Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.113.2025.2.NM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-17
Teza: Obowiązki płatnika w związku ze świadczeniem pracy przez
pracownika z terytorium Austrii w trybie pracy zdalnej .
Słowa kluczowe: Austria
obowiązek-obowiązek płatnika
praca-miejsce pracy
pracownik
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.-
Oświadczenia i wnioski mające wpływ na obliczenie
zaliczki
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.-
Zakłady pracy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Umowy w sprawie unikania podwójnego
opodatkowania
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32-ust. 9

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem, które wpłynęło 3 kwietnia
    2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Pracodawca, ... (dalej: „Spółka”, „Wnioskodawca”), mający siedzibę w ... zatrudnia osobę
    fizyczną na podstawie umowy o pracę na stanowisku ... (dalej: „Pracownik”).
    Pracownik ten zwrócił się do Spółki z wnioskiem o umożliwienie wykonywania pracy z
    Austrii przez okres 24 miesięcy, na co Spółka wyraziła zgodę. W tym celu Spółka zamierza
    zmodyfikować warunki umowy o pracę z Pracownikiem, aby umożliwić mu świadczenie
    dotychczasowych obowiązków w trybie zdalnym oraz zawrzeć umowę z podmiotem
    trzecim w Austrii w celu zapewnienia Pracownikowi przestrzeni biurowej.
    Pomimo zdalnego trybu pracy, zakres i charakter obowiązków Pracownika pozostaną
    niezmienione. Pracownik nadal będzie więc świadczył usługi ... na rzecz polskich klientów
    zlecane wyłącznie przez Spółkę. Wszelkie koszty związane z wykonywaniem pracy - w tym
    wynagrodzenie, składki na ubezpieczenie społeczne oraz koszty zapewnienia przestrzeni
    biurowej - nadal ponosić będzie Spółka.
    Pracownik nie podejmie żadnego dodatkowego zatrudnienia w Austrii na rzecz innego
    pracodawcy, ani nie osiągnie dochodów z innych źródeł w tym kraju.
    Mimo wykonywania pracy zdalnej z terenu Austrii, Pracownik kontynuować będzie studia
    podyplomowe w Polsce, posiada tu również nieruchomość. Ze względu na więzi rodzinne,
    regularnie wracać będzie do kraju w celach prywatnych.
    Uzupełnienie wniosku
    Zdarzenie przyszłe opisane we wniosku dotyczy okresu podatkowego 24 miesięcy,
    począwszy od maja 2025 r. do końca maja 2027 r., a więc lat podatkowych podatnika:
    2025, 2026 i 2027.
    Mimo przebywania Pracownika w Austrii przez 24 miesiące, a więc przez okres
    przekraczający 183 dni w roku, jego stałym miejscem zamieszkania pozostanie Polska,
    ponieważ to tam będzie posiadał stałe ognisko domowe.
    Tak jak zostało bowiem wskazane we wniosku, zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26
    lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze
    zm.; dalej: „Ustawa o PIT”), za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:
    1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
      gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
    2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
      podatkowym.
    Przywołana we wniosku ugruntowana linia orzecznicza sądów administracyjnych oraz
    utrwalone stanowisko Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej prowadzą do
    jednoznacznego wniosku, że spełnienie którejkolwiek z ww. przesłanek skutkuje uznaniem
    osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a Ustawy o PIT i tym samym posiadającą w Polsce
    nieograniczony obowiązek podatkowy (od całości swoich dochodów).

    W odniesieniu do przywołanej powyżej podstawy prawnej Wnioskodawca ponownie
    zauważa, że ustawodawca nie zdefiniował pojęcia „centrum interesów osobistych” ani
    „centrum interesów gospodarczych”. W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz
    interpretacjach indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej pojęcie
    „centrum interesów osobistych” rozumiane jest natomiast jako związek osoby fizycznej z
    danym krajem poprzez więzi natury osobistej, rodzinnej, społecznej lub towarzyskiej.
    W interpretacji indywidualnej z 28 grudnia 2022 r. nr 0115-KDIT1.4011.686.2022.1.MR
    Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej podkreślił, że: „przez centrum interesów
    osobistych należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn. ognisko domowe,
    aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską, przynależność do organizacji
    /klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei centrum interesów gospodarczych to przede
    wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane
    inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty,
    konta bankowe itd.”.
    Również zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji OECD: „osobę uważa się za
    mającą miejsce zamieszkania w tym państwie, w którym ma ona stałe ognisko domowe;
    jeżeli ma ona stałe ognisko domowe w obu umawiających się państwach, to uważa się ją
    za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym państwie, z którym ma ona ściślejsze
    powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych)”. Dodatkowo, za
    Wezwaniem, „istotnym czynnikiem jest trwałość tego ogniska, co oznacza, że osoba
    fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do
    przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany
    pobyt jest zamierzony na krótki okres”.
    W odniesieniu do centrum interesów osobistych Wnioskodawca kilkukrotnie podkreślił we
    wniosku, że Pracownik posiada w Polsce rodzinę, którą regularnie odwiedza; kontynuuje
    tam również studia podyplomowe oraz posiada nieruchomość. Nie ulega zatem
    najmniejszym wątpliwościom, że to Polska będzie krajem, w którym Pracownik posiadać
    będzie stałe ognisko domowe.
    W odniesieniu zaś do centrum interesów gospodarczych Wnioskodawca wskazał, że
    przebywanie Pracownika w Austrii nie jest związane ze zmianą podmiotu zatrudniającego,
    ani charakteru lub zakresu pracy najemnej wykonywanej przez Pracownika. Pracownik
    pozostanie zatrudniony na stanowisku ... na rzecz Wnioskodawcy oraz mimo że fizycznie
    będzie przebywał w Austrii, będzie wykonywał zadania zlecone przez Wnioskodawcę pod
    nadzorem Wnioskodawcy i niezmiennie na rzecz polskich klientów. Ponadto Pracownik
    będzie podlegał obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu w Polsce. Pracownik nie
    podejmie żadnego dodatkowego zatrudnienia w Austrii na rzecz innego pracodawcy, ani
    nie osiągnie dochodów z innych źródeł w tym kraju.
    Mając na uwadze przywołaną powyżej interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej z 28 grudnia 2022 r. (nr 0115-KDIT1.4011.686.2022.1.MR) w
    szczególności również źródło dochodów, majątek nieruchomy i ruchomy czy polisy
    ubezpieczeniowe Pracownika pozostaną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Ostatecznie - jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego zawartego we wniosku, Pracownik
    zwrócił się do Wnioskodawcy z wnioskiem o umożliwienie tymczasowego wykonywania
    pracy z Austrii przez okres 24 miesięcy. Mając na uwadze w szczególności treść
    przywołanego powyżej Komentarza do Modelowej Konwencji OECD uznać więc należy, że
    planowany przez Pracownika pobyt w Austrii jest zamierzony na krótki okres, co pozostaje
    bez wpływu na centrum interesów osobistych i gospodarczych, które - jak wykazano
    powyżej - pozostaną w Polsce.
    W konsekwencji uznać należy, że mimo przebywania Pracownika w Austrii przez 24
    miesiące, a zatem przez okres przekraczający 183 dni w roku, centrum interesów
    osobistych (w tym w szczególności stałe ognisko domowe) oraz centrum interesów
    gospodarczych pozostaną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a zatem - zgodnie z

    przepisami obowiązującego prawa - stałym miejscem zamieszkania Pracownika
    pozostanie Polska.
    W okresie, którego dotyczy wniosek, Pracownik Wnioskodawcy będzie przebywać w Austrii
    przez okres przekraczający łącznie 183 dni w roku podatkowym.
    Okoliczność ta pozostaje jednak bez wpływu na miejsce zamieszkania pracownika na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, albowiem jak zostało wykazane powyżej, zgodnie z
    art. 3 ust. 1a Ustawy o PIT, pracownik posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
    centrum interesów osobistych i gospodarczych. Spełnienie tej przesłanki skutkuje
    natomiast uznaniem osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej nawet w sytuacji, gdy przebywa na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej krócej niż 183 dni w roku podatkowym.
    Podatnik nie posiada na terenie Austrii zakładu, stałej placówki, filii ani oddziału.
    Wszystkie koszty pracy pracownika ponosi Spółka w Polsce.
    Wnioskodawca nie ma informacji, aby Pracownik złożył lub miał w przyszłości złożyć
    wniosek, o którym mowa w art. 32 ust. 9 Ustawy o PIT.

## Pytanie

Czy w przypadku, gdy Spółka umożliwi Pracownikowi wykonywanie dotychczasowej pracy
    w trybie zdalnym z terytorium Austrii w okresie przekraczającym 183 dni w roku
    podatkowym, Spółka będzie zobowiązana pobierać zaliczki na podatek dochodowy od
    osób fizycznych od wypłacanego wynagrodzenia i wpłacać je na rachunek polskiego
    urzędu skarbowego?
    Państwa stanowisko w sprawie (po uzupełnieniu)
    Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku gdy Spółka umożliwi Pracownikowi, którego stałe
    miejsce zamieszkania znajduje się w Polsce, wykonywanie dotychczasowej pracy w trybie
    zdalnym w czasie jego pobytu w Austrii przez określony okres przekraczający 183 dni w
    roku podatkowym, Spółka będzie zobowiązana do pobierania zaliczek na podatek
    dochodowy od osób fizycznych od wypłacanego wynagrodzenia oraz ich wpłacania na
    rachunek polskiego urzędu skarbowego za cały okres pracy zdalnej Pracownika w czasie
    jego pobytu w Austrii.
    Uzasadnienie
    Zgodnie z ogólną zasadą pobierania zaliczek na podatek dochodowy wyrażoną w art. 32
    ust. 1 Ustawy o PIT, zakłady pracy [...] są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w
    ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów
    przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze
    spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego
    wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w
    spółdzielniach pracy.
    Jednocześnie ust. 9 ww. przepisu wprowadza wyjątek od powyższej zasady, zgodnie z
    którym, płatnik nie pobiera zaliczek na podatek dochodowy od dochodów uzyskanych
    przez podatnika z pracy wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pod
    warunkiem że dochody te podlegają lub będą podlegać opodatkowaniu poza terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej.
    W konsekwencji, dla ustalenia obowiązku pobierania przez Wnioskodawcę od Pracownika
    zaliczek na podatek dochodowy, kluczowe jest ustalenie, czy praca jest wykonywana poza
    terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, a jeśli tak - czy dochody z niej uzyskiwane są
    opodatkowane poza granicami Rzeczpospolitej Polskiej.
    Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku pracy zdalnej, kluczowe znaczenie dla ustalenia
    miejsca jej wykonywania ma nie tyle faktyczny pobyt Pracownika, ile miejsce, w którym
    dane czynności wywołują skutki. Przenosząc powyższe na grunt opisanego we wniosku

    zdarzenia przyszłego - jeśli Pracownik bierze udział w spotkaniu z Klientem
    przebywającym w swojej siedzibie w Polsce i dołącza do niego zdalnie, to miejscem
    wykonywania pracy na potrzeby tego spotkania jest siedziba Klienta. Analogicznie należy
    oceniać sytuację, w której Pracownik świadczy inne usługi ... rzecz polskich klientów, w tym
    doradza im w sprawach ..., poszukując ... na polskim rynku.
    Dlatego też uznając, że Pracownik - pomimo czasowego pobytu w Austrii - zachowuje
    miejsce zamieszkania w Polsce i wykonuje pracę na jej terytorium (za pomocą środków
    zdalnej komunikacji), Wnioskodawca stoi na stanowisku, że jest zobowiązany do poboru
    zaliczek na podatek dochodowy od wynagrodzenia Pracownika za cały okres jego pracy w
    roku podatkowym.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Przepisy ogólne – obowiązek podatkowy
    Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    W myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
        1. posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych
          lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
        2. przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
          podatkowym.
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest
    równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba
    posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a więc – podlega w kraju nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.
    Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,

      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Obowiązki płatnika z tytułu wypłaty wynagrodzeń ze stosunku
    Zgodnie z treścią art. 32 ust. 1 ww. ustawy:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Jednocześnie na podstawie art. 32 ust. 9 ww. ustawy:
      Płatnik nie pobiera zaliczek na podatek dochodowy od dochodów uzyskanych przez
      podatnika z pracy wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pod
      warunkiem że dochody te podlegają lub będą podlegać opodatkowaniu poza
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na wniosek podatnika płatnik pobiera zaliczki
      na podatek dochodowy zgodnie z ust. 2-8, z uwzględnieniem art. 27 ust. 9 i 9a.
    Z brzmienia przepisu art. 32 ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    wynika, że płatnik nie jest obowiązany do poboru zaliczek, gdy spełnione są oba warunki,
    o których mowa powyżej (o czym świadczy literalne brzmienie przepisu: „płatnik nie
    pobiera”), od którego to obowiązku płatnik może odstąpić wyłącznie na wniosek
    podatnika. To na płatniku ciąży zatem powinność zbadania, czy w danej sytuacji jest on
    obowiązany zastosować przepis art. 32 ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych i zaprzestać poboru zaliczek.
    Okolicznością, o której mowa w tym przepisie nie jest fakt, że pracownik opodatkowuje
    bądź będzie opodatkowywał swoje dochody poza Polską, lecz to, że jego dochody
    podlegają (lub będą podlegać) opodatkowaniu poza Polską. W związku z tym nie jest
    istotne czy i jak pracownik albo pracodawca wywiązują się z obowiązków nałożonych
    przepisami podatkowymi kraju zamieszkania, lecz istotne jest czy zgodnie z odpowiednią
    umową o unikaniu podwójnego opodatkowania dochody te podlegają lub będą podlegać
    opodatkowaniu poza Polską.
    Jeżeli pracodawca wie „z góry”, że zatrudniony pracownik będzie przebywał w drugim
    Państwie przez okres lub okresy przekraczające łącznie 183 dni w okresie dwunastu
    miesięcy rozpoczynającym się lub kończącym w danym roku podatkowym i tym samym
    wie, że dochody pracownika z pracy wykonywanej na terenie drugiego Państwa będą
    podlegały opodatkowaniu w tym drugim Państwie, to na podstawie art. 32 ust. 9 ww.
    ustawy winien odstąpić od poboru zaliczek na podatek dochodowy od pierwszego dnia
    wykonywania przez pracownika pracy na terenie drugiego Państwa. Jedynie na wniosek
    pracownika zakład pracy pobiera zaliczki na podatek dochodowy, stosownie do przepisów
    ust. 2-8, z uwzględnieniem art. 27 ust. 9 i 9a.
    Stosownie do art. 38 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
      płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według
      siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
      Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje
      różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.

    Jak wynika z art. 38 ust. 1a ww. ustawy:
      W terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym płatnicy, o
      których mowa w art. 32-35, są obowiązani przesłać do urzędu skarbowego, przy
      pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca
      zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą
      fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie
      posiada siedziby, roczną deklarację, według ustalonego wzoru.
    W myśl natomiast art. 39 ust. 1 analizowanej ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32, art. 33 i art. 35, są obowiązani przesłać
      podatnikowi i urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje
      zadania, a w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi
      skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w
      sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania, imienne
      informacje sporządzone według ustalonego wzoru. Informację, o której mowa w
      zdaniu pierwszym, sporządza się również w przypadku dokonywania wypłaty
      świadczeń określonych w art. 21 ust. 1 pkt 46, 74, 148 i 152-154. W informacji tej
      wykazuje się również dochody zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu
      podwójnego opodatkowania lub innych umów międzynarodowych.
    Opodatkowanie dochodów z tytułu umowy o pracę w świetle Umowy polsko – austriackiej
    W związku z tym, że Pracownik będzie świadczył pracę zdalnie na Państwa rzecz z
    terytorium Austrii, określając Państwa obowiązki jako płatnika, w pierwszej kolejności
    należy poddać analizie przepisy Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Austrii
    w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od
    majątku, podpisaną w Wiedniu dnia 13 stycznia 2004 r. (t. j. Dz. U. z 2005 r. nr 224 poz.
    1921; Dz. U. z 2008 r. nr 222 poz. 1450).
    Zgodnie z postanowieniami art. 4 ust. 1 ww. Umowy:
      W rozumieniu niniejszej umowy, określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub
      siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która zgodnie z
      prawem tego Państwa podlega tam opodatkowaniu z uwagi na jej miejsce
      zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryterium o
      podobnym charakterze, i obejmuje również to Państwo, jego jednostkę terytorialną
      lub organ lokalny. Określenie to jednak nie obejmuje osób, które podlegają
      opodatkowaniu w tym Państwie w zakresie dochodu osiąganego tylko ze źródeł w
      tym Państwie lub z tytułu majątku położonego w tym Państwie.
    W myśl art. 15 ust. 1 ww. Umowy:
      Z uwzględnieniem postanowień artykułów 16, 18, 19 i 20 pensje, płace i inne
      podobne wynagrodzenia, które osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym
      się Państwie otrzymuje za pracę najemną, podlegają opodatkowaniu tylko w tym
      Państwie, chyba że praca wykonywana jest w drugim Umawiającym się Państwie.
      Jeżeli praca jest tam wykonywana, to otrzymywane za nią wynagrodzenie może być
      opodatkowane w tym drugim Państwie.
    Ponadto, stosownie do art. 15 ust. 2 ww. Umowy:
      Bez względu na postanowienia ustępu 1, wynagrodzenie, jakie osoba mająca miejsce
      zamieszkania w Umawiającym się Państwie otrzymuje za pracę najemną
      wykonywaną w drugim Umawiającym się Państwie, podlega opodatkowaniu tylko w
      pierwszym wymienionym Państwie, jeżeli:
        a) odbiorca przebywa w drugim Państwie przez okres lub okresy nieprzekraczające
          łącznie 183 dni w danym roku podatkowym i

        b) wynagrodzenie jest wypłacane przez pracodawcę lub w imieniu pracodawcy,
          który nie ma miejsca zamieszkania lub siedziby w drugim Państwie i
        c) wynagrodzenie nie jest ponoszone przez zakład lub stałą placówkę, którą
          pracodawca posiada w drugim Państwie.
    Artykuł 15 ust. 1 powołanej Umowy stanowi, że wynagrodzenie osoby mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce podlega opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że praca
    wykonywana jest na terytorium Austrii. W takim przypadku dochód ten podlega
    opodatkowaniu także w Austrii.
    Natomiast art. 15 ust. 2 ww. Umowy określa wyjątek od powyższej zasady, zgodnie z
    którym wynagrodzenie podlega opodatkowaniu tylko w państwie zamieszkania, czyli w
    Polsce, o ile łącznie zostaną spełnione określone w tym artykule warunki.
    Zgodnie z pierwszym warunkiem, określonym w art. 15 ust. 2 lit. a) cytowanej Umowy,
    pracownik winien przebywać w drugim Państwie podczas jednego lub kilku okresów, nie
    przekraczających łącznie 183 dni w danym roku podatkowym.
    Drugi warunek, określony w art. 15 ust. 2 lit. b) ww. Umowy wskazuje, że wynagrodzenie
    musi być wypłacane przez pracodawcę lub w imieniu pracodawcy, który nie ma w tym
    drugim Państwie (Austrii) miejsca zamieszkania lub siedziby.
    Z kolei, zgodnie z trzecim warunkiem określonym w art. 15 ust. 2 lit. c) powołanej Umowy,
    wynagrodzenie nie może być ponoszone przez zakład lub stałą placówkę, którą
    pracodawca posiada w drugim Państwie (Austrii).
    Zatem w przypadku, gdy chociaż jeden z warunków określonych w art. 15 ust. 2 ww.
    Umowy, nie jest spełniony, wynagrodzenie pracownika zatrudnionego na umowę o pracę
    podlega opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 15 ust. 1 ww. Umowy, czyli w
    państwie, w którym praca jest wykonywana (w Austrii) oraz w państwie miejsca
    zamieszkania podatnika (w Polsce).
    Zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji OECD (pkt 1) w zakresie art. 15 ust. 1,
    ustalającym ogólną zasadę w zakresie opodatkowania dochodu z tytułu pracy najemnej, z
    wyjątkiem emerytur, taki dochód podlega opodatkowaniu w państwie, w którym praca
    jest rzeczywiście wykonywana. Praca jest wykonywana w miejscu, w którym osoba
    fizycznie przebywa, gdy wykonuje pracę, za którą otrzymuje wynagrodzenie.
    Miejsce opodatkowania dochodów z pracy, zgodnie z umowami/Konwencjami o unikaniu
    podwójnego opodatkowania, uzależnione jest nie tyle od podmiotu wypłacającego
    wynagrodzenie, co od miejsca wykonywania pracy. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia
    kwestii, gdzie uzyskiwane są wynagrodzenia w zamian za świadczoną pracę najemną ma
    określenie miejsca jej wykonywania. Za miejsce wykonywania pracy należy uznać zawsze
    to miejsce, w którym osoba fizyczna przebywa, kiedy wykonuje pracę, za którą otrzymuje
    wynagrodzenie. Pierwszeństwo w opodatkowaniu dochodów z pracy najemnej ma zawsze
    to państwo, w którym praca jest wykonywana.
    Ocena Państwa sytuacji
    Z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że zatrudniają Państwo Pracownika na podstawie
    umowy o pracę. Pracownik zwrócił się do Państwa z wnioskiem o umożliwienie mu
    wykonywania pracy z Austrii, na co wyrazili Państwo zgodę. W tym celu zamierzacie
    Państwo zmodyfikować warunki umowy o pracę z Pracownikiem, aby umożliwić mu
    świadczenie dotychczasowych obowiązków w trybie zdalnym. Pracownik będzie przebywał
    w Austrii przez 24 miesiące, czyli przez okres przekraczający 183 dni w roku podatkowym,
    natomiast centrum interesów osobistych oraz centrum interesów gospodarczych
    pozostaną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a zatem - stałym miejscem
    zamieszkania Pracownika pozostanie Polska. Nie posiadacie Państwo na terenie Austrii
    zakładu, stałej placówki, filii ani oddziału.

    Mając na względzie powyższe, dochody zatrudnionego przez Państwa na podstawie
    umowy o pracę Pracownika mającego miejsce zamieszkania w Polsce, z tytułu pracy
    wykonywanej zdalnie z terytorium Austrii, stosownie do treści art. 15 ust. 1 powołanej
    Umowy, podlegają opodatkowaniu zarówno w państwie jej wykonywania, tj. na terytorium
    Austrii, jak i w Państwie zamieszkania Pracownika (w Polsce). Jednocześnie, w związku z
    faktem, że Pracownik nie złożył Państwu wniosku, o którym mowa w art. 32 ust. 9 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w związku z tym, że są Państwo
    świadomi, że okres pracy pracownika na terytorium Austrii przekroczy 183 dni w roku
    podatkowym (zmodyfikowana umowa o pracę), nie będą mieli Państwo obowiązku
    pobierania zaliczek na podatek dochodowy oraz sporządzania i przekazania informacji o
    dochodach oraz o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy PIT-11 z tytułu wypłaty
    tego wynagrodzenia.
    Reasumując, Państwa stanowisko, zgodnie z którym w przypadku, gdy umożliwicie
    Państwo Pracownikowi, którego stałe miejsce zamieszkania znajduje się w Polsce,
    wykonywanie dotychczasowej pracy w trybie zdalnym w czasie jego pobytu w Austrii przez
    określony okres przekraczający 183 dni w roku podatkowym, będziecie Państwo
    zobowiązani do pobierania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od
    wypłacanego wynagrodzenia oraz ich wpłacania na rachunek polskiego urzędu
    skarbowego za cały okres pracy zdalnej Pracownika w czasie jego pobytu w Austrii jest
    nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Z uwagi na to, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie
    zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – niniejsza
    interpretacja dotyczy wyłącznie Państwa. Nie wywołuje skutków prawnych dla innych osób
    (np. Państwa Pracownika).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.