Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.750.2025.2.KK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-17
Teza: Skutki podatkowe zbycia nieruchomości.
Słowa kluczowe: nieruchomości-nabycie nieruchomości
nieruchomości-zbycie nieruchomości
przekształcanie-przekształcenie prawa-przekształcenie
prawa wieczystego użytkowania w prawo własności
skutki podatkowe-skutki podatkowe umowy
spadek
użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychód z odpłatnego zbycia rzeczy
lub praw.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 5

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 sierpnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 6 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków
    podatkowych sprzedaży udziału w nieruchomości. Uzupełnił go Pan pismem z 15 września
    2025 r. (data wpływu 19 września 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Pana rodzina (rodzice) od 6 października 1998 r. użytkowała wieczyście nieruchomość
    gruntową – działkę zabudowaną budynkiem biurowym, nabytą od Skarbu Państwa aktem
    notarialnym. Działka zakupiona na wolnym rynku od firmy w celu prowadzenia
    działalności gospodarczej przez lata, tj. od 1998 r. do 31 sierpnia 2007 r. była
    wykorzystywana w ramach działalności.
    Od 1 września 2007 r. Pana matka, która na ww. działce prowadziła działalność
    gospodarczą, przeszła na emeryturę. Od tego momentu na tej nieruchomości nie była
    prowadzona żadna działalność przez żadnego z członków rodziny. Od 1 września 2007 r.
    matka wydzierżawiła przedmiotową działkę – był to najem prywatny.
    29 lutego 2024 r. zmarł Pana ojciec, na mocy ustawy (dziedziczenia ustawowego)
    współwłaścicielami użytkowania wieczystego stał się Pan w udziale 1/6, siostra – 1/6,
    matka w udziale 4/6. Dział spadku nie był przeprowadzony.
    Dopiero po śmierci ojca, 11 września 2024 r. - nastąpił wykup przedmiotowej
    nieruchomości od Skarbu Państwa, co zostało potwierdzone aktem notarialnym Rep. Nr
    2602/2024, tym samym stał się Pan współwłaścicielem nieruchomości.
    W lipcu 2025 r. cała nieruchomość została sprzedana. Sprzedaż miała miejsce w okresie
    krótszym niż pięć lat od dnia przekształcenia użytkowania wieczystego we własność.
    Działka nie była dla Pana nigdy przedmiotem działalności gospodarczej, jest to majątek
    prywatny.
    Powyższy opis dotyczy nieruchomości położonej w X przy ul. (...), obręb (...), nr geodezyjny
    (...), pow. (...), nr KW (...).
    W uzupełnieniu wniosku wskazał Pan, że Pana rodzice – (...) - nabyli prawo użytkowania
    wieczystego działki położonej w X przy ul. (...) (działka nr 1/8) od firmy (...), na podstawie
    aktu notarialnego nr (...) z 6 października 1998 r. Działka została nabyta do majątku
    wspólnego rodziców, ponieważ w chwili nabycia obowiązywał ustrój wspólności
    ustawowej małżeńskiej. Na działce znajdował się budynek biurowy, który został
    wzniesiony przez poprzedniego użytkownika wieczystego - firmę (...) - jeszcze przed
    zawarciem umowy sprzedaży z rodzicami. Od chwili nabycia prawa użytkowania
    wieczystego budynek ten był związany z nieruchomością i pozostawał we władaniu
    rodziców.
    Sprzedaż działki nie nastąpiła w ramach wykonywania działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Nieruchomość stanowi majątek prywatny współwłaścicieli, tj. Pana matki w udziale 4/6,
    Pana siostry 1/6 i Pana w udziale 1/6.
    Na pytanie Organu o treści: „w jaki sposób wskazana we wniosku nieruchomość była
    przez Pana wykorzystywana (użytkowana) przez cały okres jej posiadania?”, odpowiedział
    Pan, że „wskazana we wniosku nieruchomość nie była nigdy w żaden sposób
    wykorzystywana przeze mnie w okresie jej posiadania, tj. od śmierci mojego ojca, chwili
    nabycia spadku do dnia sprzedaży nieruchomości”.
    Poza wskazaną nieruchomością posiada Pan również inne nieruchomości:
    1) mieszkanie spółdzielcze własnościowe - nabyte w drodze darowizny od rodziców
      aktem notarialnym w 2005 r., obecnie zamieszkiwane przez Pana syna;

    2) działka wykorzystywana w działalności gospodarczej - działalność prowadzi od
      października 1996 r. (...); działka zakupiona aktem notarialnym w lipcu 2010 r. od (...);
    3) sklep handlowo-usługowy - zakupiony aktem notarialnym w lutym 2022 r., od maja
      2025 r. wynajmowany osobie trzeciej;
    4) dom jednorodzinny - wybudowany na działce zakupionej aktem notarialnym w 2017 r.,
      obecnie w nim Pan zamieszkuje.
    Nigdy wcześniej nie dokonywał Pan sprzedaży żadnych nieruchomości. Wskazana we
    wniosku nieruchomość jest pierwszą, jaką Pan sprzedał wraz z współwłaścicielami.
    W związku z tym, że Pana ojciec zmarł, Pana matka postanowiła sprzedać działkę w X, a
    Pan jako syn, nabył masę spadkową w udziale 1/6, wystąpił Pan z zapytaniem, czy
    obowiązuje Pana podatek dochodowy. Nabył Pan i sprzedał jako osoba fizyczna, ten
    spadek nie ma nic wspólnego z prowadzoną przez Pana działalnością gospodarczą, którą
    prowadzi od 1996 r.
    Pytania
    Czy pięcioletni okres, po którym sprzedaż nieruchomości nie podlega opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych należy liczyć od momentu nabycia prawa
    użytkowania wieczystego przez Pana rodziców w 1998 r., czy od dnia przekształcenia
    użytkowania wieczystego w prawo własności we wrześniu 2024 r.? Czy jako spadkobierca
    swojego ojca udziału 1/6, który odziedziczył Pan w udziale w nieruchomości w momencie,
    gdy była ona jeszcze w użytkowaniu wieczystym, jest Pan zobowiązany do zapłaty podatku
    dochodowego od sprzedaży tej nieruchomości w 2025 r. Czy obowiązek podatkowy
    obejmuje Pana tylko w zakresie odziedziczonego udziału 1/6?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie, pięcioletni okres, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych należy liczyć od momentu nabycia prawa użytkowania
    wieczystego przez Pana rodziców w 1998 r., ponieważ użytkowanie wieczyste ma
    charakter prawa majątkowego zbywalnego.
    Zgodnie z orzecznictwem oraz interpretacjami Krajowej Informacji Skarbowej,
    przekształcenie użytkowania wieczystego we własność nie przerywa biegu pięcioletniego
    terminu – okres ten biegnie dalej od momentu nabycia użytkowania wieczystego. W
    związku z tym, jako spadkobierca udziału 1/6 po zmarłym ojcu, który nabył użytkowanie
    wieczyste w 1998 r., nie powinien być Pan zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego
    od sprzedaży tej nieruchomości w 2025 r.
    Oświadcza Pan, że w powyższej sprawie nie toczy się postępowanie podatkowe, nie jest
    prowadzona kontrola podatkowa, ani sądowa.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Jak stanowi art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
    a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,

    b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz
      prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
    c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
    d) innych rzeczy,
      – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy –
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
    Przytoczony przepis formułuje generalną zasadę, zgodnie z którą sprzedaż nieruchomości,
    jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w tym przepisie przed
    upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
    wybudowanie, jeżeli nie następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej,
    skutkuje powstaniem przychodu. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej
    części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od
    końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie następuje
    w ramach wykonywania działalności gospodarczej – nie jest źródłem przychodu w
    rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym
    samym, kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w
    nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym.
    Zatem przychód z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości lub jej części oraz udziału w
    nieruchomości nie powstanie, jeżeli spełnione są łącznie dwa warunki:
    · odpłatne zbycie nieruchomości nie następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej
      (nie stanowi przedmiotu działalności gospodarczej) oraz
    · zostało dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym
      nastąpiło jej nabycie.
    Odrębnym źródłem przychodów jest, wskazana w art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy,
    pozarolnicza działalność gospodarcza. Zgodnie z art. 5a pkt 6 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej
      działalności gospodarczej – oznacza to działalność zarobkową:
                a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
                b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu
                  kopalin ze złóż,
                c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości
                  niematerialnych i prawnych
      – prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
      zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
      przychodów ze źródeł mienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
    Użyte w ww. przepisie pojęcie pozarolniczej działalności gospodarczej opiera się na trzech
    przesłankach:
      zarobkowym celu działalności,
      wykonywaniu działalności w sposób zorganizowany i ciągły,
      prowadzeniu działalności we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek.

    Działalność gospodarcza to taka działalność, która:
    1) jest prowadzona w celu osiągnięcia dochodu, przy czym nawet ewentualna strata
      będąca wynikiem tej działalności nie pozbawia jej statusu działalności gospodarczej,
      bowiem istotny jest sam zamiar osiągnięcia dochodu;
    2) wykonywana jest w sposób ciągły. Jednakże przesłanki tej nie należy rozumieć jako
      konieczność wykonywania działalności bez przerwy. Istotny jest zamiar powtarzalności
      określonych czynności celem osiągnięcia dochodu np. powtarzalna sprzedaż
      przedmiotów własności posiadających tożsamy charakter;
    3) prowadzona jest w sposób zorganizowany, co oznacza, że podejmowane działania są
      podporządkowane obowiązującym regułom, normom i służą osiągnięciu celu, mają
      wpływ na racjonalność gospodarowania posiadanymi środkami, a tym samym
      uczestnictwa w obrocie gospodarczym.
    Każde działanie spełniające wskazane wyżej przesłanki stanowi w rozumieniu przepisów
    ww. ustawy, pozarolniczą działalność gospodarczą niezależnie od tego, czy podatnik
    dokonał jej rejestracji.
    Działalność jest wtedy zarobkowa, gdy jest zdolna do potencjalnego generowania zysku, a
    jej przeznaczeniem jest zapewnienie określonego dochodu. Działalność musi być tak
    prowadzona i ukierunkowana, aby była w stanie zyski faktycznie osiągnąć. Jednakże brak
    zysku z podjętych działań noszących znamiona działalności gospodarczej nie oznacza, że
    działalność taka nie była faktycznie prowadzona. Prowadzenie bowiem działalności
    gospodarczej zawsze wiąże się z ryzykiem nieosiągnięcia dochodów. Zarobkowego
    charakteru nie mają działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie własnych
    potrzeb osoby podejmującej określone czynności.
    Prowadzenie działalności gospodarczej we własnym imieniu oznacza, że związane z
    działalnością prawa i obowiązki dotyczą osoby fizycznej, która ją prowadzi; podmiot
    prowadzący działalność gospodarczą występuje jako podmiot niezależny prawnie od
    innych podmiotów, a podejmowane przez niego czynności rodzą bezpośrednio dla niego
    określone prawa i obowiązki.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymagają również, aby
    czynności wykonywane były w sposób zorganizowany i ciągły, przy czym możliwe jest
    osiąganie dochodów z tego rodzaju działalności bez spełnienia niektórych formalnych
    elementów organizacji (np. rejestracji urzędowej), gdyż prowadzenie działalności
    gospodarczej jest kategorią obiektywną, niezależnie od tego, jak działalność tę ocenia sam
    prowadzący ją podmiot i jak ją nazywa oraz, czy dopełnia ciążących na nim obowiązków z
    działalnością tą związanych. Za takim rozumieniem pojęcia „zorganizowany” przemawia
    również definicja słownikowa. Zgodnie z Nowym Słownikiem Poprawnej Polszczyzny
    Wydawnictwo Naukowe PWN pod redakcją Andrzeja Markowskiego Warszawa 2000,
    organizować to przygotowywać, zakładać jakieś przedsięwzięcie, bądź w znaczeniu drugim
    nadawać czemuś reguły, wprowadzać porządek (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Opolu z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt I SA/Op 18/08).
    Na pojęcie „zorganizowanie” w rozumieniu art. 5a pkt 6 ww. ustawy, składa się zespół
    celowych, uporządkowanych czynności o charakterze profesjonalnym, realizowanych w
    ramach mniej lub bardziej wyodrębnionej struktury, mieszczących się zarówno w tzw.
    fazie przygotowawczej, związanej z uruchomieniem określonych działalności, jak i w fazie
    realizacji.
    Co do kryterium ciągłości w wykonywaniu działalności gospodarczej to jego wprowadzenie
    przez ustawodawcę miało na celu wyeliminowanie z pojęcia działalności gospodarczej
    przedsięwzięć o charakterze incydentalnym i sporadycznym. Ciągłość w wykonywaniu
    działalności gospodarczej oznacza względnie stały zamiar jej wykonywania. Nie wyklucza
    on jednak możliwości prowadzenia działalności gospodarczej tylko sezonowo lub do czasu
    osiągnięcia postawionego przez dany podmiot celu i to bez względu na okres, w którym

    cel ten miałby być realizowany. Do zachowania ciągłości wystarczające jest, aby z
    całokształtu okoliczności sprawy wynikał zamiar powtarzania określonego zespołu
    konkretnych działań w celu osiągnięcia efektu w postaci zarobku.
    Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 3 czerwca 2015
    r., sygn. akt I SA/Po 919/14: „Dla przyjęcia, że działalność ma charakter ciągły, nie jest
    niezbędne, by powtarzane były konkretne czynności; możliwe, że dana czynność (np.
    sprzedaż) będzie dokonana jednorazowo, natomiast wraz z poprzedzającymi ją
    czynnościami przygotowawczymi będzie tworzyła ciąg działań, który uznać należy za
    działalność gospodarczą w rozumieniu art. 5a ust. 6 u.p.d.f.”.
    Przez powtarzalność rozumie się ponadto cały szereg wielokrotnie powtarzanych
    czynności podejmowanych w konkretnym celu. Taki zespół wielokrotnie powtarzanych
    czynności (nie zaś czynności sporadyczne, oderwane od siebie, nie powiązane ze sobą) w
    dziedzinie wytwórczej, usługowej lub handlowej podejmowanych w celach zarobkowych i
    na własny rachunek można uznać za prowadzenie działalności gospodarczej.
    Ponadto należy wskazać, że w myśl art. 5b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za pozarolniczą działalność gospodarczą nie uznaje się czynności, jeżeli łącznie
      spełnione są następujące warunki:
    1) odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich
      wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów
      niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności;
    2) są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych przez
      zlecającego te czynności;
    3) wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z prowadzoną
      działalnością.
    W związku z powyższym, istotne jest również dla aktywności zarobkowej podatnika –
    mieszczącej się w zakresie zdefiniowanym w art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych – nieistnienie przeszkód określonych w art. 5b ust. 1 ww. ustawy. Aby
    dana aktywność nie została uznana za działalność gospodarczą, konieczne jest łączne
    spełnienie tych przesłanek.
    Z przytoczonych przepisów wynika, że przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości może
    stanowić przychód jednego z dwóch źródeł, tj. z pozarolniczej działalności gospodarczej
    (art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy) lub z odpłatnego zbycia nieruchomości, o którym mowa w
    art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ww. ustawy. Ustalenie, z jakiego źródła pochodzi przychód, ma
    kluczowe znaczenie dla ustalenia sposobu opodatkowania przychodu.
    Zakwalifikowanie do źródła przychodów ma ogromne znaczenie dla ustalenia chociażby
    takich kwestii, jak sposób opodatkowania przychodów, możliwość odliczenia kosztów ich
    uzyskania, możliwość skorzystania ze zwolnień przedmiotowych itp. W pewnych
    sytuacjach możliwe jest występowanie wątpliwości, do jakiego źródła przychodów należy
    zakwalifikować danego rodzaju przychód. Przy czym, jeden i ten sam przychód stanowić
    może przychód wyłącznie z jednego źródła. Ponadto nie jest możliwa sytuacja, w której
    ten sam przychód będzie np. zakwalifikowany częściowo do jednego źródła, a częściowo
    do innego.
    Przy czym, każdy przypadek należy oceniać indywidualnie, mając na względzie całokształt
    okoliczności faktycznych danej sprawy, a więc wszystkie działania podejmowane przez
    podatnika, a nie tylko poszczególne czynności, pojedyncze elementy stanu faktycznego
    /zdarzenia przyszłego.

    Przy ocenie działalności osoby sprzedającej nieruchomości, należy uwzględnić wszystkie
    etapy tej aktywności. Ocena podejmowanych działań powinna uwzględniać działania
    podejmowane na poszczególnych etapach aktywności sprzedającego w ich całokształcie, a
    nie wyłącznie osobno.
    Wobec powyższego, w celu właściwego zakwalifikowania – na gruncie ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych – skutków działań podjętych przez Pana do właściwego
    źródła przychodu należy ocenić zamiar, okoliczności i cel działań związanych z odpłatnym
    zbyciem wskazanej we wniosku nieruchomości.
    Jak już wcześniej wyjaśniono, na związek uzyskiwanych przychodów ze źródłem
    wymienionym w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    może wskazywać, rozpatrywany całościowo, zespół powiązanych ze sobą działań
    podatnika, powtarzalnych, uporządkowanych, konsekwentnie prowadzących do
    osiągnięcia zysku, w szczególności łącznie polegających na wielokrotnym nabywaniu
    nieruchomości, ich zaawansowanym przygotowaniu do sprzedaży (tzn. w sposób
    wykraczający poza zwykły zarząd mieniem), wielokrotnym zbywaniu w celu zarobkowym
    odpowiednio przygotowanych nieruchomości. Brak jest natomiast podstaw, aby
    podejmowane przez podatnika czynności mieszczące się w zwykłym zarządzie własnym
    majątkiem, tzn. mające na celu prawidłowe, racjonalne gospodarowanie tym majątkiem,
    kwalifikować jako prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu art.
    5a pkt 6 ww. ustawy.
    Zarobkowego charakteru nie mają działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie
    własnych potrzeb osoby podejmującej określone czynności, czy też jej rodziny. Zatem
    sprzedaż, nawet wielokrotna, przedmiotów z majątku prywatnego osoby fizycznej, które
    nie są związane z działalnością gospodarczą, nie stanowi działalności gospodarczej w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z przedstawionego we wniosku opisu nie sposób przyjąć, że planowana sprzedaż udziału
    w nieruchomości wygeneruje przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, o
    którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z treści wniosku wynika, że Pana rodzice nabyli prawo użytkowania wieczystego działki
    położonej w X (działka nr 1/8, pow. ...) od firmy (...), na podstawie aktu notarialnego z 6
    października 1998 r. Działka była zabudowana budynkiem biurowym. Działka została
    nabyta do majątku wspólnego rodziców, ponieważ w chwili nabycia obowiązywał ustrój
    wspólności ustawowej małżeńskiej. Na działce znajdował się budynek biurowy, który
    został wzniesiony przez poprzedniego użytkownika wieczystego - firmę (...) - jeszcze przed
    zawarciem umowy sprzedaży z rodzicami. Od chwili nabycia prawa użytkowania
    wieczystego budynek ten był związany z nieruchomością i pozostawał we władaniu Pana
    rodziców. W dniu 29 lutego 2024 r. zmarł Pana ojciec, na mocy ustawy (dziedziczenia
    ustawowego) współwłaścicielami użytkowania wieczystego stał się Pan w udziale 1/6, Pana
    siostra – 1/6, Pana matka w udziale 4/6. Dział spadku nie był przeprowadzony. 11 września
    2024 r. nastąpił wykup przedmiotowej nieruchomości od Skarbu Państwa, co zostało
    potwierdzone aktem notarialnym, tym samym stał się Pan współwłaścicielem
    nieruchomości.
    W lipcu 2025 r. cała nieruchomość została sprzedana. Działka nie była dla Pana nigdy
    przedmiotem działalności gospodarczej, jest to majątek prywatny. Nabył Pan i sprzedał
    jako osoba fizyczna, ten spadek nie ma nic wspólnego z prowadzoną przez Pana
    działalnością gospodarczą, którą prowadzi od 1996 r.
    Poza wskazaną nieruchomością posiada Pan również inne nieruchomości:
    1) mieszkanie spółdzielcze własnościowe - nabyte w drodze darowizny od rodziców
      aktem notarialnym w 2005 r., obecnie zamieszkiwane przez Pana syna;
    2) działka wykorzystywana w działalności gospodarczej - działalność prowadzi od
      października 1996 r. (...); działka zakupiona aktem notarialnym w lipcu 2010 r. od (...);

    3) sklep handlowo-usługowy - zakupiony aktem notarialnym w lutym 2022 r., od maja
      2025 r. wynajmowany osobie trzeciej;
    4) dom jednorodzinny - wybudowany na działce zakupionej aktem notarialnym w 2017 r.,
      obecnie w nim Pan zamieszkuje.
    W konsekwencji, istotą działania Pani nie było/nie jest prowadzenie pozarolniczej
    działalności gospodarczej, lecz zwykły zarząd majątkiem.
    Wskazana we wniosku nieruchomość nie była nigdy w żaden sposób wykorzystywana
    przez Pana w okresie jej posiadania. Nigdy wcześniej nie dokonywał Pan sprzedaży
    żadnych nieruchomości. Wskazana we wniosku nieruchomość jest pierwszą, jaką Pan
    sprzedał wraz z współwłaścicielami.
    Okoliczności przedstawione we wniosku wskazują, że wskazana we wniosku
    nieruchomość (udział) nie została nabyta przez Pana dla celów prowadzenia działalności
    gospodarczej i nie była w niej wykorzystywana, a nabycie nastąpiło w drodze spadku.
    Mając na uwadze opis sprawy, dokonanej przez Pana sprzedaży udziału w nieruchomości
    nie można przypisać cech zorganizowania i ciągłości, które zgodnie z ustawową definicją
    wyznaczają zakres pojęcia działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności
    gospodarczej. Zarobkowego charakteru nie mają działania, których celem jest
    zaspokojenie własnych potrzeb osoby podejmującej określone czynności, czy też jej
    rodziny.
    Okoliczności dotyczące nabycia nieruchomości i planowanej sprzedaży nie dają podstaw
    do przyjęcia, że spełnione zostają przesłanki wymienione w art. 5a pkt 6 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych warunkujące zaliczenie planowanej sprzedaży do
    działalności gospodarczej.
    Biorąc pod uwagę powyższe, sprzedaż udziału we wskazanej we wniosku nieruchomości
    nie nastąpiła w wykonaniu działalności gospodarczej, a zatem nie powoduje powstania
    przychodu ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    W konsekwencji, w oparciu o okoliczności przedstawione przez Pana, skutki podatkowe
    odpłatnego zbycia udziału we wskazanej nieruchomości należy rozpatrywać w kontekście
    przepisu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czyli
    przychodu z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości jej części lub udziału w
    nieruchomości oraz praw określonych w tym przepisie.
    W przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w
    nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww.
    ustawy, decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych ma forma prawna ich nabycia oraz moment nabycia.
    Z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że:
      W przypadku odpłatnego zbycia, nabytych w drodze spadku, nieruchomości lub
      praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a-c, okres, o którym mowa w tym
      przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
      wybudowanie tej nieruchomości lub nabycie prawa majątkowego przez
      spadkodawcę.
    Podkreślenia wymaga, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje
    pojęcia „nabycie”, należy zatem odwołać się do przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964
    r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1071).
    Zgodnie z art. 922 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na jedną
      lub kilka osób stosownie do przepisów księgi niniejszej.
    W myśl art. 924 Kodeksu cywilnego:

      Spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy.
    Natomiast jak stanowi art. 925 ww. Kodeksu:
      Spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku.
    Na mocy art. 926 § 1 ww. Kodeksu:
      Powołanie do spadku wynika z ustawy albo z testamentu.
    Stosownie do art. 1025 § 1 ww. Kodeksu:
      Sąd na wniosek osoby mającej w tym interes stwierdza nabycie spadku przez
      spadkobiercę. Notariusz na zasadach określonych w przepisach odrębnych
      sporządza akt poświadczenia dziedziczenia.
    Powyższe oznacza, że z chwilą śmierci należące do spadkodawcy prawa i obowiązki stają
    się spadkiem, który podlega przepisom prawa spadkowego, a data śmierci (chwila śmierci)
    spadkodawcy ustala, kto staje się spadkobiercą oraz co wchodzi w skład masy spadkowej.
    Z kolei, postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub akt poświadczenia
    dziedziczenia potwierdzają jedynie prawo spadkobiercy do tego spadku od momentu jego
    otwarcia.
    Wątpliwości Pana budzi sprawa skutków przekształcenia prawa użytkowania wieczystego
    gruntu we własność, gdyż sprzedaż miała miejsce w okresie krótszym, niż pięć lat od dnia
    przekształcenia użytkowania wieczystego we własność.
    Przepis art. 155 § 1 ustawy Kodeks cywilny stanowi, że:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Zgodnie z art. 46 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Pojęcie użytkowania wieczystego zawarte zostało w art. 232 ustawy Kodeks cywilny, który
    stanowi, że:
      Grunty stanowiące własność Skarbu Państwa a położone w granicach
      administracyjnych miast oraz grunty Skarbu Państwa położone poza tymi granicami,
      lecz włączone do planu zagospodarowania przestrzennego miasta i przekazane do
      realizacji zadań jego gospodarki, a także grunty stanowiące własność jednostek
      samorządu terytorialnego lub ich związków mogą być oddawane w użytkowanie
      wieczyste osobom fizycznym, i osobom prawnym.
    Jest to prawo na rzeczy cudzej, jednak zakres i sposób określenia treści tego prawa zbliża
    je bardziej do prawa własności, niż praw rzeczowych ograniczonych. Ponadto na
    podstawie wyraźnych odesłań w art. 234 i 237 Kodeksu cywilnego do ww. prawa stosuje
    się odpowiednio przepisy o własności. Z powyższych względów prawo użytkowania
    wieczystego nie zostało wymienione w art. 244 Kodeksu cywilnego wśród innych praw
    rzeczowych ograniczonych, lecz zostało uregulowane odrębnie, jako tytuł II księgi drugiej
    Kodeksu cywilnego.
    Granice prawa użytkowania wieczystego są wyznaczane przez ustawy, zasady współżycia
    społecznego oraz umowę o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste. Uprawnienie do
    wyłącznego korzystania z gruntu przez użytkownika wieczystego gruntu jest skuteczne
    wobec osób trzecich, a także właściciela gruntu, chyba że umowa o której mowa wyżej
    zawiera odrębne uregulowania dotyczące uprawnień właściciela.

    Użytkowanie wieczyste jest prawem zbywalnym, podlega dziedziczeniu oraz egzekucji.
    Użytkownik wieczysty może więc rozporządzać swoim prawem zarówno w drodze
    czynności prawnej inter vivos, jak i mortis causa. Nie można być natomiast jednocześnie
    właścicielem i użytkownikiem wieczystym gruntu, ponieważ nabycie prawa własności
    przez użytkownika wieczystego gruntu prowadzi do wygaśnięcia użytkowania wieczystego.
    Możliwe jest jednak przekształcenie prawa użytkowania wieczystego przysługującego
    osobom fizycznym będących dotychczasowymi użytkownikami wieczystymi, w prawo
    własności.
    Zgodnie z ugruntowanym poglądem, przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w
    prawo własności nie jest zdarzeniem prawnopodatkowym, które należy utożsamiać z
    nabyciem, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, a stanowi jedynie zmianę tytułu prawnego faktycznego władztwa nad
    nieruchomością. Nabycie prawa do nieruchomości następuje w chwili zawarcia umowy o
    ustanowieniu (nabyciu) prawa wieczystego użytkowania.
    Mając na uwadze powołane wyżej przepisy należy stwierdzić, że przekształcenie prawa
    wieczystego użytkowania gruntu w prawo własności nieruchomości nie stanowi nowego
    nabycia nieruchomości. W konsekwencji, przewidziany w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) w zw.
    z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych okres pięciu lat, należy
    liczyć od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie prawa użytkowania
    wieczystego działki (na działce znajdował się budynek biurowy, który został wzniesiony
    przez poprzedniego użytkownika wieczystego) przez spadkodawcę (Pana ojca), tj. 1998 r.
    Reasumując, mając na uwadze przedstawiony we wniosku stan faktyczny oraz powołane
    przepisy prawa stwierdzam, że sprzedaż przez Pana w 2025 r. udziału 1/6 w zabudowanej
    nieruchomości, który to udział nabył Pan – jak wynika z opisu – w drodze spadku po ojcu,
    nie stanowi dla Pana źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 w zw. z art.
    10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i nie podlega opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym. Dokonana przez Pana sprzedaż tego udziału nastąpiła bowiem
    po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie
    prawa użytkowania wieczystego działki (na działce znajdował się budynek biurowy, który
    został wzniesiony przez poprzedniego użytkownika wieczystego) przez spadkodawcę, tj.
    Pana ojca (1998 r.). W związku z tym, z tytułu sprzedaży ww. udziału w nieruchomości nie
    jest Pan zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku w kontekście zadanego
    pytania, natomiast nie rozstrzyga innych kwestii wynikających z opisu zdarzenia, które nie
    były przedmiotem pytania i własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej.
    Organ podkreśla, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa
    podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy
    kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu
    faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi
    postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej
    ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa
    podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.
    Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa
    jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji
    przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego),
    stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego.

    Końcowo wskazać należy, że z uwagi na to, że interpretacje prawa podatkowego
    wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1
    Ordynacji podatkowej, niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie Pana. Nie wywołuje
    skutków prawnych dla innych osób (pozostałych spadkobierców).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.