Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.940.2024.3.SR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-04
Teza: Koszty uzyskania przychodu ze sprzedaży lokalu
niemieszkalnego.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
nakłady
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.-Koszty z tytułu zbycia nieruchomości.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8-lit. a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 6c

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 grudnia 2024 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie
    kosztów uzyskania przychodu ze sprzedaży lokalu niemieszkalnego. Uzupełnił go Pan
    pismem z 29 stycznia 2025 r. i 14 lutego 2025 r. – w odpowiedzi na wezwania.

    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest osobą fizyczną, która w dniu 28 sierpnia 2020 r., będąc stanu wolnego,
    zawarła umowę przedwstępną kupna-sprzedaży w formie aktu notarialnego (dalej:
    „Umowa przedwstępna”) ze spółką ... Sp. z o.o. Sp.k., będącą spółką deweloperską (dalej:
    „Deweloper”).
    Przedmiotem Umowy przedwstępnej była chęć zakupu przez Wnioskodawcę lokalu
    niemieszkalnego, będącego elementem inwestycji realizowanej przez Dewelopera pod
    nazwą „...” (dalej: „Inwestycja”). Zgodnie z zawartą Umową przedwstępną, Deweloper
    zobowiązał się wybudować budynek będący przedmiotem Inwestycji w terminie do dnia
    31 lipca 2021 r., a następnie sprzedać na odrębną własność określony w Umowie
    przedwstępnej lokal niemieszkalny (wraz z przynależnymi do niego elementami
    nieruchomości wspólnej) na rzecz Wnioskodawcy za określoną cenę sprzedaży, zgodnie z
    ustalonym harmonogramem spłaty (dalej: „Nieruchomość” lub „Lokal”). Zgodnie z zawartą
    przez strony Umową przedwstępną, zawarcie przyrzeczonej umowy sprzedaży
    Nieruchomości powinno nastąpić do dnia 31 grudnia 2021 r., niezwłocznie po uzyskaniu
    przez Dewelopera zaświadczenia o samodzielności Lokalu będącego przedmiotem
    sprzedaży, natomiast wydanie Nieruchomości do użytkowania powinno nastąpić do dnia
    30 września 2021 r.
    Następnie, w związku z panującą wówczas w Polsce sytuacją sanitarno-epidemiologiczną
    (dalej: „Epidemia Covid”), z przyczyn nieleżących po stronie Wnioskodawcy, termin
    realizacji Inwestycji przez Dewelopera uległ znaczącemu wydłużeniu. Jednocześnie, z
    przyczyn nieznanych i niezależnych od Wnioskodawcy, zgodnie z uzyskanymi od
    Dewelopera informacjami, po zakończeniu realizacji Inwestycji, Deweloper nie miał
    możliwości podpisania z Wnioskodawcą przyrzeczonej umowy kupna-sprzedaży
    Nieruchomości w związku z Epidemią Covid, jednakże na mocy porozumienia stron, w
    dniu 18 lipca 2022 r., Deweloper wydał do użytkowania przez Wnioskodawcę Lokal będący
    przedmiotem Umowy przedwstępnej (wraz z pozostałymi, niezbędnymi dokumentami), na
    podstawie podpisanego przez obie strony protokołu zdawczo-odbiorczego. Jednocześnie,
    po usunięciu okoliczności uniemożliwiających podpisanie przez Dewelopera aktu
    notarialnego, w dniu 25 maja 2023 r. Deweloper zawarł z Wnioskodawcą przyrzeczoną
    umowę kupna-sprzedaży Lokalu (dalej: „Umowa kupna”).
    Wnioskodawca podkreśla, że zgodnie z podpisanym przez Wnioskodawcę i Dewelopera
    protokołem zdawczo-odbiorczym, od dnia przekazania Nieruchomości na rzecz
    Wnioskodawcy, Wnioskodawca rozpoczął w Lokalu niezbędne prace remontowo-
    wykończeniowe, mające na celu doprowadzenie Nieruchomości do stanu realnego
    użytkowania (m.in. koszty związane z zakupem: mebli kuchennych i usługi ich montażu,
    szafek, półek i szafy wnękowej wraz z lustrem, zasłon i firan, oświetlenia, farb do
    malowania i pralko-suszarki). W konsekwencji powyższego, od dnia 18 lipca 2022 r.,
    Wnioskodawca regularnie ponosił koszty, które prowadziły do zwiększenia wartości Lokalu.
    Końcowo, w dniu 27 września 2024 r., Wnioskodawca podpisał umowę sprzedaży
    Nieruchomości w formie aktu notarialnego (dalej: „Umowa sprzedaży”), na mocy której
    sprzedał posiadany przez siebie Lokal innej osobie fizycznej, po cenie wyższej niż cena
    zakupu Nieruchomości, określonej w Umowie kupna (tj. z uwzględnieniem nakładów
    poniesionych przez Wnioskodawcę w okresie posiadania Lokalu i rozpoczęcia prac
    remontowo-wykończeniowych, które znacząco wpłynęły na cenę sprzedaży, określoną w
    Umowie sprzedaży).
    Podkreślenia wymaga fakt, że każda z umów zawartych przez Wnioskodawcę (począwszy
    od Umowy przedwstępnej, na Umowie sprzedaży kończąc) została przez Niego zawarta
    jako przez osobę fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej. Nieruchomość nie
    była przez Wnioskodawcę wykorzystywana w jakimkolwiek momencie do prowadzenia
    jakiejkolwiek działalności gospodarczej.

    W uzupełnieniu wniosku z dnia 29 stycznia 2025 r. wskazano: że:
      W dniu 28 sierpnia 2020 r. w kancelarii notarialnej w ... Wnioskodawca zawarł z
      Deweloperem w formie aktu notarialnego przedwstępną umowę sprzedaży lokalu
                              2niemieszkalnego o powierzchni ok. 18 m, którego wydanie miało nastąpić do dnia
      30 września 2021 r. Lokal ten służyć miał zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych po
      ukończeniu studiów w czerwcu 2021 r. i wyprowadzeniu się z akademika do czasu
      uzyskania zdolności kredytowej i wyboru dalszej drogi życiowej. Od końca czerwca
      2021 r. do końca września 2021 r. Wnioskodawca najmował tymczasowo pokój w
      oczekiwaniu na możliwość szybkiego przeprowadzenia się, jednakże na skutek
      opóźnień w wydaniu przedmiotowego lokalu i wytoczenia przez Niego powództwa o
      odszkodowanie za nienależyte wykonywanie umowy w maju 2022 r., Deweloper na
      mocy ugody pozasądowej – po cofnięciu powództwa (warunek ugody) – wypłacił w
      lipcu 2022 r. tytułem odszkodowania kwotę 10 000 zł i wydał ww. lokal w dniu 18
      lipca 2022 r. Mimo kolejnych zapewnień i przesuwania w czasie terminu uzyskania
      pozwolenia na użytkowanie, lokal został wykończony do końca listopada 2022 r., a
      pozwolenie na użytkowanie zostało wydane dopiero w lutym 2023 r. na skutek
      kolejnych opóźnień po stronie Dewelopera. Nabywając ostatecznie przedmiotowy
      lokal w dniu 25 maja 2023 r. Wnioskodawca nie miał na celu jego uatrakcyjnienia i
      odsprzedaży z zyskiem. Na skutek upływu blisko trzech lat cele z 2020 r. wskazane
      wyżej uległy aktualizacji i wraz z pozostawaniem w związku partnerskim od końca
      lutego 2023 r. zmieniły się także potrzeby mieszkaniowe – dotychczasowy lokal
      okazał się niewystarczający dla dwóch osób.
      W żadnym momencie w okresie od dnia 18 lipca 2022 r. do dnia 27 września 2024 r.
      ww. lokal nie był wynajmowany, podnajmowany lub w jakikolwiek inny sposób
      Wnioskodawca nie czerpał korzyści z jego udostępniania osobom trzecim. Mimo jego
      formalnego przeznaczenia (lokal niemieszkalny) służył on jedynie zaspokajaniu
      potrzeb mieszkaniowych, przy partycypacji drugiej osoby w kosztach utrzymania ww.
      lokalu od sierpnia 2023 r. do września 2024 r. z uwagi na wspólne zamieszkiwanie w
      tymże okresie.
      W chwili wydania w dniu 18 lipca 2022 r. lokal znajdował się w stanie deweloperskim,
      a więc w celu doprowadzenia do możliwości zamieszkiwania w nim konieczne było
      dokonanie prac wykończeniowych polegających, m.in. na: ułożeniu płytek
      podłogowych, dostosowaniu instalacji sanitarnych w łazience do zabudowy stelaża
      WC, wykonaniu prysznica typu walk-in, ułożeniu niezbędnej glazury, malowaniu
      ścian, instalowaniu oświetlenia – wskazane prace Wnioskodawca wykonywał metodą
      gospodarczą wspólnie i przy pomocy rodziny – ojczyma. Natomiast dalszymi
      kwestiami związanymi z projektem i montażem zabudowy szafy wnękowej,
      projektem i montażem kuchni oraz składaniem mebli, zakupem i transportem
      niezbędnego sprzętu RTV i AGD i wyposażenia (pralko-suszarka, lodówka, piekarnik,
      okap, płyta indukcyjna, biurko, krzesło, łóżko, materace, karnisz, zasłony, lustra,
      wieszaki wejściowe, stół, krzesła, szafki, umywalka, kinkiety) zajmowali się
      podwykonawcy w ramach sklepów sieci IKEA, Castorama oraz RTV Euro AGD – w tym

      zakresie Wnioskodawca posiada imienne faktury VAT potwierdzające wydatkowanie
      pieniędzy (do ok. 20 000 zł) na ww. lokal, które zostały poniesione wyłącznie przez
      Niego, głównie w okresie od lipca 2022 r. do listopada 2022 r., mając na względzie
      powstałe z winy Dewelopera opóźnienie i brak wiedzy w chwili podejmowania decyzji
      o wykańczaniu lokalu o jego długości.
      Wnioskodawca nigdy nie prowadził i obecnie z uwagi na zatrudnienie w sądzie nie
      prowadzi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych, stąd dokonane przez Niego odpłatne zbycie ww.
      lokalu nie nastąpiło w wykonywaniu działalności gospodarczej.
      Obecnie, tj. od dnia 28 maja 2024 r., Wnioskodawca pozostaje współwłaścicielem
                                              2nieruchomości w postaci lokalu mieszkalnego o powierzchni ok. 26 m, w której
      posiada udział wynoszący 1/2 wraz z drugim współwłaścicielem posiadającym udział
      wynoszący 1/2, z którym pozostaje w związku partnerskim. Przedmiotowy lokal służy
      zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych i na jego zakup został zaciągnięty solidarnie
      kredyt mieszkaniowy w kwocie 442 000 zł. W chwili obecnej Wnioskodawca nie
      posiada innych nieruchomości.
      Przed dniem 27 września 2024 r. Wnioskodawca nie dokonywał sprzedaży innych
      nieruchomości. Ww. lokal niemieszkalny został sprzedany w związku ze zmianą
      ówczesnych planów życiowych i koniecznością rzeczywistego zaspokajania potrzeb
      mieszkaniowych, a także licznych uciążliwości w przebywaniu ww. lokalu
      niemieszkalnym na skutek okolicznych libacji alkoholowych, aktów wandalizmu,
      nienadzorowanego w sposób prawidłowy systemu ppoż, itd.
    Możliwość skorzystania z ulgi na cele mieszkaniowe pozwoli Wnioskodawcy przeznaczyć
    część środków na spłatę kredytu zaciągniętego na zakup obecnie zamieszkiwanej
    nieruchomości w części, tj. do wysokości maksymalnie połowy zobowiązania
    kredytowego.
    W uzupełnieniu wniosku z dnia 14 lutego 2025 r. wskazano: że:
      Podane przez Wnioskodawcę w pierwszym uzupełnieniu wniosku sprzęty AGD, tj.:
      lodówka, piekarnik, okap oraz płyta indukcyjna zostały zakupione jako nowe sprzęty
      do zabudowy i trwale zamontowane w przedmiotowym lokalu niemieszkalnym, co
      bez wątpienia zwiększyło wartość ww. lokalu. Okap ozdobny w formie smukłej tuby
      w ocenie Wnioskodawcy nie jest „wolnostojący” i został trwale zamocowany do
      ściany oraz połączony z wylotem kanału wentylacji rurą spiro, jak również z instalacją
      elektryczną, by działało oświetlenie płyty indukcyjnej – pozostawiono dostęp do
      położonej obok wentylacji grawitacyjnej, stąd nie było możliwości zabudowania
      całkowitego szafką. Wskazane sprzęty stały się własnością nabywcy lokalu, co zostało
      objęte podpisanym przez Wnioskodawcę i nabywcę spisem wyposażenia
      pozostającego ww. lokalu. Nabywca nie zobowiązał Wnioskodawcy do opróżnienia
      lokalu ze sprzętów – cała kuchnia w zabudowie wraz ze wskazanymi sprzętami
      pozostała w lokalu.

      Lista zamontowanych mebli w lokalu (przedpokoju z wejściem do lokalu, na lewo
      łazienka z WC, w dalszej części od wejścia jeden mały pokój z aneksem kuchennym)
      obejmuje:
          wnęka wynikająca z układu ścian działowych między łazienką, przedpokojem a
          pokojem z aneksem (cały rozkład lokalu) została zabudowana szafą wraz z
          drążkiem do wieszania ubrań na wieszakach, oraz półką odgradzającą
          zamontowaną „wolnostojącą” pralko-suszarkę, jednak z uwagi na niewielki
          metraż lokalu na stałe w szafie wnękowej zamykanej dwuskrzydłowymi
          drzwiami 2/1 wykończonych lustrem i płytą MDF na wysoki połysk na całej
          długości i wysokości; w chwili prowadzenia prac remontowych nie było
          dostępnej tak małej pralko-suszarki w wariancie „do zabudowy”; do tejże wnęki
          zostały doprowadzone instalacje: wodno-kanalizacyjna i elektryczna i
          zabudowane w szafie, stąd w ocenie Wnioskodawcy jest to element stały – nie
          jest możliwe odłączenie jakiegokolwiek z opisanych elementów bez naruszenia
          istoty przedmiotu odłączanego i naruszenia funkcjonalności lokalu – nie było
          możliwości umieszczenia pralko-suszarki w innym miejscu, stąd decyzja o
          umieszczeniu w szafie wnękowej – również ten walor został doceniony przy
          sprzedaży lokalu, jako podnoszący funkcjonalność korzystania z tak małej
          przestrzeni;
          pokój z aneksem obejmuje stałą zabudowę kuchni, tj.: szafka stojąca narożna,
          zabudowana na nóżkach z otworem wentylacyjnym przy podłodze, obejmująca
          szufladę oraz zabudowany piekarniku; przestrzeń przy podłodze pomiędzy
          szafką a nóżkami wykończona ozdobną blendą maskującą; od góry szafka
          zakończona blatem drewnianym i stałym zabudowaniem płyty indukcyjnej oraz
          wiszącym nad nią okapem z dostępem do wentylacji i punktów świetlnych
          zamontowanych w okapie – źródło zasilania piekarnika i płyty indukcyjnej „siła”
          za meblami; obok identycznie zabudowana i trwale połączona szafka stojąca z
          dwiema szufladami i frontami obejmująca wykończenie blatem drewnianym z
          umieszczonym w niej otworem – na trwale zamontowany jednokomorowy
          zlewozmywak z baterią – w szafce znajduje się zabudowana instalacja wodno-
          kanalizacyjna; nad nią wiszą dwie szafki trwale połączone ze sobą i wykończone
          ozdobnymi panelami bocznymi poza samą konstrukcją szafek pozostającymi w
          stylu wszystkich mebli – kolorystycznie i według wybranych wzorów
          wykończenia obejmująca wmontowany na stałe ociekacz na akcesoria
          kuchenne z wysuwaną tacą – nadto przestrzeń między meblami wiszącymi a
          stojącymi aż do okapu (do sufitu) na trwale wykończona panelami maskującymi
          przestrzeń ściany (na wzór płytek) tak by wykończyć i zabezpieczyć ściany przed
          zachlapaniem, zatłuszczeniem, itd. (elementy docinane i klejone na wymiar);
          nadto poza tymi meblami w zwartej zabudowie obok szafki ze
          zlewozmywakiem znajduje się lodówka w stałej zabudowie wykończona i
          zabudowana ozdobnym bokiem i frontem z racji nieprzylegania do żadnej
          ściany (poza samym szkieletem szafki) – graniczy koniec aneksu z

          przedpokojem i wspomnianą wcześniej szafą wnękową z zabudowaną w niej
          pralko-suszarką; całość kuchni zarówno „stojąca”, jak i „wisząca” tworzy jedną
          całość – pojedyncze szafki poskręcane razem, obudowane frontami ozdobnymi
          z boku (dodatkowo, poza szkieletami) i frontami z przodu wykończone
          panelami maskującymi przestrzeń między meblami na wysokości blatu trwale
          połączonego z meblami stanowi zabudowaną całą jedną ścianę lokalu – nie jest
          możliwe odłączenie jakiegokolwiek z opisanych elementów bez naruszenia
          istoty przedmiotu odłączanego i pogorszenia funkcjonalności i estetyki całego
          aneksu;
          w pokoju znajduje się łóżko składające się z dwóch elementów tworzących
          jedną całość, sam górny stelaż nie tworzy całości, dopiero w połączeniu z drugą
          wysuwaną częścią i ukrytymi przy podłodze szufladami tworzy cały „blok” na
          stałe zablokowany i umieszczony w rogu lokalu przylegając jednocześnie do
          wiszącego na ścianie w części krótszej kaloryfera jako element stały –
          jakakolwiek ingerencja bądź rezygnacja z którejkolwiek części obniża
          funkcjonalność, estetykę oraz istotnie zmienia przedmiot – uszkadza szkielet i
          grozi załamaniem – łóżko to zostało dostosowane uwzględniając szerokość
          lokalu do znajdującego się naprzeciw biurka o długości 150 cm wraz z
          posiadanym elementem wysuwanym (dodatkowa przestrzeń robocza)
          usytuowanym w okolicach dużego okna – jakakolwiek ingerencja w
          którykolwiek element i mechanizm wysuwanego dodatkowego elementu
          prowadziłoby do zaburzenia możliwości wysuwania dolnego panelu łóżka –
          całość została wymierzona i zgodnie z dostępną szerokością lokalu uwzględnia
          możliwość przechowywania w dolnej części pościeli w szufladach – tak ułożone
          meble stanowią funkcjonalność przystosowaną wyłącznie do ww. lokalu by
          zapewnić nie tylko miejsce do odpoczynku i przechowywania, ale także
          jednocześnie miejsce do pracy bądź nauki – dostęp do biurka nawet
          wysuniętego łóżka – całość w jednolitej kolorystyce i zabudowie.
      Wskazane powyżej meble, uwzględniając zabudowany i umieszczony w nich sprzęt,
      zostały zakupione jako nowe i trwale zamontowane w przedmiotowym lokalu
      niemieszkalnym, co bez wątpienia zwiększyło wartość ww. lokalu. Wskazane
      elementy w postaci opisanych mebli nie zostały zdemontowane i stały się własnością
      nabywcy lokalu, co zostało objęte podpisanym przez Wnioskodawcę i nabywcę
      protokołem przekazania lokalu. Nabywca nie zobowiązał Wnioskodawcy do
      demontażu mebli obejmujących elementy stałe lokalu – całość została wydana w
      stanie na dzień wykończenia poza rzeczami osobistymi, które zostały zabrane. Nic ze
      wskazanego wyżej opisu mebli nie zostało zdemontowane.
      Karnisz pozostaje trwale wbudowany w sufit – dlatego nie został zdemontowany i
      przeszedł na własność nabywcy.
      Lustra są trwale wbudowane w ściany lokalu (efekt powiększający przestrzeń lokalu)
      – dlatego nie zostały zdemontowane i przeszły na własność nabywcy.

      Wieszaki wejściowe są trwale wbudowane w ściany lokalu – dlatego nie zostały
      zdemontowane i przeszły na własność nabywcy.
      Instalacja oświetlenia obejmowała zakup i umieszczenie: pięciopunktowej lampy
      przymocowanej na stałe do sufitu w pokoju – niewymienialne żarówki LED, zamocow
      ane na stałe kinkiety ścienne × 2 z niewymienialnymi elementami świecącymi nad
      łóżkiem i lustrem oraz oświetlenie sufitowe w przedpokoju oraz łazience – również
      umieszczone na stałe niewymienialne źródło oświetlenia – nic nie zostało
      zdemontowane i również wraz z wydaniem lokalu przeszło na własność nabywcy
      jako całość, zapewniając zamierzony efekt oświetlenia przestrzeni.

## Pytanie

Czy udokumentowane nakłady poniesione przez Wnioskodawcę w związku z pracami
    remontowo-wykończeniowymi od dnia przekazania Lokalu przez Dewelopera (tj. dnia
    podpisania protokołu zdawczo-odbiorczego Lokalu), mogą stanowić koszty uzyskania
    przychodów w momencie odpłatnego zbycia Nieruchomości, zgodnie z art. 22 ust. 6c
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, udokumentowane nakłady poniesione przez Wnioskodawcę w
    związku z pracami remontowo-wykończeniowymi od dnia przekazania Lokalu przez
    Dewelopera (tj. dnia podpisania protokołu zdawczo-odbiorczego Lokalu), mogą stanowić
    koszty uzyskania przychodów w momencie odpłatnego zbycia Nieruchomości, zgodnie z
    art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    226 ze zm.; dalej: „ustawa o PIT”).
    Zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o PIT, źródłem przychodu jest m.in.
    odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, jeżeli
    odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane
    w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a)-c)
    – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło
    nabycie lub wybudowanie.
    Jednocześnie, w myśl art. 22 ust. 6c ustawy o PIT, koszty uzyskania przychodu z tytułu
    odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), z zastrzeżeniem ust. 6d,
    stanowią udokumentowane koszty nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia,
    powiększone o udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw
    majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania.
    Mając na uwadze powyższe, odpłatne zbycie nieruchomości generuje powstanie
    przychodu do opodatkowania. Jednocześnie, w celu ustalenia dochodu ze zbycia
    nieruchomości, możliwym jest rozpoznanie kosztów uzyskania przychodu w postaci np.
    kosztów związanych z nabyciem nieruchomości (lub ich wytworzenia), czy też nakładów
    (wydatków) poniesionych w związku z posiadaną nieruchomością, a które zostały
    prawidłowo udokumentowane i powiększają jej wartość.
    Wnioskodawca podkreśla, że zgodnie z literalną wykładnią prawa, w celu uznania
    poczynionych nakładów w nieruchomości za koszty uzyskania przychodu w momencie jej
    sprzedaży, nakłady te bezsprzecznie muszą zostać udokumentowane (np. fakturami) i
    poniesione w trakcie posiadania nieruchomości. Jednocześnie, ustawodawca nie
    precyzuje, że analizowany przepis dotyczy wyłącznie okresu, kiedy osoba fizyczna jest
    właścicielem danej nieruchomości – warunkiem zastosowania przedmiotowego przepisu
    jest fakt legalnego posiadania nieruchomości. Gdyby intencją ustawodawcy było, by
    jedynie prawni właściciele mogli korzystać z analizowanego przepisu, wówczas cytowany
    artykuł ustawy o PIT wskazywałby, że kosztami uzyskania przychodów mogą być m.in.

    udokumentowane nakłady, które powiększyły wartość nieruchomości w okresie, kiedy
    podatnik jest właścicielem danej nieruchomości – analogicznie jak ma to miejsce w
    przypadku m.in. tzw. ulgi termomodernizacyjnej, gdzie ustawodawca wskazuje wprost, że
    wspomniana ulga może być stosowana jedynie przez właścicieli lub współwłaścicieli
    domów jednorodzinnych.
    Mając zatem na uwadze fakt, że Deweloper przekazał Wnioskodawcy Lokal do
    użytkowania w dniu 18 lipca 2022 r., a potwierdzeniem tego faktu jest podpisany przez
    obie strony protokół zdawczo-odbiorczy, od dnia 18 lipca 2022 r. Wnioskodawca był
    uprawniony do dokonywania dowolnych, dozwolonych w umowie łączącej strony
    transakcji, modyfikacji w Lokalu, w tym w szczególności do rozpoczęcia prac remontowo-
    wykończeniowych, mających na celu zwiększenie wartości Nieruchomości, a następnie jej
    zbycie z zyskiem. W konsekwencji powyższego, Wnioskodawca był posiadaczem
    Nieruchomości od dnia podpisania protokołu zdawczo-odbiorczego, pomimo faktu, że
    prawnym właścicielem Lokalu stał się w momencie podpisania Umowy kupna.
    W analizowanym stanie faktycznym mamy do czynienia z inwestycją poczynioną przez
    osobę fizyczną w celach prywatnych, nie w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej, gdzie przedsiębiorca mógłby uznać poczynione przez siebie nakłady na
    podstawie odrębnych przepisów. Co więcej, gdyby nie okoliczności związane z Epidemią
    Covid i powiązane z nią trudności po stronie Dewelopera, a które w żadnym stopniu nie
    wynikały z sytuacji bądź działań podjętych przez Wnioskodawcę, najprawdopodobniej
    sytuacja, w której wydanie Nieruchomości do użytkowania przed dniem prawnego
    przeniesienia prawa własności w ogóle by nie zaistniała. Tym samym, uznanie, że
    Wnioskodawca nie jest uprawiony do zaliczenia w poczet kosztów uzyskania przychodów
    nakładów poniesionych w okresie od odebrania Nieruchomości od Dewelopera do
    użytkowania, na prace remontowo-wykończeniowe w Lokalu, które podniosły jego
    wartość, a tym samym spowodowały, że cena sprzedaży Lokalu była wyższa niż cena jego
    nabycia, byłoby bezprawne i niesprawiedliwe. Sam fakt podpisania Umowy kupna nie
    determinuje momentu, w którym Wnioskodawca mógł rozporządzać Lokalem i zgodnie z
    prawem rozpocząć prace remontowo-wykończeniowe, kiedy za porozumieniem stron
    transakcji, lokal został oddany do użytku Wnioskodawcy przed jej podpisaniem. Zajęcie
    innego stanowiska w tej sprawie powodowałoby realny uszczerbek w majątku
    Wnioskodawcy, gdyż Wnioskodawca, pomimo poniesionych wydatków (nakładów)
    zwiększających wartość Nieruchomości, którą następnie sprzedał, zostałby pozbawiony
    możliwości jakiegokolwiek ich uwzględnienia w kosztach uzyskania przychodu ze zbycia
    Lokalu, co w dodatku spowodowane zostało sytuacją Epidemii Covid i problemów
    wynikających ze strony Dewelopera, nie Wnioskodawcy. Co więcej, podkreślenia wymaga
    również fakt, że uznanie takich wydatków w kosztach uzyskania przychodu jest możliwe
    wyłącznie w przypadku osiągnięcia przychodu z prywatnego zbycia nieruchomości, a w
    konsekwencji w momencie, kiedy osoba fizyczna – ostatecznie – jest prawnym
    właścicielem takiej nieruchomości (w przeciwnym razie, nie mogłaby dokonać jej zbycia, w
    tym odpłatnego, a tym samym nie powstałby żaden przychód, który należałoby
    opodatkować).
    Reasumując, różnicowanie sytuacji Wnioskodawcy od sytuacji jakiejkolwiek innej osoby
    fizycznej, która uzyskała przychód ze sprzedaży nieruchomości i była uprawniona do
    rozliczenia z tego tytułu nakładów poniesionych na nieruchomość, a podnoszących jej
    wartość w kosztach uzyskania przychodów, byłoby sprzeczne z systemową i funkcjonalną
    wykładnią prawa, a także podważałoby zaufanie do organów podatkowych, które
    ewidentnie bezzasadnie rozszerzałyby treść przepisów o warunki, które nie zostały w niej
    wprost wskazane, do czego organy podatkowe nie są uprawnione.
    Mając na uwadze powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, udokumentowane nakłady
    poniesione przez Wnioskodawcę w związku z pracami remontowo-wykończeniowymi od

    dnia przekazania Lokalu przez Dewelopera (tj. dnia podpisania protokołu zdawczo-
    odbiorczego Lokalu), mogą stanowić koszty uzyskania przychodów w momencie
    odpłatnego zbycia Nieruchomości, tj. przy ustalaniu dochodu ze zbycia tej Nieruchomości.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do treści art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      d) innych rzeczy,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy -
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
    Przytoczony przepis formułuje generalną zasadę, zgodnie z którą sprzedaż nieruchomości,
    jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w tym przepisie przed
    upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
    wybudowanie, rodzi obowiązek podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego. Tym
    samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz
    ww. praw nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym
    nastąpiło nabycie lub wybudowanie – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10
    ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym kwota
    uzyskana ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww.
    praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu.
    W świetle powyższego stwierdzić należy, że sprzedaż przez Pana w dniu 27 września 2024
    r. lokalu niemieszkalnego nabytego w dniu 25 maja 2023 r., stanowi źródło przychodu w
    rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i
    podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ odpłatne
    zbycie zostało dokonane przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
    którym nastąpiło nabycie.
    W myśl art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1
      pkt 8 lit. a-c podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.
    Stosownie do art. 30e ust. 2 ww. ustawy:
      Podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący
      różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw
      określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d,
      powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1
      pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.

    Zgodnie z uregulowaniami zawartymi w art. 19 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych
      rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie
      określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena,
      bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub
      praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej.
      Przepis art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.
    Pojęcie kosztów odpłatnego zbycia nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w
    ustawie, należy zatem stosować językowe rozumienie tego wyrażenia, zgodnie z którym za
    koszty odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych uważa się wszystkie
    wydatki poniesione przez zbywającego, które są konieczne, aby transakcja mogła dojść do
    skutku (wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z tą czynnością). Można do
    takich kosztów zaliczyć np.: koszty wyceny sprzedawanej nieruchomości przez
    rzeczoznawcę majątkowego, koszty pośrednictwa w sprzedaży nieruchomości, wydatki
    związane ze sporządzeniem przez notariusza umowy cywilnoprawnej, koszty i opłaty
    sądowe, o ile były ponoszone przez zbywcę. Pomiędzy tymi wydatkami a dokonanym
    zbyciem musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy. Koszty te nie są kosztami nabycia,
    lecz jako koszty odpłatnego zbycia pomniejszają przychód.
    Ustalenie kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia odbywa się natomiast
    zgodnie z art. 22 ust. 6c lub 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w
    zależności od tego, czy zbywaną nieruchomość lub prawo nabyto odpłatnie, czy
    nieodpłatnie.
    W myśl art. 22 ust. 6c ww. ustawy:
      Koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10
      ust. 1 pkt 8 lit. a-c, z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty
      nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o
      udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych,
      poczynione w czasie ich posiadania.
    Zgodnie z art. 22 ust. 6e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6c i 6d, ustala się na podstawie faktur
      VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów
      stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych.
    Na mocy art. 22 ust. 6f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Koszty nabycia lub koszty wytworzenia, o których mowa w ust. 6c, są corocznie
      podwyższane, począwszy od roku następującego po roku, w którym nastąpiło
      nabycie lub wytworzenie zbywanych rzeczy lub praw majątkowych, do roku
      poprzedzającego rok podatkowy, w którym nastąpiło ich zbycie, w stopniu
      odpowiadającym wskaźnikowi wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych w
      okresie pierwszych trzech kwartałów roku podatkowego w stosunku do tego samego
      okresu roku ubiegłego, ogłaszanemu przez Prezesa Głównego Urzędu
      Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.
    Jak wynika z powyższych przepisów, podstawą obliczenia podatku jest dochód, stanowiący
    różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości określonym zgodnie z
    art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych a kosztami uzyskania
    przychodu ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Tak obliczony dochód podlega opodatkowaniu 19% podatkiem dochodowym
    od osób fizycznych.

    Wskazany art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ma charakter
    szczególny i wyczerpująco określa zasady ustalania kosztów uzyskania przychodu z
    odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1
    pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy.
    Z zacytowanych powyżej przepisów wynika więc jednoznacznie, że do kosztów uzyskania
    przychodu z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości podatnik może zaliczyć kwotę, którą
    wydatkował na udokumentowane fakturami VAT wydatki na nakłady, które zwiększyły
    wartość ww. nieruchomości w okresie jej posiadania przez podatnika.
    Przepis ten tworzy katalog zamknięty, który w żadnym wypadku nie dopuszcza zaliczenia
    do kosztów uzyskania przychodów innych wydatków niż wymienione. Zatem, sam fakt
    poniesienia przez podatnika wydatku nie upoważnia go jeszcze do zaliczenia tego wydatku
    do kosztów nabycia lub nakładów, o których mowa w art. 22 ust. 6c ww. ustawy.
    Analiza treści art. 22 ust. 6c i 6e ww. ustawy, prowadzi zatem do wniosku, że zaliczenie do
    kosztów uzyskania przychodu poniesionych na nieruchomość nakładów uwarunkowane
    zostało koniecznością:
      · zwiększenia jej wartości,
      · poniesienia w czasie posiadania przedmiotowej nieruchomości, oraz
      · udokumentowania fakturami VAT lub dokumentami stwierdzającymi poniesienie
        opłat administracyjnych.
    Na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych za nakłady należy zatem rozumieć
    wszelkie inwestycje, które zmieniają/przeobrażają daną rzecz, nadając jej nową jakość.
    Zatem nakłady, o których mowa w art. 22 ust. 6c ww. ustawy, poniesione w trakcie
    posiadania nieruchomości, mogą stanowić koszt uzyskania przychodu z tytułu jej
    odpłatnego zbycia, jeżeli odznaczają się remontowym, modernizacyjnym lub ulepszającym
    charakterem i zwiększyły wartość nieruchomości, niezależnie od tego, czy zostały one
    sfinansowane kredytem bankowym, czy też środki na ten cel pochodziły z oszczędności
    nabywcy.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie określa, co należy rozumieć pod
    pojęciem nakładów w rozumieniu ww. przepisu. W doktrynie ugruntowany jest pogląd,
    zgodnie z którym przez nakłady na nieruchomość należy rozumieć sumę wydatków
    poniesionych na substancję danej nieruchomości. Uznaje się, że są to nie tylko nakłady
    ulepszające lub modernizujące nieruchomość, ale również nakłady o charakterze
    budowlanym, remontowym.
    Wydatki, o których mowa w art. 22 ust. 6c i 6d ustawy, czyli koszty uzyskania przychodu z
    tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości i określonych praw majątkowych, to
    udokumentowane koszty nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia,
    powiększone o udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw
    majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania. Są to więc wydatki, które mają
    bezpośredni wpływ na uzyskany przychód z odpłatnego zbycia.
    Do nakładów, o których mowa w art. 22 ust. 6c i 6d ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, można zaliczyć między innymi, na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd
    Administracyjny w wyroku z dnia 12 stycznia 2021 r. sygn. akt II FSK 2469/18, części
    składowe, o których mowa w art. 47 ustawy z dnia 23 kwietnia 1961 r. Kodeks cywilny (t. j.
    Dz.U. z 2024 r. poz. 1061), jeżeli miały one wpływ na zwiększenie wartości nieruchomości
    (lokalu).
    Zgodnie ze wskazanym powyżej art. 47 ww. Kodeksu:
      § 1. Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych
        praw rzeczowych.

      § 2. Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez
        uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany
        przedmiotu odłączonego.
      § 3. Przedmioty połączone z rzeczą tylko dla przemijającego użytku nie stanowią jej
        części składowych.
    Jak stanowi zaś art. 51 ww. Kodeksu:
      § 1. Przynależnościami są rzeczy ruchome potrzebne do korzystania z innej rzeczy
        (rzeczy głównej) zgodnie z jej przeznaczeniem, jeżeli pozostają z nią w faktycznym
        związku odpowiadającym temu celowi.
      § 2. Nie może być przynależnością rzecz nienależąca do właściciela rzeczy głównej.
      § 3. Przynależność nie traci tego charakteru przez przemijające pozbawienie jej
        faktycznego związku z rzeczą główną.
    Zgodnie z art. 52 ww. Kodeksu:
      Czynność prawna mająca za przedmiot rzecz główną odnosi skutek także względem
      przynależności, chyba że co innego wynika z treści czynności albo z przepisów
      szczególnych.
    Przynależności, o których mowa w art. 51 i 52 Kodeksu cywilnego, mogą być
    kwalifikowane w konkretnym przypadku jako nakłady na zbywaną nieruchomość (lokal).
    W obu jednak przypadkach (tj. części składowych i przynależności), podstawową
    przesłanką pozwalającą na uznanie tych wydatków za koszty uzyskania przychodów z
    odpłatnego zbycia nieruchomości (lokalu), jest wykazanie przez podatnika, że nakłady te
    zwiększyły wartość zbywanej nieruchomości (lokalu), a co za tym idzie na osiągnięty ze
    zbycia przychód.
    W przedmiotowej sprawie wskazał Pan, że w dniu 28 sierpnia 2020 r. zawarł z
    Deweloperem przedwstępną umowę sprzedaży lokalu niemieszkalnego. W dniu 18 lipca
    2022 r. Deweloper wydał do użytkowania przez Pana lokal będący przedmiotem umowy
    przedwstępnej, na podstawie podpisanego przez obie strony protokołu zdawczo-
    odbiorczego, zaś w dniu 25 maja 2023 r. została zawarta przyrzeczona umowa kupna-
    sprzedaży Lokalu. Od dnia przekazania lokalu rozpoczął Pan w lokalu niezbędne prace
    remontowo-wykończeniowe, mające na celu doprowadzenie lokalu do stanu realnego
    użytkowania. Od dnia 18 lipca 2022 r. regularnie ponosił Pan koszty, które prowadziły do
    zwiększenia wartości lokalu, lokal został wykończony do końca listopada 2022 r. W dniu 27
    września 2024 r. sprzedał Pan posiadany przez siebie lokal niemieszkalny, po cenie
    wyższej niż cena zakupu określona w umowie kupna (tj. z uwzględnieniem nakładów
    poniesionych przez Pana w okresie posiadania lokalu i rozpoczęcia prac remontowo-
    wykończeniowych, które znacząco wpłynęły na cenę sprzedaży, określoną w umowie
    sprzedaży).
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje również słowa
    „posiadanie”. Definicję tę zawarto natomiast w art. 336 ustawy Kodeks cywilny, zgodnie z
    którym:
      Posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel
      (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik,
      najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo
      nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny).
    Tym samym posiadanie rozumieć należy przede wszystkim jako formę władania rzeczą.
    Stanowi ono również synonim słowa „mieć”. Zaznaczyć przy tym należy, że posiadanie jest
    kategorią ściśle związaną z władztwem faktycznym nad rzeczą. Władztwo to stanowi
    związek posiadacza z rzeczą. Związek ten musi być faktyczny, czyli musi zapewniać
    posiadaczowi możliwość wpływu na rzecz za pośrednictwem bezpośrednich środków
    fizycznych.

    Wobec powyższego biorąc pod uwagę, że cena sprzedaży lokalu uwzględniała nakłady
    poniesione przez Pana w okresie posiadania lokalu związane z pracami remontowo-
    wykończeniowymi od dnia przekazania lokalu przez dewelopera, wydatki, które wskazał
    Pan we wniosku udokumentowane fakturami VAT mogą być zaliczone do kosztów
    uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. Wydatki te stanowią nakłady zwiększające wartość lokalu mieszkalnego w
    rozumieniu art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do treści art. 30e ust. 4 ww. ustawy:
      Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu
      podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać:
      1) dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
        majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c i obliczyć należny podatek
        dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131,
        lub
      2) dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.
    Z kolei, jak stanowi art. 30e ust. 5 ww. ustawy:
      Dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art.
      10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł.
    Zgodnie z art. 45 ust. 1 ww. ustawy:
      Podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego
      wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym,
      w terminie od dnia 15 lutego do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku
      podatkowym. Zeznania złożone przed początkiem terminu uznaje się za złożone w
      dniu 15 lutego roku następującego po roku podatkowym.
    Zgodnie z art. 45 ust. 1a pkt 3 ww. ustawy:
      W terminie określonym w ust. 1 podatnicy są obowiązani składać urzędom
      skarbowym odrębne zeznania, według ustalonych wzorów, o wysokości osiągniętego
      w roku podatkowym dochodu (poniesionej straty) z odpłatnego zbycia
      nieruchomości i praw majątkowych opodatkowanych na zasadach określonych w
      art. 30e.
    Podsumowując, wydatki udokumentowane fakturami VAT, które Pan poniósł w związku z
    pracami remontowo-wykończeniowymi w czasie jego posiadania, tj. od dnia przekazania
    lokalu przez dewelopera, przed podpisaniem przyrzeczonej umowy sprzedaży
    przenoszącej własność, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów przy jej sprzedaży na
    podstawie art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Ustawodawca dał bowiem możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
    wydatków związanych z nakładami w czasie posiadania nieruchomości przez podatnika, a
    nie tylko w czasie przysługującego prawa własności nieruchomości.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zaznaczyć należy, że pytanie sformułowane przez Pana we wniosku o wydanie
    interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z
    powyższym, tutejszy Organ informuje, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy
    będącej przedmiotem Pana wniosku (zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu
    sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej
    interpretacji.

    Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ
    wydający interpretację indywidualną w trybie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.), opiera się wyłącznie na opisie
    stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi
    postępowania dowodowego. Należy wskazać, że przy wydawaniu interpretacji Organ
    dokonał wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w
    sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem
    ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny
    ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego
    postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego
    postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki
    prawne. Jeżeli zatem, przedstawiony we wniosku stan faktyczny będzie różnił się od
    występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Pana
    w zakresie przedstawionego stanu faktycznego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w .... Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.