Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP1/4512-944/15-2/BS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2015-11-10
Teza: Dot. obowiązku rozliczenia podatku naliczonego zgodnie z dyspozycją art. 86 ust. 2a ustawy w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2016 r.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza; odliczenia-odliczenie podatku; odliczenia-prawo do odliczenia; proporcja
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) oraz § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015, poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Strony - przedstawione we wniosku z dnia 3 września 2015 r. (data wpływu 8 września 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie obowiązku rozliczenia podatku naliczonego zgodnie z dyspozycją art. 86 ust. 2a ustawy w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2016 r. – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 8 września 2015 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie obowiązku rozliczenia podatku naliczonego zgodnie z dyspozycją art. 86 ust. 2a ustawy w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2016 r.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Spółka w R. Sp. z o.o. jest komunalną spółką prawa handlowego ze 100% udziałem Gminy Miasta R. Do podstawowych aktów prawnych regulujących działalność Spółki należą:

*   Uchwała Rady Miejskiej w R. z dnia 19 grudnia 1991 r. w sprawie przekształcenia przedsiębiorstwa komunalnego pod nazwą Przedsiębiorstwo w R. w jednoosobową spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością Gminy R.,
*   Uchwała Rady Miejskiej w R. z dnia 20 czerwca 2011 r. w sprawie powierzenia Przedsiębiorstwu w R. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością wykonywania zadania własnego Gminy Miasta R. z zakresu lokalnego transportu zbiorowego,
*   Umowa z dnia 5 czerwca 2012 r. o świadczenie usług publicznych w zakresie komunikacji miejskiej zawarta pomiędzy Gminą Miasta R. („Organizatorem”) a Spółką („Operatorem”), w tym aneks nr 3 do przedmiotowej umowy zawarty dnia 6 listopada 2013 r., w którym doprecyzowano sposób i zasady przekazywania przez Organizatora miesięcznej rekompensaty należnej Spółce z tytułu wykonywania usługi przewozu (zwanej dalej „umową wykonawczą”).

Podstawowym rodzajem działalności wykonywanej przez Spółkę jest realizacja zadania własnego gminy, polegającego na zapewnieniu lokalnego, publicznego transportu zbiorowego o charakterze użyteczności publicznej mieszkańcom miasta.

Zasady współpracy w zakresie obowiązku wykonania zadania własnego gminy przez Spółkę określono szczegółowo w umowie wykonawczej zawartej pomiędzy Gminą Miasta R. a Spółką. Umowa doprecyzowuje sposób świadczenia przez Spółkę usługi przewozu lokalnego transportu zbiorowego tj: liczbę niezbędnych do przejechania kilometrów, obszar świadczenia usług przewozu, rozkłady jazdy w zakresie częstotliwości kursowania pojazdów, sposób rozliczania przychodów wygenerowanych przez Spółkę innych niż otrzymana rekompensata (w tym m.in. z biletów sprzedawanych przez kierowców, działalności reklamowej oraz udostępniania składników majątku) oraz zasady przekazywania Spółce rekompensaty związanej ze świadczeniem publicznej usługi komunikacji miejskiej.

Spółka nie uzyskuje przychodów ze sprzedaży biletów uprawniających do przejazdów komunikacją miejską – jedynie marginalne przychody ze sprzedaży biletów prowadzonej przez kierowców. Ceny za usługi przewozu (poszczególne rodzaje biletów) oraz zakres ulg fakultatywnych na przejazdy ustalane są przez Radę Miasta i nie odzwierciedlają kalkulacji kosztów świadczonej przez Spółkę usługi. Przychody ze sprzedaży biletów uzyskuje Gmina.

W związku z faktem powierzenia Spółce przez Gminę Miasta R. działalności przewozowej Spółka otrzymuje od Gminy rekompensatę. Obliczenie wysokości rekompensaty odbywa się na zasadach określonych w załączniku do rozporządzenia (WE) Nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz zasadach szczegółowych doprecyzowanych w umowie wykonawczej. Zgodnie z ww. rozporządzeniem oraz umową, rekompensata pokrywa koszty działalności eksploatacyjnej wygenerowane na działalności przewozowej, m.in. amortyzację taboru, paliwo, wynagrodzenia pracowników, części zamiennych. Rekompensata „pokrywa wynik finansowy netto uzyskany jako rezultat kosztów i przychodów, które powstały podczas realizacji zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych, przy uwzględnieniu związanych z tym przychodów uzyskanych przez podmiot świadczący usługi publiczne z tytułu świadczenia tych usług oraz rozsądnego zysku”.

W związku z wątpliwościami w zakresie opodatkowania podatkiem VAT otrzymywanej od Gminy rekompensaty, Spółka zwróciła się do Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z prośbą o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącego podatku od towarów i usług.

W tej sprawie otrzymała interpretację IPPP1/443-831/13-2/ISz, w której Dyrektor potwierdził prawidłowość stanowiska zaprezentowanego przez Spółkę, iż „otrzymywana rekompensata nie stanowi obrotu w rozumieniu art. 29 ust 1 ustawy, a w konsekwencji nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług”.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Kwotę podatku naliczonego stanowi (art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Natomiast art. 86 ust. 2a ustawy o podatku od towarów i usług w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2016 r. stanowi iż: „w przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów, innych niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych (\`(...)\`), kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej, zwanym dalej „sposobem określenia proporcji (…).”

Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje pod warunkiem spełnienia następujących przesłanek:

*   odliczenie dokonuje podatnik zarejestrowany na potrzeby podatku VAT,
*   nabywane towary i usługi muszą służyć działalności opodatkowanej,
*   w przypadku wykorzystywania towarów i usług do działalności mieszanej (działalności gospodarczej oraz niemającej charakteru gospodarczego) odliczenia należy dokonać proporcjonalnie wg. określonego wskaźnika.

Przedsiębiorstwo w R. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest komunalną spółką prawa handlowego ze 100% udziałem Gminy Miasta R.. Podlega w pełni zasadom uregulowanym w kodeksie spółek handlowych. Istotą zadań publicznych wykonywanych przez spółkę komunalną jest zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej na rynku lokalnym (gospodarka komunalna obejmuje przede wszystkim zadania o charakterze użyteczności publicznej, a więc wykonywane w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych w sposób bieżący i nieprzerwany). Jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Zakupy oraz usługi dokonywane w związku z wykonywaniem usługi lokalnego transportu zbiorowego służą w całości działalności opodatkowanej.

Rozważając trzeci warunek kluczowe znaczenie ma fakt prowadzenia przez Spółkę działalności gospodarczej zdefiniowanej dla potrzeb ustawy o VAT w art. 15 ust. 2, tj. „działalność gospodarczą obejmującą wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmującą w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych”.

Zgodnie z odpowiedzią Ministra Finansów na interpelację nr 30157 w sprawie stosowania prewspółczynnika przez cele inne (czyt. nie związane z działalnością gospodarczą) „rozumie się sferę działalności danego podmiotu niebędącą działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 i 3 ustawy o VAT (przykładowo działalność podmiotu w charakterze organu władzy czy nieodpłatną działalność statutową), a także cele prywatne, z definicji niemające związku z działalnością gospodarczą podatnika”.

Zadaniem podstawowym Spółka w R. Sp. z o.o. jest zaspokajanie potrzeb mieszkańców w formie wykonywania usługi lokalnego transportu zbiorowego, co należy uznać jako rodzaj prowadzenia przez Spółkę działalności gospodarczej. Spółka świadczy usługę przewozu osób, której odbiorcą ostatecznym jest pasażer.

Usługa ta wykonywana jest w sposób ciągły (na zasadach określonych w umowie wykonawczej) w celach zarobkowych, gdzie źródłem przychodu są przychody wygenerowane w związku z wykonywaniem przewozów (z reklam czy udostępniania taboru) oraz rekompensata otrzymywana od gminy.

Na potwierdzenie stanowiska Spółki można także przytoczyć opinię do ustawy o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy Prawo zamówień publicznych (druk 834) Biura Legislacyjnego Kancelarii Senatu z dnia 3 marca 2015 r., w której stwierdza się, że „ustawa ma na celu dostosowanie przepisów ustawy o VAT do wyrku TSUE w sprawie C-511/10 w powiązaniu z wyrokiem w sprawie C-437/06 poprzez wskazanie przykładowych metod służących odliczaniu VAT w odniesieniu do towarów i usług wykorzystywanych do celów mieszanych (podlegających i niepodlegających systemowi VAT). Realizując powyższe ustawa (między innymi) zakłada w sytuacji, gdy podatnik oprócz wykonywania działalności gospodarczej wykonuje również działalność pozostającą poza zakresem podatku VAT”, co nie ma miejsca w przypadku świadczenia usługi przewozu osób.

Podobne można znaleźć w uzasadnieniu do tejże ustawy tj. „cele prowadzonej działalności gospodarczej należy rozpatrywać w kontekście definicji działalności gospodarczej, określonej przepisami art. 15 ust. 2 i 3 ustawy o VAT. Mieścić się będą tutaj również działania czy sytuacje występujące w ramach działalności gospodarczej, jednakże niegenerujące opodatkowania podatkiem VAT, przykładowo otrzymanie odszkodowań umownych czy odsetek za nieterminowe dokonywanie płatności od kontrahentów, sprzedaż wierzytelności „trudnych” itp.” Katalog tych czynności zatem jest przykładowy i niezamknięty.

„Natomiast przez cele inne rozumie się sferę działalności danego podmiotu niebędącą działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 i 3 ustawy o VAT (przykładowo działalność podmiotu w charakterze organu władzy publicznej czy nieodpłatną działalność statutową (..)”. Spółka wprawdzie wykonuje zadania zlecone przez Gminę, jednakże działa w imieniu własnym i na własny rachunek.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy w związku z otrzymywaniem od Gminy Miasta rekompensaty związanej z wykonywaniem działalności lokalnego, publicznego transportu zbiorowego na terenie Miasta R., Spółka zobowiązana będzie do ustalenia i stosowania wskaźnika „pre-proporcji”, o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy o podatku od towarów i usług, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2016 r.?

Zdaniem Wnioskodawcy:

W związku z otrzymywaniem od Gminy Miasta rekompensaty związanej z wykonywaniem działalności lokalnego, publicznego transportu zbiorowego na terenie Miasta R., Spółka nie będzie zobowiązana do ustalenia i stosowania wskaźnika tzw. „pre-proporcji”, o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy o podatku od towarów i usług.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej opisanego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z pózn. zm. - dalej ustawa; w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2016 r.), w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Stosownie do treści art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:

1.  nabycia towarów i usług,
2.  dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.

Na mocy art. 86 ust. 2a ustawy, w przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej, zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”. Sposób określenia proporcji powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć.

Stosownie do treści art. 86 ust. 2b ustawy, sposób określenia proporcji najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć, jeżeli:

1.  zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności gospodarczej czynności opodatkowane oraz
2.  obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych wydatków w całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe.

Zgodnie z art. 86 ust. 2c ustawy, przy wyborze sposobu określenia proporcji można wykorzystać w szczególności następujące dane:

1.  średnioroczną liczbę osób wykonujących wyłącznie prace związane z działalnością gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie osób wykonujących prace w ramach działalności gospodarczej i poza tą działalnością;
2.  średnioroczną liczbę godzin roboczych przeznaczonych na prace związane z działalnością gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie godzin roboczych przeznaczonych na prace związane z działalnością gospodarczą i poza tą działalnością;
3.  roczny obrót z działalności gospodarczej w rocznym obrocie podatnika z działalności gospodarczej powiększonym o otrzymane przychody z innej działalności, w tym wartość dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, otrzymanych na sfinansowanie wykonywanej przez tego podatnika działalności innej niż gospodarcza;
4.  średnioroczną powierzchnię wykorzystywaną do działalności gospodarczej w ogólnej średniorocznej powierzchni wykorzystywanej do działalności gospodarczej i poza tą działalnością.

Zgodnie z art. 86 ust. 2d, w celu obliczenia kwoty podatku naliczonego w przypadku, o którym mowa w ust. 2a, przyjmuje się dane za poprzedni rok podatkowy.

Na mocy art. 86 ust. 2e, podatnik rozpoczynający w danym roku podatkowym wykonywanie działalności gospodarczej i działalności innej niż działalność gospodarcza, w celu obliczenia kwoty podatku naliczonego w przypadku, o którym mowa w ust. 2a, przyjmuje dane wyliczone szacunkowo, według prognozy uzgodnionej z naczelnikiem urzędu skarbowego w formie protokołu.

Zgodnie z art. 86 ust. 2f, przepis ust. 2e stosuje się również, gdy podatnik uzna, że w odniesieniu do wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez niego nabyć dane za poprzedni rok podatkowy byłyby niereprezentatywne.

Na podstawie art. 86 ust. 2g, proporcję określa się procentowo w stosunku rocznym. Proporcję tę zaokrągla się w górę do najbliższej liczby całkowitej. Przepisy art. 90 ust. 5, 6, 9a i 10 stosuje się odpowiednio.

W przypadku gdy podatnik, dla którego sposób określenia proporcji wskazują przepisy wydane na podstawie ust. 22, uzna, że wskazany zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 22 sposób określenia proporcji nie będzie najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez niego nabyć, może zastosować inny bardziej reprezentatywny sposób określenia proporcji – art. 86 ust. 2h.

Stosownie do treści art. 90c ustawy:

1.  W przypadku nabytych towarów i usług, w odniesieniu do których kwotę podatku naliczonego oblicza się zgodnie z art. 86 ust. 2a, po zakończeniu roku podatkowego, w którym podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 1, podatnik jest obowiązany dokonać korekty podatku odliczonego przy ich nabyciu, uwzględniając dane dla zakończonego roku podatkowego. Przepisy art. 91 ust. 2-9 stosuje się odpowiednio.
2.  W przypadku gdy korekty podatku odliczonego dokonuje podatnik, dla którego sposób określenia proporcji wskazują przepisy wydane na podstawie art. 86 ust. 22, może on uwzględnić dane za rok podatkowy poprzedzający poprzedni rok podatkowy, jeżeli takie dane przyjęto w celu obliczenia kwoty podatku naliczonego w przypadku, o którym mowa w art. 86 ust. 2a.
3.  Dokonując korekty, o której mowa w ust. 1, podatnik może przyjąć inny sposób określania proporcji, niż został przyjęty dla danego roku podatkowego, jeżeli byłby on bardziej reprezentatywny dla zakończonego roku.

Powołany wyżej art . 86 ust. 2a ustawy, wprost określa, co stanowi kwotę podatku naliczonego w przypadku nabycia towarów i usług, wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych. Zgodnie z tą normą w przypadku nabycia towarów i usług, wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza (z wyjątkiem wykorzystania na cele osobiste, do których może mieć zastosowanie art . 7 ust. 2 i art . 8 ust. 2 ustawy o VAT), w sytuacji gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej.

Cele prowadzonej działalności gospodarczej należy rozpatrywać w kontekście definicji działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 i 3 ustawy o VAT. Mieszczą się tutaj również działania czy sytuacje występujące w ramach działalności gospodarczej, jednakże niegenerujące opodatkowania podatkiem VAT. Natomiast przez cele inne rozumie się sferę działalności danego podmiotu niebędącą działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 i 3 ustawy o VAT (przykładowo działalność podmiotu w charakterze organu władzy czy nieodpłatną działalność statutową), a także cele prywatne, które z założenia nie mają nic wspólnego z działalnością gospodarczą podatnika.

Jak wynika z przedstawionego we wniosku opisu sprawy Spółka w R. Sp. z o.o. jest komunalną spółką prawa handlowego ze 100% udziałem Gminy Miasta R.. Podstawowym rodzajem działalności wykonywanej przez Spółkę jest realizacja zadania własnego gminy, polegającego na zapewnieniu lokalnego, publicznego transportu zbiorowego o charakterze użyteczności publicznej mieszkańcom miasta. Zasady współpracy w zakresie obowiązku wykonania zadania własnego gminy przez Spółkę określono szczegółowo w umowie wykonawczej zawartej pomiędzy Gminą Miasta R. a Spółką.

Umowa doprecyzowuje sposób świadczenia przez Spółkę usługi przewozu lokalnego transportu zbiorowego tj: liczbę niezbędnych do przejechania kilometrów, obszar świadczenia usług przewozu, rozkłady jazdy w zakresie częstotliwości kursowania pojazdów, sposób rozliczania przychodów wygenerowanych przez Spółkę innych niż otrzymana rekompensata (w tym m.in. z biletów sprzedawanych przez kierowców, działalności reklamowej oraz udostępniania składników majątku) oraz zasady przekazywania Spółce rekompensaty związanej ze świadczeniem publicznej usługi komunikacji miejskiej.

Spółka nie uzyskuje przychodów ze sprzedaży biletów uprawniających do przejazdów komunikacją miejską – jedynie marginalne przychody ze sprzedaży biletów prowadzonej przez kierowców. Ceny za usługi przewozu (poszczególne rodzaje biletów) oraz zakres ulg fakultatywnych na przejazdy ustalane są przez Radę Miasta i nie odzwierciedlają kalkulacji kosztów świadczonej przez Spółkę usługi. Przychody ze sprzedaży biletów uzyskuje Gmina.

W związku z faktem powierzenia Spółce przez Gminę Miasta R. działalności przewozowej Spółka otrzymuje od Gminy rekompensatę.

Obliczenie wysokości rekompensaty odbywa się na zasadach określonych w załączniku do rozporządzenia (WE) Nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz zasadach szczegółowych doprecyzowanych w umowie wykonawczej. Zgodnie z ww. rozporządzeniem oraz umową rekompensata pokrywa koszty działalności eksploatacyjnej wygenerowane na działalności przewozowej m.in. amortyzację taboru, paliwo, wynagrodzenia pracowników, części zamiennych. Rekompensata „pokrywa wynik finansowy netto uzyskany jako rezultat kosztów i przychodów, które powstały podczas realizacji zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych, przy uwzględnieniu związanych z tym przychodów uzyskanych przez podmiot świadczący usługi publiczne z tytułu świadczenia tych usług oraz rozsądnego zysku”.

W związku z wątpliwościami w zakresie opodatkowania podatkiem VAT otrzymywanej od Gminy rekompensaty, Spółka zwróciła się do Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z prośbą o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącego podatku od towarów i usług i otrzymała interpretację IPPP1/443-831/13-2/ISz, w której Dyrektor potwierdził prawidłowość stanowiska zaprezentowanego przez Spółkę, że „otrzymywana rekompensata nie stanowi obrotu w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy, a w konsekwencji nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług”.

Zadaniem podstawowym Spółka w R. Sp. z o.o. jest zaspokajanie potrzeb mieszkańców w formie wykonywania usługi lokalnego transportu zbiorowego, co należy uznać jako rodzaj prowadzenia przez Spółkę działalności gospodarczej. Spółka świadczy usługę przewozu osób, której odbiorcą ostatecznym jest pasażer.

Usługa ta wykonywana jest w sposób ciągły (na zasadach określonych w umowie wykonawczej) w celach zarobkowych, gdzie źródłem przychodu są przychody wygenerowane w związku z wykonywaniem przewozów (z reklam czy udostępniania taboru) oraz rekompensata otrzymywana od gminy.

Wątpliwości Wnioskodawcy budzi czy w związku z otrzymywaniem od Gminy Miasta rekompensaty związanej z wykonywaniem działalności lokalnego, publicznego transportu zbiorowego na terenie Miasta R., Spółka zobowiązana będzie do ustalenia i stosowania wskaźnika „pre-proporcji”, o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy o podatku od towarów i usług, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2016 r.

Wskazane okoliczności sprawy prowadzą do jednoznacznego przyjęcia, że w opisanej sytuacji mamy do czynienia z czynnościami, które mieszczą się w definicji działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

Wnioskodawca w zakresie wykonywania czynności nałożonych na niego przez Gminę – realizacji zadań własnych Gminy – prowadzi działalność gospodarczą, a tym samym działa w charakterze podatnika podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy. Również w zakresie świadczonych usług przewozu osób, które podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług – wykonuje działalność gospodarczą, tj. działa w charakterze podatnika podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy.

W konsekwencji, w związku z wykonywaniem tych czynności Wnioskodawca nabywa towary i usługi, które są związane z wykonywaniem przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

W związku z otrzymywaniem rekompensaty od Gminy Miasta związanej z wykonywaniem działalności lokalnego, publicznego transportu zbiorowego na terenie Miasta R., Spółka nie będzie zobowiązana do ustalenia i stosowania wskaźnika tzw. „pre-proporcji”, o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy o podatku od towarów i usług, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2016 r.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy, że w związku z otrzymywaniem od Gminy Miasta rekompensaty rekompensaty związanej z wykonywaniem działalności lokalnego, publicznego transportu zbiorowego na terenie Miasta R., Spółka nie będzie zobowiązana do ustalenia i stosowania wskaźnika tzw. „pre-proporcji”, o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy o podatku od towarów i usług, należy uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.