Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBII/1/415-858/13/MZ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2013-12-09
Teza: Czy poniesiona przez pracodawcę kwota kosztów przeprowadzenia przewodu habilitacyjnego pracownika korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób fizycznych?
Słowa kluczowe: kwalifikacje-podnoszenie kwalifikacji; podatek-podatek dochodowy-podatek dochodowy od osób fizycznych; pracownik-świadczenia na rzecz pracowników; przychód; zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 12; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) – Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z 5 września 2013 r. (data wpływu do Organu – 11 września 2013 r.), uzupełnionym 23 i 28 października 2013 r., o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zwolnienia z opodatkowania przychodu uzyskanego z tytułu dofinansowania kosztów przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 11 września 2013 r. wpłynął do Organu ww. wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zwolnienia z opodatkowania przychodu uzyskanego z tytułu dofinansowania kosztów przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego.

Z uwagi na fakt, że wniosek nie spełniał wymogów formalnych, w piśmie z 16 października 2013 r. znak: IBPB II/1/415-858/13/MZ wezwano Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku. Wniosek uzupełniono 23 października 2013 r. (uiszczenie opłaty) oraz 28 października 2013 r. (pozostałe braki formalne).

W przedmiotowym wniosku, po jego uzupełnieniu, został przedstawiony następujący stan faktyczny:

W dniu 23 maja 2013 r. Wnioskodawca (Oddział Instytutu Pamięci Narodowej) zawarł umowę z dr X – pracownikiem Oddziału, Naczelnikiem Oddziałowego Biura Edukacji Publicznej, na podstawie której zobowiązał się do zapłaty Uniwersytetowi K., jako jednostce przeprowadzającej postępowanie habilitacyjne dr X. Wnioskodawca zobowiązał się zapłacić koszty wynagrodzenia recenzentów i członków komisji za sporządzenie opinii w wysokości 13 024,38 zł. W przypadku ewentualnego zwiększenia się kosztów postępowania habilitacyjnego, pracownik Oddziału zobowiązał się zapłacić wszelkie dodatkowe koszty ponad kwotę 13 024,38 zł. Nadto pracownik zobowiązał się zwrócić pracodawcy koszty postępowania habilitacyjnego, które pokrył Wnioskodawca, w przypadku odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego.

Wnioskodawca wskazał, że zgodnie z art. 70 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, do pracowników Instytutu niebędących prokuratorami ani pracownikami naukowymi stosuje się w zakresie nieuregulowanym ww. ustawą przepisy ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych. W ocenie Wnioskodawcy dr X jest pracownikiem, do którego stosuje się przepisy ze wskazanej ustawy o pracownikach urzędów państwowych.

Jednocześnie pracownicy Instytutu są uprawnieni do otrzymywania świadczeń w celu podnoszenia swoich kwalifikacji zawodowych na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy, m.in. art. 1033 oraz 1034 Kodeksu.

Wnioskodawca nadmienił, że nie jest płatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

W jaki sposób należy potraktować świadczenie poniesione zgodnie z umową i czy ww. kwota stanowi dochód pracownika, którego umowa dotyczy.

W opinii Wnioskodawcy, przeprowadzenie przewodu habilitacyjnego pracownika przez jednostkę zewnętrzną jest formą zwiększenia kwalifikacji pracownika. Pracownik jest aktualnie zatrudniony na stanowisku Naczelnika Oddziałowego Biura Edukacji Publicznej, jednostki organizacyjnej Wnioskodawcy. Skuteczne przeprowadzenie przewodu habilitacyjnego formalnie zwiększa kwalifikacje pracownika oraz jego uprawnienia dydaktyczne. Pracodawca zobowiązał się do poniesienia wskazanych kosztów przewodu.

Zdaniem Wnioskodawcy, świadczenie w postaci poniesienia przez niego kosztów przewodu habilitacyjnego pracownika, nie stanowi dochodu pracownika podlegającego opodatkowaniu. Wnioskodawca podkreślił, że ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje w art. 9 ust. 1 dochody podlegające opodatkowaniu. Definicja jest szeroka, jednak nie obejmuje dochodów zwolnionych od podatku. Między innymi, zwolnieniu podlega wartość świadczeń przyznanych zgodnie z odrębnymi przepisami przez pracodawcę na podnoszenie kwalifikacji zawodowych, z wyjątkiem wynagrodzeń otrzymywanych za czas zwolnienia z całości lub części dnia pracy oraz za czas urlopu szkoleniowego (art. 21 pkt 90 ustawy). Stąd też poniesienie przez pracodawcę kosztów postępowania habilitacyjnego pracownika nie jest w ocenie Wnioskodawcy traktowane jako dochód tego pracownika.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania, wyrażoną w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Na podstawie art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14 - 15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

W treści art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy zostały określone źródła przychodów, gdzie m.in. wymienia się: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, pracę nakładczą, emeryturę lub rentę.

Stosownie do art. 12 ust. 1 cyt. ustawy, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty, niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.

Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy.

W myśl art. 12 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku pracy.

Z treści wniosku oraz jego uzupełnienia wynika, że Wnioskodawca (Oddział Instytutu Pamięci Narodowej) zawarł umowę ze swoim pracownikiem – dr X., zajmującym stanowisko Naczelnika Oddziałowego Biura Edukacji Publicznej. Na podstawie tej umowy Wnioskodawca zobowiązał się do zapłaty Uniwersytetowi K., przeprowadzającemu postępowanie habilitacyjne dr X, kosztów tego postępowania. Wnioskodawca w ramach ww. umowy zobowiązał się pokryć koszty wynagrodzenia recenzentów i członków komisji za sporządzenie opinii w wysokości 13 024,38 zł. W przypadku ewentualnego zwiększenia się kosztów postępowania habilitacyjnego, dr X zobowiązał się zapłacić wszelkie dodatkowe koszty ponad ww. kwotę oraz zobowiązał się zwrócić Wnioskodawcy koszty postępowania habilitacyjnego (pokryte przez Wnioskodawcę) w przypadku odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego. Zgodnie z art. 70 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz.U. z 2007 r., Nr 63, poz. 424, z późn. zm.) – do pracownika tego mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz.U. z 2013 r., poz. 269).

Pracownicy Wnioskodawcy są uprawnieni do otrzymywania świadczeń w celu podnoszenia swoich kwalifikacji zawodowych na podstawie m.in. art. 1033 oraz 1034 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz.U. z 1998 r., Nr 21, poz. 94, z późn. zm.).

W myśl art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. Nr 65, poz. 595, z późn. zm.) stopień doktora jest nadawany w drodze przewodu doktorskiego, a stopień doktora habilitowanego w drodze postępowania habilitacyjnego, wszczętych na wniosek osoby ubiegającej się o nadanie stopnia.

Mając na uwadze przywołane powyżej przepisy należy przyjąć, że co do zasady wartość świadczeń otrzymanych przez pracownika na dokształcanie i podnoszenie kwalifikacji zawodowych stanowi przychód ze stosunku pracy podlegający opodatkowaniu.

Jednakże zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wolna od podatku dochodowego jest wartość świadczeń przyznanych zgodnie z odrębnymi przepisami przez pracodawcę na podnoszenie kwalifikacji zawodowych, z wyjątkiem wynagrodzeń otrzymywanych za czas zwolnienia całości lub części dnia pracy oraz za czas urlopu szkoleniowego.

Użyte w cytowanym powyżej przepisie sformułowanie „odrębne przepisy” obejmuje cały szereg aktów prawnych, z których wynika prawo pracownika do otrzymania od pracodawcy świadczeń w związku z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego.

W niniejszym przypadku do odrębnych przepisów (z uwagi na brak uregulowań w tym zakresie w przepisach szczególnych), należy zaliczyć:

1.  ustawę z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych,
2.  ustawę z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy.

Ustawa o pracownikach urzędów państwowych w art. 1 ust. 1 pkt 14 określa obowiązki i prawa urzędników państwowych oraz innych pracowników zatrudnionych w Instytucie Pamięci Narodowej-Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu. Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 6 tej ustawy urzędnik państwowy obowiązany jest w szczególności rozwijać własną wiedzę zawodową.

W myśl art. 1031 § 1 Kodeksu pracy przez podnoszenie kwalifikacji zawodowych rozumie się zdobywanie lub uzupełnianie wiedzy i umiejętności przez pracownika, z inicjatywy pracodawcy albo za jego zgodą.

Nawiązując do regulacji zawartych w art. 1031\-1036 Kodeksu pracy należy zauważyć, że różnicują one zakres świadczeń przysługujących pracownikom w zależności od tego, czy pracownik:

1.  podnosi kwalifikacje zawodowe z inicjatywy pracodawcy albo za jego zgodą bądź
2.  zdobywa lub uzupełnia wiedzę i umiejętności z własnej inicjatywy.

Pracownikowi, który podnosi kwalifikacje zawodowe z inicjatywy pracodawcy albo za jego zgodą przysługuje urlop szkoleniowy i zwolnienie z całości lub z części dnia pracy, z zachowaniem prawa do wynagrodzenia, które nie korzysta ze zwolnienia. Ponadto pracodawca może mu przyznać dodatkowe świadczenia, w szczególności pokryć opłaty za kształcenie, przejazd, podręczniki i zakwaterowanie (art. 1033 Kodeksu pracy), które w takich okolicznościach korzystają ze zwolnienia od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz powołane wyżej przepisy prawa należy stwierdzić, że kwota dofinansowania przez Wnioskodawcę (pracodawcę) kosztów przewodu habilitacyjnego jego pracownika – dr X, tj. kwota 13 024,38 zł, stanowi przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednakże przychód ten w oparciu o przepis art. 21 ust. 1 pkt 90 ww. ustawy korzysta ze zwolnienia z opodatkowania.

Omawiany przepis zwalnia z opodatkowania wartość świadczeń, przyznanych zgodnie z odrębnymi przepisami, przez pracodawcę na podnoszenie kwalifikacji zawodowych, nie zawężając zwolnienia do określonych branż czy zawodów. Obowiązek rozwijania wiedzy zawodowej a co za tym idzie podnoszenia kwalifikacji zawodowych urzędnika państwowego wynika z ustawy o pracownikach urzędów państwowych. Z kolei, użyty w art. 1033 Kodeksu pracy zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione w nim rodzaje świadczeń stanowią katalog otwarty. Nie ma zatem przeszkód aby do świadczeń, które pracodawca może przyznać pracownikowi podnoszącemu kwalifikacje zawodowe zaliczyć również inne, nie wymienione wprost w tym przepisie.

Wobec powyższego, kwota dofinansowania kosztów przewodu habilitacyjnego dr X, tj. kwota 13 024,38 zł, stanowi przychód ze stosunku pracy korzystający ze zwolnienia z opodatkowania.

W świetle powyższego stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Niniejsza interpretacja stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że Minister Finansów, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną), została wydana wyłącznie dla Wnioskodawcy.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.