Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.502.2025.3.IG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-01
Teza: Brak zastosowania zwolnienia od podatku VAT dla
wypłacanego wynagrodzenia (Purchase Fee) i prawa do
odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury
wystawionej przez Spółkę na rzecz Nabywcy wierzytelności,
dokumentującej wynagrodzenie Nabywcy.
Słowa kluczowe: faktoring
instrumenty-instrumenty finansowe
odliczenia-odliczenie podatku od towarów i usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi w zakresie depozytów
środków pieniężnych, prowadzenia rachunków
pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych,
przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i
weksli oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi w zakresie udzielania
poręczeń, gwarancji i wszelkich innych zabezpieczeń
transakcji finansowych i ubezpieczeniowych oraz usługi
pośrednictwa w świadczeniu tych usług oraz zarządzanie
gwarancjami kredytowymi
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi, w tym także usługi
2

pośrednictwa, których przedmiotem są udziały w
spółkach oraz innych podmiotach
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 38
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 39
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 40
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 15-pkt 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 20 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy braku zastosowania zwolnienia od podatku VAT dla
    wypłacanego wynagrodzenia (Purchase Fee) i prawa do odliczenia podatku naliczonego
    wynikającego z faktury wystawionej przez Spółkę na rzecz Nabywcy wierzytelności,
    dokumentującej wynagrodzenie Nabywcy. Uzupełnili go Państwo pismem z 29 września
    2025 r. (wpływ 2 października 2025 r.) - w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest
    następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A. Sp. z o.o. (dalej: „A”, „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest osobą prawną mającą siedzibę
    na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zarejestrowaną w Rejestrze Przedsiębiorców
    Krajowego Rejestru Sądowego. Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej zajmuje się m.in. (...)
    Spółka zamierza zawrzeć (i) Ramową Umowę o Dyskontowaniu Wierzytelności oraz (ii)
    Umowę Adopcyjną [dalej: "Umowa"] z B. z siedzibą we Francji [dalej: B. „Nabywca” lub
    „Dostawca Finansowania”]. A. i B. dalej razem określani jako: Strony.
    Zgodnie z informacjami uzyskanymi od Nabywcy, Nabywca nie jest podatnikiem podatku
    dochodowego od osób prawnych w Polsce, tj. nie posiada zakładu podatkowego w Polsce
    w świetle postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej z Francją.
    Tym niemniej Nabywca jest zarejestrowany dla celów VAT posiadając stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej (FE) na terytorium Polski (numer NIP Nabywcy dla
    celów rozliczenia VAT w Polsce to (...).
    Umowa, którą mają zamiar zawrzeć Strony ma charakter umowy faktoringowej, która ma
    na celu poprawę płynności finansowej Wnioskodawcy i ułatwienie zarządzania ryzykiem
    związanym z długimi terminami płatności od kontrahentów. Objęte niniejszym wnioskiem
    usługi faktoringowe realizowane przez Nabywcę na rzecz Spółki będą udokumentowane
    fakturą VAT. Zgodnie z przyjętymi wewnętrznie u Nabywcy zasadami obowiązującymi w
    ramach grupy, zapłata za usługę będzie dokonywana przez Spółkę na rachunek bankowy
    oddziału Nabywcy w Polsce.
    Zgodnie z umową, Spółka będzie działać jako Sprzedający, sprzedając wierzytelności
    powstałe w ramach bieżącej działalności handlowej w wyniku umów zawartych z
    kontrahentami (klientami Spółki) [dalej: „Kontrahenci” lub „Dłużnicy”], natomiast Nabywca
    będzie działać jako Dostawca Finansowania nabywający te wierzytelności od Spółki.
    Przedmiotem Umowy mogą być wyłącznie wierzytelności, które nie odnoszą się w całości
    lub w części do odsetek za zwłokę lub roszczeń odszkodowawczych przysługujących A.,
    chyba że B. wyrazi na to zgodę.

    Zgodnie z postanowieniami Umowy, Dostawca Finansowania nabywa od Spółki
    wierzytelności wobec Dłużników za cenę [dalej: „Cena Nabycia” lub „Purchase Price”],
    skalkulowaną jako iloczyn:
    1) wartość netto wierzytelności oraz
    2) stawki procentowej ustalanej indywidualnie dla każdego Kontrahenta [dalej: „Procent
    Płatności” lub „Payment Percentage”].
    Procent Płatności ma na celu odzwierciedlenie ryzyka ekonomicznego niewypłacalności
    Kontrahenta. W przypadku braku istotnego ryzyka, Procent Płatności może zostać
    ustalony na poziomie 100%, co oznacza, że cena nabycia wierzytelności będzie
    odpowiadała jej wartości nominalnej. W sytuacjach, w których występują przesłanki
    wskazujące na podwyższone ryzyko niewypłacalności lub pogorszenie sytuacji
    płynnościowej Kontrahenta, możliwe jest zastosowanie niższego Procentu Płatności, co
    skutkuje obniżeniem ceny nabycia wierzytelności względem jej wartości nominalnej.
    Dodatkowo, zakup przez B. wierzytelności od Wnioskodawcy podlega opłacie [dalej:
    „Opłata za Nabycie” lub „Purchase Fee”], którą Spółka jest zobowiązana uiścić w dniu
    sprzedaży wierzytelności. Wysokość tej opłaty ustalana jest na podstawie wartości
    nabywanej wierzytelności oraz stosownego wyliczenia określonego w umowie. Opłata ta
    stanowi świadczenie należne Dostawcy Finansowania z tytułu nabycia wierzytelności.
    Rozliczenie Opłaty za Nabycie oraz Ceny Nabycia może następować w formie wzajemnego
    potrącenia należności pomiędzy stronami.
    Maksymalna kwota, jaką Nabywca może zapłacić na rzecz Spółki z tytułu nabycia
    wierzytelności wobec Kontrahentów (jako cena nabycia przed dokonaniem przez
    Kontrahentów płatności z tytułu nabytych wierzytelności) nie może przekroczyć limitu
    określonego w Umowie [dalej: „Limitu Kredytu”]; Limit Kredytu został określony jako limit
    odnawialny na kwotę 1.000.000 EUR (lub równowartość tej kwoty w PLN).
    Jednocześnie przyjęta konstrukcja prawna wskazuje, że umowa ma ograniczony charakter
    regresu, co oznacza, że Nabywcy co do zasady nie przysługuje regres wobec Spółki w
    przypadku braku zapłaty przez Kontrahenta wierzytelności uprzednio nabytej od Spółki,
    chyba że wystąpiło zdarzenie określone w Umowie powodujące aktualizację prawa
    regresu.
    Umowa przewiduje w tym zakresie ograniczenie odpowiedzialności Wnioskodawcy w
    zakresie obowiązku uregulowania niezapłaconych przez Kontrahentów wierzytelności na
    rzecz B. Co do zasady, w przypadku, gdy suma płatności dokonanych przez Spółkę na
    rzecz Nabywcy w danym roku z tytułu uregulowania wierzytelności niezapłaconych
    Kontrahentów przekroczy 10% rocznego Limitu Kredytu (tj. 1.000.000 EUR na nabycie
    wierzytelności), Spółka jest zwolniona z dalszego obowiązku uregulowania należności
    wynikających z nieuregulowanych należności kontrahentów.
    Jeżeli jednak próg ten nie zostanie osiągnięty, Spółka będzie zobowiązana do
    uregulowania należności wynikających z braku zapłaty przez Kontrahenta wierzytelności
    uprzednio nabytej przez B. od Wnioskodawcy. W takim przypadku, jeżeli brak płatności
    przez Kontrahenta będzie trwał przez okres 45 dni od daty wymagalności, Spółka jest
    zobowiązana, na żądanie Nabywcy, do zapłaty zaległej kwoty w terminie 7 dni
    kalendarzowych, chyba że Dostawca Finansowania postanowi inaczej. Po uregulowaniu
    zaległej kwoty, wierzytelność wobec Kontrahenta zostaje powrotnie przeniesiona na rzecz
    Spółki.
    Jeśli po spłacie zobowiązania przez Spółkę, Kontrahent dokona zapłaty zaległej kwoty na
    rzecz Nabywcy, Nabywca zobowiązany jest do przekazania Spółce uzyskanych środków
    bez zbędnej zwłoki.

    Ponadto, zgodnie z postanowieniami umowy, Spółka w stosunku do wszystkich
    wierzytelności wobec Kontrahentów sprzedanych na rzecz B. zobowiązana jest do
    działania w charakterze agenta windykacyjnego Nabywcy oraz do podjęcia działań
    windykacyjnych na własny koszt.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Działalność gospodarcza prowadzona przez Spółkę podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, a usługi świadczone przez Nabywcę na rzecz Spółki pozostają w
    bezpośrednim związku z działalnością opodatkowaną VAT.
    Czynności pozostające poza zakresem opodatkowania lub zwolnione z opodatkowania
    mają charakter marginalny i dotyczą głównie refaktur usług medycznych.

## Pytanie

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym wynagrodzenie
    (Purchase Fee) wypłacane przez Spółkę na rzecz Nabywcy z tytułu nabycia wierzytelności
    nie będzie korzystało ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 40 w zw. z ust. 15
    ustawy o VAT, a tym samym będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług według stawki podstawowej, w związku z czym Spółce będzie przysługiwało prawo
    do odliczenia kwoty podatku VAT z faktury wystawionej przez Nabywcę, dokumentującej
    to wynagrodzenie?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, wynagrodzenie (Purchase Fee) wypłacane przez Spółkę na rzecz
    Nabywcy z tytułu nabycia wierzytelności stanowi odpłatne świadczenie usług, które - z
    uwagi na niespełnienie warunków do zastosowania zwolnienia, o którym mowa w art. 43
    ust. 1 pkt 40 w zw. z ust. 15 ustawy o VAT - podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług według stawki podstawowej, zgodnie z art. 5 ust. 1 tej ustawy, a tym
    samym Spółce będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT z faktury
    wystawionej przez Nabywcę, dokumentującej to wynagrodzenie, zgodnie z art. 86 ust. 1
    ustawy o VAT.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    podlega m.in. odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 8 ust. 1 Ustawy VAT przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na
    rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowościo
    prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 Ustawy VAT, w tym
    również m.in. przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
    formę, w jakiej dokonano czynności prawnej.
    Definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów” i jest
    wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    transakcji wykonywanych przez podatników w ramach ich działalności gospodarczej.
    Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa
    zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest dostawą towarów w myśl art. 7
    ustawy. Każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu,
    zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem, co do zasady, usługę w
    rozumieniu ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione następujące warunki:
    - w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, nabywca
      jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
    - świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
      (wynagrodzenie).

    Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.
    Przy czym, z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie
    wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady, podlegają opodatkowaniu
    VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem przypadków ściśle określonych
    w art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 cyt. ustawy). Aby uznać dane świadczenie za odpłatne,
    musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za
    wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy
    nie określają postaci wynagrodzenia.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8
    marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko
    Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy,
    gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a
    otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w
    pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie
    przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota
    uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt
    wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk
    sprzedającego.
    Jednocześnie, skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę, należy
    uznać, że zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej
    sumy pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z
    danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana
    czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć
    bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a
    świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia.
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego
    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy,
    podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Zatem za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT uważane mogą być takie sytuacje, w
    których:
    - istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego
      następuje świadczenie wzajemne,
    - wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w
      zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy,
    - istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru
      lub usługi,
    - odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim
      związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem,
    - istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.
    Wobec powyższego, dostawa towarów lub świadczenie usług podlegają opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług wtedy, gdy są wykonane odpłatnie, oraz gdy pomiędzy
    dostawcą towaru lub świadczącym usługę i ich beneficjentem (odbiorcą) istnieje jawny lub
    dorozumiany stosunek prawny (umowa), w ramach którego spełniane są świadczenia
    wzajemne.

    Należy przy tym zaznaczyć, że objęte Umową transakcje stanowić będą element
    kompleksowej usługi, której zasadniczym celem jest zapewnienie przez Nabywcę
    bieżącego finansowania działalności Spółki, podczas gdy pozostałe czynności wynikające z
    Umowy będą miały charakter pomocniczy względem tego świadczenia głównego.
    TSUE w orzeczeniach dotyczących opodatkowania VAT świadczeń kompleksowych (m.in.
    wyroki w sprawie C-349/96, C-2/95 oraz C-41/04) wielokrotnie zaznaczał, że:
    - jeżeli dwa lub więcej świadczeń (czynności) dokonanych przez podatnika na rzecz
      odbiorcy są tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą w sensie gospodarczym jedną
      całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia lub
      czynności stanowią jednolite świadczenie dla celów podatku od wartości dodanej;
    - pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części
      składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas, gdy inny lub inne elementy
      traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady
      opodatkowania, co do usługi zasadniczej;
    - gdy transakcja składa się z kilku elementów, stanowią one jedną dostawę w
      szczególności w przypadku, gdy jeden element należy postrzegać jako stanowiący
      usługę podstawową, podczas gdy pozostałe należy traktować jako usługi pomocnicze,
      traktowane pod względem podatkowym tak jak usługa podstawowa.
    W przedstawionym stanie faktycznym zasadniczym elementem usług świadczonych przez
    Nabywcę na rzecz Spółki jest zapewnienie finansowania działalności operacyjnej Spółki
    poprzez systematyczne nabywanie wierzytelności handlowych, które powstają w ramach
    sprzedaży towarów i usług realizowanej przez Spółkę na rzecz jej kontrahentów w ramach
    zwykłej działalności gospodarczej.
    Nabywane wierzytelności nie mogą być przeterminowane powyżej określonego progu, a
    ich zakup następuje na warunkach określonych w Umowie, w tym z uwzględnieniem
    indywidualnego Procentu Płatności oraz w ramach ustalonego Limitu Kredytu. Mając więc
    na uwadze wykładnię TSUE, uznać należy, że w takim przypadku ma miejsce jedna usługa
    kompleksowa realizowana przez Nabywcę na rzecz Wnioskodawcy.
    W ramach planowanej usługi faktoringowej, której celem jest uzyskanie przez Spółkę
    zewnętrznego, elastycznego źródła finansowania bieżącej działalności, będzie dochodziło
    do systematycznego zbywania przez Spółkę Wierzytelności na rzecz Nabywcy.
    Przedmiotem tych transakcji będą Wierzytelności powstałe w ramach zawieranych przez
    Spółkę umów z Kontrahentami, związane z prowadzoną przez Spółkę działalnością
    handlową.
    Należy zwrócić uwagę, że Wierzytelność jest prawem majątkowym, które może być
    przedmiotem obrotu gospodarczego. Instytucja przelewu wierzytelności została
    uregulowana w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (tekst jedn.: Dz. U. z
    2024 r. poz. 1061 ze zm. - dalej jako „KC”), w szczególności w przepisach art. 509-516 KC.
    Istotą przelewu wierzytelności jest umowa zawierana przez wierzyciela z osobą trzecią, na
    mocy której osoba ta nabywa od wierzyciela przysługującą mu wierzytelność. W wyniku
    przelewu wierzytelności, prawa przysługujące dotychczasowemu wierzycielowi
    przechodzą na nabywcę wierzytelności, przy czym sam stosunek zobowiązaniowy nie
    ulega zmianie. Na podstawie umowy przelewu wierzytelności cesjonariusz może
    dochodzić spełnienia określonego świadczenia od dłużnika, przysługuje mu również
    uprawnienie do rozporządzania wierzytelnością przez jej dalszą odsprzedaż, zamianę,
    darowiznę, zapis w testamencie lub zastaw.
    Celem i skutkiem przelewu jest przejście wierzytelności na nabywcę. W wyniku przelewu
    przechodzi na nabywcę ogół uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi,
    który zostaje wyłączony ze stosunku zobowiązaniowego, jaki go wiązał z dłużnikiem.

    Wierzytelność przechodzi na nabywcę w takim stanie, w jakim była w chwili zawarcia
    umowy o przelew, a więc ze wszystkimi związanymi z nią prawami i brakami (np.
    przedawnieniem).
    Jest to więc prawo materialne podlegające zbyciu, a w konsekwencji transakcja polegająca
    na obrocie wierzytelnościami kwalifikowana jest jako usługa w rozumieniu Ustawy VAT.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 38 - pkt 41 ustawy o VAT, zwolnione od podatku VAT są usługi
    związane z kredytami, gwarancjami, transakcjami płatniczymi oraz instrumentami
    finansowymi, w tym ich udzielanie, pośrednictwo i zarządzanie nimi. Stosownie do art. 43
    ust. 15 ustawy o VAT powyższe zwolnienie nie ma zastosowania do:
    1) czynności ściągania długów, w tym faktoringu;
    2) usług doradztwa,
    3) usług w zakresie leasingu.
    W dalszym kroku należy wskazać, co powinno być rozumiane pod pojęciem „usług
    faktoringu”. Ani ustawa o VAT, ani żadna inna polska ustawa podatkowa nie zawiera
    legalnej definicji takich usług. Natomiast w doktrynie wskazuje się, że przez usługi
    faktoringu rozumie się wykup przez faktora wierzytelności faktorantów należnych od
    kontrahentów oraz świadczenie przez faktora dodatkowych usług (m.in. monitoringu
    płatności czy prowadzenia rozliczeń). Tak określone kompleksowe usługi nie są objęte
    zakresem zwolnienia z podatku VAT na podstawie ww. przepisu art. 43 ust. 15 ustawy o
    VAT.
    Powyższe znajduje odzwierciedlenie w przepisach Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE
    cz. L Nr 347 str. 1 ze zm.), (dalej: „Dyrektywa”). W myśl art. 135 ust. 1 lit. d Dyrektywy,
    państwa członkowskie zwalniają transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące
    rachunków depozytowych, rachunków bieżących, płatności, przelewów, długów, czeków i
    innych zbywalnych instrumentów finansowych, z wyłączeniem windykacji należności.
    W tym miejscu wskazać należy - co wielokrotnie podkreślał Trybunał Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej (dalej: „TSUE”) - że zakres zwolnień przewidzianych w Dyrektywie nie może
    być interpretowany w sposób rozszerzający. Czynności zwolnione od podatku VAT zgodnie
    z Dyrektywą stanowią autonomiczne pojęcia prawa wspólnotowego, a ich ujednolicona
    interpretacja ma służyć unikaniu rozbieżności w stosowaniu systemu podatku VAT w
    poszczególnych państwach członkowskich. Jak wskazano w wyroku TSUE z 26 czerwca
    2003 r. w sprawie C-305/01, działalność gospodarcza, w ramach której podmiot
    gospodarczy nabywa wierzytelności, podejmując ryzyko niewywiązania się dłużnika z
    zobowiązania i w zamian wystawia swojemu klientowi faktury z tytułu prowizji, stanowi
    odzyskiwanie długów i dlatego działalność ta wyłączona jest ze zwolnienia z VAT. Innymi
    słowy tego rodzaju działalność podlega opodatkowaniu VAT na zasadach ogólnych jako
    działalność usługowa.
    Jak wynika z opisu stanu faktycznego, na podstawie Umowy zawartej pomiędzy Spółką a
    Nabywcą (Dostawcą Finansowania), Dostawca Finansowania będzie świadczył na rzecz
    Spółki usługi o charakterze faktoringu z ograniczonym regresem. Tym samym transakcja
    obejmuje nabycie przez Nabywcę wierzytelności handlowych powstałych w toku bieżącej
    działalności operacyjnej Spółki.
    Zgodnie z postanowieniami Umowy, nabycie wierzytelności następuje za cenę obliczaną w
    oparciu o wartość netto wierzytelności oraz ustalony w umowie Procent Płatności.
    Dodatkowo, każda nabywana wierzytelność podlega opłacie (Purchase Fee), stanowiącej
    wynagrodzenie Dostawcy Finansowania za świadczone na rzecz Spółki usługi.
    Charakter faktoringu z ograniczonym regresem przejawia się w tym, że co do zasady, po
    nabyciu wierzytelności ryzyko jej nieściągalności nie przechodzi z powrotem na Spółkę, z
    wyjątkiem przypadków określonych w umowie jako Zdarzenia Zwrotu oraz sytuacji, w
    których nie został osiągnięty określony limit udziału Spółki w pokryciu niezapłaconych

    należności (tj. próg 10% rocznego Limitu Kredytu). Po przekroczeniu tego limitu płatności,
    Spółka jest zwolniona z obowiązku dalszego pokrywania należności wynikających z braku
    płatności przez kontrahentów.
    W ocenie Wnioskodawcy, czynności realizowane przez Dostawcę Finansowania w ramach
    zawartej umowy mają charakter usługi kompleksowej, typowej dla transakcji
    faktoringowych. Usługi te nie korzystają ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art.
    43 ust. 1 pkt 38-41 ustawy o podatku od towarów i usług, w związku z art. 43 ust. 15 tej
    ustawy.
    Mając na uwadze powyższe to zdaniem Wnioskodawcy wynagrodzenie należne Dostawcy
    Finansowania z tytułu świadczenia usług na rzecz Spółki podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług według stawki podstawowej, tj. 23%, zgodnie z art. 41
    ustawy o VAT.
    W związku z uznaniem, że wynagrodzenie otrzymywane przez Nabywcę od Spółki z tytułu
    realizowanych usług stanowi usługę faktoringu podlegającą opodatkowaniu VAT według
    stawki 23%, to jednocześnie zdaniem Wnioskodawcy będzie mu przysługiwało prawo do
    odliczenia podatku VAT wynikającego z faktury dokumentującej realizację przez Nabywcę
    usług faktoringowych.
    Uprawnienie do odliczenia podatku VAT wynika bezpośrednio z treści art. 86 ust. 1 ustawy
    o VAT, zgodnie z którym w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15,
    przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.
    odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług
    oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane
    do czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z
    prawa do odliczenia podatku naliczonego jest zatem związek zakupów z wykonanymi
    czynnościami opodatkowanymi, tzn. których następstwem jest określenie podatku
    należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    W rezultacie, biorąc pod uwagę, że:
    Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT,
        opisane w stanie faktycznym / zdarzeniu przyszłym usługi świadczone przez
        Nabywcę na rzecz Spółki są bezpośrednio związane z prowadzoną przez Spółkę
        działalnością gospodarczą podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT (w
        szczególności mają one bowiem na celu poprawę płynności finansowej Spółki),
        Spółka wykazuje sprzedaż podlegającą opodatkowaniu VAT w Polsce;
        nie ulega wątpliwości, że Spółce przysługuje pełne prawo do odliczenia podatku
        VAT naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących wynagrodzenie
        Nabywcy.
    Powyższe wnioski zostały potwierdzone m.in. w:
        Interpretacja indywidualna wydana 14 kwietnia 2023 r. przez Dyrektora Krajowej
        Informacji Skarbowej [sygn. 0114-KDIP4-3.4012.19.2023.1.IG], w której organ
        stwierdził, że:
    „Tym samym stwierdzić należy, że czynności wykonywane w ramach opisanej we wniosku
    umowy, stanowią odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i

    podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1
    pkt 1 ustawy”.
    „[...] Ustawa nie uzależnia opodatkowania usług faktoringu od rodzaju umowy zawartej
    pomiędzy stronami, co oznacza, że każdy typ faktoringu podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług. W każdym przypadku, gdy celem działania jest przejęcie
    wierzytelności (długu) innego podmiotu w celu wyegzekwowania (ściągnięcia długu) -
    usługę tę należy opodatkować. W przedmiotowej sprawie usługę faktoringu uznać należy
    za usługę wyłączoną ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43
    ust. 15 ustawy. Zatem usługa ta będzie opodatkowana wg właściwej stawki podatku”.
    „W omawianej sprawie warunki uprawniające do odliczenia są spełnione, gdyż są Państwo
    zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku VAT, a nabyta usługa faktoringu jest
    wykorzystywana do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i
    usług. W konsekwencji przysługuje/będzie przysługiwało Państwu prawo do odliczenia
    podatku VAT naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących wynagrodzenie Faktora.
    Państwa stanowisko jest prawidłowe”.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Zakres tych czynności sformułowany został odpowiednio w art. 7 i w art. 8 ustawy.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi należy zatem rozumieć każde zachowanie, na które składać się może
    zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie
    (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy
    mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest
    dostawą towarów w myśl art. 7 ustawy. Każde świadczenie niebędące dostawą towarów

    polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem
    co do zasady usługę w rozumieniu ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione
    następujące warunki:
    - w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, nabywca
      jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
    - świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
      (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy. Przy czym z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1
    ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady
    podlegają opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem
    przypadków ściśle określonych w art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 ustawy).
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci
    wynagrodzenia.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8
    marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko
    Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy,
    gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a
    otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w
    pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie
    przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota
    uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt
    wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk
    sprzedającego.
    Powyższe stanowisko potwierdza także wyrok C-16/93 z 3 marca 1994 r. pomiędzy R. J.
    Tolsma v. Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden, w którym Trybunał zauważył, że
    czynność „podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny między
    usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne, przy
    czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie
    przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy”.
    Natomiast w wyroku C-90/20 ws. Apcoa Parking Danmark, TSUE wskazał, że aby
    świadczenie usług można było uznać za odpłatne, i wobec tego opodatkowane podatkiem
    VAT, to pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą musi istnieć stosunek prawny, w ramach
    którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych - usługi i wynagrodzenia, między
    którymi istnieje bezpośredni związek.
    W konsekwencji powyższych regulacji należy stwierdzić, że opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług podlega tylko to świadczenie (dostawa lub usługa), w przypadku którego
    istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną
    korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne
    korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, dopóty
    świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów
    i usług.
    Jednocześnie, skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę należy
    uznać, że zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej
    sumy pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z
    danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana
    czynność (świadczenie) podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT musi istnieć
    bezpośredni związek o charakterze przyczynowym, pomiędzy świadczoną usługą a

    świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia.
    W tym miejscu należy wskazać, że co do zasady, każde świadczenie dla celów
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i
    niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedno świadczenie obejmuje z ekonomicznego punktu
    widzenia kilka czynności, świadczenie to nie powinno być sztucznie dzielone dla celów
    podatkowych.
    Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części
    składowych uznaje się za czynność zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy
    traktuje się jako czynności pomocnicze, do których stosuje się te same zasady
    opodatkowania, co do czynności zasadniczej.
    Aby móc wskazać, że dane świadczenie jest świadczeniem złożonym (kompleksowym),
    powinno składać się ono z różnych czynności, których realizacja prowadzi jednak do
    jednego celu. Na świadczenie kompleksowe składa się więc kombinacja różnych
    czynności, prowadzących do realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia
    głównego, na które składają się różne czynności pomocnicze. Natomiast czynność należy
    uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do
    pełnego zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego. Pojedyncza czynność
    traktowana jest zatem jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel
    świadczenia czynności pomocniczej jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie
    można wykonać lub wykorzystać czynności głównej bez czynności pomocniczej.
    Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia, świadczenie nie powinno być dzielone dla
    celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będzie jedno świadczenie kompleksowe,
    obejmujące kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład wykonywanego
    świadczenia wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności
    głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma
    podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia kompleksowego.
    W orzeczeniu wydanym w sprawie C-349/96 (Card Protection Plan Ltd) TSUE, odnosząc się
    do art. 2(1) VI Dyrektywy, uznał, że z przepisu tego wynika, po pierwsze, że każde
    świadczenie usług powinno być, co do zasady, traktowane jako świadczenie odrębne i
    niezależne, po drugie zaś, że świadczenie składające się z jednolitej usługi (z
    ekonomicznego punktu widzenia) nie powinno być w sztuczny sposób dzielone, gdyż to
    mogłoby spowodować naruszenie całego systemu opodatkowania. Ponadto, Trybunał
    podkreślił, że:
      „świadczenie jednolitej usługi ma miejsce w szczególności w przypadkach, gdy jeden
      lub więcej elementów może być uznany za tworzący świadczenie (usługę) główne
      podczas, gdy jeden lub więcej elementów mogą być uznane za świadczenia (usługi)
      dodatkowe, do których stosuje się te same konsekwencje podatkowe, jak w
      przypadku świadczenia (usługi) głównego. Usługa musi być uznana za dodatkową w
      stosunku do usługi głównej, jeżeli nie stanowi dla nabywcy celu samego w sobie, ale
      środek lepszego wykorzystania dostarczonej usługi głównej”.
    Natomiast w wyroku z 27 października 2005 r. C-41/04 (Levob Verzekeringen) TSUE zawarł
    kilka cennych uwag pozwalających na zidentyfikowanie usług złożonych. By określić, czy
    mamy do czynienia z tzw. usługą kompleksową należy – wg TSUE – w pierwszej kolejności
    poszukiwać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem
    określenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi, rozumianemu jako przeciętny
    konsument, kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie (por. przez
    analogię ww. wyrok w sprawie CPP, pkt 29) (pkt 20 orzeczenia Levob).
    W konsekwencji, w świetle omawianego wyroku TSUE należy przyjąć, że nie ma charakteru
    kompleksowego taki zestaw świadczeń, których połączenie miałoby charakter działania
    sztucznego. W tym kontekście, za świadczenia odrębne należy więc uznać świadczenia
    wykonywane przez jednego świadczącego na rzecz jednego nabywcy, które nawet jeżeli są

    w pewien sposób powiązane, mogą być traktowane rozłącznie, a traktowanie to nie
    wpłynie na charakter żadnego z nich ani też nie sprawi, że wartość świadczeń z punktu
    widzenia nabywcy będzie inna, niż gdyby świadczenia te były uznane za świadczenie
    złożone.
    W wyroku z 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11, Field Fisher Waterhouse LLP
    przeciwko Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs, ECLI:EU:C:2012:597,
    TSUE wskazał, że aby móc uznać, że ogół świadczeń zapewnianych przez wynajmującego
    najemcy stanowi jedno świadczenie, należy zbadać czy wykonywane świadczenia stanowią
    jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter
    sztuczny, czy też obejmują one świadczenie główne, względem którego pozostałe
    świadczenia mają charakter dodatkowy (pkt 22 wyroku).
    Charakter danego świadczenia należy oceniać biorąc pod uwagę punkt widzenia nabywcy
    oraz cechy charakterystyczne tego świadczenia (wyrok TSUE z 21 lutego 2008 r. w sprawie
    C-425/06 Part Service srl, z 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer Property
    sro, pkt 17-19 oraz z 19 listopada 2009 r. w sprawie C-461/08 Don Bosco Onroerend Goed
    BV).
    W tym miejscu warto zwrócić uwagę na opinię rzecznik generalnej Juliane Kokott z 22
    października 2020 r. do sprawy C-581/19 Frenetikexito-Unipessoal Lda przeciwko
    Autoridade Tributária e Aduaneira, ECLI:EU:C:2020:855, gdzie wskazano, że
      „W przypadku jednego świadczenia złożonego kilka elementów świadczenia tworzy
      świadczenie sui generis. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału takie świadczenie
      występuje w sytuacji, w której dwa lub więcej elementów albo dwie lub więcej
      czynności dokonane przez podatnika są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą
      obiektywnie tylko jedno, niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego
      rozdzielenie miałoby charakter sztuczny. Trybunał ustala, czy ma to miejsce,
      określając elementy charakterystyczne, a tym samym istotę danej transakcji, z
      punktu widzenia przeciętnego konsumenta (22)”.
    Świadczenie kompleksowe ma zatem miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych
    czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy, dzieli je na świadczenie
    podstawowe i świadczenia pomocnicze – tzn. takie, które umożliwiają skorzystanie ze
    świadczenia podstawowego (lub są niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia
    podstawowego). Jeżeli jednak świadczenia te można rozdzielić tak, że nie zmieni to ich
    charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy – wówczas świadczenia takie powinny
    być traktowane jako dwa (lub więcej) niezależnie opodatkowane świadczenia.
    W konsekwencji powyższego, w przypadku świadczeń o charakterze złożonym o sposobie
    opodatkowania, decyduje to, czy w danych okolicznościach mamy do czynienia z jednym
    świadczeniem kompleksowym, czy też z szeregiem jednostkowych świadczeń. Świadczenie
    o charakterze złożonym podlega opodatkowaniu według jednolitych zasad właściwych dla
    świadczenia głównego.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od
    towarów i usług. Zamierzają Państwo zawrzeć (i) Ramową Umowę o Dyskontowaniu
    Wierzytelności oraz (ii) Umowę Adopcyjną (Umowa) z B. z siedzibą we Francji (Nabywca
    /Dostawca Finansowania/B.). Państwo i B. dalej razem określani jako: Strony. Nabywca jest
    zarejestrowany dla celów VAT posiadając stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej (FE) na terytorium Polski.
    Umowa, którą zamierzają zawrzeć Strony ma charakter umowy faktoringowej, która ma
    na celu poprawę Państwa płynności finansowej i ułatwienie zarządzania ryzykiem
    związanym z długimi terminami płatności od kontrahentów. Objęte wnioskiem usługi
    faktoringowe realizowane przez Nabywcę na Państwa rzecz będą udokumentowane
    fakturą VAT. Zgodnie z przyjętymi wewnętrznie u Nabywcy zasadami obowiązującymi w
    ramach grupy, zapłata za usługę będzie dokonywana przez Państwa na rachunek
    bankowy oddziału Nabywcy w Polsce.

    Zgodnie z umową, Państwo będą działać jako Sprzedający, sprzedając wierzytelności
    powstałe w ramach bieżącej działalności handlowej w wyniku umów zawartych z
    kontrahentami (klientami), natomiast Nabywca będzie działać jako Dostawca
    Finansowania nabywający te wierzytelności od Państwa.
    Przedmiotem Umowy mogą być wyłącznie wierzytelności, które nie odnoszą się w całości
    lub w części do odsetek za zwłokę lub roszczeń odszkodowawczych przysługujących
    Państwu, chyba że B. wyrazi na to zgodę.
    Zgodnie z postanowieniami Umowy, Dostawca Finansowania nabywa od Państwa
    wierzytelności wobec Dłużników za Cenę Nabycia skalkulowaną jako iloczyn wartości netto
    wierzytelności oraz stawki procentowej ustalanej indywidualnie dla każdego Kontrahenta.
    Procent Płatności ma na celu odzwierciedlenie ryzyka ekonomicznego niewypłacalności
    Kontrahenta. W przypadku braku istotnego ryzyka, Procent Płatności może zostać
    ustalony na poziomie 100%, co oznacza, że cena nabycia wierzytelności będzie
    odpowiadała jej wartości nominalnej. W sytuacjach, w których występują przesłanki
    wskazujące na podwyższone ryzyko niewypłacalności lub pogorszenie sytuacji
    płynnościowej Kontrahenta, możliwe jest zastosowanie niższego Procentu Płatności, co
    skutkuje obniżeniem ceny nabycia wierzytelności względem jej wartości nominalnej.
    Dodatkowo, zakup od Państwa wierzytelności podlega opłacie, którą Państwo są
    zobowiązani uiścić w dniu sprzedaży wierzytelności. Wysokość tej opłaty ustalana jest na
    podstawie wartości nabywanej wierzytelności oraz stosownego wyliczenia określonego w
    umowie. Opłata ta stanowi świadczenie należne Dostawcy Finansowania z tytułu nabycia
    wierzytelności. Rozliczenie Opłaty za Nabycie oraz Ceny Nabycia może następować w
    formie wzajemnego potrącenia należności pomiędzy stronami.
    Maksymalna kwota, jaką Nabywca może zapłacić na Państwa rzecz z tytułu nabycia
    wierzytelności wobec Kontrahentów - jako cena nabycia przed dokonaniem przez
    Kontrahentów płatności z tytułu nabytych wierzytelności, nie może przekroczyć limitu
    określonego w Umowie. Limit Kredytu został określony jako limit odnawialny na kwotę
    1.000.000 EUR (lub równowartość tej kwoty w PLN).
    Jednocześnie przyjęta konstrukcja prawna wskazuje, że umowa ma ograniczony charakter
    regresu, co oznacza, że Nabywcy co do zasady nie przysługuje regres wobec Państwa w
    przypadku braku zapłaty przez Kontrahenta wierzytelności uprzednio od Państwa nabytej,
    chyba że wystąpiło zdarzenie określone w Umowie powodujące aktualizację prawa
    regresu.
    Umowa przewiduje w tym zakresie ograniczenie Państwa odpowiedzialności w zakresie
    obowiązku uregulowania niezapłaconych przez Kontrahentów wierzytelności na rzecz
    Nabywcy. Co do zasady, w przypadku, gdy suma płatności dokonanych przez Państwa na
    rzecz Nabywcy w danym roku z tytułu uregulowania wierzytelności niezapłaconych
    Kontrahentów przekroczy 10% rocznego Limitu Kredytu (tj. 1.000.000 EUR na nabycie
    wierzytelności), są Państwo zwolnieni z dalszego obowiązku uregulowania należności
    wynikających z nieuregulowanych należności kontrahentów. Jeżeli jednak próg ten nie
    zostanie osiągnięty, będą Państwo zobowiązani do uregulowania należności wynikających
    z braku zapłaty przez Kontrahenta wierzytelności uprzednio nabytej przez Nabywcę od
    Państwa. W takim przypadku, jeżeli brak płatności przez Kontrahenta będzie trwał przez
    okres 45 dni od daty wymagalności, są Państwo zobowiązani, na żądanie Nabywcy, do
    zapłaty zaległej kwoty w terminie 7 dni kalendarzowych, chyba że Dostawca Finansowania
    postanowi inaczej. Po uregulowaniu zaległej kwoty, wierzytelność wobec Kontrahenta
    zostaje powrotnie przeniesiona na Państwa rzecz.
    Jeśli po spłacie przez Państwa zobowiązania, Kontrahent dokona zapłaty zaległej kwoty na
    rzecz Nabywcy, Nabywca zobowiązany jest do przekazania Państwu uzyskanych środków
    bez zbędnej zwłoki.
    Ponadto, zgodnie z postanowieniami umowy, w stosunku do wszystkich wierzytelności
    wobec Kontrahentów sprzedanych na rzecz Nabywcy zobowiązani są Państwo do

    działania w charakterze agenta windykacyjnego Nabywcy oraz do podjęcia działań
    windykacyjnych na własny koszt.
    Państwa działalność gospodarcza podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    a usługi świadczone przez Nabywcę na Państwa rzecz pozostają w bezpośrednim związku
    z działalnością opodatkowaną VAT. Czynności pozostające poza zakresem opodatkowania
    lub zwolnione z opodatkowania mają charakter marginalny i dotyczą głównie refaktur
    usług medycznych.
    Państwa wątpliwości dotyczą tego, czy wypłacane przez Państwa wynagrodzenie
    (Purchase Fee) na rzecz Nabywcy z tytułu nabycia wierzytelności nie będzie korzystało ze
    zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 40 w zw. z ust. 15 ustawy o VAT, a tym
    samym będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według stawki
    podstawowej, w związku z czym Spółce będzie przysługiwało prawo do odliczenia kwoty
    podatku VAT z faktury wystawionej przez Nabywcę, dokumentującej to wynagrodzenie.
    Należy zwrócić uwagę, że wierzytelność jest prawem majątkowym, które może być
    przedmiotem obrotu gospodarczego. Instytucja przelewu wierzytelności została
    uregulowana w przepisach art. 509-518 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny
    (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.) – zwanej dalej Kodeksem cywilnym.
    Zgodnie z art. 509 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią
      (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo
      właściwości zobowiązania.
    W myśl art. 509 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w
      szczególności roszczenie o zaległe odsetki.
    Jak stanowi art. 510 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do
      przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis
      szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
    Istotą przelewu wierzytelności jest zatem umowa zawierana przez wierzyciela z osobą
    trzecią, na podstawie której osoba ta nabywa od wierzyciela przysługującą mu
    wierzytelność. W wyniku przelewu wierzytelności prawa przysługujące dotychczasowemu
    wierzycielowi przechodzą na nabywcę wierzytelności, przy czym sam stosunek
    zobowiązaniowy nie ulega zmianie. Na podstawie umowy przelewu wierzytelności
    cesjonariusz może dochodzić spełnienia określonego świadczenia od dłużnika, przysługuje
    mu również uprawnienie do rozporządzania wierzytelnością poprzez jej dalszą
    odsprzedaż, zamianę, darowiznę, zapis w testamencie lub zastaw. W zamian za nabywaną
    wierzytelność cesjonariusz (nabywca) zobowiązuje się do spełnienia określonego
    świadczenia na rzecz cedenta. Spełnienie świadczenia, wynikającego z umowy przelewu
    nastąpi, gdy cedent przeniesie wierzytelność na cesjonariusza, a on zapłaci mu cenę za
    cedowaną wierzytelność (w sytuacji, kiedy cesja miała charakter odpłatny).
    Wskazać należy, że nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub
    świadczenie usługi w rozumieniu art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Analiza przedstawionego zdarzenia przyszłego, treści cytowanych przepisów prawa
    podatkowego oraz orzecznictwa TSUE prowadzi do stwierdzenia, że w tej sprawie mamy
    do czynienia z wykonaniem przez Nabywcę wierzytelności skonkretyzowanych zadań
    określonych w Umowie Ramowej i umowie Adopcyjnej, za które otrzyma on określone
    wynagrodzenie. W zaistniałych okolicznościach dojdzie do zawiązania stosunku
    zobowiązaniowego pomiędzy Państwem a Nabywcą. W ramach zawartej umowy Nabywca
    wierzytelności będzie udzielał Państwu finansowania poprzez nabywanie od Państwa
    Wierzytelności powstałych w ramach prowadzonej przez Państwa działalności. Pomiędzy
    stronami będzie istnieć stosunek prawny – Umowa, a ponadto Nabywca otrzyma
    wynagrodzenie z tytułu wykonywanych czynności.
    Czynności wykonywane przez Nabywcę na Państwa rzecz w ramach zawartych umów,
    będą zatem stanowiły odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy,
    podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1
    ustawy.
    Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonawczych do tej
    ustawy przewidują dla niektórych towarów i usług zwolnienie od podatku.
    Zastosowanie zwolnienia od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i
    równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle
    określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej
    upoważnienia.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały
    określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz
      usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek
      pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez
      kredytodawcę lub pożyczkodawcę.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 39 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi w zakresie udzielania poręczeń, gwarancji i wszelkich
      innych zabezpieczeń transakcji finansowych i ubezpieczeniowych oraz usługi
      pośrednictwa w świadczeniu tych usług, a także zarządzanie gwarancjami
      kredytowymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę.
    Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi w zakresie depozytów środków pieniężnych,
      prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych,
      przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usługi
      pośrednictwa w świadczeniu tych usług.
    Powyższe zwolnienia uregulowane zostały w ustawie o podatku od towarów i usług
    wskutek odzwierciedlenia odpowiednich przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L
    z 2006 r. Nr 347 str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady.
    Zgodnie z regulacją zawartą w art. 135 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE,
      Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje:

      b) udzielanie kredytów i pośrednictwo kredytowe, oraz zarządzanie kredytami przez
        kredytodawcę;
      c) pośrednictwo lub wszelkie działania w zakresie gwarancji kredytowych, poręczeń i
        wszelkich innych zabezpieczeń i gwarancji oraz zarządzanie gwarancjami
        kredytowymi przez kredytodawcę;
      d) transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące rachunków depozytowych,
        rachunków bieżących, płatności, przelewów, długów, czeków i innych zbywalnych
        instrumentów finansowych, z wyłączeniem windykacji należności.
    Przytoczone przepisy Dyrektywy 2006/112/WE dotyczą tylko ściśle wymienionych
    rodzajów czynności, których charakter pozwala na zakwalifikowanie ich do kategorii usług
    związanych z obrotem bankowym i finansami. W związku z tym, należy uznać, że wszelkie
    inne czynności niewymienione w tym przepisie, nawet jeśli mają charakter czynności
    bankowych, bądź finansowych lub zakres ich jest zbliżony do tego typu usług, nie mogą
    korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie tego przepisu. Powyższe zwolnienia
    obejmują w praktyce większość typowych transakcji dokonywanych na rynkach
    finansowych, a w szczególności usługi świadczone przez banki, biura maklerskie, fundusze
    inwestycyjne i powiernicze itp.
    Z kolei w myśl art. 43 ust. 15 ustawy:
      Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41, nie mają zastosowania do:
      1) czynności ściągania długów, w tym factoringu;
      2) usług doradztwa;
      3) usług w zakresie leasingu.
    Sprecyzowanie przepisów regulujących zwolnienie od podatku od towarów i usług dla
    usług finansowych ma na celu zapewnienie jednolitego stosowania tego zwolnienia w
    odniesieniu do rynku wspólnotowego, jak również zapewnienie spójności przepisów
    dotyczących podatku od towarów i usług z przepisami krajowymi regulującymi
    funkcjonowanie rynku finansowego.
    Należy podkreślić, że pojęcia używane do oznaczenia zwolnień, o których mowa w art. 43
    ustawy, winny być interpretowane w sposób ścisły, gdyż zwolnienia te stanowią
    odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatek od towarów i usług pobierany jest
    od każdej usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika. Zwolnienia stanowią pojęcia
    autonomiczne prawa wspólnotowego, które mają na celu uniknięcie rozbieżności
    pomiędzy państwami członkowskimi w stosowaniu systemu VAT i które należy sytuować w
    ogólnym kontekście wspólnego systemu VAT.
    Z uwagi na powyższe dla ustalenia opodatkowania, bądź też zastosowania zwolnienia od
    podatku w przedmiotowej sprawie, niezbędnym jest dokonanie analizy czynności
    wykonywanych przez Kontrahenta na Państwa rzecz jako usług ściągania długów
    /faktoringu.
    Usługi faktoringu nie zostały zdefiniowane w polskich przepisach prawa i należą do tzw.
    umów nienazwanych. Co do zasady, przez faktoring rozumie się nabywanie przez faktora
    określonych wierzytelności, przysługujących przedsiębiorcy z tytułu dokonania sprzedaży
    lub wykonania usług w zamian za określoną kwotę, odpowiadającą wartości nominalnej
    wierzytelności, pomniejszonej o dyskonto uwzględniające wynagrodzenie faktora.
    Ponadto, dokonując nabycia wierzytelności faktor zobowiązuje się dodatkowo do
    świadczenia na rzecz faktoranta (przedsiębiorcy) różnorodnych czynności, które
    przykładowo mogą obejmować: przejmowanie ryzyka wypłacalności dłużników (przy
    faktoringu właściwym), inkasowanie wierzytelności, finansowanie przez dyskonto,
    udzielanie pożyczek, księgowanie wierzytelności itp. Usługa tego typu polega więc na
    „wyręczeniu” klienta z czynności zmierzających do odzyskania długu.

    Zatem faktoring polega na tym, że faktorant przenosi na faktora wierzytelność, a faktor
    zobowiązuje się zapłacić faktorantowi jej wartość nominalną pomniejszoną o dyskonto
    uwzględniające wynagrodzenie faktora oraz świadczyć na jego rzecz dodatkowe usługi.
    Podkreślenia wymaga fakt, że skutkiem jaki wywołuje umowa faktoringu jest zmiana
    osoby wierzyciela. Zmiana ta dokonywana jest w oparciu o przepisy zawarte w ustawie
    Kodeks cywilny, w Księdze trzeciej, Tytule IX, Dziale 1 Zmiana wierzyciela.
    Umowa faktoringu niezależnie od wyżej wskazanego skutku jaki wywołuje, tj. zmiany
    osoby wierzyciela, może powodować powstanie po stronie świadczącego ją podmiotu
    także inne skutki, np. zobowiązanie do zapewnienia drugiej stronie umowy finansowania,
    prowadzenia jej rozliczeń itp. Umowa ta może zawierać zatem także elementy
    charakterystyczne dla innych stosunków prawnych np. umowy pożyczki, kredytu.
    Faktoring nie jest tożsamy wyłącznie ze zmianą wierzyciela, obejmuje bowiem różne
    dodatkowe czynności – usługi. Dwie podstawowe cechy faktoringu to: cesja wierzytelności
    i umowa o świadczenie usług.
    Faktoring może występować w różnych formach:
        faktoringu właściwego (bez prawa regresu faktora wobec faktoranta),
        faktoringu niewłaściwego (z prawem regresu faktora wobec faktoranta),
        faktoringu mieszanego (z podziałem ryzyka niewypłacalności dłużnika pomiędzy
        faktorem i faktorantem).
    Faktoring właściwy polega na przekazaniu ryzyka wraz ze sprzedażą należności.
    Przedsiębiorstwo, po odsprzedaniu posiadanej wierzytelności, nie ma obowiązku
    monitoringu danej należności. Ten obowiązek spoczywa teraz na firmie faktoringowej,
    która w przypadku nieterminowego regulowania zobowiązania, musi ponieść koszty
    związane ze ściągnięciem należności. Faktoring właściwy polega więc na definitywnym
    przeniesieniu wierzytelności z faktoranta na faktora.
    Natomiast faktoring niewłaściwy polega na przejęciu przez faktora wierzytelności od
    przedsiębiorcy jedynie do momentu jej zapadalności. Istota faktoringu niewłaściwego - co
    do zasady - sprowadza się zatem do przeniesienia wierzytelności na faktora, ale bez
    równoczesnego przejęcia przez niego ryzyka niewypłacalności dłużnika. Przy faktoringu
    niewłaściwym, w razie niewypłacalności dłużnika, wierzytelność wraca do przedsiębiorcy.
    Następuje to wskutek zastrzeżenia w umowie faktoringowej warunku rozwiązującego. W
    takiej sytuacji dochodzi do ustania skutków dokonanego przelewu wierzytelności i
    dotychczasowy wierzyciel będzie zobowiązany zwrócić uzyskane pieniądze, otrzymując z
    powrotem swoją wierzytelność.
    Najbardziej istotną cechą faktoringu niewłaściwego, odróżniającą go od faktoringu
    właściwego, jest obciążenie ryzykiem niewypłacalności dłużnika wyłącznie przedsiębiorcy
    (faktoranta). Ryzyko to nie przechodzi zatem na faktora. Inne są również skutki obu
    rodzajów faktoringu w zakresie nabycia wierzytelności. Przy faktoringu niewłaściwym,
    objęta nim wierzytelność nie przechodzi z przedsiębiorcy na faktora w sposób ostateczny.
    W razie wystąpienia niewypłacalności dłużnika lub innych trudności ze ściągnięciem
    należności, wierzytelność powraca do przedsiębiorcy, a faktor otrzymuje zwrot kwoty,
    którą wypłacił wcześniej.
    Z kolei faktoring mieszany polega m.in. na tym, że faktor przejmuje na siebie ryzyko do
    określonej kwoty. Ryzyko związane z niewypłacalnością powyżej wyznaczonego limitu
    nadal pozostaje u faktoranta. Tak więc do pewnej kwoty faktoring ma charakter pełny
    (przeniesienie ryzyka), a powyżej niej możemy mówić o faktoringu niepełnym.
    Podkreślenia wymaga również, że usługa faktoringowa ma charakter złożony i obok
    podstawowej czynności, jaką jest przelew wierzytelności, przedmiotem faktoringu czynią
    strony często szereg usług, jakie podmiot faktoringowy ma wykonać na rzecz

    przedsiębiorcy. Nazywane są one czynnościami dodatkowymi. Te dodatkowe czynności o
    charakterze usługowym obejmują m.in.:
        przyjmowanie ryzyka wypłacalności dłużników,
        windykację należności,
        finansowanie przez dyskonto, udzielanie pożyczek,
        monitorowanie dłużników,
        wypłacanie zaliczek na poczet przyszłych należności,
        sporządzanie i wysyłanie monitów w przypadku nieterminowej zapłaty ze strony
        dłużników,
        okresowe sprawdzanie stanu wypłacalności dłużników,
        kierowanie upomnień do dłużników opieszałych.
    Konwencja Ottawska uchwalona w roku 1988 dotycząca faktoringu międzynarodowego
    mówi o tym, że faktor powinien zobowiązać się do wykonania co najmniej dwóch
    wymienionych czynności. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że usługa faktoringu
    nie jest usługą jednorodną.
    W tym miejscu należy wskazać, że ustawa o podatku od towarów i usług nie uzależnia
    opodatkowania usług faktoringu od rodzaju umowy zawartej pomiędzy stronami, co
    oznacza, że każdy typ faktoringu podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    jako odpłatne świadczenie usług, w myśl art. 8 ust. 1 ustawy, i nie korzysta ze zwolnienia
    od podatku – ze względu na wyłączenie określone w art. 43 ust. 15 ustawy.
    Biorąc pod uwagę wskazane okoliczności sprawy, czynności wykonywane przez B. w
    ramach Umowy Ramowej i Umowy Adopcyjnej, będą stanowiły kompleksową usługę
    faktoringu, do której mają zastosowanie przepisy ograniczające prawo do skorzystania ze
    zwolnienia od podatku, tj. art. 43 ust. 15 ustawy o VAT. Jak wynika z opisu sprawy,
    Dostawca Finansowania przyjmuje na siebie ryzyko niewypłacalności dłużników (chyba że
    wystąpi zdarzenie określone w Umowie powodujące aktualizację prawa regresu). Ponadto,
    B. będzie dokonywał monitoringu dłużników i płatności – świadczy o tym określona w
    Umowie sytuacja, w której w przypadku braku zapłaty przez Kontrahenta wierzytelności
    uprzednio nabytej przez B. od Państwa, to Państwo będą zobowiązani do uregulowania tej
    należności. Umowa reguluje przy tym określony czas, po upływie którego, w przypadku
    braku płatności przez Kontrahenta, Państwo będą zobowiązani do uregulowania zaległej
    kwoty w danym terminie. Nabywanie od Państwa wierzytelności przez faktora – B., będzie
    stanowiło zatem złożoną usługę, która nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku i
    będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług z zastosowaniem
    właściwej dla tej usługi stawki podatku VAT.
    Nabycie wierzytelności następuje za cenę obliczaną w oparciu o wartość netto
    wierzytelności oraz ustalony w umowie Procent Płatności. Dodatkowo zakup przez B.
    wierzytelności od Państwa podlega opłacie (Purchase Fee), stanowiącej wynagrodzenie
    Dostawcy Finansowania za świadczone na rzecz Państwa usługi. Wynagrodzenie to
    stanowi w istocie wynagrodzenie za świadczone na Państwa rzecz usługi faktoringu
    podlegające opodatkowaniu VAT według właściwej stawki podatku VAT.
    Na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o Kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy,

      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
    Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.
    odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług
    oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane
    do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi
    skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z
    wykonanymi czynnościami opodatkowanymi, tzn. których następstwem jest określenie
    podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Powyższa zasada wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego przez
    podmiot niebędący czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT oraz podatku
    naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności
    opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od
    podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.
    Ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego pod
    warunkiem spełnienia przez niego zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, to jest m.in.
    tego, że zakupy są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych oraz
    niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.
    Zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Zgodnie z powołanymi powyżej przepisami prawa, odliczenie podatku VAT naliczonego na
    zasadach określonych w art. 86 ust. 1 ustawy uwarunkowane jest tym, aby nabywane
    towary i usługi były wykorzystywane przez zarejestrowanego, czynnego podatnika
    podatku VAT, w ramach działalności gospodarczej, do wykonywania czynności
    opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.
    W analizowanej sprawie warunki uprawniające do odliczenia podatku naliczonego będą
    spełnione, ponieważ jak wynika z przedstawionych informacji, są Państwo
    zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, a działalność
    gospodarcza prowadzona przez Państwa podlega opodatkowaniu VAT. Co więcej, usługi
    nabywane od Dostawcy Finansowania w ramach Umowy będą opodatkowane podatkiem
    od towarów i usług i nie będą korzystały ze zwolnienia od podatku lecz będą podlegały
    opodatkowaniu według właściwej stawki - tym samym, w niniejszej sprawie nie zaistnieje
    negatywna przesłanka określona w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy. Wskazali też Państwo, że
    usługi te pozostają w bezpośrednim związku z działalnością opodatkowaną VAT.
    Podsumowując, w przedstawionych okolicznościach sprawy, będzie Państwu
    przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawianych przez
    HSBC, dokumentujących wynagrodzenie (Purchase Fee) za wykonane przez niego na
    Państwa rzecz usługi faktoringu.
    Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponoszą
    Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem
    we wniosku opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny/zdarzenie
    przyszłe będące przedmiotem interpretacji pokrywa/będzie się pokrywało z opisem stanu
    faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Ponadto należy zauważyć, że stosownie do art. 14b § 1a Ordynacji podatkowej:
      W zakresie objętym wiążącymi informacjami stawkowymi, o których mowa w
      przepisach ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, oraz
      wiążącymi informacjami akcyzowymi, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 6
      grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, nie wydaje się interpretacji indywidualnych.
    Tym samym, kwestia ustalenia wysokości stawki podatku VAT dla dostawy towarów lub
    świadczenia usług od 1 lipca 2020 r. może być rozstrzygnięta tylko w ramach wydania
    wiążącej informacji stawkowej określonej w art. 42a ustawy o VAT.
    W zakresie podatku dochodowego od osób prawnych sprawa została rozstrzygnięta
    odrębnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.