Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.799.2021.2.MAT
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2022-03-08
Teza: opodatkowanie sprzedazy nieruchomości
Słowa kluczowe: nieruchomości-nieruchomość budowlana; nieruchomości-nieruchomość niezabudowana; opodatkowanie; zwolnienie
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

**Interpretacja indywidualna**

**– stanowisko prawidłowe**

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe w zakresie uznania, że sprzedaż działek nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 oraz 8 podlega opodatkowaniu VAT oraz w zakresie naliczenia podatku VAT przy sprzedaży działki nr 2.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
----------------------------------------------------

4 grudnia 2021 r. wpłynął Pani wniosek z 4 grudnia 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości. Uzupełniła go Pani pismami z 6 grudnia 2021 r. (wpływ 6 grudnia 2021 r.), pismem z 3 stycznia 2022 r. (wpływ 3 stycznia 2022 r.), pismem z 8 stycznia 2022 r. (wpływ 8 stycznia 2022 r.) oraz – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 4 lutego 2022 r. (wpływ 8 lutego 2022 r.).

Treść wniosku jest następująca:

### Opis stanu faktycznego

Nabyła Pani w drodze podziału spadku grunt. W roku 2003 dokonała podziału na 9 działek w tym 8 o powierzchni ok. 0,08 ha i jedna działka o powierzchni 0,1745 ha jako droga dojazdowa do tych 8 działek przeznaczonych pod budowę budynków jednorodzinnych z możliwością prowadzenia usług pensjonatowych na co otrzymała zaświadczenie, że przeznaczenie tych działek jest zgodne z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta (…) (obecnie ten plan nie obowiązuje).

Na działkę 2 otrzymała Pani decyzję o warunkach zabudowy (Decyzja nr (\`(...)\`) z 15 czerwca 2009 r.). Na działce nr 9 (obecnie 8) ustanowiła Pani służebności przesyłu energii, wodno-kanalizacyjnych, telefonicznych i gazowych. W związku z tym, że obecnie w pobliżu tego kompleksu działek wybudowano autostradę zrezygnowała Pani z dalszego inwestowania i postanowiła zgłosić cały ten obiekt do sprzedaży.

Jako podatnik VAT czynny zgłosiła Pani sprzedaż tych działek dla biura nieruchomości (\`(...)\`), w umowie zaznaczyła Pani, że sprzedaje wszystkie działki za kwotę netto oraz podatek VAT. Biuro znalazło trzech nabywców również będących podatnikami VAT.

Zostały spisane trzy akty notarialne, z zaznaczeniem, że obie strony są podatnikami czynnym podatku VAT i ceną umowną jest cena brutto i zawiera 23% podatek VAT. Kupujący otrzymali faktury VAT i dokonali zapłaty. Podatek VAT wynikający z deklaracji JPK-VAT został przez Panią odprowadzony do Urzędu Skarbowego w (…).

Po upływie ok. 2 miesięcy kupujący zwrócił się do Pani z żądaniem zwrotu VAT-u jako niesłusznie naliczonego. W związku z tym, że nie dokonała Pani tego zwrotu (podatek był wpłacony do Urzędu Skarbowego), kupujący wystąpili na drogę postępowania sądowego cywilnego i otrzymali nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym. Urząd Skarbowy w (…) otrzymał od Pani wszystkie dokumenty dotyczące tych trzech transakcji.

**Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego**

Działki 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 i 8 w chwili sprzedaży nie były zabudowane. Grunt został nabyty w ramach umowy o dział spadku zawartej 28 września 2001 roku jako prawo własności niezabudowanej działki nr 2 obręb nr (\`(...)\`) w (…).

Jako czynny podatnik VAT została Pani zarejestrowana z powodu sprzedaży 9 działek - został przywrócony poprzednio posiadany nr NIP. Prowadziła Pani działalność gospodarczą – przedmiotem działalności był handel. W zakres działalności nie wchodził obrót nieruchomościami ani wynajem, działalność gospodarczą prowadziła Pani do roku 2010. Działalność prowadzona była w formie sprzedaży w obiektach stałych i rozliczana z podatków na podstawie książki przychodów i rozchodów oraz podatku VAT.

Nie jest Pani rolnikiem ryczałtowym. Z działek nie były dokonywane zbiory i sprzedaż. Działki nie były przedmiotem najmu, dzierżawy oraz żadnej innej umowy.

Działki w roku 2002 zostały wydzielone z działki nr 2 i były przeznaczone pod zabudowę budynkami jednorodzinnymi i drogą wewnętrzną - zaświadczenie w tej sprawie z 3 grudnia 2002 roku, wydane przez Urząd Gminy i Miasta w (…).

Występowała Pani o przyłączenie działek do sieci wodociągowej (podpisana umowa z (…) Sp. z o. o. w (…)), o przyłączenie do sieci energetycznej (warunki przyłącza (\`(...)\`)) sieci telekomunikacyjnej - ustanowiona służebność i sieć gazowa - ustanowiona służebność. Opracowano operat wodnoprawny na doprowadzenie wody i wystąpiono o zgodę na jego budowę.

Działki były wydzielone w celu budowy własnego budynku mieszkalnego (uzyskano na to warunki zabudowy działka nr 2) i na pozostałych 7 działkach miały powstać budynki mieszkalne na sprzedaż lub wynajem i jedna działka jako droga wewnętrzna. Miało to być zamknięte osiedle mieszkaniowo usługowe. W związku z tym, że w międzyczasie wybudowano w pobliżu autostradę zrezygnowała Pani z tej koncepcji i postanowiła zgłosić działki do sprzedaży.

W chwili obecnej nie posiada Pani nieruchomości, które przeznaczone byłyby do sprzedaży. Dokonywała Pani sprzedaży innych nieruchomości - weszła Pani w posiadanie nieruchomości na podstawie umowy podziału spadku - nieruchomości te zostały przeznaczone częściowo na sprzedaż lub do własnego zamieszkania i prowadzenie działalności gospodarczej - budynek mieszkalny ze sklepem wykorzystany był na potrzeby własne i działalność gospodarczą, działka niezabudowana w miejscowości (…) została wprowadzona aportem do Spółki A. Sp. z o. o. w której jest Pani udziałowcem, działka w (…) nr 2 pierwotnie miała być zabudowana (to ta działka, która teraz została podzielona i sprzedana) - działka w (…) została wprowadzona jako aport do Spółki A. Sp. z o. o. Nieruchomość zabudowana budynkiem mieszkalnym i usługowo-handlowym została sprzedana około 2010 roku z chwilą zakończenia działalności gospodarczej.

Łącznie z działkami wymienionymi we wniosku sprzedała Pani 12 nieruchomości i jedną wprowadziła do spółki.

1 nieruchomość zabudowana budynkiem mieszkalnym z usługami handlowymi.

1 nieruchomość sklep w zabudowie wielorodzinnej - początkowo był wynajmowany.

1 nieruchomość zabudowana garażem w zabudowie szeregowej oraz 9 działek przeznaczonych pod zabudowę, działki będące przedmiotem zapytania.

Wszystkie nieruchomości sprzedawane były za pośrednictwem biur obrotu nieruchomościami. Zakres pełnomocnictwa dotyczył pełnego przygotowania nieruchomości do sprzedaży. W umowie pośrednictwa sprzedaży działek będących przedmiotem zapytania, pośrednik miał wyraźnie zaznaczone, że działki te mają być sprzedane jako jeden kompleks z przeznaczeniem pod budownictwo i podlegające opodatkowaniu 23% podatkiem VAT.

Z inicjatywy nabywcy, którego wyszukało biuro pośrednictwa, sprzedaży tych działek dokonano na podstawie trzech odrębnych aktów notarialnych dla osób wskazanych przez Pana (…), który nabywając je twierdził, że jest developerem i zamierza budować tam budynki. Dlatego w aktach notarialnych wszyscy nabywcy, będący czynnymi podatnikami VAT wyrazili zgodę na obciążenie tych działek podatkiem VAT w wysokości 23%.

Decyzja o warunkach zabudowy została wydana na działkę 2 15 czerwca 2009 roku przez Burmistrza Gminy (…), następnie 2 lipca 2021 roku została przeniesiona na nabywcę tej nieruchomości. Na pozostałe działki nie było wydanych warunków zabudowy. Operat wodno-prawny do budowy sieci wodociągowej obejmował działkę 8 (droga). Wystąpiono o pozwolenie na budowę. Na działkach będących przedmiotem zapytania nie prowadzono działalności gospodarczej.

### Pytanie

Czy w związku z tym, że obie strony transakcji były czynnymi podatnikami VAT (otrzymały wystawione przez Panią faktury VAT z wyliczoną wartością netto, VAT-em i wartością brutto zgodnie z aktami notarialnymi) a transakcja dotyczyła gruntów przeznaczonych pod budownictwo zarówno przez sprzedającego jak i nabywcę (przejął on warunki zabudowy na działkę 2, która była wydana dla Pani) prawidłowe było naliczenie w fakturach VAT podatku VAT od wszystkich działek?

### Pani stanowisko w sprawie

Zgodnie z aktami notarialnymi wystawiła Pani faktury VAT z 23% stawką VAT i otrzymany podatek przekazała do Urzędu Skarbowego w (…). Twierdząc, że działki nawet jeżeli w pełni nie spełniają warunków działek budowlanych w określeniu podatku VAT, to ich początkowe i obecne warunki spełniają warunki uznania ich jako działki przeznaczone pod budownictwo, a strony są czynnymi podatnikami VAT i sprzedający miał obowiązek naliczyć i odprowadzić podatek VAT, tym bardziej, że działka nabyta w drodze podziału spadku nie była obciążona podatkiem VAT, a sprzedawcy nie przysługiwało prawo do odliczenia VAT.

Ocena stanowiska
----------------

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe w zakresie uznania, że sprzedaż działek nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 oraz 8 podlega opodatkowaniu VAT oraz w zakresie naliczenia podatku VAT przy sprzedaży działki nr 2.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
----------------------------------------

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy

przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ww. ustawy

przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Według art. 2 pkt 22 ustawy,

sprzedaż to odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Zatem w świetle przytoczonych powyżej przepisów grunt spełnia definicję towaru określoną w art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż traktowana jest jako odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju.

Podkreślić należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega jednak opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ww. ustawy,

podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

W myśl art. 15 ust. 2 ww. ustawy,

działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie o podatku od towarów i usług ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Tym samym, nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego posiadania w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą VAT”,

„podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

Jednocześnie, w art. 12 ust. 1 lit. b) powołanej Dyrektywy VAT wskazano, że

państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności dostawy terenu budowlanego.

Jak stanowi ust. 3 ww. artykułu,

„teren budowlany” to każdy grunt nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie.

Na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy VAT,

opodatkowaniu VAT podlega odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze.

Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te powinny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów, jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Zatem w kwestii opodatkowania nieruchomości istotne jest, czy w świetle zaprezentowanego opisu sprawy, w celu dokonania sprzedaży ww. gruntów podjęła Pani aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania Pani za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym.

Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy VAT (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.

Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Inaczej jest natomiast – jak wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.

W rozumieniu powyższych twierdzeń pomóc mogą zapisy orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w myśl którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT.

Z opisu sprawy wynika, że nabyła Pani w drodze podziału spadku grunt. W roku 2003 dokonała podziału na 9 działek, w tym jedna działka jako droga dojazdowa do tych 8 działek przeznaczonych pod budowę budynków jednorodzinnych z możliwością prowadzenia usług pensjonatowych. Działki 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 i 8 w chwili sprzedaży nie były zabudowane. Występowała Pani o przyłączenie działek do sieci wodociągowej (podpisana umowa z (…) Sp. z o. o. w (…)), o przyłączenie do sieci energetycznej (warunki przyłącza (\`(...)\`)), sieci telekomunikacyjnej - ustanowiona służebność i sieć gazowa - ustanowiona służebność. Opracowano operat wodnoprawny na doprowadzenie wody i wystąpiono o zgodę na jego budowę.

Działki były wydzielone w celu budowy własnego budynku mieszkalnego (uzyskano na to warunki zabudowy, działka nr 2) i na pozostałych 7 działkach miały powstać budynki mieszkalne na sprzedaż lub wynajem i jedna działka jako droga wewnętrzna. Miało to być zamknięte osiedle mieszkaniowo usługowe. W związku z tym, że obecnie w pobliżu tego kompleksu działek wybudowano autostradę zrezygnowała Pani z dalszego inwestowania i postanowiła zgłosić cały ten obiekt do sprzedaży. Jako podatnik VAT czynny zgłosiła Pani sprzedaż tych działek dla biura nieruchomości. Biuro znalazło trzech nabywców. Zostały spisane trzy akty notarialne z zaznaczeniem, że obie strony są podatnikami czynnymi podatku VAT i ceną umowną jest cena brutto i zawiera 23% podatek VAT. Kupujący otrzymali faktury VAT i dokonali zapłaty. Podatek VAT wynikający z deklaracji JPK-VAT został przez Panią odprowadzony do Urzędu Skarbowego.

Prowadziła Pani działalność gospodarczą – przedmiotem działalności był handel. W zakres działalności nie wchodził obrót nieruchomościami ani wynajem, działalność gospodarczą prowadziła Pani do roku 2010. Działalność prowadzona była w formie sprzedaży w obiektach stałych i rozliczana z podatków na podstawie książki przychodów i rozchodów oraz podatku VAT. Działki nie były przedmiotem najmu, dzierżawy oraz żadnej innej umowy.

W chwili obecnej nie posiada Pani nieruchomości, które przeznaczone byłyby do sprzedaży. Dokonywała Pani sprzedaży innych nieruchomości - weszła Pani w posiadanie nieruchomości na podstawie umowy podziału spadku - nieruchomości te zostały przeznaczone częściowo na sprzedaż lub do własnego zamieszkania i prowadzenie działalności gospodarczej - budynek mieszkalny ze sklepem wykorzystany był na potrzeby własne i działalność gospodarczą, działka niezabudowana w miejscowości (…) została wprowadzona aportem do Spółki A. Sp. z o. o. w której jest Pani udziałowcem, działka w (…) nr 2 pierwotnie miała być zabudowana (to ta działka która teraz została podzielona i sprzedana) - działka w (…) została wprowadzona jako aport do Spółki A. Sp. z o. o. Nieruchomość zabudowana budynkiem mieszkalnym i usługowo-handlowym została sprzedana około 2010 roku z chwilą zakończenia działalności gospodarczej. Łącznie z działkami wymienionymi we wniosku sprzedała Pani 12 nieruchomości i jedną wprowadziła do spółki. Wszystkie nieruchomości sprzedawane były za pośrednictwem biur obrotu nieruchomościami. Zakres pełnomocnictwa dotyczył pełnego przygotowania nieruchomości do sprzedaży.

W związku z tak przedstawionym opisem sprawy, Pani wątpliwości dotyczą skutków podatkowych sprzedaży działek nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 oraz 8.

W odniesieniu do powyższego, w pierwszej kolejności należy rozstrzygnąć, czy dostawa ww. działek podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Jak wynika z dokonanej wyżej analizy przepisów, warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Dostawa towarów (np. gruntów) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działający w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT – co do zasady – mają dla określenia jego praw i obowiązków zastosowanie przepisy ustawy o podatku od towarów i usług.

Należy zatem ustalić, czy w odniesieniu do opisanej czynności sprzedaży nieruchomości spełniła Pani przesłanki do uznania Jej za podatnika podatku od towarów i usług.

Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Jak wyjaśniono wyżej – odwołując się zarówno do treści przepisów ustawy, jak i stanowiska judykatury – w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.

W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego.

W kontekście powyższych rozważań istotna jest więc ocena, czy z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że podejmowała Pani działania charakterystyczne dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Ocena ta winna przy tym uwzględniać nie tylko samodzielne znaczenie poszczególnych kryteriów kwalifikacji określonych działań jako cech charakteryzujących działalność handlową, ale też brać pod uwagę całokształt tychże działań, ich wzajemne uzupełnianie się i przydatność z punktu widzenia tego rodzaju działalności gospodarczej.

Należy wskazać, że kwestie dotyczące stosunków cywilnoprawnych między podmiotami, w tym kwestie dotyczące przeniesienia własności nieruchomości, reguluje ustawa z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm.).

Zgodnie z art. 535 Kodeksu cywilnego,

przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę.

W myśl art. 155 Kodeksu cywilnego,

umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej, albo że strony inaczej postanowiły.

W sprawie będącej przedmiotem złożonego wniosku, należy zwrócić uwagę na kwestię udzielania pełnomocnictw, która uregulowana jest w Tytule IV Działu VI Przedstawicielstwo, Rozdział I Przepisy ogólne, Rozdział II Pełnomocnictwo ww. ustawy Kodeks cywilny.

Zgodnie z art. 95 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego

z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z właściwości czynności prawnej, można dokonać czynności prawnej przez przedstawiciela. Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach umocowania pociąga za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego

W myśl art. 96 Kodeksu cywilnego,

umocowanie do działania w cudzym imieniu może opierać się na ustawie (przedstawicielstwo ustawowe) albo na oświadczeniu reprezentowanego (pełnomocnictwo).

Stosownie do art. 98 Kodeksu cywilnego,

pełnomocnictwo ogólne obejmuje umocowanie do czynności zwykłego zarządu. Do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebne jest pełnomocnictwo określające ich rodzaj, chyba że ustawa wymaga pełnomocnictwa do poszczególnej czynności.

Zgodnie z art. 99 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego,

jeżeli do ważności czynności prawnej potrzebna jest szczególna forma, pełnomocnictwo do dokonania tej czynności powinno być udzielone w tej samej formie. Pełnomocnictwo ogólne powinno być pod rygorem nieważności udzielone na piśmie.

W myśl art. 108 Kodeksu cywilnego,

pełnomocnik nie może być drugą stroną czynności prawnej, której dokonuje w imieniu mocodawcy, chyba że co innego wynika z treści pełnomocnictwa albo że ze względu na treść czynności prawnej wyłączona jest możliwość naruszenia interesów mocodawcy. Przepis ten stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy pełnomocnik reprezentuje obie strony.

Z regulacji art. 109 ww. ustawy wynika, że

przepisy działu niniejszego stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy oświadczenie woli ma być złożone przedstawicielowi.

Jak wynika z przepisów art. 95 do art. 109 ww. ustawy, pełnomocnictwo – to jednostronne oświadczenie osoby (mocodawcy), na mocy którego inna osoba (pełnomocnik) staje się upoważniona do działania w imieniu mocodawcy. Zatem każda czynność wykonana przez pełnomocnika w imieniu mocodawcy i w zakresie udzielonego pełnomocnictwa wywoła skutki bezpośrednio w sferze prawnej mocodawcy.

Jak wynika z okoliczności sprawy, zgłosiła Pani sprzedaż działek do biura nieruchomości. Biuro znalazło trzech nabywców również będących podatnikami VAT. Zakres pełnomocnictwa dotyczył pełnego przygotowania nieruchomości do sprzedaży.

W związku z tym, uznać należy, że po udzieleniu pełnomocnictwa czynności wykonane przez pełnomocnika wywołały skutki bezpośrednio w Pani sferze prawnej, co wskazuje, że w celu zwiększenia możliwości sprzedaży opisanych nieruchomości podejmowała Pani pewne działania w sposób zorganizowany.

Z opisu sprawy wynika, że działki będące przedmiotem sprzedaży w roku 2002 zostały wydzielone z działki nr 2 i były przeznaczone pod zabudowę budynkami jednorodzinnymi i drogę wewnętrzną. Występowała Pani o przyłączenie działek do sieci wodociągowej, energetycznej, sieci telekomunikacyjnej i sieci gazowej. Opracowano operat wodnoprawny na doprowadzenie wody i wystąpiono o zgodę na jego budowę. Działki były wydzielone w celu budowy własnego budynku mieszkalnego (działka 2 dla której wydano decyzję o warunkach zabudowy), na pozostałych 7 działkach miały powstać budynki mieszkalne na sprzedaż lub wynajem i jedna działka jako droga wewnętrzna. Miało to być zamknięte osiedle mieszkaniowo usługowe. W związku z tym, że w międzyczasie wybudowano w pobliżu autostradę zrezygnowała Pani z tej koncepcji i postanowiła zgłosić działki do sprzedaży. Dokonywała Pani sprzedaży innych nieruchomości, weszła Pani w ich posiadanie na podstawie umowy podziału spadku - nieruchomości te zostały przeznaczone częściowo na sprzedaż lub do własnego zamieszkania i prowadzenie działalności gospodarczej. Łącznie z działkami wymienionymi we wniosku sprzedała Pani 12 nieruchomości i jedną wprowadziła do spółki. Wszystkie nieruchomości sprzedawane były za pośrednictwem biur obrotu nieruchomościami. Zakres pełnomocnictwa dotyczył pełnego przygotowania nieruchomości do sprzedaży.

Analiza przedstawionych okoliczności sprawy w kontekście powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że podejmowane przez Panią działania oraz dokonane czynności wykluczały sprzedaż działek w ramach zarządu majątkiem prywatnym. W analizowanej sprawie wystąpiły okoliczności, które wskazują, że sprzedaż ww. działek stanowiła działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, a Pani z tytułu tej transakcji była podatnikiem podatku VAT zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy. Zachodzą bowiem przesłanki pozwalające na uznanie Pani w związku z transakcją sprzedaży działek za podatnika podatku od towarów i usług.

W tej sytuacji nie można uznać, że przedmiotem dostawy był składnik Pani majątku osobistego, a sprzedaż przedmiotowych działek stanowiła realizację prawa do rozporządzania majątkiem osobistym. Jak zostało wskazane we wniosku, dokonywała Pani wielu czynności związanych z przygotowaniem działek do sprzedaży, a więc podejmowała Pani działania podobne do podmiotów zajmujących się profesjonalnym obrotem nieruchomościami. Zatem nie cele osobiste a cele gospodarcze leżą u podstaw Pani działań. Jak wskazała Pani we wniosku, działki były wydzielone w celu budowy własnego budynku mieszkalnego. Na pozostałych 7 działkach miały powstać budynki mieszkalne na sprzedaż lub wynajem i jedna działka jako droga wewnętrzna. Miało to być zamknięte osiedle mieszkaniowo usługowe. Ponadto, wskazała Pani, że w przeszłości zbywała inne grunty. W związku z powyższym, skoro w przedmiotowej sprawie wystąpiły przesłanki stanowiące podstawę uznania Pani za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, to czynność dostawy działek podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.

Zatem, sprzedaż działek nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 oraz 8 należy uznać za dostawę dokonaną przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 2 ustawy, a więc przez podatnika podatku od towarów i usług, zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy i w konsekwencji sprzedaż ww. działek stanowiła – wskazaną w art. 7 ust. 1 ustawy – dostawę towarów, która zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W kwestii naliczenia podatku VAT przy sprzedaży działki nr 2 należy wskazać, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy, przewidują dla niektórych towarów i usług zwolnienie od podatku.

Zastosowanie zwolnienia od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej upoważnienia.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy,

zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.

Powyższe oznacza, że zwolnienie przysługuje względem takiej dostawy, której przedmiotem jest grunt niezabudowany i jednocześnie o przeznaczeniu innym niż budowlane.

Na podstawie art. 2 pkt 33 ustawy,

przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Jednocześnie należy wskazać, że kluczowa dla sprawy regulacja stanowi implementację art. 135 ust. 1 lit. k Dyrektywy VAT, zgodnie z którym

państwa członkowskie zwalniają dostawy terenów niezabudowanych, inne niż dostawy terenów budowlanych, o których mowa w art. 12 ust. 1 lit. b.

W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 - Gemeente Emmen przeciwko Belastingdienst Grote Ondernemingen - „teren budowlany oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę”. Tym samym, również w świetle orzeczeń TSUE za teren budowlany uznać można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.

W myśl art. 3 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze zm.):

kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy.

Jak stanowi art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:

ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Stosownie do art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:

w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:

1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego;

2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego: miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego braku decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego.

W konsekwencji, generalnie opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku tych ostatnich opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny budowlane, czyli tereny przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, dla których nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego oraz nie wydano decyzji o warunkach zabudowy – są zwolnione od podatku VAT. Ustawa o podatku od towarów i usług w kwestii zasad opodatkowania VAT sprzedaży gruntu nakazuje oceniać przeznaczenie tego gruntu wyłącznie na podstawie istniejącego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wydanych decyzji o warunkach zabudowy.

Z opisu sprawy wynika, że na działkę 2 została wydana decyzja o warunkach zabudowy, następnie 2 lipca 2021 roku została przeniesiona na nabywcę tej nieruchomości.

W świetle powyższych okoliczności należy wskazać, że działka nr 2 w dniu sprzedaży spełniała definicję terenu budowlanego w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy, a zatem jej dostawa nie mogła korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.

Należy nadmienić, że dla dostawy nieruchomości niezabudowanych, które nie spełniają przesłanek do objęcia ich zwolnieniem od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, ustawodawca przewidział możliwość zastosowania zwolnienia od podatku w oparciu o art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:

Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

W konsekwencji, aby zastosować zwolnienie od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym przepisie, tj.:

1) towary muszą służyć wyłącznie działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,

2) brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów.

Niespełnienie choćby jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

NSA w wyroku z 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 627/12 wskazał, że „zwolnienie, o którym mowa w art. 136 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, a więc również wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., przysługuje tylko wtedy gdy podatnik nie ma prawa do odliczenia podatku na skutek ograniczeń i zakazów przewidzianych przepisami dyrektywy lub u.p.t.u., co wynika np. ze związku ze sprzedażą zwolnioną od podatku (por. art. 86 i art. 88 ustawy), a więc nie ma zastosowania, gdy brak odliczenia podatku w poprzedniej fazie obrotu wynika z faktu, że dana czynność w ogóle nie podlegała opodatkowaniu (por. wyrok ETS z 8 grudnia 2005 r. w sprawie C‑280/04 Jyske Finanse A/S) oraz gdy podatnik, mając prawo do odliczenia podatku naliczonego, z uprawnienia tego nie skorzystał”.

W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia z VAT nie będzie korzystać dostawa towarów, w stosunku do których podatnik nie odliczył VAT naliczonego z powodów innych niż ściśle określone w art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE. Tym samym, przepis art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE wskazuje zatem, że w przypadkach, w których przy nabyciu towaru VAT w ogóle nie wystąpił, nie można uznać, że mamy do czynienia z brakiem prawa do odliczenia VAT.

Powyższe oznacza, że zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, nie może mieć zastosowania do zbycia towaru przez podatnika, jeżeli transakcja sprzedaży, w wyniku której nabył on wcześniej ten towar nie była opodatkowana podatkiem od towarów i usług.

W niniejszej sprawie oba warunki uprawniające do zwolnienia sprzedaży działki nr 2 na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy nie zostały spełnione. Jak wskazała Pani w opisie sprawy, grunt został nabyty w ramach umowy o dział spadku zawartej 28 września 2001 r. Zatem nie można uznać, że przysługiwało Pani prawo do odliczenia podatku VAT, skoro dostawa nie była objęta tym podatkiem. Co więcej, na działce nie prowadzono działalności gospodarczej, a więc nie mogła być ona wykorzystywana wyłącznie do czynności zwolnionych od podatku.

W konsekwencji, sprzedaż działki nr 2 nie spełnia przesłanek do zastosowania zwolnienia z podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Podsumowując, w związku z powyższymi okolicznościami należy uznać, że przedmiot dostawy stanowiący działkę nr 2 był terenem budowlanym w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, i w stosunku do sprzedaży tej działki nie znalazło zastosowania zwolnienie przewidziane w art. 43 ust. 1 pkt 9 i pkt 2 ustawy.

W związku z tym, że z tytułu sprzedaży działki nr 2 była Pani podatnikiem w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy prowadzącym działalność gospodarczą, stosownie do art. 15 ust. 2, to zobowiązana była na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 opodatkować podatkiem VAT sprzedaż działki nr 2 z zastosowaniem właściwej stawki podatku.

W konsekwencji, dokonując sprzedaży działki nr 2 zobowiązana była Pani do zapłaty podatku od towarów i usług.

W związku z powyższym przedstawione przez Panią stanowisko w zakresie uznania, że sprzedaż działek nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 oraz 8 podlega opodatkowaniu VAT oraz w zakresie naliczenia podatku VAT przy sprzedaży działki nr 2 jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje
--------------------

### Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Niniejsza interpretacja rozstrzyga przedstawiony stan faktyczny wyłącznie w zakresie uznania, że sprzedaż działek nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 oraz 8 podlega opodatkowaniu VAT oraz w zakresie naliczenia podatku VAT przy sprzedaży działki nr 2. W zakresie naliczenia podatku VAT przy sprzedaży działek nr 1, 3, 4, 5, 6, 7 oraz 8 zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

### Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
--------------------------------------------------------

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji
-----------------------------------------

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).