Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDWP.4011.59.2025.2.IG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-07
Teza: Ulga na powrót dla obywatela Białorusi.
Słowa kluczowe: Białoruś
ulga-ulga na powrót
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Ulga na powrót.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 maja 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go
    Pan pismem z 7 czerwca 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego

    A.A. mieszkający przy ulicy (...), NIP: (...) (dalej jako: Wnioskodawca), jest obywatelem
    Białorusi (a od czerwca 2024 roku również obywatelem Polski), który przyjechał wraz z
    małżonką do Polski 25 lutego 2022 r. na podstawie wizy pracowniczej w ramach programu
    (...).
    Po przyjeździe założył jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie usług IT (marzec
    2022 roku). Od kwietnia do lipca 2022 r. wynajmowali razem mieszkanie w ramach (...)
    niedaleko (...), a wcześniej przez trzy miesiące zamieszkiwali na podstawie innej umowy
    najmu. W całym 2022 roku Wnioskodawca osiągał wyłącznie dochody z działalności
    gospodarczej prowadzonej na terytorium Polski.
    15 września 2022 r. Wnioskodawca otrzymał decyzję o przyznaniu Karty Polaka. Pod
    koniec października 2022 r. zakończył prowadzenie działalności gospodarczej na Białorusi.
    W latach 2022 i 2023 Wnioskodawca korzystał z ulgi na powrót przewidzianej w art. 21 ust.
    1 pkt 152 ustawy o PIT. Przed przyjazdem do Polski Wnioskodawca zamieszkiwał na
    Białorusi, gdzie mieszkał w mieszkaniu należącym do jego rodziców. Ponadto nabył
    działkę, na której rozpoczął budowę domu, jednakże przed jej ukończeniem zdecydował
    się na przeprowadzkę do Polski.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    Wnioskodawca chce skorzystać z ulgi podatkowej w latach 2022, 2023, 2024, 2025.
    Wnioskodawca powrócił do Polski 25 lutego 2022 roku.
    Przeniesienie interesów życiowych, osobistych i gospodarczych (centrum interesów
    życiowych) do Polski nastąpiło z dniem 25 lutego 2022 roku.
    W wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania od 25 lutego 2022 roku Wnioskodawca
    podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
    Białoruś, zgodnie ze swoim prawem wewnętrznym uważała Wnioskodawcę za swojego
    podatnika do roku 2021. Zgodnie z prawem wewnętrznym Białorusi Wnioskodawca nie był
    w roku 2022 tam rezydentem podatkowym, ponieważ przebywał na Białorusi poniżej 183
    dni w roku.
    Zgodnie z białoruskimi przepisami o podatku dochodowym, to kryterium dni decyduje o
    rezydencji podatkowej. Nadto Wnioskodawca zwraca uwagę, że zgodnie z polsko -
    białoruską umową o unikaniu podwójnego opodatkowania (art. 4) jego miejsce
    zamieszkania i centrum interesów życiowych od 25 lutego 2022 roku znajdowało się i
    znajduje się w Polsce.
    W roku podatkowym 2019, 2020, 2021 oraz przez okres od początku roku 2022 do dnia
    poprzedzającego dzień, w którym Wnioskodawca zmienił miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (do 25 lutego 2022 roku) nie przebywał on na
    terytorium Polski dłużej niż 183 dni.
    W latach 2019-2021 oraz na początku 2022 (do 25 lutego 2022 roku) miejsce zamieszkania
    Wnioskodawcy było na Białorusi.
    W latach 2022-2023 Wnioskodawca korzystał z ulgi na powrót, ale mając na względzie
    niejasność przepisów, dokonał korekty zeznań podatkowych, dopłacając podatek z
    odsetkami.
    W okresie, w którym Wnioskodawca zamierza skorzystać z ulgi na powrót, uzyskiwał
    dochody z pozarolniczej działalności gospodarczej na podstawie ustawy o zryczałtowanym
    podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.
    Wnioskodawca chciałby skorzystać z ulgi na powrót z działalności gospodarczej
    opodatkowanej w formie ryczałtu ewidencjonowanego.
    Wnioskodawca nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
    przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających okres pobytu zagranicą. Do

    momentu przyjazdu do Polski 25 lutego 2022 Polska nie była jego miejscem zamieszkania.
    Wnioskodawca urodził się i mieszkał do momentu przyjazdu do Polski nieprzerwanie na
    Białorusi.
    Suma przychodów w latach, w których Wnioskodawca chce skorzystać z ulgi na powrót
    przekroczy kwotę 85 528 zł.
    Wnioskodawca nie posiada certyfikatu rezydencji z Białorusi, ale posiada dokumenty
    potwierdzające jego rezydencję podatkową na Białorusi w latach 2019-2021 oraz w roku
    2022 do momentu przeprowadzki do Polski:
    1. Wyciągi z białoruskiego konta bankowego;
    2. Zeznania podatkowe złożone do białoruskich organów podatkowych (VAT i PIT);
    3. Umowa z Wnioskodawcą jako niezależnym wykonawcą (independent Contractor
      Agreement). Dokument ten reguluje współpracę z podwykonawcą, który nie jest
      pracownikiem. Określa on, że wykonawca odpowiada za swoje podatki, urlop, a także,
      że zleceniodawca nie ma obowiązków wobec pracodawcy;
    4. Wystawione przez Wnioskodawcę faktury dokumentujące sprzedaż usług na rzecz
      kontrahenta;
    5. Protokoły do wykonanych usług. Są to dokumenty przede wszystkim potwierdzające
      zakończenie prac;
    6. Aneksy do umowy o świadczenie usług, które precyzują następujące warunki umowy,
      jak: wynagrodzenie, terminy, zakres prac, specyfikacje techniczne, zmiany w umowie.

## Pytanie

Czy podatnik, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej w marcu 2022 r., nie posiadając w tym momencie Karty Polaka, lecz uzyskał ją w
    październiku 2022 r., spełnia warunki do skorzystania z ulgi na powrót, o której mowa w
    art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, spełnia on warunki do zastosowania zwolnienia od podatku
    dochodowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, w związku z art. 21 ust. 43 tej ustawy, albowiem w roku podatkowym, w
    którym przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, spełnił
    wszystkie przesłanki warunkujące prawo do zastosowania ulgi na powrót, w tym
    przesłankę posiadania Karty Polaka.
    Wnioskodawca przybył do Polski w marcu 2022 r. i od tego czasu posiada na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej ośrodek interesów osobistych i gospodarczych w rozumieniu art.
    3 ust. 1a ustawy PIT. Od momentu przyjazdu do Polski prowadzi pozarolniczą działalność
    gospodarczą, z której uzyskuje przychody opodatkowane zgodnie z przepisami ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W październiku 2022 r. Wnioskodawcy została przyznana Karta Polaka. Wnioskodawca nie
    posiadał miejsca zamieszkania w Polsce w okresie trzech lat kalendarzowych
    poprzedzających rok 2022, ani w okresie od początku roku 2022 do dnia poprzedzającego
    przyjazd do Polski. Jednocześnie nie korzystał wcześniej, w całości ani w części, z ulgi na
    powrót.
    W ocenie Wnioskodawcy, z literalnego brzmienia art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a ustawy PIT nie
    wynika, że warunek posiadania Karty Polaka musi być spełniony najpóźniej w dniu
    przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski. Przepis posługuje się formą
    „posiada”, a nie „posiadał w dacie zmiany miejsca zamieszkania”, co oznacza, że
    wystarczające jest, aby podatnik posiadał Kartę Polaka w roku podatkowym, w którym
    zamierza skorzystać z ulgi. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w wyroku
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2024 r., sygn. akt

    III SA/Wa 294/24: “Trudno byłoby w tym przypadku zaakceptować sytuację, w której
    prawodawca z jednej strony dopuściłby do prowadzenia postępowania o przyznanie Karty
    Polaka na terytorium RP, która niejednokrotnie (o ile nie z reguły) jest inicjowana przez
    ubiegającą się osobę dopiero po zmianie miejsca zamieszkania na terytorium kraju, z
    drugiej strony natomiast uzależnił stosowanie zwolnienia od podatku (m.in. dla osób
    posiadających Kartę Polaka) od tego, że taka karta została uzyskana najpóźniej na
    moment przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski. W ten sposób ustawodawca
    podatkowy (przy przyjęciu interpretacji zaprezentowanej przez Organ interpretacyjny)
    pozbawiłby preferencji podatkowej osoby, które po zmianie miejsca zamieszkania na
    terytorium kraju zainicjowały procedurę przyznania Karty Polaka (mimo że prawodawca
    przewiduje zainicjowanie tej procedury w kraju). W tym miejscu Sąd zwraca również
    uwagę na to, że Skarżąca wskazała w skardze, że "od 2020 roku na B. nie ma możliwości
    złożenia wniosku o przyznanie Karty Polaka". W tym kontekście zaproponowana przez
    Organ interpretacyjny wykładnia przepisów w istotny sposób ograniczyłaby (lub wręcz
    nawet uniemożliwiłaby) skorzystanie z przedmiotowej preferencji przez podatników,
    którzy uprzednio mieli miejsce zamieszkania na Białorusi. Sąd nie znajduje uzasadnienia
    dla takiej wykładni przepisów, w szczególności biorąc pod uwagę wyrażoną w art. 32
    Konstytucji RP zasadę równości. w którym sąd jednoznacznie uznał, że posiadanie Karty
    Polaka w momencie przeniesienia miejsca zamieszkania nie jest warunkiem koniecznym.
    Wystarczające jest, aby podatnik uzyskał Kartę Polaka najpóźniej do końca pierwszego
    roku podatkowego, za który zamierza skorzystać ze zwolnienia.
    Tym samym, skoro Wnioskodawca uzyskał Kartę Polaka w październiku 2022 r., a
    przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w marcu 2022 r.,
    spełnia przesłankę posiadania Karty Polaka w rozumieniu art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a ustawy
    PIT.
    W konsekwencji, wobec spełnienia wszystkich pozostałych warunków ustawowych,
    przysługuje mu prawo do zastosowania zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 152
    ustawy PIT od 2022 r. lub - wedle wyboru - od 2023 r., zgodnie z zasadą przewidzianą w
    treści tego przepisu.”
    Wnioskodawca podkreśla, że celem ustawodawcy, wynikającym z uzasadnienia projektu
    nowelizacji wprowadzającej art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy PIT, było stworzenie mechanizmu
    zachęcającego do przyjazdu lub powrotu do Polski osób polskiego pochodzenia i podjęcia
    tutaj legalnej działalności zarobkowej. Celem tym było zwiększenie atrakcyjności Polski
    jako miejsca prowadzenia działalności zawodowej. W tym kontekście rygorystyczne i
    zawężające wykładnie warunku posiadania Karty Polaka, odczytywane w sposób
    oderwany od literalnego brzmienia przepisu oraz celu regulacji, należy uznać za
    nieuzasadnione i w sposób sprzeczny z intencją ustawodawcy utrudnia lub nawet
    uniemożliwia skorzystanie z tej ulgi.
    Interpretacja uniemożliwiająca skorzystanie z ulgi w sposób szczególny dyskryminuje
    osoby, które z obawy o siebie i o swoich bliskich podjęli szybko decyzję o wyjeździe do
    Polski, co kłóci się z zasadami sprawiedliwości społecznej. Nadto, mając na uwadze zasadę
    in dubio pro tributario, wyrażoną w art. 2a Ordynacji podatkowej, wszelkie wątpliwości
    interpretacyjne co do zakresu warunków uprawniających do skorzystania z preferencji
    podatkowej powinny być rozstrzygane na korzyść podatnika.
    Z tych względów, Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie, że w opisanym stanie faktycznym
    przysługuje mu prawo do zastosowania zwolnienia z podatku dochodowego na podstawie
    art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy PIT, począwszy od roku podatkowego, w którym przeniósł
    miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i uzyskał Kartę Polaka.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Wolne od podatku dochodowego są przychody podatnika, który przeniósł miejsce
      zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości
      nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte:
      a. ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego
        stosunku pracy,
      b. z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8,
      c. z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady
        opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o
        zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów
        ewidencjonowanych
      d. z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o
        świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i
        macierzyństwa
      - w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku
      roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku
      następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44.
    Na podstawie art. 21 ust. 39 ww. ustawy:
      Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na
      podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających
      opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej
      ustawy, zwolnionych od podatku dochodowego oraz od których na podstawie
      przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 21 ust. 43 powołanej ustawy:
      Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że:
      1) w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
        Polskiej podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz
      2) podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w
        okresie obejmującym:
      a) trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce
        zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz
      b) okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium
        Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił
        miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz
      3) podatnik:
      a) posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż
        Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa
        należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji
        Szwajcarskiej lub
      b) miał miejsce zamieszkania:
          nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w państwie
          członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego
          Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile,
          Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych,

          Nowej Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i
          Irlandii Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub
          na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat
          kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w pkt 2, oraz
      4) posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania
        dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego
        zwolnienia, oraz
      5) nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia - w przypadku
        podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium
        Rzeczypospolitej Polskiej.
    W myśl natomiast art. 21 ust. 44 cytowanej ustawy:
      Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie
      może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85 528 zł.
    Przepisy te zostały wprowadzone z dniem 1 stycznia 2022 r. przez art. 1 pkt 13 lit. a) tiret
    13 ustawy z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych
    ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105).
    Ponadto, z art. 53 ww. ustawy zmieniającej wynika, że:
      Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy zmienianej w art. 1, ma
      zastosowanie do podatników, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r.
    Zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych polega na zwolnieniu od podatku dochodowego
    niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach
    podatkowych przez podatników, którzy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na
    terytorium Polski po dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu.
    Osoby podlegające w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu podlegają
    obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na
    miejsce położenia źródeł przychodów. Wynika to z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Jak wynika z art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
      1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
      gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
      2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
      podatkowym.
    W świetle art. 4a ww. ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Aby zapewnić sobie możliwość skorzystania z omawianej preferencji podatkowej, należy
    zarówno przez trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym
    zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz w okresie
    od początku roku, w którym zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego ten dzień, nie posiadać miejsca

    zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i co istotne w wyniku przeniesienia
    miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, należy mieć nieograniczony
    obowiązek podatkowy na terytorium RP.
    Z przedstawionego przez Pana opisu wynika, że w wyniku przeniesienia w 2022 roku
    miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podlega Pan
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Zatem, warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych został spełniony.
    Następny warunek, który określa art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a) ww. ustawy również został
    spełniony. Z przedstawionych informacji wynika bowiem, że w okresie trzech lat
    kalendarzowych poprzedzających rok, w którym zmienił Pan miejsce zamieszkania oraz w
    okresie od początku tego roku do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił Pan
    miejsce swojego zamieszkania na Polskę, nie miał Pan miejsca zamieszkania na terytorium
    Polski.
    Kolejnym istotnym kryterium umożliwiającym zastosowanie „ulgi na powrót” jest
    stosownie do art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy, posiadanie certyfikatu rezydencji lub innych
    dowodów dokumentujących miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie
    niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia.
    Zgodnie z art. 5a pkt 21 ww. ustawy:
      Ilekroć w ustawie mowa jest o certyfikacie rezydencji - oznacza to zaświadczenie o
      miejscu zamieszkania podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy
      organ administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania podatnika.
    Z treści ww. regulacji wynika, że dokumentowanie miejsca zamieszkania dla celów
    podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do „ulgi na powrót” może
    alternatywnie nastąpić posiadanym przez podatnika certyfikatem rezydencji lub innym
    dowodem. Wystarczy zatem, że podatnik posiada inne dokumenty, które potwierdzą jego
    miejsce zamieszkania w innym państwie, niemniej muszą być to dokumenty
    potwierdzające miejsce zamieszkania dla celów podatkowych. Takimi dokumentami mogą
    być np. umowa o pracę, albo umowa najmu mieszkania za granicą, albo zaświadczenie od
    byłego pracodawcy.
    Choć przepisy podatkowe nie wymieniają w tym zakresie żadnego katalogu, to należy
    pamiętać, że zgodnie z art. 180 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.):
      Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy,
      a nie jest sprzeczne z prawem.
    Powyższe oznacza, że innymi dowodami wskazującymi na miejsce zamieszkania poza
    Polską mogą być m.in. umowa o pracę, historia zatrudnienia, zagraniczne zeznania
    podatkowe, zagraniczna umowa najmu nieruchomości, paski wynagrodzeń, wyciągi
    bankowe czy też zagraniczne zaświadczenie od pracodawcy. Można w tym zakresie
    przedstawić również inne dowody.
    Z przedstawionego przez Pana opisu zdarzenia wynika, że posiada Pan inne dokumenty
    potwierdzające, że Pana miejsce zamieszkania dla celów podatkowych przed przyjazdem
    do Polski znajdowało się na Białorusi tj.:
    1. Wyciągi z białoruskiego konta bankowego;
    2. Zeznania podatkowe złożone do białoruskich organów podatkowych (VAT i PIT);
    3. Umowa z Wnioskodawcą jako niezależnym wykonawcą (independent Contractor
      Agreement). Dokument ten reguluje współpracę z podwykonawcą, który nie jest
      pracownikiem. Określa on, że wykonawca odpowiada za swoje podatki, urlop, a także,
      że zleceniodawca nie ma obowiązków wobec pracodawcy;

    4. Wystawione przez Wnioskodawcę faktury dokumentujące sprzedaż usług na rzecz
      kontrahenta;
    5. Protokoły do wykonanych usług. Są to dokumenty przede wszystkim potwierdzające
      zakończenie prac;
    6. Aneksy do umowy o świadczenie usług, które precyzują następujące warunki umowy,
      jak: wynagrodzenie, terminy, zakres prac, specyfikacje techniczne, zmiany w umowie.
    Spełnił Pan zatem warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    W celu skorzystania z ww. preferencji podatkowej, tj. tzw. „ulgi na powrót” spełnione
    muszą być jednak wszystkie warunki wskazane w art. 21 ust. 39, 43 i 44 ustawy.
    Jednym z warunków, wymienionych w art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a) jest również posiadanie
    przez podatnika Karty Polaka.
    Zgodnie z art. 1 ustawy z 7 września 2007 r. o Karcie Polaka (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 192):
      Ustawa określa uprawnienia osoby, której przyznano Kartę Polaka, zwanej dalej
      „posiadaczem Karty Polaka”, zasady przyznawania, utraty ważności i unieważniania
      Karty Polaka oraz właściwość i tryb postępowania organów w tych sprawach.
    Stosownie do art. 2 ust. 1-3 ww. ustawy:
      1. Karta Polaka może być przyznana osobie, która deklaruje przynależność do
      Narodu Polskiego i spełni łącznie następujące warunki:
      1) wykaże swój związek z polskością przez przynajmniej podstawową znajomość
      języka polskiego, który uważa za język ojczysty, oraz znajomość i kultywowanie
      polskich tradycji i zwyczajów;
      2) w obecności konsula Rzeczypospolitej Polskiej, zwanego dalej ,,konsulem'', lub w
      przypadku, o którym mowa w art. 12 ust. 4 - wojewody, albo wyznaczonego przez
      niego pracownika, złoży pisemną deklarację przynależności do Narodu Polskiego;
      3) wykaże, że jest narodowości polskiej lub co najmniej jedno z jej rodziców lub
      dziadków albo dwoje pradziadków było narodowości polskiej, albo przedstawi
      zaświadczenie organizacji polskiej lub polonijnej potwierdzające aktywne
      zaangażowanie w działalność na rzecz języka i kultury polskiej lub polskiej
      mniejszości narodowej przez okres co najmniej ostatnich trzech lat;
      4) złoży oświadczenie, że ona lub jej wstępni nie repatriowali się lub nie zostali
      repatriowani z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo Polskiej Rzeczypospolitej
      Ludowej, na podstawie umów repatriacyjnych zawartych w latach 1944-1957 przez
      Rzeczpospolitą Polską albo przez Polską Rzeczpospolitą Ludową z Białoruską
      Socjalistyczną Republiką Radziecką, Ukraińską Socjalistyczną Republiką Radziecką,
      Litewską Socjalistyczną Republiką Radziecką i Związkiem Socjalistycznych Republik
      Radzieckich, do jednego z państw będących stroną tych umów.
      2. Karta Polaka może być przyznana osobie:
      1) nieposiadającej w dniu złożenia wniosku o wydanie Karty Polaka oraz w dniu
      przyznania Karty Polaka obywatelstwa polskiego lub
      2) nieposiadającej zezwolenia na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
      lub
      3) posiadającej status bezpaństwowca.
      3. Karta Polaka może być także przyznana osobie, której polskie pochodzenie zostało
      stwierdzone zgodnie z przepisami ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji (Dz.

      U. z 2022 r. poz. 1105), pod warunkiem wykazania się znajomością języka polskiego
      w stopniu co najmniej podstawowym. Przepisy art. 13 ust. 7 i 8 stosuje się
      odpowiednio.
    Natomiast w art. 3 ww. ustawy wskazano, że:
      1. Karta Polaka jest dokumentem potwierdzającym przynależność do Narodu
        Polskiego.
      2. Karta Polaka poświadcza uprawnienia wynikające z niniejszej ustawy.
    Jak wynika z art. 17 ww. ustawy:
      1. Karta Polaka jest ważna przez okres 10 lat od dnia jej przyznania, z zastrzeżeniem
      ust. 2a i 3.
      2. Jeżeli posiadacz Karty Polaka złoży wniosek o przedłużenie jej ważności, ważność
      Karty Polaka jest przedłużana na okres kolejnych 10 lat. Wniosek może zostać
      złożony nie wcześniej niż 6 miesięcy przed upływem terminu jej ważności.
      2a. Karta Polaka przyznana osobie, która ukończyła 65 lat, jest ważna na czas
      nieoznaczony.
      3. Karta Polaka przyznana małoletniemu jest ważna przez okres 10 lat od dnia jej
      przyznania, jednak nie dłużej niż do dnia, w którym upływa rok od dnia uzyskania
      przez niego pełnoletności.
      4. Jeżeli po osiągnięciu pełnoletności, najpóźniej na 3 miesiące przed terminem, o
      którym mowa w ust. 3, posiadacz Karty Polaka złoży wniosek o przedłużenie jej
      ważności oraz podpisze deklarację przynależności do Narodu Polskiego, o której
      mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2, ważność Karty Polaka jest przedłużana na okres kolejnych
      10 lat.
      5. (uchylony)
      6. Jeżeli w okresie ważności Karty Polaka nastąpiła zmiana danych jej posiadacza
      uwidocznionych w tej Karcie, na wniosek posiadacza lub jego przedstawiciela
      ustawowego, na podstawie przedłożonych dokumentów stanu cywilnego, właściwy
      konsul, a w przypadku, o którym mowa w art. 12 ust. 4 - wojewoda, wydaje Kartę
      Polaka z uwzględnieniem zmienionych danych.
      7. Nowa Karta Polaka wydawana w związku ze zmianą danych lub duplikat Karty
      Polaka wydawane są na okres 10 lat; przepisy ust. 2a i 3 stosuje się odpowiednio.
    W świetle art. 18 ww. ustawy:
      1. Kartę Polaka osobie, której ją przyznano, wydaje konsul a w przypadku, o którym
      mowa w art. 12 ust. 4 - wojewoda, albo inna wyznaczona przez niego osoba.
      2. Jeżeli jest to możliwe, wręczenie Karty Polaka następuje w sposób uroczysty.
      3. Korzystanie z uprawnień, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3-5, wymaga
      okazywania Karty Polaka oraz ważnego dokumentu potwierdzającego tożsamość jej
      posiadacza.
      4. W przypadku zagubienia lub zniszczenia Karty Polaka właściwy konsul lub
      wojewoda, na wniosek jej posiadacza, wydaje duplikat Karty Polaka.
    Zgodnie z art. 20 ww. ustawy:
      1. Konsul lub w przypadku, o którym mowa w art. 12 ust. 4 - wojewoda, w drodze
      decyzji, z urzędu unieważnia Kartę Polaka w przypadku:
      1) gdy po otrzymaniu Karty Polaka jej posiadacz zachowuje się w sposób uwłaczający
      Rzeczypospolitej Polskiej lub Polakom;
      2) gdy zachodzi jedna z przesłanek określonych w art. 19 pkt 2, 5 lub 6;

      3) zrzeczenia się Karty Polaka;
      4) gdy na podstawie art. 17 ust. 6 wydał nową Kartę Polaka zawierającą zmienione
      dane.
      1a. Jeżeli posiadacz Karty Polaka nabył obywatelstwo polskie albo uzyskał zezwolenie
      na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, posiadana przez niego Karta
      Polaka traci ważność z mocy prawa z dniem wydania dokumentu potwierdzającego
      nabycie obywatelstwa polskiego albo uzyskania zezwolenia na pobyt stały.
      2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, posiadacz Karty Polaka niezwłocznie
      zwraca Kartę Polaka konsulowi albo wojewodzie, który ją wydał.
      3. W przypadku, o którym mowa w ust. 1a, posiadacz Karty Polaka zwraca Kartę
      Polaka wojewodzie właściwemu ze względu na miejsce pobytu, nie później niż w
      terminie 14 dni od dnia, w którym:
      1) doręczono mu dokument potwierdzający nabycie obywatelstwa polskiego albo
      2) decyzja o uzyskaniu zezwolenia na pobyt stały stała się ostateczna.
    Stosownie do art. 23 ust. 1 i ust. 3 ww. ustawy:
      1. Konsul i wojewoda prowadzą, każdy w zakresie swojej właściwości, rejestr
      złożonych wniosków o przyznanie Karty Polaka lub przedłużenie jej ważności, decyzji
      wydanych w tych sprawach, przyznanych i unieważnionych Kart Polaka oraz Kart
      Polaka, które utraciły ważność z mocy prawa.
      3. Minister właściwy do spraw zagranicznych prowadzi centralny rejestr przyznanych
      oraz unieważnionych Kart Polaka oraz Kart Polaka, które utraciły ważność z mocy
      prawa. Centralny rejestr zawiera dane, o których mowa w ust. 2.
    Natomiast zgodnie z art. 195 ust. 1 pkt 9 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 769 ze zm.):
      Zezwolenia na pobyt stały udziela się cudzoziemcowi na czas nieoznaczony, na jego
      wniosek, jeżeli posiada ważną Kartę Polaka i zamierza osiedlić się na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej na stałe.
    Stosownie zaś do art. 229 ust. 7 ww. ustawy:
      Wydanie karty pobytu cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 195 ust. 1 pkt 9,
      następuje po zwróceniu przez niego Karty Polaka, zgodnie z art. 20 ust. 3 pkt 2
      ustawy z dnia 7 września 2007 r. o Karcie Polaka (Dz.U. z 2023 r. poz. 192).
    Stosownie do art. 240 ww. ustawy:
      Kartę pobytu wydaje się cudzoziemcowi, któremu udzielono:
      1) zezwolenia na pobyt czasowy;
      2) zezwolenia na pobyt stały;
      3) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE;
      4) zgody na pobyt ze względów humanitarnych.
    Zgodnie z art. 242 ww. ustawy:
      Karta pobytu w okresie swojej ważności potwierdza tożsamość cudzoziemca podczas
      jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz uprawnia go, wraz z
      dokumentem podróży, do wielokrotnego przekraczania granicy bez konieczności
      uzyskania wizy.
    Natomiast zgodnie z art. 243 ww. ustawy:
      1. Karta pobytu wydana cudzoziemcowi w przypadku udzielenia mu:

      1) zezwolenia na pobyt czasowy - jest ważna przez okres, na który udzielono mu tego
      zezwolenia;
      2) zezwolenia na pobyt stały - jest ważna przez okres 10 lat od dnia jej wydania;
      3)zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE - jest ważna przez okres 5 lat
      od dnia jej wydania;
      4) zgody na pobyt ze względów humanitarnych - jest ważna przez okres 2 lat od dnia
      jej wydania.
      2. Kolejna karta pobytu wydana cudzoziemcowi po upływie terminu ważności karty
      pobytu wydanej w związku z udzieleniem mu:
      1) zezwolenia na pobyt stały - jest ważna przez okres 10 lat od dnia jej wydania;
      2) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE - jest ważna przez okres 5
      lat od dnia jej wydania;
      3) zgody na pobyt ze względów humanitarnych - jest ważna przez okres 2 lat od dnia
      jej wydania.
    Z treści wniosku wynika, że przeniósł Pan swoje miejsce zamieszkania do Polski z dniem
    25 lutego 2022 roku, natomiast decyzję o przyznaniu Karty Polaka otrzymał Pan dopiero
    15 września 2022 r.
    Wobec literalnego brzmienia przepisów regulujących omawiane zwolnienie, w tym w
    szczególności zestawiając brzmienie lit. a) i b) w art. 21 ust. 43 pkt 3 ww. ustawy wskazać
    należy, że w przypadku tzw. „ulgi na powrót” powinniśmy mieć do czynienia z jedną z
    dwóch kategorii podatników „powracających” – tj. z podatnikiem, który we wcześniejszym
    okresie miał określone w lit. b) miejsce zamieszkania lub posiada np. Kartę Polaka
    wymienioną w lit. a), czyli uzyskał ją wcześniej – najpóźniej na moment przeniesienia
    miejsca zamieszkania do Polski.
    Z przedstawionych przez Pana okoliczności wynika, że przed przeniesieniem miejsca
    zamieszkania do Polski, tj. w latach 2019-2021 oraz w okresie od początku roku 2022 do
    momentu zmiany miejsca zamieszkania zamieszkiwał Pan na Białorusi. Ponadto przed
    2019 r. nie miał Pan miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
    nieprzerwanie co najmniej przez 5 lat kalendarzowych.
    Zatem nie spełnia Pan warunku wskazanego w art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. b ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, tj. nie miał Pan miejsca zamieszkania:
        nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w art. 21 ust. 43 pkt 2 ww.
        ustawy, w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do
        Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii,
        Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach
        Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej
        Brytanii i Irlandii Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub
        na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat
        kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w art. 21 ust. 43 pkt 2 ww.
        ustawy.
    Na moment przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski nie posiadał Pan również
    obywatelstwa polskiego, jak też obywatelstwa innego niż Rzeczpospolita Polska państwa
    członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru
    Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej, bowiem jak Pan wskazał – posiadał
    wyłącznie obywatelstwo białoruskie.

    W Pana przypadku możliwość skorzystania z ulgi na powrót jest więc uwarunkowana
    posiadaniem Karty Polaka.
    Mając na względzie unormowania dotyczące przyznawania, utraty ważności i
    unieważniania Karty Polaka wskazać należy, że podatnik, który posiada Kartę Polaka (art.
    21 ust. 43 pkt 3 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) to osoba, która
    ma przyznaną i ważną Kartę Polaka na moment przeniesienia miejsca zamieszkania do
    Polski. Karta jest przyznawana w drodze decyzji przez właściwy organ, a może stracić
    ważność z mocy prawa lub może zostać unieważniona stosownie do obowiązujących w
    tym zakresie przepisów odrębnych.
    Wobec powyższego nie spełnił Pan warunku posiadania Karty Polaka wskazanego w art.
    21 ust. 43 pkt 3 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bowiem w
    momencie przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie
    posiadał Pan Karty Polaka. Uzyskał ją Pan dopiero po przyjeździe do Polski.
    Zatem nie przysługuje Panu prawo do skorzystania z ulgi na powrót w rozumieniu art. 21
    ust. 1 pkt 152 w związku z art. 21 ust. 43 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych z uwagi na brak Karty Polaka w momencie przeniesienia miejsca zamieszkania z
    Białorusi do Polski.
    Pana stanowisko należało więc uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Przedmiotem interpretacji nie jest ustalenie obowiązku podatkowego i miejsca
    zamieszkania. Fakt, że 25 lutego 2022 r. przeniósł Pan miejsce zamieszkania do Polski i od
    tego dnia podlega Pan nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce, przyjęto
    jako podany przez Pana element opisu stanu faktycznego.
    Rolą organu interpretacyjnego nie jest ustalanie stanu faktycznego (nie ma uprawnień do
    przeprowadzania postępowania dowodowego), a informacje niezbędne do wydania
    interpretacji może przyjmować wyłącznie z przedstawionego przez wnioskodawcę opisu
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Jeżeli przedstawiony we wniosku stan faktyczny
    będzie się różnił od stanu występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja
    nie będzie chroniła wnioskodawcy w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego stanu
    faktycznego. Należy też zauważyć, że na podatniku spoczywa obowiązek udowodnienia w
    toku ewentualnego postępowania kontrolnego czy podatkowego okoliczności faktycznych,
    z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.
    Odnosząc się natomiast do przywołanego przez Pana wyroku sądu należy zaznaczyć, że
    każdy z wyroków zapada na gruncie unikalnego stanu faktycznego i w zasadzie wyłącznie
    do niego się ogranicza. Zatem są to rozstrzygnięcia odnoszące się do indywidualnych
    spraw i co do zasady wiążą one strony postępowania w tych konkretnych, indywidualnych
    sprawach nie rozciągając swojego oddziaływania na inne, choćby podobne lub zbieżne
    sprawy.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.