Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4012.208.2018.1.MC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2018-05-25
Teza: Opodatkowanie podatkiem VAT sprzedaży gruntu niezabudowanego.
Słowa kluczowe: grunty; grunty-grunt niezabudowany; majątek-majątek prywatny; podatnik; sprzedaż
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 24 kwietnia 2018 r. (data wpływu 26 kwietnia 2018 r.), uzupełnionym pismem z dnia 14 maja 2018 r. (data wpływu 17 maja 2018 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży gruntu – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 26 kwietnia 2018 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży gruntu. Wniosek uzupełniono w dniu 17 maja 2018 r. poprzez doprecyzowanie opisu sprawy.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca 4 lata temu nabył grunt od Gminy. Zapłacił za tę nieruchomość kwotę oraz podatek VAT. Grunt ten przeznaczony jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod szeroko pojętą działalność gospodarczą oraz działalność rolniczą. Grunt ten nie był w żaden sposób uzbrojony. Zamiarem Wnioskodawcy było powiększenie prowadzonego przez niego gospodarstwa rolnego o nowe budynki. Zainteresowany jest rolnikiem i nie prowadzi działalności gospodarczej. Nie jest płatnikiem podatku VAT. Po zakupie, Wnioskodawca przystąpił do rozpoznania spraw związanych z pozwoleniami. Już na początku spotkał się ze sprzeciwem mieszkańców co do budowy na tej działce inwestycji. Wobec powyższego Zainteresowany zniechęcił się i postanowił zaniechać jej realizacji. Wnioskodawca nie zdążył poczynić żadnych formalności inwestycyjnych na tej nieruchomości. Z uwagi na fakt, że działka położona jest w tzw. „strefie inwestycyjnej” i w pobliżu powstały liczne zakłady, do Zainteresowanego zgłosił się inwestor z zamiarem kupna gruntu. Chce on tam zainwestować w działalność przemysłową, pod warunkiem, iż w miejscowym planie nastąpi zmiana i pozostanie tylko zapis o szeroko rozumianej działalności (bez rolniczej).

Ponadto, w piśmie z dnia 14 maja 2018 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku, Zainteresowany wskazał, że:

1.  Nie jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług.
2.  Nie prowadzi gospodarstwa rolnego, w rozumieniu art. 2 pkt 16 ustawy o podatku od towarów i usług.
3.  Posiada status rolnika ryczałtowego, w rozumieniu art. 2 pkt 19 ww. ustawy.
4.  Od czasu zakupu nieruchomości nie prowadził na niej żadnej działalności rolniczej (grunt leży odłogiem).
5.  Od czasu zakupu nieruchomości nie prowadził na niej żadnej działalności gospodarczej (grunt leży odłogiem).
6.  W momencie zakupu nie przysługiwało mu prawo do odliczenia kwoty podatku naliczonego.
7.  Nieruchomość w momencie zakupu miała uchwalony przez Radę Gminy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który bez zmian obowiązuje do dnia dzisiejszego, według którego grunt przeznaczony jest pod prowadzenie szeroko pojętej działalności przemysłowej i rolniczej (tzw. tereny inwestycyjne – strefa działalności gospodarczej). W niedawnym czasie Zainteresowany złożył wniosek o zmianę planu dot. w szczególności usunięcia zapisu o możliwości prowadzenia działalności rolniczej. Plan na dzień dzisiejszy nie został zmieniony i obowiązuje ten, który obowiązywał w momencie zakupu.
8.  Nie występował i nie była wydana decyzja o warunkach zabudowy.
9.  Grunt od zakupu nie był wykorzystywany w żaden sposób (odłóg).
10.  Nie udostępniał tego gruntu osobom trzecim.
11.  Grunt ten nie jest i nigdy nie był zabudowany.
12.  Grunt ma być sprzedany w całości bez podziału.
13.  Nie dokonywał, ani nie zamierza dokonywać żadnych czynności przygotowawczych do sprzedaży, w szczególności ogrodzenia i uzbrojenia terenu.
14.  Nie zamierza zamieszczać ogłoszenia o sprzedaży w środkach masowego przekazu chyba, że plan miejscowy nie zostanie zmieniony, pozostanie w nim działalność rolnicza, a przepisy obowiązujące w zakresie ochrony gruntów rolnych wymuszą zamieszczenie takiego ogłoszenia.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy w związku z opisanym stanem faktycznym, w przypadku sprzedaży tego gruntu należne jest opodatkowanie podatkiem od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, nie jest należne opodatkowanie podatkiem od towarów i usług, ponieważ nie jest on płatnikiem VAT, nie prowadzi działalności gospodarczej, działka nie jest w żaden sposób zainwestowana, jest niezabudowana i Zainteresowany nic z nią nie robił.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 1221, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez towary, stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy, rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Zgodnie z przedstawionymi przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego przekazanie jest traktowane jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza, według art. 15 ust. 2 ustawy, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Rolnikiem ryczałtowym, w myśl art. 2 pkt 19 ustawy, jest rolnik dokonujący dostawy produktów rolnych pochodzących z własnej działalności rolniczej lub świadczący usługi rolnicze, korzystający ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 3, z wyjątkiem rolnika obowiązanego na podstawie odrębnych przepisów do prowadzenia ksiąg rachunkowych.

Produkty rolne, zgodnie z art. 2 pkt 20 ustawy, to towary wymienione w załączniku nr 2 do ustawy oraz towary wytworzone z nich przez rolnika ryczałtowego z produktów pochodzących z jego własnej działalności rolniczej przy użyciu środków zwykle używanych w gospodarstwie rolnym, leśnym i rybackim.

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.

Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006 r., str. 1, z późn. zm.) – zwanej dalej Dyrektywą 112, „podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności.

„Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Zatem w kwestii opodatkowania planowanej sprzedaży działek istotne jest, czy w świetle zaprezentowanego opisu sprawy Wnioskodawca w celu dokonania sprzedaży ww. gruntów podjął/podejmie aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania Zainteresowanego za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym.

Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 112 (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.

Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C 181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.

Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.

W rozumieniu powyższych twierdzeń pomóc mogą zapisy orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w myśl którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT.

Jak wynika z opisu sprawy, Wnioskodawca 4 lata temu nabył grunt od Gminy. Zapłacił za tę nieruchomość kwotę oraz podatek VAT. Grunt ten przeznaczony jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod szeroko pojętą działalność gospodarczą oraz działalność rolniczą. Grunt ten nie był w żaden sposób uzbrojony. Zamiarem Wnioskodawcy było powiększenie prowadzonego przez niego gospodarstwa rolnego o nowe budynki. Zainteresowany jest rolnikiem i nie prowadzi działalności gospodarczej. Nie jest płatnikiem podatku VAT. Po zakupie, Wnioskodawca przystąpił do rozpoznania spraw związanych z pozwoleniami. Już na początku spotkał się ze sprzeciwem mieszkańców co do budowy na tej działce inwestycji. Wobec powyższego Zainteresowany zniechęcił się i postanowił zaniechać jej realizacji. Wnioskodawca nie zdążył poczynić żadnych formalności inwestycyjnych na tej nieruchomości. Z uwagi na fakt, że działka położona jest w tzw. „strefie inwestycyjnej” i w pobliżu powstały liczne zakłady, do Zainteresowanego zgłosił się inwestor z zamiarem kupna gruntu. Chce on tam zainwestować w działalność przemysłową, pod warunkiem, iż w miejscowym planie nastąpi zmiana i pozostanie tylko zapis o szeroko rozumianej działalności (bez rolniczej). Ponadto, Zainteresowany nie jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Nie prowadzi gospodarstwa rolnego, w rozumieniu art. 2 pkt 16 ustawy o podatku od towarów i usług. Posiada status rolnika ryczałtowego, w rozumieniu art. 2 pkt 19 ww. ustawy. Od czasu zakupu nieruchomości nie prowadził na nim żadnej działalności rolniczej i gospodarczej (grunt leży odłogiem). W momencie zakupu nie przysługiwało mu prawo do odliczenia kwoty podatku naliczonego. Nieruchomość w momencie zakupu miała uchwalony przez Radę Gminy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który bez zmian obowiązuje do dnia dzisiejszego, według którego grunt przeznaczony jest pod prowadzenie szeroko pojętej działalności przemysłowej i rolniczej (tzw. tereny inwestycyjne – strefa działalności gospodarczej). W niedawnym czasie Zainteresowany złożył wniosek o zmianę planu dot. w szczególności usunięcia zapisu o możliwości prowadzenia działalności rolniczej. Plan na dzień dzisiejszy nie został zmieniony i obowiązuje ten, który obowiązywał w momencie zakupu. Wnioskodawca nie występował o decyzję o warunkach zabudowy. Grunt od zakupu nie był wykorzystywany w żaden sposób (odłóg). Nie udostępniał tego gruntu osobom trzecim i nigdy nie był zabudowany. Grunt ma być sprzedany w całości bez podziału. Zainteresowany nie dokonywał, ani nie zamierza dokonywać żadnych czynności przygotowawczych do sprzedaży, w szczególności ogrodzenia i uzbrojenia terenu. Nie zamierza również zamieszczać ogłoszenia o sprzedaży w środkach masowego przekazu chyba, że plan miejscowy nie zostanie zmieniony, pozostanie w nim działalność rolnicza, a przepisy obowiązujące w zakresie ochrony gruntów rolnych wymuszą zamieszczenie takiego ogłoszenia.

W rozpatrywanej sprawie wątpliwości Zainteresowanego dotyczą kwestii ustalenia, czy w związku z opisanym stanem faktycznym, w przypadku sprzedaży tego gruntu należy go opodatkować podatkiem od towarów i usług.

Należy zatem ustalić, czy w odniesieniu do opisanej czynności sprzedaży nieruchomości, Zainteresowany spełnia przesłanki do uznania go za podatnika podatku od towarów i usług.

W kontekście powyższych rozważań istotna jest więc ocena, czy z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca podejmował działania charakterystyczne dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Ocena ta winna przy tym uwzględniać nie tylko samodzielne znaczenie poszczególnych kryteriów kwalifikacji określonych działań jako cech charakteryzujących działalność handlową, ale też brać pod uwagę całokształt tychże działań, ich wzajemne uzupełnianie się i przydatność z punktu widzenia tego rodzaju działalności gospodarczej.

Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że w analizowanej sprawie w celu dokonania sprzedaży nieruchomości, Zainteresowany nie będzie angażować środków podobnych do wykorzystywanych przez handlowca, tj. nie będzie wykazywał aktywności w przedmiocie zbycia wskazanego we wniosku gruntu, porównywalnych do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem. Nieruchomość od czasu zakupu nie była wykorzystywana w działalności rolniczej i gospodarczej, grunt nie był wykorzystywany w żaden sposób (leży odłogiem). Wnioskodawca nie udostępniał nieruchomości osobom trzecim. Ponadto, Zainteresowany nie zamierza ponosić żadnych nakładów związanych ze zwiększeniem wartości gruntów, nie będzie ogradzał, ani uzbrajał terenu. W momencie zakupu przedmiotowa nieruchomość posiadała miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, uchwalony przez Radę Gminy. Wnioskodawca nie zamierza ponadto zamieszczać ogłoszenia w środkach masowego przekazu o planowanej sprzedaży nieruchomości. Jedyne czynności, które zostały dokonane przez Wnioskodawcę polegały na wnioskowaniu o zmianę planu, dotyczące w szczególności usunięcia zapisu o możliwości prowadzenia działalności rolniczej na ww. gruncie. Powyższe działanie nie przesądza jednak o tym, że czynność ta będzie skutkowała uznaniem za działanie zbliżone do tych, jakie podejmują podmioty zajmujące się profesjonalnie obrotem nieruchomościami, lecz za działanie związane z zarządem majątkiem prywatnym.

W niniejszej sprawie, brak jest zatem przesłanek świadczących o takiej aktywności Wnioskodawcy w przedmiocie zbycia opisanej nieruchomości, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego – stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności). Nie wystąpił bowiem ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że sprzedaż wskazanych we wniosku działek wypełnia przesłanki działalności gospodarczej. Wnioskodawca nie podjął takich aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Działania podejmowane przez Wnioskodawcę należą zatem do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Zainteresowany sprzedając przedmiotową nieruchomość może korzystać z przysługującego Jemu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której nie mają zastosowania przepisy ustawy o podatku od towarów i usług.

Zatem dokonując sprzedaży wskazanego gruntu, Zainteresowany korzysta z przysługującego Jemu prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie stanowi wykonywania działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego statusu pozbawia Wnioskodawcę cech podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w zakresie sprzedaży wskazanej nieruchomości, a dostawy tego gruntu cech czynności podlegającej opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Podsumowując, mając na uwadze powołane przepisy oraz okoliczności analizowanej sprawy należy stwierdzić, że dokonując sprzedaży gruntu Wnioskodawca nie występuje w charakterze podatnika podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, a w konsekwencji Zainteresowany nie ma obowiązku odprowadzenia tego podatku z tytułu planowanej sprzedaży.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej, przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dwóch egzemplarzach (art. 47 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.