Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.313.2025.1.AS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-04
Teza: Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
świadczenia wyrównawczego należnego Agencji z tyt.
zakończenia współpracy z Bankiem.
Słowa kluczowe: agencja
banki
koszt-koszty uzyskania przychodów
prowizje
umowa-zakończenie umowy
świadczenie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych – jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 6 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości

    zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów świadczenia wyrównawczego należnego
    Agencji z tytułu zakończenia współpracy z Bankiem.
    Treść wniosku jest następująca.
    Opis stanu faktycznego
    A. S.A. (dalej: „Bank”, „Wnioskodawca”) jest bankiem będącym podatnikiem podatku
    dochodowego od osób prawnych, podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej.
    Bank w celu pozyskania jak największej liczby klientów korzysta z wyspecjalizowanych
    podmiotów świadczących usługi z zakresu szeroko rozumianego pośrednictwa
    finansowego. Bank mając na celu rozbudowę kanałów dystrybucji dla oferowanych przez
    siebie produktów oraz usług bankowych, nawiązał współpracę z wyspecjalizowanym
    podmiotem trzecim (dalej: „Agencja”). W ramach zawartej pomiędzy stronami ramowej
    umowy (dalej: „umowa agencyjna”) Agencja zobowiązała się do pośredniczenia w
    promowaniu i sprzedaży kart kredytowych oraz innych produktów bankowych
    oferowanych przez Bank osobom trzecim na zasadach określonych w art. 6a-6d ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo Bankowe. Szczegółowy zakres czynności wykonywanych
    przez Agencję został uregulowany w umowie szczegółowej (dalej: „umowa”) i obejmuje
    między innymi:
        pośrednictwo w sprzedaży produktów kredytowych w dedykowanych punktach
        sprzedaży,
        oferowanie potencjalnym klientom Banku produktów bankowych przy użyciu
        komunikacji elektronicznej,
        wstępną weryfikację tożsamości i identyfikację potencjalnych klientów będących w
        procesie składania wniosku o produkt bankowy, z wyłączeniem oceny zdolności
        kredytowej i oceny ryzyka kredytowego,
        wprowadzanie pozyskanych danych potencjalnych klientów do systemów i aplikacji
        bankowych,
        sporządzanie i przekazywanie Bankowi na każde żądanie raportów sprzedażowych i
        administracyjnych.
    Za wykonywane usługi Agencja otrzymuje wynagrodzenie wyliczone na bazie rzeczywistej
    sprzedaży kart uzyskanej w danym miesiącu (dalej: „wynagrodzenie za czynności
    agencyjne”).
    Bank zalicza koszt wynagrodzenia za czynności agencyjne do kosztów uzyskania
    przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku
    dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa o CIT”), zgodnie z którym kosztami
    uzyskania przychodów są wydatki ponoszone w celu osiągnięcia przychodów lub
    zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych
    w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. W przypadku przedstawionym w niniejszym wniosku koszty
    wynagrodzenia za czynności agencyjne ponoszone przez Bank związane są ściśle z
    osiągnięciem przez Bank przychodów z działalności bankowej, w szczególności w postaci
    prowizji oraz oprocentowania kart kredytowych.
    Bank, biorąc pod uwagę racjonalność prowadzenia działalności gospodarczej oraz
    wysokość uzyskiwanych przychodów, podjął decyzję o zakończeniu przedmiotowej
    współpracy z Agencją. Na podstawie przeprowadzonej analizy sprzedaży produktów w
    punktach sprzedaży obsługiwanych przez Agencję Bank podjął decyzję o zaprzestaniu ich
    sprzedaży w ramach tego kanału dystrybucji.

    W związku z tym strony postanowiły skrócić okres współpracy oraz ustalić wysokość tzw.
    świadczenia wyrównawczego należnego Agencji.
    Świadczenie wyrównawcze zostało przewidziane w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r.
                                3Kodeks cywilny (dalej: „Kodeks cywilny”), tj. art. 764 Kodeksu cywilnego i jest należne
    agentowi, jeżeli w czasie trwania umowy agencyjnej pozyskał nowych klientów lub
    doprowadził do istotnego wzrostu obrotów z dotychczasowymi klientami, a dający
    zlecenie czerpie nadal znaczne korzyści z umów z tymi klientami.
    W związku z decyzją Banku o zakończeniu współpracy strony zawarły porozumienie w
    którym postanowiły, iż po rozwiązaniu umowy Agencji będzie przysługiwało świadczenie
    wyrównawcze w wysokości uzgodnionej między stronami, które Bank wypłaci Agencji w
    ustalonym terminie po rezygnacji z obsługiwanego przez nią kanału dystrybucji.
                                                3Wysokość świadczenia wyrównawczego została ustalona na podstawie art. 764 § 2
    Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym świadczenie wyrównawcze nie może przekroczyć
    wysokości wynagrodzenia za czynności agencyjne za jeden rok, obliczonego na podstawie
    średniego rocznego wynagrodzenia uzyskanego w okresie ostatnich pięciu lat.
    Zgodnie z treścią porozumienia wynagrodzenie za czynności agencyjne wraz z
    uzgodnionym świadczeniem wyrównawczym wyczerpuje wszelkie roszczenia Agencji
    wobec Banku wynikające z umowy i jej rozwiązania, w tym roszczenie o wynagrodzenie za
    umowy tego samego lub innego rodzaju, zawarte przez Bank z klientami pozyskanymi
    przez Agencję w ramach umowy, w trakcie jej trwania i po jej zakończeniu.

## Pytanie

Czy świadczenie wyrównawcze należne Agencji z tytułu zakończenia współpracy z
    Bankiem będzie stanowić dla Banku koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust.
    1 ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, świadczenie wyrównawcze należne Agencji z tytułu zakończenia
    współpracy z Bankiem będzie stanowić dla Banku koszt uzyskania przychodów w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione
    w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. W kontekście powyższej definicji, aby
    zaliczyć dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów muszą być spełnione
    następujące warunki:
    1) koszt musi być poniesiony w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością
      gospodarczą, a celem jego poniesienia musi być dążenie do osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,
    2) koszt musi mieć charakter definitywny i zostać poniesiony przez podatnika, tj. w
      ostatecznym rozrachunku obciążać majątek podatnika,
    3) koszt nie może być wymieniony w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, stanowiącym katalog
      kosztów niepodatkowych z mocy ustawy o CIT,
    4) koszt musi być właściwie udokumentowany, tj. muszą istnieć dowody księgowe
      potwierdzające jego poniesienie.
    W sytuacji Wnioskodawcy kwota świadczenia wyrównawczego należnego Agencji z tytułu
    zakończenia współpracy z Bankiem spełnia powyższe warunki.
    Ad 1) Istnieje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy zapłatą wynagrodzenia
    wyrównawczego przez Wnioskodawcę, a prowadzoną przez niego działalnością

    gospodarczą, a celem jego wypłaty jest osiąganie przychodów lub zachowanie albo
    zabezpieczenie źródeł przychodów Banku. Realizując powyższe cele, Wnioskodawca
    postanowił zakończyć współpracę i przedterminowo rozwiązać umowę z Agencją.
              3Zgodnie z art. 764 § 1 Kodeksu cywilnego podstawą wypłaty świadczenia wyrównawczego
    jest okoliczność, aby agent w czasie trwania umowy agencyjnej pozyskał dla dającego
    zlecenie nowych klientów lub doprowadził do istotnego wzrostu obrotów z
    dotychczasowymi klientami. Agencji przysługuje świadczenie wyrównawcze, ponieważ
    Bank po upływie terminu umowy będzie nadal uzyskiwał przychody z tej współpracy, tj.
    umów zawartych z dotychczas pozyskanymi klientami. Usługi wykonane przez Agencję
    będą materializować się jeszcze w przyszłości również poprzez przedłużanie umów z
    obecnymi klientami.
    Ze względu na korzyści, które Bank nadal będzie uzyskiwał po zakończeniu współpracy z
    Agencją, wydatek w postaci świadczenia wyrównawczego jest uzasadniony, tak jak
    przewidują to przepisy prawa cywilnego. W porozumieniu o zakończeniu współpracy
    strony zgodziły się, iż świadczenie wyrównawcze pokryje wszelkie roszczenia Agencji z
    tytułu umów zawartych przez Bank z klientami pozyskanymi przez Agencję w ramach
    współpracy, jak i po jej zakończeniu.
    Jednocześnie, należy zwrócić uwagę na aspekt zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodu przez Bank. Koszty poniesione na zachowanie albo zabezpieczenie źródła
    przychodu to takie koszty, które zostały poniesione, aby przychody z danego źródła
    przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie.
    W praktyce gospodarczej można wskazać dwa przypadki, w których podmiot gospodarczy
    podejmuje decyzję o przedterminowym rozwiązaniu umowy i jednocześnie o poniesieniu
    dodatkowego kosztu z tego tytułu. Są to możliwość uzyskania wyższych przychodów z
    innej umowy, bądź zmniejszenie wysokości ponoszonej straty lub też zapobieżenie jej
    poniesienia. Zmniejszenie kosztów bądź zapobieżenie poniesienia strat stanowi element
    dbałości przedsiębiorcy o stan finansowy spółki i mieści się w definicji kosztu
    poniesionego w związku z zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów.
    Analogiczny pogląd jest wyrażany również w orzecznictwie sądowym.
    Przykładowo w wyroku WSA w Warszawie z 4 grudnia 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 610/15,
    sąd stwierdził, iż „Kosztem podatkowym podmiotu prowadzącego działalność
    gospodarczą w świetle treści art. 15 ust. 1 u.p.d.p. mogą być również koszty
    zabezpieczające źródło przychodów − to znaczy koszty poniesione na ochronę istniejącego
    − podstawowego − źródła przychodów, w taki sposób, aby to źródło funkcjonowało w
    bezpieczny sposób, tak aby doszło do ograniczenia strat finansowych przez rezygnację z
    pewnych wydatków (koszty najmu nierentownych inwestycji), pomimo poniesienia
    pewnych kosztów (kara umowna lub tzw. „odstępne”), które właśnie zabezpieczeniu
    źródła przychodów mają służyć”.
    Natomiast NSA w uchwale 7 sędziów z dnia 25 czerwca 2012 r., sygn. akt II FPS 2/12
    wskazał: „Działając w warunkach rynkowych, podatnik musi podejmować racjonalne ze
    swego punktu widzenia, oparte na ekonomicznych analizach i kalkulacjach działania
    zmierzające do uzyskania możliwie największej efektywności ekonomicznej. Działania te
    mogą również polegać na dokonywaniu określonych oszczędności, zmniejszeniu kosztów i
    wydatków, minimalizowaniu strat z określonych segmentów działalności czy eliminowaniu
    nieopłacalnych przedsięwzięć. Gdyby podatnik działań takich nie podejmował, mógłby nie
    sprostać konkurencji, a prowadzona przez niego działalność mogłaby stać się nierentowna
    i zacząć przynosić straty. Tym samym zagrożone byłoby źródło przychodów, jakim jest
    prowadzenie działalności gospodarczej w jej całokształcie. W tym sensie, co do zasady,
    każde tego rodzaju przedsięwzięcie, zmierzające do zapobieżenia takiej sytuacji, powinno
    być postrzegane jako prowadzące do zachowania bądź zabezpieczenia źródła
    przychodów, a związane z tym koszty - jako koszty uzyskania przychodów w rozumieniu
    art. 15 ust. 1 p.d.p.”.

    W związku z powyższym zdaniem Wnioskodawcy koszt świadczenia wyrównawczego
    ograniczy konieczność ponoszenia strat wynikających z nierentownej umowy i sprzedaży
    kart kredytowych poniżej pierwotnych oczekiwań. Tym samym koszt w postaci
    wypłaconego z tytułu zakończenia umowy świadczenia wyrównawczego będzie spełniał
    przesłankę realizacji pożądanego celu, tj. osiągnięcia przychodu lub zachowania albo
    zabezpieczenia jego źródła.
    Ad 2) Wypłata wynagrodzenia wyrównawczego ma charakter definitywny i obciąży
    majątek Wnioskodawcy. Realizacja uzgodnień między stronami wiąże się z wypłatą na
    rzecz Agencji ustalonej kwoty wynagrodzenia wyrównawczego. Wypłata tego
    wynagrodzenia ma charakter bezzwrotny, tzn. kwota ta nie zostanie Wnioskodawcy w
    jakikolwiek sposób zwrócona. Zatem jest bezsprzeczne, że wynagrodzenie wyrównawcze
    będzie kosztem o definitywnym charakterze, który obciąży majątek Wnioskodawcy.
    Ad 3) Wynagrodzenie wyrównawcze nie mieści się w katalogu kosztów niepodatkowych, o
    których mowa w art. 16 ust.1 ustawy o CIT, w tym w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT,
    zgodnie z którym nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kar umownych i
    odszkodowań z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki
    w dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo
    wykonanych robót i usług.
    Regulacja art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT powinna być rozumiana jako wyłączająca
    możliwość uznania za koszty uzyskania przychodów jedynie kar umownych i
    odszkodowań wskazanych expressis verbis w tym przepisie. Przyjęcie, że każda kara
    umowna, odszkodowanie czy świadczenie wyrównawcze są wyłączone z kosztów
    uzyskania przychodów czyniłoby zbędną regulację przepisu art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o
    CIT. Powyższy wniosek potwierdzają sądy administracyjne (m.in. NSA w wyroku z dnia 19
    grudnia 2024 r., sygn. II FSK 409/22).
    Ad 4) Wypłata wynagrodzenia wyrównawczego zostanie właściwie udokumentowana.
    Wypłata wynagrodzenia wyrównawczego w przedstawionym stanie faktycznym
    udokumentowana zostanie poprzez fakturę wystawianą przez Agencję. Faktura ta będzie
    stanowić podstawę do ujęcia wypłacanego wynagrodzenia wyrównawczego w księgach
    rachunkowych Wnioskodawcy. W kontekście powyższego należy uznać, że wydatki
    związane z wypłatą przez Bank wynagrodzenia wyrównawczego na rzecz Agencji zostaną
    właściwie udokumentowane.
    W świetle przedstawionych argumentów należy stwierdzić, że świadczenie wyrównawcze
    spełnia wszystkie wymagane przesłanki do uznania go za koszt uzyskania przychodów w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Powyższy wniosek znajduje potwierdzenie w ugruntowanej linii interpretacyjnej, zgodnie z
    którą wydatki związane z wcześniejszym niż strony zakładały zakończeniem umowy, o ile
    są racjonalne i mają uzasadnienie gospodarcze, mogą stanowić koszty uzyskania
    przychodów. Taki wniosek potwierdził Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej,
    przykładowo w interpretacji indywidualnej z dnia 25 lipca 2024 r. znak: 0114-KDIP2-
    2.4010.266.2024.1.AS lub interpretacji indywidualnej z dnia 5 kwietnia 2024 r. znak: 0114-
    KDIP2-2.4010.31.2024.2.KW: „Jak bowiem wskazała Spółka, brak możliwości korzystania z
    Nieruchomości i realizowania zaplanowanej strategii gospodarczej kolidował z planami
    inwestycyjnymi Spółki. Udziałowiec Spółki dokonał analizy opłacalności inwestycji w
    zaistniałym stanie faktycznym, w efekcie której podjęto decyzję, że dalsze wynajmowanie
    Nieruchomości będącej przedmiotem Umowy jest pozbawione uzasadnienia
    ekonomicznego, przedsięwzięcie stało się bowiem nieopłacalne. Ze względu na
    długoterminowość zobowiązania, jak również brak możliwości wcześniejszego
    wypowiedzenia najmu na warunkach zawartych w Umowie, poszukiwanie podnajemców
    dla wynajmowanej Nieruchomości byłoby dla Spółki niekorzystne ekonomicznie, zaś
    najbardziej rozsądnym posunięciem z punktu widzenia rentowności było zakończenie
    Umowy najmu. Rozwiązanie przyjęte przez Spółkę było nie tylko ekonomicznie
    uzasadnione z punktu widzenia minimalizacji strat, ale również korzystne dla wierzyciela

    podatkowego. Zatem, ww. okoliczności stanowią wystarczającą podstawę do uznania, że
    wydatek w postaci opłaty za wcześniejsze rozwiązanie umowy najmu został poniesiony w
    celu osiągnięcia przychodów lub zabezpieczenia albo zachowania jego źródła”.
    Pogląd taki jest również powielany w orzecznictwie sądów administracyjnych, np. w
    wyroku NSA z dnia 6 lipca 2022 r., sygn. II FSK 3063/19: „Spółka wskazała, że w wyniku
    uiszczenia przez nią odstępnego ponoszone koszty uzyskania przychodów będą mniejsze
    niż w sytuacji realizowania umowy. Gdyby bowiem umowa była nadal realizowana, to
    Skarżąca generowałaby koszty uzyskania przychodu i mogłaby osiągnąć nie tylko stratę
    ekonomiczną, ale i stratę podatkową, a w konsekwencji straciłby na tym także Skarb
    Państwa z uwagi na brak wpływów podatkowych. Interpretując przepis art. 15 ust. 1 u.p.d.
    o.p. należy kierować się przesłankami zdrowego rozsądku przy dokonywaniu oceny
    racjonalności poniesienia przez danego podatnika kosztu przez pryzmat faktów
    zaistniałych po dacie podjętych decyzji o charakterze gospodarczym. W procesie działań
    gospodarczych przedsiębiorca dąży bowiem nie tylko do maksymalizacji przychodów, ale i
    też ograniczania kosztów ich uzyskania, przy czym obie te wielkości muszą być ujmowane
    globalnie”, analogicznie w wyroku NSA z dnia 7 listopada 2017 r., sygn. II FSK 1125/16:
    „Wobec tego należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że poniesienie
    przez Spółkę wydatków na odszkodowanie (odstępne), skutkujące w efekcie minimalizacją
    wydatków, a co za tym idzie strat, służy zabezpieczeniu źródła przychodów, jakim jest
    prowadzona przez nią działalność gospodarcza. W konsekwencji wydatek ten może być
    uznany za koszt uzyskania przychodu zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.”.
    Reasumując, zdaniem Wnioskodawcy świadczenie wyrównawcze należne Agencji z tytułu
    zakończenia współpracy z Bankiem, będzie stanowić dla Banku koszt uzyskania
    przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278, ze zm.; dalej: „ustawa o CIT”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...)
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź
    też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT podatnik ma możliwość odliczenia dla celów
    podatkowych wszelkich wydatków, pod tym warunkiem, że wykaże ich związek z
    prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na
    wielkość osiągniętego przychodu. W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez
    podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione
    następujące warunki:

        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła
        przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
        został właściwie udokumentowany,
        nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy
        o podatku dochodowym, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Koszty ponoszone przez podatnika należy ocenić pod kątem ich celowości, a więc dążenia
    do uzyskania przychodów, zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodów. Aby
    określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym
    wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowo-skutkowy
    tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego
    przychodu. Kosztami będą więc zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z
    uzyskiwanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie
    wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu osiągnięcia przychodów,
    nawet wówczas, gdy z obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty.
    Nie ulega wątpliwości, że nie wszystkie koszty, które ponosi podatnik prowadzący
    działalność gospodarczą mogą stanowić koszty uzyskania przychodów (pomijając przy
    tym, co oczywiste, te, które ustawodawca wprost wyłączył z kosztów na podstawie art. 16
    ust. 1 ustawy o CIT).
    Wymogiem, który musi być bezwzględnie spełniony, nie jest, co wynika z literalnego
    brzmienia przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, związek kosztów z działalnością
    gospodarczą, tylko z uzyskaniem przychodów lub też z zachowaniem albo
    zabezpieczeniem jego źródła.
    Powyższe twierdzenie jest zgodne z utrwalonym poglądem judykatury (por. wyrok NSA z 2
    sierpnia 2012 roku, sygn. akt II FSK 41/11, uchwała NSA z dnia 24 stycznia 2011 r., sygn.
    akt II FPS 6/10 oraz uchwała z dnia 12 grudnia 2011 roku, sygn. akt II FPS 2/11).
    Należy również wskazać, że jeżeli wydatki nie zostały wyłączone z kosztów podatkowych
    na mocy art. 16 ustawy, mogą co do zasady stanowić koszt uzyskania przychodu na
    gruncie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, pod warunkiem wykazania ich związku z uzyskaniem
    przychodu lub zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów.
    Jak wynika z opisanego stanu faktycznego, w celu pozyskania jak największej liczby
    klientów korzystają Państwo z wyspecjalizowanych podmiotów świadczących usługi z
    zakresu pośrednictwa finansowego. Bank mając na celu rozbudowę kanałów dystrybucji
    dla oferowanych przez siebie produktów oraz usług bankowych, nawiązał współpracę z
    wyspecjalizowanym podmiotem trzecim (dalej: „Agencja”). W ramach zawartej pomiędzy
    stronami ramowej umowy (dalej: „umowa agencyjna”) Agencja zobowiązała się do
    pośredniczenia w promowaniu i sprzedaży kart kredytowych oraz innych produktów
    bankowych oferowanych przez Bank osobom trzecim na zasadach określonych w art. 6a-
    6d ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo Bankowe. Za wykonywane usługi Agencja
    otrzymuje wynagrodzenie wyliczone na bazie rzeczywistej sprzedaży kart uzyskanej w
    danym miesiącu (dalej: „wynagrodzenie za czynności agencyjne”). Bank zalicza koszt
    wynagrodzenia za czynności agencyjne do kosztów uzyskania przychodów na podstawie

    art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Koszty wynagrodzenia za czynności agencyjne ponoszone przez
    Bank związane są bowiem z osiągnięciem przez Bank przychodów z działalności bankowej,
    w szczególności w postaci prowizji oraz oprocentowania kart kredytowych.
    Bank, biorąc pod uwagę racjonalność prowadzenia działalności gospodarczej oraz
    wysokość uzyskiwanych przychodów, podjął jednak decyzję o zakończeniu przedmiotowej
    współpracy z Agencją. Na podstawie przeprowadzonej analizy sprzedaży produktów w
    punktach sprzedaży obsługiwanych przez Agencję podjęli Państwo decyzję o zaprzestaniu
    ich sprzedaży w ramach tego kanału dystrybucji. W związku z tym, strony postanowiły
    skrócić okres współpracy oraz ustalić wysokość tzw. świadczenia wyrównawczego
    należnego Agencji. Strony zawarły porozumienie w którym postanowiły, iż po rozwiązaniu
    umowy Agencji będzie przysługiwało świadczenie wyrównawcze w wysokości uzgodnionej
    między stronami, które Bank wypłaci Agencji w ustalonym terminie po rezygnacji z
    obsługiwanego przez nią kanału dystrybucji. Zgodnie z treścią porozumienia
    wynagrodzenie za czynności agencyjne wraz z uzgodnionym świadczeniem
    wyrównawczym wyczerpuje wszelkie roszczenia Agencji wobec Banku wynikające z
    umowy i jej rozwiązania, w tym roszczenie o wynagrodzenie za umowy tego samego lub
    innego rodzaju, zawarte przez Bank z klientami pozyskanymi przez Agencję w ramach
    umowy, w trakcie jej trwania i po jej zakończeniu. Wysokość świadczenia wyrównawczego
                        3została ustalona na podstawie art. 764 § 2 Kodeksu cywilnego.
    Przedmiotem Państwa wątpliwości jest ustalenie, czy świadczenie wyrównawcze należne
    Agencji z tytułu zakończenia współpracy z Bankiem będzie stanowić dla Państwa koszt
    uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Działalność bankowa może być prowadzona poprzez:
    1) placówki własne banku oraz
    2) placówki prowadzone przez niezależnych przedsiębiorców [art. 6a ust. 1 Prawa
      bankowego z dnia 29 sierpnia 1997 r. (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.)].
    Bank może na podstawie zawartej umowy powierzyć przedsiębiorcy wykonywanie w
    imieniu i na rzecz banku pośrednictwa w zakresie czynności bankowych wymienionych w
    art. 5 i art. 6 Prawa bankowego oraz czynności faktycznych związanych z działalnością
    bankową.
    Zgodnie z art. 6a ust. 2 Prawa bankowego:
      Powierzenie przez bank wykonywania czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a-
      f, następuje na podstawie umowy agencyjnej.
                                                  9 W zakresie umowy agencyjnej zastosowanie znajdują natomiast przepisy art. 758-764
    ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.;
    dalej: „k.c.”).
    Umowa agencyjna należy do umów z zakresu pośrednictwa handlowego. Na jej podstawie
    agent zobowiązuje się do stałego pośredniczenia przy zawieraniu umów z klientami na
    rzecz dającego zlecenie przedsiębiorcy albo do ich zawierania w jego imieniu. Do
    powyższych czynności agent zobowiązuje się w zakresie działalności swego
    przedsiębiorstwa i za wynagrodzeniem. W ramach umowy agencyjnej agent m.in.
    pozyskuje dla zleceniodawcy klientów, jednak w przypadku rozwiązania umowy klienci
    pozostaną przy zleceniodawcy, który nadal będzie czerpał korzyści z klientów pozyskanych
    przez tego agenta, chociaż ten nie będzie już uprawniony do prowizji.
    W praktyce zawarcie przez bank umowy agencyjnej w celu powierzenia agentowi
    prowadzenia placówki bankowej może być dla banku korzystne, np. z uwagi na
    wyeliminowanie części kosztów jej funkcjonowania. Jednak z umową agencyjną związane
    są ryzyka wynikające z uregulowań Kodeksu cywilnego, tj. np. możliwość dochodzenia
    przez agenta względem banku roszczenia o zapłatę świadczenia wyrównawczego po
    zakończeniu współpracy agenta i banku.

                  3Zgodnie bowiem z art. 764 k.c.:
      1. Po rozwiązaniu umowy agencyjnej agent może żądać od dającego zlecenie
      świadczenia wyrównawczego, jeżeli w czasie trwania umowy agencyjnej pozyskał
      nowych klientów lub doprowadził do istotnego wzrostu obrotów z dotychczasowymi
      klientami, a dający zlecenie czerpie nadal znaczne korzyści z umów z tymi klientami.
      Roszczenie to przysługuje agentowi, jeżeli, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności,
      a zwłaszcza utratę przez agenta prowizji od umów zawartych przez dającego zlecenie
      z tymi klientami, przemawiają za tym względy słuszności.
      § 2. Świadczenie wyrównawcze nie może przekroczyć wysokości wynagrodzenia
      agenta za jeden rok, obliczonego na podstawie średniego rocznego wynagrodzenia
      uzyskanego w okresie ostatnich pięciu lat. Jeżeli umowa agencyjna trwała krócej niż
      pięć lat, wynagrodzenie to oblicza się z uwzględnieniem średniej z całego okresu jej
      trwania.
      § 3. Uzyskanie świadczenia wyrównawczego nie pozbawia agenta możności
      dochodzenia odszkodowania na zasadach ogólnych.
      § 4. W razie śmierci agenta, świadczenia wyrównawczego, o którym mowa w § 1,
      mogą żądać jego spadkobiercy.
      § 5. Możliwość dochodzenia roszczenia o świadczenie wyrównawcze zależy od
      zgłoszenia przez agenta lub jego spadkobierców odpowiedniego żądania wobec
      dającego zlecenie przed upływem roku od rozwiązania umowy.
    Świadczenie wyrównawcze ma za zadanie zastąpić wynagrodzenie, które agent uzyskałby
    w przeciągu maksymalnie jednego roku od transakcji zawartych przez klientów
    pochodzących z jego obszaru przy bezpośrednim lub pośrednim udziale zleceniodawcy,
    gdyby umowa była kontynuowana.
    Podstawowym warunkiem wypłaty świadczenia wyrównawczego jest rozwiązanie umowy
    agencyjnej. Dodatkowo kumulatywnie muszą zajść dalsze przesłanki pozytywne:
    pozyskanie przez agenta w trakcie trwania stosunku agencji nowych klientów bądź
    doprowadzenie w tym czasie do istotnego wzrostu obrotów z dotychczasowymi klientami
    oraz czerpanie przez dającego zlecenie po rozwiązaniu umowy agencyjnej znacznych
    korzyści z umów z takimi klientami, a także stwierdzenie, że względy słuszności
    uzasadniają przyznanie takiego roszczenia. Świadczenie wyrównawcze jest bardzo
    specyficznym roszczeniem, niebędącym ani odszkodowaniem, ani wynagrodzeniem, lecz
    roszczeniem odrębnym.
    W analizowanej sprawie wypłacana Agencji kwota świadczenia wyrównawczego stanowi
    jednostronne świadczenie pieniężne związane z faktem zakończenia na podstawie
    zawartego porozumienia współpracy z tą Agencją. Jak wynika bowiem z Państwa
    wyjaśnień, biorąc pod uwagę racjonalność prowadzenia działalności gospodarczej oraz
    wysokość uzyskiwanych przychodów, podjęli Państwo decyzję o zakończeniu współpracy z
    Agencją. Państwa decyzja poprzedzona została przeprowadzoną analizą sprzedaży
    produktów w punktach sprzedaży obsługiwanych przez Agencję. Po jej przeprowadzeniu
    podjęli Państwo decyzję o zaprzestaniu ich sprzedaży w ramach tego kanału dystrybucji z
    uwagi na możliwość uzyskania wyższych przychodów z innej umowy, bądź zmniejszenie
    wysokości ponoszonej straty lub też zapobieżenie jej poniesienia. Zaznaczyli przy tym
    Państwo, że zmniejszenie kosztów bądź zapobieżenie poniesienia strat stanowi element
    dbałości przedsiębiorcy o stan finansowy spółki i mieści się w definicji kosztu
    poniesionego w związku z zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów. W ten
    sposób koszt świadczenia wyrównawczego ograniczył konieczność ponoszenia strat
    wynikających z nierentownej umowy i sprzedaży kart kredytowych poniżej pierwotnych
    oczekiwań. Wypłacone Agencji świadczenie wyrównawcze zostało ponadto

    udokumentowane wystawioną przez Agencję fakturą. Świadczenie wyrównawcze należne
    Agencji nie znajduje się w katalogu wyłączeń kosztów uzyskania przychodów z art. 16 ust.
    1 ustawy o CIT.
    Tym samym Państwa wydatki w postaci wypłaconego Agencji z tytułu zakończenia umowy
    świadczenia wyrównawczego będą spełniały przesłanki określone w art. 15 ust. 1 ustawy o
    CIT kosztów poniesionych w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów.
    Podsumowując, wypłacone przez Państwa świadczenie wyrównawcze należne Agencji z
    tytułu zakończenia współpracy z Bankiem, stanowi dla Banku koszt uzyskania przychodów
    w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Państwa stanowisko w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
    świadczenia wyrównawczego należnego Agencji z tytułu zakończenia współpracy z
    Bankiem, należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe wyłącznie wobec Państwa i
    tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji
    pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku.
    W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego
    we wniosku opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, udzielona odpowiedź traci
    swą aktualność.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać należy,
    że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego, czy też
    zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.