Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IP-PB3-423-820/08-2/KB
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2008-09-12
Teza: Czy w sytuacji gdy Spółka nie odliczy podatku VAT naliczonego za usługi marketingowe będzie mogła uznać ten podatek za koszt uzyskania przychodów w świetle art. 16 ust. 1 pkt 46 lit.a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; odliczenia; podatek-podatek od towarów i usług; usługi-usługi marketingowe
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 18 czerwca 2008r. (data wpływu 23 czerwca 2008r.) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie kosztów uzyskania przychodów - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 23 czerwca 2008r. wpłynął wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie uznania podatku od towarów i usług za koszt uzyskania przychodów.

W przedmiotowym wniosku został przestawiony następujący stan faktyczny:

Spółka prowadzi działalność gospodarczą polegającą na produkcji oraz sprzedaży mięsa, przetworów i innych wyrobów. Dostawa wyrobów i towarów dokonywana jest m.in. do obcych sieci detalicznych i handlowych. Z dwoma kontrahentami Spółka podpisała umowy o świadczenie usług marketingowych, które polegają na podejmowaniu działań mających na celu zwiększenie sprzedaży. Zgodnie z tymi umowami kontrahenci starają się sprzedać jak najwięcej i naliczają wynagrodzenie (tzw. premię od obrotów), które jest uzależnione od wielkości obrotu z danym kontrahentem i liczone jest jako procent od obrotu w danym okresie rozliczeniowym (miesiąc, kwartał, półrocze lub rok). Ma to na celu zachęcenie kontrahentów do zwiększenia zakupów towarów Spółki, a tym samym zwiększa obroty Spółki. Dla dokumentowania tego wynagrodzenia (premii od obrotu) są wystawiane faktury VAT lub noty księgowe. Wynagrodzenie to nie dotyczy konkretnej transakcji, lecz transakcji zawartych w danym okresie rozliczeniowym i jest związane z działalnością opodatkowaną Spółki.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy w sytuacji gdy Spółka nie odliczy podatku VAT naliczonego za usługi marketingowe będzie mogła uznać ten podatek za koszt uzyskania przychodów w świetle art. 16 ust. 1 pkt 46 lit.a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?

Zdaniem wnioskodawcy nieodliczony podatek VAT, w świetle art. 16 ust. 1 pkt 1 lit.a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, stanowi koszt uzyskania przychodów.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe z zastrzeżeniem, o którym mowa poniżej.

Cechą charakterystyczną podatku od towarów i usług jest to, że co do zasady, pozostaje on neutralny dla przedsiębiorcy, także w zakresie podatku dochodowego. Oznacza to, że podatek ten z reguły nie stanowi ani przychodu ani kosztu uzyskania przychodu. Dotyczy to zarówno podatku należnego, jak i naliczonego.

Co do zasady przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, uniemożliwiają zaliczanie do kosztów uzyskania przychodów naliczonego podatku od towarów i usług. Wyjątek od tej zasady stanowi regulacja zawarta w art. 16 ust. 1 pkt 46 lit.a) tiret drugi ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2000r., Nr 54, poz. 654 z późn. zm. ). Zgodnie z tym przepisem, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów podatku od towarów i usług, z tym że jest kosztem uzyskania przychodów jest podatek naliczony w tej części, w której zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług, podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług – jeżeli naliczony podatek od towarów i usług nie powiększa wartości środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej. Z literalnego brzmienia przepisu wynika, iż podatek naliczony stanowi koszt uzyskania przychodu, jeżeli nie może zostać odliczony od podatku należnego lub zwrócony.

Należy zauważyć, iż dla podatnika podatku od towarów i usług podatek naliczony, uiszczony z tytułu nabycia towarów i usług podlega odliczeniu od podatku należnego związanego z dokonywanymi przez niego dostawami towarów i świadczeniem usług, pobieranego od ich nabywców. Prawo obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przysługuje podatnikowi podatku od towarów i usług, jeśli nabywane przez niego towary i usługi wykorzystywane są do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Jeżeli służą one czynnościom zwolnionym z podatku VAT lub w ogóle nie podlegają temu podatkowi, prawo do odliczenia podatku naliczonego od ich nabycia nie przysługuje. Ustawa o podatku od towarów i usług przewiduje wyjątki, enumeratywnie wymienione w art. 88, gdy podatnik pomimo wypełnienia generalnej zasady tj. nabywania przez niego towarów i usług wykorzystywanych następnie do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT, jest pozbawiony prawa obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony. Ograniczenie w tym zakresie dotyczy m. in. nabycia towarów i usług, w sytuacji gdy wydatki na ich nabycie nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, iż w sytuacji gdy Spółce nie będzie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku VAT, a ponadto podatek ten nie powiększa wartości środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, wówczas podatek ten będzie mógł stanowić koszt uzyskania przychodów, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 46 lit.a) ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W sytuacji odwrotnej, a więc gdy Spółce będzie przysługiwało prawo odliczenia podatku VAT za usługi marketingowe, wówczas podatek ten nie będzie mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskana przychodów na podstawie powyższego przepisu. Przepis art.16 ust.1 pkt 48 lit.a tiret drugie posługuje się zwrotem „nieprzysługuje obniżenie kwoty (…) podatku od towarów i usług”. W związku z tym nie można uznać, że nieskorzystanie z prawa do obniżenia podatku jest równoznaczne z nieprzysługiwaniem prawa do obniżenia podatku. Podatnik nie ma swobodnego wyboru między odliczeniem VAT, a zaliczeniem go do kosztów podatkowych.

W niniejszej sprawie podkreślić należy iż w sytuacji, w której Podatnik otrzymuje faktury VAT nie dające prawa do obniżenia podatku należnego o naliczony z powodów wymienionych w przepisie art. 88 ust.3a pkt. 2) ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług /Dz.U nr 54, poz.535 ze zmianami/ - stanowiący o tym, iż nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego faktury w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona z podatku, co do zasady winien zrewidować współpracę z kontrahentem w ten sposób, by transakcje nie podlegające opodatkowaniu VAT były należycie dokumentowane.

Interpretacja dotyczy przedstawionego stanu faktycznego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.