Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.329.2025.4.AB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-18
Teza: Obowiązek dokonania korekty podatku naliczonego w związku
z wycofaniem z działalności gospodarczej budynku
usługowego do majątku prywatnego Wspólników.
Słowa kluczowe: budynek-budynek usługowy
korekta-korekta podatku naliczonego
wycofanie
środek-środek trwały
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 2.
Odliczenie częściowe podatku oraz korekta podatku
naliczonego -Korekta kwoty podatku naliczonego -
Korekta środki trwałe i nieruchomości
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 91

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 17 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczącej m.in. podatku od towarów i usług w zakresie obowiązku

    dokonania korekty podatku naliczonego w związku z wycofaniem z działalności
    gospodarczej budynku usługowego do majątku prywatnego Wspólników.
    Wniosek uzupełnili Państwo pismem z 21 maja 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

(...) Spółka z o. o. Spółka komandytowa powstała z przekształcenia spółki jawnej w 2016
    roku. Spółka prowadzi jako podstawową działalność ochroniarską oraz działalność
    handlową. Spółka zakupiła nieruchomość gruntową zgodnie z dwoma aktami notarialnymi
    dokonanymi w roku 2009 i 2014, która znajduje się w ewidencji środków trwałych.
    Na tej nieruchomości Spółka własnym nakładem wybudowała budynek biurowo-usługowy,
    który użytkuje na potrzeby własne oraz częściowo wynajmuje. Budynek został przyjęty do
    ewidencji środków trwałych w 2011 roku.
    W latach 2014-2015 Spółka poniosła nakłady na modernizację budynku, których wartość
    przekraczała w każdym roku 15 000zł, wobec czego zwiększyły wartość początkową
    nieruchomości i są rozliczane w czasie, poprzez amortyzację, na podstawie art. 16 ust. 1
    pkt 1 lit. c i art. 16g ust. 13 ustawy o CIT.
    Wspólnikami Spółki są trzy osoby fizyczne jako komandytariusze oraz spółka z o. o. jako
    komplementariusz, w której udziałowcami są ci sami wspólnicy będący
    komandytariuszami w Spółce. Wszyscy wspólnicy są polskimi rezydentami podatkowymi.
    Przekształcenie Spółki Jawnej w 2016 roku dokonane zostało w trybie art. 551 §1 kodeksu
    spółek handlowych, czego skutkiem było pełne następstwo prawne spółki przekształconej
    względem spółki przekształcanej, w myśl art. 553 §1 kodeksu spółek handlowych. Oznacza
    to, że Spółka Komandytowa przejęła majątek Spółki Jawnej. Wkładem poszczególnych
    wspólników do Spółki Komandytowej był udział każdego wspólnika w majątku Spółki
    Jawnej.
    Spółka Jawna po przekształceniu w Spółkę z o. o. spółkę komandytową nie była
    podatnikiem CIT do 30 kwietnia 2021 roku. Wspólnicy podlegali opodatkowaniu na
    bieżąco z tytułu całości osiągniętych przychodów pomniejszonych o koszty uzyskania
    przychodów. Dochód komplementariusza ujmowany był jako dochody z innych źródeł.
    Dochody nie podlegały zwolnieniu z podatku. Spółka w skutek decyzji wspólników od 1
    maja 2021 roku stała się samodzielnym podatnikiem CIT, natomiast komandytariusze
    uzyskują z tytułu uczestnictwa w Spółce przychody z kapitałów pieniężnych. Przez cały
    okres działalności Spółki wypracowany zysk był wypłacany w części lub nie był wypłacany
    w ogóle wspólnikom. Wypracowany w danym roku obrotowym zysk pozostawał w Spółce
    zaksięgowany na rozrachunkach ze wspólnikami. Decyzje o pozostawieniu zysku w Spółce
    były podejmowane uchwałami wspólników. Wspólnicy w bieżącym roku zamierzają podjąć
    uchwałę, w wyniku której chcą dokonać przeniesienia własności nieruchomości do
    majątku prywatnego wspólników, wyłącznie osób fizycznych, w zamian za nieodebrane
    zyski.
    Przeniesienie własności nieruchomości nastąpi po podjęciu uchwały na podstawie umów
    o świadczenie w miejsce wykonania zobowiązania z uwzględnieniem proporcji
    wynikających z ich udziałów w zyskach Spółki oraz z uwzględnieniem kwot
    pozostawionych w Spółce przez każdego ze wspólników. Interpretacją indywidualną nr
    0114-KDIP2-2.4010.138.2024.3.RK z dnia 15 maja 2024 roku Dyrektor Krajowej Informacji
    Skarbowej stwierdził, że wypłata przez Spółkę zatrzymanych zysków w formie
    niepieniężnej poprzez przeniesienie na rzecz wspólników prawa własności (rzeczowa
    wypłata zysków) jest wykonaniem świadczenia niepieniężnego z tytułu wypłaty zysków
    (wypełnia hipotezę art. 14a ustawy o CIT) i powoduje powstanie u niej przychodu w
    wysokości zobowiązania uregulowanego w następstwie tego świadczenia. Jeżeli jednak
    wartość rynkowa świadczenia niepieniężnego jest wyższa niż wysokość zobowiązania
    uregulowanego tym świadczeniem, przychód ten określa się w wysokości wartości

    rynkowej świadczenia niepieniężnego. Wobec tego w Spółce powstanie przychód
    podatkowy rozpoznany na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o CIT, w związku z art. 14a ust.
    1 tej ustawy. Wartość nieruchomości została określona w sposób wiarygodny przez
    biegłego w tym zakresie rzeczoznawcę na dzień 7 marca 2025 roku.
    W uzupełnieniu wskazali Państwo, że:
    W złożonym wniosku zostały popełnione omyłki pisarskie i wskazano, że modernizacja
    była w latach 2014-2015, natomiast w rzeczywistości nakłady na modernizacje były
    ponoszone w latach 2015-2016. Dodatkowo we wniosku napisano że jest to budynek
    biurowo - usługowy, natomiast w rzeczywistości (w ewidencji środków trwałych) jest to
    budynek usługowy.
    Pkt 1:
    a) W związku z budową budynku usługowego przysługiwało Wnioskodawcy prawo do
      odliczenia podatku naliczonego.
    b) W związku z poniesionymi wydatkami na modernizację budynku usługowego, które
      poniósł Wnioskodawca w roku 2015 i 2016, Wnioskodawca miał prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    c) Wydatki poniesione na modernizację w 2015 r. były wyższe niż 30% wartości
      początkowej budynku, natomiast wydatki poniesione na modernizację w 2016 r. były
      niższe niż 30% wartości początkowej budynku.
    d) Po poniesieniu nakładów na ulepszenie budynku w latach 2015 i 2016 w rozumieniu
      przepisów ustawy o podatku dochodowym w stosunku do, których Wnioskodawca miał
      prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a wydatki
      na jego ulepszenie jak zapisano w pkt 1 litera c przekroczyły 30% wartości początkowej
      doszło do pierwszego zasiedlenia w rozumieniu art. 2 pkt.14 ustawy o VAT - użytkował
      obecny właściciel będący zarazem pierwszym właścicielem.
    e) Od pierwszego zasiedlenia budynku po jego ulepszeniu przekraczającym 30% wartości
      początkowej w myśl w/w definicji do dnia wycofania budynku usługowego z
      działalności gospodarczej minie okres dłuższy niż 2 lata.
    f) Budynek usługowy był i jest wykorzystywany wyłącznie na cele działalności
      opodatkowanej.
    g) Poszczególne etapy modernizacji budynku usługowego do ewidencji środków trwałych
      zostały przyjęte w następujących terminach:
      2015 rok – 17.09.2015
      2016 rok – 18.05.2016 i 30.08.2016.
    h) Nakłady te zostały poniesione wyłącznie na jeden budynek usługowy, nie usługowo-
      biurowy.
    i) Zamiar wycofania nieruchomości z działalności gospodarczej jest planowany na miesiąc
      lipiec lub sierpień 2025 roku, a gdyby z jakichkolwiek przyczyn byłoby to niemożliwe to
      może on ulec przesunięciu na termin późniejszy.
    Pytanie w zakresie podatku od towarów i usług
    Czy wycofanie z działalności gospodarczej nieruchomości spowoduje w Spółce obowiązek
    skorygowania odliczonego VAT (tzw. korekty in minus) odnośnie wybudowania jak i
    ulepszenia środka trwałego?
    Państwa stanowisko w zakresie podatku od towarów i usług
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w zakresie, w jakim towary i
    usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi
    przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

    Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
    otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Zasady dotyczące sposobu
    i terminu dokonywania korekt podatku naliczonego oraz podmiotu zobowiązanego do
    dokonania korekty zostały określone w art. 91 ust. 1 tej ustawy. W myśl tego przepisu, po
    zakończeniu roku, w którym podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 1, jest on
    obowiązany dokonać korekty kwoty podatku odliczonego zgodnie z art. 90 ust. 2- 10a, z
    uwzględnieniem proporcji obliczonej w sposób określony w art. 90 ust. 2-6, 10 lub 10a lub
    przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 11 i 12, dla zakończonego roku
    podatkowego. Zgodnie z art. 91 ust. 2 ustawy o VAT w przypadku towarów i usług, które
    na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a
    także gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do
    środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, - jeżeli ich wartość
    początkowa przekracza 15.000 zł, korekty podatnik dokonuje się w ciągu 10 kolejnych lat
    w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania gruntów (nie dotyczy opłat
    rocznych pobieranych z tytułu oddania gruntu w użytkowanie wieczyste), przy czym
    roczna korekta dotyczy jednej dziesiątej kwoty podatku naliczonego przy ich nabyciu.
    Korekt, o których mowa w tym przepisie dokonuje się w deklaracji podatkowej składanej
    za pierwszy okres rozliczeniowy roku następującego po roku podatkowym, za który
    dokonuje się korekty (za styczeń roku następnego lub za pierwszy kwartał). Ulepszenie
    środka trwałego do celów VAT należy traktować jak zakup odrębnego środka trwałego co
    oznacza, że limit 15 000 zł powinien być ustalany odrębnie dla wartości początkowej
    danego środka trwałego oraz wartości jego ulepszenia. Zauważyć trzeba, że nabycie
    środka trwałego, a następnie jego późniejsze ulepszenia, są to odrębne wydatki, które
    najczęściej występują w różnych latach rozliczeniowych. Mając powyższe na względzie,
    zdaniem Spółki nie będzie musiała dokonywać korekty podatku naliczonego od
    wybudowania budynku i nakładów poniesionych na modernizację w 2014 roku, ze
    względu na upływa 10-cio letniego okresu. Będzie musiała ona jedynie dokonać korekty
    podatku naliczony od wydatków na modernizację nieruchomości poniesionych w 2015
    roku, w wysokości 1/10 kwoty podatku naliczonego odliczonego w tym roku (pozostał rok
    do upływy 10-cio letniego okresu).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku w zakresie podatku od towarów i
    usług jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zauważyć, że aby stwierdzić czy mają Państwo obowiązek dokonania
    korekty podatku VAT w związku z wycofaniem budynku usługowego z działalności
    gospodarczej w pierwszej kolejności należy przeanalizować czy wycofanie
    przedmiotowego budynku podlega opodatkowaniu podatkiem VAT a następnie czy
    wycofanie budynku podlega zwolnieniu z VAT czy nie podlega zwolnieniu z VAT.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 775), zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:

      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się – w
    świetle art. 8 ust. 1 ustawy:
      Każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki
      organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów
      w rozumieniu art. 7 ustawy (...).
    Z powyższego jednoznacznie wynika, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania, podlegają wszelkie transakcje, których
    przedmiotem jest odpłatna dostawa towarów lub odpłatne świadczenie usług, pod
    warunkiem, że są one realizowane przez podatników w rozumieniu ustawy i wykonywane
    w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy.
    Zgodnie z unormowaniami zawartymi w art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2 ustawy, w pewnych,
    ściśle określonych przypadkach, również nieodpłatne przekazanie towarów i nieodpłatne
    świadczenie usług należy uznać za spełniające definicję odpłatnej dostawy towarów lub
    odpłatnego świadczenia usług, które na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy podlega
    opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również
      przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego
      przedsiębiorstwa, w szczególności:
      1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego
      pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy,
      członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób
      prawnych, członków stowarzyszenia,
      2) wszelkie inne darowizny
      - jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty
      podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub
      wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.
    Z przytoczonego przepisu wynika zatem, że opodatkowaniu VAT podlega generalnie każde
    nieodpłatne przekazanie towaru należącego do przedsiębiorstwa, z którym wiąże się
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, o ile podatnikowi
    przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
    przy nabyciu tych towarów, ich imporcie lub wytworzeniu tych towarów lub ich części
    składowych. Natomiast zużycie towarów podlega opodatkowaniu tylko wówczas, gdy
    dokonywane jest na rzecz podmiotów i na cele wymienione w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy,
    pod warunkiem, że przysługiwało prawo do odliczania podatku naliczonego.
    Jeżeli natomiast podatnik nie miał prawa do odliczenia kwoty podatku naliczonego, to
    wszelkie przekazanie lub zużycie towarów bez wynagrodzenia (nieodpłatne przekazania),
    pozostaje neutralne podatkowo (podatnik nie musi dokonać ich opodatkowania).
    Jak wynika z treści art. 7 ust. 2 ustawy o VAT, przesłanka do opodatkowania nieodpłatnego
    przekazania nieruchomości wystąpi nie tylko w sytuacji, gdy przy jej nabyciu przysługiwało
    prawo do odliczenia podatku naliczonego, ale również wówczas, gdy prawo takie
    przysługuje w związku z nabyciem lub wytworzeniem części składowych tej nieruchomości.
    Analizując treść art. 7 ust. 2 ustawy, warto odwołać się również do orzecznictwa Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który wielokrotnie wypowiadał się w kwestii
    opodatkowania nieodpłatnych świadczeń. W wyroku z dnia 27 czerwca 1989 r. w sprawie
    C-50/88 (Heinz Kuchne) Trybunał stwierdził, że ze wspólnym systemem podatku od
    wartości dodanej spójne jest nieopodatkowanie amortyzacji aktywów przedsiębiorstwa w

    odniesieniu do ich prywatnego użytku w przypadku, gdy VAT od tych towarów nie
    podlegał odliczeniu, przy jednoczesnym opodatkowaniu wydatków ponoszonych na
    utrzymanie i używanie towarów, w odniesieniu do których podatnik jest uprawniony do
    odliczenia podatku. Rozwiązanie to pozwala zarówno uniknąć podwójnego
    opodatkowania samych towarów, jak i braku opodatkowania ostatecznej konsumpcji.
    Również w orzeczeniu z dnia 25 maja 1993 r. w sprawie C-193/91 (Gerhard Mohsche) oraz
    w orzeczeniu z dnia 17 maja 2001 r. w połączonych sprawach C-322/99 (Hans-Georg
    Fisher) i C-323/99 (Klaus Brandenstein) Trybunał wskazał, że nieodpłatne świadczenia
    mogą być opodatkowane wyłącznie w takim zakresie, w jakim podatnikowi przysługiwało
    prawo do obniżenia podatku naliczonego.
    Jak wynika z powyższego, kluczowym elementem determinującym opodatkowanie
    podatkiem od towarów i usług czynności polegającej na nieodpłatnym przekazaniu
    towarów jest to, czy przy nabyciu (w tym również imporcie lub wytworzeniu) tych towarów
    lub ich części składowych podatnikowi przysługiwało - w całości lub w części - prawo do
    odliczenia podatku naliczonego.
    Za prawidłowością takiego rozstrzygnięcia przemawia zarówno treść przywołanych wyżej
    przepisów, jak i wskazane orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który
    opowiada się za opodatkowaniem podatkiem VAT nieodpłatnych dostaw tych towarów,
    przy nabyciu których podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku
    naliczonego. Tylko takie rozwiązanie pozwala bowiem zarówno uniknąć podwójnego
    opodatkowania, jak i braku opodatkowania ostatecznej konsumpcji.
    Nie każda jednak czynność, stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1
    ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność
    podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez
    podatnika.
    Według art. 15 ust. 1 ww. ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 cyt. ustawy:
      Działalność gospodarcza, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z opisu sprawy wynika, że zakupili Państwo nieruchomość na której wybudowali Państwo
    budynek usługowy, który użytkują Państwo na potrzeby własne oraz częściowo
    wynajmują. Budynek został przyjęty do ewidencji środków trwałych w 2011 roku. W
    związku z budową budynku usługowego przysługiwało Państwu prawo do odliczenia
    podatku naliczonego. W związku z poniesionymi wydatkami na modernizację budynku
    usługowego w roku 2015 i 2016, mieli Państwo prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego. Wspólnicy w bieżącym roku zamierzają podjąć
    uchwałę, w wyniku której chcą dokonać przeniesienia własności nieruchomości do
    majątku prywatnego wspólników.
    Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów, czynność polegająca na wycofaniu budynku
    usługowego z działalności gospodarczej do majątku prywatnego Wspólników – w oparciu
    o przepis art. 7 ust. 2 ustawy - będzie podlegać opodatkowaniu w sytuacji gdy
    przysługiwało Państwu, w całości lub w części, prawo do odliczenia podatku naliczonego
    przy nabyciu, imporcie lub wytworzeniu tych nieruchomości lub ich części składowych. W
    tej sytuacji bowiem dla czynności przekazania budynku usługowego na cele osobiste,

    zostaną spełnione przesłanki warunkujące zrównanie nieodpłatnego przekazania towarów
    z odpłatną dostawą towarów, co w konsekwencji oznacza, że czynność ta będzie podlegać
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Mając na uwadze przedstawione zdarzenie przyszłe oraz powołane regulacje prawne
    należy stwierdzić, że skoro w związku z budową budynku usługowego oraz w związku z
    poniesionymi nakładami na modernizację budynku przysługiwało Państwu prawo do
    odliczenia podatku naliczonego, wycofanie z Państwa majątku firmy, ww. budynku i
    przekazanie go na cele prywatne Wspólników, będzie stanowiło odpłatną dostawę
    towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. W konsekwencji czynność wycofania
    budynku usługowego z działalności gospodarczej do majątku prywatnego Wspólników
    będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Podkreślić należy, że każda czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług może być opodatkowana właściwą stawką podatku, albo może korzystać
    ze zwolnienia od tego podatku.
    Przy czym zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej,
    ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub
    zwolnienie od podatku (podmiotowe lub przedmiotowe).
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    W art. 43 ust. 1 pkt 10 i pkt 10a ustawy, ustawodawca przewidział zwolnienie od podatku
    VAT dla dostawy nieruchomości zabudowanych lub ich części spełniających określone w
    tych przepisach warunki.
    Zasady zwolnienia od podatku dostawy budynków, budowli i ich części znajduje się w art.
    43 ust. 1 pkt 10 ustawy, który stanowi że:
      Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:
      a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
      b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części
      upłynął okres krótszy niż 2 lata.
    Z powyższego uregulowania wynika, że dostawa budynków, budowli lub ich części jest –
    co do zasady – zwolniona od podatku od towarów i usług. Wyjątek stanowi dostawa w
    ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz jeżeli pomiędzy pierwszym
    zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.
    Zatem dla ustalenia zasad opodatkowania dostawy budynków, budowli lub ich części
    kluczowym jest ustalenie, kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki upłynął okres od tego
    momentu.
    Kwestia pierwszego zasiedlenia została uregulowana w art. 2 pkt 14 ustawy o VAT:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o: pierwszym zasiedleniu - rozumie się przez
      to oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie
      użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich:
      a) wybudowaniu lub
      b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o
        podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
    Z powyższego przepisu wynika, że pierwszym zasiedleniem jest pierwsze zajęcie budynku,
    budowli lub ich części do użytkowania. Zatem aby można było mówić o pierwszym
    zasiedleniu, musi dojść do zajęcia budynku, budowli lub ich części, ich używania, w tym na
    potrzeby własne. Pierwsze zasiedlenie budynku, budowli lub ich części ma więc miejsce
    zarówno w sytuacji, w której po wybudowaniu budynek, budowlę lub ich część oddano w
    najem, jak i w przypadku wykorzystywania budynku, budowli lub ich części na potrzeby

    własnej działalności gospodarczej podatnika czy też potrzeby własne osoby fizycznej –
    bowiem w obydwu przypadkach dochodzi do korzystania z budynku, budowli lub ich
    części.
    W tym miejscu należy zauważyć, że w przypadku nieruchomości niespełniających
    przesłanek do zwolnienia od podatku na podstawie powołanego wyżej przepisu art. 43
    ust. 1 pkt 10 ustawy, ustawodawca umożliwia podatnikom – po spełnieniu określonych
    warunków – skorzystanie ze zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą
      zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że:
      a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo
        do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
      b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do
        których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
        naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości
        początkowej tych obiektów.
    Tak więc, by dostawa budynków, budowli lub ich części mogła korzystać ze zwolnienia na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, muszą być spełnione łącznie dwa warunki
    występujące w tym artykule.
    Analiza powołanych wyżej przepisów wskazuje, że jeżeli dostawa budynków, budowli lub
    ich części będzie mogła korzystać ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, wówczas
    badanie przesłanek wynikających z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10a stanie się bezzasadne.
    W tym miejscu należy nadmienić, że dla dostawy nieruchomości, które nie spełniają
    przesłanek do objęcia ich zwolnieniem od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 lub
    10a ustawy ustawodawca przewidział możliwość zastosowania zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich
    towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub
    wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i
    wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez podatnika (kilka dni,
    miesięcy czy lat) – wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.
    Kwestię opodatkowania dostawy gruntu, na którym posadowione zostały budynki lub
    budowle rozstrzyga art. 29a ust. 8 ustawy o VAT, w myśl którego:
      W przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo
      części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się
      wartości gruntu.
    Z powyższego jednoznacznie wynika, że co do zasady grunt będący przedmiotem
    sprzedaży podlega opodatkowaniu według takiej stawki podatku od towarów i usług, jaką
    opodatkowane są budynki lub budowle na nim posadowione. Oznacza to, że w sytuacji,
    gdy budynki, budowle lub ich części korzystają ze zwolnienia od podatku, również
    sprzedaż gruntu lub zbycie prawa użytkowania wieczystego gruntu będą korzystały ze
    zwolnienia od podatku.
    W celu ustalenia, czy w analizowanej sprawie dla dostawy (przekazania na cele osobiste
    Wspólników) budynku usługowego zastosowanie znajdzie zwolnienie od podatku od

    towarów i usług należy przede wszystkim rozstrzygnąć, czy w odniesieniu do ww. budynku
    miało miejsce pierwsze zasiedlenie.
    Jak wynika z opisu sprawy wybudowali Państwo na nieruchomości budynek usługowy,
    który użytkują Państwo na potrzeby własne oraz częściowo wynajmują. Budynek został
    przyjęty do ewidencji środków trwałych w 2011 roku. W związku z budową budynku
    usługowego przysługiwało Państwu prawo do odliczenia podatku naliczonego. W latach
    2015-2016 ponieśli Państwo nakłady na modernizację budynku, których wartość
    przekraczała w każdym roku 15 000 zł, wobec czego zwiększyły wartość początkową
    nieruchomości i są rozliczane w czasie, poprzez amortyzację, na podstawie art. 16 ust. 1
    pkt 1 lit. c i art. 16g ust. 13 ustawy o CIT. W związku z poniesionymi wydatkami na
    modernizację budynku usługowego w roku 2015 i 2016 mieli Państwo prawo do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Wydatki poniesione na
    modernizację w 2015 r. były wyższe niż 30% wartości początkowej budynku, natomiast
    wydatki poniesione na modernizację w 2016 r. były niższe niż 30% wartości początkowej
    budynku. Po poniesieniu nakładów na ulepszenie budynku w latach 2015 i 2016 w
    rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym w stosunku do budynku, doszło do
    pierwszego zasiedlenia w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy o VAT - użytkował obecny
    właściciel będący zarazem pierwszym właścicielem. Od pierwszego zasiedlenia budynku
    po jego ulepszeniu przekraczającym 30% wartości początkowej w myśl w/w definicji do
    dnia wycofania budynku usługowego z działalności gospodarczej minie okres dłuższy niż 2
    lata.
    Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy należy stwierdzić, że przekazanie na cele
    prywatne Wspólników budynku usługowego nie będzie następować w ramach pierwszego
    zasiedlenia, w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy o VAT, gdyż jak Państwo wskazali do
    pierwszego zajęcia (używania) budynku usługowego po ulepszeniu w 2015 r.
    przekraczającym 30% wartości początkowej doszło w wyniku użytkowania przez Państwa
    przedmiotowego budynku. Ponadto od pierwszego zasiedlenia budynku po jego
    ulepszeniu przekraczającym 30% wartości początkowej do dnia wycofania budynku
    usługowego z działalności gospodarczej minie okres dłuższy niż 2 lata.
    Zatem z uwagi na fakt, że od pierwszego zasiedlenia do chwili planowanego przeniesienia
    Budynku usługowego do majątku prywatnego upłynie okres dłuższy niż 2 lata to w
    odniesieniu do przedmiotowego budynku zostaną spełnione przesłanki do zastosowania
    zwolnienia od podatku określonego w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.
    Zatem wycofanie budynku usługowego do majątku prywatnego Wspólników korzysta ze
    zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.
    Zatem przechodząc do Państwa wątpliwości zawartych w pytaniu, które dotyczy
    obowiązku dokonania korekty podatku VAT w związku z wycofaniem budynku usługowego
    do majątku prywatnego Wspólników, należy zauważyć co następuje:
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ww. ustawy o VAT:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
        usługi.

    Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.
    odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z
    których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania
    czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku
    należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku
    naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności
    opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od
    podatku oraz niepodlegających temu podatkowi.
    Ponadto należy podkreślić, że ustawodawca przyznał podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków,
    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    Zasady dotyczące sposobu i terminu dokonywania korekt podatku naliczonego oraz
    podmiotu zobowiązanego do dokonania korekty zostały określone w art. 91 ustawy o VAT.
    Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy:
      Po zakończeniu roku, w którym podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86
      ust. 1, jest on obowiązany dokonać korekty kwoty podatku odliczonego zgodnie z art.
      90 ust. 2-10a lub 10c-10g, z uwzględnieniem proporcji obliczonej w sposób określony
      w art. 90 ust. 2-6, 10, 10a lub 10c-10g lub przepisach wydanych na podstawie art. 90
      ust. 11 i 12, dla zakończonego roku podatkowego.
    Na podstawie art. 91 ust. 2 ustawy:
      W przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku
      dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw
      wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub
      wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość
      początkowa nie przekracza 15.000 zł, korekty, o której mowa w ust. 1, podatnik
      dokonuje w ciągu 5 kolejnych lat, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego
      użytkowania gruntów – w ciągu 10 lat, licząc od roku, w którym zostały oddane do
      użytkowania. Roczna korekta w przypadku, o którym mowa w zdaniu pierwszym,
      dotyczy jednej piątej, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania
      gruntów – jednej dziesiątej kwoty podatku naliczonego przy ich nabyciu lub
      wytworzeniu. W przypadku środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
      prawnych, których wartość początkowa nie przekracza 15.000 zł, przepis ust. 1
      stosuje się odpowiednio, z tym, że korekty dokonuje się po zakończeniu roku, w
      którym zostały oddane do użytkowania.
    Szczegółowy sposób dokonywania korekty określa art. 91 ust. 3-9 ustawy.
    Zgodnie z art. 91 ust. 3 ustawy:
      Korekty, o której mowa w ust. 1 i 2, dokonuje się w deklaracji podatkowej składanej
      za pierwszy okres rozliczeniowy roku następującego po roku podatkowym, za który
      dokonuje się korekty, a w przypadku zakończenia działalności gospodarczej – w
      deklaracji podatkowej za ostatni okres rozliczeniowy.
    W świetle art. 91 ust. 4 ustawy,
      W przypadku gdy w okresie korekty, o której mowa w ust. 2, nastąpi sprzedaż
      towarów lub usług, o których mowa w ust. 2, lub towary te zostaną opodatkowane

      zgodnie z art. 14, uważa się, że te towary lub usługi są nadal wykorzystywane na
      potrzeby czynności podlegających opodatkowaniu u tego podatnika, aż do końca
      okresu korekty.
    W myśl art. 91 ust. 5 ustawy:
      W przypadku, o którym mowa w ust. 4, korekta powinna być dokonana jednorazowo
      w odniesieniu do całego pozostałego okresu korekty. Korekty dokonuje się w
      deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym nastąpiła sprzedaż, a w
      przypadku opodatkowania towarów zgodnie z art. 14 – w deklaracji podatkowej za
      okres rozliczeniowy, w którym w stosunku do tych towarów powstał obowiązek
      podatkowy.
    Na mocy art. 91 ust. 6 ustawy:
      W przypadku gdy towary lub usługi, o których mowa w ust. 4, zostaną:
      1) opodatkowane – w celu dokonania korekty przyjmuje się, że dalsze wykorzystanie
        tego towaru lub usługi jest związane z czynnościami opodatkowanymi;
      2) zwolnione od podatku lub nie podlegały opodatkowaniu – w celu dokonania
        korekty przyjmuje się, że dalsze wykorzystanie tego towaru lub usługi jest
        związane wyłącznie z czynnościami zwolnionymi od podatku lub niepodlegającymi
        opodatkowaniu.
    Zgodnie z brzmieniem art. 91 ust. 7 ustawy:
      Przepisy ust. 1–6 stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy podatnik miał prawo do
      obniżenia kwot podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego od
      wykorzystywanego przez siebie towaru lub usługi i dokonał takiego obniżenia, albo
      nie miał takiego prawa, a następnie zmieniło się prawo do obniżenia kwoty podatku
      należnego o kwotę podatku naliczonego od tego towaru lub usługi.
    Na podstawie art. 91 ust. 7a ustawy:
      W przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku
      dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw
      wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub
      wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość
      początkowa nie przekracza 15 000 zł, korekty, o której mowa w ust. 7, dokonuje się
      na zasadach określonych w ust. 2 zdanie pierwsze i drugie oraz ust. 3. Korekty tej
      dokonuje się przy każdej kolejnej zmianie prawa do odliczeń, jeżeli zmiana ta
      następuje w okresie korekty.
    W oparciu o art. 91 ust. 7b ustawy:
      W przypadku towarów i usług innych niż wymienione w ust. 7a, wykorzystywanych
      przez podatnika do działalności gospodarczej, korekty, o której mowa w ust. 7,
      dokonuje się na zasadach określonych w ust. 1, ust. 2 zdanie trzecie i ust. 3, z
      zastrzeżeniem ust. 7c.
    Jak stanowi ust. 7c powołanego artykułu:
      Jeżeli zmiana prawa do obniżenia podatku należnego wynika z przeznaczenia
      towarów lub usług, o których mowa w ust. 7b, wyłącznie do wykonywania czynności,
      w stosunku do których nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego, lub
      wyłącznie do czynności, w stosunku do których takie prawo przysługuje - korekty, o
      której mowa w ust. 7, dokonuje się w deklaracji podatkowej składanej za okres
      rozliczeniowy, w którym wystąpiła ta zmiana. Korekty tej nie dokonuje się, jeżeli od
      końca okresu rozliczeniowego, w którym wydano towary lub usługi do użytkowania,
      upłynęło 12 miesięcy.
    W myśl art. 91 ust. 7d ustawy:

      W przypadku zmiany prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony od
      towarów i usług, innych niż wymienione w ust. 7a i 7b, w szczególności towarów
      handlowych lub surowców i materiałów, nabytych z zamiarem wykorzystania ich do
      czynności, w stosunku do których przysługuje pełne prawo do obniżenia podatku
      należnego lub do czynności, w stosunku do których prawo do obniżenia podatku
      należnego nie przysługuje, i niewykorzystanych zgodnie z takim zamiarem do dnia tej
      zmiany, korekty podatku naliczonego dokonuje się w deklaracji podatkowej składanej
      za okresy rozliczeniowe, w których wystąpiła ta zmiana.
    Na mocy art. 91 ust. 8 ustawy:
      Korekty, o której mowa w ust. 5-7, dokonuje się również, jeżeli towary i usługi nabyte
      do wytworzenia towaru, o którym mowa w ust. 2, zostały zbyte lub zmieniono ich
      przeznaczenie przed oddaniem tego towaru do użytkowania.
    Z powołanych przepisów wynika, że podatnik jest zobowiązany do rozpoznania prawa do
    odliczenia podatku naliczonego w momencie nabycia towarów i usług oraz dokonania
    ewentualnej korekty tego odliczonego bądź nieodliczonego podatku w przypadku
    późniejszej zmiany przeznaczenia nabytych towarów i usług lub zmiany sposobu
    wykorzystania.
    Przywołany przepis reguluje kwestie korekty w odniesieniu do towarów i usług, innych niż
    wymienione w ust. 7a i ust. 7b, w szczególności towarów handlowych lub surowców i
    materiałów, nabytych z zamiarem wykorzystania ich do czynności, w stosunku do których
    przysługuje pełne prawo do obniżenia podatku należnego lub do czynności, w stosunku
    do których prawo do obniżenia podatku należnego nie przysługuje, i niewykorzystanych
    zgodnie z takim zamiarem do dnia tej zmiany.
    Na podstawie powołanych wyżej przepisów stwierdzić należy, że podatnik jest
    zobowiązany, co do zasady, dokonać korekty podatku naliczonego w sytuacji, gdy zmienia
    się przeznaczenie środków trwałych (np. ze związanych z czynnościami nie dającymi
    prawa do odliczenia na związane z czynnościami opodatkowanymi lub na odwrót),
    wartości niematerialnych i prawnych, podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw
    wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych nabywcy
    lub podatnik dokonał odliczenia podatku naliczonego w wyższej lub niższej wartości niż
    wyliczona na dany rok.
    Ponadto, przepis art. 91 ust. 5 ustawy wprowadza szczególny przypadek dokonywania
    korekt w sytuacji, gdy podatnik w okresie trwania korekty cząstkowej – tj. w okresie 10 lat
    w przypadku nieruchomości – zbywa dany środek trwały.
    W takich sytuacjach – zbycia środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych –
    przyjmuje się fikcję prawną, że zbyte składniki majątku służą nadal działalności
    opodatkowanej lub nadal działalności zwolnionej, aż do końca okresu korekty. Jednakże w
    miesiącu dokonania sprzedaży dokonuje się od razu korekty za wszystkie pozostałe
    okresy. Korekty dokonuje się w deklaracji za miesiąc, w którym dokonano sprzedaży.
    Jeśli transakcja zbycia środka trwałego została opodatkowana, wówczas przyjmuje się, że
    przez cały pozostały okres korekty towar ten bądź usługa służy w całości transakcjom
    dającym prawo do odliczenia. Natomiast jeśli sprzedaż była zwolniona, wówczas
    przyjmuje się, że zbywany środek trwały służy czynnościom niedającym prawa do
    odliczenia.
    W tym miejscu wskazać należy, że również poszczególne wydatki poniesione przez
    podatnika na ulepszenie Nieruchomości (poszczególne ulepszenia), które wynosiły co
    najmniej 15 000 zł i które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane do
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji,
    podlegają 10-letniemu okresowi korekty. 10-letni okres korekty rozpoczyna swój bieg od
    roku, w którym środki trwałe (ulepszenia) o wartości wynoszącej co najmniej 15 000 zł
    zostały oddane do użytkowania, a roczna korekta dotyczy jednej dziesiątej kwoty podatku

    naliczonego przy ich nabyciu lub wytworzeniu. Zaznaczyć bowiem należy, że poniesione
    nakłady, których wartość początkowa przekracza 15 000 zł, należy traktować jak wydatki
    na zakup odrębnego środka trwałego. Natomiast jeżeli poszczególne wydatki poniesione
    przez podatnika na ulepszenie Nieruchomości (poszczególne ulepszenia), były niższe niż
    15 000 zł lub nie zmieniają wartości środka trwałego, nie podlegają 10-letniemu okresowi
    korekty tylko korygowane są na bieżąco. W odniesieniu do tych nakładów zastosowanie
    będzie mieć art. 91 ust. 7c ustawy, w myśl którego korekty, o której mowa w ust. 7,
    dokonuje się w deklaracji podatkowej składanej za okres rozliczeniowy, w którym
    wystąpiła ta zmiana. Korekty tej nie dokonuje się, jeżeli od końca okresu rozliczeniowego,
    w którym wydano towary lub usługi do użytkowania, upłynęło 12 miesięcy.
    Z opisu sprawy wynika, opisany we wniosku Budynek usługowy został przyjęty przez
    Państwa do ewidencji środków trwałych w 2011 roku. W związku z budową budynku
    usługowego przysługiwało Państwu prawo do odliczenia podatku naliczonego. W latach
    2015-2016 ponieśli Państwo nakłady na modernizację budynku, których wartość
    przekraczała w każdym roku 15 000 zł. W związku z poniesionymi wydatkami na
    modernizację budynku usługowego w roku 2015 i 2016 mieli Państwo prawo do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Poszczególne etapy modernizacji
    budynku usługowego do ewidencji środków trwałych zostały przyjęte w następujących
    terminach: 2015 rok – 17 wrzesień 2015 r., 2016 rok – 18 maj 2016 r. i 30 sierpień 2016 r.
    Zatem mając powyższe na uwadze w związku z wycofaniem budynku usługowego do
    majątku prywatnego będą Państwo zobowiązani, do dokonania korekty podatku
    naliczonego odliczonego od wydatków związanych z nakładami poniesionymi na
    ulepszenia budynku dokonane we wrześniu w 2015 r. i maju i czerwcu 2016 r. gdyż nie
    minął jeszcze 10-letni okres korekty licząc od roku, w którym poniesiono przedmiotowe
    ulepszenia. Tak więc, będą Państwo zobowiązani dokonać korekty podatku naliczonego
    od wydatków na modernizację budynku usługowego poniesionych w 2015 roku, w
    wysokości 1/10 kwoty podatku naliczonego oraz od wydatków poniesionych na
    modernizację budynku usługowego poniesionych w 2016 roku, w wysokości 2/10 kwoty
    podatku naliczonego odliczonego.
    Nie będą Państwo natomiast zobowiązani do korekty podatku naliczonego w związku z
    budową budynku usługowego, gdyż minął już 10-letni okres korekty licząc od roku, w
    którym ww. budynek został oddany do użytkowania.
    Tym samym Państwa stanowisko, że nie powinni Państwo dokonywać korekty podatku
    naliczonego od nakładów poniesionych na modernizację w 2014 roku a jedynie będą
    musieli Państwo dokonać korekty podatku naliczonego od wydatków na modernizację
    nieruchomości poniesionych w 2015 roku, jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotycząca podatku dochodowego od osób prawnych została zawarta w
    odrębnym rozstrzygnięciu.
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu
    faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we
    wniosku stanem faktycznym albo opisem zdarzenia przyszłego. Zainteresowany ponosi
    ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy
    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego
    podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku

    zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swą aktualność.
    Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
    1) z zastosowaniem art. 119a;
    2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
    3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.