Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-1.4012.235.2020.9.S.BS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-29
Teza: Prawo do pełnego obniżenia kwoty podatku należnego o
kwotę podatku naliczonego w przypadku dokonywania przez
Gminę zakupów dotyczących wydatków bieżących związanych
z obsługą targowiska.
Słowa kluczowe: czynności-czynności podlegające opodatkowaniu
gmina
odliczenia-odliczenie podatku od towarów i usług
odliczenia-prawo do odliczenia
opłata-opłata targowa
targowisko
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2-pkt 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 maja 2020 r. wpłynął Państwa wniosek z 13 maja 2020 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Gmina (dalej: „Gmina” lub „Wnioskodawca”) jest podatnikiem VAT zarejestrowanym jako
    podatnik VAT czynny. Na podstawie ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie
    gminnym (Dz. U. 2020 poz. 713 t. j. z późn. zm., dalej: „ustawa o samorządzie gminnym”)
    Gmina jest wyposażona w osobowość prawną i posiada zdolność do czynności
    cywilnoprawnych.
    Gmina z dniem 1 stycznia 2017 r. dokonała centralizacji rozliczeń podatku od towarów i
    usług, zwanego dalej podatkiem VAT, z podległymi jednostkami budżetowymi.
    Na terenie Gminy znajduje się targowisko, którego Gmina jest właścicielem. Gmina poza
    opłatą targową pobiera opłaty na podstawie umów cywilnoprawnych (ustnych oraz
    pisemnych), które są objęte zakresem ustawy o podatku od towarów i usług. Podlegają
    one opodatkowaniu według podstawowej stawki VAT 23%, tj.: opłatę za wjazd na teren
    targowiska, opłatę rezerwacyjną, opłatę za korzystanie z toalet (dalej: opłata
    rezerwacyjna). Wszystkie te opłaty są ewidencjonowane przy zastosowaniu kas
    rejestrujących, ponadto na żądanie podmiotów handlujących są wystawiane faktury VAT.
    Wysokość opłaty i warunki jej uiszczania zostały uregulowane w stosownym zarządzeniu
    Burmistrza (...).
    Od handlujących w tym samym czasie pobierane są jednocześnie dwie opłaty: targowa
    (publicznoprawna) i rezerwacyjna (cywilnoprawna). Gminy mają prawo do pobierania
    wynagrodzenia za udostępnianie miejsc na targowisku. W odróżnieniu jednak od opłaty
    targowej, należność taka stanowi wynagrodzenie za czynność udostępnienia przez Gminę
    miejsca na targowisku (np. w ramach umowy najmu lub dzierżawy). Natomiast sama
    opłata targowa jest pobierana z mocy prawa i w konsekwencji, nie jest ona związana z
    wykonywaniem żadnej czynności, a więc również nie powinna być przypisywana do
    konkretnych wydatków ponoszonych przez Gminę.
    Gmina jest zobowiązana również do ponoszenia wydatków bieżących z tytułu utrzymania
    targowiska, takie jak utrzymanie czystości, dostawy wody i prądu, usługi ochrony, itp.
    Ponoszenie tych wydatków jest niezbędne dla umożliwienia handlarzom prowadzenia
    działalności na targowisku, utrzymania podmiotów zewnętrznych, którym Gmina
    udostępnia miejsca. Nie sposób sobie wyobrazić, aby byli oni gotowi rezerwować miejsca
    handlowe w miejscu zaniedbanym, niespełniającym odpowiednich standardów.
    Celem działalności targowiska nie jest wypełnienie zadań publicznoprawnych. Targowisko,
    o którym mowa we wniosku służy realizacji celów komercyjnych. Gmina ma tutaj na myśli
    to, że rezerwacja miejsc na targowiskach będzie wykonywana w ramach działalności
    gospodarczej gminy w rozumieniu przepisów o samorządzie gminnym.
    Gmina prowadzi swoją działalność wypełniając zadania własne oraz zadania zlecone.
    Gmina nie wypełnia żadnych innych zadań. Utrzymując targowisko Gmina realizuje
    zadania własne Gminy na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o

    samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. 2020 poz. 713 z późn. zm.), tj. w ramach
    zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie targowisk i hal targowych, przy
    czym zadania te są w przypadku utrzymania i obsługi targowiska realizowane w drodze
    działalności komercyjnej (działalności gospodarczej).

## Pytanie

Czy w przypadku dokonywania przez Gminę zakupów dotyczących wydatków bieżących
    związanych z obsługą targowiska, Gmina będzie mieć prawo do pełnego obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Gminy będzie ona mieć prawo do pełnego obniżenia kwoty podatku VAT
    należnego o kwotę podatku naliczonego dotyczących wydatków bieżących związanych z
    obsługą targowiska.
    Uzasadnienie:
    Definicja podatnika na gruncie ustawy o VAT została zawarta w przepisie art. 15 ust. 1,
    zgodnie z którym podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
    osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Jednocześnie zgodnie z przepisem art. 15 ust. 6 ustawy o VAT nie uznaje się za podatnika
    organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie
    realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których
    zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych
    umów cywilnoprawnych.
    Jako, że jednostki samorządu terytorialnego są wyposażone w osobowość prawną oraz w
    określonym zakresie wykonują samodzielnie działalność gospodarczą w rozumieniu art.
    15 ust. 2 ustawy o VAT, należy uznać, iż w określonych sytuacjach spełniają zawartą w tym
    przepisie definicję podatnika VAT.
        Powyższe oznacza, że w zakresie czynności cywilnoprawnych dokonywanych przez
        jednostki samorządu terytorialnego, nawet, gdy dotyczą one zadań własnych gmin,
        podmioty te są podatnikami VAT. W przypadku więc, gdy gminy realizują swoje
        zadania:
        w oparciu o reżim publicznoprawny, tj. w ramach uprawnień i narzędzi przyznanych
        im z mocy prawa (np. gdy wydawane są decyzje administracyjne, pobierane opłaty
        o charakterze publicznym) – nie będą traktowane jako podatnicy VAT,
        na podstawie umów cywilnoprawnych (np. sprzedaż nieruchomości, dzierżawa), tj.
        na warunkach i w okolicznościach właściwych również dla podmiotów zajmujących
        się prowadzeniem działalności gospodarczej – będą traktowane jako podatnicy VAT.
    W powyższym zakresie, niezależnie od swoich celów i zadań, gminy postępują bowiem
    analogicznie jak podmioty prowadzące działalność gospodarczą.
    Jak zostało wskazane w opisie stanu faktycznego, Gmina udostępnia miejsca handlowe na
    rzecz podmiotów gospodarczych prowadzących działalność gospodarczą i pobiera za to
    opłaty cywilnoprawne (zdaniem Gminy opłatę rezerwacyjną można przyrównać np. do
    czynszu dzierżawnego lub wynagrodzenia za najem). W konsekwencji, w opinii Gminy
    działa ona w tym zakresie jako podatnik VAT, gdyż jej działanie objęte jest wyjątkiem
    wskazanym w przepisie art. 15 ust. 6 ustawy o VAT. Gmina udostępniając za odpłatnością
    powierzchnię handlową działa na takich samych zasadach jak inni przedsiębiorcy
    zawierający odpłatne umowy cywilnoprawne.

    Gmina pragnie wskazać, iż Minister Finansów wydawał już interpretacje, tj. np.
    interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 28 stycznia 2010 r. o sygnaturze
    ILPP1/443-1361/09-6/HW i z 29 listopada 2011 r. o sygnaturze ILPP2/443-1286/11-3/EN,
    czy Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 5 grudnia 2013 r. o sygnaturze IBPP3/443-
    1113/13/ASZ, w których potwierdzone zostało stanowisko wnioskodawcy wskazujące, iż z
    tytułu poboru opłaty rezerwacyjnej, gmina staje się podatnikiem VAT.
    Mając na uwadze powyższe należy uznać, że Gmina pobierając opłatę rezerwacyjną, za
    rezerwację stanowisk handlowych oraz utrzymanie targowiska w należytym stanie
    technicznym, będzie działać w charakterze podatnika VAT.
    Zgodnie z art. 5 ustawy o VAT opodatkowaniu tym podatkiem podlega m.in. odpłatna
    dostawa towarów oraz odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa
    do rozporządzania towarami jak właściciel. Przez towary w świetle art. 2 pkt 6 ustawy o
    VAT rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług rozumie się każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7,
    w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
        w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Gminy, pobór opłaty rezerwacyjnej w zamian za
    rezerwację stanowisk handlowych stanowi świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1
    ustawy o VAT, a w konsekwencji jest odpłatnym świadczeniem usług w rozumieniu art. 5
    ustawy o VAT. Mając powyższe na uwadze, należy uznać, iż czynność poboru opłaty
    rezerwacyjnej za rezerwację stanowisk handlowych oraz utrzymanie targowiska w
    należytym stanie technicznym, powinna być uznana za odpłatne świadczenie usług w
    rozumieniu ustawy o VAT.
    Zgodnie z brzmieniem art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art.
    124.
    Z treści cytowanej powyżej regulacji wynika, iż prawo do odliczenia podatku naliczonego
    przysługuje podatnikom VAT w sytuacji, gdy towary i usługi, przy nabyciu których został
    naliczony podatek, są następnie wykorzystywane do wykonywania czynności
    opodatkowanych.
    Zatem, w celu dokonania oceny możliwości skorzystania z prawa do odliczenia, w każdym
    przypadku należy rozstrzygnąć, czy towary i usługi, przy zakupie których naliczono VAT:
        zostały nabyte przez podatnika tego podatku oraz
        pozostają w związku z wykonywanymi przez niego czynnościami opodatkowanymi.
    Zdaniem Gminy, w analizowanej sytuacji spełnione są obie ze wskazanych powyżej
    przesłanek. W szczególności, należy wskazać, iż w odniesieniu do czynności poboru opłaty
    rezerwacyjnej za rezerwację stanowisk handlowych (także opłaty za wjazd oraz utrzymanie
    należytego stanu faktycznego) Gmina jest podatnikiem VAT oraz poniesione przez Gminę

    wydatki mają bezpośredni związek z wykonywanymi przez nią czynnościami
    opodatkowanymi (w omawianym przypadku z czynnością poboru opłat za rezerwację
    stanowisk handlowych na rzecz podmiotów prowadzących działalność handlową). W opinii
    Gminy, gdyby nie ponosiła ona wydatków na utrzymanie targowiska, nie byłoby możliwe
    pobieranie opłaty rezerwacyjnej. Nie sposób bowiem pozyskać, czy też utrzymać
    kontrahenta (tj. handlowca) w sytuacji, gdy teren przeznaczony pod handel targowy nie
    spełniałby odpowiednich standardów, tj. przykładowo nie byłoby punktów sanitarnych,
    brak byłoby oświetlenia, odpowiedniej nawierzchni itp. W takich warunkach nie byłoby
    możliwe prowadzenie działalności handlowej, w rezultacie czego Gmina nie mogłaby
    pobierać opłaty rezerwacyjnej.
    Należy podkreślić, iż całe targowisko będzie wykorzystywane wyłącznie do wykonywania
    czynności opodatkowanych. Ma bowiem służyć do prowadzenia handlu. A handlować na
    nim można wyłącznie w przypadku uiszczenia opłaty rezerwacyjnej. Zatem, w ocenie
    Gminy, mając na uwadze fakt, iż w analizowanym przypadku spełnione zostały przesłanki
    zdefiniowane w cytowanym powyżej art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, Gminie będzie
    przysługiwało prawo do odliczenia VAT naliczonego.
    Gmina pragnie podkreślić, iż stanowisko odmienne od przedstawionego powyżej
    pozostawałoby w sprzeczności z fundamentalną zasadą opodatkowania VAT, jaką jest
    zasada neutralności tego podatku. Wspomniana zasada jest rozumiana jako stosowanie
    podatku VAT na wszystkich etapach obrotu gospodarczego z równoczesnym prawem do
    potrącenia/odliczenia podatku zawartego w poprzedniej fazie obrotu. Wszelkie
    ograniczenia prawa do odliczenia podatku naliczonego naruszają neutralność tego
    podatku i mogą wynikać jedynie z wyraźnej regulacji ustawowej.
    Odnośnie zasady neutralności VAT wypowiadały się już wielokrotnie zarówno polskie sądy
    administracyjne, jak i Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE).
    Przykładowo, Gmina pragnie przytoczyć orzeczenie TSUE w sprawie C-37/95 Ghent Coal, w
    którym Trybunał stwierdził, iż „prawo do odliczenia zostało wprowadzone, aby całkowicie
    uwolnić przedsiębiorcę od kosztów VAT zapłaconego lub podlegającego zapłacie w toku
    jego działalności gospodarczej. Wspólny system podatku od wartości dodanej
    konsekwentnie zapewnia, że każda działalność gospodarcza, niezależnie od jej celu i
    efektu, pod warunkiem, że sama podlega VAT, jest opodatkowana w sposób całkowicie
    neutralny.”
    Gmina pragnie wskazać, że jej stanowisko potwierdzają liczne interpretacje wydane przez
    Ministra Finansów w zupełnie analogicznym stanie faktycznym. Przykładowo, można
    wskazać na interpretacje:
        Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 6 września 2019 r. sygn. IBPP3
        /4512-340/15-1/ASZ,
        Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 28 listopada 2019 r. sygn. 0111-KDIB3-
        2.4012.759.2019.1.MD,
        Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 23 grudnia 2019 r. IPPP3/443-1109/13-5
        /S/IG.
    A także wyroki:
        Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 2014 r. I FSK 379/14,
        Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2020 r. I FSK 1173/1,
        Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 23 stycznia 2020 r. I SA
        /Rz 875/19.

    Odnośnie poboru opłaty targowej, należy wskazać że pobór opłaty targowej nie ma
    wpływu na wykonywanie przez gminę zadań własnych, do których należy m.in. utrzymanie
    targowisk i nie można przyjąć, że Gmina wykorzystuje nieruchomość w postaci targowiska
    w celu poboru z mocy prawa opłaty targowej. Gdyby bowiem Gmina nie poniosła
    wydatków na utrzymanie targowiska to i tak byłaby zobowiązana do poboru opłaty
    targowej od podmiotów handlujących w tym miejscu. W świetle przepisów ustawy o
    podatkach i opłatach lokalnych opłata targowa jest nieekwiwalentnym zobowiązaniem
    podatkowym powstającym z mocy prawa z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa
    podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania, tj. dokonywania sprzedaży na
    targowisku. Opłata ta nie jest zatem należna z tytułu wykorzystywania targowiska.
    Obowiązek ponoszenia opłaty targowej przez podmioty prowadzące sprzedaż w miejscu
    wskazanym przez prowadzącego targowisko nie stanowi wykorzystywania targowiska
    przez podmiot je prowadzący na inne cele niż prowadzenie działalności gospodarczej w
    ujęciu art. 86 ust. 7b ustawy o VAT.
    Reasumując, zdaniem Gminy, w związku z poborem opłaty rezerwacyjnej za rezerwację
    miejsc handlowych, która zawiera w sobie podatek VAT, Gminie przysługuje prawo do
    odliczenia całości podatku VAT naliczonego, wynikającego z faktur dokumentujących
    zakupy związane z budową targowiska.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 3 lipca 2020 r. wydałem interpretację indywidualną znak
    0114-KDIP4-1.4012.235.2020.1.AK, w której uznałem Państwa stanowisko za
    nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 3 lipca 2020 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    31 lipca 2020 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Krakowie.
    Wnieśli Państwo o:
      1) uchylenie zaskarżonej interpretacji,
      2) zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm
        przepisanych.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie – wyrokiem z 15 grudnia 2020 r. sygn. akt I
    SA/Kr 789/20 uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną.
    23 lutego 2021 r. wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu
    Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 8 listopada 2024 r. sygn. akt I FSK 935/21
    oddalił skargę kasacyjną.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny 8 listopada 2024 r.
    Odpis prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 15
    grudnia 2020 r. sygn. akt I SA/Kr 789/20 wraz z aktami sprawy wpłynął do mnie 19 marca
    2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):

      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
        uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie i Naczelny Sąd Administracyjny w ww.
        wyrokach;
        ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest
        prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
    U. z 2020 r. poz. 106 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”,
      opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy,
      przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Jak stanowi art. 8 ust. 1 ustawy,
      przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z zasadą powszechności
    opodatkowania podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa
    towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez podatników
    w rozumieniu ustawy i wykonywane są w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu
    ustawy.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy,
      podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy,
      działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Na mocy art. 15 ust. 6 ustawy,
      nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,

      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej – (Dz. Urz.
    UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. str. 1, ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE
    Rady, zgodnie z którym,
      krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami. Jednakże w przypadku, gdy podejmują one takie działania lub
      dokonują takich transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań,
      lub transakcji, gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do
      znaczących zakłóceń konkurencji.
    Oznacza to, że organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch
    przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego
    zadań oraz, gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na
    podstawie umów cywilnoprawnych.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zatem jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług
    jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny. Będą to
    zatem wszystkie realizowane przez te jednostki (urzędy) czynności w sferze ich aktywności
    cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości),
    wynajmu, dzierżawy, itd., umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych). Tylko w
    tym zakresie ich czynności mają bowiem charakter działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    W myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020
    r. poz. 713 ze zm.),
      gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym,
      do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym,
      niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 11 ustawy o samorządzie gminnym,
      zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności zadania własne obejmują sprawy targowisk i hal targowych.
    Zagadnienia dotyczące opłaty targowej reguluje ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o
    podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1170, ze zm.).
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych,
      rada gminy może wprowadzić opłatę targową. Opłatę targową pobiera się od osób
      fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości
      prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach, z zastrzeżeniem ust. 2b.
    Art. 15 ust. 2b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stanowi, że

      opłacie targowej nie podlega sprzedaż dokonywana w budynkach lub w ich
      częściach.
    W myśl art. 15 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych,
      opłatę targową pobiera się niezależnie od należności przewidzianych w odrębnych
      przepisach za korzystanie z urządzeń targowych oraz za inne usługi świadczone
      przez prowadzącego targowisko.
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy,
      w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 14, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do treści art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy,
      kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
        usługi.
    Podkreślić należy, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku
    naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno
    przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków,
    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    Ponadto należy wskazać, że wyrażoną w cytowanym powyżej art. 86 ust. 1 ww. ustawy
    generalną zasadę uprawniającą do odliczenia podatku naliczonego, uzupełniają regulacje
    zawarte w art. 86 ust. 2a-2h ustawy.
    Z cytowanych wyżej przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od
    towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem
    umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest
    związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii prawa do pełnego obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego w Przypadku dokonywania przez Państwa
    zakupów dotyczących wydatków bieżących związanych z obsługą targowiska.
    W wyroku WSA w Krakowie z 15 grudnia 2020 r., sygn. akt I SA/Kr 789/20, który zapadł w
    niniejszej sprawie, Sąd wskazał:
      „w pierwszej kolejności należy zauważyć, że w świetle dotychczasowego
      orzecznictwa sądów administracyjnych pobór opłaty targowej od podmiotów
      prowadzących sprzedaż na targowisku, niezależnie od uiszczania przez nie innych
      wskazanych wyżej opłat, nie stanowi wykorzystywania przez skarżącą Gminę
      targowiska na cele inne niż działalność gospodarcza w rozumieniu art. 86 ust. 2a

      ustawy o VAT. Jak bowiem wynika z przepisów art. 15 ustawy z dnia 12 stycznia
      1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019r. poz. 1170 ze zm.,
      powoływanej dalej jako "u.p.o.l.") opłata targowa, jako nieekwiwalentne, powstające
      z mocy prawa zobowiązanie podatkowe, obciążająca podmioty z tytułu dokonywanej
      przez nie na targowisku sprzedaży, przy czym targowiskiem są wszelkie miejsca, w
      których jest prowadzona sprzedaż, z wyjątkiem budynków lub ich części. Ust. 3 ww.
      przepisu wyraźnie stanowi, że pobiera się ją niezależnie od należności
      przewidzianych w odrębnych przepisach za korzystanie z urządzeń targowych oraz
      za inne usługi świadczone przez prowadzącego targowisko.
      (...) W orzecznictwie sądów administracyjnych zauważa się bowiem, że gmina
      wykorzystuje targowisko jedynie na cele prowadzonej działalności gospodarczej
      (wynajem lub udostępnienie miejsca handlowego za opłatę rezerwacyjną na
      podstawie zawieranych umów cywilnoprawnych), a opłata targowa obciąża
      korzystające z powierzchni targowej podmioty, z tytułu realizowanej tam sprzedaży
      (por. wyroki NSA o sygn. akt: I FSK 208/15 z 9 lutego 2015 r., I FSK 379/14 z 2
      września 2014 r., I FSK 1279/14 z 30 grudnia 2014 r., I FSK 1013/14 z 30 czerwca 2015
      r., I FSK 696/14 z 23 lipca 2015 r., I FSK 208/15 z 6 września 2016 r.). (...) Stanowisko
      prezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w tym zakresie Sąd orzekający w
      sprawie w pełni podziela i stwierdza, że znajduje ono zastosowanie również do stanu
      prawnego, który zaistniał od 1 stycznia 2016 r., w szczególności również w stosunku
      do art. 86 ust. 2a ustawy o VAT, który tego dnia wszedł w życie. Przepis ten ma
      charakter przepisu szczególnego w stosunku do ogólnej zasady prawa do odliczenia
      podatku naliczonego uregulowanej w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, doprecyzowując
      zakres przysługującego podatnikowi prawa do odliczenia w określonej w tym
      przepisie sytuacji faktycznej. Jednakże, przedstawiony we wniosku opis stanu
      faktycznego nie odpowiadał dyspozycji tego przepisu, lecz dyspozycji art. 86 ust. 1
      ustawy o VAT.
      (...) Udostępnianie targowiska potencjalnym kupującym, nie pozwalają, zdaniem
      Sądu, uznać, że w opisanej we wniosku sytuacji faktycznej strona skarżąca
      wykorzystuje targowisko na inne cele niż związane z jej działalnością gospodarczą, o
      których mowa w art. 86 ust. 2a ustawy o VAT.
    Sąd wywiódł:
      (...) skoro we wniosku skarżąca Gmina zaznaczyła, że pobiera od wszystkich
      podmiotów handlujących na targowisku opłatę za rezerwację miejsc handlowych
      (tzw. opłatę rezerwacyjną), której źródłem będą umowy cywilnoprawne, jakie Gmina
      zawierać będzie z handlującymi, nie budzi wątpliwości, że w tym
      zakresie będzie działała w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, w
      rozumieniu art. 15 ust. 1 w związku z ust. 2 i ust. 6 in fine ustawy o VAT -
      prowadzącego działalność gospodarczą, podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem.
      Konsekwencją tego będzie więc pełne prawo skarżącej Gminy do odliczenia podatku
      naliczonego od wydatków (...) na zasadach określonych w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT.
      Powyższe nie pozostaje w sprzeczności z tym, że prowadzenie przez stronę skarżącą
      targowiska jest czynnością, która zgodnie z art. 7 ust. 1 u.s.g. służy do zaspokojenia
      zbiorowych potrzeb wspólnoty gminnej w sprawach targowisk i należy do zadań
      własnych Gminy, jednakże opisany we wniosku sposób realizacji tego zadania wiąże
      się z podejmowaniem przez nią czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i
      usług, a zatem zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o VAT powoduje zaliczenie jej do grona
      podatników tego podatku. W działalności nie można dopatrzeć się wykorzystywania
      spornych wydatków do innych niż działalność gospodarcza celów, o których mowa w
      art. 86 ust. 2a ustawy o VAT. Gmina,

      ponosząc sporne wydatki, mimo, że realizowała również zadania własne zaspakajania
      zbiorowych potrzeb wspólnoty, mające na celu korzyść ogółu, czyniła je jako podatnik
      podatku od towarów i usług.
    Zatem w świetle powołanych wyżej przepisów, przedstawionych okoliczności sprawy oraz
    mając na uwadze uzasadnienie orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
    Krakowie z 15 grudnia 2020 r. sygn. akt I SA/Kr 789/20, stwierdzić należy, że przysługuje
    Państwu prawo do pełnego obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego od ponoszonych wydatków bieżących związanych z obsługą targowiska.
    Prawo to przysługuje pod warunkiem niewystąpienia przesłanek negatywnych
    wymienionych w art. 88 ustawy.
    Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.