Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.184.2021.9.S/KW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-21
Teza: Obniżenie stawek amortyzacyjnych w roku 2021 oraz latach
poprzednich; inny rok obrotowy niż kalendarzowy.
Słowa kluczowe: amortyzacja
amortyzacja-amortyzacja liniowa
stawka-stawki podatku-obniżenie stawki podatku
środek-środek trwały
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Metody amortyzacji środków trwałych-Metoda liniowa
amortyzacji-Podwyższanie (i obniżanie) stawek
amortyzacyjnych
1
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16d-ust. 2
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16h-ust. 1-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16h-ust. 1-pkt 4
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16h-ust. 2
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16i-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16i-ust. 5

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

W dniu 17 maja 2021 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia
    czy:
        począwszy od roku podatkowego rozpoczętego 1 czerwca 2018 r. Wnioskodawca,
        na podstawie decyzji podjętej w styczniu 2021 r., jest uprawniony do zastosowania
        począwszy od 1 czerwca 2018 r. w odniesieniu do roku podatkowego
        rozpoczynającego się tego dnia (tzn. wstecz) stawki amortyzacji podatkowej
        obniżonej do wysokości 0,1% dla wybranych lub wszystkich środków trwałych (tzn.
        takich, które już podlegają amortyzacji podatkowej), dla których przyjęto metodę
        amortyzacji liniowej;
        począwszy od roku podatkowego rozpoczętego 1 czerwca 2021 r. Wnioskodawca,
        na podstawie decyzji podjętej w styczniu 2021 r., jest uprawniony do zastosowania
        w odniesieniu do roku podatkowego rozpoczynającego się tego dnia stawki

        amortyzacji podatkowej obniżonej do wysokości 0,1% dla wybranych lub wszystkich
        środków trwałych (tzn. takich, które już podlegają amortyzacji podatkowej), dla
        których przyjęto metodę amortyzacji liniowej.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca (dalej również: Spółka) jest podatnikiem podatku dochodowego od osób
    prawnych, posiadającym siedzibę i zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Głównym przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest (...) rok podatkowy Wnioskodawcy
    nie pokrywa się z rokiem kalendarzowym i rozpoczyna się 1 czerwca oraz kończy 31 maja
    następnego roku. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca
    posiada składniki majątkowe stanowiące środki trwałe, podlegające amortyzacji.
    W związku z tym, że Wnioskodawca posiada stratę podatkową do rozliczenia z lat
    ubiegłych, w 2021 r. Wnioskodawca podjął decyzję o obniżeniu stawek amortyzacyjnych
    dla wybranych środków trwałych do wysokości 0,1% począwszy od roku podatkowego
    rozpoczynającego się 1 czerwca 2018 r. W związku z tym, 16 marca 2021 r Wnioskodawca
    złożył korekty zeznań podatkowych CIT-8 za lata podatkowe 1 czerwca 2018 r. - 31 maja
    2019 r. oraz 1 czerwca 2019 r. - 31.05.2020 r. Poprzez te korekty Wnioskodawca zmniejszył
    wysokość odpisów amortyzacyjnych zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów w tych
    latach podatkowych W zeznaniu podatkowym CIT-8 za rok podatkowy 1 czerwca 2020 r. -
    31 maja 2021 r. Wnioskodawca zaliczy do kosztów uzyskania przychodów odpisy
    amortyzacyjne obliczone z zastosowaniem stawki 0,1%. W kolejnych latach podatkowych
    Wnioskodawca będzie również zaliczał do kosztów uzyskania przychodów odpisy
    amortyzacyjne obliczone z zastosowaniem stawki 0,1%.
    Obniżenie stawek amortyzacyjnych, w tym poprzez korektę stosowanych stawek
    amortyzacyjnych za poszczególne lata ubiegłe, została zastosowana wyłącznie w
    odniesieniu do środków trwałych amortyzowanych dla celów podatkowych według tzw.
    amortyzacji liniowej, przewidzianej w art. 16i ust. 1 w zw. z art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy z
    dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2020 r., poz.
    1406 ze zmianami dalej: Ustawa CIT). Zgodnie z tą metodą amortyzacji, odpisów
    amortyzacyjnych dokonuje się przy zastosowaniu stawek nie większych niż stawki
    podstawowe przewidziane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stanowiącym załącznik nr 1
    do Ustawy CIT. W ww. 2 latach podatkowych objętych korektą Wnioskodawca osiągał
    dochód, który jednak był obniżany o wysokość straty z tego samego źródła przychodów,
    poniesionej w poprzednich latach podatkowych. W związku z powyższym, w trakcie tych
    lat podatkowych nie powstało zobowiązanie podatkowe.
    Spółka nie prowadzi działalności gospodarczej na obszarze specjalnej strefy ekonomicznej.
    Wnioskodawca pismem z dnia 02.07.2021 uzupełnił opis stanu faktycznego i zdarzenia
    przyszłego.
    Decyzja o obniżeniu stawek amortyzacyjnych dla wybranych środków trwałych do
    wysokości 0,1% począwszy od roku podatkowego rozpoczynającego się 1 czerwca 2018 r.
    została podjęta w styczniu 2021 r. W związku z tym, 16 marca 2021 r. Wnioskodawca złożył
    korekty zeznań podatkowych CIT-8 za lata podatkowe 1 czerwca 2018 r. - 31 maja 2019 r.
    oraz 1 czerwca 2019 r. - 31 maja 2020 r. Poprzez te korekty Wnioskodawca zmniejszył
    wysokość odpisów amortyzacyjnych zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów w tych
    latach podatkowych. W zeznaniu podatkowym CIT-8 za rok podatkowy 1 czerwca 2020 r. -
    31 maja 2021 r. Wnioskodawca zaliczy do kosztów uzyskania przychodów odpisy
    amortyzacyjne obliczone z zastosowaniem stawki 0,1%. W kolejnych latach podatkowych
    Wnioskodawca będzie również zaliczał do kosztów uzyskania przychodów odpisy
    amortyzacyjne obliczone z zastosowaniem stawki 0,1%.

    W uzupełnieniu Wnioskodawca ostatecznie sformułował treść pytania mającego być
    przedmiotem interpretacji indywidualnej.
    Pytania
    Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym niezależnie od stawek
    amortyzacji podatkowej stosowanych w trakcie trwania poszczególnych lat podatkowych
    począwszy od roku podatkowego rozpoczętego 1 czerwca 2018 r. Wnioskodawca, na
    podstawie decyzji podjętej w styczniu 2021 r., jest uprawniony do zastosowania
    począwszy od 1 czerwca 2018 r., w odniesieniu do roku podatkowego rozpoczynającego
    się tego dnia oraz w odniesieniu do następnych lat podatkowych, stawki amortyzacji
    podatkowej obniżonej do wysokości 0,1% dla wybranych lub wszystkich środków trwałych
    (tzn. takich, które już podlegają amortyzacji podatkowej), dla których przyjęto metodę
    amortyzacji liniowej?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, prawidłowe jest jego stanowisko, zgodnie z którym niezależnie
    od stawek amortyzacji podatkowej stosowanych w trakcie trwania poszczególnych lat
    podatkowych począwszy od roku podatkowego rozpoczętego 1 czerwca 2018 r.
    Wnioskodawca, na podstawie decyzji podjętej w styczniu 2021 r., jest uprawniony do
    zastosowania począwszy od 1 czerwca 2018 r., w odniesieniu do roku podatkowego
    rozpoczynającego się tego dnia oraz w odniesieniu do następnych lat podatkowych,
    stawki amortyzacji podatkowej obniżonej do wysokości 0,1% dla wybranych lub wszystkich
    środków trwałych (tzn. takich, które już podlegają amortyzacji podatkowej), dla których
    przyjęto metodę amortyzacji liniowej.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (Dz. U. z 2020 r, poz. 1406 ze zmianami; dalej: Ustawa CIT) kosztami uzyskania
    przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów
    lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
    wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote
    według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia
    roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.
    Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z
    przepisami art. 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16 (art 15 ust. 6 Ustawy CIT).
    Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność
    podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w
    dniu przyjęcia do używania:
    1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
    2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
    3) inne przedmioty
    - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika
    na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane
    do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej wart. 17a pkt
    1, zwane środkami trwałymi (art 16a ust. 1 Ustawy CIT).
    Amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art. 16c, niezależnie od przewidywanego
    okresu używania:
    1) przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych, zwane dalej
    "inwestycjami w obcych środkach trwałych",
    2) budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie,

    3) składniki majątku, wymienione w ust. 1, niestanowiące własności lub współwłasności
    podatnika, wykorzystywane przez niego na potrzeby związane z prowadzoną działalnością
    na podstawie umowy określonej w art. 17a pkt 1, zawartej z właścicielem lub
    współwłaścicielami tych składników - jeżeli zgodnie z przepisami rozdziału 4a odpisów
    amortyzacyjnych dokonuje korzystający
    - zwane także środkami trwałymi;
    4) tabor transportu morskiego w budowie, sklasyfikowany w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów
    i Usług (PKWiU) wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r.
    w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U poz. 1676, z 2017 r. poz.
    2453, z 2018 r. poz. 2440, z 2019 r. poz. 2554 oraz z 2020 r poz. 556) w grupowaniu o
    symbolu ex 30.11 "Statki i konstrukcje pływające", przy czym oznaczenie "ex” oznacza, że
    zakres wyrobów i usług jest węższy niż określony w grupowaniu (art 16a ust. 2 Ustawy CIT).
    Składniki majątku, o których mowa w art. 16a-16c, wprowadza się do ewidencji środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 9 ust. 1, najpóźniej w
    miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za
    ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art.
    16h ust. 1 pkt 4 (art. 16d ust. 2 Ustawy CIT).
    Podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą
    działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art 16a
    ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art 16b (art 16f ust. 1 Ustawy CIT).
    Zgodnie z art 16h ust. 1 pkt 1 Ustawy CIT odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od
    wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z
    zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w
    którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do
    końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich
    wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono
    ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie z
    art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Podatnicy, z zastrzeżeniem art. 161 i 16ł, dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji
    określonych w art. 16i-16k dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich
    amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka
    trwałego (art. 16h ust. 2 Ustawy CIT).
    Zgodnie z art. 16i ust. 1 Ustawy CIT odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z
    zastrzeżeniem art. 16j-16ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych
    określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 16h ust. 1
    pkt 1.
    Jak stanowi natomiast art. 16i ust. 5 Ustawy CIT podatnicy mogą obniżać podane w
    Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki dla poszczególnych środków trwałych. Zmiany
    stawki dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do
    ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. Przepis
    ten nie uległ zmianie od 1 stycznia 2003 r., a więc w obecnym brzmieniu obowiązywał
    również w roku podatkowym Wnioskodawcy rozpoczętym 1 czerwca 2018 r.
    Zgodnie natomiast z obowiązującym od 1 stycznia 2021 r. ustępem 8 art. 16i Ustawy CIT
    przepisów ust. 4 i 5 nie stosuje się do środków trwałych wykorzystywanych przez
    podatników w działalności, z której dochody podlegają zwolnieniu z opodatkowania
    podatkiem dochodowym - w okresie korzystania z takiego zwolnienia.

    Zgodnie z powyższymi przepisami, zdaniem Wnioskodawcy, podatnicy amortyzujący
    środki trwałe wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej z zastosowaniem
    metody liniowej, mogą obniżyć stosowane dla celów podatkowych stawki amortyzacyjne
    w stosunku do stawek określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych.
    Zdaniem Wnioskodawcy, normę wyrażoną w art. 16i ust. 5 zd. 2 Ustawy CIT „zmiany
    stawki dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do
    ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego" należy
    interpretować tak, że zmiany (obniżenia) stawki amortyzacji można dokonać począwszy od
    miesiąca wprowadzenia środka trwałego do ewidencji albo od pierwszego miesiąca
    każdego następnego roku podatkowego po roku podatkowym, w którym nastąpiło
    wprowadzenie środka trwałego do ewidencji środków trwałych. Przy czym, w ocenie
    Wnioskodawcy, możliwość ta dotyczy zarówno przyszłych, jak i przeszłych rozliczeń
    podatkowych, w tym za wszystkie lata podatkowe wstecz, które nie uległy jeszcze
    przedawnieniu. Innymi słowy, podatnik ma prawo do obniżenia stawki amortyzacyjnej
    stosowanej dotychczas w dowolnym momencie za ubiegłe lata podatkowe, z
    uwzględnieniem okresu przedawnienia. W przywołanym przepisie art. 16i ust. 5 zd. 2
    Ustawy CIT nie zostało bowiem określone, że zmiana ta musi następować od pierwszego
    miesiąca roku podatkowego następnego po roku bieżącym. W szczególności nie zostało
    zastrzeżone, że zmian stawek amortyzacji nie wolno dokonywać wstecz. Przepis art. 16i
    ust. 5 zd. 2 Ustawy CIT nie precyzuje o który „następny” rok podatkowy chodzi. Dlatego
    też, w ocenie Wnioskodawcy, przepis ten należy interpretować w taki sposób, że obniżenia
    stawki amortyzacyjnej można dokonywać:
        począwszy od miesiąca, w którym środki trwałe zostały wprowadzone do ewidencji
        środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych albo
        od pierwszego miesiąca każdego (jakiekolwiek) kolejnego roku podatkowego,
        następującego po roku podatkowym, w którym nastąpiło wprowadzenie środka
        trwałego do ewidencji środków trwałych,
    przy czym zmiany te mogą być dokonywane zarówno „na bieżąco”, jak i wstecz, z
    uwzględnieniem okresu przedawnienia.
    Przykładowo, jeśli środek trwały został wprowadzony do ewidencji środków trwałych w
    styczniu 2016 r., to na mocy przepisu art. 16i ust. 5 zdanie 2 Ustawy CIT, podatnik może
    obniżyć stawkę amortyzacji stosowaną dotychczas, tj. w latach 2016-2020, zarówno na
    bieżąco, tj. od pierwszego miesiąca roku następującego po roku bieżącym, jak i z mocą
    wsteczną, tj. począwszy od miesiąca, w którym dany środek został wprowadzony do
    ewidencji (tu: od stycznia 2016 r.) lub począwszy od pierwszego miesiąca każdego
    kolejnego roku podatkowego, następującego po roku, w którym środek trwały został
    wprowadzony do ewidencji. Gdyby przedmiotowego przepisu nie należało interpretować
    tak jak to przedstawiono powyżej, to ustawodawca nie redagowałby przepisu w taki
    sposób, jak ma to miejsce. Gdyby bowiem intencją ustawodawcy było to, żeby zmiany
    stawek były dokonywane wyłącznie począwszy od przyszłego miesiąca, w którym środki
    trwałe zostaną wprowadzone do ewidencji lub pierwszego miesiąca roku następującego
    po roku bieżącym to przepis ten musiałby brzmieć następująco: „Obniżenia stawki
    dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostaną wprowadzone do
    ewidencji albo od pierwszego miesiąca roku podatkowego następującego po bieżącym
    roku podatkowym”. Nie można bowiem zmieniać stawek dopiero przy wprowadzaniu
    środków trwałych do ewidencji, bo jeszcze żadne nie zostały wcześniej określone. Po
    drugie ustawodawca zastosował czas przeszły w przywołanym wyżej zdaniu, co również
    sugeruje uprzednie wprowadzenie środków trwałych do ewidencji (a nie przyszłe).
    Ponadto, gdyby chodziło o rok następujący po roku bieżącym to przepis nie stanowiłby o
    „każdym następnym roku podatkowym”, bo po bieżącym roku jest tylko jeden następny

    rok podatkowy, a nie „każdy następny”. Przepis ten musi się zatem odwoływać również do
    uprzedniego wprowadzenia środków trwałych do ewidencji oraz do pierwszego miesiąca
    każdego, a więc i minionego roku podatkowego.
    Na powyższą interpretację wskazuje także literalne brzmienie przedmiotowego przepisu.
    Zgodnie z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego PWN (http://sjp.pwn.pl/) termin
    „następny” oznacza: „ten, kto następuje po innym" oraz „następujący po innym w
    kolejności czasowej lub przestrzennej". Użycie przez ustawodawcę w powołanym przepisie
    terminu „następny" następuje, w ocenie Wnioskodawcy, w odniesieniu do roku, w którego
    miesiącu podatnik dokonał wprowadzenia środka trwałego do ewidencji. Uzasadnia to
    prawidłowość stanowiska Wnioskodawcy, zgodnie z którym niezależnie od stawek
    amortyzacji podatkowej stosowanych w trakcie trwania poszczególnych lat podatkowych
    Wnioskodawca jest uprawniony do zastosowania począwszy od najwcześniejszego okresu,
    który nie uległ jeszcze przedawnieniu stawki amortyzacji podatkowej obniżonej do
    dowolnej wysokości (nawet do 0,1% tak jak w przypadku Wnioskodawcy) dla wybranych
    lub wszystkich środków trwałych, dla których przyjęto metodę amortyzacji liniowej, także
    wówczas, gdy dla danych środków trwałych dokonywano już odpisów amortyzacyjnych.
    W ocenie Wnioskodawcy w art. 16i ust. 5 zd. 2 Ustawy CIT określone zostały wyłącznie
    „punkty w czasie” (tj. miesiące), od których obniżenie stawki amortyzacyjnej może być
    dokonywane (tj. od których wysokość odpisów amortyzacyjnych może być ustalana przy
    zastosowaniu obniżonej stawki). Przepis ten nie wprowadza natomiast limitu czasowego
    na podjęcie decyzji o obniżeniu stawki amortyzacyjnej Literalne brzmienie omawianego
    przepisu wskazuje zatem na fakt, że intencją ustawodawcy jest udzielenie podatnikowi
    prawa do podjęcia swobodnej decyzji, od kiedy zmiana stawki amortyzacyjnej zacznie
    obowiązywać, nie zakreślając okresu za jaki zmiana stawki amortyzacyjnej jest
    dopuszczalna. Omawiany przepis posługuje się konstrukcją językową „Zmiany stawki
    dokonuje się począwszy od (...) albo od (...)”, która wyraźnie wskazuje „na punkty w czasie”,
    od których można dokonać zmiany stawek amortyzacyjnych, a tym samym momenty, od
    których zmiana stawek zaczyna odnosić skutki prawne. Zdaniem Wnioskodawcy jedynym
    ograniczeniem czasowym jest okres przedawnienia zobowiązania podatkowego
    wynikający z ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r.,
    poz. 1325 ze zmianami; dalej: OP). Przepis art. 16i ust. 5 Ustawy CIT nie odnosi się
    natomiast w żadnym zakresie do tego czy zmiany stawek amortyzacyjnych można
    dokonać tylko na przyszłość (tj. tylko na przyszłe okresy rozliczeniowe).
    W opinii Wnioskodawcy, przepis art 16i ust. 5 zd. 2 Ustawy CIT wyraża generalną zasadę
    zezwalającą podatnikom na obniżanie stawek amortyzacyjnych stosowanych w
    odniesieniu do środków trwałych. Jednocześnie ustawodawca nie przewiduje w tym
    zakresie żadnych dodatkowych obostrzeń, w szczególności nie wskazuje, że zmiana
    wysokości stawek amortyzacyjnych musi następować każdorazowo od pierwszego
    miesiąca roku podatkowego następnego po roku bieżącym. W obowiązujących przepisach
    Ustawy CIT dotyczących amortyzacji ustawodawca nie odnosi się również w żaden sposób
    do „okresów”, czyli przedziałów czasu, których taka zmiana mogłaby dotyczyć. W
    konsekwencji powyższego, w ocenie Wnioskodawcy, zmiany stawek amortyzacyjnych
    można dokonać zarówno „na bieżąco” (tzn. korygując stawki w odniesieniu do przyszłych
    okresów), jak i „wstecz” (tzn. za okresy wcześniejsze), z uwzględnieniem terminu
    przedawnienia.
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że wolą ustawodawcy było i jest pozostawienie
    podatnikowi prawa do podjęcia indywidualnej i swobodnej decyzji w omawianym zakresie.
    Wskazuje na to m.in. treść uzasadnienia projektu nowelizacji Ustawy CIT, w części
    dotyczącej nowelizacji art. 16i ust. 5 Ustawy CIT (druk sejmowy nr 411 z dnia 17 kwietnia
    2002 r), w którym stwierdzono: „Wprowadzono też możliwość zmniejszenia stawek
    amortyzacyjnych z Wykazu w dowolnej wysokości oraz w wybranym przez podatnika
    momencie Taka zmiana podyktowana była koniecznością dostosowania ustaw
    podatkowych z rozwiązaniami przyjętymi w ustawie o rachunkowości oraz stworzenia

    mocniejszego instrumentu polityki podatkowej prowadzonej przez podatników. Podatnicy
    będą mogli w okresie ponoszenia strat podatkowych zaplanować maksymalnie obniżone
    stawki amortyzacyjne i powrócić do stawek, tj. wyższych kosztów podatkowych, w okresie
    osiągania dochodów, a tym samym odpowiednio wpływać na wysokość straty podatkowej
    i dochodu do opodatkowania".
    W ocenie Wnioskodawcy, gdyby ustawodawca zdecydował się na wprowadzenie zakazu
    dokonywania zmian stawek amortyzacyjnych za lata wcześniejsze, to powinien uczynić to
    w sposób niebudzący wątpliwości, zamieszczając odpowiedni przepis w ustawie. Zakazu
    takiego nie można natomiast domniemywać. Oznacza to, że Wnioskodawca może zmienić
    stosowane stawki amortyzacyjne ze skutkiem od pierwszego miesiąca danego roku
    podatkowego na podstawie decyzji, która może zostać podjęta przez Spółkę zarówno w
    trakcie trwania tego roku podatkowego, jak też po jego zakończeniu. Tak więc,
    Wnioskodawca miał prawo podjąć w styczniu 2021 r. decyzję o obniżeniu stawek
    amortyzacyjnych, zarówno w odniesieniu do stawek stosowanych w poprzednich latach
    podatkowych (z uwzględnieniem terminu przedawnienia), jak i w odniesieniu do stawek
    stosowanych w bieżącym roku podatkowym oraz w odniesieniu do stawek, które będzie
    stosował w przyszłych latach podatkowych. W związku z tym Wnioskodawca miał prawo
    do skorygowania deklaracji podatkowych za lata wcześniejsze, bowiem do tego de facto
    sprowadza się obniżenie stawek amortyzacyjnych za lata wcześniejsze. Zgodnie z art. 81 §
    1 OP jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą
    skorygować uprzednio złożoną deklarację. Z tego przepisu wynika zatem, że zasadą
    przewidzianą na gruncie polskiego prawa podatkowego jest możliwość dokonania korekty
    uprzedniego samoobliczenia podatku przez podatnika.
    Prawidłowość stanowiska Wnioskodawcy potwierdza wyrok WSA w Warszawie z dnia 11
    grudnia 2018 r. (III SA/Wa 566/18), w którym sąd odnosząc się do art. 16i ust. 5 Ustawy CIT
    stwierdził, że: „brzmienie tego przepisu pozwala podatnikom podatku dochodowego na
    zmianę stawek amortyzacyjnych w odniesieniu zarówno do przyszłych, jak i przeszłych
    rozliczeń podatkowych. W konsekwencji w ocenie Sądu wykładnia art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p.
    zaprezentowana przez organ w zaskarżonej interpretacji jest przede wszystkim sprzeczna
    z wykładnią gramatyczną tego przepisu. Z językowego znaczenia ww. regulacji wynika
    zatem, że podatnicy mogą obniżyć stosowane stawki zaczynając od miesiąca (rozliczenia
    za ten miesiąc) - rozumianego jako punkt w czasie - w którym środki trwałe zostały
    wprowadzone do ich ewidencji lub od pierwszego miesiąca któregokolwiek z następnych
    lat podatkowych. (...) Sąd podzielając stanowisko zawarte w skardze uznał, że rację ma
    Skarżąca, że treść art. 16i ust 5 u.p.d.o.p. wskazuje jedynie, że „punktem w czasie" w
    którym mogą zostać obniżone stawki amortyzacyjne jest: miesiąc wprowadzenia środka
    trwałego do ewidencji lub pierwszy miesiąc jakiegokolwiek następującego po nim roku
    podatkowego Podzielić należy pogląd, że omawiany przepis posługuje się konstrukcją
    językową „Zmiany (...) dokonuje się począwszy od (...) albo od (...)”, która wyraźnie
    wskazuje „na punkt w czasie", od którego można dokonać przedmiotowej zmiany stawek.
    (...) Regulacja ta nie odnosi się natomiast w żadnym zakresie do momentu, w którym
    podatnik jest uprawniony do „technicznej” zmiany stawek amortyzacyjnych (tj. w którym
    momencie można wprowadzić zmniejszenie stawek w księgach podatkowych podatnika)
    ani do tego czy zmiany tej można dokonać tylko na przyszłość (tj. tylko na przyszłe okresy
    rozliczeniowe). Sąd przyjął jako własne stanowisko Skarżącej, że wręcz przeciwnie, użycie
    pojęcia „od", bezpośrednio odnosi się również do okresów w przeszłości wskazuje, że
    zmiany tych stawek można również dokonać wstecz. (...) Z tych powodów zdaniem Sądu
    przedmiotowej zmiany można dokonać zarówno „na bieżąco" - korygując stawki w
    odniesieniu do przyszłych okresów, jak i „wstecz" - za okresy wcześniejsze, z
    uwzględnieniem terminu przedawnienia. (...) Gdyby ustawodawca zdecydował się na
    wprowadzenie takiego zakazu, to powinien uczynić to w sposób niebudzący wątpliwości w
    ustawie. Zakazu takiego podatnik ani organ podatkowy nie mogą domniemywać".
    Powyższa argumentacja WSA w Warszawie została następnie potwierdzona także przez
    WSA w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 25 marca 2021 r. (I SA/Go 32/21): „za

    słusznością stanowisko strony przemawia wreszcie - zdaniem Sądu - również to, że
    wsteczna zmiana stawek amortyzacji podatkowej, w istocie stanowi jedynie techniczne
    rozliczenie kosztu w czasie, które nie rzutuje wstecznie na treść obowiązków
    podatkowych. Nie spowoduje jednocześnie, że podatnicy uzyskają w rozliczeniu
    globalnym korzyści podatkowe, ponieważ górną granicą sumy odpisów amortyzacyjnych
    pozostaje wartość początkowa środka trwałego podlegającego amortyzacji. Brak zatem
    racjonalnego uzasadnienia do odmowy retrospektywnego zmniejszenia stawek
    amortyzacji. Konkludując, Sąd uznał, że podatnicy mogą dokonywać zmiany stawek
    amortyzacyjnych z Wykazu w dowolnym momencie, także za okres, w którym wskutek
    ponoszenia straty podatkowej, ujmowane w trakcie trwania roku podatkowego odpisy
    amortyzacyjne nie wpływały na wysokość zobowiązania podatkowego. Wbrew stanowisku
    organu Spółka ma prawo do obniżenia stawki amortyzacyjnej za lata ubiegłe z
    uwzględnieniem okresu przedawnienia zobowiązań podatkowych, do dowolnej wysokości
    (nawet bliskiej zeru), dla wybranych lub wszystkich środków trwałych, dla których przyjęto
    metodę amortyzacji liniowej.
    Spółka może zmienić stosowane stawki amortyzacyjne ze skutkiem od pierwszego
    miesiąca danego roku podatkowego na podstawie decyzji, która może zostać podjęta w
    trakcie trwania roku podatkowego".
    Reasumując, zdaniem Wnioskodawcy, ma on prawo, na podstawie decyzji podjętej w
    styczniu 2021 r., do obniżenia stawki amortyzacyjnej za rok podatkowy rozpoczynający się
    1 czerwca 2018 r. oraz za wszystkie następne lata podatkowe, z uwzględnieniem okresu
    przedawnienia zobowiązań podatkowych, do wysokości 0,1 % dla wybranych lub
    wszystkich środków trwałych, dla których przyjęto metodę amortyzacji liniowej.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek– 9 lipca 2021 r. wydałem interpretację indywidualną znak:
    0114-KDIP2-1.4010.184.2021.1.KW, w której uznałem Państwa stanowisko w zakresie
    ustalenia czy:
        począwszy od roku podatkowego rozpoczętego 1 czerwca 2018 r. Wnioskodawca,
        na podstawie decyzji podjętej w styczniu 2021 r., jest uprawniony do zastosowania
        począwszy od 1 czerwca 2018 r. w odniesieniu do roku podatkowego
        rozpoczynającego się tego dnia (tzn. wstecz) stawki amortyzacji podatkowej
        obniżonej do wysokości 0,1% dla wybranych lub wszystkich środków trwałych (tzn.
        takich, które już podlegają amortyzacji podatkowej), dla których przyjęto metodę
        amortyzacji liniowej - za nieprawidłowe.
        począwszy od roku podatkowego rozpoczętego 1 czerwca 2021 r. Wnioskodawca,
        na podstawie decyzji podjętej w styczniu 2021 r., jest uprawniony do zastosowania
        w odniesieniu do roku podatkowego rozpoczynającego się tego dnia stawki
        amortyzacji podatkowej obniżonej do wysokości 0,1% dla wybranych lub wszystkich
        środków trwałych (tzn. takich, które już podlegają amortyzacji podatkowej), dla
        których przyjęto metodę amortyzacji liniowej – za prawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 12 lipca 2021 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    Pismem z 30 lipca 2021 r., które wpłynęło do organu 4 sierpnia 2021 r. wnieśli Państwo
    skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
    Wnieśli Państwo o uchylenie interpretacji w części uznającej stanowisko Spółki za
    nieprawidłowe.

    Postępowanie przed sądem administracyjnym
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną interpretację- wyrokiem z
    16 marca 2022 r. sygn. akt I SA/Gd 1187/21.
    Pismem z 20 kwietnia 2022 r. została wniesiona skarga kasacyjna organu.
    Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie – wyrokiem z 18 lutego 2025 r. sygn. akt II FSK
    633/22 oddalił skargę kasacyjną organu.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 18 lutego 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
        uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Wojewódzki Sąd Administracyjny w (...) w ww. wyroku;
    3) ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
      stwierdzam, że Państwa stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w
      zakresie podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia czy:
        począwszy od roku podatkowego rozpoczętego 1 czerwca 2018 r. Wnioskodawca,
        na podstawie decyzji podjętej w styczniu 2021 r., jest uprawniony do zastosowania
        począwszy od 1 czerwca 2018 r. w odniesieniu do roku podatkowego
        rozpoczynającego się tego dnia (tzn. wstecz) stawki amortyzacji podatkowej
        obniżonej do wysokości 0,1% dla wybranych lub wszystkich środków trwałych (tzn.
        takich, które już podlegają amortyzacji podatkowej), dla których przyjęto metodę
        amortyzacji liniowej – za prawidłowe.
        począwszy od roku podatkowego rozpoczętego 1 czerwca 2021 r. Wnioskodawca,
        na podstawie decyzji podjętej w styczniu 2021 r., jest uprawniony do zastosowania
        w odniesieniu do roku podatkowego rozpoczynającego się tego dnia stawki
        amortyzacji podatkowej obniżonej do wysokości 0,1% dla wybranych lub wszystkich
        środków trwałych (tzn. takich, które już podlegają amortyzacji podatkowej), dla
        których przyjęto metodę amortyzacji liniowej - za prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia

        zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego
        obowiązującego w dniu wydania pierwotnego rozstrzygnięcia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwa do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.