Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.391.2019.13.JO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-17
Teza: Brak opodatkowania czynności związanych z rozliczaniem
transakcji przenoszenia uprawnień do emisji CO2.
Słowa kluczowe: emisja
instrumenty-instrumenty finansowe
instrumenty-pochodne instrumenty finansowe
podatnik
przeniesienie
rozliczanie (rozliczenia)
transakcja-transakcja terminowa
uprawnienie
świadczenie-świadczenie kompleksowe
Zagadnienia: nabywający usługi wymienione w zał. 14 (odwrotne
obciążenie)
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Obowiązek
wystawienia faktury
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 17-ust. 1-pkt 8 (uchylony)
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b-ust. 1-pkt 1
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Inni podatnicy-Inni podatnicy -
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 lipca 2019 r. wpłynął Państwa wniosek z 26 czerwca 2019 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie opodatkowania czynności związanych z rozliczaniem transakcji
    przenoszenia uprawnień do emisji CO2. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na
    wezwanie - pismem 26 sierpnia 2019 r. (wpływ 30 sierpnia 2019 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A. S.A. (dalej „Spółka” lub A.) jest zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym. A. jest
    instytucją typu CCP (centralny kontrahent), w myśl rozporządzenia Parlamentu
    Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie instrumentów
    pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów
    centralnych i repozytoriów transakcji (rozporządzenie EMIR), prowadzącą rozliczenia
    transakcji zawieranych w instrumentach kasowych i derywatach w obrocie
    zorganizowanym oraz niezorganizowanym (OTC). Na mocy regulaminów A. (Regulaminu
    rozliczeń transakcji (obrót zorganizowany) oraz Regulaminu rozliczeń transakcji (obrót
    niezorganizowany)) dla każdej transakcji przyjętej do rozliczeń A. staje się stroną transakcji
    w celu ich rozliczenia zgodnie z przepisami prawa. Powyższe realizuje się poprzez
    mechanizm nowacji rozliczeniowej wprowadzony art. 45h ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o
    obrocie instrumentami finansowymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2286, z późn. zm.).

    Spółka planuje rozpocząć świadczenie usług w zakresie prowadzenia rozliczenia i
    rozrachunku transakcji dokonywanych w obrocie pierwotnym, czyli nabywania uprawnień
    do emisji CO2 na aukcji uprawnień do emisji EUA/EUAA (uprawnienie do emisji EUA/EUAA,
    będące przedmiotem handlu na dwudniowych kontraktach na rynku kasowym, o których
    mowa w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1031/2010 z dnia 12 listopada 2010 r. w sprawie
    harmonogramu, kwestii administracyjnych oraz pozostałych aspektów sprzedaży na aukcji
    uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na mocy dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu
    Europejskiego i Rady ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów
    cieplarnianych we Wspólnocie - dalej również „Rozporządzenie”).
    Spółka będzie wykonywała planowane usługi na podstawie przepisów rozporządzenia
    EMIR oraz ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, jako
    podmiot rozliczający będący partnerem centralnym.
    Uprawnienie do emisji EUA/EUAA to, wskazane w art. 2 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia,
    uprawnienie do wprowadzania do powietrza ekwiwalentu, w rozumieniu art. 2 pkt 4
    ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i
    innych substancji, dwutlenku węgla (CO2), sprzedawane na aukcji, z dostawą w
    uzgodnionym terminie przypadającym drugiego dnia handlowego od dnia aukcji
    (dwudniowy kontrakt na rynku kasowym), będące uprawnieniem do emisji w rozumieniu
    art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. j) ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami
    finansowymi, które, odpowiednio, są utworzone zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE
    Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system
    handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w Unii oraz zmieniającą dyrektywę Rady
    95/61/WE („EUA”) lub utworzone zgodnie z art. 3c ust. 2 tej dyrektywy („EUAA”).
    Spółka nie jest podmiotem prowadzącym instalację, ani operatorem statków
    powietrznych i nie będzie wykorzystywać praw do emisji w związku z prowadzoną
    działalnością. Czynności Spółki będą ograniczały się wyłącznie do rozliczenia i rozrachunku
    transakcji zawieranych na aukcjach uprawnień.
    (...)
    Ustawa z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów
    cieplarnianych określa zasady funkcjonowania systemu handlu uprawnieniami do emisji
    gazów cieplarnianych.
    System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, zwany dalej „Systemem”,
    obejmuje emisję gazów cieplarnianych z:
    a) instalacji;
    b) operacji lotniczej.
    Systemem administruje B., o którym mowa w (...), zwany dalej „B.”. Zgodnie z art. 8 ustawy
    z dnia 12 czerwca 2015 r. Rejestr Unii działa na zasadach określonych w rozporządzeniu
    Komisji (UE) nr 389/2013. B. (B.) pełni obowiązki krajowego administratora w rozumieniu
    art. 3 pkt 22 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013 i zarządza zbiorem rachunków w
    rejestrze Unii podlegających jurysdykcji Rzeczypospolitej Polskiej. Prowadzący instalację
    jest obowiązany do posiadania w rejestrze Unii rachunku posiadania operatora, o którym
    mowa w art. 16 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013. Operator statku powietrznego
    jest obowiązany do posiadania w rejestrze Unii rachunku posiadania operatora statków
    powietrznych, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013. Krajowy
    ośrodek otwiera w rejestrze Unii rachunki, o których mowa w rozporządzeniu Komisji (UE)
    nr 389/2013, i zarządza nimi na zasadach określonych w tym rozporządzeniu i ustawie.
    Uprawnienia do emisji utrzymywane na krajowych rachunkach posiadania stanowią
    własność Skarbu Państwa. B. wykonuje prawomocne orzeczenia sądów lub innych
    uprawnionych organów i ostateczne decyzje, których przedmiotem jest rozporządzanie

    uprawnieniami do emisji utrzymywanymi na rachunkach w rejestrze Unii podlegających
    jurysdykcji Rzeczypospolitej Polskiej lub ograniczenie prawa posiadacza rachunku do
    rozporządzania tymi uprawnieniami.
    Zgodnie z ustawą z dnia 12 czerwca 2015 r. (art. 15) uprawnieniami do emisji można
    swobodnie rozporządzać, chyba że przepisy ustawy lub przepisy Unii Europejskiej
    dotyczące handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych stanowią inaczej.
    Czynności rozporządzające uprawnieniami do emisji mogą być dokonywane między
    osobami fizycznymi, osobami prawnymi lub jednostkami organizacyjnymi niebędącymi
    osobami prawnymi, które posiadają rachunek w rejestrze Unii.
    Zgodnie z art. 49 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. liczbę uprawnień do emisji
    przeznaczonych do sprzedaży w drodze aukcji określa i ogłasza Komisja Europejska,
    zgodnie z art. 10 oraz art. 12 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1031/2010. Środki uzyskane
    ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji stanowią dochód budżetu państwa.
    Zasady sprzedaży uprawnień do emisji w drodze aukcji określa rozporządzenie Komisji
    (UE) nr 1031/2010. B. pełni funkcję prowadzącego aukcję w rozumieniu art. 3 pkt 20
    rozporządzenia Komisji (UE) 1031/2010. Uprawnienia właścicielskie Skarbu Państwa w
    stosunku do uprawnień do emisji sprzedawanych w drodze aukcji wykonuje minister
    właściwy do spraw środowiska.
    Zgodnie z Rozporządzeniem (motyw 27) każde państwo członkowskie powinno wyznaczyć
    prowadzącego aukcję, który byłby odpowiedzialny za sprzedaż uprawnień na aukcji w
    imieniu państwa członkowskiego, które go wyznaczyło. Należy przewidzieć możliwość
    wyznaczenia tego samego prowadzącego aukcje przez więcej niż jedno państwo
    członkowskie. Prowadzący aukcje powinien działać oddzielnie w imieniu każdego państwa
    członkowskiego, które go wyznaczyło. Prowadzący aukcje powinien odpowiadać za
    sprzedaż uprawnień na aukcji za pośrednictwem platformy aukcyjnej oraz za
    otrzymywanie i wypłatę wpływów z aukcji dotyczących każdego państwa członkowskiego,
    które go wyznaczyło, na rzecz tego państwa członkowskiego. Istotne jest, by umowa(-y)
    pomiędzy państwami członkowskimi a wyznaczonym przez nie prowadzącym aukcje była(-
    y) zgodna(-e) z umową(-ami) pomiędzy prowadzącym aukcje a platformą aukcyjną oraz by
    w przypadku konfliktu rozstrzygające były postanowienia tej ostatniej umowy.
    W motywie 29 Rozporządzenia wskazano, że wymóg określający, że platforma aukcyjna
    jest rynkiem regulowanym, wynika z zamiaru wykorzystywania infrastruktury
    organizacyjnej dostępnej na rynku wtórnym na potrzeby zarządzania aukcjami. Rynki
    regulowane są zobowiązane w szczególności do zapewnienia szeregu środków
    bezpieczeństwa w prowadzonej przez nie działalności na mocy dyrektywy 2004/39/WE
    oraz dyrektywy 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w
    sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku)
    6. Środki te obejmują ustalenia mające na celu: identyfikację konfliktów interesów, które
    mogłyby mieć potencjalnie niekorzystne skutki dla funkcjonowania rynku regulowanego
    bądź jego uczestników i zarządzanie nimi; identyfikację ryzyka, na które rynek ten bądź
    jego uczestnicy są narażeni oraz zarządzanie nim, a także wdrożenie skutecznych środków
    mających na celu jego ograniczenie; zapewnienie prawidłowego zarządzania technicznymi
    operacjami ich systemów poprzez ustanowienie skutecznych procedur awaryjnych
    określających postępowanie w przypadku groźby wystąpienia zakłóceń systemów;
    posiadanie przejrzystych i nieuznaniowych zasad i procedur sprawiedliwego i
    prawidłowego handlu oraz ustanowienie obiektywnych kryteriów sprawnej obsługi zleceń;
    ułatwienie wydajnej i terminowej finalizacji transakcji przeprowadzanych w ramach ich
    systemów; posiadanie wystarczających zasobów finansowych, aby mogły one prawidłowo
    funkcjonować, uwzględniając charakter i zakres transakcji zawieranych na rynku oraz
    zasięg i stopień ryzyka, na które są one narażone. (30) Wymóg określający, że platforma
    aukcyjna jest rynkiem regulowanym, ma szereg dalszych zalet. Pozwala na skorzystanie z
    infrastruktury organizacyjnej, doświadczenia, zdolności i przejrzystych obowiązkowych
    zasad operacyjnych dotyczących rynku regulowanego. Ma to znaczenie dla m.in.

    rozliczania i rozrachunku transakcji, a także kontrolowania zgodności z własnymi
    zasadami rynku i z innymi zobowiązaniami prawnymi, takimi jak zakaz nadużyć na rynku i
    ustanowienie mechanizmu pozasądowego rozstrzygania sporów. Jest to efektywne pod
    względem kosztów i pozwala chronić rzetelny charakter aukcji pod względem
    operacyjnym. Wiążące dla rynków regulowanych zasady dotyczące konfliktu interesów
    wymagałyby od prowadzącego aukcje zachowania niezależności od platformy aukcyjnej,
    jej właścicieli bądź podmiotu gospodarczego, tak aby nie stwarzać zagrożenia dla
    prawidłowego funkcjonowania rynku regulowanego. Ponadto wielu potencjalnych
    uczestników aukcji będzie już członkami lub uczestnikami różnych regulowanych rynków
    działających na rynku wtórnym.
    Jak wskazano w motywie (31) Rozporządzenia, na mocy dyrektywy 2004/39/WE rynki
    regulowane i ich podmioty gospodarcze uzyskują zezwolenie od właściwych organów
    krajowych państwa członkowskiego, w którym rynek regulowany lub jego podmiot
    gospodarczy jest zarejestrowany lub ma siedzibę (tj. macierzystego państwa
    członkowskiego) i są przez nie nadzorowane. Nie naruszając stosownych przepisów
    dyrektywy 2003/6/WE, a w szczególności sankcji karnych przewidzianych w przepisach
    krajowych dotyczących nadużyć na rynku, prawem mającym zastosowanie do rynków
    regulowanych jest prawo publiczne macierzystego państwa członkowskiego. A zatem
    podlegają one jurysdykcji sądów administracyjnych tego państwa, jak przewidziano w
    prawie krajowym. Powyższe ramy prawne mają zastosowanie do obrotu giełdowego, a nie
    do sprzedaży na aukcji, i wyłącznie do instrumentów finansowych, a nie do kontraktów na
    rynku kasowym. W związku z tym w celu zapewnienia pewności prawa w Rozporządzeniu
    przewidziano, że macierzyste państwo członkowskie rynku regulowanego wyznaczonego
    na platformę aukcyjną dopilnowuje, by prawo krajowe tego państwa członkowskiego
    rozszerzało odpowiednie części wspomnianych ram prawnych na aukcje prowadzone
    przez platformę aukcyjną podlegającą jego jurysdykcji. Ponadto w niniejszym
    rozporządzeniu należy zobowiązać platformę aukcyjną do zapewnienia mechanizmu
    pozasądowego rozstrzygania sporów. Oprócz tego właściwe państwo członkowskie
    powinno również przyznać prawo do odwołania się od decyzji podjętych w ramach tego
    mechanizmu, niezależnie od tego, czy produkt sprzedawany na aukcji jest instrumentem
    finansowym, czy kontraktem na rynku kasowym.
    W motywie 39 Rozporządzenie stanowi, że podczas sprzedaży na aukcji państwa
    członkowskie nie powinny być zobowiązane do złożenia zabezpieczenia innego niż same
    uprawnienia, gdyż jedyne zobowiązania państw członkowskich dotyczą dostawy
    uprawnień. W związku z tym w niniejszym rozporządzeniu należy przewidzieć, że jedynym
    zobowiązaniem państw członkowskich podczas sprzedaży na aukcji dwudniowych
    kontraktów na rynku kasowym bądź pięciodniowych kontraktów terminowych typu future
    - zdefiniowanych w niniejszym rozporządzeniu - jest wcześniejsze zdeponowanie
    sprzedawanych na aukcji uprawnień na rachunku powierniczym prowadzonym w
    rejestrze Unii przez system rozliczeniowy lub rozrachunkowy działający jako powiernik.
    (40) Platforma aukcyjna, a także każdy system rozliczeniowy lub rozrachunkowy z nią
    połączony, powinny jednak stosować odpowiednie procedury dotyczące zabezpieczeń i
    wszelkie inne procedury zarządzania ryzykiem konieczne do dopilnowania, aby
    prowadzący aukcje uzyskał pełną zapłatę za sprzedane na aukcji uprawnienia po cenie
    rozliczenia aukcji niezależnie od ewentualnego niewywiązania się z płatności przez
    zwycięskiego oferenta lub jego następcy prawnego.
    W Rozporządzeniu wskazano również, że (55) do celów niniejszego rozporządzenia
    przedsiębiorstwa inwestycyjne składające oferty dotyczące instrumentów finansowych na
    własny rachunek bądź w imieniu klientów należy uznać za świadczące usługę inwestycyjną
    bądź prowadzące działalność inwestycyjną.
    Rozporządzenie określa zasady przeprowadzenia aukcji. Zgodnie z art. 4 uprawnienia są
    oferowane do sprzedaży na platformie aukcyjnej za pomocą standaryzowanych
    kontraktów elektronicznych („produkty sprzedawane na aukcji”). Każde państwo

    członkowskie sprzedaje na aukcji uprawnienia w formie dwudniowych kontraktów na
    rynku kasowym lub pięciodniowych kontraktów terminowych typu future. Jak stanowi art.
    5 Rozporządzenia, aukcje są przeprowadzane w systemie, w którym oferenci składają
    swoje oferty podczas jednego okresu składania ofert, nie widząc ofert składanych przez
    innych oferentów. Każdy zwycięski oferent płaci tę samą cenę rozliczenia aukcji, o której
    mowa w art. 7, za każde uprawnienie niezależnie od tego, jaką cenę podał w swojej ofercie.
    Zgodnie z art. 6 każda oferta zawiera następujące informacje:
    a) tożsamość oferenta oraz informację, czy oferent bierze udział w aukcji na własny
      rachunek czy w imieniu klienta;
    b) w przypadku gdy oferent składa ofertę w imieniu klienta - tożsamość tego klienta;
    c) wolumen oferty podany jako liczba uprawnień wyrażona poprzez całkowitą
      wielokrotność partii 500 lub 1 000 uprawnień;
    d) cenę oferty w euro za każde uprawnienie podaną z dokładnością do dwóch miejsc po
      przecinku.
    Jak stanowi art. 6 ust. 5 Rozporządzenia, przyjęcie, przekazanie i złożenie oferty przez
    przedsiębiorstwo inwestycyjne lub instytucję kredytową na dowolnej platformie aukcyjnej
    uznaje się za usługę inwestycyjną w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 2 dyrektywy 2004/39/WE,
    jeżeli produkt sprzedawany na aukcji jest instrumentem finansowym.
    W art. 7 Rozporządzenie stanowi, że cena rozliczenia aukcji i ustalanie kolejności ofert z
    taką samą ceną. Cena rozliczenia aukcji ustalana jest po zamknięciu okresu składania
    ofert. Platforma aukcyjna szereguje złożone oferty według podanej w nich ceny. W
    przypadku gdy w kilku ofertach podana jest taka sama cena, kolejność tych ofert ustalana
    jest losowo, zgodnie z algorytmem określonym przez platformę aukcyjną przed aukcją.
    Wolumeny ofert są sumowane, począwszy od najwyższej oferty cenowej. Cena oferty, przy
    której suma wolumenu ofert jest równa lub przekracza wolumen uprawnień
    sprzedawanych na danej aukcji jest ceną rozliczenia aukcji. Wszystkie oferty składające się
    na sumę wolumenu ofert określoną na podstawie art. 7 ust. 2 otrzymują przydział po
    cenie rozliczenia aukcji. W przypadku gdy całkowity wolumen zwycięskich ofert określony
    na podstawie art. 7 ust. 2 przekracza wolumen uprawnień sprzedawanych na danej aukcji,
    ostatniej ofercie dopełniającej sumę wolumenu ofert przydzielany jest pozostały wolumen
    uprawnień sprzedawanych na danej aukcji. Zgodnie z art. 22 Rozporządzenia każde
    państwo członkowskie wyznacza prowadzącego aukcje.
    Żadne państwo członkowskie nie może sprzedawać uprawnień na aukcji bez wyznaczenia
    prowadzącego aukcje. Kilka państw członkowskich może wyznaczyć tego samego
    prowadzącego aukcje. Prowadzący aukcje jest wyznaczany przez wyznaczające państwo
    członkowskie odpowiednio wcześnie przed rozpoczęciem aukcji, tak aby zawarł i wdrożył
    niezbędne uzgodnienia z platformą aukcyjną wyznaczoną lub która ma być wyznaczona
    przez dane państwo członkowskie, jak również z połączonym z nią systemem
    rozliczeniowym i systemem rozrachunkowym, co pozwoli prowadzącemu aukcje na
    sprzedawanie na aukcji uprawnień w imieniu wyznaczającego państwa członkowskiego na
    wspólnie uzgodnionych warunkach.
    Zgodnie z art. 23 Rozporządzenia, Prowadzący aukcje pełni następujące funkcje:
    a) sprzedaje na aukcji wolumen uprawnień, które mają być sprzedane na aukcji przez
      każde państwo członkowskie wyznaczające go;
    b) otrzymuje wpływy z aukcji należne każdemu wyznaczającemu go państwu
      członkowskiemu;
    c) wypłaca wpływy z aukcji należne każdemu wyznaczającemu go państwu
      członkowskiemu.

    Art. 23 ust. 2 stanowi, że Prowadzący aukcje każdego państwa członkowskiego
    prowadzącego sprzedaż na aukcji uprawnień na podstawie art. 10 ust. 5 otrzymuje
    wpływy ze sprzedaży na aukcji tych uprawnień na rachunek bankowy wyznaczony przez
    prowadzącego aukcje nie później niż dnia 1 października 2019 r. w przypadku
    otrzymanych płatności należnych na mocy art. 10 ust. 5. Prowadzący aukcje zapewnia, aby
    wpływy z aukcji zostały wypłacone na rachunek zgłoszony mu przez Komisję do celów art.
    10a ust. 8 dyrektywy 2003/87/WE nie później niż w terminie 15 dni od końca miesiąca, w
    którym wpływy z aukcji zostały uzyskane. Prowadzący aukcje może odliczyć od wypłaty
    wszelkie dodatkowe opłaty za posiadanie i wypłatę, pod warunkiem że jego państwo
    członkowskie uprzednio powiadomi Komisję i wszystkie pozostałe państwa członkowskie o
    kwotach i uzasadnieniu tych opłat. Rozporządzenie w art. 44 stanowi, że każdy zwycięski
    oferent lub jego następca(-y) prawny(-i), w tym pośrednicy działający w ich imieniu,
    wpłacają należną kwotę, o której zostali powiadomieni na podstawie art. 61 ust. 3 lit. c), za
    zakupione uprawnienia, o których zostali powiadomieni na podstawie art. 61 ust. 3 lit. a),
    dokonując transferu lub zlecając transfer należnej kwoty za pomocą systemu
    rozliczeniowego lub rozrachunkowego na wyznaczony rachunek bankowy prowadzącego
    aukcje w postaci rozliczonych środków, przed dostarczeniem uprawnień albo najpóźniej w
    momencie ich dostarczenia na wyznaczony rachunek posiadania oferenta lub wyznaczony
    rachunek posiadania jego następcy prawnego. Platforma aukcyjna, w tym połączony(-e) z
    nią system(-y) rozliczeniowy(-e) lub rozrachunkowy(-e), dokonuje transferu płatności
    dokonanych przez oferentów lub ich następców prawnych, wynikających ze sprzedaży na
    aukcji uprawnień objętych przepisami rozdziałów II i III dyrektywy 2003/87/WE
    prowadzącym aukcje, którzy sprzedali na aukcji dane uprawnienia, z wyjątkiem kwot, w
    odniesieniu do których została ona poproszona o działanie jako podmiot wypłacający w
    odniesieniu do monitorującego aukcje. Płatności na rzecz prowadzących aukcje
    dokonywane są w euro lub w walucie państwa członkowskiego, które ich wyznaczyło, w
    przypadku gdy dane państwo członkowskie nie należy do strefy euro, zgodnie z wyborem
    tego państwa członkowskiego, niezależnie od tego, w jakiej walucie zostały dokonane
    płatności przez oferentów, pod warunkiem że właściwy system rozliczeniowy lub
    rozrachunkowy jest w stanie obsługiwać operacje w danej walucie krajowej. Kursem
    walutowym jest kurs opublikowany bezpośrednio po zamknięciu okresu składania ofert
    przez uznany informacyjny serwis finansowy, określony w umowie wyznaczającej daną
    platformę aukcyjną.
    Art. 45 Rozporządzenia stanowi, że zwycięski oferent lub jego następcy prawni otrzymują
    uprawnienia, o których zwycięski oferent został powiadomiony na podstawie art. 61 ust. 3
    lit. a), tylko wówczas, gdy cała kwota należna, o której został powiadomiony na podstawie
    art. 61 ust. 3 lit. c), została zapłacona prowadzącemu aukcje zgodnie z art. 44 ust. 1.
    Zwycięskiego oferenta lub jego następców prawnych, którzy nie wywiązują się w pełni z
    obowiązków wynikających z ust. 1 niniejszego artykułu w odpowiednim terminie, o którym
    zwycięski oferent został powiadomiony na podstawie art. 61 ust. 3 lit. d), uważa się za
    zalegających z płatnością. Na oferenta zalegającego z płatnością może zostać nałożona
    jedna z poniższych sankcji lub obie:
    a) odsetki za każdy dzień za okres od dnia, w którym płatność stała się należna na
      podstawie art. 61 ust. 3 lit. d), do dnia, w którym dokonano płatności, według stopy
      procentowej określonej w umowie wyznaczającej daną platformę aukcyjną, naliczane
      dziennie;
    b) kara pieniężna, która przypada prowadzącemu aukcje w wysokości pomniejszonej o
      koszty odliczone przez system rozliczeniowy lub rozrachunkowy.
    Nie naruszając powyższych postanowień, w przypadku gdy zwycięski oferent zalega z
    płatnością, skutkuje to jedną z poniższych sytuacji:
    a) kontrahent centralny interweniuje, przejmując dostawę uprawnień oraz dokonując
      płatności kwoty należnej prowadzącemu aukcje;

    b) agent rozrachunkowy wykorzystuje zabezpieczenie otrzymane od oferenta do
      realizacji płatności kwoty należnej prowadzącemu aukcje.
    W przypadku niedokonania rozrachunku uprawnienia sprzedaje się na aukcji na dwóch
    najbliższych aukcjach zaplanowanych na danej platformie aukcyjnej.
    W odniesieniu do transferu uprawnień art. 46 Rozporządzenia stanowi, że transferu
    uprawnień sprzedawanych na aukcji prowadzonej przez każdą platformę aukcyjną
    dokonuje się przez rejestr Unii, przed otwarciem okresu składania ofert, na wyznaczony
    rachunek posiadania, gdzie są przechowywane w depozycie przez system rozliczeniowy
    lub rozrachunkowy działający jako powiernik do czasu ich dostarczenia zwycięskim
    oferentom lub ich następcom prawnym, na podstawie wyników aukcji, zgodnie z mającym
    zastosowanie rozporządzeniem Komisji przyjętym na podstawie art. 19 ust. 3 dyrektywy
    2003/87/WE.
    Jak stanowi art. 47 Rozporządzenia, każde uprawnienie sprzedawane przez państwo
    członkowskie jest przydzielane zwycięskiemu oferentowi przez system rozliczeniowy lub
    rozrachunkowy do czasu, gdy całkowity wolumen przydzielonych uprawnień odpowiadać
    będzie wolumenowi, o którym oferent został powiadomiony na podstawie art. 61 ust. 3 lit.
    a). Możliwe jest przydzielenie oferentowi uprawnień pochodzących od więcej niż jednego
    państwa członkowskiego, które dokonywały sprzedaży w ramach tej samej aukcji, jeżeli
    jest to niezbędne do uzupełnienia wolumenu uprawnień, o którym oferent został
    powiadomiony na podstawie art. 61 ust. 3 lit. a).
    Po zapłaceniu należnej kwoty, na podstawie art. 44 ust. 1, każdemu zwycięskiemu
    oferentowi lub jego następcom prawnym dostarcza się uprawnienia przydzielone danemu
    oferentowi tak szybko, jak jest to wykonalne, a w każdym razie nie później niż w terminie
    wyznaczonym na ich dostawę, w drodze transferu całości lub części uprawnień, o których
    oferent został powiadomiony na podstawie art. 61 ust. 3 lit. a), z wyznaczonego rachunku
    posiadania prowadzonego przez system rozliczeniowy lub rozrachunkowy działający jako
    powiernik, na wyznaczony rachunek posiadania lub wyznaczone rachunki posiadania
    zwycięskiego oferenta lub jego następców prawnych, bądź na wyznaczony rachunek
    posiadania prowadzony przez system rozliczeniowy lub rozrachunkowy działający jako
    powiernik na rzecz zwycięskiego oferenta lub jego następców prawnych.
    Jak stanowi art. 48, w przypadku gdy system rozliczeniowy lub rozrachunkowy nie
    dostarczy całości lub części uprawnień sprzedawanych na aukcji ze względu na
    okoliczności, na które nie ma wpływu, system rozliczeniowy lub rozrachunkowy dostarcza
    uprawnienia tak szybko, jak jest to możliwe, a zwycięscy oferenci lub ich następcy prawni
    akceptują dostarczenie uprawnień w tym późniejszym terminie. Środek zaradczy
    przewidziany w ust. 1 jest jedynym środkiem zaradczym przysługującym zwycięskiemu
    oferentowi lub jego następcom prawnym w przypadku niedostarczenia uprawnień
    sprzedawanych na aukcji ze względu na okoliczności, na które dany system rozliczeniowy
    lub rozrachunkowy nie ma wpływu.
    W odniesieniu do zarządzania zabezpieczeniem art. 49 Rozporządzenia przewiduje, że
    przed otwarciem okresu składania ofert dotyczących sprzedaży na aukcji dwudniowych
    kontraktów na rynku kasowym lub pięciodniowych kontraktów terminowych typu future
    oferenci lub pośrednicy działający w ich imieniu są zobowiązani do wniesienia
    zabezpieczenia. Na żądanie oferenta niebędącego zwycięskim oferentem wszystkie
    wniesione przez niego zabezpieczenia, które nie zostały wykorzystane, są zwracane, wraz
    z odsetkami naliczonymi od zabezpieczeń gotówkowych, tak szybko, jak jest to wykonalne
    po zamknięciu okresu składania ofert. Na żądanie zwycięskiego oferenta wszystkie
    wniesione przez niego zabezpieczenia, które nie zostały wykorzystane do celów
    rozrachunku, są zwracane, wraz z odsetkami naliczonymi od zabezpieczeń gotówkowych,
    tak szybko, jak jest to wykonalne po dokonaniu rozrachunku.
    Jak stanowi art. 50 Rozporządzenia przed otwarciem okresu składania ofert dotyczących
    sprzedaży na aukcji dwudniowych kontraktów na rynku kasowym lub pięciodniowych

    kontraktów terminowych typu future prowadzący aukcje jest zobowiązany jedynie do
    wniesienia zabezpieczenia w postaci uprawnień, które będą przechowywane w depozycie
    przez system rozliczeniowy lub rozrachunkowy działający jako powiernik do czasu ich
    dostarczenia. Jeżeli uprawnienia wniesione tytułem zabezpieczenia na podstawie ust. 1
    nie zostały wykorzystane, system rozliczeniowy lub rozrachunkowy może zatrzymać je,
    zgodnie z wyborem sprzedającego na aukcji państwa członkowskiego, na wyznaczonym
    rachunku posiadania, gdzie będą przechowywane w depozycie przez system rozliczeniowy
    lub rozrachunkowy działający jako powiernik do czasu ich dostarczenia.
    Zasady ogłaszania wyników aukcji, powiadamiania o nich oraz zakres informacji poufnych
    regulują art. 60 - 62 Rozporządzenia. Zgodnie z art. 60 ust. 3 Rozporządzenia wykaz nazw,
    adresów, numerów telefonów i telefaksów, adresów poczty elektronicznej, a także stron
    internetowych wszystkich osób dopuszczonych do składania w imieniu innych podmiotów
    ofert na aukcjach prowadzonych przez platformę wyznaczoną publikuje się na stronie
    internetowej prowadzonej przez daną platformę aukcyjną.
    Platforma aukcyjna ogłasza wyniki każdej przeprowadzonej przez nią aukcji tak szybko, jak
    to jest w rozsądny sposób wykonalne oraz najpóźniej w ciągu 15 minut po zamknięciu
    okresu składania ofert (art. 61 ust. 1). Zgodnie z art. 61 ust. 2 Rozporządzenia platforma
    aukcyjna ogłasza co najmniej następujące wyniki każdej aukcji:
    a) wolumen uprawnień sprzedawanych na aukcji;
    b) cena rozliczenia aukcji w euro;
    c) całkowity wolumen złożonych ofert;
    d) całkowita liczba oferentów oraz liczba zwycięskich oferentów;
    e) w przypadku unieważnienia aukcji - aukcje, na które zostanie przeniesiony dany
      wolumen uprawnień;
    f) całkowite dochody z aukcji;
    g) podział dochodów między państwa członkowskie w przypadku platform aukcyjnych
      wyznaczonych na podstawie art. 26 ust. 1 lub 2.
    Jak stanowi art. 61 ust. 3 Rozporządzenia, platforma aukcyjna jednocześnie ogłasza wyniki
    każdej aukcji zgodnie z ust. 2 lit. a) i b) i powiadamia każdego zwycięskiego oferenta
    składającego oferty za pośrednictwem jej systemów:
    a) całkowitej liczbie uprawnień, jaka zostanie przydzielona temu oferentowi;
    b) ewentualnie o tym, które z jego ofert z taką samą ceną, zostały wybrane losowo;
    c) płatności należnej w euro albo w walucie państwa członkowskiego nienależącego do
      strefy euro wybranej przez oferenta, pod warunkiem że system rozliczeniowy lub
      rozrachunkowy jest w stanie obsługiwać operacje w danej walucie krajowej;
    d) dacie, do której należy dokonać płatności w rozliczonych środkach na wyznaczony
      rachunek bankowy prowadzącego aukcje.
    Platforma aukcyjna powiadamia właściwy system rozliczeniowy i system rozrachunkowy
    połączone z nią o informacjach, o których został powiadomiony każdy zwycięski oferent
    na podstawie ust. 3 (art. 61 ust. 5).
    Zgodnie z art. 62 ust. 1 informacjami poufnymi są następujące informacje: (...)
    a) Komisją.
    Informacji poufnych wymienianych zgodnie z niniejszym ustępem nie ujawnia się osobom
    innym niż wymienione w lit. a), b) oraz c) w zakresie sprzecznym z ust. 2.
    Rejestr Unii jest prowadzony zgodnie z rozporządzeniem nr 389/2013. Zgodnie z art. 8
    tego rozporządzenia, każde państwo członkowskie wyznacza krajowego administratora.
    Niezależnie od przepisów art. 13 ust. 2 państwo członkowskie zgodnie z art. 11 ma dostęp

    do swoich rachunków i rachunków w rejestrze Unii podlegających jego jurysdykcji oraz
    zarządza nimi za pośrednictwem krajowego administratora zgodnie z załącznikiem I.
    Krajowy administrator każdego państwa członkowskiego działa również jako administrator
    jego rejestru PzK zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia.
    Krajowym administratorem wyznaczonym przez Rzeczpospolitą Polską jest B.
    Artykuł 9 rozporządzenia 389/2013 stanowi, że państwa członkowskie i centralny
    administrator zapewniają, by każdy rejestr PzK i rejestr Unii obejmował rachunki
    określone w załączniku I. W załączniku I przewidziano: (...)
    Zgodnie z artykułem 64 rozporządzenia 389/2013 „Sprzedaż uprawnień na aukcji”,
    Komisja w odpowiednim czasie poleca centralnemu administratorowi, aby na wniosek
    odpowiedniego organizatora aukcji wyznaczonego zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr
    1031/2010 dokonał przekazu uprawnień do emisji ogólnych z unijnego rachunku
    aukcyjnego lub uprawnień do emisji lotniczych z unijnego rachunku aukcyjnego
    uprawnień do emisji lotniczych na odpowiedni rachunek aukcyjny do celów dostawy
    zgodnie z tabelami aukcyjnymi. W przypadku uprawnień utworzonych w związku z
    aukcjami zgodnie z art. 10 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1031/2010 Komisja w
    odpowiednim czasie poleca centralnemu administratorowi, aby na wniosek
    odpowiedniego organizatora aukcji dokonał przekazu uprawnień z rachunku, na którym
    utworzono te uprawnienia, na rachunek aukcyjny do celów dostawy, jak wskazano w
    odpowiedniej tabeli aukcyjnej. Przedłożenie tabeli aukcyjnej zgodnie z art. 62 stanowi
    wspomniany wniosek. Posiadacz odpowiedniego rachunku aukcyjnego do celów dostawy
    zapewnia przekaz uprawnień będących przedmiotem aukcji na rzecz zwycięskich
    oferentów lub ich następców prawnych zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1031/2010.
    Zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1031/2010, na upoważnionego przedstawiciela
    rachunku aukcyjnego do celów dostawy można nałożyć wymóg przekazania wszelkich
    uprawnień, których nie dostarczono z rachunku aukcyjnego do celów dostawy, na unijny
    rachunek aukcyjny.
    Ustawa z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i
    innych substancji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1271, z późn. zm.), powołała do życia Krajowy
    Ośrodek Bilansowania i Zarządzania Emisjami, który m.in. wykonuje zadania związane z
    funkcjonowaniem Krajowego systemu bilansowania i prognozowania emisji, w tym
    prowadzenie Krajowej bazy o emisjach gazów cieplarnianych i innych substancji.
    Wykonywanie zadań B. powierzono Instytutowi (...).
    Zgodnie z art. 3 ust. 2 w zw. z art. 4 tej ustawy, do zadań B. (...) należy w szczególności:
    1) wykonywanie zadań związanych z funkcjonowaniem Krajowego systemu bilansowania
      i prognozowania emisji, w tym prowadzenie Krajowej bazy o emisjach gazów
      cieplarnianych i innych substancji, zwanej dalej „Krajową bazą”;
    2) zarządzanie zbiorem rachunków w rejestrze Unii podlegających jurysdykcji
      Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w art. 3 pkt 17 ustawy z dnia 12 czerwca
      2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych (Dz. U. z
      2018 r. poz. 1201);
    3) administrowanie systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, o
      którym mowa w ustawie z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami
      do emisji gazów cieplarnianych, w szczególności:
    4) pełnienie funkcji prowadzącego aukcję uprawnień do emisji w rozumieniu art. 3 pkt 20
      rozporządzenia Komisji (UE) nr 1031/2010 z dnia 12 listopada 2010 r. w sprawie
      harmonogramu, kwestii administracyjnych oraz pozostałych aspektów sprzedaży na
      aukcji uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na mocy dyrektywy 2003/87/WE
      Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej system handlu przydziałami do emisji
      gazów cieplarnianych we Wspólnocie (Dz. Urz. UE L 302 z 18.11.2010 r., str. 1, z późn.
      zm.);

    5) obliczanie całkowitej rocznej liczby uprawnień do emisji dla instalacji, o której mowa w
      art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do
      emisji gazów cieplarnianych.
    Świadczenie usług przez Spółkę będzie się odbywało na podstawie zawartej z
    prowadzącym aukcje (B.) umowy o uczestnictwo, której integralną częścią są Regulamin i
    Szczegółowe Zasady Systemu Rozliczeń, a także umowy o prowadzenie rachunku
    aukcyjnego w Rejestrze Unii.
    Regulamin określa zasady funkcjonowania systemu rozliczeniowego oraz systemu
    rozrachunkowego, o których mowa w, odpowiednio, art. 2 ust. 1 pkt 31 oraz 36
    rozporządzenia Komisji (UE) nr 1031/2010 z dnia 12 listopada 2010 r. w sprawie
    harmonogramu, kwestii administracyjnych oraz pozostałych aspektów sprzedaży na aukcji
    uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na mocy dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu
    Europejskiego i Rady ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów
    cieplarnianych we Wspólnocie (Dz.U. UE L. 302 z 2010 r., str. 1, z późn. zm.),
    organizowanych przez A. S.A. dla wskazanych w tym regulaminie transakcji.
    Zgodnie z § 8 Regulaminu, jeżeli umowa zawarta przez A. z podmiotem prowadzącym
    platformę aukcyjną przewiduje taką możliwość, A. w każdym dniu aukcji określonym
    zgodnie z kalendarzem aukcji przyjmuje od uczestników i przekazuje temu podmiotowi
    dyspozycje dotyczące zablokowania możliwości zawierania przez inny podmiot transakcji
    na aukcji, w zakresie których uczestnicy składający takie dyspozycje posiadają status
    uczestnika rozliczającego, oraz dyspozycje dotyczące zniesienia takiej blokady.
    Przepis § 9 Regulaminu przewiduje, że A. jest podmiotem, o którym mowa w art. 2 pkt 1
    rozporządzenia EMIR, mającym siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na
    zasadach określonych w Regulaminie oraz we właściwych przepisach prawa, A. wstępuje
    w prawa i obowiązki wynikające z transakcji, które zostały przyjęte do rozliczenia. Zgodnie
    z § 10, zobowiązanie A. wynikające z wstąpienia w prawa i obowiązki strony transakcji na
    skutek jej nowacji, powstaje wyłącznie wobec uczestników będących stronami rozliczenia
    tej transakcji, zaś jego wykonanie następuje poprzez spełnienie świadczenia
    rozliczeniowego ustalonego wyłącznie na podstawie instrukcji rozliczeniowej dotyczącej tej
    transakcji. W stosunkach zobowiązaniowych pomiędzy A. a uczestnikami będącymi
    stronami rozliczenia transakcji powstałych w wyniku nowacji, wyłącza się stosowanie art.
    481 § 1 Kodeksu cywilnego.
    W stosunkach zobowiązaniowych pomiędzy A. a uczestnikami będącymi stronami
    rozliczenia transakcji, powstałych na skutek wstąpienia przez A. w prawa i obowiązki
    wynikające z rozliczanych transakcji, zobowiązania A. wynikające z tych stosunków
    zobowiązaniowych nie obejmują żadnych świadczeń ubocznych.
    Zgodnie z art. 45 h ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, przez nowację rozumie
    się sposób rozliczenia transakcji polegający na tym, że z chwilą przyjęcia przez A. tej
    transakcji do rozliczenia, prawa i obowiązki z niej wynikające wygasają, a w to miejsce,
    odpowiednio:
    a) strona transakcji, będąca uczestnikiem zobowiązanym wobec A. do wykonywania
      obowiązków wynikających z rozliczania zawieranych przez nią transakcji, staje się
      uprawniona lub zobowiązana zgodnie z treścią tej transakcji w stosunku do A., albo
    b) strona transakcji, niebędącą uczestnikiem, staje się uprawniona lub zobowiązana
      zgodnie z treścią tej transakcji w stosunku do uczestnika będącego stroną rozliczenia
      tej transakcji, który na podstawie zawartej z nią umowy zobowiązał się do
      wykonywania obowiązków wynikających z rozliczania zawieranych przez nią transakcji,
      zaś uczestnik ten staje się uprawniony lub zobowiązany zgodnie z treścią tej transakcji
      w stosunku do A.
    Zgodnie z § 11 Regulaminu w razie niewykonania lub nienależytego wykonania swoich
    zobowiązań A. nie jest zobowiązany do naprawienia szkody w zakresie korzyści, które

    poszkodowany mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono, chyba że została ona
    wyrządzona z winy umyślnej lub rażącego niedbalstwa A. A. nie jest zobowiązany do
    naprawienia szkody powstałej na skutek tego, że transakcja zawarta na platformie
    aukcyjnej okazała się niezgodna z treścią instrukcji rozliczeniowej wprowadzonej do
    systemu rozliczeń, nieważna, albo niemożliwa do wykonania z przyczyn, za które A. nie
    ponosi odpowiedzialności. A. nie jest zobowiązany do naprawienia szkody powstałej na
    skutek działań podjętych przez A. zgodnie z regulaminem z powodu stwierdzenia
    przypadku naruszenia, który wystąpił po stronie uczestnika rozliczającego. A. nie jest
    zobowiązany do naprawienia szkody powstałej na skutek niezrealizowania w terminie
    określonym przez strony transakcji świadczenia wynikającego z rozliczenia transakcji,
    chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania, o którym mowa w § 10
    ust. 1, nastąpiło z winy umyślnej lub rażącego niedbalstwa A.
    A. nie ponosi odpowiedzialności za niewykonanie lub nienależyte wykonanie dyspozycji
    dotyczących rozrachunku transakcji przez podmiot prowadzący system płatności lub przez
    krajowy ośrodek, lub ich nieprzyjęcie, lub nieprawidłową ich realizację w, odpowiednio,
    systemie płatności lub rejestrze Unii, z przyczyn, które nie nastąpiły z winy A., w
    szczególności jeżeli niewykonanie dyspozycji nastąpiło w wyniku wskazania przez
    uczestnika nieprawidłowego identyfikatora rachunku prowadzonego w rejestrze Unii.
    W odniesieniu do uczestnictwa w systemie rozliczeniowym i rozrachunkowym Regulamin
    przewiduje w § 13 ust. 1, że z zastrzeżeniem ust. 2-4, uczestnikiem może być osoba
    prawna będąca:
    1) firmą inwestycyjną,
    2) bankiem krajowym,
    3) zagraniczną firmą inwestycyjną,
    4) instytucją kredytową albo bankiem zagranicznym w rozumieniu ustawy z dnia 29
      sierpnia 1997 r. Prawo bankowe, albo zagraniczną osobą prawną, o której mowa w
      art. 115 ust. 1 ustawy,
    5) prowadzący aukcje lub inna niż wymieniona w pkt 1-4 osoba prawna, o ile zgodnie z
      postanowieniami regulaminu oraz właściwymi przepisami prawa jej uczestnictwo ma
      na celu współdziałanie z A. w zakresie czynności wykonywanych w systemie rozliczeń.
    Zgodnie z ust. 2 uczestnikiem może być wyłącznie podmiot posiadający rachunek
    bankowy w euro prowadzony w ramach systemu płatności albo płatnika posiadającego
    taki rachunek w ramach tego systemu, z zastrzeżeniem, że uczestnik sprzedający, o
    którym mowa w ust. 4, wskazuje właściwy rachunek bankowy w tym systemie w celu
    rozrachunku transakcji.
    Jak stanowi przepis ust. 3, uczestnikiem odpowiedzialnym za rozliczenie transakcji po
    stronie kupującej uprawnienia do emisji EUA/EUAA na platformie aukcyjnej (będąc
    bezpośrednio kupującym w ramach tej transakcji albo stroną rozliczenia reprezentującą
    kupującego w rozliczeniach) może być wyłącznie podmiot, o którym mowa w ust. 1 pkt 1-4
    (dalej: „uczestnik kupujący”).
    Uczestnikiem odpowiedzialnym za rozliczenie transakcji po stronie sprzedającej
    uprawnienia emisji EUA/EUAA na platformie aukcyjnej w imieniu Skarbu Państwa może
    być wyłącznie prowadzący aukcje (dalej: „uczestnik sprzedający”) - ust. 4.
    Podmioty, o których mowa w § 13 ust. 1, uzyskują dostęp do świadczonych przez A. usług
    na podstawie umowy o uczestnictwo, która wskazuje zakres ich działalności w systemie
    rozliczeń, w szczególności poprzez określenie typu lub typów uczestnictwa przyznanych
    temu podmiotowi zgodnie z klasyfikacją zawartą w § 15.
    Zgodnie z § 15 typami uczestnictwa są:

    1) generalny uczestnik rozliczający - w przypadku, gdy uczestnik, będący osobą, o której
      mowa w § 13 ust. 1 pkt 1-4, jest odpowiedzialny w systemie rozliczeń w zakresie
      transakcji zawieranych przez inny podmiot na platformie aukcyjnej;
    2) indywidualny uczestnik rozliczający - w przypadku, gdy uczestnik, będący osobą, o
      której mowa w § 13 ust. 1 pkt 1-4, jest odpowiedzialny w systemie rozliczeń w zakresie
      transakcji zawieranych przez niego na platformie aukcyjnej;
    3) uczestnik prowadzący aukcje - w przypadku, gdy uczestnikiem jest prowadzący aukcje,
      z którym A. zawarł uzgodnienie, o którym mowa w art. 22 ust. 2 rozporządzenia Nr
      1031/2010;
    4) uczestnik nierozliczający - w przypadku, gdy uczestnik, nie będąc uczestnikiem
      rozliczającym w typie uczestnictwa, o którym mowa w pkt 1-3, zawiera transakcje na
      platformie aukcyjnej i jest uprawniony do otrzymania środków pieniężnych tytułem
      zwrotu depozytu zabezpieczającego na zasadach określonych w regulaminie.
    Podmiot składający oferty na platformie aukcyjnej, niebędący uczestnikiem kupującym
    odpowiedzialnym w zakresie tych transakcji, może być reprezentowany w rozliczeniach
    przez nie więcej niż jednego uczestnika występującego w typie uczestnictwa „generalny
    uczestnik rozliczający” (§ 16).
    Wnioskodawca zamierzający uzyskać uczestnictwo składa oświadczenie o zamiarze
    zawarcia umowy w tej sprawie w formie wniosku skierowanego do A. Umowa o
    uczestnictwo jest zawierana w terminie dwóch tygodni od dnia złożenia A. wniosku, o
    którym mowa w ust. 1, o ile wnioskodawca spełnia warunki uczestnictwa określone w
    przepisach prawa i w regulaminie, a wniosek i załączone do niego dokumenty spełniają
    warunki formalne określone w przepisach regulaminu.
    Wniosek w sprawie zawarcia umowy o uczestnictwo powinien zawierać:
    1) wskazanie typu uczestnictwa, o którego przyznanie ubiega się wnioskodawca;
    2) jeżeli wnioskodawca ubiega się o typ uczestnictwa „generalny uczestnik rozliczający” -
      wskazanie podmiotu zawierającego transakcje na platformie aukcyjnej, którego będzie
      reprezentował w rozliczeniach;
    3) jeżeli wnioskodawca ubiega się o status uczestnika kupującego - oświadczenie, że
      wnioskodawca spełnia warunki finansowe, o których mowa w regulaminie, oraz że
      zapoznał się z zamieszczonymi na stronie internetowej A. zasadami przesyłania i
      odbierania oświadczeń i informacji sporządzonych w formie elektronicznej,
      stosowanymi w stosunkach pomiędzy A. a uczestnikami, i jest świadomy warunków,
      które jako uczestnik powinien spełniać zgodnie z regulaminem.
    Jeżeli wnioskodawca ubiega się o typ uczestnictwa „uczestnik prowadzący aukcje”:
    1) wniosek o zawarcie umowy o uczestnictwo w tym typie może być złożony w ramach
      uzgodnienia, o którym mowa w (...);
    2) umowa o uczestnictwo w tym typie uczestnictwa może być zawarta nie wcześniej niż z
      momentem zawarcia przez A. z wnioskodawcą tego uzgodnienia.
    Do wniosku w sprawie zawarcia umowy o uczestnictwo w typach uczestnictwa: „generalny
    uczestnik rozliczający”, „indywidualny uczestnik rozliczający” lub „uczestnik nierozliczający”
    załącza w szczególności:
        dokumenty korporacyjne (odpis statutu albo umowy spółki, albo innego aktu
        określającego ustrój i organizację wnioskodawcy oraz aktualny odpis lub wyciąg z
        właściwego rejestru, jeżeli dane o wnioskodawcy podlegają wpisowi do właściwego

        rejestru), odpis zezwolenia na prowadzenie działalności udzielonego
        wnioskodawcy, jeżeli zezwolenie takie jest wymagane na podstawie właściwych
        przepisów prawa polskiego lub obcego;
        oświadczenie wskazujące numer rachunku bankowego wnioskodawcy
        prowadzonego w systemie płatności, w której zgodnie z regulaminem będzie on
        realizował zobowiązania i należności pieniężne wynikające z rozliczeń transakcji
        dokonywanych przez A., albo wskazujące podmiot mający pełnić funkcję płatnika
        dla wnioskodawcy i prowadzony dla niego numer rachunku bankowego w systemie
        płatności.
    W przypadku zawarcia umowy o uczestnictwo w typie uczestnictwa „uczestnik prowadzący
    aukcje”, wnioskodawca wskazuje numer rachunku bankowego prowadzony w systemie
    płatności, który służy do wypłacania wpływów z aukcji należnych Skarbowi Państwa.
    Wnioskodawca ubiegający się o typ uczestnictwa „generalny uczestnik rozliczający” załącza
    do wniosku, poza dokumentami wskazanymi wyżej:
    1) pisemne pełnomocnictwo dla A., według wzoru określonego przez A., do odbierania i
      składania w jego imieniu oświadczeń woli w sprawach dotyczących wykonania na rzecz
      podmiotu występującego w typie uczestnictwa „uczestnik nierozliczający”, zgodnie z
      regulaminem i w przypadkach tam wskazanych, świadczenia tytułem zwrotu środków
      wniesionych tytułem depozytu zabezpieczającego. Pełnomocnictwo to powinno
      zawierać oświadczenie, że każdy podmiot, którego wnioskodawca będzie
      reprezentował w systemie rozliczeń, jest uprawniony w tym zakresie oraz że uczestnik
      zrzekł się prawa do odwołania lub zmiany zakresu udzielonego temu podmiotowi
      upoważnienia z uwagi na potrzebę umożliwienia A. realizacji tego uprawnienia;
    2) pisemne oświadczenie podmiotu, którego wnioskodawca będzie reprezentował w
      rozliczeniach, według wzoru określonego przez A., w którym podmiot ten:
        a) wyraża zgodę na wykonywanie przez tego wnioskodawcę obowiązków
        wynikających z rozliczeń transakcji zawieranych przez ten podmiot,
        b) potwierdza, że został poinformowany o stosowaniu nowacji do zawieranych przez
        niego transakcji oraz o publikowaniu na stronie internetowej A. informacji
        dotyczących stosowania nowacji do tych transakcji,
        c) potwierdza, że wprowadzenie zawartej przez niego transakcji do systemu
        rozliczeń oznacza uzgodnienie przez strony tej transakcji stosowania nowacji
        zgodnie z postanowieniami regulaminu;
    3) pisemne potwierdzenie na dostarczanym do A. oświadczeniu, o którym mowa w pkt 2,
      że podmiot, który podpisał to oświadczenie:
        a) podpisał je zgodnie z zasadami reprezentacji tego podmiotu,
        b) zawarł z wnioskodawcą umowę, na podstawie której będzie stroną rozliczeń
        transakcji zawieranych przez ten podmiot.
    Zgodnie z § 23 Regulaminu, uczestnik kupujący jest zobowiązany przed rozpoczęciem
    rozliczeń transakcji, których będzie stroną rozliczenia, do:
    1) otwarcia właściwego konta rozliczeniowego w systemie rozliczeń;
    2) wskazania A., ale nie później niż w terminie określonym w Szczegółowych Zasadach
      Systemu Rozliczeń, właściwego identyfikatora rachunku prowadzonego w rejestrze
      Unii, w zakresie dotyczącym otwartego konta rozliczeniowego;
    3) wniesienia depozytu zabezpieczającego zgodnie z regulaminem i Szczegółowymi
      Zasadami Rozliczeń.

    Uczestnik kupujący, powinien spełniać warunki materialno-techniczne oraz warunki
    finansowe. Spełnianie warunków finansowych polega na utrzymywaniu przez uczestnika
    rozliczającego odpowiedniej wielkości kapitału podstawowego oraz spełnianiu wymogów
    ostrożnościowych, o których mowa w Regulaminie (w tym wysokość kapitału
    podstawowego uczestnika kupującego, spełniania wymogów ostrożnościowych
    określonych w rozporządzeniu CRR, dostarczać Spółce sprawozdania finansowe, oraz inne
    dane i dokumenty określone Regulaminem).
    Spółka wyjaśnia w tym miejscu, że w praktyce może wystąpić przypadek, w którym:
    1) uczestnik będzie jednocześnie oferentem, a także klientem końcowym, na którego
      rachunek posiadania w rejestrze Unii trafią prawa do emisji nabyte na aukcji z
      rachunku aukcyjnego do celów dostawy;
    2) uczestnik będzie odrębnym podmiotem (np. bank) od oferenta i klienta końcowego
      (Spółki nie będzie łączyła z oferentem i klientem końcowym żadna umowa);
    3) uczestnik, oferent oraz klient końcowy stanowią trzy odrębne pomioty (Spółki nie
      będzie łączyła z oferentem i klientem końcowym żadna umowa).
    Spółka będzie posiadać relację prawną z podmiotami, z którymi zawarła umowę o
    uczestnictwo.
    Rozliczenie transakcji następuje z wykorzystaniem nowacji rozliczeniowej. Zgodnie z § 34
    Regulaminu, wprowadzenie instrukcji rozliczeniowej do systemu rozliczeń oznacza, że
    strony transakcji, której ta instrukcja dotyczy, uzgodniły zastosowanie do tej transakcji
    nowacji zgodnie z postanowieniami Regulaminu. Transakcje zostają przyjęte do rozliczenia
    z momentem rejestracji transakcji na koncie rozliczeniowym prowadzonym w systemie
    rozliczeń (moment nowacji). Przyjęcie transakcji do rozliczenia następuje pod warunkiem
    zawieszającym, że w zakresie tej transakcji spełnione są wymogi określone w § 44, z
    zastrzeżeniem § 40.
    Zgodnie z § 38, w momencie nowacji A. staje się, odpowiednio, uprawnionym lub
    zobowiązanym wyłącznie wobec uczestnika będącego drugą stroną rozliczenia transakcji.
    W momencie nowacji strona rozliczenia staje się, odpowiednio, uprawniona albo
    zobowiązana wobec A., a jeżeli reprezentuje w rozliczeniach inny podmiot - także wobec
    tego podmiotu. Z momentem nowacji umowa o uczestnictwo stanowi umowę ramową, o
    której mowa w art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (t.j. Dz.
    U. z 2019 r. poz. 498), dla transakcji przyjętych do rozliczenia, które powstały w wyniku
    nowacji, a transakcje te są wykonywane w ramach tej umowy. Nowacja transakcji
    następuje odrębnie w zakresie każdej transakcji oraz zgodnie z jej treścią ustaloną w
    instrukcji rozliczeniowej.
    Zgodnie z § 40, jeżeli transakcja zawarta na platformie aukcyjnej, która została
    zarejestrowana w systemie rozliczeń, okaże się niezgodna z treścią instrukcji
    rozliczeniowej wprowadzonej do systemu rozliczeń lub z postanowieniami regulaminu, o
    czym A. nie wiedział i pomimo należytej staranności nie mógł się dowiedzieć w momencie
    rejestracji tej transakcji, oznacza to, że:
    1) transakcja ta nie została przyjęta do systemu rozliczeń;
    2) pomiędzy uczestnikiem rozliczającym a A. został w tym momencie zawarty stosunek
      prawny o treści zgodnej z treścią tej instrukcji oraz postanowieniami regulaminu. W
      tym przypadku instrukcja rozliczeniowa stanowi oświadczenie woli uczestnika
      rozliczającego o wyrażeniu zgody na zawarcie tego stosunku prawnego.
    Jak stanowi § 41, od momentu nowacji:
    1) kompensacja świadczeń A. oraz stron rozliczenia transakcji jest dopuszczalna
      wyłącznie na zasadach określonych w regulaminie;

    2) podmiotem wyłącznie uprawnionym do ustalenia zobowiązań i należności na
      podstawie kompensacji jest A.
    Strona rozliczenia nie może bez zgody A. przenieść praw, które powstały w wyniku nowacji
    transakcji, na inny podmiot.
    Inny podmiot nie może bez zgody A. przejąć zobowiązań, które powstały w wyniku nowacji
    transakcji.
    Zasady działania systemu rozliczeń określa § 42 Regulaminu. A. organizując i prowadząc
    system rozliczeń:
    1) przyjmuje do rozliczenia w tym systemie transakcje zawierane na właściwej platformie
      aukcyjnej;
    2) ustala zakres świadczeń pieniężnych i niepieniężnych, do spełnienia których
      zobowiązane są strony rozliczenia transakcji lub A.;
    3) prowadzi system kont;
    4) rejestruje na kontach rozliczeniowych transakcje;
    5) w zakresie określonym w regulaminie organizuje i zarządza systemem zabezpieczania
      płynności rozliczania transakcji;
    6) stosownie do wyników ustaleń, o których mowa w pkt 2, przeprowadza rozrachunek
      transakcji przyjętych do rozliczenia.
    Rozliczenia i rozrachunek transakcji przeprowadzane w walucie euro na zasadach
    określonych w regulaminie oraz Szczegółowych Zasadach Systemu Rozliczeń (§ 43).
    Zgodnie z § 44, A. przyjmuje transakcje do rozliczenia i dokonuje ich rozliczenia i
    rozrachunku w walucie euro, jeżeli podmiot, który zawarł transakcję:
    1) jest uczestnikiem rozliczającym w tym zakresie i wykonał odpowiednio obowiązki
      określone w regulaminie, albo
    2) nie jest uczestnikiem rozliczającym w tym zakresie, o ile w zakresie tej transakcji inny
      podmiot posiada status uczestnika rozliczającego, który wykonał odpowiednio
      obowiązki określone w regulaminie.
    Zgodnie z § 45, A. jest uprawniony do odmowy przyjęcia transakcji do rozliczeń w systemie
    rozliczeń, jeżeli:
    1) strona zawierająca transakcję na platformie aukcyjnej nie jest odpowiedzialna za jej
      rozliczenie w systemie rozliczeń albo nie posiada uczestnika kupującego, który
      reprezentuje ją w rozliczeniach w tym zakresie, lub w stosunku do uczestnika
      kupującego będącego strona rozliczenia tej transakcji A. stwierdzi wystąpienie
      przypadku naruszenia;
    2) instrukcja rozliczeniowa lub warunki transakcji ustalone na jej podstawie nie spełniają
      wymogów określonych w regulaminie lub uchwale Zarządu A. wydanej na jej
      podstawie;
    3) platforma aukcyjna, na której została zawarta transakcja, nie jest wskazana przez A.,
    4) w wyniku przyjęcia transakcji do rozliczenia zostanie przekroczony limit transakcyjny
      ustalony dla uczestnika kupującego;
    5) w wyniku przyjęcia transakcji do rozliczenia, A. będzie zobowiązany do dostawy
      uprawnień do emisji EUA/EUAA w liczbie, która przekracza liczbę uprawnień do emisji
      EUA/EUAA zarejestrowanych na właściwym rachunku aukcyjnym do celów dostawy,
      który jest prowadzony w rejestrze Unii.
    Na mocy § 46, A. przeprowadza rozrachunek:

      1) składając zlecenia rozrachunku do systemu płatności, na podstawie umowy zawartej
        przez A. z Narodowym Bankiem Polskim, oraz
      2) składając dyspozycje dotyczące rozrachunku transakcji w rejestrze Unii, na
        podstawie umowy zawartej przez A. z B.
    Instrukcje rozliczeniowe uważa się za wprowadzone do systemu rozliczeń z chwilą
    skutecznego ich dostarczenia przez podmiot prowadzący platformę aukcyjną do systemu
    A. (§ 47).
    Zgodnie z § 48, A. prowadzi w systemie rozliczeń konta rozliczeniowe, które służą do
    rejestrowania:
    1) transakcji zarejestrowanych w systemie rozliczeń,
    2) wyniku kompensacji.
    System kont jest prowadzony z uwzględnieniem następującego podziału kont
    rozliczeniowych:
    1) kont, które służą do rejestracji transakcji zawartych na rachunek własny przez podmiot
      składający ofertę na platformie aukcyjnej (tzw. konta oferenta);
    2) kont, które służą do rejestracji transakcji zawartych na rachunek klientów podmiotu
      składającego ofertę na platformie aukcyjnej (tzw. konta klientów oferenta).
    A. prowadzi w systemie rozliczeń konta zabezpieczeń, które są przyporządkowane do
    kont, o których mowa w ust. 2.
    Jak stanowi § 53 Regulaminu, rozliczenia transakcji przeprowadzane są zgodnie z zasadą,
    że zobowiązania i należności pieniężne uczestnika posiadającego status uczestnika
    rozliczającego, wynikające z rozliczanych transakcji oraz z tytułu depozytu
    zabezpieczającego, przekształcane są, odpowiednio, w jedno zobowiązanie netto albo w
    jedną należność netto w euro (kompensacja). Kompensacją obejmowane są zobowiązania
    i należności pieniężne uczestnika posiadającego status uczestnika rozliczającego,
    wynikające ze wszystkich transakcji przyjętych do rozliczenia, które mają zostać wykonane
    w euro oraz w tym samym terminie. Kompensacja dokonywana jest odrębnie w zakresie
    zobowiązań i należności wynikających z transakcji zawartych na rachunek własny
    uczestników rozliczających, oraz w zakresie zobowiązań i należności wynikających z
    transakcji zawartych na rachunek ich klientów i transakcji zawartych przez podmioty,
    których reprezentują w rozliczeniach. W wyniku kompensacji są ustalane podmioty
    uprawnione do otrzymania należności netto.
    Zgodnie z § 54, Należności pieniężne, które podlegały kompensacji w związku z
    rozliczeniem transakcji, zostają umorzone, a rozrachunek świadczeń pieniężnych zostaje
    dokonany, z momentem, odpowiednio:
    a) obciążenia albo uznania właściwego rachunku bankowego na podstawie zlecenia
      rozrachunku złożonego do systemu płatności, albo
    b) jeżeli wynik kompensacji nie wymaga składania zlecenia rozrachunku - w momencie
      rejestracji na kontach rozliczeniowych stanu wynikającego z rozliczenia
      przeprowadzonego przez A. w zakresie tych transakcji i powiadomienia uczestników
      rozliczających, dla których konta te są prowadzone, o zapisach na tych kontach.
    Ustalanie wielkości zobowiązań i należności uczestników będących stronami rozliczeń
    transakcji odbywa się na podstawie instrukcji rozliczeniowych dostarczonych do A. z
    platformy aukcyjnej (§ 55).
    A. przekazuje do systemu płatności zlecenia rozrachunku dotyczące rozliczanych
    transakcji w terminie umożliwiającym ich rozrachunek, który jest określony w
    Szczegółowych Zasadach Systemu Rozliczeń. W przypadku otrzymania przez A. informacji
    o niezrealizowaniu w terminie świadczeń pieniężnych, A. informuje o tym niezwłocznie

    uczestnika rozliczającego (§ 55). Zgodnie z § 58 Regulaminu, A. składa do krajowego
    ośrodka dyspozycje dotyczące rozrachunku uprawnień do emisji EUA/EUAA złożonych na
    rachunku aukcyjnym do celów dostawy, który jest prowadzony w rejestrze Unii, na
    rachunki prowadzone w tym rejestrze, które zostały zdefiniowane przez uczestnika
    kupującego dla właściwych kont rozliczeniowych, na których są zarejestrowane rozliczane
    transakcje, w terminie umożliwiającym rozrachunek tych transakcji, określonym w
    Szczegółowych Zasadach Systemu Rozliczeń. Rozrachunek dostawy uprawnień z emisji
    EUA/EUAA jest dokonany z momentem dokonania zapisów w rejestrze Unii zgodnych z
    dyspozycją złożoną przez A.
    W przypadku otrzymania przez A. informacji o niezrealizowaniu rozrachunku dostawy
    uprawnień do emisji EUA/EUAA, informuje o tym niezwłocznie uczestnika kupującego.
    W zakresie systemu zabezpieczania płynności rozliczania transakcji Regulamin stanowi, że
    w ramach systemu zabezpieczania płynności dokonywanych rozliczeń transakcji A.:
    1) gromadzi i zarządza środkami stanowiącymi depozyty zabezpieczające,
    2) ustala wartość limitu transakcyjnego,
    3) podejmuje działania mające na celu wykonanie świadczeń wynikających z rozliczenia
      transakcji w razie stwierdzenia po stronie uczestnika kupującego przypadku
      naruszenia uzasadniającego natychmiastowe rozwiązanie umowy.
    Środki systemu zabezpieczania płynności rozliczania transakcji są wykorzystane w celu
    wykonania zobowiązań wynikających z rozliczanych transakcji oraz w razie stwierdzenia
    przypadku naruszenia po stronie uczestnika kupującego. A. jest upoważniony do
    zarządzania środkami pieniężnymi wniesionymi do systemu zabezpieczania płynności
    rozliczania transakcji. Jeżeli zostaną osiągnięte przychody z tytułu zarządzania środkami
    pieniężnymi stanowiącymi depozyty zabezpieczające, są one przekazywane uczestnikom
    kupującym kwartalnie, o ile Zarząd A. nie określi w drodze uchwały innego terminu, po
    pomniejszeniu ich o należne podatki. Jeżeli jednak uczestnik opóźnia się z wykonaniem
    wobec A. jakiegokolwiek zobowiązania wynikającego z jego uczestnictwa w systemie
    rozliczeń, A. może, zamiast przekazywać je uczestnikowi, zarachować je na poczet tych
    zobowiązań.
    Przedmiotem depozytu zabezpieczającego są wyłącznie:
    1) środki pieniężne w euro - w przypadku, jeżeli ich złożenie następuje w celu wykonania
      zobowiązań pieniężnych wynikających z rozliczanych transakcji;
    2) uprawnienia do emisji EUA/EUAA - w przypadku, jeżeli ich złożenie następuje w celu
      wykonania zobowiązań niepieniężnych wynikających z rozliczanych transakcji.
    Każdy depozyt zabezpieczający:
    1) ustanowiony zostaje w dniu jego wniesienia i wygasa w momencie określonym zgodnie
      z postanowieniami regulaminu oraz Szczegółowych Zasadach Systemu Rozliczeń, z
      zastrzeżeniem § 68 i nast.;
    2) stanowi zabezpieczenie finansowe, o którym mowa w art. 1 w związku z art. 5 ust. 1
      pkt 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o niektórych zabezpieczeniach finansowych (t.j.
      Dz. U. z 2016 r. poz. 891, z późn. zm.).
    Wniesienie depozytu zabezpieczającego w formie pieniężnej jest dokonywane na
    zasadach określonych w uchwale Zarządu A. i następuje poprzez obciążenie właściwego
    rachunku bankowego wskazanego przez uczestnika kupującego zgodnie z regulaminem.
    Uczestnik kupujący wnoszący depozyt zabezpieczający w formie pieniężnej jest
    zobowiązany zapewnić, aby przed otwarciem okresu składania ofert zgodnego z
    kalendarzem aukcji, ale nie później niż w terminie określonym w Szczegółowych Zasadach

    Systemu Rozliczeń, na właściwym rachunku bankowym wskazanym przez niego zgodnie z
    regulaminem, znajdowały się środki pieniężne w wysokości zgodnej z dyspozycją
    uczestnika złożoną do systemu rozliczeń.
    Zwrot niewykorzystanego zabezpieczenia wniesionego w formie pieniężnej następuje
    poprzez uznanie rachunku bankowego, z którego zabezpieczenie zostało pobrane.
    Depozyt zabezpieczający jest wnoszony w zakresie transakcji, które zgodnie z treścią
    instrukcji rozliczeniowej mają być rozliczone w systemie rozliczeń.
    Depozyt zabezpieczający jest wykorzystany w celu rozrachunku transakcji
    zarejestrowanych na koncie rozliczeniowym lub kontach rozliczeniowych, które zostały
    powiązane z danym kontem zabezpieczeń, na którym ten depozyt zabezpieczający jest
    rejestrowany.
    A. zalicza wniesione środki na poczet depozytu zabezpieczającego na najbliższą aukcję.
    Jeżeli środki wniesione tytułem właściwego depozytu zabezpieczającego zostały
    zarejestrowane na koncie zabezpieczeń powiązanym z kontem rozliczeniowym
    prowadzonym w celu rejestracji transakcji zawartych przez podmiot występujący w typie
    uczestnictwa „uczestnik nierozliczający”, podmiot ten jest uprawniony, na zasadach
    określonych w regulaminie, do otrzymania tych środków należnych tytułem zwrotu po
    dokonaniu przez A. rozrachunku tych transakcji, w razie stwierdzenia przypadku
    naruszenia w stosunku do uczestnika kupującego, który reprezentuje go w rozliczeniach.
    W przypadku, gdy przedmiotem zabezpieczeń majątkowych są uprawnienia do emisji EUA
    /EUAA, A. jest uprawniony do rozporządzania tymi uprawnieniami zgodnie z celem
    zabezpieczenia. Wniesienie uprawnień do emisji EUA/EUAA na poczet depozytu
    zabezpieczającego następuje poprzez ich przeniesienie na wskazany przez A. rachunek
    aukcyjny do celów dostawy, który jest prowadzony w rejestrze Unii. Wniesienie uprawnień
    do emisji EUA/EUAA powinno nastąpić przez rozpoczęciem aukcji zgodnie z kalendarzem
    aukcji.
    Z chwilą dokonania tego przeniesienia dochodzi do zawarcia umowy przewłaszczenia tych
    uprawnień do emisji EUA/EUAA na rzecz A., na zabezpieczenie wykonania zobowiązań
    niepieniężnych wynikających z transakcji zawartych na danej aukcji, które zostały przyjęte
    do rozliczenia.
    A. dokonuje przeniesienia uprawnień do emisji EUA/EUAA wchodzących w skład
    depozytów zabezpieczających w celu wykonania zobowiązań niepieniężnych wynikających
    z transakcji zawartych na danej aukcji, które zostały przyjęte do rozliczenia.
    Po dokonaniu rozrachunku transakcji z danej aukcji, A. dokonuje niezwłocznie zwrotu
    niewykorzystanego depozytu zabezpieczającego wniesionego w formie niepieniężnej,
    chyba że niewykorzystane zabezpieczenie ma zostać zaliczone w celu rozrachunku
    transakcji zawartych na kolejnej aukcji. Zwrot niewykorzystanego zabezpieczenia
    wniesionego w formie niepieniężnej następuje na właściwy rachunek prowadzony w
    rejestrze Unii, z którego został wcześniej dokonany transfer tych środków.
    Monitorowanie przez A. ryzyka wynikającego z transakcji przyjmowanych do rozliczenia
    polega w szczególności na:
    1) ustaleniu dla każdego uczestnika kupującego limitu transakcyjnego,
    2) weryfikacji transakcji skierowanych do rozliczenia w odniesieniu do każdego uczestnika
      kupującego w celu sprawdzenia wykorzystania limitu transakcyjnego.
    A. wyznacza wartość limitu transakcyjnego w odniesieniu do każdego konta zabezpieczeń,
    do wysokości którego będą przyjmowane do rozliczenia transakcje zawarte na danej
    aukcji.

    Wartość limitu transakcyjnego wyznacza wartość środków pieniężnych w euro, jaka
    została zaliczona przez A. na poczet depozytu zabezpieczającego i zarejestrowana na
    odpowiednim koncie zabezpieczeń.
    W przypadku, jeżeli przyjęcie transakcji do rozliczenia w systemie rozliczeń
    spowodowałoby przekroczenie limitu transakcyjnego, A. odmawia przyjęcia transakcji do
    tego systemu. Uczestnik kupujący, który zawiera transakcje na platformie aukcyjnej albo
    który reprezentuje w rozliczeniach inny podmiot zawierający transakcje na tej platformie,
    jest zobowiązany, aby zawarcie przez niego albo przez ten podmiot transakcji, która
    będzie skierowana do rozliczenia, nie spowodowało przekroczenia limitu transakcyjnego
    wyznaczonego przez A.
    W przypadku, jeżeli A. stwierdzi przypadek naruszenia w stosunku do uczestnika
    kupującego, który reprezentuje w rozliczeniach inny podmiot występujący w typie
    uczestnictwa „uczestnik nierozliczający”, A. przekazuje temu podmiotowi środki pieniężne
    należne z tytułu zwrotu depozytu zabezpieczającego zarejestrowanego na właściwym
    koncie zabezpieczeń, a gdyby okazało się to niemożliwe lub łączyło się z nadmiernymi
    trudnościami - uczestnikowi kupującemu, w stosunku do którego stwierdził przypadek
    naruszenia. Przypadek naruszenia to sytuacja zdefiniowana w Regulaminie, w której
    uczestnik stwarza lub z istniejących okoliczności wynika, że w niedługim czasie może
    stworzyć uzasadnione zagrożenie dla bezpieczeństwa obrotu lub prawidłowego
    funkcjonowania systemu rozliczeń.
    Zgodnie ze Szczegółowymi Zasadami Systemu Rozliczeń Transakcji Sprzedaży Uprawnień
    Do Emisji Eua/Eua A. rejestruje na kontach rozliczeniowych zapisy w odniesieniu do każdej
    transakcji, które zawierają w szczególności następujące informacje:
    1) oznaczenie transakcji zarejestrowanej w systemie rozliczeń,
    2) cenę transakcji i wartość transakcji w walucie euro,
    3) liczbę uprawnień do emisji EUA/EUAA, będących przedmiotem transakcji,
    4) oznaczenie ISIN,
    5) oznaczenie platformy, na której została zawarta transakcja.
    A. aktualizuje powyższe informacje, niezwłocznie po ich zmianie.
    A. rejestruje na kontach zabezpieczeń informacje dotyczące wysokości środków
    pieniężnych, wniesionych w euro, które zostały zaliczone tytułem depozytów
    zabezpieczających. A. aktualizuje informacje, niezwłocznie po ich zmianie.
    A. zapisuje w systemie rozliczeń następujące informacje dotyczące transakcji:
    1) datę i moment rejestracji transakcji w systemie rozliczeń,
    2) sposób rozliczenia transakcji,
    3) warunki i sposób rozrachunku transakcji,
    4) termin rozrachunku transakcji.
    W zakresie obsługi rozliczeń i rozrachunku transakcji, zgodnie Szczegółowymi Zasadami
    Systemu Rozliczeń Transakcji Sprzedaży Uprawnień Do Emisji Eua/Eua, A.:
    1) przyjmuje transakcje do rozliczenia w systemie rozliczeń w każdym dniu
      funkcjonowania tego systemu (dzień R),
    2) przeprowadza kompensację na sesji kompensacyjnej dla transakcji w każdym dniu R.
    Weryfikacja transakcji następuje w momencie dostarczenia instrukcji rozliczeniowej do
    systemu rozliczeń w dniu R. W następstwie weryfikacji transakcji, A. nadaje numer
    transakcji, a następnie dokonuje rejestracji transakcji na koncie rozliczeniowym

    wskazanym zgodnie z treścią instrukcji rozliczeniowej albo odrzuca instrukcję
    rozliczeniową. Przekazywana uczestnikowi rozliczającemu przez A. informacja po przyjęciu
    transakcji do rozliczenia zawiera:
    1) albo:
        a) moment rejestracji transakcji w systemie rozliczeń,
        b) oznaczenie transakcji zarejestrowanej na koncie rozliczeniowym,
        c) identyfikator konta rozliczeniowego, na którym zostały zarejestrowane pozycje, o
        których mowa w pkt 1,
    2) albo informację o braku zarejestrowanych transakcji.
    A. podejmuje czynności mające na celu realizację świadczeń pieniężnych wynikających z
    rozliczenia transakcji, zgodnie z harmonogramem rozliczeń i rozrachunku sprzedaży
    uprawnień do emisji EUA/EUAA. Dyspozycja przeprowadzenia rozrachunku pieniężnego
    transakcji przez A. do systemu rozrachunku, wskazuje rachunki bankowe uczestnika
    rozliczającego lub jego płatnika. A. składa dyspozycje rozrachunku uprawnień do emisji
    EUA/EUAA złożonych na rachunku aukcyjnym do celów dostawy, który posiada właściwy
    identyfikator w rejestrze Unii i na rachunki prowadzone w tym rejestrze, które zostały
    zdefiniowane przez uczestnika rozliczającego dla właściwych kont rozliczeniowych, na
    których są zarejestrowane rozliczane transakcje. Rozrachunek dostawy uprawnień z emisji
    EUA/EUAA jest dokonany z chwilą dokonania zapisów na rachunku posiadającym właściwy
    identyfikator w rejestrze Unii, zgodnych z dyspozycją złożoną przez A., zgodnie z
    harmonogramem rozliczeń i rozrachunku, który ma być następujący: (...)
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego.
    W odpowiedzi na zadane pytania Wnioskodawca wskazał następująco:
    1) czy wymieniony we wniosku podmiot prowadzący aukcje uprawnień do emisji CO2
      („B.”) jest podatnikiem, o którym mowa w art. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o
      podatku od towarów i usług (...), u którego sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na
      podstawie art. 113 ust. 1 i 9 ustawy
    Według dostępnych Spółce informacji B. nie jest odrębnym podatnikiem podatku VAT, nie
    posiada odrębnej osobowości prawnej. B. jest jednostką organizacyjną E. (E.). E. jest
    podatnikiem, o którym mowa w art. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. i nie dotyczy go
    zwolnienie z tytułu art. 113 ust. 1 i 9 tej ustawy. E. jest zarejestrowany jako podatnik VAT
    czynny.
    E. realizujący zadania B. pełni funkcję prowadzącego aukcję polskich uprawnień do emisji
    na podstawie art. 49 ust. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu
    uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych. Jako prowadzący aukcje jest również
    identyfikowany na gruncie umowy zawartej obecnie pomiędzy giełdą EEX (Europejska
    Giełda (...)) oraz Skarbem Państwa (do tej pory zawarte zostały dwie takie umowy w 2013 i
    2017 r.).
    Obecnie jako prowadzący aukcje E. - B. nie świadczy usługi podlegającej opodatkowaniu
    podatkiem VAT. Udział B., którego zadania realizuje E., w procesie sprzedaży uprawnień
    do emisji na giełdzie EEX odbywa się na następujących zasadach:
        B. nie ma dostępu do sprzedawanych uprawnień do emisji i nie przekazuje ich na
        rachunek zwycięzcy aukcji, na rachunek platformy aukcyjnej czy rachunek do celów
        dostawy izby rozliczeniowej (uprawnienia te na ostatni z rachunków przekazuje
        Komisja Europejska);

        wpływy z tytułu sprzedaży uprawnień do emisji nie są przyjmowane przez E. ale są
        kierowane przez ECC - izbę rozliczeniową giełdy EEX, bezpośrednio na rachunek
        bankowy Skarbu Państwa, którego dysponentem obecnie jest Minister Środowiska.
    Jednocześnie w ramach uzupełnienia własnego stanowiska Spółka podkreśla, że ustalenie,
    czy B. będzie działać - w zakresie objętym wnioskiem - jako podatnik podatku od towarów
    i usług, o którym mowa w art. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r., nie jest elementem
    stanu faktycznego sprawy, ale oceny co do zastosowania w sprawie art. 15 ust. 1 i 2 w zw.
    z art. 17 tej ustawy. W opisie zdarzenia przyszłego przedstawiono zasady działania
    systemu aukcji uprawień CO2 oraz zadania B. w tym zakresie (wraz z przytoczeniem
    podstaw prawnych). Jak wskazano w wyroku 7 sędziów NSA z dnia 29 października 2007 r.
    I FPS 3/07 „Przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. powinny być
    rozumiane w ten sposób, że warunkiem sine qua non uznania, iż dany podmiot działa w
    charakterze podatnika podatku od towarów i usług, jest ustalenie, że działa on jako
    producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba
    wykonująca wolny zawód. (...) Ani formalny status danego podmiotu jako podatnika
    zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub
    jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej
    czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do konkretnej czynności
    podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług”.
    Mając na względzie powyższe, rzeczą Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej jest
    dokonanie w przedmiotowej sprawie oceny - w razie uznania, że Spółka występuje w roli
    usługobiorcy (nabywcy praw do emisji) - czy B. w warunkach opisanych we wniosku
    regulacji prawnych, będzie działać w charakterze podatnika podatku (bez względu na
    formalną rejestrację dla celów tego podatku i ewentualne wykonywanie innej działalności).
    Mając na względzie ścisłą regulację prawną zasad prowadzenia aukcji praw do emisji
    (przedstawioną obszernie we wniosku), DKIS może dokonać oceny tego zagadnienia na
    podstawie obowiązującego prawa i okoliczności przytoczonych we wniosku o wydanie
    interpretacji. Ocena zastosowania w sprawie art. 17 ustawy z dnia 11 marca 2004 r.
    wymaga uprzedniej oceny, czy w tym zakresie Spółka będzie usługobiorcą usługi
    przeniesienia praw do emisji CO2 wykonanej przez podatnika podatku, działającego w
    takim charakterze. Element ten dotyczy zatem wątpliwości prawnej co do wykładni i
    zastosowania w sprawie art. 17 ust. 1 pkt 8, tj. oceny czy B. będzie w zakresie tych
    transakcji usługodawcą będącym podatnikiem, o którym mowa w art. 15, u którego
    sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9. Ocena ta nie
    może być jednocześnie elementem stanu faktycznego. Elementem stanu faktycznego w
    tym kontekście jest wyłącznie wykonywanie przez B. czynności, których dotyczy wniosek o
    interpretację, które mogą być ocenione jako działalność gospodarcza w rozumieniu art. 15
    ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. Zdaniem Spółki wszystkie okoliczności faktyczne
    niezbędne dla tej oceny zostały przedstawione we wniosku.
    2) czy podmioty, z którymi Spółka zawarła umowę o uczestnictwo w systemie
      („uczestnicy”), są podatnikami, o których mowa w art. 15 ustawy, zarejestrowanymi
      jako podatnicy VAT czynni; czy podmioty te są podatnikami podatku od wartości
      dodanej nieposiadającymi na terytorium Polski siedziby ani stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej
    Zakres podmiotowy uczestnictwa w systemie rozliczeniowym A. określa art. 51 ustawy z
    dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi. Uczestnikami mogą być
    wyłącznie podmioty, których przedmiot przedsiębiorstwa obejmuje prowadzenie
    rachunków papierów wartościowych lub rachunków zbiorczych, emitenci
    zdematerializowanych papierów wartościowych, jak również inne instytucje finansowe,
    jeżeli ich uczestnictwo ma na celu współdziałanie z A. W zakresie projektowanej
    działalności w zakresie prowadzenia rozliczeń transakcji sprzedaży uprawnień do emisji
    EUA/EUAA dodatkowe dyspozycje w tym zakresie zawarte są w przepisach rozporządzenia

    Komisji (UE) nr 1031/2010 z dnia 12 listopada 2010 r. w sprawie harmonogramu, kwestii
    administracyjnych oraz pozostałych aspektów sprzedaży na aukcji uprawnień do emisji
    gazów cieplarnianych na mocy dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
    ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie.
    Na gruncie ww. przepisów ustalono i wskazano w Regulaminie rozliczania transakcji
    sprzedaży uprawnień do emisji EUA/EUAA rodzaje podmiotów, które spełniają warunki
    uczestnictwa. Są to: osoba prawna będąca firmą inwestycyjną, bankiem krajowym,
    zagraniczną firmą inwestycyjną, instytucją kredytową albo bankiem zagranicznym w
    rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe, albo zagraniczną osobą
    prawną, o której mowa w art. 115 ust. 1 ustawy, a także prowadzący aukcje lub inne niż
    ww. wymieniona osoba prawna, o ile zgodnie z postanowieniami regulaminu oraz
    właściwymi przepisami prawa jej uczestnictwo ma na celu współdziałanie z A. w zakresie
    czynności wykonywanych w systemie rozliczeń.
    Zatem, wedle wiedzy Spółki, uczestnicy systemu rozliczeń A. mogą być zarejestrowani jako
    podatnicy VAT czynni, mogą być podatnikami podatku od wartości dodanej
    nieposiadającymi na terytorium Polski siedziby ani stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej. Natomiast kryteriów uczestnictwa nie spełniają osoby fizyczne.
    Uczestnikiem systemu będzie również B., którego status został opisany w pkt 1 niniejszej
    odpowiedzi.
    3) co oznacza, że Spółka „dla każdej transakcji przyjętej do rozliczeń staje się stroną
      transakcji w celu ich rozliczenia” oraz że „wstępuje w prawa i obowiązki wynikające z
      transakcji, które zostały przyjęte do rozliczenia”
    W odniesieniu do wyjaśnienia co oznaczają użyte w wniosku wyrażenia, że Spółka „dla
    każdej transakcji przyjętej do rozliczeń A. staje się stroną transakcji w celu ich rozliczenia”
    oraz „wstępuje w prawa i obowiązki wynikające z transakcji, które zostały przyjęte do
    rozliczenia”, Spółka wyjaśnia, że należy je interpretować w kontekście całości opisu
    zdarzenia przyszłego, a w szczególności art. 45h ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. (tzw.
    nowacji rozliczeniowej).
    Jak podano we wniosku, A., działająca jako system rozliczeniowy oraz system
    rozrachunkowy w rozumieniu Rozporządzenia, prowadzić będzie proces rozliczeń i
    rozrachunku transakcji zawartych w ramach aukcji na określonych w Rozporządzeniu
    zasadach. Oznacza to, że działanie Spółki będzie wtórne do transakcji, która została
    zawarta na aukcji. Jak wynika z art. 4-7 Rozporządzenia, transfer uprawnień następuje na
    podstawie umowy zawieranej między prowadzącym aukcję (który działa w imieniu
    Państwa członkowskiego), a oferentami. Prowadzący aukcję dokonuje wyboru
    najkorzystniejszych ofert i wszystkie oferty składające się na sumę wolumenu ofert
    określoną na podstawie art. 7 ust. 2 Rozporządzenia otrzymują przydział po cenie
    rozliczenia aukcji. Jak wskazano w art. 6 ust. 5 oraz motywu 55 Rozporządzenia,
    przedsiębiorstwa inwestycyjne składające oferty dotyczące instrumentów finansowych na
    własny rachunek bądź w imieniu klientów należy uznać za świadczące usługę inwestycyjną
    bądź prowadzące działalność inwestycyjną. Spółka nie jest zatem ani uczestnikiem aukcji,
    ani nie ma wpływu na treść ofert składanych przez oferentów.
    Czynności Spółki odnoszą się zasadniczo do umów (transakcji) już zawartych na aukcji
    (pomijając etap wyznaczenia limitu transakcyjnego). Jak podano we wniosku, rozliczenie to
    procesy prowadzone przez Spółkę, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 32) Rozporządzenia,
    tj. wszystkie procesy zachodzące przed otwarciem okresu składania ofert, w tym okresie
    oraz od zamknięcia okresu składania ofert do rozrachunku, w tym zarządzanie ryzykiem
    pojawiającym się w tym czasie, obejmujące m.in. uzupełnianie depozytu
    zabezpieczającego, saldowanie zobowiązań lub konwersję wierzytelności lub inne usługi,
    które mogą być potencjalnie wykonywane przez system rozliczeniowy lub rozrachunkowy.
    Rozrachunek obejmuje procesy prowadzone przez Spółkę, o których mowa w art. 3 ust. 1
    pkt 34) Rozporządzenia, tj. zapłatę przez zwycięskiego oferenta lub jego następcę
    prawnego, lub przez kontrahenta centralnego, lub agenta rozrachunkowego kwoty

    należnej z tytułu uprawnień, które mają być dostarczone temu oferentowi lub jego
    następcy prawnemu, lub kontrahentowi centralnemu, lub agentowi rozrachunkowemu,
    oraz dostawę tych uprawnień zwycięskiemu oferentowi lub jego następcy prawnemu, lub
    kontrahentowi centralnemu, lub agentowi rozrachunkowemu.
    Po rozstrzygnięciu aukcji C. przekazuje A. dane transakcyjne (zlecenie rozrachunku w
    rozumieniu ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o ostateczności rozrachunku w systemach
    płatności i systemach rozrachunku papierów wartościowych oraz zasadach nadzoru nad
    tymi systemami (tekst jednolity: Dz.U. z 2019 r., poz. 212, z późn. zm.), a A. przeprowadza
    proces rozliczeń zawartych transakcji naliczając zobowiązania dla poszczególnych
    oferentów lub jego klientów oraz należności dla prowadzącego aukcję. Wartość
    rozliczanych transakcji obliczana jest jako iloczyn wolumenu zakupionych uprawnień oraz
    ceny rozliczenia aukcji w EUR. A. po zakończonym procesie rozliczeń informuje
    uczestników rozliczających o:
    a) naliczonych zobowiązaniach w stosunku do A. w walucie EUR,
    b) dacie realizacji przez Izbę rozrachunku,
    c) liczbie zakupionych uprawnień przez każdego oferenta lub jego klientów,
    d) wysokości niewykorzystanego depozytu zabezpieczającego podlegającego zwrotowi
      oferentowi lub jego klientów i dacie jego zwrotu.
    A. przeprowadza rozrachunek finansowy z wykorzystaniem rachunków bankowych
    wskazanych przez uczestników rozliczających w systemie (...). W celu realizacji
    rozrachunku w stosunku do oferentów lub jego klientów, A. wykorzystuje depozyty
    zabezpieczające wniesione przez uczestników rozliczających w imieniu każdego oferenta
    lub jego klientów, którego oferta została zaakceptowana w procesie aukcyjnym.
    Rozrachunek przeprowadzany jest przez A. w dniu aukcji. Rozrachunek finansowy ze
    sprzedającym, realizowany przez A., odbywa się poprzez pobranie środków z rachunku A. i
    wypłatę należności za sprzedane na aukcji uprawnienia do emisji prowadzącemu aukcje w
    walucie EUR w dniu aukcji.
    Użyte w wniosku wyrażenia, że Spółka „dla każdej transakcji przyjętej do rozliczeń A. staje
    się stroną transakcji w celu ich rozliczenia” oraz „wstępuje w prawa i obowiązki wynikające
    z transakcji, które zostały przyjęte do rozliczenia” odnoszą się zatem do skutku prawnego
    zastosowania w procesie rozliczenia transakcji art. 45h ustawy o obrocie instrumentami
    finansowymi. Przepis ten stanowi, że sposób rozliczenia transakcji może polegać na
    wstąpieniu przez podmiot rozliczający w prawa i obowiązki strony transakcji względem:
    1) drugiej strony transakcji - jeżeli druga strona transakcji jest uczestnikiem i zobowiązała
      się wobec podmiotu rozliczającego do wykonywania obowiązków wynikających z
      rozliczania zawieranych przez nią transakcji albo
    2) uczestnika będącego drugą stroną rozliczenia transakcji - w przypadku, o którym
      mowa w art. 45g.
    Zgodnie z art. 45h ust. 2, z chwilą przyjęcia transakcji do rozliczenia w sposób, o którym
    mowa w ust. 1, prawa i obowiązki z niej wynikające wypasają, a w to miejsce:
    1) w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 - strona transakcji staje się uprawniona
      lub zobowiązana zgodnie z treścią tej transakcji w stosunku do podmiotu
      rozliczającego albo
    2) w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2:
        a) strona transakcji staje się uprawniona lub zobowiązana zgodnie z treścią tej
        transakcji w stosunku do uczestnika, który na podstawie zawartej z nią umowy
        zobowiązał się do wykonywania zadań uczestnika będącego stroną rozliczenia
        zawieranych przez nią transakcji,

        b) uczestnik, o którym mowa w lit. a, staje się uprawniony lub zobowiązany zgodnie
        z treścią tej transakcji w stosunku do podmiotu rozliczającego
    - (nowacja rozliczeniowa).
    W świetle powyższego, w kontekście wniosku, przez nowację rozumie się sposób
    rozliczenia transakcji polegający na tym, że z chwilą przyjęcia przez A. transakcji do
    rozliczenia prawa i obowiązki z niej wynikające wygasają, a w to miejsce, odpowiednio:
    a) strona transakcji, będąca uczestnikiem zobowiązanym wobec A. do wykonywania
      obowiązków wynikających z rozliczania zawieranych przez nią transakcji, staje się
      uprawniona lub zobowiązana zgodnie z treścią tej transakcji w stosunku do A. , albo
    b) strona transakcji, niebędąca uczestnikiem, staje się uprawniona lub zobowiązana
      zgodnie z treścią tej transakcji w stosunku do uczestnika będącego stroną rozliczenia
      tej transakcji, który na podstawie zawartej z nią umowy zobowiązał się do
      wykonywania obowiązków wynikających z rozliczania zawieranych przez nią transakcji,
      zaś uczestnik ten staje się uprawniony lub zobowiązany zgodnie z treścią tej transakcji
      w stosunku do A.
    Użyte w wniosku wyrażenia, że Spółka „dla każdej transakcji przyjętej do rozliczeń A. staje
    się stroną transakcji w celu ich rozliczenia” oraz „wstępuje w prawa i obowiązki wynikające
    z transakcji, które zostały przyjęte do rozliczenia” ma zatem znaczenie wynikające z
    powyższego przepisu i dotyczy sposobu rozliczenia transakcji.
    Zgodnie z § 34 Regulaminu, wprowadzenie instrukcji rozliczeniowej do systemu rozliczeń
    oznacza, że strony transakcji, której ta instrukcja dotyczy, uzgodniły zastosowanie do tej
    transakcji nowacji zgodnie z postanowieniami Regulaminu. Transakcje zostają przyjęte do
    rozliczenia z momentem rejestracji transakcji na koncie rozliczeniowym prowadzonym w
    systemie rozliczeń (moment nowacji). Przyjęcie transakcji do rozliczenia następuje pod
    warunkiem zawieszającym, że w zakresie tej transakcji spełnione są wymogi określone w §
    44, z zastrzeżeniem § 40.
    Zgodnie z § 38, w momencie nowacji A. staje się, odpowiednio, uprawnionym lub
    zobowiązanym wyłącznie wobec uczestnika będącego drugą stroną rozliczenia transakcji.
    W momencie nowacji strona rozliczenia staje się, odpowiednio, uprawniona albo
    zobowiązana wobec A., a jeżeli reprezentuje w rozliczeniach inny podmiot - także wobec
    tego podmiotu. Z momentem nowacji umowa o uczestnictwo stanowi umowę ramową, o
    której mowa w art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (tekst
    jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 498), dla transakcji przyjętych do rozliczenia, które powstały
    w wyniku nowacji, a transakcje te są wykonywane w ramach tej umowy. Nowacja
    transakcji następuje odrębnie w zakresie każdej transakcji oraz zgodnie z jej treścią
    ustaloną w instrukcji rozliczeniowej.
    Jak stanowi § 41 od momentu nowacji:
    1) kompensacja świadczeń A. oraz stron rozliczenia transakcji jest dopuszczalna
      wyłącznie na zasadach określonych w regulaminie,
    2) podmiotem wyłącznie uprawnionym do ustalenia zobowiązań i należności na
      podstawie kompensacji jest A.
    Strona rozliczenia nie może bez zgody A. przenieść praw, które powstały w wyniku nowacji
    transakcji, na inny podmiot. Inny podmiot nie może bez zgody A. przejąć zobowiązań,
    które powstały w wyniku nowacji transakcji.
    Wstąpienie przez Spółkę w prawa i obowiązki stron transakcji zawartej na aukcji nie jest
    tożsame z przejęciem ogółu praw i obowiązków wynikających z umowy (zmiana
    podmiotowa). Zgodnie z art. 45h ustawy z dnia 29 lipca 2005 r., do nowacji rozliczeniowej
    nie stosuje się przepisów art. 506-525 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny
    (Zmiana wierzyciela lub dłużnika).

    Spółka ponownie zwraca przy tym uwagę, że zgodnie z § 11 Regulaminu w razie
    niewykonania lub nienależytego wykonania swoich zobowiązań A. nie jest zobowiązany do
    naprawienia szkody w zakresie korzyści, które poszkodowany mógłby osiągnąć, gdyby mu
    szkody nie wyrządzono, chyba że została ona wyrządzona z winy umyślnej lub rażącego
    niedbalstwa A. A. nie jest zobowiązany do naprawienia szkody powstałej na skutek tego,
    że transakcja zawarta na platformie aukcyjnej okazała się niezgodna z treścią instrukcji
    rozliczeniowej wprowadzonej do systemu rozliczeń, nieważna, albo niemożliwa do
    wykonania z przyczyn, za które A. nie ponosi odpowiedzialności. A. nie jest zobowiązany
    do naprawienia szkody powstałej na skutek działań podjętych przez A. zgodnie z
    regulaminem z powodu stwierdzenia przypadku naruszenia, który wystąpił po stronie
    uczestnika rozliczającego.
    A. nie jest zobowiązany do naprawienia szkody powstałej na skutek niezrealizowania w
    terminie określonym przez strony transakcji świadczenia wynikającego z rozliczenia
    transakcji, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania, o którym
    mowa w § 10 ust. 1, nastąpiło z winy umyślnej lub rażącego niedbalstwa A.
    A. nie ponosi odpowiedzialności za niewykonanie lub nienależyte wykonanie dyspozycji
    dotyczących rozrachunku transakcji przez podmiot prowadzący system płatności lub przez
    krajowy ośrodek, lub ich nieprzyjęcie, lub nieprawidłową ich realizację w, odpowiednio,
    systemie płatności lub rejestrze Unii, z przyczyn, które nic nastąpiły z winy A., w
    szczególności jeżeli niewykonanie dyspozycji nastąpiło w wyniku wskazania przez
    uczestnika nieprawidłowego identyfikatora rachunku prowadzonego w rejestrze Unii.
    Reasumując, użyte we wniosku wyrażenia, że Spółka „dla każdej transakcji przyjętej do
    rozliczeń A. staje się stroną transakcji w celu ich rozliczenia” oraz „wstępuje w prawa i
    obowiązki wynikające z transakcji, które zostały przyjęte do rozliczenia” ma zatem
    znaczenie wynikające z art. 45h ust. 1-3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. i dotyczy sposobu
    rozliczenia transakcji zawartej na aukcji.
    W ramach uzupełnienia własnego stanowiska w powyższym kontekście Spółka podnosi, że
    złożenie wniosku o wydanie interpretacji wynikało z wątpliwości prawnej co do oceny
    zastosowania w sprawie art. 8 ust. 1 oraz 17 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r.,
    bowiem choć Spółka nie będzie uczestniczyć w zawarciu samej transakcji na aukcji (nie
    składa jakichkolwiek oświadczeń woli skutkujących zawarciem umowy stanowiącej
    podstawę transferu uprawnień), to na skutek zastosowania nowacji rozliczeniowej staje
    się odpowiedzialna - w ograniczonym zakresie - za realizację (wykonanie) świadczeń
    mających swoje pierwotne źródło w transakcji zawartej na aukcji.
    Ponadto Spółka wskazuje ponownie, że charakter prawny konstrukcji nowacji
    rozliczeniowej wyjaśniono we własnym stanowisku z przytoczeniem poglądów doktryny.
    Skutki zastosowania nowacji rozliczeniowej nie są w konsekwencji elementem stanu
    faktycznego, ale elementem oceny co do zastosowania w sprawie art. 8 ust. 1 w zw. z art.
    17 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. w zw. z art. 45h ustawy z dnia 29 lipca 2005
    r.
    4) co oznacza „reprezentowanie strony kupującej” w rozliczeniach przez „uczestnika
      rozliczającego”
    Zgodnie z art. 45g ust. 1 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, podmiot
    zawierający transakcje podlegające rozliczeniu, niebędący uczestnikiem zobowiązanym do
    wykonywania obowiązków wynikających z rozliczania tych transakcji, może wykonywać
    prawa lub obowiązki wynikające z tych transakcji wyłącznie za pośrednictwem uczestnika
    będącego stroną rozliczenia, na zasadach określonych w ww. ustawie oraz regulaminie
    podmiotu rozliczającego, czyli A. W związku z tym strona kupująca, która nie posiada
    statusu uczestnika rozliczającego, jest reprezentowana w rozliczeniach przez podmiot
    posiadający taki status stosownie do treści tego przepisu ustawy.
    5) czy „oferenci” oraz „klienci oferenta” są podatnikami, o których mowa w art. 15 ustawy,
      zarejestrowanymi jako podatnicy VAT czynni, lub podatnikami podatku od wartości

      dodanej nieposiadającymi na terytorium Polski siedziby ani stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej, czy też podmioty te są osobami fizycznymi
      nieprowadzącymi działalności gospodarczej
    Według wiedzy Spółki, oferenci lub klienci oferentów będą podatnikami VAT czynnymi (z
    siedzibą na terytorium Polski) albo podatnikami podatku od wartości dodanej lub podatku
    o podobnym charakterze, nieposiadającymi na terytorium Polski siedziby ani stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Pytania
    1) Czy na skutek przekazania na rachunek aukcyjny prowadzony dla A. w rejestrze Unii,
      jako zabezpieczenie prawidłowego rozliczenia i rozrachunku transakcji, uprawnień
      sprzedawanych na najbliższej aukcji, Spółka będzie obowiązana rozliczyć należny
      podatek od towarów i usług na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 11 marca
      2004 r.?
    2) Czy na skutek spowodowania przez Spółkę w wyniku rozliczenia transferu uprawnień
      pomiędzy rachunkami w rejestrze Unii A. - oraz rachunkiem kupującego w rejestrze
      Unii, Spółka będzie obowiązana do rozliczenia podatku należnego oraz wystawienia
      faktury na rzecz uczestnika, z którym Spółka zawrze umowę o uczestnictwo w
      systemie?
    3) W którym momencie Spółka winna rozpoznać obowiązek podatkowy z tytułu nabycia
      praw do emisji (jako usługobiorca) oraz zbycia praw do emisji (jako usługodawca)?
    4) Czy transakcje w zakresie przenoszenia uprawnień do emisji CO2 podlegają
      opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według stawki podstawowej (23%) i nie
      korzystają ze zwolnienia od opodatkowania?
    5) Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym Spółce będzie przysługiwało prawo do odliczenia
      podatku naliczonego z tytułu nabycia praw do emisji?
    6) Czy opisane w zdarzeniu przyszłym opłaty za usługi izby rozliczeniowej, obejmujące
      opłatę roczną za uczestnictwo, za rozliczenie i rozrachunek transakcji oraz za
      zarządzanie środkami pieniężnymi wniesionymi do depozytu zabezpieczającego,
      winny zostać doliczone do podstawy opodatkowania transakcji z tytułu nabycia/zbycia
      praw do emisji?
    7) Kto powinien zostać wskazany jako nabywca (usługobiorca) usługi przeniesienia praw
      do emisji w transakcji zawieranej na aukcji uprawnień?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad. 1-2
    Zdaniem Spółki, w odniesieniu do pytań nr 1 i 2, A. nie będzie obowiązana do rozliczenia
    podatku należnego ani z tytułu przekazania na rachunek prowadzony dla A. w rejestrze
    Unii uprawnień sprzedawanych na najbliższej aukcji, ani na skutek spowodowania przez
    Spółkę transferu uprawnień pomiędzy rachunkami w rejestrze Unii A. - oraz rachunkiem
    kupującego w rejestrze Unii. Spółka nie będzie również obowiązana do wystawienia
    faktury na rzecz uczestnika, z którym Spółka zawrze umowę o uczestnictwo w systemie. W
    opinii Spółki, brak rozliczenia podatku należnego z tytułu tych zdarzeń wynika z
    okoliczności, że Spółka nie będzie usługobiorcą (nabywcą praw do emisji) dla
    prowadzącego aukcję, ani usługodawcą (zbywcą praw do emisji) dla kupującego
    uprawnienia na aukcji.
    Z ugruntowanego orzecznictwa wynika, że dla objęcia opodatkowaniem czynności
    odpowiadającej definicji świadczenia usług, konieczne jest spełnienie szeregu warunków.
    W wyroku NSA z dnia 6 kwietnia 2018 r. sygn. I FSK 961/16 NSA wskazał, że: „Z
    powołanego przepisu wynika, że usługą jest każde, co do zasady, odpłatne świadczenie,
    które nie jest dostawą towarów i które przejawia się tym, że świadczeniobiorca

    (konsument) wynosi z niego, choćby nawet potencjalną korzyść. Posiłkując się także
    wskazówkami zawartymi w orzeczeniach Trybunału Sprawiedliwości (np. wyrok z 3 marca
    1994 r. w sprawie C-16/93, wyrok z 1 kwietnia 1982 r. w sprawie C-89/81, wyrok z 5 lutego
    1980 r. w sprawie C-154/80 czy w sprawie C- 276/97, C-358/97 i 408/97) formułuje się
    ogólne stanowisko, że za świadczenie usług za wynagrodzeniem, a więc czynność
    podlegającą opodatkowaniu VAT, uważane mogą być relacje, w których:
        istnieje jakiś związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach
        którego następuje świadczenie wzajemne,
        wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość przekazaną w
        zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy,
        istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy
        towaru lub usługi,
        odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w
        bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym
        podatkiem
        istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego”
        (podobnie wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2018 r.
        sygn. I FSK 1875/16; z dnia 22 kwietnia 2016 r. sygn. I FSK 1720/14; z dnia: 12
        czerwca 2013 r., I FSK 1128/12; 18 kwietnia 2013 r. I FSK 942/12; 31 stycznia 2013 r.,
        I FSK 289/12; 19 grudnia 2012 r., I FSK 273/12; wszystkie orzeczenia dostępne w
        CBOSA).
    Ponadto, jak wskazano w wyroku z dnia 8 czerwca 2017 r. sygn. I FSK 1839/15: „(...) przy
    ustalaniu na gruncie art. 8 ust. 1 ustawy o VAT jako przedmiotu opodatkowania -
    świadczenia usług o złożonym charakterze, jakie stanowią umowy o współpracy
    (kooperacyjne lub konsorcjalne), należy uwzględniać podstawowy cel wynikający z takich
    porozumień gospodarczych, a nie dokonywać wyodrębniania na potrzeby podatkowe w
    sposób oderwany od ich sensu gospodarczego poszczególnych czynności służących
    realizacji tego celu (por. wyrok NSA z dnia 12 sierpnia 2015 r. sygn. akt I FSK 1373/14 i
    powoływane tam orzecznictwo sądów administracyjnych)”.
    Dla identyfikacji usługodawcy i usługobiorcy należy również posłużyć się kryterium
    zaspokojenia potrzeb. Podkreślił to NSA w wyroku z dnia 27 lutego 2018 r. sygn. I FSK 564
    /16: „Inaczej mówiąc, w celu identyfikacji usługobiorcy i usługodawcy w danej transakcji
    kluczowe jest posłużenie się kryterium zaspokajania potrzeb. W praktyce bowiem
    usługobiorcą jest podmiot, który ma pewną potrzebę i chce ją zaspokoić, natomiast
    usługodawcą ten, kto może to zrobić poprzez świadczenia wykonywane w ramach swojej
    działalności gospodarczej. W przypadku kontraktów terminowych można mówić o
    podmiocie, który chce (ma potrzebę) zabezpieczyć swoje transakcje zawierane w toku
    działalności gospodarczej. Jest to przedsiębiorca, który zamierza uzyskać właściwą,
    pożądaną przez niego ekspozycję na ryzyko (np. na ryzyko zmiany kursów walut, w
    których ma otrzymać płatność za dostarczane towary). Podmiotem zapewniającym
    zaspokojenie tej potrzeby poprzez organizowanie obrotu instrumentami pochodnymi (w
    tym m.in. posiadanie fachowej wiedzy, zapewnianie infrastruktury, kalkulowanie
    wysokości rozliczeń itd.) jest instytucja finansowa (np. bank). Na tej podstawie można
    stwierdzić, że usługobiorcą otrzymującym świadczenie w postaci zabezpieczenia przed
    określonymi czynnikami ryzyka jest firma, zaś usługodawcą instytucja finansowa”
    (podobnie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 marca
    2019 r. sygn. I SA/Kr 1157/18).

    Kluczowe znaczenie ma również zbadanie w danym stosunku prawnym za co podatnik
    otrzymuje wynagrodzenie. Sam fakt przepływu środków pieniężnych nie jest
    równoznaczny z uznaniem ich za wynagrodzenie. NSA w wyroku z dnia 7 lutego 2019 r.
    sygn. I FSK 142/17 wskazał: „Z tego stanu faktycznego wynika, że zawarto umowę o
    świadczenie usługi pozyskania i następnie sprzedaży świadectw efektywności
    energetycznej. Usługodawcą była firma, a usługobiorcą spółdzielnia. Usługa ta została
    zrealizowana, świadectwa energetyczne zostały sprzedane. Firma z tytułu wynagrodzenia
    za tę usługę wystawiła fakturę VAT, opodatkowując tę czynność. Kwota uzyskana ze
    sprzedaży tych świadectw, po potrąceniu należnego wynagrodzenia, została przekazana
    spółdzielni. W tym kontekście za całkowicie niezrozumiałe należy uznać stanowisko
    organu interpretacyjnego, że kwoty pozyskane wskutek realizacji umowy powierniczej,
    dotyczące pozyskania i sprzedaży świadectw efektywności energetycznej, stanowią
    wynagrodzenie za świadczenie przez spółdzielnię usługi (...) polegającej na przekazaniu w
    ramach stosunku zobowiązaniowego przez Spółdzielnię powiernikowi prawa pozyskania
    praw majątkowych wynikających ze zrealizowanego przedsięwzięcia w postaci
    modernizacji sieci ciepłowniczych i kotłowni w zasobach. W celu pozyskania tych praw
    majątkowych Spółdzielnia przekazała dokumentację do stworzenia audytów.
    Bezpośrednim nabywcą tego świadczenia jest powiernik, zaś za przekazane prawo
    Spółdzielnia otrzymała określone w umowie wynagrodzenie (...).
    Po pierwsze, kwota przekazana na rzecz spółdzielni nie stanowiła w żadnej mierze
    jakiegokolwiek wynagrodzenia, tym bardziej, jak twierdzi organ, wynagrodzenia
    określonego w umowie. Te środki pieniężne były uzyskane w wyniku sprzedaży świadectw
    efektywności energetycznej. Był to efekt wykonania przez firmę umowy powiernictwa w
    pozyskaniu i sprzedaży tych świadectw. Nie sposób uznać, że środki uzyskane na rzecz
    usługobiorcy stanowią wynagrodzenie drugiej strony.
    Po drugie, nie można uznać, że współdziałanie spółdzielni przy wykonywaniu przez firmę
    umowy zlecenia, polegające na przekazaniu niezbędnych dla uzyskania świadectw
    energetycznych dokumentów, stanowi odrębną w stosunku do pierwotnej usługę.
    Po trzecie, stanowisko organu interpretacyjnego w istocie doprowadziłoby do sytuacji, że
    opodatkowaniu podlegałaby nie tylko kwota wynagrodzenia z tytułu świadczenia usługi
    powiernictwa, ale również kwota uzyskana przez usługodawcę na rzecz spółdzielni”.
    Mając na względzie powyższe warunki uznania danej czynności za opodatkowaną,
    zdaniem Spółki, w zakresie transferów praw do emisji przed przeprowadzeniem aukcji, a
    także w wyniku przeprowadzenia rozliczenia i rozrachunku, Spółka nie będzie
    usługobiorcą, ani usługodawcą. W sprawie nie będzie miał zastosowania art. 8 ust. 1 oraz
    ust. 2a, ani art. 17 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r.
    W opisanym zdarzeniu przyszłym Spółka nie może być uważana za usługobiorcę ani
    usługodawcę w zakresie transferu praw do emisji, bowiem:
      1) nie jest stroną umowy zawieranej na aukcji,
      2) nie jest beneficjentem uprawnień sprzedawanych na aukcji,
      3) nie otrzymuje wynagrodzenia za zbycie uprawnień, ani nie ponosi kosztu ich nabycia,
      4) uprawnienia nie są w żadnym momencie stawiane do dyspozycji Spółki (znajdują się
        na szczególnym typie rachunku w rejestrze Unii),
      5) odpowiedzialność Spółki wobec stron transakcji zawartej na aukcji jest ograniczona
        wyłącznie do skutków niewykonania lub nienależytego wykonania usługi rozliczenia
        i rozrachunku,
      6) należne Spółce wynagrodzenie stanowi ekwiwalent wyłącznie z tytułu usługi
        rozliczenia i rozrachunku; nie odzwierciedla zaś wartości samych praw do emisji,
      7) Spółka nie posiada relacji prawnych z oferentami i ich klientami, którzy nie są
        uczestnikami w systemie rozliczeń prowadzonym przez Spółkę.

    Jak wynika z art. 4-7 Rozporządzenia, transfer uprawnień następuje na podstawie umowy
    zawieranej między prowadzącym aukcję (który działa w imieniu Państwa członkowskiego),
    a oferentami. Prowadzący aukcję dokonuje wyboru najkorzystniejszych ofert i wszystkie
    oferty składające się na sumę wolumenu ofert określoną na podstawie art. 7 ust. 2
    Rozporządzenia otrzymują przydział po cenie rozliczenia aukcji. Jak wskazano w art. 6 ust.
    5 oraz motywu 55 Rozporządzenia, przedsiębiorstwa inwestycyjne składające oferty
    dotyczące instrumentów finansowych na własny rachunek bądź w imieniu klientów należy
    uznać za świadczące usługę inwestycyjną bądź prowadzące działalność inwestycyjną.
    Spółka nie jest zatem ani uczestnikiem aukcji, ani nie ma wpływu na treść ofert składanych
    przez oferentów.
    Jak stanowi art. 47 Rozporządzenia, każde uprawnienie sprzedawane przez państwo
    członkowskie jest przydzielane zwycięskiemu oferentowi przez system rozliczeniowy lub
    rozrachunkowy do czasu, gdy całkowity wolumen przydzielonych uprawnień odpowiadać
    będzie wolumenowi, o którym oferent został powiadomiony na podstawie art. 61 ust. 3 lit.
    a). Sprzedającym jest zatem w analizowanym przypadku Państwo członkowskie (RP),
    działające przez swojego przedstawiciela (w analizowanym przypadku B. i Ministra
    Środowiska, którzy reprezentują Skarb Państwa w ramach aukcji i wykonują uprawnienia
    właścicielskie).
    Okoliczność stosowania dla celów realizacji usługi rozliczenia i rozrachunku nowacji
    rozliczeniowej, zdaniem Spółki, pozostaje bez wpływu na identyfikację stron czynności.
    Zdaniem Spółki, mimo nowacji rozliczeniowej, usługodawcą pozostaje sprzedający
    uprawnienia, zaś usługobiorcą oferent lub klient oferenta (uczestnik kupujący). Spółka -
    mimo wstąpienia w prawa i obowiązki stron transakcji aukcyjnej - nie może być
    traktowana jako usługobiorca i usługodawca.
    Nowacja rozliczeniowa jest szczególną konstrukcją prawną wprowadzoną do ustawy o
    obrocie instrumentami finansowymi wyłącznie na potrzeby rozliczenia i rozrachunku. Izba
    rozliczeniowa nie staje się końcowym nabywcą ani sprzedawcą instrumentu. Istota
    nowacji sprowadza się do przyjęcia rzez izbę rozliczeniową (Spółkę) odpowiedzialności za
    spełnienie świadczeń wynikających z transakcji przyjętej do rozliczenia, choć izba nie czyni
    tego kosztem własnego majątku w przypadku rozliczenia transakcji sprzedaży uprawnień
    do emisji CO2 w drodze aukcji.
    Jak wskazuje się w doktrynie, „W konsekwencji partner centralny przejmuje na siebie
    ryzyko niewypłacalności drugiej strony transakcji. Ma to szczególne znaczenie w
    przypadku instrumentów pochodnych, które przez cały okres trwania mogą generować
    znaczne zobowiązania finansowe obciążające którąś ze stron transakcji. Partner centralny
    jest nie tylko podmiotem wyposażonym w znaczne kapitały własne, ale przede wszystkim
    profesjonalnie zajmującym się monitorowaniem ryzyka związanego z transakcjami
    zawieranymi za jego pośrednictwem i zarządzaniem tym ryzykiem. Dlatego też jego
    pośrednictwo w rozliczaniu transakcji zawieranych na rynku finansowym postrzegane jest
    jako mechanizm zmniejszający ryzyko rozrachunkowe. Z tej także przyczyny
    rozporządzenie EMIR (w art. 4) przewiduje obowiązek rozliczania za pośrednictwem
    partnerów centralnych istotnej części transakcji dotyczących instrumentów pochodnych
    zawieranych poza rynkiem zorganizowanym (OTC derivatives) 350. Wprowadzenie
    komentowanego przepisu do ustawy pozostaje w związku z wejściem w życie
    rozporządzenia EMIR oraz utworzeniem przez F. spółki zależnej - A. S.A. - będącej izbą
    rozliczeniową oraz partnerem centralnym.
    (3) Nowacja rozliczeniowa jest sposobem rozliczania transakcji (umów) na rynku
    finansowym, która w relacji do partnera centralnego [A.] znajduje zastosowanie do
    podmiotów, które z partnerem centralnym łączy stosunek cywilnoprawny, którego
    źródłem jest umowa o uczestnictwo. Treść tego stosunku prawnego wyznaczana jest także
    przez regulamin partnera centralnego. Komentowany przepis dopuszcza ten sposób
    rozliczania transakcji także w odniesieniu do umów zawartych pomiędzy podmiotami,
    które nie są uczestnikami centralnego partnera, jednak wymagane jest wtedy

    pośrednictwo uczestnika rozliczającego, który staje się stroną rozliczenia zgodnie z art.
    45g u.o.i.f.” (Sójka Tomasz. Art. 45(h). W: Komentarz do ustawy o obrocie instrumentami
    finansowymi, [w:] Prawo rynku kapitałowego. Komentarz. LEX, 2015.).
    Komentator dalej wskazuje, że: „Z chwilą przyjęcia transakcji do rozliczenia przez partnera
    centralnego wygasa stosunek prawny wynikający z zawartej pomiędzy stronami umowy.
    W tym samym momencie powstaje nowy rozliczeniowy stosunek cywilnoprawny
    pomiędzy każdą ze stron umowy a centralnym partnerem o treści identycznej z treścią
    wcześniej zawartej umowy. Nie następuje więc wstąpienie przez centralnego partnera w
    prawa i obowiązki wynikające z umownego stosunku prawnego, lecz zastąpienie
    transakcyjnego stosunku prawnego przez rozliczeniowy stosunek prawny. Stosunek
    transakcyjny wygasa, a w jego miejsce powstają dwa nowe rozliczeniowe stosunki prawne
    o treści zasadniczo identycznej z treścią pierwotnej umowy (transakcji) 351. W przypadku
    pośrednictwa w rozliczaniu transakcji świadczonego przez uczestnika będącego stroną
    rozliczenia na rzecz strony umowy niebędącej uczestnikiem rozliczającym, o którym mowa
    w art. 45g u.o.i.f., stosunek rozliczeniowy powstaje pomiędzy centralnym partnerem a
    stroną rozliczenia”.
    W innym komentarzu wskazano, że: „Giełdowy cykl rozliczeniowy (rozrachunkowy) w
    ujęciu empirycznym opiera się na bardzo klarownych założeniach fundamentalnych:
    umowę sprzedaży zobowiązującą do rozporządzenia instrumentem finansowym
    zdematerializowanym (tzw. transakcję giełdową) zawierają na giełdzie (albo w innym
    segmencie rynku zorganizowanego) dwie osoby (zbywca i nabywca). Nie są one
    zobowiązane do spełnienia świadczenia względem siebie nawzajem. Zbywcy instrumentu
    finansowego nie służy roszczenie bezpośrednio względem nabywcy o zapłatę ceny
    sprzedaży, a nabywcy instrumentu finansowego nie służy roszczenie o przeniesienie
    waloru względem zbywcy. To jest jasne i pewne. Strony umowy sprzedaży spełniają
    świadczenia na rzecz osoby trzeciej (podstawiają pokrycie) i od osoby trzeciej uzyskują
    przypadające na ich rzecz świadczenia. Osoba trzecia nie jest ani zbywcą, ani nabywcą (nie
    sprzedaje ani nie kupuje), ponieważ nie zawiera umowy sprzedaży na giełdzie. Osoba
    trzecia (tj. izba rozrachunkowa) spełnia świadczenia wynikające z transakcji (umowy
    sprzedaży giełdowej). Informacje niezbędne do spełnienia świadczenia na rzecz stron
    transakcji uzyskuje bezpośrednio albo pośrednio od osoby prowadzącej giełdę, w treści
    wystawionej karty umowy (przez giełdę) albo w treści zlecenia rozrachunku (wystawionego
    przez izbę rozliczeniową).
    (...) 4. Obciążenie rachunków jako element cyklu rozliczeniowo-rozrachunkowego.
    Pozostając przy wątku przepisu art. 45h ust. 10 ObrIFinU - żeby już do niego nie powracać
    niżej - trzeba zauważyć, że spełnienie świadczenia rozliczeniowego wiąże się nie tylko z
    uznaniem rachunków stron transakcji giełdowej występujących w rolach wierzycieli, ale
    również - co nie zostało w ogóle wyeksponowane przez ustawodawcę - z obciążeniem
    rachunków tych samych osób w zakresie ściągnięcia podstawionego pokrycia. Sprzedawca
    przed złożeniem dyspozycji zawarcia umowy sprzedaży giełdowej powinien na swoim
    rachunku mieć instrument finansowy, a kupujący pieniądze. Wraz z zawarciem umowy
    sprzedaży giełdowej izba (podmiot rozliczający) uzyskuje tytuł do ściągnięcia obu postaci
    pokrycia z rachunków obu stron transakcji giełdowej występujących w rolach dłużników i
    przekazania (w rozumieniu przepisów o przekazie spełnienia świadczenia według KC) tego
    pokrycia pod postacią świadczenia na rzecz tych samych osób występujących w rolach
    wierzycieli. Izba (podmiot rozliczający) nie świadczy przecież ze swojego majątku. Można
    więc zarzucić ustawodawcy, że nie określa sposobu wykonania przez izbę uprawnień
    względem stron transakcji w zakresie podstawienia pokrycia. W tym zakresie podstawowe
    znaczenie mają regulacje regulaminowe. Jeżeli zaś chodzi o sposób zaspokojenia przez
    izbę swojego roszczenia, to w tej mierze - analogicznie - odpowiedzi udziela przepis art.
    45h ust. 10 ObrIFinU, z jednym zastrzeżeniem. Izba jest upoważniona do samodzielnego
    ściągnięcia pokrycia z rachunków stron transakcji giełdowej, ponieważ strony transakcji

    udzielają izbie w tym zakresie stosownego upoważnienia, które wynika z treści stosunku
    uczestnictwa w systemie depozytowo-rozliczeniowo-rozrachunkowym. Egzemplifikacje tej
    tezy są więc usytuowane w regulacjach F. S.A. oraz A. S.A. (...).
    Już tylko z powyższych powodów Spółka nie może być uważana za usługobiorcę (nabywcę
    praw do emisji), ani usługodawcę (sprzedawcę praw do emisji) w rozumieniu art. 8 ust. 1,
    ust. 2a oraz 17 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. Nie jest stroną umowy, zaś na
    skutek nowacji staje się jedynie zobowiązana do spełnienia świadczeń, ale wyłącznie w
    celu zagwarantowania bezpiecznego procesu rozliczenia transakcji zawieranych na aukcji.
    Spółka nie jest również beneficjentem uprawnień sprzedawanych na aukcji. Spółka nie
    prowadzi instalacji, z których eksploatacją wiązałaby się potrzeba nabywania praw do
    emisji, ani operatorem statku powietrznego. Nie zajmuje się również obrotem prawami do
    emisji. Z perspektywy kryterium zaspokojenia potrzeb, działalność Spółki nie generuje
    żadnej potrzeby nabywania praw do emisji. Wedle kryterium zaspokojenia potrzeb
    usługodawcą w opisanym stanie faktycznym może być wyłącznie sprzedający uprawnienia
    na aukcji, zaś usługobiorcą tylko podmiot, który je nabywa (posiadacz rachunku w
    Rejestrze Unii). Zakres działalności Spółki wyznacza art. 68a ustawy o obrocie
    instrumentami finansowymi. Zgodnie z przepisem ust. 4 przedmiotem działalności spółki
    prowadzącej izbę rozliczeniową lub izbę rozrachunkową może być wyłącznie prowadzenie
    izby lub wykonywanie innych czynności związanych z organizowaniem i prowadzeniem
    odpowiednio rozliczeń lub rozrachunku transakcji, o których mowa w ust. 1 i 2. Spółka
    prowadząca izbę rozliczeniową lub izbę rozrachunkową może także, w ramach
    prowadzenia izby rozliczeniowej lub izby rozrachunkowej, odpowiednio rozliczać lub
    dokonywać rozrachunku innych niż wskazane w ust. 1 pkt 2 transakcji zawartych poza
    systemem obrotu instrumentami finansowymi. Jak stanowi art. 68 ust. 4a przedmiotem
    działalności spółki prowadzącej izbę rozliczeniową może być również wykonywanie
    czynności przewidzianych dla systemu rozliczeniowego, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt
    31 rozporządzenia 1031/2010 na zasadach określonych w tym rozporządzeniu, na
    podstawie umowy z podmiotem prowadzącym platformę aukcyjną. Przedmiotem
    działalności spółki prowadzącej izbę rozrachunkową może być również wykonywanie
    czynności przewidzianych dla systemu rozrachunkowego, o których mowa w art. 3 ust. 1
    pkt 36 rozporządzenia 1031/2010, na zasadach określonych w tym rozporządzeniu, na
    podstawie umowy z podmiotem prowadzącym platformę aukcyjną.
    Spółka nie otrzymuje również wynagrodzenia, które odpowiadałoby wartości praw
    sprzedanych na aukcji, ani nie wydatkuje środków, które stanowiłyby równowartość tych
    praw. Jak wynika z art. 23 Rozporządzenia, Prowadzący aukcje sprzedaje na aukcji
    wolumen uprawnień, które mają być sprzedane na aukcji przez każde państwo
    członkowskie wyznaczające go, a także otrzymuje wpływy z aukcji należne każdemu
    wyznaczającemu go państwu członkowskiemu. Rozporządzenie w art. 44 przewiduje, że
    cena zakupionych uprawnień ma zostać przekazana na rachunek prowadzącego aukcję, z
    tym że może to następować za pomocą systemu rozliczeniowego lub rozrachunkowego
    na wyznaczony rachunek bankowy prowadzącego aukcje w postaci rozliczonych środków,
    przed dostarczeniem uprawnień albo najpóźniej w momencie ich dostarczenia na
    wyznaczony rachunek posiadania oferenta lub wyznaczony rachunek posiadania jego
    następcy prawnego.
    Zgodnie z tym przepisem rola Spółki (tj. połączonego z platformą aukcyjną systemu
    rozliczeniowego i rozrachunkowego) ogranicza się do dokonania transferu płatności
    dokonanych przez oferentów lub ich następców prawnych, wynikających ze sprzedaży na
    aukcji uprawnień. Rola Spółki jest zatem podobna do roli pracodawcy inkasującego składki
    od pracowników, których objęto ubezpieczeniem grupowym i przekazującego je do
    usługodawcy (ubezpieczyciela), (w odniesieniu do ubezpieczeń medycznych i składek
    inkasowanych przez pracodawcę DKIS wyraża pogląd, że i w tym przypadku nie dochodzi
    do świadczenia usług. Taki pogląd Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wyraził w:
    interpretacji z dnia 28 listopada 2018 r. sygn. 0115-KDIT1-1.4012.680.2018.2.AJ. Podobne

    stanowisko wyrażono w interpretacji z dnia 17 września 2018 r. sygn. 0115-KDIT1-
    1.012.415.2018.1.AJ. Rola Spółki ogranicza się do przekazania sprzedającemu ceny ze
    środków wpłaconych do depozytów zabezpieczających, zaś kupującym uprawnień
    wniesionych powierniczo na rachunek aukcyjny do celów dostawy.
    Spółka podkreśla również, że przekazanie kwoty należnej z tytułu sprzedaży uprawnień na
    aukcji nie następuje z jej majątku, ale z zabezpieczenia, jakie oferenci mają obowiązek
    złożyć przed aukcją.
    Art. 49 Rozporządzenia przewiduje, że przed otwarciem okresu składania ofert
    dotyczących sprzedaży na aukcji dwudniowych kontraktów na rynku kasowym lub
    pięciodniowych kontraktów terminowych typu future oferenci lub pośrednicy działający w
    ich imieniu są zobowiązani do wniesienia zabezpieczenia.
    Na żądanie oferenta niebędącego zwycięskim oferentem wszystkie wniesione przez niego
    zabezpieczenia, które nie zostały wykorzystane, są zwracane, wraz z odsetkami
    naliczonymi od zabezpieczeń gotówkowych, tak szybko, jak jest to wykonalne po
    zamknięciu okresu składania ofert. Na żądanie zwycięskiego oferenta wszystkie wniesione
    przez niego zabezpieczenia, które nie zostały wykorzystane do celów rozrachunku, są
    zwracane, wraz z odsetkami naliczonymi od zabezpieczeń gotówkowych, tak szybko, jak
    jest to wykonalne po dokonaniu rozrachunku.
    Z powyższego oraz Regulaminu systemów wynika zatem, że cena sprzedaży uprawnień
    jest przekazywana ze środków oferenta na rachunek prowadzącego aukcję. Spółka nie
    płaci zatem za uprawnienia, ani nie uzyskuje wynagrodzenia z tytułu ich sprzedaży. Art. 50
    Rozporządzenia stanowi, że prowadzący aukcje jest zobowiązany jedynie do wniesienia
    zabezpieczenia w postaci uprawnień, które będą przechowywane w depozycie przez
    system rozliczeniowy lub rozrachunkowy działający jako powiernik do czasu ich
    dostarczenia.
    Z Regulaminu wynika, że depozyt zabezpieczający jest wykorzystany w celu rozrachunku
    transakcji zarejestrowanych na koncie rozliczeniowym lub kontach rozliczeniowych, które
    zostały powiązane z danym kontem zabezpieczeń, na którym ten depozyt zabezpieczający
    jest rejestrowany.
    W świetle powyższego, Spółka wykonuje usługę na rzecz uczestników, z którymi posiada
    zawarte umowy, wyłącznie w zakresie przeprowadzenia rozliczenia i rozrachunku oraz
    zarządzanie zabezpieczeniem.
    Należne Spółce zgodnie z Regulaminem wynagrodzenie (opłaty wskazane w pkt 1.8. opisu
    zdarzenia przyszłego) stanowi ekwiwalent świadczenia w usługi w zakresie opisanego w
    stanie faktycznym przeprowadzenia rozliczenia i rozrachunku transakcji aukcyjnej. Jednie
    w tym zakresie zachodzi związek między świadczeniem Spółki, a wynagrodzeniem jakie
    Spółka otrzymuje od uczestnika.
    Kwot wnoszonych jako zabezpieczenie nie można powiązać ze sprzedażą przez Spółkę
    uprawnień, bowiem Spółka w żadnym momencie nie staje się uprawniona z praw do
    emisji. Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego uprawnienia do emisji utrzymywane na
    krajowych rachunkach posiadania stanowią własność Skarbu Państwa. W odniesieniu do
    transferu uprawnień art. 46 Rozporządzenia stanowi, że transferu uprawnień
    sprzedawanych na aukcji prowadzonej przez każdą platformę aukcyjną dokonuje się przez
    rejestr Unii, przed otwarciem okresu składania ofert, na wyznaczony rachunek posiadania,
    gdzie są przechowywane w depozycie przez system rozliczeniowy lub rozrachunkowy
    działający jako powiernik do czasu ich dostarczenia zwycięskim oferentom lub ich
    następcom prawnym, na podstawie wyników aukcji, zgodnie z mającym zastosowanie
    rozporządzeniem Komisji przyjętym na podstawie art. 19 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE.
    Z powyższego wynika, że transfer uprawnień przed aukcją nie skutkuje ostatecznym
    przeniesieniem tych praw na izbę rozliczeniową (Spółkę). Zgodnie z Rozporządzeniem
    uprawnienia będą znajdować się na rachunku Spółki do czasu rozstrzygnięcia aukcji i

    dostarczenia ich zwycięskim oferentom (poprzez spowodowanie odpowiednich zapisów w
    rejestrze Unii). Spółka nie może wykorzystać zabezpieczenia w żadnym innym celu niż
    przeprowadzenie rozliczenia.
    Znajduje to również odzwierciedlenie w rejestrze Unii. Prawa nie są bowiem
    przekazywane na rachunek posiadania jak w przypadku operatora statku powietrznego
    lub instalacji, ale na rachunek aukcyjny do celów dostawy, którego posiadaczem jest
    organizator aukcji, platforma aukcyjna, system rozliczeń lub system rozrachunkowy, zaś
    administratorem Krajowy administrator, który otworzył rachunek.
    Rachunek Spółki w rejestrze Unii jest szczególnym typem rachunku, który służy wyłącznie
    realizacji „dostawy” uprawnień zwycięskim oferentom (co wynika również z art. 64
    rozporządzenia 389/2013). Przeniesienie uprawnień zakupionych na aukcji odbywa się za
    pośrednictwem rachunku A. w Rejestrze Unii. Każdy oferent lub jego klienci zobowiązany
    jest posiadać rachunek w Rejestrze Unii, a uczestnik rozliczający, który reprezentuje go w
    rozliczeniach - przypisać numer tego rachunku do odpowiedniego konta rozliczeniowego
    w systemie rozliczeń prowadzonym przez A. Przeniesienie uprawnień odbywa się poprzez
    złożenie zlecenia przez Spółkę transferu uprawnień na rachunek oferenta lub jego
    klientów najpóźniej w dniu T+2.
    W przypadku wystąpienia ograniczeń technicznych w dostępie do Rejestru Unii, A.
    zawiesza realizację transferów uprawnień do czasu wznowienia prac Rejestru Unii. O
    fakcie zawieszenia realizacji transferów uprawnień oraz ich wznowieniu uczestnicy aukcji -
    oferenci, informowani są niezwłocznie przez A.
    W powyższym kontekście dla realizacji usługi Spółki:
    1) w przypadku zawarcia umowy o uczestnictwo w typie uczestnictwa „uczestnik
      prowadzący aukcje”, wnioskodawca wskazuje numer rachunku bankowego
      prowadzony w systemie płatności, który służy do wypłacania wpływów z aukcji
      należnych Skarbowi Państwa,
    2) uczestnik kupujący jest zobowiązany przed rozpoczęciem rozliczeń transakcji, których
      będzie stroną rozliczenia, jest obowiązany do wskazania A., ale nie później niż w
      terminie określonym w Szczegółowych Zasadach Systemu Rozliczeń, właściwego
      identyfikatora rachunku prowadzonego w rejestrze Unii, w zakresie dotyczącym
      otwartego konta rozliczeniowego.
    Stanowisko co do uznania Spółki za usługodawcę wyłącznie w zakresie usługi rozliczenia i
    rozrachunku oraz zarządzania zabezpieczeniem potwierdza także zakres
    odpowiedzialności określony w Regulaminie. Zgodnie z § 11 Regulaminu w razie
    niewykonania lub nienależytego wykonania swoich zobowiązań A. nie jest zobowiązany do
    naprawienia szkody w zakresie korzyści, które poszkodowany mógłby osiągnąć, gdyby mu
    szkody nie wyrządzono, chyba że została ona wyrządzona z winy umyślnej lub rażącego
    niedbalstwa A. A. nie jest zobowiązany do naprawienia szkody powstałej na skutek tego,
    że transakcja zawarta na platformie aukcyjnej okazała się niezgodna z treścią instrukcji
    rozliczeniowej wprowadzonej do systemu rozliczeń, nieważna, albo niemożliwa do
    wykonania z przyczyn, za które A. nie ponosi odpowiedzialności. nie jest zobowiązany do
    naprawienia szkody powstałej na skutek działań podjętych przez A. zgodnie z
    regulaminem z powodu stwierdzenia przypadku naruszenia, który wystąpił po stronie
    uczestnika rozliczającego.
    A. nie jest zobowiązany do naprawienia szkody powstałej na skutek niezrealizowania w
    terminie określonym przez strony transakcji świadczenia wynikającego z rozliczenia
    transakcji, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania, o którym
    mowa w § 10 ust. 1, nastąpiło z winy umyślnej lub rażącego niedbalstwa A.
    A. nie ponosi odpowiedzialności za niewykonanie lub nienależyte wykonanie dyspozycji
    dotyczących rozrachunku transakcji przez podmiot prowadzący system płatności lub przez
    krajowy ośrodek, lub ich nieprzyjęcie, lub nieprawidłową ich realizację w, odpowiednio,

    systemie płatności lub rejestrze Unii, z przyczyn, które nie nastąpiły z winy A., w
    szczególności jeżeli niewykonanie dyspozycji nastąpiło w wyniku wskazania przez
    uczestnika nieprawidłowego identyfikatora rachunku prowadzonego w rejestrze Unii.
    Ponadto art. 48 przewiduje, że w przypadku gdy system rozliczeniowy lub rozrachunkowy
    nie dostarczy całości lub części uprawnień sprzedawanych na aukcji ze względu na
    okoliczności, na które nie ma wpływu, system rozliczeniowy f lub rozrachunkowy
    dostarcza uprawnienia tak szybko, jak jest to możliwe, a zwycięscy oferenci lub ich
    następcy prawni akceptują dostarczenie uprawnień w tym późniejszym terminie Powyższe
    oznacza, że odpowiedzialność Spółki nie obejmuje doprowadzenia do efektywnego
    przekazania praw, ale wyłącznie dokonanie rozliczenia i rozrachunku zgodnie z instrukcją
    otrzymaną od C.
    Spółka wskazuje również, że powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w
    dotychczasowym orzecznictwie sądowym. WSA w Warszawie w wyroku z dnia 4 lipca 2016
    r. znak III SA/Wa 654/16 analizował możliwość objęcia usług rozliczania transakcji
    dotyczących praw do emisji CO2, zawieranych na rynku giełdowym. WSA ocenił, że: „W
    odniesieniu natomiast do zagadnienia związanego z pytaniem nr 2 wniosku o
    interpretację Sąd przyznał rację Skarżącej, która swoją argumentację zasadnie wsparła
    wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lutego 2015 r. sygn. akt I FSK 942
    /14, wydanego wobec Skarżącej, którego tezy Sąd rozpoznający niniejszą sprawę i w pełni
    podziela i przyjmuje za swoje. A zatem, jak wskazał NSA w ww. wyroku, aby ustalić czy
    usługi świadczone przez Skarżącą w odniesieniu praw do emisji CO2 objęte są
    zwolnieniem przewidzianym w art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT należy dokonać analizy w
    szczególności brzmienia tego przepisu, kontekstu, w jaki wpisują się pojęcia w nim
    zawarte oraz celów zwolnienia, które przepis ten ustanawia.
    (...) Z opisu zdarzenia przyszłego zawartego we wniosku wynika również, że wśród
    głównych usług świadczonych przez Skarżącą mają znaleźć się usługi rozliczania transakcji
    dokonywanych przez członków Izby na rynku praw do emisji CO2, zorganizowanym w
    oparciu o przywołane we wniosku przepisy prawa, obejmujące m.in. następujące
    czynności:
    1) po otrzymaniu odpowiednich danych o transakcjach, Izba zarejestruje na kontach
      ewidencyjnych rejestrów towarów giełdowych, pozycje będące przedmiotem
      rejestrowanych transakcji, a następnie obliczy wierzytelności pieniężne z tytułu
      zarejestrowanych pozycji;
    2) Izba ustali zakres świadczeń pieniężnych, do spełnienia których zobowiązani będą
      rozliczający członkowie Spółki odpowiedzialni za ich rozliczenie w podziale na
      zobowiązania i należności z tytułu rozliczenia transakcji, zobowiązania i należności z
      tytułu depozytów zabezpieczających;
    3) Izba umożliwia spełnienie powyższych świadczeń poprzez przygotowanie dyspozycji
      powodujących uznanie lub obciążenie rachunków bankowych Rozliczenie pieniężne
      transakcji prowadzone jest przez nią za pośrednictwem rachunków jej członków lub
      ich banków płatników.
    Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że przeprowadzenie przez członków giełdy
    transakcji na C., skutkuje dokonaniem transferów pieniężnych pomiędzy stronami
    transakcji. Nie można zapominać, że obrót na giełdzie towarowej ma charakter
    anonimowy, tym samym to Skarżąca staje się stroną rozliczeń i rozliczenia odbywają się
    poprzez rachunek Skarżącej. Usługę tę należy rozpatrywać w kategorii usługi złożonej, na
    którą składa się szereg czynności, w tym czynności natury technicznej, lecz nie mają one
    waloru przesądzającego o charakterze rzeczonej usługi patrząc z punktu widzenia
    beneficjenta takiej usługi. Elementem dominującym jest bowiem to, że spółka reguluje
    zobowiązania i przyjmuje płatności od członków należne z tytułu wykonanych transakcji.
    Działania spółki mają realny wpływ na wysokość realizowanych płatności i faktyczne
    przelewy pieniężne. Powyższe wskazuje, że w wyniku czynności spółki dochodzi do zmian
    w charakterze finansowym. Zaś z prawnego punktu widzenia na skutek dokonania przez

    spółkę płatności dochodzi do wygaśnięcia zobowiązania spółki o zapłatę ceny za nabyty
    przez członka izby instrument. Spółka też oprócz wykonywania działalności w zakresie
    transakcji płatniczych jest również gwarantem wypłacalności poszczególnych członków.
    Tym samym czynności spółki związane z obsługą finansową transakcji dotyczących CO2
    nie mają charakteru technicznego, lecz materializują prawa członków izby zarówno co do
    realizacji transakcji, jak i dokonania zapłaty. Należy tym samym uznać, że ww. usługa ma
    charakter usługi finansowej, która mieści się w kategorii zwolnienia przewidzianego w art.
    43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT”.
    W wykonaniu powyższego wyroku Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji z
    dnia 27 grudnia 2016 r. znak stwierdził, że: „Mając na uwadze powyższe okoliczności,
    należy stwierdzić, że przeprowadzenie przez członków giełdy transakcji na X, skutkuje
    dokonaniem transferów pieniężnych pomiędzy stronami transakcji. Obrót na giełdzie
    towarowej ma charakter anonimowy, tym samym to Wnioskodawca staje się stroną
    rozliczeń i rozliczenia odbywają się poprzez rachunek Wnioskodawcy. Usługę tę należy
    rozpatrywać w kategorii usługi złożonej, na którą składa się szereg czynności, w tym
    czynności natury technicznej, lecz nie mają one waloru przesądzającego o charakterze
    rzeczonej usługi patrząc z punktu widzenia beneficjenta takiej usługi. Elementem
    dominującym jest bowiem to, że Spółka reguluje zobowiązania i przyjmuje płatności od
    członków należne z tytułu wykonanych transakcji. Działania spółki mają realny wpływ na
    wysokość realizowanych płatności i faktyczne przelewy pieniężne. Powyższe wskazuje, że
    w wyniku czynności spółki dochodzi do zmian w charakterze finansowym. Zaś z prawnego
    punktu widzenia na skutek dokonania przez Spółkę płatności dochodzi do wygaśnięcia
    zobowiązania spółki o zapłatę ceny za nabyty przez członka izby instrument. Spółka też
    oprócz wykonywania działalności w zakresie transakcji płatniczych jest również
    gwarantem wypłacalności poszczególnych członków. Tym samym czynności Spółki
    związane z obsługą finansową transakcji dotyczących CO2 nie mają charakteru
    technicznego, lecz materializują prawa członków izby zarówno co do realizacji transakcji,
    jak i dokonania zapłaty. Należy zatem uznać, że ww. usługa ma charakter usługi
    finansowej, która mieści się w kategorii zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 40
    ustawy o VAT”.
    Zdarzenie przyszłe nie jest tożsame z sytuacją analizowaną przez WSA (dla oferentów i
    strona przeciwstawna jest znana, przy czym prowadzący aukcje nie zna tożsamości
    oferentów, ani szczegółów złożonych ofert), ale powyższe potwierdza, że czynności
    wykonywane w zakresie rozliczenia transakcji stanowią usługę zwolnioną od
    opodatkowania, nie zaś element transakcji giełdowej, która ze zwolnienia korzystać nie
    może (odrębnej czynności).
    Niezależnie od powyższego Spółka wskazuje również, że w odniesieniu do przekazana
    uprawnień przez B. na rachunek aukcyjny do celów dostawy, prowadzony w rejestrze Unii
    dla Spółki, oraz przekazania przez Spółkę ceny uprawnień należnych ze sprzedaży, nie
    będzie powstawał obowiązek podatkowy w podatku należnym na podstawie art. 17 ust. 1
    pkt 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. także z tego powodu, że zbywcą uprawnień nie jest
    podatnik podatku od towarów i usług. Z przepisu tego wynika, że podatnikami są
    podmioty nabywające usługi wymienione w załączniku nr 14 do ustawy, jeżeli łącznie
    spełnione są następujące warunki:
    a) usługodawcą jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest
      zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9,
    b) usługobiorcą jest podatnik, o którym mowa w art. 15, zarejestrowany jako podatnik
      VAT czynny.
    Wystąpienie obowiązku podatkowego w podatku należnym z tytułu nabycia praw do
    emisji jest uwarunkowane statusem podatkowym usługodawcy. Zgodnie z art. 15 ust. 1
    ustawy z dnia 11 marca 2004 r., podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

    Jak stanowi ust. 2 działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów,
    handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
    rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
    obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. przewiduje wyłączenie z zakresu
    podmiotowego podatników organów władzy publicznej. Przepis stanowi, że nie uznaje się
    za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie
    realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których
    zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych
    umów cywilnoprawnych.
    Powyższe regulacje stanowią implementację prawa wspólnotowego. Zgodnie z art. 9
    dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w
    dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też
    rezultaty takiej działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością
    rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność
    gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku
    rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. odpowiada regulacja art. 13 Dyrektywy 112:
    „krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są
    uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami,
    których dokonują jako organy i władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty,
    składki lub płatności w związku z takimi li działaniami lub transakcjami. Jednakże w
    przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji, są uważane
    za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby wykluczenie ich z
    kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji. W każdych i
    okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników w związku z
    czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych działań sprawia, że
    mogą być one pominięte”. Załącznik nr I do dyrektywy 112 nie wymienia przenoszenia
    praw do emisji jako czynności, w odniesieniu do których podmiot publiczny co do zasady
    jest uważany za podatnika. Jak wynika z powyższego, wyłączeniu z zakresu podmiotowego
    podatników podlegają nie tylko organy władzy publicznej sensu stricto, ale również
    podmioty prawa publicznego i to nawet wówczas, gdy w związku z wykonywanymi
    działaniami lub transakcjami pobierają opłaty, składki lub płatności.
    Językowa wykładnia art. 15 ust. 6 w zw. z art. 13 Dyrektywy 112 wskazuje, że sam fakt, że
    dane czynności wyczerpują znamiona świadczenia usług („transakcja”) i są wykonywane za
    odpłatnością, i nie przesądza o statusie podatnika podatku od towarów i usług. W
    orzecznictwie TSUE wskazuje się, że nawet wówczas, gdy czynności są wykonywane w
    podobny sposób do prywatnych przedsiębiorców, mogą korzystać z wyłączenia
    przewidzianego powyższą regulacją (wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 lutego
    1997 r. C-247/95). W orzecznictwie krajowym wskazuje się, że dla zakwalifikowania danego
    podmiotu do wyłączenia na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r.
    konieczne jest spełnienie przesłanek podmiotowo-przedmiotowych. Dany podmiot
    powinien być podmiotem publicznym, zaś realizowane zadania powinny również mieścić
    się w reżimie publicznoprawnym, co nie musi wiązać się z władztwem administracyjnym,
    ale realizacją zadań określonych ustawą.
    W wyroku z dnia 2 lipca 2015 r. sygn. I FSK 821/14 NSA wskazał, że: „Z art. 13 ust. 1
    dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej
    wynika, że czynności wykonywane przez organ władzy publicznej i w roli tego organu,
    stanowią przesłankę wyłączenia tych podmiotów z zakresu podatnika VAT. Warunkiem
    wyłączenia zawartego w tym przepisie jest to, by czynność była wykonywana przez organ

    władzy publicznej i by czynność ta mieściła się w zakresie ich działań jako organu władzy
    publicznej. Do wszelkich innych czynności, które wykonuje organ władzy publicznej
    zastosowanie ma ogólna definicja podatnika”. W wyroku NSA z dnia 6 listopada 2014 r.
    sygn. I FSK 1644/13 wskazano: „W kontekście powołanych przepisów kwestia
    podmiotowości organów władzy publicznej w podatku od towarów i usług uzależniona jest
    od dwóch czynników. Działalność musi być wykonywana przez podmiot prawa
    publicznego i musi być wykonywana w celu sprawowania władzy publicznej. W
    analogiczny sposób do omawianej kwestii odnosił się w swych orzeczeniach Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (wyroki C- 408/97, C-4/89, C-288/07), akcentując przy
    tym, że istnieje możliwość opodatkowania świadczeń organów władzy publicznej celem
    przeciwdziałania znaczącym zakłóceniom konkurencji na danym rynku.
    Odnosząc się do treści art. 15 ust. 6 Uptu należy zatem zwrócić uwagę na regulację
    wspólnotową i w jej aspekcie dokonać wykładni powołanego przepisu. W konsekwencji tej
    wykładni nie budzi wątpliwości, że gmina będąca organem władzy publicznej, realizująca
    zadania publiczne, do których na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 Usg zaliczają się sprawy
    dotyczące lokalnego transportu zbiorowego, nie działa w charakterze podatnika podatku
    od towarów i usług i w związku z tym opisane we wniosku świadczenia nie podlegają
    opodatkowaniu. Nie jest również bez znaczenia, że wyłączenie z opodatkowania usług
    opisanych we wniosku nie zakłóca konkurencji na danym rynku”. NSA zwrócił również
    uwagę, że: „Reasumując, stosunek prawny łączący skarżącą oraz podmioty korzystające z
    jej mienia komunalnego powstaje w dominującym stopniu w oparciu o
    administracyjnoprawną metodę regulacji, która na plan dalszy spycha cywilnoprawny
    charakter zawieranych umów. Strony tego stosunku nie mają bowiem pełnej swobody co
    do ustalania jego treści, albowiem ograniczają je przepisy powszechnie obowiązującego
    prawa administracyjnego”.
    W innym wyroku, z dnia 8 lutego 2013 r. sygn. I FSK 520/12 NSA wskazał, że „Generalną
    zasadą regulacji wspólnotowych jest wyłączenie wszelkich organów władzy publicznej oraz
    innych organów podlegających prawu publicznemu z opodatkowania VAT w odniesieniu
    do czynności wykonywanych przez te podmioty w charakterze władz publicznych.
    Pobieranie przez samorząd opłat za zezwolenie na sprzedaż alkoholu jest bez wątpienia
    przejawem wykonywania władztwa publicznego”.
    NSA podobnie wypowiedział się w wyroku w sprawie o sygn. I FSK 1271/15 z dnia 9
    czerwca 2017 r.: „Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.) gmina nie będzie
    podatnikiem podatku VAT realizując zadania w zakresie edukacji w postaci organizacji:
    stołówek szkolnych, wypoczynku dzieci i młodzieży, uczestnictwa dzieci i młodzieży w
    widowiskach artystycznych i nauce pływania oraz uczestnictwa dzieci i młodzieży w
    wymianie międzynarodowej”.
    Powyższa linia orzecznicza jest utrwalona. NSA akcentuje, że w przypadku podmiotów
    publicznych, nie każdy przejaw ich działalności stanowi działalność gospodarczą. W
    wyroku z dnia 6 lipca 2017 r. sygn. I FSK 2276/15 wskazano, że: „Skoro ośrodek ruchu
    drogowego ma zamiar sprzedać samochody osobowe, stanowiące należące do niego
    środki trwałe, nabyte w celu realizacji działalności o charakterze publicznym, pozostającej
    poza zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług, nie zaś za potrzeby
    prowadzenia działalności gospodarczej, to nie ma podstaw do uznania, że sprzedaży tej
    ośrodek dokona działając jako podatnik podatku od towarów i usług. W rezultacie zaś
    sprzedaż nie podlega opodatkowaniu tym podatkiem”.
    W wyroku z dnia 7 września 2018 r. sygn. I FSK 988/16 NSA wskazał, że: „(...) trzeba zgodzić
    się ze stanowiskiem wnioskodawcy, że absolutyzowanie znaczenia umów
    cywilnoprawnych dla oceny statusu gminy przy realizowaniu zadań publicznoprawnych,
    prowadzi do naruszenia regulacji europejskiego prawa podatkowego, w tym w
    szczególności art. 13 ust. 1 dyrektywy 2006/112”. Sąd powołał się przy tym na wcześniejszą
    linii orzeczniczą, dotyczącą pobierania opłat przez podmioty publiczne, w tym wyrok NSA z

    dnia 26 marca 2015 r., sygn. akt I FSK 472/14, dotyczący pobierania przez gminę opłat za
    korzystanie z przystanków komunikacyjnych (a w konsekwencji bycia przez Gminę
    podatnikiem podatku VAT z tego tytułu).
    W odniesieniu do instytutów badawczych DKIS przyjmuje również, że co do zasady
    podmioty te nie są podatnikami (tak w interpretacji z dnia 7 września 2017 r. znak 0114-
    KDIP4.4012.234.2017.1.MK, w interpretacji z dnia 21 lipca 2017 r. sygn. 0114-KDIP1-
    3.4012.163.2017.1.ISK). Szeroko do statusu instytutów badawczych DKIS odniósł się w
    interpretacji z dnia 28 kwietnia 2017 r. sygn. 1462-IPPP1.4512.115.2017.1.MK: „Zatem
    zarówno z ww. przepisów ustawy o instytutach badawczych ale również z
    przedstawionych w sprawie okoliczności wynika, że państwowa jednostka organizacyjna
    działająca w formie instytutu badawczego prowadzi działalność statutową - ze swej istoty
    nienastawioną na osiąganie zysków, niebędącą działalnością gospodarczą, jak również
    może prowadzić równocześnie komercyjną działalność gospodarczą. Z taką sytuacją
    mamy do czynienia w analizowanej sprawie. Wykonując działalność statutową,
    nienastawioną na osiąganie zysków, niebędącą działalnością gospodarczą Wnioskodawca
    otrzymuje dotację podmiotową na zakup towarów i usług wykorzystywanych również na
    realizację zadania, tj. na rozwój młodych naukowców i uczestników studiów
    doktoranckich. Zadanie to stanowi realizację zadań statutowych Instytutu”.
    W powyższym kontekście zaznaczyć należy również, że w sytuacji, gdy dany podmiot nie
    działa w charakterze podatnika podatku, nawet w razie pobierania odpłatności za
    wykonywane czynności, nie są one objęte opodatkowaniem w podatku od towarów i usług
    (por. interpretacja ogólna z dnia 27 maja 2013 r. znak PT1/033/20/831/KSB/12/RD50859).
    W wyroku z dnia 19 stycznia 2017 r. w sprawie C 344/15 National Roads Authority
    przeciwko Revenue Commissioners TSUE oceniał możliwość wyłączenia z zakresu
    podatników podmiotu publicznego (zarządcy dróg), który pobierał opłaty za korzystanie z
    tych dróg od użytkowników. TSUE ocenił, że objęcie takich opłat - pobieranych w reżimie
    publicznoprawnym - opodatkowaniem byłoby uzasadnione, wyłącznie w razie zaistnienia
    realnego zagrożenia konkurencji. „51 W świetle całokształtu powyższych rozważań na
    przedstawione pytania należy odpowiedzieć, że art. 13 ust. 1 akapit drugi dyrektywy VAT
    należy interpretować w ten sposób, iż w sytuacji takiej jak stanowiąca przedmiot
    postępowania głównego, podmiotu prawa publicznego - prowadzącego działalność
    polegającą na umożliwieniu korzystania z drogi w oparciu o pobór opłaty z tytułu jej
    użytkowania - nie należy uznawać za podmiot stanowiący konkurencję dla podmiotów
    prywatnych, które pobierają opłaty drogowe z tytułu użytkowania innych dróg płatnych na
    podstawie umowy zawartej z owym podmiotem prawa publicznego zgodnie z krajowymi
    przepisami ustawowymi”.
    Konfrontując powyższą wykładnię art. 15 ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004
    r. z przedstawionym we wniosku zdarzeniem przyszłym, nie można uznać, aby B.,
    działający za Skarb Państwa (tj. państwo członkowskie), wykonywał w tym zakresie
    działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r.
    Zgodnie z Rozporządzeniem (motyw 2) artykuł 10 ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE
    zobowiązuje państwa członkowskie do sprzedaży na aukcji uprawnień objętych
    przepisami rozdziału III tej dyrektywy, które nie są przydzielone jako bezpłatne
    uprawnienia. Państwa członkowskie mają zatem obowiązek sprzedawać na aukcji
    uprawnienia, które nie są przydzielone jako bezpłatne uprawnienia. Państwa członkowskie
    nie mogą stosować innych sposobów przydziału ani wstrzymywać bądź anulować
    uprawnień nieprzydzielonych jako bezpłatne uprawnienia zamiast sprzedawać je na aukcji.
    Zgodnie z art. 49 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. liczbę uprawnień do emisji
    przeznaczonych do sprzedaży w drodze aukcji określa i ogłasza Komisja Europejska,
    zgodnie z art. 10 oraz art. 12 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1031/2010. Środki uzyskane
    ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji stanowią dochód budżetu państwa.
    Zasady sprzedaży uprawnień do emisji w drodze aukcji określa rozporządzenie Komisji
    (UE) nr 1031/2010. Krajowy ośrodek pełni funkcję prowadzącego aukcję w rozumieniu art.

    3 pkt 20 rozporządzenia Komisji (UE) 1031/2010. Uprawnienia właścicielskie Skarbu
    Państwa w stosunku do uprawnień do emisji sprzedawanych w drodze aukcji wykonuje
    minister właściwy do spraw środowiska.
    Zgodnie z Rozporządzeniem (motyw 27) każde państwo członkowskie powinno wyznaczyć
    prowadzącego aukcję, który byłby odpowiedzialny za sprzedaż uprawnień na aukcji w
    imieniu państwa j członkowskiego, które go wyznaczyło.
    Z powyższego wynika, że państwo członkowskie nie ma swobody w dysponowaniu
    przydzielonymi prawami do emisji i nie może decydować o sposobie ich wykorzystania.
    Zasady wprowadzania do obrotu uprawnień są ściśle regulowane prawem wspólnotowym
    oraz krajowym.
    W konsekwencji sprzedaż uprawnień na aukcji nie następuje w warunkach samodzielnie
    prowadzonej działalności gospodarczej. Z art. 3 ust. 2 w zw. z art. 4 ustawy z dnia 17 lipca
    2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji wynika
    wyraźnie, że B. pełniąc funkcji prowadzącego aukcję uprawnień do emisji w rozumieniu
    Rozporządzenia, realizuje zadania publiczne w imieniu i na rachunek Skarbu Państwa.
    Przyjęcie, że na skutek transferu uprawnień przed aukcją na rachunek aukcyjny dla celów
    dostawy Spółki, dochodzi do nabycia przez Spółkę praw do emisji, musiałoby skutkować
    przyjęciem, że Skarb Państwa (za który działa B.) byłby obowiązany do wystawienia Spółce
    faktury, zaś Spółka byłaby obowiązana do wystawienia faktury kupującym.
    Mając na względzie powyższe okoliczności, zdaniem Spółki w odniesieniu do pytań nr 1 i 2,
    A. nie będzie obowiązana do rozliczenia podatku należnego ani z tytułu przekazania na
    rachunek prowadzony dla A. w rejestrze Unii, uprawnień sprzedawanych na najbliższej
    aukcji, ani na skutek spowodowania przez Spółkę transferu uprawnień pomiędzy
    rachunkami w rejestrze Unii A. - oraz rachunkiem kupującego w rejestrze Unii. Spółka nie
    będzie również obowiązana do wystawienia faktury na rzecz kupującego. Spółka nie
    będzie usługobiorcą (nabywcą praw do emisji) dla prowadzącego aukcję, ani usługodawcą
    (zbywcą praw do emisji) dla kupującego uprawnienia na aukcji.
    Ad. 3
    W odniesieniu do pytania nr 3, zdaniem A., przyjmując, że Spółka jest usługobiorcą z tytułu
    transferu praw do emisji na rachunek aukcyjny do celów dostawy, obowiązek podatkowy
    po stronie Spółki (na podstawie art. 19a ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 8 oraz poz. nr 1
    załącznika nr 14 do ustawy z dnia 11 marca 2004 r.), powstanie w chwili ustalenia wyniku
    rozliczenia transakcji. W tym samym dniu wystąpi obowiązek podatkowy z tytułu transferu
    uprawnień na rzecz uczestnika kupującego.
    Zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy, z dnia obowiązek podatkowy powstaje z chwilą
    dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 5 i 7-11, art.
    14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1. Wniesienie uprawnień do emisji EUA/EUAA na poczet
    depozytu zabezpieczającego następuje poprzez ich przeniesienie na wskazany przez A.
    rachunek aukcyjny do celów dostawy. Przeniesienie praw na rachunek Spółki następuje
    przed aukcją i do czasu jej zakończenia, nie można uznać że doszło do skutecznego
    przeniesienia tych praw. Jak wynika z Rozporządzenia, Spółka działa jako powiernik, zaś w
    Regulaminie przewidziano, że A. jest uprawniony do rozporządzania tymi uprawnieniami
    zgodnie z celem zabezpieczenia. Wniesienie uprawnień do emisji EUA/EUAA na poczet
    depozytu zabezpieczającego następuje poprzez ich przeniesienie na wskazany przez A.
    rachunek aukcyjny do celów dostawy, który jest prowadzony w rejestrze Unii. Wniesienie
    uprawnień do emisji EUA/EUAA powinno nastąpić prze rozpoczęciem aukcji zgodnie z
    kalendarzem aukcji. Z chwilą dokonania tego przeniesienia dochodzi do zawarcia umowy
    przewłaszczenia tych uprawnień do emisji EUA/EUAA na rzecz A., na zabezpieczenie
    wykonania zobowiązań niepieniężnych wynikających z transakcji zawartych na danej
    aukcji, które zostały przyjęte do rozliczenia.

    Zgodnie z utrwaloną praktyką interpretacyjną, zawarcie umowy przewłaszczenia na
    zabezpieczenie nie skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego. Dla przykładu w
    interpretacji z dnia 11 marca 2019 r. sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.6.2019.3.MK oceniono, że
    „Analiza opisu sprawy oraz przywołanych przepisów prawa, przy uwzględnieniu
    wcześniejszych wyjaśnień, prowadzi do stwierdzenia, że samo zawarcie umowy
    przewłaszczenia na zabezpieczenie wierzytelności - jak słusznie uznano we wniosku - nie
    będzie dla Dłużnika czynnością skutkującą powstaniem obowiązku podatkowego w
    podatku od towarów i usług.
    Jednakże w przypadku niewywiązania się z zawartej umowy (np. braku spłaty pożyczki),
    warunek zwrotnego przeniesienia własności wygaśnie, wobec czego od tego momentu
    Wnioskodawca (Pożyczkodawca) będzie mógł swobodnie dysponować przewłaszczoną
    rzeczą (Nieruchomością), a dokonana dostawa nabierze odpłatnego charakteru. Tym
    samym moment wygaśnięcia warunku zwrotnego przeniesienia własności, w związku z
    zawartą umową, bez względu na faktyczne wydanie nieruchomości, przesądzi o uznaniu
    tej czynności za odpłatną dostawę towarów w rozumieniu art. 5 ust. 1 w związku z art. 7
    ust. 1 ustawy, podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem.
    Wnioskodawca (wierzyciel) stanie się pełnoprawnym właścicielem Nieruchomości, co
    będzie skutkowało - zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy - powstaniem obowiązku
    podatkowego, a tym samym obowiązkiem odprowadzenia przez Dłużnika podatku od
    towarów i usług związanego z tą transakcją, przy założeniu że w odniesieniu do dostawy
    Nieruchomości Dłużnik będzie występował w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15
    ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług” (podobnie interpretacja z dnia 5 marca 2019
    r. sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.5.2019.1.MK, z dnia 7 listopada 2018 r. sygn. 0115-KDIT1-
    1.4012.666.2018.1.MN).
    Zgodnie z regulaminem A. dokonuje przeniesienia uprawnień do emisji EUA/EUAA
    wchodzących w skład depozytów zabezpieczających w celu wykonania zobowiązań
    niepieniężnych wynikających z transakcji zawartych na danej aukcji, które zostały przyjęte
    do rozliczenia.
    Po dokonaniu rozrachunku transakcji z danej aukcji, A. dokonuje niezwłocznie zwrotu
    niewykorzystanego depozytu zabezpieczającego wniesionego w formie niepieniężnej,
    chyba że niewykorzystane zabezpieczenie ma zostać zaliczone w celu rozrachunku
    transakcji zawartych na kolejnej aukcji, przy czym Spółka nie może podjąć decyzji o takim
    zaliczeniu (konieczna jest dyspozycja uczestnika). Zwrot niewykorzystanego
    zabezpieczenia wniesionego w formie niepieniężnej następuje na właściwy rachunek
    prowadzony w rejestrze Unii, z którego został wcześniej dokonany transfer tych środków.
    Jak stanowi § 53 Regulaminu, rozliczenia transakcji przeprowadzane są zgodnie z zasadą,
    że zobowiązania i należności pieniężne uczestnika posiadającego status uczestnika
    rozliczającego, wynikające z rozliczanych transakcji oraz z tytułu depozytu
    zabezpieczającego, przekształcane są, odpowiednio, w jedno zobowiązanie netto albo w
    jedną należność netto w euro (kompensacja). Kompensacją obejmowane są zobowiązania
    i należności pieniężne uczestnika posiadającego status uczestnika rozliczającego,
    wynikające ze wszystkich transakcji przyjętych do rozliczenia, które mają zostać wykonane
    w euro oraz w tym samym terminie. Kompensacja dokonywana jest odrębnie w zakresie
    zobowiązań i należności wynikających z transakcji zawartych na rachunek własny
    uczestników rozliczających, oraz w zakresie zobowiązań i należności wynikających z
    transakcji zawartych na rachunek ich klientów i transakcji zawartych przez podmioty,
    których reprezentują w rozliczeniach. W wyniku kompensacji są ustalane podmioty
    uprawnione do otrzymania należności netto.
    Kompensacja jest dokonywana w terminie wskazanym w uchwale Zarządu A. Niezwłocznie
    po przeprowadzeniu kompensacji A. rejestruje na kontach rozliczeniowych jej wynik.
    Dokonanie przez A. kompensacji nie wymaga dodatkowych oświadczeń stron rozliczenia
    transakcji.

    Zgodnie z § 54, Należności pieniężne, które podlegały kompensacji w związku z
    rozliczeniem transakcji, zostają umorzone, a rozrachunek świadczeń pieniężnych zostaje
    dokonany, z momentem, odpowiednio:
    a) obciążenia albo uznania właściwego rachunku bankowego na podstawie zlecenia
      rozrachunku złożonego do systemu płatności, albo
    b) jeżeli wynik kompensacji nie wymaga składania zlecenia rozrachunku - w momencie
      rejestracji na kontach rozliczeniowych stanu wynikającego z rozliczenia
      przeprowadzonego przez A. w zakresie tych transakcji i powiadomienia uczestników
      rozliczających, dla których konta te są prowadzone, o zapisach na tych kontach.
    Ustalanie wielkości zobowiązań i należności uczestników będących stronami rozliczeń
    transakcji odbywa się na podstawie instrukcji rozliczeniowych dostarczonych do A. z
    platformy aukcyjnej (§ 55).
    A. przekazuje do systemu płatności zlecenia rozrachunku dotyczące rozliczanych
    transakcji w terminie umożliwiającym ich rozrachunek, który jest określony w
    Szczegółowych Zasadach Systemu Rozliczeń. W przypadku otrzymania przez A. informacji
    o niezrealizowaniu w terminie świadczeń pieniężnych, A. informuje o tym niezwłocznie
    uczestnika rozliczającego (§ 55).
    Zgodnie z § 58 Regulaminu, A. składa do krajowego ośrodka dyspozycje dotyczące
    rozrachunku uprawnień do emisji EUA/EUAA złożonych na rachunku aukcyjnym do celów
    dostawy, który jest prowadzony w rejestrze Unii, na rachunki prowadzone w tym rejestrze,
    które zostały zdefiniowane przez uczestnika kupującego dla właściwych kont
    rozliczeniowych, na których są zarejestrowane rozliczane transakcje, w terminie
    umożliwiającym rozrachunek tych transakcji, określonym w Szczegółowych Zasadach
    Systemu Rozliczeń.
    Powyższe postanowienia Regulaminu i Szczegółowych Zasad Systemu Rozliczeń
    korespondują z art. 45h ust. 3 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi. Przepis ten
    stanowi, że wykonanie zobowiązań, o których mowa w ust. 2 pkt 1 oraz pkt 2 lit. b,
    następuje poprzez spełnienie ustalonego w wyniku rozliczenia transakcji świadczenia
    rozliczeniowego, którym jest:
    1) świadczenie należne z tytułu transakcji, w którą wstąpił podmiot rozliczający albo
    2) suma świadczeń tego samego rodzaju, o których mowa w pkt 1, do których podmiot
      rozliczający jest uprawniony wobec podmiotu, o którym mowa w ust. 1, pomniejszona
      o sumę świadczeń tego samego rodzaju, o których mowa w pkt 1, do których
      spełnienia podmiot rozliczający jest zobowiązany wobec tego podmiotu, albo
    3) suma świadczeń tego samego rodzaju, o których mowa w pkt 1, do których podmiot, o
      którym mowa w ust. 1, jest uprawniony wobec podmiotu rozliczającego, pomniejszona
      o sumę świadczeń tego samego rodzaju, o których mowa w pkt 1, do których
      spełnienia podmiot ten jest zobowiązany wobec podmiotu rozliczającego.
    Podmiot rozliczający jest uprawniony do pomniejszenia świadczenia rozliczeniowego o
    świadczenie tego samego rodzaju należne z tytułu uczestnictwa podmiotu, o którym
    mowa w ust. 1, w systemie gwarantującym prawidłowe wykonanie zobowiązań
    wynikających z transakcji.
    Przyjmując, że nowacja rozliczeniowa ma znaczenie dla uznania Spółki za stronę transakcji
    transferu : uprawnień zbywanych na aukcji, należy zaznaczyć, że w ramach nowacji
    następuje kompensacja i ustalenie świadczeń rozliczeniowych. Zgodnie z powyższym
    Spółka spełniać będzie świadczenie - rozliczeniowe na rzecz:
    1) Skarbu Państwa (B.), tj. przekaże cenę uprawnień,

    2) uczestnika, tj. przekaże instrukcje do rejestru Unii w celu spowodowania transferu
      uprawnień z rachunku aukcyjnego w celu dostawy, na rachunek posiadania nabywcy
      uprawnień.
    Przyjmując, że na Spółce będzie ciążył obowiązek podatkowy z tytułu transferu uprawnień,
    powstanie on z tytułu nabycia i zbycia w tym samym dniu, tj. w dniu ustalenia wyniku
    rozliczenia.
    W opinii Spółki, wpłaty z tytułu depozytu zabezpieczającego wnoszone wyłącznie w formie
    wpłat środków pieniężnych w euro, wyłącznie z rachunku bankowego w systemie (...),
    wskazanego przez uczestnika rozliczającego (w EUR) przed aukcją, nie mogą być
    potraktowane jako zaliczka (przedpłata) w rozumieniu art. 19a ust. 8 ustawy z dnia 11
    marca 2004 r. Z utrwalonego orzecznictwa wynika, że dla uznania danej wpłaty za zaliczkę
    wywołującą obowiązek podatkowy na dzień powstania obowiązku podatkowego musi
    nastąpić identyfikacja wszystkich istotnych elementów przyszłej czynności. Ponieważ
    wniesienie środków pieniężnych w EUR następuje przed aukcją, na dzień ich otrzymania
    nie jest możliwe ustalenie, czy wnoszący zabezpieczenie nabędzie ostatecznie prawa do
    emisji. Na dzień otrzymania zabezpieczenia nie są bowiem znane jeszcze wyniki aukcji (tj.
    ilość i cena uprawnień nabytych przez konkretnego oferenta), zatem nie można
    przyjmować, że doszło do konkretyzacji przyszłej czynności (por. interpretacja z dnia 7
    grudnia 2016 r. sygn. 1462-IPPP1.4512.852.2016.1.AS: „Zatem, aby zapłatę na poczet
    przyszłej należności uznać za zaliczkę musi ona być powiązana z konkretną transakcją.
    Podobnie jest z przedpłatą, która jest częścią ustalonej ceny i wiąże się z transakcją w
    określonym terminie. (...) Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie
    zarówno krajowym, jak i europejskim. W wyroku TSUE z dnia 21 lutego 2006 r. w sprawie
    C-419/02 BUPA Hospitals Ltd. i Goldsborough Developments Ltd. przeciwko
    Commisioners of Customs & Excise, TSUE stwierdził, że w zakresie art. 10 ust. 2 akapit
    drugi VI Dyrektywy VAT (tj. Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji
    ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny
    system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388
    /EWG)), nie mieści się przedpłata dokonana w kwocie ryczałtowej na towary wskazane w
    sposób ogólny w wykazie, który może zostać w każdej chwili zmieniony za porozumieniem
    nabywcy i sprzedawcy, z którego nabywca może ewentualnie wybrać towary, na
    podstawie umowy, którą może on w każdej chwili rozwiązać, odzyskując w całości
    niewykorzystaną przedpłatę. Należy wskazać, że art. 10 ust. 2 akapit drugi powyższej
    Dyrektywy stanowi, że w przypadku gdy zapłata następuje przed wykonaniem dostawy
    towarów lub świadczenia usług, podatek staje się wymagalny w momencie otrzymania
    płatności i od jej wysokości.
    W powyższym wyroku TSUE podkreślił, że (...) w przypadku dokonania płatności
    zaliczkowej obowiązek podatkowy w podatku VAT powstaje zanim dostawa towarów lub
    świadczenie usług zostaną wykonane. Aby obowiązek podatkowy powstał w takiej sytuacji,
    wszelkie okoliczności mające i znaczenie dla zaistnienia zdarzenia podatkowego, tzn.
    przyszła dostawa lub przyszłe świadczenie usług muszą już być znane, a zatem w
    szczególności, (...) w momencie dokonania takiej zapłaty, towary i usługi powinny być
    szczegółowo określone”.
    W przedmiotowym przypadku na dzień wniesienia środków nie będzie nawet wiadomo,
    czy posłużą one w celu uregulowania ceny uprawnień, bowiem dany oferent może nie
    nabyć uprawnień na danej aukcji.
    Ad. 4
    W odniesieniu do pytania nr 4, Spółka uważa, że przyjmując, że Spółka stanie się stroną
    transakcji transferu praw do emisji, zdaniem Spółki czynności te nie będą zwolnione od
    podatku i powinny zostać opodatkowane stawką podstawową (23%).
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. ze zwolnienia od
    opodatkowania korzystają usługi, których przedmiotem są instrumenty finansowe, o

    których mowa w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz.
    U. z 2017 r. poz. 1768, z późn. zm.), z wyłączeniem przechowywania tych instrumentów i
    zarządzania nimi, oraz usługi pośrednictwa w tym zakresie. Jak stanowi jednak ust. 16
    zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 40a i 41, nie ma zastosowania do usług
    dotyczących praw i udziałów odzwierciedlających:
    1) tytuł prawny do towarów;
    2) tytuł własności nieruchomości;
    3) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;
    4) udziały i inne tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo
      własności lub posiadania nieruchomości lub jej części;
    5) prawa majątkowe, których instrumentami bazowymi są towary, mierniki i limity
      wielkości produkcji oraz uprawnienia do emisji zanieczyszczeń, i które mogą być
      zrealizowane poprzez dostawę towarów lub świadczenie usług innych niż zwolnione z
      podatku.
    Zgodnie z utrwaloną praktyką interpretacyjną przyjmuje się, że mimo objęcia praw do
    emisji definicją instrumentów finansowych, nie skutkuje to objęciem handlu prawami do
    emisji zwolnieniem od opodatkowania. W interpretacji z dnia 1 kwietnia 2019 r. sygn. 0115-
    KDIT1-3.4012.77.2019.1.AT DKIS ocenił, że:
    „Celem zmian m.in. w ustawie o obrocie instrumentami finansowymi było dokonanie
    niezbędnych zmian krajowego porządku prawnego w związku z wejściem w życie
    europejskich regulacji dotyczących rynku kapitałowego, tj.:
        wdrożenie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2014/65/UE z dnia 15
        maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz zmieniającej
        dyrektywę 2002/92/WE i dyrektywę 2011/61/UE (Dz. Urz. UE L 173z 12 czerwca
        2014 r., str. 349, z późn. zm.),
        zapewnienie stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr
        600/2014 z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz
        zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz. Urz. UE L 173 z 12 czerwca
        2014 r., str. 84, z późn. zm.),
        zapewnienie stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr
        2015/2365 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie przejrzystości transakcji
        finansowanych z użyciem papierów wartościowych i ponownego wykorzystania
        oraz zmiany rozporządzenia (UE) nr 648/2012 (Dz. Urz. UE L 337 z 23 grudnia 2015
        r., str. 1),
        zapewnienie stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr
        2016/1011 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie indeksów stosowanych jako
        wskaźniki referencyjne w instrumentach finansowych i umowach finansowych lub
        do pomiaru wyników funduszy inwestycyjnych i zmieniającego dyrektywy 2008/48
        /WE i 2014/17/UE oraz rozporządzenie (UE) nr 596/2014 (Dz. Urz. UE L 171 z 29
        czerwca 2016 r., str. 1).
    Podkreślenia wymaga, że pojęcia używane do oznaczenia zwolnień, o których mowa w art.
    43 ustawy, powinny być interpretowane w sposób ścisły, gdyż zwolnienia te stanowią
    odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatek VAT pobierany jest od każdej
    usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika. Zwolnienia stanowią pojęcia autonomiczne

    prawa wspólnotowego, które mają na celu uniknięcie rozbieżności pomiędzy państwami
    członkowskimi w stosowaniu systemu podatku VAT i które należy sytuować w ogólnym
    kontekście wspólnego systemu podatku VAT.
    Odnosząc się do stawki podatku VAT dla nabywanych przez Spółkę usług w zakresie
    przenoszenia uprawnień do emisji CO2, do rozliczenia których zobowiązany jest
    Wnioskodawca na zasadzie odwrotnego obciążenia, należy stwierdzić, że usługi te nie
    korzystają ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy. Z
    powołanego art. 43 ust. 16 pkt 5 ustawy jednoznacznie bowiem wynika, że ze zwolnienia
    przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy wyłączone są prawa majątkowe, których
    instrumentami bazowymi są towary, mierniki i limity wielkości produkcji oraz uprawnienia
    do emisji zanieczyszczeń, i które mogą być zrealizowane poprzez dostawę towarów lub
    świadczenie usług innych niż zwolnione z podatku. Przepis ten dotyczy instrumentów
    pochodnych, których instrumentem bazowym są m.in. uprawnienia do emisji
    zanieczyszczeń (a więc również do emisji CO2), i w odniesieniu do których istnieje
    możliwość realizacji kontraktu poprzez fizyczne dostarczenie tych uprawnień (która to
    czynność jest uznawana za opodatkowane świadczenie usług).
    Zatem, w świetle powołanych regulacji prawnych oraz przedstawionych we wniosku
    okoliczności, pomimo podnoszonych przez Wnioskodawcę zmian w przepisach ustawy o
    obrocie instrumentami finansowymi, w niniejszej sprawie nie ma podstaw do
    zastosowania zwolnienia od podatku dla nabywanych przez Spółkę usług na mocy
    przepisu art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy z uwagi na treść art. 43 ust. 16 ustawy. Tym samym,
    dokonywane przez Wnioskodawcę transakcje związane z nabyciem praw do emisji CO2
    podlegają opodatkowaniu według podstawowej stawki podatku VAT w wysokości 23%, na
    podstawie art. 41 ust. 1 ustawy w związku z art. 146a pkt 1 oraz art. 146aa pkt 1 ustawy”.
    Podobnie DKIS ocenił to zagadnienie w interpretacjach z dnia 1 kwietnia 2019 r. sygn.
    0115-KDIT1-3.4012.84.2019.1.MD, z dnia 13 marca 2019 r. sygn. 0114-KDIP4.
    4012.46.2019.1.MP, z dnia 19 lutego 2019 r. sygn. 0114-KDIP1-2.4012.26.2019.1.KT. Pogląd
    ten wspiera również cytowany wyżej wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 lipca 2016 r. sygn.
    III SA/Wa 654/16.
    Ad. 5
    W odniesieniu do pytania nr 5, zdaniem Spółki, jeśli przyjąć że w opisanym zdarzeniu
    przyszłym Spółka będzie obowiązana do rozliczenia podatku należnego z tytułu nabycia
    praw do emisji, będzie jej przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z tego
    tytułu. Z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że uprawnienia przekazane na rachunek
    aukcyjny do celów dostawy, przekazane przez prowadzącego aukcję, mogą być
    wykorzystane wyłącznie w celu przekazania tych uprawnień oferentom. W świetle
    przedstawionych uwarunkowań prawnych i organizacyjnych aukcji i obrotu prawami do
    emisji, mogą one posłużyć wyłącznie do wykonania przeniesienia tych praw na
    zwycięskich oferentów (w razie nie dojścia do skutku aukcji (unieważnienia), zgodnie z
    postanowieniami Rozporządzenia i Regulaminu uprawnienia muszą zostać zwrócone).
    Przyjmując zatem, że Spółka stanie się usługobiorcą dla B. i usługodawcą dla uczestników
    kupujących, uprawnienia nabyte od B. posłużą wyłącznie do czynności opodatkowanych
    podatkiem od towarów i usług. Spełniony zostanie zatem warunek odliczenia podatku
    naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. Pomiędzy
    nabyciem a sprzedażą w rozumieniu tego przepisu, będzie zachodził bezpośredni związek.
    Ad. 6
    Stanowisko Wnioskodawcy w brzmieniu wynikającym z uzupełnienia do wniosku z 26
    sierpnia 2019 r.:
    W odniesieniu do pytania nr 6, zdaniem Spółki - przyjmując, że na skutek nowacji
    rozliczeniowej A. stanie się usługobiorcą i usługodawcą dla uczestników - opisane w
    zdarzeniu przyszłym opłaty za usługi izby rozliczeniowej obejmujące opłatę roczną za

    uczestnictwo w systemie rozliczeń, za rozliczenie i rozrachunek transakcji oraz za
    zarządzanie środkami pieniężnymi wniesionymi do depozytu zabezpieczającego nie
    powinny zostać doliczone do podstawy opodatkowania transakcji z tytułu nabycia/zbycia
    praw do emisji. Opłaty te będą stanowiły wynagrodzenie za odrębną od transferu praw do
    emisji czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W
    konsekwencji Spółka będzie obowiązana do odrębnego ustalenia miejsca świadczenia,
    wysokości opodatkowania oraz obowiązku podatkowego dla tych opłat.
    Zgodnie z art. 29a ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. podstawa opodatkowania
    obejmuje:
    1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
      podatku;
    2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia,
      pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub
      usługobiorcy.
    Wątpliwość Spółki dotyczy sytuacji, w której byłaby uznana za nabywcę i zbywcę praw do
    emisji, jednocześnie pobierając opłaty, o których mowa w pkt 1.8. opisu zdarzenia
    przyszłego. Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. - w ślad za Dyrektywą 112 przewiduje zasadę
    odrębnego opodatkowania każdej czynności. Opodatkowanie zespołu czynności (dostaw
    towarów lub usług) łącznie, jako kompleksowych, winno następować wyjątkowo i tylko
    wówczas, gdy stanowią świadczenie złożone (kompleksowe).
    W wyroku z dnia 17 stycznia 2013 r. w sprawie C 224/11 BGŻ Leasing sp. z o.o. przeciwko
    Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie TSUE podniósł, że: „29 Należy przypomnieć, że
    do celów podatku VAT każde świadczenie powinno być zwykle uznawane za odrębne i
    niezależne, jak wynika z art. 1 ust. 2 akapit drugi dyrektywy VAT (zob. wyrok z dnia 27
    września 2012 r. w sprawie C-392/11 Field Fisher Waterhouse, pkt 14 i przytoczone tam
    orzecznictwo)”. W odniesieniu do umowy ubezpieczenia związanej z przedmiot leasingu
    TSUE ocenił, że „42 Wprawdzie dzięki usłudze ubezpieczenia związanej z przedmiotem
    leasingu ryzyka, z którymi jest skonfrontowany leasingobiorca, są zwykle obniżone w
    stosunku do ryzyk powstałych w sytuacji, gdy brak jest takiego ubezpieczenia, niemniej
    okoliczność ta wynika z samego charakteru usługi ubezpieczenia. Rzeczona okoliczność
    sama w sobie nie oznacza, że należy uznać, iż taka usługa ubezpieczenia ma charakter
    dodatkowy w stosunku do usługi leasingu, w którego ramy się wpisuje. Wprawdzie taka
    usługa ubezpieczenia świadczona leasingobiorcy za pośrednictwem leasingodawcy w
    wyżej opisanym rozumieniu ułatwia korzystanie z usługi leasingu, należy jednak uznać, że
    stanowi ona zasadniczo cel sam w sobie dla leasingobiorcy, a nie tylko sposób korzystania
    z owej usługi na najlepszych warunkach. (...) 44 Ponadto należy przypomnieć, że sposoby
    fakturowania i taryfikacji mogą dostarczać wskazówek w odniesieniu do jednolitego
    charakteru świadczenia (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie CPP, pkt 31). Zatem
    oddzielne fakturowanie, jak również odrębna taryfikacja świadczeń przemawiają za
    istnieniem niezależnych świadczeń, jednakże nie przybierają przy tym rozstrzygającego
    znaczenia (zob. podobnie ww. postanowienie w sprawie Purple Parking i Airparks Services,
    pkt 34i przytoczone tam orzecznictwo). 45 W tym względzie wydaje się, że sposoby
    zastosowane w postępowaniu głównym, tj. odrębna taryfikacja i oddzielne fakturowanie,
    odzwierciedlają interesy stron umowy. Leasingobiorca bowiem dąży przede wszystkim do
    uzyskania usługi leasingu i tylko pomocniczo poszukuje ubezpieczenia, którego wymaga
    od niego leasingodawca. Jeżeli leasingobiorca postanowi zapewnić sobie usługę
    ubezpieczenia również za pośrednictwem leasingodawcy, taka decyzja następuje
    niezależnie od jego decyzji o zawarciu umowy leasingu.
    Jak wskazano w wyroku NSA z dnia 25 maja 2012 r. sygn. I FSK 919/11 „Jeżeli jednak
    świadczenia te można, bez popadania w sztuczność, rozdzielić, tak że nie zmieni to ich
    charakteru, ani wartości z punktu widzenia nabywcy - wówczas świadczenia takie powinny
    być raczej traktowane jako dwa i to niezależnie opodatkowane.”. W orzeczeniu NSA z dnia
    4 grudnia 2014 r. sygn. I FSK 1761/13, wskazano, że „5.8. W ocenie Naczelnego Sądu

    Administracyjnego, że ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji nie sposób się zgodzić, a
    w konsekwencji uznać powyższych świadczeń za świadczenia złożone. W tym miejscu
    wskazać bowiem należy na utrwaloną już linię orzeczniczą Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, z której wynika, że świadczenie polegające na kompleksowej adaptacji
    pomieszczenia szpitalnego połączone z dostawą wyrobów medycznych, niezbędnych dla
    jego prawidłowej eksploatacji stanowią świadczenia odrębne, opodatkowane właściwymi
    dla siebie stawkami (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1
    czerwca 2011 r., I FSK 869/10, z dnia 28 czerwca 2011 r., I FSK 959/10, publ. w Centralnej
    Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej powoływana jako CBOSA)”. W wyroku I
    FSK 869/10 Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że „łącząc poszczególne dostawy czy
    świadczone usługi w jedno świadczenie nie można zapominać, że zasadą ustawową jest
    oddzielność i samodzielność poszczególnych dostaw czy świadczonych usług.
    Rozpoznawanie odrębnych świadczeń jako jednego kompleksowego świadczenia ma więc
    charakter wyjątkowy. W stanie faktycznym sprawy istotne jest także to, że uznanie
    kompleksowości świadczenia skutkować będzie zastosowaniem do usług
    opodatkowanych podstawową stawką, stawki obniżonej. Tak szerokie, jak proponuje to
    Spółka, zaakceptowane przez Sąd I instancji postrzeganie związku pomiędzy
    świadczeniami kwalifikującego je do jednolitego świadczenia złożonego mogłoby
    skutkować naruszeniem zasady konkurencji, przez stosowanie zwolnień podatkowych lub
    preferencyjnych stawek VAT do dostaw czy usług objętych, co do zasady stawką
    podstawową.”.
    W wyroku z dnia 28 marca 2013 roku sygn. I FSK 374/12 Naczelny Sąd Administracyjny
    podkreślił, że „Podobne wnioski wynikają z analizy stanu faktycznego niniejszej sprawy:
    dostawa sprzętu medycznego oraz prace przystosowujące pomieszczenie, w którym
    sprzęt ten będzie pracował nie mogą być uważane za tak ściśle związane, by obiektywnie
    tworzyły jedno niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby
    charakter sztuczny. Okoliczność oddzielnej oceny takich świadczeń sama w sobie nie
    może bowiem stanowić sztucznego rozdziału jednej czynności gospodarczej, mogącego
    pogorszyć funkcjonalność podatku VAT. Przeprowadzone specjalne roboty adaptacyjne o
    charakterze budowlanym stanowią zasadniczo cel sam w sobie dla podmiotu
    nabywającego sprzęt medyczny i wykraczają poza zakres normalnej instalacji tegoż
    sprzętu w ramach jego dostawy. Efekt tych robót stanowi trwałą modernizację obiektu, w
    którym zainstalowany ma być zamówiony sprzęt medyczny. Ewentualna późniejsza
    wymiana tego sprzętu nie będzie już wymagała takiego rodzaju prac adaptacyjnych, co
    wskazuje, że nie są one elementem koniecznym każdej instalacji sprzętu medycznego tego
    rodzaju.
    Do wykonania tych czynności jako odrębnych od dostawy może być zobligowany również
    sam podmiot zamawiający tenże sprzęt, jako warunek jego instalacji przez dostawcę.
    Zobowiązanie się zatem dostawcy towarów, w warunkach tej dostawy, do wykonania
    takich robót samo w sobie nie może zatem oznaczać, że roboty te mają charakter
    nierozerwalny w stosunku do dostawy zamówionego sprzętu medycznego”.
    W wyroku z dnia 13 marca 2014 r. sygn. I FSK 614/13 Naczelny Sąd Administracyjny uznał,
    że „Zatem z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości można wysnuć wniosek, że łącząc
    poszczególne dostawy czy świadczone usługi w jedno świadczenie nie można zapominać,
    że zasadą wynikającą z prawa unijnego jest oddzielność i samodzielność poszczególnych
    dostaw czy usług. Rozpoznawanie odrębnych świadczeń jako jednego kompleksowego
    świadczenia ma więc charakter wyjątkowy. Sąd pierwszej instancji trafnie także wskazał,
    że należy uwzględniać ochronę podstawowych zasad opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług wymagających, by każda działalność gospodarcza była traktowana w ten
    sam sposób. Sprzeciwia się to temu, by podmioty gospodarcze dokonujące takich samych
    czynności, były traktowane odmiennie w zakresie poboru VAT”. W innym wyroku tego
    sądu (z dnia 7 lutego 2017 r. sygn. I FSK 840/15) wskazano, że „Zatem, z ekonomicznego
    punktu widzenia, usługi nie powinny być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy
    tworzyć będą jedną usługę kompleksową, obejmującą kilka świadczeń pomocniczych.

    Jeżeli jednak w skład świadczonej usługi wchodzić będą czynności, które nie służą
    wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter
    samoistny, to wówczas nie ma podstaw do traktowania ich jako elementu usługi
    kompleksowej”.
    Jak wynika z powyższego orzecznictwa:
    1) zasadą jest oddzielne opodatkowania czynności, nawet jeśli wykonywane są przez ten
      sam podmiot, na podstawie tej samej umowy,
    2) jeśli możliwe racjonalne (ekonomiczne i prawne) wyodrębnienie poszczególnych
      elementów czynności, należy takiego wyodrębnienia dokonać w celu zastosowania
      odpowiednich zasad opodatkowania,
    3) samo zobowiązanie się podatnika wykonującego zespół czynności do wykonania ich na
      rzecz nabywcy nie przesądza o kompleksowym charakterze usług.
    Jak również wskazuje się w orzecznictwie TSUE, wyodrębnienie cenowe, fakturowe,
    umowne - może wskazywać na zamiar i cel stron czynności. Określenie odrębnych cen za
    usługi, odrębne ich odbieranie - choć definitywnie nie przesądza o odrębności świadczeń -
    wskazuje, że celem stron było nabywanie wielu odrębnych, samodzielnych i niezależnych
    usług. Na uwagę w tym zakresie zasługuje zwłaszcza pogląd Ministra Finansów
    prezentowany w sprawie rozstrzygniętej wyrokiem NSA z dnia 30 listopada 2016 r. sygn. I
    FSK 1253/14: „Zdaniem Ministra Finansów, przy ocenie szeregu czynności wykonywanych
    na rzecz jednego usługobiorcy pod kątem kwalifikacji prawno-podatkowej nie można
    kierować się wyłącznie spojrzeniem z punktu widzenia nabywcy tych usług, gdyż w
    rezultacie mogłoby to prowadzić do wypaczenia istoty usług kompleksowych i
    wprowadzenia pełnej dowolności przy ich identyfikowaniu. 0 możliwości rozłącznego
    traktowania poszczególnych czynności wykonywanych w ramach przedmiotowej usługi
    może świadczyć także złożony sposób kalkulacji wynagrodzenia. Nieracjonalnym byłoby
    bowiem twierdzenie, że z jednej strony wydzielenie poszczególnych czynności dla celów
    podatkowych staje się niemożliwe lub przybiera sztuczny charakter, natomiast nic nie stoi
    na przeszkodzie dokonaniu takiego podziału dla celów kalkulacji wynagrodzenia”.
    WSA w Krakowie w wyroku z dnia 6 października 2016 r. sygn. I SA/Kr 714/16 wskazał, że:
    „Zgodnie z tą koncepcją świadczenie (usługa) kompleksowa zaistnieje wówczas, gdy z
    ekonomicznego punktu widzenia oraz z perspektywy oczekiwań nabywcy, dane
    świadczenie będzie złożone z kilku różnych czynności, które łącznie składać się będą na
    jedną całość. W wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie
    C-349/96 (Card Protection Plan Ltd, LEX nr 83891) wskazano, że zasadą wynikającą z art. 2
    (1) VI Dyrektywy jest, że każde świadczenie usług musi być zasadniczo uznawane za
    odrębne i niezależne. Jako przeciwwagę Trybunał wskazał, że świadczenie obejmujące z
    punktu widzenia ekonomicznego jedną usługę nie powinno być sztucznie dzielone, by nie
    zakłócić funkcjonowania systemu VAT. Zdaniem Trybunału, dokonując oceny usługi jako
    świadczenia jednolitego należy zrobić to z ekonomicznego punktu widzenia z perspektywy
    jego nabywcy (podobnie w sprawach C-41/04 Levob Verzekeringen, C-111/05 Aktiebolaget
    NN).
    Z powyższych wyroków wynika zatem, że cechą świadczenia kompleksowego jest to, aby
    elementy składowe były ze sobą powiązane tak ściśle, żeby były nierozerwalne i tworzyły
    jedną całość. Analiza tych poglądów pozwala na wskazanie kilku aspektów zagadnienia
    związku świadczeń, czy też nierozerwalności świadczeń. Jednym z aspektów tego
    nierozerwalnego związku pomiędzy świadczeniami składowymi to okoliczność potrzeb
    konsumenta, czyli nabywcy świadczeń. W tym kontekście decydującym jest to, czy
    nabywca zamierza nabyć świadczenie kompleksowe czy dwie niezależnie usługi. Innymi
    słowy, dla określenia działania jako jednolitego czy kompleksowego najistotniejsze jest
    jego zbadanie z perspektywy nabywcy. Jeżeli zatem z punktu widzenia odbiorcy
    określonego świadczenia istnieje jeden istotny przedmiot świadczenia, a pozostałe mają
    charakter wtórny lub pomocniczy, mamy do czynienia ze świadczeniem złożonym, którego

    podział doprowadziłby do sztuczności i wypaczyłby ekonomiczny i faktyczny cel
    dokonywania transakcji.
    Perspektywa nabywcy widziana musi być i w takim aspekcie, że świadczenie kompleksowe
    wystąpi jedynie wówczas, gdy świadczenia cząstkowe zachowają wartość dla nabywcy pod
    warunkiem, że będą wykonywane wyłącznie razem ze świadczeniem głównym. Nadto
    musi istnieć nierozerwalność związku między świadczeniami taka, że w przypadku ich
    rozdzielenia część z tych świadczeń nie miałaby dla nabywcy żadnej wartości.
    Powyższe cechy świadczenia kompleksowego nie budzą wątpliwości i są przywoływane
    szeroko w orzecznictwie, a także przez organy podatkowe, chociażby w zaskarżonej
    interpretacji. Należy jednak zdać sobie sprawę ze skutków braku ścisłej regulacji
    ustawowej omawianej instytucji. Z faktu, że jest ona wynikiem dorobku orzeczniczego
    wynika, iż nie jest możliwe skonstruowanie zamkniętego katalogu przesłanek, których
    zaistnienie przesądzałoby o uznaniu danych świadczeń za kompleksowe. Kolejne
    orzeczenia są bowiem odpowiedzią na odrębne stany faktyczne, niosące za sobą
    konkretne problemy. Analiza orzecznictwa prowadzi również do wniosku, że koncepcja
    świadczeń kompleksowych wciąż się rozwija, a zapadające orzeczenia przyczyniają się do
    jej precyzowania, a także wprowadzania modyfikacji czy odrębności.
    (...) Kolejnym kryterium pozwalającym na rozróżnienie świadczenia kompleksowego jest
    sposób fakturowania i taryfikacji. Przykładowo w orzeczeniu C-572/07 Trybunał oceniając
    związanie najmu z usługami sprzątania wziął pod uwagę, że usługi były fakturowane w
    odrębnych pozycjach. A contrario, w orzeczeniu C-117/11 Trybunał ocenił, że usługa
    transportu pomiędzy parkingiem a lotniskiem jest podporządkowana usłudze parkowania
    samochodu poza lotniskiem z tego m.in. względu, że cena była w całości kalkulowana w
    odniesieniu do okresu, na jaki zaparkowany jest samochód (teza 34). W cytowanym już
    orzeczeniu C-224/11 podniesiono, że oddzielne fakturowanie, jak również odrębna
    taryfikacja świadczeń przemawiają za istnieniem niezależnych świadczeń. W tym samym
    orzeczeniu Trybunał zastrzegł równocześnie, że nie przybierają one jednak
    rozstrzygającego znaczenia (teza 44)”.
    Przenosząc powyższe tezy orzecznictwa na analizowane zdarzenie przyszłe, zdaniem
    Spółki między transferem uprawnień a wymienionymi w pytaniu opłatami nie zachodzi
    związek uzasadniający opodatkowanie ich łącznie. Oceniając z pespektywy nabywcy (tj.
    oferenta), nie ulega wątpliwości, że w świetle opisanych w zdarzeniu przyszłym
    uwarunkowań regulacyjnych, nabywa on uprawnienia do emisji na aukcji, składając oferty
    nabycia. Nie kieruje tych ofert do Spółki. Spełnienie świadczenia następuje ze strony
    państwa członkowskiego, co wyraźnie wynika z uwarunkowań regulacyjnych.
    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, przeniesienie uprawnień zakupionych na aukcji
    odbywa się za pośrednictwem rachunku A. w Rejestrze Unii. Każdy oferent lub jego klienci
    zobowiązany jest posiadać rachunek w Rejestrze Unii oraz wskazać jego numer we
    wniosku o dopuszczenie do składania ofert.
    Oceniając z perspektywy oferenta, oczywistym jest, że uczestniczy on w dwóch odrębnych
    zdarzeniach gospodarczych, tj. aukcji na której nabywa prawa do emisji (za które cena
    regulowana jest z wniesionego zabezpieczenia) oraz korzysta z usług rozliczenia i
    rozrachunku, za które wynagrodzenie pobiera Spółka (Spółka pobiera wynagrodzenie od
    uczestnika, czyli „pośrednika” będącego uczestnikiem rozliczającym). Jak wynika z opisu
    zdarzenia przyszłego zabezpieczenie może być wykorzystane wyłącznie w celu pokrycia
    ceny uprawnień. Wynagrodzenie za usługi Spółki ma być regulowane odrębnie, z innych
    środków oferenta niż wniesione na poczet zabezpieczenia, co dodatkowo potwierdza
    odrębność tych transakcji. Za przyjęciem odrębności świadczeń przemawia zatem:
    1) odrębność regulacyjna zasad sprzedaży uprawnień oraz zasad wykonywania czynności
      przez Spółkę, jako izbę rozliczeniową,
    2) wyodrębnienie świadczeń w ramach stosunków prawnych łączących Spółkę z
      uczestnikami,

    3) Spółka spełnia świadczenie, o którym mowa w art. 45h ust. 3 ustawy o obrocie
      instrumentami finansowymi
    4) kierowanie ofert kupna uprawnień na platformę aukcyjną, w której Spółka nie
      uczestniczy,
    5) odrębne źródła finansowania wynagrodzenia,
    6) ograniczenie odpowiedzialności Spółki wyłącznie do procesu rozliczeniowego i
      rozrachunkowego w przypadku transakcji sprzedaży uprawnień do emisji CO2 w
      drodze aukcji.
    Ad. 7
    W odniesieniu do pytania nr 7, zdaniem Spółki, faktura dokumentująca przeniesienie praw
    do emisji w wyniku transakcji zawartej na aukcji przeprowadzonej zgodnie przytoczonymi
    regulacjami winna wskazywać jako nabywcę (usługobiorcę) uczestnika, z którym Spółka
    zawrze umowę o uczestnictwo w systemie. Zgodnie z art. 106e ustawy z dnia 11 marca
    2004 r. faktura powinna zawierać w szczególności imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i
    nabywcy towarów lub usług oraz ich adresy, a także numer, za pomocą którego nabywca
    towarów lub usług jest zidentyfikowany na potrzeby podatku lub podatku od wartości
    dodanej, pod którym otrzymał on towary lub usługi, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. b.
    Faktura jako nabywcę (usługobiorcę) może wskazywać wyłącznie drugą stronę zawartej
    umowy. Świadczenie usług podlega opodatkowaniu, wyłącznie jeżeli pomiędzy
    usługodawcą a usługobiorcą istnieje stosunek prawny, w trakcie którego dochodzi do
    wymiany świadczeń wzajemnych, a wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi
    rzeczywistą równowartość usługi świadczonej na rzecz usługobiorcy (wyroki TSUE Tolsma,
    C-16/93, EU:C:1994:80, pkt 13, 14; Kennemer Golf, C 174/00, EU:C:2002:200, pkt 39).
    W przedstawionym zdarzeniu przyszłym w obrót prawem do emisji zaangażowanych
    będzie kilka podmiotów: prowadzący aukcje (B.), podmiot prowadzący platformę aukcyjną
    (C.), Spółka oraz uczestnik, z którym Spółka zawarła umowę uczestnictwa.
    Spółka wskazuje jednak, że jak wynika z § 15 i 16 Regulaminu, nie musi zachodzić
    tożsamość, pomiędzy uczestnikiem, oferentem oraz jego klientem (tj. podmiotem na
    rachunek którego w rejestrze Unii trafią uprawnienia).
    W praktyce może wystąpić przypadek, w którym:
    1) uczestnik będzie jednocześnie oferentem, a także klientem końcowym, na którego
      rachunek posiadania w rejestrze Unii trafią prawa do emisji nabyte na aukcji z
      rachunku aukcyjnego do celów dostawy,
    2) uczestnik będzie odrębnym podmiotem (np. bank) od oferenta i klienta końcowego
      (Spółki nie będzie łączyła z oferentem i klientem końcowym żadna umowa),
    3) uczestnik, oferent oraz klient końcowy stanowią trzy odrębne pomioty (Spółki nie
      będzie łączyła z oferentem i klientem końcowym żadna umowa).
    Biorąc pod uwagę treść art. 106a i 106b ustawy z dnia 11 marca 2004 r., w zw. z art. 8 tej
    ustawy, należy uznać, że jedynym podmiotem, na który Spółka może wystawić fakturę jest
    uczestnik, z którym została zawarta umowa. Co prawda uprawnienia zostaną przekazane
    bezpośrednio z rachunku aukcyjnego do celów dostawy Spółki na rachunek posiadania
    klienta końcowego (tj. z pominięciem uczestnika oraz - w zależności od sytuacji oferenta),
    to należy przyjąć, że pomiędzy pozostałymi uczestnikami obrotu istnieją stosunki prawne,
    z których wynika udział w aukcji i rozliczeniu/rozrachunku transakcji, a nr tego rachunku
    wskazuje Spółce uczestnik rozliczający (Spółka nie weryfikuje, dla kogo ten rachunek jest
    prowadzony).
    Zgodnie z art. 45g ust. 1 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, podmiot
    zawierający transakcje podlegające rozliczeniu, niebędący uczestnikiem zobowiązanym do
    wykonywania obowiązków wynikających z rozliczania tych transakcji, może wykonywać

    prawa lub obowiązki wynikające z tych transakcji wyłącznie za pośrednictwem uczestnika
    będącego stroną rozliczenia, na zasadach określonych w ustawie oraz w regulaminie
    podmiotu rozliczającego. Jak stanowi przepis ust. 2, w przypadku gdy rozliczanie transakcji
    następuje w sposób, o którym mowa w art. 45h, przed rozpoczęciem wykonywania przez
    uczestnika będącego stroną rozliczenia obowiązków wynikających z rozliczeń transakcji, o
    których mowa w ust. 1, jest on obowiązany do:
    1) uzyskania od podmiotu zawierającego transakcje pisemnego oświadczenia, w którym
      wyraża on zgodę na wykonywanie przez tego uczestnika obowiązków wynikających z
      rozliczeń zawieranych przez niego transakcji;
    2) przekazania oświadczenia, o którym mowa w pkt 1, podmiotowi rozliczającemu.
    Z powyższym przepisem korespondują postanowienia Regulaminu. Oznacza to w
    konsekwencji, że w razie uznania Spółki za usługobiorcę i usługodawcę przeniesienia praw
    do emisji CO2, wystawiając fakturę Spółka winna wskazać jako usługobiorcę uczestnika, z
    którym zwarła umowę o uczestnictwo w systemie rozliczeniowym.
    Spółka wskazuje przy tym, że z przepisów art. 60 - 62 Rozporządzenia wynika, że system
    aukcyjny nie jest w całości anonimowy. Z regulacji tych wynika, że informacje o złożonych
    przez oferentów ofertach są poufne, zaś informację o przydzielonych w wyniku aukcji
    uprawnieniach otrzymuje tylko dany oferent oraz Spółka. Informacji tych nie otrzyma
    prowadzący aukcję. Mając na względzie przytoczone w opisie zdarzenia przyszłego ramy
    prawne, oferenci znają jednak tożsamość sprzedającego uprawnienia (Skarb Państwa i
    działający za państwo członkowskie prowadzący aukcję, tj. B.).
    Mając powyższe na względzie, przyjmując, że B. jest obowiązane do wystawienia faktury z
    tytułu dostarczonych uprawnień na Spółkę, Spółka byłaby obowiązana do wystawienia
    faktury dla uczestnika, z którym zawarła umowę o uczestnictwo (bez względu, czy działa
    on jako kupujący, czy też na rzecz oferenta lub klienta oferenta), zaś dalsza „odprzedaż”
    uprawnień, następowałaby zgodnie z treścią umów łączących uczestnika z oferentem oraz
    jego klientem.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek - 17 października 2019 r. wydałem interpretację
    indywidualną znak 0114-KDIP1-2.4012.391.2019.2.KT, w której uznałem Państwa
    stanowisko w zakresie:
        uznania Wnioskodawcy za podatnika z tytułu nabycia i sprzedaży praw do emisji
        CO2 (pytania nr 1-2) - za nieprawidłowe,
        obowiązku podatkowego, stawki podatku, podstawy opodatkowania transakcji
        nabycia i sprzedaży praw do emisji CO2, prawa do odliczenia podatku z tytułu
        nabycia tych praw oraz dokumentowania transakcji sprzedaży (pytania nr 3-7) - za
        prawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 21 października 2019 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    19 listopada 2019 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie. Skarga wpłynęła 22 listopada 2019 r.
    Wnieśli Państwo o uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił skarżoną interpretację - wyrokiem z
    11 sierpnia 2020 r. sygn. akt III SA/Wa 2855/19.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

    Naczelny Sąd Administracyjny - wyrokiem z 30 stycznia 2025 r. sygn. akt I FSK 1643/20
    oddalił skargę kasacyjną.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 30 stycznia 2025 r.
    Odpis prawomocnego wyroku WSA wraz z aktami sprawy wpłynął 21 maja 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku - wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu
      wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie
      postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa
      uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
        uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz Naczelny Sąd Administracyjny
        w ww. wyrokach;
        ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej -
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie:
        - nieuznania Wnioskodawcy za podatnika z tytułu nabycia i sprzedaży praw do
          emisji CO2 oraz w zakresie uznania, że opłaty za usługi izby rozliczeniowej,
          obejmujące opłatę roczną za uczestnictwo, za rozliczenie i rozrachunek
          transakcji oraz za zarządzanie środkami pieniężnymi wniesionymi do
          depozytu zabezpieczającego, nie powinny zostać doliczone do podstawy
          opodatkowania transakcji z tytułu nabycia/zbycia praw do emisji jest
          prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Należy zaznaczyć, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa podatkowego
    obowiązujących w dniu wydania interpretacji indywidualnej znak 0114-KDIP1-
    2.4012.391.2019.2.KT, bowiem niniejsza interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej
    samej sprawy w wyniku prawomocnego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie z 11 sierpnia 2020 r. sygn. akt III SA/Wa 2855/19 oraz
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 stycznia 2025 r. sygn. akt I FSK 1643/20.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U.
    z 2018 r. poz. 2174 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy
    miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest terytorium
    kraju, przez które w myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy:
      Rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.

    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Towarami są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Z kolei art. 8 ust. 1 ustawy wskazuje, że:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
        w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Dostawa towarów i świadczenie usług na terytorium kraju, co do zasady, podlegają
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Przy czym, świadczenie usług na gruncie
    podatku od towarów i usług ma szersze znaczenie niż świadczenie usług w rozumieniu
    potocznym. Z cytowanych przepisów ustawy wynika bowiem, że usługą jest każde
    świadczenie na rzecz danego podmiotu niebędące dostawą towarów. Zatem pod
    pojęciem usługi należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno
    działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie
    (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy
    mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest
    dostawą towarów w myśl art. 7 ustawy.
    Każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub
    tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem co do zasady usługę w rozumieniu
    ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione następujące warunki:
        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona,
        nabywca jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Z treści powołanego wyżej art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że świadczenie
    usług podlega opodatkowaniu VAT wówczas, gdy jest wykonywane odpłatnie. Aby uznać
    dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym
    usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone
    wynagrodzenie. Przepisy ustawy nie określają przy tym postaci tego wynagrodzenia.
    Dana usługa podlega zatem opodatkowaniu podatkiem VAT wówczas, gdy wykonywana
    jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana
    za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy
    świadczoną usługą, a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone
    kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w
    ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych.

    Powyższa definicja świadczenia usług ma charakter dopełniający definicję dostawy
    towarów i jest wyrazem realizacji powszechności opodatkowania podatkiem VAT
    wszelkich transakcji wykonywanych przez podatników w ramach ich działalności
    gospodarczej.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług - w świetle
    powołanych przepisów - jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: po pierwsze czynność
    winna być ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie - musi być zrealizowana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Ponadto, zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 8 ustawy:
      Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne nabywające usługi wymienione w załączniku nr 14 do
      ustawy, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:
      a) usługodawcą jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest
        zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9,
      b) usługobiorcą jest podatnik, o którym mowa w art. 15, zarejestrowany jako podatnik
        VAT czynny.
    Pod poz. 1 ww. załącznika nr 14 do ustawy wymienione zostały usługi w zakresie
    przenoszenia uprawnień do emisji gazów cieplarnianych, o których mowa w ustawie z
    dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych
    (Dz. U. z 2018 r. poz. 1201, z późn. zm.).
    Stosownie do art. 17 ust. 2 ustawy:
      W przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 4, 5, 7 i 8, usługodawca lub dokonujący
      dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego.
    Powołane regulacje wskazują, że podmiotem zobowiązanym do rozliczenia podatku VAT
    należnego jest co do zasady podatnik, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, tj. podmiot,
    który samodzielnie prowadzi działalność gospodarczą (dokonuje odpłatnej dostawy
    towarów lub świadczy usługi).
    Jednakże powołany art. 17 ust. 1 pkt 8 ustawy wprowadza mechanizm polegający na
    przesunięciu obowiązku rozliczenia podatku od towarów i usług na podatnika, na rzecz
    którego świadczone są usługi, o których mowa w tym przepisie. Zatem na podstawie tej
    regulacji, przy spełnieniu wskazanych w niej warunków, podatnikiem z tytułu nabycia
    usług wymienionych w załączniku nr 14 do ustawy, staje się nabywca usługi. Dotyczy to m.
    in. usług w zakresie przenoszenia uprawnień do emisji gazów cieplarnianych, o których
    mowa w ustawie z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji
    gazów cieplarnianych (poz. 1 ww. załącznika).
    Ponadto, w przypadku świadczenia usług istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku
    od towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności

    określenia miejsca świadczenia zależeć będzie, czy dana usługa podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie.
    Dla celów określenia miejsca świadczenia usług ustawodawca w art. 28a ustawy odrębnie
    zdefiniował pojęcie podatnika. Zgodnie z tym przepisem:
      Na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:
      1) ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
      a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
        art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od
        wartości dodanej;
      2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia
        usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich
        świadczonych na jego rzecz usług.
    Powyższa definicja podatnika ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca
    świadczenia usług. Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie
    działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności
    gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również
    podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw
    członkowskich oraz państw trzecich.
    Ogólna reguła dotycząca miejsca świadczenia usług została określona w art. 28b ust. 1
    ustawy, zgodnie z którym:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1,
      art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    W myśl art. 28b ust. 2 ustawy:
      W przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z powołanych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady usługa świadczona na
    rzecz podatnika, inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i,
    art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy, podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby
    działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w innym miejscu
    niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia tej usługi jest
    stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa jest
    świadczona.
    Z okoliczności przedstawionych we wniosku wynika, że Wnioskodawca (Spółka),
    zarejestrowany podatnik VAT czynny, jest instytucją typu CCP (centralny kontrahent), w
    myśl rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 z dnia 4 lipca
    2012 r. w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza
    rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji
    (rozporządzenie EMIR), prowadzącą rozliczenia transakcji zawieranych w instrumentach
    kasowych i derywatach w obrocie zorganizowanym oraz niezorganizowanym (OTC). Na
    mocy regulaminów Spółki - Regulaminu rozliczeń transakcji (obrót zorganizowany) oraz

    Regulaminu rozliczeń transakcji (obrót niezorganizowany) - dla każdej transakcji przyjętej
    do rozliczeń Wnioskodawca staje się stroną transakcji w celu ich rozliczenia zgodnie z
    przepisami prawa, co realizuje się poprzez mechanizm nowacji rozliczeniowej
    wprowadzony art. 45h ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami
    finansowymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 2286, z późn. zm.).
    Spółka planuje rozpocząć świadczenie usług w zakresie prowadzenia rozliczenia i
    rozrachunku transakcji dokonywanych w obrocie pierwotnym, czyli nabywania uprawnień
    do emisji CO2 na aukcji uprawnień do emisji EUA/EUAA (uprawnienia będące
    przedmiotem handlu na dwudniowych kontraktach na rynku kasowym, o których mowa w
    rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1031/2010 z dnia 12 listopada 2010 r. w sprawie
    harmonogramu, kwestii administracyjnych oraz pozostałych aspektów sprzedaży na aukcji
    uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na mocy dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu
    Europejskiego i Rady ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów
    cieplarnianych we Wspólnocie - dalej jako „Rozporządzenie”). Spółka będzie wykonywała
    te usługi na podstawie przepisów rozporządzenia EMIR oraz ww. ustawy z dnia 29 lipca
    2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, jako podmiot rozliczający będący
    partnerem centralnym.
    Uprawnienie do emisji EUA/EUAA to, wskazane w art. 2 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia,
    uprawnienie do wprowadzania do powietrza ekwiwalentu, w rozumieniu art. 2 pkt 4
    ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i
    innych substancji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1447, z późn. zm.), dwutlenku węgla (CO2),
    sprzedawane na aukcji, z dostawą w uzgodnionym terminie przypadającym drugiego dnia
    handlowego od dnia aukcji (dwudniowy kontrakt na rynku kasowym), będące
    uprawnieniem do emisji w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. j) ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.
    o obrocie instrumentami finansowymi, które, odpowiednio, są utworzone zgodnie z
    dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r.
    ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w Unii oraz
    zmieniającą dyrektywę Rady 95/61/WE („EUA”) lub utworzone zgodnie z art. 3c ust. 2 tej
    dyrektywy („EUAA”).
    Na aukcjach organizowanych przez C. (C. S.A. prowadząca platformę aukcyjną na
    podstawie zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego), przedmiotem sprzedaży będą
    Uprawnienia dla lotnictwa EUAA oraz Uprawnienia zwykłe EUA. C. przeprowadza Aukcje
    (proces, podczas którego na zasadach rynkowych, określonych w szczegółowych zasadach
    aukcji, następuje sprzedaż uprawnień przez prowadzącego aukcję oferentom na
    podstawie złożonych ofert) osobno dla EUA i EUAA podczas regularnie powtarzającego się
    okresu składania Ofert (Oferta to propozycja złożona w ramach aukcji dotycząca nabycia
    określonej ilości uprawnień po określonej cenie).
    Spółka, działająca jako system rozliczeniowy oraz system rozrachunkowy w rozumieniu
    Rozporządzenia, prowadzić będzie proces rozliczeń i rozrachunku transakcji zawartych w
    ramach aukcji na określonych zasadach. Osoby uprawnione do ubiegania się o
    bezpośrednie składanie Ofert na Aukcjach zostają dopuszczone do składnia Ofert na
    Aukcje decyzją Zarządu C., otrzymując status Oferenta. Każdy Oferent lub jego klienci
    będą klientami uczestnika rozliczającego Spółki. Uczestnik rozliczający to uczestnik Spółki,
    tj. podmiot, z którym Spółka zawrze umowę o uczestnictwo w systemie rozliczeniowym,
    uczestniczący w systemie rozliczeń, działający w imieniu Oferenta (strona kupująca, która
    nie posiada statusu uczestnika rozliczającego, jest reprezentowana w rozliczeniach przez
    podmiot posiadający taki status). Spółka nie posiada relacji prawnej z podmiotem innym
    niż uczestnik, z którym zawarł umowę o uczestnictwo.
    Rozliczenie to procesy prowadzone przez Spółkę, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 32)
    Rozporządzenia, tj. wszystkie procesy zachodzące przed otwarciem okresu składania
    ofert, w tym okresie oraz od zamknięcia okresu składania ofert do rozrachunku, w tym
    zarządzanie ryzykiem pojawiającym się w tym czasie, obejmujące m.in. uzupełnianie
    depozytu zabezpieczającego, saldowanie zobowiązań lub konwersję wierzytelności lub

    inne usługi, które mogą być potencjalnie wykonywane przez system rozliczeniowy lub
    rozrachunkowy.
    Rozrachunek obejmuje procesy prowadzone przez Spółkę, o których mowa w art. 3 ust. 1
    pkt 34) Rozporządzenia, tj. zapłatę przez zwycięskiego oferenta lub jego następcę
    prawnego, lub przez kontrahenta centralnego, lub agenta rozrachunkowego kwoty
    należnej z tytułu uprawnień, które mają być dostarczone temu oferentowi lub jego
    następcy prawnemu, lub kontrahentowi centralnemu, lub agentowi rozrachunkowemu,
    oraz dostawę tych uprawnień zwycięskiemu oferentowi lub jego następcy prawnemu, lub
    kontrahentowi centralnemu, lub agentowi rozrachunkowemu.
    Prowadzącym aukcję będzie podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 20)
    Rozporządzenia, tj. B. (B.). Rozliczenia aukcji prowadzone będą przez Spółkę i uczestnika
    rozliczającego, który albo może być jednocześnie oferentem, albo będzie uczestniczył w
    rozliczeniach, działając na rachunek oferenta lub jego klientów. W dniu aukcji nastąpi
    przekazanie na rachunek prowadzony dla Spółki w rejestrze Unii (Rejestr Unii to system
    ewidencji uprawnień prowadzony przez B. zgodnie z właściwymi przepisami) uprawnień
    sprzedawanych na najbliższej aukcji. Po przeprowadzeniu aukcji przez C., Spółka
    informuje uczestników rozliczających o rozliczeniu aukcji i generuje przelewy płatnicze do
    rozrachunku. W wyniku zrealizowanych płatności Spółka wykonuje transfer uprawnień
    pomiędzy rachunkami (Spółka-kupujący) w rejestrze Unii.
    Spółka dla celów świadczenia usług utworzy system kont. W ramach systemu kont
    rozliczeniowych będą prowadzone konta oferentów - klientów uczestników rozliczających,
    będące kontami rozliczeniowymi i konta zabezpieczeń przyporządkowane do kont
    rozliczeniowych. Konta oferentów służą do dokonywania zapisów wynikających z
    transakcji zawartych przez oferenta na aukcji, którego uczestnik rozliczający reprezentuje
    w rozliczeniach w systemie rozliczeń. Konto zabezpieczeń jest prowadzone dla każdego
    konta rozliczeniowego.
    B. prowadzący aukcje (sprzedający) zobowiązany jest do wniesienia całości wolumenu
    uprawnień, wskazanego w kalendarzu aukcji, przed rozpoczęciem danej aukcji na
    odpowiedni rachunek Spółki w Rejestrze Unii w dniu aukcji. W przypadku, gdy całkowity
    wolumen uprawnień wniesiony przez prowadzącego aukcję nie będzie przedmiotem
    transakcji zawartych w ramach aukcji oraz w przypadku unieważnienia aukcji, prowadzący
    aukcję ma prawo do wycofania uprawnień z rachunku Spółki.
    Po rozstrzygnięciu aukcji C. przekazuje Spółce dane transakcyjne (zlecenie rozrachunku), a
    Spółka przeprowadza proces rozliczeń zawartych transakcji naliczając zobowiązania dla
    poszczególnych oferentów lub ich klientów oraz należności dla prowadzącego aukcję.
    Wartość rozliczanych transakcji obliczana jest jako iloczyn wolumenu zakupionych
    uprawnień oraz ceny rozliczenia aukcji. Spółka po zakończonym procesie rozliczeń
    informuje uczestników rozliczających o naliczonych zobowiązaniach w stosunku do Spółki,
    dacie realizacji przez Izbę rozrachunku, liczbie zakupionych uprawnień przez każdego
    oferenta lub jego klientów, wysokości niewykorzystanego depozytu zabezpieczającego
    podlegającego zwrotowi oferentowi lub jego klientom i dacie jego zwrotu.
    Spółka przeprowadza rozrachunek finansowy z wykorzystaniem rachunków bankowych
    wskazanych przez uczestników rozliczających w systemie (...). W celu realizacji
    rozrachunku w stosunku do oferentów lub jego klientów, Spółka wykorzystuje depozyty
    zabezpieczające wniesione przez uczestników rozliczających w imieniu każdego oferenta
    lub jego klientów, którego oferta została zaakceptowana w procesie aukcyjnym.
    Rozrachunek przeprowadzany jest przez Spółkę w dniu aukcji. Rozrachunek finansowy ze
    sprzedającym, realizowany przez Spółkę, odbywa się poprzez pobranie środków z
    rachunku Spółki i wypłatę należności za sprzedane na aukcji uprawnienia do emisji
    prowadzącemu aukcje w walucie EUR w dniu aukcji.
    Depozyt zabezpieczający jest wnoszony w zakresie transakcji, które zgodnie z treścią
    instrukcji rozliczeniowej mają być rozliczone w systemie rozliczeń. Depozyt

    zabezpieczający jest wykorzystany w celu rozrachunku transakcji zarejestrowanych na
    koncie rozliczeniowym lub kontach rozliczeniowych, które zostały powiązane z danym
    kontem zabezpieczeń, na którym ten depozyt zabezpieczający jest rejestrowany. Spółka
    zalicza wniesione środki na poczet depozytu zabezpieczającego na najbliższą aukcję.
    W przypadku, gdy przedmiotem zabezpieczeń majątkowych są uprawnienia do emisji
    CO2, Spółka jest uprawniona do rozporządzania tymi uprawnieniami zgodnie z celem
    zabezpieczenia. Wniesienie uprawnień na poczet depozytu zabezpieczającego następuje
    poprzez ich przeniesienie na wskazany przez Spółkę rachunek aukcyjny do celów dostawy,
    który jest prowadzony w rejestrze Unii. Z chwilą dokonania tego przeniesienia dochodzi
    do zawarcia umowy przewłaszczenia tych uprawnień do emisji CO2 na rzecz Spółki, na
    zabezpieczenie wykonania zobowiązań niepieniężnych wynikających z transakcji
    zawartych na danej aukcji, które zostały przyjęte do rozliczenia.
    Spółka dokonuje przeniesienia uprawnień do emisji CO2 wchodzących w skład depozytów
    zabezpieczających w celu wykonania zobowiązań niepieniężnych wynikających z transakcji
    zawartych na danej aukcji, które zostały przyjęte do rozliczenia.
    Po dokonaniu rozrachunku transakcji z danej aukcji, Spółka dokonuje niezwłocznie zwrotu
    niewykorzystanego depozytu zabezpieczającego wniesionego w formie niepieniężnej,
    chyba że niewykorzystane zabezpieczenie ma zostać zaliczone w celu rozrachunku
    transakcji zawartych na kolejnej aukcji. Zwrot niewykorzystanego zabezpieczenia
    wniesionego w formie niepieniężnej następuje na właściwy rachunek prowadzony w
    rejestrze Unii, z którego został wcześniej dokonany transfer tych środków.
    Przeniesienie uprawnień zakupionych na aukcji odbywa się za pośrednictwem rachunku
    Spółki w Rejestrze Unii. Każdy oferent lub jego klienci zobowiązany jest posiadać rachunek
    w Rejestrze Unii oraz wskazać podmiotowi prowadzącemu platformę aukcyjną jego numer
    we wniosku o dopuszczenie do składania ofert. Przeniesienie uprawnień odbywa się
    poprzez złożenie zlecenia przez Spółkę transferu uprawnień na rachunek oferenta lub
    jego klientów.
    Zasady funkcjonowania systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych
    określa ustawa z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji
    gazów cieplarnianych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1201, z późn. zm.). Zgodnie z art. 8 tej ustawy,
    Rejestr Unii działa na zasadach określonych w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 389/2013.
    Systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych administruje
    wspomniany B. (B.”) powołany do życia ww. ustawą z dnia (...).
    Jak wskazał Wnioskodawca, B. nie jest odrębnym podatnikiem podatku VAT, nie posiada
    odrębnej osobowości prawnej, ale jest jednostką organizacyjną D. (...)
    Poza wymienionymi wyżej przepisami prawa, zasady świadczenia usług Spółki określać
    będą: umowa zawarta między Spółką a uczestnikiem systemu rozliczeń i systemu
    rozrachunku o uczestnictwo w zorganizowanym przez Spółkę systemie rozliczeń w
    określonym typie uczestnictwa, umowa zawarta między Spółką a C., umowa zawarta
    między Spółką a B. (prowadzącym aukcję), określony przez Spółkę Regulamin rozliczeń i
    rozrachunku transakcji sprzedaży uprawnień do emisji EUA/EUAA (dalej jako „Regulamin”),
    określone przez Spółkę Szczegółowe Zasady Systemu Rozliczeń. W szczególności
    świadczenie usług przez Spółkę będzie się odbywało na podstawie zawartej z
    prowadzącym aukcje (B.) umowy o uczestnictwo, której integralną częścią są Regulamin i
    Szczegółowe Zasady Systemu Rozliczeń, a także umowy o prowadzenie rachunku
    aukcyjnego w Rejestrze Unii.
    Zgodnie z Regulaminem, uczestnikiem w systemie rozliczeniowym i rozrachunkowym
    może być osoba prawna będąca firmą inwestycyjną, bankiem krajowym, zagraniczną
    firmą inwestycyjną, instytucją kredytową albo bankiem zagranicznym w rozumieniu
    ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe, albo zagraniczną osobą prawną, a także
    prowadzący aukcje lub inne niż ww. wymieniona osoba prawna, o ile zgodnie z

    postanowieniami regulaminu oraz właściwymi przepisami prawa jej uczestnictwo ma na
    celu współdziałanie ze Spółką w zakresie czynności wykonywanych w systemie rozliczeń.
    Przy czym uczestnikiem odpowiedzialnym za rozliczenie transakcji po stronie sprzedającej
    uprawnienia emisji CO2 na platformie aukcyjnej w imieniu Skarbu Państwa może być
    wyłącznie prowadzący aukcje (uczestnik sprzedający).
    Jak wskazał Wnioskodawca, ww. kryteriów uczestnictwa nie spełniają osoby fizyczne. Poza
    B. (podmiot prowadzący aukcje - uczestnik sprzedający), uczestnikami systemu rozliczeń
    Spółki (kupującymi) mogą być podmioty zarejestrowane jako podatnicy VAT czynni lub
    podmioty będące podatnikami podatku od wartości dodanej nieposiadającymi na
    terytorium Polski siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Rozliczenie transakcji następuje z wykorzystaniem nowacji rozliczeniowej. Zgodnie
    Regulaminem, wprowadzenie instrukcji rozliczeniowej do systemu rozliczeń oznacza, że
    strony transakcji, której ta instrukcja dotyczy, uzgodniły zastosowanie do tej transakcji
    nowacji zgodnie z postanowieniami Regulaminu. Transakcje zostają przyjęte do rozliczenia
    z momentem rejestracji transakcji na koncie rozliczeniowym prowadzonym w systemie
    rozliczeń (moment nowacji).
    Zgodnie z art. 45h ww. ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, przez nowację
    rozumie się sposób rozliczenia transakcji polegający na tym, że z chwilą przyjęcia przez
    Spółkę tej transakcji do rozliczenia, prawa i obowiązki z niej wynikające wygasają, a w to
    miejsce, odpowiednio:
        strona transakcji, będąca uczestnikiem zobowiązanym wobec Spółki do
        wykonywania obowiązków wynikających z rozliczania zawieranych przez nią
        transakcji, staje się uprawniona lub zobowiązana zgodnie z treścią tej transakcji w
        stosunku do Spółki, albo
        strona transakcji, niebędącą uczestnikiem, staje się uprawniona lub zobowiązana
        zgodnie z treścią tej transakcji w stosunku do uczestnika będącego stroną
        rozliczenia tej transakcji, który na podstawie zawartej z nią umowy zobowiązał się
        do wykonywania obowiązków wynikających z rozliczania zawieranych przez nią
        transakcji, zaś uczestnik ten staje się uprawniony lub zobowiązany zgodnie z treścią
        tej transakcji w stosunku do Spółki.
    Na zasadach określonych w Regulaminie i właściwych przepisach prawa, Spółka wstępuje
    w prawa i obowiązki wynikające z transakcji, które zostały przyjęte do rozliczenia.
    Zobowiązanie Spółki wynikające z wstąpienia w prawa i obowiązki strony transakcji na
    skutek jej nowacji, powstaje wyłącznie wobec uczestników będących stronami rozliczenia
    tej transakcji, zaś jego wykonanie następuje poprzez spełnienie świadczenia
    rozliczeniowego ustalonego wyłącznie na podstawie instrukcji rozliczeniowej dotyczącej tej
    transakcji. W stosunkach zobowiązaniowych pomiędzy Spółką a uczestnikami będącymi
    stronami rozliczenia transakcji powstałych w wyniku nowacji, wyłącza się stosowanie art.
    481 § 1 Kodeksu cywilnego. W stosunkach zobowiązaniowych pomiędzy Spółką a
    uczestnikami będącymi stronami rozliczenia transakcji, powstałych na skutek wstąpienia
    przez Spółkę w prawa i obowiązki wynikające z rozliczanych transakcji, zobowiązania
    Spółki wynikające z tych stosunków zobowiązaniowych nie obejmują żadnych świadczeń
    ubocznych.
    W momencie nowacji Spółka staje się, odpowiednio, uprawnioną lub zobowiązaną
    wyłącznie wobec uczestnika będącego drugą stroną rozliczenia transakcji. W momencie
    nowacji strona rozliczenia staje się, odpowiednio, uprawniona albo zobowiązana wobec
    Spółki, a jeżeli reprezentuje w rozliczeniach inny podmiot - także wobec tego podmiotu. Z
    momentem nowacji umowa o uczestnictwo stanowi umowę ramową, o której mowa w art.

    85 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe, dla transakcji przyjętych do
    rozliczenia, które powstały w wyniku nowacji, a transakcje te są wykonywane w ramach tej
    umowy. Nowacja transakcji następuje odrębnie w zakresie każdej transakcji oraz zgodnie
    z jej treścią ustaloną w instrukcji rozliczeniowej.
    Wnioskodawca wyjaśnił, że wyrażenia: „dla każdej transakcji przyjętej do rozliczeń Spółka
    staje się stroną transakcji w celu ich rozliczenia” oraz „wstępuje w prawa i obowiązki
    wynikające z transakcji, które zostały przyjęte do rozliczenia”, należy interpretować w
    szczególności w kontekście ww. art. 45h ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. Odnoszą się one do
    skutku prawnego zastosowania w procesie rozliczenia transakcji nowacji rozliczeniowej, o
    której mowa w tym przepisie, i dotyczą sposobu rozliczenia transakcji zawartych na aukcji.
    Wnioskodawca zaznaczył, że wstąpienie przez Spółkę w prawa i obowiązki stron transakcji
    zawartej na aukcji nie jest tożsame z przejęciem ogółu praw i obowiązków wynikających z
    umowy. Zgodnie z art. 45h ustawy z dnia 29 lipca 2005 r., do nowacji rozliczeniowej nie
    stosuje się przepisów art. 506-525 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
    Spółka przekazuje do systemu płatności zlecenia rozrachunku dotyczące rozliczanych
    transakcji w terminie umożliwiającym ich rozrachunek. Spółka składa do B. dyspozycje
    dotyczące rozrachunku uprawnień do emisji CO2 złożonych na rachunku aukcyjnym do
    celów dostawy, który jest prowadzony w rejestrze Unii, na rachunki prowadzone w tym
    rejestrze, które zostały zdefiniowane przez uczestnika kupującego dla właściwych kont
    rozliczeniowych, na których są zarejestrowane rozliczane transakcje, w terminie
    umożliwiającym rozrachunek tych transakcji. Rozrachunek dostawy uprawnień z emisji
    CO2 jest dokonany z momentem dokonania zapisów w rejestrze Unii zgodnych z
    dyspozycją złożoną przez Spółkę.
    Spółka podejmuje czynności mające na celu realizację świadczeń pieniężnych
    wynikających z rozliczenia transakcji, zgodnie z harmonogramem rozliczeń i rozrachunku
    sprzedaży uprawnień do emisji CO2. Dyspozycja przeprowadzenia rozrachunku
    pieniężnego transakcji przez Spółkę do systemu rozrachunku, wskazuje rachunki bankowe
    uczestnika rozliczającego lub jego płatnika. Spółka składa dyspozycje rozrachunku
    uprawnień złożonych na rachunku aukcyjnym do celów dostawy, który posiada właściwy
    identyfikator w rejestrze Unii i na rachunki prowadzone w tym rejestrze, które zostały
    zdefiniowane przez uczestnika rozliczającego dla właściwych kont rozliczeniowych, na
    których są zarejestrowane rozliczane transakcje. Rozrachunek dostawy uprawnień z emisji
    CO2 jest dokonany z chwilą dokonania zapisów na rachunku posiadającym właściwy
    identyfikator w rejestrze Unii, zgodnych z dyspozycją złożoną przez Spółkę, zgodnie z
    harmonogramem rozliczeń i rozrachunku.
    Spółka będzie pobierała od uczestników kupujących za usługi izby rozliczeniowej
    następujące opłaty:
        ryczałtowo określona opłata roczna za uczestnictwo w systemie rozliczeń/ systemie
        rozrachunkowym jest pobierana od uczestników rozliczających, którzy występują w
        typie uczestnictwa polegającym na reprezentowaniu strony kupującej w
        rozliczeniach lub od uczestników nierozliczających;
        za rozliczenie i rozrachunek transakcji naliczane każdorazowo w pierwszy dzień
        roboczy następujący po miesiącu, w którym odbywały się aukcje x PLN za każde
        uprawnienie (opłata pobierana od uczestników rozliczających, którzy występują w
        typie uczestnictwa polegającym na reprezentowaniu strony kupującej w
        rozliczeniach);
        za zarządzanie środkami pieniężnymi wniesionymi do depozytu zabezpieczającego
        w EUR (opłata pobierana od uczestników, którzy występują w typie uczestnictwa
        polegającym na reprezentowaniu strony kupującej w rozliczeniach).

    W związku z przedstawiony zdarzeniem przyszłym Wnioskodawca ma wątpliwości (pytania
    nr 1-2), czy w świetle przepisów ustawy będzie obowiązany do rozliczenia podatku
    należnego - na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 8 ustawy - z tytułu przekazania przez B. na
    rachunek prowadzony dla Spółki w rejestrze Unii uprawnień sprzedawanych na aukcji
    (jako usługobiorca - nabywca praw do emisji CO2 od prowadzącego aukcję), a także
    wystawienia faktury i rozliczenia podatku należnego z tytułu dokonanego przez Spółkę
    transferu uprawnień pomiędzy rachunkiem Spółki oraz rachunkiem kupującego w
    rejestrze Unii (jako usługodawca - zbywca praw do emisji dla uczestnika kupującego
    uprawnienia na aukcji).
    Jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego Wnioskodawca jest instytucją typu CCP (centralny
    kontrahent, partner centralny) oraz izbą rozliczeniową, co oznacza, że podstawą prawną
    jego działania jest ustawa z 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi. Pojęcie
    instytucji CCP zostało zdefiniowane w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady
    (UE) nr 648/2012 z 4 lipca 2012 r. w sprawie instrumentów pochodnych będących
    przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i
    repozytoriów transakcji (Dz.U.UE.L.2012.201.1 dalej: „rozporządzenie EMIR”). Zgodnie z
    art. 2 pkt 1 rozporządzenia EMIR:
    „CCP” oznacza osobę prawną, która działa pomiędzy kontrahentami kontraktów będących
    w obrocie na co najmniej jednym rynku finansowym, stając się nabywcą dla każdego
    sprzedawcy i sprzedawcą dla każdego nabywcy.
    Przy czym stosownie do art. 48 ust. 1 ustawa z 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami
    finansowymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 226 ze zm.) zwana dalej „u.o.i.f.”:
      Do zadań Krajowego Depozytu należy:
      1) prowadzenie depozytu papierów wartościowych;
      2) wykonywanie czynności w zakresie prowadzenia systemu rejestracji instrumentów
        finansowych niebędących papierami wartościowymi ani instrumentami
        pochodnymi, które zostały dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym lub
        wprowadzone do ASO;
      3) nadzorowanie zgodności wielkości emisji z liczbą papierów wartościowych,
        zarejestrowanych w depozycie papierów wartościowych, znajdujących się w obrocie;
      4) obsługa realizacji zobowiązań emitentów wobec uprawnionych z papierów
        wartościowych zarejestrowanych w depozycie papierów wartościowych;
      5) wykonywanie czynności związanych z wycofywaniem papierów wartościowych z
        depozytu papierów wartościowych;
      6) dokonywanie rozrachunku w instrumentach finansowych i środkach pieniężnych w
        związku z transakcjami zawieranymi na rynku regulowanym oraz transakcjami
        zawieranymi w ASO w zakresie instrumentów finansowych zarejestrowanych w
        Krajowym Depozycie;
      7) zapewnienie prawidłowego funkcjonowania obowiązkowego systemu rekompensat,
        o którym mowa w art. 133 ust. 1.
    Jak stanowi art. 48 ust. 2 u.o.i.f.:
      Do zadań Krajowego Depozytu może należeć również:
      1) rozliczanie transakcji zawieranych na rynku regulowanym;
      2) rozliczanie transakcji zawieranych w ASO lub na OTF w zakresie instrumentów
        finansowych;
      3) prowadzenie systemu zabezpieczania płynności rozliczeń, w tym systemu
        gwarantowania rozliczeń transakcji zawartych na rynku regulowanym;

      4) wykonywanie czynności przewidzianych dla systemu rozliczeniowego, o których
        mowa w art. 3 ust. 1 pkt 31 rozporządzenia 1031/2010, oraz czynności
        przewidzianych dla systemu rozrachunkowego, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt
        36 rozporządzenia 1031/2010, na zasadach określonych w tym rozporządzeniu, na
        podstawie umowy z podmiotem prowadzącym platformę aukcyjną.
    Przepis art. 48 ust. 3 u.o.i.f. stanowi, że:
      Krajowy Depozyt może również:
      1) rejestrować inne instrumenty finansowe niż określone w ust. 1;
      2) dokonywać rozliczenia i rozrachunku transakcji innych niż zawierane w systemie
        obrotu instrumentami finansowymi;
      3) prowadzić system zabezpieczania płynności rozliczeń transakcji, o których mowa w
        pkt 2.
    Natomiast jak wynika z art. 48 ust. 7 u.o.i.f.:
      Zadania, o których mowa w ust. 1 pkt 1-6, ust. 2 i ust. 3 pkt 2 i 3, mogą być
      wykonywane także przez spółkę akcyjną będącą podmiotem zależnym od Krajowego
      Depozytu, której Krajowy Depozyt przekazał w drodze pisemnej umowy wykonywanie
      czynności z zakresu tych zadań. Krajowy Depozyt niezwłocznie informuje Komisję o
      zawarciu takiej umowy, wskazując podmiot, któremu jest przekazywane wykonywanie
      czynności oraz zakres tych czynności, jak również niezwłocznie informuje Komisję o
      zmianie lub rozwiązaniu takiej umowy.
    Zgodnie ze statutem oraz odpisem z Krajowego Rejestru Sądowego Wnioskodawcy jego
    jedynym akcjonariuszem i założycielem jest G. S.A. (dalej: „G.”). To z kolei oznacza, że
    Spółka jest podmiotem, o którym mowa w art. 48 ust. 7 u.o.i.f., a więc podmiotem,
    któremu G. przekazał wykonywanie zadań, o których mowa w ust. 1 pkt 1-6, ust. 2 i ust. 3
    pkt 2 i 3 tego artykułu.
    Przy czym w myśl art. 68a ust. 1 u.o.i.f.:
      Przez izbę rozliczeniową rozumie się zespół osób, urządzeń i środków technicznych
      utworzony w celu organizacji i prowadzenia rozliczeń transakcji zawieranych:
      1) w systemie obrotu instrumentami finansowymi lub
      2) poza systemem obrotu instrumentami finansowymi, których przedmiotem są
        instrumenty finansowe - jeżeli na podstawie przepisów prawa podlegają
        obowiązkowi rozliczenia przez podmiot rozliczający.
    Zgodnie zaś art. 68a ust. 4 tej ustawy:
      Przedmiotem działalności spółki prowadzącej izbę rozliczeniową lub izbę
      rozrachunkową może być wyłącznie prowadzenie izby lub wykonywanie innych
      czynności związanych z organizowaniem i prowadzeniem odpowiednio rozliczeń lub
      rozrachunku transakcji, o których mowa w ust. 1 i 2. Spółka prowadząca izbę
      rozliczeniową lub izbę rozrachunkową może także, w ramach prowadzenia izby
      rozliczeniowej lub izby rozrachunkowej, odpowiednio rozliczać lub dokonywać
      rozrachunku innych niż wskazane w ust. 1 pkt 2 transakcji zawartych poza systemem
      obrotu instrumentami finansowymi.
    A zatem z powyższego wynika, że Wnioskodawca jest podmiotem, którego zakres
    działalności jest ściśle określony ww. przepisami prawa, z których wynika, że jest
    podmiotem, którego zadaniem jest dokonywanie określonych czynności związanych z
    rozliczaniem transakcji.
    Wnioskodawca wskazał we wniosku, że w odniesieniu do obrotu uprawnieniami do emisji
    CO2 podejmowane przez Spółkę czynności sprowadzają się tylko i wyłącznie do czynności
    związanych z rozliczaniem i rozrachunkiem tych transakcji. Wnioskodawca wskazał

    również, że dla każdej transakcji przyjętej do rozliczeń, Spółka staje się stroną transakcji w
    celu ich rozliczenia zgodnie z przepisami prawa. Tym samym nie należy interpretować tej
    informacji jako równoznacznej z przeniesieniem praw do emisji CO2 na rzecz
    Wnioskodawcy. Z opisu zdarzenia przyszłego wynika bowiem, że w istocie do
    przeniesienia takich uprawnień na Wnioskodawcę nie dochodzi, a zatem nie może też
    dojść do ich dalszej odsprzedaży. Tym samym należy zgodzić się z Wnioskodawcą, że nie
    nabywa on uprawnień będących przedmiotem aukcji, nie dokonuje płatności za te
    uprawnienia, ani też nie jest ich beneficjentem.
    Zasady prowadzenia przez Spółkę procesów rozliczeń i rozrachunku transakcji zawartych
    w ramach aukcji zostały określone w Rozporządzeniu Komisji (UE) nr 389/2013 z 2 maja
    2013 r. ustanawiające rejestr Unii zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu
    Europejskiego i Rady, decyzjami nr 280/2004/WE i nr 406/2009/WE Parlamentu
    Europejskiego i Rady oraz uchylające rozporządzenia Komisji (UE) nr 920/2010 i nr 1193
    /2011 (Dz.U.UE.L.2013.122.1, dalej: „Rozporządzenie”).
    Z przepisów tych wynika, że transfer uprawnień następuje przed aukcją i dokonywany jest
    na rachunek aukcyjny Spółki, a nie rachunek Spółki, a zatem nie skutkuje ostatecznym
    przeniesieniem praw do emisji na Spółkę. Zgodnie z Rozporządzeniem uprawnienia będą
    znajdować się na rachunku aukcyjnym Spółki do czasu rozstrzygnięcia aukcji, przy czym
    Spółka nie może wykorzystywać zabezpieczenia w żadnym innym celu niż
    przeprowadzenie rozliczenia.
    Jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego rachunek aukcyjny Spółki w Rejestrze Unii jest
    szczególnym rachunkiem, który służy jedynie do realizacji przekazania uprawnień
    zwycięskim oferentom. Przeniesienie uprawnień zakupionych na aukcji odbywa się za
    pośrednictwem rachunku w Rejestrze Unii, przy czym każdy oferent i jego klient jest
    zobowiązany do posiadania rachunku w Rejestrze Unii. Przeniesienie uprawnień odbywa
    się poprzez złożenie zlecenia przez Wnioskodawcę transferu uprawnień na rachunek
    oferenta lub jego klientów w określonym dniu.
    Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że transfer uprawnień na rachunek
    aukcyjny Wnioskodawcy nie prowadzi do nabycia tych uprawnień, a następnie transfer
    uprawnień z rachunku aukcyjnego Spółki na rachunki oferentów nie stanowi zbycia tych
    uprawnień przez Spółkę. Te czynności są dokonywane tylko w celu dokonania rozliczeń
    przez Spółkę.
    Jak wynika ze zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku Spółka nie otrzymuje również
    wynagrodzenia, odpowiadającego wartości praw do emisji sprzedawanych na aukcji, ani
    też nie wydaje środków, stanowiących równowartość tych praw. Zgodnie z art. 23
    Rozporządzenia prowadzący aukcję sprzedaje na aukcji wolumen uprawnień oraz
    otrzymuje wpływy z aukcji. Zgodnie zaś z art. 44 Rozporządzenia cena zakupionych
    uprawnień ma zostać przekazana na rachunek prowadzącego aukcję (za pomocą systemu
    rozliczeniowego lub rozrachunkowego). A zatem rola Spółki ogranicza się do dokonywania
    transferu płatności dokonanych przez oferentów. Co istotne, przekazanie kwoty należnej z
    tytułu sprzedaży uprawnień na aukcji nie następuje z majątku Wnioskodawcy, ale z
    zabezpieczenia, jakie oferenci są zobowiązani złożyć przed aukcją (art. 49
    Rozporządzenia). Przy czym niewykorzystane środki z zabezpieczenia zwycięskiego
    oferenta są zwracane temu oferentowi. Z powyższego wynika, że cena sprzedaży
    uprawnień jest przekazywana ze środków oferenta, a nie Spółki.
    Przy czym użyte we wniosku sfomułowanie, że „Spółka dla każdej transakcji przyjętej do
    rozliczeń staje się stroną transakcji w celu ich rozliczenia” oraz „wstępuje w prawa i
    obowiązki wynikające z transakcji, które zostały przyjęte do rozliczenia” należy także
    analizować w kontekście skutków prawnych jakie wynikają z treści art. 45h u.o.i.f., a więc z
    uwzględnieniem instytucji nowacji rozliczeniowej.
    Zgodnie bowiem z art. 45h ust. 1 u.o.i.f.:

      Sposób rozliczenia transakcji może polegać na wstąpieniu przez podmiot rozliczający
      w prawa i obowiązki strony transakcji względem:
      1) drugiej strony transakcji - jeżeli druga strona transakcji jest uczestnikiem i
        zobowiązała się wobec podmiotu rozliczającego do wykonywania obowiązków
        wynikających z rozliczania zawieranych przez nią transakcji albo
      2) uczestnika będącego drugą stroną rozliczenia transakcji - w przypadku, o którym
        mowa w art. 45g.
    Natomiast jak stanowi art. 45h ust. 2 tej ustawy:
      Z chwilą przyjęcia transakcji do rozliczenia w sposób, o którym mowa w ust. 1, prawa i
      obowiązki z niej wynikające wygasają, a w to miejsce:
      1) w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 - strona transakcji staje się uprawniona
        lub zobowiązana zgodnie z treścią tej transakcji w stosunku do podmiotu
        rozliczającego albo
      2) w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2:
      a) strona transakcji staje się uprawniona lub zobowiązana zgodnie z treścią tej
        transakcji w stosunku do uczestnika, który na podstawie zawartej z nią umowy
        zobowiązał się do wykonywania zadań uczestnika będącego stroną rozliczenia
        zawieranych przez nią transakcji,
      b) uczestnik, o którym mowa w lit. a, staje się uprawniony lub zobowiązany zgodnie z
        treścią tej transakcji w stosunku do podmiotu rozliczającego
      - (nowacja rozliczeniowa).
    Z powyższego wynika zatem, że nowacja to sposób rozliczenia transakcji polegający na
    tym, że z chwilą przyjęcia przez Wnioskodawcę transakcji do rozliczenia prawa i obowiązki
    z niej wynikające wygasają, a w to miejsce odpowiednio:
        strona transakcji, będąca uczestnikiem zobowiązanym wobec Wnioskodawcy do
        wykonywania obowiązków wynikających z rozliczenia zawieranych przez nią
        transakcji, staje się uprawniona lub zobowiązana zgodnie z treścią tej transakcji w
        stosunku do Wnioskodawcy, albo
        strona transakcji, niebędąca uczestnikiem, staje się uprawniona lub zobowiązana
        zgodnie z treścią tej transakcji w stosunku do uczestnika będącego stroną
        rozliczenia tej transakcji, który na podstawie zawartej z nią umowy zobowiązał się
        do wykonywania obowiązków wynikających z rozliczenia zawieranych przez nią
        transakcji, zaś uczestnik ten staje się uprawniony lub zobowiązany zgodnie z treścią
        tej transakcji w stosunku do Wnioskodawcy.
    W zapadłym w przedmiotowej sprawie wyroku WSA w Warszawie z 11 sierpnia 2020 r.
    sygn. akt III SA/Wa 2855/19, sąd wyjaśnił /wskazał, że:
      (...) konstrukcja nowacji rozliczeniowej, mająca na celu ograniczenie ryzyka
      niewypłacalności drugiej strony transakcji, przez wprowadzenie modelu „partnera
      centralnego”, polega na tym, że w momencie przyjęcia przez izbę rozliczeniową
      transakcji do rozliczenia podmiot ten wstępuje w prawa i obowiązki pierwotnych stron
      transakcji. Wprowadzenie mechanizmu nowacji czyni zatem izbę rozliczeniową
      podmiotem bezpośrednio odpowiedzialnym za rozliczenie transakcji, jako że z
      momentem przyjęcia transakcji do rozliczenia musi doprowadzić do wykonania

      transakcji, także z wykorzystaniem własnego majątku w celu spełnienia świadczeń,
      jakie wynikają z tych transakcji (Zagajewska Aleksandra, Ustawa o obrocie
      instrumentami finansowymi. Komentarz. Lexis Nexis 2012).
    I stwierdził:
      Z kolei partner centralny (w niniejszej sprawie Skarżąca) jest instytucją rozliczeniową,
      która w przypadku transakcji zawieranych na rynku finansowym - a w szczególności
      transakcji dotyczących pochodnych instrumentów finansowych - „wstępuje” jako
      pośrednik pomiędzy dwie strony transakcji, stając się kupującym dla każdego
      sprzedawcy i sprzedającym dla każdego kupującego (art. 2 pkt 1 Rozporządzenia
      EMIR). W konsekwencji partner centralny przejmuje na siebie ryzyko niewypłacalności
      drugiej strony transakcji. Ma to szczególne znaczenie w przypadku instrumentów
      pochodnych, które przez cały okres trwania mogą generować znaczne zobowiązania
      finansowe obciążające którąś ze stron transakcji.
    W powołanym wyroku WSA wskazał również, że:
      Z chwilą przyjęcia transakcji do rozliczenia przez partnera centralnego wygasa
      stosunek prawny wynikający z zawartej pomiędzy stronami umowy. W tym samym
      momencie powstaje nowy rozliczeniowy stosunek cywilnoprawny pomiędzy każdą ze
      stron umowy a centralnym partnerem o treści identycznej z treścią wcześniej zawartej
      umowy. Nie następuje więc wstąpienie przez centralnego partnera w prawa i
      obowiązki wynikające z umownego stosunku prawnego, lecz zastąpienie
      transakcyjnego stosunku prawnego przez rozliczeniowy stosunek prawny. Stosunek
      transakcyjny wygasa, a w jego miejsce powstają dwa nowe rozliczeniowe stosunki
      prawne o treści zasadniczo identycznej z treścią pierwotnej umowy (transakcji) (Sójka
      Tomasz-red. Komentarz do ustawy o obrocie instrumentami finansowymi. Prawo
      Rynku Kapitałowego. Komentarz. Lex 2015).
    Stanowisko WSA podzielił NSA w wyroku z 30 stycznia 2025 r. sygn. akt I FSK 1643/20
    również zapadłym w niniejszej sprawie, i stwierdził, że:
      Nowacja rozliczeniowa ma na celu zagwarantowanie bezpieczeństwa rozliczeń, służąc
      jedynie bezpiecznemu przekazaniu przez nabywcę uprawnień (oferenta) środków do
      sprzedającego (państwa członkowskiego) kreuje nowy stosunek prawny
      (rozliczeniowy), którego celem jest wyłącznie realizacja usługi rozliczenia. Spółka nie
      nabywa praw do emisji ani nie płaci za nie, a jedynie kontroluje wydanie uprawnień i
      przekazanie środków, ale w żadnym momencie nie staje się usługobiorcą albo
      usługodawcą, będąc jedynie podmiotem rozliczającym (pośredniczącym,
      niedziałającym na własny rachunek) transakcję aukcyjną. Przekazanie nabywcy w
      ramach świadczenia rozliczeniowego, w przypadku nowacji rozliczeniowej,
      instrumentu finansowego (uprawnienia do emisji) nie stanowi świadczenia usług,
      natomiast przekazanie zbywcy instrumentu (państwu członkowskiemu)
      wynagrodzenia, nie stanowi zapłaty za usługę wykonana na rzecz izby rozliczeniowej
      (podmiotu rozliczającego). Jak trafnie podnosi strona, konstrukcja ta oderwana jest od
      ekonomicznych skutków transakcji aukcyjnej: nie zmienia bowiem - w znaczeniu
      ekonomicznym - istoty transakcji (przeniesienie uprawnień ze Skarbu Państwa na
      oferenta). W całości służy jedynie wykonaniu zobowiązań stron w sposób bezpieczny
      dla stron pierwotnej umowy.
    Z uwagi na powyższe, uznać należy, że rola Spółki ogranicza się wyłącznie do wykonania
    usługi rozliczenia transakcji aukcyjnej. Spółka nie kupuje i nie sprzedaje usługi w aspekcie
    ekonomicznym. Spółka nie uczestniczy w aukcji oraz nie nabywa uprawnienia do emisji.
    Tym samym skoro Spółka nie nabywa praw do emisji, nie płaci za nie, a jedynie kontroluje
    wydawanie uprawnień i przekazanie środków, będąc jedynie podmiotem rozliczającym
    (pośredniczącym niedziałającym na własny rachunek) transakcję aukcyjną, to w żadnym
    momencie nie staje się usługobiorcą albo usługodawcą. Przekazanie nabywcy w ramach
    świadczenia rozliczeniowego, w przypadku nowacji rozliczeniowej, instrumentu

    finansowego (uprawnienia do emisji) nie stanowi świadczenia usług, natomiast
    przekazanie zbywcy instrumentu (państwu członkowskiemu) wynagrodzenia, nie stanowi
    zapłaty za usługę wykonana na rzecz izby rozliczeniowej (podmiotu rozliczającego).
    Z uwagi na przedstawiony opis sprawy, obowiązujące przepisy oraz powołane
    rozstrzygnięcia Sądów, należy stwierdzić, że Wnioskodawca w odniesieniu do transakcji
    transferu praw do emisji CO2 nie będzie działał jako usługobiorca i usługodawca tych
    uprawnień, a zatem nie będzie występował w charakterze podatnika podatku od towarów
    i usług. Oznacza to, że w odniesieniu do nabycia tych uprawnień Spółka nie będzie
    zobowiązana do rozliczenia podatku od towarów i usług na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 8
    ustawy - przy czym należy wskazać, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia jest status zbywcy
    uprawnień. Również w odniesieniu do świadczenia tej usługi na rzecz uczestnika aukcji
    Spółka nie będzie zobowiązana do rozliczenia podatku od towarów i usług na podstawie
    art. 8 ust. 1 czy 2a ustawy.
    W kwestii dotyczącej obowiązku wystawienia faktury należy wskazać, że na podstawie art.
    106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę
      towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez
      niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o
      podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem.
    Podmiotem zobowiązanym do wystawienia faktury z tytułu danej czynności podlegającej
    opodatkowaniu VAT jest podatnik, o którym mowa w art. 15 ustawy, który jest
    podatnikiem w odniesieniu do danej czynności. Skoro w niniejszej sprawie Spółka nie jest
    podatnikiem podatku VAT z tytułu transakcji transferu praw do emisji CO2, to nie jest
    zobowiązana do wystawienia z tego tytułu faktury na rzecz uczestnika, z którym Spółka
    zawrze umowę o uczestnictwo w systemie.
    Wobec powyższego, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 i 2 jest prawidłowe.
    Ponadto Wnioskodawca ma wątpliwości, czy opisane we wniosku opłaty za usługi izby
    rozliczeniowej (Spółki), obejmujące opłatę roczną za uczestnictwo, za rozliczenie i
    rozrachunek transakcji oraz za zarządzanie środkami pieniężnymi wniesionymi do
    depozytu zabezpieczającego, winny zostać doliczone do podstawy opodatkowania
    transakcji przenoszenia praw do emisji CO2 (pytanie nr 6).
    Jak wynika z wniosku, Spółka będzie pobierała od uczestników kupujących za usługi izby
    rozliczeniowej następujące opłaty:
    1. ryczałtowo określona opłata roczna za uczestnictwo w systemie rozliczeń/ systemie
      rozrachunkowym - pobierana od uczestników rozliczających, którzy występują w typie
      uczestnictwa polegającym na reprezentowaniu strony kupującej w rozliczeniach lub od
      uczestników nierozliczających;
    2. za rozliczenie i rozrachunek transakcji naliczane każdorazowo w pierwszy dzień
      roboczy następujący po miesiącu, w którym odbywały się aukcje - pobierana od
      uczestników rozliczających, którzy występują w typie uczestnictwa polegającym na
      reprezentowaniu strony kupującej w rozliczeniach;
    3. za zarządzanie środkami pieniężnymi wniesionymi do depozytu zabezpieczającego -
      pobierana od uczestników, którzy występują w typie uczestnictwa polegającym na
      reprezentowaniu strony kupującej w rozliczeniach.
    Zdaniem Spółki - przyjmując, że na skutek nowacji rozliczeniowej Spółka stanie się
    usługobiorcą i usługodawcą dla uczestników - opisane w zdarzeniu przyszłym opłaty za
    usługi izby rozliczeniowej obejmujące opłatę roczną za uczestnictwo w systemie rozliczeń,
    za rozliczenie i rozrachunek transakcji oraz za zarządzanie środkami pieniężnymi
    wniesionymi do depozytu zabezpieczającego nie powinny zostać doliczone do podstawy
    opodatkowania transakcji z tytułu nabycia/zbycia praw do emisji. Opłaty te będą stanowiły

    wynagrodzenie za odrębną od transferu praw do emisji czynność podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W konsekwencji Spółka będzie
    obowiązana do odrębnego ustalenia miejsca świadczenia, wysokości opodatkowania oraz
    obowiązku podatkowego dla tych opłat.
    Na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2-5, art. 30a 30c, art. 32, art. 119 oraz
      art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Zgodnie z art. 29a ust. 6 ustawy:
      Podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
        podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
        ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
        nabywcy lub usługobiorcy.
    Z powołanych regulacji wynika, że podstawę opodatkowania w podatku od towarów i
    usług stanowi wynagrodzenie, które dostawca lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać
    z tytułu dostawy towarów albo świadczenia usług. Wynagrodzenie to oznacza wartość
    rzeczywiście otrzymaną (lub która ma być otrzymana) w konkretnym przypadku.
    W celu zastosowania właściwych regulacji prawnych w niniejszej sprawie należy przede
    wszystkim mieć na uwadze prawidłową kwalifikację dla celów podatku VAT świadczenia,
    na które składają się różne usługi, tj. czy w istocie mamy do czynienia ze świadczeniem
    złożonym czy też z odrębnymi, niezależnymi świadczeniami.
    W obrocie gospodarczym występują świadczenia natury kompleksowej, czyli takie, które
    nie dają się w prosty sposób zaklasyfikować do danej kategorii, gdyż składają się z kilku
    różnych czynności. Dla określenia skutków podatkowych transakcji złożonych należy brać
    pod uwagę, czy mamy do czynienia z kompozycją świadczenia głównego - dominującego,
    wzbogaconą o świadczenia pomocnicze, czy też dostawca realizuje kilka odrębnych i
    niezależnych świadczeń.
    Co do zasady każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    powinno być traktowane jako odrębne i niezależne. Za świadczenia odrębne uznaje się
    świadczenia wykonywane przez jednego świadczącego na rzecz jednego nabywcy, które
    nawet jeżeli są w pewien sposób powiązane, mogą być traktowane rozłącznie, a
    traktowanie to nie wpłynie na charakter żadnego z nich ani też nie sprawi, że wartość
    świadczeń z punktu widzenia nabywcy będzie inna, niż gdyby świadczenia te były uznane
    za świadczenie złożone. Przy czym ocena, czy w danych okolicznościach mamy do
    czynienia z dostawą kompleksową, czy też z szeregiem jednostkowych świadczeń, winna
    odbywać się w oparciu o to, czy wykonywane czynności wykazują ze sobą tak ścisłe
    powiązanie, że w sensie gospodarczym tworzą jedną całość, której rozdzielenie (dla celów
    podatkowych) miałoby sztuczny charakter. Zgodnie bowiem z koncepcją opodatkowania
    świadczeń kompleksowych, wypracowaną na gruncie orzecznictwa Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jeżeli dwa lub więcej niż dwa świadczenia (czynności)
    dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta są tak ściśle powiązane, że obiektywnie
    tworzą w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie (dla celów
    podatkowych) miałoby sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia lub czynności
    stanowią jednolite świadczenie dla celów podatku od wartości dodanej.

    Świadczenie złożone (kompleksowe) ma miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych
    czynności wykonywanych na rzecz jednego nabywcy dzieli je na świadczenie podstawowe i
    świadczenia pomocnicze - tzn. takie, które umożliwiają skorzystanie ze świadczenia
    głównego (lub są niezbędne dla możliwości skorzystania z tego świadczenia głównego).
    Jeżeli jednak świadczenia te można rozdzielić, tak że nie zmieni to ich charakteru ani
    wartości z punktu widzenia nabywcy - wówczas świadczenia takie powinny być traktowane
    jako dwa (lub więcej) niezależnie opodatkowane świadczenia. W sytuacji, gdy mamy do
    czynienia ze świadczeniem złożonym, tj. świadczeniem dwóch lub więcej czynności, tak
    ściśle ze sobą powiązanych, że obiektywnie tworzą w aspekcie gospodarczym jedną
    całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia lub
    czynności stanowią jedno świadczenie do celów stosowania podatku VAT.
    Aby zatem móc wskazać, że dana usługa jest usługą złożoną (kompleksową), winna
    składać się ona z różnych świadczeń, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu.
    Na usługę złożoną składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do
    realizacji określonego celu - do wykonania świadczenia głównego, na które składają się
    różne świadczenia pomocnicze. Natomiast usługę należy uznać za pomocniczą, jeśli nie
    stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub
    wykorzystania usługi zasadniczej. Pojedyncza usługa traktowana jest zatem jak element
    usługi kompleksowej wówczas, jeżeli cel świadczenia usługi pomocniczej jest
    zdeterminowany przez usługę główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać usługi
    głównej bez usługi pomocniczej.
    W konsekwencji, w przypadku usług o charakterze złożonym o sposobie opodatkowania,
    w tym określenia miejsca świadczenia czy wysokości stawki podatku, decydować będzie
    to, czy w danych okolicznościach mamy do czynienia z jedną usługą kompleksową czy też
    z szeregiem jednostkowych usług. Usługa o charakterze złożonym podlega
    opodatkowaniu według jednolitych zasad właściwych dla świadczenia głównego.
    Spółka uczestniczy w dwóch odrębnych zdarzeniach gospodarczych, tj. w odniesieniu do
    transakcji transferu praw do emisji CO2 Spółka nie działała jako usługobiorca i
    usługodawca tych uprawnień, w związku z czym nie występuje w charakterze podatnika
    VAT natomiast w odniesieniu do świadczonych na rzecz uczestnika usług rozliczenia i
    rozrachunku, za które Spółka pobiera odrębne wynagrodzenie w postaci wymienionych
    opłat Spółka występuje w charakterze podatnika VAT jako usługodawca świadczący usługi
    podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT.
    W tym przypadku należy zgodzić się z Wnioskodawcą, że opisane w zdarzeniu przyszłym
    opłaty za usługi izby rozliczeniowej, obejmujące opłatę roczną za uczestnictwo w systemie
    rozliczeń, za rozliczenie i rozrachunek transakcji oraz za zarządzanie środkami
    pieniężnymi wniesionymi do depozytu zabezpieczającego, stanowią wynagrodzenie za
    odrębną od transferu uprawnień czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług. W związku z tym, jak również mając na uwadze, że z tytułu czynności
    transferu praw do emisji CO2 Spółka nie została uznana za podatnika podatku VAT
    prawidłowym będzie w podstawie opodatkowania ujęcie wyłącznie wynagrodzenia z tytułu
    ww. opłat.
    Tym samym, stanowisko Spółki w zakresie pytania nr 6, że opisane w zdarzeniu przyszłym
    opłaty za usługi izby rozliczeniowej obejmujące opłatę roczną za uczestnictwo w systemie
    rozliczeń, za rozliczenie i rozrachunek transakcji oraz za zarządzanie środkami
    pieniężnymi wniesionymi do depozytu zabezpieczającego nie powinny zostać doliczone do
    podstawy opodatkowania transakcji z tytułu nabycia/zbycia praw do emisji należy uznać
    za prawidłowe.
    Przedstawione we wniosku wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą również:

        ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu nabycia praw do
        emisji CO2 (jako usługobiorca) oraz zbycia tych praw (jako usługodawca) - (

## Pytanie

nr 3);
        stawki podatku, tj. czy transakcje w zakresie przenoszenia uprawnień do emisji CO2
        podlegają opodatkowaniu VAT według stawki podstawowej (23%) i nie korzystają ze
        zwolnienia od podatku - (pytanie nr 4);
        prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia praw do emisji - (pytanie
        nr 5);
        kto powinien zostać wskazany przez Spółkę na fakturze jako nabywca
        (usługobiorca) usługi przeniesienia praw do emisji w transakcji zawieranej na aukcji
        uprawnień - (pytanie nr 7).
    Uzasadnienie do ww. wątpliwości Spółka odniosła do sytuacji, w której zostałaby uznana
    za podatnika zobowiązanego do rozliczenia podatku VAT z tytułu transakcji transferu praw
    do emisji CO2. Jak wynika z rozstrzygnięcia przyjętego w niniejszej interpretacji, w
    odniesieniu do transakcji transferu praw do emisji CO2 Spółka nie będzie działała jako
    usługobiorca i usługodawca tych uprawnień, a tym samym nie będzie występowała w
    charakterze podatnika VAT zobowiązanego do rozliczenia podatku od towarów i usług z
    tytułu tych czynności, w związku z tym odpowiedź na powyższe wątpliwości Spółki (pytania
    nr 3-5 i 7) stała się bezzasadna.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Państwo przedstawiliście i stanu
    prawnego, który obowiązywał w dniu wydania pierwotnej interpretacji.
    Zaznaczenia wymaga, że organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we
    wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym
    błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego.
    Podkreślenia wymaga, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z tym, w
    przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy,
    udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze
        zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.