Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.854.2024.3.JK3
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-31
Teza: Czy przedmiotowa sprzedaż odziedziczonej nieruchomości stanowi źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i w związku z tym jej sprzedaż podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym?
Słowa kluczowe: nieruchomości; spadek; spadek-dział spadku; spadkobiercy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Odpłatne zbycie nieruchomości, prawa wieczystego użytkowania gruntów i spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10-ust. 1-ust. 7; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10-ust. 5

## Pytanie

Czy przedmiotowa sprzedaż odziedziczonej nieruchomości stanowi źródło przychodu, o
    którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i w
    związku z tym jej sprzedaż podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W Państwa ocenie, sprzedaż nieruchomości nie podlega opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym. Sprzedana nieruchomość była własnością (C.C) od listopada 2018 r., czyli
    upłynął okres 5 lat od dnia nabycia (odziedziczenia) nieruchomości przez spadkodawcę.
    Zgodnie z art. 195 Kodeksu cywilnego własność tej samej rzecz może przysługiwać
    niepodzielnie kilku osobom (współwłasność).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Zgodnie natomiast z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
      oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów
      – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a-c przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie; w przypadku
      zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
    Przepis ten formułuje generalną zasadę, że odpłatne zbycie nieruchomości, jej części,
    udziału w nieruchomości lub praw wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww. ustawy,
    przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło
    nabycie lub wybudowanie, rodzi obowiązek podatkowy w postaci zapłaty podatku
    dochodowego. Zatem, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części, udziału w
    nieruchomości lub praw następuje po upływie pięciu lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu
    art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym
    przychód uzyskany z odpłatnego zbycia nieruchomości, jej części, udziału w
    nieruchomości lub praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu.
    Ponadto, przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    wskazuje, że dotyczy przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw, które nie
    następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej.
    Zatem, przychód z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości lub jej części oraz udziału w
    nieruchomości nie powstanie w podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli
    spełnione są łącznie dwa warunki:

        odpłatne zbycie nieruchomości nie następuje w wykonywaniu działalności
        gospodarczej (nie stanowi przedmiotu działalności gospodarczej) oraz
        zostało dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
        którym nastąpiło jej nabycie.
    W przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w
    nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww.
    ustawy, co do zasady decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych ma moment i sposób ich nabycia.
    Przepis art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      W przypadku odpłatnego zbycia, nabytych w drodze spadku, nieruchomości lub praw
      majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a-c, okres, o którym mowa w tym
      przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
      wybudowanie tej nieruchomości lub nabycie prawa majątkowego przez
      spadkodawcę.
    Należy w tym miejscu wskazać, że dla celów stosowania art. 10 ust. 5 w zw. z art. 10 ust. 1
    pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, momentem nabycia
    nieruchomości przez spadkodawcę, który tę nieruchomość nabył również w drodze
    spadku, jest moment nabycia tej nieruchomości zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego.
    Zatem, za moment nabycia nieruchomości lub praw, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych uważa się nabycie nieruchomości lub
    praw przez spadkodawcę, nie zaś przez jego spadkodawców.
    Natomiast stosownie do treści art. 10 ust. 7 cytowanej ustawy:
      Nie stanowi nabycia lub odpłatnego zbycia, o którym mowa w ust. 1 pkt 8 lit. a-c,
      odpowiednio nabycie albo odpłatne zbycie, w drodze działu spadku, nieruchomości
      lub praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a-c, do wysokości
      przysługującego podatnikowi udziału w spadku.
    Ustalenie daty nabycia nieruchomości, ich części oraz udziału w nieruchomości ma istotne
    znaczenie dla określenia skutków podatkowych ich odpłatnego zbycia.
    Zgodnie z art. 922 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2023 r.
    poz. 1610 ze zm.):
      Prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na jedną
      lub kilka osób stosownie do przepisów księgi niniejszej.
    W myśl art. 924 Kodeksu cywilnego:
      Spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy.
    Zgodnie z art. 925 Kodeksu cywilnego:
      Spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku.
    Stosownie do art. 1025 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Sąd na wniosek osoby mającej w tym interes stwierdza nabycie spadku przez
      spadkobiercę. Notariusz na zasadach określonych w przepisach odrębnych
      sporządza akt poświadczenia dziedziczenia.
    W myśl art. 1035 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli spadek przypada kilku spadkobiercom, do wspólności majątku spadkowego
      oraz do działu spadku stosuje się odpowiednio przepisy o współwłasności w
      częściach ułamkowych z zachowaniem przepisów niniejszego tytułu.
    Zgodnie z art. 1037 § 1 i § 2 ww. Kodeksu:

      § 1. Dział spadku może nastąpić bądź na mocy umowy między wszystkimi
      spadkobiercami, bądź na mocy orzeczenia sądu na żądanie któregokolwiek ze
      spadkobierców.
      § 2. Jeżeli do spadku należy nieruchomość, umowa o dział powinna być zawarta w
      formie aktu notarialnego.
    Powyższe oznacza, że z chwilą śmierci należące do spadkodawcy prawa i obowiązki stają
    się spadkiem, który podlega przepisom prawa spadkowego, a data śmierci (chwila śmierci)
    spadkodawcy ustala, kto staje się spadkobiercą oraz co wchodzi w skład masy spadkowej.
    Z kolei, postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub akt poświadczenia
    dziedziczenia potwierdzają jedynie prawo spadkobiercy do tego spadku od momentu jego
    otwarcia.
    Natomiast w wyniku działu spadku prawa majątkowe objęte spadkiem przyznane
    poszczególnym spadkobiercom, przechodzą na nich, ustaje więc wspólność majątku
    spadkowego. Umowa o dział spadku lub prawomocne orzeczenie sądowe o dziale spadku
    stanowią tytuł własności rzeczy, które w dziale przypadły poszczególnym spadkobiercom.
    Na skutek działu spadku następuje konkretyzacja składników masy spadkowej
    przypadających poszczególnym spadkobiercom. Celem postępowania o zniesienie
    współwłasności w rozumieniu przepisów ustawy Kodeks cywilny jest nowe ukształtowanie
    prawa własności rzeczy, która stanowi przedmiot współwłasności.
    Stosownie natomiast do art. 195 Kodeksu cywilnego:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Współwłaścicielom przysługują części wspólnego prawa własności (tzw. udziały), którymi
    mogą swobodnie rozporządzać. Dopóki więc istnieje współwłasność można mówić tylko o
    istnieniu udziałów w tym prawie, o ich nabywaniu i zbywaniu, nigdy o prawie do części
    rzeczy, o jej zbywaniu bądź nabywaniu w częściach. Współwłaściciele mają swoje udziały w
    prawie, ale nie w rzeczy.
    W świetle art. 196 przywołanej ustawy:
      § 1. Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
      § 2. Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona
      wynika. Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego
      działu.
    Zatem do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy Działu IV Księgi
    drugiej Kodeksu cywilnego.
    Natomiast w myśl art. 210 §1 Kodeksu cywilnego:
      Każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności. Uprawnienie to
      może być wyłączone przez czynność prawną na czas nie dłuższy niż lat pięć. Jednakże
      w ostatnim roku przed upływem zastrzeżonego terminu dopuszczalne jest jego
      przedłużenie na dalsze lat pięć; przedłużenie można ponowić.
    Przez zniesienie współwłasności rozumie się likwidację łączącego współwłaścicieli
    stosunku prawnego, która następuje w drodze umowy lub orzeczenia sądu.
    Stosownie do art. 211 Kodeksu cywilnego:
      Każdy ze współwłaścicieli może żądać, ażeby zniesienie współwłasności nastąpiło
      przez podział rzeczy wspólnej, chyba że podział byłby sprzeczny z przepisami ustawy
      lub ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem rzeczy albo że pociągałby za sobą
      istotną zmianę rzeczy lub znaczne zmniejszenie jej wartości.
    Zgodnie z art. 212 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:

      § 1. Jeżeli zniesienie współwłasności następuje na mocy orzeczenia sądu, wartość
      poszczególnych udziałów może być wyrównana przez dopłaty pieniężne. Przy
      podziale gruntu sąd może obciążyć poszczególne części potrzebnymi służebnościami
      gruntowymi.
      § 2. Rzecz, która nie daje się podzielić, może być przyznana stosownie do
      okoliczności jednemu ze współwłaścicieli z obowiązkiem spłaty pozostałych albo
      sprzedana stosownie do przepisów kodeksu postępowania cywilnego.
    Z powyższych przepisów wynika, że zniesienie współwłasności może nastąpić przez
    podział rzeczy wspólnej, a gdy rzeczy nie da się podzielić, przez przyznanie rzeczy
    jednemu ze współwłaścicieli z obowiązkiem spłaty pozostałych bądź przez podział cywilny,
    polegający na sprzedaży rzeczy wspólnej i podziale uzyskanej ceny stosownie do wielkości
    udziałów współwłaścicieli.
    Jeżeli zniesienie współwłasności następuje przez podział rzeczy wspólnej, to co do zasady
    dokonuje się jej podziału na tyle części ilu jest współwłaścicieli z uwzględnieniem wartości
    udziałów posiadanych przed zniesieniem współwłasności. W przypadku różnicy pomiędzy
    wartością utworzonych części rzeczy a wielkością udziałów, wartość poszczególnych
    udziałów może być wyrównana przez dopłaty pieniężne. Punktem wyjścia do obliczenia
    podstawy opodatkowania jest wartość rynkowa zbywanych udziałów w składnikach
    majątkowych.
    Zgodnie z teorią prawa rzeczowego przyznanie danej osobie na wyłączną własność rzeczy
    w drodze zniesienia współwłasności, podziału majątku wspólnego czy działu spadku, jest
    nabyciem tych rzeczy. Natomiast, biorąc pod uwagę przyjętą linię orzecznictwa
    Naczelnego Sądu Administracyjnego, nabyciem rzeczy w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie jest przyznanie jej na wyłączną
    własność jednemu ze współwłaścicieli w wyniku podziału, jeśli:
        podział taki jest ekwiwalentny w naturze i nie towarzyszą mu spłaty i dopłaty lub
        wartość otrzymanej przez daną osobę rzeczy w wyniku dokonanego podziału
        mieści się w udziale, jaki przysługiwał jej w majątku wspólnym.
    Jeżeli spełnione są wymienione wyżej warunki, podział majątku nie może być
    rozpatrywany w kategoriach nabycia. W takiej sytuacji za datę nabycia nieruchomości
    uznać należy datę pierwotnego nabycia udziału w nieruchomości.
    Natomiast, jeżeli udział danej osoby ulega powiększeniu (nawet bez spłat i dopłat) to
    traktowany jest w kategorii nabycia, ponieważ w ten sposób ulega powiększeniu zarówno
    zakres władztwa tej osoby nad rzeczą (nieruchomością), jak i stan jej majątku osobistego.
    Tak więc, co do zasady, zniesienie współwłasności jest formą nowego nabycia wówczas,
    gdy w wyniku tego zniesienia podatnik otrzymuje nieruchomość, której wartość po
    dokonanym podziale przekracza wartość udziału jaki pierwotnie podatnikowi przysługiwał.
    Przy czym mówiąc o powiększeniu udziału należy mieć na uwadze wartość otrzymanej
    przez daną osobę rzeczy, a nie wielkość czy ilość rzeczy jakie przypadną danej osobie w
    wyniku zniesienia współwłasności.
    Nabycie w wyniku zniesienia współwłasności części majątku, który należał do innych
    współwłaścicieli, należy więc traktować jako nabycie w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z treści wniosku wynika, że nieruchomość nabyli Państwo w 2024 r. w drodze spadku po
    tacie. Państwa ojciec oraz Jego siostra nabyli nieruchomość w spadku po rodzicach po 1/2
    części każde z nich. Przedmiotem spadku była wyłącznie przedmiotowa nieruchomość. 2
    lipca 2021 r. na mocy postanowienia sądu nieruchomość ta została przyznana na
    wyłączną własność Pani ojca bez spłat i dopłat na rzecz Jego siostry. 22 sierpnia 2024 r.
    sprzedali Państwo odziedziczoną nieruchomość.

    Skoro nabycie przez Państwa nieruchomości nastąpiło w drodze spadku po zmarłym ojcu
    (spadkodawcy), do określenia skutków podatkowych sprzedaży tej nieruchomości
    zastosowanie ma art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Istotne znaczenie ma data nabycia tej nieruchomości przez spadkodawcę, czyli Państwa
    ojca, który zmarł 9 stycznia 2024 r. Państwa spadkodawca nabył udział w nieruchomości w
    spadku po swoich rodzicach, w wyniku działu spadku z 2 lipca 2021 r. stał się jej
    wyłącznym właścicielem. W wyniku działu spadku/zniesienia współwłasności zwiększyła się
    wartość udziału w nieruchomości, jaki pierwotnie przysługiwał Pani ojcu.
    Zatem Państwa ojciec nabył udziały w przedmiotowej nieruchomości w dwóch datach, tj.
    w 2018 r. (w spadku) oraz w 2021 r. (w dziale spadku).
    Nieruchomość będąca przedmiotem zapytania została sprzedana przez Państwa 22
    sierpnia 2024 r.
    W odniesieniu do sprzedaży udziału w nieruchomości, który Państwa ojciec nabył w
    spadku, pięcioletni okres, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 10 ust. 5
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, liczony od końca roku, w którym to
    doszło do nabycia prawa do nieruchomości niewątpliwie upłynął.
    Zatem, odpłatne zbycie udziałów w nieruchomości, w części odpowiadającej udziałom
    nabytym przez Państwa w wyniku spadku, które zostały nabyte przez Państwa ojca w
    spadku, nie stanowi źródła przychodu, ponieważ zbycie nastąpiło po upływie 5 lat od
    końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie nieruchomości przez
    spadkodawców. Nie podlegają Państwo opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych z tytułu sprzedaży ww. udziałów w nieruchomości.
    Państwa stanowisko w tej części jest prawidłowe.
    Natomiast sprzedaż nieruchomości w 2024 r., w części odpowiadającej udziałowi
    nabytemu przez Państwa ojca w wyniku działu spadku w 2021 r. stanowi dla Państwa
    źródło przychodu na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, bowiem pięcioletni termin, o którym mowa w ww. przepisie, należy w tym
    przypadku liczyć od końca 2021 r., tj. upłynie z końcem 2026 r. Zatem w tej części będą
    Państwo zobowiązani do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Dochód uzyskany ze zbycia nieruchomości, podlega więc co do zasady opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych, na zasadach określonych w art. 30e ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W świetle art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1
      pkt 8 lit. a)- c) podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.
    Stosownie do art. 30e ust. 2 ww. ustawy:
      Podstawą obliczenia podatku jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem
      z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a
      kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów
      amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych
      nieruchomości lub praw.
    Na mocy art. 19 ust. 1 tej ustawy:
      Przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych
      rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie
      określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena,
      bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub
      praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej.
    W odniesieniu do art. 19 ust. 3 ustawy:

      Wartość rynkową, o której mowa w ust. 1, rzeczy lub praw majątkowych określa się
      na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego
      samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia
      zużycia oraz czasu i miejsca odpłatnego zbycia.
    Pojęcie kosztów odpłatnego zbycia (sprzedaży) nie zostało przez ustawodawcę
    zdefiniowane w ustawie, należy zatem stosować językowe rozumienie tego wyrażenia,
    zgodnie z którym za koszty sprzedaży nieruchomości lub praw majątkowych uważa się
    wszystkie wydatki poniesione przez sprzedającego, które są konieczne, aby transakcja
    sprzedaży mogła dojść do skutku (wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z
    tą czynnością), np. koszty wyceny nieruchomości przez rzeczoznawcę majątkowego,
    prowizje pośredników w sprzedaży nieruchomości, koszty ogłoszeń w prasie związanych z
    zamiarem sprzedaży nieruchomości, wydatki związane ze sporządzeniem przez notariusza
    umowy cywilnoprawnej, opłatę notarialną, opłatę skarbową, opłatę sądową. Pomiędzy
    tymi wydatkami a dokonanym odpłatnym zbyciem musi istnieć zatem związek
    przyczynowo–skutkowy.
    Treść art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowi:
      Koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust.
      1 pkt 8 lit. a)-c), z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty nabycia
      lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane
      nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie
      ich posiadania.
    W myśl art. 22 ust. 6d ww. ustawy:
      Za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10
      ust. 1 pkt 8 lit. a-c, nabytych w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny
      sposób, uważa się udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw
      majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania oraz kwotę zapłaconego podatku
      od spadków i darowizn w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub prawa
      przyjęta do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn odpowiada łącznej
      wartości rzeczy i praw majątkowych przyjętej do opodatkowania podatkiem od
      spadków i darowizn. Do kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia
      nieruchomości i praw, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, nabytych w
      drodze spadku zalicza się również udokumentowane koszty nabycia lub wytworzenia
      poniesione przez spadkodawcę oraz przypadające na podatnika ciężary spadkowe, w
      takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub zbywanego prawa odpowiada
      łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych nabytych przez podatnika. Przez ciężary
      spadkowe, o których mowa w zdaniu drugim, rozumie się spłacone przez podatnika
      długi spadkowe, zaspokojone roszczenia o zachowek oraz wykonane zapisy zwykłe i
      polecenia, również w przypadku, gdy podatnik spłacił długi spadkowe, zaspokoił
      roszczenia o zachowek lub wykonał zapisy zwykłe i polecenia po dokonaniu
      odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c.
    Na gruncie art. 22 ust. 6e ww. ustawy:
      Wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6c i 6d, ustala się na podstawie faktur
      VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów
      stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych.
    Stosownie natomiast do art. 30e ust. 4 ww. ustawy:
      Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu
      podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać:
        1. dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i
          praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) i obliczyć należny
          podatek dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1
          pkt 131, lub

        2. dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.
    Z kolei art. 30e ust. 7 cytowanej ustawy, stanowi:
      W przypadku niewypełnienia warunków określonych w art. 21 ust. 1 pkt 131
      podatnik jest obowiązany do złożenia korekty zeznania, o którym mowa w art. 45 ust.
      1a pkt 3, i do zapłaty podatku wraz z odsetkami za zwłokę; odsetki nalicza się od
      następnego dnia po upływie terminu płatności, o którym mowa w art. 45 ust. 4 pkt 4,
      do dnia zapłaty podatku włącznie.
    Ponadto art. 45 ust. 1a pkt 3 ww. ustawy wskazuje, że:
      W terminie określonym w ust. 1 podatnicy są obowiązani składać urzędom
      skarbowym odrębne zeznania, według ustalonych wzorów, o wysokości osiągniętego
      w roku podatkowym dochodu (poniesionej straty) z odpłatnego zbycia
      nieruchomości i praw majątkowych opodatkowanych na zasadach określonych w art.
      30e.
    W tej części Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i
    stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
        2383 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy
        zastosują się do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pani (A.A.) (Zainteresowana będąc stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego

    Sądu Administracyjnego w (...), ul. (...), (...). Zasady zaskarżania interpretacji
    indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.