Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.233.2025.2.MK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-09
Teza: 1. Dotyczy ustalenia, czy koszty składek na ubezpieczenie
społeczne (w części finansowanej przez pracodawcę) płacone
obecnie przez Wnioskodawcę za pracowników, którzy
pracowali także u podwykonawcy na umowę zlecenie mogą
być kosztem uzyskania przychodu u Wnioskodawcy (art. 16
ust. 1 pkt 57a ustawy o CIT).
2. Dotyczy ustalenia, czy opłata prolongacyjna ujawniona w
umowie o układ ratalny zawartej z ZUS może być kosztem
uzyskania przychodu dla Wnioskodawcy (art. 15 ust. 1 ustawy
o CIT).
Słowa kluczowe: kontrola
koszt-koszty uzyskania przychodów
opłata-opłata prolongacyjna
pracownik
składki-składki ZUS
ubezpieczony
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Świadczenia na
rzecz pracowników-Składki na ubezpieczenie społeczne,
Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy i Fundusz
Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych
1
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 57a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie
    podatku dochodowego od osób prawnych. Uzupełnili go Państwo pismem z 4 czerwca
    2025 r. (wpływ 5 czerwca 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, której przeważającym
    przedmiotem działalności (...) jest działalność (...). Wnioskodawca świadczy usługi na rzecz
    różnego rodzaju podmiotów, usługi te są wykonywane siłami własnych pracowników oraz
    zleceniobiorców (osób fizycznych) jak również kontrahentów występujących w roli
    podwykonawcy.
    Zakład Ubezpieczeń Społecznych przeprowadził w siedzibie Wnioskodawcy jako płatnika
    kontrolę. Kontrola została przeprowadzona z upoważnienia Głównego Inspektora Kontroli
    Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Jej zakresem objęto (...) ubezpieczonych.
    Okres objęty kontrolą: od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2022 r. (łącznie trzy lata).
    Jednym z zagadnień kontrolnych była prawidłowość i rzetelność obliczania składek na
    ubezpieczenie społeczne oraz innych składek, do których pobierania zobowiązany jest
    Zakład oraz zgłaszanie do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego.
    Odnośnie zakresu prawidłowości i rzetelności obliczania składek, ZUS powołał się m.in. na
    art. 8 ust. 2a ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U.
    z 2024 r. poz. 497 ze zm.), w myśl którego za pracownika uważa się także osobę
    wykonującą pracę na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia lub innej umowy o
    świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące
    zlecenia, albo umowy o dzieło, jeżeli umowę taką zawarła z pracodawcą, z którym
    pozostaje w stosunku pracy, lub jeżeli w ramach takiej umowy wykonuje pracę na rzecz
    pracodawcy, z którym pozostaje w stosunku pracy.
    ZUS ustalił, że umowy cywilnoprawne zawarte z podwykonawcą Wnioskodawcy
    świadczone były na rzecz płatnika składek, z którym te osoby (zleceniobiorcy) pozostają w
    stosunku pracy, a więc faktycznie beneficjentem ich pracy wykonywanej na podstawie
    umów zlecenia jest Wnioskodawca. Ustalenie dotyczyło (...) pracowników.
    Dodatkowo w związku z art. 18 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, przychody
    obce uzyskane z tytułu umowy zlecenia stanowią przychód wliczany do podstawy wymiaru
    składek i na tej podstawie ZUS dokonał przypisu składek od dochodów obcych własnych
    pracowników.
    Wnioskodawca odstąpił od żądania wydania decyzji w przedmiotowej sprawie i wskazał
    ZUS, aby przeprowadził korekty deklaracji dla wskazanych ubezpieczonych osób objętych
    kontrolą. Po wykonaniu korekt oraz poznaniu stanu zaległości Wnioskodawca złożył
    wniosek o zawarcie układu ratalnego. ZUS uwzględniając wniosek przedstawił
    Wnioskodawcy propozycję umowy o układ ratalny, którą Wnioskodawca zaakceptował.
    Umowa obejmuje rozłożenie na raty zaległych składek, odsetek, a jej postanowienia
    przewidują obciążenie Wnioskodawcy opłatą prolongacyjną.

    Pytania
    1. Czy koszty składek na ubezpieczenie społeczne (w części finansowanej przez
      pracodawcę) płacone obecnie przez Wnioskodawcę za pracowników, którzy pracowali
      także u podwykonawcy na umowę zlecenie mogą być kosztem uzyskania przychodu u
      Wnioskodawcy (art. 16 pkt 57a ustawy o CIT) [winno być: art. 16 ust. 1 pkt 57a ustawy
      o CIT – przyp. organu]?
    2. Czy opłata prolongacyjna ujawniona w umowie o układ ratalny zawartej z ZUS może
      być kosztem uzyskania przychodu dla Wnioskodawcy (art. 15 ust. 1 ustawy o CIT)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o CIT kosztami uzyskania
    przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów
    lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
    wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Definicja kosztów uzyskania przychodów sformułowana przez ustawodawcę ma charakter
    ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien
    podlegać indywidualnej ocenie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej.
    Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do
    kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego
    rodzaju kosztów. Katalog wyłączeń z kategorii kosztów uzyskania przychodów zawarty w
    art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych ma charakter zamknięty.
    Stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 57a ustawy o CIT nie uważa się za koszty uzyskania
    przychodów nieopłaconych do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składek, z zastrzeżeniem
    pkt 40 oraz art. 15 ust. 4h, określonych w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o
    systemie ubezpieczeń społecznych, w części finansowanej przez płatnika składek.
    Cytowane unormowanie wyłącza z kategorii kosztów uzyskania przychodów wartość
    nieopłaconych obciążeń spoczywających na podatniku jako płatniku składek na
    ubezpieczenia społeczne, tj. wartość nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne,
    które – zgodnie z przepisami ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych – płatnik
    składek finansuje z własnych środków. Zatem – a contrario – składki te są kosztem
    uzyskania przychodów, gdy zostaną opłacone.
    Dodatkowo z art. 16 ust. 7d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wynika, że
    przepis ust. 1 pkt 57a stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 1 pkt 40 oraz art. 15
    ust. 4h, do składek na Fundusz Pracy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń
    Pracowniczych.
    Zatem wartość zapłaconych przez Wnioskodawcę zaległych Składek ZUS w części jaka
    powinna być sfinansowana przez pracodawcę może stanowić koszt podatkowy na
    podstawie art. 16 ust. 1 pkt 57a w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 57.
    W konsekwencji ww. składki ZUS w części finansowanej przez płatnika stanowią koszty
    podatkowe w dacie ich faktycznej zapłaty. Co więcej, to na Wnioskodawcy ciąży ustawowy
    obowiązek zapłaty przedmiotowych składek. Dodatkowo, jako że ich zapłata nie wypełnia
    warunków wynikających z art. 15 ust. 4h ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych, to – stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 57a oraz art. 16 ust. 7d ww. ustawy – składki
    te stanowią koszty podatkowe w dacie ich faktycznej zapłaty.
    Reasumując, w analizowanym stanie faktycznym wydatki poniesione przez Wnioskodawcę
    na zapłatę zaległych składek ZUS z tytułu ubezpieczenia emerytalnego, rentowego (w
    części finansowanej przez pracodawcę), wypadkowego, Funduszu Pracy i Funduszu
    Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych stanowią koszty podatkowe w dacie zapłaty.
    Natomiast, Wnioskodawca nie może zaliczyć do kosztów podatkowych zapłaconych
    składek ZUS dotyczących ubezpieczenia emerytalnego, rentowego, zdrowotnego i
    chorobowego, w części w której powinny być sfinansowane przez zleceniobiorcę.

    Tak ujęte stanowisko znajduje swoje potwierdzenie między innymi w następujących
    indywidualnych interpretacjach przepisów prawa podatkowego:
    - Pismo z dnia 28 listopada 2024 r. Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, 0111-KDIB1-
      1.4010.536.2024.3.BS,
    - Pismo z dnia 16 października 2017 r. Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, 0115-
      KDIT2-3.4010.181.2017.1.KP.
    Natomiast odnosząc się do stanowiska Wnioskodawcy wobec stanu prawnego
    dotyczącego pytania nr 2 należy wskazać co następuje.
    Wydatek na opłatę prolongacyjną wypełnia hipotezę normy art. 15 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych. Tym samym może zostać uznany za koszt
    uzyskania przychodów. Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o
    podatku dochodowym od osób prawnych kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Przepis sformułowany przez ustawodawcę ma charakter ogólny (tzw. klauzula generalna).
    Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać
    indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej.
    Kosztami uzyskania przychodów są wyłącznie takie koszty, które spełniają kumulatywnie
    warunki określone w cytowanym art. 15 ust. 1, tj.:
    - zostały poniesione przez podatnika,
    - ich poniesienie miało na celu uzyskanie przychodów lub zachowanie albo
      zabezpieczenie źródła przychodów,
    - nie zostały wyłączone z kategorii kosztów podatkowych mocą art. 16 ust. 1 ustawy o
      podatku dochodowym od osób prawnych.
    Przesłankę celowości kosztu uważa się za spełnioną, gdy istnieje związek przyczynowy
    pomiędzy poniesieniem danego kosztu a powstaniem lub realną szansą powstania
    przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich
    uzyskiwania. Nie ma przy tym znaczenia, czy dany wydatek przyniósł oczekiwany skutek w
    postaci osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenie ich źródła. Istotne
    jest, czy w momencie jego ponoszenia podatnik mógł - obiektywnie oceniając - oczekiwać
    takiego efektu. Omawiana ustawa nie zawiera przy tym legalnej definicji przychodu
    podatkowego.
    Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1 przykładowych
    przysporzeń, zaliczanych do tej kategorii. Zgodnie z ww. przepisem, przychodami, z
    zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości
    pieniężne, wartość otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie rzeczy lub praw,
    wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń (art. 12 ust. 1 pkt 1 - 2
    omawianej ustawy).
    Na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych można
    stwierdzić, że co do zasady przychodem jest każda wartość wchodzącą do majątku
    podatnika, mającą definitywny charakter, powiększająca jego aktywa, którą może on
    rozporządzać jak własną. Regulacje zawarte w ustawie o podatku dochodowym od osób
    prawnych nie wyłączają odgórnie opłaty prolongacyjnej z katalogu wydatków, które mogą
    być uznane za koszty uzyskania przychodów.
    Wprawdzie, stosownie do treści art. 16 ust. 1 pkt 21 ustawy o podatku dochodowym od
    osób prawnych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odsetek za zwłokę od
    należności budżetowych (...), a podstawą do ustalenia wysokości opłaty prolongacyjnej są
    de facto odsetki za zwłokę, co wynika z przepisów art. 57 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.), jednakże opłata

    ta jest odrębną instytucją i skoro jako taka nie została wymieniona w powyżej powołanym
    przepisie ustawy podatkowej, to wyłączenie z niego wynikające do tej opłatnie ma
    zastosowania.
    Mimo braku bezpośredniej relacji pomiędzy przychodami, a zapłatą opłaty prolongacyjnej
    należy stwierdzić, iż rozłożenie na raty obciążeń publicznoprawnych pozwala podatnikowi
    w dalszym ciągu funkcjonować, a tym samym osiągać jakiekolwiek dochody. Terminowe
    uiszczanie tej opłaty jest bowiem warunkiem koniecznym do spełnienia, aby podatnik
    mógł uzyskać preferencje w postaci rozłożenia zaległych składek ZUS na raty, które z całą
    pewnością wpływają na jego sytuację finansową. Dlatego też zasadnym jest zaliczenie
    analizowanej opłaty do kosztów uzyskania przychodów.
    Tak ujęte zapatrywanie Wnioskodawcy znajduje swoje potwierdzenie między innymi w
    treści następującej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego:
    - Pismo z dnia 12 grudnia 2012 r. Izby Skarbowej w Bydgoszczy, ITPB3/423-604/12/AW.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 278 ze zm., dalej: „updop”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Definicja kosztów uzyskania przychodów sformułowana przez ustawodawcę ma charakter
    ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien
    podlegać indywidualnej ocenie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest
    jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów
    uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W
    pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku pomiędzy
    poniesionym kosztem a powstaniem przychodu lub zabezpieczeniem źródła uzyskiwania
    przychodów. Kosztem uzyskania przychodów będą przy tym zarówno wydatki, których
    poniesienie bezpośrednio przekłada się na uzyskanie konkretnych przychodów, jak i te,
    których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie
    uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia.
    Koszty ponoszone przez podatnika należy zatem ocenić pod kątem ich celowości, a więc
    dążenia do uzyskania przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt
    uzyskania przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić
    związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub
    zwiększenie tego przychodu.
    W tym miejscu należy podkreślić, że to obowiązkiem podatnika, jako odnoszącego
    ewentualną korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania
    przychodów, jest wykazanie, w oparciu o zgromadzone dowody, związku pomiędzy
    poniesieniem kosztu, a uzyskaniem przychodu (w tym zachowaniem albo
    zabezpieczeniem źródła przychodów), zgodnie z dyspozycją powołanego art. 15 ust. 1
    updop.

    Przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodów każdy wydatek - poza wyraźnie wskazanymi
    w art. 16 ust. 1 ustawy - wymaga indywidualnej oceny pod kątem bezpośredniego lub
    pośredniego związku z przychodem i racjonalnością działania dla osiągnięcia tego
    przychodu. Kosztami uzyskania przychodów będą zatem wydatki związane z prowadzoną
    działalnością gospodarczą, jeżeli są one racjonalnie uzasadnione, a każdy wydatek
    powinien być oceniany przede wszystkim z tego punktu widzenia. Wszystkie racjonalnie i
    gospodarczo uzasadnione koszty pozwalają na normalne funkcjonowanie
    przedsiębiorstwa, a w sensie podatkowym zabezpieczają źródło przychodów.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów
      lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o
      podatku dochodowym, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie
    wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 updop, mogą stanowić koszt uzyskania
    przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo–skutkowym z osiągniętymi
    przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła
    przychodów.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów,
    o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami.
    Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione
    wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie,
    zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
    Zatem do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty,
    zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały
    prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za
    niestanowiące kosztów uzyskania przychodów.
    Podkreślić również należy, że wśród kosztów uznawanych za koszty uzyskania
    przychodów są także tzw. „koszty pracownicze” obejmujące m.in. świadczenia wypłacane
    na rzecz pracowników wraz z narzutami, wszelkiego rodzaju nagrody, premie i diety, ale
    również i inne wydatki ponoszone na rzecz pracowników, które w sposób pośredni
    wpływają na zwiększenie ich motywacji do pracy, poprawę jakości wykonywanej pracy
    oraz zdrowie i samopoczucie. Wydatki na rzecz pracowników co do zasady są kosztami
    podatkowymi, jednak tylko te, które wykazują związek z uzyskanym przychodem lub
    zachowaniem (zabezpieczeniem) źródła przychodów. Koszty te obejmują przede
    wszystkim wynagrodzenie, wszelkiego rodzaju nagrody, premie oraz zwrot kosztów
    podróży służbowych, zakwaterowania, różnego rodzaju świadczenia dodatkowe.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4h updop:

      Składki z tytułu należności, o których mowa w ust. 4g, określone w ustawie z dnia 13
      października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, w części finansowanej
      przez płatnika składek, składki na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy oraz
      Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, z zastrzeżeniem art. 16 ust. 1
      pkt 40, stanowią koszty uzyskania przychodów w miesiącu, za który należności te są
      należne, pod warunkiem że składki zostaną opłacone w terminie wynikającym z
      odrębnych przepisów. W przypadku uchybienia temu terminowi do składek tych
      stosuje się przepisy art. 16 ust. 1 pkt 57a i ust. 7d.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4g updop:
      Należności z tytułów, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991
      r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, oraz zasiłki pieniężne z ubezpieczenia
      społecznego wypłacane przez zakład pracy, z zastrzeżeniem ust. 4ga, stanowią koszty
      uzyskania przychodów w miesiącu, za który są należne, pod warunkiem że zostały
      wypłacone lub postawione do dyspozycji w terminie wynikającym z przepisów prawa
      pracy, umowy lub innego stosunku prawnego łączącego strony. W przypadku
      uchybienia temu terminowi do należności tych stosuje się art. 16 ust. 1 pkt 57.
    W myśl art. 16 ust. 1 pkt 57 updop,
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, niewypłaconych, niedokonanych lub
      niepostawionych do dyspozycji wypłat, świadczeń oraz innych należności z tytułów
      określonych w art. 12 ust. 1 i 6, art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz w art. 18 ustawy z dnia 26 lipca
      1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, świadczeń pieniężnych z tytułu
      odbywania praktyk absolwenckich, o których mowa w ustawie z dnia 17 lipca 2009 r.
      o praktykach absolwenckich, świadczeń pieniężnych z tytułu odbywania stażu
      uczniowskiego, o którym mowa w art. 121a ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo
      oświatowe (Dz.U. z 2021 r. poz. 1082, z późn. zm.19)), a także zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakład pracy, z zastrzeżeniem art. 15
      ust. 4g.
    Stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 57a updop:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów nieopłaconych do Zakładu
      Ubezpieczeń Społecznych składek, z zastrzeżeniem pkt 40 oraz art. 15 ust. 4h,
      określonych w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń
      społecznych, w części finansowanej przez płatnika składek.
    Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca po kontroli ZUS
    odstąpił od żądania wydania decyzji w przedmiotowej sprawie i wskazał ZUS, aby
    przeprowadził korekty deklaracji dla wskazanych ubezpieczonych osób objętych kontrolą.
    Po wykonaniu korekt oraz poznaniu stanu zaległości Wnioskodawca złożył wniosek o
    zawarcie układu ratalnego. ZUS uwzględniając wniosek przedstawił Wnioskodawcy
    propozycję umowy o układ ratalny, którą Wnioskodawca zaakceptował. Umowa obejmuje
    rozłożenie na raty zaległych składek, odsetek, a jej postanowienia przewidują obciążenie
    Wnioskodawcy opłatą prolongacyjną.
    Zatem należy się zgodzić z Państwa stanowiskiem, że wydatki poniesione przez
    Wnioskodawcę na zapłatę zaległych składek ZUS z tytułu ubezpieczenia emerytalnego,
    rentowego (w części finansowanej przez pracodawcę), wypadkowego, Funduszu Pracy i
    Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych stanowią koszty podatkowe w
    dacie zapłaty. Natomiast, Wnioskodawca nie może zaliczyć do kosztów podatkowych
    zapłaconych składek ZUS dotyczących ubezpieczenia emerytalnego, rentowego,
    zdrowotnego i chorobowego, w części w której powinny być sfinansowane przez
    zleceniobiorcę.
    Tym samym Państwa stanowisko objęte pytaniem nr 1 należało uznać za prawidłowe.

    Odnosząc się do kolejnych wątpliwości czy opłata prolongacyjna ujawniona w umowie o
    układ ratalny zawartej z ZUS może być kosztem uzyskania przychodu dla Wnioskodawcy
    (art. 15 ust. 1 ustawy o CIT).
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 278 ze zm., dalej: „updop”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Stosownie do treści art. 16 ust. 1 pkt 21 ww. ustawy:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odsetek za zwłokę z tytułu
      nieterminowych wpłat należności budżetowych i innych należności, do których
      stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej;
    Zgodnie z art. 57 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej:
      § 1. W decyzji wydanej na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 lub 2, dotyczącej podatków
      stanowiących dochód budżetu państwa, organ podatkowy ustala opłatę
      prolongacyjną od kwoty podatku lub zaległości podatkowej.
      § 2. Stawka opłaty prolongacyjnej jest równa obniżonej stawce odsetek za zwłokę.
    Wprawdzie podstawą do ustalenia wysokości opłaty prolongacyjnej są odsetki za zwłokę,
    co wynika z ww. artykułu ustawy, jednakże opłata ta jest odrębną instytucją i skoro jako
    taka nie została wymieniona w powyżej powołanym przepisie ustawy podatkowej, to
    wyłączenie z niego wynikające do tej opłaty mieć zastosowania nie może. Opłata
    prolongacyjna stanowi więc koszt uzyskania przychodu.
    Stosownie do art. 67a § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej:
      § 1. Organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w
      przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem
      publicznym, może:
      1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty;
      2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za
      zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek;
    Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń
    społecznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 350 ze zm.):
      Ze względów gospodarczych lub innych przyczyn zasługujących na uwzględnienie
      Zakład może na wniosek dłużnika odroczyć termin płatności należności z tytułu
      składek oraz rozłożyć należność na raty, uwzględniając możliwości płatnicze dłużnika
      oraz stan finansów ubezpieczeń społecznych.
    W myśl art. 29 ust. 4 ww. ustawy:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 1, Zakład ustala opłatę prolongacyjną na
      zasadach i w wysokości przewidzianej w ustawie - Ordynacja podatkowa dla
      podatków stanowiących dochód budżetu państwa.
    Reasumując, wydatek poniesiony z tytułu opłaty prolongacyjnej naliczonej w związku z
    rozłożeniem na raty wskazanej we wniosku zaległości może stanowić koszt uzyskania
    przychodów, ponieważ spełnia przesłanki, o których mowa w art. 15 ust. 1 updop, jako
    koszt poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia
    źródła przychodów. Wydatek z tytułu opłaty prolongacyjnej nie został też wymieniony w
    art. 16 ust. 1 updop, w którym jest zawarty katalog wydatków nieuznawanych za koszty
    uzyskania przychodów. Podatnik ma zatem prawo zaliczyć ww. opłatę prolongacyjną do
    kosztów podatkowych.

    W odniesieniu do możliwości zaliczenia opłaty prolongacyjnej do kosztów uzyskania
    przychodów należy stwierdzić, że opłata prolongacyjna, jako wydatek o charakterze
    innym, niż bezpośrednio związanym z przychodami, stanowi tzw. koszt pośredni.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać
    należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego. Natomiast Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw
    podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami, to nie ma możliwości zastosowania
    ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.