Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.585.2025.2.DJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-07
Teza: Skutki podatkowe otrzymania świadczenia w ramach ugody.
Słowa kluczowe: odszkodowania-odszkodowanie umowne
pracodawca
pracownik
przychód-przychód podlegający opodatkowaniu
ugody
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Odszkodowania i zadośćuczynienia.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Stosunek pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3b

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 czerwca 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 13 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 31 lipca 2025 r. (wpływ 5 sierpnia 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W dniu (...) 2025 r. przed Sądem (...) zawarła Pani ugodę z X oraz Y, na mocy której
    otrzymała Pani tytułem odszkodowania za wypowiedzenie umowy o pracę:
    - od X kwotę (...) zł brutto;
    - od Y kwotę (...) zł brutto.
    Wypłata odszkodowań została pomniejszona o podatek dochodowy w kwotach po (...) zł.
    W piśmie, stanowiącym uzupełnienie wniosku wyjaśniła Pani co następuje:
    W sprawie zawarto jedną ugodę - w sprawie, gdzie stroną pozwaną było X (sygn. akt ...),
    jednak w treści ugody wyraźnie zaznaczano, że obejmuje ona także roszczenie przeciwko
    Y (sygn. akt ...). Obie sprawy były zawisłe przed tym samym Sądem (...).
    Zawarta ugoda była ugodą sądową i stanowi załącznik do protokołu posiedzenia przed
    Sądem (...) z dnia (...) r. (sygn. akt ...).
    Istotne postanowienia ugody:
    a) Ugoda obejmuje roszczenia z obu przez Panią wytoczonych spraw o odszkodowanie
      (przeciwko Y oraz X) - punkt 1 ugody,
    b) X zobowiązuje się wypłacić Pani kwotę (...) zł (... złotych) brutto tytułem odszkodowania
      i jako wszelkich należności wynikających z łączącego strony stosunku pracy - punkt 2
      ugody,
    c) Y zobowiązuje się wypłacić Pani kwotę (...) zł (.... złotych) brutto tytułem odszkodowania
      za wypowiedzenie umowy o pracę i jako wszelkich należności wynikających z łączącego
      strony stosunku pracy - punkt 3 ugody,
    d) Ugoda zlikwidowała zaistniały spór i strony oświadczyły, że w przyszłości nie będą
      względem siebie dochodzić z tego tytułu żadnych roszczeń w obu sprawach zawisłych
      przed Sądem (...) - punkt 4 ugody,
    e) Zrzekła się Pani w stosunku do obydwu pracodawców wszelkich pozostałych roszczeń -
      punkt 5 ugody,
    f) Strony poniosły koszty związane z udziałem w sprawach samodzielnie — punkt 6 ugody.
    Wartość przedmiotu sporu w obu sprawach wynosiła po (...) zł, co stanowiło równowartość
    Pani 3-miesięcznego wynagrodzenia u każdego z pracodawców. Kwota świadczeń
    ustalonych w ugodzie stanowiła więc (...) z żądanych przez Panią kwot i na takiej zasadzie,
    w wyniku obopólnej zgody, została ona ustalona. Uwzględniała więc ona interesy
    wszystkich stron ugody, bowiem przyznawała Pani świadczenie, a pracodawcy zyskiwali
    zmniejszenie odszkodowania poniżej pełnego wymiaru.
    Świadczenia były związane z nieuzasadnionym i naruszającym przepisy o wypowiadaniu
    umów o pracę, wypowiedzeniem Pani umów o pracę - tak jak podała Pani w odwołaniu od
    wypowiedzenia umów o pracę złożonych (...) 2025 r. do Sądu (...). Świadczenie dotyczyło

    więc odszkodowania, a nie rekompensaty. W ugodzie wyraźnie zaznaczono, że jest to
    świadczenie „tytułem odszkodowania".
    Nie odwołano się wprost w treści ugody do tego, że wysokość lub zasady ustalania
    wskazanych we wniosku odszkodowań wynikały wprost z przepisów odrębnych ustaw lub
    przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów
    administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów lub z postanowień układów
    zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub
    statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy.
    W treści ugody nie podano wprost podstawy prawnej przyznania ww. świadczeń, ale Pani
    roszczenie dotyczyło art. 45 Kodeksu pracy, co wynika z pism inicjujących całe
    postępowanie.
    W ugodzie nie zawarto zapisów, że w związku z wypowiedzeniem umowy o pracę przez
    pracodawców doszło do naruszenia przepisów prawa pracy dotyczących rozwiązywania
    umów o pracę.
    W treści ww. ugody wszystkie Strony zgodnie oświadczyły, że niniejszą ugodą likwidują
    zaistniały między nimi spór objęty przedmiotowym postępowaniem i nie będą względem
    siebie dochodzić w przyszłości z tego tytułu żadnych roszczeń.
    W związku z zawartą ugodą zrzekła się Pani w stosunku do obydwojga pracodawców
    wszelkich pozostałych roszczeń.

## Pytanie

Czy w przypadku odszkodowania otrzymanego na podstawie art. 45 Kodeksu pracy
    właściwym jest pomniejszanie kwoty o podatek dochodowy?
    Pani stanowisko w sprawie
    W Pani ocenie, niewłaściwe jest pomniejszanie, ponieważ odszkodowanie to korzysta ze
    zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, bowiem jego wysokość oraz zasady wynikają wprost z
    przepisu ustaw, tj. art. 45 Kodeksu pracy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie
    z tym przepisem:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do treści art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Z przepisów
    tej ustawy wynika, że odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10 ust. 1 pkt 1:

      Stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo
      w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją
      rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Według art. 12 ust. 1 omawianej ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Przy czym, w świetle art. 12 ust. 4 cytowanej ustawy:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w
    szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty.
    Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju
    wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego,
    mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku
    pokrewnym.
    Na podmioty dokonujące świadczeń ze stosunku pracy ustawodawca nałożył obowiązki
    płatnika, polegające na obliczeniu i pobraniu zaliczki na podatek dochody oraz
    przekazaniu jej do właściwego urzędu skarbowego.
    Zgodnie bowiem z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Stosownie natomiast do art. 38 ust. 1 omawianej ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
      płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według
      siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
      Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje
      różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    Mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis sprawy, wskazać należy, że
    odszkodowanie stanowi, co do zasady, przychód w rozumieniu cytowanego wyżej art. 11
    ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie oznacza to jednak, że
    wszystkie odszkodowania podlegają opodatkowaniu. Niektóre z nich, wymienione w
    katalogu zwolnień przedmiotowych, określonym w art. 21 ust. 1 ww. ustawy, korzystają ze
    zwolnienia od podatku. Jednakże należy podkreślić, że korzystanie z każdej preferencji
    podatkowej, w tym zwolnienia od podatku, jest możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy

    spełnione są wszelkie przesłanki określone w przepisie stanowiącym podstawę prawną
    danej preferencji.
    I tak, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub
      zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
      przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie
      tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów,
      oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady
      ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych
      opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których
      mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz.U. z 2023 r.
      poz. 1465 oraz z 2024 r. poz. 878, 1222, 1871 i 1965), z wyjątkiem:
      a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
        wypowiedzenia umowy o pracę,
      b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych
        zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn
        niedotyczących pracowników,
      c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia
        funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
      d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
      e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
        działalnością gospodarczą,
      f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z
        prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są
        opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o
        których mowa w art. 30c,
      g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    W myśl natomiast art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy:
      Wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia
      otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym
      wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:
      a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
      b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
        wyrządzono.
    W kontekście powyższego wyjaśnić należy, że zwolnieniem określonym w art. 21 ust. 1 pkt
    3 cyt. ustawy objęte są odszkodowania lub zadośćuczynienia, w sytuacji gdy ich wysokość
    lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów
    wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów administracyjnych
    wydanych na podstawie tych przepisów; lub też jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania
    wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie
    porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z
    dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, z wyjątkiem wymienionych w lit. a-g tego przepisu.
    Oznacza to, że zwolnienie nie obejmuje wszystkich odszkodowań, a tylko te, których
    wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost ze stosownych przepisów prawa lub aktów
    administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów, z wyjątkiem enumeratywnie
    wymienionych kategorii odszkodowań.
    Natomiast, zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b analizowanej
    ustawy, obejmuje swym zakresem odszkodowania lub zadośćuczynienia przyznane na

    podstawie wyroku lub ugody sądowej, których wysokość lub zasady ustalania nie wynikają
    wprost z regulacji wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy. Przy czym ze zwolnienia,
    o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, wyłączone są świadczenia otrzymane w związku z prowadzoną działalnością
    gospodarczą oraz świadczenia dotyczące korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby
    mu szkody nie wyrządzono. Zakres tego zwolnienia obejmuje tylko odszkodowania za tzw.
    szkodę rzeczywistą, czyli poniesione straty, a nie dotyczy utraconych korzyści. Specyfika
    prawa podatkowego nakazuje inaczej traktować odszkodowanie z tytułu poniesionych
    przez poszkodowanego strat i odszkodowanie z tytułu utraconych korzyści.
    Odszkodowanie z tytułu utraconych korzyści, jakich poszkodowany mógł się spodziewać,
    gdyby mu szkody nie wyrządzono, podlega bowiem opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych. Warunkiem wystarczającym do powstania obowiązku
    podatkowego na zasadach przewidzianych w ustawie o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, będzie więc niezrealizowanie choćby jednej ze wskazanych wyżej przesłanek.
    Należy również podkreślić, że wszelkie zwolnienia i ulgi podatkowe są wyjątkiem, istotnym
    odstępstwem od zasady sprawiedliwości podatkowej – powszechności i równości
    opodatkowania, a ich zastosowanie nie może odbywać się na podstawie wykładni
    rozszerzającej, tzn. muszą być interpretowane ściśle. W przedmiocie stosowania
    wszelkiego rodzaju ulg podatkowych trzeba mieć na uwadze także przepis art. 84
    Konstytucji RP dotyczący zasady powszechności opodatkowania, stąd każdy wyjątek od tej
    zasady, w tym także ulga podatkowa, nie może być interpretowany dowolnie, ani
    uzupełniany w drodze interpretacji o treść, której nie zawiera.
    Jak wynika wprost z art. 21 ust. 1 pkt 3 lub art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, aby dane świadczenie mogło korzystać ze zwolnienia
    przedmiotowego na podstawie ww. przepisów, musi być odszkodowaniem lub
    zadośćuczynieniem.
    Należy mieć również na uwadze, że o kwalifikacji danego świadczenia nie przesądza sama
    jego nazwa, lecz rzeczywisty charakter. Świadczenie nazwane odszkodowaniem, nie musi
    mieć bowiem rzeczywiście charakteru odszkodowawczego bądź odwrotnie –
    niesprecyzowanie, że dane świadczenie jest odszkodowaniem, nie determinuje takiego
    charakteru wskazanego rodzaju świadczenia.
    Wobec powyższego wyjaśniam, że w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych
    ustawodawca nie zdefiniował pojęcia odszkodowania czy zadośćuczynienia, tym niemniej
    rozumienie tych pojęć nie może odbiegać od ich znaczenia przyjętego w systemie prawa
    cywilnego. Wiele pojęć z katalogu zwolnień przedmiotowych nie zostało zdefiniowanych w
    ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych – nie może to jednak oznaczać
    dowolności w ich rozumieniu i stosowania wykładni rozszerzającej. Przy czym oczywistym
    jest, że aby uniknąć takiej dowolności, kryteria rozumienia tych pojęć, niezdefiniowanych
    w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, muszą mieć w pierwszej kolejności
    charakter kryteriów ustawowych.
    Odwołując się do prawa cywilnego stwierdzić należy, że zasady odpowiedzialności
    odszkodowawczej w prawie cywilnym opierają się na zasadzie winy lub ryzyka. Ustawa z
    dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.) przewiduje
    dwa zasadnicze rodzaje odpowiedzialności: deliktową, która wynika z czynów
    niedozwolonych (art. 415 Kodeksu cywilnego i następne) oraz kontraktową – powstającą z
    mocy umowy (art. 471 K.c. i nast.). Tym samym, na tle Kodeksu cywilnego świadczenie
    odszkodowawcze jest następstwem niewykonania bądź nienależytego wykonania
    zobowiązania lub czynu niedozwolonego.
    Powyższe regulacje, mają również zastosowanie do przepisów Kodeksu pracy, choć w
    ograniczonym zakresie. Jak stanowi bowiem art. 300 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r.
    Kodeks pracy ( t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.).

      W sprawach nieunormowanych przepisami prawa pracy do stosunku pracy stosuje
      się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli nie są one sprzeczne z zasadami
      prawa pracy.
    Powyższe oznacza, że przepisy Kodeksu cywilnego wybrane do zastosowania w prawie
    pracy (stosunku pracy) nie mogą się sprzeciwiać ogólnym normom prawa pracy, mającym
    podstawowe znaczenie dla regulacji stosunków pracy.
    Natomiast przepisy Kodeksu pracy posługują się terminami „odszkodowanie” oraz
    „zadośćuczynienie” w odniesieniu do konkretnych świadczeń pracowniczych, do których
                                    3d  1uprawniony jest pracownik lub były pracownik (np. w art. 18, art. 36 § 1, art. 45, art. 56,
        3  2art. 94 § 3, art. 99, art. 101 Kodeksu pracy).
    W kontekście rozwiązania umowy o pracę ustawodawca przewiduje odszkodowanie, w
    sytuacji gdy wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest
    nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę (art. 45
    komentowanego Kodeksu), przepisy o wypowiadaniu warunków pracy i płacy (art. 45 w
    zw. z art. 42 § 1 cytowanego Kodeksu), bądź rozwiązano umowę o pracę bez
    wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie
    (art. 56 wskazanego Kodeksu). Ponadto, odszkodowanie przysługuje również w przypadku
    gdy pracodawca dopuścił się ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków wobec
                1pracownika (art. 55 § 1 omawianego Kodeksu).
    Należy zatem uznać, że funkcję odszkodowawczą w Kodeksie pracy pełnią wyłącznie te
    świadczenia, których celem jest zrekompensowanie pracownikowi skutków zdarzeń, które
    noszą cechy czynu niedozwolonego lub zawinionego przez pracodawcę.
    Kwestia ugody natomiast zdefiniowana została zaś w art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia
    1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.). Zgodnie z art. 917 ustawy:
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania, czy też
    odstępuje od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień, czy też
    zarzutów, zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
    W konsekwencji, w przypadku, w którym wypłata świadczenia następuje na podstawie
    zawartego przez strony porozumienia (ugody), a więc wyrażonej w ten sposób woli takiego
    ułożenia wzajemnych relacji prawnych, nie może być mowy o bezprawności działania i
    naprawieniu wyrządzonej szkody lub krzywdy.
    W niniejszej sprawie, jak Pani wyjaśniła w uzupełnieniu wniosku, w treści ugody:
    - nie podano wprost, że wysokość lub zasady ustalania wskazanych we wniosku
      odszkodowań wynikały wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów
      wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów administracyjnych
      wydanych na podstawie tych przepisów lub z postanowień układów zbiorowych pracy,
      innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o
      których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy;

    - nie podano wprost podstawy prawnej przyznania ww. świadczeń (mimo, że Pani
      roszczenie dotyczyło art. 45 Kodeksu pracy, co wynika z pism inicjujących całe
      postępowanie);
    - nie zawarto zapisów, że w związku z wypowiedzeniem umowy o pracę przez
      pracodawców doszło do naruszenia przepisów prawa pracy dotyczących
      rozwiązywania umów o pracę.
    W związku z tym należy uznać, że w okolicznościach niniejszej sprawy określone w ugodzie
    (przyznane Pani) świadczenia nie są odszkodowaniem wynikającym z przepisów
    odrębnych ustaw, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych. Wobec powyższego wynikające z ugody świadczenia nie spełniają
    wymogów określonych w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, a w konsekwencji nie są objęte zwolnieniem przedmiotowym wynikającym z
    tego przepisu.
    Do wypłaconych Pani świadczeń nie może mieć również zastosowanie zwolnienie, o
    którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Świadczenie to, co prawda zostało wypłacone na podstawie ugody sądowej, jednak nie
    stanowi odszkodowania lub zadośćuczynienia, o którym mowa w tym przepisie. Z
    okoliczności podanych we wniosku wynika bowiem, że świadczenia te mają charakter
    umowny, gdyż wynikają z ustaleń pomiędzy stronami ugody, a ich wysokość uwzględnia
    interesy wszystkich stron – co potwierdza wskazanie, że kwota świadczenia została
    ustalona „w wyniku obopólnej zgody (...). Uwzględniała więc ona interesy wszystkich stron
    ugody, bowiem przyznawała Pani świadczenie, a pracodawcy zyskiwali zmniejszenie
    odszkodowania poniżej pełnego wymiaru”. Ponadto, wskazując na istotne postanowienia
    ugody poinformowała Pani m.in., że: X zobowiązuje się wypłacić Pani kwotę (...) zł brutto
    tytułem odszkodowania i jako wszelkich należności wynikających z łączącego strony
    stosunku pracy, a Y zobowiązuje się wypłacić Pani kwotę (...) zł brutto tytułem
    odszkodowania za wypowiedzenie umowy o pracę i jako wszelkich należności
    wynikających z łączącego strony stosunku pracy, a Ugoda zlikwidowała zaistniały spór i
    strony oświadczyły, że w przyszłości nie będą względem siebie dochodzić z tego tytułu
    żadnych roszczeń (w obu sprawach zawisłych przed Sądem ...), jak również zrzekła się Pani
    w stosunku do obydwóch pracodawców wszelkich pozostałych roszczeń. Dodatkowo
    podała Pani, że „Wartość przedmiotu sporu w obu sprawach wynosiła po (...) zł, co
    stanowiło równowartość Pani 3-miesięcznego wynagrodzenia u każdego z pracodawców.
    Kwota świadczeń ustalonych w ugodzie stanowiła więc (...) z żądanych przez Panią kwot i
    na takiej zasadzie, w wyniku obopólnej zgody, została ona ustalona. Uwzględniała więc
    ona interesy wszystkich stron ugody, bowiem przyznawała Pani świadczenie, a
    pracodawcy zyskiwali zmniejszenie odszkodowania poniżej pełnego wymiaru”.
    Wobec tego, określone w ugodzie sądowej świadczenia stanowiły dla Pani należności za
    odstąpienie przez Panią od roszczeń wobec pracodawców w związku z wypowiedzeniem
    umowy o pracę. Otrzymane przez Panią kwoty są zapłatą za zrzeczenie się przez Panią
    wszelkich roszczeń w stosunku do pracodawców w związku z rozwiązaniem stosunku
    pracy, stanowiącą dla pracodawców gwarancję, że nie będzie Pani składała jakichkolwiek
    innych żądań w związku z wypowiedzeniem umowy o pracę.
    Zatem, wypłacone Pani przez byłych pracodawców kwoty nie są rekompensatą za szkodę
    z tytułu bezpodstawnego (krzywdzącego) sposobu rozwiązania umowy o pracę, jeśli w tej
    kwestii strony doszły do porozumienia zawierając ugodę (czyli porozumienie za zgodą
    Pani jako pracownika). Wobec tego, uznać należy, że jest to należność za utracony
    zarobek, jaki mogłaby Pani otrzymać, gdyby do wypowiedzenia umowy o pracę nie doszło
    (a więc dotyczy utraconych korzyści, które mogłaby Pani osiągnąć, gdyby Pani szkody nie
    wyrządzono, ponieważ gdyby nie wypowiedzenie umowy o pracę otrzymałaby Pani
    wynagrodzenie w ramach trwającego stosunku pracy).

    W związku z tym, wypłacone Pani kwoty przez byłych pracodawców nie będą również
    korzystały ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    W konsekwencji, wypłacone przez Pani (byłych) pracodawców świadczenia stanowią dla
    Pani przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych podlegający opodatkowaniu tym podatkiem, ponieważ
    wypłata tych świadczeń miały swoje źródło w uprzednio łączącym Panią (pracownicę) z
    pracodawcami stosunku pracy. Wskazać należy, że gdyby tego stosunku nie było – nie
    miałaby Pani podstaw występować z roszczeniem przeciwko pracodawcom o ich
    zasądzenie. Świadczenia te – jak już wyżej wyjaśniono – nie zostały objęte zwolnieniem z
    podatku wymienionym w art. 21 ust. 1 pkt 3 lub pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych – w związku z powyższym podlegały opodatkowaniu.
    Podsumowując, wypłacone Pani świadczenia nie korzystają ze zwolnienia
    przedmiotowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 lub art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem określone w ugodzie sądowej ww.
    świadczenia stanowią dla Pani przychód ze stosunku pracy, podlegający opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji, właściwym było potrącenie
    zaliczki na podatek dochodowy od ww. wypłaconych kwot.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.