Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB4/423-351/11-3/DS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2011-12-19
Teza: Podatek dochodowy od osób prawnych w zakresie skutków podatkowych związanych z powrotem do wcześniej stosowanych standardowych stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych amortyzowanych metodą liniową.
Słowa kluczowe: amortyzacja; amortyzacja-odpisy amortyzacyjne; obniżka (obniżenie); podwyższenie; stawka-stawka amortyzacyjna; wykazy; wysokość; zmiana; środek-środek trwały
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16a

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością reprezentowanej przez Pełnomocnika Pana Roberta Matusiewicza, przedstawione we wniosku z dnia 20 września 2011 r. (data wpływu 21 września 2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie skutków podatkowych związanych z powrotem do wcześniej stosowanych standardowych stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych amortyzowanych metodą liniową – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 21 września 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie:

*   określenia wysokości minimalnego poziomu oraz momentu obniżenia stosowanych stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych amortyzowanych metodą liniową,
*   skutków podatkowych związanych z powrotem do wcześniej stosowanych standardowych stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych amortyzowanych metodą liniową.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący opis zdarzenia przyszłego.

Spółka dokonuje amortyzacji następujących składników majątkowych: samochody, komputery, urządzenia techniczne, wyposażenie, inwestycje w obcych środkach trwałych (inwestycje dokonywane przez Spółkę w wynajmowane powierzchnie sklepowe oraz biurowe).

Spółka dokonuje amortyzacji podatkowej środków trwałych według stawek ujętych w Wykazie stawek amortyzacyjnych (metoda liniowa). W przypadku inwestycji w obcych środkach trwałych Spółka stosuje 10% stawkę amortyzacyjną.

Obecnie Spółka rozważa obniżenie powyższych stawek amortyzacyjnych.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1.  Do jakiego minimalnego poziomu oraz od którego momentu Spółka ma prawo obniżyć stosowane stawki amortyzacyjne według metody liniowej?
2.  Czy po obniżeniu stawek amortyzacyjnych opisanych w pytaniu nr 1 Spółka będzie mogła powrócić do wcześniej stosowanych standardowych stawek amortyzacyjnych oraz od którego momentu i przez jaki okres będzie mogła dalej dokonywać odpisów amortyzacyjnych?

Przedmiotem niniejszej interpretacji indywidualnej jest odpowiedź na pytanie nr 2. Wniosek Spółki w zakresie pytania nr 1 został rozpatrzony odrębną interpretacją indywidualną wydaną w dniu 19 grudnia 2011 r. nr ILPB4/423-351/11-2/DS.

Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka ma prawo do ponownego podwyższenia wcześniej obniżonych stawek amortyzacyjnych, pod warunkiem, że nie będą to stawki wyższe od stawek określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych. Podwyższenie może nastąpić od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. Tym samym, Spółka będzie miała prawo dokonywać odpisów amortyzacyjnych do momentu zrównania sumy tych odpisów amortyzacyjnych z wartością początkową środka trwałego.

Stanowisko Spółki oparte jest na szeregu argumentów, wynikających z przepisów prawa, przedstawionych poniżej.

1.

Zdaniem Spółki, przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie określają wprost prawa podatnika do podwyższenia obniżonych uprzednio stawek amortyzacyjnych w odniesieniu do poszczególnych środków trwałych. Jednakże, w opinii Spółki, prawo takie można wywodzić z brzmienia przepisu art. 16i ust. 5 ww. ustawy. Przepis ten bowiem w zdaniu drugim nakazuje, aby zmiany stawki dokonywać począwszy od miesiąca, w którym środek trwały został wprowadzony do ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.

Zatem, przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie zabraniają podatnikom nawet kilkukrotnej zmiany stawki amortyzacyjnej dla danego środka trwałego.

Ponadto, przepisy ww. ustawy nie odnoszą się wprost do jakiej wysokości można ponownie podwyższyć uprzednio obniżone stawki amortyzacyjne. W związku z tym, w przekonaniu Spółki, wobec braku ograniczeń w tym zakresie, w przypadku podwyższenia obniżonej uprzednio stawki amortyzacyjnej, należy pamiętać o tym, aby nowa stawka nie była wyższa, niż ta, która dla danego środka trwałego została określona w Wykazie stawek amortyzacyjnych. Natomiast zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych, zwiększenie uprzednio obniżonej stawki powinno nastąpić nie później niż w momencie dokonania pierwszego w danym roku odpisu amortyzacyjnego. Następnie, Spółka będzie miała prawo dokonywać dalszych odpisów amortyzacyjnych do momentu zrównania sumy odpisów amortyzacyjnych z wartością początkową środka trwałego.

2.

Powyższy pogląd został wyrażony w interpretacji wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, stwierdzając, iż: „Podatnik może zatem dokonać zmiany stawki, tj. jej zmniejszenia bądź zwiększenia uprzednio obniżonej począwszy od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. Ma w tej sytuacji możliwość stosowania różnych stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych na każdy rok podatkowy, z tym tylko zastrzeżeniem, aby stawki te nie były wyższe od stawek określonych w Wykazie Stawek Amortyzacyjnych”.

Podobnie wypowiada się w powołanej wyżej interpretacji Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, uznając iż: „Spółka ma również prawo do podwyższenia uprzednio obniżonych stawek amortyzacyjnych do dowolnego poziomu, nie wyższego jednak niż wynikający z Wykazu wraz z rozpoczęciem każdego nowego roku podatkowego”.

Ponadto, zgodnie z interpretacją Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu: „podatnik ma możliwość dowolnego stosowania różnych stawek amortyzacyjnych dla poszczególnych środków trwałych (w tym także zwiększania uprzednio obniżonej stawki amortyzacyjnej) pod warunkiem, że nie będą to stawki wyższe od stawek określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych. Dodatkowo należy wskazać, iż możliwość obniżenia, a także zwiększenia uprzednio obniżonej odnosi się do środków trwałych będących już przedmiotem amortyzacji i powinno nastąpić nie później niż w momencie dokonania pierwszego w danym roku odpisu amortyzacyjnego”.

Reasumując, Spółka może ponownie podwyższyć ww. stawki z zastrzeżeniem, iż nowe stawki nie mogą być wyższe, niż te, które dla danego środka trwałego zostały określone w Wykazie stawek amortyzacyjnych. Zwiększenie uprzednio obniżonej stawki powinno nastąpić nie później niż w momencie dokonania pierwszego w danym roku odpisu amortyzacyjnego. W konsekwencji, Spółka będzie miała prawo dokonywania odpisów amortyzacyjnych do momentu zrównania sumy odpisów amortyzacyjnych z wartością początkową środka trwałego.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów amortyzacyjnych) zamieszczone zostały w przepisach art. 16a - 16m ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm.).

Zgodnie z art. 16a ust. 1 ww. ustawy, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1.  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2.  maszyny, urządzenia i środki transportu,
3.  inne przedmioty

− o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Treść powyższego przepisu oznacza, że amortyzacja podatkowa stanowi formę rozłożonego w czasie, obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w prowadzonej działalności gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w okresie dłuższym niż 1 rok. Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie.

Jak stanowi art. 16f ust. 1 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość obejmującą likwidację majątku nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 16a ust. 1 i ust. 2 pkt 1 - 3 oraz w art. 16b. Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 16h - 16m, gdy wartość początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia do używania jest wyższa niż 3500 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest równa lub niższa niż 3500 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16d ust. 1, mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16h - 16m albo jednorazowo w miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, albo w miesiącu następnym.

W myśl art. 16h ust. 1 pkt 1 tej ustawy, odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie z art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Stosownie do art. 16h ust. 2 ww. ustawy, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16l i 16ł, dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji określonych w art. 16i - 16k dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego.

Dodatkowo zauważyć należy, iż zgodnie z art. 16h ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, podatnicy mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych w równych ratach co miesiąc albo w równych ratach co kwartał, albo jednorazowo na koniec roku podatkowego, z uwzględnieniem art. 16i. Suma odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonanych w pierwszym roku podatkowym, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji, nie może przekroczyć wartości tych odpisów przypadających za okres od wprowadzenia ich do ewidencji do końca tego roku podatkowego.

Stosownie zaś do treści art. 16i ust. 5 ww. ustawy, podatnicy mogą obniżać podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki dla poszczególnych środków trwałych. Zmiany stawki dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.

Zatem, powołany w zdaniu pierwszym przepis nie zabrania obniżenia stawki amortyzacyjnej danego środka trwałego nawet kilka razy. Podatnik może zatem dokonać zmiany stawki, tj. jej zmniejszenia bądź zwiększenia uprzednio obniżonej począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo począwszy od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. Podatnik ma w tej sytuacji możliwość stosowania różnych stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych na każdy rok podatkowy, z tym tylko zastrzeżeniem, aby stawki te nie były wyższe od stawek określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych.

Zmiana stawek amortyzacyjnych przewidziana w art. 16i ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, pomimo że nie została ograniczona przez ustawodawcę żadnym limitem, powinna być dokonywana z uwzględnieniem pozostałych przepisów ustawy. Z powyższego wynika zatem, że możliwość obniżania lub podwyższania stawek nie jest uwarunkowana wystąpieniem jakichkolwiek okoliczności. Taką decyzję podejmuje podatnik. Ponadto, wysokość obniżenia lub podwyższenia dla danego środka trwałego jest dowolna i pozostaje w gestii podatnika. Może On, na podstawie art. 16i ust. 5 ww. ustawy, obniżyć dla poszczególnych środków trwałych stawkę amortyzacyjną wynikającą z Wykazu stawek amortyzacyjnych, bądź podwyższyć uprzednio obniżoną stawkę począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo począwszy od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego, jednak zmiana wysokości stawki winna zapewnić realizację zasady współmierności przychodów i odpowiadających im kosztów uzyskania przychodów unormowanej w art. 7 ww. ustawy.

Należy przy tym pamiętać, iż wysokość zmienionej stawki amortyzacyjnej winna być ustalona z uwzględnieniem okresu efektywnej użyteczności gospodarczej danego środka trwałego oraz zasad prowadzonej polityki podatkowej.

Z opisu zdarzenia przyszłego wynika, iż Spółka dokonuje amortyzacji następujących składników majątkowych: samochody, komputery, urządzenia techniczne, wyposażenie, inwestycje w obcych środkach trwałych (inwestycje dokonywane przez Spółkę w wynajmowane powierzchnie sklepowe oraz biurowe). Spółka dokonuje amortyzacji podatkowej środków trwałych według stawek ujętych w Wykazie stawek amortyzacyjnych (metoda liniowa). W przypadku inwestycji w obcych środkach trwałych Spółka stosuje 10% stawkę amortyzacyjną. Obecnie Spółka rozważa obniżenie powyższych stawek amortyzacyjnych.

Jednocześnie wątpliwości Wnioskodawcy wiążą się z powstaniem skutków podatkowych związanych z powrotem do wcześniej stosowanych standardowych stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych amortyzowanych metodą liniową.

Odnosząc powyższe do przedstawionych przepisów prawa podatkowego, stwierdzić należy, iż możliwość zwiększenia uprzednio obniżonych stawek amortyzacyjnych odnosi się do środków trwałych będących już przedmiotem amortyzacji i powinna nastąpić nie później niż w momencie dokonania pierwszego w danym roku odpisu amortyzacyjnego. Jednocześnie, podwyższone przez Spółkę stawki nie mogą być wyższe od tych podanych w Wykazie.

Reasumując, stosownie do art. 16i ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, prawem Spółki jest także podwyższenie wcześniej obniżonej stawki amortyzacyjnej dla poszczególnych środków trwałych amortyzowanych metodą liniową, przy czym maksymalny pułap podwyższenia stanowi poziom stawek wynikających z Wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych. Ponadto, należy zaznaczyć, iż Spółka będzie mogła dokonać przedmiotowej zmiany stawki amortyzacyjnej począwszy od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. Tym samym, Spółka będzie miała prawo dokonywać odpisów amortyzacyjnych do momentu zrównania ich sumy z wartością początkową środków trwałych.

W odniesieniu do powołanych przez Wnioskodawcę interpretacji indywidualnych, stwierdzić należy, że są one rozstrzygnięciami wydanymi w konkretnych sprawach, osadzonych w określonym stanie faktycznym i tylko do nich się odnoszących, w związku z tym nie mają mocy powszechnie obowiązującego prawa.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.