Zmiana interpretacji indywidualnej
Sygnatura: DD3.8222.2.233.2015.OBQ
Organ: Minister Finansów
Data wydania: 2015-07-16
Teza: Wnioskodawca, zamierza zorganizować spotkanie integracyjne w formie pikniku lub spotkania w wynajętym pomieszczeniu, lub pomieszczeniach firmowych połączonego z konsumpcją i różnymi rozrywkami i atrakcjami (min. zawody sportowe, gry, zabawy, dyskoteka itp.). Zapłata za organizację imprezy będzie dokonana w sposób zryczałtowany sfinansowany ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych Wnioskodawca nie będzie sporządzać listy pracowników biorących udział w imprezie. W tym stanie rzeczy oraz w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 08 lipca 2014 r. uznać należy, że zorganizowanie przez Wnioskodawcę spotkania integracyjnego, nie będzie stanowić dla pracownika nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 ustawy PIT. Nie są bowiem spełnione kryteria, o których mowa w wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Tym samym, wzięcie udziału w imprezie zorganizowanej przez pracodawcę, nie będzie prowadzić do powstania przychodu u pracownika, a w konsekwencji, na Wnioskodawcy nie ciąży obowiązek zwiększenia przychodów pracowników z tytułu umowy o pracę.
Słowa kluczowe: fundusz-Zakładowy Fundusz  Świadczeń Socjalnych; impreza; podatek-podatek dochodowy-podatek dochodowy od osób fizycznych; przychód; ryczałt
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 11; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 12

ZMIANA INTERPRETACJI INDYWIDUALNEJ

Na podstawie art. 14e § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 i 699) Minister Finansów, w związku ze stwierdzeniem nieprawidłowości interpretacji indywidualnej z dnia 07 listopada 2012 r. Nr IPPB2/415-801/12-2/AK, wydanej w imieniu Ministra Finansów przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, zmienia z urzędu wyżej wymienioną interpretację stwierdzając, że stanowisko Sp. z o.o. (Wnioskodawca) przedstawione we wniosku z dnia 04 września 2012 r. (data wpływu 07 września 2012 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych powstałych po stronie pracowników w związku z uczestnictwem w spotkaniu integracyjnym -**jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 07 września 2012 r. Wnioskodawca złożył wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w jego indywidualnej sprawie.

We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, Wnioskodawca przedstawił następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca rozważa organizację imprezy rekreacyjnej dla swoich pracowników, finansowanej ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. Impreza ta ma mieć formę pikniku lub spotkania w wynajętym pomieszczeniu, lub pomieszczeniach firmowych połączonego z konsumpcją i różnymi rozrywkami i atrakcjami (min. zawody sportowe, gry, zabawy, dyskoteka itp.). Impreza ta ma mieć charakter otwarty, czyli będą zaproszeni wszyscy pracownicy lub grupy pracowników, ale ich obecność będzie całkowicie dobrowolna, nieobowiązkowa, a sam udział darmowy. Wnioskodawca ze względu na dużą liczebność pracowników nie będzie sporządzał listy pracowników biorących udział w imprezie i nie będzie w stanie określić z których udostępnionych atrakcji i świadczeń dany pracownik skorzysta. Wnioskodawca zamierza zlecić organizację imprezy podmiotom zewnętrznym, a wynagrodzenie za usługi w tym zakresie będą płatne ryczałtowo za organizację całej imprezy (np.: konsumpcję w formie szwedzkiego stołu, organizację gier i zabaw, transport uczestników itp.). Wnioskodawca będzie posiadał informację na temat szacowanej ilości osób, które zamierzają przybyć na imprezę, co będzie stanowiło podstawę do określenia ryczałtowego kosztu za imprezę. Wnioskodawca nie będzie w stanie zweryfikować, czy wszystkie osoby, które zadeklarowały zamiar wzięcia udziału w imprezie, rzeczywiście na nią przybyły oraz jak długo na niej przebywały i z jakich świadczeń skorzystały.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1.  Czy wzięcie udziału w zorganizowanej przez pracodawcę imprezie będzie prowadzić do powstania u pracownika przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
2.  Jeśli odpowiedź na powyższe pytanie będzie twierdząca to w jaki sposób należy ustalić przychód pracownika, skoro Wnioskodawca nie będzie w stanie ustalić co dany pracownik zjadł, czy z jakich atrakcji skorzystał, lub czy faktycznie był obecny na imprezie?

Zdaniem Wnioskodawcy:

Ad. 1)

Wnioskodawca uważa, iż nie będzie miał obowiązku doliczania jakichkolwiek kwot do przychodu pracownika zaproszonego/uczestniczącego w imprezie i pobieranie z tego tytułu zaliczki na podatek dochodowy. Z art. 11 ustawy z dnia 26/07/1991 o podatku dochodowym od osób fizycznych (ze zmianami), wynika iż „przychód ze stosunku pracy powstaje w momencie otrzymania lub pozostawienia do dyspozycji podatnika pieniędzy i wartości pieniężnych oraz otrzymania (ale nie samego postawienia do dyspozycji) wartości świadczeń w naturze oraz innych nieodpłatnych świadczeń”.

Wnioskodawca uważa, iż zgodnie z art. 12 ust.1 i art. 11 ust. 1 u. p. d. o. f., samo wzięcie udziału przez pracownika w imprezie nie doprowadzi do powstania u niego przychodu. Możliwość opodatkowania zaistnieje wówczas, gdy określone zdarzenie spowoduje przysporzenie o konkretnym wymiarze finansowym możliwe do powiązania z konkretną osobą. Tylko bowiem w takim przypadku można mówić o nieodpłatnym świadczeniu lub świadczeniu w naturze. Opodatkowaniu może podlegać jedynie konkretne i faktycznie otrzymane przez pracownika świadczenie, a nie możliwe do otrzymania. W przedstawionej sytuacji nie powstaje zindywidualizowane i skonkretyzowane świadczenie na rzecz określonego pracownika, gdyż w zależności od okoliczności dany pracownik może w ogóle nie skorzystać z udostępnionych w ramach imprezy atrakcji / świadczeń lub też skorzystać w większej lub mniejszej mierze niż inni. Nie jest również możliwe z punktu widzenia racjonalności kontrolowanie samego korzystania z określonych atrakcji / dóbr w toku imprezy.

Ad. 2)

Jeśli chodzi o wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń to ustala się ją według zasad określonych w art. 11 ust. 2a u. p. d. o. f. . Jeśli przedmiotem są usługi zakupione wartość tę ustala się wg cen zakupu. Dla przypisania przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń konieczne jest zatem ustalenie wysokości tego przychodu. W opisanej sytuacji nie sposób jest określić zakresu korzyści uzyskanej przez konkretnego pracownika z tytułu sfinansowania przez pracodawcę kosztów imprezy, brak jest więc podstaw do ustalenia przychodu z tytułu świadczeń nieodpłatnych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie uznał, iż stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe.

Na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego oraz stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania interpretacji przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie stwierdzam, co następuje.

Zasady opodatkowania podatkiem dochodowym dochodów osób fizycznych określają przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą PIT”.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody (w tym ze stosunku pracy), z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy PIT oraz dochodów, od których na podstawie przepisów ustawy – Ordynacja podatkowa zaniechano poboru podatku.

Dochodem ze źródła przychodów, jakim jest stosunek pracy, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym, z kolei przychodami z tego źródła są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń (art. 9 ust. 2 i art. 11 ust. 1 ustawy PIT).

Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy PIT, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Przepisy ustawy PIT nie zawierają definicji nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ust. 1 ustawy PIT. Rozumienie tego pojęcia zostało jednak wypracowane w judykaturze.

W uchwałach z dnia 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 oraz z dnia 16 października 2006 r. sygn. akt FPS 1/06 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie tego terminu w oparciu o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż na gruncie tej ustawy, termin „nieodpłatne świadczenie” ma „szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W uchwale z dnia 24 maja 2010 r. sygn. akt II FPS 1/10, NSA potwierdził powyższe stanowisko uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku dochodowego od osób fizycznych, w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 i 3 ustawy PIT.

Kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” - w kontekście świadczeń pracowniczych - była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 08 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13, stwierdził, iż „zdaniem Trybunału, przeprowadzona powyżej analiza pozwala na określenie cech istotnych kategorii „innych nieodpłatnych świadczeń” jako przychodu w rozumieniu art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. Należy przyjąć, że za przychód pracownika mogą być uznane świadczenia, które:

*   po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),

*   po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,

*   po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).”

W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, obiektywne kryterium – wystąpienia po stronie pracownika przysporzenia majątkowego (korzyści) – nie jest natomiast spełnione, gdy pracodawca proponuje pracownikom udział w spotkaniach integracyjnych czy szkoleniowych, choćby organizowanych poza miejscem pracy (imprezy wyjazdowe). W tym przypadku, nawet jeśli pracownik uczestniczy w spotkaniu (konferencji, szkoleniu) dobrowolnie, po jego stronie nie pojawia się korzyść, choćby w postaci zaoszczędzenia wydatku.

Natomiast bez elementu realnego w postaci otrzymania korzyści przez pracownika nie uzyskuje on przychodu; nie występuje zdarzenie, z którym ustawa wiąże powstanie obowiązku podatkowego. Tym bardziej, bez skonkretyzowanego i indywidualnie przypisanego świadczenia, brak podstaw do określenia jego wysokości. Tak więc, udział w spotkaniu (wyjeździe) integracyjnym czy szkoleniu zaoferowanym przez pracodawcę pracownikom, nie oznacza uzyskania przychodu przez pracownika, gdyż (…) nie ma podstaw, by świadczenie adresowane do wszystkich przypisać indywidualnym uczestnikom, jako ich wymierną korzyść.

W świetle powyższego - mimo bardzo szerokiego ujęcia w art. 12 ust. 1 ustawy PIT przychodów ze stosunku pracy - nie każde świadczenie spełnione przez pracodawcę na rzecz pracownika, bez ustalonej za nie zapłaty, jest świadczeniem podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych (przykładem tego rodzaju świadczenia jest zaoferowanie pracownikowi przez pracodawcę udziału w spotkaniu integracyjnym lub wzięcie w nim udziału).

Odnosząc powyższe do informacji przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, należy zauważyć, iż Wnioskodawca, zamierza zorganizować spotkanie integracyjne w formie pikniku lub spotkania w wynajętym pomieszczeniu, lub pomieszczeniach firmowych połączonego z konsumpcją i różnymi rozrywkami i atrakcjami (min. zawody sportowe, gry, zabawy, dyskoteka itp.). Zapłata za organizację imprezy będzie dokonana w sposób zryczałtowany sfinansowany ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych Wnioskodawca nie będzie sporządzać listy pracowników biorących udział w imprezie.

W tym stanie rzeczy oraz w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 08 lipca 2014 r. uznać należy, że zorganizowanie przez Wnioskodawcę spotkania integracyjnego, nie będzie stanowić dla pracownika nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 ustawy PIT. Nie są bowiem spełnione kryteria, o których mowa w wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Tym samym, wzięcie udziału w imprezie zorganizowanej przez pracodawcę, nie będzie prowadzić do powstania przychodu u pracownika, a w konsekwencji, na Wnioskodawcy nie ciąży obowiązek zwiększenia przychodów pracowników z tytułu umowy o pracę.

Za prawidłowe należy zatem uznać stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego.

W świetle powyższego należało z urzędu zmienić interpretację indywidualną wydaną przez Dyrektora Izby w Warszawie.

Zmiana interpretacji indywidualnej dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania interpretacji przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 07 listopada 2012 r. Nr IPPB2/415-801/12-2/AK.

POUCZENIE

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie Ministra Finansów w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosi się (w dwóch egzemplarzach) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi Ministra Finansów na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli Minister Finansów nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem Ministra Finansów, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Świętokrzyska 12, 00-916 Warszawa.