Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-1.4012.494.2025.2.MM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-07
Teza: Ustalenie, czy będzie Pan występował jako płatnik podatku
VAT, o którym mowa w art. 18 ustawy w przypadku sprzedaży
opisanych we wniosku Nieruchomości.
Słowa kluczowe: komornik-komornik sądowy
nieruchomości-podział nieruchomości
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
płatnik
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Płatnicy podatku od dostawy (organy
egzekucyjne i komornicy sądowi)
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 18
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 czerwca 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy ustalenia, czy będzie Pan występował jako płatnik podatku VAT, o którym mowa w
    art. 18 ustawy w przypadku sprzedaży opisanych we wniosku Nieruchomości.
    Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismami z 9 lipca 2025 r. (wpływ 10 lipca
    2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest komornikiem sądowym. Komornik prowadzi egzekucję o nr Km (...) z
    nieruchomości położonych w miejscowości (...), gmina (...), powiat (...). Nieruchomości
    należą do dłużnika A.A. (dalej: Dłużnik).
    Wniosek dotyczy następujących nieruchomości:

    1) nieruchomość gruntowa stanowiąca 8 działek ewidencyjnych nr: 1, 2/1, 2/2, 2/3, 2/4, 2
      /5, 2/6 oraz 2/7 z obrębu (...) dla której Sąd Rejonowy w (...), IV Wydział Ksiąg
      Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr (...) (dalej: Nieruchomość nr 1).
      Dłużnik nabył tę nieruchomość w drodze umowy zamiany z 17 czerwca 2021 r.
    2) nieruchomość gruntowa stanowiąca 7 działek ewidencyjnych nr: 3/1, 3/2, 3/3, 3/4, 3/5,
      3/6 oraz 3/7 z obrębu (...) dla której Sąd Rejonowy w (...), IV Wydział Ksiąg Wieczystych
      prowadzi księgę wieczystą nr (...) (dalej: Nieruchomość nr 2).
      Dłużnik nabył tę nieruchomość w drodze umowy zamiany z 17 czerwca 2021 r.
    3) nieruchomość gruntowa stanowiąca 7 działek ewidencyjnych nr: 4/1, 4/2, 4/3, 4/4, 4/5,
      4/6 oraz 4/7 z obrębu (...) dla której Sąd Rejonowy w (...), IV Wydział Ksiąg Wieczystych
      prowadzi księgę wieczystą nr (...) (dalej: Nieruchomość nr 3).
      Dłużnik nabył tę nieruchomość w drodze dziedziczenia po ojcu 23 listopada 2020 r.
    4) nieruchomość gruntowa stanowiąca 7 działek ewidencyjnych nr: 5/1, 5/2, 5/3, 5/4, 5/5,
      5/6 oraz 5/7 z obrębu (...) dla której Sąd Rejonowy w (...), IV Wydział Ksiąg Wieczystych
      prowadzi księgę wieczystą nr (...) (dalej: Nieruchomość nr 4).
      Dłużnik nabył tę nieruchomość w drodze dziedziczenia po ojcu 23 listopada 2020 r.
    5) udział w nieruchomości gruntowej 6 stanowiącej działki ewidencyjne nr: 5/8 oraz 4/8 z
      obrębu (...) dla której Sąd Rejonowy w (...), IV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi
      księgę wieczystą nr (...) (dalej: Nieruchomość nr 5).
      Współwłaścicielem tej nieruchomości jest także spółka A z o.o. Dłużnik nabył tę
      nieruchomość w drodze dziedziczenia po ojcu, a następnie sprzedał podmiotowi
      spółce A udział w tej nieruchomości.
    Z informacji otrzymanych z Urzędu Gminy (...) wynika, że wszystkie ww. działki wchodzące
    w skład opisanych wyżej nieruchomości: 1) Nieruchomości nr 1 o nr 1, 2/1, 2/2, 2/3, 2/4, 2
    /5, 2/6 oraz 2/7, 2) Nieruchomości nr 2 o nr 3/1, 3/2, 3/3, 3/4, 3/5, 3/6 oraz 3/7, 3)
    Nieruchomości nr 3 o nr 4/1, 4/2, 4/3, 4/4, 4/5, 4/6 oraz 4/7, 4) Nieruchomości nr 4 o nr 5
    /1, 5/2, 5/3, 5/4, 5/5, 5/6 oraz 5/7 oraz 5) Nieruchomości nr 5 o nr 5/8 oraz 4/8 - znajdują
    się na terenie nieobjętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
    Dla prawie wszystkich wymienionych działek zostały jednak wydane warunki zabudowy.
    31 stycznia 2023 r. zostały wydane warunki zabudowy dla działek wchodzących w skład
    Nieruchomości nr 1, 2, 3, i 4, z wyjątkiem działki 1.
    Z pisma Urzędu Gminy (...) wynika ponadto, że 26 listopada 2024 r. dla tych samych
    działek wchodzących w skład Nieruchomości nr 1-4 wydano kolejną decyzję o warunkach
    zabudowy, która objęła budowę 26 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w
    zabudowie bliźniaczej oraz budynku garażowego wolnostojącego dla samochodów
    osobowych. Oba wnioski o warunki zabudowy złożył Dłużnik.
    Wnioskodawca 11 grudnia 2024 r. wezwał Dłużnika do udzielenia odpowiedzi na pytania,
    które wraz odpowiedziami są przedstawione niżej:
    1) Czy zajęte nieruchomości stanowią środek trwały w działalności gospodarczej
      Dłużnika?
      Odp.: Nie.
    2) Czy Dłużnik jest zarejestrowany jako podatnik podatku VAT?
      Odp.: Nie.
    3) Czy Dłużnik dokonał odliczenia podatku VAT w związku z nabyciem nieruchomości?
      Odp.: Nie.

    4) Czy Dłużnik używał nieruchomości do wykonywania działalności opodatkowanej
      podatkiem VAT (w tym: najem, dzierżawa)?
      Odp.: Nie.
    5) Czy Dłużnik podejmował działania przygotowujące do sprzedaży nieruchomości takie
      jak: uzbrojenie nieruchomości w media, podział na mniejsze działki, wytyczenie drogi
      koniecznej?
      Odp.: Dokonano podziału nieruchomości.
    6) Czy niezabudowana nieruchomość stanowi grunty budowlane (uzyskane pozwolenia
      na budowę, przeznaczenie nieruchomości w MPZP)?
      Odp.: Nie.
    7) Czy Dłużnik ponosił wydatki na ulepszenie budynków lub budowli, w stosunku do
      których przysługiwało mu prawo do obniżenia podatku należnego o podatek
      naliczony, a jeżeli ponosił takie wydatki to czy stanowiły one co najmniej 30% wartości
      początkowej budynków lub budowli?
      Odp.: Nie.
    8) Czy zajęte nieruchomości stanowią wyłącznie majątek prywatny Dłużnika?
      Odp.: Tak.
    9) Czy Dłużnik pod adresem nieruchomości stanowiącej przedmiot egzekucji w
      niniejszym postępowaniu egzekucyjnym prowadzi działalność gospodarczą oraz czy
      nieruchomość jest wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej
      (siedziba działalności, biura, magazyny itp.) - jeżeli tak wnoszę o wskazanie, jaki
      charakter ma prowadzona działalność gospodarcza?
      Odp.: Nie prowadzi działalności.
    10) Czy nabycie nieruchomości było potwierdzone fakturą?
      Odp.: Nie.
    11) Kiedy i w jaki sposób zostały nabyte przez Dłużnika zajęte nieruchomości?
      Odp.: Część otrzymana w spadku, część otrzymana w wyniku zamiany.
    12) Czy zajęte nieruchomości są wynajmowane innym podmiotom?
      Odp.: Nie.
    Wnioskodawca pragnie podkreślić, że na pytanie o to, czy nieruchomości stanowią grunty
    budowlane Dłużnik udzielił odpowiedzi przeczącej, jednak z uwagi na to, że dla czterech
    Nieruchomości wydano decyzje o warunkach zabudowy tę odpowiedź należy uznać za
    błędną w świetle przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.
    Wnioskodawca 4 kwietnia 2025 r. wezwał Dłużnika do udzielenia odpowiedzi na kolejne
    pytania, które wraz odpowiedziami są przedstawione niżej:
    1) Które działki (wskazanie numeru) weszły do majątku dłużnika w drodze spadkobrania,
      a które w drodze zamiany?
      Odp.: Działki nabyte w drodze spadkobrania: 4/1, 4/2, 4/3, 4/4, 4/5, 4/6 oraz 4/7
      (Nieruchomość nr 3), 5/1, 5/2, 5/3, 5/4, 5/5, 5/6 oraz 5/7 (Nieruchomość nr 4) oraz 5/8
      oraz 4/8 (Nieruchomość nr 5).
      Działki nabyte w drodze zamiany: 1, 2/1, 2/2, 2/3, 2/4, 2/5, 2/6 oraz 2/7 (Nieruchomość
      nr 1), 3/1, 3/2, 3/3, 3/4, 3/5, 3/6 oraz 3/7 (Nieruchomość nr 2).
    2) Które działki (wskazanie numeru) zostały zamienione/kupione i podzielone, a które
      odziedziczone i podzielone oraz w jakim celu nastąpił podział wymienionych działek?

      Odp.: Działki nabyte w drodze zamiany o nr (...), (...) zostały podzielone. Działka nabyta
      w drodze zamiany o nr 1 - nie została podzielona. Działki odziedziczone to nr (...) i (...).
      Podział działek nastąpił w celu przekazania darowizny żonie i dzieciom.
    3) Które działki (wskazanie numeru) zostały scalone po zamianie?
      Odp.: Nie dokonano scalenia działek.
    4) W jakim celu działki zostały nabyte od sąsiadów (cel zarobkowy; lokata kapitału; w celu
      prowadzenia działalności rolniczej; osobiste potrzeby, jeśli tak to na jakie osobiste
      potrzeby; lub inne - wymienić jakie?)
      Odp.: Osobiste potrzeby służące rekreacji.
    5) Czy Dłużnik jest ubezpieczony w Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego?
      Odp.: Nie jestem ubezpieczony w KRUS.
    Wnioskodawca pragnie podkreślić, że na pytanie o cel nabycia nieruchomości Dłużnik
    wskazał, że była to osobista potrzeba rekreacji. Jednocześnie wskazał, iż dokonał podziału
    Nieruchomości na mniejsze działki w celu przekazania darowizny żonie i dzieciom.
    Z treści aktu notarialnego umowy zamiany dokonanej w 2021 r., w wyniku której Dłużnik
    nabył Nieruchomość nr 1 (w dacie nabycia były to działki nr 2 i 1) oraz Nieruchomość nr 2
    (w dacie nabycia była to działka nr 3) - dla tych działek były już wydane warunki zabudowy
    z 2008 r. i 2009 r., które zostały wydane na wniosek zmarłego ojca Dłużnika (dla inwestycji
    polegającej na budowie łącznie 13 budynków mieszkalnych jednorodzinnych).
    Wnioskodawca nie uzyskał jednak żadnych informacji, z których mogłoby wynikać, iż
    podział nieruchomości nabytych w drodze zamiany został dokonany w celu ich sprzedaży
    przez Dłużnika.
    Z rejestru podatników wynika, iż Dłużnik został z niego wykreślony z dniem 4 kwietnia
    2025 r. z powodu zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej na okres co
    najmniej 6 kolejnych miesięcy (art. 96 ust. 9a pkt 1 u.p.t.u.).
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    W nadesłanym do wniosku uzupełnieniu w odpowiedzi na pytania Organu wskazał Pan:
    1) w jaki sposób opisane we wniosku Nieruchomości były wykorzystywane przez
      Dłużnika? jeśli były/są to cele prywatne/osobiste, to proszę o wskazanie w jaki sposób
      31 działek zaspokajało te potrzeby osobiste?
    Odp. Wedle oświadczenia dłużnika, wskazane we wniosku nieruchomości są
    wykorzystywane na osobiste potrzeby, służące rekreacji.
    2) czy dwukrotne wystąpienie Dłużnika z wnioskiem o uzyskanie warunków zabudowy dla
      Nieruchomości (30 działek) było konieczne dla decyzji podziałowej działek? jeśli nie, to
      w jakim celu Dłużnik dwukrotnie wystąpił z wnioskiem o uzyskanie warunków
      zabudowy dla budowy 26 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie
      bliźniaczej oraz budynku garażowego wolnostojącego dla samochodów osobowych?
    Odp. Wedle wiedzy komornika dwukrotne wystąpienie o uzyskanie warunków zabudowy,
    nie było konieczne dla decyzji podziałowej.
    Dłużnik złożył oświadczenie, iż podział nastąpił w celu przekazania darowizny żonie i
    dzieciom.
    Dwie decyzje o warunkach zabudowy dotyczyły, wedle oświadczenie Urzędu Gminy (...),
    tych samych działek.
    Komornik nie ustalił w jakim celu dłużnik dwukrotnie występował o warunki zabudowy,
    jednakże pierwsza decyzja obejmowała budowę 26 budynków mieszkalnych
    jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej, zaś druga decyzja wydana dla
    tych samych nieruchomości objęła budowę 26 budynków mieszkalnych jednorodzinnych

    w zabudowie bliźniaczej oraz budynku garażowego wolnostojącego dla samochodów
    osobowych. Wynika z tego, iż zmianie uległa jedynie koncepcja zabudowy tych samych
    działek.

## Pytanie

Czy w przypadku sprzedaży opisanych we wniosku Nieruchomości Wnioskodawca wystąpi
    jako płatnik podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 18 u.p.t.u. z tytułu zbycia
    tych gruntów?
    Pana stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy, w sytuacji opisanej we wniosku, nie będzie on płatnikiem
    podatku od towarów i usług, ponieważ planowana sprzedaż opisanych we wniosku
    Nieruchomości nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W ocenie Wnioskodawcy Dłużnik nie wystąpi w tej transakcji jako podatnik VAT.
    Zgodnie z art. 18 u.p.t.u., organy egzekucyjne określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966
    r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 479) oraz
    komornicy sądowi wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu
    postępowania cywilnego są płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie
    egzekucji, towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z
    naruszeniem obowiązujących przepisów.
    Odpowiedź na pytanie o status Wnioskodawcy jako płatnika podatku VAT w planowanej
    sprzedaży gruntów opisanych we wniosku zależy od ustalenia, czy Dłużnik wystąpi w niej
    w charakterze podatnika VAT.
    Nie każda bowiem czynność, która mieści w pojęciu „dostawy towarów” podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez
    podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.t.u. podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Działalność gospodarcza zdefiniowana w ust. 2 obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje także czynności polegające na wykorzystywaniu
    towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Z powyższych przepisów wynika, że dostawa towarów, w tym nieruchomości, podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest
    przez podmiot, działający w danej transakcji w charakterze podatnika VAT.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem VAT jest więc spełnienie dwóch
    przesłanek łącznie:
    1) po pierwsze - czynność jest ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu
      podatkiem od towarów i usług,
    2) po drugie - czynność jest wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem
      działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.
    Ustawodawca zastrzegł, że musi to być działanie charakterystyczne dla producentów,
    handlowców lub usługodawców.

    W orzecznictwie podkreśla się, że do działalności gospodarczej zdefiniowanej na potrzeby
    podatku VAT można zaliczyć wyłącznie:
    1) działania cechujące się fachowością i profesjonalizmem;
    2) działania charakteryzujące się stałym, powtarzalnym charakterem (np. stypizowaniem
      działań, ciągłością współpracy);
    3) działania podporządkowane regułom opłacalności i jednocześnie stałym
      uczestnictwem w obrocie gospodarczym.
    W związku z tym, w celu ustalenia, czy podmiot działa „w charakterze podatnika VAT”
    należy każdorazowo ustalić, czy - w odniesieniu do konkretnej transakcji - podmiot działa
    w warunkach charakterystycznych dla działalności producentów, handlowców lub
    usługodawców. Z grona podatników wyklucza się natomiast te osoby, które dokonują
    sprzedaży rzeczy stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został
    nabyty w celu jego odprzedaży lub wykonywania innych czynności w ramach działalności
    gospodarczej. Sprzedaż nieruchomości znajdującej się majątku prywatnym nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem VAT, ponieważ sprzedawca nie działa „w charakterze
    podatnika VAT”.
    Dla dokonania oceny, czy osoba fizyczna może zostać uznana w danej transakcji za
    podatnika VAT, należy wziąć pod uwagę wszystkie działania właściciela związane z
    nieruchomością, przy czym muszą one być ocenione w sposób kompleksowy - od dnia
    zakupu do dnia sprzedaży.
    Przy dokonywaniu wykładni art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. należy przede wszystkim brać pod
    uwagę kryteria określone przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 15
    września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10. W tym wyroku Trybunał
    stwierdził, że sprzedaż nieruchomości, które znajdują się w majątku prywatnym nie
    podlega podatkowi VAT, oraz że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa
    własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Jednocześnie TSUE wskazał, że jedynie w przypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy, to wówczas takie transakcje podlegają podatkowi VAT. Takie
    aktywne działania mogą polegać przykładowo na uzbrojeniu terenu albo na działaniach
    marketingowych znacznie przekraczających zwykłe formy ogłoszenia o sprzedaży.
    Działania takie wykraczają poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, i w takiej
    sytuacji sprzedaży nieruchomości gruntowej nie można uznać za czynność związaną ze
    zwykłym wykonywaniem prawa własności. Wówczas transakcja podlega VAT.
    Jednocześnie TSUE orzekł, że okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał
    podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest
    decydująca, ponieważ sama liczba transakcji nie może stanowić kryterium rozróżnienia
    między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem
    zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał
    stwierdził, że dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności
    osobistych.
    W kwestii opodatkowania dostawy nieruchomości istotne jest więc, czy zbywca w celu
    dokonania sprzedaży podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami,
    angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i
    usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u., co skutkuje koniecznością uznania go za
    podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu.
    W związku z tezami wyrażonymi przez TSUE w przywołanym wyroku, w orzecznictwie
    sądów administracyjnych ukształtowała się linia orzecznicza, w myśl której o statusie

    podatnika VAT w zakresie obrotu nieruchomościami decyduje aktywność sprzedawcy
    wykazywana na wszystkich etapach: od zakupu gruntu, poprzez proces przygotowania do
    sprzedaży, aż po samą sprzedaż. Przy ocenie tej aktywności przede wszystkim należy mieć
    na uwadze nakłady inwestycyjne wykraczające poza standardowe działania mieszczące się
    w zarządzie majątkiem prywatnym.
    W orzecznictwie zarówno TSUE, jak i sądów administracyjnych w sprawach dotyczących
    ustalenia granicy między „zwykłym zarządem majątkiem prywatnym”, a działalnością
    gospodarczą podkreśla się, że podatnik może podjąć decyzję o nadaniu składnikom
    majątku prywatnego charakteru towaru w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy o VAT.
    W takiej jednak sytuacji, to sam podatnik decyduje o tym, czy składnik majątku
    prywatnego zostaje włączony do działalności gospodarczej. Taka decyzja może przybrać
    postać formalną poprzez wprowadzenie danego składnika majątku do przedsiębiorstwa
    (jako towar handlowy lub środek trwały). Włączenie do działalności może także dokonać
    się poprzez aktywność podatnika opisaną w cytowanym wyżej wyroku TSUE z 15 września
    2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10. Jeżeli jednak właściciel
    nieruchomości poprzez żadne działanie - ani formalne, ani poprzez aktywność związaną z
    nakładami inwestycyjnymi - nie włącza nieruchomości do działalności gospodarczej
    oznacza to, że pozostaje ona w majątku prywatnym tej osoby.
    Pojęcie majątku prywatnego nie zostało zdefiniowane przepisami prawa, ale dzięki
    analizie orzecznictwa można ustalić, co mieści się w zakresie zwykłego wykonywana prawa
    własności. W tym kontekście można wskazać orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości UE
    (sprawa C-291/92 - Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii
    opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem VAT, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. TSUE wskazał w nim, że majątek prywatny to taka część majątku danej osoby
    fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb
    prowadzonej działalności gospodarczej, a osoba ta musi w całym okresie posiadania danej
    nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania tej nieruchomości w ramach majątku
    osobistego. W takim przypadku rozróżnienie między częścią przeznaczoną na potrzeby
    działalności gospodarczej podatnika a częścią używaną do celów prywatnych musi opierać
    się na sposobie wykorzystywania tego składnika majątku. Jeżeli podatnik w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości nigdy nie wykorzystywał jej w jakichkolwiek czynnościach
    definiujących działalność gospodarczą ani nie miał takiego zamiaru - to taka nieruchomość
    stanowi jego majątek prywatny.
    Podobne stanowisko zajmuje Dyrektor KIS. W interpretacji z 2 czerwca 2023 r., nr 0113-
    KDIPT1-1.4012.258.2023.4.MGO przywołano wyroki TSUE, w którym Trybunał wskazywał,
    jaka przesłanka definiuje majątek prywatny. Wskazano w niej, że: „Zasadne jest
    wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży,
    przekazania, aportu, darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj.
    majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych
    czynności w ramach działalności gospodarczej. W tym miejscu należy podkreślić, że
    pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy,
    jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do
    treści orzeczenia Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-291/92
    (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży
    przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. Trybunał w orzeczeniu tym potwierdził, że dla uznania danego majątku za
    prywatny, istotny jest sposób jego wykorzystania i charakter działań podejmowanych w
    odniesieniu do niego w całym okresie posiadania przez dany podmiot. Aby majątek uznać
    za prywatny musi być on w całym okresie posiadania wykorzystywany wyłącznie do celów
    prywatnych.

    Zatem „majątek prywatny” to taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest
    przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r. sygn.
    akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny, to
    mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych. Każdy, kto dokonuje
    czynności, które zmierzają do wykorzystania towaru dla celów działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, powinien być uznany za podatnika tego podatku.
    Tym samym, wykorzystywanie majątku prywatnego stanowi również działalność
    gospodarczą, jeżeli jest dokonywane dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla
    opodatkowania sprzedaży, jest ustalenie m.in. czy majątek został nabyty i faktycznie
    wykorzystany na potrzeby osobiste, czy też z przeznaczeniem do działalności
    gospodarczej”.
    Podobny pogląd wyrażono w interpretacji z 17 marca 2023 r., nr 0111-KDIB3-
    2.4012.20.2023.3.MN.
    W opisanej we wniosku sytuacji Dłużnik część gruntów odziedziczył, część nabył w drodze
    zamiany. Poza nabyciem tych gruntów i dokonaniem ich podziału na podstawie decyzji o
    warunkach zabudowy uzyskanych przez Jego Ojca, Dłużnik pozostawał bierny i nie wykazał
    się żadną udokumentowaną aktywnością w odniesieniu do tych gruntów. Dłużnik zbył
    jedynie udział w nieruchomości nr 5 na rzecz A sp. z o.o. (jest to tzw. działka drogowa).
    Przede wszystkim nie ponosił żadnych nakładów na nieruchomości, nie podejmował także
    żadnych wstępnych działań mających na celu rozpoczęcie jakiejkolwiek inwestycji na
    gruncie.
    Z oświadczenia Dłużnika wynika, iż Nieruchomości nie były nigdy wykorzystywane w
    celach zarobkowych, nie służyły żadnej działalności gospodarczej Dłużnika, nie były także
    przez nikogo w żaden sposób wykorzystywane. Nieruchomości objęte wnioskiem nie są,
    nie były i nie będą nikomu udostępniane przed sprzedażą; nie stanowią także składnika
    majątkowego działalności gospodarczej Dłużnika.
    W konsekwencji - w ocenie Wnioskodawcy - sprzedaż Nieruchomości opisana we wniosku
    nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ jej
    przedmiotem będzie prywatny majątek Dłużnika. Jedyne działanie Dłużnika w stosunku do
    tych Nieruchomości polegało na ich podziale na mniejsze działki oraz zbyciu udziału w
    jednej z nich na rzecz spółki kapitałowej.
    Jak jednak zauważono wyżej, TSUE uznał wyraźnie, że dokonanie podziału nieruchomości
    na działki nie czyni z właściciela gruntu podatnika VAT, nie jest to bowiem działanie
    wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem. Stanowisko to potwierdza także
    jednolita linia orzecznicza dotycząca sprzedaży nieruchomości gruntowych przez osoby
    fizyczne. Podkreśla się w niej, że dokonanie jedynie podziału nieruchomości, nawet jeśli
    jest on dokonywany wyłącznie w celu sprzedaży nie jest elementem decydującym o
    zorganizowanej działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami. Brak
    bowiem takich celowych działań, jak uzbrojenie działek, czy wystąpienie o wydanie
    warunków technicznych przyłączenia do sieci wody i innych mediów, które są
    charakterystyczne dla producentów i handlowców, co powoduje, że sprzedaż
    nieruchomości nie podlega podatkowi VAT.
    Przykładowo, w wyroku z 27 kwietnia 2022 r. (sygn. I FSK 1589/18) NSA uznał, że przy
    ocenie, czy osobę fizyczną, która dokonuje sprzedaży gruntu, należy uznać za podatnika
    VAT, należy wziąć pod uwagę wskazówki zawarte w cyt. wyżej wyroku TSUE z 15 września
    2011 r. (C-180/10, C-181/10). NSA wskazał, że Trybunał przyjął, że nie mogą być uznawane
    za prowadzenie działalności gospodarczej same z siebie czynności związane ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności, nie ma też decydującego charakteru sama liczba i zakres
    transakcji sprzedaży. Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał
    podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej, sama z siebie nie jest

    decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje
    następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych
    elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym
    zainteresowanego. Podobnie w wyroku NSA z 6 kwietnia 2022 r., I FSK 7/22 zauważono, że
    podział nieruchomości, liczba transakcji, odstępy pomiędzy transakcjami czy wysokość
    osiągniętych przychodów, nie są decydujące i nie są czynnościami, które same z siebie
    wykraczałyby poza zarząd majątkiem prywatnym. Inaczej jest jedynie w sytuacji, gdy
    zainteresowany podejmuje aktywne działania, które świadczą o prowadzeniu działalności
    gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami.
    W wyroku z 6 października 2022 r., I FSK 1635/18, NSA wskazał, że przed sprzedażą
    nieruchomości właściciel może podejmować różne działania przygotowawcze, np.
    wystąpić o zatwierdzenie podziału nieruchomości na mniejsze działki i doprowadzenie do
    wydzielenia działki pod drogę, ale tego rodzaju działania oraz ilość wydzielonych działek,
    same przez się nie dają podstaw do kwalifikowania, że są one typowe dla działań
    „handlowca”, tj. podatnika podatku od towarów i usług (podobnie uznano w wyroku NSA z
    11 stycznia 2022 r., I FSK 645/21).
    Podobnie w wyroku z 5 listopada 2020 r., I FSK 681/18 NSA uznał, że: „Przed sprzedażą
    nieruchomości właściciel może podejmować różne działania przygotowawcze, np. w
    przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego wystąpić o wydanie decyzji w
    sprawie warunków zagospodarowania nieruchomości, wystąpić o zatwierdzenie podziału
    nieruchomości na mniejsze działki budowlane. Tego rodzaju działania oraz ilość
    wydzielonych działek, same przez się nie dają podstaw do kwalifikowania, że są one
    typowe dla działań handlowca, tj. podatnika podatku od towarów i usług”.
    Podobna konkluzja została wyrażona w wyroku NSA z 28 sierpnia 2020 r., I FSK 2036/17.
    Podobnie uznał WSA w Warszawie w wyroku z 23 stycznia 2019 r. (VIII SA/Wa 761/18;
    utrzymanym przez NSA wyrokiem z 23 stycznia 2023 r., I FSK 789/19) w sprawie sprzedaży
    działek po uprzednio dokonanym podziale gruntu. WSA powołując się na przywołany
    wyżej wyrok TSUE oraz na ukształtowaną linię orzeczniczą stwierdził, że: „Przy ocenie
    działalności osoby sprzedającej nieruchomości należy uwzględniać działania na
    poszczególnych etapach aktywności sprzedającego w ich całokształcie, a nie wyłącznie
    osobno. Należy przede wszystkim mieć na uwadze te elementy, które łączą się z
    nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza standardowe działania zarządu
    majątkiem prywatnym (tak samo wyrok NSA z 12 kwietnia 2018 r., I FSK 45/18 i
    przywołane tam orzecznictwo)”.
    Identyczne stanowisko zajął NSA w wyroku z 30 kwietnia 2021 r. (I FSK 1269/18)
    dotyczącym sprzedaży działek podzielonych przez sprzedawcę. NSA podzielił pogląd, w
    myśl którego dokonanie podziału nieruchomości w celu ich sprzedaży nie może być
    elementem decydującym o zorganizowanej aktywności w zakresie obrotu
    nieruchomościami. Taka aktywność nie wykracza poza zwykły, racjonalny zarząd
    majątkiem prywatnym i nie nosi cech aktywności wykonywanej zawodowo, w sposób
    profesjonalny.”
    NSA wielokrotnie wskazywał, że o statusie podatnika VAT przy sprzedaży gruntów
    decyduje podjęcie szeregu powiązanych ze sobą działań takich, jak nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy),
    czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla
    sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług
    deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego
    rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych
    okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu pojedynczych z tych okoliczności. Natomiast
    zbycie, nawet kilkunastu działek, powstałych z podziału gruntu, nie stanowi działalności
    handlowej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdy brak przesłanek świadczących o takiej

    aktywności sprzedawcy w przedmiocie zbycia przedmiotowych gruntów, która byłaby
    porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    obrotem (brak przesłanek zawodowego - stałego i zorganizowanego charakteru takiej
    działalności), co wskazuje, że w takim przypadku mamy do czynienia z czynnościami
    mieszczącymi się w ramach zarządu majątkiem prywatnym - niemającym cech działalności
    gospodarczej w rozumieniu VAT.
    W interpretacjach indywidualnych prawa podatkowego wyrażany jest pogląd zbieżny z
    przywołanym wyżej orzecznictwem. Przykładowo, w interpretacji z 11 lutego 2020 r., nr
    0113-KDIPT1-3.4012.781.2019.2.KS dotyczącej sprzedaży gruntów podzielonych przed
    sprzedażą, DKIS uznał, że: „Planowana sprzedaż działek powstałych po podziale działki nr
    1 nie będzie stanowiła działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdyż
    brak jest przesłanek świadczących o takiej aktywności Wnioskodawcy w przedmiocie
    zbycia tych nieruchomości, która to aktywność byłaby porównywalna do działań
    podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek
    zawodowego - stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności). Planowaną
    sprzedaż ww. działek można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem
    prawa własności. W związku z tym, Wnioskodawca będzie korzystał z przysługującego mu
    prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w
    sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają
    zastosowania. Skutkiem powyższego, sprzedaż działek powstałych po podziale działki nr 1
    nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług”.
    Podobnie uznał DKIS w interpretacji z 8 grudnia 2020 r., nr 0113-KDIPT1-
    2.4012.685.2020.2.AMO dotyczącej sprzedaży działek powstałych wskutek dokonanego
    wcześniej podziału, wskazując, że: „Brak jest przesłanek świadczących o takiej aktywności
    Zainteresowanego w przedmiocie zbycia opisanych działek, która byłaby porównywalna
    do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak
    przesłanek zawodowego - stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności). Nie
    wystąpił bowiem ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że sprzedaż wskazanych
    we wniosku działek wypełnia przesłanki działalności gospodarczej. Wnioskodawca nie
    podjął takich aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby
    o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców.
    Zainteresowani, sprzedając przedmiotowe działki, będą korzystać zatem z przysługującego
    im prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w
    sferze prywatnej, do której nie mają zastosowania przepisy ustawy o podatku od towarów
    i usług. Tym samym transakcja zbycia działek, nie będzie podlegała przepisom ustawy,
    ponieważ przedmiotem transakcji będzie majątek osobisty”.
    Reasumując, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że sprzedaż Nieruchomości należących
    do Dłużnika nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    ponieważ czynność podziału na mniejsze działki mieści się w pojęciu zarządu majątkiem
    prywatnym.
    Według oświadczenia Dłużnika, Nieruchomości nie były nigdy wykorzystywane w celach
    zarobkowych, nie służyły działalności gospodarczej Dłużnika, nie były także ponoszone
    żadne nakłady na te nieruchomości.
    Reasumując, w ocenie Wnioskodawcy, działki objęte zakresem wniosku nie stanowią
    składnika majątkowego działalności gospodarczej Dłużnika i w związku z tym ich sprzedaż
    nie podlega podatkowi VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest:

        prawidłowe w zakresie uznania, że nie będzie Pan występował jako płatnik podatku
        VAT, o którym mowa w art. 18 ustawy w przypadku sprzedaży opisanej we wniosku
        działki nr 1,
        nieprawidłowe w zakresie uznania, że nie będzie Pan występował jako płatnik
        podatku VAT, o którym mowa w art. 18 ustawy w przypadku sprzedaży opisanych
        we wniosku Nieruchomości (działek nr 2/1, 2/2, 2/3, 2/4, 2/5, 2/6, 2/7, 3/1, 3/2, 3/3, 3
        /4, 3/5, 3/6, 3/7, 4/1, 4/2, 4/3, 4/4, 4/5, 4/6, 4/7, 5/1, 5/2, 5/3, 5/4, 5/5, 5/6, 5/7 oraz
        udziału w działkach nr 5/8, 4/8).

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U.
    z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
      Organy egzekucyjne określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu
      egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2025 r. poz. 132 i 620) oraz komornicy sądowi
      wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania
      cywilnego są płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie egzekucji,
      towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z naruszeniem
      obowiązujących przepisów.
    Definicja płatnika została zawarta w art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja
    podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.):
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Natomiast zgodnie z art. 30 § 1 Ordynacji podatkowej:
      Płatnik, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 8, odpowiada za podatek
      niepobrany lub podatek pobrany a niewpłacony.
    Przepis art. 18 ustawy wprowadza szczególną na gruncie przepisów ustawy regulację,
    kiedy to należny podatek pobierany jest i odprowadzany do urzędu skarbowego przez
    płatnika, a nie przez podatnika. Płatnik pełni w tym przypadku rolę pośrednika pomiędzy
    podatnikiem a organem podatkowym, przekazując organowi środki pieniężne podatnika.
    W świetle cyt. wyżej przepisów, płatnikami podatku od towarów i usług (czyli podmiotami
    zobowiązanymi do obliczania, poboru podatku od podatnika i wpłaty podatku na konto
    organu podatkowego) mogą być organy egzekucyjne oraz komornicy sądowi. Sytuacja
    taka ma miejsce, gdy w wykonaniu czynności egzekucyjnych organy te dokonują dostawy
    towarów należących do podatnika lub przez niego posiadanych z naruszeniem przepisów.
    Sformułowanie „płatnikami” oznacza, że organy te nie stają się z tytułu wykonania
    powyższych czynności podatnikami podatku od towarów i usług, lecz pełnią jedynie rolę
    płatnika w odniesieniu do podatku należnego z tytułu sprzedanych (zlicytowanych)
    towarów należących do podatnika, w stosunku do którego toczy się postępowanie
    egzekucyjne.
    Zaznaczenia wymaga, że komornik sądowy dokonuje transakcji w imieniu podatnika –
    dłużnika. Prowadzona przez niego sprzedaż towarów będących własnością dłużnika,
    będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług, gdy do rozliczenia tego podatku
    byłby zobowiązany dłużnik. Natomiast w przypadku, gdy powyższa czynność nie
    podlegałaby opodatkowaniu tym podatkiem lub byłaby od niego zwolniona, komornik
    sądowy nie będzie obowiązany do odprowadzenia podatku.

    Komornik sądowy pełni w tym przypadku rolę pośrednika pomiędzy podatnikiem a
    organem podatkowym, przekazując organowi środki pieniężne podatnika. Uzasadnione
    jest to charakterem odpłatnej dostawy następującej w ramach wykonywania czynności
    egzekucyjnych. Jeżeli bowiem dłużnik niesolidnie spłaca swoje zobowiązania i w celu
    wyegzekwowania należności wszczęto przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne, to
    istnieją podstawy do uznania, że nie uiści również podatku należnego w związku z
    dostawą dokonaną w ramach egzekucji. Nie bez znaczenia jest także fakt, że podatnik,
    będący dłużnikiem, zazwyczaj nie otrzymuje kwot uzyskanych przez organ egzekucyjny ze
    sprzedaży towarów w wykonaniu czynności egzekucyjnych. Prawdopodobne jest zatem, że
    podatnik nie posiada innych środków finansowych umożliwiających uiszczenie należnego
    podatku. Ustanowienie organu egzekucyjnego płatnikiem zapewnia odprowadzenie
    należnego podatku przez organ przeprowadzający dostawę w ramach czynności
    egzekucyjnych.
    Zatem komornik sądowy zobowiązany jest do przestrzegania przepisów ustawy o podatku
    od towarów i usług i do uwzględnienia w trakcie sprzedaży licytacyjnej towarów
    okoliczności decydujących o jej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Stosownie zaś do treści art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne
      świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zgodnie z przedstawionymi wyżej przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z
    art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy
    towarów na terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług również zbycie udziału w
    towarze (np. współwłasność nieruchomości), stanowi odpłatną dostawę towarów.
    Powyższe potwierdził NSA w uchwale 7 sędziów z 24 października 2011 r. sygn. akt I FPS 2
    /11.
    Należy zauważyć, że problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221
    ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    Jak wynika z art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    W myśl art. 198 Kodeksu cywilnego:

      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody
      pozostałych współwłaścicieli.
    Podkreślić więc należy, że współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję
    wyłącznego właściciela, a rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel
    może zbyć swój udział.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była
    opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem był podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W świetle przytoczonych wyżej przepisów zauważyć należy, że status podatnika podatku
    od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających
    opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia, czy podmiot dokonujący transakcji
    sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że
    prowadzi on działalność gospodarczą.
    Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Powyższe przepisy pozwalają stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, działającego w takim charakterze w
    odniesieniu do danej transakcji.
    Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie o podatku od towarów i usług ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Tym samym, nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą
    sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego
    posiadania w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością
    gospodarczą.
    Wobec tego, właściwe jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników podatku VAT
    w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów
    stanowiących część majątku osobistego. W tym kontekście, nie jest podatnikiem podatku
    od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych, okazjonalnych
    transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi
    zorganizowanej działalności gospodarczej. Jednakże każdy, kto dokonuje czynności, które
    zmierzają do wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy jest uznany za podatnika podatku od towarów i usług.
    W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów

    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt
    C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to
    mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Ze wskazanego powyżej orzeczenia C-291/92 wynika, że aby nieruchomość stanowiła
    majątek prywatny, to podatnik musi w całym okresie jej posiadania wykazywać zamiar
    wykorzystywania danej nieruchomości, czy jej części, w ramach majątku osobistego.
    Zaznaczyć w tym miejscu należy, że przez termin „zamiar” należy pojmować nie wolę
    wewnętrzną, ale wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych możliwych do
    stwierdzenia okoliczności. Przy ustalaniu zamiaru muszą istnieć obiektywne dowody
    potwierdzające przeznaczenie danej nieruchomości wyłącznie do celów prywatnych. Dla
    uznania danego majątku za prywatny istotny jest sposób jego wykorzystania i
    podejmowanych w odniesieniu do niego działań w całym okresie posiadania.
    Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że prowadzi Pan egzekucję o nr Km (...) z
    nieruchomości należących do Dłużnika A.A., tj.:
    1) nieruchomości gruntowej stanowiącej 8 działek ewidencyjnych nr: 1, 2/1, 2/2, 2/3, 2/4, 2
      /5, 2/6 oraz 2/7 (Nieruchomość nr 1).
    2) nieruchomości gruntowej stanowiącej 7 działek ewidencyjnych nr: 3/1, 3/2, 3/3, 3/4, 3
      /5, 3/6 oraz 3/7 (Nieruchomość nr 2).
    3) nieruchomości gruntowej stanowiącej 7 działek ewidencyjnych nr: 4/1, 4/2, 4/3, 4/4, 4
      /5, 4/6 oraz 4/7 (Nieruchomość nr 3).
    4) nieruchomości gruntowej stanowiącej 7 działek ewidencyjnych nr: 5/1, 5/2, 5/3, 5/4, 5
      /5, 5/6 oraz 5/7 (Nieruchomość nr 4).
    5) udziału w nieruchomości gruntowej 6 stanowiącej działki ewidencyjne nr: 5/8 oraz 4/8
      (Nieruchomość nr 5). Dłużnik nabył tę nieruchomość w drodze dziedziczenia po ojcu, a
      następnie sprzedał podmiotowi spółce A spółka z o.o. udział w tej nieruchomości.
    Część Nieruchomości Dłużnik otrzymał w spadku (działki nr 4/1, 4/2, 4/3, 4/4, 4/5, 4/6, 4/7
    (Nieruchomość nr 3), działki nr 5/1, 5/2, 5/3, 5/4, 5/5, 5/6, 5/7 (Nieruchomość nr 4) oraz
    działki 5/8, 4/8 (Nieruchomość nr 5), część w wyniku zamiany (działki nr 1, 2/1, 2/2, 2/3, 2
    /4, 2/5, 2/6, 2/7 (Nieruchomość nr 1), działki nr 3/1, 3/2, 3/3, 3/4, 3/5, 3/6, 3/7
    (Nieruchomość nr 2). Działki zostały nabyte od sąsiadów na osobiste potrzeby służące
    rekreacji. Wszystkie ww. działki wchodzące w skład opisanych wyżej nieruchomości
    znajdują się na terenie nieobjętym miejscowym planem zagospodarowania
    przestrzennego. 31 stycznia 2023 r. zostały wydane warunki zabudowy dla działek
    wchodzących w skład Nieruchomości nr 1, 2, 3, i 4, z wyjątkiem działki 1. 26 listopada 2024
    r. dla tych samych działek wchodzących w skład Nieruchomości nr 1-4 wydano kolejną
    decyzję o warunkach zabudowy. Oba wnioski o warunki zabudowy złożył Dłużnik.
    Komornik nie ustalił, w jakim celu dłużnik dwukrotnie występował o warunki zabudowy,
    jednakże pierwsza decyzja obejmowała budowę 26 budynków mieszkalnych
    jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej, zaś druga decyzja wydana dla
    tych samych nieruchomości objęła budowę 26 budynków mieszkalnych jednorodzinnych
    w zabudowie bliźniaczej oraz budynku garażowego wolnostojącego dla samochodów
    osobowych (zmianie uległa jedynie koncepcja zabudowy tych samych działek).
    Z wniosku wynika, że Dłużnik został z dniem 4 kwietnia 2025 r. wykreślony z rejestru
    podatników VAT z powodu zawieszenia działalności gospodarczej na okres co najmniej 6

    miesięcy. Zajęte nieruchomości nie stanowią środka trwałego w działalności gospodarczej
    Dłużnika. Dłużnik nie dokonał odliczenia podatku VAT w związku z nabyciem
    nieruchomości. Dłużnik w ramach działań przygotowujących do sprzedaży nieruchomości,
    dokonał jedynie podziału nieruchomości. Dłużnik złożył oświadczenie, iż podział nastąpił w
    celu przekazania darowizny żonie i dzieciom. Dłużnik zajęte nieruchomości nie
    wynajmował innym podmiotom. Wedle oświadczenia dłużnika, wskazane we wniosku
    nieruchomości przez Dłużnika są wykorzystywane na osobiste potrzeby, służące rekreacji.
    Jak już wyżej wskazano, istotnym dla określenia, czy w odniesieniu do konkretnej dostawy
    mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on
    działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu
    podmiotu jako podatnika VAT - co do zasady - mają dla określenia jego praw i obowiązków
    zastosowanie przepisy ustawy. Należy zatem ustalić, czy w odniesieniu do planowanej
    czynności sprzedaży egzekucyjnej opisanych we wniosku Nieruchomości Dłużnik będzie
    spełniał przesłanki do uznania Go za podatnika podatku od towarów i usług.
    Mając na uwadze powyższe okoliczności oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy
    prawa należy stwierdzić, że w związku ze sprzedażą działki nr 1 wchodzącej w skład
    Nieruchomości 1, Dłużnik nie wystąpi w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1
    ustawy prowadzącego działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    W niniejszej sprawie, brak jest przesłanek świadczących o takiej aktywności Dłużnika w
    przedmiocie zbycia opisanej we wniosku działki nr 1, która byłaby porównywalna do
    działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek
    zawodowego – stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności). Z opisu sprawy
    nie wynika taka aktywność Dłużnika, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych
    ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.
    Jak wskazano we wniosku, działka nr 1 nie była wykorzystywana do prowadzenia
    działalności gospodarczej. Działka nr 1 nabyta w drodze zamiany nie została podzielona
    przez Dłużnika. Dla działki nr 1 Dłużnik nie wystąpił o wydanie decyzji o warunkach
    zabudowy dla budowy 26 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie
    bliźniaczej oraz budynku garażowego wolnostojącego dla samochodów osobowych, tak
    jak dla pozostałych działek. Zatem w odniesieniu do działki nr 1 Dłużnik nie podejmował
    żadnych działań wskazujących na wykorzystywanie jej do celów innych niż osobiste.
    W związku z powyższym, zbycie działki nr 1 nie będzie dokonane w ramach działalności
    gospodarczej, lecz w ramach rozporządzania majątku prywatnego, która to czynność
    oznacza działanie w sferze prywatnej, do której nie mają zastosowania przepisy ustawy o
    podatku od towarów i usług. Skoro zatem Dłużnik z tytułu omawianej transakcji sprzedaży
    działki nr 1 nie wystąpi w charakterze podatnika podatku VAT, również sprzedaż
    przedmiotowej działki przez Pana - komornika sądowego - nie będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Zatem w przypadku sprzedaży w drodze postępowania egzekucyjnego opisanej we
    wniosku działki 1 - nie będzie Pan działał jako płatnik podatku od towarów i usług, o
    którym mowa w art. 18 ustawy - zobowiązany do odprowadzenia podatku VAT od tej
    dostawy.
    Pana stanowisko w tej części uznaję więc za prawidłowe.
    Analiza okoliczności przedstawionych we wniosku oraz obowiązujących w tym zakresie
    przepisów prawa prowadzi do wniosku, że w odniesieniu do transakcji sprzedaży
    pozostałych działek wskazanych we wniosku (działek nr 2/1, 2/2, 2/3, 2/4, 2/5, 2/6, 2/7, 3/1,
    3/2, 3/3, 3/4, 3/5, 3/6, 3/7, 4/1, 4/2, 4/3, 4/4, 4/5, 4/6, 4/7, 5/1, 5/2, 5/3, 5/4, 5/5, 5/6, 5/7
    oraz udziału w działkach nr 5/8, 4/8), Dłużnik będzie występował w charakterze podatnika
    podatku od towarów i usług zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność
    gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

    Jak wynika z opisu sprawy, 31 stycznia 2023 r. zostały wydane warunki zabudowy dla
    działek wchodzących w skład Nieruchomości nr 1, 2, 3, i 4. 26 listopada 2024 r. dla tych
    samych działek wchodzących w skład Nieruchomości nr 1-4 wydano kolejną decyzję o
    warunkach zabudowy, która objęła budowę 26 budynków mieszkalnych jednorodzinnych
    w zabudowie bliźniaczej oraz budynku garażowego wolnostojącego dla samochodów
    osobowych. Oba wnioski o warunki zabudowy złożył Dłużnik. Wedle Pan wiedzy
    dwukrotne wystąpienie o uzyskanie warunków zabudowy, nie było konieczne dla decyzji
    podziałowej. Dłużnik sprzedał udział w Nieruchomości nr 5 na rzecz podmiotu - A sp. z o.o.
    Zatem z okoliczności przedstawionych w złożonym wniosku nie wynika, aby posiadane
    ww. działki miały służyć wyłącznie do zaspokojenia potrzeb osobistych Dłużnika. Uzyskanie
    decyzji o warunkach zabudowy, która objęła budowę 26 budynków mieszkalnych
    jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej oraz budynku garażowego wolnostojącego dla
    samochodów osobowych, wskazuje, że działki gruntu utraciły walor majątku osobistego, a
    zespół podjętych w tym zakresie działań nie stanowi zwykłego zarządzania majątkiem
    prywatnym, o którym mowa w powołanych powyżej orzeczeniach TSUE.
    Powyższe świadczy, że nie cele osobiste, a cele gospodarcze leżą u podstaw działania
    Dłużnika. Dłużnik dokonywał świadomych, aktywnych działań zmierzających do
    podniesienia atrakcyjności posiadanych nieruchomości w celu osiągnięcia korzyści
    finansowej. Dłużnik planował rozpocząć realizację przedsięwzięcia deweloperskiego, co
    sugeruje dwukrotne wystąpienie o warunki zabudowy dla działek i ich podział. Ponadto
    Dłużnik sprzedał udział w Nieruchomości stanowiącej działki nr 5/8 i 4/8 podmiotowi
    prowadzącemu działalność związaną z obsługą rynku nieruchomości. Powyższe działania
    są przejawem profesjonalnej i zorganizowanej aktywności Dłużnika, której nie sposób
    uznać za typowe (zwykłe) rozporządzanie majątkiem osobistym (prywatnym).
    Stwierdzić należy, że czynności takie nie mieszczą się w zwykłym zarządzie własnym
    majątkiem, związanym ze zwykłym gospodarowaniem majątkiem osobistym, natomiast
    noszą znamiona działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od
    towarów i usług. Wpływu na powyższa ocenę nie może mieć wskazanie przez Pana, że
    podział działek (zarówno odziedziczonych, jak i nabytych w drodze zamiany) nastąpił w
    celu przekazania darowizny żonie i dzieciom oraz, że nabycie działek od sąsiadów
    nastąpiło potrzeby służące rekreacji, bowiem trudnym do wyobrażenia byłaby sytuacja, że
    30 działek z wydanymi decyzjami o warunkach zabudowy na budowę 26 budynków
    mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej miałoby realizować cele osobiste
    Dłużnika czy też jego żony i dzieci.
    W tym miejscu ponownie wskazać należy, że jak wynika z cytowanego wyżej orzeczenia
    TSUE podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar
    wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku prywatnym. Natomiast
    przedstawione okoliczności sprawy nie potwierdzają takich zamiarów Dłużnika. Stąd nie
    można się zgodzić z Pana stanowiskiem, że Dłużnik dokonywał czynności mieszczących się
    wyłącznie w ramach zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Rodzaj podjętych działań
    bez wątpienia oznacza, że Dłużnik wykazał aktywność w przedmiocie zbycia
    przedmiotowych działek porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem.
    Wobec powyższego, należy stwierdzić, że sprzedaż w trybie licytacji komorniczej opisanych
    we wniosku działek (za wyjątkiem działki nr 1) będzie dostawą dokonaną w ramach
    prowadzenia przez Dłużnika działalności gospodarczej w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, a
    Dłużnik będzie działał jako podatnik VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. Zatem, w
    tej konkretnej sytuacji nie można uznać, że przedmiotem dostawy jest składnik majątku
    osobistego Dłużnika, a sprzedaż przedmiotowych działek stanowi realizację prawa do
    rozporządzania majątkiem osobistym.
    W konsekwencji, skoro w przedmiotowej sprawie występują przesłanki stanowiące
    podstawę uznania Dłużnika za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy,

    prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, to czynność
    sprzedaży przez Pana – komornika sądowego – opisanych we wniosku Nieruchomości,
    będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, jako odpłatna dostawa towarów, o której mowa w art.
    7 ust. 1 ustawy.
    Zatem, Pan jako komornik sądowy wykonujący czynności egzekucyjne będzie płatnikiem, o
    którym mowa w art. 18 ustawy VAT z tytułu dokonywanej w trybie egzekucji sprzedaży
    opisanych we wniosku Nieruchomości (działek nr 2/1, 2/2, 2/3, 2/4, 2/5, 2/6, 2/7, 3/1, 3/2, 3
    /3, 3/4, 3/5, 3/6, 3/7, 4/1, 4/2, 4/3, 4/4, 4/5, 4/6, 4/7, 5/1, 5/2, 5/3, 5/4, 5/5, 5/6, 5/7 oraz
    udziału w działkach nr 5/8, 4/8).
    Tym samym, Pana stanowisko w tej części uznaję za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany z przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego.
    Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy
    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego
    podanym przez Pana w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację
    oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku,
    gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej bądź celno-skarbowej
    zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie
    skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.