cen.
    Zatem, co do zasady, korygowanie pierwotnie wystawionej faktury, z przyczyn wskazanych
    wyżej, powinno nastąpić przez wystawienie przez sprzedawcę faktury korygującej. Faktura
    korygująca wystawiana jest w celu podania właściwych, prawidłowych i zgodnych z
    rzeczywistością kwot i innych danych, decydujących o rzetelności wystawionego
    dokumentu. Tym samym, istotą faktur korygujących jest korekta faktur pierwotnych, tak
    aby dokumentowały rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych.
    Faktury korygujące wystawia się w celu udokumentowania ostatecznej wielkości
    sprzedaży w danym okresie rozliczeniowym. Należy stwierdzić, że w przypadku
    wystawienia przez Spółkę faktur dokumentujących kary umowne z naliczonym podatkiem
    VAT, tj. faktur opiewających na wartość przedmiotowych kar, jeśli kary te w rzeczywistości
    nie podlegałyby opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, Spółka byłaby
    zobowiązana do wystawienia faktur korygujących.
    Na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust.
    2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi
    zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z
    tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi
    dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi
    bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez
    podatnika.
    Z przywołanego wyżej przepisu wynika, że podstawą opodatkowania jest wszystko co
    stanowi zapłatę, którą usługodawca otrzyma z tytułu sprzedaży od usługobiorcy.
    Jednocześnie ustawodawca precyzuje, że za taką zapłatę należy uznać wszelkie dotacje,
    subwencje oraz inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na
    cenę. W konsekwencji powyższego, do podstawy opodatkowania wlicza się wszystko co
    ma cenotwórczy charakter.
    Na podstawie art. 29a ust. 10 cyt. ustawy, podstawę opodatkowania, z zastrzeżeniem ust.
    13, obniża się o:
        kwoty udzielonych po dokonaniu sprzedaży opustów i obniżek cen;
        wartość zwróconych towarów i opakowań, z zastrzeżeniem ust. 11 i 12;
        zwróconą nabywcy całość lub część zapłaty otrzymaną przed dokonaniem
        sprzedaży, jeżeli do niej nie doszło;
        wartość zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym
        charakterze, o których mowa w ust. 1.
    W myśl art. 29a ust. 13 ww. ustawy, w przypadkach, o których mowa w ust. 10 pkt 1-3,
    obniżenia podstawy opodatkowania, w stosunku do podstawy określonej w wystawionej
    fakturze z wykazanym podatkiem, dokonuje się za okres rozliczeniowy, w którym podatnik
    wystawił fakturę korygującą, pod warunkiem że z posiadanej przez tego podatnika
    dokumentacji wynika, że uzgodnił on z nabywcą towaru lub usługobiorcą warunki
    obniżenia podstawy opodatkowania dla dostawy towarów lub świadczenia usług
    określone w fakturze korygującej oraz warunki te zostały spełnione, a faktura ta jest

    zgodna z posiadaną dokumentacją. W przypadku gdy w okresie rozliczeniowym, w którym
    została wystawiona faktura korygująca, podatnik nie posiada dokumentacji, o której
    mowa w zdaniu pierwszym, obniżenia podstawy opodatkowania dokonuje za okres
    rozliczeniowy, w którym dokumentację tę uzyskał.
    Według art. 29a ust. 14 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług, przepis ust. 13 stosuje
    się odpowiednio w przypadku stwierdzenia pomyłki w kwocie podatku na fakturze i
    wystawienia faktury korygującej do faktury, w której wykazano kwotę podatku wyższą niż
    należna.
    Z treści art. 29a ust. 15 ww. ustawy wynika, że warunku posiadania dokumentacji, o
    którym mowa w ust. 13, nie stosuje się w przypadku:
        eksportu towarów i wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów;
        dostawy towarów i świadczenia usług, dla których miejsce opodatkowania znajduje
        się poza terytorium kraju;
        sprzedaży: energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej, gazu przewodowego, usług
        dystrybucji energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej, usług dystrybucji gazu
        przewodowego, usług telekomunikacyjnych oraz usług wymienionych w poz. 24-37,
        50 i 51 załącznika nr 3 do ustawy;
        wystawienia faktury korygującej w postaci faktury ustrukturyzowanej. Zatem, jak
        wynika z literalnej wykładni cytowanego wyżej art. 29a ust. 13 ustawy o podatku od
        towarów i usług, warunkiem obniżenia przez sprzedawcę kwoty podstawy
        opodatkowania oraz podatku należnego na podstawie wystawionej faktury
        korygującej jest posiadanie odpowiedniej dokumentacji dotyczącej uzgodnienia
        obniżenia podstawy opodatkowania (z wyjątkiem przypadków wymienionych w art.
        29a ust. 15 ww. ustawy).
    W ocenie Spółki, w przypadku uznania więc, że transakcja, dla której wystawiono fakturę
    VAT w rzeczywistości nie podlega opodatkowaniu VAT, Spółka powinna skorygować
    fakturę w zakresie podatku i podstawy opodatkowania w momencie wystawienia faktury
    korygującej na minus (tak np. interpretacja z dnia 21 czerwca 2019 r., 0114-KDIP4.
    4012.261.2019.1.AK).
    W takim przypadku, Klient nie był uprawniony do rozliczenia podatku wynikającego z
    faktury, powinien więc skorygować odpowiednie rozliczenie, w którym dokonano
    odliczenia podatku naliczonego (o ile wykazał VAT naliczony z tytułu faktury wystawionej
    przez Spółkę).
    Należy stwierdzić, że Spółka ma prawo do obniżenia podatku należnego z tytułu
    wystawienia faktur korygujących in minus na rzecz podatników podatku od towarów i
    usług, w terminach o których mowa w art. 29a ust. 13 ustawy o VAT.
    Jednocześnie nie występuje sytuacja, w której Wnioskodawca wystawił faktury pierwotne
    na rzecz Klientów, będących osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności
    gospodarczej.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe w zakresie
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług kary umownej za wypowiedzenie umowy o
    świadczenie usług zawartej na czas określony oraz obowiązku wystawienia faktury.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast, w myśl art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
      formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą
    towarów świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, że pojęcie
    świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań
    podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności
    lub do tolerowania czynności lub sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy
    rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie,
    wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź tolerowanie, znoszenie
    określonych stanów rzeczy). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy zwrócić
    uwagę na to, że usługą jest tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje
    bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący z niego korzyść.
    W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy
    otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie.
    Każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub
    tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem co do zasady usługę w rozumieniu
    ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione następujące warunki:
        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona,
        nabywca jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia;
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby świadczenie,
    jako usługa, podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy. Przy czym z treści art. 5 ust. 1 pkt 1 jednoznacznie wynika, że dostawa

    towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są
    wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem przypadków ściśle określonych w art. 7 ust. 2 oraz w
    art. 8 ust. 2 ustawy).
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci
    wynagrodzenia.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8
    marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko
    Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy,
    gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a
    otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w
    pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie
    przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota
    uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt
    wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk
    sprzedającego.
    W wyroku C-16/93 z 3 marca 1994 r. pomiędzy R. J. Tolsma v. Inspecteur der
    Omzetbelasting Leeuwarden, TSUE zauważył, że czynność:
      Podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny między
      usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne,
      przy czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie
      przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy.
    Natomiast w wyroku C-90/20 w sprawie Apcoa Parking Danmark, TSUE wskazał, że aby
    świadczenie usług można było uznać za odpłatne, i wobec tego opodatkowane podatkiem
    VAT, to pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą musi istnieć stosunek prawny, w ramach
    którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych - usługi i wynagrodzenia, między
    którymi istnieje bezpośredni związek.
    W opinii Rzecznika Generalnego w sprawie C#295/17 wskazano, że:
      Nie ma jednak znaczenia, w jaki sposób prawo krajowe traktuje opłatę
      wyrównawczą. Jak podkreśliły również Komisja i Portugalia podczas rozprawy, z
      punktu widzenia przepisów o VAT nie ma znaczenia, czy jest to roszczenie o
      odszkodowanie z tytułu deliktu czy kara umowna, ani czy jest to określane jako
      odszkodowanie, rekompensata czy wynagrodzenie. Ocena, czy płatność jest
      dokonywana w zamian za dostawę lub usługę, jest kwestią z zakresu prawa Unii,
      która musi być rozstrzygana odrębnie od oceny dokonywanej na mocy prawa
      krajowego (pkt 34).
    Ponadto, z ww. opinii Rzecznika wynika, że:
      Artykuł 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/112/WE należy interpretować w ten sposób, że
      zapłata kwoty ustalonej z góry w przypadku przedterminowego rozwiązania umowy
      powoduje powstanie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od wartości
      dodanej, jeżeli należy ją uznać za wynagrodzenie za już wykonane usługi i nie
      ogranicza się do naprawienia poniesionej szkody majątkowej.
      Dla takiej interpretacji nie ma znaczenia, czy przy zawarciu umów z okresem
      lojalnościowym pośrednik otrzymuje wyższe wynagrodzenie niż w przypadku umów
      bez takiego okresu lojalnościowego. Nie ma również znaczenia, że kwota ta w świetle
      prawa krajowego jest traktowana jako kara umowna (pkt 56).
    W konsekwencji, aby uznać dane świadczenie za świadczenie odpłatne musi istnieć
    stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a beneficjentem i w zamian za wykonanie
    usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek

    pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z
    danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.
    Tym samym, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to
    świadczenie (usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia
    odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który
    odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym
    z danym świadczeniem, dopóki świadczenie to nie będzie usługą podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Opodatkowaniu podlegają tylko takie transakcje, w ramach których występuje możliwy do
    zidentyfikowania konsument towarów lub usług. W związku z powyższym zaniechanie
    działania lub tolerowanie czynności lub sytuacji podlega opodatkowaniu jedynie wówczas,
    gdy wykonywane jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji
    może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta usługi.
    Z opisu sprawy wynika, że:
        są Państwo czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług,
        świadczą Państwo na rzecz podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, m.
        in. usługi z zakresu IT (wdrażanie i instalowanie oprogramowania informatycznego,
        aplikacji i modułów), usługi związane z budowaniem, rozwojem i modyfikowaniem
        stron internetowych, usługi wdrażania oprogramowania do obsługi poczty
        elektronicznej z zarzadzaniem kont e-mail, usługi serwisowe dla wdrożonych
        systemów informatycznych, usługi backup’u obejmującego oprogramowania i
        licencję na korzystanie z oprogramowania, niezbędnego do zapewnienia kopii
        zapasowych online i poufnego przywracania danych informatycznych za
        pośrednictwem dostępu telekomunikacyjnego lub innych dostawców, czy wsparcia
        informatycznego pozwalającego na obsługę informatyczną w maksymalnej liczbie
        godzin miesięcznie w dostępie zdalnym.
        szczegółowe zamawianie usług jest ustalane każdorazowo z klientem w umowie,
        przedmiotowe usługi są świadczone na rzecz podmiotów niepowiązanych,
        standardowo zawierali Państwo umowy na czas określony wynoszący 60 miesięcy,
        zgodnie z umową, zobowiązują się Państwo, po uiszczenie przez Klienta opłaty
        administracyjnej w wysokości i terminie ustalonym z Klientem, do terminowego
        dostarczenia, zainstalowania, oddania do użytkowania usług oraz do
        podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do prawidłowego wykonania
        swoich obowiązków wynikających z umowy, w tym zobowiązują się państwa do
        zapewnienia bieżącej administracji usługami przez cały okres obowiązywania
        umowy,
        w przypadku wypowiedzenia umowy przez Klienta w okresie jej obowiązywania,
        Klient zobowiązany jest do zapłaty na rzecz Państwa kary umownej w wysokości
        wynagrodzenia, które otrzymaliby Państwo w przypadku realizowania umowy do
        końca okresu jej obowiązywania.
    Wątpliwości Państwa w pierwszej kolejności dotyczą kwestii, czy obciążanie Klientów karą
    umowną za wypowiedzenie umowy o świadczenie usług zawartej na czas określony, jest
    czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

    Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie definiują pojęcia „kary umownej”
    bądź „odszkodowania”.
    Zagadnienie kar umownych reguluje przepis art. 483 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964
    r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), zwanej dalej „Kodeksem
    cywilnym”, stosownie do którego:
      Można zastrzec w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub
      nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego nastąpi przez zapłatę
      określonej sumy (kara umowna).
    Przepis wprowadzający karę umowną ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Kara
    umowna może obejmować trzy grupy zdarzeń, a mianowicie: niewykonanie zobowiązania,
    nienależyte wykonanie zobowiązania w ogólności oraz konkretne uchybienia w zakresie
    sposobu wykonania zobowiązania. Ma na celu „naprawienie szkody”, a więc należy uznać,
    że jest ona swoistą postacią odszkodowania.
    Według art. 361 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      Zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne
      następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła.
      W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia
      umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz
      korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.
    Na podstawie ww. przepisu odszkodowanie uzależnione jest od zaistnienia zdarzenia, z
    którym przepisy łączą obowiązek naprawienia szkody. Ponadto, między zdarzeniem, a
    zaistniałą w jego wyniku szkodą musi istnieć związek przyczynowy.
    Na mocy art. 471 Kodeksu cywilnego:
      Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub
      nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte
      wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    Na gruncie prawa cywilnego odszkodowanie za doznaną szkodę majątkową lub
    niemajątkową uzależnione jest od zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy łączą
    obowiązek naprawienia szkody. Ponadto pomiędzy zdarzeniem a zaistniałą w jego
    wyniku szkodą musi istnieć związek przyczynowy. Szkoda polega na nienależytym
    wykonaniu bądź niewykonaniu zobowiązania przez dłużnika, istnienia adekwatnego
    związku przyczynowego pomiędzy działaniem lub zaniechaniem a szkodą. Brak tych
    przesłanek powoduje, że nie mamy do czynienia ze szkodą, za powstanie której dłużnik
    zobowiązany jest do wypłaty odszkodowania.
    Istotą odszkodowań nie jest zatem płatność za świadczenie lecz rekompensata za
    szkodę. W takim przypadku nie mamy do czynienia z transakcją ekwiwalentną –
    świadczenie w zamian za wynagrodzenie, co oznacza, że otrzymane odszkodowanie nie
    wiąże się z żadnym świadczeniem ze strony podatnika. Zapłata ta nie jest też związana
    ze zobowiązaniem się otrzymującego daną kwotę do wykonania czynności,
    powstrzymania się od dokonania czynności lub tolerowania czynności lub sytuacji.
    W wyroku z dnia 22 listopada 2018 r., sygn. C-295/17 MEO – Serviços de Comunicações e
    Multimédia SA TSUE stwierdził, że:
      „(...) kwota należna z tytułu niezachowania minimalnego okresu obowiązywania
      stanowi wynagrodzenie za usługi świadczone przez MEO, niezależnie od tego, czy
      klient realizuje prawo do korzystania z rzeczonych usług aż do końca minimalnego
      okresu obowiązywania (pkt 48).
      W odniesieniu do wymogu, aby zapłacone kwoty stanowiły rzeczywiste
      wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę, należy podkreślić, że usługa, która ma być

      świadczona, oraz kwota, na którą ma być wystawiony klientowi rachunek w
      przypadku przedterminowego rozwiązania umowy w trakcie minimalnego okresu
      obowiązywania, zostały określone już w momencie zawarcia umowy (pkt 49).
      Kwotę należną z tytułu niezachowania minimalnego okresu obowiązywania należy
      zatem postrzegać jako część łącznej ceny za świadczenie usług, podzielonej na
      miesięczne części, która w przypadku naruszenia obowiązku zapłaty staje się
      natychmiast wymagalna (pkt 50)”.
    Ponadto TSUE w ww. wyroku sygn. C-295/17 wskazał, że:
      „zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału pojęcia zawarte w przepisie prawa
      Unii, który nie zawiera żadnego wyraźnego odesłania do prawa państw
      członkowskich, powinny zasadniczo być interpretowane w całej Unii Europejskiej w
      sposób autonomiczny i jednolity (zob. podobnie wyrok z dnia 16 listopada 2017 r.,
      Kozuba Premium Selection, C#308/16, EU:C:2017:869, pkt 38 i przytoczone tam
      orzecznictwo) (pkt 67).
      W związku z tym, jak zauważyła rzecznik generalna w pkt 34 opinii, do celów
      wykładni przepisów dyrektywy VAT nie ma znaczenia, czy kwota ta w prawie
      krajowym stanowi roszczenie o odszkodowanie z tytułu deliktu czy karę umowną ani
      czy jest ona określana jako odszkodowanie, rekompensata czy wynagrodzenie (pkt
      68).
      Ocena, czy płatność dokonywana jest w zamian za dostawę lub świadczenie usług,
      jest kwestią z zakresu prawa Unii, którą należy rozstrzygać odrębnie od oceny
      dokonywanej na mocy prawa krajowego (pkt 69).
      W świetle powyższych rozważań na pytanie drugie należy odpowiedzieć, że
      okoliczność, że kwota ryczałtowa ma na celu zniechęcenie klienta do niezachowania
      minimalnego okresu obowiązywania oraz naprawienie szkód poniesionych przez
      podmiot gospodarczy na skutek niezachowania tego okresu, okoliczność, że
      wynagrodzenie otrzymywane przez osobę pośredniczącą w przypadku zawarcia
      umowy określającej minimalny okres obowiązywania może być wyższe od
      wynagrodzenia uzgodnionego w umowie, w której nie przewidziano takiego okresu,
      oraz okoliczność, że kwota, na którą został wystawiony rachunek, została
      zakwalifikowana w prawie krajowym jako kara umowna, nie mają decydującego
      znaczenia dla kwalifikacji określonej z góry w umowie o świadczenie usług kwoty,
      którą klient jest zobowiązany zapłacić w przypadku wcześniejszego jej rozwiązania”
      (pkt 70).
    Z kolei w wyroku z dnia 11 czerwca 2020 r. w sprawie C-43/19 Vodafone Portugal –
    Comunicaçoes Pessoais TSUE wskazał w pkt 33:
      „W tym względzie Trybunał uznał, że ustaloną z góry kwotę otrzymywaną przez
      podmiot gospodarczy w przypadku przedterminowego rozwiązania przez jego
      klienta lub z przyczyn leżących po jego stronie umowy o świadczenie usług
      przewidującej minimalny okres związania umową, która to kwota odpowiada kwocie,
      jaką podmiot gospodarczy otrzymałby w pozostałej części tego okresu w braku
      takiego rozwiązania, należy uznać za wynagrodzenie za odpłatne świadczenie usług,
      które podlega jako takie VAT, nawet jeśli rozwiązanie to pociąga za sobą
      dezaktywację produktów i usług przewidzianych przez tę umowę przed upływem
      minimalnego okresu związania umową (zob. podobnie wyroki: z dnia 22 listopada
      2018 r., MEO - Serviços de Comunicaçőes e Multimédia, C 295/17, EU:C:2018:942, pkt
      12, 45, 57; a także z dnia 3 lipca 2019 r., UniCredit Leasing, C 242/18, EU:C:2019:558,
      pkt 70)”.
    Ponadto w ww. wyroku C-43/19 TSUE stwierdził w pkt 37-40:
      „Po pierwsze, Vodafone zobowiązuje się świadczyć swoim klientom usługi
      uzgodnione w zawartych z nimi umowach i na warunkach określonych w tych

      umowach. Po drugie klienci ci zobowiązują się płacić miesięczne opłaty przewidziane
      we wspomnianych umowach, a także w stosownym wypadku, należne kwoty w
      przypadku, gdy umowy te zostaną rozwiązane przed końcem okresu lojalności z
      przyczyn leżących po stronie klientów.
      W tym kontekście, jak wyjaśnia sąd odsyłający, kwoty te odpowiadają odzyskaniu
      części kosztów związanych ze świadczeniem usług, jakie operator świadczył na rzecz
      klientów, i do których zwrotu klienci zobowiązali się w przypadku takiego
      rozwiązania.
      W związku z tym, wspomniane kwoty należy uznać za stanowiące część ceny za
      usługę, którą usługodawca zobowiązał się świadczyć klientom i która stanowi część
      miesięcznych opłat, w przypadku gdy klienci nie przestrzegają okresu lojalności. W
      tych okolicznościach cel tych kwot jest podobny do celu miesięcznych opłat, które co
      do zasady byłyby wymagalne, jeżeli klienci nie skorzystaliby z korzyści handlowych,
      uzależnionych od przestrzegania tego okresu lojalności”.
    Ponadto w ww. wyroku C-43/19 TSUE stwierdził w pkt 50, że:
      „z uwagi na ogół powyższych rozważań na przedstawione pytania prejudycjalne
      trzeba odpowiedzieć, iż art. 2 ust. 1 lit. c dyrektywy VAT należy interpretować w ten
      sposób, że kwoty otrzymane przez podmiot gospodarczy w przypadku
      przedterminowego rozwiązania z powodów leżących po stronie klienta umowy o
      świadczenie usług przewidującej przestrzeganie okresu lojalności (okresu związania
      umową) w zamian za przyznanie temu klientowi korzystnych warunków handlowych
      należy uznać za stanowiące wynagrodzenie za odpłatne świadczenie usług w
      rozumieniu tego przepisu”.
    Z okoliczności przedstawionych we wniosku wynika, że mamy do czynienia z wymianą
    świadczeń, bowiem pomiędzy stronami istnieje stosunek zobowiązaniowy (umowa), na
    podstawie którego jedna strona zobowiązuje się do świadczenia usług, zaś druga strona
    dokonuje zapłaty z tego tytułu na zasadach określonych w umowie.
    Jak wynika z opisu sprawy, wynagrodzenie otrzymane w całym okresie trwania umowy
    pozwala Państwu pokryć poniesione nakłady oraz zrealizować założony zysk. W celu
    zabezpieczenia Państwa przed negatywnymi skutkami rozwiązania umowy przed
    upływem założonego okresu trwania, Klient zobowiązany jest do zapłaty na rzecz
    Państwa „kary umownej” w wysokości w wysokości wynagrodzenia, które otrzymaliby
    Państwo w przypadku zrealizowania umowy do końca okresu jej obowiązywania.
    Obowiązek zapłaty przez Klientów „kary umownej” za wcześniejsze rozwiązanie umowy
    wynika z zapisów zawieranych umów. Klient podpisując umowę ma świadomość, że w
    przypadku wcześniejszej rezygnacji z umowy będzie zobowiązany do zapłaty na rzecz
    Spółki ekwiwalentu stanowiącego równowartość wynagrodzenia, jaki otrzymałaby
    Spółka gdyby nadal świadczyła usługi na rzecz Klienta. Zatem w opisanej sytuacji mamy
    do czynienia z dobrowolnym wyrażeniem zgody przez Klienta (zapisy umowy) na
    zapłatę wynagrodzenia na rzecz Spółki, zaś ze strony Spółki występuje świadczenie w
    postaci wyrażenia zgody na wcześniejsze rozwiązanie umowy, za które otrzyma
    wynagrodzenia określone w umowie mianem „kary umownej”.
    Podsumowując, w analizowanej sprawie obciążanie Klientów „karą umowną” za
    wypowiedzenie umowy o świadczenie usług zawartej na czas określony nie spełnia funkcji
    odszkodowawczej, lecz stanowi wynagrodzenie za konkretne świadczenie, które mieści się
    w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu wymienionych w art. 5 ust. 1 ustawy
    jako odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy.
    W konsekwencji, otrzymując od Klientów ekwiwalent za wypowiedzenie umowy o
    świadczenie usług zawartej na czas określony stanowiącą wynagrodzenie za usługę
    winni Państwo rozpoznać podlegające opodatkowaniu świadczenie usług w rozumieniu
    art. 8 ust. 1 ustawy.

    Odnosząc się natomiast do kwestii związanych z wystawieniem faktury z tytułu obciążenia
    Klientów „karą umowną” należy wskazać, że zasady dokumentowania czynności
    podlegających opodatkowaniu regulują przepisy art. 106a-106q ustawy.
    Na podstawie art. 106b ust. 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:
      1. sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art.
        106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku,
        podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz
        osoby prawnej niebędącej podatnikiem;
      2. wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik
        korzysta z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;
      3. wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany
        w pkt 1;
      4. otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o
        których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:
      a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
      b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt
        4,
      c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a
        ust. 1b.
    Jak stanowi art. 2 pkt 31 ustawy:
      Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o fakturze – rozumie się przez to dokument
      w formie papierowej lub w formie elektronicznej zawierający dane wymagane
      ustawą i przepisami wydanymi na jej podstawie.
    Zgodnie z art. 106i ust. 1 ustawy:
      Fakturę wystawia się nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w
      którym dokonano dostawy towaru lub wykonano usługę, z zastrzeżeniem ust. 2-9.
    W myśl art. 106i ust. 2 ustawy:
      Jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość
      lub część zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, fakturę wystawia się nie
      później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym otrzymano
      całość lub część zapłaty od nabywcy.
    Z uwagi na fakt, że jak wyżej wskazałem, w przedmiotowej sprawie obciążanie Klientów
    „karą umowną” za wypowiedzenie umowy o świadczenie usług zawartej na czas określony
    nie spełnia funkcji odszkodowawczej, lecz stanowi wynagrodzenie za konkretne
    świadczenie, które mieści się w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu
    wymienionych w art. 5 ust. 1 ustawy jako odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w
    art. 8 ust. 1 ustawy, są/będą Państwo zobowiązani do wystawienia faktury
    dokumentującej świadczoną usługę.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 uznaję za prawidłowe.
    W związku z powyższym, że stanowisko Państwa do stanowiska nr 1 w zakresie podatku
    od towarów i usług uznałem za prawidłowe odstąpiłem od odpowiedzi na pytania
    oznaczone we wniosku jako nr 3 i 4, bowiem zadali je Państwa pod warunkiem uznania
    Państwa stanowiska w zakresie pytania nr 1 za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz
        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Niniejsza interpretacja indywidualna dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie pytań
    oznaczonych we wniosku jako nr 1, 3 i 4. W zakresie podatku dochodowego od osób
    prawnych dotyczących pytań oznaczonych we wniosku jako nr 2, 5 i 6 zostanie wydane
    odrębne rozstrzygnięcie.
    Należy wskazać, że inne kwestie przedstawione wniosku, które nie zostały objęte
    zakresem pytania, tj. zastosowania ulgi za złe długi, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1
    ustawy Ordynacja podatkowa – przedmiotem interpretacji.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy stan faktyczny i zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem
    interpretacji pokrywało się będzie ze stanem faktycznym i zdarzeniem przyszłym
    podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku
    zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
        2383 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.