Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT3.4011.398.2017.1.MPŁ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2018-01-22
Teza: Ponieważ zostaną spełnione przesłanki umożliwiające zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów, zawartych w art. 23. ust. 1 pkt 57 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – składki opłacone przez Wnioskodawczynię z tytułu zawartej na rzecz pracowników umowy ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym będą mogły stanowić koszty uzyskania przychodów w prowadzonej działalności gospodarczej.
Słowa kluczowe: fundusz-fundusz kapitałowy; koszt-koszty uzyskania przychodów; polisa ubezpieczeniowa; pracownik
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni przedstawione we wniosku z dnia 30 listopada 2017 r. (data wpływu 6 grudnia 2017 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 6 grudnia 2017 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawczyni, prowadząca działalność gospodarczą, zamierza zawrzeć z ubezpieczycielem umowę ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym, gdzie ubezpieczającym jest firma Wnioskodawczyni a ubezpieczonym pracownik, zatrudniony na umowę o pracę na czas nieokreślony (siostra Wnioskodawczyni) oraz inni pracownicy, nie będący rodziną.

W ramach tej polisy składki będzie opłacać firma Wnioskodawczyni, która stanie się właścicielem polisy. Polisa ma charakter ochronno-inwestycyjny, co oznacza, że opłacane składki będą stanowiły w części ochronnej (opłata za ryzyko) przychód ubezpieczonego pracownika ze stosunku pracy.

Zawarta umowa będzie trwać 10 lat i przez ten okres przedsiębiorca ma obowiązek opłacania składek regularnych (subkonto Składek Regularnych).

Wnioskodawczyni, opłacając składki regularne w ramach polisy, może także wpłacać dodatkowe środki pieniężne na Subkonto Składek Dodatkowych, które mają status aktywów wolnych, co oznacza że możliwy jest ich wykup częściowy lub całkowity, bez uiszczeń likwidacyjnych.

Zgodnie z ogólnymi warunkami ubezpieczenia, związanymi z tym produktem o wypłatę częściową lub całkowitą środków z polisy może wystąpić do ubezpieczyciela jedynie właściciel firmy. Warto podkreślić, że w sytuacji dokonania wykupu częściowego z polisy, nie ulega ona rozwiązaniu, a firma nadal zobowiązana jest do opłacania składek regularnych. Jedynie w sytuacji dokonania wykupu całkowitego umowa ubezpieczenia ulega rozwiązaniu.

Uprawnionym do otrzymania świadczenia, z tytułu umowy wskazanego we wniosku ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym, jest ubezpieczony pracownik, a w przypadku jego śmierci środki zgromadzone na polisie mogą przypaść uposażonym – będącym innymi podmiotami, niż ubezpieczony i ubezpieczający.

Umowa ubezpieczenia w okresie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym ją zawarto lub odnowiono, wyklucza:

*   wypłatę kwoty stanowiącej wartość odstąpienia od umowy,
*   możliwość zaciągania zobowiązań pod zastaw praw wynikających z umowy,
*   wypłatę z tytułu dożycia wieku oznaczonego w umowie.

Zawarcie ww. umowy ma na celu budowanie stosunku lojalności między ubezpieczonym pracownikiem a ubezpieczającą Wnioskodawczynią, przynajmniej do końca trwania umowy ubezpieczenia.

W trakcie trwania stosunku pracy pracownik nie ma wprawdzie żadnej (ani materialnej ani niematerialnej) korzyści z tego tytułu, że ubezpieczający opłaca składki na jego ubezpieczenie, jednak po dożyciu przez ubezpieczonego określonego w umowie wieku lub w związku z decyzją ubezpieczającego o prawie do wypłaty środków zgromadzonych na polisie na rzecz ubezpieczonego (tzw. wykup przez ubezpieczonego bez opłat likwidacyjnych) ubezpieczony pracownik odniesie określoną korzyść materialną.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy składki polisy, opłacane przez Wnioskodawczynię mogą stanowić koszty uzyskania przychodu?

Zdaniem Wnioskodawczyni, warunki ubezpieczenia, spełniają wymogi z tegoż artykułu, warunkujące możliwość zaliczenia opłacanych przez Wnioskodawczynię składek w podatkowy koszt uzyskania przychodu.

Wnioskodawczyni zamierza zaliczać w podatkowy koszt uzyskania przychodu na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 57 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Definicja negatywna kosztów uzyskania przychodów) zgodnie z którym nie uważa się za koszty uzyskania przychodów składek opłaconych przez pracodawcę z tytułu zawartych lub odnowionych umów ubezpieczenia na rzecz pracowników, z wyjątkiem umów dotyczących ryzyka, o którym mowa w dziale I w grupach 1, 3 i 5 oraz w dziale II w grupach 1 i 2 załącznika do ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz. U. poz. 1844 oraz z 2016 r. poz. 615 i 1948), jeżeli uprawnionym do otrzymania świadczenia nie jest pracodawca i umowa ubezpieczenia w okresie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym ją zawarto lub odnowiono, wyklucza:

1.  wypłatę kwoty stanowiącej wartość odstąpienia od umowy,
2.  możliwość zaciągania zobowiązań pod zastaw praw wynikających z umowy,
3.  wypłatę z tytułu dożycia wieku oznaczonego w umowie.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2032 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Z powyższego przepisu wynika, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie koszty, a więc bezpośrednio i pośrednio związane z uzyskiwaniem przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 powołanej ustawy. Jednakże, aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, podatnik musi wykazać jego związek z prowadzoną działalnością oraz to, że poniesienie tego wydatku miało lub mogło mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu, ewentualnie na zachowanie lub zabezpieczenie źródła tego przychodu.

W oparciu o kryterium stopnia tego powiązania wyróżnia się koszty podatkowe bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód) oraz inne niż bezpośrednio z nimi związane, których nie można wprost przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako zmierzające do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).

Należy także nadmienić, że kosztami podatkowymi są m.in. tzw. koszty pracownicze. Koszty te obejmują przede wszystkim wynagrodzenia zasadnicze, wszelkiego rodzaju nagrody, premie i diety oraz wydatki związane z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych pracowników. Co jednak istotne, nie każde świadczenie na rzecz pracownika, które stanowi dla niego przychód, może być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów pracodawcy. W myśl wspomnianych wcześniej zasad, pracodawca może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów tylko te wydatki na rzecz pracowników, które pozostają w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą i z uzyskiwanymi przez niego przychodami, a jednocześnie wydatki te nie mogą znajdować się w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ww. ustawy. Należy przy tym zaznaczyć, że poniesione wydatki muszą być należycie udokumentowane, a na podatniku ciąży obowiązek wykazania wspomnianego związku przyczynowego przed organem podatkowym.

Stosownie do treści art. 23 ust. 1 pkt 57 ww. ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów składek opłaconych przez pracodawcę z tytułu zawartych lub odnowionych umów ubezpieczenia na rzecz pracowników, z wyjątkiem umów dotyczących ryzyka, o którym mowa w dziale I w grupach 1, 3 i 5 oraz w dziale II w grupach 1 i 2 załącznika do ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz. U. poz. 1844 oraz z 2016 r. poz. 615 i 1948), jeżeli uprawnionym do otrzymania świadczenia nie jest pracodawca i umowa ubezpieczenia w okresie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym ją zawarto lub odnowiono, wyklucza:

1.  wypłatę kwoty stanowiącej wartość odstąpienia od umowy,
2.  możliwość zaciągania zobowiązań pod zastaw praw wynikających z umowy,
3.  wypłatę z tytułu dożycia wieku oznaczonego w umowie.

Zatem z powyższej regulacji prawnej wynika, że w przypadku zawarcia przez pracodawcę umowy ubezpieczenia na rzecz pracownika, kosztami podatkowymi dla tego pracodawcy mogą być jedynie składki, które opłaca on z tytułu umów ubezpieczenia dotyczących ryzyka z grupy 1, 3 i 5 działu I oraz z grupy 1 i 2 działu II (według klasyfikacji wymienionej w ww. załączniku do ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej), przy równoczesnym spełnieniu innych warunków wskazanych w ww. przepisie.

Z powyższego zaś załącznika do ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1170 ze zm.) wynika, że do wskazanych w ww. art. 23 ust. 1 pkt 57 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych umów ubezpieczenia możliwych do rozliczania w ramach kosztów podatkowych pracodawcy – należy m.in. wymieniona w dziale I w grupie 3 umowa ubezpieczenia na życie, jeżeli jest związana z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym.

Zatem składki opłacone przez pracodawcę z tytułu zawartej na rzecz pracownika umowy ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym mogą stanowić koszty podatkowe pod warunkiem wypełnienia pozostałych przesłanek wyłączających z ww. art. 23 ust. 1 pkt 57 ustawy a dotyczących zawartej umowy ubezpieczenia tj. uprawnionym do otrzymania świadczenia nie może być pracodawca i umowa ubezpieczenia w okresie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym ją zawarto lub odnowiono, wyklucza wypłatę kwoty stanowiącej wartość odstąpienia od umowy, możliwość zaciągania zobowiązań pod zastaw praw wynikających z umowy oraz wypłatę z tytułu dożycia wieku oznaczonego w umowie.

Jednocześnie w celu zaliczenia ww. wydatków do kosztów podatkowych pracodawca musi wykazać i udokumentować związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy poniesionym wydatkiem (opłaconą składką ubezpieczeniową) a uzyskiwanymi przychodami lub z zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów.

Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawczyni, prowadząca działalność gospodarczą, zamierza zawrzeć z ubezpieczycielem umowę ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym, gdzie ubezpieczającym jest firma Wnioskodawczyni a ubezpieczonym pracownik, zatrudniony na umowę o pracę na czas nieokreślony (siostra Wnioskodawczyni) oraz inni pracownicy, nie będący rodziną.

W ramach tej polisy składki będzie opłacać firma Wnioskodawczyni, która stanie się właścicielem polisy. Polisa ma charakter ochronno-inwestycyjny, co oznacza, że opłacane składki będą stanowiły w części ochronnej (opłata za ryzyko) przychód ubezpieczonego pracownika ze stosunku pracy.

Zawarta umowa będzie trwać 10 lat i przez ten okres przedsiębiorca ma obowiązek opłacania składek regularnych (subkonto Składek Regularnych).

Wnioskodawczyni, opłacając składki regularne w ramach polisy, może także wpłacać dodatkowe środki pieniężne na Subkonto Składek Dodatkowych, które mają status aktywów wolnych, co oznacza że możliwy jest ich wykup częściowy lub całkowity, bez uiszczeń likwidacyjnych.

Zgodnie z ogólnymi warunkami ubezpieczenia, związanymi z tym produktem o wypłatę częściową lub całkowitą środków z polisy może wystąpić do ubezpieczyciela jedynie właściciel firmy. Warto podkreślić, że w sytuacji dokonania wykupu częściowego z polisy, nie ulega ona rozwiązaniu, a firma nadal zobowiązana jest do opłacania składek regularnych. Jedynie w sytuacji dokonania wykupu całkowitego umowa ubezpieczenia ulega rozwiązaniu.

Uprawnionym do otrzymania świadczenia, z tytułu umowy wskazanego we wniosku ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym, jest ubezpieczony pracownik, a w przypadku jego śmierci środki zgromadzone na polisie mogą przypaść uposażonym – będącym innymi podmiotami, niż ubezpieczony i ubezpieczający.

Umowa ubezpieczenia w okresie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym ją zawarto lub odnowiono, wyklucza:

*   wypłatę kwoty stanowiącej wartość odstąpienia od umowy,
*   możliwość zaciągania zobowiązań pod zastaw praw wynikających z umowy,
*   wypłatę z tytułu dożycia wieku oznaczonego w umowie.

Zawarcie ww. umowy ma na celu budowanie stosunku lojalności między ubezpieczonym pracownikiem a ubezpieczającą Wnioskodawczynią, przynajmniej do końca trwania umowy ubezpieczenia.

W trakcie trwania stosunku pracy pracownik nie ma wprawdzie żadnej (ani materialnej ani niematerialnej) korzyści z tego tytułu, że ubezpieczający opłaca składki na jego ubezpieczenie, jednak po dożyciu przez ubezpieczonego określonego w umowie wieku lub w związku z decyzją ubezpieczającego o prawie do wypłaty środków zgromadzonych na polisie na rzecz ubezpieczonego (tzw. wykup przez ubezpieczonego bez opłat likwidacyjnych) ubezpieczony pracownik odniesie określoną korzyść materialną.

Mając na uwadze przedstawione zdarzenie przyszłe oraz powołane powyżej uregulowania prawne stwierdzić należy, że przedmiotowa umowa ubezpieczenia będzie spełniała warunki, o jakich mowa w art. 23 ust. 1 pkt 57 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, które umożliwiają pracodawcy (Wnioskodawczyni) zaliczenie do kosztów podatkowych opłaconych składek wynikających z ww. umowy ubezpieczenia.

Jednocześnie, skoro zawarta przez pracodawcę przedmiotowa umowa ubezpieczenia ma na celu budować stosunek lojalności pracownika wobec pracodawcy – a zatem ma na celu umacnianie więzi tego pracownika z przedsiębiorstwem prowadzonym przez Wnioskodawczynię i ma służyć podtrzymywaniu stosunku pracy – to należy stwierdzić, że przedmiotowy wydatek może być uznany za koszt pracowniczy pozostający pośrednio w związku przyczynowym z przychodem lub ze źródłem przychodu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej.

Reasumując – ponieważ zostaną spełnione przesłanki umożliwiające zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów, zawartych w art. 23. ust. 1 pkt 57 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – składki opłacone przez Wnioskodawczynię z tytułu zawartej na rzecz pracowników umowy ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym będą mogły stanowić koszty uzyskania przychodów w prowadzonej działalności gospodarczej.

W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawczyni należy uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.