Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-1.4011.417.2025.3.JPO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-01
Teza: Skutki podatkowe zawarcia ugody z bankiem w związku z
kredytem hipotecznym i ulgą odsetkową.
Słowa kluczowe: kredyt-kredyt hipoteczny
ugody-ugoda sądowa
ulga-ulga odsetkowa
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Podstawa obliczenia i wysokość podatku.-Ulga
odsetkowa (kontynuacja praw nabytych)
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne
źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 26b (uchylony)

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 lipca 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go
    Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismami z 2 i 5 września 2025 r. (daty wpływu). Treść
    wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

23 czerwca 2006 r. zawarła Pani w banku umowę konsumencką kredytu hipotecznego
    nominowanego do CHF, numer (...) w X (aktualnie Y SA). Wypłacony kredyt opiewał na
    kwotę 99 000 zł. Na dzień 23 lipca 2025 r. do banku spłaciła Pani kwotę 128 512,24 zł.
    Nadpłata z Pani strony wynosi więc 29 512,24 zł, zaś saldo zadłużenia wskazane przez
    bank wynosi łącznie 92 051,13 zł.
    Kredyt został zaciągnięty na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych i nigdy
    wcześniej nie korzystała Pani z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
    wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej
    inwestycji mieszkaniowej. W mieszkaniu tym nigdy nie była prowadzona działalność
    gospodarcza (nigdy nie była również zarejestrowana).
    Cały wypłacony kredyt transzami był przelany na pokrycie budowy samodzielnego lokalu
    mieszkalnego, realizowanego przez Spółdzielnię Mieszkaniową (...) w C.
    Na mocy art. 26b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu
    obowiązującym w latach 2002-2006 w zw. z art. 9 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o
    zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz innych ustaw (Dz. U. 217
    poz. 1588 oraz z 2008 r. nr 209 poz. 316), w trakcie spłaty kredytu, tj. w latach 2006-2024,
    korzystała Pani z ulgi odsetkowej.
    26 maja 2022 r. złożyła Pani pozew o unieważnienie umowy kredytowej, a 18 listopada
    2024 r. Sąd Okręgowy w D. udzielił zabezpieczenia powództwa, polegającego na
    zawieszeniu obowiązku spłat rat i od grudnia 2024 r. nie ma Pani obowiązku spłacania
    dalszych rat.
    23 lipca 2025 r. bank wystąpił z propozycją zawarcia ugody do umowy kredytu, dla której
    zadłużenie jest ewidencjonowanie na numerze rachunku (...) z następującymi warunkami:
    bank całkowicie umarza pozostałą do spłaty kwotę kapitału i dodatkowo w ramach
    pełnego i ostatecznego uregulowania roszczeń Stron zobowiązuje się do zapłaty na Pani
    rzecz kwoty 11 350,92 zł.
    Uzupełnienie wniosku
    Wyjaśniając, dlaczego bank wypłaci Pani kwotę 11 350,92 zł – jakim tytułem ją wypłaci, z
    czego wynika ta wypłata, jaki ma charakter – w szczególności, czy jest to:
    a) zwrot środków, które zostały wpłacone do banku tytułem spłaty rat kredytowo-
      odsetkowych, a które w wyniku ponownego przeliczenia zobowiązań kredytowych
      według kursów waluty przyjętych w ugodzie zostały uznane za nadpłatę kredytu albo
    b) zwrot środków wpłaconych wcześniej do banku, które zostały w ugodzie uznane za
      nienależne bankowi z innych powodów (jakich),
    wskazała Pani, że przedmiotem ugody z Bankiem, na podstawie której zostanie wypłacona
    ww. kwota, jest zobowiązanie się banku do zapłaty na Pani rzecz ww. kwoty w ramach
    pełnego i ostatecznego rozliczenia wzajemnych roszczeń. Jest to zatem zwrot środków
    wpłaconych wcześniej do banku, które zostały w ugodzie uznane za nienależne bankowi.
    Wypłata tej kwoty jest spowodowana cofnięciem przez Panią pozwu wobec banku i
    zrzeczenia się roszczeń wskazanych w tym pozwie.
    Wyjaśniając, czy w wyniku ugody, którą zamierza Pani zawrzeć z bankiem, otrzyma Pani
    zwrot odsetek od kredytu, które odliczyła Pani w ramach ulgi odsetkowej, wskazała Pani,
    że w wyniku ugody zadłużenie wynikające z umowy kredytowej zostaje umorzone
    (następuje zwolnienie z długu), natomiast nie spowoduje to po Pani stronie żadnego

    zwrotu kapitału bądź odsetek jakie do tej pory opłacała Pani w związku z umową
    kredytową. Informację tę sprostowała Pani w piśmie z 30 września 2025 r., wskazując, że
    kwota 11 350,92 zł, którą otrzyma od banku będzie zwrotem środków wpłaconych
    wcześniej do banku (nadpłaconych rat kapitałowo-odsetkowych), które bank uznał za
    nienależne.
    Pierwszego odliczenia ulgi odsetkowej dokonała Pani w rozliczeniu w 2007 r. w rozliczeniu
    za 2006 r.
    Z ulgi odsetkowej korzystała Pani w okresie od 2006 do 2024 r.
    Potwierdziła Pani, że odsetki zostały faktycznie zapłacone, a ich wysokość i termin zapłaty
    są udokumentowane dowodem wystawionym przez podmiot uprawniony na podstawie
    przepisów prawa do udzielania kredytów, np. bank.
    Odsetki były odliczane od dochodu w zeznaniu rocznym, składanym corocznie, tj. PIT-37 i
    załącznik PIT-D.
    Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    Czy dokonanie w ramach ugody z bankiem – zapłaty przez bank na Pani rzecz kwoty 11
    350,92 zł jako pełnego i ostatecznego uregulowania roszczeń Stron, wynikających z
    umowy kredytowej denominowanej w CHF będzie podlegało opodatkowaniu i
    jednocześnie czy będzie Pani zobowiązana do zwrotu ulgi odsetkowej, z której korzystała
    w latach 2006-2024?
    Pani stanowisko w sprawie (ostatecznie doprecyzowane w uzupełnieniu wniosku)
    Zgodnie z zaproponowaną przez bank ugodą, poza całkowitym umorzeniem kwoty
    kapitału pozostałego do spłaty, bank zobowiązał się – w ramach pełnego i ostatecznego
    uregulowania roszczeń Stron, wynikających z umowy kredytowej – do zapłaty na Pani
    rzecz kwoty 11 350,92 zł. Zapłata ta – uzgodniona w ugodzie – w Pani rozumieniu ma
    charakter typowego zwrotu środków, które nadpłaciła Pani do banku, bo zawsze logiczną
    konsekwencją nadpłaty jest jej zwrot, a więc zapłata.
    Osobiście, godząc się na to, kwotę tę traktuje Pani jako częściowy zwrot nadpłaconej przez
    Panią kwoty na rzecz banku w wysokości 29 512,24 zł (różnica miedzy wypłatą banku na
    Pani rzecz w wysokości 99 000 zł, a tym co Pani zapłaciła już bankowi, tj. 128 512,24 zł).
    Stąd wypłacone przez bank środki, wg Pani, nie stanowią dodatkowego przychodu,
    bowiem są to środki, które nienależnie wpłaciła Pani do banku, a bank je Pani po prostu
    zwraca. Jest to więc ekwiwalent wydatków, które już wcześniej poniosła Pani z własnych
    środków. Kwota otrzymana na podstawie ugody z bankiem nie spowoduje więc
    faktycznego przyrostu Pani majątku.
    Reasumując, wg Pani, zaproponowana przez bank zapłata w celu pełnego i ostatecznego
    rozliczenia roszczeń na Pani rzecz nie stanowi przychodu do opodatkowania w rozumieniu
    art. 20 ust. 1 ustawy. Zapłata ta jest bowiem częściowym zwrotem związanym z Pani
    nadpłatą do banku i nie stanowi przychodu i nie podlega opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych. Otrzymana od banku kwota nie przysporzy Pani
    żadnych korzyści, bowiem wcześniej do banku wpłaciła Pani dużo wyższą kwotę niż ta,
    która jest proponowana przez bank w ramach ugody. I dalej, ugoda nie określa, z jakiego
    konkretnie tytułu jest zapłata kwoty przeznaczonej na pełne i ostateczne rozliczenie, a
    jedynie, iż jest to uregulowanie roszczeń stron wynikających z Umowy lub w związku z nią.
    W żadnym elemencie nie zawiera w sobie ani już spłaconego kapitału ani spłaconych
    odsetek. Skoro w ugodzie nie ma takich zapisów, to wypłata tych środków jest dla Pani
    neutralna podatkowo.
    Dodatkowo w piśmie z 5 września 2025 r. uzupełniła Pani swoje stanowisko o wskazanie,
    że, Pani zdaniem, nie zachodzą podstawy do zwrotu ulgi odsetkowej i wykazania
    przychodu w związku z otrzymaną kwotą, gdyż z treści ugody nie wynika, że doszło do
    nadpłaty z tytułu spłat rat kredytowych lub odsetek, a otrzymana w ten sposób kwota nie

    zawiera odsetek, które zostały uwzględnione w ubiegłych latach w odliczeniu w ramach
    ulgi odsetkowej. Takie stanowisko potwierdza m.in. interpretacja indywidualna Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej z 3 marca 2025 r., sygn. 0112-KDIL2-1.4011.934.2024.2.MB.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
    Zgodnie z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Ogólne pojęcie przychodu zostało wyjaśnione w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Ustawodawca przyjął zasadę, że przychodami są:
    1) pieniądze i wartości pieniężne, które:
        · zostały otrzymane przez podatnika – czyli takie pieniądze i wartości pieniężne,
        które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;
        · zostały postawione do dyspozycji podatnika – czyli takie przysporzenia, które
        zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i
        środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a
        więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie
        jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i
        wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    2) wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń – czyli
      takie przysporzenia majątkowe, które mają postać:
        · świadczeń w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa);
        · nieodpłatnych świadczeń innych niż świadczenia w naturze (np. otrzymane usługi).

    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Z
    uwagi na wyróżnienie przez ustawodawcę przychodów o charakterze niepieniężnym,
    uznaje się, że przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy jest nie tylko uzyskanie
    przez podatnika nowych aktywów, ale także zmniejszenie jego pasywów.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji pojęcia
    „nieodpłatnego świadczenia”. Dokonując zatem wykładni gramatycznej, za „nieodpłatne
    świadczenie” uznać należy świadczenia „niewymagające opłaty, takie, za które się nie płaci,
    bezpłatne”. Zatem należy przyjąć, że nieodpłatnym świadczeniem jest takie zdarzenie,
    którego skutkiem (następstwem) jest nieodpłatne przysporzenie majątku jednej osobie
    kosztem majątku innej osoby, innego podmiotu. Nieodpłatne świadczenie w znaczeniu
    prawa podatkowego obejmuje nie tylko świadczenie w rozumieniu prawa cywilnego
    (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony), ale w jego zakres wchodzą także
    wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie
    korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne oraz gospodarcze,
    których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku mające konkretny wymiar
    finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł
    przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są:
        – inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł
    ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody
    inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde
    świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii
    przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww.
    ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.

    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej
    ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę w przytoczonym już wcześniej art. 11 ust.
    1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z definicji tej wywieść można
    również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są
    określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i
    zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.
    j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    W opisie sprawy wskazała Pani, że 23 czerwca 2006 r. zawarła w banku umowę
    konsumencką kredytu hipotecznego nominowanego do CHF, numer (...) w X (aktualnie Y
    SA). 26 maja 2022 r. złożyła Pani pozew o unieważnienie umowy kredytowej, a 18
    listopada 2024 r. Sąd Okręgowy w D. udzielił zabezpieczenia powództwa, polegającego na
    zawieszeniu obowiązku spłat rat i od grudnia 2024 r. nie ma Pani obowiązku spłacania
    dalszych rat.
    Na mocy art. 26b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu
    obowiązującym w latach 2002-2006 w zw. z art. 9 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o
    zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz innych ustaw, w trakcie
    spłaty kredytu, tj. w latach 2006-2024, korzystała Pani z ulgi odsetkowej.
    23 lipca 2025 r. bank wystąpił z propozycją zawarcia ugody do umowy kredytu z
    następującymi warunkami: bank całkowicie umarza pozostałą do spłaty kwotę kapitału i
    dodatkowo w ramach pełnego i ostatecznego uregulowania roszczeń Stron zobowiązuje
    się do zapłaty na Pani rzecz kwoty 11 350,92 zł.
    Wskazała Pani, że przedmiotem ugody z bankiem, na podstawie której zostanie wypłacona
    ww. kwota, jest zobowiązanie się banku do zapłaty na Pani rzecz ww. kwoty w ramach

    pełnego i ostatecznego rozliczenia wzajemnych roszczeń. Jest to zatem zwrot środków
    wpłaconych wcześniej do banku, które zostały w ugodzie uznane za nienależne bankowi.
    Wyjaśniając, czy w wyniku ugody, którą zamierza Pani zawrzeć z bankiem, otrzyma Pani
    zwrot odsetek od kredytu, które odliczyła w ramach ulgi odsetkowej, wskazała Pani, że
    kwota 11 350,92 zł, którą otrzyma od banku będzie zwrotem środków wpłaconych
    wcześniej do banku (nadpłaconych rat kapitałowo-odsetkowych), które bank uznał za
    nienależne.
    Z przytoczonej w niniejszej interpretacji definicji przychodu, zawartej w art. 11 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wywieść należy, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    Zatem, jeśli faktycznie na podstawie opisanej ugody dotyczącej kredytu hipotecznego
    nominowanego do CHF otrzyma Pani kwotę, która będzie stanowić zwrot środków
    wpłaconych wcześniej do banku, które zostaną w ugodzie uznane za nienależne bankowi,
    to uznać trzeba, że nie uzyska Pani faktycznie korzyści majątkowej, która mogłaby zostać
    potraktowana jako trwałe przysporzenie w Pani majątku.
    Tym samym, jeśli na podstawie planowanej ugody bank dokona na Pani rzecz zwrotu
    środków wpłaconych przez Panią wcześniej do banku, które zostaną w ugodzie uznane za
    nienależne bankowi (11 350,92 zł), to po Pani stronie nie powstanie przychód w
    rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i w
    konsekwencji nie wystąpi również obowiązek zapłaty podatku z tego tytułu.
    Odnosząc się natomiast do Pani wątpliwości dotyczącej „zwrotu ulgi odsetkowej” należy
    zaznaczyć, że zasady dokonywania odliczeń wydatków poniesionych na spłatę odsetek od
    kredytu udzielonego podatnikowi na sfinansowanie inwestycji mającej na celu
    zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych regulują przepisy art. 26b ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1
    stycznia 2007 r.
    Powołany wyżej przepis art. 26b ust. 1 ustawy stanowi, że:
      Od podstawy obliczenia podatku, ustalonej zgodnie z art. 26 ust. 1, odlicza się, z
      zastrzeżeniem ust. 2-4, faktycznie poniesione w roku podatkowym wydatki na spłatę
      odsetek od kredytu (pożyczki) udzielonego podatnikowi, o którym mowa w art. 3 ust.
      1, na sfinansowanie inwestycji mającej na celu zaspokojenie własnych potrzeb
      mieszkaniowych, związanej z:
        1) budową budynku mieszkalnego albo
        2) wniesieniem wkładu budowlanego lub mieszkaniowego do spółdzielni
        mieszkaniowej na nabycie prawa do nowo budowanego budynku mieszkalnego
        albo lokalu mieszkalnego w takim budynku, albo
        3) zakupem nowo wybudowanego budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego
        w takim budynku od gminy albo od osoby, która wybudowała ten budynek w
        wykonywaniu działalności gospodarczej, albo
        4) nadbudową lub rozbudową budynku na cele mieszkalne lub przebudową
        (przystosowaniem) budynku niemieszkalnego, jego części lub pomieszczenia
        niemieszkalnego na cele mieszkalne, w wyniku których powstanie samodzielne
        mieszkanie spełniające wymagania określone w przepisach prawa budowlanego.
    W przepisie art. 26b ust. 4 pkt 1-2 ustawy ustawodawca określił wysokość dokonywanych
    odliczeń, gdyż są one limitowane.
    Stosownie do art. 26b ust. 6 ww. ustawy:

      Odsetki, o których mowa w ust. 4, zapłacone przed rokiem określonym w ust. 5, mogą
      być odliczone od podstawy obliczenia podatku za rok podatkowy, w którym podatnik
      po raz pierwszy odlicza odsetki.
    Natomiast w myśl art. 26b ust. 7 tej ustawy:
      Odsetki, o których mowa w ust. 4, zapłacone przed rokiem określonym w ust. 5 mogą
      być odliczone od podstawy obliczenia podatku również w roku podatkowym
      bezpośrednio następującym po roku, w którym podatnik po raz pierwszy odliczył
      odsetki; w tym przypadku odliczeniu podlega wyłącznie różnica między sumą odsetek
      przypadających do odliczenia a kwotą odsetek faktycznie odliczonych w roku, w
      którym podatnik dokonał pierwszego odliczenia.
    Zgodnie z art. 26b ust. 8 cytowanej ustawy:
      Wydatki, o których mowa w ust. 1, dotyczą odsetek zapłaconych łącznie przez oboje
      małżonków. Jeżeli małżonkowie podlegają odrębnemu opodatkowaniu - odliczeń
      dokonuje się, zgodnie z wnioskami zawartymi w zeznaniach rocznych, bądź od
      dochodu każdego z małżonków, w proporcji wskazanej we wniosku, bądź od dochodu
      jednego z małżonków.
    Pomimo uchylenia art. 26b ustawodawca zagwarantował korzystanie z ulgi odsetkowej w
    ramach praw nabytych.
    Jak bowiem stanowi art. 9 ust. 1 ustawy z 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (t. j. Dz. U. z
    2006 r. poz. 1588 ze zm.) – w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2008 r.:
      Podatnikowi, któremu w latach 2002-2006 został udzielony kredyt (pożyczka), o
      którym mowa w art. 26b ustawy wymienionej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym
      przed dniem 1 stycznia 2007 r., przysługuje na zasadach określonych w tej ustawie
      oraz w ustawie wymienionej w art. 2, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1
      stycznia 2007 r., prawo do odliczania wydatków na spłatę odsetek od tego kredytu
      (pożyczki), do upływu terminu spłaty określonego w umowie o kredyt (pożyczkę)
      zawartej przed dniem 1 stycznia 2007 r., nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2027
      r.
    Stosownie do art. 45 ust. 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik, obliczając podatek należny, dokonał odliczeń od dochodu, podstawy
      obliczenia podatku lub podatku, a następnie otrzymał zwrot odliczonych kwot (w
      całości lub w części), w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym
      otrzymał ten zwrot, dolicza odpowiednio kwoty poprzednio odliczone.
    Z powyższego wynika, że rozliczenie z tytułu zwrotu odsetek powinno być dokonane w
    zeznaniu składanym za ten rok, w którym dojdzie do zwrotu tych odsetek. Jednocześnie
    przepis ten wskazuje, że doliczenia dokonuje podatnik, który uprzednio odliczył zwrócone
    kwoty.
    Zatem, skoro planowana wypłata przez bank na Pani rzecz kwoty w wysokości 11 350,92 zł
    stanowić będzie – jak Pani wskazała – zwrot środków wpłaconych przez Panią wcześniej do
    banku (nadpłaconych rat kapitałowo-odsetkowych), które zostaną w ugodzie uznane za
    nienależne bankowi, to będzie Pani zobowiązana – w zeznaniu podatkowym składanym za
    rok podatkowy, w którym otrzyma ten zwrot – odpowiednio doliczyć wartość zwrotu tych
    środków w części, w jakiej stanowić one będą zwrot odsetek, w odniesieniu do których
    korzystała Pani w latach 2006-2024 z ulgi odsetkowej. Cytowany przepis art. 45 ust. 3a
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje bowiem na obowiązek
    doliczenia kwot poprzednio odliczonych w takich przypadkach.
    W świetle powyższego, w odniesieniu do skutków podatkowych otrzymania przez Panią
    wskazanej kwoty, w związku z korzystaniem z ulgi odsetkowej – oceniając całościowo Pani
    stanowisko – uznano je za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Należy zastrzec, że interpretacja indywidualna stanowi rozstrzygnięcie tylko i wyłącznie w
    zakresie objętym zakresem wniosku i odnosi się do przedstawionego opisu sprawy. A
    zatem, nie dotyczy innych kwestii zawartych we wniosku, które nie były przedmiotem
    pytania interpretacyjnego.
    Ponadto należy podkreślić, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w
    indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z treści art. 14b § 1 ustawy Ordynacja
    podatkowa. W związku z tym, interpretacje te wywierają skutki prawne jedynie w stosunku
    do tego podmiotu, do którego są skierowane. Zatem, niniejsza interpretacja indywidualna
    dotyczy wyłącznie Pani jako osoby występującej z wnioskiem, natomiast nie wywołuje
    skutków prawnych dla innych osób (np. pozostałych kredytobiorców).
    Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ
    wydający interpretację opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia
    przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego oraz nie
    analizuje załączonych dokumentów. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej
    interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we
    wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu
    rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. Pełna
    weryfikacja prawidłowości Pani stanowiska może być dokonana jedynie w toku
    ewentualnego postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub postępowania
    kontrolnego organu kontroli celno-skarbowej, będącego poza zakresem instytucji
    interpretacji indywidualnej, do której zastosowanie mają przepisy określone w art. 14h (w
    zamkniętym katalogu) ustawy Ordynacja podatkowa.
    Niniejszą interpretację wydano w oparciu o opis zdarzenia przyszłego przedstawionego
    we wniosku i jego uzupełnieniu. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej
    interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To
    na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności
    faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi
    postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we
    wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi
    być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej
    sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że
    zdarzenie opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości,
    wówczas wydana interpretacja nie będzie Pani chroniła.
    W odniesieniu do powołanej przez Panią interpretacji indywidualnej należy stwierdzić, że
    zapadła ona w indywidualnej sprawie i dotyczy odmiennego od przedstawionego przez
    Panią opisu sprawy.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.