Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB4/415-541/14-2/JK3
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2014-09-18
Teza: Należy stwierdzić, że przychód uzyskany przez Wnioskodawczynię z tytułu przedmiotowego umorzenia odsetek karnych, dokonanego w 2013 r., należy zakwalifikować do przychodów, o których mowa w art. 20 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. do przychodów z innych źródeł. W związku z powyższym, bank był zobowiązany do wystawienia deklaracji PIT – 8C o wysokości uzyskanego przychodu z tytułu umorzenia tych odsetek, natomiast Wnioskodawczyni była obowiązana wykazać ten przychód, zgodnie z treścią art. 45 ust. 1 cytowanej ustawy w zeznaniu, według ustalonego wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym.
Słowa kluczowe: kredyt; odsetki-odsetki karne; odsetki-odsetki od kredytu; umorzenie
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 20

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pani przedstawione we wniosku z dnia 14 lipca 2014 r. (data wpływu 17 lipca 2014 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych umorzenia przez bank naliczonych odsetek karnych **– jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 17 lipca 2014 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych umorzenia przez bank naliczonych odsetek karnych.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawczyni jest osobą fizyczną (matką samotnie wychowującą dziecko) nie prowadzącą działalności gospodarczej. W 2009 r. na podstawie umowy kredytu hipotecznego, bank udzielił Wnioskodawczyni kredytu hipotecznego w łącznej kwocie 192.948,48 zł (sto dziewięćdziesiąt dwa tysiące dziewięćset czterdzieści osiem złotych czterdzieści osiem groszy) z przeznaczeniem na refinansowanie kredytu mieszkaniowego, kredyty ratalne, karty kredytowe, opłaty około kredytowe i ubezpieczenie („kredyt”). W umowie kredytu wskazano, że okres kredytowania wynosi 600 (sześćset) miesięcy, spłata kredytu miała następować w równych miesięcznych ratach, zaś ostateczny termin spłaty kredytu przypadać miał do dnia 7 maja 2059 r.

W 2011 r. Wnioskodawczyni popadła w kłopoty finansowe i w dniu 21 marca 2012 r. bank skutecznie wypowiedział Jej umowę kredytu, o której mowa powyżej.

Dnia 26 listopada 2013 r., pomiędzy Wnioskodawczynią, a bankiem został podpisany akt notarialny - umowa przeniesienia własności lokalu w zamian za zwolnienie z długu (datio in solutum).

Zgodnie z powyższą umową w zamian za zwolnienie z części zobowiązania wobec banku do spłaty kredytu wraz z odsetkami, opłatami, prowizjami i innymi należnościami wynikającymi z umowy kredytu - w łącznej kwocie 313.379,28 zł, Wnioskodawczyni przeniosła na rzecz banku własność lokalu. Wobec powyższego przeniesienia własności lokalu o wartości rynkowej (zgodnie z operatem szacunkowym) 181.900,00 zł, bank umorzył wobec Wnioskodawczyni część zadłużenia wynikającej z umowy kredytu w kwocie 131.576,96 zł (sto trzydzieści jeden tysięcy pięćset siedemdziesiąt sześć złotych dziewięćdziesiąt sześć groszy), z czego kwota odsetek karnych wynosi 77.770,66 zł (siedemdziesiąt siedem tysięcy siedemset siedemdziesiąt złotych sześćdziesiąt sześć groszy), odsetki umowne 15.838,11 zł (piętnaście tysięcy osiemset trzydzieści osiem złotych jedenaście groszy), pozostałe koszty 67,00 zł (sześćdziesiąt siedem złotych zero groszy), oraz należność główna 37.901,19 zł (trzydzieści siedem tysięcy dziewięćset jeden złotych dziewiętnaście groszy).

W związku z zaistniałymi okolicznościami bank wystawił skierowany do Wnioskodawczyni PIT-8C informację o wypłaconym stypendium, o przychodach z innych źródeł oraz o niektórych dochodach z kapitałów pieniężnych w roku 2013, w którym wykazał kwotę przychodu w wysokości 131.576,96 zł z tytułu umorzenia należności.

Kwota przychodu wykazana w powyższym dokumencie PIT-8C została ujęta w złożonym przez Wnioskodawczynię do Urzędu Skarbowego zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2013, PIT-36.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy w przedstawionym stanie faktycznym umorzone w 2013 r. osobie fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej naliczone odsetki karne z tytułu udzielonego przez bank kredytu stanowią dla Niej przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

Zdaniem Wnioskodawczyni.

Umorzenie w całości odsetek karnych od nieterminowych spłat zaciągniętego kredytu (które nastąpiło w następstwie podpisania umowy przeniesienia własności lokalu w zamian za zwolnienie z długu) nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych określonego w art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, natomiast umorzenie zobowiązania kwoty z tytułu udzielonego kredytu oraz odsetek umownych, które stanowią opłatę za korzystanie ze środków finansowych banku, będzie stanowić przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Biorąc pod uwagę brzmienie art. 20 ust. 1 ww. ustawy, umorzone zobowiązanie z tytułu udzielonego kredytu (należność główna i odsetki umowne) będzie mieścić się w katalogu innych nieodpłatnych świadczeń należących do przychodów określonych w art. 12-14 i 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Umorzenie kwot niezapłaconych odsetek umownych od kredytu zaciągniętego przez osobę fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej, których termin płatności upłynął - jest przysporzeniem skutkującym powstaniem dochodu podlegającego opodatkowaniu.

Odsetki karne, czyli przypadające od nieterminowo regulowanych zobowiązań wynikających z umowy należy rozpatrywać w zależności od treści umowy i szczegółowego określenia sposobu ich naliczania. Jeżeli umowa kredytowa jednoznacznie określa zasady naliczania podwyższonych odsetek od nieterminowych spłat rat kredytu i wiąże nimi strony umowy, wówczas odsetki te należy traktować w analogiczny sposób jak odsetki wymagalne. Natomiast, jeżeli umowa kredytowa daje bankowi (wierzycielowi) jednostronne prawo, z którego może skorzystać lub nie (tak jest w przypadku Wnioskodawczyni - w przedstawionym stanie faktycznym), do naliczania podwyższonych odsetek od nieterminowych spłat kredytu, wówczas odstąpienie przez bank od naliczania takich odsetek nie stanowi przysporzenia dla kredytobiorcy (dla Wnioskodawczyni). Tak więc w ocenie Wnioskodawczyni, odstąpienie przez bank od dochodzenia od Wnioskodawczyni odsetek należnych na podstawie art. 481 § 2 i art. 482 k.c. nie wywołuje skutków podatkowych.

Umorzone odsetki karne nie stanowią dla Wnioskodawczyni przysporzenia majątkowego względem drugiego podmiotu, gdyż bank w tym przypadku był uprawniony (a nie zobowiązany) zgodnie z umową kredytu do ich naliczenia. W związku z powyższym bank umarzając odsetki karne zrezygnował de fakto ze swojego uprawnienia umownego. Takie stanowisko potwierdza szereg urzędów skarbowych oraz m.in. Izba Skarbowa w Warszawie (IPPB2/415-1042/08-7/AK).

Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawczyni uważa, że w przedstawionym stanie faktycznym doszło do umorzenia części kapitału oraz odsetek umownych, które należy zakwalifikować do katalogu „innych źródeł przychodu”, natomiast umorzone odsetki karne w tym wypadku nie będą stanowiły dla Wnioskodawczyni przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych określonego w art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody z wyjątkiem dochodów zwolnionych na podstawie art. 21, 52, 52a i 52c wymienionej ustawy oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Na podstawie art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Katalog źródeł, do których kwalifikuje się dochód danego rodzaju został wymieniony w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W pkt 9 tegoż przepisu wymieniono jako źródło przychodu – „inne źródła”.

Zgodnie natomiast z art. 20 ust. 1 tej ustawy za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i 17 oraz przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach.

Sformułowanie „w szczególności” dowodzi, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i zasadnym jest, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. O przychodzie podatkowym z innych źródeł należy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.

Należy zauważyć, że za przychody należy uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Dla celów podatkowych przez nieodpłatne świadczenie należy rozumieć te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku, mające konkretny wymiar finansowy. Innymi słowy, pod pojęciem tym należy rozumieć każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

Zgodnie z art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz. U. z 2002 r., Nr 72, poz. 665, z późn. zm.) przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej jest obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu lub jego części, wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód).

Tzw. odsetki karne, które należy odróżnić od odsetek będących swego rodzaju opłatą za korzystanie ze środków finansowych banku, czyli przypadające od nieterminowo regulowanych zobowiązań wynikających z umowy, należy rozpatrywać w zależności od treści umowy i szczegółowego określenia sposobu ich naliczania. Jeżeli umowa kredytowa jednoznacznie określa zasady naliczania podwyższonych odsetek od nieterminowych spłat rat kredytu i wiąże nimi strony umowy, wówczas odsetki te należy traktować w sposób analogiczny jak odsetki wymagalne, czyli takie, których w myśl postanowień umowy kredytowej termin płatności upłynął. Umorzenie takich odsetek jest przysporzeniem, skutkującym powstaniem po stronie kredytobiorcy dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Natomiast, jeżeli umowa kredytowa daje wierzycielowi jednostronne prawo, z którego może skorzystać lub nie, do naliczania podwyższonych odsetek od nieterminowych spłat kredytów – wówczas odstąpienie przez wierzyciela od naliczania takich odsetek nie stanowi przysporzenia dla kredytobiorcy.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że w 2009 r. na podstawie umowy kredytu hipotecznego, bank udzielił Wnioskodawczyni kredytu hipotecznego w łącznej kwocie 192.948,48 zł z przeznaczeniem na refinansowanie kredytu mieszkaniowego, kredyty ratalne, karty kredytowe, opłaty około kredytowe i ubezpieczenie („kredyt”). W umowie kredytu wskazano, że okres kredytowania wynosi 600 (sześćset) miesięcy, spłata kredytu miała następować w równych miesięcznych ratach. W 2011 r. Wnioskodawczyni popadła w kłopoty finansowe i w dniu 21 marca 2012 r. bank skutecznie wypowiedział Jej umowę kredytu, o której mowa powyżej. Dnia 26 listopada 2013 r., pomiędzy Wnioskodawczynią, a bankiem został podpisany akt notarialny - umowa przeniesienia własności lokalu w zamian za zwolnienie z długu (datio in solutum).

Zgodnie z powyższą umową w zamian za zwolnienie się z części zobowiązania wobec banku do spłaty kredytu wraz z odsetkami, opłatami, prowizjami i innymi należnościami wynikającymi z umowy kredytu - w łącznej kwocie 313.379,28 zł, Wnioskodawczyni przeniosła na rzecz banku własność lokalu. Wobec powyższego przeniesienia własności lokalu o wartości rynkowej (zgodnie z operatem szacunkowym) 181.900,00 zł, bank umorzył wobec Wnioskodawczyni część zadłużenia wynikającej z umowy kredytu w kwocie 131.576,96 zł, z czego kwota odsetek karnych wynosi 77.770,66 zł, odsetki umowne 15.838,11 zł, pozostałe koszty 67,00 zł oraz należność główna 37.901,19 zł.

W związku z zaistniałymi okolicznościami bank wystawił skierowany do Wnioskodawczyni PIT-8C za rok 2013, w którym wykazał kwotę przychodu w wysokości 131.576,96 zł z tytułu umorzenia należności.

Zdaniem Wnioskodawczyni umorzenie w całości odsetek karnych od nieterminowej spłaty zaciągniętego kredytu nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, gdyż odstąpienie przez bank od naliczenia takich odsetek nie stanowi przysporzenia dla kredytobiorcy.

Stanowiska Wnioskodawczyni nie można jednak uznać za prawidłowe. Należy bowiem zauważyć, że pojęcia „umorzenia kwoty odsetek” i „odstąpienie od naliczenia odsetek” nie są pojęciami tożsamymi. Umorzyć można jedynie kwotę odsetek, która została już naliczona, natomiast odstąpienie od naliczenia odsetek oznacza zaniechanie dokonania tej czynności. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że bank umorzył Wnioskodawczyni odsetki karne, naliczone wcześniej w związku z nieterminową spłatą kredytu w świetle postanowień umowy kredytowej. Podstawą umorzenia odsetek karnych była natomiast zawarta umowa przeniesienia własności lokalu w zamian za zwolnienie z długu, która przewidywała m.in. umorzenie naliczonych odsetek karnych (powstałych w związku z umową kredytową), w zamian za przeniesienie przez Wnioskodawczynię na rzecz banku własności lokalu. Powyższe oznacza, że przed zawarciem umowy bank skorzystał z przysługującego mu prawa i naliczył odsetki karne z tytułu uchybienia postanowieniom umowy kredytowej. Skoro bank naliczył odsetki karne i następnie wprowadził postanowienie dotyczące warunku ich umorzenia, to wbrew sugestii Wnioskodawczyni były to odsetki karne naliczone, należne oraz wymagalne. Wnioskodawczyni była zobowiązana do ich zapłacenia jeszcze przed zawarciem umowy przeniesienia własności lokalu w zamian za zwolnienie z długu, dlatego też umorzenie tych odsetek nie mieści się w zasadzie swobody kształtowania umów i nie jest obojętne podatkowo. Umorzenie przez bank odsetek karnych stanowi dla Wnioskodawczyni świadczenie nieodpłatne, gdyż na skutek jego otrzymania została zwolniona z naliczonego wcześniej zobowiązania i tym samym nie doszło do uszczuplenia jej majątku. W przeciwnym razie, gdyby bank nie umorzył tych należności, doszłoby do uszczuplenia majątku Wnioskodawczyni w związku z koniecznością zapłaty tych odsetek karnych.

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz powołane wyżej przepisy prawa, należy zatem stwierdzić, że umorzenie naliczonych przez bank odsetek karnych od kredytu zaciągniętego przez Wnioskodawczynię jest przysporzeniem skutkującym powstaniem przychodu podlegającego opodatkowaniu.

W związku z powyższym należy uznać, że – wbrew twierdzeniu Wnioskodawczyni – w następstwie umorzenia przez bank odsetek karnych doszło po stronie Wnioskodawczyni do powstania, podlegającego opodatkowaniu, przychodu z innych źródeł, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy. W sytuacji, gdyby bowiem nie doszło do umorzenia tych odsetek, Wnioskodawczyni byłaby zobowiązana do ich uregulowania (zapłaty). Tym samym Wnioskodawczyni odniosła wymierną korzyść materialną, bowiem została zwolniona z konkretnego zobowiązania finansowego.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że przychód uzyskany przez Wnioskodawczynię z tytułu przedmiotowego umorzenia odsetek karnych, dokonanego w 2013 r., należy zakwalifikować do przychodów, o których mowa w art. 20 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. do przychodów z innych źródeł. W związku z powyższym, bank był zobowiązany do wystawienia deklaracji PIT – 8C o wysokości uzyskanego przychodu z tytułu umorzenia tych odsetek, natomiast Wnioskodawczyni była obowiązana wykazać ten przychód, zgodnie z treścią art. 45 ust. 1 cytowanej ustawy w zeznaniu, według ustalonego wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym.

Odnosząc się do powołanej przez Wnioskodawczynię interpretacji indywidualnej wskazać należy, że dotyczy ona tylko konkretnej, indywidualnej sprawy podatnika, osadzonej w określonym zdarzeniu przyszłym i tylko w tej sprawie rozstrzygnięcie w niej zawarte, jest wiążące. Nie wywołuje ona zatem żadnych skutków prawnych w odniesieniu do innych podatników.

Niniejsza interpretacja stanowi ocenę stanowiska Wnioskodawczyni tylko wyłącznie adekwatnie do zadanego pytania (tylko odnośnie odsetek karnych). Tutejszy organ nie dokonywał oceny stanowiska Wnioskodawczyni odnośnie skutków podatkowych z tytułu umorzenia kredytu i odsetek umownych, gdyż nie było to przedmiotem interpretacji indywidualnej.

Końcowo należy dodać, że dokumenty dołączone przez Panią do wniosku nie podlegały analizie i weryfikacji w ramach wydanej interpretacji. Tym samym, jeżeli przedstawiony we wniosku stan faktyczny różni się od stanu faktycznego występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawczyni w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.