Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP2/4512-418/16-1/WN
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2016-08-10
Teza: prawo do odliczenia podatku od towarów i usług od nabycia paliwa wykorzystywanego do napędu samochodu w prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości 50%
Słowa kluczowe: odliczenia-prawo do odliczenia; samochód
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) oraz § 2 i § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 30 maja 2016r. (data wpływu 2 czerwca 2016r.), uzupełnionym pismem z 19 lipca 2016r. (data wpływu 22 lipca 2016r.), o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku od towarów i usług od nabycia paliwa wykorzystywanego do napędu samochodu w prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości 50% - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 2 czerwca 2016r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku od towarów i usług od nabycia paliwa wykorzystywanego do napędu samochodu w prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości 50%.

Ww. wniosek został uzupełniony pismem z 19 lipca 2016r. (data wpływu 22 lipca 2016r.), przesłanym w związku z wezwaniem tut. organu z 12 lipca 2016r. znak: IBPP2/4512-418/16/WN.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie 70.22.Z pozostałe doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania. Jest podatnikiem podatku VAT. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej wykorzystuje samochód będący tylko i wyłącznie własnością Wnioskodawcy, Wnioskodawca prowadzi ewidencję przebiegu pojazdu dla celów podatkowych, w której ewidencjonuje koszty eksploatacji samochodu, głównie jest to paliwo. Wnioskodawca rozlicza się na podstawie książki przychodów i rozchodów.

Dodatkowo Wnioskodawca uzupełnił opis sprawy informując, że:

Samochód, którego dotyczy pytanie wykorzystywany będzie tylko i wyłącznie do czynności opodatkowanych podatkiem VAT w działalności gospodarczej jako, że wszystkie czynności w ramach prowadzonej działalności podlegają opodatkowaniu tym podatkiem i Wnioskodawca nie wykonuje czynności zwolnionych z opodatkowania.

Samochód wskazany we wniosku to pojazd samochodowy o dopuszczalnej masie całkowitej poniżej 3,5 tony.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy Wnioskodawca może odliczyć 50% podatku VAT od ceny zakupionego paliwa do samochodu, którego jest jedynym właścicielem, ale Wnioskodawca nie wprowadził tego samochodu o ewidencji środków trwałych?

Zdaniem Wnioskodawcy wydatki związane z używaniem do celów działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem VAT, a dotyczącej zakupu paliwa podlegają odliczeniu w wysokości 50% od podatku należnego z tytułu prowadzonej działalności. Powyższe zdanie Wnioskodawcy znajduje oparcie w brzmieniu art. 86a ustawy o podatku od towarów i usług.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 710 ze zm.), zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Z ust. 2 pkt 1 lit. a) powołanego artykułu wynika, że kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Z powołanego przepisu art. 86 ust. 1 ustawy wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest bezpośredni i bezsporny związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi.

Ustawodawca stworzył zatem podatnikom prawo do odliczenia podatku naliczonego w określonych terminach, pod warunkiem spełnienia przez nich zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, m.in. tego że zakupy towarów i usług będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.

Od dnia 1 kwietnia 2014r. mocą ustawy z dnia 7 lutego 2014r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014r., poz. 312), zwanej dalej „ustawą nowelizującą”, wprowadzono nowe zasady odliczania podatku od wydatków dotyczących samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony.

I tak, zgodnie z brzmieniem art. 86a ust. 1 ustawy o VAT, w przypadku wydatków związanych z pojazdami samochodowymi kwotę podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, stanowi 50% kwoty podatku:

1.  wynikającej z faktury otrzymanej przez podatnika;
2.  należnego z tytułu:
    1.  świadczenia usług, dla którego zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 podatnikiem jest ich usługobiorca,
    2.  dostawy towarów, dla której zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 5 podatnikiem jest ich nabywca,
    3.  wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów;
3.  należnego, w przypadku, o którym mowa w art. 33a;
4.  wynikającej z otrzymanego dokumentu celnego, deklaracji importowej w przypadku, o którym mowa w art. 33b, oraz z decyzji, o których mowa w art. 33 ust. 2 i 3 oraz art. 34.

W ust. 2 powołanego artykułu postanowiono, że do wydatków związanych z pojazdami samochodowymi, o których mowa w ust. 1, zalicza się wydatki dotyczące:

1.  nabycia, importu lub wytworzenia tych pojazdów oraz nabycia lub importu ich części składowych;
2.  używania tych pojazdów na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze, związane z tą umową, inne niż wymienione w pkt 3;
3.  nabycia lub importu paliw silnikowych, oleju napędowego i gazu, wykorzystywanych do napędu tych pojazdów, usług naprawy lub konserwacji tych pojazdów oraz innych towarów i usług związanych z eksploatacją lub używaniem tych pojazdów.

Stosownie natomiast do art. 86a ust. 3 ww. ustawy przepis ust. 1 nie ma zastosowania:

1.  w przypadku gdy pojazdy samochodowe są:
    1.  wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika lub
    2.  konstrukcyjnie przeznaczone do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą, jeżeli z dokumentów wydanych na podstawie przepisów o ruchu drogowym wynika takie przeznaczenie;
2.  do towarów montowanych w pojazdach samochodowych i do związanych z tymi towarami usług montażu, naprawy i konserwacji, jeżeli przeznaczenie tych towarów wskazuje obiektywnie na możliwość ich wykorzystywania wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika.

Zgodnie z art. 86a ust. 4 ustawy, pojazdy samochodowe są uznawane za wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika, jeżeli:

1.  sposób wykorzystywania tych pojazdów przez podatnika, zwłaszcza określony w ustalonych przez niego zasadach ich używania, dodatkowo potwierdzony prowadzoną przez podatnika dla tych pojazdów ewidencją przebiegu pojazdu, wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą lub
2.  konstrukcja tych pojazdów wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą lub powoduje, że ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą jest nieistotne.

Zaznaczyć należy, że w celu dokonania ww. odliczenia w wysokości 50% kwoty podatku naliczonego, podatnik nie jest zobowiązany do prowadzenia dodatkowych ewidencji, czy składania oświadczeń w urzędzie skarbowym.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej wykorzystuje samochód będący tylko i wyłącznie własnością Wnioskodawcy. Wnioskodawca prowadzi ewidencję przebiegu pojazdu dla celów podatkowych, w której ewidencjonuje koszty eksploatacji samochodu, głównie jest to paliwo. Wnioskodawca rozlicza się na podstawie książki przychodów i rozchodów. Samochód, którego dotyczy pytanie wykorzystywany będzie tylko i wyłącznie do czynności opodatkowanych podatkiem VAT w działalności gospodarczej jako, że wszystkie czynności w ramach prowadzonej działalności podlegają opodatkowaniu tym podatkiem i Wnioskodawca nie wykonuje czynności zwolnionych z opodatkowania.

Samochód wskazany we wniosku to pojazd samochodowy o dopuszczalnej masie całkowitej poniżej 3,5 tony.

Wątpliwość Wnioskodawcy budzi czy ma prawo do odliczenia podatku od towarów i usług od nabycia paliwa wykorzystywanego do napędu samochodu w prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości 50% skoro Wnioskodawca nie wprowadził tego samochodu do ewidencji środków trwałych.

Analiza przedstawionego opisu sprawy oraz treść powołanych przepisów prawa prowadzi do stwierdzenia, że Wnioskodawcy (podatnikowi podatku VAT) przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego w wysokości 50% tej kwoty od zakupu paliwa do samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony wykorzystywanego w prowadzonej działalności gospodarczej do wykonywania wyłącznie czynności opodatkowanych podatkiem VAT, w oparciu o przepis art. 86a ust. 1 pkt 1 w powiązaniu z art. 86a ust. 2 pkt 3 ustawy o VAT. Nie ma przy tym znaczenia, czy samochód ten jest zaliczony do środków trwałych, czy nie. Prawo do odliczania podatku VAT od zakupu paliwa do samochodu osobowego (do 50%) ma charakter uproszczony, co oznacza, że żadne dodatkowe warunki ponad te wymienione wyżej nie muszą być spełnione.

W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy jest prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Ponadto zauważa się, że interpretacja rozstrzyga ściśle w zakresie sformułowanego pytania oraz przedstawionego stanowiska, zatem nie rozstrzyga w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego od zakupu paliwa w pełnej wysokości, bowiem powyższe nie było przedmiotem wniosku.

Zmiana któregokolwiek z elementów opisu zdarzenia przyszłego lub zmiana stanu prawnego powoduje, że interpretacja traci swoją ważność.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.