Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDWB.4010.78.2025.2.KKM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-02
Teza: Rozpoznania przychodu i kosztu odnośnie leasingu
operacyjnego samochodu.
Słowa kluczowe: kompensata
koszt-koszty uzyskania przychodów
leasing-leasing operacyjny
polisa ubezpieczeniowa
przychód-przychód z działalności gospodarczej
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia stanowiące
przychód-Inne przysporzenia stanowiące przychody
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia stanowiące
przychód-Pieniądze i wartości pieniężne
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność
kosztów-Koszty bezpośrednio związane z przychodami
1

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność
kosztów-Koszty inne niż bezpośrednio związane z
przychodami (koszty pośrednie)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 49a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków
    podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych
    jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 10 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnili go Państwo 1 września 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca (dalej: „Wnioskodawca”, „Spółka”) jest spółką z ograniczoną
    odpowiedzialnością, czynnym podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych z
    rezydencją podatkową w Polsce. Spółka zawarła umowy leasingu operacyjnego, których
    przedmiotem są samochody osobowe wykorzystywane do celów mieszanych (do celów
    działalności gospodarczej jak i do celów prywatnych). W ramach wspomnianych umów
    Spółka zobowiązana jest zapłacić firmie leasingowej (dalej jako: „Finansujący”)
    wynagrodzenie oraz inne świadczenia pieniężne (opłata wstępna i raty leasingowe)
    wynikające z umów a Finansujący zobowiązał się oddać samochody osobowe
    Wnioskodawcy do używania przez czas oznaczony.
    Umowy zostały zawarte na czas oznaczony (4 lata), stanowiący co najmniej 40%
    normatywnego okresu amortyzacji przedmiotu leasingu, a suma ustalonych w niej opłat,
    pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości
    początkowej przedmiotu leasingu. Umowy te w świetle art. 17b ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa o CIT”) spełniają więc podatkową definicję
    leasingu operacyjnego z ustawy o CIT.
    Wnioskodawca rozlicza opłaty związane z zawartym leasingiem operacyjnym w czasie,
    poprzez miesięczne ujmowanie rat leasingowych w kosztach podatkowych w okresie
    trwania umów leasingowych. Raty zawartych umów leasingu operacyjnego dzielą się na
    część kapitałową oraz część odsetkową. Odpisów amortyzacyjnych przedmiotu leasingu
    dokonuje Finansujący.
    W polisach ubezpieczeniowych dotyczących przedmiotu leasingu jako ubezpieczony
    wskazany jest Finansujący (tj. właściciel przedmiotu leasingu). W trakcie trwania jednej z
    zawartych umów leasingowych nastąpiła szkoda całkowita przedmiotu umowy. Sam zaś
    Finansujący otrzymał od ubezpieczyciela odszkodowanie oraz dokonał sprzedaży
    uszkodzonego samochodu i otrzymał z tego tytułu dodatkowe środki, które zostały
    zaliczone na poczet rozliczenia zobowiązań leasingowych Spółki wobec Finansującego. Po
    rozliczeniu wartości kapitału pozostałego do spłaty z odszkodowaniem i kwotą ze
    sprzedaży samochodu, powstała nadwyżka na rzecz Korzystającego. Nie została ona
    jednak zwrócona na konto bankowe Korzystającego, lecz nadwyżka ta została rozliczona
    (skompensowana) przez Finansującego z pozostałymi wymagalnymi ratami leasingowymi
    wynikającymi z pozostałych umów leasingowych.

## Pytanie

1. Czy Spółka powinna rozpoznać jako przychód podatkowy na gruncie art. 12 ust. 1
    ustawy o CIT nadwyżkę która nie została zwrócona na konto bankowe Korzystającego, a
    rozliczona przez Finansującego z pozostałymi zobowiązaniami Spółki z tytułu umowy
    leasingowej, tj. wymagalnymi ratami i innymi opłatami leasingowymi?
    2. Jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze jest twierdząca, to czy Spółka może zaliczyć do
    kosztów podatkowych wartość nadwyżki o której mowa w punkcie pierwszym, która
    została zaliczona przez leasingodawcę na poczet rat kapitałowych i innych wymagalnych
    rat i opłat leasingowych na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1.
    Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka powinna rozpoznać jako przychód podatkowy na gruncie
    art. 12 ust. 1 ustawy o CIT nadwyżkę, która nie została zwrócona na konto bankowe
    Korzystającego, a rozliczona przez Finansującego z pozostałymi zobowiązaniami Spółki z
    tytułu umowy leasingowej, tj. wymagalnymi rata i innymi opłatami leasingowymi.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT: „Przychodem są w szczególności otrzymane
    pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe". Natomiast zgodnie z ust.
    3 tego przepisu, za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami
    specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, (...) uważa się także należne
    przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości
    zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Z kolei art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o
    CIT stanowi, że do przychodów nie zalicza się: otrzymanych kwot stanowiących zwrot
    wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów albo zwrotu nakładów.
    W piśmiennictwie i judykaturze przychód podatkowy identyfikowany jest z trwałym
    przysporzeniem majątkowym zwiększającym wartość aktywów (zob. R Małecki, M.
    Mazurkiewicz, CIT. Podatki i rachunkowość - komentarz do art. 7 ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych).
    Jeśli zatem kwota nadwyżki nie trafiła do leasingobiorcy, a jedynie zmniejszyła jego
    zobowiązanie (poprzez zaliczenie go na poczet wymagalnych rat i innych opłat
    leasingowych), powstaje pytanie, czy Spółka jako leasingobiorca faktycznie „otrzymała”
    świadczenie w rozumieniu ustawy.
    W orzecznictwie i interpretacjach przyjmuje się, że jeżeli odszkodowanie za szkodę
    całkowitą zostało zaliczone na poczet zobowiązań leasingobiorcy, to stanowi jego
    przychód podatkowy - jako świadczenie nieodpłatne lub ekwiwalentne zmniejszające
    zobowiązanie. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych i
    orzeczeniach sądowych. Przykładowo, w interpretacji z 15 września 2022 r. (0114-KDIP2-
    2.4011.533.2022.2.ASK) Dyrektor KIS stwierdził, że jeżeli na skutek wypadku następuje
    utrata przedmiotu leasingu, to leasingobiorca powinien zaliczyć do przychodów kwotę
    otrzymanego odszkodowania - jako odszkodowania za szkody dotyczące składnika
    majątku związanego z prowadzoną działalnością: otrzymana (...) kwota odszkodowania (...)
    podlega zaliczeniu do przychodów, jako otrzymane odszkodowanie za szkodę dotyczącą
    składnika majątku związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    Podobne stanowisko w odniesieniu do otrzymanego odszkodowania od ubezpieczyciela
    zajął Dyrektor KIS w interpretacji z dnia 26 listopada 2021 r. o sygnaturze 0111-KDIB1-
    2.4010.408.2021.1.AKW: „kwotę otrzymywaną przez Wnioskodawcę z tytułu
    odszkodowania od ubezpieczyciela, będącego wykonaniem świadczenia z umowy
    ubezpieczenia, należy traktować jako przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób prawnych, na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.”
    Zatem, w ocenie Wnioskodawcy zaliczenie nadwyżki na poczet wymagalnych zobowiązań
    leasingobiorcy wobec leasingodawcy należy traktować jako przysporzenie majątkowe,
    stanowiące przychód z działalności gospodarczej na gruncie art. 12 ust. 1 ustawy o CIT.

    Ad 2.
    Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka może zaliczyć do kosztów podatkowych wartość rat
    kapitałowych i innych opłat z tytułu leasingu rozliczonych przez Finansującego z
    odszkodowaniem (winno być: nadwyżką, o której mowa w pytaniu nr 1) na podstawie art.
    15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione
    w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Z kolei zgodnie z art. 17b ustawy o CIT opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone
    przez korzystającego w podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych
    oraz wartości niematerialnych i prawnych stanowią (...) koszt uzyskania przychodów
    korzystającego (...) jeżeli:
      1) umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym nie jest osoba wymieniona w pkt 2,
        została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40% normatywnego
        okresu amortyzacji, jeżeli przedmiotem umowy leasingu są podlegające odpisom
        amortyzacyjnym rzeczy ruchome lub wartości niematerialne i prawne, albo została
        zawarta na okres co najmniej 5 lat, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom
        amortyzacyjnym nieruchomości;
      2) umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym jest osoba fizyczna nieprowadząca
        działalności gospodarczej, została zawarta na czas oznaczony;
      3) suma ustalonych opłat w umowie leasingu, o której mowa w pkt 1 lub 2,
        pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej
        wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, a
        w przypadku zawarcia przez finansującego następnej umowy leasingu środka
        trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej będących uprzednio przedmiotem
        takiej umowy odpowiada co najmniej jego wartości rynkowej z dnia zawarcia
        następnej umowy leasingu.
    Aby wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu, w pierwszej kolejności
    konieczne jest, aby został on poniesiony przez podatnika. Ustawa o CIT nie definiuje
    pojęcia „poniesienie”.
    Natomiast zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w doktrynie i orzecznictwie (Wyrok
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 2019 r. sygn. II FSK 367/18): „Przez
    „poniesienie” kosztu należy w takim wypadku rozumieć zarówno poniesienie wydatku, jak
    i zakwalifikowanie faktycznie zrealizowanego odpisu lub innego zmniejszenia aktywów lub
    zwiększenia strat (...), przez „poniesienie kosztu” należy rozumieć pokrycie kosztów z
    własnych zasobów majątkowych podatnika. Koszt będzie uznany za poniesiony, o ile
    nastąpiło uszczuplenie w majątku podatnika poprzez zmniejszenie jego aktywów lub
    zwiększenie pasywów.”
    W literaturze przyjmuje się, że „poniesienie kosztu” w rozumieniu ustawy jest świadomym,
    celowym działaniem podatnika. Polega na faktycznym i definitywnym przesunięciu
    określonej wartości z jego majątku do majątku innego podmiotu. W szczególności, może
    mieć postać wydatkowania środków pieniężnych bądź przekazania innych wartości
    majątkowych, a także potrącenia (kompensaty) (por. przykładową interpretację
    indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 13 marca 2023 r., sygn.
    0111-KDIB1-3.4010.58.2023.1.IZ).
    W stanie faktycznym przedstawionym przez Wnioskodawcę, leasingodawca, zamiast
    dokonać przelewu nadwyżki należnej Spółce, potrącił tę kwotę o wymagalne
    wierzytelności z tytułu rat leasingowych. Tym samym zostało spłacone zobowiązanie
    Spółki. W rezultacie, w świetle przytoczonego orzecznictwa można uznać, że doszło do
    „poczynienia” wydatku przez Spółkę. Dokonanie potrącenia wzajemnych wierzytelności
    (kompensata) niewątpliwie prowadzi do faktycznego poniesienia wydatków, gdyż jego

    skutkiem jest uregulowanie ciążącego na Spółce stosunku zobowiązaniowego długu. Taki
    sam skutek miałoby bowiem rozwiązanie, w którym otrzymana nadwyżka zostałaby
    wypłacona bezpośrednio na rzecz Spółki, która następnie z tych środków uregulowałaby
    swoje wymagalne zobowiązanie z tytułu zawartej umowy leasingu. Przepisy ustawy o CIT
    nie odnoszą się w sposób bezpośredni do rozliczenia rat leasingowych w sytuacji, gdy
    przedmiot leasingu zostanie utracony (tu: na skutek szkody całkowitej). Należy zatem
    zastosować zasady ogólne, zgodnie z którymi kosztem uzyskania przychodów mogą być te
    wydatki, które zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów.
    Wydatki, o których mowa w pytaniu, nie zostały wyłączone z kosztów podatkowych na
    podstawie art. 16 ustawy o CIT. Ponadto należy uznać, że wydatki te mają na celu
    zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów. Wydatki te są bowiem opłatami
    leasingowymi za samochody, które wykorzystywane przez Spółkę w działalności
    gospodarczej. Obowiązek poniesienia tych wydatków wynika z zawartej umowy leasingu, a
    brak zapłaty wiązałby się z negatywnymi konsekwencjami po stronie leasingobiorcy.
    Stanowisko to znajduje potwierdzenie w stanowiskach organów podatkowych - por.
    przykładową interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 19 kwietnia 2012 r., nr
    ILPB4/423-18/12-2/DS.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 287 ze zm., dalej: „updop”) nie zawiera definicji przychodu podatkowego.
    Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1 przykładowych
    przysporzeń, zaliczanych do tej kategorii.
    W myśl art. 12 ust. 1 pkt 1 updop:
        Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane
        pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
    Literalna wykładnia powołanego przepisu prowadzi do wniosku, że do przychodów
    podatkowych zalicza się takie przychody, które w danym momencie są trwałe, definitywne
    i bezwarunkowe. Do przychodów podatkowych podatnik winien zaliczyć tylko takie
    przychody, które są mu należne. Nie będą to zatem jakiekolwiek przychody, lecz
    przychody, w stosunku do których podatnikowi przysługiwać będzie prawo do ich
    otrzymania i które stanowić będą jego trwałe przysporzenie majątkowe.
    Co do zasady więc, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej
    osoby prawnej decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w
    sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika lub zmniejsza jego
    zobowiązania w sposób trwały, a nie tymczasowy. Owa definitywność w zakresie środków
    pieniężnych definiowana powinna być przez pryzmat możliwości swobodnego nimi
    dysponowania. W ocenie organu przysporzenie w postaci otrzymania przez podatnika
    środków pieniężnych zostać może uznane za przychód w podatku dochodowym od osób
    prawnych, o ile łącznie zostaną spełnione poniższe warunki:
      - przysporzenie to ma charakter definitywny, powodujący w sposób trwały zwiększenie
        wartości aktywów podatnika lub też zmniejszenie wysokości jego zobowiązań oraz
      - podatnik może rozporządzać otrzymanymi środkami jak własnymi.
    Przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika, powiększająca jego
    aktywa, o ile nie została wyłączona z przychodów podatkowych, na podstawie art. 12 ust.
    4 updop.

    Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 6a updop, do przychodów nie zalicza się zwróconych innych
    wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów.
    Należy przy tym podkreślić, że cytowany przepis odnosi się wyłącznie do poniesionych i
    zwróconych podatnikowi wydatków niezaliczonych z mocy art. 16 tej ustawy do kosztów
    uzyskania przychodów. Aby dany wydatek mógł być zaliczony do kategorii „innych
    wydatków”, o których mowa w art. 12 ust. 4 pkt 6a updop, konieczne jest, by „wydatek ten
    nie został zaliczony do kosztów uzyskania przychodów” w rozumieniu przepisu art. 16
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz by wydatek został wcześniej
    przez podatnika poniesiony, a następnie zwrócony podatnikowi. Przy czym wydatek
    poniesiony powinien być odpowiednikiem wydatku zwróconego. Tak więc „wydatek
    zwrócony” to ten sam, a nie taki sam wydatek, który został poniesiony.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Spółka zawarła umowy leasingu
    operacyjnego, których przedmiotem są samochody osobowe wykorzystywane do celów
    mieszanych. W polisach ubezpieczeniowych dotyczących przedmiotu leasingu jako
    ubezpieczony wskazany jest Leasingodawca. W trakcie trwania jednej z zawartych umów
    leasingowych nastąpiła szkoda całkowita przedmiotu umowy. Leasingodawca otrzymał od
    ubezpieczyciela odszkodowanie oraz dokonał sprzedaży uszkodzonego samochodu i
    otrzymał z tego tytułu dodatkowe środki, które zostały zaliczone na poczet rozliczenia
    zobowiązań leasingowych Spółki wobec Leasingodawcy. Po rozliczeniu wartości kapitału
    pozostałego do spłaty z odszkodowaniem i kwotą ze sprzedaży samochodu, powstała
    nadwyżka na rzecz Spółki. Nie została ona jednak zwrócona na konto bankowe Spółki, lecz
    nadwyżka ta została rozliczona (skompensowana) przez Leasingodawcę z pozostałymi
    wymagalnymi ratami leasingowymi wynikającymi z pozostałych umów leasingowych.
    Państwa wątpliwości budzi kwestia, czy Spółka powinna rozpoznać jako przychód
    podatkowy nadwyżkę która nie została zwrócona na konto bankowe Spółki a rozliczona
    przez Finansującego z pozostałymi wymagalnymi ratami leasingowymi wynikającymi z
    pozostałych umów leasingowych.
    W pierwszej kolejności należy podkreślić, że kwota nadwyżki, o której mowa w opisie
    sprawy nie jest odszkodowaniem. Jak wynika z opisu sprawy odszkodowanie zostało
    wypłacone leasingodawcy. Natomiast powstała na rzecz Państwa Spółki nadwyżka, jest
    należnością, która wynikła z rozliczeń Państwa Spółki z leasingodawcą.
    Biorąc pod uwagę przedstawiony opis sprawy oraz obowiązujące przepisy prawa
    podatkowego, stwierdzić należy, że nadwyżka powstała na Państwa rzecz po rozliczeniu
    przez Finansującego wartości kapitału pozostałego do spłaty z odszkodowaniem i kwotą
    ze sprzedaży samochodu, w momencie zaliczenia jej na poczet wymagalnych rat
    leasingowych wynikających z pozostałych umów leasingowych, jako definitywne
    przysporzenie zmniejszające zobowiązania Spółki podlega zaliczeniu do przychodów
    podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.
    W sprawie nie znajdzie zastosowania art. 12 ust. 4 pkt 6a updop, bowiem nadwyżka, o
    której mowa w opisem sprawy nie może zostać uznana za zwrot wydatku niezaliczonego
    w koszty uzyskania przychodów, czyli pożytek, o którym w ww. przepisie.
    W związku z powyższym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1, zgodnie z którym
    powstała na rzecz Spółki nadwyżka, która została rozliczona przez Finansującego z
    pozostałymi wymagalnymi ratami leasingowymi wynikającymi z pozostałych umów
    leasingowych, jest prawidłowe.
    Przedmiotem Państwa wątpliwości jest również ustalenie, czy Spółka może zaliczyć do
    kosztów podatkowych wartość rat kapitałowych i innych opłat z tytułu leasingu
    rozliczonych przez Finansującego z nadwyżką, o której mowa w pytaniu nr 1.
    Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określają przepisy
    art. 15 i 16 updop.

    Zgodnie z art. 15 ust. 1 updop:
        Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
        przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
        źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Kosztami uzyskania przychodów są zatem wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, o ile pozostają w związku
    przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami lub służą zachowaniu bądź
    zabezpieczeniu źródła przychodów.
    Kosztami będą zarówno koszty uzyskania przychodu pozostające w bezpośrednim
    związku z uzyskiwanymi przychodami, jak i koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty
    bezpośrednio związane z przychodami (pozostające w związku pośrednim) – jeżeli
    zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu osiągnięcia
    przychodów, nawet wówczas, gdy z obiektywnych powodów przychód nie został
    osiągnięty.
    Zatem, do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty,
    zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały
    prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za
    niestanowiące kosztów uzyskania przychodów. Podatnik, zaliczając dany wydatek do
    kosztów uzyskania przychodów, winien wykazać jego związek z prowadzoną działalnością
    gospodarczą oraz to, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na wielkość
    osiągniętego przychodu lub że wydatek ten jest związany z konkretnym przedsięwzięciem
    gospodarczym.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
      - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
      - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
      - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
      - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła
        przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
      - został właściwie udokumentowany,
      - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 updop nie
        uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków
    enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 updop, mogą stanowić koszt
    uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi
    przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła
    przychodów.
    Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z
    prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, że
    jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Zatem, to podatnik zobowiązany jest
    wykazać, że wydatki pozostają w związku, o jakim mowa w art. 15 ust. 1 updop z
    prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Wydatki te nie mogą znajdować się w
    katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów zawartym w art. 16
    ust. 1 updop.
    Należy jednocześnie zaznaczyć, że stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 49a updop:

        Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów dotyczących samochodu
        osobowego opłat wynikających z umowy leasingu, o której mowa w art. 17a pkt 1,
        umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, z wyjątkiem
        opłat z tytułu składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, w wysokości
        przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000 zł
        pozostaje do wartości samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.
    Jak już wskazano, z uwagi na treść art. 15 ust. 1 updop, dla celów podatkowych za koszty
    uzyskania przychodów uznawane są wydatki poniesione przez podatnika, co oznacza, że
    w ostatecznym rozrachunku muszą zostać pokryte z zasobów majątkowych podatnika.
    Natomiast nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały
    poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik.
    W tym miejscu należy zauważyć, że jedną z form regulowania rozrachunków pomiędzy
    kontrahentami jest kompensata należności ze zobowiązaniami - zwana także potrąceniem
    wierzytelności.
    Zgodnie z art. 498 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 1071 ze zm.):
        § 1. Gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami,
        każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony,
        jeżeli przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości
        oznaczone tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być
        dochodzone przed sądem lub przed innym organem państwowym.
        § 2. Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości
        wierzytelności niższej.
    W wyniku potrącenia, o którym mowa w art. 498 Kodeksu cywilnego, wzajemne
    zobowiązania dłużników ulegają umorzeniu tak, jakby dłużnicy spełnili świadczenia.
    Wprawdzie przez potrącenie strony nie otrzymują efektywnie należnych im świadczeń, ale
    wskutek zaliczenia wierzytelności jednej z nich na poczet wierzytelności drugiej każda ze
    stron zostaje zwolniona ze swego długu, co pozwala uznać ich długi za spłacone.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości wskazać należy, że skoro nadwyżka powstała na
    rzecz Państwa Spółki po rozliczeniu umowy leasingu samochodu, który uległ całkowitej
    szkodzie, stanowi definitywne przysporzenie Spółki i ta nadwyżka została rozliczona
    (skompensowana) przez Finansującego z pozostałymi wymagalnymi ratami leasingowymi
    wynikającymi z pozostałych umów leasingowych, to należy uznać, że wydatki te zostały
    poniesione z zasobów majątkowych Państwa Spółki i na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy (z
    uwzględnieniem art. 16 ust. 1 pkt 49a updop) mogą stanowić koszty uzyskania
    przychodów.
    W związku z powyższym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2, zgodnie z którym
    Spółka może zaliczyć do kosztów podatkowych wartość rat kapitałowych i innych opłat z
    tytułu leasingu rozliczonych przez Finansującego z nadwyżką, o której mowa w pytaniu nr
    1 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych oraz wyroków
    sądów administracyjnych stwierdzić należy, że zostały one wydane w indywidualnych
    sprawach innych podmiotów i nie wiążą organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie

    ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny
        lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest
        elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
        decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
        praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.