Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBII/1/415-166/11/MK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2011-05-19
Teza: Czy były zakład pracy słusznie odprowadził zaliczkę na podatek dochodowy od kwoty brutto wypłaconej na podstawie zawartej ugody sądowej tytułem odszkodowania za nieprzywrócenie do pracy?
Słowa kluczowe: odszkodowania; zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko wnioskodawczyni przedstawione we wniosku z dnia 10 lutego 2011r. (data wpływu do tut. Biura – 18 lutego 2011r.), uzupełnionym w dniu 29 kwietnia 2011r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych wypłacenia przez były zakład pracy na podstawie zawartej ugody sądowej odszkodowania za nieprzywrócenie do pracy – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 18 lutego 2011r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych wypłacenia przez były zakład pracy na podstawie zawartej ugody sądowej odszkodowania za nieprzywrócenie do pracy.

Z uwagi na braki formalne wniosku, pismem z dnia 19 kwietnia 2011r. Znak: IBPB II/1/415166/11/MK wezwano wnioskodawczynię do jego uzupełnienia.

Wniosek uzupełniono w dniu 29 kwietnia 2011r.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

W maju 2010r., po 35 latach pracy, pracodawca wręczył wnioskodawczyni wypowiedzenie umowy o pracę uzasadniając to likwidacją etatu, który de facto nie został zlikwidowany. W czerwcu 2010r. wnioskodawczyni złożyła w Sądzie Rejonowym pozew o uznanie wypowiedzenia umowy o pracę za bezskuteczną (bezzasadną). Na drugiej rozprawie sądowej w listopadzie 2010r. zakład pracy, który zwolnił wnioskodawczynię w sierpniu 2010r., zaproponował zawarcie ugody polegającej na wypłaceniu odszkodowania pieniężnego w wysokości 14.000 zł brutto w zamian za nieprzywrócenie jej do pracy.

Od wypłaconego odszkodowania pieniężnego została potrącona zaliczka na podatek dochodowy w wysokości 1.192 zł.

Z uzasadnienia wniosku z dnia 27 kwietnia 2011r., który wpłynął do tut. Biura w dniu 29 kwietnia 2011r. wynika, iż w związku ze złożonym w maju 2010r. przez byłego pracodawcę wypowiedzeniem umowy o pracę w oparciu o art. 30 § 1 pkt 2 Kodeksu pracy oraz art. 1 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 13 marca 2003r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz. U. z 2003r. Nr 90, poz. 844 ze zm.) wnioskodawczyni wniosła na podstawie art. 44 i art. 264 § 1 Kodeksu pracy pozew do Sądu Rejonowego o uznanie ww. wypowiedzenia za bezskuteczne. Umowa o pracę była zawarta w czerwcu 1975r. na czas nieokreślony. Jako przyczynę wypowiedzenia ww. umowy o pracę pracodawca podał zmniejszenie zatrudnienia i likwidację etatu, który de facto nie został zlikwidowany. W toku procesu sądowego z inicjatywy pracodawcy została zawarta ugoda, na mocy której pracodawca zobowiązał się do wypłacenia odszkodowania pieniężnego. Odszkodowanie to wypłacono wnioskodawczyni w 2010r. na podstawie przepisów art. 45 § 1 i art. 47 Kodeksu pracy.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy były zakład pracy słusznie odprowadził zaliczkę na podatek dochodowy od kwoty 14.000 zł brutto wypłaconej tytułem odszkodowania za nieprzywrócenie do pracy?

Zdaniem wnioskodawczyni, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3 ppkt a) i b) ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) otrzymane od byłego zakładu pracy na mocy ugody z listopada 2010r. odszkodowanie – rekompensata w wysokości 14.000 zł brutto w zamian za nieprzywrócenie do pracy nie jest odszkodowaniem z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę ani też nie stanowi odprawy wypłaconej na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracodawcą stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Wypłacone odszkodowanie nie jest też wynagrodzeniem za pracę, gdyż stosunek pracy ustał w sierpniu 2010r. i od tego dnia wnioskodawczyni nie pracuje.

Wnioskodawczyni pobiera zasiłek dla bezrobotnych. Ma obecnie 56 lat i w związku z tym ma wielkie problemy ze znalezieniem jakiejkolwiek pracy zarobkowej. Nadto jest osobą samotną zdaną tylko na siebie.

Opierając się na powyższym wnioskodawczyni uważa, że jej były zakład pracy niesłusznie odprowadził zaliczkę na podatek dochodowy w wysokości 1.192 zł.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a, 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Z przepisu art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, iż wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, z wyjątkiem:

1.  określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę,
2.  odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników,
3.  odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
4.  odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
5.  odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą,
6.  odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c,
7.  odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.

Należy jednak podkreślić, że zwolnieniem określonym w art. 21 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy objęte są tylko te odszkodowania, których wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw. Oznacza to, że zwolnienie nie obejmuje wszystkich odszkodowań, a tylko te, których wysokość lub zasady ustalania zostały określone wprost w stosownych przepisach prawa.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż w maju 2010r. pracodawca wręczył wnioskodawczyni wypowiedzenie umowy o pracę uzasadniając to likwidacją etatu, który de facto nie został zlikwidowany. W czerwcu 2010r. wnioskodawczyni złożyła w Sądzie Rejonowym pozew o uznanie wypowiedzenia umowy o pracę za bezzasadną. Na drugiej rozprawie sądowej w listopadzie 2010r. zakład pracy, który zwolnił wnioskodawczynię w sierpniu 2010r., zaproponował zawarcie ugody polegającej na wypłaceniu odszkodowania pieniężnego w wysokości 14.000 zł brutto w zamian za nieprzywrócenie jej do pracy. Od wypłaconego odszkodowania pieniężnego została potrącona zaliczka na podatek dochodowy w wysokości 1.192 zł. Odszkodowanie to wypłacono wnioskodawczyni w 2010r. na podstawie przepisów art. 45 § 1 i art. 47 Kodeksu pracy.

Kwestie dotyczące stosunku pracy, w tym wypłaty odszkodowań z tytułu nieuzasadnionego wypowiedzenia przez pracodawcę umowy o pracę, zawarte zostały w ustawie z dnia 26 czerwca 1974r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 1998r. Nr 21, poz. 94 ze zm.).

W myśl art. 45 § 1 ww. Kodeksu pracy, w razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy – stosownie do żądania pracownika – orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już rozwiązaniu – o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowaniu.

Sąd pracy może nie uwzględnić żądania pracownika uznania wypowiedzenia za bezskuteczne lub przywrócenia do pracy, jeżeli ustali, że uwzględnienie takiego żądania jest niemożliwe lub niecelowe; w takim przypadku sąd pracy orzeka o odszkodowaniu (art. 45 § 2 ustawy).

Przepisu § 2 nie stosuje się do pracowników, o których mowa w art. 39 i 177, oraz w przepisach szczególnych dotyczących ochrony pracowników przed wypowiedzeniem lub rozwiązaniem umowy o pracę, chyba że uwzględnienie żądania pracownika przywrócenia do pracy jest niemożliwe z przyczyn określonych w art. 41¹; w takim przypadku sąd pracy orzeka o odszkodowaniu (art. 45 § 3 ww. ustawy).

Zgodnie z art. 47¹ Kodeks pracy, odszkodowanie, o którym mowa w art. 45, przysługuje w wysokości wynagrodzenia za okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres wypowiedzenia.

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz powołane powyżej przepisy prawa należy stwierdzić, iż skoro wypłacone przez były zakład pracy w wyniku ugody sądowej odszkodowanie jest odszkodowaniem za nieuzasadnione wypowiedzenie umowy o pracę, to odszkodowanie to korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bowiem jego wysokość oraz zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw, tj. art. 45 w związku z art. 47¹ Kodeksu pracy (a jak wynika z wniosku właśnie na podstawie tychże przepisów odszkodowanie zostało wypłacone). Zatem były zakład pracy nieprawidłowo pobrał i odprowadził od tego odszkodowania zaliczkę na podatek dochodowy w wysokości 1,192 zł.

Wobec powyższego stanowisko wnioskodawczyni należało uznać za prawidłowe.

Do wniosku wnioskodawczyni dołączyła kserokopie dokumentów. Należy jednak zauważyć, że wydając interpretacje w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów nie przeprowadza postępowania dowodowego w związku z czym nie jest obowiązany, ani uprawniony do jego oceny; jest związany wyłącznie opisem stanu faktycznego przedstawionym przez wnioskodawczynię i jej stanowiskiem.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, ul. Kośnego 70, 45-372 Opole po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.