Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.217.2025.3.JM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-16
Teza: Czasowe udostępnienie Urządzeń ładujących samochodu
służbowego i innych świadczeń z tym związanych do
korzystania w miejscu zamieszkania pracownika
pozwalających pracownikowi efektywnie wykorzystać
samochód elektryczny lub hybrydowy do celów służbowych
nie będzie przychodem pracownika, a na Wnioskodawcy nie
będą ciążyć obowiązki płatnika z tego tytułu na gruncie ustawy
o PIT.
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek płatnika
pojazdy-ładowanie pojazdów
samochód-samochód elektryczny
samochód-samochód hybrydowy
samochód-samochód służbowy
udostępnienie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z wykonywanej pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 2a-pkt 1-lit. b

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo, pismem z 18 kwietnia 2025 r. (data wpływu 18 kwietnia 2025 r.) -
    na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

(...) Sp. z o.o. (dalej: „Państwo”, „Spółka”, „Wnioskodawca”) prowadzi (...). Spółka jest
    czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce.
    Spółka posiada siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz jest polskim
    rezydentem podatkowym, tj. podlega na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów bez względu na
    miejsce ich osiągania.
    Spółka zatrudnia pracowników na podstawie umów o pracę (dalej: „Pracownicy”).
    Pracownicy pracują w systemie hybrydowym, tj. zarówno z biura, jak i zdalnie.
    Spółka jest zakładem pracy, o którym mowa w art. 32 ust. 1 ustawy o PIT, w związku z
    czym jako płatnik oblicza i pobiera w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób
    fizycznych od Pracowników, którzy uzyskują od Spółki przychody ze stosunku pracy.
    Spółka udostępnia Pracownikom samochody służbowe będące, co do zasady, pojazdami
    spalinowymi. W tym zakresie w Spółce obowiązują wewnętrzne regulacje, tj. wewnętrzna
    instrukcja w sprawie samochodów służbowych, która reguluje w szczególności zasady
    nabywania, użytkowania, rozliczania oraz sprzedaży samochodów służbowych Spółki.
    Samochody służbowe są udostępniane z przeznaczeniem zarówno do użytku służbowego,
    jak i prywatnego Pracowników.
    Mając na względzie zasady społecznej odpowiedzialności biznesu Spółka rozwija program
    floty samochodowej opartej o pojazdy nisko i zero emisyjne. Spółka planuje udostępniać
    Pracownikom jako samochody służbowe także samochody elektryczne (w rozumieniu art.
    2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1289; dalej: „ustawa o elektromobilności”) lub samochody z
    napędem hybrydowym (w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy o elektromobilności) (dalej
    łącznie: „Pojazdy”).
    Pojazdy w zależności od typu, dysponują dwoma źródłami napędu, tj. są zasilane
    „tandemem” złożonym z jednostki spalinowej (benzynowej) oraz jednostki elektrycznej
    bądź jednym źródłem napędu, tj. wyłącznie jednostką elektryczną. Oznacza to, że dany
    Pojazd można tankować benzyną oraz ładować prądem elektrycznym lub też można
    wyłącznie ładować prądem elektrycznym.
    Spółka zakłada, że Pojazdy mają być (analogicznie jak dotychczas udostępniane służbowe
    samochody spalinowe) przeznaczane zarówno do użytku służbowego, jak i prywatnego
    Pracowników.
    Spółka dla celów prowadzenia działalności gospodarczej wynajmuje powierzchnię
    biurową, na której zostały zainstalowane stacje ładowania, które będą służyć do
    ładowania Pojazdów. Niemniej, Pracownicy Spółki wykorzystujący Pojazdy nie zawsze
    mają możliwość naładowania samochodu za pomocą ładowarki zamontowanej w biurze
    Spółki lub też na publicznie dostępnej stacji ładowania.
    Pracownicy, którzy nie będą mieli możliwości naładowania samochodu na terenie biura
    lub na publicznej stacji ładowania, będą ładować Pojazdy w miejscu ich zamieszkania. W
    związku z tym, Spółka będzie dokonywać na rzecz Pracowników zwrotu kosztów
    ładowania samochodów służbowych w miejscach zamieszkania Pracowników.

    Ustalenie wysokości kosztów podlegających zwrotowi na rzecz Pracowników następować
    będzie poprzez pomiar zużycia energii wykorzystywanej do ładowania Pojazdów z
    zastosowaniem właściwej taryfy (ceny energii), której wysokość będzie podawał Pracownik
    w oświadczeniu składanym Spółce. Co do zasady takie oświadczenie Pracownik będzie
    składał jednorazowo, chyba że nastąpi zmiana wysokości jego taryfy. W takim wypadku
    jest zobligowany do skorygowania swojego oświadczenia, żeby wartość w nim wyrażona
    odzwierciedlała faktyczne ponoszone koszty opłat za energię. Rozliczenie poniesionych
    wydatków będzie następować w uzgodnionych pomiędzy Spółką i Pracownikami
    interwałach czasowych (mogą to być okresy miesięczne, kwartalne lub roczne).
    W celu umożliwienia ładowania Pojazdów służbowych w miejscach zamieszkania
    Pracowników, Spółka będzie udostępniać Pracownikom urządzenia ładujące, którymi będą
    przewody umożliwiające ładowanie lub wallboxy, tj. urządzenia montowane w budynku
    (dalej łącznie: „Urządzenia ładujące”).
    Spółka będzie udostępniać Urządzenia ładujące do ładowania Pojazdów służbowych przez
    Pracowników.
    Urządzenia ładujące będą połączone z Internetem oraz panelem obsługi i będą
    umożliwiać pomiar i odczyt zużytej energii elektrycznej z określeniem czy ładowanie
    następuje na cele służbowe czy cele prywatne. Ładowanie Pojazdów na cele służbowe
    przez Pracowników ma być możliwe również w weekendy oraz dni wolne od świadczenia
    pracy (poza okresami urlopów) co wynika ze specyfiki pojazdów, tj. czasu niezbędnego na
    ich ładowanie. Pracownicy będą wyposażeni także w karty, które umożliwiać będą
    ładowanie i odczyt zużycia energii wykorzystywanej na ładowanie Pojazdów służbowych
    dla celów służbowych oraz dla celów prywatnych.
    Urządzenia ładujące będą udostępniane Pracownikom wyłącznie na czas użytkowania
    Pojazdów. Co do zasady, Pracownicy będą obowiązani do zwrotu urządzeń (np. w sytuacji
    rozwiązania stosunku pracy ze Spółką lub zmiany samochodu służbowego np. na pojazd
    spalinowy). W wyjątkowych przypadkach, w których Pracownicy nie dokonają zwrotu
    udostępnianych urządzeń (np. nie udostępnią Spółce możliwości przeprowadzenia
    demontażu urządzenia), Spółka będzie obciążać Pracowników kosztami urządzenia
    ustalanymi według jego aktualnej wartości rynkowej.
    Dostęp do danych zapisywanych na Urządzeniach ładujących będzie miał dostawca
    /operator urządzeń. Dane na temat zużytej energii elektrycznej będą służyły do
    skalkulowania wysokości faktycznie ponoszonych przez Pracowników kosztów ładowania
    Pojazdów służbowych, którego zwrotu na ich rzecz będzie dokonywała Spółka.
    W celu dostarczenia Urządzeń ładujących, Spółka zamierza podpisać ramową umowę
    współpracy z dostawcą Urządzeń ładujących. Zasady współpracy pomiędzy Spółką a
    dostawcą Urządzeń ładujących będą przewidywać m.in., że:
        Spółka będzie wskazywać Pracownikom dostawcę Urządzeń ładujących;
        Urządzenia ładujące będą przez Spółkę nabywane na własność od producenta bądź
        też Spółka będzie nabywać prawo do ich użytkowania na podstawie umów najmu
        lub innych umów uprawniających do ich użytkowania;
        Spółka będzie pokrywać Pracownikom koszty audytu energetycznego
        poprzedzającego montaż Urządzeń ładujących w nieruchomości wskazywanej przez
        Pracownika (będącej jego własnością lub nieruchomością wynajmowaną), który jest
        niezbędny do bezpiecznego dokonania montażu Urządzeń ładujących na
        nieruchomościach Pracowników. Zakłada się, że na rzecz danego Pracownika koszt

        kolejnego audytu energetycznego (w przypadku zmiany nieruchomości, w której
        pracownik mieszka i ładuje Pojazd) może być pokrywany przez Spółkę dopiero po
        upływie zakładanego okresu udostępnienia Urządzeń ładujących.
        Koszty audytu energetycznego nieruchomości Pracowników będą uzgadniane
        pomiędzy Spółką a dostawcą przeprowadzającym audyty energetyczne. Dostawca
        Urządzeń ładujących będzie wystawiał faktury VAT na rzecz Spółki jedynie na
        wartość uzgadnianych kosztów audytu energetycznego.
        Spółka będzie pokrywać także koszty montażu i demontażu Urządzeń ładujących w
        nieruchomościach Pracowników do ustalonego limitu kwotowego (limit ma zostać
        określony w taki sposób, aby pokrywał koszty standardowo ponoszone dla montażu
        /demontażu Urządzeń ładujących i nie obejmował żadnych ponadnormatywnych
        prac w nieruchomości Pracownika). Jeżeli w wyniku audytu przeprowadzanego
        przez dostawcę Urządzeń ładujących okaże się, że dla możliwości zainstalowania
        Urządzenia ładującego wymaga się dodatkowych nakładów na instalację
        elektryczną w nieruchomości Pracownika, to koszt taki może być rozliczony
        bezpośrednio pomiędzy Pracownikiem spółki a dostawcą Urządzeń ładujących
        przeprowadzającym audyt energetyczny nieruchomości.
    W związku z planowanymi działaniami w zakresie udostępniania Pracownikom Pojazdów
    służbowych po stronie Wnioskodawcy powstały wątpliwości w zakresie oceny skutków
    podatkowych poszczególnych aspektów rozliczeń związanych z tymi działaniami.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego:
    Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego w treści wniosku o wydanie interpretacji
    indywidualnej, samochody służbowe są udostępniane z przeznaczeniem zarówno do
    użytku służbowego, jak i prywatnego Pracowników, zgodnie z obowiązującą wewnętrzną
    instrukcją w sprawie samochodów służbowych.
    Wykorzystanie Pojazdów (tj. jak zdefiniowano w treści wniosku, samochodów służbowych
    stanowiących samochody elektryczne w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia
    2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1289, lub
    samochody z napędem hybrydowym w rozumieniu art. 2 pkt 13 ww. ustawy) na cele
    prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej przejawia się w ich wykorzystaniu
    przez Pracowników Spółki do realizacji ich zadań służbowych.
    Pojazdy wykorzystywane są do realizacji zadań służbowych Pracowników, w tym m.in. w
    następujących aspektach dotyczących działalności Spółki:
        dojazdy na spotkania z klientami Spółki, oraz
        dojazdy na spotkania z partnerami biznesowymi Spółki, w tym w szczególności
        importerem pojazdów Grupy Spółki czy przedstawicielami sieci dealerskiej.
    Z uwagi na charakter prowadzonej przez Spółkę działalności, która wymaga kontaktu
    zarówno z klientami Spółki, jak i partnerami biznesowymi jak również podejmowania na
    bieżąco określonych działań, istotne jest wykorzystywanie w Spółce narzędzi, które
    zapewniają elastyczność i mobilność w wykonywaniu przez jej Pracowników obowiązków
    służbowych.
    Pojazdy, jako samochody służbowe wykorzystywane przez Pracowników umożliwiają
    zatem szybkie reagowanie na potrzeby klientów i efektywne zarządzanie czasem
    Pracowników wykonujących zadania służbowe na rzecz Spółki. W szczególności stanowią

    one optymalny środek transportu wykorzystywany do odbywania podróży służbowych
    przez Pracowników, który zapewnia elastyczność i zwiększa mobilność Pracowników np. w
    porównaniu z koniecznością wykorzystywania przez nich środków transportu publicznego
    do odbywania podróży służbowych w szczególności w miejsca, w których takie możliwości
    są ograniczone lub kiedy wykorzystanie transportu publicznego byłoby nieefektywne pod
    kątem ilości czasu koniecznego do wykonywania przejazdów w takiej formie przez
    Pracowników wykonujących zadania służbowe. Będzie zatem istniał związek pomiędzy
    wykorzystaniem Pojazdów przez Pracowników a prowadzoną przez Spółkę działalnością
    gospodarczą.
    Zakłada się, że Urządzenia ładujące (rozumiane zgodnie z określeniem w treści wniosku
    jako przewody umożliwiające ładowanie lub wallboxy tj. urządzenia montowane w
    budynku) będą udostępnianie Pracownikom na podstawie protokołów.
    Ponadto zasady korzystania z Urządzeń ładujących udostępnianym Pracownikom będzie
    regulowała wewnętrzna instrukcja w sprawie samochodów służbowych. W tym zakresie
    zakłada się, że Spółka będzie w szczególności zobowiązana do udostępniania
    Pracownikom Urządzeń ładujących we wskazanych przez nich miejscach zamieszkania.
    Pracownicy będą natomiast zobowiązani w szczególności do korzystania z Urządzeń
    ładujących w sposób zgodny z zasadami przewidzianymi w instrukcji, z zachowaniem
    należytej ostrożności i dbałości o mienie Pracodawcy, do utrzymywania Urządzeń
    ładujących w należytym stanie technicznym czy też niezwłocznego zgłaszania
    zidentyfikowanych nieprawidłowości w działaniu Urządzeń ładujących oraz do zwrotu tych
    Urządzeń po okresie, na który zostały udostępnione.
    Pytania
    1) Czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, zgodnie z którym zwrot kosztów użytkowania
      /ładowania Pojazdów w miejscach zamieszkania Pracowników zawiera się w
      zryczałtowanym przychodzie Pracowników Spółki, określanym zgodnie z art. 12 ust. 2a
      pkt 1 lit. b) ustawy o PIT i tym samym nie stanowi dla Pracowników Spółki
      dodatkowego przychodu opodatkowanego zgodnie z przepisami ustawy o PIT, a w
      konsekwencji, że po stronie Spółki nie powstaną w odniesieniu do takich wypłat na
      rzecz Pracowników obowiązki płatnika?
    2) Czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, zgodnie z którym udostępnianie Pracownikom
      Urządzeń ładujących w miejscach ich zamieszkania, tj. czasowe użytkowanie urządzeń
      przez Pracowników oraz związane z tym ponoszenie przez Spółkę kosztów zakupu,
      najmu lub użytkowania na podstawie innych umów Urządzeń ładujących oraz
      ponoszenie ustalonych kosztów audytu energetycznego na nieruchomościach
      Pracowników, a także ponoszenie kosztów montażu/demontażu Urządzeń ładujących,
      nie będzie skutkować powstaniem po stronie Pracowników przychodów zarówno na
      zasadzie zryczałtowanych przychodów, o których mowa w art. 12 ust. 2a ustawy o PIT,
      jak również żadnej innej kategorii przychodów opodatkowanych PIT (w tym
      przychodów z nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o PIT)?
    3) Czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, zgodnie z którym ponoszone koszty zakupu,
      najmu lub użytkowania na podstawie innych umów Urządzeń ładujących oraz
      ponoszone ustalone koszty audytu energetycznego na nieruchomościach
      Pracowników, a także ponoszone koszty montażu/demontażu Urządzeń ładujących na
      nieruchomościach Pracowników nie podlegają ograniczeniu w zaliczaniu do kosztów
      uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 51 Ustawy o CIT?
    4) Czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, zgodnie z którym koszty zakupu, najmu lub
      użytkowania na podstawie innych umów Urządzeń ładujących oraz ponoszone
      ustalone koszty audytu energetycznego na nieruchomościach Pracowników, a także
      ponoszone koszty montażu/demontażu Urządzeń ładujących na nieruchomościach
      Pracowników nie stanowią wydatków związanych z pojazdami samochodowymi, o
      których mowa w art. 86a ust. 2 ustawy o VAT, a tym samym do ww. wydatków nie

      znajduje zastosowania art. 86a ust. 1 ustanawiający ograniczenie w odliczeniu podatku
      naliczonego do 50% kwoty podatku?
    5) Czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, zgodnie z którym nieodpłatne udostępnienie
      Urządzeń ładujących Pracownikom nie stanowi czynności podlegających
      opodatkowaniu podatkiem VAT na podstawie z art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1
      oraz 2 ustawy o VAT?
    Przedmiotem tej interpretacji jest odpowiedź na pytanie Nr 1 i 2 dotyczące podatku
    dochodowego od osób fizycznych. Odpowiedź na pytanie Nr 3 dotyczące podatku
    dochodowego od osób prawnych oraz na pytania Nr 4 i 5 w zakresie podatku od towarów
    i usług udzielona została/zostanie odrębnymi rozstrzygnięciami.
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad. 1
    Państwa zdaniem, zwrot kosztów użytkowania/ładowania Pojazdów w miejscach
    zamieszkania Pracowników zawiera się w zryczałtowanym przychodzie Pracowników
    Spółki, określanym zgodnie z art. 12 ust. 2a pkt 1 lit. b) ustawy o PIT i tym samym nie
    stanowi dla Pracowników Spółki dodatkowego przychodu opodatkowanego zgodnie z
    przepisami ustawy o PIT, a w konsekwencji, po stronie Spółki nie powstaną w odniesieniu
    do takich wypłat na rzecz Pracowników obowiązki płatnika.
    Zgodnie z art. 8 Ordynacji podatkowej, płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub
    jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie
    przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia
    go we właściwym terminie organowi podatkowemu.
    W myśl art. 32 ust. 1 ustawy o PIT, osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki
    organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są
    obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy
    od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku
    pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z
    ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy -
    wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.
    Stosownie do treści art. 9 ust. 1 ustawy o PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21,
    52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
    zaniechano poboru podatku.
    Powyższy przepis ustanawia generalną zasadę opodatkowania podatkiem dochodowym,
    zgodnie z którą opodatkowaniu tym podatkiem podlegają wszelkie uzyskane przez
    podatnika w danym roku korzyści majątkowe, z wyjątkiem tych, które na mocy ustawy
    wyłączone zostały z tego opodatkowania (np. poprzez wprowadzenie ustawowego
    zwolnienia z opodatkowania, czy też zaniechanie poboru podatku).
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o PIT, źródłami przychodów są: stosunek służbowy,
    stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni
    produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza,
    emerytura lub renta.
    Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku
    pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju
    wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez
    względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności:
    wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju
    dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie

    od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne
    ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub
    świadczeń częściowo odpłatnych.
    Jak wynika z przytoczonych wyżej przepisów, co do zasady opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym podlegają wszelkie uzyskane przez podatnika w danym roku korzyści
    majątkowe, z wyjątkiem tych, które na mocy ustawy zostały wyłączone z tego
    opodatkowania. Do przychodu ze stosunków pracy zalicza się nie tylko pieniądze, ale
    również wartość otrzymanych świadczeń w naturze, czy też nieodpłatnych świadczeń
    poniesionych na rzecz pracownika. W odniesieniu do uzyskanych przez pracowników
    przychodów na Spółce ciążą obowiązki płatnika, tj. obliczenie, pobranie i wpłata podatku.
    Zgodnie z art. 12 ust. 2a ustawy o PIT:
    Wartość pieniężną nieodpłatnego świadczenia przysługującego pracownikowi z tytułu
    wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych ustala się w wysokości:
    1) 250 zł miesięcznie - dla samochodów:
        a) o mocy silnika do 60 kW,
        b) stanowiących pojazd elektryczny w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11
        stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz. U. z 2021 r.
        poz. 110 i 1093) lub pojazd napędzany wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej
        ustawy;
    2) 400 zł miesięcznie - dla samochodów innych niż wymienione w pkt 1.
    W myśl art. 12 ust. 2b ustawy o PIT, w przypadku wykorzystywania samochodu
    służbowego do celów prywatnych przez część miesiąca wartość świadczenia ustala się za
    każdy dzień wykorzystywania samochodu do celów prywatnych w wysokości 1/30 kwot
    określonych w ust. 2a.
    Natomiast zgodnie z art. 12 ust. 2c ustawy o PIT, jeżeli świadczenie przysługujące
    pracownikowi z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych jest
    częściowo odpłatne, to przychodem pracownika jest różnica pomiędzy wartością
    określoną w ust. 2a albo ust. 2b i odpłatnością ponoszoną przez pracownika.
    Z ugruntowanej linii orzeczniczej sądów administracyjnych (m.in. wyroki NSA z dnia 22
    lipca 2020 r., sygn. akt II FSK 1116/18; z dnia 2 lipca 2019 r., sygn. akt II FSK 2481/17; z dnia
    6 czerwca 2019 r. sygn. akt. II FSK 1723/17; z dnia 28 maja 2019 r., sygn. akt II FSK 1583/17;
    z dnia z 28 września 2018 r., sygn. akt II FSK 2654/16; z dnia 27 września 2018 r., sygn. akt
    II FSK 2430/16) wynika, że ryczałtowo określona w ww. przepisach ustawy o PIT wartość
    przychodu z nieodpłatnego świadczenia obejmuje ponoszone przez pracodawcę koszty
    związane z utrzymaniem i ogólnym użytkowaniem samochodu służbowego, przykładowo
    takie jak: paliwo, ubezpieczenie, wymiana opon, bieżące naprawy, okresowe przeglądy,
    natomiast nie obejmuje ona dodatkowych kosztów wynikających z użytkowania
    samochodów służbowych przez pracownika takich jak opłaty parkingowe, czy opłaty za
    przejazdy autostradą.
    Ponadto w dniu 11 września 2020 r. Minister Finansów, w celu zapewnienia jednolitego
    stosowania prawa podatkowego przez organy podatkowe, wydał interpretację ogólną nr
    DD3.8201.1.2020 (dalej jako: „Interpretacja ogólna”) w sprawie zryczałtowanego
    przychodu pracownika związanego z wykorzystywaniem samochodu służbowego do celów
    prywatnych.
    W interpretacji tej, przyjmując argumentację zawartą w jednolitej linii orzeczniczej sądów
    administracyjnych w zakresie interpretacji art. 12 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, Minister Finansów stwierdził, że ryczałtowo określona w tym przepisie
    wartość nieodpłatnego świadczenia obejmuje ponoszone przez pracodawcę koszty
    związane z utrzymaniem i ogólnym użytkowaniem samochodu, przykładowo takie koszty
    jak: paliwo, ubezpieczenie, wymiana opon, bieżące naprawy, okresowe przeglądy, które

    zakład pracy - jako właściciel samochodu musi ponieść, aby samochód był sprawny i mógł
    uczestniczyć w ruchu drogowym.
    Pomimo, że Interpretacja ogólna nie odnosi się do samochodów elektrycznych, nie ma
    przeszkód, aby te same zasady stosować zarówno do samochodów spalinowych, jak i z
    innym napędem, w tym elektrycznym. Na fakt, że intencją ustawodawcy było rozszerzenie
    zakresu stosowania i dotychczasowej wykładni art. 12 ust. 2a ustawy o PIT na samochody
    inne niż spalinowe, wskazuje również przeprowadzona nowelizacja art. 12 ust. 2a pkt 1
    ustawy o PIT na podstawie ustawy z dnia 29 października 2021 r. (Dz. U. z 2021 r. poz.
    2105), która weszła w życie 1 stycznia 2022 r.
    Powyższe prowadzi do wniosku, że wartość nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w
    art. 12 ust. 2a ustawy o PIT, obejmuje ponoszone przez pracodawcę koszty związane z
    utrzymaniem i ogólnym użytkowaniem samochodu, które zakład pracy musi ponieść, aby
    samochód był sprawny i mógł uczestniczyć w ruchu drogowym. Jednym z takich kosztów
    jest wartość paliwa, przy czym bez znaczenia jest, czy paliwem samochodu służbowego
    jest benzyna, olej napędowy, czy energia elektryczna.
    Także organy podatkowe potwierdzają, że analogicznie jak w przypadku samochodów
    spalinowych, również w przypadku samochodów elektrycznych, dokonywany przez
    pracodawcę zwrot kosztów użytkowania samochodów, w tym w szczególności zwrot
    kosztów ładowania pojazdów (zarówno w publicznych, jak i w przydomowych stacjach
    ładowania) oraz zwrot pozostałych kosztów związanych z utrzymaniem i ogólnym
    użytkowaniem samochodów mieści się w kategorii nieodpłatnych świadczeń, z tytułu
    których należy pracownikowi doliczyć zryczałtowany przychód zgodnie z regulacjami art.
    12 ust. 2a i nast. ustawy o PIT, a tym samym takie świadczenia nie stanowią odrębnej niż
    wskazana kategorii przychodów po stronie pracownika. Powyższe stanowisko potwierdza
    m.in. interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako:
    „DKIS”) z dnia 5 października 2023 r. znak 0113-KDIPT2-3.4011.605.2023.1.MS, w której to
    DKIS stwierdził, że: „Stąd też w sytuacji, gdy pracownik ładuje służbowy samochód z
    napędem elektrycznym w miejscu zamieszkania, stacji benzynowej to zwrot przez
    pracodawcę wydatku z tego tytułu nie będzie stanowił dodatkowego przychodu
    pracownika, w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Innymi
    słowy, zwrot wydatku na ładowanie samochodu służbowego w wartościach faktycznie
    poniesionych przez pracownika, nie stanowi dla niego ww. przychodu.”
    Równocześnie zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym przez organy podatkowe tylko
    zwrot faktycznie poniesionych kosztów ładowania samochodów elektrycznych jest objęty
    ww. zryczałtowanym przychodem w PIT. Prezentowane podejście potwierdzane jest w
    wydawanych przez Dyrektora KIS interpretacjach indywidualnych m.in. z dnia 18 stycznia
    2024 r., sygn. 0112-KDIL2-1.4011.917.2023.1.DJ; z dnia 21 listopada 2023 r., sygn. 0112-
    KDIL2-1.4011.771.2023.2.DJ; z dnia 30 marca 2023 r., sygn. 0115-KDIT2.4011.86.2023.1.KC;
    z dnia 31 stycznia 2023 r., sygn. 0113-KDIPT2-3.4011.902.2022.1.MS; z dnia 28 lipca 2022
    r., sygn. 0115-KDIT2.4011.233.2022.2.RS)
    Reasumując, w Państwa ocenie dokonywany zwrot kosztów użytkowania/ładowania
    Pojazdów w miejscach zamieszkania Pracowników których wysokość ustalana będzie
    poprzez pomiar zużycia energii wykorzystywanej do ładowania Pojazdów z
    zastosowaniem właściwej taryfy (ceny energii) potwierdzanej przez Pracownika w
    oświadczeniu składanym Spółce będzie stanowił zwrot rzeczywistych kosztów użytkowania
    /ładowania Pojazdów poniesionych przez Pracownika i w związku z tym zawiera się w
    zryczałtowanym przychodzie Pracowników Spółki, określanym zgodnie z art. 12 ust. 2a pkt
    1 lit. b) ustawy o PIT i tym samym nie stanowi dla Pracowników Spółki dodatkowego
    przychodu opodatkowanego zgodnie z przepisami ustawy o PIT, a w konsekwencji, po
    stronie Spółki nie powstaną w odniesieniu do takich wypłat na rzecz Pracowników
    obowiązki płatnika.
    Ad. 2

    Państwa zdaniem, udostępnianie Pracownikom Urządzeń ładujących w miejscach ich
    zamieszkania, tj. czasowe użytkowanie urządzeń przez Pracowników oraz związane z tym
    ponoszenie przez Spółkę kosztów zakupu, najmu lub użytkowania na podstawie innych
    umów Urządzeń ładujących oraz ponoszenie ustalonych kosztów audytu energetycznego
    na nieruchomościach Pracowników, a także ponoszenie kosztów montażu/demontażu
    Urządzeń ładujących, nie będzie skutkować powstaniem po stronie Pracowników
    przychodów zarówno na zasadzie zryczałtowanych przychodów, o których mowa w art. 12
    ust. 2a ustawy o PIT, jak również żadnej innej kategorii przychodów opodatkowanych PIT
    (w tym przychodów z nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o
    PIT).
    Stosownie do treści art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15,
    art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych
    instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    W myśl art. 11 ust. 2 ustawy o PIT, wartość pieniężną świadczeń w naturze, z
    zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c, określa się na podstawie cen rynkowych
    stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z
    uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich
    uzyskania.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2a ustawy o PIT, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń
    ustala się:
    1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
      gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych
      odbiorców;
    2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
    3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według
      równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu
      lub budynku;
    4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
      świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku,
      z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca
      udostępnienia.
    Na mocy art. 11 ust. 2b ustawy o PIT, jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne,
    przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według
    zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.
    Równocześnie, zgodnie z ww. art. 12 ust. 1 ustawy o PIT za przychody ze stosunku
    służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa
    się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze
    bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w
    szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe,
    różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne
    kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto
    świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych
    nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
    Natomiast stosownie do art. 12 ust. 3 ustawy o PIT, wartość pieniężną innych
    nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad
    określonych w art. 11 ust. 2-2b ustawy o PIT, których treść została przytoczona powyżej.

    Wskazać należy, że udostępnianie Pracownikom Urządzeń ładujących w miejscach ich
    zamieszkania tj. czasowe użytkowanie urządzeń przez Pracowników oraz związane z tym
    ponoszenie przez Spółkę kosztów zakupu, najmu, dzierżawy, leasingu lub użytkowania na
    podstawie innych umów Urządzeń ładujących oraz ponoszenie ustalonych kosztów
    audytu energetycznego na nieruchomościach Pracowników, a także ponoszenie kosztów
    montażu/demontażu Urządzeń ładujących, nie zostały wymienione w katalogu świadczeń
    objętych art. 12 ust. 2a ustawy o PIT, tj. świadczeń obejmujących ponoszone przez
    pracodawcę koszty związane z utrzymaniem i ogólnym użytkowaniem samochodu,
    przykładowo takie koszty jak: paliwo, ubezpieczenie, wymiana opon, bieżące naprawy,
    okresowe przeglądy, które zakład pracy - jako właściciel samochodu musi ponieść, aby
    samochód był sprawny i mógł uczestniczyć w ruchu drogowym.
    W konsekwencji, czasowe udostępnienie Urządzeń ładujących oraz związane z tym
    ponoszenie przez Spółkę wymienionych kategorii kosztów nie skutkuje powstaniem po
    stronie Pracowników przychodów zgodnie z art. 12 ust. 2a ustawy PIT.
    Wobec powyższego rozważyć należy, czy nieodpłatne udostępnianie Urządzeń ładujących
    dla celów ładowania samochodów służbowych w miejscach zamieszkania Pracowników i
    ponoszenie przez Spółkę związanych z tym kosztów może skutkować po ich stronie
    powstaniem innego rodzaju przychodu w PIT, w tym przychodu z nieodpłatnych
    świadczeń.
    W pierwszej kolejności wskazać należy, że przepisy ustawy o PIT nie zawierają definicji
    nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o PIT. Rozumienie tego
    pojęcia zostało jednak wypracowane w orzecznictwie.
    Kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” - w kontekście świadczeń
    pracowniczych - była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego (dalej:
    „TK”), który w wyroku z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 wskazał na obiektywne
    kryteria, którymi należy się kierować przy określaniu, czy w analizowanym przypadku
    mamy do czynienia z nieodpłatnym świadczeniem na rzecz pracownika. Przede wszystkim
    kryterium tym musi być obiektywna ocena, czy świadczenie leży w interesie pracownika, a
    jest tak wtedy, gdy stanowi ono realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt
    jest uchwytny w majątku pracownika. Zastosowanie tego obiektywnego kryterium
    wyróżnienia świadczeń będących przychodem pracownika, zdaniem Trybunału
    Konstytucyjnego, prowadzi do wniosku, że zaoszczędzenie wydatku przez pracownika
    może stanowić przysporzenie objęte podatkiem dochodowym. Taka ocena jest jednak
    poprawna tylko wtedy, gdy świadczenia te pracodawca spełnia na wniosek pracownika lub
    dysponując uprzednią zgodą pracownika na ich przyjęcie. Zgoda pracownika na
    skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem ocenę pracownika, że świadczenie - z punktu
    widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinnej - jest celowe i przydatne, leży w jego
    interesie.
    W konsekwencji, zdaniem Trybunału, przeprowadzona powyżej analiza pozwala na
    określenie cech istotnych kategorii „innych nieodpłatnych świadczeń” jako przychodu w
    rozumieniu art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Należy przyjąć, że za przychód pracownika mogą być uznane świadczenia,
    które:
        po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
        dobrowolnie),
        po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i
        przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku,
        który musiałby ponieść,
        po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi
        (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).

    Zatem, jeżeli którykolwiek z warunków nie zostanie spełniony, nieodpłatnego świadczenia
    nie będzie można uznać za przychód pracownika.
    Zwrócić należy uwagę, że udostępnienie i zamontowanie Urządzeń ładujących będzie
    odbywać się za zgodą Pracownika (instalacja urządzeń będzie bowiem dokonywana, co do
    zasady, na nieruchomości, do której tytuł prawny posiadał będzie Pracownik), a więc
    można założyć, że pierwsza z ww. przesłanek może zostać uznana za spełnioną.
    Wskazać należy, że Spółka będzie udostępniać Pracownikom Urządzenia ładujące w celu
    umożliwienia im ładowania Pojazdów służbowych w miejscach zamieszkania. Charakter
    tego udostępnienia wskazuje, że Pracodawca udostępnia Urządzenia ładujące we
    własnym interesie tj. w celu umożliwienia Pracownikom ładowania Pojazdów służbowych.
    Innymi słowy, konieczność spełnienia takiego świadczenia tj. zamontowania Urządzeń
    ładujących w miejscach zamieszkania Pracowników wynika bezpośrednio z faktu, że
    Pracownikom udostępniane są Pojazdy służbowe o napędzie elektrycznym, które
    wymagają ładowania/zasilania w energię elektryczną.
    W Państwa ocenie, trudno w tym przypadku mówić o jakimkolwiek nieodpłatnym
    przysporzeniu po stronie Pracowników z tytułu udostępnienia im Urządzeń ładujących w
    celu ładowania Pojazdów służbowych Spółki. W przedmiotowym przypadku Urządzenia
    ładujące stanowią narzędzia wykorzystywane do wykonywanej pracy, gdzie w założeniu
    mają one zwiększyć efektywność wykonywanej pracy, poprzez umożliwienie
    wykorzystania przez Pracowników powierzonych im przez Spółkę elektrycznych Pojazdów
    służbowych. Przy tym umożliwienie sprawnego (szybkiego) ładowania Pojazdu
    elektrycznego w/przy miejscu zamieszkania Pracownika spowoduje, że Pracownik będzie
    miał do dyspozycji auto służbowe z w pełni naładowaną baterią, co przekłada się na zasięg
    /mobilność służbowego Pojazdu elektrycznego.
    Co więcej, należy podkreślić, że w przypadku ustania stosunku pracy pomiędzy Spółką a
    Pracownikami, Pracownicy będą zobowiązani do zwrotu Urządzeń ładujących, a więc
    zamiarem Spółki jest powierzanie Pracownikom Urządzeń ładujących jedynie w zamiarze
    czasowego (na okres użytkowania Pojazdów służbowych) ładowania Pojazdów.
    Z tych względów przyjąć można, że to Spółka jako pracodawca jest podmiotem
    wykazującym istotny interes we wprowadzeniu dla Pracowników floty pojazdów
    niskoemisyjnych (ze względów środowiskowych) oraz ze względu na chęć ograniczania
    kosztów ładowania Pojazdów poprzez możliwość monitorowania zużycia energii
    potrzebnej do ich zasilania oraz dywersyfikację źródeł ładowania Pojazdów (tj.
    wprowadzenie możliwości ładowania ich za pomocą Urządzeń ładujących w miejscach
    zamieszkania Pracowników obok możliwości ładowania w ogólnodostępnych stacjach
    ładowania czy ładowania w siedzibie pracodawcy).
    W związku z tym, że niespełniona jest druga przesłanka z wyroku TK sygn. akt. K 7/13 dot.
    uznać należy w Państwa ocenie, że druga z ww. przesłanek z wyroku TK sygn. akt. K 7/13
    warunkujących określenie nieodpłatnych świadczeń podlegających opodatkowaniu PIT po
    stronie Pracowników nie może zostać uznana za spełnioną.
    Podobne podejście prezentowane jest w wydawanych przez Dyrektora KIS interpretacjach
    indywidualnych, w tym m.in.:
        w interpretacji indywidualnej z dnia 15 września 2023 r. wydanej przez Dyrektora
        Krajowej Informacji Skarbowej o sygn. 0112-KDIL2-1.4011.560.2023.2.DJ, w której
        organ uznał że: „(...) W niniejszej sprawie nie jest spełniona ww. przesłanka druga,
        gdyż świadczenie polegające na udostępnianiu do korzystania w miejscu
        zamieszkania stacji ładowania pojazdu elektrycznego lub hybrydowego nie jest
        dokonywana w interesie pracownika, ani nie jest też wydatkiem, który

        Wnioskodawca musiałby ponieść nie będąc zatrudnionym w Spółce. Konieczność
        zamontowania stacji ładowania w miejscu zamieszkania pracownika wynika
        bezpośrednio z faktu, iż zgodnie z polityką samochodową Spółki, pracownikowi
        został przypisany samochód służbowy o napędzie elektrycznym lub hybrydowym.
        Użytkowanie samochodu służbowego wynika z zakresu i charakteru zadań
        pracownika poleconych do wykonania przez pracodawcę (Spółkę). Jednocześnie, to
        Spółka jest podmiotem posiadającym interes we wprowadzeniu floty pojazdów
        niskoemisyjnych i umożliwieniu korzystania z nich z uwagi na wypełnianie swoich
        zobowiązań związanych z ograniczaniem negatywnego wpływu na środowisko
        naturalne oraz ograniczenie kosztów wynikających z ładowania pojazdów w
        ogólnodostępnych stacjach ładowania. Montaż stacji ładowania pozwala ponadto
        Spółce monitorować zużycie prądu na cele ładowania samochodu służbowego, co
        nie byłoby możliwe, gdyby pracownicy korzystali wyłącznie z zastanej infrastruktury
        w miejscu zamieszkania. Mając powyższe na uwadze, czasowe udostępnienie stacji
        ładowania samochodu służbowego (wykorzystywanego zarówno na cele służbowe
        jak i w celach prywatnych) do korzystania w miejscu zamieszkania pracownika (w
        okolicznościach wskazanych we wniosku) nie będzie przychodem pracownika, a na
        Państwu nie będą ciążyć obowiązki płatnika z tego tytułu na gruncie ustawy o
        podatku dochodowym od osób fizycznych."
        w interpretacji indywidualnej z dnia 18 stycznia 2024 r. wydanej przez Dyrektora
        Krajowej Informacji Skarbowej o sygn. akt 0112-KDIL2-1.4011.917.2023.1.DJ: „W
        niniejszej sprawie nie jest spełniona ww. przesłanka druga, gdyż świadczenie
        polegające na nieodpłatnym udostępnianiu ładowarek do ładowania służbowych
        samochodów elektrycznych do korzystania w miejscu ich zamieszkania na cele
        służbowe, z możliwością wykorzystywania ich na cele prywatne nie jest
        dokonywane w interesie pracownika. Zamontowanie ww. ładowarki w miejscu
        zamieszkania pracownika nastąpi w celu sprawnego (szybkiego) ładowania
        służbowych samochodów elektrycznych. Udostępnienie pracownikowi ładowarki
        będzie następowało w interesie pracodawcy, bowiem dzięki temu pracownicy będą
        mogli ładować samochody przy/w domu, a tym samym wykorzystywać samochód
        na cele służbowe z w pełni naładowaną baterią (co przekłada się na zasięg
        /mobilność służbowego samochodu elektrycznego) oraz faktycznie umożliwia
        realizację obowiązków służbowych. Poza tym ładowarki zostaną wyposażone w
        dedykowane oprogramowanie, które umożliwi ładowanie samochodów
        elektrycznych oraz m.in. zapewni możliwość monitorowania statusu stacji oraz
        ilości faktycznie zużytej w danym okresie energii elektrycznej. Mając powyższe na
        uwadze, nieodpłatne udostępnienie przez Państwa na rzecz pracowników
        ładowarek do ładowania służbowych samochodów elektrycznych do korzystania w
        miejscu ich zamieszkania na cele służbowe, z możliwością wykorzystywania ich na
        cele prywatne nie będzie stanowiło przychodu pracownika, a na Państwu nie będą
        ciążyć obowiązki płatnika z tego tytułu na gruncie ustawy o podatku dochodowym
        od osób fizycznych.”

    W konsekwencji, w Państwa ocenie, udostępnianie Pracownikom Urządzeń ładujących w
    miejscach ich zamieszkania tj. czasowe użytkowanie urządzeń przez Pracowników oraz
    związane z tym ponoszenie przez Spółkę kosztów zakupu, najmu, dzierżawy, leasingu lub
    użytkowania na podstawie innych umów Urządzeń ładujących oraz ponoszenie ustalonych
    kosztów audytu energetycznego na nieruchomościach Pracowników, a także ponoszenie
    kosztów montażu/demontażu Urządzeń ładujących, nie będzie skutkować powstaniem po
    stronie Pracowników przychodów zarówno na zasadzie zryczałtowanych przychodów, o
    których mowa w art. 12 ust. 2a ustawy o PIT, jak również żadnej innej kategorii
    przychodów opodatkowanych PIT (w tym przychodów z nieodpłatnych świadczeń, o
    których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o PIT).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiliście Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust.
    1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.). Zgodnie z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem
    tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych,
    zawartym w cytowanej ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do treści art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    W myśl art. 11 ust. 2 ww. ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c,
      określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i
      stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    Według art. 11 ust. 2a cytowanej ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
      1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
        gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych
        odbiorców;
      2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
      3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według
        równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
        lokalu lub budynku;
      4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
        świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i
        gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i
        miejsca udostępnienia.
    Na mocy art. 11 ust. 2b cytowanej ustawy:

      Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica
      pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub
      2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.
    Katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych zawiera art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów
    stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są
    więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem
    przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą
    stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do
    przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego od
    pracodawcy świadczenia. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia
    wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody
    (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z
    faktem wykonywania pracy.
    Stosownie do art. 12 ust. 2a ww. ustawy:
      Wartość pieniężną nieodpłatnego świadczenia przysługującego pracownikowi z tytułu
      wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych ustala się w wysokości:
      1) 250 zł miesięcznie - dla samochodów:
      a) mocy silnika do 60 kW,
      b) stanowiących pojazd elektryczny w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11
        stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz.U. z 2022 r. poz.
        1083 i 1260) lub pojazd napędzany wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej ustawy;
      2) 400 zł miesięcznie - dla samochodów innych niż wymienione w pkt 1.
    W myśl art. 12 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      W przypadku wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych przez
      część miesiąca wartość świadczenia ustala się za każdy dzień wykorzystywania
      samochodu do celów prywatnych w wysokości 1/30 kwot określonych w ust. 2a.
    W świetle art. 12 ust. 2c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli świadczenie przysługujące pracownikowi z tytułu wykorzystywania samochodu
      służbowego do celów prywatnych jest częściowo odpłatne, to przychodem pracownika
      jest różnica pomiędzy wartością określoną w ust. 2a albo ust. 2b i odpłatnością
      ponoszoną przez pracownika.
    Według art. 12 ust. 3 powołanej ustawy:

      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo
      odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.
    Zgodnie bowiem z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Z treści wniosku wynika, że planujecie Państwo udostępniać swoim pracownikom
    samochody służbowe będące pojazdami o napędzie elektrycznym lub hybrydowym do
    użytku służbowego, jak i prywatnego. Wykorzystanie Pojazdów na cele prowadzonej przez
    Spółkę działalności gospodarczej przejawia się w ich wykorzystaniu przez Pracowników
    Spółki do realizacji ich zadań służbowych. Pojazdy, jako samochody służbowe
    wykorzystywane przez Pracowników umożliwiają szybkie reagowanie na potrzeby
    klientów i efektywne zarządzanie czasem Pracowników wykonujących zadania służbowe
    na rzecz Spółki. W szczególności stanowią one optymalny środek transportu
    wykorzystywany do odbywania podróży służbowych przez Pracowników. Pracownicy,
    którzy nie będą mieli możliwości naładowania samochodu na terenie biura lub na
    publicznej stacji ładowania, będą ładować Pojazdy w miejscu ich zamieszkania. W związku
    z tym, Spółka będzie dokonywać na rzecz Pracowników zwrotu kosztów ładowania
    samochodów służbowych w miejscach zamieszkania Pracowników. Ustalenie wysokości
    kosztów podlegających zwrotowi na rzecz Pracowników następować będzie poprzez
    pomiar zużycia energii wykorzystywanej do ładowania Pojazdów z zastosowaniem
    właściwej taryfy (ceny energii), której wysokość będzie podawał Pracownik w oświadczeniu
    składanym Spółce.
    Państwa wątpliwość budzi kwestia, czy opisany we wniosku zwrot kosztów użytkowania
    /ładowania służbowego samochodu elektrycznego lub hybrydowego w miejscu
    zamieszkania pracownika nie będzie stanowiła dla Państwa pracowników dodatkowego
    przychodu opodatkowanego zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, a w konsekwencji po Państwa stronie nie powstaną w odniesieniu do tej
    wypłaty obowiązki płatnika.
    Wyjaśniam, że rozwiązanie wynikające z art. 12 ust. 2a reguluje kwestię nieodpłatnego
    udostępnienia samochodu. Dotyczy więc sytuacji, gdy pracodawca ponosi koszt związany
    z utrzymaniem i ogólnym użytkowaniem samochodu, a pracownik nieodpłatnie z niego
    korzysta.
    Ponadto 11 września 2020 r. Minister Finansów, w celu zapewnienia jednolitego
    stosowania prawa podatkowego przez organy podatkowe, wydał interpretację ogólną Nr
    DD3.8201.1.2020 w sprawie zryczałtowanego przychodu pracownika związanego z
    wykorzystywaniem samochodu służbowego do celów prywatnych.
    W interpretacji tej, przyjmując argumentację zawartą w jednolitej linii orzeczniczej sądów
    administracyjnych w zakresie interpretacji art. 12 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, Minister Finansów stwierdził, że ryczałtowo określona w tym przepisie
    wartość nieodpłatnego świadczenia obejmuje ponoszone przez pracodawcę koszty
    związane z utrzymaniem i ogólnym użytkowaniem samochodu, przykładowo takie koszty
    jak: paliwo, ubezpieczenie, wymiana opon, bieżące naprawy, okresowe przeglądy, które
    zakład pracy - jako właściciel samochodu musi ponieść, aby samochód był sprawny i mógł
    uczestniczyć w ruchu drogowym. Używanie tak udostępnionego samochodu czasami
    wiąże się z dodatkowymi kosztami, takimi jak opłaty parkingowe, czy opłaty za przejazdy
    autostradą, które nie mogą być uznawane za świadczenia objęte kwotą określoną w art.
    12 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

    Pomimo, że interpretacja ta nie odnosi się do samochodów elektrycznych, nie ma
    przeszkód, aby te same zasady stosować zarówno do samochodów spalinowych, jak i z
    innym napędem, w tym elektrycznym. Zatem wartość paliwa sfinansowanego przez
    pracodawcę jest uwzględniana w ww. ryczałtowym przychodzie pracownika.
    Przy czym bez znaczenia jest, czy paliwem samochodu służbowego jest benzyna czy
    energia elektryczna. Wartość tego paliwa jest już bowiem przychodem pracownika, o
    którym mowa w art. 12 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W sytuacji, gdy pracownik ładuje służbowy samochód z napędem elektrycznym w miejscu
    zamieszkania lub na stacji benzynowej to zwrot przez pracodawcę wydatku w wysokości
    faktycznie poniesionej przez pracownika z tego tytułu nie będzie stanowił dodatkowego
    przychodu pracownika, w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Innymi słowy, zwrot wydatku na ładowanie samochodu służbowego w wartościach
    faktycznie poniesionych przez pracownika kosztów, nie stanowi dla niego ww. przychodu.
    Jeśli jednak pracodawca będzie wypłacał ryczałtową kwotę na poczet wydatków na
    ładowanie tego samochodu, to powinna ona zostać rozliczona i ewentualna nadwyżka
    ponad poniesiony przez pracownika wydatek na ładowanie powinna albo zostać zwrócona
    pracodawcy, albo zostać zaliczona do przychodu pracownika ze stosunku pracy.
    Zatem, zwrot kosztów poniesionych przez pracownika na użytkowanie/ładowanie
    służbowych samochodów elektrycznych lub hybrydowych, wykorzystywanych zarówno do
    celów służbowych jak i celów prywatnych, w miejscu zamieszkania pracownika, nie będzie
    stanowił po stronie pracownika dodatkowego przychodu ze stosunku pracy, o którym
    mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z art.
    12 ust. 2a pkt 1 lit. b) ww. ustawy. Wobec tego, ww. kwota zwrotu nie będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji, na
    Państwu nie będą ciążyły obowiązki płatnika z tego tytułu.
    Ponadto, Państwa wątpliwość budzi kwestia, czy udostępnianie Pracownikom Urządzeń
    ładujących w miejscach ich zamieszkania na podstawie protokołów oraz wewnętrznych
    regulacji obowiązujących w Spółce, tj. czasowe użytkowanie urządzeń przez Pracowników
    oraz związane z tym ponoszenie przez Spółkę kosztów zakupu, najmu lub użytkowania na
    podstawie innych umów Urządzeń ładujących oraz ponoszenie ustalonych kosztów
    audytu energetycznego na nieruchomościach Pracowników, a także ponoszenie kosztów
    montażu/demontażu Urządzeń ładujących, nie będzie skutkować powstaniem po stronie
    Pracowników przychodów opodatkowanych zgodnie z przepisami ustawy o PIT, a w
    konsekwencji po Państwa stronie nie powstaną w odniesieniu do tych świadczeń
    obowiązki płatnika.
    Z wniosku wynika, że urządzenia ładujące będą połączone z Internetem oraz panelem
    obsługi i będą umożliwiać pomiar i odczyt zużytej energii elektrycznej z określeniem czy
    ładowanie następuje na cele służbowe czy cele prywatne. Ładowanie Pojazdów na cele
    służbowe przez Pracowników ma być możliwe również w weekendy oraz dni wolne od
    świadczenia pracy (poza okresami urlopów) co wynika ze specyfiki pojazdów, tj. czasu
    niezbędnego na ich ładowanie. Pracownicy będą wyposażeni także w karty, które
    umożliwiać będą ładowanie i odczyt zużycia energii wykorzystywanej na ładowanie
    Pojazdów służbowych dla celów służbowych oraz dla celów prywatnych.
    Wobec niezdefiniowania w ustawie podatkowej pojęcia „nieodpłatnego świadczenia”
    zasadne jest odwołanie się do znaczenia tego pojęcia ukształtowanego w orzecznictwie
    sądowym. W uchwałach z dnia 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 oraz z dnia 16
    października 2006 r. sygn. akt FPS 1/06 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie
    tego terminu w oparciu o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż na gruncie tej ustawy termin „nieodpłatne
    świadczenie” ma „szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem każde
    zdarzenia prawne i zjawiska gospodarcze, których następstwem jest uzyskanie korzyści
    kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze,

    których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu
    przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. Przysporzenie to
    może polegać na zwiększeniu majątku (aktywów) bądź uniknięciu jego pomniejszenia
    (zaoszczędzenie wydatków).
    W uchwale z dnia 24 maja 2010 r. sygn. akt II FPS 1/10 NSA potwierdził powyższe
    stanowisko uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku dochodowego od osób
    fizycznych, w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 i
    3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” - w kontekście świadczeń
    pracowniczych - była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w
    wyroku z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 wskazał na obiektywne kryteria, którymi
    należy się kierować przy określaniu, czy w analizowanym przypadku mamy do czynienia z
    nieodpłatnym świadczeniem na rzecz pracownika. Przede wszystkim kryterium tym musi
    być obiektywna ocena, czy świadczenie leży w interesie pracownika, a jest tak wtedy, gdy
    stanowi ono realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w
    majątku pracownika. Zastosowanie tego obiektywnego kryterium wyróżnienia świadczeń
    będących przychodem pracownika, zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, prowadzi do
    wniosku, że zaoszczędzenie wydatku przez pracownika może stanowić przysporzenie
    objęte podatkiem dochodowym. Taka ocena jest jednak poprawna tylko wtedy, gdy
    świadczenia te pracodawca spełnia na wniosek pracownika lub dysponując uprzednią
    zgodą pracownika na ich przyjęcie.
    W konsekwencji, zdaniem Trybunału, przeprowadzona powyżej analiza pozwala na
    określenie cech istotnych kategorii „innych nieodpłatnych świadczeń” jako przychodu w
    rozumieniu art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Należy przyjąć, że za przychód pracownika mogą być uznane świadczenia,
    które:
        po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
        dobrowolnie),
        po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i
        przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku,
        który musiałby ponieść,
        po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi
        (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów)”.
    Jeżeli którykolwiek z warunków nie zostanie spełniony, nieodpłatnego świadczenia nie
    będzie można uznać za przychód pracownika.
    W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne
    nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że
    rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej
    okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez
    pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem
    ocenę pracownika, że świadczenie - z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej,
    rodzinnej - jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku
    świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji
    przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.
    Zgodnie ze słownikiem języka polskiego - słowo „dobrowolny” - oznacza „wynikający z
    wolnej woli”, „działający bez przymusu”.

    Ponadto warunkiem uznania, że dane świadczenie w naturze stanowi nieodpłatne
    świadczenie w rozumieniu wskazanych wyżej przepisów podatkowych jest faktyczne
    otrzymanie świadczenia przez pracownika.
    W tym przypadku, udostępnienie i zamontowanie Urządzeń ładujących będzie odbywać
    się za zgodą Pracownika (instalacja urządzeń będzie bowiem dokonywana, co do zasady,
    na nieruchomości, do której tytuł prawny posiadał będzie Pracownik).
    Zatem, pierwszy warunek zostanie spełniony.
    W niniejszej sprawie nie jest spełniona przesłanka druga, gdyż świadczenie polegające na
    udostępnianiu i zamontowaniu do korzystania w miejscu zamieszkania urządzeń
    ładujących pojazdu elektrycznego lub hybrydowego nie jest dokonywana w interesie
    pracownika, ani nie jest też wydatkiem, który Pracownik musiałby ponieść nie będąc
    zatrudnionym w Spółce. Konieczność zamontowania Urządzeń ładujących w miejscu
    zamieszkania pracownika wynika bezpośrednio z faktu, że zgodnie z polityką floty
    samochodowej Spółki, pracownikowi został udostępniony samochód służbowy o napędzie
    elektrycznym lub hybrydowym. Użytkowanie samochodu służbowego wynika z zakresu i
    charakteru zadań pracownika poleconych do wykonania przez pracodawcę (Spółkę).
    Jednocześnie, to Spółka jest podmiotem posiadającym interes we wprowadzeniu floty
    pojazdów nisko i zero emisyjnych i umożliwieniu korzystania z nich z uwagi na wypełnianie
    swoich zobowiązań związanych z ograniczaniem negatywnego wpływu na środowisko
    naturalne oraz ograniczenie kosztów wynikających z ładowania pojazdów w
    ogólnodostępnych stacjach ładowania. Montaż Urządzeń ładujących pozwala ponadto
    Spółce monitorować zużycie prądu na cele ładowania samochodu służbowego, co nie
    byłoby możliwe, gdyby pracownicy korzystali wyłącznie z zastanej infrastruktury w miejscu
    zamieszkania.
    Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że
    przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość
    pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę. Mając powyższe na uwadze Trybunał
    Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy otrzymane przez pracownika nieodpłatne
    świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy, na które pracownik wyraził zgodę, które
    zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne przysporzenie mu korzyści, problem
    ustalenia podstawy opodatkowania w zasadzie ulega rozwiązaniu. W takim przypadku
    pracodawca jest w stanie precyzyjnie określić wartość świadczenia przypadającą
    indywidualnie na każdego świadczeniobiorcy.
    Mając powyższe na uwadze, w związku z faktem, że nie została spełniona druga z ww.
    przesłanek, stwierdzam, że czasowe udostępnienie Urządzeń ładujących samochodu
    służbowego (wykorzystywanego zarówno na cele służbowe jak i w celach prywatnych) i
    innych świadczeń z tym związanych do korzystania w miejscu zamieszkania pracownika
    pozwalających pracownikowi efektywnie wykorzystać samochód elektryczny lub
    hybrydowy do celów służbowych nie będzie przychodem pracownika, a na Państwu nie
    będą ciążyć obowiązki płatnika z tego tytułu na gruncie ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych.
    Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do powołanych interpretacji indywidualnych wskazać należy, że niewątpliwie
    rozstrzygnięcia te kształtują pewną linię wykładni obowiązującego prawa, jednak dotyczą

    wyłącznie konkretnych spraw, w danym stanie prawnym. Należy podkreślić, że
    rozstrzygnięcia te zapadły w indywidualnych sprawach i tym samym nie mogą być wiążące
    dla organu wydającego przedmiotową interpretację.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) i
        zastosujecie się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.