Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT2.4011.140.2025.2.KC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-30
Teza: Możliwość skorzystania z ulgi na dziecko.
Słowa kluczowe: limit
niepełnosprawność
ulga-ulga prorodzinna
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Podstawa obliczenia i wysokość podatku.-Ulga na dzieci;
ulga prorodzinna.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 27f -ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 marca 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 28 marca 2025 r. (wpływ). Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego

    Zamierza Pan skorzystać z ulgi na dziecko w rozliczeniu podatkowym za rok 2024 w pełnej
    wysokości 1.112,04 zł.
    Dochód Pana i Pana żony osiągnięty w roku 2024 przekracza limit 112.000 zł określony w
    ustawie. Jednak córka, która jest Państwa jedynym dzieckiem, posiada orzeczenie o
    niepełnosprawności wydane do 15 grudnia 2020 r., którego ważność w wyniku ustaw
    przeciwdziałającym skutkom COVID-19, została automatycznie przedłużona do 30
    września 2024 r.
    Pana córka studiuje i nie osiągnęła w roku 2024 żadnych dochodów. Ustawa o podatku
    dochodowym od osób fizycznych w art. 27f ust. 2e stwierdza, że limit dochodów
    uprawniający do skorzystania z ulgi na dziecko określony w ust. 2 pkt 1a w wysokości
    112.000 zł, nie ma zastosowania w stosunku do rodziców, którzy w danym roku
    podatkowym sprawowali opiekę nad dzieckiem posiadającym decyzję lub orzeczenie, o
    którym mowa w art. 26 ust. 7d, gdzie wymieniono również orzeczenie o
    niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia.
    Ustawa nie mówi o tym, czy konieczne jest posiadanie takiego orzeczenia przez pełny rok
    podatkowy.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego
    W 2024 r. uzyskiwał Pan dochody opodatkowane wyłącznie według skali podatkowej
    (umowa o pracę, działalność gospodarcza).
    Pana córka urodziła się (...) 2004 r.
    W 2024 r. Pana córka nie została umieszczona na podstawie orzeczenia sądu w instytucji
    zapewniającej całodobowe utrzymanie w rozumieniu przepisów o świadczeniach
    rodzinnych.
    Pana córka otrzymywała, zgodnie z odrębnymi przepisami, zasiłek pielęgnacyjny na
    podstawie art. 16, art. 32 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, art.
    15h ust. 1, ust. 4 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z
    zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19. Zasiłek pielęgnacyjny
    pobierała od 1 stycznia 2021 r. do 30 września 2024 r.
    Orzeczenie o niepełnosprawności córki zostało wydane przez Powiatowy Zespół do Spraw
    Orzekania o Niepełnosprawności w A.
    Córka nie wstąpiła w związek małżeński.
    W 2024 r. córka uczyła się w szkołach, o których mowa w przepisach regulujących system
    oświatowy lub szkolnictwo wyższe, obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej oraz w
    innym państwie.
    Córka pozostawała na Pana utrzymaniu w związku z wykonywanym przez Pana
    obowiązkiem alimentacyjnym wynikającym z art. 128 oraz art. 133 § 1 i § 2 ustawy Kodeks
    rodzinny i opiekuńczy, tj. dziecko nie było w stanie utrzymać się samodzielnie.
    Pana córka – w 2024 r. – nie uzyskała dochodów, z wyjątkiem renty rodzinnej,
    podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub art. 30b lub
    przychody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 148 i 152 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych – w łącznej wysokości przekraczającej dwunastokrotność kwoty renty
    socjalnej określonej w ustawie z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej, w wysokości
    obowiązującej w grudniu roku podatkowego.
    W 2024 r. w stosunku do Pana córki nie miały zastosowania przepisy:
    a) art. 30c (opodatkowanie dochodów z działalności gospodarczej, działów specjalnych
      produkcji rolnej podatkiem liniowym) lub ustawy o zryczałtowanym podatku
      dochodowym (z wyjątkiem przepisów dotyczących najmu prywatnego) – w zakresie
      osiągniętych w roku podatkowym przychodów, poniesionych kosztów uzyskania

      przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do zwiększania lub pomniejszenia
      podstawy opodatkowania albo przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do
      dokonywania innych doliczeń lub odliczeń;
    b) z ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca
      2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.
    Pomiędzy Panem a Pana żoną doszło do porozumienia co do sposobu podziału ulgi
    prorodzinnej na córkę, o której mowa we wniosku za rok 2024 w następujących
    proporcjach: Pan - 100%, żona - 0%.

## Pytanie

Czy może Pan odliczyć ulgę na dziecko za rok 2024 w pełnej wysokości, tj. 1.112,04 zł
    pomimo tego, że ważność orzeczenia o niepełnosprawności, na podstawie odrębnych
    przepisów, minęła 30 września 2024 r.?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie, w związku z tym, że orzeczenie o niepełnosprawności osoby do lat 16 –
    Pana córki było ważne do 30 września 2024 r., a ustawa o podatku od osób fizycznych nie
    mówi o konieczności posiadania takiego orzeczenia przez cały rok podatkowy – limit
    dochodów w wysokości 112.000 zł, nie ma w tym przypadku zastosowania i może Pan
    odliczyć ulgę na dziecko w rozliczeniu za rok 2024 r. w pełnej wysokości, tj. 1.112,04 zł.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 27f ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Od podatku dochodowego obliczonego zgodnie z art. 27, podatnik ma prawo odliczyć
      kwotę obliczoną zgodnie z ust. 2 na każde małoletnie dziecko, w stosunku do którego
      w roku podatkowym:
        1) wykonywał władzę rodzicielską;
        2) pełnił funkcję opiekuna prawnego, jeżeli dziecko z nim zamieszkiwało;
        3) sprawował opiekę poprzez pełnienie funkcji rodziny zastępczej na podstawie
        orzeczenia sądu lub umowy zawartej ze starostą.
    Na mocy art. 27f ust. 2 ww. ustawy:
      Odliczeniu podlega za każdy miesiąc kalendarzowy roku podatkowego, w którym
      podatnik wykonywał władzę, pełnił funkcję albo sprawował opiekę, o których mowa w
      ust. 1, w stosunku do:
        1) jednego małoletniego dziecka - kwota 92,67 zł, jeżeli dochody podatnika:
          a) pozostającego przez cały rok podatkowy w związku małżeńskim i jego
            małżonka, nie przekroczyły w roku podatkowym kwoty 112 000 zł,
          b) niepozostającego w związku małżeńskim, w tym również przez część roku
            podatkowego, nie przekroczyły w roku podatkowym kwoty 56 000 zł, za
            wyjątkiem podatnika samotnie wychowującego małoletnie dziecko
            wymienionego w art. 6 ust. 4c i 4g, do którego ma zastosowanie kwota
            dochodu określona w lit. a;
        2) dwojga małoletnich dzieci - kwota 92,67 zł na każde dziecko;
        3) trojga i więcej małoletnich dzieci - kwota:

          a) 92,67 zł odpowiednio na pierwsze i drugie dziecko,
          b) 166,67 zł na trzecie dziecko,
          c) 225 zł na czwarte i każde kolejne dziecko.
    W myśl art. 27f ust. 2a ww. ustawy:
      Za dochody, o których mowa w ust. 2 pkt 1, uważa się dochody uzyskane łącznie w
      danym roku podatkowym, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania
      określone w art. 27, art. 30b i art. 30c, pomniejszone o kwotę składek, o których mowa
      w art. 26 ust. 1 pkt 2 i 2a oraz art. 30c ust. 2 pkt 2.
    Stosownie do art. 27f ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Odliczenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 2 lub 3, przysługuje podatnikowi określonemu
      w ust. 1, który co najmniej przez jeden dzień roku podatkowego wykonywał władzę,
      pełnił funkcję lub sprawował opiekę, o których mowa w ust. 1, w stosunku do więcej
      niż jednego dziecka.
    Zgodnie z art. 27f ust. 2c ww. ustawy:
      Odliczenie, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje, poczynając od miesiąca
      kalendarzowego, w którym dziecko:
        1) na podstawie orzeczenia sądu zostało umieszczone w instytucji zapewniającej
        całodobowe utrzymanie w rozumieniu przepisów o świadczeniach rodzinnych;
        2) wstąpiło w związek małżeński.
    Stosownie do art. 27f ust. 2d omawianej ustawy:
      Za podatnika pozostającego w związku małżeńskim, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 lit.
      a oraz ust. 10 i 11, nie uważa się:
        1) osoby, w stosunku do której orzeczono separację w rozumieniu odrębnych
        przepisów;
        2) osoby pozostającej w związku małżeńskim, jeżeli jej małżonek został pozbawiony
        praw rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności.
    Na mocy art. 27f ust. 2e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Limity dochodów określone w ust. 2 pkt 1 nie dotyczą podatnika i jego małżonka,
      którzy wykonywali władzę, pełnili funkcję albo sprawowali opiekę, o których mowa w
      ust. 1, w stosunku do jednego dziecka, posiadającego orzeczenie albo decyzję, o
      których mowa w art. 26 ust. 7d.
    Z art. 27f ust. 3 ww. ustawy wynika, że:
      W przypadku gdy w tym samym miesiącu kalendarzowym w stosunku do dziecka
      wykonywana jest władza, pełniona funkcja lub sprawowana opieka, o których mowa w
      ust. 1, każdemu z podatników przysługuje odliczenie w kwocie stanowiącej 1/30 kwoty
      obliczonej zgodnie z ust. 2 za każdy dzień sprawowania pieczy nad dzieckiem.
    Stosownie do art. 27f ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Odliczenie dotyczy łącznie obojga rodziców, opiekunów prawnych dziecka albo
      rodziców zastępczych pozostających w związku małżeńskim. Kwotę tę podatnicy mogą
      odliczyć od podatku w dowolnej proporcji przez nich ustalonej. W przypadku braku
      porozumienia między podatnikami, którzy zgodnie z rozstrzygnięciem sądu wspólnie
      wykonują władzę rodzicielską nad małoletnim dzieckiem po rozwodzie lub w trakcie
      separacji (piecza naprzemienna), lub gdy miejsce zamieszkania dziecka jest takie samo
      jak miejsce zamieszkania obojga rodziców, opiekunów prawnych dziecka albo
      rodziców zastępczych pozostających w związku małżeńskim - kwotę tę podatnicy

      odliczają w częściach równych. W pozostałych przypadkach odliczenie w wysokości
      100% stosuje podatnik, u którego dziecko ma miejsce zamieszkania w rozumieniu
      ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
    W myśl art. 27f ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Odliczenia dokonuje się w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1, podając liczbę
      dzieci i ich numery PESEL, a w przypadku braku tych numerów - imiona, nazwiska oraz
      daty urodzenia dzieci. Na żądanie organów podatkowych, podatnik jest obowiązany
      przedstawić zaświadczenia, oświadczenia oraz inne dowody niezbędne do ustalenia
      prawa do odliczenia, w szczególności:
        1) odpis aktu urodzenia dziecka;
        2) zaświadczenie sądu rodzinnego o ustaleniu opiekuna prawnego dziecka;
        3) odpis orzeczenia sądu o ustaleniu rodziny zastępczej lub umowę zawartą między
        rodziną zastępczą a starostą;
        4) zaświadczenie o uczęszczaniu pełnoletniego dziecka do szkoły.
    Na mocy art. 27f ust. 6 ww. ustawy:
      Przepisy ust. 1-5 stosuje się odpowiednio do podatników utrzymujących pełnoletnie
      dzieci, o których mowa w art. 6 ust. 4c pkt 2 i 3, z uwzględnieniem art. 6 ust. 4e i 8, w
      związku z wykonywaniem przez tych podatników ciążącego na nich obowiązku
      alimentacyjnego oraz w związku ze sprawowaniem funkcji rodziny zastępczej.
    Wskazany wyżej przepis art. 6 ust. 4c pkt 2 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych stanowi, że:
      Od dochodów jednego rodzica lub opiekuna prawnego, podlegającego obowiązkowi
      podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1, będącego panną, kawalerem, wdową,
      wdowcem, rozwódką, rozwodnikiem, osobą, w stosunku do której orzeczono
      separację w rozumieniu odrębnych przepisów, lub osobą, której małżonek został
      pozbawiony praw rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności, jeżeli ten
      rodzic lub opiekun w roku podatkowym samotnie wychowuje dzieci:
        · pełnoletnie, które zgodnie z odrębnymi przepisami otrzymywały zasiłek (dodatek)
        pielęgnacyjny lub rentę socjalną, (pkt 2)
        · pełnoletnie do ukończenia 25. roku życia, uczące się w szkołach, o których mowa w
        przepisach regulujących system oświatowy lub szkolnictwo wyższe,
        obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej oraz w innym państwie (pkt 3)
        - podatek może być określony zgodnie z ust. 4d na wniosek wyrażony w rocznym
        zeznaniu podatkowym.
    Z art. 6 ust. 4e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika natomiast, że:
      Przepisu ust. 4c pkt 3 nie stosuje się, jeżeli dziecko, o którym mowa w tym przepisie,
      uzyskało w roku podatkowym:
        1) dochody, z wyjątkiem renty rodzinnej, podlegające opodatkowaniu na zasadach
        określonych w art. 27 lub art. 30b lub
        2) przychody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 148 i 152
        - w łącznej wysokości przekraczającej dwunastokrotność kwoty renty socjalnej
        określonej w ustawie z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej (Dz.U. z 2023 r.
        poz. 2194 oraz z 2024 r. poz. 1615), w wysokości obowiązującej w grudniu roku
        podatkowego.
    Zgodnie z art. 6 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 2 i 4d, nie ma zastosowania, w
      przypadku gdy chociażby jeden z małżonków, osoba samotnie wychowująca dziecko
      lub jej dziecko:
        1) stosuje przepisy:
        a) art. 30c lub
        b) ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, z wyjątkiem art. 6 ust. 1a tej
        ustawy
        - w zakresie osiągniętych w roku podatkowym przychodów, poniesionych kosztów
        uzyskania przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do zwiększania lub
        pomniejszenia podstawy opodatkowania albo przychodów, zobowiązania lub
        uprawnienia do dokonywania innych doliczeń lub odliczeń;
        2) podlega opodatkowaniu na zasadach wynikających z ustawy z dnia 24 sierpnia
        2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji
        przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.
    Art. 27f ust. 7 wskazanej ustawy stanowi:
      Przepis art. 6 ust. 8 stosuje się odpowiednio do dzieci, o których mowa w ust. 1 i 6.
    Podkreślić należy, że korzystanie z każdej preferencji podatkowej, w tym ulgi
    przewidzianej w art. 27f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, uzależnione
    jest od spełnienia wszystkich ustawowych przesłanek wymaganych do jej zastosowania.
    Prawo do dokonania odliczeń w ramach ulgi prorodzinnej, o której mowa w art. 27f
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przysługuje m.in. podatnikom
    utrzymującym dzieci pełnoletnie, które otrzymują zasiłek (dodatek) pielęgnacyjny lub
    rentę socjalną, oraz pełnoletnie, które uczą się lub studiują do ukończenia 25. roku życia, z
    uwzględnieniem limitu dochodu, który mogą osiągnąć. Warunkiem zastosowania przez
    podatnika ulgi na pełnoletnie dzieci jest utrzymywanie ich w związku z wykonywaniem
    ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego oraz w związku ze sprawowaniem funkcji
    rodziny zastępczej.
    Przy czym, jeżeli oboje rodzice utrzymują pełnoletnie dziecko, tzn. wypełniają swoje
    obowiązki alimentacyjne, wówczas decyzję o sposobie podziału przysługującej kwoty
    ustawodawca pozostawił rodzicom, zaznaczając, że kwota ulgi na dziecko dotyczy łącznie
    ich obojga i mogą oni odliczyć ją w dowolnej proporcji przez nich ustalonej. W przypadku
    braku porozumienia między rodzicami, którzy wypełniają swoje obowiązki alimentacyjne,
    ulga przysługuje każdemu z rodziców w częściach równych.
    Obowiązek alimentacyjny zdefiniowany został w art. 128 ustawy z 25 lutego 1964 r. –
    Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.). Zgodnie z tym
    przepisem:
      Obowiązek dostarczania środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków
      wychowania (obowiązek alimentacyjny) obciąża krewnych w linii prostej oraz
      rodzeństwo.
    Istotą tak określonego obowiązku jest to, że jedna strona ma prawo dostarczania tak
    wskazanych środków, a druga osoba ma obowiązek je dostarczyć. Dostarczanie środków
    utrzymania to zaspokajanie normalnych, bieżących potrzeb uprawnionego w postaci:
    pożywienia, ubrania, mieszkania, opału, niezbędnych przedmiotów umożliwiających
    przebywanie w środowisku i w rodzinie, leków, itp. Dostarczanie środków wychowania
    obejmuje natomiast powinność starań o zdrowie uprawnionego, o jego rozwój fizyczny i
    umysłowy, stworzenie możliwości zdobycia wykształcenia, zapewnienie dostępu do dóbr
    kultury, itp.
    Stosownie do art. 133 § 1 ww. ustawy:

      Rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest
      jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka
      wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania.
    Na podstawie art. 133 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Poza powyższym wypadkiem uprawniony do świadczeń alimentacyjnych jest tylko ten,
      kto znajduje się w niedostatku.
    W orzecznictwie został utrwalony pogląd, że kwestia niedostatku osoby uprawnionej do
    alimentacji musi być oceniana w sposób zindywidualizowany, poprzez porównanie czy
    posiadane przez nią środki są wystarczające na pokrycie życiowych i zdrowotnych potrzeb
    niezbędnych w jej sytuacji.
    Stosownie do art. 135 § 1 tej ustawy:
      Zakres świadczeń alimentacyjnych zależy od usprawiedliwionych potrzeb
      uprawnionego oraz od zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego.
    W myśl art. 135 § 2 ww. ustawy:
      Wykonanie obowiązku alimentacyjnego względem dziecka, które nie jest jeszcze w
      stanie utrzymać się samodzielnie albo wobec osoby niepełnosprawnej może polegać
      w całości lub w części na osobistych staraniach o utrzymanie lub o wychowanie
      uprawnionego; w takim wypadku świadczenie alimentacyjne pozostałych
      zobowiązanych polega na pokrywaniu w całości lub w części kosztów utrzymania lub
      wychowania uprawnionego.
    W opisie zdarzenia w szczególności wskazał Pan, że jest ojcem jedynej córki ur. w 2004 r.,
    która pozostawała na Pana utrzymaniu w związku z wykonywanym przez Pana
    obowiązkiem alimentacyjnym, wynikającym z Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Pana
    córka posiadała orzeczenie o niepełnosprawności wydane przez Powiatowy Zespół do
    Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w A do 15 grudnia 2020 r., którego ważność w
    wyniku ustaw przeciwdziałającym skutkom COVID-19, została automatycznie przedłużona
    do 30 września 2024 r. Zamierza Pan – zgodnie z porozumieniem zawartym z żoną (matką
    Pana córki) – skorzystać z ulgi na ww. dziecko w rozliczeniu podatkowym za rok 2024 w
    pełnej wysokości. Niemniej jednak, dochód Pana i małżonki przekroczył w roku 2024 limit
    112.000 zł.
    Odnosząc się do Pana wątpliwości, wyjaśniam że w przypadku rodziców, którym
    przysługuje ulga tylko na jedno dziecko istnieje ograniczenie zastosowania tej ulgi,
    polegające na wprowadzeniu przez ustawodawcę limitu dochodów – stosownie do art. 27f
    ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z literalnego brzmienia art. 27f ust. 2 pkt 1 lit. a ww. ustawy wynika, że odliczeniu podlega
    za każdy miesiąc kalendarzowy roku podatkowego, w którym podatnik wykonywał władzę,
    pełnił funkcję albo sprawował opiekę, o których mowa w ust. 1, w stosunku do jednego
    małoletniego dziecka - kwota 92,67 zł, jeżeli dochody podatnika pozostającego przez cały
    rok podatkowy w związku małżeńskim i jego małżonka, nie przekroczyły w roku
    podatkowym kwoty 112 000 zł.
    Wyjątek od powyższej zasady ustanawia art. 27f ust. 2e ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem, limit dochodów wskazanych w art. 27f ust. 2
    pkt 1 ustawy, nie dotyczy podatnika i jego małżonka w sytuacji, gdy wykonywali oni
    władzę, pełnili funkcję albo sprawowali opiekę w stosunku do jednego dziecka,
    posiadającego orzeczenie albo decyzję, o których mowa w art. 26 ust. 7d ww. ustawy. Co
    istotne, z tego przepisu nie wynika, by warunkiem jego zastosowania było dysponowanie
    orzeczeniem dziecka przez cały rok podatkowy.

    Przepisy te stosuje się odpowiednio do podatnika utrzymującego dziecko pełnoletnie,
    które otrzymuje zasiłek (dodatek) pielęgnacyjny lub rentę socjalną, bądź które nie
    ukończyło 25. roku życia i uczy się lub studiuje oraz nie uzyskuje dochodu (przychodu)
    przekraczającego określony limit.
    Zgodnie z art. 26 ust. 7d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, do którego
    odsyła art. 27f ust. 2e omawianej ustawy:
      Warunkiem odliczenia wydatków, o których mowa w ust. 7a, jest posiadanie przez
      osobę, której dotyczy wydatek:
        1) orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech
        stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub
        2) decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do
        pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo
        3) orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia,
        wydanego na podstawie odrębnych przepisów.
    Na mocy art. 15h ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z
    zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych
    oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 340 ze zm.):
      Z przyczyn związanych z przeciwdziałaniem COVID-19, orzeczenie o
      niepełnosprawności albo orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, wydane na czas
      określony na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i
      społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, którego ważność:
        1) upłynęła w terminie do 90 dni przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, pod
        warunkiem złożenia w tym terminie kolejnego wniosku o wydanie orzeczenia,
        zachowuje ważność do upływu 60. dnia od dnia odwołania stanu zagrożenia
        epidemicznego lub stanu epidemii, jednak nie dłużej niż do dnia wydania nowego
        orzeczenia o niepełnosprawności albo orzeczenia o stopniu niepełnosprawności;
        2) upływa w terminie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, zachowuje ważność
        do upływu 60. dnia od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu
        epidemii, jednak nie dłużej niż do dnia wydania nowego orzeczenia o
        niepełnosprawności albo orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.
    Przepis art. 15h ww. ustawy został uchylony przez art. 10 ustawy z 9 marca 2023 r. o
    zmianie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz niektórych innych ustaw (Dz.
    U z 2023 r. poz. 852 ze zm.), jednocześnie zgodnie z art. 23 tej ustawy:
      Orzeczenie o niepełnosprawności albo orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, o
      którym mowa w art. 15h ustawy zmienianej w art. 10, w brzmieniu dotychczasowym,
      którego okres ważności:
        1) upłynąłby do dnia 31 grudnia 2020 r. - zachowuje ważność do dnia 31 grudnia
        2023 r.,
        2) upłynąłby w okresie od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 grudnia 2021 r. -
        zachowuje ważność do dnia 31 marca 2024 r.,
        3) upłynąłby w okresie od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia poprzedzającego dzień
        wejścia w życie niniejszego przepisu - zachowuje ważność do dnia 30 września
        2024 r.
        - jednak nie dłużej niż do dnia wydania nowego ostatecznego orzeczenia o
        niepełnosprawności albo orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.
    Natomiast, art. 23 ww. ustawy został uchylony art. 5 pkt 1 ustawy z 19 grudnia 2023 r. o
    szczególnych rozwiązaniach służących zachowaniu ważności niektórych orzeczeń o

    niepełnosprawności oraz orzeczeń o stopniu niepełnosprawności (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
    2768 ze zm.). Stosownie natomiast do art. 1 tej ustawy:
      Orzeczenie o niepełnosprawności albo orzeczenie o stopniu niepełnosprawności
      wydane na czas określony na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o
      rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U.
      z 2023 r. poz. 100, 173, 240, 852, 1234 i 1429), które zachowało ważność na podstawie
      art. 23 ustawy z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy o ochronie konkurencji i
      konsumentów oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 852 i 1429) w brzmieniu
      dotychczasowym, albo którego okres ważności upłynął po dniu 5 sierpnia 2023 r. i
      przed dniem 30 września 2024 r., zachowuje ważność do dnia 30 września 2024 r.,
      jednak nie dłużej niż do dnia, w którym nowe orzeczenie o niepełnosprawności albo
      nowe orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, stanie się ostateczne.
    Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzam, że przysługuje Panu w
    zeznaniu za 2024 r. prawo do odliczenia wynikającej z art. 27f ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych ulgi prorodzinnej na córkę, w pełnej wysokości, tj. 100%
    kwoty, ustalonej zgodnie z art. 27f ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    W Pana sytuacji limit dochodów – stosownie do art. 27f ust. 2 pkt 1 ustawy – nie będzie
    miał zastosowania, bowiem – skoro, jak Pan wskazuje, ważność orzeczenia o
    niepełnosprawności Pana córki na podstawie odrębnych przepisów, minęła 30 września
    2024 r. – to zajdzie wyjątek, o którym mowa w art. 27f ust. 2e ww. ustawy. Z przepisu tego
    nie wynika konieczność dysponowanie orzeczeniem dziecka przez cały rok podatkowy.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.