Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB2/415-273/13/MM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2013-06-04
Teza: Czy wydatki poniesione na zakup monitora – telewizora podlegają odliczeniu od dochodu w ramach ulgi na cele rehabilitacyjne?
Słowa kluczowe: komputery; niepełnosprawni; niepełnosprawni-rehabilitacja niepełnosprawnych; odliczenia-odliczenie od dochodu; odliczenia-warunki odliczenia; ulga-ulga rehabilitacyjna; wydatek-wydatki na rehabilitację
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 6-art. 26

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku z dnia 3 marca 2013 r. (wpływ do tutejszego organu dnia 7 marca 2013 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zastosowania ulgi rehabilitacyjnej - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 7 marca 2013 r. został złożony wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie odliczenia od dochodu wydatków na cele rehabilitacyjne.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

W dniu 8 lipca 2011 r. Wnioskodawca zakupił monitor – telewizor 40 calowy z opcją korzystania z Internetu. Wnioskodawca jest osobą niepełnosprawną zaliczoną do I grupy inwalidztwa z tytułu niepełnosprawności wzroku z całkowitą niezdolnością do pracy i samodzielnej egzystencji. Schorzenie narządu wzroku wywołane zostało cukrzycą. Ww. schorzenie wymusiło na Wnioskodawcy korzystanie z urządzeń o bardzo dużej rozdzielczości oraz przekątnej. Tylko takie urządzenia pozwalają Wnioskodawcy na normalne funkcjonowanie oraz wykonywanie dodatkowych czynności zawodowych. Obecnie Wnioskodawca jest zatrudniony na stanowisku telemarketera i zajmuje się wyszukiwaniem – za pośrednictwem Internetu – potencjalnych klientów zainteresowanych ofertą produktów finansowych oferowanych przez Jego pracodawcę. Ponadto wiedza, jaką Wnioskodawca zdobywa za pośrednictwem stron www. pozwala Mu na podnoszenie kwalifikacji zawodowych. W 2006 i 2010 r. przeszedł liczne szkolenia organizowane dla osób niepełnosprawnych w ramach programu K…. Z uwagi na pogarszający się stan zdrowia wszystkie obowiązki zawodowe Wnioskodawca wykonuje w domu za pośrednictwem specjalistycznych urządzeń. Specjalistyczny sprzęt, w tym: monitor – telewizor, komputer, skaner, lupa, znajduje się w osobnym pomieszczeniu przystosowanym do Jego niepełnosprawności. Zakupione przez Niego urządzenie umożliwia wywiązywanie się z powierzonych Mu obowiązków oraz ułatwia wykonywanie czynności życiowych. Ww. urządzenie posiada cechy (opcje) specjalistyczne, które Wnioskodawca wykorzystuje w codziennej rehabilitacji.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy wydatki poniesione na zakup monitora – telewizora podlegają odliczeniu od dochodu w ramach ulgi na cele rehabilitacyjne?

Zdaniem Wnioskodawcy, odliczenie od dochodu wydatków na zakup telewizora – monitora jest zasadne, ponieważ:

*   umożliwia wykonywanie codziennych czynności w życiu zawodowym i prywatnym,

*   umożliwia Jego rehabilitację,

*   posiada cechy specjalistyczne (opcja Internetu), wykorzystywane przy Jego stopniu niepełnosprawności.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.) podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-30c oraz art. 30e, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e, 4, 4a-4e, ust. 6 lub art. 24b ust. 1 i 2, lub art. 25, po odliczeniu kwot wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne.

Przepis art. 26 ust. 7a ww. ustawy stanowi, że za wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 6, uważa się wydatki poniesione na:

1.  adaptację i wyposażenie mieszkań oraz budynków mieszkalnych stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności;
2.  przystosowanie pojazdów mechanicznych do potrzeb wynikających z niepełnosprawności;
3.  zakup i naprawę indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi technicznych niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, z wyjątkiem sprzętu gospodarstwa domowego;
4.  zakup wydawnictw i materiałów (pomocy) szkoleniowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności;
5.  odpłatność za pobyt na turnusie rehabilitacyjnym;
6.  odpłatność za pobyt na leczeniu w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego, za pobyt w zakładzie rehabilitacji leczniczej, zakładach opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych oraz odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne;
7.  opłacenie przewodników osób niewidomych I lub II grupy inwalidztwa oraz osób z niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczonych do I grupy inwalidztwa, w kwocie nieprzekraczającej w roku podatkowym 2.280 zł;
8.  utrzymanie przez osoby niewidome i niedowidzące zaliczone do I lub II grupy inwalidztwa oraz osoby z niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczone do I grupy inwalidztwa psa asystującego, o którym mowa w ustawie o rehabilitacji zawodowej, w kwocie nieprzekraczającej w roku podatkowym 2.280 zł;
9.  opiekę pielęgniarską w domu nad osobą niepełnosprawną w okresie przewlekłej choroby uniemożliwiającej poruszanie się oraz usługi opiekuńcze świadczone dla osób niepełnosprawnych zaliczonych do I grupy inwalidztwa;
10.  opłacenie tłumacza języka migowego;
11.  kolonie i obozy dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej oraz dzieci osób niepełnosprawnych, które nie ukończyły 25 roku życia;
12.  leki - w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy faktycznie poniesionymi wydatkami w danym miesiącu a kwotą 100 zł, jeśli lekarz specjalista stwierdzi, że osoba niepełnosprawna powinna stosować określone leki (stale lub czasowo);
13.  odpłatny, konieczny przewóz na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne:
    1.  osoby niepełnosprawnej - karetką transportu sanitarnego,
    2.  osoby niepełnosprawnej, zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa, oraz dzieci niepełnosprawnych do lat 16 - również innymi środkami transportu niż wymienione w lit. a;
14.  używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną zaliczoną do I lub II grupy inwalidztwa albo dzieci niepełnosprawne, które nie ukończyły 16 roku życia, dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne - w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2.280 zł;
15.  odpłatne przejazdy środkami transportu publicznego związane z pobytem:
    1.  na turnusie rehabilitacyjnym,
    2.  w zakładach, o których mowa w pkt 6,
    3.  na koloniach i obozach dla dzieci i młodzieży, o których mowa w pkt 11.

Ponadto wydatki te, zgodnie z art. 26 ust. 7b tejże ustawy, podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie. W przypadku gdy wydatki były częściowo sfinansowane (dofinansowane) z tych funduszy (środków), odliczeniu podlega różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie.

Stosownie natomiast do art. 26 ust. 7c w przypadku wydatków, o których mowa w ust. 7a pkt 7, 8 i 14, nie jest wymagane posiadanie dokumentów stwierdzających ich wysokość. Jednakże na żądanie organów podatkowych lub organów kontroli skarbowej podatnik jest obowiązany przedstawić dowody niezbędne do ustalenia prawa do odliczenia, w szczególności:

1.  wskazać z imienia i nazwiska osoby, które opłacono w związku z pełnieniem przez nie funkcji przewodnika;
2.  okazać certyfikat potwierdzający status psa asystującego;
3.  okazać dokument potwierdzający zlecenie i odbycie niezbędnych zabiegów leczniczo-rehabilitacyjnych.

Zgodnie z art. 26 ust. 7d ww. ustawy warunkiem odliczenia wydatków, o których mowa w ust. 7a, jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek:

1.  orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub
2.  decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo
3.  orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że w dniu 8 lipca 2011 r. Wnioskodawca zakupił monitor – telewizor 40 calowy z opcją korzystania z Internetu. Wnioskodawca jest osobą niepełnosprawną zaliczoną do I grupy inwalidztwa z tytułu niepełnosprawności wzroku z całkowitą niezdolnością do pracy i samodzielnej egzystencji. Schorzenie narządu wzroku wywołane zostało cukrzycą. Ww. schorzenie wymusiło na Wnioskodawcy korzystanie z urządzeń o bardzo dużej rozdzielczości oraz przekątnej. Tylko takie urządzenia pozwalają Wnioskodawcy na normalne funkcjonowanie oraz wykonywanie dodatkowych czynności zawodowych. Obecnie Wnioskodawca jest zatrudniony na stanowisku telemarketera i zajmuje się wyszukiwaniem – za pośrednictwem Internetu – potencjalnych klientów zainteresowanych ofertą produktów finansowych oferowanych przez Jego pracodawcę. Ponadto wiedza, jaką Wnioskodawca zdobywa za pośrednictwem stron www. pozwala Mu na podnoszenie kwalifikacji zawodowych. W 2006 i 2010 r. Wnioskodawca przeszedł liczne szkolenia organizowane dla osób niepełnosprawnych w ramach programu K…. Z uwagi na pogarszający się stan zdrowia wszystkie obowiązki zawodowe Wnioskodawca wykonuje w domu za pośrednictwem specjalistycznych urządzeń. Specjalistyczny sprzęt, w tym: monitor – telewizor, komputer, skaner, lupa, znajduje się w osobnym pomieszczeniu przystosowanym do Jego niepełnosprawności. Zakupione przez Niego urządzenie umożliwia wywiązywanie się z powierzonych Mu obowiązków oraz ułatwia wykonywanie czynności życiowych. Ww. urządzenie posiada cechy (opcje) specjalistyczne, które Wnioskodawca wykorzystuje w codziennej rehabilitacji.

Rozpatrując czy wydatki poniesione na zakup monitora – telewizora z opcją korzystania z Internetu podlegają odliczeniu od dochodu w ramach ulgi rehabilitacyjnej należy wskazać, iż w myśl art. 26 ust. 7a pkt 3 ustawy za wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 6, czyli wydatki na cele rehabilitacyjne oraz wydatki związane z ułatwianiem wykonywania czynności życiowych uważa się wydatki poniesione na: zakup i naprawę indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi technicznych niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, z wyjątkiem sprzętu gospodarstwa domowego.

Z uregulowań zawartych w zacytowanym wyżej przepisie wynika, że pomiędzy rodzajem nabytego sprzętu a rodzajem niepełnosprawności pozostawać musi ścisły związek. Zakupiony sprzęt musi mieć indywidualny charakter, być wykorzystywany (używany) w rehabilitacji oraz ułatwiać wykonywanie czynności życiowych, ograniczenie których wynika z zakresu niepełnosprawności.

Zatem nie wystarczy tylko aby określony sprzęt ułatwiał osobie niepełnosprawnej wykonywanie czynności życiowych, ponieważ wymagane są jeszcze inne cechy, którymi winien się charakteryzować, aby wydatki na jego zakup mogły zostać odliczone w ramach ulgi rehabilitacyjnej. Powyższy pogląd jest uzasadniony, ponieważ ogranicza możliwość odliczenia wydatku za zakup jakiegokolwiek sprzętu, nie posiadającego indywidualnych cech, przeznaczenia i niezbędnego w rehabilitacji.

Tutejszy organ nie kwestionuje faktu, że zakupiony sprzęt ułatwia Wnioskodawcy wykonywanie czynności życiowych, czyli wykonywanie pracy zarobkowej i podnoszenie kwalifikacji zawodowych, które są utrudnione z uwagi na Jego problemy z narządem wzroku. Tym niemniej, monitor – telewizor jest dobrem powszechnego użytku, przeznaczonym dla wszystkich osób niezależnie od tego czy są osobami niepełnosprawnymi czy cieszącymi się dobrym zdrowiem. Nie sposób zgodzić się natomiast z Wnioskodawcą, że ww. monitor-telewizor posiada cechy specjalistyczne, z uwagi, że ma dostęp do Internetu. W obecnie rozwiniętej technice opcja podłączenia monitora-telewizora do Internetu jest bowiem powszechna, a urządzenia posiadające taką opcję są ogólnie dostępne w sprzedaży. Dlatego też monitor - telewizor ten - w sytuacji gdy nie wyróżnia się indywidualnymi cechami i nie jest w sposób szczególny przystosowany do niepełnosprawności Wnioskodawcy - nie spełnia kryteriów „indywidualnego sprzętu" niezbędnego w rehabilitacji oraz ułatwiającego wykonywanie czynności życiowych, o którym mowa w art. 26 ust. 7a pkt 3 ustawy i tym samym wydatek na jego zakup nie uprawnia do skorzystania z omawianej ulgi.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, ul. Staromłyńska 10, 70-561 Szczecin, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy)

.Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.