Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.207.2025.2.AG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-07
Teza: Zaliczenia do kosztów remontu i modernizacji hali i placu
manewrowego.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza
hala
koszt-koszty uzyskania przychodów
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.-Koszty uzyskania przychodów, inne niż
koszty bezpośrednio związane z przychodami - moment
poniesienia kosztu.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    3 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 27 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełnił go
    Państwo pismami z 29 kwietnia 2025 r. (wpływ 29 kwietnia 2025 r.) oraz z 29 kwietnia 2025
    r. (wpływ 30 kwietnia 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku wspólnego jest
    następująca:

    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem (...)
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawczyni jest wspólniczką spółki cywilnej, której wspólnikami są trzy osoby: ojciec
    (50% udziału) oraz dwie córki, każda posiadająca po 25% udziału. Spółka cywilna prowadzi
    działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży dodatków krawieckich i dystrybucji maszyn
    do szycia, wymagającą posiadania powierzchni magazynowej.
    Ojciec wspólnik wraz z małżonką (która nie jest wspólnikiem spółki cywilnej) na podstawie
    umowy użyczenia udostępnili spółce będącą ich własnością nieruchomość gruntową, na
    której znajduje się istniejąca stara hala. Hala dla potrzeb działalności wymagała remontu.
    W celu dostosowania nieruchomości do potrzeb prowadzonej działalności spółka cywilna
    przeprowadziła remont oraz adaptację hali na magazyn.
    Nakłady poniesione przez spółkę obejmowały m.in. prace budowlane, instalacyjne oraz
    modernizacyjne, umożliwiające skuteczne wykorzystywanie hali do celów gospodarczych.
    Z uwagi na fakt, że grunt, na którym znajduje się hala, pozostaje własnością ojca
    wspólnika, poniesionych nakładów nie można traktować jako inwestycji w obcym środku
    trwałym. Inwestycją w obcym środku trwałym są bowiem nakłady ponoszone na środek
    trwały, który już istnieje i należy do innego podmiotu, a spółka może go użytkować na
    podstawie stosownej umowy (np. najmu, dzierżawy, użyczenia). W niniejszej sytuacji
    spółka cywilna nie jest właścicielem hali ani gruntu, lecz korzysta z nieruchomości na
    podstawie umowy użyczenia od wspólnika oraz osoby trzeciej (małżonki wspólnika).
    Nie można zatem mówić o obcym środku trwałym, skoro jest własnością wspólnika.
    W związku z tym powstała wątpliwość, w jaki sposób rozliczyć w ewidencji podatkowej
    poniesione wydatki związane z działalnością spółki, a dotyczące remontowanej hali
    magazynowej.
    Uzupełnienie wniosku
    Do opodatkowania dochodów z działalności gospodarczej prowadzonej w formie spółki
    cywilnej został wybrany podatek liniowy 19%. Prowadzą Państwo księgi rachunkowe.

## Pytanie

Czy Wnioskodawczyni jako wspólnik spółki cywilnej może zaliczyć do kosztów uzyskania
    przychodów, proporcjonalnie do swoich udziałów, wydatki poniesione przez spółkę na
    remont i modernizację hali i placu manewrowego, w dacie ich poniesienia, tj. w dacie
    wystawienia faktur za koszty remontu użyczonej przez wspólnika spółki cywilnej hali
    magazynowej
    Państwa stanowisko w sprawie
    W Państwa ocenie - koszty modernizacji hali, której właścicielem jest wspólnik spółki
    cywilnej, nie mogą zostać uznane za inwestycję w obcym środku trwałym.
    W związku z powyższym, Państwa zdaniem, wspólnicy spółki cywilnej mogą zaliczyć do
    kosztów uzyskania przychodów, proporcjonalnie do swoich udziałów, wydatki poniesione
    przez spółkę na modernizację hali i placu manewrowego, w dacie ich poniesienia.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 163) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
    przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
    wymienionych w art. 23 tej ustawy.
    Spółka cywilna nie jest podatnikiem podatku dochodowego, a uzyskiwane przez nią
    przychody i ponoszone koszty są przypisywane bezpośrednio jej wspólnikom
    proporcjonalnie do ich udziałów w spółce. Oznacza to, że każdy ze wspólników powinien
    zaliczać do swoich kosztów uzyskania przychodów wydatki poniesione przez spółkę w
    części odpowiadającej jego udziałowi w zyskach spółki cywilnej. Stanowisko to znajduje

    potwierdzenie w licznych interpretacjach podatkowych oraz ugruntowanej linii
    orzeczniczej.
    W niniejszej sprawie spółka cywilna poniosła wydatki na remont i modernizację hali
    magazynowej, która znajduje się na nieruchomości stanowiącej własność jednego ze
    wspólników (ojca) oraz jego małżonki, na podstawie umowy użyczenia.
    Interpretacje podatkowe jednoznacznie potwierdzają, że poniesione przez spółkę cywilną
    nakłady na modernizację budynku należącego do jednego ze wspólników nie stanowią
    inwestycji w obcym środku trwałym:
    · Interpretacja 0113-KDIPT2-1.4011.1013.2022.1.AP z 30 stycznia 2023 r. wskazuje, że
      wydatki na modernizację budynku stanowiącego własność jednego ze wspólników
      mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia;
    · Interpretacja 0114-KDIP3-1.4011.263.2019.1.KS1 z 11 lipca 2019 r. potwierdza, że takie
      nakłady nie mogą być uznane za inwestycję w obcym środku trwałym, ale mogą być
      zaliczone do kosztów podatkowych jako bieżące wydatki;
    · Interpretacja indywidualna 0113-KDIPT2-1.4011.412.2019.3.DJD podkreśla, że jeżeli
      nieruchomość jest jedynie udostępniona spółce na podstawie umowy użyczenia, to
      nakłady poniesione na jej remont mogą być zaliczone bezpośrednio do kosztów
      uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia.
    Biorąc pod uwagę powyższe interpretacje oraz fakt, że spółka cywilna nie jest właścicielem
    hali, a jedynie jej użytkownikiem na podstawie umowy użyczenia, wydatki poniesione na
    remont i modernizację nie stanowią inwestycji w obcym środku trwałym, lecz bieżące
    koszty prowadzenia działalności.
    Podsumowując, wspólnicy spółki cywilnej mogą zaliczyć do kosztów uzyskania
    przychodów, proporcjonalnie do swoich udziałów, wydatki poniesione przez spółkę na
    remont i modernizację hali magazynowej oraz placu manewrowego w dacie ich
    poniesienia, tj. w dacie wystawienia faktur dokumentujących te wydatki. Taka
    interpretacja jest zgodna z obowiązującymi przepisami oraz dotychczasowym
    stanowiskiem organów podatkowych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Spółka cywilna jest umową, stosunkiem zobowiązaniowym zawartym między co najmniej
    dwoma osobami, uregulowanym przepisami ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    Zgodnie z art. 860 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Przez umowę spółki wspólnicy zobowiązują się dążyć do osiągnięcia wspólnego celu
      gospodarczego przez działanie w sposób oznaczony, w szczególności przez
      wniesienie wkładów.
    Spółka cywilna nie jest zatem odrębnym podmiotem prawa i stanowi wyłącznie stosunek
    zobowiązaniowy między wspólnikami będącymi stronami umowy spółki cywilnej.
    Wspólnicy zobowiązują się dążyć do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego przez
    działanie w sposób oznaczony w umowie spółki. Ponieważ spółka cywilna nie jest
    podmiotem prawa, nie przysługuje jej w związku z tym również zdolność do czynności
    prawnych, zdolność sądowa ani procesowa.
    Spółka cywilna nie jest także przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy z 6 marca
    2018 r. Prawo przedsiębiorców (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 236). W myśl bowiem tego
    przepisu:

      Przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna
      niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną,
      wykonująca działalność gospodarczą.
    Stosownie do art. 4 ust. 2 ustawy Prawo przedsiębiorców:
      Przedsiębiorcami są także wspólnicy spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez
      nich działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów, winien, w myśl
    powołanego przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:
    · pozostawać w związku przyczynowym z przychodami lub ze źródłem przychodów,
    · być poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów,
    · nie znajdować się na liście wydatków nieuznanych za koszty uzyskania przychodów,
      wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    · być właściwie udokumentowany.
    Stosownie do art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie
      zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. W przypadku spółek
      nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1
      Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z
      przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia
      środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Definicja środków trwałych – dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych –
    określona została w art. 22a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przez
    wskazanie składników majątku, które przy spełnieniu określonych w tym przepisie
    warunków uznać można za środki trwałe, podlegające amortyzacji oraz w art. 22c tej
    ustawy, w którym wymieniono również składniki majątku uznawane m.in. za środki trwałe
    niepodlegające amortyzacji. Definicja środków trwałych została więc dla celów
    podatkowych ściśle powiązana z pojęciem amortyzacji.
    Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
        1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
        2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
        3) inne przedmioty
      – przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

    W myśl natomiast art. 22a ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art. 22c, niezależnie od
      przewidywanego okresu używania:
        1) przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych, zwane dalej ,,
          inwestycjami w obcych środkach trwałych”,
        2) budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie,
        3) składniki majątku, wymienione w ust. 1, niestanowiące własności lub
          współwłasności podatnika, wykorzystywane przez niego na potrzeby związane z
          prowadzoną działalnością na podstawie umowy określonej w art. 23a pkt 1,
          zawartej z właścicielem lub współwłaścicielami tych składników – jeżeli zgodnie
          z przepisami rozdziału 4a odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający
      – zwane także środkami trwałymi;
        4) tabor transportu morskiego w budowie (PKWiU ex 30.11).
    Z powyższego wynika, że (co do zasady) wydatki poniesione przez podatnika na nabycie
    lub wytworzenie środków trwałych, w tym również stanowiące inwestycję w obcych
    środkach trwałych, są rozliczane w czasie i podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania
    przychodów prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej
    pośrednio, przez odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej tych
    środków.
    Zaznaczam jednak, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje
    wprost, co należy rozumieć przez inwestycję w obcych środkach trwałych.
    W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych znajduje się natomiast definicja
    pojęcia „inwestycji”.
    Zgodnie z art. 5a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o: inwestycjach – oznacza to środki trwałe w budowie w
      rozumieniu ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U. z 2023 r. poz.
      120, 295 i 1598), zwanej dalej „ustawą o rachunkowości”.
    W myśl art. 3 ust. 1 pkt 16 ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości (t. j. Dz. U. z 2023
    r. poz. 120 ze zm.):
      Ilekroć w ustawie jest mowa o środkach trwałych w budowie – rozumie się przez to
      zaliczane do aktywów trwałych środki trwałe w okresie ich budowy, montażu lub
      ulepszenia już istniejącego środka trwałego.
    Tym samym, biorąc pod uwagę ww. definicje, stwierdzam, że inwestycja w obcym środku
    trwałym to ogół działań (nakładów) podatnika, odnoszących się do niestanowiącego jego
    własności środka trwałego, które zmierzają do jego ulepszenia lub polegają na stworzeniu
    składnika majątku mającego cechy środka trwałego.
    Zgodnie z przyjętą linią orzecznictwa sądowego przez „inwestycje w obcych środkach
    trwałych” należy rozumieć nakłady ponoszone na ulepszenie istniejącego już środka
    trwałego, który nie stanowi własności (współwłasności) podatnika, jest jednak przez niego
    wykorzystywany, na podstawie stosownej umowy (najmu, dzierżawy, użyczenia itp.).
    Zatem odpisów amortyzacyjnych mogą dokonywać jedynie podmioty będące właścicielami
    lub współwłaścicielami określonych składników majątku. Przepisy prawa dopuszczają
    jednak możliwość dokonywania odpisów amortyzacyjnych od składników majątku
    trwałego niestanowiących własności podatnika, na podstawie powołanego powyżej art.
    22a ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Co do zasady, wydatki poniesione przez podatnika na nabycie lub wytworzenie środków
    trwałych, w tym również inwestycji w obcych środkach trwałych, są rozliczane w czasie i

    podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności
    gospodarczej pośrednio, przez odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości
    początkowej tych środków. W przypadku prowadzenia działalności gospodarczej w formie
    spółki cywilnej warunki wynikające z przepisu art. 22a ust. 1 ww. ustawy dotyczą
    wszystkich wspólników. Oznacza to, że przepisy dotyczące amortyzacji stosuje się w
    odniesieniu do spółki cywilnej, a nie do wspólników tej spółki.
    Z opisu sprawy wynika, że Panie są wspólniczkami spółki cywilnej (dalej: Spółka), w której
    każda posiada po 25% udziałów. Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie
    sprzedaży dodatków krawieckich i dystrybucji maszyn do szycia, wymagającą posiadania
    powierzchni magazynowej. Państwa ojciec, który również jest wspólnikiem Spółki, wraz z
    małżonką (która nie jest wspólnikiem Spółki) na podstawie umowy użyczenia udostępnili
    Spółce będącą ich własnością nieruchomość gruntową, na której znajduje się istniejąca
    stara hala. W celu dostosowania nieruchomości do potrzeb prowadzonej działalności
    Spółka przeprowadziła remont oraz adaptację hali na magazyn. Nakłady poniesione przez
    Spółkę obejmowały m.in. prace budowlane, instalacyjne oraz modernizacyjne,
    umożliwiające skuteczne wykorzystywanie hali do celów gospodarczych.
    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii, czy Panie jako wspólniczki Spółki mogą zaliczyć do
    kosztów uzyskania przychodów, proporcjonalnie do swoich udziałów w Spółce, wydatki
    poniesione przez Spółkę na remont i modernizację hali i placu manewrowego w dacie ich
    poniesienia.
    Z przywołanych powyżej przepisów wynika, że spółka cywilna jest umową zawartą przez
    wspólników w celu dążenia do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego. Właścicielami
    majątku wykorzystywanego w prowadzonej w formie spółki cywilnej pozarolniczej
    działalności gospodarczej są wspólnicy tej spółki w ramach współwłasności łącznej, a nie
    spółka.
    W Państwa sprawie Panie wraz z ojcem ponosili nakłady na remont i adaptację hali na
    magazyn. Nieruchomość stanowi własność prywatną ojca oraz jego żony. Nieruchomość
    ta jest wykorzystywana na potrzeby działalności prowadzonej przez Spółkę na podstawie
    umowy użyczenia.
    Zgodzić się należy zatem z Państwa stanowiskiem, że nakładów dotyczących ww. składnika
    majątku Spółka nie może uznać za inwestycję w obcym środku trwałym. Skoro
    nieruchomość ta stanowi własność jednego ze wspólników Spółki, a więc co do zasady
    spełnia on definicję środka trwałego, o której mowa w art. 22a ust. 1 pkt 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, to nakłady dotyczące tego składnika majątku
    nie mogą zostać uznane w Spółce, a więc w spółce nieposiadającej odrębnego majątku, za
    „inwestycję w obcym środku trwałym”. Nie jest przy tym możliwa sytuacja, że określony
    składnik majątku dla jednego wspólnika spółki cywilnej stanowi środek trwały, a dla
    pozostałych utożsamiany jest z „inwestycją w obcym środku trwałym”. Zatem Spółka, w
    której Panie są wspólniczkami, nie może również dokonywać odpisów amortyzacyjnych od
    wartości nakładów, które poniosła na tą nieruchomość, ponieważ nie została ona
    wniesiona do Spółki, a ww. nakłady, ze wskazanych powyżej powodów, nie mogą być
    uznane za inwestycję w obcym środku trwałym.
    Podkreślam bowiem, że amortyzacji dokonuje Spółka, a nie poszczególni jej wspólnicy.
    Oznacza to, że przepisy dotyczące amortyzacji stosuje się w odniesieniu do spółki cywilnej,
    a nie do wspólników tej spółki.
    W związku z brakiem wprowadzenia nieruchomości do ewidencji środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych Spółki (niewniesienie hali aportem) i niespełniania,
    co zostało wykazane powyżej, warunków uznania poniesionych nakładów za inwestycję w
    obcym środku trwałym, rozliczenie tych nakładów należy rozpatrywać pod kątem
    zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów bezpośrednio.
    Zgodnie z art. 22 ust. 5c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z
      przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu
      przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część
      dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
      przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Natomiast zgodnie z art. 22 ust. 5d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 5e, 6ba, 6bb
      i 7b, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano)
      na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na
      podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem
      sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
      międzyokresowych kosztów.
    W świetle tego przepisu wydatki, których nie można przyporządkować do określonych
    przychodów danego roku podatkowego (koszty pośrednie), powinny zostać zaliczone w
    koszty w dacie ich poniesienia.
    Jednocześnie, skoro są Panie wspólniczkami w Spółce, wyjaśniam, że sposób
    opodatkowania przychodów z udziału w spółce niebędącej osobą prawną uregulowany
    został w art. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności,
      wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania
      rzeczy lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do
      jego prawa do udziału w zysku (udziału) oraz, z zastrzeżeniem ust. 1a, łączy się z
      pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu
      według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. W przypadku braku przeciwnego
      dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku (udziału) są równe.
    W myśl natomiast art. 8 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Zasady wyrażone w ust. 1 stosuje się odpowiednio do:
        1) rozliczania kosztów uzyskania przychodów, wydatków niestanowiących kosztów
          uzyskania przychodów i strat;
        2) ulg podatkowych związanych z prowadzoną działalnością w formie spółki
          niebędącej osobą prawną.
    Wielkość przychodu przypadającego na podatnika (wspólnika spółki niebędącej osobą
    prawną) określa się proporcjonalnie do jego prawa do udziału w zysku. Taką samą zasadę
    należy zastosować przy określaniu kosztów uzyskania przychodu, wydatków
    niestanowiących kosztów uzyskania przychodów i strat przypadających na wspólnika. W
    rezultacie zarówno koszty uzyskania przychodów, jak i wydatki niestanowiące kosztów
    uzyskania przychodów powinny być rozliczane przez osobę fizyczną będącą wspólnikiem
    spółki cywilnej proporcjonalnie do jego udziałów w zyskach tej spółki.
    Na podstawie przedstawionego opisu sprawy oraz powołanych regulacji podatkowych
    wskazuję, że koszty (wydatki), które zostały poniesione przez Spółkę (jej wspólników) na
    remont i modernizację hali i placu manewrowego, dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej, pozostają w pośrednim związku przyczynowo-skutkowym z przychodami
    Spółki. Są to koszty, które trudno przyporządkować do określonego strumienia
    przychodów, dlatego też stanowią one koszty inne niż bezpośrednio związane z
    przychodem, potrącalne na zasadach określonych w art. 22 ust. 5c ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Wskazane we wniosku wydatki, jako pośrednio
    związane z przychodami, powinny zostać zaliczone zatem do kosztów uzyskania
    przychodów w dacie ich poniesienia.

    Jednocześnie podkreślam, że Panie jako wspólniczki Spółki mogą zaliczyć do kosztów
    uzyskania przychodów jedynie tę część ww. kosztów podatkowych, jaka przypada na Panie
    proporcjonalnie do wysokości prawa do udziału w zysku Spółki.
    Podsumowanie: Panie, jako wspólniczki Spółki, mogą zaliczyć do kosztów uzyskania
    przychodów, proporcjonalnie do swoich udziałów, wydatki poniesione przez Spółkę na
    remont i modernizację hali i placu manewrowego, w dacie ich poniesienia, zgodnie z art.
    22 ust. 5d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji stwierdzam, że zapadły one w
    indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla organu wydającego tę interpretację.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego. Z funkcji ochronnej będą mogli
      skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowaną, która jest
    stroną postępowania
    Pani (...) (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.