Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.88.2021.7.JKU
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-19
Teza: Otrzymane przez Spółkę odszkodowanie za utratę zysku z
powodu pożaru jest przychodem z działalności gospodarczej
Spółki prowadzonej przez Spółkę w SSE (sprawa po wyroku
sądu).
Słowa kluczowe: odszkodowania
pożar
strefy-specjalna strefa ekonomiczna (SSE)
ubezpieczenia-ubezpieczenia majątkowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4. Zwolnienia przedmiotowe-Dochody uzyskane
z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie
specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia
(SSE)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4-art. 17-ust. 1-pkt 34

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 lutego 2021 r. wpłynął Państwa wniosek z 22 lutego 2021 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym prowadzącym działalność
    produkcyjną w zakresie opakowań.
    Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą na terenie Specjalnej Strefy
    Ekonomicznej na podstawie:
    1) Zezwolenia nr (...) z dnia (...) 2011 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na
      terenie strefy, rozumianej jako działalność produkcyjna, handlowa i usługowa w
      zakresie następujących wyrobów wytworzonych na terenie strefy (wg PKWiU):
      (...)
    2) Zezwolenia nr (...) z dnia (...) 2013 r. (zmienionego następnie Decyzją Ministra (...) z
      dnia (...) 2016 r. w zakresie terminów ponoszenia nakładów inwestycyjnych i
      zakończenia inwestycji) na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie strefy,
      rozumianej jako działalność produkcyjna, handlowa i usługowa w zakresie
      następujących wyrobów wytworzonych na terenie strefy (wg PKWiU):
      - (...)
        - oraz sprzedaży odpadów powstałych w związku z prowadzeniem wyżej
          wymienionej działalności sklasyfikowanych pozycjach 38.11.5 odpady inne niż
          niebezpieczne nadające się do recyklingu oraz 38.32 usługi w zakresie
          odzysku surowców z materiałów segregowanych.
    Dochód Spółki uzyskany z działalności gospodarczej prowadzonej w strefie jest - na
    podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych - wolny
    od podatku dochodowego od osób prawnych. Spółka w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej w strefie dokonała ubezpieczenia majątku trwałego i obrotowego

    wykorzystywanego w działalności gospodarczej w strefie od nieszczęśliwych zdarzeń,
    niezależnych do Spółki, które mogłyby prowadzić do uszczerbku w majątku Spółki.
    Zakresem ubezpieczenia objęto również utracone korzyści (zyski) w następstwie
    wystąpienia ryzyk określonych w umowie, w tym z tytułu utraty majątku w wyniku
    nieszczęśliwego zdarzenia np. pożaru.
    W dniu (...) 2020 r. doszło do pożaru na (...), który doprowadził do rozległego uszkodzenia
    (...) oraz do uszkodzenia sąsiadującego (...). Powstałe uszkodzenia skutkowały
    zatrzymaniem produkcji na okres około (...) na (...) oraz trwałą utratą produkcji na (...).
    Linia ta wymaga całkowitej wymiany. Wypłacona przez Ubezpieczyciela kwota
    odszkodowania (w wysokości bezspornej) wyniosła 50% kosztu zakupu (...). Spółka
    oczekuje wypłaty kolejnych transz odszkodowania, w tym z tytułu utraty zysku.
    Pytania
    1. Czy składka na ubezpieczenie majątku wykorzystywanego do prowadzenia działalności
      gospodarczej w SSE, a także składka z tytułu utraconych korzyści (dochodów) stanowią
      koszt uzyskania przychodu działalności gospodarczej wykonywanej w tej strefie?
    2. Czy poniesiona w wyniku pożaru strata, zarówno w środkach obrotowych jak i w
      majątku trwałym, rozpoznana i zaliczona na podstawie przepisów ustawy o podatku
      dochodowym do kosztów uzyskania przychodów, stanowi dla spółki koszt uzyskania
      przychodów z działalności prowadzonej w SSE?
    3. Czy otrzymane przez Spółkę odszkodowanie za utracony w wyniku pożaru majątek
      trwały i obrotowy - wykorzystywany do działalności gospodarczej prowadzonej w SSE -
      jest przychodem z działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę w specjalnej
      strefie ekonomicznej i tym samym wpływa on na wynik finansowy (dochód lub stratę)
      osiągniętą przez Spółkę w SSE?
    4. Czy otrzymane przez Spółkę odszkodowanie za utratę zysku z powodu pożaru jest
      przychodem z działalności gospodarczej Spółki prowadzonej przez Spółkę w SSE?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy:
    1. uiszczona składka za ubezpieczenie majątku wykorzystywanego w SSE, a także składka
      za utracone korzyści (dochody) są kosztem uzyskania przychodu z działalności
      gospodarczej wykonywanej w SSE i tym samym składki te wpływają na wysokość
      dochodu uzyskanego przez Spółkę w SSE,
    2. straty spowodowane pożarem, rozpoznane na podstawie ustawy o podatku
      dochodowym od osób prawnych i obliczone zgodnie z przepisami tej ustawy stanowią
      dla Spółki koszt uzyskania przychodów w SSE i tym samym wpływają na wysokość
      dochodu uzyskanego w SSE,
    3. otrzymane odszkodowanie jest przychodem ściśle związanym z prowadzoną przez
      Spółkę w SSE działalnością gospodarczą i w konsekwencji zdarzenie to kształtuje
      wysokość dochodu (straty) uzyskanego przez Spółkę w SSE,
    4. otrzymane odszkodowanie z tytułu utraconego zysku, w wyniku pożaru majątku
      trwałego i obrotowego wykorzystywanego przez Spółkę w SSE jest przychodem z
      działalności gospodarczej Spółki wykonywanej w SSE i w konsekwencji zdarzenie to
      kształtuje wysokość dochodu (straty) uzyskanego przez Spółkę w SSE.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy:
    Ad. 1
    W przekonaniu Spółki uiszczona - tytułem ubezpieczenia majątku Spółki
    wykorzystywanego w SSE - składka stanowi koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art.
    15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Także składka uiszczona
    tytułem zabezpieczenia się przed utratą korzyści (dochodu) stanowi w rozumieniu

    powołanego przepisu koszt uzyskania przychodów. Stosownie do tego przepisu kosztem
    uzyskania przychodu są koszty poniesione w celu uzyskania przychodów, lub w celu
    zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych
    w art. 16 ust. 1. Skoro, w celu zabezpieczenia źródła przychodów, Spółka zawarła umowę
    ubezpieczenia majątku wykorzystywanego w działalności gospodarczej i z tego tytułu
    poniosła składkę to składka ta stanowi dla niej koszt uzyskania przychodów. Niewątpliwie
    jest to koszt działalności gospodarczej wykonywanej w SSE. Umowa ubezpieczenia dotyczy
    majątku wykorzystywanego w SSE jak również utraconych korzyści (dochodów) z
    działalności prowadzonej w SSE.
    Ad. 2
    Stosownie do art. 16 ust.1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie
    uważa się za koszty uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku likwidacji nie w
    pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą na
    skutek zmiany rodzaju działalności.
    W przedstawionym stanie faktycznym przyczyna likwidacji środka trwałego (...) nastąpiła
    nie z powodu zmiany rodzaju działalności gospodarczej lecz z powodu wystąpienia
    zdarzenia losowego tj. pożaru. Podkreślić należy, że ustawodawca wyłączył z kosztów
    uzyskania przychodów tylko określony rodzaj straty w środkach trwałych, tym samym inne
    rodzaje strat mogą stanowić dla podatnika koszt uzyskania przychodu. Poniesiona strata,
    w przedstawionym stanie faktycznym, to efekt wystąpienia zdarzenia losowego,
    niezawinionego przez Spółkę ani jej pracowników. To zdarzenie losowe (pożar) było
    oczywiście zdarzeniem niechcianym i niezamierzonym przez Spółkę. Strata, aczkolwiek nie
    została poniesiona w celu uzyskania przychodu to wiąże się z wprost z prowadzoną
    działalnością gospodarczą. Wysokość straty w środkach trwałych - które stanowią koszt
    uzyskania przychodów - ustawodawca ogranicza w art. 16 ust. 1 pkt 6 stanowiąc, iż nie są
    kosztami uzyskania przychodów straty w środkach trwałych oraz wartościach
    niematerialnych i prawnych, w części pokrytej sumą odpisów amortyzacyjnych, o których
    mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1. Przytoczona regulacja jednoznacznie potwierdza, iż strata -
    w określonej wysokości - jest kosztem uzyskania przychodu. Mając na uwadze powyższe, i
    zakładając, że Spółka właściwie udokumentowała wysokość straty oraz przyczyny jej
    powstania, należy ustalić czy strata ta będzie mogła zostać rozpoznana jako koszt
    działalności gospodarczej Spółki w SSE. W przekonaniu Spółki, powstała strata jest
    wyłącznie związana z jej działalnością w SSE i tym samym stanowi koszt uzyskania
    przychodu z działalności w SSE. Strata ta powstała bowiem na majątku, który był
    wykorzystywany wyłącznie do uzyskiwania przychodu w SSE. Majątek ten nie generował
    innych przysporzeń, niż przychody w SSE, do których miał zastosowanie art. 17 ust. 1 pkt
    34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Ad. 3 i 4
    Z tytułu opisanej w stanie faktycznym szkody Spółka otrzymała już część odszkodowania i
    oczekuje na dalsze transze z tytułu umowy ubezpieczenia. Niewątpliwie wysokość
    odszkodowania pozostaje w oczywistej relacji z wysokością straty rozpoznanej przez
    Spółkę jako koszt uzyskania przychodów. Całkowita utrata (...) spowodowała powstanie
    znacznej szkody. W wysokości szkody zawiera się strata z tytułu likwidacji tego środka
    trwałego, rozpoznana jako koszt uzyskania przychodów z działalności prowadzonej w SSE.
    Spółka nie ma żadnych wątpliwości, iż otrzymane odszkodowanie stanowi dla niej
    przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Spółka także
    uważa, że skoro przychód ten pozostaje w bezpośrednim związku ze stratą, rozpoznaną
    jako koszt działalności gospodarczej w SSE to przychód ten musi być zaliczony do
    przychodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę w SSE.
    Istnieje logiczny, bezpośredni i nierozerwalny związek pomiędzy następującymi po sobie
    zdarzeniami: opłacenie składki tytułem ubezpieczenia (koszt działalności gospodarczej w
    SSE), wystąpienie zdarzenia losowego, w wyniku którego doszło do straty (koszt
    działalności gospodarczej w SSE), wypłacenie odszkodowania pokrywającego także tę

    stratę (przychód z działalności gospodarczej prowadzonej w SSE). Podejmowana, w
    niektórych interpretacjach indywidualnych, próba wykazania, iż przychód z tytułu
    uzyskanego odszkodowania jest jedynie przychodem związanym z działalnością
    gospodarczą, ale nie jest przychodem z tejże działalności, a tym samym nie jest
    przychodem z działalności w SSE musi zostać w tych okolicznościach uznana za sprzeczną
    z zasadami racjonalnego rozumowania. Próba ta prowadziłaby to wprowadzenia
    obowiązku pokrywania przez podatników strat powstałych w wyniku wystąpienia zdarzeń
    losowych, będących kosztami działalności gospodarczej w SSE, przychodami ze sprzedaży
    produktów lub usług wytworzonych w SSE, bez możliwości pokrycia tych strat otrzymanym
    od ubezpieczyciela odszkodowaniem. Przy czym, koncepcja ta prowadziłaby do przyjęcia,
    że otrzymane odszkodowanie - jako przychód z działalności gospodarczej poza strefą - jest
    de facto - w całości dochodem, od którego podatnik ma zapłacić 19% podatek od
    dochodów osób prawnych. Wszak strata (szkoda), którą to odszkodowanie pokrywa może
    być podatkowo rozpoznana jedynie jako koszt działalności w SSE a nie jako koszt
    działalności gospodarczej poza SSE. W ten sposób przyjęta w niektórych indywidualnych
    interpretacjach linia orzecznicza ma na celu jedynie zwiększenie obciążeń podatkowych
    podatników, jednakże linia ta nie ma jakiegokolwiek uzasadnienia ekonomicznego i
    prawnego. Wszak odszkodowanie pokrywa powstałą szkodę i w żaden sposób nie
    zwiększa majątku podatnika; nie jest dla niego przysporzeniem zwiększającym wartość
    aktywów. Tymczasem traktowanie odszkodowania jako przychodu nieuzyskanego z
    działalności w SSE i jednocześnie rozpoznanie podatkowe straty powstałej w wyniku
    zdarzenia losowego jako związanej z kosztem uzyskania przychodu w SSE prowadzi do
    wykreowania u Spółki dochodu równego wysokości odszkodowania. Innymi słowy Spółka
    ma oddać fiskusowi 19% odszkodowania pokrywającego szkodę. W konsekwencji, -
    przyjmując taką, błędną interpretacje przepisów, fiskus opodatkowuje faktycznie nie
    dochód Spółki a jej szkodę (stratę). Przeprowadzone rozważania prowadzą do wniosku, że
    wykładnia gospodarcza jednoznacznie potwierdza, iż w opisanym stanie faktycznym
    jedynie poprawnym rozwiązaniem jest przyjęcie, iż otrzymane odszkodowanie jest
    przychodem uzyskanym z działalności w SSE. Wykładni tej nie podważają także inne
    rodzaje wykładni przepisów, a w szczególności nie jest ona sprzeczna z wykładnią
    językową.
    Takiej wykładni dokonał między innymi WSA we Wrocławiu w wyroku z 18 grudnia 2018 r.
    sygn. akt I SA/Wr 1098/18 podkreślając, że kluczowy w sprawie jest zakres pojęcia
    „dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy
    ekonomicznej na podstawie zezwolenia”. WSA wskazał, że ustawa o podatku dochodowym
    od osób prawnych nie definiuje pojęcia dochodów z działalności gospodarczej, w tym
    także z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej
    na podstawie zezwolenia. Ustawa definiuje natomiast dochód stanowiąc w art. 7 ust. 2, że
    dochodem, z zastrzeżeniem art. 10, art. 11 i art. 24a, jest nadwyżka sumy przychodów nad
    kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym; jeżeli koszty uzyskania
    przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą. Co do rozumienia
    przychodu wskazać należy i zaaprobować pogląd, według którego przyjmuje się, że analiza
    poszczególnych jednostek redakcyjnych art. 12 ust. 1 u.p.d.o.p. pozwala na ustalenie
    pewnych desygnatów przychodu podatkowego. Będą to uzyskane (a w przypadku
    wymienionym w art. 12 ust. 3 u.p.d.o.p. również należne) wartości materialne, w sposób
    definitywny zwiększające aktywa podatnika lub zmniejszające jego pasywa. Do
    przychodów takich - co do zasady - zaliczyć można na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.
    p. m.in. otrzymane pieniądze.
    Sąd doszedł do przekonania, że za dochód z działalności gospodarczej należy uznać
    wszelki efekt ekonomiczny (finansowy) zarobkowej działalności wytwórczej, budowlanej,
    handlowej, usługowej oraz poszukiwania, rozpoznawania i wydobywania kopalin ze złóż, a
    także działalności zawodowej, wykonywanej w sposób zorganizowany i ciągły.
    Jednocześnie Sąd w pełni podzielił pogląd wyrażony przez NSA w wyroku z dnia 15 lutego
    2018 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 245/16, że nie ma uzasadnionych podstaw, aby

    twierdzić, że przez dochód taki należy rozumieć tylko takie świadczenie, które stanowi
    bezpośrednio cenę za konkretny towar lub usługę, z kategorycznym wyłączeniem
    jakichkolwiek innych świadczeń.
    Sąd zgodził się również z oceną wyrażoną w powyższym wyroku NSA, że dochodem z
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. są wszelkie
    przysporzenia wynikające z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE, o ile
    tytuł ich otrzymania zawiera się w zakresie przedmiotowym działalności określonej w
    zezwoleniu. W tym zakresie NSA podkreślił, że jeżeli rekompensata pozostaje w ścisłym,
    bezpośrednim i racjonalnym związku z przedmiotem działalności gospodarczej
    określonym w zezwoleniu i prowadzonej przez Spółkę na obszarze SSE to nie ma
    przeszkód aby uznać, że rekompensata ta powinna być rozliczona w ramach dochodu
    strefowego. Sąd dostrzegł, że sprawa rozpoznawana przez NSA dotyczyła rekompensaty z
    tytułu rezygnacji przez kontrahenta z odbioru części wcześniej zamówionego towaru, a nie
    odszkodowania otrzymanego od ubezpieczyciela, którego dotyczy spór w niniejszej
    sprawie, jednakże zdaniem Sądu istotne znaczenie mają ogólne wnioski sformułowane
    przez NSA w powyższej sprawie. Zatem podzielając w pełni stanowisko NSA, Sąd
    stwierdził, że dla oceny możliwości skorzystania przez podatnika ze zwolnienia
    określonego w art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. istotny jest ów ścisły, bezpośredni i
    racjonalny związek otrzymanego świadczenia (w tym przypadku odszkodowania) z
    przedmiotem działalności gospodarczej określonym w zezwoleniu i prowadzonej przez
    Spółkę na obszarze SSE.
    Oceniając z kolei charakter odszkodowania (świadczenia pieniężnego otrzymanego od
    ubezpieczyciela z tytułu zawartej polisy ubezpieczeniowej) trzeba wziąć pod uwagę, że
    odszkodowanie takie należy rozpoznać jako przychód podatkowy otrzymany w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.p. Tak
    wypowiedział się również WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 2 października 2013 r. w
    sprawie o sygn. akt I SA/Gd 959/13 oraz NSA w wyroku z dnia 21 lipca 2016 r. w sprawie o
    sygn. akt II FSK 1154/14. W konsekwencji Sąd stanął na stanowisku, że organ
    interpretacyjny naruszył przepis art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. poprzez jego błędną
    wykładnię, skutkującą przyjęciem, że przychód z tytułu odszkodowania nie jest
    następstwem prowadzonej działalności gospodarczej wynikającej z zezwolenia
    strefowego, a w konsekwencji nie stanowi przychodu podlegającego zwolnieniu z
    opodatkowania na podstawie tego przepisu. Sąd co do zasady przyznał też rację
    organowi, że zwolnienie określone w powyższym przepisie powinno być interpretowane
    ściśle, jednakże konieczność wykładni ścisłej nie może prowadzić do zawężenia jego
    zakresu.
    W ocenie Sądu podatnicy podejmują różnego rodzaju czynności prawne i faktycznych, bez
    podjęcia których działalność podstawowa nie byłaby w ogóle możliwa lub które
    bezpośrednio wynikają z faktu prowadzenia określonej działalności gospodarczej. Do tego
    rodzaju czynności zaliczyć trzeba również zawieranie polis ubezpieczeniowych, będące
    przejawem zabezpieczenia nie tylko mienia wykorzystywanego w tejże działalności ale
    również uzyskiwanego z niej przychodu i stanowiące w obecnym czasie de facto normę
    prowadzenia działalności gospodarczej. Brak jest przy tym przeszkód do uznania, że
    miałoby to nie dotyczyć również konkretnej działalności gospodarczej prowadzonej na
    terenie SSE na podstawie zezwolenia. Zabezpieczenie mienia i przychodu w SSE nabiera
    zresztą szczególnego znaczenia, bowiem głównym zadaniem SSE jest przyspieszanie
    rozwoju gospodarczego regionów (poprzez jak największe wykorzystanie ich własnych
    zasobów) trapionych stagnacją ekonomiczną: uboższych, mniej rozwiniętych, omijanych
    przez inwestorów, dotkniętych wysokim bezrobociem. Brak podjęcia przez podmiot
    gospodarczy prowadzący działalność na terenie SSE stosownych działań w tym zakresie
    (polegających na zawarciu odpowiednich polis), w razie zaistnienia zdarzeń losowych
    mógłby skutkować utratą majątku i znaczącym zmniejszeniem przychodu, co przełożyłoby
    się w sposób bezpośredni na ograniczenie w realizacji przywołanego wyżej głównego
    zadania funkcjonowania strefy.

    Na ekonomiczny wynik działalności gospodarczej mogą składać się, obok dochodów ze
    sprzedaży wytworzonych towarów i usług enumeratywnie wymienionych w Zezwoleniu,
    również przychody i koszty warunkujące uzyskanie przychodu ze sprzedaży lub
    pozostające z nim w ścisłym, bezpośrednim i racjonalnym związku. Taki związek istnieje w
    przypadku odszkodowań otrzymanych z tytułu zawartych przez podatnika dwóch polis
    (polisy ubezpieczenia mienia i polisy obejmującej utratę zysku), które to polisy dotyczyły
    mienia produkcyjnego położonego na terenie SSE i zostały zrealizowane na skutek
    zdarzenia losowego, jakim był pożar. Nie ulega wątpliwości, że działalność produkcyjna na
    terenie SSE może być prowadzona wyłącznie w oparciu o majątek produkcyjny i fakt jego
    posiadania przekłada się w sposób bezpośredni na zawarcie umowy ubezpieczenia tego
    majątku, wziąwszy pod uwagę zwłaszcza wyżej wskazane aspekty związane z zawieraniem
    polis traktowanym jako norma życia gospodarczego, jak również aspekty dotyczące
    realizacji szczególnych zadań strefy. W tej sytuacji nie ma wątpliwości, że uzyskanie
    opisanych odszkodowań należy uznać za element działalności gospodarczej wskazanej w
    treści Zezwolenia. Zatem, należy konsekwentnie stwierdzić, że również odszkodowanie
    otrzymane od ubezpieczyciela z tytułu polisy ubezpieczenia mienia produkcyjnego
    położonego na terenie SSE oraz polisy obejmującej utratę zysku osiąganego w działalności
    produkcyjnej na terenie SSE, stanowić powinno przychód otrzymany w ramach
    działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE na podstawie odpowiedniego
    zezwolenia.
    Podobne zapatrywania wyraził - uznając stanowisko podatnika za prawidłowe - Dyrektor
    Izby Skarbowej w Bydgoszczy w indywidualnej interpretacji znak: ITPB3/4510-588/15/MK z
    27 stycznia 2016 r.
    Spółka w całej rozciągłości przyjmuje przytoczone rozważania WSA we Wrocławiu za
    własne.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek - 26 kwietnia 2021 r. wydałem interpretację indywidualną
    Znak: 0111-KDIB1-3.4010.88.2021.1.JKT, w której uznałem Państwa stanowisko w części za
    prawidłowe, w części za nieprawidłowe. Interpretację doręczono Państwu 4 maja 2021 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    31 maja 2021 r. złożyli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Krakowie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz
    zasądzenie kosztów postępowania na rzecz Skarżącej według norm prawem przepisanych.
    Odpowiedzi na skargę udzieliłem pismem z 30 czerwca 2021 r. Znak: 0111-KDIB1-
    3.4010.88.2021.2.JKT.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę - wyrokiem z 27 lipca 2021 r.
    sygn. akt I SA/Kr 848/21.
    Wnieśli Państwo skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 4 czerwca 2025 r. sygn. akt II FSK 707/22 uchylił
    wyrok WSA w Krakowie oraz zaskarżoną interpretację indywidualną.
    Ww. wyrok wpłynął do mnie 28 lipca 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.

    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    - uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
      Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku;
    - ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej -
      stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
    czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).

    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.