Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.740.2025.1.MK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-28
Teza: Skutki podatkowe odpłatnego zbycia nieruchomości.
Słowa kluczowe: deweloper
koszt-koszty uzyskania przychodów
waloryzacja
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.-Koszty z tytułu zbycia nieruchomości.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Sprzedaż nieruchomości i praw
majątkowych.
1
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 131
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 25
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 25a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 6c
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 6d
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 6f

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 września 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    3 grudnia 2015 roku Wnioskodawczyni nabyła udział w wysokości 1/2 w nieruchomości
    oznaczonej jako działka 1, o powierzchni 0,1644 ha, w miejscowości A, gmina B, powiat C
    (dalej: „Działka 1”), za cenę 213.500 zł.
    Następnie, 21 października 2019 r., Wnioskodawczyni oraz drugi współwłaściciel Działki 1
    (posiadający udział wynoszący 1/2 części) sprzedali całość Działki 1 (tj. każdy ze
    współwłaścicieli sprzedał swój udział w Działce 1 wynoszący po 1/2 części) za łączną cenę
    580.000 zł. Środki uzyskane ze sprzedaży Działki 1 zostały przeznaczone przez
    sprzedających (Wnioskodawczynię i drugiego współwłaściciela) w części wynoszącej
    313.000 zł na spłatę kredytu zaciągniętego w X S.A. na nabycie Działki 1, a pozostała część
    wynosząca 267.000 zł została podzielona między współwłaścicieli zgodnie z posiadanymi
    udziałami w nieruchomości (po 1/2 części każdy), tj. Wnioskodawczyni otrzymała
    ostatecznie z tytułu sprzedaży przysługującego jej udziału w Działce 1 kwotę 133.500 zł.
    Zbycie przez Wnioskodawczynię Działki 1 nastąpiło przed upływem 5 lat od końca roku, w
    którym nastąpiło jej nabycie (tj. 2015 r.).
    Również w 2019 roku (13 grudnia 2019 r.) Wnioskodawczyni sprzedała nieruchomość
    niezabudowaną, stanowiącą działkę nr 2, o powierzchni 0,1149 ha, położoną przy ulicy D
    nr 3, w obrębie (...), miejscowość A, gmina B (dalej: „Działka 2”), za cenę 490.000 zł. Działka
    2 została nabyta przez Wnioskodawczynię w drodze darowizny od rodziców 27 grudnia
    2018 r.
    A zatem zbycie przez Wnioskodawczynię Działki 2 również nastąpiło przed upływem 5 lat
    od końca roku, w którym nastąpiło jej nabycie.
    Wnioskodawczyni sprzedając swój udział w Działce 1 otrzymała kwotę 290.000 zł. Ze
    wskazanej kwoty Wnioskodawczyni przeznaczyła na spłatę kredytu zaciągniętego na
    nabycie Działki 1 kwotę 156.500 zł. Łączny koszt nabycia udziału Wnioskodawczyni w
    Działce 1 wyniósł 213.500 zł. Po spłacie kredytu i odliczeniu kosztów nabycia udziału
    Wnioskodawczyni w działce 1 pozostała kwota 76.500 zł stanowiąca dochód ze zbycia
    nieruchomości przez Wnioskodawczynię.
    Zarówno Działka 1, jak i Działka 2 zostały zbyte w ramach prywatnej sprzedaży
    nieruchomości niezwiązanej z żadną formą działalności gospodarczej ze strony
    Wnioskodawczyni.
    1 marca 2021 r. Wnioskodawczyni zawarła z E sp. z o.o. (dalej: „Deweloper”) umowę
    rezerwacyjną (dalej: „Umowa Rezerwacyjna”) na lokal mieszkalny 1/1 o powierzchni 42,63

    2m w budynku A (w dniu podpisania Umowy Rezerwacyjnej jeszcze niewybudowany), w
    gminie G, adres miejscowość H, ul. F 1 (dalej: „Lokal”). Stosownie do § 2 Umowy
    Rezerwacyjnej Deweloper zobowiązał się zarezerwować dla Wnioskodawczyni
                                              2samodzielny lokal mieszkalny oznaczony numerem 1/1 o powierzchni 42,63 m w
    budynku A. Przy zawarciu Umowy Rezerwacyjnej Wnioskodawczyni wpłaciła na rzecz
    Dewelopera kwotę 10.000 zł, która po zawarciu umowy deweloperskiej miała zostać
    zaliczona na poczet ceny Lokalu (§ 4 ust. 3 Umowy Rezerwacyjnej).
    Następnie, 16 marca 2021 r. między Wnioskodawczynią a Deweloperem zawarta została
    umowa deweloperska objęta aktem notarialnym (...) (dalej: „Umowa Deweloperska”), na
    podstawie której Deweloper zobowiązał się do wybudowania budynku mieszkalnego i do
    ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego 1/1, a także do przeniesienia na
    Wnioskodawczynię prawa własności tego lokalu wraz z prawami związanymi w terminie
    do 31 marca 2022 r. za cenę 511.560 zł, tj. 473.666,67 zł netto + 37.893,33 zł tytułem
    podatku od towarów i usług (§ 2.1. Umowy Deweloperskiej).
    Szczegółowy harmonogram płatności ceny za Lokal określony został w Załączniku nr 1 do
    Umowy Deweloperskiej. Wnioskodawczyni dokonywała wpłat na rzecz Dewelopera w
    kwotach i terminach wynikających z Umowy Deweloperskiej, tj. 245.780 zł w terminie do
    23 marca 2021 r., 51.156 zł w terminie do 5 kwietnia 2021 r., 51.156 zł w terminie do 18
    czerwca 2021 r., 51.156 zł w terminie do 30 września 2021 r., 51.156 zł w terminie do 30
    października 2021 r., oraz 51.156 zł w terminie do 30 listopada 2021 r., co łącznie daje
    kwotę 511.560 zł, którą Wnioskodawczyni wpłaciła Deweloperowi tytułem 100 proc. ceny
    za Lokal przed końcem 2021 roku. Tym samym cała cena za Lokal została przez
    Wnioskodawczynię zapłacona zgodnie z Umową Deweloperską przed terminem wydania
    Lokalu ustalonym na 31 marca 2022 r.
    Poza obowiązkiem dokonywania wpłat na poczet ceny za Lokal z Umowy Deweloperskiej
    nie wynikały dla Wnioskodawczyni inne obowiązki mogące mieć wpływ na terminowe
    wywiązanie się Dewelopera z Umowy Deweloperskiej.
    Ze względu na okoliczności leżące wyłącznie po stronie Dewelopera ostateczna umowa
    przenosząca własność Lokalu w wykonaniu Umowy Deweloperskiej zawarta została
    dopiero 29 maja 2023 roku (akt notarialny (...), dalej: „Umowa Przenosząca Własność”),
    czyli z ponad rocznym opóźnieniem w stosunku do terminu wynikającego z Umowy
    Deweloperskiej. Ostatecznie Lokal oznaczony został numerem 1/2, a jego powierzchnia
            2wyniosła 42,3 m. Jak wynika z Umowy Przenoszącej Własność, Deweloper wystąpił do
    Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G o wydanie pozwolenia na
    użytkowanie budynku dopiero 27 grudnia 2022 r., tj. 9 miesięcy po upływie terminu
    przeniesienia własności Lokalu wynikającego z Umowy Deweloperskiej.
    Wnioskodawczyni planowała nabycie Lokalu w celu zamieszkania w nim. Obecnie
    Wnioskodawczyni mieszka na stałe w Lokalu.
    W związku z przekroczeniem 3-letniego terminu określonego w art. 21 ust. 25a ustawy o
    PIT Wnioskodawczyni złożyła 30 stycznia 2025 r. korektę zeznania PIT-39 za rok 2019,
    polegającą na powiększeniu kwoty przychodu (dochodu) za rok 2019 o kwotę dochodu
    osiągniętego ze sprzedaży Działki 2 oraz Działki 1. W wyniku złożonej korekty zeznania
    rocznego za 2019 rok po stronie Wnioskodawczyni powstała zaległość podatkowa, która
    aktualnie spłacana jest w systemie ratalnym na podstawie stosownej decyzji Naczelnika
    Urzędu Skarbowego o udzieleniu ulgi.
    W związku ze zmianą wykładni przepisów prawa podatkowego Wnioskodawczyni stoi na
    stanowisku, że wydatki poniesione przez nią w celu nabycia Lokalu powinny być zaliczone
    do wydatków na własne cele mieszkaniowe, o których mowa w art. 21 ust. 25 ustawy o
    PIT, a tym samym uprawniać ją do skorzystania z tzw. ulgi mieszkaniowej, o której mowa
    w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PIT w zw. z art. 21 ust. 25a ustawy o PIT za rok 2019.

    Wnioskodawczyni zamierza również zwaloryzować poniesione koszty nabycia
    nieruchomości sprzedanych w 2019 roku o wartość inflacji, zgodnie z art. 22 ust. 6f ustawy
    o PIT.
    Pytania
    1. Czy w przedstawionym stanie faktycznym, biorąc pod uwagę, że Wnioskodawczyni
      przed upływem 3-letniego terminu, o którym mowa w art. 21 ust. 25a ustawy o PIT,
      wywiązała się ze wszystkich swoich obowiązków wynikających z Umowy
      Deweloperskiej, w szczególności zaś uiściła wszystkie wynikające z harmonogramu
      kwoty na poczet ceny za Lokal, a jedynie końcowa umowa przenosząca własność tego
      lokalu została zawarta po tym terminie i to z przyczyn leżących wyłącznie po stronie
      dewelopera, a tym samym niezawinionych przez Wnioskodawczynię i od niej
      niezależnych, przysługuje jej prawo do skorzystania ze zwolnienia określonego w art.
      21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PIT w zw. z art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. a) ustawy o PIT?
    2. Czy w okolicznościach faktycznych wskazanych we wniosku Wnioskodawczyni
      przysługuje prawo do waloryzacji kosztów poniesionych na nabycie nieruchomości
      sprzedanych przez nią w 2019 roku zgodnie z treścią art. 22 ust. 6f ustawy o PIT?
    Pani stanowisko w sprawie
    Ad 1
    Zdaniem Wnioskodawczyni, może ona skorzystać ze zwolnienia określonego w art. 21 ust.
    1 pkt 131 ustawy o PIT w zw. z art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. a) ustawy o PIT.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają
    wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c
    oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano
    poboru podatku.
    Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o PIT, źródłami przychodu są m.in. odpłatne
    zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, jeżeli odpłatne zbycie
    nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku
    odpłatnego zbycia nieruchomości przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
    A zatem powołany art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT formułuje generalną zasadę, zgodnie z
    którą sprzedaż nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw
    określonych w tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, jeżeli nie następuje w
    ramach wykonywania działalności gospodarczej, skutkuje powstaniem przychodu.
    Zgodnie z art. 30e ust. 1 ustawy o PIT, od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i
    praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c podatek dochodowy wynosi 19% podstawy
    obliczenia podatku.
    Natomiast na podstawie ust. 2 art. 30e ustawy o PIT, podstawą obliczenia podatku, o
    której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego
    zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi
    zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których
    mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.
    Art. 22 ust. 6c ustawy o PIT przewiduje, że koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego
    zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią
    udokumentowane koszty nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia,
    powiększone o udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw
    majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PIT wolne od podatku dochodowego są dochody
    z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 30e, w

    wysokości, która odpowiada iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na
    własne cele mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
    majątkowych, jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie trzech
    lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, przychód uzyskany
    ze zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został wydatkowany na własne
    cele mieszkaniowe; udokumentowane wydatki poniesione na te cele uwzględnia się do
    wysokości przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych.
    Z kolei art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. a) ustawy o PIT stanowi, że za wydatki poniesione na cele, o
    których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki poniesione na nabycie budynku
    mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego
    stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na nabycie
    gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w
    takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem - położonych w państwie
    członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego
    Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej.
    Natomiast zgodnie z art. 21 ust. 25 pkt 2 lit. a) ustawy o PIT, za wydatki poniesione na cele,
    o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki poniesione na spłatę kredytu
    (pożyczki) oraz odsetek od tego kredytu (pożyczki) zaciągniętego przez podatnika przed
    dniem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit.
    a-c, na cele określone w pkt 1 - w banku lub w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-
    kredytowej, mających siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym
    państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
    Szwajcarskiej, z zastrzeżeniem ust. 29 i 30.
    Stosownie zaś do art. 21 ust. 25a ustawy o PIT, wydatki, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit.
    a-c, uznaje się za wydatki poniesione na cele mieszkaniowe, jeżeli przed upływem okresu,
    o którym mowa w ust. 1 pkt 131, nastąpiło nabycie własności rzeczy lub praw
    wymienionych w ust. 25 pkt 1 lit. a-c, w związku z którymi podatnik ponosił wydatki na
    nabycie.
    Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że spłata przez nią kredytu zaciągniętego w X S.A. na
    nabycie Działki 1 stanowi wydatek wymieniony w art. 21 ust. 25 pkt 2 lit. a) ustawy o PIT, a
    tym samym stanowi wydatek na własne cele mieszkaniowe pomniejszający przychód ze
    sprzedaży Działki 1.
    Dalej, Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że art. 21 ust. 25a ustawy o PIT nie stanowi
    przeszkody w uznaniu, że poniesione przez nią wpłaty na Lokal, dokonywane w
    wykonaniu Umowy Deweloperskiej, mogą być uznane za wydatki na cele mieszkaniowe, o
    których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. a) ustawy o PIT nawet w sytuacji, gdy do
    ostatecznego przeniesienia własności Lokalu przez Dewelopera doszło po upływie okresu,
    o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PIT.
    Zgodnie z Umową Deweloperską do przeniesienia przez Dewelopera na
    Wnioskodawczynię własności miało dojść w terminie do 31 marca 2022 r., czyli przed
    upływem 3-letniego terminu, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 w zw. z ust. 25a
    ustawy o PIT, liczonego od końca 2019 r. Deklarowana przez Dewelopera data
    przeniesienia własności Lokalu przed końcem 2022 roku była jednym z podstawowych
    kryteriów wyboru tej inwestycji przez Wnioskodawczynię. Wnioskodawczyni wywiązała się
    z postanowień Umowy Deweloperskiej uiszczając wynikające z harmonogramu kwoty na
    poczet ceny za Lokal. Wnioskodawczyni wpłaciła Deweloperowi przed 31 grudnia 2022 r.
    na poczet ceny za Lokal łącznie 511.560 zł, co stanowiło 100 proc. ceny za Lokal
    wynikającej z Umowy Deweloperskiej.
    Sama okoliczność, że ostatecznie, z przyczyn niezależnych od Wnioskodawczyni, do
    zawarcia Umowy Przenoszącej Własność Lokalu doszło już po 31 grudnia 2022 roku, nie
    może niweczyć możliwości uzyskania ulgi. Podatniczka dopełniła wszelkich aktów
    staranności warunkujących skorzystanie z preferencji podatkowej, w tym odnoszących się

    do nabycia własności Lokalu, w szczególności zaś przed upływem 3-letniego terminu, o
    którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PIT, przeznaczyła całość dochodu
    uzyskanego ze zbycia Działek 1 i 2 na nabycie Lokalu mającego służyć zaspokojeniu jej
    własnych potrzeb mieszkaniowych. Wyłączną przyczyną, dla której nie doszło do
    przeniesienia własności Lokalu w terminie wynikającym z Umowy Deweloperskiej (oraz w
    terminie określonym w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PIT) było opóźnienie po stronie
    Dewelopera, na które Wnioskodawczyni nie miała żadnego wpływu.
    Od 1 stycznia 2019 r. warunkiem koniecznym skorzystania z ulgi jest także uzyskanie
    tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego w okresie, o którym mowa w art. 21 ust. pkt 131
    ustawy o PIT, jednak w sytuacji, gdy spełnione zostały wszystkie przesłanki materialne
    zależne od podatnika to niespełnienie warunku o charakterze czysto formalnym, nie z
    winy podatnika, nie powinno niweczyć możliwości uzyskania ulgi. Odmienne stanowisko
    byłoby przejawem nadmiernego formalizmu. Nie ulega bowiem wątpliwości, że kwoty
    płacone przez Wnioskodawczynię na rzecz Dewelopera w wykonaniu Umowy
    Deweloperskiej stanowią wydatki na nabycie własnego lokalu mieszkalnego w rozumieniu
    art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. a ustawy o PIT. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w
    orzecznictwie sądów administracyjnych (tak np. wyroki NSA: z 8 listopada 2018 r., sygn. II
    FSK 3163/16; z 3 kwietnia 2019 r., II FSK 52/19).
    Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z 3 grudnia 2020 r., sygn. II FSK
    2013/18:
      ustawodawca stanowiąc o wydatkach na budowę lokalu stanowił o wydatkach
      ponoszonych przez podatnika jako nabywcę z umowy deweloperskiej. Od budowy
      domu przez podatnika proces budowy lokalu różni się tym, że deweloper buduje
      budynek (dom) na gruncie stanowiącym jego własność, we własnym imieniu załatwia
      wszelkie formalności związane z rozpoczęciem, trwaniem i zakończeniem budowy,
      finansuje ją, na szczególnych warunkach korzystania, ze środków pochodzących z
      wpłat od przyszłych nabywców, a cena nabycia jest kalkulowana w oparciu o cenę
      budowy. W dacie ustanowienia i przeniesienia własności lokalu na nabywcę cena za
      lokal jest uprzednio w całości zapłacona. Te cechy umowy deweloperskiej skłaniają do
      przyjęcia tezy, że w istocie kwoty płacone deweloperowi na podstawie umowy
      deweloperskiej stanowią wydatki na budowę własnego lokalu mieszkalnego w
      rozumieniu art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. d ustawy o PIT.
    Słusznie zauważył też WSA w Szczecinie w wyroku z 24 lipca 2024 r., sygn. akt: I SA/Sz 254
    /24, że:
      przy prawidłowym odczytywaniu i stosowaniu art. 21 ust. 1 pkt 131, ust. 25 pkt 1 lit. d,
      ust. 25a, ust. 26 ustawy o PIT trzeba zachować symetrię w tym znaczeniu, że podatnik,
      który ze swej strony prawidłowo realizował umowę deweloperską przez finansowanie
      budowy własnego lokalu mieszkalnego, jest w konsekwencji uprawniony do powołania
      się na datę nabycia własnego lokalu mieszkalnego określoną w umowie
      deweloperskiej wykonanej przez podatnika, jeśli termin ten nie został dochowany
      przez dewelopera z przyczyn, które pozostawały poza sferą uprawnień i obowiązków
      podatnika. Tym samym można powiedzieć, że nieprawidłowo (z opóźnieniem)
      wykonana przez dewelopera umowa deweloperska nie kształtuje sytuacji prawnej
      podatnika z punktu widzenia art. 21 ust. 1 pkt 131, ust. 25 pkt 1 lit. d, ust. 25a, ust. 26
      ustawy o PIT.
    Należy również przywołać wyrok NSA z 4 marca 2025 r., sygn. akt II FSK 1569/24, w którym
    podkreślono, że sama okoliczność, polegająca na tym, że z przyczyn niezależnych od
    podatnika umowa przenosząca własność nieruchomości doszła do skutku w późniejszym
    terminie, nie może niweczyć możliwości skorzystania z ulgi podatkowej. Konsekwentnie
    uznać zatem należy, że przesłanki do zastosowania ulgi mieszkaniowej dotyczą podatnika,
    jako potencjalnego beneficjenta ulgi, nie zaś dewelopera. Jeśli więc podatnik wykonał
    postanowienia umowy deweloperskiej, a jednocześnie zachował warunki przyznania ulgi
    mieszkaniowej, to ostateczne nieziszczenie się tych przesłanek powodowane

    nieterminowością dewelopera nie powinno skutkować pozbawieniem skarżącego prawa
    do preferencji podatkowej. Mimo zatem, że w obecnym stanie prawnym warunkiem
    koniecznym skorzystania z ulgi jest także uzyskanie tytułu prawnego do lokalu
    mieszkalnego w okresie, o którym mowa w art. 21 ust. pkt 131 ustawy o PIT, to jednak w
    sytuacji, gdy spełnione zostały wszystkie przesłanki materialne – zależne od podatnika – to
    niespełnienie warunku o charakterze czysto formalnym – nie z winy podatnika – nie
    powinno to niweczyć możliwości uzyskania ulgi. Odmienne stanowisko byłoby przejawem
    nadmiernego formalizmu.
    Przyjmując zatem wykładnię zaprezentowaną przez NSA należy również przyjąć, że
    wydatki poniesione przez Wnioskodawczynię na nabycie Lokalu od Dewelopera powinny
    być zakwalifikowane do wydatków na cele mieszkaniowe w rozumieniu art. 21 ust. 25 pkt
    1 lit. a) ustawy o PIT.
    Odmienna wykładnia analizowanych przepisów skutkowałaby niezrealizowaniem celu, w
    jaki przepis został utworzony, a ponadto różnicowałaby w nieuzasadniony sposób sytuację
    podatników budujących samodzielnie od tych, którzy korzystając z możliwości istniejących
    i akceptowanych przez Państwo kupują lokale i domy (nowo budowane) od deweloperów.
    Wydatki na budowę własnego domu uprawniają do zwolnienia, nawet jeżeli w okresie
    dwóch lat od zbycia dom nie zostanie oddany do użytku. Wykładnia językowa i
    celowościowa prowadzą zatem do wspólnego wniosku, że wpłaty dokonywane przez
    nabywcę w wykonaniu umowy deweloperskiej i wydatki ponoszone na wykończenie tego
    lokalu są wydatkami na budowę własnego lokalu mieszkalnego w rozumieniu art. 21 ust.
    25 pkt 1 lit. a) i d) ustawy o PIT (tak też NSA w wyroku z 4 marca 2025 r., sygn. akt II FSK
    1569/24).
    Konsekwentnie uznać zatem należy, że przesłanki do zastosowania ulgi mieszkaniowej
    dotyczą podatnika, jako potencjalnego beneficjenta ulgi, nie zaś dewelopera. Jeśli więc
    Wnioskodawczyni - podatnik wykonała postanowienia Umowy Deweloperskiej, a
    jednocześnie zachowała warunki przyznania ulgi mieszkaniowej, to ostateczne
    nieziszczenie się tych przesłanek powodowane nieterminowością Dewelopera nie
    powinno skutkować pozbawieniem Wnioskodawczyni prawa do preferencji podatkowej.
    Mając powyższe na uwadze Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że może ona skorzystać
    ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PIT w zw. z art. 21 ust. 25 pkt 1
    lit. a) ustawy o PIT.
    Ad 2
    Zgodnie z art. 22 ust. 6c ustawy o PIT, koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego
    zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią
    udokumentowane koszty nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia,
    powiększone o udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw
    majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania.
    Na podstawie art. 22 ust. 6f ustawy o PIT, koszty nabycia lub koszty wytworzenia, o
    których mowa w ust. 6c art. 22 ustawy o PIT, są corocznie podwyższane, począwszy od
    roku następującego po roku, w którym nastąpiło nabycie lub wytworzenie zbywanych
    rzeczy lub praw majątkowych, do roku poprzedzającego rok podatkowy, w którym
    nastąpiło ich zbycie w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi wzrostu cen towarów i usług
    konsumpcyjnych w okresie pierwszych trzech kwartałów roku podatkowego w stosunku
    do tego samego okresu roku ubiegłego, ogłaszanemu przez Prezesa Głównego Urzędu
    Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.
    Z literalnej wykładni art. 22 ust. 6f w zw. z ust. 6c ustawy o PIT wynika zatem, iż koszty
    nabycia nieruchomości lub udziału w nieruchomości mogą być corocznie podwyższane
    (waloryzowane), począwszy od roku następującego po roku, w którym nastąpiło nabycie
    rzeczy, do roku poprzedzającego rok podatkowy, w którym nastąpiło ich zbycie.

    Jako podstawę corocznej waloryzacji należy zatem przyjąć wartość zakupu nieruchomości
    oraz opłat związanych z zawarciem umowy nabycia tej nieruchomości, takich jak opłaty
    notarialne. Koszty nabycia nieruchomości obejmują nie tylko cenę zakupu, ale również
    inne wydatki związane z tym nabyciem, np. wynagrodzenie notariusza, podatek od
    czynności cywilnoprawnych, opłaty sądowe (tak np. interpretacja indywidualna z 18
    czerwca 2025 r., nr 0112-KDSL1-1.4011.289.2025.2.MK).
    W konsekwencji powiększeniu w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi wzrostu cen
    towarów i usług konsumpcyjnych podlegają również opłaty od zawartej umowy nabycia
    nieruchomości. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 22
    listopada 2024 r., sygn. I SA/Kr 765/24, waloryzacja, o jakiej mowa w art. 22 ust. 6f ustawy
    o PIT, odnosi się do podwyższania kosztów nabycia, a zatem wydatków, które zostały
    poniesione na zakup nieruchomości. Zwaloryzowaniu podlega stała wartość, jaką jest
    poniesiony koszt (wydatek).
    Stosując art. 22 ust. 6f ustawy o PIT można corocznie podwyższać poniesione koszty
    nabycia lub koszty wytworzenia, począwszy od roku następującego po roku, w którym
    nastąpiło nabycie lub wytworzenie zbywanych rzeczy lub praw majątkowych do roku
    poprzedzającego rok podatkowy, w którym nastąpiło ich zbycie. Waloryzacja kosztów, o
    których mowa, powinna odbywać się w ten sposób, że bazową kwotę kosztów co roku
    powiększa się o wskaźnik wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie
    pierwszych trzech kwartałów roku podatkowego w stosunku do tego samego okresu roku
    ubiegłego, ogłaszanemu przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, lecz w
    kalkulacjach za następujące po sobie lata nie waloryzuje się już kwot wynikających z
    waloryzacji za lata ubiegłe.
    Przenosząc powyższe do stanu faktycznego przedstawionego we Wniosku oznacza to, że
    skoro udział 1/2 części w Działce 1 został nabyty przez Wnioskodawczynię za cenę 213.500
    zł, to koszty nabycia udziału w nieruchomości stanowią dla Wnioskodawczyni przede
    wszystkim (i) cena zapłacona za udział w Działce 1, (ii) wynagrodzenie notariusza (taksa
    notarialna) za sporządzenie aktu notarialnego obejmującego umowę sprzedaży
    nieruchomości, na podstawie której Wnioskodawczyni nabyła udział w Działce 1, (iii) koszty
    opłat sądowych związanych z wpisem własności w księdze wieczystej, (iv) podatek od
    czynności cywilnoprawnych zapłacony przez Wnioskodawczynię w związku z nabyciem
    udziału w nieruchomości. Wydatki te stanowią koszty nabycia przez Wnioskodawczynię
    udziału w Działce 1 (art. 22 ust. 6c ustawy o PIT) i podlegają waloryzacji zgodnie z art. 22
    ust. 6f ustawy o PIT, w latach 2016 (rok następujący po roku, w którym nastąpiło nabycie)
    – 2018 (rok poprzedzający rok podatkowy, w którym nastąpiło zbycie).
    Mając na uwadze powyższe Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że koszty nabycia
    udziału 1/2 części w Działce 1 sprzedanego w 2019 roku, a nabytego w 2015 roku,
    powinny zostać zwaloryzowane zgodnie z treścią art. 22 ust. 6f ustawy o PIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1387 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do treści art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

        a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
        b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
        c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
        – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
        zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
        majątkowych określonych w lit. a)- c) – przed upływem pięciu lat, licząc od końca
        roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
    W myśl art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1
      pkt 8 lit. a)-c) podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.
    Stosownie do art. 30e ust. 2 ww. ustawy:
      Podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący różnicę
      pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym
      zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o
      sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych
      od zbywanych nieruchomości lub praw.
    Ustalenie kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia odbywa się zgodnie z
    art. 22 ust. 6c lub 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w zależności od
    tego, czy zbywaną nieruchomość lub prawo nabyto odpłatnie, czy nieodpłatnie.
    Na podstawie art. 22 ust. 6c tej ustawy:
      Koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust.
      1 pkt 8 lit. a-c, z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty nabycia lub
      udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane nakłady,
      które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich
      posiadania.
    W świetle art. 22 ust. 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10
      ust. 1 pkt 8 lit. a-c, nabytych w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny
      sposób, uważa się udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw
      majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania oraz kwotę zapłaconego podatku od
      spadków i darowizn w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub prawa
      przyjęta do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn odpowiada łącznej
      wartości rzeczy i praw majątkowych przyjętej do opodatkowania podatkiem od
      spadków i darowizn. Do kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia
      nieruchomości i praw, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, nabytych w drodze
      spadku zalicza się również udokumentowane koszty nabycia lub wytworzenia
      poniesione przez spadkodawcę oraz przypadające na podatnika ciężary spadkowe, w
      takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub zbywanego prawa odpowiada
      łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych nabytych przez podatnika. Przez ciężary
      spadkowe, o których mowa w zdaniu drugim, rozumie się spłacone przez podatnika
      długi spadkowe, zaspokojone roszczenia o zachowek oraz wykonane zapisy zwykłe i
      polecenia, również w przypadku, gdy podatnik spłacił długi spadkowe, zaspokoił
      roszczenia o zachowek lub wykonał zapisy zwykłe i polecenia po dokonaniu
      odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c.
    Stosownie do treści art. 22 ust. 6f ww. ustawy:
      Koszty nabycia lub koszty wytworzenia, o których mowa w ust. 6c, są corocznie
      podwyższane, począwszy od roku następującego po roku, w którym nastąpiło nabycie
      lub wytworzenie zbywanych rzeczy lub praw majątkowych, do roku poprzedzającego

      rok podatkowy, w którym nastąpiło ich zbycie, w stopniu odpowiadającym
      wskaźnikowi wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszych
      trzech kwartałów roku podatkowego w stosunku do tego samego okresu roku
      ubiegłego, ogłaszanemu przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku
      Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.
    Stosując przepis art. 22 ust. 6f ustawy o PIT można corocznie podwyższać poniesione
    koszty nabycia lub koszty wytworzenia, począwszy od roku następującego po roku, w
    którym nastąpiło nabycie lub wytworzenie zbywanych rzeczy lub praw majątkowych, do
    roku poprzedzającego rok podatkowy, w którym nastąpiło ich zbycie.
    Przepis ten posługuje się zwrotem „koszty nabycia lub koszty wytworzenia, o których
    mowa w ust. 6c”. Ze zwrotu tego wynika jednoznacznie, że podstawą podwyższenia może
    być więc koszt nabycia przez Panią nieruchomości. Ustawodawca wskazał wprost w treści
    regulacji art. 22 ust. 6f ustawy, że podlega waloryzacji koszt nabycia. Nie można w
    kolejnych latach podatkowych waloryzować kwoty uprzednio zwaloryzowanej.
    Podstawę waloryzacji w Pani sprawie stanowi zatem wynikająca z umowy sprzedaży cena
    jaką Pani zapłaciła nabywając w 2015 r. udział w nieruchomości, powiększona
    przykładowo o wydatki notarialne, koszty opłat sądowych związanych z wpisem własności
    w księdze wieczystej, podatek od czynności cywilnoprawnych (pod warunkiem, że w
    istocie Pani takie wydatki poniosła).
    Przepis art. 22 ust. 6f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie ma
    natomiast zastosowania do działki nabytej przez Panią w drodze darowizny od rodziców,
    ponieważ przepis ten odnosi się do kosztów nabycia określonych w art. 22 ust. 6c. W
    przypadku sprzedaży nieruchomości nabytej w drodze darowizny zastosowanie znajduje
    art. 22 ust. 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do treści art. 30e ust. 4 ww. ustawy:
      Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu
      podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać:
        1) dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i
        praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) i obliczyć należny
        podatek dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1
        pkt 131, lub
        2) dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.
    Z kolei jak stanowi art. 30e ust. 5 ww. ustawy:
      Dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art.
      10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł.
    W myśl natomiast art. 30e ust. 7 ww. ustawy:
      W przypadku niewypełnienia warunków określonych w art. 21 ust. 1 pkt 131 podatnik
      jest obowiązany do złożenia korekty zeznania, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, i
      do zapłaty podatku wraz z odsetkami za zwłokę; odsetki nalicza się od następnego
      dnia po upływie terminu płatności, o którym mowa w art. 45 ust. 4 pkt 4, do dnia
      zapłaty podatku włącznie.
    Przepis art. 21 ust. 1 pkt 131 ww. ustawy stanowi, że:
      Wolne od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i
      praw majątkowych, o których mowa w art. 30e, w wysokości, która odpowiada
      iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele
      mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych,
      jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie trzech lat od
      końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, przychód uzyskany ze
      zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został wydatkowany na własne

      cele mieszkaniowe; udokumentowane wydatki poniesione na te cele uwzględnia się
      do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych.
    Powyższe zwolnienie obejmuje taką część dochodu uzyskanego z tytułu odpłatnego zbycia
    nieruchomości, jaka proporcjonalnie odpowiada udziałowi poniesionych wydatków na
    własne cele mieszkaniowe w osiągniętych przychodach z odpłatnego zbycia. W sytuacji,
    gdy przychód z odpłatnego zbycia zostanie w całości przeznaczony na cele mieszkaniowe,
    to wówczas uzyskany z tego tytułu dochód będzie w całości korzystał ze zwolnienia od
    podatku dochodowego.
    Cele mieszkaniowe, których sfinansowanie przychodem z odpłatnego zbycia
    nieruchomości lub praw majątkowych uprawnia do skorzystania ze zwolnienia z
    opodatkowania, wymienione zostały w art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    Stosownie do treści art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
        a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
        b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub
        udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,
        c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
        tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego
        gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału
        w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten
        zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
        d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
        e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
        – położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
        należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
        Szwajcarskiej.
    Zgodnie z art. 21 ust. 25a ww. ustawy:
      Wydatki, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. a-c, uznaje się za wydatki poniesione na
      cele mieszkaniowe, jeżeli przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 131,
      nastąpiło nabycie własności rzeczy lub praw wymienionych w ust. 25 pkt 1 lit. a-c, w
      związku z którymi podatnik ponosił wydatki na nabycie.
    Znaczenie tej regulacji (art. 21 ust. 25a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych) oraz zakres jej obowiązywania – w odniesieniu do wydatków z umowy
    deweloperskiej – omówił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 lutego 2024 r. o
    sygn. akt. II FSK 713/21. Sąd podkreślił, że:

      (...) z dniem 1 stycznia 2019 r. na mocy art. 1 pkt 5 lit. b ustawy z 23 października 2018
      r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku
      dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz.
      2159; dalej: „ustawa zmieniająca”) do ustawy o podatku dochodowym od osób
      fizycznych dodano art. 21 ust. 25a, zgodnie z którym wydatki, o których mowa w ust.
      25 pkt 1 lit. a-c, uznaje się za wydatki poniesione na cele mieszkaniowe, jeżeli przed
      upływem okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, nastąpiło nabycie własności rzeczy
      lub praw wymienionych w ust. 25 pkt 1 lit. a-c, w związku z którymi podatnik ponosił
      wydatki na nabycie. Jednocześnie, na mocy art. 16 ustawy zmieniającej, m.in. dodany
      art. 21 ust. 25a stosuje się do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia
      2019 r. (...). Podnieść w tym miejscu należy, że - jak wyjaśnił Naczelny Sąd
      Administracyjny w wyroku z 7 marca 2019 r., sygn. akt II FSK 854/17 - dopiero zatem
      ustawą nowelizującą z dnia 23 października 2018 r. prawodawca wyraźnie rozszerzył
      warunki korzystania z tzw. ulgi mieszkaniowej o wymóg nabycia preferowanego prawa
      majątkowego w terminie tożsamym z przyjętym dla poniesienia wydatków. W ocenie
      NSA przepis art. 21 ust. 25a PDOFizU stanowi novum legislacyjne, podobnie zresztą jak
      zmiany treści art. 21 ust. 1 pkt 131 tej ustawy. Tym samym przepis art. 21 ust. 1 pkt
      131 w zw. z ust. 25 pkt 1 lit. c PDOFizU w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia
      2019 r. nie zawiera wymogu nabycia preferowanego prawa majątkowego (...) w
      terminie tożsamym z przyjętym dla poniesienia wydatków, gdzie taki warunek został
      dopiero wprowadzony z dniem 1 stycznia 2019 w postaci art. 21 ust. 25a PDOFizU.
    Ważne jest również to, że w myśl art. 21 ust. 26 wskazanej ustawy:
      Przez własny budynek, lokal lub pomieszczenie, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. d i
      e, rozumie się budynek, lokal lub pomieszczenie stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika lub do którego podatnikowi przysługuje spółdzielcze
      własnościowe prawo do lokalu, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni
      mieszkaniowej lub udział w takich prawach. Przez własne budynek, lokal lub
      pomieszczenie, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. d i e, rozumie się również
      niestanowiące własności lub współwłasności podatnika budynek, lokal lub
      pomieszczenie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, podatnik nabędzie
      ich własność lub współwłasność albo spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu,
      prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udział w takich
      prawach, jeżeli uprzednio prawo takie mu nie przysługiwało.
    Z istoty rozwiązania zawartego w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych wynika więc, że podstawową okolicznością decydującą o możliwości
    skorzystania z przedmiotowego zwolnienia jest przeznaczenie środków uzyskanych ze
    sprzedaży nieruchomości i określonych praw majątkowych – nie później niż w okresie
    trzech lat od końca roku podatkowego, w którym została ona dokonana – na wskazane w
    art. 21 ust. 25 z uwzględnieniem art. 21 ust. 25a tej ustawy własne cele mieszkaniowe.
    Zawarte w tym przepisie wyliczenie tzw. wydatków mieszkaniowych, których realizacja
    uprawnia do zastosowania tego zwolnienia, ma charakter enumeratywny (wyczerpujący).
    Rozstrzygające zatem jest ustalenie, czy w związku z zawarciem przez Panią umowy z
    deweloperem wpłacone przez Panią w całości kwoty za lokal mieszkalny w 2021 r. mogą
    stanowić wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, a uzyskany dochód z odpłatnego zbycia przez Panią nieruchomości
    korzystać ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 131 omawianej ustawy – w
    przypadku, gdy zawarcie umowy przeniesienia własności lokalu mieszkalnego nie
    nastąpiło do 31 grudnia 2022 r.
    Regulacja art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    posługuje się terminem „nabycie”. Pojęcie to nie zostało zdefiniowane w ustawie o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, nie oznacza to jednak, że może być rozumiane

    inaczej niż jako uzyskanie własności, np. lokalu mieszkalnego. Należy zatem odwołać się
    do przepisów prawa cywilnego, które stanowią, że „nabycie” obejmuje każde uzyskanie
    własności.
    Moment przeniesienia prawa własności w prawie podatkowym określany jest zgodnie z
    normami prawa cywilnego.
    Zgodnie z art. 155 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    W myśl art. 156 ww. Kodeksu:
      Jeżeli zawarcie umowy przenoszącej własność następuje w wykonaniu zobowiązania
      wynikającego z uprzednio zawartej umowy zobowiązującej do przeniesienia własności,
      z zapisu zwykłego, z bezpodstawnego wzbogacenia lub z innego zdarzenia, ważność
      umowy przenoszącej własność zależy od istnienia tego zobowiązania.
    Zgodnie z art. 157 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli umowa zobowiązująca do przeniesienia własności nieruchomości została
      zawarta pod warunkiem lub z zastrzeżeniem terminu, do przeniesienia własności
      potrzebne jest dodatkowe porozumienie stron obejmujące ich bezwarunkową zgodę
      na niezwłoczne przejście własności.
    Stosownie natomiast do treści art. 158 ww. Kodeksu:
      Umowa zobowiązująca do przeniesienia własności nieruchomości powinna być
      zawarta w formie aktu notarialnego. To samo dotyczy umowy przenoszącej własność,
      która zostaje zawarta w celu wykonania istniejącego uprzednio zobowiązania do
      przeniesienia własności nieruchomości; zobowiązanie powinno być w akcie
      wymienione.
    Z treści przywołanych przepisów jednoznacznie wynika, że przeniesienie własności
    nieruchomości następuje z chwilą zawarcia w formie aktu notarialnego ostatecznej
    umowy sprzedaży nieruchomości. Zarówno zawarcie umowy deweloperskiej, jak też
    dokonanie – stosownie do tej umowy – wpłat na poczet ceny, bez wątpienia prowadzi do
    nabycia własności nieruchomości, ale nie jest z nim równoważne. Moment przeniesienia
    własności nieruchomości został określony w art. 155 § 1 Kodeksu cywilnego. Artykuł 158
    Kodeksu cywilnego przesądza natomiast o formie tej czynności prawnej. Umowa
    deweloperska nie jest umową przenoszącą własność nieruchomości – jest niejako
    przyrzeczeniem do przeniesienia na nabywcę, po zakończeniu przedsięwzięcia
    deweloperskiego, prawa własności do lokalu, co nastąpi dopiero w momencie zawarcia
    umowy przenoszącej własność nieruchomości. Treścią umowy deweloperskiej jest zatem
    jedynie zobowiązanie się stron do ustanowienia na rzecz nabywcy – po zakończeniu
    przedsięwzięcia deweloperskiego – odrębnej własności lokalu mieszkalnego i
    przeniesienia własności tego lokalu na nabywcę, lecz własności tej sama umowa
    deweloperska nie przenosi.
    Tak więc brak zawarcia umowy przeniesienia własności Lokalu w terminie trzech lat
    liczonych od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło zbycie przez Panią
    nieruchomości, ma oczywisty skutek w postaci braku nabycia własności tego Lokalu, a tym
    samym powoduje niewypełnienie warunków niezbędnych do skorzystania ze zwolnienia, o
    którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 w związku z art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Przepis art. 21 ust. 1 pkt 131 tej ustawy wiąże bowiem
    skutek prawny w postaci zwolnienia określonego dochodu od opodatkowania zarówno z
    terminem wydatkowania środków pieniężnych, jak i z faktem dysponowania przez
    podatnika tytułem własności lub współwłasności do nieruchomości.

    W konsekwencji nie może Pani skorzystać ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt
    131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w odniesieniu do zakupu Lokalu.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Powołane przez Panią wyroki sądów administracyjnych dotyczą indywidualnych spraw
    innych podatników – zostały wydane w określonych stanach faktycznych/zdarzeniach
    przyszłych. Niemniej jednak przy rozstrzyganiu Pani sprawy miałem na względzie
    przedstawione w nich stanowisko co do wykładni przepisów prawa podatkowego.
    Interpretacja nie ocenia części Pani stanowiska odnoszącego się do uznania za wydatek na
    własne cele mieszkaniowe spłaty kredytu bankowego ponieważ nie było to przedmiotem
    Pani wątpliwości.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.