Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.335.2025.1.MW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-08
Teza: Brak prawa do zastosowania stawki 0% do eksportu towarów
na podstawie posiadanych dokumentów w Wariantach I; II.
Słowa kluczowe: dokumenty-dokumenty celne
dokumenty-dokumenty urzędowe
eksport-eksport towarów
stawka-stawka zerowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Stawka
podatku 0% - eksport towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Stawka
podatku przy eksporcie towarów - dokument
potwierdzający wywóz towarów poza UE
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 8
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 11
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 6a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 7
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 8
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 9
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 maja 2025 r. za pośrednictwem platformy e-Doręczenia wpłynął Państwa wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy możliwości zastosowania stawki
    podatku VAT w wysokości 0% dla eksportu towarów na podstawie posiadanych
    dokumentów w Wariantach I-II. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest spółką z siedzibą w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej.
    Wnioskodawca jest częścią międzynarodowej grupy kapitałowej (dalej: „Grupa”) będącej
    światowym liderem w produkcji urządzeń oraz nawigacji GPS na potrzeby rynku
    motoryzacyjnego. Grupa rozwija się w ramach czterech branż biznesowych: (...).
    Wnioskodawca współpracuje z (...), dla których opracowuje stosowne rozwiązania -
    nawigacje samochodowe z kompleksowymi rozwiązaniami informacyjno-rozrywkowymi
    (dalej: „Produkty”).
    Spółka została zarejestrowana jako podatnik VAT czynny w Polsce w 2020 r. Działalność
    Spółki w Polsce obejmuje nabywanie Produktów od podmiotu (producenta) z Grupy (dalej:
    „Dostawca”), zarejestrowanego w Polsce na potrzeby podatku VAT.
    Następnie Produkty odsprzedawane są do odbiorców zagranicznych. Produkty są
    wysyłane bezpośrednio od Dostawcy z terytorium Polski, do nabywców w innych krajach
    Unii Europejskiej (dalej: „UE”) oraz w krajach poza UE.
    Klientami Spółki są przedsiębiorcy - podatnicy VAT w krajach swojej siedziby (dalej:
    „Kontrahenci”).
    W przypadku sprzedaży Produktów do Kontrahenta w innym kraju UE, Spółka rozpoznaje
    sprzedaż jako wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, w rozumieniu art. 13 ust. 1
    ustawy VAT.
    W odniesieniu do Produktów wysyłanych do Kontrahenta spoza UE, Spółka rozpoznaje
    eksport towarów, w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy o VAT.
    Niniejszy wniosek dotyczy transakcji eksportowych.
    Schemat dostaw eksportowych
    Współpraca pomiędzy Spółką a Dostawcą, zakłada, że Wnioskodawca dokonuje nabycia
    Produktów w kraju, a następnie dokonuje sprzedaży do swoich Kontrahentów spoza UE.

    Produkty są wysyłane/transportowane bezpośrednio od Dostawcy w Polsce do
    Kontrahentów poza UE. Za transport, co do zasady, odpowiadają Kontrahenci (reguła
    Incoterms FCA).
    Produkty są transportowane drogą lądową (za pomocą samochodów ciężarowych).
    Schemat fakturowania
    Dostawca wystawia na rzecz Wnioskodawcy faktury z krajową stawką VAT.
    W odniesieniu do fakturowania sprzedaży dokonywanej przez Spółkę na rzecz
    Kontrahentów, występują dwa warianty:
    Fakturowanie sprzedaży Spółki w wariancie I
    Spółka posiada z niektórymi Kontrahentami umowy o samofakturowanie (dalej: „Umowa
    SBI”), zawarte zgodnie z art. 106d ustawy VAT.
    W takim wariancie, faktury z tytułu transakcji eksportowej (dalej: „Faktury SBI”) są
    wystawiane przez Kontrahentów Spółki, z którymi zawarto umowy SBI.
    Zgodnie z ustaleniami zawartymi w Umowie SBI z Kontrahentami, Kontrahenci wystawiają
    Faktury SBI tylko i wyłącznie po otrzymaniu Produktów, co stanowi potwierdzenie
    otrzymania Produktów będących przedmiotem eksportu towarów.
    Fakturowanie sprzedaży Spółki w wariancie II
    W wariancie II, Wnioskodawca wystawia faktury eksportowe we własnym zakresie na rzecz
    Kontrahentów, z którymi nie zawarto umowy SBI.
    Procedura celna
    Procedura eksportowa (celna) rozpoczyna się zawsze w Polsce, tym samym urzędem
    celnym wywozu jest polski urząd celny. Natomiast urząd celny wyprowadzenia towarów
    może znajdować się również w innym kraju UE.
    Odprawa eksportowa (celna) dokonywana jest przez przedstawiciela Spółki.
    Dokumenty posiadane przez Spółkę, w zakresie potwierdzenia wywozu poza UE
    Spółka co do zasady stosuje stawkę 0% VAT dla eksportu towarów, na podstawie
    przepisów art. 41 ust. 4 i 11 ustawy VAT.
    Spółka dąży do sytuacji, w której posiada w każdym wypadku dokument celny
    potwierdzający wywóz poza UE, o którym mowa w art. 41 ust. 6a pkt 1 (komunikat
    CC599C).
    Jednocześnie, stosunkowo często występują sytuacje, w których z przyczyn niezależnych
    od Spółki, uzyskanie dokumentu celnego potwierdzającego wywóz jest znacznie
    utrudnione. W szczególności dotyczy to przypadków, w których urząd wyprowadzenia
    znajduje się w innym kraju UE niż Polska. W takiej sytuacji, Spółka ma bardzo ograniczone
    możliwości pozyskania dokumentu celnego, jeśli administracja drugiego państwa z
    różnych powodów (np. niesprawne funkcjonowanie systemu teleinformatycznego) nie jest
    w stanie wygenerować dokumentu w wymaganym terminie.
    Mając na uwadze tę sytuację, a także biorąc pod uwagę orzecznictwo Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz polskich sądów administracyjnych, Spółka
    zdecydowała o wystąpieniu z niniejszym wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej,
    w ramach którego chciałaby potwierdzić, jaki zestaw dokumentów uprawnia ją do
    zastosowania stawki 0% VAT, w przypadku, gdy Spółka nie posiada komunikatu CC599C.
    Dokumentacja Spółki, gromadzona na potrzeby potwierdzenia wywozu towarów,
    obejmuje następujące dokumenty:
    Wariant I (dla procedury samofakturowania):

    a) Faktura SBI - jako podstawowy dokument potwierdzający wywóz towarów, który jest
      wystawiany przez Kontrahenta wyłącznie po otrzymaniu Produktów;
    b) Tzw. Pick Slip (zamówienie od klienta);
    c) Commercial invoice (tracking invoice) wystawiana przez Spółkę;
    d) Dokument celny potwierdzający procedurę wywozu (komunikat CC529C), o którym
      mowa w art. 41 ust. 8 ustawy o VAT;
    e) Ponadto, Wnioskodawca posiada co najmniej jeden pomocniczy dokument
      potwierdzający wywóz poza UE taki jak:
      · Zbiorcze potwierdzenie zapłaty za faktury eksportowe (których składowe Spółka jest
        w stanie określić);
      · Dokumenty CMR podpisane przez nadawcę oraz przewoźnika;
      · Zgłoszenia importowe nabywców z krajów trzecich;
      · Oświadczenie przewoźnika o dostarczeniu towarów poza UE.
    Wariant II:
    a) Faktura własna Spółki;
    b) Tzw. Pick Slip (zamówienie od klienta);
    c) Commercial invoice (tracking invoice) wystawiana przez Spółkę;
    d) Dokument celny potwierdzający procedurę wywozu (komunikat CC529C), o którym
      mowa w art. 41 ust. 8 ustawy o VAT;
    e) Ponadto, Wnioskodawca posiada co najmniej jeden pomocniczy dokument
      potwierdzający wywóz poza UE taki jak:
          Zbiorcze potwierdzenie zapłaty za faktury eksportowe (których składowe
          Spółka jest w stanie określić);
          Dokumenty CMR podpisane przez nadawcę oraz przewoźnika;
          Zgłoszenia importowe nabywców z krajów trzecich;
          Oświadczenie przewoźnika o dostarczeniu towarów poza UE.
    Pytania
    1. Czy Spółka jest uprawniona do zastosowania stawki 0% VAT w eksporcie towarów, na
      podstawie dokumentacji przedstawionej w Wariancie I?
    2. Czy Spółka jest uprawniona do zastosowania stawki 0% VAT w eksporcie towarów, na
      podstawie dokumentacji przedstawionej w Wariancie II?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1. Spółka jest uprawniona do zastosowania stawki 0% VAT w eksporcie towarów, na
      podstawie dokumentacji przedstawionej w Wariancie I.
    2. Spółka jest uprawniona do zastosowania stawki 0% VAT w eksporcie towarów, na
      podstawie dokumentacji przedstawionej w Wariancie II.
    Uzasadnienie
    1. Przepisy krajowe
    W myśl art. 2 pkt 8 ustawy o VAT, przez eksport towarów rozumie się dostawę towarów
    wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej
    przez:

    a) dostawcę lub na jego rzecz, lub
    b) nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz, z wyłączeniem
      towarów wywożonych przez samego nabywcę do celów wyposażenia lub zaopatrzenia
      statków rekreacyjnych oraz turystycznych statków powietrznych lub innych środków
      transportu służących do celów prywatnych
    - jeżeli wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest potwierdzony przez
    właściwy organ celny określony w przepisach celnych.
    W świetle art. 41 ust. 4 ustawy VAT, w eksporcie towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit.
    a, stawka podatku wynosi 0%.
    Zgodnie z art. 41 ust. 6 ustawy o VAT, stawkę podatku 0% stosuje się w eksporcie
    towarów, pod warunkiem że podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji
    podatkowej za dany okres rozliczeniowy otrzymał dokument potwierdzający wywóz
    towaru poza terytorium Unii Europejskiej.
    Dokumentem, o którym mowa powyżej, jest w szczególności (ust. 6a):
    1) dokument w formie elektronicznej otrzymany z systemu teleinformatycznego
      służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych albo potwierdzony przez właściwy organ
      celny wydruk tego dokumentu;
    2) dokument w formie elektronicznej pochodzący z systemu teleinformatycznego
      służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych, otrzymany poza tym systemem, jeżeli
      zapewniona jest jego autentyczność;
    3) zgłoszenie wywozowe na piśmie utrwalonym w postaci papierowej złożone poza
      systemem teleinformatycznym służącym do obsługi zgłoszeń wywozowych albo jego
      kopia potwierdzona przez właściwy organ celny.
    Zgodnie z art. 41 ust. 11 ustawy o VAT, przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio w eksporcie
    towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. b, jeżeli podatnik przed upływem terminu do
    złożenia deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym dokonał dostawy
    towarów, otrzymał dokument, o którym mowa w ust. 6, z którego wynika tożsamość
    towaru będącego przedmiotem dostawy i wywozu.
    2. Regulacje Unijne
    Art. 146 ust. 1 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej: „Dyrektywa VAT”), wskazuje, że
    państwa członkowskie zwalniają transakcje eksportu towarów wysyłanych lub
    transportowanych przez sprzedawcę lub na jego rzecz oraz przez nabywcę z kraju
    trzeciego lub na jego rzecz.
    3. Wykładnia przepisów dokonana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej:
    „TSUE”)
    Analizując wymogi określone w art. 41 ust. 11 ustawy VAT wraz z ust. 4 tego artykułu,
    należy pochylić się w pierwszej kolejności nad istotą uregulowań unijnych odnoszących się
    do zwolnienia z podatku VAT transakcji eksportu towarów, które zostały wprowadzone do
    polskich przepisów.
    Jak wskazał TSUE w wyroku o sygnaturze C-275/18 z dnia 28 marca 2019 r.:
    „W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 146 ust. 1 lit. a) dyrektywy VAT
    państwa członkowskie zwalniają dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych poza
    terytorium Unii przez sprzedawcę łub na jego rzecz. Przepis ten należy interpretować w
    związku z art. 14 ust. 1 tej dyrektywy, zgodnie z którym „dostawa towaru” oznacza
    przeniesienie prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel (zob. podobnie wyrok z dnia
    28 lutego 2018 r., Pieńkowski, C-307/16, EU:C:2018:124, pkt 24).

    Zwolnienie to ma na celu zagwarantowanie opodatkowania dostaw danych towarów w
    miejscu ich przeznaczenia, czyli w miejscu konsumpcji wywożonych produktów (zob.
    podobnie wyrok z dnia 8 listopada 2018 r., Cartrans Spedition, C-495/17, EU:C:2018:887,
    pkt 34)”.
    Zatem TSUE wskazuje, że Państwa Członkowskie powinny zwolnić lub jak w przypadku
    Polski, zastosować taką stawkę podatku VAT, aby zagwarantować opodatkowanie dostaw
    danych towarów w miejscu ich przeznaczenia tj. kraju trzecim poza terytorium UE.
    Mając na uwadze powyższą wykładnię, wskazać należy na kolejny z aspektów zwolnienia
    (stawki 0%) w eksporcie towarów. Mianowicie, zwolnienia (stawki 0%) nie można
    uzależniać od objęcia towarów procedurą eksportową (celną). Jak słusznie wskazuje TSUE:
    „[...] art. 146 ust. 1 lit. a) dyrektywy VAT nie przewiduje przesłanki (...) zgodnie z którą
    towar przeznaczony do wywozu powinien zostać objęty procedurą wywozu, aby można
    było zastosować zwolnienie w eksporcie określone w tym pierwszym przepisie.
    Zatem zakwalifikowanie transakcji jako dostawy na eksport na podstawie art. 146 ust. 1 lit.
    a) dyrektywy VAT nie zależy od objęcia danych towarów procedurą celną wywozu, której
    nieprzestrzeganie skutkuje pozbawieniem podatnika prawa do zwolnienia w eksporcie
    (zob. analogicznie wyrok z dnia 19 grudnia 2013 r., BDV Hungary Trading (C-563/12, EU:C:
    2013:854, pkt 27)”.
    W kolejnym fragmencie TSUE zaznacza, że: „W tym względzie przesłanka taka jak
    przewidziana w § 66 ust. 1 ustawy nr 235/2004, stojąca na przeszkodzie przyznaniu
    zwolnienia z VAT dla dostawy towarów, które nie zostały objęte procedurą wywozu,
    podczas gdy jest bezsporne, że towary te zostały faktycznie wywiezione zgodnie z
    kryteriami przypomnianymi w pkt 24 niniejszego wyroku, a zatem ze względu na swe
    cechy ogólne dostawa ta spełnia przesłanki zwolnienia przewidziane w art. 146 ust. 1 lit. a)
    dyrektywy VAT, nie zachowuje zasady proporcjonalności.
    Wprowadzenie takiej przesłanki oznaczałoby uzależnienie prawa do odliczenia od
    spełnienia obowiązków formalnych, w rozumieniu orzecznictwa przypomnianego w pkt 29
    niniejszego wyroku, bez zbadania, czy ustanowione przez prawo Unii przesłanki
    materialnoprawne zostały rzeczywiście spełnione. Sama okoliczność, że eksporter nie
    objął danych towarów procedurą wywozu, nie oznacza, że taki wywóz faktycznie nie
    nastąpił (zob. analogicznie wyrok z dnia 8 listopada 2018 r., Cartrans Spedition, C-495/17,
    EU:C:2018:887, pkt 50)”.
    Zatem, w przypadku zwolnienia z podatku VAT (lub jak w przypadku Polski - stawki 0%),
    oceniać należy przesłanki materialnoprawne, a nie formalne. W przypadku bezspornie
    udokumentowanej dostawy towarów poza terytorium UE, stosowanie przesłanek
    formalnoprawnych nie byłoby zgodne z zasadą proporcjonalności podatku VAT. Nie ma
    więc znaczenia czy towary eksportowane zostały objęte procedurą celną wywozu czy też
    nie.
    Ponadto TSUE wskazuje, „W świetle powyższego na zadane pytania należy odpowiedzieć,
    że art. 146 ust. 1 lit. a) w związku z art. 131 dyrektywy VAT należy interpretować w ten
    sposób, że sprzeciwia się on temu, aby przepis prawa krajowego uzależniał zwolnienie z
    VAT przewidziane dla towarów przeznaczonych do wywozu poza terytorium Unii od
    przesłanki, aby towary te zostały objęte procedurą celną wywozu, w sytuacji, w której jest
    bezsporne, że zostały spełnione materialnoprawne przesłanki zwolnienia, w tym w
    szczególności przesłanka faktycznego wyprowadzenia danych towarów z terytorium Unii”.
    Zatem, w przypadku spełnienia materialnoprawnych przesłanek tj. faktycznego
    wyprowadzenia towarów poza terytorium UE, nawet bez spełnienia przesłanek
    formalnych, zastosowanie znajdzie zwolnienie takiego eksportu towarów z podatku VAT.
    4. Wykładnia przepisów prezentowana przez sądy krajowe
    Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: „NSA”) w wyroku z dnia 20 grudnia 2017 r. o
    sygnaturze sprawy I FSK 825/17 orzekł, że: „Ustalenie, że nabywca miał siedzibę poza

    terytorium kraju miało istotne znaczenie dla zastosowania art. 2 pkt 8 VATU, tj. przyjęcia,
    że doszło do eksportu towarów w rozumieniu tego przepisu. Związane z tym ustaleniem
    zarzuty podniesiono w pkt 5.3.1 — 5.3.2. oraz 5.4.4. zarzutów skargi kasacyjnej i
    rozważenia wymagało, czy na tle całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału
    dowodowego zasadnym jest obciążanie skarżącego stawką podatku jak dla dostawy
    krajowej, w sytuacji gdy wiadomym jest, że obrót ten nie miał charakteru takiej dostawy,
    lecz eksportu towarów i że doszło do eksportu towarów w rozumieniu art. 2 pkt 8 VATU
    (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I FSK 828
    /12, dostępny w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych — CBOiSA).
    W powołanym wyżej wyroku z 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I FSK 828/12 Naczelny Sąd
    Administracyjny wyjaśnił, że stosowanie przy eksporcie przepisów o charakterze formalno-
    dowodowym, takich jak art. 41 ust. 11 VATU, ustanowionych w celu zapewnienia
    prawidłowego poboru podatku i unikania oszustw podatkowych, nie powinno wykraczać
    poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tych celów (zob. wyrok z dnia 21 marca 2000 r. w
    sprawach połączonych od C-110/98 do C-147/98 Gabalfrisa i in., oraz postanowienie z dnia
    3 marca 2004 r. w sprawie C-395/02 Transport Service). Czynności bowiem powinny być
    opodatkowane z uwzględnieniem ich obiektywnych cech (zob. w szczególności wyroki w
    sprawie Optigen i in., pkt 44, oraz w sprawie Kittel i Recolta Recycling, pkt 41). W sytuacji
    zatem, gdy dostawa spełnia bezspornie przesłanki eksportu towarów przewidziane w art.
    2 pkt 8 VATU, to zasada neutralności podatkowej wymaga, by zwolnienie od podatku VAT
    (stawka 0%) zostało przyznane w razie spełnienia przesłanek merytorycznych, nawet jeśli
    przez podatnika nie zostały spełnione pewne wymagania formalne. Inaczej byłoby jedynie
    w przypadku, gdyby naruszenie tych wymagań formalnych uniemożliwiło przedstawienie
    przekonującego dowodu spełnienia przesłanek merytorycznych, głównie w zakresie
    wywozu towarów poza terytorium Unii Europejskiej.
    Jeżeli — jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny — wywóz towarów poza terytorium
    Unii Europejskiej zostanie wykazany innymi dowodami, organy podatkowe nie mogą takiej
    okoliczności pomijać, stosując do takiego wywozu stawkę jak dla obrotu krajowego, gdyż
    takie działanie nie tylko narusza zasadę neutralności, lecz jest nieadekwatne do
    poczynionych przez organy podatkowe ustaleń faktycznych i w konsekwencji przybiera
    formę sankcji podatkowej, a nie opodatkowania faktycznej czynności podlegającej VAT”.
    NSA w powyższym wyroku zaznacza, że organy podatkowe nie mogą pomijać dowodów
    alternatywnych dowodzących wywozu towarów poza UE, jeśli na ich podstawie można
    określić tożsamość towarów będących przedmiotem wywozu oraz spełnione zostaną
    warunki materialnoprawne eksportu towarów tj. towary faktycznie opuściły terytorium
    UE. Oznacza to, że dowodzenie faktu dokonania eksportu może odbywać się na podstawie
    dowolnej dokumentacji – a nie tylko urzędowych dokumentów celnych.
    Potwierdzenie tego stanowiska znaleźć można w innym wyroku NSA z 19 lutego 2020 r. o
    sygnaturze I FSK 128/18: „Z powyższego wyroku TSUE wynika zatem, że jeżeli towary
    będące przedmiotem eksportu zostały sprzedane, wysłane poza terytorium Unii i fizycznie
    opuściły terytorium Unii, są spełnione warunki do zastosowania stawki 0% nawet gdyby
    się okazało, że wskazany na fakturze nabywca nie jest faktycznym odbiorcą towaru, a
    nieustalony podmiot, chyba że zostanie wykazane, że:
        do dostawy, nawet nieustalonemu podmiotowi, w ogóle nie doszło, lub
        zostanie wykazane, że dany podatnik wiedział albo powinien był wiedzieć, że
        dokonywana przez niego transakcja może stanowić oszustwo popełnione
        przeciwko wspólnemu systemowi VAT, którego dopuszcza się nabywca”.
    NSA wskazuje, że dostawa towarów będąca eksportem zawsze będzie spełniała warunki
    zastosowania stawki 0% VAT, kiedy tylko towary eksportowane zostały sprzedane i
    wysłane poza terytorium UE.

    Warto przytoczyć również fragment innego orzeczenia NSA z 21 lipca 2020 r. o sygnaturze
    I FSK 2005/17: „W tym miejscu przypomnieć również należy, że w orzecznictwie sądów
    krajowych już wcześniej podkreślano, że jeśli okoliczność wywozu poza UE zostanie
    wykazana innymi dowodami, w tym ustalona w sposób bezsporny w ramach toczącego się
    postępowania podatkowego, organy podatkowe nie mogą takiej okoliczności pomijać,
    stosując do takiego wywozu stawkę jak dla obrotu krajowego, gdyż takie działanie nie
    tylko narusza zasadę neutralności, lecz jest nieadekwatne do poczynionych przez organy
    podatkowe ustaleń faktycznych i w konsekwencji przybiera formę sankcji podatkowej, a
    nie opodatkowania faktycznej czynności podlegającej VAT (por. wyroki NSA: z dnia 10
    września 2014 r., sygn. akt I FSK 1304/13, z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I FSK 828/12,
    czy z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. akt I FSK 825/17).”
    Również w wielu innych wyrokach, sądy polskie wypowiedziały się w podobnym tonie.
    Poniżej Wnioskodawca pragnie przedstawić listę sygnatur przedmiotowych orzeczeń:
        I SA/Rz 415/23 z dnia 16 listopada 2023 r.
        I SA/Po 993/16 z dnia 2 lutego 2017 r.
        I SA/GI 1459/20 z dnia 23 lutego 2021 r.
        I SA/GI 1182/23 z dnia 22 lutego 2024 r.
        I SA/Rz 385/21 z dnia 24 czerwca 2021 r.
        I SA/GI 967/23 z dnia 20 marca 2024 r.
        I SA/Kr 683/23 z dnia 12 września 2023 r.
        I SA/Wr 751/23 z dnia 23 kwietnia 2024 r.
        I FSK 1304/13 z dnia 10 września 2014 r.
        I FSK 2022/17 z dnia 21 lipca 2020 r.
        I SA/Bk 200/24 z dnia 17 lipca 2024 r.
        I SA/Wr 792/23 z dnia 21 marca 2024 r.
        I SA/Bk 282/23 z dnia 24 października 2024 r.
        I SA/GI 1182/23 z dnia 22 lutego 2024 r.
        I SA/Op 1008/24 z dnia 15 stycznia 2025 r.
        I SA/Wr 521/24 z dnia 12 grudnia 2024 r.
        I SA/Rz 488/24 z dnia 19 listopada 2024 r.
        I SA/Wr 740/23 z dnia 6 marca 2024 r.
        I SA/Wr 732/23 z dnia 19 marca 2024 r.
    5. Stanowisko polskich organów podatkowych
    Wnioskodawca jest świadomy faktu, że obecny stan interpretacji organów podatkowych
    (na moment złożenia wniosku) jest niejednoznaczny. Z jednej strony znane są
    Wnioskodawcy interpretacje, w których zaprezentowano bardzo restrykcyjne stanowisko,
    zgodnie z którym jedynie urzędowy dokument celny potwierdzający wywóz stanowi
    podstawę do zastosowania stawki 0% VAT w eksporcie. Z drugiej strony, w obrocie
    pozostaje wiele interpretacji prezentujących całkiem odmienne podejście, oparte na ww.
    tezach orzeczeń TSUE oraz polskich sądów.
    Przykładowo, wskazać można na interpretację indywidualną o sygnaturze 0111-KDIB3-
    3.4012.618.2022.2.MPU, w której organ wskazał, że: „Dla opodatkowania eksportu
    towarów stawką VAT w wysokości 0% kluczowe jest posiadanie dokumentów, które w
    sposób jednoznaczny potwierdzą, że nastąpiło wyprowadzenie towarów poza terytorium
    Unii Europejskiej. Z opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego wynika zatem, że
    Spółka posiada faktury, a także dokumenty, które nie są wprawdzie literalnie wymienione

    w art. 41 ust. 6a ustawy, co jednak nie stanowi przeszkody do przyjęcia, że spełnia/będzie
    spełniała przesłankę w zakresie udokumentowania wywozu. W konsekwencji pozwala to
    na uznanie, że w przedstawionym opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego doszło
    /będzie dochodziło do eksportu towarów do kontrahentów spoza Unii Europejskiej.
    Reasumując - w przedstawionej dostawie towarów do kontrahentów spoza Unii
    Europejskiej Spółka jest uprawniona, na podstawie posiadanych dokumentów
    (zgromadzonych w pięciu wariantach opisanych w zaprezentowanym stanie faktycznym
    /zdarzeniu przyszłym) zastosować stawkę podatku 0%, właściwą dla eksportu towarów”.
    Podobnie Dyrektor K1S stwierdził w interpretacji z dnia 2 listopada 2022 r. o sygnaturze
    0114-KDTP1-2.4012.455.2022.1.GK: „Państwa Spółka dokonuje dostaw towarów, które są
    transportowane z Polski poza Unię Europejską („UE”) przez przewoźnika działającego na
    zlecenie Państwa Spółki lub zagranicznego nabywcy towarów. Zdarza się, że w odniesieniu
    do takich transakcji Państwa Spółka nie dysponuje dokumentem celnym potwierdzającym
    zakończenie procedury wywozu (np. tzw. komunikatem IE 599). W takich przypadkach
    Państwa Spółka posiada jednak, oprócz faktury zawierającej m.in. nazwy i ilości
    sprzedawanych towarów, również przynajmniej jeden z następujących dokumentów:
      a) dokument (lub jego kopię) wydany przez administrację celną kraju trzeciego
        (nienależącego do UE) w związku z przywozem i odprawą w tym kraju towarów
        będących przedmiotem dostawy;
      b) oświadczenie nabywcy towarów o tym, że będące przedmiotem dostawy towary
        zostały dostarczone do miejsca poza UE;
      c) oświadczenie przewoźnika odpowiedzialnego za transport towarów o tym, że
        będące przedmiotem dostawy towary zostały dostarczone do miejsca poza UE; lub
      d) list przewozowy (np. dokument CMR) opatrzony podpisem lub pieczęcią
        przewoźnika oraz osoby odbierającej towary poza UE.
    Państwa Spółka jest w stanie zidentyfikować tożsamość towarów, których dotyczą
    powyższe dokumenty i powiązać je z wystawioną przez siebie fakturą (lub fakturami) na
    podstawie opisu towarów lub numerów faktur.
    Powyższe dokumenty są Państwa Spółce dostarczane w formie papierowej lub
    elektronicznej (jako treść wiadomości email lub załączony do niej, zeskanowany
    dokument)”.
    Dyrektor KIS ocenił ww. dokumenty następująco: „Zatem, jeśli Państwa Spółka, przed
    upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, w
    którym powstał obowiązek podatkowy, posiada/będzie posiadała w swojej dokumentacji
    oprócz faktury zawierającej m.in. nazwy i ilości sprzedawanych towarów, również
    przynajmniej jeden z dokumentów:
      a) dokument (lub jego kopię) wydany przez administrację celną kraju trzeciego
        (nienależącego do UE) w związku z przywozem i odprawą w tym kraju towarów
        będących przedmiotem dostawy;
      b) oświadczenie nabywcy towarów o tym, że będące przedmiotem dostawy towary
        zostały dostarczone do miejsca poza UE;
      c) oświadczenie przewoźnika odpowiedzialnego za transport towarów o tym, że
        będące przedmiotem dostawy towary zostały dostarczone do miejsca poza UE; lub
      d) list przewozowy (np. dokument CMR) opatrzony podpisem lub pieczęcią
        przewoźnika oraz osoby odbierającej towary poza UE,
    - to Państwo mają/będziecie mieli prawo do opodatkowania eksportu towarów, o którym
      mowa w art. 2 pkt 8 ustawy stawką VAT w wysokości 0%”.

    Wnioskodawca pragnie wskazać na przykładowe sygnatury innych interpretacji
    indywidualnych, w których Dyrektor KIS wypowiedział się podobnym tonie:
        0113-KDIPT1-2.4012.873.2021.1.PRP z dnia 26 stycznia 2022 r.
        0112-KDIL1-3.4012.144.2022.1.KK z dnia 2 maja 2022 r.
    6.

## Ocena stanowiska

Spółki w zakresie pytania nr 1
    Zgodnie z przedstawionym stanem faktycznym, dokumentacja Spółki, gromadzona na
    potrzeby potwierdzenia wywozu towarów (Produktów) w Wariancie I, obejmuje
    następujące dokumenty:
      a) Faktura SBI - jako podstawowy dokument potwierdzający wywóz towarów, który
        jest wystawiany przez Kontrahenta wyłącznie po otrzymaniu Produktów;
      b) Tzw. Pick Slip (zamówienie od klienta);
      c) Commercial invoice (tracking invoice) wystawiana przez Spółkę;
      d) Dokument celny potwierdzający procedurę wywozu (komunikat CC529C), o którym
        mowa w art. 41 ust. 8 ustawy o VAT;
      e) Ponadto, Wnioskodawca posiada co najmniej jeden pomocniczy dokument
        potwierdzający wywóz poza UE taki jak:
          Zbiorcze potwierdzenie zapłaty za faktury eksportowe (których składowe
          Spółka jest w stanie określić);
          Dokumenty CMR podpisane przez nadawcę oraz przewoźnika;
          Zgłoszenia importowe nabywców z krajów trzecich;
          Oświadczenie przewoźnika o dostarczeniu towarów poza UE.
    Na podstawie ww. stanowiska sądów oraz organów, zdaniem Spółki, posiadany zestaw
    dokumentów uprawnia Spółkę do zastosowania stawki 0% w eksporcie towarów.
    Spółka zwraca uwagę, że art. 41 ust. 6a ustawy o VAT, wskazujący na dowody dokonania
    wywozu, posługuje się zwrotem „w szczególności”. Takie sformułowanie nie pozostawia
    wątpliwości, iż katalog tych dokumentów ma charakter otwarty i stanowi wyliczenie
    przykładowe.
    Prawidłowa interpretacja art. 41 ust. 6 i 6a ustawy o VAT, dokonana w świetle
    orzecznictwa sądowego, powinna zatem brzmieć, że podatnik ma prawo do zastosowania
    stawki 0% VAT w przypadku dokonania wywozu towarów poza UE, który to fakt jest
    potwierdzony dokumentacją wskazaną w art. 41 ust. 6a lub jakimikolwiek innymi
    dokumentami, o ile jednoznacznie potwierdzają one fakt dokonania wywozu towarów.
    Orzecznictwo niezbicie wskazuje, iż w przypadku eksportu towarów nie jest kluczowe
    posiadanie określonych dokumentów czy też objęcie towarów określoną procedurą, lecz
    sam fakt wywozu towarów poza granice Unii Europejskiej.
    W szczególności nieuprawnione byłoby stanowisko, aby dokumenty potwierdzające
    wywóz towarów poza UE musiały mieć jedynie urzędowy charakter. Mogą to być dowolne
    dokumenty, które w sposób jednoznaczny dowodzą wywozu towarów poza UE a
    jednocześnie w sposób ewidentny potwierdzają tożsamość towarów przeznaczonych na
    eksport.
    Przechodząc do oceny mocy dowodowej dokumentacji gromadzonej przez Spółkę w
    Wariancie I, należy zauważyć, że przede wszystkim Spółka posiada fakturę SBI, który to
    dokument jest wystawiany dopiero po otrzymaniu towarów przez Kontrahenta. Jest to
    zatem bardzo ważny dowód handlowy, wystawiany bezpośrednio przez odbiorcę towarów

    w kraju poza UE. Moc dowodowa takiego dokumentu, w zakresie potwierdzenia wywozu,
    jest bardzo silna.
    Ponadto, Spółka zawsze posiada tzw. Pick Slip (zamówienie od klienta), własną commercial
    invoice, a także co najmniej jeden z dokumentów pomocniczych (takich jak: potwierdzenie
    zapłaty, wywozowy CMR, oświadczenie przewoźnika, zgłoszenie importowe). Każdy z tych
    dokumentów pomocniczych już sam w sobie stanowi dowód dokonania wywozu.
    Co więcej, nawet gdyby organ uznał (z czym Spółka się nie zgadza), że na potrzeby
    zastosowania stawki 0% VAT konieczne jest posiadanie dokumentu urzędowego, to Spółka
    zwraca uwagę, że posiada ona również dokument celny potwierdzający procedurę
    wywozu (komunikat CC529C), o którym mowa w art. 41 ust. 8 ustawy o VAT. Dokument
    taki ma oczywiście charakter urzędowy i choć nie stanowi dokumentu potwierdzającego
    wywóz, to jego połącznie z innymi dokumentami gromadzonymi przez Spółkę niewątpliwe
    łącznie pozwala udowodnić fakt dokonania wywozu.
    Należy przy tym zaznaczyć, że pomimo faktu wydania kilku interpretacji podatkowych,
    zgodnie z którymi celny dokument wywozowy jest jedynym dokumentem uprawniającym
    do zastosowania stawki 0% VAT, organy podatkowe nie mogą pomijać ugruntowanej linii
    orzeczniczej sądów administracyjnych, opartej na tezach orzecznictwa europejskiego.
    Sama ilość wyroków sądowych potwierdzających stanowisko Spółki (przytoczona powyżej)
    świadczy, że linia orzecznicza jest całkowicie jednolita i nie ulega zmianie na przestrzeni
    ostatnich lat. Co więcej, wiele restrykcyjnych interpretacji podatkowych zostało następnie
    uchylonych przez wyroki sądów administracyjnych.
    Sądy wielokrotnie podkreślały, że dla zastosowania stawki 0% VAT w eksporcie, koniecznie
    jest:
        Spełnienie przesłanki materialnoprawnej tj. faktyczne wywiezienie towarów
        będących przedmiotem eksportu poza terytorium UE;
        Posiadanie dokumentów potwierdzających wywóz towarów poza UE, z których
        jednoznacznie wynika tożsamość towarów przeznaczonych na eksport.
    Przy tym, prawo do zastosowania stawki 0% nie może być uzależniane od spełnienia
    kryteriów formalnych, takich jak objęcie towarów procedurą wywozu czy też posiadanie
    dokumentu celnego. Stawianie przed podatnikami takich wymagań prowadziłoby do
    zaprzeczenia podstawowej zasady podatku VAT - zasady neutralności opodatkowania.
    Skoro bowiem podatnik faktycznie dokonał eksportu, to powinno mu przysługiwać prawo
    do zwolnienia takiej transakcji od opodatkowania (w Polsce realizowane poprzez
    zastosowanie stawki 0% VAT).
    Zgodnie z Dyrektywą VAT, eksport towarów musi podlegać zwolnieniu od opodatkowaniu,
    która to okoliczność realizuje zasadę neutralności podatkowej (poprzez opodatkowania w
    kraju konsumpcji). Oczywiście państwa członkowskie mogą ustalać warunki i kryteria,
    które służą zabezpieczeniu systemu VAT przed oszustwami podatkowymi, niemniej,
    uczciwy podmiot powinien mieć prawo do korzystania z zasady neutralności w pełnym
    wymiarze, a realizacja tego prawa nie powinna być obarczona koniecznością spełnienia
    zbyt restrykcyjnych warunków formalnych.
    W opinii Spółki, co potwierdza jednolite orzecznictwo, uznanie, że tylko jeden rodzaj
    dokumentu uprawnia do zastosowania stawki 0% VAT w eksporcie, stanowiłoby oczywiste
    naruszenie podstawowych praw podatnika i zasady neutralności.
    Wnioskodawca stoi zatem na stanowisku, że przedstawione przez niego w stanie
    faktycznym dowody/dokumenty będą uprawniać do zastosowania przez niego stawki 0%
    VAT w eksporcie towarów w Wariancie I.
    7. Ocena stanowiska Spółki w zakresie pytania nr 2

    Zgodnie z przedstawionym stanem faktycznym, dokumentacja Spółki, gromadzona na
    potrzeby potwierdzenia wywozu towarów w Wariancie II, obejmuje następujące
    dokumenty:
    a) Faktura własna Spółki;
    b) Tzw. Pick Slip (zamówienie od klienta);
    c) Commercial invoice (tracking invoice) wystawiana przez Spółkę;
    d) Dokument celny potwierdzający procedurę wywozu (komunikat CC529C), o którym
      mowa w art. 41 ust. 8 ustawy o VAT;
    e) Ponadto, Wnioskodawca posiada co najmniej jeden pomocniczy dokument
      potwierdzający wywóz poza UE taki jak:
          Zbiorcze potwierdzenie zapłaty za faktury eksportowe (których składowe
          Spółka jest w stanie określić);
          Dokumenty CMR podpisane przez nadawcę oraz przewoźnika;
          Zgłoszenia importowe nabywców z krajów trzecich;
          Oświadczenie przewoźnika o dostarczeniu towarów poza UE.
    Różnica w gromadzonej dokumentacji, w stosunku do Wariantu I, sprowadza się do braku
    posiadania faktury SBI (jako, że procedura samofakturowania nie jest stosowana w tym
    przypadku).
    Faktura SBI stanowi oczywiście bardzo mocny dowód dokonania wywozu, niemniej
    zdaniem Spółki, pozostałe dokumenty gromadzone przez Spółkę w Wariancie II, również
    łącznie stanowią dowód dokonania wywozu towarów poza UE, a zatem stanowią
    podstawę dla zastosowania stawki 0% VAT.
    W związku z tym należy uznać, że również dokumentacja Spółki gromadzona w Wariancie
    II uprawnia ją do zastosowania stawki 0% VAT w eksporcie.
    Ocena stanowiska
    Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U.
    z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej ustawą o VAT:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko
    w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    Według art. 2 pkt 1 i 5 ustawy o VAT:
      Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.

      Przez terytorium państwa trzeciego rozumie się terytorium państwa niewchodzące
      w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy o VAT:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy o VAT:
      Przez towary rozumie są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy o VAT:
      Przez eksport towarów rozumie się dostawę towarów wysyłanych lub
      transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej przez:
      a) dostawcę lub na jego rzecz, lub
      b) nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz, z
      wyłączeniem towarów wywożonych przez samego nabywcę do celów wyposażenia
      lub zaopatrzenia statków rekreacyjnych oraz turystycznych statków powietrznych
      lub innych środków transportu służących do celów prywatnych
      - jeżeli wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest potwierdzony przez
      właściwy organ celny określony w przepisach celnych.
    Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy o VAT:
      Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług
      na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Należy zauważyć, że art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy przewiduje, że opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług podlega eksport towarów, jednak z uwagi na terytorialny charakter
    podatku VAT, opodatkowaniu podlegają wyłącznie czynności, których miejscem
    świadczenia jest terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które w przypadku dostaw towarów
    wysyłanych lub transportowanych wyznacza art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT:
      Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub
      transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę
      trzecią – miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub
      transportu do nabywcy.
    Podkreślić należy, że zarówno w treści ustawy o VAT, jak i przepisach wykonawczych do
    niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi.
    Stosownie do art. 41 ust. 4 ustawy o VAT:
      W eksporcie towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. a, stawka podatku wynosi 0%.
    Zgodnie z art. 41 ust. 6 ustawy o VAT:
      Stawkę podatku 0% stosuje się w eksporcie towarów, o którym mowa w ust. 4 i 5,
      pod warunkiem że podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji
      podatkowej za dany okres rozliczeniowy otrzymał dokument potwierdzający wywóz
      towaru poza terytorium Unii Europejskiej.
    Na podstawie art. 41 ust. 6a ustawy o VAT:
      Dokumentem, o którym mowa w ust. 6, jest w szczególności:
      1) dokument w formie elektronicznej otrzymany z systemu teleinformatycznego
      służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych albo potwierdzony przez właściwy organ
      celny wydruk tego dokumentu;

      2) dokument w formie elektronicznej pochodzący z systemu teleinformatycznego
      służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych, otrzymany poza tym systemem, jeżeli
      zapewniona jest jego autentyczność;
      3) zgłoszenie wywozowe na piśmie utrwalonym w postaci papierowej złożone poza
      systemem teleinformatycznym służącym do obsługi zgłoszeń wywozowych albo jego
      kopia potwierdzona przez właściwy organ celny.
    Według art. 41 ust. 7 ustawy o VAT:
      Jeżeli warunek, o którym mowa w ust. 6, nie został spełniony, podatnik nie wykazuje
      tej dostawy w ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3, za dany okres
      rozliczeniowy, lecz w okresie następnym, stosując stawkę podatku 0%, pod
      warunkiem otrzymania dokumentu wymienionego w ust. 6 przed upływem terminu
      do złożenia deklaracji podatkowej za ten następny okres. W przypadku
      nieotrzymania tego dokumentu w terminie określonym w zdaniu poprzednim mają
      zastosowanie stawki właściwe dla dostawy tego towaru na terytorium kraju.
    Stosownie do art. 41 ust. 8 ustawy o VAT:
      Przepis ust. 7 stosuje się w przypadku, gdy podatnik posiada dokument celny
      potwierdzający procedurę wywozu.
    Jak stanowi art. 41 ust. 9 ustawy o VAT:
      Otrzymanie przez podatnika dokumentu potwierdzającego wywóz towaru poza
      terytorium Unii Europejskiej w terminie późniejszym niż określony w ust. 6 i 7
      upoważnia podatnika do dokonania korekty podatku należnego w rozliczeniu za
      okres rozliczeniowy, w którym podatnik otrzymał ten dokument.
    Ponadto, na podstawie art. 41 ust. 11 ustawy o VAT:
      Przepisy ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio w eksporcie towarów, o którym mowa w
      art. 2 pkt 8 lit. b, jeżeli podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji
      podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym dokonał dostawy towarów, otrzymał
      dokument, o którym mowa w ust. 6, z którego wynika tożsamość towaru będącego
      przedmiotem dostawy i wywozu. Przepisy ust. 7 i 9 stosuje się odpowiednio.
    Aby uznać daną czynność za eksport towarów muszą wystąpić łącznie następujące
    przesłanki:
        ma miejsce dostawa towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju
        poza terytorium Unii Europejskiej przez dostawcę lub na jego rzecz (eksport
        bezpośredni) lub przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju, lub na
        jego rzecz (eksport pośredni),
        wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej musi zostać potwierdzony przez
        właściwy organ celny określony w przepisach celnych.
    Niespełnienie jakiejkolwiek z wymienionych wyżej przesłanek powoduje, że nie dochodzi
    do eksportu towarów w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.
    Z kolei aby możliwe było opodatkowanie eksportu towarów stawką podatku w wysokości
    0%, konieczne jest spełnienie warunku dotyczącego otrzymania przez podmiot
    potwierdzenia wywozu towarów przez organ celny określony w przepisach celnych.
    Spełnienie tego warunku ma gwarantować, że faktycznie nastąpił wywóz towarów i że bez
    ich powrotnego przywozu nie będą one przedmiotem dostawy na terytorium kraju, która
    poprzez zastosowanie stawki 0% byłaby faktycznie nieopodatkowana.
    Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest spółką z siedzibą w Stanach Zjednoczonych
    Ameryki Północnej. Spółka jest częścią międzynarodowej Grupy kapitałowej będącej

    światowym liderem w produkcji urządzeń oraz nawigacji GPS na potrzeby rynku
    motoryzacyjnego. Wnioskodawca współpracuje z czołowymi koncernami z branży
    motoryzacyjnej, dla których opracowuje stosowne rozwiązania - nawigacje samochodowe
    z kompleksowymi rozwiązaniami informacyjno-rozrywkowymi (Produkty). Spółka została
    zarejestrowana jako podatnik VAT czynny w Polsce w 2020 r. Działalność Spółki w Polsce
    obejmuje nabywanie Produktów od podmiotu (producenta) z Grupy (Dostawca),
    zarejestrowanego w Polsce na potrzeby podatku VAT. Następnie Produkty
    odsprzedawane są do odbiorców zagranicznych. Produkty są wysyłane bezpośrednio od
    Dostawcy z terytorium Polski, do nabywców w innych krajach Unii Europejskiej oraz w
    krajach poza UE. Klientami Spółki są przedsiębiorcy - podatnicy VAT w krajach swojej
    siedziby. W odniesieniu do Produktów wysyłanych do Kontrahenta spoza UE, Spółka
    rozpoznaje eksport towarów, w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy o VAT. Współpraca
    pomiędzy Spółką a Dostawcą, zakłada, że Wnioskodawca dokonuje nabycia Produktów w
    kraju, a następnie dokonuje sprzedaży do swoich Kontrahentów spoza UE. Produkty są
    wysyłane/transportowane bezpośrednio od Dostawcy w Polsce do Kontrahentów poza UE.
    Za transport, co do zasady, odpowiadają Kontrahenci (reguła Incoterms FCA). Produkty są
    transportowane drogą lądową (za pomocą samochodów ciężarowych). Dostawca
    wystawia na rzecz Wnioskodawcy faktury z krajową stawką VAT. W odniesieniu do
    fakturowania sprzedaży dokonywanej przez Spółkę na rzecz Kontrahentów, występują
    dwa warianty:
    Fakturowanie sprzedaży Spółki w Wariancie I
    Spółka posiada z niektórymi Kontrahentami umowy o samofakturowanie (Umowa SBI),
    zawarte zgodnie z art. 106d ustawy VAT. W takim wariancie, faktury z tytułu transakcji
    eksportowej (Faktury SBI) są wystawiane przez Kontrahentów Spółki, z którymi zawarto
    umowy SBI. Zgodnie z ustaleniami zawartymi w Umowie SBI z Kontrahentami,
    Kontrahenci wystawiają Faktury SBI tylko i wyłącznie po otrzymaniu Produktów, co
    stanowi potwierdzenie otrzymania Produktów będących przedmiotem eksportu towarów.
    Fakturowanie sprzedaży Spółki w Wariancie II
    W Wariancie II, Wnioskodawca wystawia faktury eksportowe we własnym zakresie na
    rzecz Kontrahentów, z którymi nie zawarto umowy SBI.
    Procedura eksportowa (celna) rozpoczyna się zawsze w Polsce, tym samym urzędem
    celnym wywozu jest polski urząd celny. Natomiast urząd celny wyprowadzenia towarów
    może znajdować się również w innym kraju UE. Odprawa eksportowa (celna) dokonywana
    jest przez przedstawiciela Spółki. Spółka co do zasady stosuje stawkę 0% VAT dla eksportu
    towarów, na podstawie przepisów art. 41 ust. 4 i 11 ustawy VAT. Spółka dąży do sytuacji, w
    której posiada w każdym wypadku dokument celny potwierdzający wywóz poza UE, o
    którym mowa w art. 41 ust. 6a pkt 1 (komunikat CC599C). Jednocześnie, stosunkowo
    często występują sytuacje, w których z przyczyn niezależnych od Spółki, uzyskanie
    dokumentu celnego potwierdzającego wywóz jest znacznie utrudnione. W szczególności
    dotyczy to przypadków, w których urząd wyprowadzenia znajduje się w innym kraju UE niż
    Polska. W takiej sytuacji, Spółka ma bardzo ograniczone możliwości pozyskania
    dokumentu celnego, jeśli administracja drugiego państwa z różnych powodów (np.
    niesprawne funkcjonowanie systemu teleinformatycznego) nie jest w stanie wygenerować
    dokumentu w wymaganym terminie. Spółka chciałaby potwierdzić, jaki zestaw
    dokumentów uprawnia ją do zastosowania stawki 0% VAT, w przypadku, gdy Spółka nie
    posiada komunikatu CC599C.
    Dokumentacja Spółki, gromadzona na potrzeby potwierdzenia wywozu towarów,
    obejmuje następujące dokumenty:
    Wariant I (dla procedury samofakturowania):
      a) Faktura SBI - jako podstawowy dokument potwierdzający wywóz towarów, który jest
      wystawiany przez Kontrahenta wyłącznie po otrzymaniu Produktów;

      b) Tzw. Pick Slip (zamówienie od klienta);
      c) Commercial invoice (tracking invoice) wystawiana przez Spółkę;
      d) Dokument celny potwierdzający procedurę wywozu (komunikat CC529C), o którym
      mowa w art. 41 ust. 8 ustawy o VAT;
      e) Ponadto, Wnioskodawca posiada co najmniej jeden pomocniczy dokument
      potwierdzający wywóz poza UE taki jak:
          Zbiorcze potwierdzenie zapłaty za faktury eksportowe (których składowe
          Spółka jest w stanie określić);
          Dokumenty CMR podpisane przez nadawcę oraz przewoźnika;
          Zgłoszenia importowe nabywców z krajów trzecich;
          Oświadczenie przewoźnika o dostarczeniu towarów poza UE.
    Wariant II:
      a) Faktura własna Spółki;
      b) Tzw. Pick Slip (zamówienie od klienta);
      c) Commercial invoice (tracking invoice) wystawiana przez Spółkę;
      d) Dokument celny potwierdzający procedurę wywozu (komunikat CC529C), o którym
      mowa w art. 41 ust. 8 ustawy o VAT;
      e) Ponadto, Wnioskodawca posiada co najmniej jeden pomocniczy dokument
      potwierdzający wywóz poza UE taki jak:
          Zbiorcze potwierdzenie zapłaty za faktury eksportowe (których składowe
          Spółka jest w stanie określić);
          Dokumenty CMR podpisane przez nadawcę oraz przewoźnika;
          Zgłoszenia importowe nabywców z krajów trzecich;
          Oświadczenie przewoźnika o dostarczeniu towarów poza UE.
    Państwa wątpliwości w analizowanej sprawie dotyczą określenia, czy Spółka jest
    uprawniona do zastosowania stawki 0% VAT w eksporcie towarów, na podstawie
    dokumentacji przedstawionej w Wariancie I i II.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości dotyczących prawa do opodatkowania
    dokonywanych przez Spółkę dostaw z zastosowaniem stawki podatku VAT w wysokości
    0% należy wskazać, że zgodnie z art. 41 ust. 6 ustawy o VAT, możliwość zastosowania
    stawki 0% do eksportu towarów uwarunkowana jest posiadaniem, przed upływem
    terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, dokumentu
    potwierdzającego wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej. Zatem, aby mogli
    Państwo opodatkować sprzedaż stanowiącą eksport towarów stawką podatku w
    wysokości 0% muszą Państwo posiadać dokument, który w sposób jednoznaczny
    potwierdza, że wysyłane towary opuściły terytorium Unii Europejskiej. Przykładowy
    katalog takich dokumentów znajduje się w art. 41 ust. 6a ustawy o VAT. Przy czym,
    pomimo tego, że katalog dokumentów wymienionych w art. 41 ust. 6a ustawy o VAT ma
    charakter otwarty, na co wskazuje użyty w ustawie zwrot „w szczególności”, nie można
    uznać, że jakikolwiek dokument potwierdzający wywóz towarów lub ich dostawę na
    terytorium państwa trzeciego, oznacza spełnienie warunku, o którym mowa w ww.
    przepisie.
    W tym miejscu należy ponownie odnieść się do art. 2 pkt 8 ustawy o VAT, gdzie
    ustawodawca wyraźnie wskazał, iż o eksporcie towarów możemy mówić wówczas, gdy

    wywóz towarów z terytorium kraju poza terytorium UE zostanie potwierdzony przez
    „właściwy organ celny określony w przepisach celnych”. Zatem mogą to być dokumenty,
    które wskazane są w przepisach celnych. W konsekwencji mogą to być dokumenty
    potwierdzone przez polskie organy celne, ale również przez organy celne z innych państw
    członkowskich UE.
    Co do zasady, zgłoszenia wywozowe towarów z obszaru celnego UE składane są w formie
    elektronicznej z wykorzystaniem sytemu AES (Automatyczny System Eksportu). Zgłoszenie
    celne (wywozowe) w postaci komunikatu IE-515 jest składane przez zgłaszającego do
    właściwego urzędu wywozu. Z kolei urząd wyprowadzenia (urząd celny graniczny, przez
    który towar opuszcza obszar celny Unii Europejskiej) niezwłocznie po tym, jak towar
    opuścił obszar celny UE przesyła do urzędu wywozu (urzędu, w którym zostało złożone
    zgłoszenie celne) komunikat IE-518 zawierający wyniki kontroli przeprowadzonej w
    urzędzie wyprowadzenia. Po otrzymaniu przez urząd wywozu komunikatu IE-518 System
    AES generuje automatycznie komunikat IE-599 i przesyła go zgłaszającemu. Komunikat IE-
    599 jest dokumentem celnym potwierdzającym, także dla celów podatkowych, wywóz
    towarów poza terytorium UE przez wskazanego w zgłoszeniu wywozowym eksportera.
    Przy czym, komunikat IE-599, może być wydany nie tylko przez krajową administrację
    celną, ale także przez inne unijne organy celne, jeśli odprawa celna wywozowa
    (eksportowa) miała miejsce na terenie innego państwa członkowskiego.
    Z powyższego wynika zatem, że dokumentem potwierdzającym wywóz towarów poza
    terytorium UE jest:
        elektroniczny komunikat IE-599 otrzymany w systemie AES,
        wydruk ww. komunikatu potwierdzony przez właściwy organ celny,
        elektroniczny komunikat IE-599 otrzymany poza systemem AES, jeżeli jego
        autentyczność jest zapewniona.
    Nadmieniam także, że od dnia 31 października 2024 r. nastąpiło ogólnopolskie
    uruchomienie systemu AES/ECS2 PLUS, w którym nie funkcjonuje już komunikat IE 599. W
    związku z tym, na terytorium Polski nie jest już wydawany komunikat IE 599, gdyż został
    on zastąpiony komunikatem CC599C, który pełni jednak taką samą rolę jak jego
    poprzednik, tj. jest dokumentem celnym stanowiącym potwierdzenie wywozu towaru.
    Dokumentem, o którym mowa w art. 41 ust. 6a ustawy o VAT uprawniającym do
    zastosowania stawki 0% przy eksporcie towarów będzie również zgłoszenie wywozowe w
    formie papierowej złożone poza systemem teleinformatycznym lub kopia takiego
    zgłoszenia potwierdzona przez właściwy urząd celny.
    Należy również odwołać się do powołanego przez Państwa wyroku z dnia 28 marca 2019
    r., w sprawie C-275/18 TSUE stwierdził, że: „(...) art. 146 ust. 1 lit. a) w związku z art. 131
    dyrektywy VAT w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby przepis prawa krajowego
    uzależniał zwolnienie z VAT przewidziane dla towarów przeznaczonych do wywozu poza
    terytorium Unii od przesłanki, aby towary te zostały objęte procedurą celną wywozu, w
    sytuacji, w której jest bezsporne, że zostały spełnione materialnoprawne przesłanki
    zwolnienia, w tym w szczególności przesłanka faktycznego wyprowadzenia danych
    towarów z terytorium Unii”.
    Należy jednak podkreślić, że ww. wyrok zapadł w okolicznościach, w których podmiot
    wysyłał przedmioty kolekcjonerskie poza terytorium Unii Europejskiej pocztą i był w stanie
    wykazać ten fakt za pomocą dokumentów wydanych przez służby pocztowe. W takich
    okolicznościach TSUE stwierdził, że „(...) brak poszanowania formalnego wymogu objęcia
    towarów przeznaczonych do wywozu procedurą wywozu nie może prowadzić do tego, że
    eksporter traci prawo do zwolnienia w eksporcie, o ile zostało wykazane faktyczne
    wyprowadzenie danych towarów z terytorium Unii” (pkt 38 wyroku).

    Do powyższego orzeczenia TSUE odwołał się Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym
    również przez Państwa wyroku z 21 lipca 2020 r. sygn. akt I FSK 2005/17. Sprawa będąca
    przedmiotem rozstrzygnięcia NSA także dotyczyła podatnika, który dokonując sprzedaży
    za pośrednictwem Poczty Polskiej poza terytorium Unii Europejskiej, nie dopełnił
    wymagań formalnych w postaci zgłoszeń celnych wywozowych i w związku z tym nie
    posiadał dokumentów potwierdzających wywóz towarów poza terytorium Unii
    Europejskiej.
    Podkreślić należy, że w sprawie będącej przedmiotem ww. rozstrzygnięcia ani organy
    podatkowe, ani sąd I instancji nie zakwestionowały samego faktu wywozu towarów poza
    obszar UE. Jedynym powodem odmowy prawa do zastosowania stawki 0% była
    okoliczność braku dokonywania przez podatnika zgłoszeń celnych wywozowych, a w
    konsekwencji braku dokumentów potwierdzających wywóz towarów poza terytorium UE
    przez właściwy urząd celny.
    Jak wskazał NSA, w świetle wyżej cytowanego orzeczenia TSUE, dla zastosowania stawki
    VAT 0% w eksporcie kluczowy jest fakt wywozu poza terytorium UE (przesłanka
    materialna), a nie zgromadzenie określonych dokumentów w konkretnej procedurze
    (przesłanka formalna). W konsekwencji - w ocenie NSA - „(...) nie można odmówić
    podatnikowi prawa do zastosowania stawki 0% VAT wyłącznie na tej podstawie, że nie
    posiada on określonego dokumentu potwierdzającego eksport towarów poza UE, jeśli
    eksport ten faktycznie nastąpił, która to okoliczność jak wskazano wyżej nie była przez
    organy kwestionowana”.
    Należy podkreślić, że zarówno wyrok TSUE C-275/18 jak również wyrok NSA sygn. akt I FSK
    2005/17 zapadły w szczególnych okolicznościach związanych z wywozem towarów poza
    terytorium UE, który był wykonywany przez operatora pocztowego, tj. podmiotu
    uprawnionego do wykonywania działalności pocztowej na podstawie odrębnych
    przepisów. Zinstytucjonalizowany charakter działalności ww. podmiotów pozwala na
    przyjęcie, że dokumenty wygenerowane przez operatora pocztowego, także w jego
    systemie elektronicznym, mają przymiot dokumentu „urzędowego”, a tym samym jeżeli
    potwierdzają wywóz towarów poza terytorium UE mogą stanowić dokument, o którym
    mowa w art. 41 ust. 6a ustawy o VAT.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości należy zauważyć, że zastosowanie stawki VAT 0% w
    eksporcie towarów jest możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy podatnik posiada dokumenty
    zawierające potwierdzenie wywozu towarów przez właściwy organ celny określony w
    przepisach celnych. W konsekwencji nie mogą to być takie dokumenty jak m.in. Faktura
    SBI, Faktura własna Spółki, Pick Slip (zamówienie od klienta), Commercial invoice (tracking
    invoice), dokument celny potwierdzający procedurę wywozu (komunikat CC529C),
    zbiorcze potwierdzenie zapłaty za faktury eksportowe, dokumenty CMR, zgłoszenia
    importowe nabywców z krajów trzecich, oświadczenie przewoźnika, które mają
    potwierdzać dostarczenie towarów do miejsca poza UE. Zatem posiadanych przez
    Państwa dokumentów, opisanych w Wariantach I-II, nie można uznać za dokumenty o
    charakterze urzędowym, mają one jedynie charakter informacyjny. Tym samym,
    dokumenty opisane w Wariantach I-II, nie są dokumentami potwierdzającymi wywóz
    towarów poza terytorium UE, o których mowa w art. 41 ust. 6 w zw. z ust. 6a ustawy o
    VAT. W konsekwencji na podstawie dokumentów opisanych we wniosku w Wariantach I-II
    nie mogą Państwo zastosować stawki VAT w wysokości 0% przewidzianej dla eksportu
    towarów.
    Tym samym Państwa stanowisko należy uznać za nieprawidłowe.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa wyroków i interpretacji należy wskazać, że
    zarówno wyroki jak i interpretacje indywidualne są wydawane w indywidualnych sprawach
    i nie wiążą w sprawach innych podatników, co jest zrozumiałe zważywszy na
    różnorodność i odmienność okoliczności faktycznych występujących w każdej z
    indywidualnych spraw podlegających rozstrzygnięciu.

    Przytoczone orzeczenia Organ potraktował jako element Państwa argumentacji, lecz nie
    mogły mieć one wpływu na ocenę prawną rozpatrywanej sprawy. Nie negując powołanego
    orzeczenia jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa
    podatkowego należy zwrócić uwagę, że organ podatkowy jest zobowiązany traktować
    indywidualnie każdą sprawę.
    Tym samym, powołane wyroki nie mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia
    przyjętego w przedmiotowej sprawie.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Informuję, że wydając interpretację nie przeprowadzam postępowania dowodowego i
    opieram się wyłącznie na elementach zdarzenia przedstawionych we wniosku. Wszystkie
    gromadzone dokumenty na okoliczność przemieszczania towarów z Polski do innego
    kraju mogą być przedmiotem postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź
    kontroli celno-skarbowej, przeprowadzanej przez właściwy organ podatkowy.
    Ponadto należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego. Zainteresowany ponosi ryzyko
    związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu
    stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko
    wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał
    się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.