Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.331.2025.2.BD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-18
Teza: Ustalenie czy wydatki ponoszone przez Spółkę z tytułu najmu
Pojemników stanowią zapłatę za użytkowanie lub prawo do
użytkowania urządzenia przemysłowego, o których mowa w
art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, a co za tym idzie czy Spółka
zobowiązana jest do poboru tzw. podatku u źródła od ww.
płatności oraz czy, w przypadku uznania wydatków
ponoszonych przez Spółkę z tytułu najmu Pojemników za
wydatki nieobjęte dyspozycją art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT,
na potrzeby niepobrania tzw. podatku u źródła Spółka
zobowiązana jest/będzie do dochowania warunków, o których
mowa w art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, tj. do dochowania
należytej staranności oraz posiadania certyfikatów rezydencji
kontrahentów wynajmujących Spółce Pojemniki.
Słowa kluczowe: opakowania
produkcja
przechowywanie
urządzenie-urządzenie przemysłowe
wynajem
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika
(podatek u źródła)
1
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 1-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6-art. 26-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w
    zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Uzupełnili go Państwo pismem z 7
    lipca 2025 r. oraz pismem z 25 lipca 2025 r. (wpływ 26 lipca 2025 r.) – w odpowiedzi na
    wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego (ostatecznie sformułowany w uzupełnieniu
    wniosku)
    Wnioskodawca jest osobą prawną mającą siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
    i podlega w Polsce opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych. Rok
    podatkowy Wnioskodawcy jest zbieżny z rokiem kalendarzowym.
    Wnioskodawca jest podmiotem z branży (...). Po zakończeniu procesu produkcji danego
    Wyrobu Gotowego czy danej partii Wyrobów Gotowych, w celu ich przechowania lub
    wysyłki do ostatecznego odbiorcy, Spółka wynajmuje od podmiotów niepowiązanych
    różnego rodzaju opakowania/pojemniki/ skrzyniopalety (zwane dalej: pojemnikami).
    Kontrahenci Spółki, od których wynajmowane są ww. opakowania lub pojemniki to: (...),(...).
    Wynajmowane przez Spółkę pojemniki to w większości przypadków uniwersalne,
    nieskomplikowane konstrukcje, które mogą być wykorzystywane do przechowywania i
    transportu różnego rodzaju towarów/produktów/półproduktów/materiałów. Przykładowo
    są to metalowe lub drewniane palety, metalowe kosze, składane bądź nieskładane
    metalowe skrzynie czy kontenery, które w zależności od modelu mogą posiadać także
    proste elementy ruchome, takie np. jak uchylne burty ułatwiające załadunek. Znaczna
    część Wyrobów Gotowych Spółki jest pakowana do pojemników w okresach cykli
    produkcyjnych oraz systematycznie wysyłana do klientów. Pojemniki nie są
    wykorzystywane przez Spółkę w procesie produkcji - nie stanowią one elementu
    składowego linii produkcyjnej na żadnym etapie wytwarzania Wyrobów Gotowych. Służą
    jedynie do przechowania i transportu Wyrobów Gotowych do klientów Spółki po
    zakończeniu procesu produkcji - czyli jedynie celom logistycznym.
    Wnioskodawca podkreśla, że wykorzystywane przez Spółkę Pojemniki nie zawierają
    elementów takich jak mechanizmy, przekładnie, dźwignie, napędy lub inne ruchome
    współpracujące ze sobą części.
    Podmioty, od których Spółka wynajmuje Pojemniki nie posiadają na terytorium Polski ani
    siedziby, ani Zarządu, a płatności dokonywane na ich rzecz przez Wnioskodawcę nie
    przekraczają limitu 2 000 000 zł rocznie.
    W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo dane niezbędne w zakresie realizacji wymiany
    informacji podatkowej z innymi państwami.
    Pytania
    1. Czy wydatki ponoszone przez Spółkę z tytułu najmu Pojemników stanowią zapłatę za
      użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, o których mowa

      w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, a co za tym idzie czy Spółka zobowiązana jest do
      poboru tzw. podatku u źródła od ww. płatności?
    2. Czy, w przypadku uznania wydatków ponoszonych przez Spółkę z tytułu najmu
      Pojemników za wydatki nieobjęte dyspozycją art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, na
      potrzeby niepobrania tzw. podatku u źródła Spółka zobowiązana jest/będzie do
      dochowania warunków, o których mowa w art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, tj. do
      dochowania należytej staranności oraz posiadania certyfikatów rezydencji
      kontrahentów wynajmujących Spółce Pojemniki?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę na fakt, że zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1
    ustawy o CIT „podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2 przychodów: (...) za użytkowanie
    lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu,
    urządzenia handlowego lub naukowego, (...) - ustala się w wysokości 20% przychodów”.
    W tym miejscu podkreślić należy, że mimo, iż ustawodawca posługuje się pojęciem
    „urządzenia przemysłowego” to jednak ani w ustawie o CIT, ani w żadnym innym akcie
    normatywnym nie wprowadza definicji legalnej ww. pojęcia. W związku z powyższym,
    zdaniem Wnioskodawcy, zasadnym jest odniesienie się w tym zakresie do językowego
    /słownikowego znaczenia ww. terminu.
    I tak, „urządzenie”, według Słownika Języka Polskiego PWN, stanowi mechanizm lub zespół
    mechanizmów, służący do wykonywania określonych czynności. Natomiast według
    Wielkiego Słownika Języka Polskiego urządzenie to przedmiot o złożonej konstrukcji,
    wykonujący lub ułatwiający określoną pracę.
    W kontekście powyższego, zdaniem Wnioskodawcy, nie sposób twierdzić, że
    wynajmowane przez Spółkę Pojemniki noszą cechy „urządzenia”. Jak bowiem wskazywał
    Wnioskodawca w opisie stanu faktycznego, wynajmowane przez Spółkę Pojemniki to w
    większości przypadków uniwersalne i nieskomplikowane konstrukcje.
    Należy zwrócić uwagę na fakt, że wykorzystywane przez Spółkę Pojemniki nie zawierają
    elementów takich jak mechanizmy, przekładnie, dźwignie, napędy lub inne ruchome
    współpracujące ze sobą części. „Przemysłowy”, oznacza natomiast dotyczący przemysłu,
    związany z przemysłem, bądź stosowany w przemyśle. Natomiast przez przemysł według
    Słownika Języka Polskiego PWN należy rozumieć produkcję materialną polegającą na
    wydobywaniu z ziemi bogactw naturalnych i wytwarzaniu produktów w sposób masowy
    przy użyciu urządzeń mechanicznych.
    Również w tym zakresie, zdaniem Wnioskodawcy, nie sposób twierdzić, że wynajmowane
    przez Spółkę Pojemniki noszą cechy bycia „przemysłowymi”. Jak bowiem wskazywał
    Wnioskodawca w opisie stanu faktycznego, Pojemniki nie są wykorzystywane przez Spółkę
    w procesie produkcji - nie stanowią one elementu składowego linii produkcyjnej na
    żadnym etapie wytwarzania Wyrobów Gotowych. Służą jedynie do przechowania i
    przetransportowania Wyrobów Gotowych do klientów Spółki po zakończeniu procesu
    produkcji. Nie stanowią tym samym elementu składowego procesu produkcji.
    Na konieczność takiego rozumienia zwrotu „urządzenie przemysłowe” wielokrotnie
    wskazywały także sądy administracyjne. Przykładowo przytoczyć można wyrok
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 10 lipca 2013 r. (sygn. akt I SA/Wr
    1336/12), w którym skład orzekający stwierdził, że przez „pojęcie „urządzenie
    przemysłowe” należy rozumieć „składnik majątku pełniący pomocniczą funkcję w ramach
    procesu przemysłowego rozumianego jako ciąg działań mechanicznych lub chemicznych
    służących do masowej produkcji towarów”.
    Przytoczyć także można wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2012
    r. (sygn. II FSK 1476/10), w którym sąd uznał, że istotny jest bezpośredni związek z
    działalnością przemysłową podatnika, rozumianą jako produkcja materialna polegająca na

    wytwarzaniu produktów w sposób masowy przy użyciu urządzeń mechanicznych. NSA
    stwierdził, że „słusznie więc Sąd pierwszej instancji wskazał, że wynajmowany przez Spółkę
    sprzęt nie jest urządzeniem przemysłowym, gdyż nie jest ze swej istoty przeznaczony do
    procesu masowej produkcji. Niewątpliwie każde urządzenie przemysłowe jest
    urządzeniem ułatwiającym pracę, ale nie każde urządzenie ułatwiające pracę jest
    urządzeniem przemysłowym”.
    Przenosząc powyższe na grunt zapytania Spółki, w ocenie Wnioskodawcy, bezsprzecznie
    stwierdzić należy, że wynajmowane przez Spółkę Pojemniki nie mieszczą się w pojęciu
    „urządzenia przemysłowego”, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, a co za
    tym idzie ponoszone przez Spółkę w tym zakresie wydatki nie stanowią zapłaty za
    użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego w rozumieniu art. 21
    ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. W konsekwencji powyższego, w ocenie Wnioskodawcy, Spółka
    nie jest zobowiązana do poboru tzw. podatku u źródła od przedmiotowych płatności.
    W drugiej kolejności zwrócić należy uwagę na art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, zgodnie z którym
    osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
    fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów
    wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, do wysokości nieprzekraczającej w roku
    podatkowym obowiązującym u wypłacającego te należności łącznie kwoty 2 000 000 zł na
    rzecz tego samego podatnika, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust.
    2, 2b i 2d, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z
    uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki
    podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo
    niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem
    udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika
    certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż
    określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania
    podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
    opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie
    dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter oraz skalę działalności
    prowadzonej przez płatnika.
    Z powyższego przepisu, zdaniem Wnioskodawcy, w sposób jednoznaczny wynika, że
    obowiązki, zarówno w zakresie poboru podatku, jak i w zakresie powinności gromadzenia
    stosownych dokumentów czy powinności określonego zachowania w celu niepobrania
    tzw. podatku u źródła przypisane są wyłącznie do tych podmiotów, które dokonują wypłat
    należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 ustawy o CIT. A
    contrario, w przypadku wypłaty należności na rzecz zagranicznych podatników, z tytułów
    niewymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 ustawy o CIT, obowiązki płatnika
    ustalone w art. 26 ust. 1 ustawy o CIT nie będą miały zastosowania.
    Przenosząc powyższe na grunt zapytania Spółki, stwierdzić tym samym należy, że skoro -
    co zostało dowiedzione powyżej - wynajmowane przez Spółkę Pojemniki nie mieszczą się
    w pojęciu urządzenia przemysłowego, to Spółka w celu niepobrania tzw. podatku u źródła
    nie jest/nie będzie zobowiązana do dochowania warunków, o których mowa w art. 26 ust.
    1 ustawy o CIT, tj. do dochowania należytej staranności oraz posiadania certyfikatów
    rezydencji kontrahentów wynajmujących Spółce Pojemniki.
    Podsumowując:
    Zdaniem Wnioskodawcy:
    1. wydatki ponoszone przez Spółkę z tytułu najmu Pojemników nie stanowią zapłaty za
      użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, o których mowa
      w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, a co za tym idzie Spółka nie jest zobowiązana jest
      do poboru tzw. podatku u źródła od ww. płatności,
    2. w konsekwencji powyższego, na potrzeby niepobrania tzw. podatku u źródła Spółka
      nie jest/nie będzie zobowiązana do dochowania warunków, o których mowa w art. 26

      ust. 1 ustawy o CIT, tj. do dochowania należytej staranności oraz posiadania
      certyfikatów rezydencji kontrahentów wynajmujących Spółce Pojemniki.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: ustawa o CIT):
      Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub
      zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają
      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    W myśl art. 3 ust. 3 pkt 5 ustawy o CIT:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji,
      wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki
      organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania,
      siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca
      zawarcia umowy i wykonania świadczenia.
    Jak stanowi art. 3 ust. 5 ustawy o CIT:
      Za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa się przychody
      wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów
      (przychodów), o których mowa w ust. 3 pkt 1-4.
    Zasada ograniczonego obowiązku podatkowego stanowi, że Polska, na terytorium której
    znajduje się źródło uzyskiwania przychodów, ma suwerenne prawo do opodatkowania
    podmiotów niebędących jej rezydentami podatkowymi w zakresie dochodów
    uzyskiwanych z takiego źródła. Podmioty podlegające ograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu w Polsce są zobowiązane do wykazania jedynie tych dochodów, których
    źródło położone jest na terytorium Polski.
    Wskazać należy, że zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
      Podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów z odsetek, z praw
      autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków
      towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z
      należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za
      użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także
      środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane
      ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej
      (know-how)
      - ustala się w wysokości 20% przychodów.
    Stosownie do art. 21 ust. 2 ustawy o CIT:
      Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia
      podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

    W art. 21 ustawy o CIT, wymienione zostały określone rodzaje należności wypłacane przez
    podmioty polskie podmiotom zagranicznym, w przypadku uzyskania których, podmiot
    zagraniczny podlega opodatkowaniu w Polsce podatkiem dochodowym, a obowiązanym
    do jego naliczenia, potrącenia i odprowadzenia do urzędu skarbowego jest podmiot
    polski. Podatek ten nazywany jest podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób
    jego poboru, który dokonywany jest przez polski podmiot wypłacający określone
    należności na rzecz nierezydenta, w trybie i na zasadach wymienionych w art. 26 ustawy o
    CIT.
    W myśl art. 26 ust. 1 ustawy o CIT:
      Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
      fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów
      wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy
      pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty
      zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń
      przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z
      właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku
      zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby
      podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji.
      Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21
      ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających
      z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik
      jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania
      należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez
      płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem.
    W myśl art. 26 ust. 2e ustawy o CIT:
      Jeżeli łączna kwota należności wypłacanych z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1
      pkt 1 oraz art. 22 ust. 1 na rzecz podmiotu powiązanego, przekroczyła w roku
      podatkowym obowiązującym u wypłacającego te należności łącznie kwotę 2 000 000
      zł na rzecz tego samego podatnika, osoby prawne, jednostki organizacyjne
      niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami są
      obowiązane jako płatnicy pobrać, z zastrzeżeniem ust. 2g, w dniu dokonania wypłaty
      zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat według stawki podatku określonej
      w art. 21 ust. 1 pkt 1 lub art. 22 ust. 1 od nadwyżki ponad kwotę 2 000 000 zł:
      1) z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e;
      2) bez możliwości niepobrania podatku na podstawie właściwej umowy o unikaniu
      podwójnego opodatkowania, a także bez uwzględniania zwolnień lub stawek
      wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
      opodatkowania.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy wydatki ponoszone przez Spółkę z tytułu
    najmu Pojemników stanowią zapłatę za użytkowanie lub prawo do użytkowania
    urządzenia przemysłowego, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, a co za
    tym idzie czy Spółka zobowiązana jest do poboru tzw. podatku u źródła od ww. płatności.
    Przedmiotem wątpliwości jest również ustalenie, czy w przypadku uznania wydatków
    ponoszonych przez Spółkę z tytułu najmu Pojemników za wydatki nieobjęte dyspozycją
    art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, na potrzeby niepobrania tzw. podatku u źródła Spółka
    zobowiązana jest/będzie do dochowania warunków, o których mowa w art. 26 ust. 1
    ustawy o CIT.
    Kluczowym dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest rozumienie użytego w art. 21
    ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT zwrotu „użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
    przemysłowego, w tym także środka transportu”, a w szczególności pojęcia „urządzenie
    przemysłowe”. W ustawie podatkowej brak jest definicji legalnej słowa „urządzenie

    przemysłowe”. Niezbędnym jest zatem odwołanie do języka potocznego albowiem
    regułom języka normatywnego odpowiadają określone dyrektywy wykładni językowej, w
    myśl których (...) przy tłumaczeniu znaczenia normy należy jej przypisać takie znaczenie,
    jakie ma ona w języku potocznym, chyba, że ważne względy przemawiają za odstępstwem
    od tego znaczenia (L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2010, s. 99). Za punkt
    wyjścia przy interpretacji znaczenia wyrazów „urządzenie” i „przemysłowe” należy przyjąć
    ich znaczenie słownikowe. Otóż, wyraz „urządzenie” występuje w znaczeniu „przedmiotu o
    złożonej konstrukcji, wykonującego lub ułatwiającego określoną pracę” (Wielki Słownik
    Języka Polskiego, http://www.wsjp.pl); „mechanizmu bądź zespołu mechanizmów, niekiedy
    bardzo skomplikowanych technicznie, służących do wykonywania określonych czynności,
    pełniących jakąś funkcję; przyrządu” (Nowy Słownik Języka Polskiego, pod red. B. Dunaja,
    s. 749); „mechanizmu lub zespołu mechanizmów, służącego do wykonania określonych
    czynności” (Słownik Języka Polskiego PWN, http://sjp.pwn.pl). Zaś wyraz „przemysłowy”
    oznacza „związany z przemysłem, używany, stosowany w przemyśle” (Nowy Słownik Języka
    Polskiego, por red. B. Dunaja, s. 543). Z kolei wyraz „przemysł” oznacza „działalność
    polegającą na produkcji towarów określonego rodzaju na dużą skalę, przy użyciu maszyn”
    (Wielki Słownik Języka Polskiego, http://www.wsjp.pl); „podstawowy dział gospodarki,
    obejmujący masowe wytwarzanie za pomocą środków technicznych określonej grupy
    wyrobów” (Nowy Słownik Języka Polskiego, pod red. B. Dunaja, s. 543).
    W świetle powyższych definicji oraz zgodnie z ugruntowanym w doktrynie i orzecznictwie
    stanowiskiem przyjąć należy, że pojęcie „urządzenie przemysłowe” (podobnie jak
    handlowe lub naukowe), ma charakter sformułowania ogólnego, mieszczącego w sobie
    wszelkie możliwe urządzenia, stanowiące pewien zespół mechanizmów, elementów
    technicznych, które mogą mieć zastosowanie w działalności podmiotów o określonej
    specyfice - przemysłowej, handlowej lub naukowej.
    Zatem pojęcie „urządzenie przemysłowe” lub „handlowe” należy rozumieć jako rodzaj
    mechanizmu lub zespół elementów, przyrządów, służący do wykonywania określonych
    czynności zarobkowych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, ułatwiający
    szeroko rozumiane prace materialne lub proces sprzedaży towarów i usług. Nie ulega
    wątpliwości, że wszelka działalność gospodarcza, tj. budowlana, przemysłowa, handlowa,
    naukowa, to działalność komercyjna, nastawiona na osiągnięcie zysku.
    Przytoczone definicje pojęcia „urządzenie przemysłowe” wskazują na konieczną złożoność
    urządzenia, co podkreślone jest poprzez odwołanie do mechanizmu lub zespołu
    mechanizmów, niekiedy nawet bardzo skomplikowanych. W rezultacie określenie
    „urządzenie” oznaczać powinno konstrukcję bardziej rozbudowaną niż zwykła paleta,
    pojemnik transportowy.
    Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że pojemniki, o których mowa we wniosku
    nie zawierają takich elementów jak mechanizmy, przekładnie, dźwignie, napędy lub inne
    ruchome współpracujące ze sobą części. Wynajmowane przez Spółkę pojemniki to
    uniwersalne, nieskomplikowane konstrukcje, które mogą być wykorzystywane do
    przechowywania i transportu towarów (np. metalowe i drewniane palety, metalowe kosze,
    składane bądź nieskładane metalowe skrzynie czy kontenery, które w zależności od
    modelu mogą posiadać proste elementy ruchome, takie np. jak uchylne burty ułatwiające
    załadunek). Pojemniki nie są wykorzystywane w produkcji i nie stanowią elementów linii
    produkcyjnej.
    Reasumując, wykładnia językowa art. 21 ustawy o CIT potwierdza, iż pojemników
    będących przedmiotem wniosku nie należy traktować jako urządzeń przemysłowych,
    urządzeń handlowych, ani urządzeń naukowych o których mowa w ust. 1 pkt 1 ww.
    przepisu.
    W związku z powyższym, wydatki ponoszone przez Państwa Spółkę z tytułu najmu
    pojemników nie stanowią zapłaty za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
    przemysłowego, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, a co za tym idzie nie
    są/będą Państwo zobowiązani do poboru tzw. podatku u źródła od ww. płatności.

    Odnosząc się natomiast do kwestii ustalenia, czy na potrzeby niepobrania tzw. podatku u
    źródła Spółka zobowiązana jest/będzie do dochowania warunków, o których mowa w art.
    26 ust. 1 ustawy o CIT, tj. do dochowania należytej staranności oraz posiadania
    certyfikatów rezydencji kontrahentów wynajmujących Spółce Pojemniki, należy stwierdzić,
    że zgodnie z przywołaną wyżej treścią art. 26 ust. 1 obowiązek dochowania należytej
    staranności oraz posiadania certyfikatów rezydencji ciąży na podatnikach, którzy
    dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1
    ustawy. Zatem jeżeli płatności będące przedmiotem wniosku nie są objęte dyspozycją art.
    21 ust. 1 ustawy, to Spółka nie jest/nie będzie zobowiązana do dochowania warunków, o
    których mowa w art. 26 ust. 1 ustawy o CIT.
    W konsekwencji, na potrzeby niepobrania tzw. podatku u źródła Spółka nie jest/nie będzie
    zobowiązana do dochowania warunków, o których mowa w art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, tj.
    do dochowania należytej staranności oraz posiadania certyfikatów rezydencji
    kontrahentów wynajmujących Państwa Spółce pojemniki.
    Tym samym, Państwa stanowisko do pytania nr 1 i 2 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo
    przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.