Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-3.4012.750.2024.2.KK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-03
Teza: Opodatkowanie transakcji sprzedaży licytacyjnej za działek.
Słowa kluczowe: komornik-komornik sądowy; licytacja; nieruchomości-nieruchomość zabudowana
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa budynków, budowli lub ich części ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa budynków, budowli lub ich części w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim lub w okresie krótszym niż dwa lata od pierwszego zasiedlenia ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej 
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 10; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 10a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 9

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 grudnia 2024 r. wpłynął Pana wniosek z 30 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania
    transakcji sprzedaży licytacyjnej zabudowanej działki nr 1 oraz niezabudowanych działek
    nr 2, 3, 4.
    Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 14 lutego 2025 r. (wpływ 18
    lutego 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    Stan faktyczny:
    Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym „C” – jako sądowy organ egzekucyjny – pod
    sygn. Km (...) prowadzi postępowanie egzekucyjne przeciwko dłużnikom (i jednocześnie
    małżonkom): „A” oraz „B”. W ramach niniejszego postępowania egzekucyjnego,
    prowadzona jest egzekucja sądowa z nieruchomości gruntowej stanowiącej własność
    dłużników (w ramach wspólności ustawowej małżeńskiej), położonej w miejscowości (...),
    dla której prowadzona jest księga wieczysta o nr (...). W skład niniejszej nieruchomości
    wchodzą cztery działki gruntu, tj. działka nr 2 o pow. 0,0594 ha; działka nr 3 o pow. 0,0482
    ha; działka nr 1 o pow. 0,0414 ha i działka nr 4 o pow. 0,0604 ha.
    Dla terenu, na którym zlokalizowana jest niniejsza nieruchomość nie obowiązuje
    miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.
    Działki nr 2, 3 i 4 są niezabudowane i zgodnie z zapisami widniejącymi w ewidencji
    gruntów prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w (...), oznaczone są one symbolem Bz,
    tj. jako tereny rekreacyjno-wypoczynkowe. Dla niniejszych działek nie wydano decyzji o
    warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

    Na działce nr 1 posadowiono natomiast budynek gospodarczy, a także drugi budynek –
    sklasyfikowany jako niemieszkalny. Zgodnie z zapisami ewidencji gruntów działka ta jest
    oznaczona symbolem Bi, tj. jako inne tereny zabudowane.
    Budynki posadowione na działce nr 1 nie zostały wybudowane przez dłużników, tj.
    aktualnych właścicieli nieruchomości. Zgodnie z zapisami widniejącymi w Ewidencji
    gruntów i budynków, budynki te zostały bowiem wybudowane w 1998 r. Przedmiotowa
    nieruchomość została natomiast nabyta przez dłużników w ramach nabycia gospodarstwa
    rolnego (jako jedna z kilku nieruchomości) na mocy aktu notarialnego, tj. Umowy
    przeniesienia własności i oświadczenia o ustanowieniu hipotek z dnia (...) września 2007 r.,
    Repertorium A nr (...).
    Z treści niniejszego aktu notarialnego wynika, że nabycie gospodarstwa rolnego (w tym
    przedmiotowej nieruchomości) nastąpiło w ramach prowadzonej przez dłużnika „B”
    indywidualnej działalności gospodarczej pod firmą „D”.
    Zgodnie z zapisami widniejącymi w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności
    Gospodarczej, działalność ta była zarejestrowana w okresie: (...) grudnia 2006 r. – (...)
    stycznia 2017 r.
    Zgodnie z klasyfkacją PKD, przedmiotem wykonywana niniejszej działalności było:
      - hotele i podobne obiekty zakwaterowania (55.10.Z) – jako działalność przeważająca;
      - restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne (56.10.A);
      - niespecjalistyczne sprzątanie budynków i obiektów przemysłowych (81.21.Z);
      - specjalistyczne sprzątanie budynków i obiektów przemysłowych (81.22.Z).
    Poczyniono także ustalenia, że w okresie: (...) lutego 2007 r. – (...) stycznia 2008 r. „B” była
    zarejestrowana jako czynny podatnik VAT. Ustalono ponadto, że w chwili obecnej „B” nie
    posiada zarejestrowanej działalności gospodarczej, ani nie jest zarejestrowana jako
    podatnik VAT. Jednocześnie ustalono także, że drugi z dłużników, tj. „A” nie prowadzi i nie
    prowadził działalności gospodarczej, a także nie jest i nie był zarejestrowany jako podatnik
    VAT.
    Wg poczynionych ustaleń, po zakupie przedmiotowej nieruchomości, budynki
    posadowione na działce nr 1, były wykorzystywane przez dłużnika „B” w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej, tj. część budynku niemieszkalnego funkcjonowała
    jako turystyczny obiekt z miejscami noclegowymi na wynajem, a druga część tego
    budynku funkcjonowała jako obiekt gastronomiczny dla gości wynajmujących niniejsze
    miejsca noclegowe. Budynek gospodarczy służył natomiast jako sanitariat i pralnia dla
    gości wynajmujących niniejsze miejsca noclegowe.
    Aktualnie oba budynki są opuszczone i w żaden sposób niewykorzystywane. Komornik
    poczynił ustalenia, że taki stan faktyczny utrzymuje się co najmniej od 2017 r., a od tego
    czasu nie były także prowadzone w budynkach żadne prace remontowe, które wiązałyby
    się z poniesieniem wydatków na ulepszenie tych budynków.
    Z uwagi na brak kontaktu z dłużnikami, a także z uwagi na brak dostępu do stosownej
    dokumentacji, komornik nie zdołał natomiast ustalić, czy w ramach zakupu przedmiotowej
    nieruchomości „B” przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego, a także czy przedmiotowa nieruchomość została przez dłużnika
    wprowadzona do ewidencji środków trwałych. Na potrzeby wydania niniejszej
    interpretacji indywidualnej, Komornik wnosi jednakże o przyjęcie w stanie faktycznym
    założenia, że w ramach zakupu przedmiotowej nieruchomości, „B” skorzystała z prawa do
    obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony, a także, że wprowadziła
    niniejszą nieruchomość do ewidencji środków trwałych.
    Zdarzenie przyszłe

    W ramach egzekucji prowadzonej przeciwko dłużnikom: „B” i „A”, w trybie licytacji
    publicznej (regulowanej przepisami ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks
    postępowania cywilnego – dalej kpc), dokonana może zostać sprzedaż licytacyjna
    przedmiotowej nieruchomości. W myśl treści art. 999 § 1 kpc, z chwilą uprawomocnienia
    się postanowienia o przysądzeniu własności nieruchomości na rzecz nabywcy
    licytacyjnego, własność nieruchomości przenoszona jest na nabywcę licytacyjnego. Z
    chwilą tą nastąpi zatem odpłatna dostawa nieruchomości.
    Doprecyzowanie opisu sprawy
    1. Wszystkie niezabudowane działki gruntu, tj. działki nr 2, nr 3 i nr 4 tworzą całość
      gospodarczą z zabudowaną działką gruntu nr 1 – wszystkie wymienione działki
      graniczą bowiem ze sobą i nie są oddzielone od siebie innymi działkami gruntu. Każda
      z wymienionych niezabudowanych działek była zatem wykorzystana przez „B” w
      ramach prowadzonej przez Nią działalności gospodarczej – jako tereny rekreacyjne i
      „przechodnie” dla gości prowadzonego w ramach tej działalności obiektu noclegowego
      i gastronomicznego, który jest posadowiony na działce nr 1.
      „A”, jako osoba nieprowadząca działalności gospodarczej, korzystał natomiast z
      niniejszych niezabudowanych działek analogicznie do gości obiektu noclegowego i
      gastronomicznego, tj. jako tereny rekreacyjne i „przechodnie”.
    2. Niezabudowane działki gruntu nr 2, 3 i 4 nie były udostępniane osobom trzecim na
      podstawie umów najmu i dzierżawy.
    Pytania
    1. Czy sprzedaż nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy (...) Wydział (...) prowadzi księgę
      wieczystą o nr (...), po upływie wielu lat od zakończenia wykonywania indywidualnej
      działalności gospodarczej przez „B”, będzie opodatkowana podatkiem VAT? Sprzedaż
      nieruchomości nastąpi bowiem nie wcześniej, aniżeli w końcowej fazie 2025 r.
      Działalność gospodarcza dłużnika została natomiast wykreślona z ewidencji (...)
      stycznia 2017 r.
    2. Czy Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym „C” dokonując sprzedaży licytacyjnej
      zabudowanej działki nr 1, wchodzącej w skład nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy
      w (...) Wydział (...) prowadzi księgę wieczystą o nr (...), będzie zobowiązany (jako płatnik
      podatku VAT) do obliczenia, pobrania i wpłacenia podatku VAT na rachunek
      właściwego urzędu skarbowego, czy też dostawa niniejszej działki gruntu skorzysta ze
      zwolnienia od opodatkowania podatkiem VAT?
    3. Czy Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym „C” dokonując sprzedaży licytacyjnej
      niezabudowanych działek nr 2, 3 i 4, wchodzących w skład nieruchomości, dla której
      Sąd Rejonowy w (...) Wydział (...) prowadzi księgę wieczystą o nr (...), będzie
      zobowiązany (jako płatnik podatku VAT) do obliczenia, pobrania i wpłacenia podatku
      VAT na rachunek właściwego urzędu skarbowego, czy też dostawa niniejszych działek
      gruntu skorzysta ze zwolnienia od opodatkowania podatkiem VAT?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, w zaistniałym stanie faktycznym (w części przyjętym na
    podstawie założenia, że „B” skorzystała z prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o
    podatek naliczony, a także, że wprowadziła niniejszą nieruchomość do ewidencji środków
    trwałych) sprzedaż przedmiotowej nieruchomości gruntowej dla której prowadzona jest
    księga wieczysta o nr (...) będzie opodatkowana podatkiem VAT na podstawie treści art. 14
    ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.
    Dokonując sprzedaży licytacyjnej niniejszej nieruchomości, Komornik Sądowy przy Sądzie
    Rejonowym „C” nie będzie jednakże zobowiązany do obliczenia, pobrania i wpłacenia
    podatku VAT. Dostawa niniejszej nieruchomości skorzysta bowiem ze zwolnienia od
    opodatkowania podatkiem VAT:

      - w zakresie zabudowanej działki nr 1 na podstawie treści art. 43 ust. 1 pkt 10 tejże
        ustawy;
      - w zakresie niezabudowanych działek nr 2; 3 i 1 na podstawie treści art. 43 ust. 1 pkt 9
        tejże ustawy.
    Uzasadnienie stanowiska
    Zgodnie z treścią art. 18 ustawy, Organy egzekucyjne określone w ustawie z dnia 17
    czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz komornicy sądowi
    wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania
    cywilnego są płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie egzekucji, towarów
    będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z naruszeniem
    obowiązujących przepisów.
    Definicja płatnika została natomiast zawarta w art. 8 ustawy z 29 sierpnia 1997 r.
    Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub
    jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie
    przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia
    go we właściwym terminie organowi podatkowemu.
    Treść przywołanych przepisów oznacza zatem, że w przypadku sprzedaży przez
    komornika sądowego towarów stanowiących własność dłużnika sprzedaż ta będzie
    opodatkowana podatkiem od towarów i usług, gdy do rozliczenia tego podatku byłby
    zobowiązany dłużnik. W przypadku natomiast, gdy powyższa czynność nie podlegałaby
    opodatkowaniu tym podatkiem lub byłaby od niego zwolniona, komornik sądowy nie
    będzie obowiązany do odprowadzenia podatku.
    W związku z tym, w stanie faktycznym, którego dotyczy wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej Komornik poczynił działania zmierzające do ustalenia, czy w odniesieniu do
    egzekucyjnej sprzedaży nieruchomości, dłużnicy będą uznani za podatników podatku VAT.
    W tym celu komornik dokonał sprawdzenia statusu podatników. Komornik ustalił w ten
    sposób, że dłużnicy nie są czynnymi podatnikami VAT, tj. „A” nigdy nie był czynnym
    podatnikiem VAT, zaś „B” była czynnym podatnikiem VAT w okresie (...) lutego 2007 r. – (...)
    stycznia 2008 r. Status ten posiadała zatem w momencie zakupu przedmiotowej
    nieruchomości. Sam zakup nieruchomości nastąpił natomiast w ramach prowadzonej
    przez Nią działalności gospodarczej, o czym poczyniono wzmiankę w treści aktu
    notarialnego przenoszącego własność nieruchomości.
    Nie budzi także wątpliwości Komornika, że sprzedaż nieruchomości w swej istocie jest
    czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT. Na podstawie bowiem treści art.
    5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej zwanej
    ustawą), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa
    towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl treści art. 2 pkt 6 ustawy, jako towar rozumie się zaś rzeczy oraz ich części, a także
    wszelkie postacie energii, a na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy, jako sprzedaż rozumie się
    m.in. odpłatną dostawę towarów.
    Z uwagi na zaistniałe okoliczności, Komornik nie jest natomiast w stanie ustalić, czy w
    ramach zakupu przedmiotowej nieruchomości „B” przysługiwało prawo do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a także czy przedmiotowa
    nieruchomość została przez dłużnika wprowadzona do ewidencji środków trwałych. Na
    potrzeby wydania interpretacji indywidualnej, Komornik zwrócił się zatem o przyjęcie
    założenia, że okoliczności te zaistniały. Informacje te zostaną natomiast w miarę
    możliwości zweryfikowane w przyszłości, w razie zaistnienia takiej potrzeby.
    W ocenie Komornika, w tak przyjętym stanie rzeczy, dłużnicy powinni być uznani za
    podatników podatku VAT przy egzekucyjnej sprzedaży nieruchomości.

    Pomimo zakończenia działalności gospodarczej przez „B” wiele lat temu, w myśl treści art.
    14 ust. 1 pkt 2 ustawy i ust. 3, opodatkowaniu podatkiem podlegają bowiem towary
    własnej produkcji i towary, które po nabyciu nie były przedmiotem dostawy towarów, w
    przypadku zaprzestania przez podatnika wykonywania czynności podlegających
    opodatkowaniu, jak i w przypadku, gdy podatnik nie wykonywał czynności podlegających
    opodatkowaniu przez 10 miesięcy, z zastrzeżeniem (w myśl ust. 4 tego przepisu), że
    przepisy te stosuje się do towarów w stosunku do których przysługiwało prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego (co komornik założył na
    potrzeby wydania niniejszej interpretacji indywidualnej).
    W tym stanie rzeczy, w ocenie Komornika, spełnione zostaną zatem łącznie dwie
    przesłanki, na podstawie których dłużnicy powinni zostać uznani za podatników VAT, tj. po
    pierwsze dostawa nieruchomości ujęta jest w katalogu czynności podlegających
    opodatkowaniu podatkiem VAT, a po drugie czynność ta zostanie dokonana przez
    podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem tego podatku.
    W ocenie Komornika, dostawa przedmiotowej nieruchomości będzie jednakże w całości
    (tj. w stosunku do zabudowanej działki nr 1, jak i niezabudowanych działek nr 2; 3 i 4)
    korzystała ze zwolnień ustawowych od opodatkowania podatkiem VAT.
    Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, zwalnia się bowiem od podatku dostawę
    budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:
    a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
    b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem, a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął
      okres krótszy niż 2 lata.
    Wskazać także należy, że w przypadku nieruchomości, które nie spełniają przesłanek do
    zwolnienia od podatku na podstawie powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10
    ustawy, ustawodawca umożliwia podatnikom – po spełnieniu określonych warunków –
    skorzystanie ze zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, zwalnia się bowiem od podatku dostawę budynków,
    budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem,
    że:
    a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
    b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których
      miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a
      jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych
      obiektów.
    Dla ustalenia zasad opodatkowania dostawy budynków, budowli lub ich części należy
    zatem przywołać definicję pierwszego zasiedlenia zawartą w ustawie o VAT.
    Zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy, przez pierwsze zasiedlenie rozumie się oddanie do
    użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na
    potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich: a) wybudowaniu lub
    ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku
    dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
    W stanie faktycznym, którego dotyczy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej,
    oddanie do użytkowania budynków posadowionych na działce nr 1 nastąpiło w 1998 r. –
    po ich wybudowaniu przez ówczesnego właściciela nieruchomości. W ocenie Komornika
    wówczas nastąpiło pierwsze zasiedlenie nieruchomości. Komornik nie ma natomiast
    wiedzy, czy dłużnicy po zakupie nieruchomości dokonywali ulepszeń budynków, ponosząc
    na ten cel wydatki stanowiące co najmniej 30% wartości początkowej budynków – co w
    myśl treści art. 2 pkt 14 lit. b ustawy spowodowałoby ponowne pierwsze zasiedlenie.
    Komornik ustalił jednakże, że bezsprzecznie wydatki takie nie były ponoszone przez

    dłużników co najmniej od 2017 r. Od tego czasu budynki są bowiem opuszczone,
    nieremontowane i niewykorzystywane w żaden sposób. W tym stanie faktycznym
    Komornik stwierdził, że sprzedaż licytacyjna nieruchomości nie nastąpi zatem w ramach
    pierwszego zasiedlenia, ani przed nim. Sprzedaż ta nie może także nastąpić przed
    upływem 2 lat od pierwszego zasiedlenia, bowiem w stosunku do pierwszego zasiedlenia z
    1998 r. termin ten upłynął, a w przypadku ewentualnego ponownego pierwszego
    zasiedlenia wskutek dokonania przez dłużników ulepszeń (co mogło nastąpić jedynie
    przed 2017 r.) termin ten również upłynął.
    Ponadto, na podstawie treści art. 29a ust. 8 ustawy, w przypadku dostawy budynków lub
    budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z
    podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu. Co do zasady zatem, grunt
    będący przedmiotem sprzedaży podlega opodatkowaniu według takiej stawki podatku od
    towarów i usług, jaką opodatkowane są budynki, budowle lub ich części na nim
    posadowione. Oznacza to, że grunt dzieli w VAT los podatkowy ww. obiektów, które się na
    nim znajdują. Zatem w sytuacji, kiedy budynki, budowle lub ich części korzystają ze
    zwolnienia od podatku VAT, również sprzedaż gruntu korzysta ze zwolnienia od podatku
    VAT.
    Na podstawie powyższych przesłanek, w ocenie Komornika, dostawa zabudowanej
    budynkami działki nr 1 będzie korzystała zatem ze zwolnienia od opodatkowania
    podatkiem VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.
    W odniesieniu natomiast do gruntów niezabudowanych, Komornik wskazuje na treść art.
    43 ust. 1 pkt 9 ustawy. Zgodnie z treścią niniejszego przepisu, zwalnia się od podatku od
    towarów i usług dostawę terenów niezabudowanych innych, niż tereny budowlane.
    Zgodnie zaś z treścią art. 2 pkt 33 ustawy, za tereny budowlane rozumie się grunty
    przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania
    przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach
    zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i
    zagospodarowaniu przestrzennym.
    Na podstawie zebranych informacji, Komornik ustalił natomiast, że dla terenu, na którym
    zlokalizowane są wchodzące w skład przedmiotowej nieruchomości działki nr 2, 3 i 4, nie
    obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Komornik ustalił także, że
    dla niniejszych działek nie zostały wydane decyzje o warunkach zabudowy i
    zagospodarowania terenu. W ewidencji gruntów, niniejsze działki figurują jako tereny
    oznaczone symbolem Bz, tj. jako tereny rekreacyjno-wypoczynkowe.
    W ocenie Komornika, na podstawie tych przesłanek, wymienionych niezabudowanych
    działek gruntu, nie można zatem uznać za tereny budowlane w rozumieniu przepisów
    ustawy, a co za tym idzie dostawa tych nieruchomości skorzysta ze zwolnienia od
    opodatkowania na podstawie treści art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
    Wskazać należy także na Interpretację Ogólną Ministra Finansów z dnia 18 czerwca 2013
    r., nr PT10/033/12/207/WLI/13/RD 58639 w sprawie opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług dostawy terenów niezabudowanych w przypadku braku planu
    zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o warunkach zabudowy i
    zagospodarowania terenu. W konkluzji tejże interpretacji ogólnej wprost wskazano
    bowiem, że dostawa takich terenów podlega zwolnieniu z podatku od towarów i usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U.
    z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

      Organy egzekucyjne określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu
      egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2023 r. poz. 2505 i 2760) oraz komornicy
      sądowi wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu
      postępowania cywilnego są płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie
      egzekucji, towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z
      naruszeniem obowiązujących przepisów.
    Definicja płatnika została zawarta w art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja
    podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111):
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Przepis art. 18 ustawy wprowadza szczególną na gruncie przepisów ustawy regulację,
    kiedy to należny podatek pobierany jest i odprowadzany do urzędu skarbowego przez
    płatnika, a nie przez podatnika. Płatnik pełni w tym przypadku rolę pośrednika pomiędzy
    podatnikiem a organem podatkowym, przekazując organowi środki pieniężne podatnika.
    Uzasadnione jest to charakterem odpłatnej dostawy następującej w ramach wykonywania
    czynności egzekucyjnych. Jeżeli bowiem dłużnik niesolidnie spłaca swoje zobowiązania i w
    celu wyegzekwowania należności wszczęto przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne,
    to istnieją podstawy do uznania, że nie uiści również podatku należnego w związku z
    dostawą mającą miejsce w ramach egzekucji.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że komornik sądowy dokonuje transakcji w
    imieniu podatnika – dłużnika. Prowadzona przez niego sprzedaż towarów będących
    własnością dłużnika będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług, gdy do
    rozliczenia tego podatku byłby zobowiązany dłużnik, natomiast w przypadku, gdy
    powyższa czynność nie podlegałaby opodatkowaniu tym podatkiem lub byłaby od niego
    zwolniona, komornik sądowy nie będzie obowiązany do odprowadzenia podatku. Jeżeli na
    dłużniku spoczywa obowiązek podatkowy związany ze sprzedażą towarów, to komornik
    jest zobowiązany do wystawienia faktury w imieniu i na rzecz dłużnika.
    Tym samym, komornik sądowy zobowiązany jest do przestrzegania przepisów ustawy o
    podatku od towarów i usług oraz do uwzględnienia w trakcie sprzedaży licytacyjnej
    towarów okoliczności decydujących o jej opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Według art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast na mocy art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży rozumie się odpłatną dostawę
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz
      wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W świetle powołanych powyżej przepisów budynki, budowle oraz grunt spełniają definicję
    towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż stanowi dostawę towarów, o której
    mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

    Zaznaczenia wymaga, że na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług,
    również zbycie udziału w towarze (np. współwłasności nieruchomości) stanowi odpłatną
    dostawę towarów.
    Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego
    nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (t. j. Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 s. 1 ze zm.),
    zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      1) określone udziały w nieruchomości,
      2) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
      3) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
        prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części
    Zaznaczenia wymaga, że na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług,
    również zbycie udziału w towarze (np. współwłasności nieruchomości gruntowej) stanowi
    odpłatną dostawę towarów. Powyższe potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w
    Warszawie w uchwale 7 sędziów z 24 października 2011 r., sygn. akt I FPS 2/11.
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), zwanej dalej
    Kodeksem cywilnym.
    Na mocy art. 195 Kodeksu cywilnego:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku
    podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów
    poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności.
    Należy zatem uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną
    postacią prawną własności.
    Jak stanowi art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Na podstawie art. 196 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    W świetle art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Przepis art. 198 Kodeksu cywilnego stanowi, że:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych
      współwłaścicieli.
    Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu
    na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez
    zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że
    współwłaściciel może zbyć swój udział.
    W ujęciu cywilistycznym istotą umowy sprzedaży jest to, że sprzedawca zobowiązuje się
    przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się

    rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę. Art. 45 Kodeksu cywilnego definiuje rzeczy jako
    przedmioty materialne.
    Zatem, w zakresie pojęcia towarów jako budynków, budowli i ich części jak również
    gruntów, mieści się współwłasność jako prawo do rzeczy wspólnej. Wobec powyższego,
    towarem jest część budynku lub budowli, a także udział w prawie własności
    nieruchomości.
    Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że właściciel udziału jest równocześnie
    właścicielem części ułamkowej wspólnego prawa (prawa własności). W przypadku zbycia
    udziału w nieruchomości, dotychczasowy współwłaściciel przenosi na nabywcę prawo do
    rozporządzania tą nieruchomością jak właściciel, w zakresie, w jakim uprawniała go do
    tego wysokość jego udziału.
    Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.
    W tym miejscu zauważyć należy, że kwestie stosunków majątkowych pomiędzy
    małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j.
    Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.).
    Stosownie do art. 31 § 1 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek
      wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do
      majątku osobistego każdego z małżonków
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału
      majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do
      rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    W myśl art. 36 § 1 oraz § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      § 1. Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem
      wspólnym, w szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku
      wspólnego, o wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach
      obciążających majątek wspólny.
      § 2. Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba
      że przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności,
      które dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego
    rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między
    nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest
    współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład
    majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału
    majątku wspólnego.

    Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Zauważyć należy, że samo stwierdzenie, że podmiot dokonuje czynności podlegających
    opodatkowaniu (w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy) nie jest wystarczającą przesłanką,
    aby daną czynność opodatkować podatkiem od towarów i usług. Istotnym jest, aby w
    ramach określonych transakcji podmiot działał w charakterze podatnika.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Z treści cytowanych powyżej przepisów wynika, że warunkiem opodatkowania danej
    czynności podatkiem od towarów i usług jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: po
    pierwsze – czynność winna być ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, po drugie – musi być zrealizowana przez podmiot, który w
    związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania

    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Należy zaznaczyć, że sprzedaż składników wykorzystywanych w działalności gospodarczej
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca (Komornik) jako sądowy organ
    egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne przeciwko dłużnikom (małżonkom): „A”
    oraz „B”. W ramach tego postępowania egzekucyjnego, prowadzona jest egzekucja
    sądowa z nieruchomości gruntowej stanowiącej własność dłużników (w ramach
    wspólności ustawowej małżeńskiej). W skład nieruchomości wchodzą cztery działki gruntu,
    tj. działka nr 2 o pow. 0,0594 ha; działka nr 3 o pow. 0,0482 ha; działka nr 1 o pow. 0,0414
    ha i działka nr 4 o pow. 0,0604 ha.
    Dla terenu, na którym zlokalizowana jest niniejsza nieruchomość nie obowiązuje
    miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.
    Działki nr 2, 3 i 4 są niezabudowane. Dla niniejszych działek nie wydano decyzji o
    warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wszystkie niezabudowane działki
    gruntu, tj. działki nr 2, nr 3 i nr 4 tworzą całość gospodarczą z zabudowaną działką gruntu
    nr 1 – wszystkie wymienione działki graniczą bowiem ze sobą i nie są oddzielone od siebie
    innymi działkami gruntu. Każda z wymienionych niezabudowanych działek była
    wykorzystana przez „B” w ramach prowadzonej przez Nią działalności gospodarczej – jako
    tereny rekreacyjne i „przechodnie” dla gości prowadzonego w ramach tej działalności
    obiektu noclegowego i gastronomicznego, który jest posadowiony na działce nr 1. „A”, jako
    osoba nieprowadząca działalności gospodarczej, korzystał natomiast z niniejszych
    niezabudowanych działek analogicznie do gości obiektu noclegowego i gastronomicznego,
    tj. jako tereny rekreacyjne i „przechodnie”. Niezabudowane działki gruntu nr 2, 3 i 4 nie
    były udostępniane osobom trzecim na odstawie umów najmu i dzierżawy.
    Na działce nr 1 posadowiono natomiast budynek gospodarczy, a także drugi budynek –
    sklasyfikowany jako niemieszkalny.
    Budynki posadowione na działce nr 1 nie zostały wybudowane przez dłużników, tj.
    aktualnych właścicieli nieruchomości. Zgodnie z zapisami widniejącymi w Ewidencji
    gruntów i budynków, budynki te zostały bowiem wybudowane w 1998 r. Przedmiotowa
    nieruchomość została natomiast nabyta przez dłużników w ramach nabycia gospodarstwa
    rolnego (jako jedna z kilku nieruchomości) na mocy aktu notarialnego, tj. Umowy
    przeniesienia własności i oświadczenia o ustanowieniu hipotek z dnia (...) września 2007 r.
    Z treści aktu notarialnego wynika, że nabycie gospodarstwa rolnego (w tym
    przedmiotowej nieruchomości) nastąpiło w ramach prowadzonej przez dłużnika „B”
    indywidualnej działalności gospodarczej pod firmą „D”.
    Zgodnie z zapisami widniejącymi w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności
    Gospodarczej, działalność ta była zarejestrowana w okresie: (...) grudnia 2006 r. – (...)
    stycznia 2017 r.
    W okresie od (...) lutego 2007 r. do (...) stycznia 2008 r. „B” była zarejestrowana jako czynny
    podatnik VAT. W chwili obecnej „B” nie posiada zarejestrowanej działalności gospodarczej,
    ani nie jest zarejestrowana jako podatnik VAT. Drugi z dłużników, tj. „A” nie prowadzi i nie
    prowadził działalności gospodarczej, a także nie jest i nie był zarejestrowany jako podatnik
    VAT.
    Po zakupie przedmiotowej nieruchomości, budynki posadowione na działce nr 1, były
    wykorzystywane przez dłużnika „B” w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, tj.
    część budynku niemieszkalnego funkcjonowała jako turystyczny obiekt z miejscami
    noclegowymi na wynajem, a druga część tego budynku funkcjonowała jako obiekt
    gastronomiczny dla gości wynajmujących niniejsze miejsca noclegowe. Budynek
    gospodarczy służył natomiast jako sanitariat i pralnia dla gości wynajmujących niniejsze
    miejsca noclegowe.

    Aktualnie oba budynki są opuszczone i w żaden sposób niewykorzystywane. Komornik
    poczynił ustalenia, że taki stan faktyczny utrzymuje się co najmniej od 2017 r., a od tego
    czasu nie były także prowadzone w budynkach żadne prace remontowe, które wiązałyby
    się z poniesieniem wydatków na ulepszenie tych budynków.
    Pana wątpliwości w analizowanej sprawie, w pierwszej kolejności dotyczą ustalenia, czy
    sprzedaż licytacyjna działki zabudowanej nr 1 oraz działek niezabudowanych nr 2, 3, 4,
    będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT i czy dłużnicy w związku ze sprzedażą
    ww. działek będą podatnikami.
    Aby ustalić czy Pan, jako komornik sądowy, będzie zobowiązany do opodatkowania
    sprzedaży ww. działek, należy dokonać analizy, czy dłużnicy w okolicznościach opisanych
    we wniosku są podatnikami w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy.
    W świetle powyższych przepisów stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Należy wskazać, że małżeństwo nie należy do żadnej kategorii podmiotów wymienionych
    w cytowanym wyżej art. 15 ust. 1 ustawy. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących
    działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną. Żaden z przepisów ustawy o
    podatku od towarów i usług nie zabrania małżonkom prowadzenia działalności
    gospodarczej jako odrębnym podatnikom. W konsekwencji, podatnikiem podatku od
    towarów i usług jest ten z małżonków, który dokonał czynności podlegającej
    opodatkowaniu. Autonomiczność prawa podatkowego wyklucza możliwość interpretacji
    przepisów, która zakładałaby, że stosunki majątkowe między małżonkami, mogą
    kształtować zakres praw i obowiązków podatników podatku od towarów i usług.
    Odnosząc regulacje zawarte w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy do art. 18 ustawy wskazać
    należy, że w przypadku, gdy dłużnik – właściciel nieruchomości – jest podatnikiem podatku
    VAT, wówczas komornik jest płatnikiem podatku VAT z tytułu dostawy tej nieruchomości.
    Jak wskazano wyżej, autonomiczność prawa podatkowego wyklucza możliwość
    interpretacji przepisów, która zakładałaby, że stosunki majątkowe między małżonkami,
    mogą kształtować zakres praw i obowiązków podatników podatku od towarów i usług.
    Zatem nie każda czynność, która wywołuje skutki na gruncie prawa cywilnego, będzie
    takie skutki wywoływała na gruncie prawa podatkowego.
    W rozpatrywanej sprawie, pomimo że nieruchomość została nabyta przez obu
    małżonków, to jednak cała nieruchomość (tj. działka zabudowana nr 1 oraz działki
    niezabudowane nr 2, 3 i 4) została nabyta i wykorzystywana w ramach prowadzonej przez
    dłużnika „B” indywidualnej działalności gospodarczej. Natomiast „A” nie prowadzi i nie
    prowadził działalności gospodarczej, a także nie jest i nie był zarejestrowany jako podatnik
    VAT.
    Zatem, cała nieruchomość była wykorzystywany przez dłużnika „B” do działalności
    gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Powyższe oznacza, że to „B” miała nad
    tym majątkiem kontrolę ekonomiczną.
    Skoro cała nieruchomość (tj. działka zabudowana nr 1 oraz działki niezabudowane nr 2, 3 i
    4) była wykorzystywana przez dłużnika „B” do prowadzonej przez Nią działalności, to
    należy stwierdzić, że to Ona w sensie ekonomicznym jest właścicielem tej nieruchomości i
    to Ona dokona w efekcie dostawy nieruchomości – przeniesienia prawa do
    rozporządzania nią jak właściciel.

    Uwzględniając powyższe w kontekście analizowanej sprawy należy stwierdzić, że to „B”
    jako prowadząca działalność gospodarczą, wypełni przesłanki określone w art. 15 ust. 1 i
    ust. 2 ustawy. W konsekwencji dostawa tej nieruchomości będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jako odpłatna dostawa towarów, o której
    mowa w art. 7 ust. 1 ustawy. Przedmiotowa transakcja będzie dokonana przez podatnika
    podatku od towarów i usług w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.
    Wobec powyższego, w przedmiotowej sprawie należy stwierdzić, że „B” w odniesieniu do
    sprzedaży całej nieruchomości wykorzystywanej w działalności gospodarczej działa jako
    podatnik w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, a sprzedaż tej nieruchomości przez Pana –
    komornika sądowego – w drodze postępowania egzekucyjnego podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art.
    7 ust. 1 ustawy.
    Tym samym Pana stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1, zgodnie z
    którym „spełnione zostaną łącznie dwie przesłanki, na podstawie których dłużnicy powinni
    zostać uznani za podatników VAT, tj. po pierwsze dostawa nieruchomości ujęta jest w
    katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, a po drugie czynność ta
    zostanie dokonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem
    tego podatku” jest prawidłowe.
    Pana wątpliwości dotyczą również wskazania, czy sprzedaż licytacyjna działki zabudowanej
    nr 1 oraz działek niezabudowanych nr 2, 3, 4, będzie korzystać ze zwolnienia od podatku
    VAT.
    Podkreślić jednak należy, że dokonywana czynność, która podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, może albo być opodatkowane właściwą stawką podatku
    VAT, albo może korzystać ze zwolnienia od tego podatku.
    Zakres  i  zasady  zwolnienia  od  podatku  od  towarów  i  usług  dostawy  towarów  lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Dla dostawy gruntów niezabudowanych ustawodawca przewidział zwolnienie od podatku
    VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
      budowlane.
    Powyższe oznacza, że zwolnienie przysługuje względem takiej dostawy, której
    przedmiotem jest grunt niezabudowany i jednocześnie o przeznaczeniu innym niż
    budowlane. Zatem ze zwolnienia od podatku korzystać będą dostawy gruntów o
    charakterze rolnym, leśnym itp.
    Według art. 2 pkt 33 ustawy:
      Przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z
      miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku
      takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania
      terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu
      przestrzennym.
    O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy plan
    zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego
    braku, decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego.
    W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej z dnia 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren
    budowlany” oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa
    członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę.

    Zatem, także w świetle orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości, za teren budowlany uznać
    można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod
    zabudowę.
    Ponadto, w art. 43 ust. 1 pkt 10 i pkt 10a ustawy, ustawodawca przewidział zwolnienie od
    podatku VAT dla dostawy budynków, budowli lub ich części spełniających określone w
    tych przepisach warunki.
    Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:
      a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
      b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części
        upłynął okres krótszy niż 2 lata.
    Z powyższego uregulowania wynika, że dostawa budynków, budowli lub ich części jest –
    co do zasady – zwolniona od podatku od towarów i usług. Wyjątek stanowi dostawa w
    ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz jeżeli pomiędzy pierwszym
    zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.
    Dla ustalenia zasad opodatkowania dostawy budynków, budowli lub ich części kluczowym
    jest więc ustalenie, kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki upłynął okres od tego
    momentu.
    Zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy:
      Ilekroć w przepisach jest mowa o pierwszym zasiedleniu rozumie się oddanie do
      użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania
      na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich:
      a) wybudowaniu lub
      b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o
        podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
    Zatem, w przypadku, gdy po wybudowaniu budynek, budowla lub jego część jest
    wykorzystywana, w tym używana na potrzeby własnej działalności, okoliczność ta
    powoduje, że ma już miejsce pierwsze zasiedlenie tego obiektu.
    Jak wynika z powyższych uregulowań, zwolnienie na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy
    stosuje się w odniesieniu do dostawy całości lub części budynków, budowli, jeżeli w
    stosunku do nich nastąpiło pierwsze zasiedlenie, przy czym okres pomiędzy pierwszym
    zasiedleniem, a dostawą nie jest krótszy niż 2 lata. Wykluczenie z tego zwolnienia
    następuje w sytuacjach, gdy dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia
    lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od momentu pierwszego zasiedlenia do chwili
    sprzedaży nie minęły co najmniej 2 lata.
    Jednocześnie wskazać należy, że w przypadku nieruchomości zabudowanych
    niespełniających przesłanek do zwolnienia od podatku na podstawie powołanego wyżej
    przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, ustawodawca umożliwia podatnikom – po spełnieniu
    określonych warunków – skorzystanie ze zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą
      zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że:
      a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo
        do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
      b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do
        których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
        naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości
        początkowej tych obiektów;

    Z analizy powołanych wyżej przepisów wynika, że jeżeli dostawa budynków, budowli lub
    ich części będzie mogła korzystać ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, wówczas
    badanie przesłanek wynikających z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy stanie się
    bezzasadne.
    W tym miejscu należy wyjaśnić, że kwestię opodatkowania dostawy gruntu, na którym
    posadowione zostały budynki lub budowle bądź ich części, rozstrzyga przepis art. 29a ust.
    8 ustawy, zgodnie z którym:
      W przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo
      części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się
      wartości gruntu.
    W świetle tego przepisu, przy sprzedaży budynków lub budowli, dokonywanej wraz z
    dostawą gruntu, na którym są one posadowione, grunt dzieli byt prawny budynków,
    budowli lub ich części w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Oznacza
    to, że do dostawy gruntu stosuje się analogiczną stawkę podatku, jak przy dostawie
    budynków, budowli lub ich części trwale z gruntem związanych. Jeżeli dostawa budynków
    albo budowli lub ich części podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, opodatkowana jest
    również dostawa gruntu, na którym obiekt jest posadowiony.
    Ponadto, jeżeli do dostawy nieruchomości (gruntów, budynków, budowli) nie znajdą
    zastosowania zwolnienia, o których mowa w powołanych wcześniej przepisach, należy
    rozważyć zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich
    towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub
    wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i
    wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez podatnika (kilka dni,
    miesięcy czy lat) – wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.
    W celu zastosowania zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy,
    dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym
    przepisie, tj.:
      - towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
        działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
        przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
      - przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów nie może przysługiwać
        dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę
        podatku naliczonego.
    Niespełnienie choćby jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia
    dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy.
    Odnosząc się do Pana wątpliwości dotyczących możliwości zastosowania zwolnienia od
    podatku VAT do sprzedaży licytacyjnej zabudowanej działki nr 1, należy w pierwszej
    kolejności rozstrzygnąć, kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie budynków znajdujących się
    na tej działce i jaki upłynął okres od tego momentu.
    Z wniosku wynika, że na działce nr 1 znajduje się budynek gospodarczy, a także drugi
    budynek – sklasyfikowany jako niemieszkalny. Budynki te zostały wybudowane w 1998 r.
    Przedmiotowa nieruchomość została natomiast nabyta przez dłużników (...) września 2007
    r. Ww. budynki, były wykorzystywane przez dłużnika „B” w ramach prowadzonej

    działalności gospodarczej. Od 2017 r. oba budynki są opuszczone i w żaden sposób
    niewykorzystywane. Od tego czasu nie były także prowadzone w budynkach żadne prace
    remontowe, które wiązałyby się z poniesieniem wydatków na ulepszenie tych budynków.
    Biorąc pod uwagę opis sprawy oraz treść powołanych przepisów prawa należy stwierdzić,
    że sprzedaż licytacyjna działki nr 1, na której znajduje się budynek gospodarczy, a także
    drugi budynek – sklasyfikowany jako niemieszkalny będzie korzystać ze zwolnienia od
    podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, ponieważ spełnione zostaną warunki
    wymienione w tym przepisie. W stosunku do wyżej opisanych budynków doszło do ich
    pierwszego zajęcia (użytkowania), najpóźniej w 2007 r. Od pierwszego zasiedlenia ww.
    budynków minął okres dłuższy niż 2 lata, budynki, były wykorzystywane przez dłużnika „B”
    od momentu ich nabycia, tj. 2007 r. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
    Ponadto, od 2017 r. w budynkach tych nie były prowadzone żadne prace remontowe,
    które wiązałyby się z poniesieniem wydatków na ulepszenie tych budynków
    Wobec zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust.
    1 pkt 10 ustawy, w związku dostawą ww. budynków, sprzedaż gruntu, na którym
    posadowione są te budynki również będzie korzystać ze zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 29a ust. 8 ustawy.
    Zatem nie jest konieczna dalsza analiza możliwości korzystania ze zwolnienia na mocy art.
    43 ust. 1 pkt 10a i pkt 2, gdyż zwolnienia te mają zastosowanie do dostawy budynku,
    budowli lub ich części nieobjętej zwolnieniem, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10
    ustawy.
    W konsekwencji stwierdzić należy, że sprzedaż licytacyjna zabudowanej działki nr 1,
    wchodzącej w skład nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy (...) Wydział (...) prowadzi
    księgę wieczystą o nr (...), jest/będzie zwolniona od podatku VAT na podstawie art. 43 ust.
    1 pkt 10 w zw. z art. 29a ust. 8 ustawy.
    Tym samym Pana stanowisko w zakresie pytanie oznaczonego we wniosku nr 2 jest
    prawidłowe.
    Pana wątpliwości dotyczą również wskazania, czy sprzedaż licytacyjna niezabudowanych
    działek nr 2, 3 i 4 będzie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT.
    Z wniosku wynika, że działki nr 2, 3 i 4 są niezabudowane. Dla terenu, na którym są one
    zlokalizowane nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Dla
    działek tych nie wydano również decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania
    terenu.
    Tym samym, skoro niezabudowane działki nr 2, 3 i 4 nie są objęte miejscowym planem
    zagospodarowania przestrzennego oraz nie została dla nich wydana decyzja ustalająca
    warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, to działki te nie stanowią terenu
    budowlanego, o którym mowa w art. 2 pkt 33 ustawy, a więc ich dostawa korzystała ze
    zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
    Podsumowując stwierdzić należy, że sprzedaż licytacyjna niezabudowanych działek nr 2, 3
    i 4, wchodzących w skład nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy w (...) Wydział (...)
    prowadzi księgę wieczystą o nr (...), jest/będzie zwolniona od podatku VAT na podstawie w
    art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
    Zatem Pana stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 3 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
    - stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dniu
      zaistnienia zdarzenia,

    - zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu
      wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem
    zdarzenia przyszłego). Pan ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Pana w
    złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.