Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.300.2025.2.MK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-18
Teza: Ustalenie, czy Spółka, będąca podatnikiem ryczałtu od
dochodów spółek (tzw. estońskiego CIT), zawarła umowę
faktoringu pełnego (bez regresu) i dokonuje odpłatnej cesji
własnych wierzytelności handlowych powstałych w związku z
prowadzoną działalnością operacyjną, prawidłowe jest
stanowisko Wnioskodawcy, że kwoty uzyskiwane przez Spółkę
od faktora nie stanowią dochodów pasywnych w rozumieniu
art. 28m ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
prawnych i w związku z tym nie podlegają uwzględnieniu przy
ocenie spełnienia warunku z art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. a tej
ustawy.
Słowa kluczowe: faktoring
faktoring-faktor
podatek-podatek dochodowy-zryczałtowany podatek
dochodowy
podatek-podatek ryczałtowy-ryczałt od dochodów spółek
– CIT estoński
umowa-umowa faktoringu
warunki
wierzytelność
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5, 5a, 5b, 6b. Podstawa opodatkowania i
wysokość podatku-Stawka podatku-Ryczałt od dochodów
1

spółek kapitałowych-Warunki opodatkowania ryczałtem
od dochodów spółek kapitałowych
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6b-Oddział 2-art. 28j-ust. 1-pkt 2-lit. a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 9 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Uzupełnili go
    Państwo pismem z 18 lipca 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, z siedzibą w (...), przy ul. (...), wpisana do
    rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego prowadzonego przez Sąd
    Rejonowy w (...), (...), posiadająca: NIP: (...) REGON: (...), Kapitał zakładowy: (...) prowadzi
    działalność gospodarczą w szczególności w zakresie:
    (...)
    Pozostałe rodzaje działalności (PKD dodatkowe):
    (...)
    W ramach prowadzonej działalności operacyjnej Spółka zawarła z (...) Spółką z ograniczoną
    odpowiedzialnością z siedzibą w (...), przy (...), umowę faktoringu pełnego (bez regresu), na
    podstawie której dokonuje odpłatnego zbycia własnych wierzytelności handlowych,
    powstałych z tytułu sprzedaży towarów i usług na rzecz krajowych i zagranicznych
    kontrahentów.
    Umowa została zawarta w celu pozyskania środków pieniężnych służących finansowaniu
    bieżącej działalności gospodarczej Spółki. Zgodnie z postanowieniami umowy, Spółka
    (Faktorant) przekazuje na rzecz (...) Sp. z o.o. (Faktora) wierzytelności wynikające z
    wystawionych faktur, a Faktor – po ich uprzednim zgłoszeniu za pośrednictwem systemu
    elektronicznego – dokonuje wypłaty środków pieniężnych w wysokości odpowiadającej
    wartości nominalnej nabywanych wierzytelności, pomniejszonej o wynagrodzenie Faktora
    z tytułu usługi faktoringu.
    Umowa nie zawiera komponentu inwestycyjnego, a środki uzyskiwane przez Spółkę nie
    mają charakteru przychodów pasywnych. W szczególności, umowa nie przewiduje wypłaty
    odsetek, dyskonta ani innych pochodnych korzyści mających charakter finansowy.
    Wynagrodzenie należne Faktorowi ma postać prowizji i opłat, których wysokość zależy m.
    in. od terminu wymagalności nabywanych wierzytelności oraz stopnia przejęcia ryzyka
    przez Faktora.
    Zawarcie umowy z (...) Sp. z o.o. nastąpiło w celu zapewnienia płynności finansowej oraz
    usprawnienia zarządzania należnościami handlowymi, co służy kontynuacji podstawowej
    działalności operacyjnej Spółki. Przedmiotem finansowania są wierzytelności wynikające
    ze sprzedaży produktów wytwarzanych przez Spółkę w toku działalności produkcyjno-
    handlowej, w szczególności (...). Produkty Spółki są dystrybuowane zarówno na rynku
    krajowym, jak i eksportowane, a działalność obejmuje również projektowanie i wdrażanie
    rozwiązań technologicznych w zakresie systemów (...).

    Umowa faktoringu pełnego zawarta ze spółką (...) Sp. z o.o. jest zatem instrumentem
    wspierającym działalność operacyjną, nie zaś źródłem przychodów kapitałowych lub
    inwestycyjnych.
    W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo, że wartość przychodu z tytułu cesji
    wierzytelności własnych w ramach umowy faktoringu pełnego (bez regresu), wraz z
    ewentualnymi innymi przychodami, o których mowa w art. 28j ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych, nie przekroczyła 50% przychodów z działalności
    osiągniętych w poprzednim roku podatkowym, liczonych z uwzględnieniem kwoty
    należnego podatku od towarów i usług.
    Jednocześnie, jak szczegółowo wyjaśniono w opisie stanu faktycznego, w ocenie
    Wnioskodawcy przychody te nie mają charakteru pasywnego w rozumieniu art. 28m ust. 3
    ustawy o CIT, ponieważ wynikają ze sprzedaży wierzytelności powstałych w toku
    działalności operacyjnej Spółki, stanowią instrument zwiększający płynność finansową i
    nie są związane z żadną działalnością inwestycyjną ani dochodami o charakterze
    odsetkowym lub dyskontowym.

## Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym, w którym Spółka, będąca podatnikiem ryczałtu
    od dochodów spółek (tzw. estońskiego CIT), zawarła umowę faktoringu pełnego (bez
    regresu) i dokonuje odpłatnej cesji własnych wierzytelności handlowych powstałych w
    związku z prowadzoną działalnością operacyjną, prawidłowe jest stanowisko
    Wnioskodawcy, że kwoty uzyskiwane przez Spółkę od faktora nie stanowią dochodów
    pasywnych w rozumieniu art. 28m ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych i w związku z tym nie podlegają uwzględnieniu przy ocenie spełnienia warunku
    z art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. a tej ustawy?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Faktoring pełny, jako instrument finansowania, stanowi w praktyce gospodarczej
    alternatywę dla kredytu bankowego lub pożyczki udzielanej przez podmioty powiązane
    bądź zewnętrzne.
    Decyzja o zastosowaniu faktoringu opiera się na kalkulacji ekonomicznej, uwzględniającej
    m.in. koszt finansowania, szybkość pozyskania środków oraz wymogi dotyczące
    zabezpieczeń.
    W przypadku faktoringu, ryzyko kredytowe przenoszone jest na faktora, a
    zabezpieczeniem transakcji jest sama wierzytelność, która może być dodatkowo objęta
    polisą ubezpieczeniową. W odróżnieniu od klasycznych form finansowania (kredytów,
    pożyczek), faktoring nie wymaga ustanawiania twardych zabezpieczeń (hipotek, zastawów,
    poręczeń), a analiza ryzyka koncentruje się na wypłacalności odbiorcy (dłużnika), a nie
    podmiotu finansowanego (Wnioskodawcy).
    W ocenie Wnioskodawcy, dokonywana przez Spółkę cesja wierzytelności własnych w
    ramach umowy faktoringu pełnego (bez regresu) nie ma charakteru inwestycyjnego ani
    nie generuje przychodów o charakterze odsetkowym lub dyskontowym. Przedmiotowe
    cesje stanowią natomiast instrument zwiększający płynność finansową, wykorzystywany w
    celu zapewnienia środków na bieżące potrzeby operacyjne. Nie sposób zatem uznać, że
    wynikające z nich przysporzenia mają charakter pasywny – przeciwnie, są one
    bezpośrednio i funkcjonalnie związane z podstawową działalnością gospodarczą Spółki,
    polegającą na sprzedaży towarów lub świadczeniu usług. Stanowisko to znajduje
    potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, które konsekwentnie wskazują,
    że sprzedaż własnych wierzytelności w ramach faktoringu pełnego (bez regresu) nie
    stanowi dochodu pasywnego w rozumieniu przepisów ustawy o CIT.
    Przykładowo, w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6
    lipca 2023 r. (sygn. akt III SA/Wa 627/23), Sąd uznał, że: „Zakres pojęciowy art. 28j ust. 1
    pkt 2 lit. a u.p.d.o.p. nie obejmuje przysporzeń podatnika uzyskiwanych w ramach umowy

    fakturowania własnych wierzytelności. (...) Pozyskiwanie finansowania zewnętrznego,
    mającego na celu zapewnienie przedsiębiorcy środków pieniężnych do prowadzenia
    aktywnej działalności gospodarczej, w żadnym stopniu nie może być zakwalifikowane do
    uzyskiwania przez niego przychodów pasywnych”. Sąd wyraźnie rozróżnił przychody z
    inwestycji kapitałowych (np. odsetki, pożytki z obligacji) od środków uzyskiwanych w celu
    finansowania podstawowej działalności operacyjnej.
    Analogiczne stanowisko zajął WSA w Warszawie w wyroku z dnia 29 czerwca 2023 r. (sygn.
    akt III SA/Wa 553/23), podkreślając, że sprzedaż wierzytelności wynikających z
    podstawowej działalności operacyjnej nie generuje dochodu pasywnego, a służy wyłącznie
    zapewnieniu płynności finansowej podmiotu.
    W podobnym tonie wypowiedział się również WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 27 marca
    2024 r. (sygn. akt I SA/Gl 1124/23), gdzie Sąd uznał, że każda transakcja zbycia
    wierzytelności powinna być oceniana indywidualnie, z uwzględnieniem jej celu
    gospodarczego i związku z prowadzoną działalnością. W przypadku sprzedaży
    wierzytelności powstałych w toku świadczenia usług lub sprzedaży towarów, nie sposób
    mówić o dochodzie pasywnym.
    Wszystkie wierzytelności objęte faktoringiem powstają w toku działalności operacyjnej
    Spółki, tj. w związku ze sprzedażą wyrobów gotowych (pieców i komponentów
    metalowych) kontrahentom krajowym i zagranicznym. Nie są to wierzytelności nabyte w
    celu ich dalszej odsprzedaży ani wykorzystywane jako aktywa inwestycyjne. Spółka nie
    uzyskuje z tytułu faktoringu żadnych dodatkowych korzyści, które mogłyby zostać uznane
    za dochody pasywne. Kwoty otrzymywane od faktora odpowiadają nominalnej wartości
    wierzytelności, pomniejszonej o wynagrodzenie za usługę faktoringu. Estoński CIT został
    zaprojektowany jako preferencja dla podmiotów aktywnie prowadzących działalność
    gospodarczą, a nie dla tych, które uzyskują dochody z inwestycji kapitałowych. Dlatego też
    nie można utożsamiać transakcji sprzedaży własnych wierzytelności w celu poprawy
    płynności z działalnością inwestycyjną, której efektem są przychody pasywne.
    Literalna wykładnia art. 28m ust. 3 u.p.d.o.p. prezentowana przez część organów
    podatkowych nie uwzględnia ekonomicznego celu transakcji i stoi w sprzeczności z
    ugruntowanym stanowiskiem sądów administracyjnych. Znaczenie gospodarcze umowy
    faktoringu polega na stworzeniu możliwości finansowania bieżącej działalności
    gospodarczej faktoranta w sytuacji, w której odracza on termin zapłaty za towar
    dostarczony klientowi lub za wykonaną na rzecz klienta usługę, czyli gdy udziela tzw.
    kredytu towarowego. Faktorant, choć w celu zwiększenia szans zbycia towarów lub
    świadczenia usług odroczył termin zapłaty za dostarczone towary lub wykonane usługi,
    otrzymuje zaraz po wykonaniu umowy na rzecz klienta znaczną części przysługującej mu
    należności pieniężnej w postaci wypłaconej przez faktora zaliczki z tytułu nabycia
    wierzytelności (wyrok SN z 3 października 2007 r., IV CSK 160/07, OSNC 2008, Nr 12, poz.
    141.). Istotą umowy faktoringu, w jej najprostszym ujęciu, jest jednak - i to nie ulega
    wątpliwości - odpłatne zbywanie wierzytelności. Co jednak równie istotne faktoring jest
    jednym ze sposobów pozyskania przez przedsiębiorcę finansowania zewnętrznego.
    Judykatura zauważa także jego podobieństwo w tym zakresie do umowy kredytu.
    Wobec powyższego, umowy faktoringu dokonywane przez podatników są w istocie
    sposobem na pozyskanie przez nich zewnętrznego finansowania dla potrzeb prowadzenia
    bieżącej działalności gospodarczej. Również w ramach dorobku nauk ekonomicznych
    bezsprzecznie przyjmuje się, że faktoring jest jednym ze sposobów pozyskiwania
    finansowania zewnętrznego, podobnie jak przykładowo kredyt. Przy czym, faktoring jest
    postrzegany jako bardziej elastyczny sposób pozyskania finansowania zewnętrznego. Co
    jednak szczególnie istotne, kredyt oraz faktoring mają ten sam cel, czyli dostarczenie
    przedsiębiorstwu środków pieniężnych (J. Czarecki, Kredyt bankowy i faktoring - źródła
    finansowania substytucyjne czy komplementarne?, "Annales Universitatis Mariae Curie
    Skłodowska", 2010, s. 783-785).

    Zdaniem Wnioskodawcy, środki pieniężne uzyskiwane przez Spółkę z tytułu odpłatnego
    zbycia własnych wierzytelności handlowych w ramach umowy faktoringu pełnego (bez
    regresu) nie stanowią dochodów pasywnych w rozumieniu art. 28m ust. 3 ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych. W konsekwencji, przychody te nie powinny być
    uwzględniane przy ocenie limitu, o którym mowa w art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. a tej ustawy,
    którego przekroczenie skutkowałoby utratą prawa do stosowania estońskiego CIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zgodnie z art. 28j ust. 1 pkt 2 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”),
      Opodatkowaniu ryczałtem może podlegać podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1,
      jeżeli spełnia łącznie m.in. warunek mniej niż 50% przychodów z działalności
      osiągniętych w poprzednim roku podatkowym, liczonych z uwzględnieniem kwoty
      należnego podatku od towarów i usług, pochodzi:
      a) z wierzytelności,
      b) z odsetek i pożytków od wszelkiego rodzaju pożyczek,
      c) z części odsetkowej raty leasingowej,
      d) z poręczeń i gwarancji,
      e) z praw autorskich lub praw własności przemysłowej, w tym z tytułu zbycia tych
      praw,
      f) ze zbycia i realizacji praw z instrumentów finansowych,
      g) z transakcji z podmiotami powiązanymi w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4 - w
      przypadku gdy w związku z tymi transakcjami nie jest wytwarzana wartość dodana
      pod względem ekonomicznym lub wartość ta jest znikoma.
    Mając na uwadze Państwa wątpliwości należy zauważyć, że w art. 28j ust. 1 pkt 2 ustawy o
    CIT ustawodawca wykluczył możliwość skorzystania z ryczałtu od dochodów spółek przez
    podmioty uzyskujące więcej niż 50% przychodów m.in. z wierzytelności.
    Wskazać należy, iż umowa faktoringu nie jest zdefiniowana w polskich przepisach co
    oznacza, iż jest traktowana jako „umowa nienazwana”. Do umowy faktoringu znajdują
    zatem zastosowanie przede wszystkim przepisy art. 509 ustawy z 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm., dalej: „Kc”) mówiące o swobodzie
    przelewu wierzytelności.
    Zgodnie z treścią art. 509 Kodeksu cywilnego,
      § 1 Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią
      (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo
      właściwości zobowiązania.
      § 2. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w
      szczególności roszczenie o zaległe odsetki.
    Stosownie natomiast do art. 510 § 1 Kodeksu cywilnego,

      § 1 Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do
      przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis
      szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
    Skup przez faktora wierzytelności handlowych od podmiotów gospodarczych jest w istocie
    szczególną postacią sprzedaży wierzytelności, dokonywanej przez faktoranta (art. 555 Kc).
    Faktor wykupuje faktury wystawione przez faktoranta i wypłaca sprzedającemu należność,
    tj. kwotę określoną w fakturze, pomniejszoną o odsetki dyskontowe i prowizję, przed
    terminem wymagalności płatności wystawionej faktury. Faktoring jest zatem umową
    nienazwaną, łączącą w sobie elementy cesji wierzytelności, dyskonta wierzytelności i
    umowy sprzedaży. Skutkiem prawnym zawarcia umowy sprzedaży wierzytelności przez
    przedsiębiorcę jest przelew wierzytelności na rzecz faktora. Te cechy umowy faktoringu
    powodują, że faktor z chwilą zawarcia umowy faktoringu wstępuje w miejsce wierzyciela
    nabytej wierzytelności, tj. faktoranta i kwota stanowiąca tę wierzytelność staje się mu
    należna stosownie do postanowień umowy zawartej pomiędzy faktorantem i jego
    kontrahentem – dłużnikiem (por. wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2021 r., sygn. akt II FSK 592
    /19).
    Wierzytelność zatem jako prawo majątkowe może stanowić przedmiot obrotu, a jej
    odpłatne zbycie powoduje powstanie przychodu w rozumieniu ustawy o CIT. Przychód z
    odpłatnego zbycia wierzytelności powstaje zarówno wtedy, gdy przedmiotem zbycia jest
    wierzytelność obca, to jest nabyta przez zbywcę (wierzytelności) od innego podmiotu, jak i
    wówczas gdy podatnik sprzedaje własną wierzytelność (por. wyrok WSA we Wrocławiu z
    30 lipca 2019 r. sygn. akt I SA/Wr 321/19). Przychód uzyskany w wyniku sprzedaży własnej
    wierzytelności faktorowi stanowi odrębną kategorię przychodu od przychodu z tytułu
    pierwotnie zawartej transakcji (w związku z którą powstała ta wierzytelność). Wierzyciel w
    takiej sytuacji otrzymuje wynagrodzenie od podmiotu trzeciego za zbytą wierzytelność,
    które nie stanowi jednak kwoty tytułem spłaty wierzytelności przez pierwotnego dłużnika
    (por. wyrok NSA z 18 października 2022 r. sygn. akt II FSK 393/20; wyrok WSA w Warszawie
    z 9 września 2020 r. sygn. akt III SA/Wa 2488/19). Odpłatne zbycie wierzytelności przyszłej
    oznacza uzyskanie przychodu w postaci ceny (kwoty) określonej w umowie cesji tej
    wierzytelności, nie zaś wartości samej wierzytelności. Tym samym przychód z tytułu
    sprzedaży wierzytelności powinien zostać ustalony w wysokości odpowiadającej cenie
    zawartej w umowie sprzedaży wierzytelności (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 21 lutego
    2024 r. sygn. akt I SA/Bd 24/24).
    W następstwie umowy faktoringu następuje zmiana wierzyciela. W miejsce podmiotu,
    który dokonał sprzedaży towarów i usług i uzyskał w związku z tym roszczenie wobec
    dłużnika o zapłatę ceny za sprzedany towar lub usługę, roszczenie wobec dłużnika o
    zapłatę tej ceny przechodzi na faktora. Nie zmienia to jednak faktu, że w wyniku umowy
    faktoringu, faktorant otrzymuje od faktora środki finansowe, które odpowiadają całości
    lub części przenoszonych wierzytelności, przed terminem ich płatności. Celem takiego
    działania jest uzyskanie w miarę szybko kwoty pieniężnej, na jaką opiewa wierzytelność
    przelana na faktora. Faktorant, przelewając swoją wierzytelność, uzyskuje bowiem od
    faktora, nierzadko od razu, kwotę odpowiadającą jej wysokości pomniejszoną jedynie o
    prowizję faktora.
    Z punktu widzenia faktoranta zawarcie umowy faktoringu ma więc na celu poprawę
    płynności finansowej wierzyciela poprzez możliwość wcześniejszego dysponowania
    środkami finansowymi należnymi takiemu wierzycielowi od dłużnika. Dzięki usłudze
    faktoringu podatnik uzyskuje środki finansowe zaraz po wystawieniu faktury, niezależnie
    od wskazanego terminu jej płatności.
    Podstawowym warunkiem jaki musi być spełniony (ale nie jedynym), by usługa była
    uznana za faktoring, jest przelew wierzytelności. Faktoring uważany jest za umowę łączącą
    w sobie elementy różnych umów, np. cesji wierzytelności i umowy zlecenia, jednak bez
    całkowitego utożsamiania jej z którąkolwiek z tych umów. W praktyce przyjęła się definicja,
    na podstawie której można stwierdzić, że faktoring polega na nabyciu przez faktora

    określonych wierzytelności przysługujących przedsiębiorcy z tytułu sprzedaży, dostawy lub
    usługi, w zamian za określoną kwotę odpowiadającą wierzytelności pomniejszoną o
    prowizję faktora. Ponadto, w ramach umowy faktor zobowiązuje się do dokonania
    czynności dodatkowych.
    Faktoring występuje w kilku wariantach w zależności od tego, na którym podmiocie
    (faktorze czy faktorancie) spoczywa ryzyko niewypłacalności kontrahenta. Faktoring bez
    regresu (tzw. faktoring pełny) oznacza sytuację, w której faktor wraz z przejęciem prawa
    do wierzytelności przejmuje na siebie także ryzyko niewypłacalności kontrahenta. Z kolei
    faktoring z regresem (tzw. faktoring niepełny) oznacza sytuację, gdy faktor nie bierze na
    siebie ryzyka niewypłacalności kontrahenta co nie oznacza jednak, że faktor nie przejmuje
    wierzytelności ponieważ, jak wskazano wcześniej, warunkiem koniecznym uznania usługi
    za faktoring jest przelew wierzytelności - nawet jeżeli faktor nie przejmuje ryzyka
    niewypłacalności kontrahenta.
    W związku z powyższym stwierdzić należy, że dokonują Państwo sprzedaży na rzecz
    faktora wierzytelności własnych. Zauważyć też trzeba, że sprzedaż wierzytelności własnych
    jest odrębnym zdarzeniem od wcześniejszych operacji gospodarczych, w wyniku których
    powstał przychód należny, tj. od sprzedaży towarów kontrahentom.
    Podsumowując, ustawodawca w cyt. art. 28j ustawy o CIT wskazał warunki konieczne, aby
    podatnik mógł skorzystać z opodatkowania ryczałtem. Jednym z nich jest, że podatnik w
    poprzednim roku podatkowym uzyskał mniej niż 50% przychodów, m.in. z wierzytelności
    (liczonych z uwzględnieniem kwoty należnego podatku od towarów i usług).
    Przy czym Ustawodawca nie określił, czy mają to być wierzytelności własne, czy też obce -
    wskazał tylko na źródło pochodzenia przychodu, tj. wierzytelności.
    Zatem w istocie uzyskują Państwo przychody ze sprzedaży wierzytelności co oznacza, że
    do wartości przychodów, o których mowa w art. 28j ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, powinni
    Państwo wliczać wartość przychodów z tytułu zbycia wierzytelności własnych w ramach
    umowy faktoringu. W konsekwencji, jeżeli przychody przekroczą 50% przychodów z
    działalności osiągniętych w poprzednim roku liczonych z uwzględnieniem kwot należnego
    podatku od towarów i usług, to nie będą Państwo mogli skorzystać z ryczałtu od
    dochodów spółek, jako formy opodatkowania prowadzonej działalności gospodarczej.
    Tym samym nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że środki pieniężne
    uzyskiwane przez Spółkę z tytułu odpłatnego zbycia własnych wierzytelności handlowych
    w ramach umowy faktoringu pełnego (bez regresu) nie powinny być uwzględniane przy
    ocenie limitu, o którym mowa w art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. a tej ustawy, którego przekroczenie
    skutkowałoby utratą prawa do stosowania estońskiego CIT.
    Tym samym Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa wyroków należy zaznaczyć, że orzeczenia
    sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast Organ, mimo że w
    ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami
    sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie
    stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie

      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.