Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.464.2025.1.RM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-26
Teza: Brak stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
Polsce oraz braku obowiązku wystawiania i odbierania faktur
poprzez KSEF.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
faktura-faktura VAT
systemy-Krajowy System Faktur (KSeF)
usługi-usługi magazynowania i przechowywania towarów
świadczenie-świadczenie kompleksowe -świadczenie
kompleksowe złożone
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Stosowanie faktur
ustrukturyzowanych
Przepisy: [VAT] Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) NR 282
/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiające środki
wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie
wspólnego systemu podatku od wartości dodanej-
Rozdział 5-Sekcja 1-art. 11-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106ga-ust. 2-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106gb-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 lipca 2025 r. za pośrednictwem ePUAP wpłynął Państwa wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieposiadania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w Polsce oraz braku obowiązku wystawiania i odbierania faktur
    poprzez KSEF. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A. B.V. (dalej: „Wnioskodawca” lub „A.”) jest spółką prawa holenderskiego zarejestrowaną
    dla celów podatku od wartości dodanej na terytorium Holandii oraz zarejestrowaną na
    potrzeby podatku od towarów i usług na terytorium Polski. A. jest podmiotem zajmującym
    się handlem elektronicznym (e-commerce) w regionie (...), sprzedającym produkty (...)
    online w ponad 14 krajach, w których jest zarejestrowany na potrzeby podatku VAT.
    Wnioskodawca jest częścią międzynarodowej grupy (...) (dalej: „Grupa”) zajmującej się (...).
    Jedynym wspólnikiem Wnioskodawcy jest spółka prawa holenderskiego (...) B.V., która ma
    100% udziałów w kapitale zakładowym A.
    Siedziba działalności gospodarczej Wnioskodawcy w rozumieniu Rozporządzenia
    wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki
    wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od
    wartości dodanej (wersja przekształcona) z dnia 15 marca 2011 r. (Dz. Urz. UE. L Nr 77, str.
    1) położona jest na terytorium Holandii, gdzie znajduje się również biuro A. oraz cała
    przynależna do niego infrastruktura. Ponadto większość z członków zarządu
    Wnioskodawcy na stałe przebywa w Holandii, zaś pozostali w innych krajach Europy
    Zachodniej (żaden z członków zarządu A. nie przebywa na terenie Polski). Z tego względu,
    zebrania zarządu A. lub bieżące czynności zarządcze są realizowane na terytorium
    Holandii lub poza granicami Polski, skąd zapadają również wszystkie strategiczne i
    operacyjne decyzje dotyczące działalności A. Bieżąca działalność przedsiębiorstwa A., w
    tym także negocjowanie i zawieranie umów z dostawcami i kontrahentami Wnioskodawcy,
    jest prowadzona przez pracowników A. w Holandii lub inne podmioty, z których usług
    korzysta Wnioskodawca, zlokalizowane w Holandii lub innych krajach. A. zatrudnia
    pracowników, którzy swoją pracę świadczą na terytorium Holandii lub powierza
    świadczenie takich usług podmiotom zewnętrznym działającym w krajach innych niż
    Polska. Wnioskodawca jest właścicielem towarów handlowych, których sprzedaż stanowi
    przedmiot działalności Wnioskodawcy.
    Przedmiotem działalności A. jest handel m.in. sprzętem (...), który Wnioskodawca realizuje
    za pośrednictwem platformy internetowej (dalej: „e-platforma”). A. nabywa produkty od
    regionalnego dystrybutora (...) na region (...), spółki (...) AG (dalej: „X.”), jak również od
    innych zewnętrznych dostawców, niepowiązanych kapitałowo ani organizacyjnie z A.
    Platforma elektroniczna obsługiwana przez A. działa w oparciu o tak zwaną chmurę
    obliczeniową, udostępnianą przez podmioty trzecie (spoza Grupy) na podstawie
    odrębnych umów. W związku z tym, ustalenie jednego (fizycznego, geograficznego)
    miejsca, w którym znajduje się serwer, przy pomocy którego platforma elektroniczna
    działa, jest w praktyce niemożliwe. E-platforma jest obsługiwana i prowadzona przez
    Wnioskodawcę z terytorium Holandii. A. może również korzystać w tym zakresie z usług
    wyspecjalizowanych podmiotów zewnętrznych, zlokalizowanych w Holandii lub innych
    krajach.

    Klienci A. mający miejsce zamieszkania/siedziby rozmieszczone w całym regionie Europy
    (w tym w Polsce) (dalej: „Klienci”) mogą przy pomocy e-platformy nabywać wybrany przez
    siebie towar. W wyniku złożonego zamówienia, A. zobowiązuje się dostarczyć zamówiony
    towar w miejsce wskazane przez Klienta. A. dokonuje sprzedaży wysyłkowej na rzecz
    podmiotów niebędących podatnikami VAT, w ramach której towary są przemieszczane z
    Polski lub z Wielkiej Brytanii do klientów.
    W związku z ww. działalnością, A. dokonuje w szczególności krajowych nabyć towarów,
    wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów na terytorium Polski, importu towarów na
    terytorium Polski, krajowych dostaw towarów, wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów,
    wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość, eksportu towarów z terytorium
    Polski, w związku z czym A. jest zarejestrowana w Polsce jako podatnik VAT czynny.
    Ww. działalność wykonywana z wykorzystaniem e-platformy jest jedynym rodzajem
    prowadzonej działalności gospodarczej przez A.
    Wnioskodawca, w ramach zasobów w Grupie, do której przynależy, posiada dostęp do
    zasobów magazynowych na terytorium Holandii, jednak kierownictwo Grupy uznało, że
    ich pojemność jest bliska wyczerpania, dlatego też celowym jest znalezienie dodatkowych
    możliwości w tym zakresie. Z tego względu, Wnioskodawca korzysta z usług zewnętrznej
    firmy świadczącej usługi magazynowo-logistyczne na terytorium Wielkiej Brytanii, jak
    również z usług innej spółki z Grupy, tj. (...) sp. z o. o. (dalej:,,B.”), zlokalizowanej na
    terytorium Polski, która dysponuje wolnymi zasobami magazynowymi, które mogą być
    wykorzystane w działalności A.
    B. posiada siedzibę działalności gospodarczej w Polsce i jest zarejestrowany dla celów VAT
    w Polsce jako podatnik VAT czynny. Jedynym wspólnikiem B. jest (...) B.V. – spółka prawa
    holenderskiego, która, jak wskazano wyżej, ma również 100% udziałów w kapitale
    zakładowym A.
    A. („odbiorca usług”) w ramach prowadzonej działalności w zakresie handlu na e-
    platformie nabywa kompleksowe, niewyłączne usługi logistyczne świadczone przez
    podmiot zlokalizowany na terytorium Polski, tj. B. („świadczący usługi”).
    Relacje między A. a B. są regulowane zawartą pomiędzy nimi umową (dalej: „Umowa”).
    Umowa zawarta jest na czas określony, tj. 12 miesięcy z możliwością przedłużenia w
    zależności od woli stron.
    Zgodnie z Umową, towary należące do A. (nabyte krajowo, wewnąrzwspólnotowo lub w
    ramach importu na terytorium Polski) są umieszczane w magazynie wykorzystywanym
    przez B. W ramach świadczenia usług na podstawie Umowy, B. świadczy na rzecz A.
    kompleksowe usługi logistyczne (dalej: „Usługi”), na które w szczególności składają się:
        przyjęcie, przemieszczenie, kontrola i rozładunek towarów należących do A. na
        terenie magazynu wykorzystywanego przez B.;
        wydanie towaru wraz z wypełnieniem stosownej przy wysyłce dokumentacji takiej
        jak listy przewozowe, faktury i inne;
        magazynowanie towarów należących do A.,
        pakowanie, przepakowywanie, etykietowanie oraz inwentaryzowanie, w tym
        zaewidencjonowanie w oprogramowaniu magazynowym;
        przygotowywanie towarów do wysyłki do Klientów, w tym przygotowanie
        dokumentacji celnej;
        transport towarów przy pomocy własnych zasobów lub pozyskanych od
        podmiotów trzecich na rzecz Klientów;

        koordynacja usług wykonywanych przez zewnętrznego dostawcę usług
        logistycznych;
        logistyka zwrotna, obejmująca przyjmowanie i obsługę ewentualnych zwrotów
        towarów i obsługa transportu od Klienta, a także niezbędne czynności naprawcze i
        przepakowywanie w celu ponownej realizacji zamówień.
    W tym zakresie wskazać należy, że B. nie rozpatruje składanych reklamacji w zakresie
    dostaw towarów realizowanych przez A. – B. nie świadczy takich usług posprzedażowych
    dla A., jak również nie dysponuje odpowiednimi zasobami i umiejętnościami, dzięki
    którym mógłby obsługiwać reklamacje składane przez osoby pochodzące z Niemiec,
    Francji, Włoch, Hiszpanii, Wielkiej Brytanii i krajów Beneluksu, które są głównymi Klientami
    A.
    Zadaniem B. jest zorganizowanie, samodzielnie lub za pośrednictwem zewnętrznych
    dostawców, usług logistycznych. B. w tych ramach wykonuje czynności odbioru
    zwracanego towaru od Klienta, który uprzednio zgłosił reklamację produktów zakupionych
    od A. Klient chcąc złożyć reklamację towaru, kontaktuje się z serwisem posprzedażowym
    (...) (...) w celu złożenia reklamacji i zorganizowania zwrotu sprzętu. Usługi posprzedażne
    (...) (...) są świadczone na podstawie umowy przez regionalnego dystrybutora na obszar
    (...), spółkę (...) AG (X.), która sprzedawała produkty (...) sprzedawcy e-commerce, tj. A.
    Jedyny możliwy kontakt, jaki B. nawiązuje z Klientami A., ogranicza się wyłącznie do celów
    obsługi logistycznej.
        usługi dodatkowe (towarzyszące), takie jak rozliczanie podatku VAT w Polsce,
        naliczanie i korespondencja z organizacjami zbiorowego zarządzania prawami
        autorskimi twórców, naliczanie i rozliczanie opłat związanych z ochroną
        środowiska, kontrola zapasów i prowadzenie rozliczeń w systemie finansowym.
    Okres magazynowania danego towaru jest uzależniony od złożonych zamówień Klientów.
    W żadnym momencie ani prawo własności, ani prawo do dysponowania towarem jak
    właściciel nie przechodzi z A. na B. Prawo do dysponowania towarem jak właściciel
    przechodzi z A. bezpośrednio na Klienta.
    Zamówienia na zakup określonych produktów składane są przez Klientów bezpośrednio
    do A. za pośrednictwem e-platformy bez pośrednictwa B. Następnie towar zostaje wydany
    z magazynu i dostarczony do Klienta przez B. po otrzymaniu instrukcji realizacji
    zamówienia z systemu (...) od A.
    Usługi są świadczone przez B. z wykorzystaniem własnych lub kontrolowanych przez
    siebie zasobów ludzkich i rzeczowych.
    A. nie posiada żadnych zasobów na terytorium Polski - ani rzeczowych, ani osobowych. W
    szczególności A. nie posiada w Polsce oddziału, przedstawiciela ani biura. Nie posiada
    także na terytorium kraju żadnej infrastruktury/ zasobów rzeczowych - takich jak pojazdy,
    narzędzia, wyposażenie, budynki, czy inne nieruchomości. A. nie wynajmuje również
    żadnego biura, budynku, powierzchni czy infrastruktury w Polsce. A. nie przysługuje żaden
    tytuł prawny (własność, najem, leasing) do żadnego z wymienionych powyżej rodzajów
    infrastruktury/ zasobów rzeczowych w Polsce.
    A. nie posiada żadnych praw do magazynu ani innych zasobów technicznych
    wykorzystywanych przez B. do świadczenia Usług na rzecz A. W szczególności B. w celu
    świadczenia Usług nie wyznaczył określonej części magazynu, która mogłaby zostać
    przeznaczona do wyłącznego użytku przez A. A. nie sprawuje żadnej kontroli nad
    pracownikami B.

    A. nie zatrudnia na terytorium Polski żadnych pracowników, przedstawicieli, czy innych
    osób fizycznych. Czynności związane z obsługą platformy elektronicznej są wykonywane
    przez pracowników A., którzy nie przebywają na terytorium Polski. Ponadto, wszystkie
    strategiczne decyzje dotyczące działalności A. (np. dotyczące zaangażowania w nowe
    kontrakty, negocjacje i wykonanie nowych umów, decyzje dotyczące zakupów i sprzedaży,
    relacji klienckich, logistyki sprzedaży i zakupów takich jak śledzenie przesyłów i faktur w
    systemach informatycznych, itp.) również nie są podejmowane w Polsce.
    B., świadcząc Usługę, działa samodzielnie i niezależnie, zgodnie z wypracowaną praktyką,
    posiadanym know-how, wiedzą i doświadczeniem związanym z świadczeniem
    kompleksowych usług logistycznych. A. nie ma żadnego wpływu na sposób wykonywania
    Usługi przez B.
    Pracownicy A. mają możliwość zweryfikowania sposobu wykonywania przez B. Usług (pod
    kątem zgodności z wymogami określonymi w Umowie), w szczególności w tym celu mają
    dostęp do magazynu, jednak jedynie po uzgodnieniu z B., pod nadzorem pracowników B.
    Nawet jeśli taka wizyta weryfikacyjna okaże się konieczna, pracownicy A. nie mogą
    wydawać poleceń i kierować wykonaniem Usług przez B., a jedynie mogą zapoznać się z
    podejmowanymi działaniami.
    Jednakże dla uniknięcia wątpliwości i bez ograniczania praw A., wszelkie uwagi, wskazówki
    i komentarze A., dotyczące świadczenia usług przez B., są czynione na podstawie i w
    ramach Umowy o świadczenie usług, co jest porównywalne z warunkami, które
    występowałyby pomiędzy podmiotami niezależnymi.
    Należy podkreślić, że przez cały czas składowania towarów w magazynie są one
    własnością A.
    Natomiast tytuł prawny do magazynu oraz urządzeń używanych do świadczenia Usług
    należy do B.
    B. nie podejmuje w imieniu i na rzecz A. żadnych czynności prawnych i faktycznych. W
    szczególności nie zawiera w imieniu A. umów z dostawcami i odbiorcami ani też w sposób
    faktyczny nie negocjuje warunków umów. A. podkreśla, że dla niego jest istotne jedynie
    pozyskanie wyspecjalizowanych usług od podmiotu, który jest w stanie samodzielnie
    zapewnić odpowiednią powierzchnię i warunki magazynowania przeszkolony personel
    magazynowy oraz dostępność tych zasobów, a nie jakiegokolwiek przedstawiciela, który
    reprezentowałby A. na terenie Polski.
    Oprócz usług nabywanych od B., A. w ograniczonym stopniu korzysta z usług innych
    niezależnych usługodawców na terytorium Polski, w szczególności jeśli chodzi o wsparcie
    podatkowe w związku z dokonaną rejestracją dla potrzeb VAT czy też usługi agencji celnej.
    A. nie jest jedynym kontrahentem B., w szczególności B. wykonuje (poza Usługami)
    również usługi i dostawy towarów na rzecz innych kontrahentów. B. może oferować tego
    samego typu usługi na rzecz innych podmiotów (tj. innych niż A.).
    W zakresie przedstawionego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego Wnioskodawca
    wyjaśnia, że:
        posiada interpretację indywidualną sygn. 0111-KDIB3-3.4012.562.2020.1.JS, zgodnie
        z którą nie posiada „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” w
        rozumieniu art. 11 ust. 1 i 2 RW i art. 28b ust. 2 Ustawy o VAT;
        zakres objęty ww. interpretacją indywidualną dotyczył sytuacji nabycia usług przez
        A. nie jest przedmiotem niniejszego wniosku;
        w ww. interpretacji indywidualnej jako zainteresowany niebędący stroną
        postępowania wskazana została spółka C. sp. z o.o. (dalej: „C”). Na podstawie art.
        536 Kodeksu Spółek Handlowych, w dniu 2 listopada 2023 roku, C. została

        podzielona poprzez wydzielenie, w wyniku czego część jej aktywów i zobowiązań, w
        tym Umowa dot. Usług, została przeniesiona na B. w ramach podziału.
        niniejszy wniosek dotyczy sprzedaży towarów (krajowych dostaw towarów,
        wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów, eksportu towarów) na/z terytorium
        Polski w kontekście stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej i
        obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu
        e-Faktur, zatem zakres niniejszego wniosku jest inny niż wniosku, w oparciu o który
        została wydana ww. interpretacja;
        w związku z planowanym wejściem w życie regulacji dotyczących obowiązkowego
        stosowania faktur ustrukturyzowanych, Wnioskodawca chciałby potwierdzić
        również w tym zakresie brak posiadania na terytorium Polski stałego miejsca
        prowadzenia działalności gospodarczej.
    Pytania
    1. Czy Wnioskodawca prowadząc w Polsce opisaną we wniosku o interpretację
      działalność będzie posiadał stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na
      terytorium Polski, o którym mowa w art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT – który
      wejdzie w życie 1 lutego 2026 r. – a w konsekwencji, czy będzie miał obowiązek
      wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur?
    2. Czy Wnioskodawca prowadząc w Polsce opisaną we wniosku o interpretację
      działalność będzie posiadał stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na
      terytorium Polski, o którym mowa w art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy o VAT – który
      wejdzie w życie 1 lutego 2026 r. – a w konsekwencji, na gruncie art. 106gb ust. 1
      Ustawy o VAT pojawi się konieczność otrzymywania przez Wnioskodawcę faktur
      ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, Wnioskodawca prowadząc opisaną we wniosku działalność nie
    będzie posiadał stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium
    Polski, o którym mowa w art. 106ga ust. 2 pkt 1 oraz art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy o VAT –
    które wejdą w życie 1 lutego 2026 r. – a w konsekwencji:
        nie będzie zobowiązany do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu
        Krajowego Systemu e-Faktur,
        nie wystąpi konieczność otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu
        Krajowego Systemu e-Faktur.
    Uzasadnienie stanowiska
    Poniżej Wnioskodawca prezentuje jedno uzasadnienie w zakresie obu pytań/stanowisk
    wnioskodawcy ze względu na analogię argumentacji.
    Zgodnie z art. 106a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z
    2024 r. poz. 361; dalej: „ustawa o VAT”), przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do:
    1) sprzedaży, z wyjątkiem:
    a) przypadków, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1a, w których
    usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego i faktura
    dokumentująca te transakcje nie jest wystawiana przez usługobiorcę lub nabywcę
    towarów w imieniu i na rzecz usługodawcy lub dokonującego dostawy towarów,

    b) czynności rozliczanych w procedurach szczególnych, o których mowa w dziale XII w
    rozdziałach 6a, 7 i 9, dla których państwem członkowskim identyfikacji w rozumieniu
    przepisów tych rozdziałów jest państwo członkowskie inne niż Rzeczpospolita Polska;
    2) dostawy towarów i świadczenia usług dokonywanych przez podatnika posiadającego na
    terytorium kraju siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej, z którego dokonywane są te czynności, a w przypadku braku na
    terytorium kraju siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej - posiadającego na terytorium kraju stałe miejsce zamieszkania
    albo zwykłe miejsce pobytu, z którego dokonywane są te czynności, w przypadku gdy
    miejscem świadczenia jest terytorium:
    a) państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, a osobą zobowiązaną do zapłaty
    podatku od wartości dodanej jest nabywca towaru lub usługobiorca i faktura
    dokumentująca te czynności nie jest wystawiana przez tego nabywcę lub usługobiorcę w
    imieniu i na rzecz podatnika,
    b) państwa trzeciego;
    3) dostawy towarów i świadczenia usług rozliczanych w procedurach szczególnych, o
    których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a i 7, przez podatników zidentyfikowanych na
    potrzeby tych procedur, dla których państwem członkowskim identyfikacji w rozumieniu
    przepisów tych rozdziałów jest Rzeczpospolita Polska;
    4) sprzedaży na odległość towarów importowanych, rozliczanej w procedurze szczególnej,
    o której mowa w dziale XII w rozdziale 9, przez podatników zidentyfikowanych na potrzeby
    tej procedury, dla których państwem członkowskim identyfikacji w rozumieniu przepisów
    tego rozdziału jest Rzeczpospolita Polska.
    Na podstawie art. 106b ust. 1 ustawy o VAT, podatnik jest obowiązany wystawić fakturę
    dokumentującą:
    1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt
    2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości
    dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej
    podatnikiem;
    2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik korzysta z
    procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;
    3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany w pkt
    1;
    4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o
    których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:
    a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
    b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4,
    c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 1b.
    Z powyższego wynika, iż przepisy o fakturowaniu przewidziane w Ustawie o VAT mają
    zastosowanie w szczególności do takich transakcji jak krajowa dostawa towarów,
    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, wewnątrzwspólnotowa sprzedaż towarów na
    odległość oraz eksport towarów z terytorium Polski.
    Stosownie do art. 106ga ust. 1 i 2 ustawy o VAT w wersji obowiązującej od 1 lutego 2026 r.:
    1. Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego
    Systemu e- Faktur.
    2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:

    1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
    2) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium
    kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium
    kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie
    towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę;
    3) przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w
    rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych procedurach;
    4) na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą
    działalności gospodarczej;
    5) w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia usług,
    określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s;
    6) przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1.
    Zatem, przepis art. 106ga ust. 1 Ustawy o VAT, który będzie obowiązywał od 1 lutego 2026
    r. wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu
    KSeF. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego powyżej przepisu przewiduje wyłączenie
    z przedmiotowego obowiązku podmiotów nieposiadających w Polsce siedziby działalności
    gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Idąc dalej, zgodnie z art. 106gb ust. 1 ustawy o VAT:
    1) Faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu Krajowego
    Systemu e-Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci elektronicznej i
    zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego
    2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.
    Kolejno, zgodnie z art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy o VAT:
    W przypadku gdy:
    (...)
    2) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, lub
    (...)
    - faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony.
    Art. 106gb ust. 1 ustawy o VAT wprowadza zasadę, zgodnie z którą faktury są
    otrzymywane przez podatnika przy użyciu KSeF, przy czym zgodnie z art. 106gb ust. 4 pkt
    2 Ustawy o VAT w przypadku podmiotu nieposiadającego siedziby działalności
    gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, faktury
    udostępniane są w sposób z nim uzgodniony. Innymi słowy, w przypadku w którym
    podatnik nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium Polski nie ma po stronie takiego podatnika konieczności zapewnienia przez
    niego możliwości otrzymywania faktur przy użyciu KSeF.
    Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski siedziby działalności gospodarczej, a więc
    w celu określenia, czy Wnioskodawca będzie zobowiązany od 1 lutego 2026 r. do
    wystawiania/ otrzymywania faktur przy użyciu KSeF należy zweryfikować, czy
    Wnioskodawca w związku z wykonywaną działalnością gospodarczą posiada na terytorium
    Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    W pierwszej kolejności należy wskazać, iż krajowe regulacje nie wprowadzają definicji
    „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”.
    Pojęcie to należy zatem analizować w oparciu o treść Rozporządzenia Wykonawczego
    Rady (UE) 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do

    dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej
    (dalej: „RW”) oraz Dyrektywy 2006/112/WE RADY z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej: „Dyrektywa VAT”).
    Zgodnie z art. 11 RW:
    1. Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce – inne niż miejsce siedziby
    działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia
    – które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie
    zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług
    świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej.
    2. Na użytek stosowania następujących artykułów „stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności
    gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które
    charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza
    personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje:
    a) art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
    b) począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE;
    c) do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
    d) art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    3. Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by
    uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Stosownie do art. 192a Dyrektywy VAT do celów niniejszej sekcji podatnika mającego stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium państwa członkowskiego, w
    którym podatek jest należny, uznaje się za podatnika, który nie ma siedziby w tym
    państwie członkowskim, jeżeli spełnione są następujące warunki:
    a) dokonuje on podlegającej opodatkowaniu dostawy towarów lub podlegającego
      opodatkowaniu świadczenia usług na terytorium tego państwa członkowskiego;
    b) przedsiębiorstwo, które dostawca lub usługodawca posiada na terytorium tego
      państwa członkowskiego, nie uczestniczy w tej transakcji dostawy towarów lub
      świadczenia usług.
    Zgodnie z art. 53 ust. 1 RW, na użytek stosowania art. 192a Dyrektywy 2006/112/WE stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika uwzględnia się wyłącznie wtedy,
    gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie
    zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów lub
    świadczenie usług, w których uczestniczy.
    W odniesieniu do art. 53 ust. 2 RW, w przypadku gdy podatnik ma stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium państwa członkowskiego, w którym
    należny jest VAT, uznaje się, że to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nie
    uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, w rozumieniu art. 192a lit. b)
    Dyrektywy 2006/112/WE, chyba że zaplecze techniczne i personel tego stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej są wykorzystywane przez tego podatnika do celów
    niezbędnych do realizacji podlegającej opodatkowaniu transakcji dostawy tych towarów
    lub świadczenia tych usług w tym państwie członkowskim – przed dostawą towarów lub
    świadczeniem usług lub w ich trakcie.
    W przypadku, gdy zasoby stałego miejsca prowadzenia działalności wykorzystuje się
    jedynie do zadań administracyjnych, takich jak księgowość, fakturowanie i odzyskiwanie
    należności, uznaje się, że nie są one wykorzystywane do celów realizacji dostawy towarów
    lub świadczenia usług.

    W przypadku gdy podatnik wystawia jednak fakturę, posługując się numerem
    identyfikacyjnym VAT nadanym mu przez państwo członkowskie, w którym ma stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, miejsce to uznaje się za uczestniczące w
    realizacji tej dostawy towarów lub świadczenia usług w tym państwie członkowskim, o ile
    nie udowodniono, że jest inaczej.
    Co więcej, należy pokreślić, iż z części wstępnej (preambuły) RW – punkt (4) – wynika, że
    podstawowym jego celem jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do Dyrektywy VAT, w szczególności w
    odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji
    podlegających opodatkowaniu. Natomiast w punkcie (14) preambuły RW stwierdzono, że
    aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
    podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia takie jak: siedziba działalności
    gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, stałe
    miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie możliwie jak najbardziej
    precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić używanie tych pojęć w praktyce;
    należy przy tym uwzględniać orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej
    (dalej: „TSUE”).
    W tym kontekście należy zauważyć, że Ustawa o VAT w regulacjach wprowadzających
    obowiązek stosowania faktur ustrukturyzowanych posługuje się pojęciem „stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej”. Tak jest w szczególności w art. 106ga ust. 2 pkt 1
    Ustawy o VAT, który wyłącza obowiązki w zakresie faktur ustrukturyzowanych w stosunku
    do podmiotów niemających na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej, oraz w przypadku art. 106gb ust. 4 pkt 1 Ustawy o VAT, który w przypadku
    podmiotów nieposiadających siedziby działalności gospodarczej wprowadza zasadę
    przekazywania im faktur ustrukturyzowanych poza KSeF, w uzgodnionej formie.
    W związku z powyższym, w ocenie Wnioskodawcy, ww. regulacje unijne w zakresie pojęcia
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej należy odnieść do czynności
    podlegających opodatkowaniu VAT w Polsce wykonywanych przez Wnioskodawcę i ocenić,
    czy Wnioskodawca w związku z ich wykonywaniem posiada w Polsce stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej i zobowiązany będzie od 1 lutego 2026 wystawiać
    /otrzymywać faktury ustrukturyzowane zgodnie z regulacjami Ustawy o VAT.
    Przytoczone powyżej kryteria z RW, które nakreślają pojęcie stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej, znajdują swoje rozwinięcie w orzecznictwie TSUE, w tym przede
    wszystkim w wyroku w polskiej sprawie C-605/12 Welmory, a także w sprawach: C-168/84
    Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease BV -
    jakkolwiek niniejsze wyroki zostały wydane w ramach prawnych odmiennych niż w
    przedmiotowym stanie faktycznym, tak zdaniem Wnioskodawcy tezy płynące z tych
    wyroków w zakresie pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej są
    uniwersalne i mogą mieć zastosowanie również w niniejszej sprawie.
    W związku z powyższym, zgodnie z przywołanymi przepisami oraz w oparciu o dorobek
    orzeczniczy TSUE można wskazać przesłanki, których łączne spełnienie powoduje, że
    można mówić o istnieniu stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej:
        obecność odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego
        koniecznej do prowadzenia działalności gospodarczej umożliwiającej dokonanie
        dostawy towarów lub świadczenia usług, w których uczestniczy;
        określony poziom stałości prowadzenia działalności gospodarczej (wyrażony jako
        zamiar podatnika co do prowadzenia działalności z tego miejsca w sposób
        permanentny) oraz niezależności w stosunku do działalności głównej (niezależność
        decyzyjna).

    W celu ustalenia, czy działalność Wnioskodawcy w Polsce może zostać uznana za
    powodującą powstanie w Polsce jego stałego miejsca prowadzenia działalności, należy
    zbadać, czy działalność ta charakteryzuje się odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza
    personalnego, technicznego oraz odpowiednim poziomem stałości i samodzielności.
    I. Odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego
    TSUE orzeczeniach wskazywał, iż zasobami ludzkimi i technicznymi w danym kraju nie
    koniecznie muszą być pracownicy oraz infrastruktura należąca do danego podmiotu.
    W szczególności, w wyroku w sprawie C-260/95 Commissioners of Customs and Excise
    przeciwko DFDS A/S Trybunał wskazał, że zaplecze personalne i techniczne jednego
    podmiotu przyporządkowane może zostać drugiemu, jako takie, którym może on
    dysponować i tym samym powoduje ono u niego powstanie stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej.
    TSUE stanowisko w tym zakresie rozwinął, orzekając w sprawie C-605/12 Welmory, tj. w
    wyroku wydanym po skierowaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: „NSA”)
    pytania prejudycjalnego w przedmiocie stałego miejsca prowadzenia działalności. TSUE
    wskazał, że podatnik mający siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie
    członkowskim, korzystający z usług świadczonych przez podatnika posiadającego siedzibę
    w drugim państwie członkowskim, powinien być uważany za posiadającego w tym drugim
    państwie członkowskim stałe miejsce prowadzenia działalności, jeżeli to stałe miejsce
    charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza
    personalnego i technicznego, by umożliwić odbiór usług i wykorzystywanie ich do celów
    jego działalności gospodarczej.
    W Sprawozdaniu ze spotkania VAT Expert Group z 11 września 2015 r. (Podgrupa
    dyskutująca w temacie sprawy C-605/12 Welmory) wskazano – w ślad za opinią rzecznika
    generalnego Juliane Kokott w tej sprawie – że przesłanka posiadania odpowiednich
    zasobów osobowych w jednym z państw członkowskich może zostać spełniona również w
    przypadku korzystania z pracowników, którzy nie są zatrudnieni przez tę spółkę. Niemniej
    jednak spółka powinna posiadać nad nimi „porównywalną kontrolę”, aby można było
    mówić, że spełniona jest przesłanka posiadania odpowiednich zasobów osobowych w
    danym państwie członkowskim. Taka porównywalna kontrola oznacza poziom kontroli
    analogiczny z tym, jaki spółka posiada nad swoimi własnymi pracownikami.
    Ponadto, TSUE w wyroku z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20 stwierdził, że
    jedynie w przypadku ustalenia, że ze względu na mające zastosowanie postanowienia
    umowne spółka niemiecka (podmiot nabywający usługi) dysponuje zapleczem
    technicznym i personalnym spółki polskiej, tak jakby było jej własnym, można uznać, że
    spółka niemiecka dysponuje strukturą, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w
    zakresie zaplecza personalnego i technicznego w Polsce (pkt 48). Stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej podatnika charakteryzuje bowiem wystarczająca
    stałość oraz odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by
    umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych na własne potrzeby tego
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, a nie fakt, że owa struktura
    uprawniona jest do podejmowania decyzji (pkt 53). Ponadto to samo zaplecze personalne
    i techniczne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych
    samych usług (pkt 54).
    Powyższe rozumienie prezentowane jest w wyrokach polskich sądów administracyjnych –
    przykładowo, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lutego 2015 r. o sygn. akt I
    FSK 2004/13 stwierdził, że dla ustalenia, czy podmiot ma w określonym państwie stałe
    miejsce prowadzenia działalności, nie jest niezbędne, aby środki techniczne były
    własnością tego podmiotu. W ocenie NSA istotne jest, aby podmiot ten miał nad tymi
    środkami faktyczne władztwo tak, aby mógł je wykorzystywać odpowiednio przy
    nabywaniu i wykorzystywaniu usług, bądź przy ich świadczeniu.

    Również Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 2
    lipca 2024 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.181.2024.2.RM, wskazał, że dla istnienia stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego
    zaplecza personalnego oraz technicznego. Kryterium to może być spełnione również w
    przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej
    usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy
    jak jego własne, tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej,
    jaką sprawuje nad zapleczem własnym.
    W ocenie Wnioskodawcy, jakkolwiek ww. orzeczenia oraz interpretacje zostały wydane w
    odmiennych ramach prawnych i stanach faktycznych, tezy odnoszące się do pojęcia
    „struktury w zakresie zaplecza technicznego i personalnego” są uniwersalne i mają
    zastosowanie również w przedstawionym stanie faktycznym.
    1. Odpowiednie zaplecze personalne
    W odniesieniu do ww. stanowisk orzeczniczych oraz interpretacyjnych należy zauważyć, że
    wymóg posiadania odpowiedniej struktury w zakresie zasobów ludzkich (i technicznych)
    ogranicza rozumienie pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej do
    sytuacji, w których podmiot nieposiadający siedziby w danym kraju dysponuje w nim
    zasobami ludzkimi wystarczającymi do prowadzenia działalności gospodarczej w danej
    branży, przy czym kontrola nad tymi zasobami musi być podobna do relacji między
    pracodawcą a pracownikiem.
    Przechodząc do przedstawionego stanu faktycznego należy zauważyć, że Wnioskodawca
    dokonuje dostaw towarów na rzecz swoich klientów i w celu realizowania tych dostaw
    Wnioskodawca korzysta w Polsce z usług świadczonych przez B.
    A. nie zatrudnia w Polsce jakichkolwiek pracowników jak również żadni pracownicy A. nie
    przebywają na stałe w Polsce. W szczególności A. nie posiada w Polsce personelu
    uprawnionego do zawierania umów i zarządzania należącymi do niego towarami, a więc
    nie posiada na terytorium kraju struktury osobowej umożliwiającej mu prowadzenie
    działalności gospodarczej w zakresie jego podstawowej działalności dotyczącej handlu
    elektronicznego (e-commerce).
    Usługi wykonywane przez B. na rzecz A. polegają na przeprowadzeniu określonych w
    umowie czynności polegających m.in. na przyjmowaniu, przechowywaniu, przepakowaniu,
    organizacji wysyłki (przygotowaniu do wysyłki i przekazaniu przesyłki kurierowi) oraz
    koordynację usług wykonywanych przez zewnętrznego dostawcę usług logistycznych. A. i
    B. określą parametry i sposób świadczenia usług w relacjach między sobą - parametry te
    mają charakter przedmiotowy ale nie podmiotowy, tj. A. nie może kontrolować zasobów
    ludzkich B. ani udzielać im bezpośrednio poleceń.
    A. nie jest stroną umów o pracę z personelem B. (ani innych umów o podobnym
    charakterze, na podstawie których B. korzysta z zasobów ludzkich) i tym samym (...) nie
    jest upoważniony do określenia zakresu obowiązków pracowników swojego usługodawcy
    w Polsce ani rozdzielania im zadań, ani też egzekwowania ich prawidłowego wykonania –
    tj. nie przysługują mu uprawnienia pozwalające na dysponowanie personelem B. takie
    jakby był to personel A.
    Oczywistym jest, że skoro B. umownie zobowiązał się do utrzymywania pewnych
    standardów świadczonych usług, to potrzebuje personelu, który dba o te standardy. Tym
    bardziej, że A. nie ma żadnego wpływu lub kontroli nad zatrudnieniem personelu dla B.
    lub wykonywaniem przez nich obowiązków służbowych.
    Także czynności nadzorcze nad osobami biorącymi udział w świadczeniu usług są
    wykonywane przez przełożonych w ramach struktur B., którzy ponoszą pełną
    odpowiedzialność za zarządzanie i kontrolę nad swoim personelem. W rezultacie, z pracy
    własnego personelu faktycznie korzysta B. działający wobec A. jako usługodawca.

    W związku z powyższym należy uznać, że A. nie posiada w Polsce odpowiedniej struktury
    w zakresie zaplecza osobowego, które pozwalałoby uznać, że ma w Polsce stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej. W opinii Wnioskodawcy, bez wpływu na powyższe
    pozostaje fakt, że B. zleca swoim pracownikom wykonywanie czynności związanych ze
    świadczeniem usług na rzecz A.
    2. Odpowiednie zaplecze techniczne
    Jak wynika z omówionych na wstępie przepisów oraz orzecznictwa, aby dany podmiot
    mógł posiadać stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, musi,
    oprócz wspomnianego powyżej zaplecza personalnego, dysponować również
    wyposażeniem technicznym, którego charakter i rozmiar pozwoli wykonywać działalność
    gospodarczą w danej branży. Dysponowanie to musi być porównywalne do tego, jakie
    przysługuje właścicielowi danych zasobów.
    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, A. nie posiada w Polsce oddziału,
    przedstawiciela, ani biura. Nie posiada także na terytorium kraju żadnych zasobów
    technicznych – takich jak pojazdy, narzędzia, wyposażenie, budynki, czy inne
    nieruchomości. Ponadto, A. nie dysponuje w Polsce jakimikolwiek zasobami technicznymi
    (maszynami, sprzętem (...), wyposażeniem) niezbędnymi do samodzielnego wykonywania
    działalności gospodarczej. A. nie wynajmuje również żadnego biura, budynku lub
    powierzchni, maszyn czy pojazdów w Polsce. Innymi słowy, A. nie przysługuje żaden tytuł
    prawny (własność, najem, leasing) do żadnego z wymienionych powyżej rodzajów
    zasobów technicznych w Polsce – w tym w szczególności do magazynu należącego do B.,
    w którym są przechowywane towary należące do A.
    W szczególności A. nie ma prawa do dysponowania zasobami technicznymi należącymi do
    B. jak własnymi. Wszelkie zasoby techniczne, które B. angażuje przy realizacji usług
    świadczonych, pozostają w gestii (pod kontrolą) B. W szczególności A. nie ma możliwości
    domagania się wydzielenia na potrzeby świadczonych dla niego usług konkretnych
    pomieszczeń czy też powierzchni magazynowej. B. samodzielnie decyduje o sposobie
    wykorzystania własnych zasobów technicznych, mając na względzie ich maksymalnie
    efektywne wykorzystanie dla usług świadczonych na rzecz A. (starając się dotrzymać
    uzgodnionych parametrów) jak też innych klientów.
    A. ma jedynie prawo do tego, aby zapoznać się ze sposobem wywiązywania się przez B. ze
    zlecenia. Podkreślenia wymaga fakt, że jest to możliwe jedynie w godzinach pracy B. i
    wyłącznie po odpowiednim zawiadomieniu oraz w obecności pracownika B., co
    dodatkowo potwierdza, że A. nie ma swobodnego dostępu do infrastruktury swojego
    usługodawcy.
    Ponadto należy podkreślić, że B., przy wykorzystaniu danego magazynu, świadczy usługi o
    podobnym charakterze nie tylko na rzecz A., ale też na rzecz innych podmiotów.
    W świetle powyższych faktów, należy uznać, że A. nie posiada w Polsce odpowiedniej
    struktury w zakresie zaplecza technicznego, która pozwalałaby uznać, że ma w Polsce
    stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    3. Podsumowanie
    A. nie posiada na własność w Polsce odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza
    personalnego i technicznego, jak również nie dysponuje nią na innych warunkach,
    dających A. porównywalną kontrolę do kontroli przysługującej względem własnych
    zasobów, która umożliwiałaby mu dokonanie dostaw towarów w ramach czynności
    podlegających opodatkowaniu VAT w Polsce.
    Ponadto, usługi świadczone przez B. na rzecz A. umożliwiają jedynie dokonanie czynności
    technicznych w zakresie przechowania i wydania towaru firmom kurierskim w celu
    dostarczenia ich do odbiorcy.

    W związku z tym należy uznać, że warunek istnienia stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w postaci posiadania zasobów technicznych i personalnych, nie
    jest spełniony w analizowanym wypadku.
    II. Stałość i niezależność prowadzonej działalności gospodarczej
    Odnosząc się natomiast do kryterium stałości i niezależności prowadzonej działalności, w
    pierwszej kolejności należy zauważyć, że termin „stały” w słownikowym rozumieniu
    oznacza tyle, co „trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny”. W
    konsekwencji pojęcie stałości można rozumieć jako zamiar permanentnego (a
    przynajmniej długofalowego) prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium
    danego państwa.
    Jednocześnie, stałość w odniesieniu do kryteriów powstania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej obejmuje również konieczność zaangażowania określonego
    zaplecza personalnego i technicznego, bezspornie przesądzającego o tym, że działalność
    nie jest tymczasowa.
    TSUE w wybranych orzeczeniach wskazywał, że pojęcie „stałego” przedsiębiorstwa
    wymaga minimalnej trwałości poprzez zgromadzenie stałych zasobów ludzkich i
    technicznych, koniecznych do świadczenia określonych usług (TSUE w wyroku w sprawie C-
    73/06 Planzer Luxembourg Sari v. Bundeszentralamt fur Steuern; w wyroku z dnia 4 lipca
    1985 r. w sprawie 168/84 Berkholz, Rec. str. 2251, pkt 18; ww. wyrok w sprawie DFDS, pkt
    20 oraz wyrok z dnia 17 lipca 1997 r. w sprawie C-190/95 ARO Lease, Rec. str. I-4383, pkt
    15 i 16).
    Owa minimalna trwałość oznacza zatem wystarczający stopień trwałości oraz strukturę,
    która z punktu widzenia zasobów ludzkich i technicznych jest w stanie umożliwić
    świadczenie danych usług w sposób niezależny. Dodatkowo wymagana jest minimalna
    skala działalności, tzn. w miejscu tym znajdują się zarówno środki rzeczowe, jak i personel,
    który samodzielnie może świadczyć określone czynności (TSUE sprawie C-231/94
    pomiędzy Faaborg-Gelting Linien A/S a Finanzamt Flensburg).
    Przedsiębiorstwo, które nie posiada w państwie członkowskim ani własnego personelu,
    ani struktury organizacyjnej, która cechuje się wystarczającym stopniem trwałości, aby
    zapewnić ramy, w których mogłyby być zawierane umowy i podejmowane decyzje w
    zakresie zarządzania, nie może być uznane za posiadające stałe miejsce prowadzenia
    działalności w tym państwie (tezy wyroku TSUE w sprawie C-190/95 ARO Lease).
    W podobny sposób wypowiadają się także polskie organy podatkowe, przykładowo
    Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji indywidualnej z dnia 25 października
    2012 r., sygn. IPPP3/443-784/12-4/KC wskazał, że „stały”, to trwale związany z danym
    miejscem, nieprzenośny, niezmienny.
    Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi
    pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, iż działalność
    prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna
    jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną
    oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Analogicznie wypowiadają się
    organy podatkowe w szeregu interpretacji indywidualnych np. w interpretacji wydanej
    przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie dnia 17 września 2015 r. o sygn. IPPP3/4512-
    531/15-2/KT bądź interpretacji wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie dnia
    29 lipca 2015 r. o sygn. IPPP3/4512-436/15-2/JF oraz w interpretacji indywidualnej z dnia
    10 marca 2022 r. o sygn. 0112-KDIL1-3.4012.420.2021.1.JK wydanej przez Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej.
    1. Stałość i niezależność – analiza spełnienia przesłanek
    W tym kontekście należy zaznaczyć, że w ocenie Wnioskodawcy jego działalność w Polsce
    nie ma charakteru stałości. Jak już wcześniej wyjaśniono, A. nie posiada w Polsce

    odpowiedniego zaplecza technicznego i personalnego, pozwalającego mu na prowadzenie
    stałej działalności gospodarczej. Tym bardziej A. nie posiada takiej struktury w sposób
    stały lub niezależny.
    Jak zostało to wskazane w opisie stanu faktycznego, co do zasady żaden z pracowników A.
    (ani żadna osoba upoważniona do jego reprezentowania) nie jest na stałe obecny w
    Polsce. W szczególności nie znajdą się w Polsce osoby lub organy uprawnione przez A. do
    podejmowania więżących decyzji o charakterze zarządczym, dotyczących jej działalności,
    w tym na przykład do zawierania umów.
    Wszelkie czynności, związane ze sprzedażą towarów do Klientów dokonywane są na
    terytorium Holandii lub w innych miejscach poza Polską - podobnie jak decyzje o
    charakterze zarządczym związane z realizacją podstawowej działalności A. W takim
    przypadku działalność A. w Polsce nie ma charakteru stałości lub niezależności, a zatem, w
    ocenie Wnioskodawcy, nie może prowadzić do powstania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w rozumieniu RW i ustawy o VAT.
    A. prowadzi swoją działalność (podejmuje decyzje o charakterze zarządczym) z terytorium
    Holandii, gdzie na stałe przebywają członkowie zarządu A. oraz jego pracownicy.
    Pracownicy przebywający w Holandii zajmują się również kontaktami z Klientami,
    prowadzą z nimi negocjacje oraz zajmują się obsługą zamówień. Wszelkie dyspozycje
    udzielane są z siedziby A. w Holandii. Obsługa e-platformy również następuje przy pomocy
    własnych pracowników A. na terytorium Holandii. B. nie utrzymuje żadnych relacji
    biznesowych z końcowymi Klientami A.
    Innymi słowy, dokonanie dostawy przez A. z/na terytorium Polski możliwe jest dzięki
    zasobom personalnym znajdującym się na terytorium Holandii, bowiem zasoby te zajmują
    się kontaktem oraz obsługą Klientów oraz zajmują się dalszą obsługą zamówień i
    reklamacji. Bez udziału personelu znajdującego się na terytorium Holandii jakakolwiek
    dostawa z/na terytorium Polski nie doszłaby do skutku, bowiem zasoby te dokonują
    dyspozycji co do konieczności dokonania dostawy towarów oraz podejmują czynności w
    zakresie obsługi e-platformy. Czynności wykonywane przez pracowników Wnioskodawcy z
    terytorium Holandii są czynnościami niezbędnymi do realizacji dostaw podlegających
    opodatkowaniu na terytorium Polski.
    W ramach usług świadczonych na rzecz A., pracownicy B. wykonują czynności dotyczące
    obsługi logistycznej A. w zakresie niezbędnych działań prowadzących do wydania towaru
    należącego do A. firmie kurierskiej w celu dostarczenia tych towarów do Klientów.
    Czynności wykonywane przez B. stanowią więc czynności administracyjne/techniczne w
    stosunku do głównych i kluczowych czynności wykonywanych przez pracowników A. na
    terytorium Holandii.
    Jedynie dzięki działaniom personelu znajdującego się na terytorium Holandii, przy użyciu
    zasobów technicznych znajdujących się na terytorium Holandii, możliwe jest dokonanie
    sprzedaży przez A.
    2. Podsumowanie
    Podsumowując, istotnym warunkiem powstania stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej jest, aby aktywa techniczne i personalne posiadane w danym kraju tworzyły
    strukturę stałą, niezależną i samodzielną, w takim stopniu, aby w ramach tej struktury
    możliwe było podejmowanie decyzji zarządczych w zakresie kwestii, które dotyczą tego
    stałego miejsca prowadzenia działalności oraz działalności gospodarczej prowadzonej
    przez to miejsce.
    Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że nie można przyjąć, iż
    obecność A. w Polsce charakteryzuje się stałością. Podobnie, działalność A. w Polsce nie
    ma charakteru niezależności. A zatem kolejne warunki powstania stałego miejsca
    działalności gospodarczej nie są spełnione.

    Mając na uwadze całość powyższych rozważań, zdaniem Wnioskodawcy w opisanym
    stanie faktycznym A. (Wnioskodawca) nie będzie posiadał stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej dla celów VAT w Polsce.
    III. Wystawianie faktur przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur
    Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy, z datą wejścia w życie od 1 lutego 2026 r.:
    1. Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego
      Systemu e- Faktur.
    2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:
    1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego
      miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
    2) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium
      kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na
      terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy
      w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę;
    3) przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII
      w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych procedurach;
    4) na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą
      działalności gospodarczej;
    5) w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia
      usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s;
    6) przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1.
    3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wystawia się faktury elektroniczne lub faktury
      w postaci papierowej.
    4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, podatnicy mogą wystawiać faktury
      ustrukturyzowane.
    Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 ustawy:
    Faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu Krajowego Systemu
    e-Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci elektronicznej i zgodnie z
    wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o
    informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.
    Natomiast zgodnie z 106gb ust. 4 ustawy:
    W przypadku gdy:
    1) miejscem świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium
      kraju lub terytorium państwa trzeciego lub
    2) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego
      miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, lub
    3) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej na terytorium
      kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na
      terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy
      w nabyciu towaru lub usługi, dla którego wystawiono fakturę, lub
    4) nabywcą jest podatnik korzystający ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1
    - faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony.
    Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT z datą wejścia w życie od 1 lutego 2026 r. wskazuje,
    że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu KSeF.

    Jednocześnie ust. 2 pkt 1 ww. przepisu przewiduje wyłączenie z przedmiotowego
    obowiązku podmiotów nieposiadających w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zatem, skoro Wnioskodawca nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej na terytorium Polski, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT w
    brzmieniu od 1 lutego 2026 r., Wnioskodawca nie będzie miał od 1 lutego 2026 r.
    obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF.
    Natomiast kwestię otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF regulują
    przepis art. 106gb ust. 1 w zw. z ust. 4 pkt 2 ustawy o VAT, które wskazują m.in. że co do
    zasady podatnik otrzymuje fakturę ustrukturyzowaną przy użyciu KSeF, niemniej w
    przypadku, gdy nabywcą (podatnikiem) jest podmiot nieposiadający siedziby działalności
    gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium
    kraju faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony.
    W związku z powyższym, skoro A. nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce to na podstawie art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy o VAT, nie wystąpi
    konieczność odbioru faktur przy użyciu KSeF.
    IV. Podsumowanie
    Podsumowując, z uwagi na fakt:
        braku obecności odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i
        technicznego koniecznej do prowadzenia działalności gospodarczej umożliwiającej
        dokonanie dostawy towarów w której uczestniczy;
        braku określonego poziomu stałości prowadzenia działalności gospodarczej oraz
        niezależności w stosunku do działalności głównej
    A. w związku z wykonywaną działalnością nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej, a co za tym idzie A. nie jest również zobligowana
    ani do wystawiania ani do odbioru faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.

      Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się przez to terytoria państw
      członkowskich Unii Europejskiej.
    Według art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w
    rozdziale 3 działu V ustawy.
    Stosownie do art. 28a ustawy:
      Na potrzeby stosowania ww. rozdziału:
      1. ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
      a. podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
        art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b. osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
        od wartości dodanej;
      2. podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia
        usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich
        świadczonych na jego rzecz usług.
    Wskazany powyżej art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy, która
    ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem
    według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą.
    Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w
    art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące
    działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw
    trzecich.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:

      W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z powyższych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy, inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1
    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy, podlega opodatkowaniu
    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej. Wówczas, miejscem
    świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla
    którego ta usługa jest świadczona.
    Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca posiada siedzibę działalności gospodarczej w
    Holandii i jest w tym kraju zarejestrowany dla celów podatku od wartości dodanej.
    Wnioskodawca jest również zarejestrowany na potrzeby podatku VAT na terytorium Polski.
    Wnioskodawca jest członkiem grupy (...) (Grupa), która zajmuje się m.in. sprzedażą sprzętu
    (...). Jedynym wspólnikiem Wnioskodawcy jest spółka holenderska (...) B.V., która posiada
    100% udziałów w Jego kapitale zakładowym.
    Wnioskodawca, za pośrednictwem platformy internetowej (e-platforma) sprzedaje m.in.
    sprzęt (...) zakupiony od regionalnego dystrybutora, tj. spółki (...) AG (X.) oraz od
    dostawców zewnętrznych. Wnioskodawca prowadzi/obsługuje e-platformę z terytorium
    Holandii. Nabywcami towarów sprzedawanych przez Wnioskodawcę w ramach sprzedaży
    wysyłkowej są podmioty niebędące podatnikami VAT. Towary przemieszczane są z Polski
    lub z Wielkiej Brytanii do Klientów z całej Europy, w tym z Polski. W związku z ww.
    działalnością, Wnioskodawca kupuje towary w ramach nabyć krajowych,
    wewnątrzwspólnotowych nabyć i importu towarów na terytorium Polski, krajowych
    dostaw towarów, wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów, wewnątrzwspólnotowej
    sprzedaży towarów na odległość oraz eksportu towarów z terytorium Polski.
    Wnioskodawca posiada dostęp do magazynów na terytorium Holandii, niemniej jednak
    ich pojemność jest ograniczona. W związku z tym Wnioskodawca nawiązał współpracę ze
    spółką z Grupy, tj. polską spółką B. Poland sp. z o. o. (B.). Jedynym wspólnikiem B. jest ta
    sama spółka (...) Europe B.V., która posiada 100% udziałów w kapitale zakładowym
    Wnioskodawcy.
    Wnioskodawca i B. zawarli umowę, której przedmiotem są kompleksowe niewyłączne
    usługi logistyczne (Umowa). Umowa została zawarta na okres 12 miesięcy, z możliwością
    przedłużenia. Na kompleksowe usługi logistyczne (Usługi) świadczone przez B. składają się
    przyjęcie, przemieszczenie, kontrola i rozładunek towarów należących do Spółki na terenie
    magazynu wykorzystywanego przez B., wydanie towaru wraz z wypełnieniem
    odpowiednich dokumentów (np. listy przewozowe, faktury), magazynowanie towarów
    Wnioskodawcy, pakowanie/przepakowywanie, etykietowanie oraz inwentaryzowanie, w
    tym ewidencjonowanie w oprogramowaniu magazynowym, przygotowywanie towarów do
    wysyłki do Klientów, w tym przygotowanie dokumentacji celnej, transport towarów przy
    pomocy zasobów własnych lub pozyskanych od podmiotów trzecich, koordynacja usług
    wykonywanych przez zewnętrznego dostawcę usług logistycznych oraz logistyka zwrotna
    (przyjmowanie i obsługa ewentualnych zwrotów towarów, transportu od Klienta,
    niezbędne czynności naprawcze oraz przepakowywanie w celu ponownej realizacji
    zamówień). Przy czym, z uwagi na brak odpowiednich zasobów, B. nie rozpatruje
    reklamacji w zakresie dostaw towarów realizowanych przez Wnioskodawcę. B. odbiera
    jedynie reklamowany/zwracany towar od Klienta. W celu złożenia reklamacji i
    zorganizowania zwrotu sprzętu, Klient kontaktuje się z serwisem posprzedażowym (...) (...).
    Do obowiązków B. wynikających z Umowy należy również rozliczanie podatku VAT w
    Polsce, naliczanie i korespondencja z organizacjami zbiorowego zarządzania prawami
    autorskimi twórców, naliczanie i rozliczanie opłat związanych z ochroną środowiska,

    kontrola zapasów oraz prowadzenie rozliczeń w systemie finansowym. Przez cały czas
    składowania w magazynie towary pozostają własnością Wnioskodawcy.
    Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski zasobów rzeczowych, ani osobowych.
    Świadcząc Usługę, B. działa samodzielnie i niezależnie. Tytuł prawny do magazynu oraz
    urządzeń używanych do świadczenia Usług należy do B. B. nie podejmuje w imieniu i na
    rzecz Spółki żadnych czynności prawnych i faktycznych, w szczególności nie negocjuje
    warunków i nie zawiera umów w Jej imieniu.
    Poza usługami nabywanymi od B., Wnioskodawca w ograniczonym stopniu korzysta z
    usług innych niezależnych usługodawców na terytorium Polski, m.in. w zakresie wsparcia
    podatkowego w związku z dokonaną rejestracją dla potrzeb VAT oraz usługi agencji celnej.
    Wnioskodawca nie jest jedynym kontrahentem spółki B. - może ona oferować usługi tego
    samego typu usługi na rzecz innych podmiotów.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy w związku z opisaną działalnością Spółka
    będzie posiadała w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oraz czy
    będzie zobowiązana do wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych w Krajowym
    Systemie e-Faktur.
    Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności
    określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie
    wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia,
    jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach
    członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak” siedziba
      działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie
      możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić
      stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo
      Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
      świadczenie usług, które wykonuje:

      a. art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
      b. począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112
        /WE;
      c. do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
      d. art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający,
      by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w
      zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy
      towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując
    się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje
    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym
    zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94
    Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs
    and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12
    Welmory Sp. z o.o.
    Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów
    administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których
    zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak
    wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu

      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane
    podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało
    towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające
    opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności
    podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest
    konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył
    usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura
    działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na
    własne potrzeby.
    Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym
    infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego
    rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez
    ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE
    wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być
    konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze
    udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich
    wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w
    sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny
    podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.
    W wyroku z 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie, badając kwestię
    istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w
    Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, Trybunał
    wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady
    2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr
    282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006
    /112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie
    członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym
    państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na
    podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których
    świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i
    reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.
    TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie
    jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która
    charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był
    uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam
    sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne
    udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich
    organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki

    któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku
    Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do
    realizacji i odbioru tych samych świadczeń.
    Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C#533/22, w
    którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca
    siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z
    usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim,
    posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że
    obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o
    świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę
    działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług
    świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie
    członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w
    rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego
    świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia
    jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”
    Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r.,
    sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są
    odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług.
    Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby
    umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi
    słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi.
    Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i
    techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą
    w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce
    prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie
    wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych
    usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.
    Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione
    okoliczności sprawy należy uznać, że w Państwa Spółka nie będzie posiadać w Polsce
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie zorganizuje bowiem na
    terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających
    samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały. Z treści wniosku
    wynika, że Spółka sprzedaje za pośrednictwem e-platformy sprzęt (...). Spółka zawarła
    Umowę z polską spółką B., której przedmiotem jest świadczenie kompleksowej usługi
    logistycznej.
    Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać
    każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną
    spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego.
    Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych
    usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością.
    Z okoliczności sprawy wynika, że Spółka nie posiada na terytorium Polski ani zasobów
    osobowych ani rzeczowych. Spółka wskazała, że nie zatrudnia na terytorium Polski
    żadnych pracowników, przedstawicieli, ani innych osób fizycznych. Bieżąca działalność
    Wnioskodawcy, w tym negocjowanie i zawieranie umów z dostawcami i kontrahentami
    prowadzona jest przez pracowników w Holandii lub przez inne podmioty, zlokalizowane w
    Holandii lub innych krajach, z których usług korzysta Wnioskodawca. Wszystkie
    strategiczne decyzje dotyczące działalności Spółki dotyczące m.in. zaangażowania w nowe
    kontrakty, negocjacje i wykonanie nowych umów, decyzje dotyczące zakupów i sprzedaży,
    relacji z klientami, logistyki sprzedaży i zakupów (śledzenie przesyłów i faktur w systemach

    informatycznych itp.) nie są podejmowane w Polsce. Żaden z członków zarządu
    Wnioskodawcy nie przebywa na terytorium Polski - większość z nich przebywa na stałe w
    Holandii, część w innych krajach Europy Zachodniej. W związku z powyższym, zebrania
    zarządu oraz bieżące czynności zarządcze realizowane są w Holandii (lub poza granicami
    Polski) i to tam zapadają wszystkie strategiczne i operacyjne decyzje dotyczące działalności
    Spółki. Również obsługą platformy elektronicznej zajmują się pracownicy Wnioskodawcy,
    którzy nie przebywają na terytorium Polski.
    Spółka nie posiada w Polsce również zaplecza technicznego. Z wniosku wynika, że Spółka
    nie ma w Polsce oddziału, przedstawiciela ani biura. Spółka nie posiada w Polsce własnej
    infrastruktury i zasobów rzeczowych, takich jak pojazdy, narzędzia, czy wyposażenie.
    Spółka nie posiada własnych budynków ani innych nieruchomości, ani nie wynajmuje
    żadnego biura, budynku, powierzchni czy infrastruktury w Polsce. Ponadto,
    Wnioskodawca nie będzie dysponował taką infrastrukturą na podstawie umowy najmu,
    czy leasingu. Jak wskazała Spółka, biuro oraz cała przynależna do niego infrastruktura
    znajduje się na terytorium Holandii. Również e-platforma jest obsługiwana i prowadzona
    przez Wnioskodawcę z terytorium Holandii. B. świadczy Usługi na rzecz Wnioskodawcy z
    wykorzystaniem własnych lub kontrolowanych przez siebie zasobów ludzkich i
    rzeczowych. Zatem należy uznać, że Wnioskodawca nie będzie posiadał żadnych własnych
    zasobów technicznych/rzeczowych oraz personalnych na terytorium Polski.
    Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie
    jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium
    to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i
    infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być
    dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim
    kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym.
    Z wniosku wynika, że Spółka co prawda nabywa kompleksowe usługi logistyczne od spółki
    B., nie ma jednak żadnego wpływu na sposób ich wykonywania. Wnioskodawca nie
    posiada żadnych praw do magazynu ani innych zasobów technicznych wykorzystywanych
    przez B. do świadczenia Usług, w szczególności B. nie wyznaczył określonej części
    magazynu, która mogłaby zostać przeznaczona do wyłącznego użytku przez
    Wnioskodawcę. Ponadto, Wnioskodawca nie sprawuje żadnej kontroli nad pracownikami
    B. Pracownicy Spółki mogą weryfikować sposób wykonywania Usług pod kątem zgodności
    z warunkami Umowy, w związku z czym mają dostęp do magazynu, niemniej jednak jest to
    możliwe dopiero po uzgodnieniu tego z B. i pod nadzorem pracowników tej spółki. Przy
    czym, nawet wówczas gdy wizyta weryfikacyjna jest konieczna, pracownicy Spółki nie
    mogą wydawać poleceń ani kierować wykonaniem Usług przez B. (mogą jedynie zapoznać
    się z podejmowanymi działaniami). Świadcząc Usługę, B. działa samodzielnie i niezależnie,
    zgodnie z wypracowaną praktyką, posiadanym know-how, wiedzą i doświadczeniem
    związanym z świadczeniem kompleksowych usług logistycznych. Jak wskazuje Spółka, c
    elem współpracy z B. jest pozyskanie wyspecjalizowanych usług od podmiotu, który jest w
    stanie samodzielnie zapewnić odpowiednią powierzchnię, warunki magazynowania,
    przeszkolony personel magazynowy oraz dostępność tych zasobów. W konsekwencji
    należy uznać, że Spółka nie będzie również posiadała na terytorium Polski kontroli nad
    zapleczem personalnym i technicznym/rzeczowym spółki B. porównywalnej do tej jaką
    sprawuje nad zapleczem własnym.
    Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest
    również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o
    wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej)
    trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały
    one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że
    struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a

    nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi
    być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej
    lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.
    Ponownie wskazać należy, że Spółka nie posiada w Polsce żadnych zasobów technicznych
    i nieruchomości oraz nie zatrudnia w Polsce żadnych pracowników. Dodatkowo wszelkie
    procesy związane z pozyskiwaniem Klientów, zawieraniem umów i decyzjami
    biznesowymi, obsługą e-platformy prowadzone są przez Spółkę poza terytorium kraju
    (głównie w Holandii). Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich
    zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie
    można uznać, że będzie spełnione kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść
    m.in. do obecności zasobów osobowych i technicznych.
    Należy również zwrócić uwagę na cytowany już wyrok TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r.
    Wynika z niego, że z perspektywy określania stałego miejsca prowadzenia działalności
    istotne jest ustalenie charakteru zaplecza personalnego i technicznego. TSUE orzekł, że to
    samo zaplecze personalne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i
    odbioru tych samych usług. Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie powinien być
    uznany za stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w
    zakresie tych usług, które świadczy dla tego innego podmiotu. Odnosząc powyższe do
    Państwa sytuacji należy stwierdzić, że spółka B. będzie świadczyła na Państwa rzecz
    kompleksowe usługi logistyczne, a to oznacza, że w przypadku uznania istnienia stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, to samo zaplecze zasobów personalnych
    jak i technicznych B. byłoby wykorzystywane zarówno do świadczenia usług na rzecz
    Spółki jak i ich odbioru. Tym samym, zgodnie z wyrokiem TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022
    r. takie miejsce nie powinno być uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności. W
    podobnym tonie wypowiada się również TSUE w wyroku z dnia 13 czerwca 2024 r. o sygn.
    C#533/22 wskazując, że zaplecze personalne i techniczne w kraju usługodawcy musi być
    odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są usługi na rzecz Spółki.
    W konsekwencji, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy
    stwierdzić, że mając na uwadze aktualne orzecznictwo TSUE Spółka nie będzie posiadała
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.
    Przechodząc do wątpliwości dotyczących obowiązku wystawiania lub otrzymywania faktur
    ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) należy wskazać, że
    zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej - rozumie się
      przez to fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z
      przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie.
    Ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz
    niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie
    KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024
    r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” - termin
    wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r.
    Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026 r.:
      1. Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu
      Krajowego Systemu e-Faktur.
      2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:
      1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego
      miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
      2) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na
      terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej

      na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie
      uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono
      fakturę;
      3) przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale
      XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych procedurach;
      4) na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą
      działalności gospodarczej;
      5) w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia
      usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s;
      6) przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1.
      3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wystawia się faktury elektroniczne lub
      faktury w postaci papierowej.
      4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, podatnicy mogą wystawiać faktury
      ustrukturyzowane.
    Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026
    r.:
      1. Faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu Krajowego
      Systemu e-Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci
      elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy
      z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących
      zadania publiczne.
      2. Oprogramowanie interfejsowe, o którym mowa w ust. 1, jest dostępne na stronie,
      której adres jest podany w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej
      urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.
    Natomiast według art. 106gb ust. 4 ustawy:
      W przypadku gdy:
      1) miejscem świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium
      kraju lub terytorium państwa trzeciego lub
      2) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani
      stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, lub
      3) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej na
      terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
      na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie
      uczestniczy w nabyciu towaru lub usługi, dla którego wystawiono fakturę, lub
      4) nabywcą jest podatnik korzystający ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust.

      - faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony.
    Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który będzie obowiązywał od 1 lutego 2026 r. wskazuje,
    że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego
    Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego przepisu przewiduje
    wyłączenie z tego obowiązku tych podmiotów, które nie posiadają w Polsce siedziby
    działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zatem, skoro jak ustaliłem, Spółka nie będzie posiadała stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, w
    brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur
    ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od 1 lutego 2026 r.
    Przy czym, Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w

    związku z czym ma możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu
    Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy, w brzmieniu nadanym
    ustawą zmieniającą.
    Natomiast kwestię otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF reguluje
    art. 106gb ust. 4 ustawy, który wskazuje m.in. że w przypadku gdy nabywcą jest podmiot
    nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej na terytorium kraju, faktura ustrukturyzowana jest
    udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony. Zatem, skoro Państwa Spółka nie
    będzie posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to na
    podstawie art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy nie będzie zobowiązana do odbioru faktur od
    polskich kontrahentów przy użyciu KSeF. Jednocześnie Spółka powinna uzgodnić z
    kontrahentami inny sposób odbioru ustrukturyzowanej faktury.
    Tym samym stanowisko, zgodnie z którym prowadząc działalność opisaną we wniosku
    Spółka nie będzie posiadała w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej, a w konsekwencji - stosownie do art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy nie będzie
    miała obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF i nie będzie
    zobowiązana do korzystania z KSeF na potrzeby otrzymywania faktur ustrukturyzowanych
    na podstawie art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony
    odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.