Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-1.4011.842.2024.4.EC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-10
Teza: Zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów kosztów odzieży.
Słowa kluczowe: logo
odzież
przychód
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.-
Zasady pobierania zaliczek.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z wykonywanej pracy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Stosunek pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 października 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 31 października 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 9 grudnia 2024 r. oraz
    pismem z 27 grudnia 2024 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Zdarzenie przyszłe nr 1.
    Spółka A jest podmiotem profesjonalnie zajmującym się obsługą (...) przedsiębiorców.
    Przedstawiciele spółki (członkowie zarządu) aktywnie uczestniczą w wielu konferencjach
    branżowych i targach branżowych. Przedstawiciele spółki biorą również czynne udziały w
    panelach dyskusyjnych oraz są panelistami na targach, konferencjach, naradach. Biorąc
    pod uwagę fakt, iż spółka posiada (poza wieloma pozwoleniami celnymi) status (...) – (...).
    Podczas kongresów/targów/konferencji przedstawiciele spółki spotykają potencjalnych
    oraz aktualnych klientów w związku z czym wygląd zewnętrzny oraz utożsamianie
    członków zarządu z marką, którą reprezentują jak i budowanie rozpoznawalności marki są
    kluczowym elementem działalności zmierzającym do zwiększenia przychodów spółki i
    poszerzenia bazy klientów. W związku z powyższym podatnik zamierza zakupić dla
    przedstawicieli spółki elegancką odzież firmową, wykorzystywaną do udziału w w/w
    eventach. Odzież ta będzie trwale oznaczona logo spółki, w widocznym miejscu odzieży -
    kołnierzyki lub mankiety koszul, klapy marynarek, górna i przednia część sukienek itp.
    Naniesienie logo na w/w odzież pozbawi jej charakteru osobistego i przyporządkuje ją
    bezpośrednio do działalności firmowej.
    Zdarzenie przyszłe nr 2.
    Biorąc pod uwagę identyczne argumenty oraz wyjaśnienia ze zdarzenia przyszłego nr 1 -
    podatnik zamierza zakupić eleganckie obuwie do firmowej odzieży oraz torebki. Z uwagi
    na problem z naniesieniem logo firmy na obuwie oraz torebki - nie będą one oznaczone.
    Koszty wyprodukowania obuwia oraz torebek z indywidualnie naniesionym logo byłyby
    bardzo wysokie i w ocenie podatnika nieuzasadnione ekonomicznie pod względem
    wydatków.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    Opisana we wniosku odzież będzie wykorzystywana wyłącznie w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej - zarówno w miejscach prowadzenia działalności gospodarczej,
    jak i poza miejscami prowadzenia działalności gospodarczej, np. na targach - gdzie Spółka
    będzie reklamowała swoje usługi, kongresach - na których pracownicy Spółki będą
    prowadzić prelekcje oraz na spotkaniach z potencjalnymi klientami Spółki.
    Spółka świadczy usługi z zakresu obsługi celnej przedsiębiorców. Posiada swoje miejsca
    prowadzenia działalności zarówno na granicy Unii Europejskiej, jak i wewnątrz kraju.
    Zarząd Spółki kładzie ogromny nacisk na wysoką jakość świadczenia usług celnych (obsługi
    importerów i eksporterów) co ma swoje odbicie w cenach usług Spółki. Spółka dąży do
    zwiększenia portfela swoich klientów, którzy są skłonni zapłacić odpowiednią cenę za
    usługę o wysokiej jakości. Spółka, w celu potwierdzenia jakości swoich usług, uzyskała z
    (...). Elegancki ubiór, opatrzony widocznym LOGO firmy, na targach, kongresach czy
    spotkaniach z klientem, będzie dodatkowym potwierdzeniem jakości Spółki. W myśl
    zasady „jak cię widzą, tak cię piszą” wygląd zewnętrzny jest wizytówką firmy. Reklamując
    swoje usługi, jako podmiot (...), wygląd zewnętrzny uwiarygodni bardziej rzetelność Spółki i
    jakość, dzięki czemu grono klientów Spółki się zwiększy, a co za tym idzie zwiększą się
    przychody. Wygląd zewnętrzny reprezentantów Spółki musi iść w parze z jakością (w
    domyśle również ceną) usług. Uczestnicząc w różnych targach czy wydarzeniach
    branżowych można zaobserwować większe zainteresowanie na stoiskach firm, których
    reprezentanci są elegancko ubrani w dobrze skrojonych strojach. Osoby takie wzbudzają

    większe zaufanie. Dodatkowo ubiór z LOGO Spółki zwiększy rozpoznawalność marki i
    będzie działał jak reklama.
    W przypadku obuwia i torebek uzasadnienie będzie takie samo jak wyżej. Obuwie i
    torebka (w przypadku kobiety) jest nieodłącznym elementem ubioru. Niektórzy uważają,
    że to buty właśnie mówią wszystko o człowieku z jakim mamy do czynienia. Całość musi ze
    sobą współgrać i być spójne. Opatrzenie obuwia czy torebki trwałym LOGO jest trudne do
    wykonania i generuje koszty - wysokie koszty. Dodatkowo, umieszczając LOGO na
    cholewce buta (bez względu na to czy cholewka jest poniżej czy powyżej kostki),
    niekoniecznie to logo będzie widoczne (przy spodniach z dłuższą nogawką LOGO
    prawdopodobnie będzie zakryte - więc rodzi się pytanie czy jest sens ponosić takie koszty
    (czy jest to ekonomicznie uzasadnione).
    Wydatki ponoszone zarówno na odzież, jak i buty czy torebki będą właściwie
    dokumentowane. Dodają Państwo raz jeszcze, że Spółka posiada (...) i jest regularnie
    audytowana przez (....) - również pod kątem właściwego dokumentowania transakcji oraz
    właściwego prowadzenia ksiąg rachunkowych. Na zakupione elementy stroju będą
    potwierdzenia w postaci faktur, będą również faktury na zakup LOGO do umieszczenia na
    odzieży. Spółka będzie również prowadziła rejestr zakupionej oraz przekazanej odzieży,
    obuwia, torebek.
    Przedstawiciel będzie zobowiązany zwrócić do Spółki strój służbowy, jeżeli stosunek pracy
    zostanie rozwiązany o ile odzież nie zostanie w tym czasie zużyta i będzie się nadawała do
    dalszego wykorzystania.
    Odzież służbowa przekazana pracownikowi przez Spółkę, będzie własnością Spółki.
    Pracownik Spółki otrzymuje od Spółki odzież służbową - elegancką odzież oznaczoną
    LOGO Spółki. Odzież jest własnością Spółki, a pracownik ma ją wykorzystywać podczas
    uczestniczenia w targach, kongresach, prelekcjach, spotkaniach z klientami.
    Pracownik otrzymuje od Spółki Obuwie oraz torebkę, jako część stroju służbowego.
    Obuwie oraz torebka będzie własnością Spółki, ale ze względu na wysokie koszty
    znakowania, LOGO spółki nie zostanie na nie naniesione.
    Przedstawiciele Spółki, członkowie zarządu, są zatrudnieni w spółce na umowie o pracę,
    na pełnym etacie, na czas nieokreślony.
    Strój służbowy nie będzie wykorzystywany, jako codzienny uniform. Odzież służbowa
    będzie wykorzystywana podczas konferencji, targów i innym branżowych spotkaniach, w
    których Członkowie Zarządu, pracownicy, uczestniczą. Noszenie odzieży służbowej będzie
    miało na celu reklamę firmy na zewnątrz oraz ma powodować rozpoznawalność marki. Te
    działania mają przyczynić się do zwiększenia grona klientów Spółki. Spółka posiada (...).
    Wizerunek przedstawicieli spółki, ich wygląd zewnętrzny powinien współgrać z (...) i
    powinien potwierdzać to co dla Spółki ma największą wartość. Noszenie stroju
    służbowego podczas wyjazdów reklamujących usługi Spółki nie wynika ani z regulaminu
    ani z umowy o pracę - ma związek ze (...) udzielonym przez (...) i ma odzwierciedlać
    rzetelność Spółki związaną z tym statusem.
    Odzież służbowa nie będzie własnością przedstawicieli Spółki - będzie własnością Spółki.
    Pytania
    1. Biorąc pod uwagę zdarzenia przyszłe nr 1 oraz nr 2 czy podatnik może zaliczyć
      poniesione wydatki jako koszty uzyskania przychodu?
    2. Jeżeli pracownik otrzyma odzież służbową, to czy powinien potraktować ten fakt jako
      część przychodu i odprowadzić podatek od wartości otrzymanej odzieży?
    3. Jeżeli pracownik otrzyma obuwie bądź torebkę to czy powinien potraktować ten fakt
      jako część przychodu i odprowadzić podatek od wartości otrzymanych elementów
      ubioru?

    Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytania nr 2 i 3 w zakresie podatku
    dochodowego od osób fizycznych. W zakresie podatku dochodowego od osób prawnych
    (pytanie nr 1) zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 2.
    Państwa zdaniem otrzymana odzież będąca własnością Spółki nie będzie stanowiła dla
    pracownika przychodu.
    Ad 3.
    Państwa zdaniem otrzymane obuwie i torebki nie będą stanowiły przychodu dla
    pracownika ponieważ rzeczy te będą własnością Spółki.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
    Zgodnie z ww. przepisem:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Zatem opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego
    rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały
    enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej
    ustawie bądź od których zaniechano poboru podatku.
    W świetle art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    W myśl art. 11 ust. 2 cyt. ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-
      2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich
      stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    Na podstawie art. 11 ust. 2a ww. ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

      1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
      gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych
      odbiorców;
      2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
      3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według
      równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
      lokalu lub budynku;
      4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
      świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i
      gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i
      miejsca udostępnienia.
    Stosownie do art. 11 ust. 2b tej ustawy:
      Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica
      pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub
      2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są m.in. stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym
      spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub
      innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub
      renta;
    Według art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    W świetle art. 12 ust. 2 ww. ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie
      odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych
      odbiorców - jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w
      zakres działalności pracodawcy.
    Zgodnie z art. 12 ust. 3 cyt. ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo
      odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.
    Stosownie do treści z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Na mocy art. 38 ust. 1 ww. ustawy:

      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
      płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według
      siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
      Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje
      różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    W myśl art. 21 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolna od podatku dochodowego jest wartość ubioru służbowego (umundurowania),
      jeżeli jego używanie należy do obowiązków pracownika, lub ekwiwalentu
      pieniężnego za ten ubiór.
    Przy czym, w myśl art. 21 ust. 1 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są świadczenia rzeczowe i ekwiwalenty za te
      świadczenia, przysługujące na podstawie przepisów o bezpieczeństwie i higienie
      pracy, jeżeli zasady ich przyznawania wynikają z odrębnych ustaw lub przepisów
      wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw.
    W tym miejscu należy pokreślić, że korzystanie z każdej preferencji podatkowej, w tym
    zwolnienia od podatku, jest możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy spełnione są wszelkie
    przesłanki określone w przepisie stanowiącym podstawę prawną danej preferencji.
    Wszelkie zwolnienia podatkowe są bowiem odstępstwem od zasady powszechności
    opodatkowania, a przepisy dotyczące zwolnień podatkowych powinny być interpretowane
    ściśle, zgodnie przede wszystkim z ich wykładnią językową. Wykluczone jest w tym
    wypadku stosowanie wykładni rozszerzającej jak i zawężającej.
    Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że zamierzają Państwo zakupić dla
    zatrudnionych pracowników elegancką odzież firmową wykorzystywaną do udziału w
    eventach. Odzież ta będzie trwale oznaczona logo Spółki. Zamierzają Państwo również
    zakupić eleganckie obuwie do firmowej odzieży oraz torebki. Obuwie oraz torebki nie
    będą oznaczone logo Spółki.
    Oceniając skutki podatkowe tej czynności wskazać należy, że z dyspozycji art. 21 ust. 1 pkt
    10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika jednoznacznie, że ze
    zwolnienia nie korzysta wartość jakiegokolwiek ekwiwalentu za ubiór, którego używanie
    należy do obowiązków pracownika, ale wyłącznie ubioru służbowego.
    Natomiast z uwagi na brak ustawowej definicji ubioru (odzieży) służbowego,
    rozstrzygnięcia co może być elementem ubioru służbowego, bądź w jakich przypadkach
    ubiór pracownika uznaje się za służbowy, należy dokonywać w oparciu o językowe
    znaczenie słów „ubiór” i „służbowy”. Uniwersalny Słownik Języka Polskiego określa mianem
    „ubrania” – to, co się nosi; ubranie, strój, „służbowy” – dotyczący pracy w jakiejś instytucji,
    w wojsku itp., wynikający z pracy w takiej instytucji, urzędowy.
    Wobec powyższego uznać należy, że odzież służbowa to specjalna odzież (lub elementy tej
    odzieży) noszona tylko w związku z wykonywaną pracą, np. mundur, toga, odzież robocza
    charakterystyczna dla firmy poprzez barwę, krój, logo itp. W związku z tym, ubiorem
    służbowym będzie taki ubiór, którego noszenie przy świadczeniu pracy jest obowiązkiem
    pracownika i który jednocześnie charakteryzuje się jakimś stopniem wyróżnienia
    powodującym, że niecelowe lub utrudnione byłoby używanie go na potrzeby prywatne
    pracownika.
    W kontekście powyższego wyjaśnić należy, że w Polsce zagadnienia dotyczące
    dostarczania pracownikom środków ochrony indywidualnej oraz odzieży i obuwia
    roboczego, a także związanych z tym wypłat ekwiwalentów pieniężnych reguluje dział X

    „Bezpieczeństwo i higiena pracy”, rozdział IX „Środki ochrony indywidualnej oraz odzież i
    obuwie robocze” ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2023 r. poz. 1465
    ze zm.).
              6Zgodnie z art. 237 § 1 Kodeksu pracy:
      Pracodawca jest obowiązany dostarczyć pracownikowi nieodpłatnie środki ochrony
      indywidualnej zabezpieczające przed działaniem niebezpiecznych i szkodliwych dla
      zdrowia czynników występujących w środowisku pracy oraz informować go o
      sposobach posługiwania się tymi środkami.
                        7Stosownie do postanowień art. 237 § 1 Kodeksu pracy:
      Pracodawca jest obowiązany dostarczyć pracownikowi nieodpłatnie odzież i obuwie
      robocze, spełniające wymagania określone w Polskich Normach:
      1) jeżeli odzież własna pracownika może ulec zniszczeniu lub znacznemu
        zabrudzeniu;
      2) ze względu na wymagania technologiczne, sanitarne lub bezpieczeństwa i higieny
        pracy.
            8W myśl art. 237 § 1 Kodeksu pracy:
      Pracodawca ustala rodzaje środków ochrony indywidualnej oraz odzieży i obuwia
      roboczego, których stosowanie na określonych stanowiskach jest niezbędne w
                6  7związku z art. 237 § 1 i art. 237 § 1, oraz przewidywane okresy użytkowania odzieży
      i obuwia roboczego.
                    9Ponadto na podstawie art. 237 § 2 Kodeksu pracy:
      Pracodawca jest obowiązany zapewnić, aby stosowane środki ochrony indywidualnej
      oraz odzież i obuwie robocze posiadały właściwości ochronne i użytkowe, oraz
      zapewnić odpowiednio ich pranie, konserwację, naprawę, odpylanie i odkażanie.
    Powszechnie obowiązujące przepisy prawa pracy nie regulują w sposób wyraźny kwestii
    związanych z odzieżą służbową niebędącą ani odzieżą roboczą ani ochronną. W
    przepisach Kodeksu pracy jest mowa tylko o odzieży roboczej, czyli odzieży używanej po
    to, aby nie zniszczyć czy pobrudzić odzieży własnej lub ze względu na wymagania
    technologiczne, sanitarne, bhp.
    Pracodawca może natomiast podjąć decyzję o używaniu przez pracownika stosownej
    odzieży służbowej – reprezentacyjnej. Mając na uwadze odpowiedni standard pracy,
    pracodawca powinien w regulaminie pracy umieścić zapisy o obowiązku noszenia strojów
    firmowych podczas wykonywania przez pracowników obowiązków służbowych. Odzież
    może zostać uznana za służbową w przypadku, gdy obowiązek jej noszenia przez
    pracowników wynika z wewnętrznych regulacji prawnych lub umowy o pracę oraz posiada
    cechy charakterystyczne dla danego pracodawcy (np. logo z nazwą jego firmy).
    Zatem odzież służbowa wydawana pracownikom ze względów wizerunkowych nie jest
    tożsama z odzieżą roboczą przydzielaną ze względów bhp.
    Natomiast odnosząc się do możliwości zwolnienia z opodatkowania przedmiotowego
    świadczenia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, należy podkreślić, że jak już wyżej wskazano, na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 10
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wolna od podatku dochodowego jest
    wartość ubioru służbowego (umundurowania), jeżeli jego używanie należy do obowiązków
    pracownika, lub ekwiwalentu pieniężnego za ten ubiór.
    Z dyspozycji powyższego przepisu wynika zatem jednoznacznie, że ze zwolnienia nie
    korzysta wartość jakiegokolwiek ubioru, którego używanie należy do obowiązków
    pracownika, ale wyłącznie ubioru służbowego (umundurowania).

    Jak już wcześniej wskazano, aby uznać dany strój za ubiór służbowy muszą zostać
    spełnione dwa warunki:
      1) jego noszenie jest obowiązkiem pracownika (wynikającym z regulaminu, umowy o
        pracę, polecenia dyrekcji, itp.),
      2) musi posiadać charakterystyczne cechy, które uniemożliwiają wykorzystanie go do
        celów prywatnych (np. naszyte logo firmy, charakterystyczny krój i kolor, itp.) – tj.
        tak zindywidualizowane elementy, przez które odzież ta traci przymiot odzieży o
        charakterze osobistym.
    Ponadto, wartość ubioru służbowego korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego
    wyłącznie w sytuacji gdy ubiór ten jest w rzeczywistości „służbowy” czyli nie może on
    służyć pracownikowi również w celach prywatnych. Niemożliwe lub niecelowe powinno
    być używanie tego ubioru na potrzeby prywatne pracownika.
    Z wniosku wynika, że ubrania, buty i torebka będą wykorzystywane przez pracowników
    podczas uczestniczenia w targach, kongresach, prelekcjach czy spotkaniach z klientami.
    Strój ten nie będzie wykorzystywany jako codzienny uniform. Noszenie stroju będzie miało
    na celu reklamę firmy na zewnątrz oraz ma powodować rozpoznawalność marki. Strój
    (ubrania, obuwie i torebka) będzie własnością Spółki.
    Dokonując oceny skutków podatkowych korzystania z ubrań, butów i torebki
    przekazanych Państwa pracownikom, należy odnieść się do ogólnych zasad
    opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, które wskazują, że za
    przychody uznaje się przysporzenia o charakterze definitywnym (trwałe i bezzwrotne),
    które skutkują zwiększeniem aktywów lub zmniejszeniem pasywów podatnika, a nie
    zostały wyłączone na mocy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Warunkiem koniecznym do przyjęcia, że dane zdarzenie prawne lub faktyczne rodzi dla
    podatnika przychód w systemie podatków dochodowych jest zatem uzyskanie przez
    podatnika przysporzenia majątkowego.
    Skoro odzież, buty i torebka jest tylko przekazywana Państwa pracownikom do używania i
    nie stanowi ich własności, a więc nie stanowi dla nich przysporzenia majątkowego – to nie
    może generować u nich przychodu, bowiem jest dla nich obojętne podatkowo.
    Zatem skoro z tytułu korzystania przez pracowników z ubrań, w ogóle nie powstanie
    przychód podatkowy, to nie należy go rozpatrywać w kategoriach przychodu zwolnionego
    z opodatkowania z art. 21 ust. 1 pkt 10 oraz art. 21 ust. 1 pkt 11.
    Tym samym - jeśli u Państwa pracowników nie powstaje przychód, to nie będą na Państwu
    ciążyły obowiązki płatnika.
    Państwa stanowisko należało więc uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu
    prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
        2383 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

        Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
        zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest
        elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
        decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
        praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.