Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP2/443-606/09-2/PW
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2009-08-06
Teza: Czy w opisanej sytuacji, umowa użyczenia części lokalu użytkowego podlega opodatkowaniu podatkiem VAT?
Słowa kluczowe: czynności-czynności podlegające opodatkowaniu; użyczenie; świadczenie-świadczenie nieodpłatne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pani, przedstawione we wniosku z dnia 25.05.2009r. (data wpływu 01.06.2009r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie użyczenia lokalu użytkowego – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 1 czerwca 2009r. wpłynął w/w wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie użyczenia lokalu użytkowego.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

W dniu 30 października 2008 r. została zawarta umowa użyczenia pomiędzy A. jako użyczającą a B. jako biorącą do użytkowania. Przedmiotem umowy była część lokalu użytkowego położonego w O. przy ul. M., którego właścicielką jest Wnioskodawca. Powyższa umowa została rozwiązana za obopólnym porozumieniem stron w dniu 30 kwietnia 2009 r.

W w/w lokalu prowadzona jest działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług kosmetycznych. Użyczana część lokalu była przeznaczona na prowadzenie działalności gospodarczej przez B. w zakresie usług manicure-pedicure.

Lokal użytkowy o którym mowa powyżej, jest położony na terenie nieruchomości będącej własnością Wnioskodawcy. Lokal ten został wybudowany zanim rozpoczęto działalność gospodarczą.

Zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym, bezpłatne użyczenie części lokalu umieszczono jako przychód Strony wykazany w zeznaniu rocznym z obliczeniem należnego podatku.

Od grudnia 2007 r. Wnioskodawca jest również czynnym płatnikiem podatku VAT. Jednakże podatek ten nie został przez Wnioskodawcę naliczony, w związku z bezpłatnym użyczeniem części lokalu.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy w opisanej sytuacji, umowa użyczenia części lokalu użytkowego podlega opodatkowaniu podatkiem VAT?

Zdaniem wnioskodawcy w przedstawionej sytuacji nie zachodzi konieczność naliczenia podatku od towarów i usług gdyż:

1.  Użyczenie zgodnie z art. 710 kodeksu cywilnego jest umową w której użyczający zobowiązuje się zezwolić biorącemu, przez czas oznaczony lub nieoznaczony, na bezpłatne używanie oddanej mu w tym celu rzeczy. Istotnymi cechami tejże umowy są zatem: - oddanie rzeczy do używania na pewien czas, - nieodpłatność.
2.  Użyczenie nie było związane z prowadzoną przeze mnie działalnością gospodarczą. Przedmiotem działalności jest świadczenie usług kosmetycznych.
3.  Nie przysługiwało mi prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych z tym świadczeniem, gdyż budynek w którym prowadzę działalność został wybudowany zanim rozpoczęłam prowadzenie działalności gospodarczej. Wszelkie koszty związane z wybudowaniem lokalu zostały pokryte ze środków własnych, nie związanych z działalnością gospodarczą.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe, jednakże na podstawie dodatkowych uwarunkowań co do tych przedstawionych przez wnioskodawcę we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Z powyższego wynika, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług co do zasady podlegają czynności wykonywane odpłatnie. Jednakże ustawodawca zrównał niektóre dostawy towarów i świadczenia usług wykonywane nieodpłatnie z odpłatną dostawą towarów i odpłatnym świadczeniem usług.

Stosownie do art. 8 ust. 1 powołanej ustawy przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

*   przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;

*   zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;

*   świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Natomiast z art. 8 ust. 2 ustawy o VAT wynika, iż nieodpłatne świadczenie usług niebędące dostawą towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług, jeżeli nie są one związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, a podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych z tymi usługami, w całości lub w części, traktuje się jak odpłatne świadczenie usług.

Z powyższych zapisów wynika zatem, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatne świadczenie usług, a nieodpłatne ich świadczenie traktuje się jako odpłatne przy łącznym spełnieniu następujących warunków: świadczone usługi nie są związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, a podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych z tymi usługami (w całości lub części).

Umowa użyczenia jest jedną z umów nazwanych, obok najmu i dzierżawy, regulujących zasady używania rzeczy. Zgodnie z zapisem art. 710 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), przez umowę użyczenia użyczający zobowiązuje się zezwolić biorącemu, przez czas oznaczony lub nieoznaczony, na bezpłatne używanie oddanej mu w tym celu rzeczy. Istotnymi cechami tej umowy są zatem dwa elementy: oddanie rzeczy do używania na pewien czas oraz nieodpłatność.

Jak już wskazano, zasadą jest, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają czynności o charakterze odpłatnym – odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Usługi świadczone nieodpłatnie, co do zasady, nie podlegają opodatkowaniu tym podatkiem. Jednakże istnieją wyjątki od tej zasady, zgodnie z którymi opodatkowaniu podlega również świadczenie usług nie mających charakteru odpłatnego i jest zrównane w zakresie opodatkowania z odpłatnym świadczeniem usług (art. 8 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług).

Jak wynika z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego Strona na podstawie zawartej umowy użyczyła osobie biorącej w użytkowanie część własnego lokalu użytkowego. Lokal jest własnością wnioskodawcy. W lokalu tym właścicielka prowadzi działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług kosmetycznych. Użyczona część lokalu przeznaczona była na prowadzenie przez osobę biorącą w użytkowanie działalności gospodarczej w zakresie usług manicure-pedicure. Wnioskodawca nie odliczał podatku VAT w związku z budową lokalu.

Strona stoi przy tym na stanowisku, że opisane użyczenie nie było związane z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny, należy stwierdzić, że Strona dokonując użyczenia na rzecz drugiej osoby części swojego lokalu użytkowego działała w związku z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą. Wpływ na taki stan rzeczy ma niewątpliwie charakter usług świadczonych przez obie strony umowy tj. usługi kosmetyczne oraz usługi manicure-pedicure, a także fakt, że usługi te wykonywane były w tym samym lokalu użytkowym – w poszczególnych częściach tego lokalu. Nie można zatem mówić o nieumyślności takiego postępowania oraz uznania działania obu stron umowy użyczenia za przypadkowe. Użyczenie w przedmiotowej sprawie miało na celu zapewnienie wzbogacenia oferty świadczonych usług obu stron tych czynności, co niewątpliwie przekłada się na zysk będący efektem prowadzonej działalności gospodarczej.

Odnosząc zatem treść powołanych przepisów prawa do przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego należy stwierdzić, iż skoro użyczenie nieruchomości dla celów prowadzenia działalności związane jest z prowadzeniem przez Wnioskodawcę tej działalności gospodarczej oraz fakt, że Wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego w związku z budową przedmiotowej nieruchomości, to nie spełnione zostały tym samym warunki wynikające z art. 8 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, aby uznać nieodpłatne użyczenie nieruchomości za odpłatne świadczenie usług podlegające opodatkowaniu. Tym samym, w przedstawionej we wniosku sytuacji, umowa użyczenia części lokalu użytkowego nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w przypadku interpretacji dotyczącej zdarzenia przyszłego – stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Biuro Krajowej Informacji Podatkowej, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.