Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP3/4512-30/15/UH
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2015-03-31
Teza: Prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego od poniesionych nakładów inwestycyjnych w związku z modernizacją lodowiska w ramach inicjatywy ... – RPO W 2007–2013
Słowa kluczowe: odliczenia-odliczenie podatku od towarów i usług; odliczenia-prawo do odliczenia; projekt
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) – Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z 8 stycznia 2015 r. (data wpływu 14 stycznia 2015 r.), uzupełnionym pismem z 13 marca 2015 r. (data wpływu 18 marca 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego od poniesionych nakładów inwestycyjnych w związku z modernizacją lodowiska w ramach inicjatywy … – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 14 stycznia 2015 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego od poniesionych nakładów inwestycyjnych w związku z modernizacją lodowiska w ramach inicjatywy …. Ww. wniosek został uzupełniony pismem z 13 marca 2015 r. (data wpływu 18 marca 2015 r.), będącym odpowiedzią na wezwanie organu z 5 marca 2015 r. znak: IBPP3/4512-30/15/UH.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca – Miasto– jest czynnym podatnikiem VAT. Wniosek dotyczy II etapu rewitalizacji ośrodka sportowo-rekreacyjnego w dzielnicy …. Jest to kolejny etap prac inwestycyjnych. W pierwszym etapie wykonano boisko do rugby oraz bieżnię do jazdy na rolkach. Etap II będzie realizowany w ramach inicjatywy … i będzie polegać na modernizacji lodowiska tj. budowie zaplecza szatniowego oraz trzech trybun. Ponadto, w ramach projektu przebudowany zostanie agregat chłodzący istniejącego lodowiska, wybudowany zostanie ciąg pieszo-jezdny, wyremontowane zostaną schody terenowe, a także rozbudowane będzie oświetlenie i monitoring.

Obiekty ośrodka sportowo-rekreacyjnego w dzielnicy … (w tym lodowiska) stanowią własność Wnioskodawcy. Miejskiemu Ośrodkowi Sportu i Rekreacji – samorządowej jednostce budżetowej – zostały użyczone do bezpłatnego używania na podstawie umowy użyczenia 12 lutego 2009 r.

Wartość początkowa brutto całego ośrodka sportowo-rekreacyjnego wynosiła 18 623 zł. Zwiększenie wartości tego ośrodka nastąpiło 31 października 2006 r. o kwotę 34 160 zł (dokumentacja projektowa) oraz 30 czerwca 2014 r. o kwotę 4 419 663 zł (wykonanie I etapu modernizacji tj. budowa boiska do rugby i toru rolkarskiego wraz z infrastrukturą towarzyszącą). Amortyzację obiektów ośrodka rekreacyjnego w … od 1stycznia 2013 r. nie nalicza MOSiR, gdyż majątek został wyksięgowany z ewidencji księgowej bilansowej MOSiR z dniem 31 grudnia 2012 r. i przyjęty na stan Wnioskodawcy (umorzenie na dzień 31 grudnia 2012 r. wynosiło 24 615 zł). Powyższe środki trwałe figurują w ewidencji księgowej pozabilansowej MOSiR.

Natomiast budowa lodowiska (w okresie letnim obiekt jest wykorzystywany jako korty tenisowe i boisko do piłki nożnej) było zadaniem inwestycyjnym realizowanym przez MOSiR (wartość brutto 3 429 618 zł) i znajduje się w ewidencji księgowej bilansowej MOSiR. MOSiR nalicza amortyzację od lodowiska 2,5% (w skali roku to jest wartość 85 740,-zł). Wnioskodawca w pełni ponosi koszty utrzymania obecnej infrastruktury. MOSiR jako jednostka budżetowa otrzymuje środki finansowe na utrzymanie ośrodka sportowo-rekreacyjnego od Wnioskodawcy, natomiast uzyskane dochody netto (bez VAT) odprowadza do Wnioskodawcy jako dochody budżetowe, VAT odprowadza do Urzędu Skarbowego. Dochody uzyskiwane z funkcjonowania ośrodka pochodzą z tytułu sprzedaży biletów wstępu na lodowisko, korty tenisowe i boisko piłkarskie opodatkowane stawką 8% podatku od towarów i usług, natomiast wynajem tych obiektów (sporadycznie) opodatkowany jest stawką 23% VAT. Ponadto w okresie funkcjonowania lodowiska (grudzień – luty) wydzierżawia się teren pod kiosk spożywczy (189 zł brutto miesięcznie, w tym podatek 23 % VAT).

W uzupełnieniu opisu zdarzenia przyszłego wskazano, że:

1.Wnioskodawca dokonał pierwszego zakupu związanego z realizacją II etapu rewitalizacji ośrodka sportowo rekreacyjnego 30 października 2014 r. – był to zakup tablicy informacyjnej. Nie jest obecnie znana data dokonania ostatniego zakupu. Planowany termin zakończenia prac i oddania obiektu do użytkowania to 30 czerwca 2015 r.

2.Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. Realizacja tego etapu projektu wpisuje się do spraw kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych (art. 7 ust. 1 pkt 10) ustawy o samorządzie gminnym.

3.Nie jest zamiarem Gminy wykorzystanie infrastruktury modernizowanej w II etapie rewitalizacji ośrodka rekreacyjno-sportowego do realizacji celów, które stanowią działalność publicznoprawną, niepodlegającą opodatkowaniu VAT.

4.W fakturach dokumentujących nabycie towarów i usług związanych z realizacją II etapu rewitalizacji ośrodka rekreacyjno-sportowego jako nabywca wskazany jest Wnioskodawca.

5.Budowa lodowiska (wartość brutto 3 429 618 zł) była zadaniem inwestycyjnym realizowanym przez MOSiR na zlecenie Miasta … i znajduje się w ewidencji księgowej bilansowej MOSiR.

6.Jako strona w umowach cywilnoprawnych zawieranych z podmiotami trzecimi korzystającymi z infrastruktury powstałej w II etapie rewitalizacji ośrodka sportowo-rekreacyjnego będzie wskazywane: Miasto (Wnioskodawca), z siedzibą organu wykonawczego w …, Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji w … (NIP czynnego podatnika MOSIR), reprezentowany przez Dyrektora (\`(...)\`) na podstawie Pełnomocnictwa Prezydenta Miasta … Nr (\`(...)\`) z dnia (\`(...)\`), przy kontrasygnacie Głównego Księgowego.

Miasto … jest osobą prawną, która powierzyła wykonywanie niektórych zadań na swoją rzecz i w swoim imieniu, samorządowej jednostce budżetowej – MOSiR, działającej w oparciu o zapisy ustawy o finansach publicznych i posiadającej ograniczone prawo do wykonywania czynności prawnych.

7.Dochody z tytułu użytkowania infrastruktury powstałej w II etapie rewitalizacji ośrodka sportowo-rekreacyjnego będą dochodami Miasta …. MOSiR jako samorządowa jednostka budżetowa uzyskane dochody netto (bez VAT) przekaże Miastu jako dochody budżetowe. Będą to kwoty należne Miastu, w którego imieniu i na którego rzecz działa MOSIR. Natomiast należny VAT MOSiR odprowadzi do urzędu skarbowego.

8.Obrót w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług wykazuje w ewidencjach i deklaracjach VAT-7 jednostka MOSIR.

9.Na fakturach sprzedaży dokumentujących świadczenie usług na rzecz podmiotów trzecich w związku z użytkowaniem infrastruktury powstałej w II etapie rewitalizacji ośrodka sportowo rekreacyjnego wskazywany będzie sprzedawca: Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji w … (adres i NIP czynnego podatnika MOSIR).

10.Obiekty modernizowane w II etapie rewitalizacji ośrodka sportowo-rekreacyjnego do wykonywania czynności opodatkowanych będzie wykorzystywać w imieniu i na rzecz Miasta samorządowa jednostka budżetowa MOSIR.

11.MOSIR jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT, składającym deklaracje VAT-7.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy Wnioskodawca ma prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego od poniesionych przy modernizacji lodowiska nakładów inwestycyjnych realizowanych w ramach inicjatywy …?

Stanowisko Wnioskodawcy:

Wnioskodawca – Miasto ma prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego od poniesionych nakładów inwestycyjnych w ramach przedmiotowej inwestycji. Zmodernizowany obiekt będzie służył działalności opodatkowanej prowadzonej przez jednostkę budżetową – MOSIR – w imieniu i na rzecz Wnioskodawcy.

MOSIR pokrywa swoje wydatki z budżetu jednostki samorządu terytorialnego, a swoje dochody (netto) odprowadza na rachunek Wnioskodawcy.

Jak stwierdził WSA w Krakowie w wyroku sygn. akt I SA/Kr 54/13 „(\`(...)\`) zasada neutralności wymaga, aby przyznać gminie prawo do odliczenia podatku naliczonego od zakupów inwestycyjnych dokonywanych przez gminę, wówczas gdy celom tych zakupów jest prowadzenie opodatkowanej działalności przez gminną jednostkę organizacyjną (jednostkę budżetową, samorządowy zakład budżetowy), mienie nabyte bądź wytworzone przez gminę jest zaś przekazywane do jej jednostki organizacyjnej w ramach czynności niepodlegającej w ogóle opodatkowaniu. (\`(...)\`) należy stwierdzić, że uwolnienie gminy od ciężaru podatku naliczonego (\`(...)\`) byłoby całkowicie zgodne z zasadą neutralności podatku VAT i realizowałoby cechy konstrukcyjne tego podatku.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Z przepisu art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług wynika, że prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje w przypadku, gdy dokonywane zakupy mają ścisły związek z czynnościami opodatkowanymi. Odliczyć zatem można podatek naliczony, który jest związany z transakcjami opodatkowanymi podatnika, tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego. Wskazana norma prawna wyraża zasadę neutralności podatku od towarów i usług, w następstwie której podatnicy realizujący czynności zwolnione lub niepodlegające opodatkowaniu, są w podobnej sytuacji jak ostateczny nabywca (konsument) towaru lub usługi, z wyjątkiem przypadków jednoznacznie wskazanych w ustawie o podatku od towarów i usług. Ustawa wyłącza zatem możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających opodatkowaniu.

Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi, tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Ustawodawca umożliwił jednak podatnikom skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego w określonych terminach, pod warunkiem spełnienia przez nich zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, m.in. tego, że zakupy towarów i usług będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, która pozbawia podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Z opisu przedstawionej sprawy wynika, że wniosek dotyczy realizacji II etap rewitalizacji ośrodka sportowo-rekreacyjnego w dzielnicy …. Realizacja II etapu polega na modernizacji lodowiska przez budowę zaplecza szatniowego i trzech trybun, przebudowę agregatu chłodzącego istniejącego lodowiska, budowę ciągu pieszo-jezdnego, remont schodów terenowych oraz rozbudowę oświetlenia i monitoringu. Obiekty ośrodka sportowo rekreacyjnego stanowią własność Miasta (Wnioskodawcy). Na podstawie umowy użyczenia obiekty te zostały użyczone do bezpłatnego używania samorządowej jednostce budżetowej – Miejskiemu Ośrodkowi Sportu i Rekreacji (MOSIR). Budowa lodowiska była zadaniem inwestycyjnym realizowanym przez MOSiR na zlecenie Wnioskodawcy i znajduje się w ewidencji księgowej bilansowej MOSiR. Na fakturach dokumentujących nabycie towarów i usług związanych z realizacją II etapu rewitalizacji ośrodka rekreacyjno-sportowego jako nabywca wskazane jest Miasto. MOSiR w imieniu i na rzecz Miasta będzie wykorzystywał obiekty modernizowane w II etapie rewitalizacji ośrodka sportowo-rekreacyjnego do wykonywania czynności opodatkowanych. MOSiR jako sprzedawca będzie figurował na fakturach sprzedaży dokumentujących świadczenie usług na rzecz podmiotów trzecich w związku z użytkowaniem infrastruktury powstałej w II etapie rewitalizacji ośrodka sportowo rekreacyjnego. MOSiR wykazuje obrót w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług w ewidencjach i deklaracjach VAT-7. MOSIR jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT, składającym deklaracje VAT-7.

Wątpliwości Wnioskodawcy budzi kwestia prawa do odliczenia podatku naliczonego od poniesionych nakładów inwestycyjnych dotyczących modernizacji lodowiska.

Należy zatem rozpatrzeć czy w sytuacji nieodpłatnego przekazania przez Miasto na podstawie umowy użyczenia obiektów ośrodka sportowo-rekreacyjnego Miejskiemu Ośrodkowi Sportu i Rekreacji, u Wnioskodawcy (Miasto) wystąpi związek dokonywanych w II etapie rewitalizacji ośrodka sportowo-rekreacyjnego, zakupów inwestycyjnych z wykonywaniem czynności opodatkowanych.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 8 ust. 1 ww. ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Z treści powołanego art. 8 ustawy o podatku od towarów i usług wynika, że definicja świadczenia usług ma charakter dopełniający definicję dostawy towarów i jest wyrazem realizacji powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych przez podatnika w ramach działalności gospodarczej.

Nie każda jednak czynność stanowiąca świadczenie usług w rozumieniu art. 8 cyt. ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.

W myśl art. 15 ust. 1 ww. ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Zgodnie art. 15 ust. 6 ustawy, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007 r. Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej – (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, z późn. zm.), zgodnie z którym krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami.

Jednakże, w świetle unormowań prawa wspólnotowego w przypadku, gdy organy władzy publicznej bądź urzędy obsługujące te organy podejmują takie działania lub dokonują takich transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań, lub transakcji, gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji.

Z powyższego wynika, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania, podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez „podatników” w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach działalności gospodarczej.

Należy zauważyć, że przymiot podatnika podatku od towarów i usług przypisany jest osobie fizycznej, osobie prawnej, jednostce organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, samodzielnie wykonującej działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Samodzielność gospodarcza w prowadzeniu działalności gospodarczej oznacza możliwość podejmowania decyzji, a zarazem posiadanie odpowiedniego stopnia odpowiedzialności za podjęte decyzje, w tym za szkody poniesione wobec osób trzecich, jak również ponoszenie przez podmiot ryzyka gospodarczego.

Ponadto należy zwrócić uwagę na treść przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady. Mianowicie zgodnie z art. 9 Dyrektywy, podatnikiem jest każda osoba wykonująca samodzielnie i niezależnie od miejsca zamieszkania działalność gospodarczą bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Powyższe przepisy wskazują, że niezależnie od częstotliwości wykonania danej czynności, czynność ta podlega opodatkowaniu jeśli podmiot wykorzystuje w sposób ciągły w celach zarobkowych swój majątek.

Określenie samodzielności w tym znaczeniu ma charakter obiektywny, co oznacza, że ustalenia czy dana jednostka działa „samodzielnie” należy dokonać na podstawie obiektywnych kryteriów, a nie w sposób o charakterze uznaniowym przez jednostkę nadrzędną dla danego podmiotu. Ponadto należy wskazać, że ustaleń tych należy dokonywać na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz przepisów wspólnotowych w oderwaniu od skutków konwencjonalnych na gruncie prawa cywilnego i przepisów samorządowych.

Jednym z kryteriów jest ustalenie, czy dana jednostka ponosi ryzyko gospodarcze, czy też to ryzyko ponosi jednostka nadrzędna (por. pkt 35 wyroku TSUE w sprawie C-210/04). Kolejnym kryterium, według TSUE, decydującym o ustaleniu samodzielności, jest odpowiedzialność za szkody poniesione wobec osób trzecich (por. wyrok w sprawie C-202/90 pkt 15).

Zatem:

*   jednostka samorządu terytorialnego nie może decydować w sposób o charakterze uznaniowym, jaki będzie sposób rozliczania VAT przez jednostki podrzędne,
*   nie można automatycznie uznać, że jednostka samorządu terytorialnego oraz jej jednostki budżetowe stanowią jednego podatnika bez przeanalizowania czy spełnione zostały ww. obiektywne kryteria.

W myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r., poz. 594, ze zm.), gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 ww. ustawy, do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Do zadań własnych gminy należy zaspokajanie potrzeb wspólnoty. W szczególności zadania własne obejmują sprawy kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych (art. 7 ust. 1 pkt 10, cyt. ustawy o samorządzie gminnym).

Stosownie do art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2014 r., poz. 518), do gminnego zasobu nieruchomości należą nieruchomości, które stanowią przedmiot własności gminy i nie zostały oddane w użytkowanie wieczyste, oraz nieruchomości będące przedmiotem użytkowania wieczystego gminy.

Zgodnie z art. 18 ww. ustawy, nieruchomości mogą być oddawane jednostkom organizacyjnym w trwały zarząd, najem i dzierżawę oraz użyczenie na cele związane z ich działalnością.

Przez jednostkę organizacyjną, o której mowa w cytowanym wyżej przepisie – w myśl art. 4 pkt 10 powołanej wyżej ustawy – należy rozumieć państwową lub samorządową jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej.

Należy zauważyć, że ani ustawa o podatku od towarów i usług, ani przepisy wykonawcze do niej, nie definiują terminu „jednostka budżetowa” i „samorządowy zakład budżetowy”. Wobec powyższego należy posiłkować się w tej kwestii regulacjami zwartymi w ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 885, ze zm.).

W myśl art. 9 ww. ustawy, sektor finansów publicznych tworzą m.in.:

1.  organy władzy publicznej, w tym organy administracji rządowej, organy kontroli państwowej i ochrony prawa oraz sądy i trybunały;
2.  jednostki samorządu terytorialnego oraz ich związki;
3.  jednostki budżetowe;
4.  samorządowe zakłady budżetowe;

(\`(...)\`).

Jednostki budżetowe, samorządowe zakłady budżetowe, agencje wykonawcze, instytucje gospodarki budżetowej i państwowe fundusze celowe stosują zasady gospodarki finansowej określone w niniejszej ustawie (art. 10 ust. 1 ww. ustawy).

Jednostkami budżetowymi – zgodnie z brzmieniem art. 11 ust. 1 cyt. ustawy – są jednostki organizacyjne sektora finansów publicznych nieposiadające osobowości prawnej, które pokrywają swoje wydatki bezpośrednio z budżetu, a pobrane dochody odprowadzają na rachunek odpowiednio dochodów budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego.

Natomiast, stosownie do ust. 2 ww. artykułu, jednostka budżetowa działa na podstawie statutu określającego w szczególności jej nazwę, siedzibę i przedmiot działalności.

Według ust. 3 tegoż artykułu, podstawą gospodarki finansowej jednostki budżetowej jest plan dochodów i wydatków, zwany dalej „planem finansowym jednostki budżetowej”.

Jak wynika z art. 12 ust. 1 ww. ustawy, jednostki budżetowe, z zastrzeżeniem odrębnych ustaw, tworzą, łączą i likwidują:

1.  ministrowie, kierownicy urzędów centralnych, wojewodowie oraz inne organy działające na podstawie odrębnych ustaw – państwowe jednostki budżetowe;
2.  organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego – gminne, powiatowe lub wojewódzkie jednostki budżetowe.

Tworząc jednostkę budżetową, organ, o którym mowa w ust. 1 – na podstawie ust. 2 cytowanego przepisu – nadaje jej statut, chyba że odrębne ustawy stanowią inaczej, oraz określa mienie przekazywane tej jednostce w zarząd.

W świetle przedstawionego opisu sprawy oraz powołanych wyżej regulacji prawnych należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji, jako wyodrębniona ze struktur Gminy jednostka budżetowa, prowadzi działalność gospodarczą w sposób samodzielny i wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, to stanowi odrębnego od Gminy podatnika. Skoro Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji w zakresie powierzonej mu działalności działa jako odrębny od Gminy podatnik, to tym samym powinien rozliczać ewentualny podatek należny z tytułu wykonywanych przez siebie czynności, jak również podatek naliczony, związany z wykonywaniem tych czynności, wynikający z faktur wystawionych na rzecz tego podmiotu.

Należy zauważyć, że formułując w art. 86 ust. 1 ustawy warunek związku ze sprzedażą opodatkowaną, ustawodawca nie uzależnia prawa do odliczenia od związku zakupu z obecnie wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Wystarczającym jest, że z okoliczności towarzyszących nabyciu towarów lub usług przy uwzględnieniu rodzaju prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakupy te dokonane są w celu ich wykorzystania w ramach jego działalności opodatkowanej.

W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego określone czynności, z którymi łączą się skutki prawnopodatkowe, było wykonywanie czynności opodatkowanych.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że za podatnika VAT będzie uznany tylko taki podmiot, który dokonuje czynności zmierzających do wykorzystania nabytych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

Należy wskazać, że zgodnie z art. 168 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r., jeżeli towary i usługi wykorzystywane są na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika, podatnik jest uprawniony, w państwie członkowskim, w którym dokonuje tych transakcji, do odliczenia – od kwoty VAT, którą jest zobowiązany zapłacić – VAT należnego lub zapłaconego w tym państwie członkowskim od towarów i usług, które zostały mu dostarczone lub które mają być mu dostarczone przez innego podatnika.

Podkreślenia wymaga fakt, że z ugruntowanego orzecznictwa TSUE wynika, że aby podmiot miał prawo do odliczenia VAT, musi on być podatnikiem w rozumieniu przepisów dyrektywy, a po drugie – towary i usługi powinny być używane do celów transakcji podlegających opodatkowaniu (zob. np. wyrok z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie C-137/02, pkt 24).

Powyższe potwierdzają również postanowienia pkt 8-9 wyroku w sprawie C-97/90 Lennartz, w których TSUE stwierdził, że prawo do odliczeń powstaje w momencie, gdy podlegający odliczeniu podatek staje się wymagalny. W konsekwencji o istnieniu tego prawa do odliczeń może zadecydować jedynie charakter, w jakim osoba występuje w danym czasie. Zgodnie z art. 17 (2) szóstej dyrektywy, o ile podatnik, działający w tym charakterze, używa towarów dla celów czynności podlegających opodatkowaniu, jest on uprawniony do odliczania podatku należnego lub zapłaconego od takich towarów. Jeżeli towary nie są używane do celów działalności gospodarczej podatnika w rozumieniu art. 4, lecz do celów prywatnej konsumpcji, nie powstaje żadne prawo do odliczeń.

W zakresie powyższej kwestii wskazać należy również orzeczenie z 13 marca 2014 r. w sprawie C-204/13, w którym TSUE stwierdził m.in.: „Tak więc, jak już orzekł Trybunał, aby można było przyznać podatnikowi prawo do odliczenia naliczonego podatku VAT i określić zakres tego prawa, zasadniczo konieczne jest istnienie bezpośredniego i ścisłego związku pomiędzy konkretną transakcją powodującą naliczenie podatku a jedną lub kilkoma transakcjami objętymi podatkiem należnym, które rodzą prawo do odliczenia (zob. wyrok z dnia 21 lutego 2013 r. w sprawie C 104/12 Becker, pkt 19 i przytoczone tam orzecznictwo).

Tymczasem należy stwierdzić, że w sporze rozstrzygniętym w ww. wyroku w sprawie Polski Trawertyn transakcja objęta podatkiem należnym przeprowadzona przez dwóch przyszłych wspólników, czyli wniesienie nieruchomości do spółki z tytułu wydatków inwestycyjnych do celów działalności gospodarczej tej spółki, objęta była niewątpliwie zakresem stosowania podatku VAT, ale stanowiła transakcję zwolnioną z tego podatku. Natomiast w sprawie rozpatrywanej w postępowaniu głównym transakcja objęta podatkiem należnym nie jest objęta zakresem stosowania podatku VAT, ponieważ nieodpłatne udostępnienie klienteli nowej spółce nie może być uznane za „działalność gospodarczą” w rozumieniu szóstej dyrektywy.

Wspomniane udostępnienie klienteli nowej spółce jest bowiem „nieodpłatne” i w związku z tym nie jest objęte ani zakresem stosowania art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy, który dotyczy wyłącznie dostawy towarów lub świadczenia usług dokonywanych odpłatnie, ani zakresem stosowania art. 4 ust. 1 i 2 szóstej dyrektywy, który dotyczy wyłącznie wykorzystywania własności dóbr materialnych lub niematerialnych celem stałego osiągania zysku.” (pkt 34-36 wyroku).

Z okoliczności sprawy wynika, że Miasto przekazało nieodpłatnie do eksploatacji jednostce budżetowej MOSiR obiekty ośrodka sportowo rekreacyjnego, która wykonywała zadanie inwestycyjne w ramach II etapu rewitalizacji tego ośrodka. MOSiR wykorzystuje ośrodek do wykonywania czynności opodatkowanych.

Analiza przywołanych powyżej regulacji prawnych, a także orzecznictwa TSUE zaprezentowanego w cytowanych wyrokach prowadzi do stwierdzenia, że Miasto nabywając towary i usługi celem wytworzenia przedmiotowej infrastruktury z zamiarem jej użyczenia do bezpłatnego używania Miejskiemu Ośrodkowi Sportu i Rekreacji, nie nabywała ich do działalności gospodarczej i tym samym nie działała w charakterze podatnika podatku VAT.

Skoro zamiarem Miasta było przekazanie obiektów ośrodka sportowo rekreacyjnego do nieodpłatnego użytkowania na rzecz MOSiR, już od momentu rozpoczęcia inwestycji Miasto wyłączyło te inwestycje całkowicie z systemu podatku VAT. W tej sytuacji należy stwierdzić, że nabywając towary i usługi celem realizacji II etapu rewitalizacji ośrodka sportowo-rekreacyjnego z zamiarem ich nieodpłatnego udostępnienia Miejskiemu Ośrodkowi Sportu i Rekreacji, nie nabywała ich do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy i nie działała w charakterze podatnika, o którym mowa w ust. 1 tego artykułu. W konsekwencji, dokonując zakupów towarów i usług związanych z realizacją przedmiotowej inwestycji, nie spełniła przesłanki z art. 86 ust. 1 ustawy, a tym samym nie nabyła prawa do odliczenia podatku naliczonego. Zatem Miasto nie może dokonać odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących wydatki poniesione na wybudowanie ww. infrastruktury.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że w omawianych okolicznościach nie występuje związek przyczynowo-skutkowy, który decydowałby o prawie do odliczenia podatku naliczonego związanego z realizacja II etapu rewitalizacji ośrodka sportowo-rekreacyjnego, gdyż Miasto przekazało nieodpłatnie ośrodek do eksploatacji Miejskiemu Ośrodkowi Sportu i Rekreacji. W związku z powyższym Miastu nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego. Na powyższe prawo nie ma wpływu fakt wykorzystywania tych obiektów do działalności opodatkowanej prowadzonej przez jednostką budżetową Miasta, gdyż – jak wskazano wyżej – jest ona odrębnym od Miasta podatnikiem podatku od towarów i usług.

Odnosząc się do powołanego we wniosku orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sygn. akt I SA/Kr 54/13 wskazać należy, że orzeczenia sądów administracyjnych zapadają w odniesieniu do indywidualnych i właściwych tylko im stanów faktycznych. W związku z powyższym, nie negując takiego orzecznictwa, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego, należy zauważyć, że moc obowiązująca wyroków zamyka się w obrębie spraw, w których zostały wydane.

W konsekwencji stanowisko Wnioskodawcy jest nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w …, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.