Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB3/423-870/09-4/AG
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2010-02-11
Teza: Czy odsetki płatne przez Spółkę jako uczestnika struktury cash—poolingu podlegają ograniczeniom wynikającej z przepisów o niedostatecznej kapitalizacji, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 60 i 61 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (j.t. Dz. U. z 2000 t. Nr 54 Poz. 654 z późn. zm.)?
Słowa kluczowe: cash pooling; kapitalizacja-niedostateczna kapitalizacja; odsetki; umowa
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 09.11.2009 r. (data wpływu 13.11.2009 r.), uzupełnionym na wezwanie nr IPPB3/423-870/09-2/AG z dnia 15.01.2010r. pismem z dnia 25.01.2010r. (data stempla pocztowego 25.01.2010r., data wpływu 27.01.2010r.) - w sprawie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych odnośnie konsekwencji zawarcia umowy cash poolingu (pytanie oznaczone nr 1) - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 13.11.2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych odnośnie konsekwencji zawarcia umowy cash poolingu.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Sp. z o. o. \[dalej: Spółka lub Wnioskodawca\] zawarła z B. Oddział w Polsce \[dalej: B\] oraz B Oddział w Niemczech \[dalej: B. Frankfurt\] Umowę o Centralizacji Środków Pieniężnych dla Jednego Podmiotu \[dalej: Umowa\].

Spółka zamierzała bowiem wprowadzić procedurę centralizacji swoich sald w celu optymalnego zarządzania własnymi środkami pieniężnymi.

Wynika to z faktu, iż Spółka przystąpiła do B. zawartej przez A. z siedzibą w Niemczech (bezpośredniego udziałowca Spółki) i B. S.A. z siedzibą w Paryżu \[dalej: BNP Paribas Paryż\]. Przedmiotowa umowa reguluje zasady dokonywania konsolidacji środków finansowych z rachunków Spółki, A. i pozostałych uczestników założonej struktury (usługa cash-poolingu, struktura cash-poolingu).

A. jest posiadaczem. konta na którym dochodzi do centralizacji ujemnych i dodatnich sald na rachunkach bankowych wszystkich uczestników struktury.B. i B. Frankfurt pomagają Spółce we wdrożeniu od strony technicznej w/w przedsięwzięcia centralizacji środków pieniężnych i rejestracji Spółki w Usłudze Centralizacji Środków Pieniężnych. Z perspektywy Spółki przedmiotowa centralizacja odbywać się będzie poprzez rachunki otwarte w B.i B. Frankfurt.

W celu wprowadzenia procedury centralizacji sald na rzecz Spółki otwarte zostały dwa bankowe rachunki bieżące — Rachunek Główny i Subkonto. Konta te uczestniczą w zautomatyzowanej koncentracji środków pieniężnych w tej samej walucie. Rachunek Główny stanowi rachunek bieżący Spółki w banku B. Frankfurt, z którego środki pieniężne są przelewane z lub na Subkonto. Z kolei Subkonto to rachunek bieżący Spółki otwarty w banku B., z którego saldo jest regularnie przelewane na Rachunek Główny lub który jest kredytowany środkami z Rachunku Głównego, jeżeli istnieje potrzeba pokrycia debetu.

Ustalone na koniec danego dnia roboczego saldo, odzwierciedlające operacje zarejestrowane na rachunku B. (tj. na Subkoncie), jest „wyrównywane” z Rachunkiem Głównym. Wyrównanie polega na automatycznym przelewaniu środków pieniężnych z lub na Subkonto poprzez obciążanie lub kredytowanie Subkonta w tej samej walucie. Wyrównywanie przeprowadzane jest zgodnie z następującymi zasadami:

*   przelewy pomiędzy Subkontem a Rachunkiem Głównym dokonywane są zawsze w tej samej walucie na koniec każdego dnia roboczego,
*   przelew z Subkonta na Rachunek Główny ma miejsce zawsze w przypadku salda dodatniego na Subkoncie,
*   przelew z Rachunku Głównego na Subkonto ma miejsce zawsze w przypadku wystąpienia kwoty koniecznej do pokrycia salda ujemnego na koniec każdego dnia roboczego.

W związku z powyższym, Spółka zleciła B. dokonywanie przelewów wszelkich sald z Subkonta na Rachunek Główny w B. Frankfurt, zgodnie z zasadami i warunkami zawartymi w Umowie. Jednocześnie Spółka zleciła B. Frankfurt pokrywanie debetu na Subkoncie w B. przelewami z Rachunku Głównego.

W zawartej Umowie, Spółka, B. i B. Frankfurt uzgodniły, że Rachunek Główny będzie mieć zawsze saldo dodatnie lub w zakresie limitu dozwolonego przekroczenia stanu konta, który może być ustanowiony przez B. Frankfurt na mocy odrębnej umowy.

Saldo na Rachunku Głównym Spółki jest jednocześnie konsolidowane z saldami rachunków pozostałych uczestników struktury na rachunku posiadanym przez A. w B. Paryż. Konsekwentnie, w sytuacji gdy na koniec danego dnia na Rachunku Głównym Spółki wykazywane byłoby saldo dodatnie, środki z tego rachunku transferowane są na rachunek w B. Paryż. Z kolei, gdy na koniec danego dnia na Rachunku Głównym Spółki powstanie saldo ujemne, saldo to jest wyrównywane środkami z rachunku , należącego do A.

Po zakończeniu danego miesiąca (okres rozliczeniowy dla odsetek) Spółka otrzyma zestawienie przepływów pieniężnych dokonanych na jej rachunkach oraz zestawienie należnych odsetek A. odsetek, wynikających z transferów pieniężnych w ramach struktury cash-poolingu.

W odpowiedzi na wezwanie nr IPPB3/423-870/09-2/AG z dnia 15.01.2010r. w piśmie z dnia 25.01.2010r. Spółka wyjaśniła, że Spółka A. z siedzibą w Niemczech jest posiadaczem w B. Paryż, konta na którym dochodzi do centralizacji ujemnych i dodatnich sald na rachunkach bankowych wszystkich uczestników struktury. A. pełni zatem funkcję podmiotu zarządzającego w ramach struktury cashpoolingu, zapewniając dla wszystkich uczestników systemu środki finansowe na pokrycie sald ujemnych, a w przypadku wystąpienia sald dodatnich na rachunkach uczestników to na jej rachunek trafiają środki finansowe. Tym samym A. świadczy usługę zarządzania płynnością na rzecz uczestników cash poolingu. Natomiast jakiekolwiek płatności realizowane w ramach umowy o zarządzanie płynnością finansową pomiędzy uczestnikami systemu będą następować za pośrednictwem B. Paryż.

Jednocześnie wyjaśniono, że A. z siedzibą w Niemczech posiada bezpośrednio ponad 25% udziałów A. Poland Spółka z o. o.

W związku z powyższym Spółka zadała następujące pytanie (oznaczone numerem 1):

Czy odsetki płatne przez Spółkę jako uczestnika struktury cash—poolingu podlegają ograniczeniom wynikającej z przepisów o niedostatecznej kapitalizacji, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 60 i 61 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (j.t. Dz. U. z 2000 t. Nr 54 Poz. 654 z późn. zm.)?

Stanowisko wnioskodawcy.

Nie ma podstaw do zastosowania ograniczeń wynikających z przepisów dotyczących niedostatecznej kapitalizacji do odsetek płaconych przez Wnioskodawcę w tamach opisanej struktury cash-poolingu.

Umowa cash-poolingu stanowi formę zarządzania finansami stosowaną przez podmioty należące do jednej grupy kapitałowej (holdingu) lub podmioty powiązane ekonomicznie w inny sposób. Istotą tej umowy jest koncentrowanie środków z jednostkowych rachunków (sald) poszczególnych podmiotów ( rachunki uczestników) na wspólnym rachunku grupy (rachunek główny) i zarządzaniu zgromadzoną w ten sposób kwotą przy wykorzystaniu korzyści skali. Jako podstawową cechę struktury cash—poolingu należy wskazać możliwość koncentracji środków kilku podmiotów oraz kompensowania przejściowych nadwyżek wykazywanych przez poszczególne podmioty z przejściowymi niedoborami zaistniałymi u innych podmiotów. Dzięki takiej konstrukcji następuje minimalizowanie kosztów kredytowania działalności podmiotów z grupy.

Zgodnie z art. 16 ust. 60 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (j. t. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654, ze zm.), do kosztów uzyskania przychodów nie zalicza się „odsetek od pożyczek (kredytów udzielonych spółce przez jej udziałowca (akcjonariusza) posiadającego nie mniej niż 25% udziałów (akcji) tej spółki albo udziałowców (akcjonariuszy) posiadających łącznie nie mniej niż 25% udziałów (akcji) tej spółki jeżeli wartość zadłużenia spółki wobec udziałowców (akcjonariuszy) tej spółki posiadających co najmniej 25% udziałów (akcji) i wobec innych podmiotów posiadających co najmniej 25% udziałów w kapitale takiego udziałowca (akcjonariusza) osiągnie łącznie trzykrotność wartości kapitału zakładowego spółki - w części, w jakiej pożyczka (kredyt) przekracza tę wartość zadłużenia, określoną na dzień zapłaty odsetek; przepisy te stosuje się odpowiednio do spółdzielni, członków spółdzielni oraz funduszu udziałowego takiej spółdzielni”.

Z kolei w myśl art. 16 ust. 61 ww. ustawy do kosztów uzyskania przychodów nie zalicza się „odsetek od pożyczek (kredytów) udzielonych przez spółkę innej spółce, jeżeli w obu tych podmiotach ten sam udziałowiec (akcjonariusz) posiada nie mniej niż po 25% udziałów (akcji), a wartość zadłużenia spółki otrzymującej pożyczkę (kredyt) wobec udziałowców (akcjonariuszy) tej spółki posiadających co najmniej 25% jej udziałów (akcji) i wobec innych podmiotów posiadających co najmniej 25% udziałów w kapitale tych udziałowców (akcjonariuszy) oraz wobec spółki udzielającej pożyczki (kredytu) osiągnie łącznie trzykrotność wartości kapitału zakładowego spółki - w części, w jakiej pożyczka (kredyt) przekracza tę wartość zadłużenia, określoną na dzień zapłaty odsetek; przepisy te stosuje się odpowiednio do spółdzielni, członków spółdzielni oraz funduszu udziałowego takiej spółdzielni.”

Jednocześnie na podstawie art. 16 ust 7b ustawy „przez pożyczkę, o której mowa w ust. 1 pkt 60 i 61 oraz w ust. 7, rozumie się każdą umowę, w której dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy; przez pożyczkę tę rozumie się także emisję papierów wartościowych o charakterze dłużnym, depozyt nieprawidłowy lub lokatę”. Zatem ustawodawca jednoznacznie wskazuje co należy rozumieć pod pojęciem pożyczki dla celów niedostatecznej kapitalizacji.

W opinii Spółki, podmioty, które będą uczestniczyć w umowie zarządzania płynnością finansową (w tym Spółka) nie będą zawierać ze sobą umów pożyczek, o których mowa w art. 16 ust. 7b ustawy.

W konsekwencji w analizowanym przypadku nie mogą znaleźć zastosowania przepisy art. 16 ust. 1 pkt 60 oraz 61 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wskazujące na ograniczenie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odsetek w związku z udzieleniem pożyczki przez udziałowca.

Należy wskazać, że transakcja opisana w stanie faktycznym nie wyczerpuje istotnych znamion pożyczki określonych w definicji zawartej we wspomnianym art. 16 ust. 7b ustawy. Żadna ze stron struktury nie zobowiązuje się bowiem do przeniesienia na własność drugiej strony określonej ilości pieniędzy oraz żadna ze stron nie zobowiązuje się do ich zwrotu. Podmioty biorące udział w strukturze wyrażają jedynie gotowość udostępniania środków finansowych innym podmiotom.

Wszystkie płatności w ramach umowy o zarządzanie płynnością finansową które będą dokonywane przez uczestników systemu zarządzania płynnością finansową (w tym przez Spółkę i na rzecz Spółki) będą następować za pośrednictwem B. Paryż. W konsekwencji jedynie ten bank będzie w stanie wskazać, iż transfer środków pieniężnych w obrębie grupy rachunków jest konieczny oraz określić wysokość transferowanych środków pieniężnych, konieczną do zoptymalizowania wysokości płaconych przez grupę kapitałową odsetek. Bank będzie realizował każdą operację w ramach struktury cash-poolingu i to bank będzie dokonywać rozdysponowania środków pieniężnych w obrębie całej struktury pomiędzy poszczególnych uczestników systemu zarządzania płynnością finansową w sytuacjach zaistnienia nadwyżek lub niedoborów na rachunkach poszczególnych uczestników systemu.

Tak więc, przed dokonaniem każdorazowego transferu środków pieniężnych przez bank nie będzie wymagana zgoda posiadacza rachunku z dodatnim saldem (np. Spółki, o ile na jej rachunku wystąpi dodatnie saldo) na przelanie ściśle określonej ilości środków pieniężnych na rachunek agenta.

W konsekwencji, w opinii Spółki, w tamach usługi zarządzania płynnością finansową nie będzie można w ogóle mówić o „pożyczkach (kredytach) udzielonych spółce przez jej udziałowca (akcjonariusza)”.

Dodatkowo, Spółka pragnie wskazać, iż podstawą kalkulowania odsetek dla celów rozliczenia odsetek z tytułu wszystkich operacji przeprowadzonych przez bank w odniesieniu do uczestników systemu zarządzania płynnością finansową będzie wysokość ujemnego lub dodatniego salda posiadacza rachunku wykazywana w stosunku do banku, udzielającego debetu lub przyjmującego środki pieniężne. W konsekwencji w systemie zarządzania płynnością finansową brak będzie płatności stanowiących płatności odsetkowe, o których mowa w przepisach dotyczących niedostatecznej kapitalizacji. Zatem odsetki płacone przez Spółkę w tamach struktury cashpoolingu stanowić będą w całości koszty uzyskania przychodu z chwilą zapłaty lub ich kapitalizacji.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego, w zakresie pytania oznaczonego numerem 1, uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej w tym zakresie oceny stanowiska wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.