Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP1/443-449/14-4/MK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2014-08-28
Teza: Stawka podatku VAT dla dostawy budynku mieszkalno-gospodarczego (wcześniej kurnik) o powierzchni 570 m2, brak przesłanek do zastosowania zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2, pkt 9, pkt 10 oraz pkt 10a ustawy.
Słowa kluczowe: podatek-podatek od towarów i usług; podatek-podatek od towarów i usług-zwolnienia z podatku od towarów i usług
; stawka-stawki podatku; stawka-stawki podatku-obniżenie stawki podatku
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym przedstawione we wniosku z dnia 22 maja 2014 r. (data wpływu 2 czerwca 2014 r.), uzupełnionym pismem z dnia 23 lipca 2014 r. (data wpływu 28 lipca 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie:

*   opodatkowania podatkiem VAT dostawy nieruchomości zabudowanej w części nieobjętej społecznym programem mieszkaniowym oraz odpowiadającej jej części gruntu, a także niezabudowanej części działki gruntu – **jest prawidłowe,**
*   opodatkowania podatkiem VAT dostawy nieruchomości zabudowanej w części objętej społecznym programem mieszkaniowym oraz odpowiadającej jej części gruntu – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 2 czerwca 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT dostawy nieruchomości zabudowanej. Dnia 28 lipca 2014 r. wniosek doprecyzowano o elementy opisu stanu faktycznego.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Komornik sądowy prowadzi postępowanie egzekucyjne przeciwko dłużnikowi. Egzekucja została skierowana m.in. do nieruchomości gruntowej zabudowanej budynkiem mieszkalnym, jednorodzinnym, wolnostojącym, parterowym, bez podpiwniczenia. Budynek usytuowany jest na działce nr 22/2 o powierzchni 3400 m2, dla której Sąd Rejonowy Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą. Na działce o powierzchni 0,3400 ha, w roku 2011 dokonano adaptacji budynku gospodarczego na budynek mieszkalny.

Do części istniejącej budynku mieszkalnego o powierzchni 129,27 m2 składającego się z sześciu pokoi, kuchni, łazienki, kotłowni i korytarza dołączono adaptacje budynku gospodarczego na budynek mieszkalny, składający się z dziesięciu pokoi, kuchni, łazienek i korytarza o łącznej powierzchni 204,97 m2. Obydwie części mieszkalne posiadają niezależne wejścia. Przedłużeniem części mieszkalnych jest część budynku gospodarcza o powierzchni 239,89 m2. Ta część jest niewykończona, tylko częściowo zadaszona, z częściowo wykonaną posadzką betonową (pozostała część to grunt porośnięty trawą). Wyceniany budynek jest jednokondygnacyjny, bez podpiwniczenia. Pierwsza część jest zamieszkała przez Dłużnika i jego rodzinę, druga część posiada 10 pokoi gościnnych z pełnym wyposażeniem, przygotowana pod wynajem i sporadycznie jest użytkowana. Wejście główne do budynku - od strony wjazdu, gdzie jest również teren przeznaczony do parkowania samochodów.

Działka w pozostałej części jest zagospodarowana w elementy małej architektury (altana drewniana w stylu pagody, zadaszona papą, boisko do siatkówki) oraz w nasadzenia krzewów ozdobnych i drzew owocowych. Cały teren porośnięty jest trawą, dojścia mają grunt utwardzony.

Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta i Gminy wyceniana nieruchomość położona jest w kompleksie terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową zagrodową i jednorodzinną.

Z informacji uzyskanych od Naczelnika Urzędu Skarbowego wynika, że dłużnik figuruje w ewidencji urzędu jako czynny podatnik podatku od towarów i usług. Poniższych informacji uzyskano od małżonki dłużnika.

Dłużnik kupił przedmiotową nieruchomość we wrześniu 1997 r. na podstawie umowy kupna-sprzedaży u notariusza. Czynność ta była opodatkowana podatkiem od czynności cywilno-prawnych.

Nieruchomość jest zabudowana jednym budynkiem, w którym część stanowią pomieszczenia mieszkalne, a część gospodarczo-magazynowe.

Dłużnik kupił niniejszą nieruchomość jako osoba fizyczna. Nie prowadził w tym czasie żadnej działalności gospodarczej. Dłużnik kupował nieruchomość w roku 1997 i w momencie kupna posadowiony na działce budynek był kurnikiem, wykorzystywanym przez sprzedającego w przeszłości do chowu i hodowli kurcząt.

Natomiast w momencie kupna przez dłużnika w budynku nie odbywała się żadna działalność związana z hodowlą kurcząt. Dłużnik kupując nieruchomość chciał zaadaptować budynek na pomieszczenia mieszkalne dla siebie. W momencie kupna nie miał zamiaru prowadzić na tej nieruchomości żadnej działalności.

Nieruchomość była wykorzystywana w działalności gospodarczej w okresie od roku 2008 do roku 2009. Nieruchomość ta w części była przeznaczona na wynajem pokoi pracowniczych w ramach prowadzonej działalności przez dłużnika, w której zakres wchodził m.in. wynajem pokoi dla pracowników fizycznych i w tym okresie dłużnik był płatnikiem podatku od towarów i usług.

Następnie część nieruchomości była wykorzystywana pod wynajem pokoi w ramach prowadzonej działalności gospodarczej przez dłużniczkę. Działalność w zakresie miała wynajem pokoi dla pracowników. Odbywała się na zasadzie użyczenia części nieruchomości przez męża dla żony dla jej działalności. Użyczenie było nieodpłatne. Działalność prowadzona przez małżonkę dłużnika nie była objęta podatkiem VAT, a działalność odbywała się w okresie od końca 2011 r. do połowy roku 2012. Obecnie obie działalności są zawieszone, a pokoje nie są wykorzystywane pod wynajem dla pracowników.

Dłużnik obecnie nie prowadzi działalności gospodarczej, gdyż jest ona zawieszona od listopada 2011 r. Budynek był wykorzystywany w wyżej wymienionych okresach na działalność gospodarczą objętą podatkiem, także w wyżej wymienionych okresach był wykorzystywany na cele niezwiązane ze zwolnieniem od podatku VAT. Budynek był udostępniany osobom trzecim. Najem pokoi dla pracowników odbywał się odpłatnie. Kupiony przez dłużnika budynek był zasiedlony przez poprzedniego właściciela, gdyż w części budynku znajdowała się strefa socjalna wykorzystywana w celach mieszkaniowych.

Zakupiona przez dłużnika nieruchomość była zasiedlona przez poprzedniego właściciela najprawdopodobniej w roku 1989. Dłużnikowi nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. Dłużnik ponosił wydatki na ulepszenie budynku znajdującego się na ww. nieruchomości, które według oświadczenia małżonki dłużnika znacznie przewyższyły 30% wartości początkowej tego obiektu.

Małżonka dłużnika udzieliła jedynie informacji, że w toku ulepszania budynku, jego remontów kiedy jej małżonek A W prowadził działalność gospodarczą objętą podatkiem VAT to korzystał z odliczenia podatku VAT, składając comiesięczne deklaracje podatkowe do Urzędu Skarbowego. Miało to miejsce w roku 2008. Opisywany obiekt w stanie ulepszonym nie był wykorzystywany przez dłużnika do wykonywania czynności opodatkowanych przez okres co najmniej 5 lat.

Dnia 28 lipca 2014 r. Zainteresowany doprecyzował opis sprawy wskazując, że:

1.  Najem pokoi przez pracowników był najmem krótkotrwałym od jednego do pięciu dni. Nigdy nie było sytuacji, aby najem trwał dłużej niż pięć dni. Stąd też z pracownikami wynajmującymi pokoje nie były zawierane umowy najmu.
2.  Wydatki na ulepszenie budynku nie pochodziły z uzyskiwanych dochodów z najmu pokoi dla pracowników. Ulepszenie budynku wynajmowanego na pokoje pracownicze nastąpiło ze środków finansowych pochodzących z uzyskanych dochodów ze sprzedaży domu mieszkalnego posadowionego na innej działce niezwiązanej z przedmiotową nieruchomością.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy wskutek sprzedaży ww. nieruchomości w drodze licytacji publicznej komornik sądowy obowiązany jest odprowadzić podatek od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, dostawa ww. nieruchomości jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług (stawka podatku 23%).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest:

*   **prawidłowe** - w zakresie opodatkowania podatkiem VAT dostawy nieruchomości zabudowanej w części nieobjętej społecznym programem mieszkaniowym oraz odpowiadającej jej części gruntu, a także niezabudowanej części działki gruntu,
*   **nieprawidłowe** \- w zakresie podatkowania podatkiem VAT dostawy nieruchomości zabudowanej w części objętej społecznym programem mieszkaniowym oraz odpowiadającej jej części gruntu.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Pojęcie towaru ustawodawca zdefiniował w art. 2 pkt 6 ustawy. Zgodnie z zapisem zawartym w tym przepisie, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy – przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (\`(...)\`).

W świetle przedstawionych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Jak wynika z art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

W myśl powołanych powyżej przepisów, warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek:

*   dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
*   czynność ta wykonana została przez podmiot, który dla tej właśnie czynności występuje w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.

Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku dłużnika w postaci nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym. Dłużnik jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Wskazaną nieruchomość dłużnik zakupił we wrześniu 1997 r. i wykorzystywał w działalności gospodarczej w latach 2008-2009. Nieruchomość z zaadaptowanym budynkiem gospodarczym przeznaczona była na wynajem pokoi pracowniczych w ramach prowadzonej w tym zakresie działalności gospodarczej dłużnika.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że nieruchomość nabyta na podstawie umowy kupna-sprzedaży wykorzystywana była przez dłużnika w działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Biorąc zatem pod uwagę treść przytoczonych przepisów oraz zawarty we wniosku opis sprawy stwierdzić należy, że Wnioskodawca (dłużnik) sprzedając nieruchomość, nie dokona zbycia majątku osobistego, ale majątek wykorzystywany przez Niego w prowadzonej działalności gospodarczej. Zatem dokonując dostawy opisanej nieruchomości pozyskanej i wykorzystywanej w celach zarobkowych Zainteresowany (dłużnik i komornik) wypełni przesłanki określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.

Na mocy art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług – stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Zgodnie z art. 146a pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110 wynosi 23%.

Jednakże, zarówno w treści ustawy, jak i przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewiduje dla niektórych czynności obniżone stawki lub zwolnienie od podatku.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, zwania się od podatku dostawę terenów innych niż tereny budowlane.

Przez tereny budowlane – stosownie do treści art. 2 pkt 33 ustawy – rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o którym mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Z kolei w myśl art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:

1.  dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
2.  pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.

Zatem z powyższych przepisów wynika, że dostawa nieruchomości, spełniających określone w przepisach warunki, może korzystać ze zwolnienia od podatku VAT. Wykluczenie z tego zwolnienia następuje w sytuacjach, gdy dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od momentu pierwszego zasiedlenia nie minęły co najmniej dwa lata.

Zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy – przez pierwsze zasiedlenie rozumie się oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich:

1.  wybudowaniu lub
2.  ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.

Co istotne, oddanie do użytkowania powinno nastąpić w ramach czynności podlegającej opodatkowaniu, a za taką można rozumieć m.in. objęcie we władanie budynku, budowli lub ich części przez pierwszego nabywcę lub pierwszego użytkownika. Przedmiotowa nieruchomość nie musi być faktycznie zamieszkała, lecz winna być przejęta przez nabywcę do użytkowania. Wydanie przedmiotowego obiektu nabywcy winno nastąpić w ramach wykonania przez sprzedającego czynności podlegających opodatkowaniu. Jednakże czynność ta nie musi być faktycznie opodatkowana (nie musi prowadzić do powstania podatku należnego), bowiem za czynność taką należy również rozumieć czynność podlegającą opodatkowaniu w myśl przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, jednakże na mocy przepisów szczególnych – korzystającą ze zwolnienia od tego podatku.

Z powyższej definicji wynika, że oddanie do użytkowania powinno nastąpić w ramach czynności podlegającej opodatkowaniu, przez którą należy rozumieć sprzedaż, a także umowy najmu i dzierżawy podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT. Zatem należy uznać za pierwsze zasiedlenie moment sprzedaży w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, a także moment oddania budynku do użytkowania pierwszemu najemcy (dzierżawcy).

Zatem z powyższych przepisów wynika, że dostawa nieruchomości, spełniających określone w przepisach warunki, może korzystać ze zwolnienia od podatku VAT. Wykluczenie z tego zwolnienia następuje w sytuacjach, gdy dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od momentu pierwszego zasiedlenia do chwili sprzedaży nie minęły co najmniej dwa lata.

Ponadto, stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, zwalnia się od podatku również dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że:

1.  w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
2.  dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów.

Warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 10a lit. b, nie stosuje się, jeżeli budynki, budowle lub ich części w stanie ulepszonym były wykorzystywane przez podatnika do czynności opodatkowanych przez co najmniej 5 lat (art. 43 ust. 7a ustawy).

Według art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2014 r.), zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, od 1 stycznia 2014 r. dotyczy wszystkich towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez podatnika (kilka dni, miesięcy czy lat) – wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.

Analiza przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, regulujących wyżej wskazane prawo do zwolnienia od podatku dostaw budynków, budowli lub ich części, prowadzi do konkluzji, że w odniesieniu do tych towarów może wystąpić jedna z kilku podstaw do zastosowania zwolnienia od tego podatku. Istotne jest wobec tego każdorazowe kompleksowe zbadanie okoliczności towarzyszących dostawie ww. obiektów. Zauważyć bowiem należy, że stosowanie zwolnień od podatku ma charakter wyjątkowy i nie podlega ani wykładni rozszerzającej, ani zawężającej, natomiast możliwość wychodzenia poza wykładnię literalną jest niedopuszczalna. W efekcie podatnik uprawniony będzie do zastosowania ww. preferencji, gdy charakter świadczonych przez niego czynności, w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, wyczerpuje znamiona ujęte w treści przepisu statuującego jego prawo do zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług.

Kwestię opodatkowania dostawy gruntu, na którym posadowione zostały budynki lub budowle rozstrzyga przepis art. 29a ust. 8 ustawy (obowiązujący od 1 stycznia 2014 r.), w myśl którego – w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu.

Zgodnie z art. 29a ust. 9 ustawy (obowiązującym od 1 stycznia 2014 r.) – przepisu ust. 8 nie stosuje się do czynności oddania w użytkowanie wieczyste gruntu, dokonywanego z równoczesną dostawą budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli.

Z powyższego jednoznacznie wynika, że – co do zasady – grunt będący przedmiotem sprzedaży podlega opodatkowaniu według takiej stawki podatku od towarów i usług, jaką opodatkowane są budynki na nim posadowione. Oznacza to, że w sytuacji, gdy budynki, budowle lub ich części korzystają ze zwolnienia od podatku VAT, również sprzedaż gruntu korzysta ze zwolnienia od podatku. Ponadto, przepis ten obejmuje swoim zakresem także grunty będące w wieczystym użytkowaniu.

Z opisu sprawy wynika, że dłużnik nabył w roku 1997 nieruchomość gruntową zabudowaną jednym budynkiem mieszkalnym, jednorodzinnym. Nabycie nieruchomości było opodatkowane podatkiem do czynności cywilnoprawnych. Nieruchomość ta w części była przeznaczona na wynajem pokoi pracowniczych w ramach działalności dłużnika w latach 2008-2009. Działalność taką w latach 2011-2012 prowadziła małżonka dłużnika wykorzystując nieruchomość na podstawie umowy użyczenia (umowa nieodpłatna). Aktualnie obie działalności są zawieszone. Najem pokoi był krótkotrwały, tzn. wynoszący maksymalnie 5 dni, przez co nie były zawierane umowy najmu. Dłużnikowi w związku z nabyciem nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT. Dłużnik ponosił także wydatki na ulepszenie budynku znajdującego się na ww. nieruchomości, które przewyższały 30% wartości początkowej tego obiektu, a które dłużnik odliczył w składanych deklaracjach podatkowych w roku 2008. Budynek był wykorzystywany w wyżej wskazanych okresach na działalność gospodarczą objętą podatkiem, tak więc w tych okresach obiekt ten był wykorzystywany na cele niezwiązane ze zwolnieniem od podatku VAT.

Uwzględniając powyższe zapisy ustawy oraz elementy stanu faktycznego wskazać należy, że dostawa budynku jednorodzinnego nie będzie korzystać ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy. Powyższe wynika z faktu, że budynek nie został po raz pierwszy zasiedlony w czynności podlegającej opodatkowaniu, czego wymaga art. 2 pkt 14 ustawy, gdyż dłużnik nabył nieruchomość opodatkowaną podatkiem od czynności cywilnoprawnych, a nie podatkiem od towarów i usług. Ponadto – ze względu na krótkotrwały najem pokoi i brak umów najmu – sam budynek nie został oddany do użytkowania w wykonaniu czynności podlegającej opodatkowaniu. Skutkiem powyższego dopiero jego aktualna dostawa będzie dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia, co wyklucza możliwość zastosowania zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.

W analizowanej sprawie brak także przesłanek do zastosowania zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy. Jak wynika bowiem z okoliczności sprawy dłużnik poniósł na ulepszenie nieruchomości wydatki w wysokości przekraczającej 30% wartości początkowej obiektu, od których dłużnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku. Przy czym dłużnik nie wykorzystywał obiektu w działalności opodatkowanej po dokonaniu ulepszeń przez okres 5 lat. W takiej sytuacji dłużnik nie będzie uprawniony do zastosowania zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy. W konsekwencji powyższego dostawa gruntu znajdującego się pod opisanym budynkiem także nie będzie korzystać ze zwolnienia, co wynika z art. 29a ust. 8 ustawy.

Podobnie ze zwolnienia nie może korzystać dostawa pozostałej części działki gruntu, tj. część niezabudowana (na której posadowiony jest budynek), gdyż całość nieruchomości zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przeznaczona została pod zabudowę mieszkaniową, zagrodową i jednorodzinną, skutkiem czego nie zostaną spełnione przesłanki, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.

Ponadto, opisana we wniosku nieruchomość nie może korzystać ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy. Brak powyższego uprawnienia wynika z faktu, że nieruchomość nie była wykorzystywana wyłącznie na cele działalności gospodarczej zwolnionej. Z okoliczności sprawy wynika bowiem, że nieruchomość była wykorzystywana w działalności gospodarczej w zakresie krótkotrwałego najmu pokoi pracowniczych i służyła czynnościom opodatkowanym podatkiem od towarów i usług, tj. odpłatnej usłudze. W konsekwencji nie mogły zostać spełnione przesłanki zawarte w przepisie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, który to obliguje by określone towary służyły wykonywaniu wyłącznie czynności zwolnionych od podatku.

Z przedstawionej zatem analizy wynika, że planowana przez Komornika dostawa opisanej nieruchomości nie będzie sprzedażą korzystającą ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, na podstawie przytoczonych przepisów, tj. art. 43 ust. 1 pkt 10, pkt 10a oraz pkt 2 i pkt 9 ustawy. Oznacza to, że zaplanowana transakcja będzie czynnością opodatkowaną podatkiem VAT w przewidzianej przez ustawę stawce.

Stosownie do przepisu art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1.

Zgodnie z art. 146a pkt 2 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz w tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%.

W myśl art. 41 ust. 12 ustawy, stawkę podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2 ustawy, stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

Przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym - zgodnie z art. 41 ust. 12a ustawy - rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b.

Jak wynika z art. 2 pkt 12 ustawy, przez obiekty budownictwa mieszkaniowego rozumie się budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11.

Do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, zgodnie z art. 41 ust. 12 lit. b ustawy, nie zalicza się:

1.  budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m2,
2.  lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2.

W przypadku budownictwa mieszkaniowego o powierzchni przekraczającej limity określone w ust. 12b stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się tylko do części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi powierzchni użytkowej kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w całkowitej powierzchni użytkowej (art. 41 ust. 12c ustawy).

Powołany przepis stanowi implementację art. 98 ust. 1 i ust. 2 zdanie pierwsze Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz. UE L Nr 347, str. 1 ze zm.). Zgodnie z art. 98 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE, państwa członkowskie mogą stosować jedną lub dwie stawki obniżone. W myśl art. 98 ust. 2 zdanie pierwsze Dyrektywy 2006/112/WE, stawki obniżone mają zastosowanie wyłącznie do dostaw towarów i świadczenia usług, których kategorie są określone w załączniku III. W załączniku tym, zatytułowanym: „Wykaz dostaw towarów i świadczenia usług, do których można zastosować stawki obniżone, o których mowa w art. 98”, w poz. 10 wskazano na dostawę, budowę, remont i przebudowę budynków mieszkalnych w ramach polityki społecznej.

Zgodnie z art. 3 pkt 1 do pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409), ilekroć w ustawie jest mowa o:

1.  obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć:
    1.  budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi,
    2.  budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami,
    3.  obiekt małej architektury;
2.  budynku - należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach;

*   2a. budynku mieszkalnym jednorodzinnym - należy przez to rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku;

1.  budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.

Z opisu sprawy zawartego we wniosku wynika, że przedmiotem dostawy ma być budynek mieszkalny, jednorodzinny, wolnostojący, bez podpiwniczenia. Nieruchomość jest zabudowana jednym budynkiem, w którym część stanowią pomieszczenia mieszkalne, a część budynku stanowiły pomieszczenia gospodarczo-magazynowe. W roku 2011 dokonano adaptacji budynku gospodarczego na budynek mieszkalny. Wcześniej, tj. w roku 1997 był to kurnik. Do części istniejącej budynku mieszkalnego o powierzchni 129,27 m2 dołączono adaptacje budynku gospodarczego na budynek mieszkalny o łącznej powierzchni 204,97 m2 (łącznie 334,24 m2). Przedłużeniem części mieszkalnej jest część budynku gospodarczego o powierzchni 239,89 m2. Łączna zatem powierzchnia budynku mieszkalnego wynosi 574,13 m2. Działka w pozostałej części jest zagospodarowana w elementy małej architektury (altana drewniana w stylu pagody, zadaszona papą, boisko do siatkówki).

Mając na względzie powołane przepisy prawa oraz elementy opisu sprawy wskazać należy, że dostawa budynku w części mieszkalnej nieprzekraczającej łącznie 300 m2 będzie korzystać z obniżonej, tj. 8% stawki podatku od towarów i usług, na podstawie art. 41 ust. 2 w związku z art. 146a pkt 2 ustawy, z zastrzeżeniem, że opisany we wniosku budynek mieszkalny sklasyfikowany jest pod symbolem PKOB w dziale 11. Zastosowanie obniżonej stawki podatku VAT możliwe będzie zatem jedynie do tej części budynku, która może być zakwalifikowana do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w całkowitej powierzchni budynku mieszkalno-gospodarczego, w myśl art. 41 ust. 12 i ust. 12a ustawy w związku z art. 2 pkt 12 ustawy. Natomiast do dostawy pozostałej części powierzchni opisanego we wniosku budynku, Komornik zobligowany jest zastosować podstawową, tj. 23% stawkę podatku od towarów i usług. Analogicznie 23% stawką opodatkowana powinna być sprzedaż elementów małej architektury, tzn. altany oraz boiska do siatkówki, gdyż z opisu sprawy nie wynika by posiadały one fundamenty – przez co nie mogą być uznane za budynek – i nie spełniają one przesłanek zawartych w art. 41 ust. 12 do ust. 12b w związku z art. 2 pkt 12 ustawy (umożliwiających zastosowanie obniżonej stawki) oraz warunków z art. 43 ust. 1 pkt 2, pkt 10, a także pkt 10a ustawy, na podstawie których istniałaby prawna możliwość zwolnienia od podatku od towarów i usług.

Podsumowując, Komornik dokonując sprzedaży ww. nieruchomości w drodze licytacji, zobowiązany jest zastosować względem dostawy części budynku mieszkalnego spełniającej definicję budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym obniżoną, tj. 8% stawkę podatku VAT - jeśli opisany budynek sklasyfikowany jest pod symbolem PKOB w dziale 11. Z obniżonej stawki podatku korzystać będzie także grunt, na którym znajduje się część budynku mieszkalnego korzystająca z obniżonej stawki, o czym przesądza art. 29a ust. 8 ustawy. Pozostała natomiast część nieruchomości, a więc część budynku powyżej 300 m2 oraz grunt, na którym ta część budynku się znajduje, jak również niezabudowana działka gruntu, podlegają przy ich dostawie opodatkowaniu podstawową, tj. 23% stawką podatku.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.