Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB3/423-267/12-3/AO
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2012-10-15
Teza: Czy w przypadku sprzedaży weksli spółki Z, Spółka będzie uprawniona do uznania, że wydatki poniesione na nabycie weksli będą stanowić koszt uzyskania przychodu w pełnej wysokości w momencie odpłatnego zbycia weksli?
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; papier-papiery wartościowe; połączenie; sprzedaż; sukcesja; weksel; zbycie; łączenie-łączenie spółek
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 05 lipca 2012 r. (data wpływu 16 lipca 2012 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na nabycie weksli - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 16 lipca 2012 r. został złożony ww. wniosek - uzupełniony pismem z dnia 17 września 2012 r. (data wpływu 20 września 2012 r.) - o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na nabycie weksli.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący opis zdarzenia przyszłego.

Wnioskodawca jest wielooddziałowym podmiotem gospodarczym, rozliczającym się w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie prowadzonych ksiąg handlowych. Spółka jest ponadto czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT. Obecnie Spółka prowadzi działalność w wielu obszarach, związanych z szeroko rozumianym przetwarzaniem odpadów przemysłowych oraz odzyskiwaniem z nich surowców przeznaczonych do ponownego wykorzystania.

Nadmienić należy, że Spółka jako podmiot gospodarczy powstała w 2005 r. z połączenia dwóch firm, tj.: X S.A. (dalej: X) i Y S.A. (dalej: Y).

W 1999 r. spółka Y nabyła wyemitowane przez Z Sp. z o.o. (dalej: Z) Komercyjne Weksle Własne Inwestycyjno - Terminowe (dalej: weksle). Mimo upływu terminu ich wykupu – Z nie wywiązała się z ww. obowiązku. Weksle te znajdują się w posiadaniu Wnioskodawcy, który podjął działania zmierzające do ich zbycia (lub też innego, racjonalnego ekonomicznie zagospodarowania).

Zgodnie z wiedzą Spółki uzyskaną w toku negocjacji biznesowych - mimo faktu, iż zobowiązania z ww. weksli najprawdopodobniej uległy przedawnieniu (Wnioskodawca nie zlecał analiz prawnych w tym zakresie), istnieją inwestorzy zainteresowani ich zakupem. Wynika to przede wszystkim z faktu, iż są oni również zainteresowani zakupem akcji samego emitenta tych papierów, tj. spółki Z (najprawdopodobniej w celu przejęcia nad nią kontroli, restrukturyzacji i dalszego prowadzenia działalności). Wcześniej jednak, chcąc uniknąć ewentualnych, przyszłych procesów sadowych o spłatę wierzytelności wynikających z wyemitowanych uprzednio weksli - inwestorzy ci rozważają skup przedmiotowych weksli z rynku. Wstępnie zaproponowana cena jest jednak znacznie niższa od kwoty, jaką kiedyś spółka Y zapłaciła za ich objęcie.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy w przypadku sprzedaży weksli spółki Z, Spółka będzie uprawniona do uznania, że wydatki poniesione na nabycie weksli będą stanowić koszt uzyskania przychodu w pełnej wysokości w momencie odpłatnego zbycia weksli?

Zdaniem Wnioskodawcy, w zaistniałej sytuacji zastosowanie znajdzie art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654), zgodnie z którym nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na objęcie lub nabycie udziałów albo wkładów w spółdzielni, udziałów albo akcji w spółce oraz innych papierów wartościowych, a także wydatków na nabycie tytułów uczestnictwa lub jednostek uczestnictwa w funduszach kapitałowych; wydatki takie są jednak kosztem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia tych wkładów, udziałów, akcji oraz innych papierów wartościowych, w tym z tytułu wykupu przez emitenta papierów wartościowych, a także z odkupienia tytułów uczestnictwa lub jednostek uczestnictwa w funduszach kapitałowych albo umorzenia jednostek uczestnictwa, tytułów uczestnictwa oraz certyfikatów inwestycyjnych w funduszach kapitałowych, z zastrzeżeniem ust. 7e.

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera własnej definicji pojęcia papierów wartościowych. W konsekwencji, zgodnie z regułami wykładni przepisów prawa, w celu ustalenia znaczenia tych pojęć należy odwołać się do definicji zawartych w aktach prawnych regulujących zagadnienia dotyczące interpretowanych pojęć.

I tak, zgodnie art. 3 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 211, poz. 1384 ze zm.), ilekroć w ustawie jest mowa o papierach wartościowych - rozumie się przez to: akcje, prawa poboru w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037 ze zm.), prawa do akcji, warranty subskrypcyjne, kwity depozytowe, obligacje, listy zastawne, certyfikaty inwestycyjne i inne zbywalne papiery wartościowe, w tym inkorporujące prawa majątkowe odpowiadające prawom wynikającym z akcji lub z zaciągnięcia długu, wyemitowane na podstawie właściwych przepisów prawa polskiego lub obcego.

Z powyższej definicji wynika, że weksel spełnia definicję papieru wartościowego, ponieważ posiada on cechy wyspecyfikowane w powołanym przepisie, a wiec:

*   inkorporuje on prawa majątkowe odpowiadające prawom wynikającym z zaciągnięcia długu,
*   został wyemitowany na podstawie właściwych przepisów prawa polskiego, tj. ustawy z dnia 28 kwietnia 1936 r. Prawo wekslowe (t. j. Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ze zm.).

Powyższe znajduje potwierdzenie w doktrynie prawa podatkowego. Przykładowo, w Komentarzu do Prawa Wekslowego i Czekowego, 2. wyd., M. Czarnecki i L. Bagińska przeczytać można, iż weksel własny (suchy, sola, prosty): jest to papier wartościowy sporządzony przepisami prawa wekslowego, zawierający bezwarunkowe przyrzeczenie wystawcy weksla do zapłaty sumy pieniężnej w określonym miejscu i czasie.

W świetle powyższego, nie ulega więc wątpliwości, że weksel jest papierem wartościowym, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Tym samym, zgodnie z brzmieniem powołanego przepisu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, wydatki poniesione na nabycie papierów wartościowych (tutaj: weksli Z) nie stanowią kosztów podatkowych w momencie ich zakupu. Wydatki poniesione na nabycie tych papierów wartościowych mogą zostać zaliczone w poczet kosztów uzyskania przychodów (w pełnej wysokości) w momencie ich odpłatnego zbycia (niezależnie od wysokości uzyskanego przychodu z tytułu odpłatnego zbycia tych papierów wartościowych, tj. także w przypadku, gdyby uzyskany przychód był niższy niż kwota wydatkowana na nabycie ww. weksli).

Stanowisko odnośnie do kwalifikacji weksla jako papieru wartościowego i w konsekwencji prawidłowości zastosowania przepisu art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych dla celów określenia skutków podatkowych jego zbycia znajduje potwierdzenie m.in. w interpretacji Ministra Finansów (wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie) z dnia 12 stycznia 2011 r. (IPPB3/423-684/10-2/AG).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Z opisu zdarzenia przyszłego wynika, iż Spółka jako podmiot gospodarczy powstała z połączenia dwóch firm, tj.: X S.A. i Y S.A. W 1999 r. spółka Y nabyła wyemitowane przez Z Sp. z o.o. Komercyjne Weksle Własne Inwestycyjno - Terminowe (dalej: weksle). Mimo upływu terminu ich wykupu, Z nie wywiązała się z ww. obowiązku. Weksle te znajdują się w posiadaniu Wnioskodawcy, który podjął działania zmierzające do ich zbycia (lub też innego, racjonalnego ekonomicznie zagospodarowania). Zgodnie z wiedzą Spółki uzyskaną w toku negocjacji biznesowych - mimo faktu, iż zobowiązania z ww. weksli najprawdopodobniej uległy przedawnieniu (Wnioskodawca nie zlecał analiz prawnych w tym zakresie), istnieją inwestorzy zainteresowani ich zakupem. Wynika to przede wszystkim z faktu, iż są oni również zainteresowani zakupem akcji samego emitenta tych papierów. Wstępnie zaproponowana cena jest jednak znacznie niższa od kwoty, jaką kiedyś spółka Y zapłaciła za ich objęcie.

Następstwo prawne, polega na przejściu z jednego podmiotu na drugi określonych praw i obowiązków. W przypadku prawa podatkowego mamy do czynienia z pochodnym nabyciem praw, kiedy to następca prawny nabywa prawa i obowiązki przysługujące jego poprzednikowi prawnemu. Jest to nabycie translatywne, gdyż dotyczy praw poprzednio już istniejących.

W prawie podatkowym z reguły ma miejsce następstwo prawne pod tytułem ogólnym (sukcesja uniwersalna), kiedy to mocą jednego zdarzenia prawnego dochodzi do nabycia całego lub części majątku, a nabywca wchodzi zarówno w prawa, jak i w obowiązki swego poprzednika prawnego.

Zagadnienie sukcesji podatkowej w polskim prawie podatkowym regulują m.in. przepisy zawarte w art. 93 - 93e ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749). W przepisach tych ustawodawca przedstawił katalog sytuacji, w których zachodzi sukcesja podatkowa, tj. sukcesja praw i obowiązków następców prawnych oraz podmiotów przekształcanych.

Zgodnie z art. 93 § 1 Ordynacji podatkowej, osoba prawna zawiązana (powstała) w wyniku łączenia się:

1.  osób prawnych,
2.  osobowych spółek handlowych,
3.  osobowych i kapitałowych spółek handlowych

\- wstępuje we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki każdej z łączących się osób lub spółek.

W myśl art. 93 § 2 tej ustawy, przepis § 1 stosuje się odpowiednio do osoby prawnej łączącej się przez przejęcie:

1.  innej osoby prawnej (osób prawnych);
2.  osobowej spółki handlowej (osobowych spółek handlowych).

Oznacza to, że wskutek sukcesji generalnej spółka przejmująca z dniem połączenia wstępuje w całokształt sytuacji prawnej spółki przejmowanej i jest kontynuatorem jej działalności. Jako następca prawny, spółka przejmująca winna być traktowana analogicznie jak poprzednik, zgodnie z zasadą neutralności podatkowej. W związku z tym, jeżeli u spółki przejmowanej nastąpiło zdarzenie, mające wpływ na rozliczenie podatkowe tego podmiotu, to spółka przejmująca ma prawo wywodzić z niego konsekwencje podatkowe w ten sam sposób, jak zrobiłaby to spółka przejmowana, gdyby do połączenia nie doszło.

Skoro spółce przejmowanej przysługiwało, na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów określonych wydatków, to i następcy prawnemu będzie przysługiwać to prawo.

O możliwości obciążenia podatkowych kosztów uzyskania przychodów wydatkami ponoszonymi przez podatników podatku dochodowego od osób prawnych decydują przepisy ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm.).

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ww. ustawy, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 (…).

Konstrukcja przepisu dotyczącego kosztów uzyskania przychodów daje podatnikowi możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów (niewymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych), pod warunkiem, że wykaże ich bezpośredni bądź pośredni związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Tak więc, kosztami uzyskania przychodów są wszelkie, racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, z wyjątkiem wymienionych w art. 16 ust. 1 powołanej ustawy.

Zatem, aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodów, między tym kosztem a przychodem musi istnieć związek przyczynowo - skutkowy. Chodzi tu o związek tego typu, że poniesienie kosztu ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu. Przez koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami należy rozumieć te koszty, których poniesienie wpływa bezpośrednio na uzyskanie przychodu z danego źródła. Są to więc wszelkie koszty, których poniesienie jest niezbędne, aby określone źródło przychodów przyniosło konkretne przychody. Aby uznać dany wydatek za koszt uzyskania przychodów nie jest konieczne w każdym przypadku wykazanie między nim a przychodem bezpośredniego związku. Należy zaznaczyć, że kosztami uzyskania przychodów są wszystkie wydatki poniesione w celu uzyskania przychodów, w tym również w celu zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów, tak aby to źródło przynosiło przychody także w przyszłości. Wobec powyższego, kosztami będą również koszty pośrednie związane z uzyskiwanymi przychodami, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.

Kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki koszt, który spełnia łącznie następujące warunki:

*   został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika,
*   jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
*   pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
*   poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów,
*   został właściwie udokumentowany,
*   nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 cyt. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Należy przy tym zauważyć, że definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach, należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą winien zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodu. Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania przychodu odnosi ewidentne korzyści albowiem o ten koszt zmniejsza podstawę opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodu.

Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, iż jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Zatem to podatnik zobowiązany jest wykazać nie tylko fakt poniesienia danego wydatku, ale także jego celowość i racjonalność.

Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.

W tym miejscu warto zwrócić uwagę na przepis art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych zgodnie z którym, nie uważa się za koszt uzyskania przychodów wydatków na objęcie lub nabycie udziałów albo wkładów w spółdzielni, udziałów albo akcji w spółce oraz innych papierów wartościowych, a także wydatków na nabycie tytułów uczestnictwa lub jednostek uczestnictwa w funduszach kapitałowych; wydatki takie są jednak kosztem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia tych wkładów, udziałów, akcji oraz innych papierów wartościowych, w tym z tytułu wykupu przez emitenta papierów wartościowych, a także z odkupienia tytułów uczestnictwa lub jednostek uczestnictwa w funduszach kapitałowych albo umorzenia jednostek uczestnictwa, tytułów uczestnictwa oraz certyfikatów inwestycyjnych w funduszach kapitałowych, z zastrzeżeniem ust. 7e.

Instytucja weksla regulowana jest przez ustawę z dnia 28 kwietnia 1936 r. Prawo wekslowe (Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ze zm.). Weksel emitowany na podstawie przepisów tej ustawy jest papierem wartościowym, którego funkcją jest uregulowanie lub zabezpieczenie zobowiązania pieniężnego.

Z treści powołanego art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wynika, iż wydatki poniesione na nabycie papierów wartościowych, a więc i weksli będą stanowić koszt uzyskania przychodu, lecz dopiero w momencie ich odpłatnego zbycia. Dotyczyć to będzie całości wydatków poniesionych na nabycie weksli.

Wobec powyższego, Wnioskodawcy jako następcy prawnemu będzie przysługiwać prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych przez spółkę Y na nabycie weksli wyemitowanych przez spółkę Z w momencie sprzedaży tych weksli.

Reasumując, w przypadku sprzedaży weksli spółki Z, Wnioskodawca będzie uprawniony do uznania, że wydatki poniesione na nabycie weksli będą stanowić koszt uzyskania przychodu w pełnej wysokości w momencie odpłatnego zbycia tych weksli.

Jednocześnie należy przy tym zaznaczyć, iż jedynie ważna czynność prawna może stanowić podstawę prawną uznania wydatków za koszt uzyskania przychodu. Co więcej, mocą art. 16 ust. 1 pkt 66 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawodawca wyłączył z kosztów uzyskania przychodów poniesione wydatki oraz wartości przekazanych rzeczy, praw lub wykonanych usług, wynikające z czynności, które nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy, w szczególności w związku z popełnieniem przestępstwa określonego w art. 229 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.). A zatem, podejmowane działania muszą mieścić się w granicach prawa i nie mogą zmierzać do jego obejścia.

Należy również wskazać, iż wykazanie związku poniesionych kosztów z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiąganych przychodów (zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów), obciąża Podatnika.

Jak bowiem stanowi art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy. Z tak udokumentowanych wydatków winno też wynikać, że mają one związek z prowadzoną działalnością gospodarczą i bezpośrednio lub pośrednio wpływają na wielkość osiąganych przez podatnika przychodów.

Ponadto, tut. Organ pragnie zauważyć, że pełna weryfikacja prawidłowości zaliczenia wydatków ponoszonych przez Wnioskodawcę do kosztów uzyskania przychodów może być dokonana jedynie w toku postępowania podatkowego lub kontrolnego, będącego poza zakresem instytucji interpretacji indywidualnej, do której zastosowanie mają przepisy określone w art. 14h (w zamkniętym katalogu) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749). Dokonując bowiem interpretacji indywidualnej organ podatkowy działający z upoważnienia Ministra Finansów przedstawia jedynie swój pogląd dotyczący wykładni treści analizowanych przepisów i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego (którego elementy przyjmuje jako podstawę rozstrzygnięcia bez weryfikacji).

Odnosząc się do powołanej przez Wnioskodawcę interpretacji indywidualnej, tut. Organ informuje, że została ona wydana w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.