Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP2/443-1020/14-2/AK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2014-12-12
Teza: podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków bieżących oraz inwestycyjnych związanych z dzierżawą lokali użytkowych.
Słowa kluczowe: dzierżawa; inwestycje-wydatki inwestycyjne; lokal-lokal użytkowy; odliczenia-prawo do odliczenia; podatek-podatek od towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z 11 września 2014 r. (data wpływu 16 września 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków bieżących oraz inwestycyjnych związanych z dzierżawą lokali użytkowych – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 16 września 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków bieżących oraz inwestycyjnych związanych z dzierżawą lokali użytkowych.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe.

Gmina jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: VAT).

Gmina jest właścicielem lokali użytkowych znajdujących się w budynkach komunalnych położonych na terenie Gminy (dalej: lokale użytkowe). Gmina dzierżawi przedmiotowe lokale na rzecz podmiotów zewnętrznych. Pobierane opłaty z tytułu czynszu dzierżawnego Gmina wykazuje je w rejestrach sprzedaży i deklaracjach VAT oraz rozlicza z tego tytułu podatek należny. Pobrany czynsz stanowi dochód własny Gminy.

Zarządzenia Burmistrza w sprawie ustalenia stawek czynszu za powierzchnie użytkowe lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy oraz czynników podwyższających lub obniżających ich wartość użytkową wymieniają, ze względu na przeznaczenie lokali - lokale ogólnospożywcze ze sprzedażą alkoholu, ogólnospożywcze bez sprzedaży alkoholu, handlowo-przemysłowe, usługowe, produkcyjne, hurtownie, magazyny, banki, kantory, kawiarnie, restauracje, oświatowe, kulturalne, sportowe oraz organizacje społeczne.

W latach 2010-2013 Gmina zleciła obsługę obowiązków związanych z działalnością w zakresie dzierżawy lokali użytkowanych Zakładowi Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej (dalej: ZGKiM), a od 2014 r. Zakładowi Usług Komunalnych (dalej: ZUK), tj. spółce komunalnej Gminy powstałej z dniem 1 stycznia 2014 r. w wyniku przekształcenia ZGKiM (ZGKiM i ZUK zwane są łącznie dalej jako: Zarządca), na podstawie zawartych umów o zarządzanie m.in. tą działalnością Gminy.

Zgodnie z ustaleniami stron umów o administrowanie, podejmowane przez Zarządcę czynności w zakresie gospodarowania nieruchomościami, w tym lokalami użytkowymi są wykonywane w imieniu i na rzecz Gminy. Tym samym, Zarządca zajmuje się naliczaniem czynszów, wystawianiem faktur za dzierżawę lokali użytkowych, na których jako sprzedawca wskazana jest Gmina, pobieraniem czynszów i bieżącą obsługą przedmiotowej działalności, wykonując te wszystkie czynności w imieniu na rzecz Gminy.

Z tytułu wykonywania powyższych obowiązków administracyjnych Zarządca otrzymuje wynagrodzenie, które dokumentuje wystawianymi na rzecz Gminy fakturami VAT, na których wykazywane są kwoty podatku VAT naliczonego.

Ponadto, Zarządca jest również zobowiązany do pokrycia we własnym zakresie wybranych kosztów związanych z utrzymaniem lokali użytkowych, zarówno o charakterze inwestycyjnym, jak i eksploatacyjnym, tj. w szczególności kosztów konserwacji, remontów, modernizacji, termomodernizacji. Wydatki związane z dzierżawą lokali użytkowych (dalej: wydatki bieżące) obejmują nabycie towarów i usług, środków czystości, niezbędnych usług remontowych (innych niż usługi modernizacyjne), wyposażenia lokali. Następnie Zarządca obciąża Gminę z tytułu ponoszenia wybranych kosztów, wystawiając z tego tytułu faktury VAT na rzecz Gminy.

Gmina ponosi i będzie ponosiła również w przyszłości we własnym zakresie wybrane wydatki inwestycyjne oraz bieżące związane z przedmiotowymi nieruchomościami. Gmina otrzyma i będzie otrzymywać z tego tytułu faktury VAT z wykazanymi kwotami VAT naliczonego.

W drodze niniejszego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Gmina pragnie potwierdzić prawo do odliczenia VAT od wydatków inwestycyjnych i bieżących związanych z dzierżawą lokali użytkowych.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy Gmina ma prawo do pełnego odliczenia podatku VAT naliczonego z faktur dokumentujących wydatki inwestycyjne i bieżące Gminy związane z dzierżawą lokali użytkowych, w tym z faktur wystawianych przez Zarządcę?

Zdaniem Wnioskodawcy, Gmina ma prawo do pełnego odliczenia podatku VAT naliczonego z faktur dokumentujących wydatki inwestycyjne i bieżące Gminy związane z dzierżawą lokali użytkowych, w tym z faktur wystawianych przez Zarządcę.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z pewnymi zastrzeżeniami, które nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie.

Z treści wskazanej powyżej regulacji wynika zatem, że prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego przysługuje przy łącznym spełnieniu dwóch przesłanek, tj.:

*   nabywcą towarów i usług jest podatnik VAT oraz
*   nabywane towary/usługi są wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności opodatkowanych VAT.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Stosowanie natomiast do treści art. 15 ust. 6 ww. ustawy nie uznaje się za podatników organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Gmina jest wyposażona w osobowość prawną oraz w określonym zakresie wykonuje samodzielnie działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w związku z czym należy uznać, iż w określonych sytuacjach spełnia zawartą w tym przepisie definicję podatnika VAT. W szczególności, w zakresie czynności cywilnoprawnych dokonywanych przez Gminę, nawet, gdy dotyczą one zadań własnych, Gmina jest podatnikiem VAT.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT opodatkowaniu VAT podlegają m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Na podstawie art. 7 ust. 1 przedmiotowej ustawy przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Z kolei zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów.

Z wyżej przytoczonych przepisów wynika, iż na gruncie przepisów ustawy o VAT, opodatkowaniu podlega dostawa towarów lub świadczenie usług, wyłącznie wówczas, gdy mają one charakter odpłatny (z pewnymi wyjątkami dotyczącymi nieodpłatnych świadczeń zrównanych z czynnościami świadczonymi odpłatnie, które nie mają zdaniem Gminy zastosowania w przedmiotowej sprawie).

Gmina świadcząc usługi dzierżawy przedmiotowych lokali użytkowych wykonuje odpłatnie działania w ramach obszaru cywilnoprawnego, tym samym powinny one zostać uznane za czynności opodatkowane VAT. Jako że w ramach zawartych umów nie dochodzi do dostawy towarów – lokali – na rzecz najemców, przedmiotowe świadczenie winno być uznane za świadczenie usług.

Powyższe stanowisko znajduje również potwierdzenie w interpretacji indywidualnej Ministra Finansów z dnia 16 czerwca 2014 r. sygn. ILPP2/443-325/14-2/MN, w której Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu stwierdził że „na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług czynność udostępnienia za wynagrodzeniem lokalu użytkowego, na podstawie umowy cywilnoprawnej zawartej pomiędzy Gminą i najemcą – wpisuje się w definicję usługi zawartą w art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług i na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.”

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że Gmina spełniła dwie przesłanki dające jej prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. Po pierwsze Gmina działa w zakresie tych czynności w roli podatnika VAT i ponosi wydatki związane z działalnością opodatkowaną VAT.

Za bezsporny należy uznać przy tym fakt, że ponoszenie wydatków bieżących i inwestycyjnych na lokale użytkowe jest konieczne i bezpośrednio związane z dzierżawą lokali użytkowych na rzecz dzierżawców. Gdyby bowiem Gmina nie poniosła tych wydatków w przedmiotowych obiektach, świadczenie podlegających opodatkowaniu VAT usług dzierżawy nie byłoby w ogóle możliwe lub mogłoby być utrudnione z uwagi na brak zainteresowania dzierżawą tych powierzchni użytkowych.

Ponadto, gdyby Gmina w przyszłości nie ponosiła wydatków inwestycyjnych na lokale użytkowe, obiekty te ulegałyby sukcesywnemu zniszczeniu i tym samym osoby trzecie nie byłaby zainteresowana kontynuacją dzierżawy przedmiotowych lokali użytkowych.

Stanowisko Gminy w tym zakresie potwierdził Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji indywidualnej z 16 czerwca 2014 r., sygn. ILPP2/443-325/14-2/MN, w której stwierdził, że „Gminie przysługuje/przysługiwać będzie prawo do pełnego odliczenia VAT naliczonego od wydatków bieżących oraz inwestycyjnych poniesionych na modernizację lokali użytkowych, których odpłatne udostępnienie przez Gminę na rzecz najemców (na podstawie umowy najmu), stanowi/będzie stanowić czynność opodatkowaną podatkiem VAT, z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z art. 88 ustawy”.

Reasumując, Zdaniem Gminy w analizowanej sytuacji Gmina ma prawo do pełnego odliczenia podatku VAT naliczonego z faktur VAT dokumentujących wydatki inwestycyjne i bieżące związane z dzierżawą lokali użytkowych, w tym z faktur wystawianych przez Zarządcę.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy:

*   zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia,
*   zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.