Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.492.2025.2.AS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-10
Teza: Skutki podatkowe w związku z odstąpieniem od umowy
sprzedaży nieruchomości.
Słowa kluczowe: korekta-korekta przychodu
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
odstąpienie-odstąpienie od umowy
przychód-powstanie przychodu
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Korekta przychodu
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 3j

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 1 października 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w
    zakresie skutków podatkowych w związku z odstąpieniem od umowy sprzedaży
    nieruchomości.
    Treść wniosku jest następująca.
    Opis stanu faktycznego

    A. sp. z o.o. z siedzibą w (...) jest podatnikiem podlegającym nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Spółka 26 czerwca 2025 r. sprzedała B.B.,
    obywatelowi Niemiec, zamieszkałemu w (...) (Niemcy) nieruchomość gruntową
    zabudowaną (...) (działka 1) oraz udział 1/11 w działce gruntowej (działka 2) stanowiącej
    drogę wewnętrzną (...).
    Cena za działkę 1 została ustalona na X EURO, w tym 8% VAT, a za udział w działce 2 - X
    EURO, w tym 23% VAT.
    W związku z tą transakcją spółka wystawiła 26 czerwca 2025 r. fakturę VAT dokumentującą
    sprzedaż tych nieruchomości. Data dostawy/wykonania usługi - 26 czerwca 2025 r.
    Spółka zobowiązała się wydać nieruchomość w posiadanie nabywcy w terminie 7 dni od
    dnia zapłaty ceny, nie później niż w terminie do 7 lipca 2025 r. Strony postanowiły, że w
    razie niewykonania przez kupującego obowiązku zapłaty ceny w ww. terminie sprzedający
    może wstrzymać się z wykonaniem obowiązku wydania nieruchomości do dnia zapłaty
    całej ceny.
    Nabywca zobowiązał się do uiszczenia umówionej ceny do 30 czerwca 2025 r., czego do
    dnia dzisiejszego nie uczynił.
    W związku z brakiem zapłaty umówionej ceny Spółka nigdy nie wydała nabywcy w
    posiadanie przedmiotowych nieruchomości. W związku z bezskutecznym upływem,
    wyznaczonego nabywcy dodatkowego terminu zapłaty ceny nabycia ww. nieruchomości
    Spółka działając na podstawie art. 491 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks
    cywilny (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.) 24 lipca 2025 r. odstąpiła od wskazanej wyżej
    umowy oraz wezwała kupującego do stawiennictwa w Kancelarii Notarialnej, celem
    zwrotnego przeniesienia własności opisanej wyżej nieruchomości na Spółkę A. Sp. z o.o., z
    jednoczesnym pouczeniem, że brak stawiennictwa spowoduje dokonanie wskazanej
    czynności w imieniu nabywcy przez ustanowionego wcześniej pełnomocnika.
    24 lipca 2025 r. Spółka wystawiła fakturę VAT dokumentującą odstąpienie od sprzedaży z
    uwagi na brak zapłaty - faktura korekta (...)/1/2025.
    Kwoty korekty:
    netto: - X EURO, VAT 8%: - X zł, brutto: - X EURO oraz
    netto: - X EURO, VAT 23%: - X zł, brutto: - X EURO.
    Data dostawy/wykonania usługi - 26 czerwca 2025 r.
    28 lipca 2025 r. w związku z odstąpieniem od umowy sprzedaży nabywca nieruchomości,
    działając przez ustanowionego wcześniej pełnomocnika, aktem notarialnym przeniósł
    powrotnie na rzecz A. sp. z o.o. z siedzibą w (...) prawo własności nieruchomości
    stanowiącej działkę 1 oraz udział wynoszący 1/11 części w prawie własności
    nieruchomości stanowiącej działkę 2. Spółka prawo własności ww. nieruchomości przyjęła.
    Wnioskodawca jest podatnikiem podatku od towarów i usługi. Podatek VAT rozliczany jest
    kwartalnie.
    Spółka jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych i rozlicza podatek
    według stawki 9% kwartalnie.
    Pytania:
    1. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym podatek VAT w
      kwocie - X zł z faktury (...)/1/2025 z dnia 24 lipca 2025 r. powinien być ujęty w rejestrze
      sprzedaży VAT za miesiąc czerwiec 2025 r. oraz w pliku jpk_v7K za II kwartał 2025 r.?
    2. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym korekta sprzedaży w
      kwocie - X EURO z faktury (...)/1/2025 z dnia 24 lipca 2025 r. powinna być ujęta w
      księgach rachunkowych spółki w miesiącu czerwcu 2025 r., a tym samym
      uwzględniona przy obliczaniu zaliczki na podatek dochodowy CIT za II kwartał 2025 r.?

    Niniejsza interpretacja dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych i stanowi
    rozstrzygnięcie w zakresie pytania sformułowanego jako drugie. W zakresie podatku od
    towarów i usług (pytanie sformułowane jako pierwsze) zostanie wydane odrębne
    rozstrzygnięcie.
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Spółki korekta przychodu z ww. faktury VAT powinna być wykazana w księgach
    za II kwartał 2025 r. Wnioskodawca, w nawiązaniu do skorzystania z uprawnień z art. 491 §
    1 Kodeksu cywilnego, ma prawo do skorygowania faktury VAT poprzez wystawienie
    faktury korygującej. Korekta ta powinna skutkować obniżeniem podstawy opodatkowania
    do zera, odzwierciedlając rzeczywisty brak skutecznej sprzedaży.
    Przepis art. 12 ust. 3j ustawy o CIT różnicuje moment zmniejszenia lub zwiększenia
    przychodów w zależności od przyczyn skutkujących dokonanie korekty.
    Jeżeli korekta wynika z błędu rachunkowego lub innej oczywistej omyłki, korekty należy
    dokonać w okresie, w którym został rozpoznany pierwotny przychód z pierwotnej faktury.
    Natomiast jeżeli przyczyna korekty tkwi w innych powodach niż omyłka lub błąd
    rachunkowy, korekty należy dokonać w okresie rozliczeniowym, w którym została
    wystawiona faktura korygująca.
    W przypadku Wnioskodawcy, korekta wystąpiła z uwagi na to, że od samego początku nie
    mamy do czynienia ze skuteczna sprzedażą nieruchomości (skutek ex tunc), co oczywiście
    można ocenić po korekcie faktury i zwrotnym przeniesieniu własności. Należy wskazać, że
    wszelkie omyłki, które pozwalają na dokonanie korekty okresu rozliczeniowego, w którym
    wystawiono pierwotną fakturę, muszą mieć charakter pierwotny, tj. owa omyłka musiała
    istnieć już w momencie rozpoznawania pierwotnego przychodu.
    Podobnie wypowiedział się organ interpretacyjny: „W opisanej przez Państwa sprawie
    właściwe jest dokonanie korekty przychodu z tytułu unieważnionej umowy sprzedaży
    nieruchomości w tym samym okresie rozliczeniowym, co zawarcie tej umowy” -
    interpretacja z 16 sierpnia 2022 r., sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.159.2020.13.S/AS.
    Mając na uwadze powyższe zasadne jest przyjęcie, że korekta przychodu powinna mieć
    miejsce w II kwartale 2025 r., gdyż w tym przypadku od początku nie mamy do czynienia
    ze skuteczną sprzedażą nieruchomości, a więc nie mamy przychodu na gruncie podatku
    dochodowego od osób prawnych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 Ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”):
      Przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący
      sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z
      innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art.
      24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.
    Stosownie z art. 7 ust. 2 ustawy o CIT:
      Dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b,
      art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego
      źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
      Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności:
      1) otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.

    Na podstawie art. 12 ust. 3 ww. ustawy:
      Za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi
      produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z
      zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1
      pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie
      otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i
      skont.
    Zatem przychodem należnym jest przychód, który w następstwie działalności
    gospodarczej stał się należnością (wierzytelnością) ustaloną pomiędzy stronami.
    Podstawowa zasada określania daty powstania przychodu związanego z działalnością
    gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej została uregulowana w art. 12 ust.
    3a ustawy o CIT, zgodnie z którym:
      Za datę powstania przychodu, o którym mowa ust. 3, uważa się, z zastrzeżeniem ust.
      3c-3g oraz 3j-3m, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania
      usługi albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:
        1) wystawienia faktury albo
        2) uregulowania należności.
    Na podstawie art. 12 ust. 3j ustawy o CIT:
      Jeżeli korekta przychodu nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną
      oczywistą omyłką, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie
      przychodów osiągniętych w okresie rozliczeniowym, w którym została wystawiona
      faktura korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający
      przyczyny korekty.
    Dodatkowo, art. 12 ust. 3k ustawy o CIT przewiduje, że:
      Jeżeli w okresie rozliczeniowym, o którym mowa w ust. 3j, podatnik nie osiągnął
      przychodów lub osiągnięte przychody są niższe od kwoty zmniejszenia, podatnik jest
      obowiązany zwiększyć koszty uzyskania przychodów o kwotę, o którą nie zostały
      zmniejszone przychody.
    Natomiast zgodnie z art. 12 ust. ust. 3l ustawy o CIT:
      Przepisów ust. 3j i 3k nie stosuje się, jeżeli korekta dotyczy przychodu związanego z
      zobowiązaniem podatkowym, które uległo przedawnieniu.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie definiuje pojęć „błędu
    rachunkowego” i „oczywistej omyłki”. Pojęcia te zatem należy rozumieć zgodnie z ich
    znaczeniem potocznym.
    Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN (wersja internetowa www.sip.pwn.pl) przez
    „omyłkę” należy rozumieć „spostrzeżenie, sąd niezgodny z rzeczywistością, niewłaściwe
    postępowanie, posunięcie”. W konsekwencji za „inną oczywistą omyłkę” należy uznać inny
    oczywisty błąd, który nie jest jednocześnie błędem rachunkowym. Takim błędem będzie,
    np. ujęcie faktury wystawionej na podmiot inny niż faktyczny nabywca towaru. „Omyłka”
    wiązać się również będzie z błędem polegającym albo na nieprawidłowym wystawieniu
    albo nieprawidłowym ujęciu dowodu księgowego. Okoliczność taka musi mieć zatem
    charakter „pierwotny”. Co więcej, „omyłka” musi być „oczywista”.
    Za „błąd rachunkowy” należy uznać sytuację, gdy przychód został niewłaściwie ujęty ze
    względu na błąd w toku wykonywania obliczeń; może to dotyczyć zarówno okoliczności
    leżących po stronie wystawcy faktury czy innego dokumentu księgowego (np. błędne
    podanie na fakturze cen lub wartości towarów), jak i po stronie odbiorcy takiego
    dokumentu.

    Oznacza to, że w przypadku jakichkolwiek wątpliwości co do charakteru przyczyn korekty,
    korekta dokonywana winna być w okresie otrzymania faktury korygującej (bądź innego
    dokumentu potwierdzającego stosowną korektę).
    Natomiast w przypadku jednoznacznego stwierdzenia, że nieprawidłowe ujęcie przychodu
    było bezpośrednim wynikiem błędu rachunkowego lub oczywistej omyłki, korekta taka
    winna być uwzględniana „wstecznie”, tj. w okresie, w którym przychód taki został
    pierwotnie ujęty przez podatnika.
    Z uzasadnienia do projektu ustawy nowelizującej z dnia 10 września 2015 r. o zmianie
    niektórych ustaw w związku ze wspieraniem polubownych metod rozwiązywania sporów
    (Dz.U. z 2015 r. poz. 1595), która wprowadziła z dniem 1 stycznia 2016 r. art. 12 ust. 3j
    ustawy o CIT wynika, że moment ujęcia faktury korygującej po stronie przychodów
    powinien być uzależniony od okoliczności, jakich dotyczy ta faktura.
    Jeżeli pierwotnie sporządzona faktura błędnie dokumentowała stan faktyczny, a więc
    korekta jest wynikiem błędu (zawierała pomyłki, np. w ilości, cenie lub kwocie podatku od
    towarów i usług), wówczas korekta powinna być przyporządkowana wstecznie do okresu,
    którego dotyczy, czyli do daty wystąpienia przychodu należnego, wynikającego z faktury
    pierwotnej.
    Natomiast w przypadku, gdy faktura pierwotna prawidłowo dokumentowała zdarzenie
    gospodarcze, które miało miejsce w dacie jej wystawienia (stan faktyczny), a faktura
    korygująca została wystawiona z powodu późniejszych zdarzeń, a więc okoliczności
    mających wpływ na zmianę przychodów powstałych już po wystawieniu faktury
    pierwotnej, takich jak np. udzielenie rabatu czy zwrot towaru, itp., fakturę korygującą
    należy rozliczyć na bieżąco, z datą jej wystawienia.
    Zasadą jest, że w sytuacji uzyskania dochodu ze sprzedaży nieruchomości podatnicy CIT
    obowiązani są do uiszczenia zaliczki na podatek. Zgodnie bowiem z art. 25 ust. 1 i 1a
    ustawy o CIT:
      1. Podatnicy, z zastrzeżeniem ust. 1b, 2a, 3-6a, art. 21, art. 22, art. 24a, art. 24d i art.
      24f, są obowiązani wpłacać na rachunek urzędu skarbowego zaliczki miesięczne w
      wysokości różnicy pomiędzy podatkiem należnym od dochodu osiągniętego od
      początku roku podatkowego a sumą zaliczek należnych za poprzednie miesiące.
      1a. Zaliczki miesięczne, o których mowa w ust. 1, podatnik wpłaca w terminie do 20
      dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedni, z zastrzeżeniem ust. 2a. Zaliczkę za
      ostatni miesiąc roku podatkowego podatnik wpłaca w terminie do 20 dnia
      pierwszego miesiąca następnego roku podatkowego. Podatnik nie wpłaca zaliczki za
      ostatni miesiąc, jeżeli przed upływem terminu do jej wpłaty złoży zeznanie i dokona
      zapłaty podatku na zasadach określonych w art. 27 ust. 1.
    W przypadku „małych podatników” art. 25 ust. 1b ustawy o CIT umożliwia wybór
    kwartalnego wpłacania zaliczek, zamiast miesięcznego. Na podstawie tego przepisu:
      1b. (...) mali podatnicy, mogą wpłacać zaliczki kwartalne w wysokości różnicy
      pomiędzy podatkiem należnym od dochodu osiągniętego od początku roku
      podatkowego a sumą zaliczek należnych za poprzednie kwartały. Przez kwartał
      rozumie się kwartał roku kalendarzowego.
    W myśl art. 25 ust. 1c ustawy o CIT:
      Zaliczki kwartalne, o których mowa w ust. 1b, podatnik wpłaca w terminie do 20 dnia
      każdego miesiąca następującego po kwartale, za który jest wpłacana zaliczka, z
      zastrzeżeniem ust. 2a. Zaliczkę za ostatni kwartał roku podatkowego podatnik
      wpłaca w terminie do 20 dnia pierwszego miesiąca następnego roku podatkowego.
      Podatnik nie wpłaca zaliczki za ostatni kwartał, jeżeli przed upływem terminu do jej
      wpłaty złoży zeznanie i dokona zapłaty podatku na zasadach określonych w art. 27
      ust. 1.

    Zgodnie z opisanym przez Państwa stanem faktycznym są Państwo podatnikiem podatku
    dochodowego od osób prawnych i rozliczają podatek według stawki 9% kwartalnie. W
    ramach prowadzonej działalności gospodarczej sprzedali Państwo obywatelowi Niemiec
    nieruchomość gruntową zabudowaną wolno stojącym parterowym budynkiem rekreacji
    indywidualnej (działka 1) oraz udział 1/11 w działce gruntowej stanowiącej drogę
    wewnętrzną (działka 2). W związku z tą transakcją wystawili Państwo 26 czerwca 2025 r.
    fakturę VAT dokumentującą sprzedaż tych nieruchomości. Data dostawy na fakturze 26
    czerwca 2025 r. Zobowiązali się Państwo wydać nieruchomość w posiadanie nabywcy w
    terminie 7 dni od dnia zapłaty ceny, nie później niż w terminie do 7 lipca 2025 r.
    Strony postanowiły, że w razie niewykonania przez kupującego obowiązku zapłaty ceny w
    ww. terminie sprzedający może wstrzymać się z wykonaniem obowiązku wydania
    nieruchomości do dnia zapłaty całej ceny. Nabywca zobowiązał się do uiszczenia
    umówionej ceny do 30 czerwca 2025 r., czego nie uczynił. W związku z brakiem zapłaty
    umówionej ceny nigdy nie wydali Państwo nabywcy w posiadanie przedmiotowych
    nieruchomości.
    W związku z bezskutecznym upływem wyznaczonego nabywcy dodatkowego terminu
    zapłaty ceny nabycia ww. nieruchomości, działając na podstawie art. 491 § 1 ustawy
    Kodeks cywilny 24 lipca 2025 r., odstąpili Państwo od wskazanej wyżej umowy oraz
    wezwali kupującego do stawiennictwa w Kancelarii Notarialnej, celem zwrotnego
    przeniesienia własności opisanej wyżej nieruchomości na Państwa. 24 lipca 2025 r.
    wystawili Państwo fakturę VAT dokumentującą odstąpienie od sprzedaży z uwagi na brak
    zapłaty - faktura korekta Xcadel/1/2025. 28 lipca 2025 r. w związku z odstąpieniem od
    umowy sprzedaży nabywca nieruchomości, aktem notarialnym przeniósł powrotnie na
    rzecz Państwa prawo własności nieruchomości.
    Państwa wątpliwości na gruncie ustawy o CIT dotyczą skutków podatkowych w związku z
    odstąpieniem od umowy sprzedaży nieruchomości i związane są z określeniem momentu
    korekty przychodu.
    Jak wynika z opisu sprawy, zdarzeniem powodującym konieczność dokonania przez
    Państwa korekty przychodów było odstąpienie od umowy sprzedaży nieruchomości w
    związku z brakiem zapłaty umówionej ceny przez kupującego.
    Zgodnie z art. 155 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 1071 ze zm.):
      § 1. Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna
      umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości
      oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi
      inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
      § 2. Jeżeli przedmiotem umowy zobowiązującej do przeniesienia własności są rzeczy
      oznaczone tylko co do gatunku, do przeniesienia własności potrzebne jest
      przeniesienie posiadania rzeczy. To samo dotyczy wypadku, gdy przedmiotem
      umowy zobowiązującej do przeniesienia własności są rzeczy przyszłe.
    W myśl art. 157 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Własność nieruchomości nie może być przeniesiona pod warunkiem ani z
      zastrzeżeniem terminu.
      § 2. Jeżeli umowa zobowiązująca do przeniesienia własności nieruchomości została
      zawarta pod warunkiem lub z zastrzeżeniem terminu, do przeniesienia własności
      potrzebne jest dodatkowe porozumienie stron obejmujące ich bezwarunkową zgodę
      na niezwłoczne przejście własności.
    Stosownie do art. 158 Kodeksu cywilnego:
      Umowa zobowiązująca do przeniesienia własności nieruchomości powinna być
      zawarta w formie aktu notarialnego. To samo dotyczy umowy przenoszącej

      własność, która zostaje zawarta w celu wykonania istniejącego uprzednio
      zobowiązania do przeniesienia własności nieruchomości; zobowiązanie powinno być
      w akcie wymienione.
    Stosownie natomiast do przepisów art. 535 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę sprzedaży sprzedający zobowiązuje się przenieść na kupującego
      własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i
      zapłacić sprzedawcy cenę.
    Tego rodzaju umowa jest umową wzajemną, kształtowaną oświadczeniami woli stron. W
                      1ramach swobody umów (art. 353 Kodeksu cywilnego) w stosunkach cywilnoprawnych
    strony mogą kształtować treść umowy, a więc również umowy o przeniesienie własności,
    w taki sposób, że wykonanie wzajemnych zobowiązań w celu wykonania postanowień
    umowy nie zawsze musi następować w dniu jej zawarcia.
    Strony mogą przyjąć, że zapłata ceny, jak również samo wydanie nastąpi w terminie
    późniejszym.
    Wskazać tu również należy art. 488 § 1 Kodeksu cywilnego, który stanowi, że:
      Świadczenia będące przedmiotem zobowiązań z umów wzajemnych (świadczenia
      wzajemne) powinny być spełnione jednocześnie, chyba że z umowy, z ustawy albo
      orzeczenia sądu lub decyzji właściwego organu wynika, iż jedna ze stron obowiązana
      jest do wcześniejszego świadczenia.
    Z treści tego przepisu zatem wynika, że od zasady jednoczesnego wykonania wzajemnych
    świadczeń przez strony umowy dopuszczalne są wyjątki, gdy wynika to między innymi z
    umowy. W tej sytuacji, przy sprzedaży może nastąpić zmiana kolejności świadczeń, to jest
    najpierw wydanie rzeczy, a potem zapłata ceny lub zapłata całości lub części ceny a potem
    wydanie rzeczy. Wola stron zatem jest niezbędnym i istotnym składnikiem umowy.
    Zgodnie z art. 395 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Można zastrzec, że jednej lub obu stronom przysługiwać będzie w ciągu
      oznaczonego terminu prawo odstąpienia od umowy. Prawo to wykonywa się przez
      oświadczenie złożone drugiej stronie.
      § 2. W razie wykonania prawa odstąpienia umowa uważana jest za niezawartą. To, co
      strony już świadczyły, ulega zwrotowi w stanie niezmienionym, chyba że zmiana była
      konieczna w granicach zwykłego zarządu. Za świadczone usługi oraz za korzystanie z
      rzeczy należy się drugiej stronie odpowiednie wynagrodzenie.
    Art. 491 § 1 Kodeksu cywilnego stanowi, że:
      Jeżeli jedna ze stron dopuszcza się zwłoki w wykonaniu zobowiązania z umowy
      wzajemnej, druga strona może wyznaczyć jej odpowiedni dodatkowy termin do
      wykonania z zagrożeniem, iż w razie bezskutecznego upływu wyznaczonego terminu
      będzie uprawniona do odstąpienia od umowy. Może również bądź bez wyznaczenia
      terminu dodatkowego, bądź też po jego bezskutecznym upływie żądać wykonania
      zobowiązania i naprawienia szkody wynikłej ze zwłoki.
    Ponadto zgodnie z art. 494 ww. Kodeksu:
      Strona, która odstępuje od umowy wzajemnej, obowiązana jest zwrócić drugiej
      stronie wszystko, co otrzymała od niej na mocy umowy, a druga strona obowiązana
      jest to przyjąć. Strona, która odstępuje od umowy, może żądać nie tylko zwrotu tego,
      co świadczyła, lecz również na zasadach ogólnych naprawienia szkody wynikłej z
      niewykonania zobowiązania.
    Zgodnie z regulacją ustawowego prawa odstąpienia od umowy z art. 491 § 1 Kodeksu
    cywilnego, jeżeli jedna ze stron dopuszcza się zwłoki w wykonaniu zobowiązania z umowy
    wzajemnej, druga strona może wyznaczyć jej odpowiedni dodatkowy termin do

    wykonania z zagrożeniem, iż w razie bezskutecznego upływu wyznaczonego terminu
    będzie uprawniona do odstąpienia od umowy. Skorzystanie z tego uprawnienia
    unicestwia stosunek zobowiązaniowy, jaki istniał między stronami. Odstąpienie od umowy
    kształtuje między stronami nowy stan prawny w ten sposób, że łącząca je umowa
    przestaje wiązać. Umowa wygasa z reguły ze skutkiem wstecznym, tzn. ex tunc (jedynie w
    przypadku stosunków prawnych o charakterze trwałym odstąpienie od umowy wywołuje
    skutki na przyszłość - ex nunc), a w konsekwencji żadna ze stron po wygaśnięciu umowy
    na skutek odstąpienia nie może dochodzić roszczeń przewidzianych w umowie, natomiast
    strony mogą dochodzić wzajemnie jedynie roszczeń wprost określonych w art. 494
    Kodeksu cywilnego.
    Należy przy tym mieć na względzie, że w razie umownego prawa odstąpienia (art. 395
    Kodeksu cywilnego) strony mogą odmiennie określić skutki odstąpienia od umowy.
    Zgodnie ze skutkiem ex tunc, strona, która odstępuje od umowy wzajemnej, obowiązana
    jest zwrócić drugiej stronie wszystko, co otrzymała od niej na mocy umowy, a druga
    strona obowiązana jest to przyjąć. Strona, która odstępuje od umowy, może żądać nie
    tylko zwrotu tego, co świadczyła, lecz również na zasadach ogólnych naprawienia szkody
    wynikłej z niewykonania zobowiązania. Zwrot świadczeń na podstawie art. 494 § 1
    Kodeksu cywilnego powinien nastąpić w takiej formie, w jakiej były one spełnione, i w
    stanie niezmienionym, chyba że nastąpiło ich zużycie w granicach zwykłego zarządu.
    Skoro skorzystali Państwo z prawa odstąpienia, to zniweczone zostały skutki umowy
    kupna-sprzedaży z mocą wsteczną, tzn. umowa sprzedaży nieruchomości stała się
    nieważna ze skutkiem wstecznym, tak jakby umowa sprzedaży nieruchomości w ogóle nie
    została zawarta. Nieruchomość nie została wydana kupującemu i pozostała w Państwa
    władaniu.
    Co do zasady skutek unieważnienia umowy powinien znaleźć odzwierciedlenie w
    stosownej korekcie wykazanych uprzednio przez Państwa przychodów. Skoro na gruncie
    podatkowym rozpoznali Państwo przychody w związku ze sprzedażą nieruchomości, to po
    odstąpieniu od umowy sprzedaży powinni Państwo skorygować przychody wstecz.
    W związku z opisanymi przez Państwa okolicznościami w analizowanej sprawie właściwe
    jest dokonanie korekty przychodu z tytułu odstąpienia od umowy sprzedaży
    nieruchomości w tym samym okresie rozliczeniowym, co zawarcie tej umowy. Ponieważ
    skutek niebyłej umowy sprzedaży nieruchomości odnoszony jest ex tunc (wstecz), powinni
    Państwo dokonać stosownej wstecznej korekty swoich rozliczeń. Stosunek prawny wygasł
    z mocą wsteczną na skutek odstąpienia od umowy sprzedaży nieruchomości, co
    przesądza o korekcie wstecz.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości należy zatem stwierdzić, że korekta przychodu
    powinna mieć miejsce w II kwartale 2025 r. Co wykazano powyżej, korekta przychodu
    powinna nastąpić w okresie, kiedy powstał pierwotny przychód.
    Jak wspomniano na wstępie, zaliczki kwartalne CIT są regulowane do 20. dnia każdego
    miesiąca następującego po kwartale, za który regulowana jest zaliczka. Zaliczka za ostatni
    kwartał roku podatkowego musi zostać uregulowana do 20. dnia pierwszego miesiąca
    następnego roku podatkowego.
    W sytuacji, gdy pierwotnie rozpoznali Państwo przychód należny z tytułu sprzedaży
    nieruchomości (zanim doszło do odstąpienia od umowy) i zapłacili Państwo zaliczkę na
    podatek CIT, a następnie doszło do odstąpienia od tej umowy ze skutkiem wstecznym,
    mają Państwo w takim przypadku prawo rozliczyć nadwyżkę przy wpłacie kolejnej zaliczki -
    tj. pomniejszyć zaliczkę za kolejny okres rozliczeniowy o kwotę nadwyżki.
    Podsumowując, w analizowanej sprawie korekta przychodu ze sprzedaży nieruchomości
    spowodowana wystawieniem przez Państwa 24 lipca 2025 r. faktury VAT dokumentującej
    odstąpienie od sprzedaży z uwagi na brak zapłaty, powinna zostać dokonana w tym
    samym okresie rozliczeniowym, co zawarcie tej umowy, tj. w miesiącu czerwcu 2025 r.

    Odpowiadając na Państwa wątpliwości należy zatem stwierdzić, że na gruncie ustawy o
    CIT korekta przychodu w związku z odstąpieniem od sprzedaży z uwagi na brak zapłaty,
    powinna nastąpić w miesiącu czerwcu 2025 r. (a tym samym zostać uwzględniona przy
    obliczaniu zaliczki na podatek dochodowy CIT za II kwartał 2025 r.).
    Państwa stanowisko w zakresie skutków podatkowych w związku z odstąpieniem od
    umowy sprzedaży nieruchomości należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem zdarzenia przyszłego podanego przez Państwa w złożonym wniosku. W związku
    z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.