Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB2/4511-297/16-3/JG1
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2016-05-09
Teza: Wartość nieodpłatnych świadczeń z tytułu udostępniania przez pracodawcę pracownikom samochodów służbowych do celów prywatnych, stanowi dla tychże osób przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wnioskodawca realizując funkcję płatnika powinien ustalić wartość nieodpłatnego świadczenia zgodnie z art. 12 ust. 2a-2c i od całości pobrać i odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych.
Słowa kluczowe: przychód-przychód ze stosunku pracy; płatnik; ryczałt; samochód-samochód służbowy
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 12

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 z późn. zm.) oraz § 5 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko - przedstawione we wniosku z dnia 23 marca 2016 r. (data wpływu do tutejszego Biura) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych wykorzystania przez pracownika samochodu służbowego do celów prywatnych otrzymanego w wyniku awansu do wyższej grupy zaszeregowania- **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 23 marca 2016 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych wykorzystania przez pracownika samochodu służbowego do celów prywatnych otrzymanego w wyniku awansu do wyższej grupy zaszeregowania.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Sp. z o.o. (dalej: „Spółka”) jest Spółką należącą do międzynarodowej grupy B. Ltd. i od 2002 r. prowadzi w Polsce działalność gospodarczą, oferując swoim klientom usługi factoringu. Spółka, w ramach wykonywanej działalności gospodarczej, zatrudnia pracowników. Stosownie do polityki pracowniczej funkcjonującej w firmie, Spółka podejmuje działania, mające motywować pracowników do bardziej efektywnej pracy, do skutecznego i dokładnego wykonywania obowiązków pracowniczych. W ramach takich działań Spółka zamierza wprowadzić system wynagradzania, elementem którego będzie system grup zaszeregowania. Poszczególni pracownicy „przypisani” będą do odpowiednich grup (kategorii) zaszeregowania. Do poszczególnych grup (kategorii) zaszeregowania przyporządkowane będą dodatkowe bonusy służące premiowaniu i generujące po stronie pracownika przychód podatkowy (jak np. dodatkowe świadczenia pieniężne o charakterze premiowym) jak również świadczenia, z założenia, niegenerujące dla pracownika dodatkowego przychodu, takie jak możliwość korzystania w pracy na potrzeby służbowe z urządzeń, które mogą być postrzegane jako świadczące o prestiżu pracownika, podnoszące komfort pracy itp. W ramach świadczeń niegenerujących przychodu mogą np. pojawić się takie „uprawnienia” jak najnowszy model służbowego smartfona, najnowszy model służbowego komputera, samochód służbowy, samochód służbowy wyższej klasy lub lepiej wyposażony itp.

Zaznaczyć trzeba, że sprzęt udostępniany w ramach drugiego rodzaju świadczeń ma charakter służbowy i w pierwszej kolejności służy wykonywanej pracy, nawet jeżeli dodatkowo może być wykorzystywany na potrzeby osobiste pracownika. Dodatkowo, dla przedstawienia pełnego obrazu stanu przyszłego należy wskazać, że w pewnych przypadkach alokacja pracownika do wyższej grupy (kategorii) zaszeregowania takie przemieszczenie może skutkować przyznaniem samochodu służbowego pracownikowi, który wcześniej nie miał „własnego” samochodu służbowego (tj. przypisanego do niego), przez co w przypadku potrzeby przejazdu służbowego musiał korzystać z samochodu przypisanego do innego pracownika lub innych środków komunikacji. W konsekwencji, pracownik taki nie mógł korzystać z samochodu służbowego na potrzeby prywatne, a w wyniku awansu do wyższej grupy (kategorii) zaszeregowania nie tylko podniesie komfort pracy ale dodatkowo umożliwi korzystanie z samochodu służbowego na potrzeby prywatne.

Podkreślić trzeba, że nawet w przypadku pracowników, którzy do tej pory nie korzystali z samochodów służbowych, powierzony im pojazd będzie samochodem służbowym. Pojazdy takie nie będą miały charakteru stricte osobistych pojazdów pracowników, lecz cały czas stanowiły będą część floty samochodów służbowych Spółki.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy wykorzystanie przez pracownika do celów prywatnych samochodu przekazanego mu przez Spółkę jako pracodawcę do używania w wyniku awansu do wyższej grupy (kategorii) zaszeregowania wyznaczy po stronie pracownika przychód ze stosunku pracy, odpowiednio w kwocie 250 lub 400 zł (w zależności od pojemności silnika), od którego Spółka jako płatnik zobligowana będzie do poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, nawet wówczas gdy pracownik otrzyma pojazd służbowy wyższej klasy (odpowiednio lepiej wyposażony) lub po raz pierwszy?

Zdaniem Wnioskodawcy, wykorzystanie przez pracownika do celów prywatnych samochodu przekazanego mu przez Spółkę jako pracodawcę do używania w wyniku awansu do wyższej grupy (kategorii) zaszeregowania wyznaczy po stronie pracownika przychód ze stosunku pracy, odpowiednio w kwocie 250 lub 400 zł (w zależności od pojemności silnika), od którego Spółka jako płatnik zobligowana będzie do poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. Kwota przychodu pracownika identyfikowana będzie na podstawie art. 12 ust. 2a ustawy o PIT, z uwzględnieniem art. 12 ust. 2b ustawy o PIT, nawet wówczas gdy w wyniku awansu do wyższej grupy (kategorii) zaszeregowania pracownik otrzyma pojazd służbowy wyższej klasy (odpowiednio lepiej wyposażony) lub po raz pierwszy.

UZASADNIENIE

W myśl przepisu art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Na podstawie ust. 2a tego samego artykułu, wartość pieniężną nieodpłatnego świadczenia przysługującego pracownikowi z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych ustala się w wysokości:

1.  250 zł miesięcznie – dla samochodów o pojemności silnika do 1600 cm3;
2.  400 zł miesięcznie – dla samochodów o pojemności silnika powyżej 1600 cm3.

Jak zostało wskazane w opisie stanu przyszłego zawartego w niniejszym wniosku, Spółka zamierza wprowadzić nowy system wynagradzania pracowników, który będzie zawierał grupy (kategorie) zaszeregowania. W zależności od efektywności danego pracownika, będzie on należał do jednej z takich kategorii. W zależności od jego zaszeregowania, pracownik będzie otrzymywał świadczenie, którymi m.in. będzie prawo do korzystania z samochodu służbowego (jeżeli dotychczas taki pracownik nie korzystał z samochodu służbowego) albo prawo do korzystania z samochodu służbowego wyższej klasy, lepiej wyposażonego itp. (jeżeli pracownik korzystał już z samochodu służbowego klasy niższej). Pracownicy będą korzystali z takich samochodów w celach służbowych, ale pojazdy będą wykorzystywane również na ich potrzeby prywatnych.

Niewątpliwie zatem, w obu powyższych przypadkach, z tytułu korzystania z takiego samochodu służbowego, po stronie pracownika będzie występował przychód z nieodpłatnego świadczenia, ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1.

Jednocześnie, ze względu na charakter świadczenia właściwym będzie odwołanie się do przepisu art. 12 ust. 2a ustawy o PIT i wyznaczenie wartości przychodu, odpowiednio, w wysokości:

1.  250 zł miesięcznie – jeżeli pojemność silnika samochodu, z którego pracownik będzie korzystał, będzie wynosiła do 1600 cm3;
2.  400 zł miesięcznie – jeżeli pojemność silnika samochodu, z którego pracownik będzie korzystał, będzie wynosiła powyżej 1600 cm3.

Zaznaczyć należy, że o właściwości takiego przepisu (art. 12 ust. 2a ustawy o PIT) decyduje fakt, że w stanie przyszłym opisanym we wniosku wypełnione będą wszystkie przesłanki jego stosowania (tj. samochód służbowy wykorzystywany będzie na potrzeby prywatne pracownika). Jednocześnie podkreślić trzeba, że identyfikując powyższe zasady definiowania kwoty przychodu pracodawca odwołał się li tylko do pojemności silnika samochodu w ogóle nie nawiązując nawet do jego marki, klasy, wyposażenia etc. To oznacza, że wobec faktu korzystania przez pracowników z samochodów służbowych na potrzeby prywatne reguły takie będą miały zastosowanie również wówczas, gdy pracownik otrzyma dany samochód służbowy (tj. wykorzystywany na potrzeby służbowe) w wyniku awansu do wyższej grupy (kategorii) zaszeregowania i będzie uprawniony do wykorzystywania takiego pojazdu również na potrzeby prywatne. W takim przypadku Spółka jako płatnik PIT wyznaczy miesięczny przychód pracownika w kwocie, odpowiednio, 250 lub 400 zł w zależności od pojemności silnika samochodu, z uwzględnieniem art. 12 ust. 2b ustawy o PIT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej opisanego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 z późń. zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 25b i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Za przychody należy uznać tym samym każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenie otrzymane przez podatnika.

Dla celów podatkowych przyjmuje się, że pojęcie nieodpłatnego świadczenia ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje ono bowiem – co do zasady – wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

Stosownie natomiast do art. 11 ust. 2 ww. ustawy wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem art. 12 ust. 2 – 2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.

Na podstawie art. 11 ust. 2a ww. ustawy, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

1.  jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych odbiorców;
2.  jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;
3.  jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku;
4.  w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czas i miejsca udostępniania.

W myśl art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Z art. 12 ust. 2 ww. ustawy wynika, że wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych odbiorców – jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w zakres działalności pracodawcy.

Zgodnie z art. 12 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wartość pieniężną nieodpłatnego świadczenia przysługującego pracownikowi z tytułu wykorzystania samochodu służbowego do celów prywatnych ustala się w wysokości:

1.  250 zł miesięcznie – dla samochodów o pojemności silnika do 1600 cm3;
2.  400 zł miesięcznie – dla samochodów o pojemności silnika powyżej 1600 cm3.

Zgodnie z art. 31 ww. ustawy osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy – wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

Jak wynika z treści wniosku, Spółka podejmuje działania, mające motywować pracowników do bardziej efektywnej pracy, do skutecznego i dokładnego wykonywania obowiązków pracowniczych. W ramach takich działań Spółka zamierza wprowadzić system wynagradzania, elementem którego będzie system grup zaszeregowania. Poszczególni pracownicy „przypisani” będą do odpowiednich grup (kategorii) zaszeregowania. Do poszczególnych grup (kategorii) zaszeregowania przyporządkowane będą dodatkowe bonusy służące premiowaniu i generujące po stronie pracownika przychód podatkowy (jak np. dodatkowe świadczenia pieniężne o charakterze premiowym) jak również świadczenia, z założenia, niegenerujące dla pracownika dodatkowego przychodu, takie jak możliwość korzystania w pracy na potrzeby służbowe z urządzeń, które mogą być postrzegane jako świadczące o prestiżu pracownika, podnoszące komfort pracy itp. W ramach świadczeń niegenerujących przychodu mogą np. pojawić się takie „uprawnienia” jak najnowszy model służbowego smartfona, najnowszy model służbowego komputera, samochód służbowy, samochód służbowy wyższej klasy lub lepiej wyposażony itp.

Dodatkowo, dla przedstawienia pełnego obrazu stanu przyszłego należy wskazać, że w pewnych przypadkach alokacja pracownika do wyższej grupy (kategorii) zaszeregowania takie przemieszczenie może skutkować przyznaniem samochodu służbowego pracownikowi, który wcześniej nie miał „własnego” samochodu służbowego (tj. przypisanego do niego), przez co w przypadku potrzeby przejazdu służbowego musiał korzystać z samochodu przypisanego do innego pracownika lub innych środków komunikacji.

W przepisach podatkowych ustawodawca wskazał, że wartość pieniężna nieodpłatnych świadczeń przysługująca pracownikom z tytułu „wykorzystania samochodu służbowego na potrzeby prywatne” wynosi odpowiednio 250 lub 400 zł. Zatem mając powyższe na uwadze ryczałtowo określona wartość przedmiotowego nieodpłatnego świadczenia obejmuje wyłącznie koszty pracodawcy wynikające z udostępnienia pracownikowi samochodu służbowego do celów prywatnych. Wskazać jednocześnie należy, że w sytuacji, gdyby pracodawca zdecydował się dodatkowo pokrywać wydatki pracownika, np. na paliwo wykorzystywane w innych celach niż służbowych, wówczas wartość tego paliwa będzie stanowić opodatkowany przychód pracownika ze stosunku pracy, którego wysokość należałoby ustalić na podstawie art. 12 ust. 2 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Kwota ryczałtu określona w ustawie nie obejmuje zatem kosztów paliwa, w sytuacji gdy samochód służbowy wykorzystywany jest do celów prywatnych pracownika.

W świetle przedstawionego we wniosku zdarzenia oraz wskazanych powyżej przepisów prawa należy stwierdzić, że wartość nieodpłatnych świadczeń z tytułu udostępniania przez pracodawcę pracownikom samochodów służbowych do celów prywatnych, stanowi dla tychże osób przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wnioskodawca realizując funkcję płatnika powinien ustalić wartość nieodpłatnego świadczenia zgodnie z art. 12 ust. 2a-2c i od całości pobrać i odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.