Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-2.4012.601.2024.1.DS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-20
Teza: Zbycie nieruchomości niezabudowanej stanowi dostawę
terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane i
korzysta ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43
ust. 1 pkt 9 ustawy.
Słowa kluczowe: grunty
grunty-sprzedaż gruntów
linia
nieruchomości
plan-plan zagospodarowania przestrzennego
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa terenów
niezabudowanych innych niż tereny budowlane
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 33
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 9

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 4 listopada 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy braku zwolnienia od podatku VAT zbycia nieruchomości
    niezabudowanej.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 9 stycznia 2025 r. (wpływ 9 stycznia 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Nieruchomość gruntowa niezabudowana (...), stanowiąca własność Gminy (...), została
    przeznaczona do sprzedaży w trybie bezprzetargowym w celu poprawy warunków
                                        2zagospodarowania nieruchomości przyległej o powierzchni (...) m, zabudowanej
    budynkiem mieszkalnym.
    Zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta
    (...), zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta i opublikowanym w Dzienniku Urzędowym
    Województwa (...), przedmiotowe nieruchomości znajdują się w terenie G 33 MN –
    przeznaczenie podstawowe: teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej
    z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi; dopuszczalne przeznaczenie uzupełniające:
    nieuciążliwa funkcja usługowa.
    Na całej nieruchomości będącej przedmiotem sprzedaży nie ma możliwości zabudowy z
    uwagi na wynikające z planu zagospodarowania warunki urbanistyczne, tj.
    nieprzekraczalną linię zabudowy zgodnie z rysunkiem planu, która obejmuje całą działkę.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    Przedmiotem sprzedaży w trybie bezprzetargowym jest nieruchomość stanowiąca
    własność Gminy (...), oznaczona jako działka 1 o powierzchni (...) w celu poprawy
    warunków zagospodarowania nieruchomości przyległej oznaczonej jako działka nr 2 o
    powierzchni (...) ha.

## Pytanie

Czy zbycie przedmiotowej nieruchomości niezabudowanej przeznaczonej w planie
    zagospodarowania przestrzennego jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej
    wolnostojącej z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi należy traktować jako dostawę
    terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane z uwagi na brak możliwości
    zabudowy i podlega zwolnieniu od podatku VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zbycie przedmiotowej nieruchomości gruntowej niezabudowanej przeznaczonej w planie
    zagospodarowania pod zabudowę mieszkaniową nie podlega zwolnieniu (nie należy
    traktować jako dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane pomimo
    braku możliwości zabudowy wynikającej z warunków urbanistycznych – nieprzekraczalnej
    linii zabudowy obejmującej obszar całej działki).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku – jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W świetle art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W oparciu o art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zgodnie z przedstawionymi przepisami grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art.
    2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako dostawa towarów, o której mowa w
    art. 7 ust. 1 ustawy, która to czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Zatem należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy przedmiotem dostawy są towary w rozumieniu
    powołanego wyżej przepisu i gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do
    rozporządzania tymi towarami jak właściciel, mamy do czynienia z dostawą w ujęciu art. 7
    ust. 1 ustawy podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ustawy podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była
    opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Na mocy art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Z powołanych przepisów wynika, że organy władzy publicznej nie będą podatnikami
    podatku od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują jako podmioty
    prawa publicznego, nawet jeśli pobierają należności, opłaty lub składki. Organy te, będą
    natomiast podatnikami podatku od towarów i usług, w przypadku wykonywanych przez
    nie czynności na podstawie umów cywilnoprawnych.

    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Z opisu sprawy wynika, że przedmiotem sprzedaży jest działka nr 1. Zgodnie z
    obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przedmiotowa
    nieruchomość znajduje się w terenie G 33 MN – przeznaczenie podstawowe: teren
    zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej z obiektami i urządzeniami
    towarzyszącymi; dopuszczalne przeznaczenie uzupełniające: nieuciążliwa funkcja
    usługowa. Na całej nieruchomości będącej przedmiotem sprzedaży nie ma możliwości
    zabudowy z uwagi na wynikające z planu zagospodarowania warunki urbanistyczne, tj.
    nieprzekraczalną linię zabudowy zgodnie z rysunkiem planu, która obejmuje całą działkę.
    Państwa wątpliwości dotyczą braku zwolnienia od podatku VAT zbycia nieruchomości
    niezabudowanej.
    Analiza opisu sprawy oraz powołanych regulacji prowadzi do wniosku, że sprzedaż przez
    Gminę powyższej działki będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, jako odpłatna dostawa towarów, o której mowa w
    art. 7 ust. 1 ustawy, a Gminę – z tytułu ww. sprzedaży (czynności o charakterze
    cywilnoprawnym) – należy uznać za podatnika podatku od towarów i usług, o którym
    mowa w art. 15 ust. 1 ustawy.
    Podkreślić należy, że dokonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług może albo być opodatkowana, albo może korzystać ze zwolnienia od tego
    podatku.
    Zakres i zasady zwolnienia dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.
    in. w art. 43 ustawy.
    Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
      budowlane.
    Powyższe oznacza, że zwolnienie przysługuje względem takiej dostawy, której
    przedmiotem jest grunt niezabudowany i jednocześnie o przeznaczeniu innym niż
    budowlane. Zatem ze zwolnienia od podatku korzystać będą dostawy gruntów o
    charakterze rolnym, leśnym itp.
    Jak stanowi art. 2 pkt 33 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terenach budowlanych – rozumie się
      przez to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem
      zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z
      decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w
      przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    Z cytowanych przepisów wynika, że nie jest terenem budowlanym grunt, dla którego
    miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje inne przeznaczenie niż pod
    zabudowę.
    W przypadku braku takiego planu, powyższą zasadę należy stosować do decyzji o
    warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W zależności od rodzaju inwestycji
    będzie to albo decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego, albo decyzja o warunkach
    zabudowy i zagospodarowania terenu.
    W tym miejscu należy zauważyć, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o
    planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.):

      Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym
      uchwalanie gminnych aktów planowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód
      wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów
      zamkniętych ustalonych przez organ inny niż minister właściwy do spraw transportu,
      należy do zadań własnych gminy.
    W myśl art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
    W świetle art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:
        1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji
          inwestycji celu publicznego;
        2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji
          ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
    W oparciu o art. 15 ust. 2 pkt 1, pkt 6 i pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu
    przestrzennym:
      W planie miejscowym określa się obowiązkowo:
        1) przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym
          przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania;
        6) zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu,
          maksymalną i minimalną nadziemną intensywność zabudowy, minimalny udział
          powierzchni biologicznie czynnej, maksymalny udział powierzchni zabudowy,
          maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę i sposób realizacji miejsc do
          parkowania, w tym miejsc przeznaczonych do parkowania pojazdów
          zaopatrzonych w kartę parkingową, oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów;
        9) szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich
          użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy.
    Zatem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określa się obowiązkowo
    przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub
    różnych zasadach zagospodarowania. Tak więc charakter danego terenu wyznacza ww.
    plan miejscowy, wskazując czy teren jest budowlany, czy też szerzej – przeznaczony pod
    zabudowę.
    Ponadto wskazać należy, że stosownie do § 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju i
    Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu
    miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2021 r. poz. 2404):
      Ustalenia części tekstowej projektu planu miejscowego formułuje się zgodnie z
      następującymi wymogami:
        1) ustalenia dotyczące przeznaczenia terenów zawierają określenie przeznaczenia
          poszczególnych terenów lub zasad ich zagospodarowania, w tym nazwę klasy
          przeznaczenia terenu oraz symbol wraz z numeracją wyróżniającą je spośród
          innych terenów, zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia;
        2) ustalenia dotyczące zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego
          zawierają określenie:

          a) cech elementów zagospodarowania przestrzennego, które wymagają
          ochrony, ukształtowania lub rewaloryzacji,
          b) nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenów;
        3) ustalenia dotyczące zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu zawierają
          nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów;
        4) ustalenia dotyczące zasad kształtowania krajobrazu zawierają nakazy, zakazy,
          dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów;
        5) ustalenia dotyczące zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków, w tym
          krajobrazów kulturowych, oraz dóbr kultury współczesnej zawierają określenie
          obiektów i terenów chronionych ustaleniami planu miejscowego, w tym
          określenie nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu
          terenów;
        6) ustalenia dotyczące wymagań wynikających z potrzeb kształtowania przestrzeni
          publicznych zawierają w szczególności określenie zasad umieszczania w
          obszarach przestrzeni publicznej tymczasowych obiektów usługowych,
          urządzeń technicznych i zieleni, w tym określenie nakazów, zakazów,
          dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenów;
        7) ustalenia dotyczące kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu
          zawierają:
          a) zasady, parametry i wskaźniki, o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy,
          w tym minimalną liczbę miejsc do parkowania w stosunku do liczby lokali
          mieszkalnych, liczby osób mogących jednocześnie przebywać w budynku,
          liczby zatrudnionych lub powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych,
          b) w zależności od potrzeb, ustalenia, o których mowa w art. 15 ust. 3 pkt 8 i 10
          ustawy;
        8) ustalenia dotyczące sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów, o
          których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 7 ustawy, zawierają nakazy, zakazy,
          dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów;
        9) ustalenia dotyczące szczegółowych zasad oraz warunków scalania i podziału
          nieruchomości zawierają określenie parametrów działek uzyskiwanych w
          wyniku scalania i podziału nieruchomości, w szczególności minimalnych lub
          maksymalnych:
          a) szerokości frontów działek oraz ich powierzchni,
          b) kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego lub linii
          rozgraniczających teren drogi;
        10) szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich
          użytkowaniu zawierają nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w
          zagospodarowaniu terenów;
        11) ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów
          komunikacji i infrastruktury technicznej zawierają:
          a) określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z
          ich parametrami oraz klasyfikacją dróg i innych szlaków komunikacyjnych,
          b) określenie powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury
          technicznej z układem zewnętrznym;
        12) ustalenia dotyczące sposobów i terminów tymczasowego zagospodarowania,
          urządzenia i użytkowania terenów zawierają nakazy, zakazy, dopuszczenia i
          ograniczenia w zagospodarowaniu terenów, w tym określenie terminu, do

          którego tymczasowe zagospodarowanie, urządzenie i użytkowanie terenu
          może być wykonywane;
        13) w zależności od potrzeb, ustalenia dotyczące obszarów rehabilitacji istniejącej
          zabudowy i infrastruktury technicznej, a także obszarów wymagających
          przekształceń lub rekultywacji zawierają nakazy, zakazy, dopuszczenia i
          ograniczenia w zagospodarowaniu terenów;
        14) w zależności od potrzeb, ustalenia dotyczące terenów rekreacyjno-
          wypoczynkowych oraz terenów służących organizacji imprez masowych
          zawierają określenie zasad wyposażania tych terenów w urządzenia techniczne
          i budowlane oraz nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w
          zagospodarowaniu terenów;
        15) ustalenia dotyczące wysokości stawek procentowych stanowiących podstawę
          do określania opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy, mogą być różne dla
          poszczególnych terenów lub grup terenów.
    Według § 7 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu
    zagospodarowania przestrzennego:
          1. Część graficzna projektu planu miejscowego zawiera:
          1) nazwę planu miejscowego;
          2) określenie skali w formie liczbowej i liniowej;
          3) informację o układzie współrzędnych zgodnym z obowiązującym
            państwowym systemem odniesień przestrzennych oraz wskazanie
            kierunku północy;
          4) informację o źródle pochodzenia użytego materiału państwowego zasobu
            geodezyjnego i kartograficznego, o której mowa w art. 40c ust. 3 ustawy z
            dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2021 r.
            poz. 1990);
          5) wyrys ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania
            przestrzennego gminy z oznaczeniem granic obszaru objętego projektem
            planu miejscowego wraz z legendą zawierającą oznaczenia występujące na
            tym wyrysie;
          6) legendę;
          7) granice obszaru objętego planem miejscowym;
          8) określenie przeznaczenia terenów oraz linie rozgraniczające tereny o
            różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania oraz ich
            symbole i oznaczenia graficzne wraz z numeracją wyróżniającą je spośród
            innych terenów;
          9) linie zabudowy;
    10) granice i oznaczenia terenów lub obiektów, o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 7
      ustawy.
          2. Część graficzna projektu planu miejscowego zawiera, w zależności od
            potrzeb, w szczególności:
          1) granice obszarów, o których mowa w art. 15 ust. 3 pkt 1-7 ustawy;
          2) oznaczenia elementów zagospodarowania przestrzennego terenu;
          3) oznaczenia elementów informacyjnych niebędących ustaleniami projektu
            planu miejscowego.

    Ponadto należy podkreślić, że przy dokonywaniu oceny, czy dany grunt jest przeznaczony
    pod zabudowę nie można kierować się wyłącznie jego podstawowym przeznaczeniem
    określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, lecz należy również
    wziąć pod uwagę jego przeznaczenie uzupełniające, wynikające z tego planu.
    Ustawodawca bowiem definiując w art. 2 pkt 33 ustawy teren budowlany wskazuje, że
    decydujące znaczenie mają m.in. zapisy miejscowego planu zagospodarowania
    przestrzennego, nie zawężając przy tym, że chodzi wyłącznie o podstawowe przeznaczenie
    określone w tym planie.
    O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy plan
    zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego
    braku, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu – jako akt indywidualny
    prawa administracyjnego.
    Z powyższych przepisów wynika, że ustawa o podatku od towarów i usług nakazuje
    oceniać przeznaczenie określonego gruntu wyłącznie w oparciu o istniejący miejscowy
    plan zagospodarowania przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy
    nieruchomości.
    W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej z 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren
    budowlany” oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa
    członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę.
    Zatem, także w świetle orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości, za teren budowlany uznać
    można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod
    zabudowę.
    Z powyższego należy wywieść, że opodatkowaniu podlegają te dostawy nieruchomości
    gruntowych niezabudowanych, które stanowią tereny budowlane. Z kolei dostawy
    gruntów niezabudowanych, będących na przykład gruntami rolnymi czy leśnymi, które nie
    są przeznaczone pod zabudowę, są zwolnione od podatku od towarów i usług.
    Rozpatrując pojęcie „grunty przeznaczone pod zabudowę” należy odwołać się do definicji
    zawartych w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 725
    ze zm.).
    Na mocy art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym – należy przez to rozumieć
      budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami
      zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem,
      wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych.
    Na podstawie art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o budynku – należy przez to rozumieć taki obiekt
      budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za
      pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.
    Natomiast, jak stanowi art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o budowli – należy przez to rozumieć każdy obiekt
      budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty
      liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne,
      wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice
      reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje),
      ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub
      urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje
      uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla
      pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także
      części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni

      jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń)
      oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem
      technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.
    Zgodnie z art. 3 pkt 3a ustawy Prawo budowlane:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie liniowym – należy przez to rozumieć obiekt
      budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności
      droga wraz ze zjazdami, droga kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg,
      rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i, umieszczona
      bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja
      kablowa, przy czym kable zainstalowane w kanalizacji kablowej, kable zainstalowane
      w kanale technologicznym oraz kable telekomunikacyjne dowieszone do już
      istniejącej linii kablowej nadziemnej nie stanowią obiektu budowlanego lub jego
      części ani urządzenia budowlanego.
    W myśl art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o urządzeniach budowlanych – należy przez to rozumieć
      urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość
      użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia
      instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także
      przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.
    Jak Państwo wskazali, zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania
    przestrzennego, przedmiotowa nieruchomość znajduje się w terenie G 33 MN –
    przeznaczenie podstawowe: teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej
    z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi; dopuszczalne przeznaczenie uzupełniające:
    nieuciążliwa funkcja usługowa, jednak na całej nieruchomości będącej przedmiotem
    sprzedaży nie ma możliwości zabudowy z uwagi na wynikające z planu zagospodarowania
    warunki urbanistyczne, tj. nieprzekraczalną linię zabudowy zgodnie z rysunkiem planu,
    która obejmuje całą działkę.
    W konsekwencji powyższego należy uznać, że ww. działka nie spełnia definicji terenów
    budowlanych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy.
    Tym samym, dostawa tej działki będzie korzystała ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust.
    1 pkt 9 ustawy.
    A zatem należy stwierdzić, że sprzedaż przez Państwa ww. działki stanowi czynność
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 w
    powiązaniu z art. 7 ust. 1 ustawy, która korzysta ze zwolnienia od podatku VAT na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
    Podsumowując, stwierdzam, że zbycie przedmiotowej nieruchomości niezabudowanej
    stanowi dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane i korzysta ze
    zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
    Tym samym Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym. Ponoszą
    Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem
    we wniosku opisu stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym
    przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem
    się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W szczególności
    podkreślam, że niniejszą interpretację wydałem na podstawie wskazanej przez Państwa
    informacji, że „Na całej nieruchomości będącej przedmiotem sprzedaży nie ma możliwości
    zabudowy z uwagi na wynikające z planu zagospodarowania warunki urbanistyczne tj.
    nieprzekraczalną linię zabudowy zgodnie z rysunkiem planu, która obejmuje całą działkę”.
    Zatem, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-
    skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym
    zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Jednocześnie nadmieniam, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, wyczerpujący
    opis stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) powinien wynikać z wniosku o wydanie
    interpretacji indywidualnej, a nie z dołączonych do niego dokumentów. W związku z tym
    załączone przez Państwa do wniosku dokumenty nie są przedmiotem merytorycznej
    analizy.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze
      zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
      będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA” ze zm.).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.