Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPTPP3/4512-508/15-3/OS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi
Data wydania: 2016-02-12
Teza: Prawo do odliczenia.
Słowa kluczowe: odliczenia-prawo do odliczenia; transakcja-transakcja łańcuchowa (szeregowa)
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) oraz § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U., poz. 643), art. 16 ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U., poz. 1649 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia z dnia 20 listopada 2015 r. (data wpływu 25 listopada 2015 r.), uzupełnionym pismami z dnia 22 stycznia 2016 r. (data wpływu 26 stycznia 2016 r.) oraz z dnia 1 lutego 2016 r. (data wpływu 4 lutego 2016 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego od towarów i usług z tytułu opłat za przejazd autostradą **– jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 25 listopada 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego od towarów i usług z tytułu opłat za przejazd autostradą.

Przedmiotowy wniosek uzupełniono pismami z dnia 22 stycznia 2016 r. (data wpływu 26 stycznia 2016 r.) oraz z dnia 1 lutego 2016 r. (data wpływu 4 lutego 2016 r.) w zakresie doprecyzowania opisu sprawy.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Spółka jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Posiada samochody, w związku z którymi ponosi określone wydatki. W zależności od samochodu, Spółka ma prawo do odliczenia 50% lub 100% naliczonego podatku od towarów i usług wynikającego z faktur dokumentujących te wydatki, zgodnie z regulacjami zawartymi w art. 86a ustawy o podatku od towarów i usług. W celu uproszczenia procesu zarządzania flotą samochodową, a także w celu zminimalizowania obciążeń administracyjnych związanych z rozliczaniem wydatków do wspomnianych samochodów. Spółka zawarła z firmą \`(...)\` S.A. umowę dotyczącą sprzedaży przez \`(...)\` paliwa oraz innych, wybranych towarów i usług na rzecz Spółki, przy wykorzystaniu kart paliwowych będących własnością \`(...)\`. W celu realizacji postanowień niniejszej umowy Spółka dokonuje wyboru zakresu usług, które mają być świadczone przez \`(...)\`, w szczególności dokonuje wyboru rodzaju kart paliwowych, dostępnego asortymentu, ilości i wartości towarów i usług, jakie mogą być nabywane za pomocą kart, a \`(...)\` wydaje Spółce karty paliwowe wraz ze szczególnymi warunkami i wskazówkami dotyczącymi korzystania z nich. Transakcja zakupu paliwa (oraz innych towarów i usług) przez Spółkę obecnie realizowana jest w ten sposób, że pracownik Spółki, korzystając z karty paliwowej, wyłącznie na stacji \`(...)\` tankuje paliwo do baku samochodu (lub nabywa inne, objęte umową towary i usługi). \`(...)\` na koniec każdego okresu rozliczeniowego przypadającego na 15. i ostatni dzień miesiąca wystawia fakturę obejmującą sprzedaż na rzecz Spółki dokonaną za pomocą kart paliwowych. Karty paliwowe wydawane przez \`(...)\` umożliwiają, oprócz dokonywania zakupów towarów i usług na stacjach paliw \`(...)\`, również bezgotówkowy zakup możliwości przejazdu autostradami od ich koncesjonariuszy. Koncesjonariusze tych autostrad to \`(...)\`S.A., \`(...)\` S.A. oraz \`(...)\` S.A. Tak jak w przypadku towarów i usług kupowanych na stacjach \`(...)\`, Spółka obciążana byłaby kosztem opłat za autostrady nie poprzez konieczność zapłacenia należności bezpośrednio w punkcie poboru opłat na autostradzie należącym do koncesjonariusza a poprzez fakturę wystawianą przez \`(...)\`, który w tym przypadku odgrywałby rolę pośrednika. Rozliczenie pomiędzy \`(...)\` a koncesjonariuszem autostrady odbywałoby się już bez udziału Spółki. Opłata za przejazd autostradą, którą Spółka uiszczałaby na rzecz \`(...)\` na podstawie wystawionej przez \`(...)\` faktury byłaby w tej samej wysokości, jak w przypadku, gdyby Spółka uiszczała te opłaty bezpośrednio w punkcie poboru opłat na autostradzie na rzecz koncesjonariuszy a więc w obu przypadkach wynikałaby z ogólnie obowiązującego cennika. Spółka nie jest w stanie stwierdzić jednak, czy \`(...)\` płaci koncesjonariuszom za te usługi wg ogólnie obowiązującego cennika oraz czy ma prawną możliwość kształtowania w stosunku do Spółki ceny za przejazd autostradą w sposób odmienny od cenników koncesjonariuszy poprzez stosowanie rabatów czy dodatkowych prowizji z tytułu pośrednictwa.

Pomocą w zobrazowaniu, jak prawdopodobnie sytuacja wygląda w relacjach pomiędzy koncesjonariuszem a \`(...)\`, może być interpretacja podatkowa nr IBPPl/443-1228/14/AZb, w której o wyjaśnienia zwrócił się do organu podatkowego koncesjonariusz autostrady.

W uzupełnieniu z dnia 22 stycznia 2016 r. Wnioskodawca wskazał, iż:

1.  Wnioskodawca będzie wykorzystywał samochody, w związku z którymi ponosi wydatki dotyczące opłat za przejazd autostradą do czynności opodatkowanych.
2.  Celem zawarcia umowy z \`(...)\` w zakresie możliwości przejazdu autostradami jest ułatwienie przejazdu autostradami i rozliczeń z tym związanych. Dzięki korzystaniu z kart paliwowych, opłaty za przejazd autostradą ewidencjonowane są na podstawie jednej zbiorczej faktury wystawianej dwa razy w miesiącu a nie wielu pokwitowań wystawianych podczas każdorazowego uiszczenia opłaty. Poza tym, pokwitowania drukowane są za pomocą nietrwałego druku termotrasferowego, który staje się mało czytelny przed upływem terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych, co bez dokonywania przez Wnioskodawcę dodatkowych czynności zabezpieczających te wydruki mogłoby powodować trudności dowodowe w trakcie ewentualnego postępowania podatkowego. Z fakturami nie ma tego problemu. Możliwość bezgotówkowego przejazdu autostradami nie ma dla Wnioskodawcy znaczenia, ponieważ pracownicy posiadają firmowe karty płatnicze, za pomocą których bezgotówkowo uiszczają należności za kupowane usługi przejazdu autostradą.
3.  Z umowy nie wynika, czy \`(...)\`ma wpływ na cenę za przejazd autostradami, jaką Wnioskodawca będzie opłacał przy użyciu przedmiotowych kart. Wnioskodawca nie jest w stanie stwierdzić, czy \`(...)\` ma prawną możliwość kształtowania w stosunku do Wnioskodawcy ceny za przejazd autostradą w sposób odmienny od cenników koncesjonariuszy poprzez stosowanie rabatów czy prowizji. Informacje takie, jako postanowienia umowne pomiędzy \`(...)\` a koncesjonariuszami autostrad stanowią tajemnicę handlową. Opłata za przejazd autostradą, którą Wnioskodawca uiszczałby na rzecz \`(...)\`na podstawie wystawionej przez \`(...)\` faktury, byłaby w tej samej wysokości, jak w przypadku, gdyby Wnioskodawca uiszczał te opłaty bezpośrednio w punkcie poboru opłat na autostradzie na rzecz koncesjonariuszy. A więc w obu przypadkach wynikałaby z ogólnie obowiązującego cennika. Stan faktyczny opisany przez koncesjonariusza autostrady w interpretacji indywidualnej nr IBPP1/443-1228/14/AZb wskazuje jednak, że \`(...)\` może nie mieć ograniczeń w kształtowaniu cen wg własnego uznania. Jednak Wnioskodawca nie posiada pewnej wiedzy na ten temat.
4.  Wnioskodawca nie podpisuje z koncesjonariuszem żadnej umowy. Koncesjonariusz podpisuje ją z \`(...)\`. Można więc domniemywać, że koncesjonariusz działa na zlecenie i rzecz \`(...)\`. Potwierdza to stan faktyczny opisany przez koncesjonariusza autostrady w interpretacji indywidualnej nr IBPP1/443-1228/14/AZb, w której informuje, że działa na zlecenie i rzecz wystawcy kart paliwowych
5.  Wnioskodawca nie jest stroną umów zawieranych pomiędzy \`(...)\` a koncesjonariuszami autostrad. Można więc domniemywać, że \`(...)\` nabywa od koncesjonariuszy możliwość przejazdu autostradą w swoim imieniu i na swoją rzecz. Świadczyć o tym może również fakt, że w momencie podpisywania umowy pomiędzy koncesjonariuszem a \`(...)\`, przyszli finalni korzystający z przejazdu autostradą i ich liczba nie jest znana. Mało więc prawdopodobne, że \`(...)\` określa w umowie, że nabywa usługi nie w imieniu i na swoją rzecz a nieznanych jeszcze podmiotów. Wnioskodawca zadał w tej sprawie pytanie \`(...)\`oraz koncesjonariuszom, ale do dnia przekazania uzupełnionego wniosku nie otrzymał od nich odpowiedzi.
6.  Wnioskodawca nie ponosi odpowiedzialności przed koncesjonariuszem za brak płatności ze strony \`(...)\` za przejazd autostradą. Również opóźnienia w płatności ze strony Wnioskodawcy na rzecz \`(...)\` nie powodują dla koncesjonariusza konsekwencji.
7.  Przedmiotowe karty paliwowe są przypisane do konkretnego samochodu.
8.  Wnioskodawca nie jest w stanie z całą pewnością odpowiedzieć, kto ponosi odpowiedzialność wobec niego za nienależyte wykonanie usługi w zakresie przejazdu autostradą. Wnioskodawca zawiera umowę z \`(...)\`. Koncesjonariusze autostrad nie są jej stronami. Można więc domniemywać, że roszczenie z tytułu odpowiedzialności za nienależyte wykonanie umowy przysługuje Wnioskodawcy od \`(...)\`. Wnioskodawca zadał w tej sprawie pytanie \`(...)\` oraz koncesjonariuszom, ale do dnia przekazania uzupełnionego wniosku nie otrzymał od nich odpowiedzi.

Natomiast w uzupełnieniu z dnia 1 lutego 2016 r. Wnioskodawca wskazał, iż: koncesjonariusze sprzedają na rzecz \`(...)\` usługi przejazdu autostradą płatną na indywidualnie uzgodnionych warunkach (\`(...)\` ma wpływ na cenę usługi, która w tym przypadku jest negocjowana, koncesjonariusze ponoszą odpowiedzialność kontraktową wobec \`(...)\` za np. nieuprawniony brak świadczenia usługi) i rozliczają je w odpowiednich okresach (na podstawie wystawionych faktur VAT). Usługi te są następnie odsprzedawane przez \`(...)\` do konkretnych klientów, użytkowników autostrady płatnej, korzystających z kart paliwowych (na warunkach uzgodnionych pomiędzy \`(...)\` a konkretnym klientem).

Reklamacje dotyczące rejestracji pojazdu, bądź rozliczeń z tego tytułu, klient przesyła do \`(...)\`, który w ramach obowiązującej umowy pomiędzy koncesjonariuszami lub zarządcą dróg przekazuje odpowiednio do rozpatrzenia. W innych przypadkach typu zła nawierzchnia, korki, jakość miejsca obsługi podróżnych, klient kieruje reklamacje bezpośrednio do koncesjonariuszy lub do zarządcy drogi.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy Spółka ma prawo do odliczenia podatku od towarów i usług wynikającego z faktur wystawianych przez \`(...)\` dokumentujących opłaty za przejazd autostradą uiszczane przy wykorzystaniu kart paliwowych z uwzględnieniem ograniczeń określonych w art. 86a ustawy o podatku od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka ma prawo do odliczenia podatku od towarów i usług wynikającego z faktur wystawianych przez \`(...)\` dokumentujących opłaty za przejazd autostradą uiszczane przy wykorzystaniu kart paliwowych z uwzględnieniem ograniczeń określonych w art. 86a ustawy o podatku od towarów i usług.

Przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów (art. 8 ust. 1). Zgodnie z art. 8 ust. 2a, w przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi.

Wobec powyższego, z art. 8 ust. 2a wynika, że w zakresie tzw. transakcji łańcuchowych przyjmuje się, że każdy z podmiotów uczestniczących w łańcuchu świadczenia usług wykonał czynność opodatkowaną podatkiem od towarów i usług. Nie ma również znaczenia, czy podmiot będący w łańcuchu świadczeń otrzymał fizycznie przedmiot opodatkowania. Przywołane przepisy art. 8 ust. 2a przyjmują, że każdy podatnik uczestniczący w transakcjach łańcuchowych dokonał czynności opodatkowanej. W związku z powyższym każdy podatnik obowiązany jest do wystawienia faktury oraz rozliczenia podatku VAT należnego ale także ma prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktury dokumentującej zakup (uwzględniając ograniczenia określone w przepisach ustawy).

Zdaniem podatnika, powyższe przepisy powinny mieć zastosowanie w schemacie transakcji z wykorzystaniem kart paliwowych będącym przedmiotem zapytania w zakresie zawarcia umowy sprzedaży pomiędzy koncesjonariuszem autostrady a wystawcą faktury.

Jak zostało już podkreślone, na gruncie przedstawionego stanu faktycznego, świadczenie usług dokonywane są w pierwszej kolejności pomiędzy koncesjonariuszami oraz \`(...)\`. Następnie \`(...)\` świadczy usługi na rzecz Spółki. Fizyczne świadczenie usług ma natomiast miejsce pomiędzy koncesjonariuszami (pierwsze podmioty w łańcuchu) a Spółką (ostatni podmiot w łańcuchu).

Tym samym, w omawianych transakcjach, zgodnie ze wskazanymi przepisami ustawy o VAT, \`(...)\` występuje, jako podmiot pośredniczący, który z punktu widzenia zasad opodatkowania VAT traktowany jest, jako podmiot uczestniczący w łańcuchu świadczeń usług, będący zarówno nabywcą, jak i dostawcą usług. O tym, że \`(...)\` nie jest jedynie pośrednikiem finansowym, którego rola ogranicza się jedynie do finansowego rozliczenia transakcji pomiędzy koncesjonariuszem a Spółką świadczy fakt, że \`(...)\` może odmówić świadczenia usług na rzecz Spółki z powodów określonych w umowie (np. z powodu opóźnień w płatności) lub z powodu przekroczenia limitów wartościowych przypisanych do poszczególnych kart paliwowych, co w aspekcie technicznym dokonuje się poprzez odmowę akceptacji transakcji w punkcie poboru opłat na autostradzie lub zablokowanie kart paliwowych przez \`(...)\`. W wyroku z dnia 14 lipca 2011 r. (C-464/10, Belgia przeciwko Pierre Henfling i inni) TSUE uznał, że istotną okolicznością dla uznania, iż mamy do czynienia ze świadczeniem usług jest kwestia realnej możliwości odmowy świadczenia usług przez przedsiębiorcę na rzecz klientów.

Mając to na uwadze, należy stwierdzić, iż na gruncie przedstawionego stanu faktycznego, w przypadku nabywania usług od koncesjonariuszy przy wykorzystaniu kart paliwowych, wydawanych i obsługiwanych przez \`(...)\`, każdorazowo mamy do czynienia z dwiema niezależnymi czynnościami opodatkowanymi, dokonywanymi w ramach transakcji łańcuchowej, w ramach której \`(...)\` najpierw nabywa usługi od koncesjonariuszy, a następnie zbywa te usługi na rzecz Spółki.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ww. ustawy przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (\`(...)\`).

Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Na podstawie art. 7 ust. 8 ww. ustawy, w przypadku gdy kilka podmiotów dokonuje dostawy tego samego towaru w ten sposób, że pierwszy z nich wydaje ten towar bezpośrednio ostatniemu w kolejności nabywcy, uznaje się, że dostawy towarów dokonał każdy z podmiotów biorących udział w tych czynnościach.

Powyżej wskazany przepis art. 7 ust. 8 ustawy definiuje tzw. transakcje (dostawy) łańcuchowe. Warunkiem niezbędnym do ich zaistnienia jest to, że towar zostaje wydany przez pierwszy podmiot ostatniemu w kolejności podmiotowi, przy czym podmioty pośredniczące w ogóle nie wchodzą w fizyczne posiadanie przedmiotu dostawy. Przepis ten bazuje na fikcji prawnej, zgodnie z którą, dla potrzeb podatku VAT przyjmuje się, że dostawy towarów dokonuje każdy podmiot uczestniczący w transakcji łańcuchowej, pomimo że fizyczne wydanie towaru ma miejsce tylko jeden raz. Zatem, każdy z podmiotów uczestniczących w takiej transakcji, na którego następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, musi posiadać praktyczną kontrolę nad tym towarem, możliwość korzystania z niego oraz ustalenia warunków takiego korzystania.

Natomiast stosownie do art. 8 ust. 1 ww. ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy. Pojęcie usługi według ustawy o podatku od towarów i usług jest szersze od definicji usługi w rozumieniu klasyfikacji statystycznych. Oznacza to, że w definicji tej mieszczą się również określone zachowania, które nie zostały sklasyfikowane w PKWiU, o której mowa w art. 5a ustawy. Zauważyć jednak należy, iż usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

Zatem aby uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.

Art. 8 ust. 2a ustawy stanowi, że w przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi.

Z powyższego wynika, że podmiot świadczący (odsprzedający) daną usługę nabytą we własnym imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej traktowany jest najpierw jako usługobiorca, a następnie jako usługodawca tej samej usługi. Przeniesienie ciężaru kosztów na inną osobę, nie może być zatem w żaden inny sposób potraktowane niż jako świadczenie usługi w tym samym zakresie.

Z opisu sprawy wynika, iż Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Posiada samochody, w związku z którymi ponosi określone wydatki. W zależności od samochodu, Spółka ma prawo do odliczenia 50% lub 100% naliczonego podatku od towarów i usług wynikającego z faktur dokumentujących te wydatki, zgodnie z regulacjami zawartymi w art. 86a ustawy o podatku od towarów i usług. W celu uproszczenia procesu zarządzania flotą samochodową, a także w celu zminimalizowania obciążeń administracyjnych związanych z rozliczaniem wydatków do wspomnianych samochodów. Spółka zawarła z firmą \`(...)\` S.A. umowę dotyczącą sprzedaży przez \`(...)\` paliwa oraz innych, wybranych towarów i usług na rzecz Spółki, przy wykorzystaniu kart paliwowych będących własnością \`(...)\`. \`(...)\` na koniec każdego okresu rozliczeniowego przypadającego na 15. i ostatni dzień miesiąca wystawia fakturę obejmującą sprzedaż na rzecz Spółki dokonaną za pomocą kart paliwowych. Karty paliwowe wydawane przez \`(...)\` umożliwiają, oprócz dokonywania zakupów towarów i usług na stacjach paliw \`(...)\`, również bezgotówkowy zakup możliwości przejazdu autostradami od ich koncesjonariuszy. Przedmiotowe karty paliwowe są przypisane do konkretnego samochodu.

Koncesjonariusze tych autostrad to \`(...)\`S.A., \`(...)\` S.A. oraz \`(...)\` S.A. Tak jak w przypadku towarów i usług kupowanych na stacjach \`(...)\`, Spółka obciążana byłaby kosztem opłat za autostrady nie poprzez konieczność zapłacenia należności bezpośrednio w punkcie poboru opłat na autostradzie należącym do koncesjonariusza a poprzez fakturę wystawianą przez \`(...)\`, który w tym przypadku odgrywałby rolę pośrednika. Rozliczenie pomiędzy \`(...)\` a koncesjonariuszem autostrady odbywałoby się już bez udziału Spółki. Opłata za przejazd autostradą, którą Spółka uiszczałaby na rzecz \`(...)\` na podstawie wystawionej przez \`(...)\` faktury byłaby w tej samej wysokości, jak w przypadku, gdyby Spółka uiszczała te opłaty bezpośrednio w punkcie poboru opłat na autostradzie na rzecz koncesjonariuszy a więc w obu przypadkach wynikałaby z ogólnie obowiązującego cennika.

Celem zawarcia umowy z \`(...)\` w zakresie możliwości przejazdu autostradami jest ułatwienie przejazdu autostradami i rozliczeń z tym związanych. Dzięki korzystaniu z kart paliwowych, opłaty za przejazd autostradą ewidencjonowane są na podstawie jednej zbiorczej faktury wystawianej dwa razy w miesiącu a nie wielu pokwitowań wystawianych podczas każdorazowego uiszczenia opłaty. Możliwość bezgotówkowego przejazdu autostradami nie ma dla Wnioskodawcy znaczenia, ponieważ pracownicy posiadają firmowe karty płatnicze, za pomocą których bezgotówkowo uiszczają należności za kupowane usługi przejazdu autostradą.

Wnioskodawca nie podpisuje z koncesjonariuszem żadnej umowy. Koncesjonariusz podpisuje ją z \`(...)\`.

Wnioskodawca nie jest stroną umów zawieranych pomiędzy \`(...)\` a koncesjonariuszami autostrad.

Wnioskodawca nie ponosi odpowiedzialności przed koncesjonariuszem za brak płatności ze strony \`(...)\` za przejazd autostradą. Również opóźnienia w płatności ze strony Wnioskodawcy na rzecz \`(...)\` nie powodują dla koncesjonariusza konsekwencji.

Koncesjonariusze sprzedają na rzecz \`(...)\` usługi przejazdu autostradą płatną na indywidualnie uzgodnionych warunkach (\`(...)\` ma wpływ na cenę usługi, która w tym przypadku jest negocjowana, koncesjonariusze ponoszą odpowiedzialność kontraktową wobec \`(...)\` za np. nieuprawniony brak świadczenia usługi) i rozliczają je w odpowiednich okresach (na podstawie wystawionych faktur VAT). Usługi te są następnie odsprzedawane przez \`(...)\` do konkretnych klientów, użytkowników autostrady płatnej, korzystających z kart paliwowych (na warunkach uzgodnionych pomiędzy \`(...)\` a konkretnym klientem).

Reklamacje dotyczące rejestracji pojazdu, bądź rozliczeń z tego tytułu, klient przesyła do \`(...)\`, który w ramach obowiązującej umowy pomiędzy koncesjonariuszami lub zarządcą dróg przekazuje odpowiednio do rozpatrzenia. W innych przypadkach typu zła nawierzchnia, korki, jakość miejsca obsługi podróżnych, klient kieruje reklamacje bezpośrednio do koncesjonariuszy lub do zarządcy drogi.

Wnioskodawca będzie wykorzystywał samochody, w związku z którymi ponosi wydatki dotyczące opłat za przejazd autostradą do czynności opodatkowanych.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących zakup usług przejazdu autostradami przy wykorzystaniu kart paliwowych, z uwzględnieniem ograniczeń określonych w art. 86a ustawy o podatku od towarów i usług.

Co do zasady, na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:

1.  nabycia towarów i usług,
2.  dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.

Zgodnie z art. 86a ust. 1 pkt 1 ustawy, w przypadku wydatków związanych z pojazdami samochodowymi kwotę podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, stanowi 50% kwoty podatku wynikającej z faktury otrzymanej przez podatnika.

W myśl ust. 2 tego artykułu, do wydatków związanych z pojazdami samochodowymi, o których mowa w ust. 1, zalicza się wydatki dotyczące:

1.  nabycia, importu lub wytworzenia tych pojazdów oraz nabycia lub importu ich części składowych;
2.  używania tych pojazdów na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze, związane z tą umową, inne niż wymienione w pkt 3;
3.  nabycia lub importu paliw silnikowych, oleju napędowego i gazu, wykorzystywanych do napędu tych pojazdów, usług naprawy lub konserwacji tych pojazdów oraz innych towarów i usług związanych z eksploatacją lub używaniem tych pojazdów.

Na podstawie ust. 3 ww. artykułu, przepis ust. 1 nie ma zastosowania:

1.  w przypadku gdy pojazdy samochodowe są:
    1.  wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika lub
    2.  konstrukcyjnie przeznaczone do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą, jeżeli z dokumentów wydanych na podstawie przepisów o ruchu drogowym wynika takie przeznaczenie;
2.  do towarów montowanych w pojazdach samochodowych i do związanych z tymi towarami usług montażu, naprawy i konserwacji, jeżeli przeznaczenie tych towarów wskazuje obiektywnie na możliwość ich wykorzystywania wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika.

Z powołanego wyżej art. 86 ust. 1 ustawy wynika, że prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje wyłącznie podatnikowi podatku od towarów i usług i dotyczy podatku naliczonego wynikającego z zakupów towarów i usług wykorzystywanych do wykonywania czynności opodatkowanych. Powyższa zasada wyklucza możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z nabyciem towarów i usług, które w ogóle nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, tj. wykorzystywane są do czynności zwolnionych od podatku lub niepodlegających opodatkowaniu tym podatkiem.

Ustawodawca umożliwił podatnikom skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego w określonych terminach, pod warunkiem spełnienia przez nich zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, m.in. tego, że zakupy towarów i usług będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, która pozbawia podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

W świetle art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane – w części dotyczącej tych czynności.

Jak już zauważono, pojęcie świadczenia usług należy rozumieć przede wszystkim określone zachowanie się podatnika na rzecz innego podmiotu, które wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu świadczącego usługę. Przy czym, o ile dane zachowanie podatnika mieści się w ustawowej definicji świadczenia usług, to – co do zasady - niezbędnym elementem do uznania tego zachowania za czynność podlegającą opodatkowaniu jest spełnienie przesłanki odpłatności (wynagrodzenie za usługę).

W odniesieniu do nabywanych przez Wnioskodawcę usług przejazdu autostradami, których zakup dokonywany jest przez Wnioskodawcę za pomocą kart u …, należy wskazać, że zgodnie z art. 8 ust. 2a ustawy, przyjmuje się, że podmiot świadczący (odsprzedający) daną usługę nabytą we własnym imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej traktowany jest najpierw jako usługobiorca, a następnie jako usługodawca tej samej usługi. W analizowanej sprawie dostawcą usług dla Wnioskodawcy (finalnego nabywcy) jest właściciel kart wystawiający fakturę, ponieważ nabycia usług przez Wnioskodawcę, poprzedzone są zawarciem umowy sprzedaży pomiędzy …, a koncesjonariuszem. Ponadto – jak wskazał Wnioskodawca – \`(...)\` ma wpływ na cenę usługi, która jest negocjowana. Reklamacje związane z rejestracją pojazdu, bądź z tytułu rozliczeń, klient przesyła do \`(...)\`, który w ramach obowiązującej umowy pomiędzy koncesjonariuszami lub zarządcą dróg przekazuje odpowiednio do rozpatrzenia. Jednocześnie Wnioskodawca wskazał, iż celem zawarcia umowy z \`(...)\`w zakresie możliwości przejazdu autostradami jest ułatwienie przejazdu autostradami i rozliczeń z tym związanych. Zatem na podstawie art. 8 ust. 1 w zw. z ust. 2a ustawy świadczenia te stanowią odpłatne świadczenia usług.

Tym samym więc należy uznać, że transakcje dokonywane pomiędzy właścicielem kart a Wnioskodawcą w zakresie zakupu usług przejazdu autostradami, dokonywanych przy pomocy kart, będą stanowiły czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, tj. odpłatne świadczenie usług w myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Wnioskodawca wskazuje, że w zależności od samochodu, Spółka ma prawo do odliczenia 50% lub 100% naliczonego podatku od towarów i usług wynikającego z faktur dokumentujących te wydatki, zgodnie z regulacjami zawartymi w art. 86a ustawy o podatku od towarów i usług.

W związku z powyższym należy uznać, iż Wnioskodawca będzie miał prawo do odliczenia podatku VAT z faktur dokumentujących opłaty za przejazdy autostradą uiszczane przy pomocy kart paliwowych z uwzględnieniem ograniczeń określonych w art. 86a ustawy.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie, wynikające z opisu sprawy bądź własnego stanowiska, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.