Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-1.4012.950.2024.2.MGO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-28
Teza: Niewliczanie do limitu określonego w art. 113 ust. 1 ustawy, uprawniającego do korzystania ze zwolnienia z VAT, świadczonych usług wynajmu nieruchomości prywatnej (znajdującej się w majątku prywatnym) wynajmowanej na cele mieszkalne.
Słowa kluczowe: limit-limit obrotu; najem-najem na cele mieszkalne ; zwolnienie-zwolnienie podmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII. Procedury szczególne-Rozdział 1. Szczególne procedury dotyczące drobnych przedsiębiorców -Zwolnienie podatkowe-Zwolnienie podmiotowe - limit
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 listopada 2024 r. wpłynął Pani wniosek z 19 listopada 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy niewliczania do limitu określonego w art. 113 ust. 1 ustawy,
    uprawniającego do korzystania ze zwolnienia z VAT, świadczonych przez Panią usług
    wynajmu nieruchomości prywatnej (znajdującej się w majątku prywatnym) wynajmowanej
    na cele mieszkalne. Uzupełniła go Pani, w odpowiedzi na wezwanie, pismem z 21 lutego
    2025 r. (data wpływu 21 lutego 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Jest Pani (dalej: Wnioskodawczyni) przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą
    w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2018 r. poz.
    646, z późn. zm., dalej: Prawo przedsiębiorców). Prowadzi Pani działalność gospodarczą
    polegającą na sprzedaży detalicznej sztucznej biżuterii. Działalność jest prowadzona od
    dnia 17.06.2021 r.:
    Główne PKD:
      · 47.89.Z - Sprzedaż detaliczna pozostałych wyrobów prowadzona na straganach i
        targowiskach,
    Dodatkowe PKD:
      · 47.89.Z: Sprzedaż detaliczna pozostałych wyrobów prowadzona na straganach i
        targowiskach,
      · 32.13.Z: Produkcja sztucznej biżuterii i wyrobów podobnych,
      · 47.99.Z: Pozostała sprzedaż detaliczna prowadzona poza siecią sklepową, straganami
        i targowiskami.
    Jest Pani aktualnie podatnikiem zryczałtowanego podatku dochodowego od osób
    fizycznych. Nie jest Pani zarejestrowana jako podatnik VAT czynny aktualnie korzysta Pani
    ze zwolnienia z VAT do limitu 200 000 zł na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy VAT. Wartość
    sprzedaży z prowadzonej działalności gospodarczej nie przekroczyła limitu określonego w
    art. 113 ust. 1 ustawy o VAT (200.000,00 zł) w żadnym z lat poprzednich tj. 2021, 2022 ani
    2023. W roku 2021 uzyskano przychód z działalności gospodarczej: 21.592,00 zł. W roku
    2022 uzyskano przychód z działalności gospodarczej: 157.750,00 zł. W roku 2023 uzyskano
    przychód z działalności gospodarczej: 160.565,00 zł. Nie wykonuje Pani czynności
    określonych w art. 113 ust. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 361).
    W uzupełnienia wniosku wskazała Pani:
    Nie. Poza prowadzoną działalnością w zakresie sprzedaży detalicznej sztucznej biżuterii,
    nie prowadzi Pani działalności w żadnym innym zakresie.
    Tak. Wynajmowała Pani, wynajmuje swoją nieruchomość mieszkalną wyłącznie na cele
    mieszkaniowe.
    Nieruchomość mieszkalna była wynajmowana od 01.10.2015 roku z przerwami na
    remonty. Obecnie nadal wynajmuje Pani nieruchomość na cele mieszkaniowe.
    Nieruchomość otrzymała Pani w formie darowizny od rodziców. Środki uzyskane z
    wynajmu przeznaczała Pani na utrzymanie nieruchomości oraz jej generalny remont,
    który był konieczny ze względu na jej stan techniczny. Celem tych działań było zachowanie
    jej w dobrym stanie do momentu, gdy będzie mogła przepisać ją Pani na syna.

    Ponadto w uzupełnienia wniosku w odpowiedzi na pytanie o treści: Czy wynajem
    nieruchomości mieszkalnej był/jest zwolniony od podatku od towarów i usług na
    podstawie art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.) lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3 ww.
    ustawy? Jeżeli tak, to prosimy o podanie podstawy prawnej zwolnienia?, wskazała Pani:
    Chciałam podkreślić, iż wynajmując nieruchomość mieszkalną na cele mieszkalne działam
    jako osoba prywatna w ramach zarządu moim prywatnym majątkiem i tym samym nie
    działam w charakterze podatnika podatku VAT a więc nie podlegam regulacją ustawy VAT
    – a więc nie podlegam żadnym przepisom wymienionym w zadanym pytaniu.
    Wynajem nieruchomości mieszkalnej na cele mieszkaniowe nie jest ani nigdy nie był
    stałym elementem prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej. Wynajem
    nieruchomości mieszkalnej w ogóle nigdy nie był ani nie jest jakimkolwiek elementem Pani
    działalności gospodarczej. Wynajmując nieruchomość mieszkalną na cele mieszkalne
    działa Pani jako osoba prywatna w ramach zarządu swoim prywatnym majątkiem poza
    działalności gospodarczą.

## Pytanie

Czy kalkulując limit określony w art. 113 ust. 1 VAT (200 000 zł) uprawniający do
    korzystania ze zwolnienia podmiotowego z VAT należy wliczyć do wartości sprzedaży
    oprócz przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej także przychody z wynajmu
    nieruchomości prywatnej (znajdującej się w majątku prywatnym) mieszkalnej
    wynajmowanej na cele mieszkalne?
    Pani stanowisko w sprawie
    Kalkulując limit określony w art. 113 ust. 1 ustawy VAT (200 000 zł) nie należy wliczać do
    tego limitu przychodów uzyskanych z wynajmu nieruchomości prywatnej (mieszkania)
    wynajmowanego na cele mieszkalne osobom fizycznym nie prowadzącym działalności
    gospodarczej a jedynie uwzględnić tylko przychody uzyskane z prowadzonej działalności
    gospodarczej. Wynajmowana nieruchomość stanowi majątek prywatny i nie została ujęta
    w firmowej ewidencji. Wykonywane przez podatnika działania mieszczą się w zakresie
    zarządu majątkiem prywatnym i nie ma do nich zastosowania ustawa o VAT (nie podlega
    VAT) – nie występuje Pani w tej czynności (najem prywatnej nieruchomości na cele
    mieszkalne osobom fizycznym nie prowadzącym działalności) w charakterze podatnika od
    towarów i usług – nie angażuje w tej transakcji środków podobnych do wykorzystywanych
    przez „usługodawcę, handlowca” profesjonalnie prowadzącego działalność gospodarczą w
    tym zakresie. W zeznaniach rocznych za 2021, 2022 i 2023 r. przychody z najmu wykazała
    Pani jako przychody z najmu "prywatnego", a nie z działalności gospodarczej.
    Przedmiotowe mieszkanie otrzymała Pani 29.10.2014 r. od rodziców w formie darowizny
    w stanie do generalnego remontu. Nigdy nie było nawet zamysłu, aby to mieszkanie
    wykorzystywać do działalności gospodarczej. Orzecznictwo sądowe powszechnie
    akceptuje tezę, iż podmiot prowadzący działalność gospodarczą nie działa w charakterze
    podatnika VAT w zakresie obrotu swoim majątkiem prywatnym. Takie stanowisko
    zaprezentowano m.in. w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej:
    "TSUE") w sprawach połączonych C 180/10 i C 181/10 (Wyrok TSUE z dnia 15 września
    2011 r. Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C 180/10) oraz Emilian Kuć, Halina
    Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C 181/10)). „Z
    orzecznictwa wynika w tej mierze, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem
    prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności
    gospodarczej (zob. wyrok z dnia 20 czerwca 1996 r. w sprawia C 155/94 Wellcome Trust,
    Rec.s. I 3013, pkt 32. Należy dodać, że sama liczba i zakres transakcji sprzedaży
    dokonanych w niniejszej sprawie nie ma charakteru decydującego. Jak orzekł Trybunał,

    zakres transakcji sprzedaży nie może stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że
    dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych (zob.
    podobnie ww. wyrok w sprawie Welcome Trust, pkt 37). Podobnie okoliczność, iż przed
    sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej
    ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość
    okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów.
    Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem
    prywatnym zainteresowanego. Inaczej jest natomiast w wypadku, gdy zainteresowany
    podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy VAT. Takie aktywne działania mogą polegać
    na przykład na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie
    należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej
    sytuacji dostawy terenu budowlanego nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności. Argumentując a maiori ad minus, jeżeli w ramach
    obrotu majątku prywatnym można sprzedać nieruchomość uzyskując z tego tytułu
    znaczny przychód i nie działać jako podatnik VAT, to tym bardziej uprawnione jest
    twierdzenie, że taką nieruchomość można wynająć (co wiąże się zazwyczaj z o wiele
    mniejszym przychodem) nie działając jako podatnik VAT w odniesieniu do tej konkretnej
    czynności. Stanowisko, że najem prywatny nie podlega VAT, gdyż jest to czynność
    dokonywana w ramach obrotu majątkiem prywatnym zostało zaprezentowane również w
    wyrokach polskich sądów, przykładowo: A. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
    w Bydgoszczy z dnia 1 grudnia 2021 r. I SA/Bd 642/21: "W kontekście powyższych
    kryteriów odróżnienia działalności gospodarczej od zarządu majątkiem prywatnym, nie
    można podzielić stanowiska organu, że wynajmowanie przez skarżącego lokali w budynku
    (...) przy ul. (...) stanowiło działalność gospodarczą. Nie można bowiem zapominać, że aby
    transakcja mogła podlegać VAT, podatnik musi działać w takim charakterze. Natomiast
    podatnik dokonujący transakcji "prywatnie" nie działa w charakterze podatnika, a
    transakcja nie podlega VAT (...). W świetle powyższego "najem prywatny" (niebędący
    działalnością gospodarczą) może mieć także charakter zorganizowany, ciągły i
    powtarzalny, samo zaś uzyskiwanie przez wynajmującego pożytków z majątku (w postaci
    czynszu) nie oznacza od razu prowadzenia działalności gospodarczej. Podatnik będący
    osobą fizyczną ma prawo prowadzenia działalności gospodarczej z wykorzystaniem
    swojego mienia, lecz może także wykorzystywać je do celów "prywatnych", oddając w
    najem. Wówczas nieruchomości i lokale, nie są składnikami majątku przedsiębiorstwa i nie
    stanowią jego środków trwałych. Prowadzenie działalności gospodarczej wiąże się z
    posiadaniem przedsiębiorstwa, czyli zorganizowanego zespołu składników materialnych i
    niematerialnych przeznaczonego do prowadzenia działalności gospodarczej (...). Z
    zaskarżonej decyzji nie wynika, aby budynek położony w (...) przy ul. (...), czy lokale
    znajdujące się w tym budynku stanowiły środki trwałe i podlegały amortyzacji. W skardze
    strona wręcz wskazuje, że nieruchomość po zakupie nie była wprowadzona do ewidencji
    środków trwałych i nie była amortyzowana (str. 18 akt sądowych). Organ nie podaje także
    innych okoliczności lub przekonujących argumentów wskazujących na związek
    przedmiotowej nieruchomości z działalnością gospodarczą polegającą na wynajmowaniu
    lokali mieszkalnych. Podkreślenia wymaga, że w zeznaniu rocznym za 2016 r. (PIT-36)
    strona przychody z najmu wykazała jako przychody z najmu "prywatnego", a nie z
    działalności gospodarczej.” B. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia
    12 czerwca 2019 r. VIII SA/Wa 278/19: "W ocenie Sądu przytoczone przez organ
    odwoławczy okoliczności mające na celu wykazanie prowadzenia przez skarżącą
    działalności gospodarczej, polegającej na świadczeniu usług zakwaterowania nie dają
    podstaw do uznania, iż wykazane zostało prowadzenie przez skarżącą działalności

    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 VATU, w tym w szczególności zawodowego,
    profesjonalnego charakteru aktywności skarżącej, polegającej na wynajmowaniu domu
    czy lokali mieszkalnych dla firm, wykraczających poza granice zarządu majątkiem
    prywatnym. Decyzja o przeznaczeniu, czy też zmianie przeznaczenia budynku z
    gospodarczego na mieszkaniowe w ocenie Sądu mieści się w zakresie zarządu majątkiem
    prywatnym, podobnie jak decyzja o sposobie jego wyposażenia i przeznaczeniu do
    wynajęcia, a zarazem rezygnacji z osobistego korzystania z własnej nieruchomości lub jej
    części w określonym w umowie najmu zakresie i czasie. Przedmiotem najmu mogą być
    zarówno mieszkania (lokale) w sposób kompletny przez wynajmującego wyposażone, jak i
    wymagające urządzenia przez najemcę we własnym zakresie. Zawarcie umowy najmu z
    wybranym przez wynajmującego najemcą (najemcami) także nie przekracza granic
    zarządu majątkiem prywatnym, ale przeciwnie stanowi przejaw uprawnień właścicielskich
    do przedmiotu najmu przejawiających się m.in. swobodnym wyborem osób, czy
    podmiotów, którym nieruchomość lub jej część zostanie udostępniona. Kontynuowanie
    umów najmu z określonym kręgiem najemców należy potraktować tak samo, a ciągłość
    aktywności polegającej na wynajmowaniu pomieszczeń jest cechą typową dla umów
    najmu, jako osadzonych w określonych w umowach okresach i ze swej istoty noszących
    cechy trwałości. Także oznajmienie zamiaru wynajęcia lokalu w dostępny sposób: na
    stronach internetowych czy na nieruchomości nie stanowi o profesjonalnym charakterze
    tej aktywności, typowej dla działalności gospodarczej, a niespotykanej w przypadku
    wykonywania zarządu majątkiem prywatnym. O prowadzeniu działalności gospodarczej w
    rozumieniu VATU nie stanowi także wysokość czy wzrost uzyskiwanego przychodu, który
    występuje także w przypadku najmu wykonywanego w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym. Pamiętać przy tym należy, iż najem jest umową o charakterze odpłatnym. Bez
    znaczenia dla ustalenia profesjonalnego sposobu działania pozostaje także wzrost
    przychodów, skoro zgodnie z art. 15 ust. 1 VATU dla uznania prowadzenia działalności
    gospodarczej bez znaczenia pozostaje zarówno cel, jak i rezultat tej działalności. W ocenie
    Sądu brak jest podstaw do uznania, iż w sprawie został wykazany zawodowy charakter
    aktywności skarżącej polegającej na wynajmowaniu lokali mieszkalnych (domu, mieszkań).
    Organ odwoławczy nie wskazał bowiem na istnienie cech stanowiących o profesjonalnym
    charakterze tej aktywności, które by ją odróżniały od stanowiącej zarząd majątkiem
    prywatnym wykonywanym niezawodowo. Organ pominął przy tym okoliczności, iż jak
    ustalono nie we wszystkich wypadkach były zawierane umowy na świadczenie usług i
    wystawiane faktury lub rachunki. To zaś wskazuje na nieprofesjonalne podejście do
    aktywności skarżącej, którą organy podatkowe uznały za prowadzenie działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 VATU, skutkujące stwierdzeniem spełnienia
    przesłanek uznania skarżącej za podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art.
    15 ust. 1 VATU. Organ odwoławczy nie wykazał także przyczyn, dla których uznał, iż
    skarżąca podatnikiem podatku od towarów i usług jest właśnie od 2014 r. Okoliczności
    decydującej o uznaniu profesjonalnego charakteru działań skarżącej w zakresie
    wykonywanego przez podatniczkę najmu nie stanowi też wystawianie rachunków, czy
    faktur, na podstawie których dochodziło do rozliczeń pomiędzy stronami umów najmu.
    Skoro bowiem umowy najmu mają charakter odpłatny tego rodzaju rozliczenie było
    zwykłą konsekwencją stosunku prawnego zawartego przez strony umowy i brak jest
    podstaw do wyprowadzania z tej okoliczności dalej idących wniosków". Kolejnym
    argumentem przemawiającym za Pani tezą, iż wynajem prywatnej nieruchomości
    mieszkalnej nigdy nie wprowadzonej do majątku firmowego (np. jako środek trwały) w
    Pani przypadku nie jest działalnością gospodarczą, jest podjęta Uchwała NSA z dnia 24
    maja 2021 r., sygn. II FPS 1/21: "Przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy
    oraz innych umów o podobnym charakterze są zaliczane bez ograniczeń do źródła
    przychodów wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Pytanie brzmiało: "Czy w świetle przepisu art. 10 ust. 1
    pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U.

    z 2020 r. poz. 1426 z późn. zm.) o zakwalifikowaniu przychodów z najmu składników
    majątkowych niezwiązanych z działalnością gospodarczą do wymienionego w tym
    przepisie źródła przychodów decydują kryteria przedmiotowe czy też zamiar (decyzja)
    podatnika ?" Uchwała powyższa NSA wskazuje, że o sposobie opodatkowania dochodów z
    najmu decyduje fakt wprowadzenia (lub braku wprowadzenia) nieruchomości do
    składników majątku związanego z wykonywaniem działalności gospodarczej. Tym samym,
    potwierdzono, że o sposobie opodatkowania decyduje sam podatnik. Sposób interpretacji
    przepisów przedstawiony w uchwale siedmiu sędziów NSA wiąże inne sądy. Nadto należy
    zaznaczyć, iż przedmiotowy wynajem ma charakter typowo prywatny, pomocniczy a jak
    wynika z orzecznictwa TSUE dyrektyw w zakresie VAT a w szczególności art. 288 dyrektywy
    VAT, z której wynika, że obrotu z transakcji pomocniczych nie wlicza się do limitu
    decydującego o prawie do zwolnienia podmiotowego, wyłącznie jeśli takie transakcje nie
    stanowią zwykłej działalności gospodarczej podatnika a w Pani przypadku wynajem ten
    nie stanowi Pani zwykłej działalności gospodarczej. Konkludując uważa Pani, że kalkulując
    limit określony w art. 113 ust. 1 ustawy VAT (200 000 zł) nie należy uwzględniać w nim
    przychodów uzyskanych z wynajmu nieruchomości prywatnej (mieszkania)
    wynajmowanego na cele mieszkalne osobom fizycznym nieprowadzącym działalności
    gospodarczej.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede
    wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu,
    które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego
    istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu
    świadczącego usługę.

    Zauważenia jednak wymaga, że nie każda czynność stanowiąca odpłatną dostawę
    towarów lub odpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu. Aby dana czynność
    podlegała opodatkowaniu musi być wykonywana przez podmiot o statusie podatnika
    działającego w takim charakterze w odniesieniu do tej czynności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony - zarówno
    wynajmującego, jak i najemcę - określone przepisami obowiązki.
    Jak wynika z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1061 ze zm.), zwanej dalej Kodeksem cywilnym:
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    W myśl art. 659 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Czynsz może być oznaczony w pieniądzach lub w świadczeniach innego rodzaju.
    Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, a umówiony między
    stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi
    świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego najemcę.
    Na gruncie przepisów ustawy najem stanowi świadczenie usług zdefiniowane w art. 8 ust.
    1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Zatem, usługa najmu wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności
    gospodarczej, jeżeli wykonywana jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Charakter
    stosunku prawnego, jaki kształtuje umowa najmu, wskazuje, że ma ona długotrwały
    charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe.
    Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pani działalność gospodarczą, polegającą na
    sprzedaży detalicznej sztucznej biżuterii. Nie jest Pani zarejestrowana jako podatnik VAT
    czynny, aktualnie korzysta Pani ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy.
    Ponadto wynajmowała i wynajmuje Pani swoją nieruchomość mieszkalną wyłącznie na
    cele mieszkaniowe, nieruchomość mieszkalna była wynajmowana przez Panią od
    01.10.2015 roku z przerwami na remonty.
    Pani wątpliwości dotyczą kwestii, czy przychody z tytułu najmu nieruchomości mieszkalnej
    znajdującej się w majątku prywatnym powinny zostać wliczone do limitu zwolnienia
    określonego w art. 113 ust. 1 ustawy.
    Odnosząc się do Pani wątpliwości należy wskazać, że stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt
    36 ustawy:
    Zwalnia się od podatku usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania
    nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny rachunek,

    wyłącznie na cele mieszkaniowe lub na rzecz społecznych agencji najmu, o których mowa
    w art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o społecznych formach rozwoju
    mieszkalnictwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 790 i 1114, 1463 i 1693).
    Z powołanego wyżej przepisów wynika, że ze zwolnienia od podatku od towarów i usług
    korzysta wyłącznie świadczenie usług wynajmu nieruchomości o charakterze mieszkalnym
    na cele mieszkaniowe. Zastosowanie zwolnienia jest więc uzależnione od spełnienia
    przesłanek obiektywnych, dotyczących charakteru wynajmowanego lokalu (lokal
    mieszkalny) oraz subiektywnych, dotyczących przeznaczenia wynajmowanego lokalu (cel
    mieszkaniowy). W związku z tym, zwolnieniu nie podlega wynajem nieruchomości o
    charakterze mieszkalnym na cel inny niż mieszkaniowy.
    Powyższe wskazuje, że przesłanki do zastosowania zwolnienia są następujące:
      świadczenie usługi na własny rachunek,
      charakter mieszkalny nieruchomości,
      mieszkaniowy cel najmu lub dzierżawy.
    Zaistnienie wszystkich powyższych przesłanek skutkuje zastosowaniem zwolnienia od
    podatku. Brak któregokolwiek z powyższych elementów nie pozwala natomiast na
    zastosowanie zwolnienia i w konsekwencji następuje opodatkowanie świadczonej usługi.
    Ustawa o podatku od towarów i usług przewiduje również możliwość skorzystania ze
    zwolnienia podmiotowego zgodnie z art. 113 ustawy.
    Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość
      sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200.000
      zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.
    Przepis art. 113 ust. 2 ustawy stanowi, że
      Do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się:
      1) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz wewnątrzwspólnotowej sprzedaży
      towarów na odległość, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem na terytorium
      kraju;
      1a) sprzedaży na odległość towarów importowanych, która nie podlega
      opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;
      2) odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od
      podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82
      ust. 3, z wyjątkiem:
      a) transakcji związanych z nieruchomościami,
      b) usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41,
      c) usług ubezpieczeniowych
      - jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych;
      3) odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku
      dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.
    Stosownie do art. 113 ust. 5 ustawy:
      Jeżeli wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy
      kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą
      przekroczono tę kwotę.
    Tym samym podatnik może korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie i według
    zasad określonych m.in. wyżej przytoczonymi przepisami pod warunkiem, że nie wykonuje
    czynności, o których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy. W myśl tego przepisu:

      Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników:
      1) dokonujących dostaw:
      a) towarów wymienionych w załączniku nr 12 do ustawy,
      b) towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu przepisów o
      podatku akcyzowym, z wyjątkiem:
      - energii elektrycznej (CN 2716 00 00),
      - wyrobów tytoniowych,
      - samochodów osobowych, innych niż wymienione w lit. e, zaliczanych przez
      podatnika, na podstawie przepisów o podatku dochodowym, do środków trwałych
      podlegających amortyzacji,
      c) budynków, budowli lub ich części, w przypadkach, o których mowa w art. 43 ust. 1
      pkt 10 lit. a i b,
      d) terenów budowlanych,
      e) nowych środków transportu,
      f) następujących towarów, w związku z zawarciem umowy w ramach
      zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej
      fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby
      środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie:
      - preparatów kosmetycznych i toaletowych (PKWiU 20.42.1),
      - komputerów, wyrobów elektronicznych i optycznych (PKWiU 26),
      - urządzeń elektrycznych (PKWiU 27),
      - maszyn i urządzeń, gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 28),
      g) hurtowych i detalicznych części i akcesoriów do:
      - pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli (PKWiU 45.3),
      - motocykli (PKWiU ex 45.4);
      2) świadczących usługi:
      a) prawnicze,
      b) w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i
      hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze
      sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego,
      c) jubilerskie,
      d) ściągania długów, w tym factoringu;
      3) nieposiadających siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju.
    Analiza powołanych wyżej przepisów prawa podatkowego wskazuje, że obliczając limit
    sprzedaży uprawniający podatnika do zwolnienia od podatku na podstawie art. 113 ust. 1
    ustawy, po przekroczeniu którego podatnik traci prawo do zwolnienia od podatku,
    zgodnie z art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy nie bierze się pod uwagę odpłatnej dostawy
    towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43
    ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem m.in. transakcji
    związanych z nieruchomościami, jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji
    pomocniczych.
    Na podstawie art. 288 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, s. 1 ze zm.):
      1. Kwota rocznego obrotu stanowiąca punkt odniesienia dla zastosowania
      zwolnienia, o którym mowa w art. 284, obejmuje następujące kwoty, z wyłączeniem
      VAT:
      a) wartość dostaw towarów i świadczenia usług w zakresie, w jakim byłyby one
      opodatkowane, gdyby zostały dokonane przez podatnika nieobjętego zwolnieniem;
      b) wartość transakcji zwolnionych, z prawem do odliczenia VAT zapłaconego na
      poprzednim etapie, zgodnie z art. 98 ust. 2 lub art. 105a;
      c) wartość transakcji zwolnionych zgodnie z art. 146–149 oraz art. 151, 152 i 153;
      d) wartość transakcji zwolnionych zgodnie z art. 138, gdy zastosowanie ma
      zwolnienie przewidziane w tym artykule;

      e) wartość transakcji związanych z nieruchomościami, transakcji finansowych, o
      których mowa w art. 135 ust. 1 lit. b)–g), oraz usług ubezpieczeniowych i
      reasekuracyjnych, chyba że transakcje te mają charakter transakcji pomocniczych.
      2. Zbycia materialnych lub niematerialnych dóbr inwestycyjnych podatnika nie
      uwzględnia się do celów obliczania obrotu, o którym mowa w ust. 1.
    Zatem Dyrektywa 2006/112/WE w art. 288 pkt 1 lit. e stanowi, że kwota obrotu obejmuje
    wartość transakcji związanych z nieruchomościami.
    Zauważenia wymaga, że Dyrektywa 2006/112/WE najem i dzierżawę nieruchomości
    traktuje jako transakcje. Wynika to chociażby z treści art. 135 lit. l Dyrektywy, dotyczącego
    zwolnienia od podatku określonych transakcji, który jako transakcje zwolnione wymienia
    dzierżawę i najem nieruchomości.
    Według internetowego wielkiego słownika języka polskiego, transakcja to czynność lub
    zespół czynności prowadzący lub mający doprowadzić do kupna albo sprzedaży jakichś
    towarów.
    Ustawodawca zarówno w akcie zasadniczym, jak i w rozporządzeniach wykonawczych do
    ustawy nie zdefiniował pojęcia charakter „pomocniczy”. W takim przypadku w pierwszej
    kolejności stosuje się wykładnię językową, w taki bowiem sposób ustawodawca
    komunikuje się z podatnikiem jako adresatem normy. Dopiero gdy wykładnia językowa
    nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów dopuszczalne jest skorzystanie z
    pozajęzykowych dyrektyw interpretacyjnych.
    Według internetowego słownika synonimów (strona internetowa - http://synonim.net
    /synonim/pomocniczy), synonimami do słowa „pomocniczy” są pojęcia: „pomocny,
    wspierający, poboczny, akcesoryjny, dodatkowy, dopływowy, posiłkowy, subsydialny,
    subsydiarny, uzupełniający, wspomagający”.
    Przepisy unijnej Dyrektywy w zakresie VAT posługują się określeniem „incidental
    transactions” w ramach odpowiedniego przepisu, co na język polski może być tłumaczone
    jako „transakcje incydentalne/uboczne”. Termin „incydentalny” wg Słownika języka
    polskiego (Słownika Wydawnictwa Naukowego PWN) oznacza przy tym „mający małe
    znaczenie lub zdarzający się bardzo rzadko”, natomiast termin „uboczny” oznacza
    „dotyczący czegoś pośrednio, mniej istotny lub dodatkowy”. Transakcje o charakterze
    „incydentalnym” oznaczają zdarzenia występujące nie tyle rzadko, ile ubocznie, przy
    określonej okazji, nawet gdyby występowały w sposób powtarzalny. Pojęcie
    „incydentalności” odnosi się więc nie tyle do samej częstotliwości występowania danego
    zdarzenia, co raczej do jego poboczności względem zasadniczej działalności podatnika.
    Także w wersji francuskiej omawianej VI Dyrektywy użyto określenia „accessoire”, a w
    wersji niemieckiej „Hilfsumsaetze”, co wskazuje, że w analizowanym kontekście istotne
    jest, aby były to czynności poboczne, czy też pomocnicze do zasadniczej działalności
    podatnika (wspomniane powyżej trzy wersje językowe VI Dyrektywy są kompatybilne i
    wskazują na pomocniczy, poboczny charakter omawianych czynności). Podobnie, polska
    wersja językowa Dyrektywy 2006/112, która zastąpiła VI Dyrektywę, odstępuje od
    sformułowania „transakcje sporadyczne” i określa omawiane czynności jako „transakcje
    pomocnicze”.
    Transakcje pomocnicze zatem to takie, które nie są związane z zasadniczą działalnością
    podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i koniecznym
    uzupełnieniem tej działalności. Tak więc, aby ocenić, czy dana czynność może być uznana
    za pomocniczą, należy wziąć pod uwagę przede wszystkim to, czy stanowi ona
    uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika. Jeżeli dana działalność
    stanowi stały i niezbędny element wbudowany w funkcjonowanie przedsiębiorstwa
    podatnika, to transakcje takie nie mogą być uznane za pomocnicze.

    Zatem, aby ocenić, czy świadczona usługa ma charakter „pomocniczy”, należy wziąć pod
    uwagę to, czy stanowi ona uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika.
    Zauważenia wymaga, że jak wcześniej wskazano, świadczenie usług najmu wypełnia
    określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, jeżeli jest
    wykonywane w sposób ciągły do celów zarobkowych.
    W okolicznościach niniejszej sprawy na gruncie ww. przepisów należy więc stwierdzić, że
    czynność najmu przez Panią nieruchomości mieszkalnej na gruncie ustawy o podatku od
    towarów i usług wypełnia definicję działalności gospodarczej określoną w art. 15 ust. 2
    ustawy. Przedmiotowa nieruchomość stanowi majątek wykorzystywany w prowadzonej
    przez Panią działalności gospodarczej.
    Bez znaczenia, dla uznania Pani za podatnika podatku od towarów i usług prowadzącego
    działalność gospodarczą w rozumieniu podatku VAT z tytułu najmu nieruchomości,
    pozostaje okoliczność jego wynajmu w ramach tzw. „najmu prywatnego”. We wniosku
    wskazała Pani również, że wynajem nieruchomości mieszkalnej w ogóle nigdy nie był ani
    nie jest jakimkolwiek elementem Pani działalności gospodarczej. Jednakże należy wskazać,
    że na gruncie przepisów ustawy działalność gospodarcza obejmuje czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów (w tym przypadku nieruchomości) w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych z tytułu tej czynności.
    Tym samym, skoro świadczy Pani usługi najmu nieruchomości mieszkalnej za
    wynagrodzeniem, to w kontekście powołanych przepisów ustawy, najem ten stanowi,
    zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, odpłatne świadczenie usług w ramach prowadzonej przez
    Panią działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. W konsekwencji jest
    Pani podatnikiem podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, z tytułu ww.
    najmu.
    Odnosząc się zatem do Pani wątpliwości, wskazać należy, że z cytowanego brzmienia art.
    113 ust. 2 pkt 2 lit. a) ustawy wynika, że do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113
    ust. 1 (czyli uprawniającej do zwolnienia od podatku) nie wlicza się m.in. obrotu z tytułu
    odpłatnego świadczenia usług zwolnionych od podatku (na podstawie m.in. art. 43 ust. 1
    ustawy), jednakże z wyjątkiem transakcji związanych z nieruchomościami, jeżeli czynności
    te nie mają charakteru transakcji pomocniczych. Za czynności związane z
    nieruchomościami należy uznać nie tylko usługi stricte dotyczące nieruchomości, ale
    wszelkie czynności, których wykonanie oparte jest na wykorzystaniu, używaniu i
    użytkowaniu nieruchomości. Transakcje pomocnicze natomiast to takie, które nie są
    związane z zasadniczą działalnością podatnika, a przychody z ich tytułu nie są
    bezpośrednim, stałym i koniecznym uzupełnieniem tej działalności, co w Pani przypadku
    nie ma miejsca.
    Prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej w zakresie usługi najmu
    przedmiotowej nieruchomości nie można uznać za działalność świadczoną pomocniczo.
    Jest to – jak jednoznacznie wynika z przedstawionego opisu sprawy, obok działalności w
    zakresie sprzedaży detalicznej sztucznej biżuterii, drugi rodzaj wykonywanej przez Panią,
    na podstawie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, działalności gospodarczej.
    Ponadto zwrócić należy uwagę, że zwolnienie wynikające z art. 113 ustawy jest związane
    bezpośrednio z podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą, która w
    standardowych warunkach podlegałaby opodatkowaniu. Zwolnienie to odnosi się do
    konkretnego limitu wynikającego ze sprzedaży (odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego
    świadczenia usług) danego podatnika.
    Jak wyżej wskazano wykonuje Pani, oprócz działalności gospodarczej polegającej na
    sprzedaży detalicznej sztucznej biżuterii, działalność gospodarczą w zakresie wynajmu.
    Zatem na podstawie art. 113 ust. 1 pkt 2 lit. b) sprzedaż z działalności w zakresie wynajmu
    również powinna być wliczana do limitu, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.

    W konsekwencji, wartość świadczonych przez Panią usług wynajmu nieruchomości,
    stanowiących odpłatne świadczenie usług w ramach prowadzonej w tym zakresie przez
    Panią działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów
    i usług, podlega wliczeniu do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.
    Tym samym, Pani stanowisko uznaję za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zaznaczam, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Pani
    ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Panią w
    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą
    aktualność.
    Jednocześnie podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Odnosząc się do powołanych przez Panią wyroków sądów administracyjnych, wyjaśniam,
    że powołane wyroki są rozstrzygnięciami w indywidualnych sprawach, osadzonych w
    określonych stanach faktycznych i tylko do nich się zawężają. Zatem wskazane we wniosku
    wyroki sądów nie mają wpływu na podjęte w tej interpretacji rozstrzygnięcie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
      ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
      111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego .... Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.