Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.695.2025.2.KKA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-03
Teza: Obowiązki płatnika w związku ze zwrotem kosztów używania
samochodów prywatnych w celach służbowych w jazdach
lokalnych.
Słowa kluczowe: cel-cel służbowy
obowiązek-obowiązek płatnika
pracownik
samochód-samochód prywatny
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 4
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 23b
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 29 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełnili go
    Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismami z 1 października 2025 r. (data wpływu 2
    października 2025 r. oraz 6 października 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W Spółka z o.o. jest komunalną osobą prawną, w której 100 % udziałowcem jest Gmina
    Miasto X. Przedmiotem działalności Spółki jest wykonywanie zadań własnych Gminy
    Miasto X służących bieżącemu i nieprzerwanemu zaspokajaniu zbiorowych potrzeb
    mieszkańców w drodze świadczenia usług o charakterze użyteczności publicznej w
    zakresie utrzymywania składowisk odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne oraz
    unieszkodliwiania odpadów komunalnych. Terenem działania Spółki jest wyłącznie teren,
    dla którego zadania własne gminy w zakresie gospodarki odpadami realizowane są na
    podstawie przepisów ustawy i zawartych porozumień przez Gminę Miasto X. Do realizacji
    zadań statutowych Spółka zatrudnia pracowników na umowę o pracę, dla których jest
    płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych. Z uwagi na realizację zadań
    pracowniczych Spółka zawiera z niektórymi pracownikami umowy cywilnoprawne o
    używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność pracownika, do celów
    służbowych.
    Umowy sporządzone są zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 25
    marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów
    używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów
    niebędących własnością pracodawcy, zwanym dalej rozporządzeniem i zawierają m.in.
    następujące postanowienia:
      1. Pracownik oświadcza, że zobowiązuje się do używania prywatnego pojazdu marki (...)
                            3nr rejestracyjny (...) o poj. silnika (...) cm dla wykonywania obowiązków
        wynikających z umowy o pracę.
      2. Pracodawca ustala pracownikowi miesięczny limit kilometrów na jazdy lokalne w
        wysokości (tu limit w km.).
      3. Zwrot kosztów za jazdy lokalne następuje w formie rozliczenia według ewidencji
        przebiegu pojazdu, płatnego z dołu po zakończeniu miesiąca, po złożeniu
        pisemnego oświadczenia pracownika o używaniu pojazdu do celów służbowych w
        poprzednim miesiącu.
      4. Kwota ustalonego ryczałtu ulega zmniejszeniu się o jedną dwudziestą drugą za każdy
        roboczy dzień nieobecności w miejscu pracy z powodu choroby, urlopu lub innej
        nieobecności oraz podróży służbowej trwającej co najmniej 8 godzin.
      5. W sprawach nieuregulowanych w umowie ma zastosowanie Rozporządzenie
        Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz
        sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych
        samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością
        pracodawcy (Dz. U. Nr 27 poz. 271 z 2002 r.).
    Po otrzymaniu oświadczenia, o którym mowa w pkt 3 powyżej, Spółka wypłaca
    pracownikowi, w formie miesięcznego ryczałtu, zwrot kosztów używania prywatnego
    samochodu i rozlicza go jako przychód u pracownika z tytułu pracy, obliczając, pobierając i

    wpłacając zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych bowiem przyjmuje, że takie
    świadczenie jest przychodem i świadczenie to nie podlega zwolnieniu od podatku
    dochodowego przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 23b ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    W związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 października 2019 r. sygn.
    akt II FSK 3531/18 oraz wyrokiem NSA z 14 września 2023 r. sygn. akt II FSK 2632/20 i z
    drugiej strony mając na uwadze odmienne stanowisko organów administracji skarbowej
    wyrażone m.in. w interpretacji indywidualnej z dnia 4 czerwca 2024 r. sygn. 0114-KDIP3-
    2.4011.292.2024.2.MN, z dnia 2 kwietnia 2024 r. sygn. 0113-KDIPT2-3.4011.119.2024.2.GG,
    czy z dnia 4 marca 2024 r. sygn. 0115-KDIT2.4011.34.2024.2.MD, Spółka powzięła
    wątpliwość, czy wypłacany pracownikom w formie ryczałtu miesięcznego zwrot kosztów
    używania prywatnego samochodu dla celu służbowych w jazdach lokalnych stanowi
    przychód z tytułu pracy, od którego Spółka jako płatnik ma obowiązek pobierać zaliczki na
    poczet podatku dochodowego od osób fizycznych, czy jednak zwrot kosztów używania
    przez pracownika samochodu prywatnego dla celów pracodawcy winien być neutralny
    podatkowo, gdyż pracownik nie uzyskuje żadnej realnej korzyści majątkowej, a jedynie
    zwrot kosztów jakie poniósł używając swojego prywatnego samochodu do celów
    służbowych. Innymi słowy zaistniała niepewność po stronie płatnika, czy zwrot kosztów
    używania samochodu prywatnego stanowi przychód dla pracownika, czy jedynie
    rekompensatę poniesionych kosztów, których pracownik nie poniósłby, gdyby nie wyraźne
    działanie w interesie pracodawcy i w konsekwencji tego rodzaju świadczenie wypłacone
    pracownikowi nie jest przychodem ze stosunku pracy (dochodem) podlegającym
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Uzupełnienie opis stanu faktycznego
    Pracownicy W, którym Spółka zamierza dokonywać zwrotu kosztów używania pojazdów
    prywatnych dojazd lokalnych nie mieszczą się w zakresie odrębnych ustaw, do których
    odsyła art. 21 ust. 1 pkt 23b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z zawartymi umowami, pracownicy wyrażają zgodę na używanie własnych
    prywatnych samochodów dla wykonywania obowiązków wynikających z umowy o pracę,
    tj. odbywania przejazdów w obszarze wskazanym jako ich miejsce pracy, celem wykonania
    zadań zleconych przez pracodawcę.

## Pytanie

Czy zwrot kosztów z tytułu używania do celów służbowych prywatnego samochodu, na
    podstawie umowy cywilnoprawnej zawartej z pracownikiem, należy uznać za przychód ze
    stosunku pracy lub ze stosunku służbowego w rozumieniu art. 12 ust. 1 w zw. z art. 11 ust.
    1 u.p.d.o.f., od którego Spółka, jako płatnik, powinna obliczać, pobierać i wpłacać zaliczki
    na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych, czy raczej jest traktowany neutralnie
    podatkowo?
    Państwa stanowisko w sprawie, ostatecznie przedstawione w uzupełnieniu wniosku
    W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, iż we wniosku na uzasadnienie swojego
    stanowiska w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego, Spółka przytoczyła orzecznictwo
    NSA oraz TK niejednokrotnie powołując je wraz z uzasadnieniem zawierającym wywód
    prawny i wykładnię analizowanych tam przepisów.
    Zdaniem Spółki, wypłacane pracownikom przez pracodawcę ekwiwalenty pieniężne
    tytułem zwrotu kosztów ponoszonych przez pracownika w związku z wykorzystywaniem
    prywatnych samochodów osobowych do celów związanych z realizacją obowiązków
    pracowniczych nie stanowią dla pracowników przysporzenia majątkowego – przychodu w

    rozumieniu art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f w zw. z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. i w konsekwencji nie
    stanowią dochodu, będącego przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych.
    Skoro przedmiotowe świadczenia pracodawcy na rzecz pracowników nie podlegają
    opodatkowaniu to Spółka nie ma obowiązku obliczać, pobierać i wpłacać zaliczki na poczet
    podatku dochodowego od osób fizycznych w związku ze zwrotem pracownikom kosztów
    używania do celów służbowych ich prywatnych samochodów.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Opis Państwa sprawy
    Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że zatrudniają Państwo
    pracowników na umowę o pracę. Z uwagi na realizację zadań pracowniczych zawierają
    Państwo z niektórymi pracownikami umowy cywilnoprawne o używanie samochodu
    osobowego, stanowiącego własność pracownika, do celów służbowych. Państwa
    pracownicy, którym zamierzają Państwo dokonywać zwrotu kosztów używania pojazdów
    prywatnych dojazd lokalnych nie mieszczą się w zakresie odrębnych ustaw, do których
    odsyła art. 21 ust. 1 pkt 23b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie
    z zawartymi umowami pracownicy wyrażają zgodę na używanie własnych prywatnych
    samochodów dla wykonywania obowiązków wynikających z umowy o pracę, tj. odbywania
    przejazdów w obszarze wskazanym jako ich miejsce pracy, celem wykonania zadań
    zleconych przez pracodawcę.
    Obowiązki płatnika
    Zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025
    r. poz. 111 ze zm.):
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Z uwagi na powyższe, na płatniku ciążą trzy podstawowe obowiązki podatkowe, tj.:
    1) obliczenie,
    2) pobranie,
    3) wpłacenie
    – podatku, zaliczki lub raty.
    Ustawa o podatku dochodowym zawiera przepisy regulujące pobór zaliczek przez płatnika.
    W przypadku wynagrodzeń wypłacanych m.in. w ramach umowy o pracę, zastosowanie
    ma art. 32 ust. 1, który wskazuje, iż:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.

    Ponadto, według art. 38 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
      płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według
      siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
      Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje
      różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    Przedmiot opodatkowania
    Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.), jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie
    z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powyższy przepis ustanawia generalną zasadę opodatkowania podatkiem dochodowym,
    zgodnie z którą opodatkowaniu tym podatkiem podlegają wszelkie uzyskane przez
    podatnika w danym roku korzyści majątkowe, z wyjątkiem tych, które na mocy ustawy
    wyłączone zostały z tego opodatkowania (np. poprzez wprowadzenie ustawowego
    zwolnienia z opodatkowania, czy też zaniechanie poboru podatku).
    Pojęcie przychodu
    Ogólne pojęcie przychodu ustawodawca zdefiniował w art. 11 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Definicja przychodu zawarta w art. 11, jak również
    określone w nim zasady ustalania wartości tego przychodu (w tym świadczeń w naturze
    lub innych nieodpłatnych świadczeń) mają charakter ogólny, a zatem mają zastosowanie
    wówczas, gdy nie występują regulacje szczegółowe, inaczej normujące danego rodzaju
    przychód lub zasady jego ustalania.
    Stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Źródła przychodów
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej
      spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Przychody uzyskane przez pracownika
    Według art. 12 ust. 1 cytowanej ustawy:

      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów
    zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków
    pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika
    powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z
    pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.
    Tak szerokie zdefiniowanie pojęcia przychodu pracownika wskazuje, że w każdym
    przypadku, w którym uzyska on od pracodawcy realną korzyść mającą wymiar finansowy,
    będzie to rodzić obowiązek zwiększenia jego przychodu, z wyjątkiem świadczeń
    określonych w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartych w art. 21, 52, 52a i 52c
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z kolei art. 12 ust. 4 powołanej ustawy stanowi, że:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    Warunki ustalania oraz sposób dokonywania zwrotu kosztów używania do celów
    służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością
    pracodawcy
    Stosownie do postanowień art. 34a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie
    drogowym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1539 ze zm.):
      Na podstawie umów cywilnoprawnych mogą być używane, do celów służbowych,
      samochody osobowe, motocykle i motorowery niebędące własnością pracodawcy.
    Natomiast § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w
    sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do
    celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących
    własnością pracodawcy (t. j. Dz. U. z 2002 r. Nr 27 poz. 271 ze zm.) stanowi, że:
      Zwrot kosztów używania przez pracownika w celach służbowych do jazd lokalnych
      samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością
      pracodawcy, zwanych dalej „pojazdami do celów służbowych”, następuje na
      podstawie umowy cywilnoprawnej, zawartej między pracodawcą a pracownikiem, o
      używanie pojazdu do celów służbowych, na warunkach określonych w
      rozporządzeniu.
    W świetle § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie
    warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów
    służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością
    pracodawcy (Dz. U. z 2002 r. Nr 27 poz. 271 ze zm.):

      1. Zwrot kosztów używania przez pracownika w celach służbowych do jazd lokalnych
        samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością
        pracodawcy, zwanych dalej „pojazdami do celów służbowych”, następuje na
        podstawie umowy cywilnoprawnej, zawartej między pracodawcą a pracownikiem,
        o używanie pojazdu do celów służbowych, na warunkach określonych w
        rozporządzeniu.
      2. Zwrot kosztów używania przez pracownika pojazdu do celów służbowych poza
        miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym
        miejscem pracy pracownika, określają przepisy w sprawie szczegółowych zasad
        ustalania oraz wysokości należności przysługujących pracownikowi z tytułu
        podróży służbowej na obszarze kraju.
    Stosownie do § 2 ust. 1 przytoczonego rozporządzenia:
      Koszty używania pojazdów do celów służbowych pokrywa pracodawca według
      stawek za 1 kilometr przebiegu pojazdu, które nie mogą być wyższe niż:
      1) dla samochodu osobowego:
                              3a) o pojemności skokowej silnika do 900 cm – 0,89 zł,
                                  3b) o pojemności skokowej silnika powyżej 900 cm – 1,15 zł,
      2) dla motocykla – 0,69 zł,
      3) dla motoroweru – 0,42 zł.
    Wedle § 4 komentowanego rozporządzenia:
      1. Zwrot kosztów używania pojazdów do celów służbowych następuje w formie
        miesięcznego ryczałtu obliczonego jako iloczyn stawki za 1 kilometr przebiegu, o
        której mowa w § 2, i miesięcznego limitu przebiegu kilometrów na jazdy lokalne,
        o którym mowa w § 3, po złożeniu przez pracownika pisemnego oświadczenia o
        używaniu przez niego pojazdu do celów służbowych w danym miesiącu.
        Oświadczenie to powinno zawierać dane dotyczące pojazdu (pojemność silnika,
        marka, numer rejestracyjny) oraz określać ilość dni nieobecności pracownika w
        miejscu pracy w danym miesiącu z powodu choroby, urlopu, podróży służbowej
        lub innej nieobecności, a także ilość dni, w których pracownik nie dysponował
        pojazdem do celów służbowych.
      2. Kwotę ustalonego ryczałtu, o którym mowa w ust. 1, zmniejsza się o jedną
        dwudziestą drugą za każdy roboczy dzień nieobecności pracownika w miejscu
        pracy z powodu choroby, urlopu, podróży służbowej trwającej co najmniej 8
        godzin lub innej nieobecności oraz za każdy dzień roboczy, w którym pracownik
        nie dysponował pojazdem do celów służbowych.
    Pojęcie nieodpłatnych świadczeń w świetle Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz
    Wyroku Trybunału Konstytucyjnego
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji pojęcia
    innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej, na przestrzeni lat pojawiło się wiele
    wątpliwości w zakresie kwalifikacji, czy dane świadczenie stanowi nieodpłatne
    świadczenie, co w rezultacie doprowadziło do wypracowania bogatego orzecznictwa
    sądowo-administracyjnego w zakresie właściwego interpretowania pojęcia nieodpłatnego
    świadczenia na gruncie ustawy o PIT.
    W uchwale z 18 listopada 2002 r. sygn. FPS 9/02 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił
    znaczenie tego terminu w oparciu o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych. NSA uznał, że pojęcie „nieodpłatnego świadczenia”, użyte w art. 12 ust. 1 pkt 2
    omawianej ustawy, ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje ono nie tylko
    świadczenie w cywilistycznym znaczeniu (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony -

    art. 353 k.c.), ale w jego zakres wchodzą także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia
    prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te
    wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych,
    których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą
    ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
    W uchwale z 24 maja 2010 r. sygn. II FPS 1/10, NSA potwierdził powyższe stanowisko
    uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku dochodowego od osób fizycznych,
    w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 i 3 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego nie rozwiązały jednak sporu w zakresie
    nieodpłatnych świadczeń. W konsekwencji, rozumieniem pojęcia nieodpłatnych świadczeń
    zajął się Trybunał Konstytucyjny (dalej: „TK”), który w wyroku z 8 lipca 2014 r. sygn. K 7/13,
    stwierdził, że za przychód pracownika z tytułu „innych nieodpłatnych świadczeń”, o
    których mowa w art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy, mogą być uznane takie świadczenia,
    które:
      1) zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),
      2) zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu
        korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
        ponieść,
      3) korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest
        dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    Jednocześnie podkreśla się, że o nieodpłatnym świadczeniu możemy mówić wyłącznie
    wtedy, gdy spełnione zostaną wszystkie wyżej wymienione trzy warunki łącznie.
    W zakresie pierwszego warunku TK wskazał, że o ile jednak w wypadku świadczenia
    pieniężnego przysporzenie jest niewątpliwe i niejako bezwarunkowe (zawsze oznacza
    zwiększenie aktywów), o tyle „inne nieodpłatne świadczenia" na rzecz pracownika mogą
    być uznane za jego dochód, w rozumieniu u.p.d.o.f., tylko pod warunkiem, że rzeczywiście
    pozwoliły mu uniknąć wydatków. Ustalenie tej okoliczności zależy od tego, czy pracownik
    skorzystał ze świadczenia oferowanego przez pracodawcę w pełni dobrowolnie.
    Przy drugim z warunków TK zaznaczył, że należy dokonać subiektywnej oceny, czy
    świadczenie leżało w interesie pracownika, a jest tak wtedy, gdy stanowi ono realne
    przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał
    – w ślad za uchwałą NSA – uznaje, że w zakres nieodpłatnego świadczenia jako przychodu
    wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których skutkiem jest
    nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie
    majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy” (...) Świadczenia uzyskiwane od
    pracodawcy, niezależnie od tego, czy są dokonywane w formie pieniężnej, czy w formie
    świadczenia rzeczowego lub usługi, aby podlegały opodatkowaniu muszą prowadzić do
    pojawienia się po stronie pracownika dochodu, czyli korzyści majątkowej, która może
    wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym
    skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem
    świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku
    pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale
    ponieważ - jak wskazano w pkt 3.2.4. uzasadnienia – znaczenie dochodu na gruncie u.p.d.
    o.f. jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z przyrostem
    majątku.
    Jednocześnie TK zauważył, iż w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie zostało przyjęte jako
    warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy – po stronie pracownika nie
    pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem dochodowym.

    Jeżeli chodzi natomiast o ostatni (trzeci) warunek, to TK wyjaśnił, że jednolite stanowisko
    doktryny prawa podatkowego, opierające się na wynikach interpretacyjnych uzyskanych
    przy zastosowaniu reguł wykładni językowej, wyraża się w przekonaniu, że „użycie w tym
    przepisie słowa „otrzymane” w odniesieniu do świadczeń nieodpłatnych wskazuje, że
    przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość
    pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę”.
    Podsumowując, należy zwrócić uwagę, że w przypadku gdy pracodawca oferuje
    pracownikowi jakiekolwiek świadczenia niepieniężne, każdorazowo należy dokonywać
    indywidualnej analizy pod kątem możliwości powstania przychodu z tytułu nieodpłatnych
    świadczeń.
    Zwolnienie z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie
    art. 21 ust. 1 pkt 23b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    Należy również wskazać, że gdyby wolą ustawodawcy nie było zaliczenie omawianych
    świadczeń do przychodów, to nie zawarłby w katalogu zwolnień przepisu określonego w
    art. 21 ust. 1 pkt 23b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z
    którym:
      Wolny od podatku dochodowego jest zwrot kosztów poniesionych przez pracownika
      z tytułu używania pojazdów stanowiących własność pracownika, dla potrzeb zakładu
      pracy, w jazdach lokalnych, jeżeli obowiązek ponoszenia tych kosztów przez zakład
      pracy albo możliwość przyznania prawa do zwrotu tych kosztów wynika wprost z
      przepisów innych ustaw - do wysokości miesięcznego ryczałtu pieniężnego albo do
      wysokości nieprzekraczającej kwoty ustalonej przy zastosowaniu stawek za 1
      kilometr przebiegu pojazdu, określonych w odrębnych przepisach wydanych przez
      właściwego ministra, jeżeli przebieg pojazdu, z wyłączeniem wypłat ryczałtu
      pieniężnego, jest udokumentowany w ewidencji przebiegu pojazdu prowadzonej
      przez pracownika; przepis art. 23 ust. 7 stosuje się odpowiednio.
    Powyższa regulacja ogranicza jednak krąg podatników mogących skorzystać z
    omawianego zwolnienia do tych, którym przepisy odrębnych ustaw gwarantują możliwość
    przyznania prawa do zwrotu poniesionych kosztów, bądź nakładają na pracodawcę
    obowiązek zwrotu pracownikowi tych kosztów.
    Odrębnymi ustawami, do których odsyła powołany art. 21 ust. 1 pkt 23b ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych są np.:
      · ustawa z 5 września 2008 r. o komercjalizacji państwowego przedsiębiorstwa
        użyteczności publicznej „Poczta Polska” (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2064);
      · ustawa z 28 września 1991 r. o lasach (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 530 ze zm.);
      · ustawa z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1283 ze zm.);
      · ustawa z 27 lipca 2001 r. o kuratorach sądowych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1095).
    Z powyższego wynika, że zwrot kosztów poniesionych przez pracownika z tytułu używania
    pojazdów stanowiących własność pracownika, dla potrzeb zakładu pracy jest wolny od
    podatku dochodowego, jeżeli samochód jest wykorzystywany w jazdach lokalnych, a
    obowiązek ponoszenia tych kosztów przez zakład pracy albo możliwość przyznania prawa
    do zwrotu tych kosztów wynika wprost z przepisów odrębnych ustaw. W pozostałych
    przypadkach zwrot taki stanowi przychód pracownika podlegający opodatkowaniu wraz z
    innymi przychodami ze stosunku pracy.
    Zatem, wskazane zwolnienie swoją dyspozycją obejmuje określone kategorie osób, o
    których mowa w odrębnych ustawach, do których odwołał się ustawodawca.

    Ocena Państwa sytuacji
    W świetle powyższego, zwrot kosztów poniesionych przez pracownika tytułem
    wykorzystywania, na podstawie właściwej umowy, samochodu prywatnego do celów
    służbowych celem wykonywania zleconych zadań – stanowi dodatkowe świadczenie
    otrzymywane przez pracownika od pracodawcy, a w konsekwencji przychód w rozumieniu
    art. 12 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Przychód ten nie może korzystać ze zwolnienia przedmiotowego określonego w art. 21
    ust. 1 pkt 23b przywołanej ustawy, bowiem nie są Państwo zakładem pracy, którego
    działalność jest regulowana przez odrębną ustawę, z przepisów której wynika wprost
    możliwość przyznania pracownikowi prawa do zwrotu przez zakład pracy kosztów
    poniesionych przez pracownika z tytułu używania pojazdu stanowiącego własność tego
    pracownika dla potrzeb zakładu pracy, albo z przepisów której wynika wprost obowiązek
    ponoszenia ww. kosztów przez zakład pracy.
    W konsekwencji Państwo, jako płatnik, powinni od wypłacanych kwot pobierać zaliczki na
    podatek dochodowy od osób fizycznych, na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Tym samym, uznałem Państwa stanowisko za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.