Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.333.2025.2.AW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-26
Teza: /Wymiana udziałów.
Słowa kluczowe: udział-wymiana udziałów
wspólnik
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia niestanowiące
przychodu-Wymiana udziałów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 11
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 4d

## Pytanie

Czy na skutek planowanej reorganizacji polegającej na wymianie udziałów pomiędzy
    Wnioskodawcą a C, w wyniku której C nabędzie 100% udziałów B, do której uprzednio
    wyodrębniona zostanie ZCP z działalności Wnioskodawcy (w ramach podziału przez
    wyodrębnienie), nie dojdzie do powstania przychodu po stronie Wnioskodawcy ani po
    stronie C, zgodnie z przepisami ustawy o CIT?
    Stanowisko Zainteresowanych w sprawie
    Spółka stoi na stanowisku, że na skutek planowanej reorganizacji polegającej na wymianie
    udziałów pomiędzy Wnioskodawcą a C, w wyniku której C nabędzie 100% udziałów B, do
    której uprzednio wyodrębniona zostanie ZCP z działalności Wnioskodawcy (w ramach
    podziału przez wyodrębnienie), nie dojdzie do powstania przychodu po stronie
    Wnioskodawcy ani po stronie C, zgodnie z przepisami ustawy o CIT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Zgodnie z art. 12 ust. 4d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej:
    „ustawa o CIT”), jeżeli spółka nabywa od wspólnika innej spółki udziały (akcje) tej innej
    spółki oraz w zamian za udziały (akcje) tej innej spółki przekazuje jej wspólnikowi własne
    udziały (akcje) albo w zamian za udziały (akcje) tej innej spółki przekazuje wspólnikowi tej
    innej spółki własne udziały (akcje) wraz z zapłatą w gotówce w wysokości nie wyższej niż
    10% wartości nominalnej własnych udziałów (akcji), a w przypadku braku wartości
    nominalnej - wartości rynkowej tych udziałów (akcji), oraz jeżeli w wyniku nabycia:

      1) spółka nabywająca uzyska bezwzględną większość praw głosu w spółce, której
        udziały (akcje) są nabywane, albo
      2) spółka nabywająca, posiadająca bezwzględną większość praw głosu w spółce, której
        udziały (akcje) są nabywane, zwiększa ilość udziałów (akcji) w tej spółce
    - do przychodów nie zalicza się wartości udziałów (akcji) przekazanych wspólnikowi tej
      innej spółki oraz wartości udziałów (akcji) nabytych przez spółkę, pod warunkiem że
      podmioty biorące udział w tej transakcji podlegają w państwie członkowskim Unii
      Europejskiej lub innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru
      Gospodarczego opodatkowaniu od całości swoich dochodów, bez względu na
      miejsce ich osiągnięcia (wymiana udziałów).
    A zatem, do wymiany udziałów dochodzi w sytuacji, gdy udziały (akcje) wnoszone aportem
    zapewniają spółce przejmującej uzyskanie bezwzględnej większości głosów w spółce,
    której udziały (akcje) są przedmiotem aportu. Przez pojęcie „bezwzględnej większości
    głosów” należy rozumieć liczbę głosów przekraczającą połowę wszystkich głosów
    oddanych, zgodnie z art. 4 § 1 pkt 10 KSH. W praktyce oznacza to zazwyczaj posiadanie
    więcej niż 50% udziału w kapitale zakładowym danej spółki.
    Z treści art. 12 ust. 4d ustawy o CIT wynika, że transakcja wymiany udziałów (akcji) może
    być neutralna podatkowo, o ile wspólnik wnosi do spółki posiadane przez siebie udziały
    (akcje), a w jej wyniku spółka nabywająca uzyskuje lub zwiększa bezwzględną większość
    praw głosu w spółce, której udziały (akcje) są wnoszone. Przepis ten znajduje
    zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy w transakcji biorą udział podmioty już istniejące.
    Zasady warunkujące możliwość skorzystania z tej formy neutralności podatkowej zostały
    określone w art. 12 ust. 11 ustawy o CIT. Aby móc zastosować art. 12 ust. 4d tej ustawy,
    zgodnie z tą regulacją powinny być spełnione następujące przesłanki:
      1. zarówno spółka przejmująca, jak i spółka, której udziały (akcje) są przejmowane,
        muszą być podmiotami wskazanymi w załączniku nr 3 do ustawy lub być
        rezydentami podatkowymi podlegającymi opodatkowaniu od całości dochodów bez
        względu na ich źródło, w państwie należącym do Europejskiego Obszaru
        Gospodarczego, innym niż państwo członkowskie Unii Europejskiej;
      2. wspólnik dokonujący aportu musi być podatnikiem podatku dochodowego, a
        wniesione przez niego udziały (akcje) muszą stanowić wkład niepieniężny
        przeznaczony w całości lub części na podwyższenie kapitału zakładowego spółki
        nabywającej;
      3. udziały (akcje) będące przedmiotem zbycia nie mogły zostać uprzednio nabyte lub
        objęte w wyniku wcześniejszej transakcji wymiany udziałów, ani też przydzielone w
        efekcie połączenia bądź podziału podmiotów;

      4. wartość podatkowa obejmowanych przez wspólnika udziałów (akcji) nie może
        przekraczać wartości podatkowej zbywanych udziałów (akcji), jaka zostałaby
        ustalona, gdyby transakcja wymiany nie została dokonana.
    Zgodnie z art. 12 ust. 12 ustawy o CIT, przepis art. 12 ust. 4d ma również zastosowanie w
    sytuacji, gdy spółka nabywa udziały (akcje) od tego samego wspólnika w ramach więcej niż
    jednej transakcji, pod warunkiem że następują one w ciągu maksymalnie sześciu miesięcy,
    liczonych od miesiąca pierwszego nabycia, i w ich wyniku zostaną spełnione warunki
    określone w art. 12 ust. 4d.
    Dodatkowo, zgodnie z art. 12 ust. 12b ustawy o CIT, w przypadku, o którym mowa w art.
    12 ust. 4 pkt 12 oraz ust. 11 pkt 3 i 4, to na wspólniku spoczywa obowiązek wykazania, że
    zbywane udziały (akcje) nie zostały uprzednio nabyte w drodze wcześniejszej wymiany
    udziałów, połączenia lub podziału, a ich wartość odpowiada wartości określonej w tych
    przepisach.
    Z kolei art. 12 ust. 13 ustawy o CIT wyłącza możliwość zastosowania art. 12 ust. 4d i
    pokrewnych, jeśli głównym lub jednym z głównych celów danej transakcji (w tym
    połączenia, podziału, wymiany udziałów lub wniesienia aportu) jest uniknięcie lub
    uchylenie się od opodatkowania. Co więcej, zgodnie z art. 12 ust. 14 ustawy o CIT, brak
    uzasadnionych przyczyn ekonomicznych dla przeprowadzenia tych działań skutkuje
    domniemaniem, że ich głównym celem jest obejście prawa podatkowego.
    Stosownie do art. 12 ust. 16 ustawy o CIT, regulacje zawarte w ust. 4 pkt 3e–3h, 12, pkt 25
    lit. b oraz ust. 4d stosuje się odpowiednio do podmiotów wskazanych w załączniku nr 3 do
    ustawy o CIT.
    Mając powyższe na uwadze, Zainteresowani stoją na stanowisku, że planowana transakcja
    wymiany udziałów - polegająca na wniesieniu przez Wnioskodawcę udziałów B do C w
    zamian za jej udziały - spełnia warunki określone w art. 12 ust. 4d w związku z art. 12 ust.
    11 ustawy o CIT, ponieważ:
      1. C nabędzie bezwzględną większość praw głosu we B (art. 12 ust. 4d pkt 1 ustawy o
        CIT);
      2. Uczestniczące podmioty są rezydentami podatkowymi w Polsce i podlegają
        opodatkowaniu od całości dochodów, bez względu na miejsce ich osiągnięcia (UE);
      3. Zarówno C, jak i B mają formę spółki z o.o. i są wymienione w załączniku nr 3 do
        ustawy (art. 12 ust. 11 pkt 1 ustawy o CIT);
      4. Wnioskodawca jest podatnikiem CIT w Polsce, a wniesione przez niego udziały we B
        będą stanowić wkład niepieniężny przeznaczony na podwyższenie kapitału
        zakładowego C (art. 12 ust. 11 pkt 2 ustawy o CIT);

      5. Wartość podatkowa udziałów w C otrzymanych przez Wnioskodawcę nie przewyższy
        wartości udziałów we B, jakie Wnioskodawca wnosi (art. 12 ust. 11 pkt 4 ustawy o
        CIT);
      6. Transakcja nie ma na celu unikania lub uchylania się od opodatkowania (art. 12 ust.
        13 ustawy o CIT);
      7. Wymiana udziałów będzie miała uzasadnienie ekonomiczne, co wyklucza
        domniemanie działania w celu obejścia prawa podatkowego (art. 12 ust. 14 ustawy
        o CIT).
    Wnioskodawca zastrzega przy tym, że zdaniem stron planowanej transakcji, będą one
    mogły nie stosować warunku określonego w art. 12 ust. 11 pkt 3 ustawy o CIT, który
    określa wśród warunków wymiany udziałów również, aby zbywane przez wspólnika
    udziały nie zostały nabyte lub objęte w wyniku innej transakcji wymiany udziałów albo
    przydzielone wcześniej w wyniku łączenia lub podziału podmiotów.
    Powyższe wynika z faktu, że art. 12 ust. 11 pkt 3 ustawy o CIT jest niezgodny z literalnym
    brzmieniem oraz celowościową i systemową wykładnią przepisów prawa unijnego,
    implementowanych do ustawy o CIT w zakresie transakcji wymiany udziałów, tzn. art. 8
    dyrektywy Rady 2009/133/WE z dnia 19 października 2009 r. w sprawie wspólnego
    systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów,
    podziałów przez wydzielenie, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów dotyczących spółek
    różnych państw członkowskich oraz przeniesienia statutowej siedziby SE lub SCE z
    jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego (dalej: „Dyrektywa”),
    które nie przewidują takiego warunku dla neutralności podatkowej transakcji wymiany
    udziałów.
    Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, należy dokonać prounijnej wykładni
    przepisów art. 12 ust. 4d oraz ust. 11 ustawy o CIT, z pominięciem niezgodnego z
    przepisami Dyrektywy art. 12 ust. 11 pkt 3 ustawy o CIT.
    Artykuł 8 ust. 1 powyższej Dyrektywy wskazuje, że przy okazji łączenia, podziału lub
    wymiany udziałów przydział papierów wartościowych, reprezentujących kapitał spółki
    przejmującej lub nabywającej, na rzecz akcjonariusza spółki przekazującej lub nabywanej
    w zamian za papiery wartościowe, reprezentujące kapitał tej ostatniej spółki, nie stanowi
    sam w sobie podstawy do opodatkowania dochodu, zysków lub zysków kapitałowych tego
    akcjonariusza. Innymi słowy, transakcja wymiany udziałów, w rozumieniu art. 2 pkt e
    Dyrektywy, powinna być zwolniona z podatku dochodowego lub z zysków kapitałowych,
    także w odniesieniu do akcjonariusza (udziałowca) obejmującego udziały spółki
    nabywającej udziały.
    Na podstawie regulacji art. 8 ust. 4 Dyrektywy, ww. ust. 1 ma zastosowanie tylko w
    przypadku, gdy akcjonariusz nie przypisuje otrzymanym papierom wartościowym wartości

    do celów podatkowych wyższej niż wartość wymienionych papierów wartościowych
    bezpośrednio przed wymianą udziałów.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 Dyrektywy, państwo członkowskie ma możliwość odmowy
    zastosowania lub cofnięcia korzyści przewidzianych w art. 4-14 Dyrektywy - w całości lub
    części - w sytuacji, gdy dana czynność:
      1. została dokonana w celu osiągnięcia korzyści podatkowej lub w celu oszustwa
        podatkowego, bądź też jednym z głównych celów tej czynności było osiągnięcie
        takich skutków; brak ekonomicznego uzasadnienia dla przeprowadzenia danej
        operacji – takiego jak restrukturyzacja czy usprawnienie działalności
        uczestniczących w niej podmiotów - może stanowić przesłankę domniemania, że jej
        celem było unikanie lub obejście opodatkowania;
      2. skutkuje naruszeniem obowiązujących wcześniej zasad w zakresie reprezentacji
        pracowników w organach spółki - zarówno uczestniczącej, jak i nieuczestniczącej w
        transakcji.
    Warto zauważyć, że przepisy Dyrektywy nie uzależniają neutralności podatkowej wymiany
    udziałów od braku wcześniejszych operacji reorganizacyjnych (takich jak połączenia,
    podziały, wydzielenia, aporty czy inne wymiany udziałów), które miałyby dotyczyć
    bezpośrednio udziałów wnoszonych
    w ramach tej transakcji.
    Ponadto, zgodnie z art. 1 Dyrektywy, jej zastosowanie dotyczy zasadniczo transakcji o
    charakterze transgranicznym, w których uczestniczą spółki mające siedziby w co najmniej
    dwóch państwach członkowskich UE. Niemniej jednak, w świetle utrwalonego
    orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE), jeżeli prawo krajowe
    przewiduje ten sam reżim prawny zarówno dla transakcji wewnątrzkrajowych, jak i
    transgranicznych - jak ma to miejsce w Polsce - wówczas regulacje Dyrektywy mogą być
    stosowane odpowiednio również do operacji krajowych. Takie podejście służy
    eliminowaniu potencjalnej dyskryminacji podmiotów krajowych względem zagranicznych,
    zgodnie z zasadą równego traktowania (por. wyrok TSUE z 17 lipca 1997 r., sprawa C-28
    /95).
    W powyższym wyroku zawarto m.in. następujące tezy:
    - „Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy na podstawie art. 177 Traktatu
      (przenumerowanego przez Traktat z Amsterdamu na art. 234 WE) (a po wejściu w
      życie Traktatu z Lizbony - na art. 267 TFUE) w zakresie wykładni prawa
      wspólnotowego wtedy, gdy dana sytuacja nie jest regulowana bezpośrednio przez
      prawo wspólnotowe, lecz ustawodawca krajowy, dokonując transpozycji przepisów

      dyrektywy do prawa krajowego, zdecydował się traktować w ten sam sposób
      sytuacje o charakterze całkowicie wewnętrznym co sytuacje podlegające przepisom
      dyrektywy, ujednolicając ustawodawstwo wewnętrzne z prawem wspólnotowym”.
    - „Jeżeli, regulując sytuacje o charakterze całkowicie wewnętrznym, ustawodawstwo
      krajowe przyjmuje te same rozwiązania jak te przyjęte w prawie wspólnotowym, w
      celu, w szczególności uniknięcia dyskryminacji obcych obywateli lub zakłócenia
      konkurencji, w interesie Wspólnoty leży, aby w celu uniknięcia różnic w wykładni w
      przyszłości przepisy lub pojęcia przejęte z prawa wspólnotowego były
      interpretowane w sposób jednolity, bez względu na okoliczności, w jakich mają być
      stosowane”.
    Stanowisko to zostało następnie potwierdzone m.in. w wyroku TSUE z 15 stycznia 2002 r.,
    w sprawie C-43/00.
    W praktyce oznacza to, że przepisy Dyrektywy, które mają zastosowanie zarówno do
    transakcji transgranicznych, jak i wewnątrzkrajowych, powinny być interpretowane w
    sposób jednolity. Celem takiego podejścia jest wyeliminowanie ryzyka dyskryminacji
    podmiotów krajowych - w omawianym przypadku polskich - w kontekście przepisów
    unijnych.
    Wdrożenie postanowień wskazanej Dyrektywy do prawa krajowego, skutkowało
    wprowadzeniem przez polskiego ustawodawcę wyjątków od ogólnej reguły, zgodnie z
    którą wniesienie udziałów (akcji) do innej spółki – jako aportu – prowadzi po stronie
    wnoszącego do rozpoznania przychodu oraz ustalenia kosztów podatkowych,
    odpowiadających wartości przedmiotu wkładu.
    Zdaniem Wnioskodawcy, na możliwość zastosowania zwolnienia z opodatkowania CIT, o
    którym mowa w art. 12 ust. 4d ustawy o CIT w związku z art. 8 ust. 1 Dyrektywy, w
    odniesieniu do planowanej transakcji wymiany udziałów nie powinien wpływać fakt, że
    Wnioskodawca dokonał uprzednio wyodrębnienia części działalności do B (podmiot,
    którego udziały są przenoszone w ramach operacji wymiany udziałów do C).
    Możliwość zastosowania wskazanego zwolnienia dla operacji wymiany udziałów, zdaniem
    Wnioskodawcy, wynika z niezgodności art. 12 ust. 11 pkt 3 ustawy o CIT z
    postanowieniami Dyrektywy. Krajowy przepis uzależnia bowiem możliwość zastosowania
    zwolnienia przewidzianego w art. 12 ust. 4d ustawy o CIT od tego, aby wnoszone udziały
    nie zostały nabyte lub objęte w wyniku transakcji wymiany udziałów albo przydzielone w
    ramach łączenia lub podziału podmiotów – podczas gdy taki warunek nie znajduje
    żadnego oparcia w treści przepisów Dyrektywy.
    Zgodnie z art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz.
    864, ze zm.), w celu realizacji kompetencji Unii Europejskiej, instytucje unijne przyjmują
    rozporządzenia, dyrektywy, decyzje, zalecenia oraz opinie. W tym kontekście wskazano

    również, że dyrektywa wiąże każde państwo członkowskie, do którego jest skierowana, w
    odniesieniu do rezultatu, który ma zostać osiągnięty, pozostawiając jednak państwom
    swobodę co do formy i środków implementacji. W praktyce oznacza to, że dyrektywy
    wymagają wdrożenia do krajowego porządku prawnego. Prawo unijne nie przesądza
    jednak wprost, jakie uprawnienia z dyrektyw mogą bezpośrednio wynikać dla podmiotów
    prywatnych – dla ustalenia tego zakresu konieczne jest odwołanie się do orzecznictwa
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE).
    W tym zakresie kluczowe znaczenie ma wyrok TSUE z 5 lutego 1963 r., w sprawie 26/62, w
    którym Trybunał sformułował zasadę bezpośredniego skutku prawa Unii Europejskiej. W
    praktyce oznacza to, że prawo unijne nie tylko nakłada obowiązki na państwa
    członkowskie, lecz również przyznaje określone prawa jednostkom, z których mogą one
    korzystać bezpośrednio - niezależnie od uregulowań krajowych.
    W uzasadnieniu tego wyroku Trybunał wskazał m.in., że:
    „(...) państwa członkowskie nadały prawu wspólnotowemu moc wiążącą, na którą
    pochodzące z nich jednostki mogą się przed tymi sądami powoływać; że wobec
    powyższego należy uznać, iż Wspólnota stanowi nowy porządek prawny w prawie
    międzynarodowym, na rzecz którego państwa ograniczyły, jakkolwiek tylko w wąskich
    dziedzinach, swoje prawa suwerenne, i którego normy znajdują zastosowanie nie tylko do
    państw członkowskich, ale i pochodzących z nich jednostek; że w związku z tym prawo
    wspólnotowe, niezależne od ustawodawstwa państw członkowskich, nie tylko nakłada na
    jednostki zobowiązania, lecz może również być źródłem uprawnień stanowiących element
    statusu prawnego tych jednostek; że nie muszą to być uprawnienia nadane wprost w
    traktacie, lecz że powstają one również jako skutek zobowiązań, które traktat nakłada w
    sposób ściśle określony zarówno na jednostki, jak i na państwa członkowskie oraz
    instytucje wspólnotowe”.
    W tym miejscu należy podkreślić, że zarówno w orzecznictwie krajowym, jak i unijnym,
    wielokrotnie wskazywano na zasadę pierwszeństwa prawa norm prawa unijnego nad
    przepisami krajowymi. Między innymi w wyroku NSA z dnia 11 marca 2010 r., sygn. akt I
    FSK 61/09, wskazano, że gdy dyrektywa unijna dotyczy problematyki podatkowej, wówczas
    jej normy stanowią przepisy prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 Ordynacji
    podatkowej, a w razie braku ich implementacji lub jej wadliwości stanowią podstawę
    prawną, na którą mogą się powoływać podmioty indywidualne, jednakże w zakresie tylko
    tych przepisów dyrektywy, które są wystarczająco jasne i bezwarunkowe, a więc
    sformułowane w sposób pozwalający na ich bezpośrednie zastosowanie.
    Wnioskodawca wskazuje również, że nie tylko sądy mają obowiązek stosowania prawa
    wspólnotowego w sferze prawa podatkowego, ale dotyczy to również organów
    podatkowych, bowiem również one są zobowiązane do przestrzegania prawa i działania w

    jego granicach, co także było przedmiotem orzecznictwa TSUE (por. wyrok NSA z dnia 27
    września 2017 r., sygn. akt II FSK 1823/17 oraz wyrok TSUE z dnia 22 czerwca 1989 r.,
    sprawa C-103/88).
    Na konieczność badania przez organ interpretacyjny poprawności implementacji
    dyrektywy do krajowych aktów prawnych zwrócił również uwagę m.in. Wojewódzki Sąd
    Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 28 kwietnia 2023 r., sygn. akt I SA/Gl 14/23,
    wskazując:
    „Reasumując stwierdzić należy, że organ udzielający interpretacji w trybie art. 14b § 1 o.p.
    w odniesieniu do hipotetycznego stanu faktycznego, wynikającego z wniosku o
    interpretację, zobowiązany jest do wykładni przepisów ustawy o podatku dochodowym od
    osób prawnych w świetle celów i brzmienia Dyrektywy Rady 2009/133/WE, jeżeli przepisy
    te odnoszą się do przedstawionego stanu faktycznego (...)”.
    W powyższym wyroku WSA w Gliwicach zwrócił także uwagę na art. 91 ust. 3 Konstytucji, z
    którego wynika, że prawo wtórne stanowione przez organizację międzynarodową, jest
    stosowane bezpośrednio i powinno mieć pierwszeństwo przed ustawami - jeżeli wynika to
    z ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską umowy konstytuującej tę organizację, która to
    ratyfikowana umowa - zgodnie z art. 87 ust. 1 Konstytucji - jest źródłem obowiązującego w
    Polsce prawa. Jak zauważano w powołanym orzeczeniu, w dniu 16 kwietnia 2003 r.
    Rzeczpospolita Polska podpisała w Atenach, a następnie ratyfikowała Traktat, będący
    aktem dotyczącym warunków jej przystąpienia z dniem 1 maja 2004 r. do Unii Europejskiej
    (Dz. U. Nr 90, poz. 864), a Unię Europejską należy traktować jako organizację
    międzynarodową, jak wskazano to w wyroku Trybunału Konstytucyjnego (pkt 2.1) z dnia
    27 kwietnia 2005 r., sygn. akt P 1/05, OTK-A 2005/4/42.
    Mając na uwadze powyższe, w przypadku, gdy przepisy prawa krajowego są sprzeczne z
    przepisami unijnymi, organ podatkowy jest zobowiązany odmówić zastosowania norm
    prawa krajowego. Jak wskazano w wyroku WSA w Warszawie z dnia 24 października 2024
    r., sygn. akt III SA/Wa 1877/24, także art. 12 ust. 4 pkt 12 ustawy o CIT nie jest zgodny z
    regulacjami wspólnotowymi. Ta norma prawna, według sądu, w sposób istotny ogranicza
    możliwości w zakresie prowadzenia restrukturyzacji przedsiębiorstwa, bowiem ogranicza
    neutralność podatkową tylko do pierwszej czynności.
    W tym miejscu należy również odnieść się do art. 8 ust. 6 Dyrektywy, który, jak również
    wskazał WSA w powyższym wyroku, wyraźnie nie dopuszcza sam w sobie opodatkowania
    kolejnych (tj. dokonanych po pierwszym) działań reorganizacyjnych, ale jedynie wskazuje,
    że opodatkowane może być późniejsze zbycie udziałów nabytych w drodze łączenia,
    podziału lub wymiany udziałów. Jak podkreśla WSA, wskazany przepis stanowi przejaw
    idei, zgodnie z którą neutralność połączeń nie ma eliminować prawa państwa
    członkowskiego do opodatkowania, a jedynie powodować jego odroczenie do momentu
    zbycia udziałów otrzymanych w drodze połączenia.

    Konieczność uznania pierwszeństwa przepisów unijnych nad normami prawa krajowego w
    zaprezentowanym przypadku dostrzegł także WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 20
    grudnia 2023 r., sygn. akt I SA/Wr 811/22. W orzeczeniu tym potwierdzono, że przepis art.
    12 ust. 4 pkt 12 ustawy o CIT, który również uzależnia neutralność podatkową
    reorganizacji od tego, czy uprzednio doszło do innych czynności reorganizacyjnych,
    ogranicza przedsiębiorców w restrukturyzacji prowadzonej przez nich działalności, gdyż
    ogranicza neutralność podatkową (jedynie) do pierwszej restrukturyzacji.
    Sąd wskazał, iż tego rodzaju uwarunkowania nie zostały określone w treści Dyrektywy, a w
    przypadku łączenia, podziałów, podziałów przez wydzielenie, wnoszenia aktywów i
    wymiany udziałów dotyczących spółek restrukturyzacje, które nie mają charakteru
    unikania lub uchylania się od opodatkowania, powinny być neutralne podatkowo dla
    wszystkich stron takiej czynności. W przytoczonym orzeczeniu sąd jednoznacznie wskazał,
    że neutralność reorganizacji spółek nie może być uzależniona od tego, czy jest to
    pierwsza, czy kolejna reorganizacja.
    W tym miejscu przytoczyć należy również wyrok WSA w Olsztynie z dnia 28 czerwca 2023
    r., sygn. akt I SA/Ol 118/23, w którym wskazano, że restrukturyzacja jest neutralnym
    elementem prowadzenia tej działalności, umożliwiającym zarządzanie tą działalnością w
    sposób optymalny i efektywny. W ocenie WSA w Olsztynie przyjęte w art. 12 ust. 4 pkt 12
    ustawy o CIT rozwiązanie ogranicza w oczywisty sposób wykorzystanie tego elementu
    prowadzenia działalności gospodarczej z uwagi na konieczność jej opodatkowania (w
    przypadku drugiej i kolejnej restrukturyzacji). Wobec tego sąd wskazał, że obowiązkiem
    organu wydającego interpretację indywidualną jest ocena zgodności przepisów prawa
    krajowego z prawem unijnym, nawet w sytuacji, gdy wnioskodawca nie powołuje się na
    unijny porządek prawny.
    Dyrektywa wprowadziła zatem zasadę, że reorganizacje, które nie mają charakteru
    unikania lub uchylania się od opodatkowania, powinny być neutralne podatkowo dla
    wszystkich stron takiej czynności. Dyrektywa przewiduje kilka wyjątków uzasadniających
    wyłączenie neutralności podatkowej reorganizacji, ale jest to katalog ścisły i zamknięty.
    Jednym z takich wyjątków jest art. 8 ust. 6 Dyrektywy, wskazujący, że:
    „Zastosowanie ust. 1, 2 i 3 nie stanowi przeszkody dla państw członkowskich w
    opodatkowaniu zysków, powstających z kolejnego przekazania otrzymanych papierów
    wartościowych w taki sam sposób jak zyski powstające z przekazania papierów
    wartościowych istniejących przed nabyciem”.
    Przepis ten, w ocenie WSA w Olsztynie (wyrok z dnia 8 czerwca 2023 r., sygn. akt I SA/Ol
    118/23) stanowi odzwierciedlenie koncepcji, w myśl której neutralność podziałów nie ma
    eliminować prawa państwa członkowskiego do opodatkowania, a jedynie odraczać
    opodatkowanie do czasu zbycia udziałów nabytych w drodze podziału. Ustawodawca
    europejski dostrzegł, że zmiana reżimu opodatkowania może prowadzić do tego, że

    późniejsze zbycie udziałów mogłoby być nieopodatkowane w kraju, w którym doszło do
    pierwszej restrukturyzacji. W takiej sytuacji mimo zmiany reżimu podatkowego, art. 8 ust.
    6 Dyrektywy ma pozwolić państwu członkowskiemu opodatkować kolejną restrukturyzację.
    Należy zatem zauważyć, że literalne brzmienie tego przepisu nakazuje więc, by przy
    analizie, czy późniejsze przeniesienie udziałów jest neutralne podatkowo, zweryfikować,
    czy byłoby ono także neutralne gdyby do wcześniejszej reorganizacji nie doszło. Państwo
    ma zatem prawo opodatkować nabycie udziałów spółki przejmującej przez udziałowca
    spółki dzielonej jedynie „w taki sam sposób jak zyski powstające z przekazania papierów
    wartościowych istniejących przed nabyciem”. Jak wskazuje WSA, jeżeli późniejszy podział
    byłby neutralny również wtedy, gdyby do wcześniejszej reorganizacji nie doszło,
    ustawodawca nie ma prawa go opodatkować.
    W tym względzie TSUE wielokrotnie już podkreślał, że art. 8 ust. 2 Dyrektywy zapewnia
    neutralność podatkową podziału przez wydzielenie poprzez określenie, że przydział
    papierów wartościowych w wyniku podziału przez wydzielenie nie stanowi sam w sobie
    podstawy do opodatkowania dochodu, zysków lub zysków kapitałowych (por. np. wyrok
    TSUE z dnia 18 września 2019 r., sprawa C-662/18).
    Mając na uwadze, że orzecznictwo sądowe wskazuje na jednolite podejście, zgodnie z
    którym neutralność reorganizacji spółek nie może być uzależniona od tego, czy jest to
    pierwsza, czy kolejna reorganizacja, Zainteresowani stoją na stanowisku, że na skutek
    planowanej reorganizacji tj. wymiany udziałów B, w zamian za nowe udziały w
    zwiększonym kapitale zakładowym C, nie dojdzie do powstania przychodu po stronie
    Wnioskodawcy ani po stronie C, zgodnie z przepisami ustawy o CIT. Na wyżej wspomnianą
    jednolitą linię orzeczniczą składają się m.in.:
      - wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 26 marca 2025 r., sygn. akt I SA/Wr 827/24;
      - wyrok WSA w Gliwicach z dnia 28 stycznia 2025 r., sygn. akt I SA/Gl 715/24;
      - wyrok WSA w Gliwicach z dnia 5 grudnia 2024 r., sygn. akt I SA/Gl 522/24;
      - wyrok WSA w Poznaniu z dnia 3 grudnia 2024 r., sygn. akt I SA/Po 555/24;
      - wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 października 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 1877/24;
      - wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 20 grudnia 2023 r., sygn. akt I SA/Wr 811/22;
      - wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 grudnia 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 1645/23;
      - wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 listopada 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 1657/23;
      - wyrok WSA w Olsztynie z dnia 28 czerwca 2023 r., sygn. akt I SA/Ol 118/23;
      - wyrok WSA w Gliwicach z dnia 28 kwietnia 2023 r., sygn. akt I SA/Gl 14/23.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym
    od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
    Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane
    pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
    W myśl art. 12 ust. 1 pkt 7 ustawy o CIT:
    Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności wartość wkładu
    określona w statucie lub umowie spółki, a w razie ich braku wartość wkładu określona w
    innym dokumencie o podobnym charakterze - w przypadku wniesienia do spółki albo
    spółdzielni wkładu niepieniężnego; jeżeli jednak wartość ta jest niższa od wartości
    rynkowej tego wkładu albo wartość wkładu nie została określona w statucie, umowie
    albo innym dokumencie o podobnym charakterze, przychodem jest wartość rynkowa
    takiego wkładu określona na dzień przeniesienia własności przedmiotu wkładu
    niepieniężnego; przepis art. 14 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
    Stosownie do treści art. 12 ust. 1 pkt 8bb ustawy o CIT:
    Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności w spółce
    nabywającej wartość rynkowa udziałów (akcji) przekazanych przez wspólnika tej spółce
    nabywającej przy wymianie udziałów w części przekraczającej wartość rynkową
    wydanych w zamian przez tę spółkę udziałów (akcji) wraz
    z zapłatą w gotówce, ustalona na dzień wymiany udziałów.
    Co do zasady więc wniesienie wkładu niepieniężnego do spółki z o.o. skutkuje powstaniem
    przychodu podatkowego.
    Jednakże ustawodawca przewidział w tej sytuacji wyłączenie pewnych wartości z
    przychodów - o ile spełnione są szczególne warunki określone w ustawie.
    Zgodnie z art. 12 ust. 4d ustawy o CIT:
    Jeżeli spółka nabywa od wspólnika innej spółki udziały (akcje) tej innej spółki oraz w
    zamian za udziały (akcje) tej innej spółki przekazuje jej wspólnikowi własne udziały (akcje)
    albo w zamian za udziały (akcje) tej innej spółki przekazuje wspólnikowi tej innej spółki
    własne udziały (akcje) wraz z zapłatą w gotówce
    w wysokości nie wyższej niż 10% wartości nominalnej własnych udziałów (akcji), a w
    przypadku braku wartości nominalnej - wartości rynkowej tych udziałów (akcji), oraz
    jeżeli w wyniku nabycia:
    1) spółka nabywająca uzyska bezwzględną większość praw głosu w spółce, której udziały
    (akcje) są nabywane, albo
    2) spółka nabywająca, posiadająca bezwzględną większość praw głosu w spółce, której
    udziały (akcje) są nabywane, zwiększa ilość udziałów (akcji) w tej spółce
    - do przychodów nie zalicza się wartości udziałów (akcji) przekazanych wspólnikowi tej
    innej spółki oraz wartości udziałów (akcji) nabytych przez spółkę, pod warunkiem że
    podmioty biorące udział w tej transakcji podlegają w państwie członkowskim Unii
    Europejskiej lub innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego
    opodatkowaniu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągnięcia
    (wymiana udziałów).
    Z powołanego przepisu art. 12 ust. 4d ustawy o CIT wynika, że efekt w postaci neutralnej
    podatkowo wymiany udziałów (akcji) dotyczy sytuacji, gdy wspólnik spółki wniesie
    posiadane udziały (akcje) do spółki, a podmiot wraz z nabytymi udziałami (akcjami)
    otrzyma bądź zwiększy bezwzględną większość praw głosu w spółce, której udziały (akcje)
    zostały wniesione. Przepis ten znajduje zastosowanie wówczas, gdy w wymianie
    uczestniczą już istniejące podmioty.

    Warunki zastosowania powołanego przepisu określa art. 12 ust. 11 ustawy o CIT, zgodnie
    z którym:
    Przepis ust. 4d stosuje się, jeżeli:
    1) spółka nabywająca oraz spółka, której udziały (akcje) są nabywane, są podmiotami
      wymienionymi w załączniku nr 3 do ustawy lub są spółkami podlegającymi
      opodatkowaniu podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów, bez względu
      na miejsce ich osiągania, w innym niż państwo członkowskie Unii Europejskiej
      państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz
    2) wspólnik jest podatnikiem podatku dochodowego i wnoszone przez niego udziały
      (akcje) stanowią wkład niepieniężny przeznaczony w całości lub w części na
      podwyższenie kapitału zakładowego spółki nabywającej, oraz
    3) zbywane przez wspólnika udziały (akcje) nie zostały nabyte lub objęte w wyniku innej
      transakcji wymiany udziałów albo przydzielone wcześniej w wyniku łączenia lub
      podziału podmiotów, oraz
    4) wartość nabywanych przez wspólnika udziałów (akcji) przyjęta dla celów podatkowych
      jest nie wyższa niż wartość zbywanych przez tego wspólnika udziałów (akcji), jaka
      byłaby przyjęta dla celów podatkowych, gdyby nie doszło do wymiany udziałów.
    Jednocześnie, jak wynika z art. 12 ust. 12 ustawy o CIT:
    Przepis ust. 4d stosuje się również w przypadku, gdy spółka nabywa udziały (akcje) od
    tego samego wspólnika w ramach więcej niż jednej transakcji w okresie
    nieprzekraczającym 6 miesięcy liczonych począwszy od miesiąca, w którym nastąpiło
    pierwsze ich nabycie, jeżeli w wyniku tych transakcji są spełnione warunki określone w
    tym przepisie.
    Zgodnie z art. 12 ust. 12b ustawy o CIT:
    W przypadku, o którym mowa w ust. 4 pkt 12 oraz ust. 11 pkt 3 i 4, ciężar dowodu, że
    udziały (akcje) nie zostały nabyte lub objęte w wyniku transakcji wymiany udziałów albo
    przydzielone w wyniku łączenia lub podziału podmiotów oraz wartość udziałów (akcji)
    odpowiada wartości określonej w tych przepisach, spoczywa na wspólniku.
    Przepis art. 12 ust. 11 odnosi się w swej dyspozycji do stosowania art. 12 ust. 4d ustawy o
    CIT, tj. regulacji dotyczącej sytuacji nabywania przez spółkę od wspólnika innej spółki
    udziałów tej innej spółki oraz przekazywania temu wspólnikowi w zamian za te udziały
    własnych udziałów.
    Niespełnienie któregokolwiek z warunków wymienionych cyt. art. 12 ust. 11 ustawy o CIT
    powoduje, że uzyskany przychód nie będzie podlegał zwolnieniu od opodatkowania.
    Z ww. art. 12 ust. 11 pkt 3, w związku z art. 12 ust. 4d ustawy o CIT wynika natomiast, że
    neutralność podatkowa wymiany udziałów została ograniczona wyłącznie do pierwszej
    czynności restrukturyzacyjnej.
    Z perspektywy spółek biorących udział w wymianie, neutralność podatkowa uzależniona
    jest zatem od tego czy powyższa czynność reorganizacyjna jest pierwsza, czy też kolejna
    (uwzględniając zarówno połączenia, podziały, jak i wymiany udziałów).
    Kolejnym warunkiem neutralności podatkowej jest powód dokonania restrukturyzacji.
    Jak wynika bowiem z art. 12 ust. 13 ustawy o CIT:
    Przepisów ust. 4 pkt 3e-3h, 12 i pkt 25 lit. b oraz ust. 4d nie stosuje się w przypadkach,
    gdy głównym lub jednym z głównych celów połączenia spółek, podziału spółek, wymiany

    udziałów lub wniesienia wkładu niepieniężnego jest uniknięcie lub uchylenie się od
    opodatkowania.
    Treść art. 12 ust. 14 ww. ustawy wskazuje natomiast, że:
    Jeżeli połączenie spółek, podział spółek, wymiana udziałów lub wniesienie wkładu
    niepieniężnego nie zostały przeprowadzone z uzasadnionych przyczyn ekonomicznych,
    dla celów ust. 13 domniemywa się, że głównym lub jednym z głównych celów tych
    czynności jest uniknięcie lub uchylenie się od opodatkowania.
    Artykuł 12 ust. 16 ustawy o CIT stanowi przy tym, że:
    Przepisy ust. 4 pkt 3e-3h, 12 i pkt 25 lit. b oraz ust. 4d stosuje się odpowiednio do
    podmiotów wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy.
    W tym miejscu podkreślić należy, że wykładnia prawa dokonywana jest wedle utrwalonych
    reguł.
    W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się pierwszeństwo wykładni językowej nad
    pozostałymi rodzajami wykładni, tj. systemową i celowościową. Dotyczy to zwłaszcza
    wszelkich ulg i zwolnień podatkowych (a stosowanie preferencyjnej stawki podatkowej jest
    szczególnym rodzajem ulgi podatkowej), w odniesieniu do których wykładni należy
    dokonywać w sposób ścisły, z zastosowaniem wykładni językowej i z wyłączeniem
    interpretacji rozszerzającej. Tylko w wyjątkowych sytuacjach wolno odstąpić od literalnego
    brzmienia przepisu, w szczególności, gdy językowe dyrektywy interpretacyjne nie
    pozwalają z danego tekstu prawnego wyinterpretować jednoznacznej normy
    postępowania lub gdy wykładnia językowa pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią
    innych norm. Dla przykładu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 21
    maja 2015 r. sygn. akt I SA/Po 59/15 (wyrok potwierdzony orzeczeniem Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 24 listopada 2015 r. sygn. akt II FSK 3016/15) stwierdził, że: „zgodnie z
    przyjętą w judykaturze i doktrynie zasadą pierwszeństwa wykładni językowej w procesie
    wykładni prawa, należy w pierwszej kolejności opierać się na rezultatach wykładni
    językowej, a dopiero w przypadku dalszych wątpliwości lub w celu wzmocnienia wyniku
    wykładni językowej sięgać kolejno po wykładnię systemową lub funkcjonalną. W prawie
    podatkowym pogląd ten znajduje swoje oparcie
    w art. 84 Konstytucji RP, w myśl którego każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów
    publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Ustawa jest tekstem zapisanym w
    języku polskim, zatem każdy podatnik może poznać treść prawa podatkowego w oparciu o
    reguły językowe. Podatnik nie jest zobowiązany do poznania pozajęzykowych metod
    wykładni. Zatem w pierwszej kolejności należy sięgać po te dyrektywy wykładni, które są
    wspólne dla adresatów norm prawa podatkowego
    i instytucji stosujących prawo (por. NSA z dnia 19 lipca 2011 r., II FSK 397/10, LEX nr

    i powołane tam orzecznictwo).”
    W prawie podatkowym odejście od językowego brzmienia przepisu możliwe jest wówczas,
    gdy jest ono niejednoznaczne. W takiej sytuacji można odwołać się do reguł wykładni
    celowościowej, która ma charakter pomocniczy i wtórny względem wykładni językowej.
    Stosuje się ją przede wszystkim, wówczas gdy przepis nie jest jasny i należy wybrać
    pomiędzy jego alternatywnymi interpretacjami (wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn.
    akt II FSK 2673/13, dostępny na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy na skutek planowanej reorganizacji polegającej
    na wymianie udziałów pomiędzy Wnioskodawcą a C, w wyniku której C nabędzie 100%
    udziałów B, do której uprzednio wyodrębniona zostanie ZCP z działalności Wnioskodawcy
    (w ramach podziału przez wyodrębnienie), nie dojdzie do powstania przychodu po stronie
    Wnioskodawcy ani po stronie C, zgodnie z przepisami ustawy o CIT.

    Odnosząc się do powyższych wątpliwości Zainteresowanych, wskazać należy, że
    planowana reorganizacja polegająca na wymianie udziałów pomiędzy Wnioskodawcą a C,
    w wyniku której C nabędzie 100% udziałów B, a które to udziały B zostały objęte przez
    Wnioskodawcę w wyniku jego podziału, nie będzie stanowiła transakcji wymiany udziałów,
    o której mowa w art. 12 ust. 4d w zw. z art. 12 ust. 11 ustawy o CIT i w konsekwencji
    będzie podlegała opodatkowaniu na podstawie tych przepisów.
    Podkreślić ponownie należy, że art. 12 ust. 4d ustawy o CIT należy zawsze analizować
    łącznie z art. 12 ust. 11 ustawy o CIT, ponieważ art. 12 ust. 11 ustawy o CIT wprost odnosi
    się do art. 12 ust. 4d ustawy o CIT.
    Z opisu sprawy wynika m.in., że z przyczyn biznesowych została podjęta decyzja o
    wyodrębnieniu ze Spółki obszaru działalności Pion A”) i jego przeniesieniu do B. Wynikiem
    planowanego podziału przez wyodrębnienie, będzie przeniesienie części majątku Spółki
    na B w zamian za udziały B, które obejmie Wnioskodawca. W kolejnym kroku rozważane
    jest dokonanie przez Wnioskodawcę wymiany udziałów B, w zamian za nowe udziały w
    zwiększonym kapitale zakładowym C. Wnoszone do C udziały we B w części zostaną
    przeznaczone na kapitał zakładowy, a w pozostałej części na kapitał zapasowy (stanowiąc
    tzw. agio).
    Mając powyższe na względzie, w przypadku wniesienia przez Wnioskodawcę posiadanych
    udziałów w B do C, objętych wcześniej w wyniku podziału Wnioskodawcy skutkującego
    wyodrębnieniem części jego majątku i przekazaniu do B, w momencie dokonania
    planowanej wymiany udziałów nie zostanie spełniony warunek określony w art. 12 ust. 11
    pkt 3 ustawy o CIT i transakcja w tej części nie będzie stanowiła wymiany udziałów w
    rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 4d ustawy o CIT w zw. z art. 12 ust. 11 pkt 3 ustawy o CIT i w
    konsekwencji nie będzie korzystać ze wskazanej w tych przepisach neutralności
    podatkowej dla Wspólnika (Wnioskodawcy) oraz Spółki Nabywającej (C).
    Ponadto, w odniesieniu do powołanej przez Państwa w stanowisku Dyrektywy Rady 2009
    /133/WE z 19 października 2009 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania
    mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, podziałów przez wydzielenie,
    wnoszenia aktywów i wymiany udziałów dotyczących spółek różnych państw
    członkowskich oraz przeniesienia statutowej siedziby SE lub SCE z jednego państwa
    członkowskiego do innego państwa członkowskiego (Dz.U.UE.L z 25 listopada 2009 r. Nr
    310 , dalej: „Dyrektywa”), wskazać należy, że Dyrektywa unijna jest unijnym aktem
    prawnym kierowanym wyłącznie do poszczególnych państw członkowskich, a nie do ich
    obywateli, czy podmiotów działających na terytorium danego państwa członkowskiego, w
    związku z czym nie może być ona bezpośrednio stosowana do opodatkowania dochodów
    uzyskiwanych przez podmioty gospodarcze działające na terytorium Polski. Dyrektywa
    unijna nie stanowi ratyfikowanej umowy międzynarodowej, jest środkiem ogólnym
    wskazującym określone działania, a zatem nie ma ona pierwszeństwa przed obowiązującą
    w danym kraju ustawą podatkową. Dyrektywa wiąże każde państwo członkowskie do
    którego jest kierowana. W odniesieniu do rezultatu, który ma być osiągnięty, pozostawia
    jednak organom krajowym swobodę wyboru formy i środków.
    W uzasadnieniu do projektu ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych
    ustaw z dnia 29 października 2021 r. (Dz.U. z 2021 r. poz. 2105), druk 1532 wskazano, że:
    Projekt przewiduje również regulacje dotyczące reorganizacji podmiotów, w tym mającej
    charakter transgraniczny. Projektowane regulacje pozostają w zgodzie z normami prawa
    Unii Europejskiej (...).

    (...) Jednocześnie jednak na podkreślenie zasługuje fakt, iż operacje reorganizacyjne ujęte
    w owej dyrektywie pozostają neutralne podatkowo (o ile dopełnione zostaną warunki
    określone w Dyrektywie) tak długo, jak długo nie będą stanowić faktycznie osiągniętego
    dochodu przez dany podmiot. W konsekwencji oznacza to, iż nieopodatkowanie działań
    restrukturyzacyjnych nie oznacza nieograniczonego w czasie zwolnienia, lecz właśnie
    odroczenie opodatkowania (...).
    (... ) W tym miejscu należy również zwrócić uwagę na szczególną czynność
    reorganizacyjną, jaką jest wymiana udziałów. W kontekście przytoczonych regulacji
    wskazać należy, iż o ile co do zasady powyższe transakcje pozostają neutralne podatkowo,
    o tyle nie oznacza to, iż konieczna jest każdorazowa rezygnacja z prawa opodatkowania
    rezerw uzyskanych na terytorium danego państwa
    i objętych kompetencją podatkową państwa przed zamianą z uwagi na fakt, że rezerwy te
    nie zostały rzeczywiście zrealizowane. W ramach przeniesienia siedziby faktycznego
    zarządu spółki z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego,
    pierwsze państwo członkowskie zgodnie z zasadą terytorialności podatkowej powiązanej z
    czynnikiem czasowym, to jest rezydencją podatkową podatnika na terytorium kraju w
    okresie, w którym pojawiły się ciche rezerwy, jest uprawnione do opodatkowania
    rzeczonych rezerw w chwili emigracji tego podatnika. Środek taki służy bowiem
    zapobieganiu sytuacjom, które mogłyby zagrażać prawu wykonywania przez państwo
    członkowskie pochodzenia przysługującej mu kompetencji podatkowej w związku z
    działalnością prowadzoną na jego terytorium, a zatem może być uzasadniony względami
    związanymi
    z zachowaniem podziału władztwa podatkowego między państwami członkowskimi. Na
    potwierdzenie powyższego przytoczyć można m.in. tezy podniesione w wyroku Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 23 stycznia 2014 r. w sprawie C#164/12, zgodnie z
    którymi „Artykuł 63 TFUE należy interpretować w ten sposób, że cel w postaci zachowania
    podziału władztwa podatkowego między państwami członkowskimi może uzasadniać
    przepisy państwa członkowskiego, które nakazują określenie wartości aktywów spółki
    komandytowej wniesionych do kapitału spółki kapitałowej z siedzibą na terytorium tego
    państwa członkowskiego w oparciu o ich wartość szacunkową, prowadząc do
    opodatkowania przed ich rzeczywistym zrealizowaniem cichych rezerw związanych z tymi
    aktywami uzyskanych na tym terytorium, w sytuacji gdy rzeczone państwo członkowskie
    rzeczywiście nie może wykonywać swej kompetencji podatkowej w odniesieniu do tych
    cichych rezerw w chwili rzeczywistej ich realizacji, co powinien ustalić sąd krajowy.
    Przepisy państwa członkowskiego przewidujące natychmiastowe opodatkowanie cichych
    rezerw uzyskanych na jego terytorium nie wykraczają poza to, co jest konieczne do
    osiągnięcia celu w postaci zachowania podziału władztwa podatkowego między
    państwami członkowskimi, o ile, w sytuacji gdy podatnik wybierze odroczenie zapłaty,
    obowiązek ustanowienia gwarancji bankowej jest nałożony
    w zależności od rzeczywistego ryzyka niepobrania podatku”.
    W tym zakresie projekt przewiduje regulacje dotyczące reorganizacji podmiotów (w
    ramach wymiany udziałów, łączenia, podziału, aportu), w tym mającej charakter
    transgraniczny, poprzez uszczelnienie obecnie istniejących przepisów, tj. zapewnienie
    neutralności podatkowej restrukturyzacji w przypadku kontynuacji wyceny
    restrukturyzowanego majątku, a w przypadku udziałów (akcji) zapewnienie tej
    neutralności dla pierwszej wymiany udziałów, łączenia lub podziału (...).
    Jak wynika zaś z przywołanego przez Państwa we własnym stanowisku w sprawie art. 8
    ust. 6 wspomnianej Dyrektywy 2009/133/WE:
    Zastosowanie ust. 1, 2 i 3 nie stanowi przeszkody dla państw członkowskich w
    opodatkowaniu zysków, powstających z kolejnego przekazania otrzymanych papierów
    wartościowych w taki sam sposób jak zyski powstające z przekazania papierów
    wartościowych istniejących przed nabyciem.

    Wprowadzenie przez ustawodawcę ograniczenia neutralności wymiany udziałów, łączenia
    i podziału spółek jedynie do pierwszej takiej transakcji nie jest więc sprzeczne z prawem
    unijnym.
    Nie można więc zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że przepisy Dyrektywy nie
    uzależniają neutralności podatkowej wymiany udziałów od braku wcześniejszych operacji
    reorganizacyjnych (takich jak połączenia, podziały, wydzielenia, aporty czy inne wymiany
    udziałów), które miałyby dotyczyć bezpośrednio udziałów wnoszonych w ramach tej
    transakcji.
    Macie bowiem Państwo świadomość, że Krajowy przepis uzależnia bowiem możliwość
    zastosowania zwolnienia przewidzianego w art. 12 ust. 4d ustawy o CIT od tego, aby
    wnoszone udziały nie zostały nabyte lub objęte w wyniku transakcji wymiany udziałów
    albo przydzielone w ramach łączenia lub podziału podmiotów – podczas gdy taki warunek
    nie znajduje żadnego oparcia w treści przepisów Dyrektywy. Z tego też względu
    kwestionujecie Państwo treść art. 12 ust. 11 pkt 3 cyt. ustawy.
    Ponadto podkreślić należy, iż wykładni przepisów trzeba dokonywać w zgodzie z
    Konstytucją, tak aby nie godziła ona w zasady demokratycznego państwa prawa.
    Wykładnia prawa dokonywana zgodzie z Konstytucją oznacza, że ustalony sens normy
    prawnej nie może być sprzeczny z konstytucyjnym porządkiem prawnym (por. R.
    Mastalski, Prawo podatkowe, Warszawa 2000, str. 100-102). Szukanie sensu normy
    podatkowej musi być każdorazowo zorientowane na jej zgodność z Konstytucją. Jeżeli
    zatem Konstytucja w art. 2 stanowi, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym
    państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej, natomiast
    w art. 32 ust. 1 wskazuje, że wszyscy są równi wobec prawa i wszyscy mają prawo do
    równego traktowania przez władzę publiczną, a w art. 84, że każdy jest obowiązany do
    ponoszenia ciężarów świadczeń publicznych, w tym podatków określonych w ustawie, to
    stwierdzić należy, iż uznanie braku opodatkowania po stronie udziałowca połączenia B. sp.
    z o.o. z C. sp. z o.o., pozostawałaby w sprzeczności z tymi zasadami zagwarantowanymi
    Konstytucją. Konstytucyjna zasada równości była wielokrotnie przedmiotem orzecznictwa
    Trybunału Konstytucyjnego. Jak wskazał on w orzeczeniu z 11 kwietnia 1994 r. sygn. akt K
    10/93 zasada równości wymaga, aby podmioty charakteryzujące się daną cechą istotną w
    równym stopniu były traktowane równo. Równość oznacza także akceptację różnego
    traktowania przez prawo różnych podmiotów. Wynika to z faktu, że równe traktowanie
    przez prawo tych samych podmiotów pod pewnymi względami, oznacza z reguły różne
    traktowanie tych samych podmiotów pod innymi względami. W orzeczeniu o sygn. akt K 6
    /89 Trybunał Konstytucyjny podkreślił związek zasady równości z zasadą sprawiedliwości i
    orzekł, że wszelkie zróżnicowanie w prawie jest dopuszczalne wówczas, o ile jest
    usprawiedliwione. Ten ścisły związek zasady sprawiedliwości i równości był wieloletnie
    podkreślany w orzeczeniach Trybunału Konstytucyjnego (m.in. w orzeczeniach o sygn. akt
    K. 3/89, K. 1/90, K. 7/90, K. 1/91, K. 8/91). Trybunał uznał również, iż dla prawidłowego
    ustalenia normatywnej treści konstytucyjnej zasady równości należy podkreślić, że
    równość wobec prawa zakłada istnienie wspólnej, istotnej cechy, uzasadniającej równe
    traktowanie obywateli (orzeczenie o sygn. akt U. 9/90 OTK 1994 poz. 7).
    Konkretyzując powyższe do sytuacji przedstawionej we wniosku należy wskazać, że zasada
    równości podatników wobec prawa polega na tym, że wszystkie podmioty prawa jako
    adresaci norm prawnych, charakteryzujące się daną cechą istotną, w równym stopniu
    mają być traktowani.
    Ponadto zauważyć należy, że Państwa rozważania odnośnie argumentacji potwierdzającej
    prawidłowość jej stanowiska, jednoznacznie zmierzały do uzyskania od Organu
    urzędowego aktu stwierdzającego niezgodność wprowadzonej nowelizacji prawa z aktem
    hierarchicznie wyższego rzędu. Organ podkreśla, że przy wydawaniu niniejszej
    interpretacji indywidualnej dokonał wykładni przepisów w zgodzie z Konstytucją, tak aby
    nie godziła ona w zasady demokratycznego państwa prawa.

    Ponadto, przedmiotem niniejszej interpretacji podatkowej nie mogą być powołane przez
    Państwa wyroki, gdyż orzeczenia te zostały wydane w sprawach innych podmiotów i nie
    wiążą organu w niniejszej sprawie.
    Reasumując, w okolicznościach niniejszej sprawy za nieprawidłowe należało uznać
    Państwa stanowisko w zakresie ustalenia czy na skutek planowanej reorganizacji
    polegającej na wymianie udziałów pomiędzy Wnioskodawcą a C, w wyniku której C
    nabędzie 100% udziałów B, do której uprzednio wyodrębniona zostanie ZCP z działalności
    Wnioskodawcy (w ramach podziału przez wyodrębnienie), nie dojdzie do powstania
    przychodu po stronie Wnioskodawcy ani po stronie B, zgodnie z przepisami ustawy o CIT.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
      Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i
      stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania niniejszej interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
    ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    A Spółka z ograniczoną z odpowiedzialnością (...) (Zainteresowany będący stroną
    postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej
    interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady
    zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo
    o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej
    jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną
    (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.