Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.262.2025.3.MSO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-23
Teza: Interpretacja indywidualna w zakresie ustalenia, że
Zainteresowany (Sprzedający) w ramach sprzedaży
Nieruchomości 1; 2 na moment zawarcia Umowy
Przyrzeczonej będzie działać jako podatnik w rozumieniu art.
15 ust. 1 ustawy, a transakcja sprzedaży Nieruchomości 1; 2
nie będzie podlegała zwolnieniu z VAT i będzie podlegała
opodatkowaniu VAT, opodatkowania sprzedaży
Nieruchomości 3, opodatkowania przez Sprzedającego
podatkiem VAT otrzymanej kwoty w części proporcjonalnie
przypadającej na Nieruchomość 3 oraz prawa do odliczenia
podatku naliczonego z tytułu nabytej Nieruchomości 3.
Słowa kluczowe: nieruchomości-nieruchomość niezabudowana
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
odliczenia-prawo do odliczenia
zadatek
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV.
Obowiązek podatkowy-Rozdział 1. Zasady ogólne-
Obowiązek podatkowy - zaliczka, zadatek, przedpłata,
rata, wkład budowlany lub mieszkaniowy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 8-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 8-pkt 2
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie podatku od towarów i
    usług jest w części prawidłowe, w części nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej ustawą:

        Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
        podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
        kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
        Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
        przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Przy czym, na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
        Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
        oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:
        Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to
        odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju,
        eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zatem należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy przedmiotem dostawy są towary w rozumieniu
    powołanego wyżej przepisu i gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do
    rozporządzania tymi towarami jak właściciel, mamy do czynienia z dostawą w ujęciu art. 7
    ust. 1 ustawy podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zgodnie z przedstawionymi przepisami, grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art.
    2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako dostawa towarów, o której mowa w
    art. 7 ust. 1 ustawy, która to czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z zasadą powszechności
    opodatkowania podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa
    towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez
    „podatników” w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach działalności gospodarczej.
    W świetle art. 15 ust. 1 ustawy:
        Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
        prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
        której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:
        Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
        lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
        rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
        gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
        towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
        zarobkowych.
    W tym miejscu należy również wskazać, że na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112
    /WE Rady:
        „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
        jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
        działalności.
        „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów,
        handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
        wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność
        gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły,
        majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu
        dochodu.
    Jednocześnie w art. 12 ust. 1 lit. b Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że:

        Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie
        dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit
        drugi, w szczególności jednej z następujących transakcji: (...); dostawa terenu
        budowlanego.
    Zgodnie z art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
        Do celów ust. 1 lit. b) „teren budowlany” oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub
        uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie.
    W myśl art. 2 ust. 1 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE Rady opodatkowaniu VAT podlegają
    następujące transakcje: odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa
    członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze (...).
    Należy zaznaczyć, że sprzedaż składników wykorzystywanych w działalności gospodarczej
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność
    podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie
    działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto,
    działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem,
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności
    określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe

    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży Nieruchomości 1-3, istotne jest,
    czy w celu dokonania ich sprzedaży podjął Pan aktywne działania w zakresie obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta,
    handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Skutkowałoby to
    koniecznością uznania Pana za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w
    rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został
    wykorzystany do działalności gospodarczej.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym.
    Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy
    o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest
    odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter
    Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą
    podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do
    prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek
    prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią
    przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze
    wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej
    nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w
    ramach majątku osobistego.

    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy. W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży,
    przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj.
    majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych
    czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie
    przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady
    bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.
    Z opisu sprawy wynika, że Sprzedający jest właścicielem niezabudowanych nieruchomości
    gruntowych stanowiących działki o następujących numerach ewidencyjnych: (...)
    (Nieruchomość 1), (...) (Nieruchomość 2) i (...) (Nieruchomość 3). Sprzedający nabył
    Nieruchomości 1-3 na podstawie umów sprzedaży, w celu lokaty kapitału w majątku
    prywatnym. Nabycie Nieruchomości 1-3 nie nastąpiło w ramach czynności podlegających
    opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Sprzedający nie podejmował działań związanych z wyrównaniem i uzbrojeniem terenu
    Nieruchomości 1-3, wydzielenia dróg wewnętrznych, ani działań zmierzających do
    przyłączenia Nieruchomości 1-3 do infrastruktury technicznej (np. sieci energetycznej,
    gazowej, czy wodno-kanalizacyjnej).
    Dla Nieruchomości 3 została pozyskana na wniosek Sprzedającego decyzja o warunkach
    zabudowy polegająca na budowie obiektu sportowo-rekreacyjnego z częścią
    gastronomiczną i noclegową. Realizacja ww. projektu nie została zakończona z uwagi na
    przeciągający się etap uzgodnień zjazdu z Zarządem (...).
    Od momentu nabycia Sprzedający zezwalał osobom trzecim na nieodpłatne i bezumowne
    wykorzystywanie Nieruchomości 1-3 do rekreacyjnej jazdy terenowej. Do momentu
    planowanej dostawy, zgodnie z treścią Umowy Przedwstępnej, Nieruchomości 1-3 zostaną
    udostępnione Wnioskodawcy w celu zbadania ich zdatności do przeprowadzenia
    planowanej inwestycji oraz uzyskania wszystkich wymaganych zezwoleń i decyzji
    administracyjnych. Poza powyższym, Nieruchomości 1-3 nie były i nie będą
    wykorzystywane w żaden inny sposób, w szczególności nie były wykorzystywane do celów
    komercyjnych lub związanych z działalnością gospodarczą, w tym również Sprzedający nie
    wykorzystywał ich wyłącznie na cele działalności zwolnionej z podatku.
    Nieruchomości 1-3 do momentu planowanej dostawy nie będą udostępniane osobom
    trzecim na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym
    charakterze. Zgodnie z Umową Przedwstępną, Nieruchomości 1-3 zostaną udostępnione
    kupującemu w związku z procesem budowlanym, w celu doprowadzenia do realizacji
    warunków zawarcia Umowy Przyrzeczonej.
    Zgodnie z Umową Przedwstępną, warunkiem zawarcia Umowy Przyrzeczonej zawartym w
    Umowie Przedwstępnej jest uzyskanie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dla
    Nieruchomości 1-2 oraz nowej decyzji o warunkach zabudowy dla Nieruchomości 3 o
    parametrach umożliwiających realizację inwestycji polegającej na wybudowaniu obiektu
    magazynowego oraz późniejszym wynajmie powierzchni magazynowej). W związku z
    powyższym na dzień sprzedaży, Nieruchomości 1-3 będą objęte decyzjami o warunkach
    zabudowy.
    Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności (pytanie we wniosku oznaczone numerem 1)
    dotyczą ustalenia, czy dokonując sprzedaży działki nr (...) (Nieruchomość 1), działki nr (...)
    (Nieruchomość 2) i działki nr (...) (Nieruchomość 3) Sprzedający będzie działał w
    charakterze podatnika podatku VAT oraz czy sprzedaż ww. działki będzie podlegać
    opodatkowaniu.
    Dokonując rozstrzygnięcia kwestii będącej przedmiotem Państwa zapytania, należy
    wskazać, że doszło do udzielenia przez Sprzedającego pełnomocnictwa wskazanej przez
    Państwa osobie i upoważnienie jej do reprezentowania we wszystkich postępowaniach

    administracyjnych przed organami, sądami administracyjnymi, w zakresie niezbędnym do
    wykonania Umowy Przedwstępnej, obejmującej kwestie dotyczące m.in. uzyskania
    warunków technicznych przyłączenia do sieci i dostępu do drogi, uzyskania wszelkich
    innych niezbędnych decyzji, opinii, uzgodnień i oświadczeń, które okażą się konieczne do
    uzyskania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę
    dla planowanej przez Państwa Inwestycji. Czynności te nastąpiły w sensie
    chronologicznym, jeszcze przed zawarciem definitywnej umowy sprzedaży. Jednakże,
    udzielenie pełnomocnictwa przyszłemu kupującemu – Państwu, umożliwiające podjęcie
    czynności mających na celu dostosowanie gruntu do potrzeb kupującego (pozwolenia,
    przyłącza itp.) nie jest staraniem Sprzedawcy, który przykładowo stara się grunt uzbroić
    czy uzyskać określone pozwolenia, aby przedmiot sprzedaży uczynić bardziej atrakcyjnym
    dla potencjalnych nabywców.
    W przedmiotowej sprawie – jak wskazali Państwo we wniosku – przed przystąpieniem do
    negocjacji poprzedzających zawarcie Umowy Przedwstępnej pomiędzy Państwem a
    Sprzedającym, Sprzedający nie podejmował aktywnie działań zmierzających do znalezienia
    nabywcy Nieruchomości 1-3, takich jak zamieszczenie ogłoszeń na portalach
    internetowych, czy umieszczenie tablic ogłoszeniowych na terenie Nieruchomości 1-3.
    Sprzedający nie zamieszczał także ogłoszeń w agencjach nieruchomości.
    Należy zatem zauważyć, że – jak wynika z opisu sprawy Sprzedający nie podejmował i nie
    musi podejmować działań, aby zachęcić kogokolwiek do jego nabycia. Skutki prawne
    czynności wykonanych przez pełnomocnika (wyznaczoną przez Państwa osobę) w sensie
    prawnym dotyczą wprawdzie właściciela gruntu (uzyskanie decyzji, pozwoleń itd.). Jednak
    starania pełnomocnika nie są staraniami Sprzedającego jako właściciela podejmowanymi
    w celu pozyskania kupującego, aby oferowany grunt uczynić atrakcyjniejszym dla
    potencjalnego nabywcy, czy podnieść jego cenę.
    Podkreślić należy, że podjęte przez Państwa (Kupującego) działania nie prowadzą do
    podwyższenia atrakcyjności Nieruchomości 1-3 lecz nabywca wykonuje te czynności we
    własnym interesie, dla zrealizowania własnych potrzeb, w celu przystosowania działek do
    swoich określonych potrzeb.
    Mając powyższe na uwadze, w świetle całokształtu okoliczności sprawy, samo udzielenie
    przez Sprzedającego wyznaczonej przez Państwa osobie pełnomocnictwa do wykonania
    określonych czynności w celu dostosowania gruntu do Państwa potrzeb nie powoduje, że
    Sprzedający zostanie z tego powodu uznany za podatnika prowadzącego działalność
    gospodarczą.
    W związku z powyższymi okolicznościami stwierdzić należy, że w odniesieniu do sprzedaży
    Nieruchomości 1 i Nieruchomości 2 nie wystąpił ciąg zdarzeń, które jednoznacznie
    przesądzają, że sprzedaż Nieruchomości 1 i Nieruchomości 2 przez Sprzedającego,
    wypełnia przesłanki działalności gospodarczej. Sprzedający w zakresie sprzedaży
    Nieruchomości 1 i Nieruchomości 2 nie podjął takich aktywnych działań w zakresie obrotu
    nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do
    wykorzystywanych przez handlowców. Całokształt powyższych okoliczności wskazuje, że
    aktywność Sprzedającego w zakresie dostawy Nieruchomości 1 i Nieruchomości 2 w pełni
    mieści się w granicach zarządu majątkiem prywatnym, a stanowisko to pozostaje w
    zgodzie z przywołanym wyrokiem TSUE C-180/10, C-181/10.
    Dokonując sprzedaży Nieruchomości 1 i Nieruchomości 2 Sprzedający będzie korzystał z
    przysługującego mu prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie jest
    wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego
    statusu pozbawia Sprzedającego cech podatnika podatku VAT, o których mowa w art. 15
    ust. 1 ustawy, w zakresie sprzedaży Nieruchomości 1 i Nieruchomości 2, a dostawę – cech
    czynności podlegającej opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    W związku z tym, dokonując sprzedaży Nieruchomości 1 i Nieruchomości 2 Sprzedający
    będzie korzystał z przysługującego prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to

    czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której nie mają zastosowania przepisy
    ustawy o podatku od towarów i usług.
    W konsekwencji, sprzedaż Nieruchomości 1 i Nieruchomości 2 nie będzie czynnością
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W związku z powyższym, nie
    znajduje uzasadnienia rozstrzygnięcie w zakresie Nieruchomości 1 i Nieruchomości 2
    kwestii korzystania ze zwolnienia ww. czynności na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
    Niniejsze rozstrzygnięcie jest spójne z ugruntowaną linią orzeczniczą sądów
    administracyjnych (por. wyroki NSA z 6.11.2024 r. sygn. akt I FSK 1014/21, z 24.10.2024 r.
    sygn. akt I FSK 265/21, z 11.10.2024 r. sygn. akt I FSK 364/21, z 21.10.2024 r. sygn. akt I FSK
    347/21, z 23.07.2024 r. sygn. akt I FSK 1677/20, z 10.09.2024 r. sygn. akt I FSK 1675/20).
    Odnośnie natomiast Nieruchomości 3, biorąc pod uwagę treść przytoczonych przepisów
    oraz całokształt przedstawionych we wniosku okoliczności sprawy stwierdzić należy, że
    planowana przez Sprzedającego sprzedaż Nieruchomości 3, dla której wniosek
    Sprzedającego i dla niego została wydana decyzja o warunkach zabudowy, polegająca na
    budowie obiektu sportowo-rekreacyjnego z częścią gastronomiczną i noclegową, zgodnie
    z art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy, będzie stanowić dostawę dokonywaną przez podatnika w
    ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
    W tym miejscu należy wskazać, że w przypadku sprzedaży Nieruchomości 3, Sprzedający
    nie będzie zbywał majątku osobistego, ale majątek wykorzystywany w prowadzonej
    działalności gospodarczej. Jak zostało wskazane powyżej, majątek prywatny to majątek
    danej osoby fizycznej, który w całym okresie posiadania tego majątku osoba ta musi
    wykazywać zamiar wykorzystywania go w ramach majątku osobistego. Sprzedający dla
    Nieruchomości 3 uzyskał decyzję o warunkach zabudowy, polegająca na budowie obiektu
    sportowo-rekreacyjnego z częścią gastronomiczną i noclegową, co pozbawiło tę
    nieruchomość cech majątku prywatnego. Nie sposób przyjąć, że obiekt sportowo-
    rekreacyjny z częścią gastronomiczną i noclegową, jaki miał zostać wybudowany na
    Nieruchomości 3 miał służyć Sprzedającemu wyłącznie do zaspokojenia jego potrzeb
    prywatnych. Zatem dokonując tej czynności, Sprzedający podjął działania podobne do
    tych, jakie wykonują podmioty zajmujące się profesjonalnie obrotem nieruchomościami, o
    których mowa w orzeczeniach w sprawach C-180/10 i C-181/10, tj. Sprzedający wykazał
    aktywność w przedmiocie zbycia porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem.
    Z uwagi na powyższe, w zakresie Nieruchomości 3 nie można uznać, że przedmiotem
    dostawy będzie składnik majątku osobistego Sprzedającego, a sprzedaż Nieruchomości 3
    będzie stanowiła realizację prawa do rozporządzania majątkiem osobistym.
    Podjęte przez Sprzedającego, a opisane wcześniej działania w zakresie Nieruchomości 3
    spowodowały, że Nieruchomości 3 utraciła charakter majątku prywatnego. W związku z
    powyższym, skoro w przedmiotowej sprawie w zakresie Nieruchomości 3 wystąpią
    przesłanki stanowiące podstawę uznania Sprzedającego za podatnika w rozumieniu art.
    15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, to
    czynność dostawy Nieruchomości 3, będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT,
    jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1
    ustawy.
    Zatem, sprzedaż przez Sprzedającego Nieruchomości 3, będzie dostawą dokonywaną
    przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 2
    ustawy, a więc przez podatnika podatku od towarów i usług, zdefiniowanego w art. 15 ust.
    1 ustawy i w konsekwencji sprzedaż ta będzie stanowiła – wskazaną w art. 7 ust. 1 ustawy
    – dostawę towarów, która zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonawczych do tej
    ustawy, przewidują dla niektórych towarów i usług zwolnienie od podatku.

    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:
        Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
        budowlane.
    Powyższe oznacza, że zwolnienie przysługuje względem takiej dostawy, której
    przedmiotem jest grunt niezabudowany i jednocześnie o przeznaczeniu innym niż
    budowlane. Zatem ze zwolnienia od podatku korzystać będą dostawy gruntów o
    charakterze rolnym, leśnym, itp.
    Na podstawie art. 2 pkt 33 ustawy:
        Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terenach budowlanych – rozumie się
        przez to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem
        zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie
        z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w
        przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    Z przytoczonych przepisów wynika, że przeznaczenie określonego gruntu należy oceniać
    wyłącznie w oparciu o istniejący plan zagospodarowania przestrzennego oraz wydane
    decyzje o warunkach zabudowy nieruchomości.
    O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy plan
    zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego
    braku decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego.
    W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej z dnia 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren
    budowlany” oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa
    członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę.
    W myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu
    przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm.):
        Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym
        uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania
        przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania
        przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i
        wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań
        własnych gminy.
    Jak stanowi art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym:
        Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz
        określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje
        w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
    Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym:
        W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
        określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje
        w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:
        1. lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji
          inwestycji celu publicznego;
        2. sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji
          ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
    O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy plan
    zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego
    braku decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego.

    W niniejszej sprawie – jak Państwo wskazali – na dzień sprzedaży Nieruchomość 3 będzie
    niezabudowana. Jednocześnie wskazali Państwo, że dla Nieruchomości 3 obowiązywała
    Decyzja (...) o warunkach zabudowy i na dzień sprzedaży Nieruchomość 3 będzie objęta
    nową decyzją o warunkach zabudowy.
    W rezultacie planowana sprzedaż Nieruchomości 3 nie będzie korzystała ze zwolnienia od
    podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
    Należy nadmienić, że dla dostawy nieruchomości niezabudowanych, które nie spełniają
    przesłanek do objęcia ich zwolnieniem od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9
    ustawy, ustawodawca przewidział możliwość zastosowania zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Według art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
        Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
        działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub
        wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do
        obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich
    towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub
    wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i
    wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez podatnika – wyłącznie na
    cele działalności zwolnionej od podatku VAT.
    W celu zastosowania zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy,
    dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym
    przepisie, tj.:
    1) towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
      działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
      przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
    2) przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów nie przysługiwało dokonującemu
      ich dostawy prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy
    towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Jak Państwo wskazali, Sprzedający nie będzie wykorzystywał Nieruchomości 3 wyłącznie
    na cele działalności zwolnionej z podatku.
    Zatem w odniesieniu do Nieruchomości 3 nie zostaną spełnione warunki do zastosowania
    zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    W konsekwencji, sprzedaż przez Sprzedającego Nieruchomości 3 będzie stanowić
    czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 5 ust.
    1 pkt 1 w powiązaniu z art. 7 ust. 1 ustawy, która nie będzie korzystała ze zwolnienia od
    podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 i pkt 2 ustawy, a zatem będzie opodatkowana
    podatkiem od towarów i usług według stawki właściwej dla przedmiotu dostawy.
    Tym samym, stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku numerem 1 w
    zakresie Nieruchomości 1 i Nieruchomości 2 jest nieprawidłowe, natomiast w zakresie
    Nieruchomości 3 jest prawidłowe ale na podstawie innego uzasadnienia niż wskazali
    Państwo.
    Kolejne Wątpliwości dotyczą kwestii opodatkowania otrzymanego Zadatku przez
    Zainteresowanego (pytanie oznaczone nr 2).
    Z uwagi na warunkowy charakter pytania nr 2, nie oceniam stanowiska Państwa w
    odniesieniu do Nieruchomości 1 i 2, tylko w odniesieniu do Nieruchomości 3.

    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że zgodnie z Umową Przedwstępną, byli
    Państwo zobowiązani wypłacić Sprzedającemu zadatek na poczet ceny sprzedaży
    Nieruchomości 1-4. Zadatek w kwocie netto (bez podatku VAT) został wypłacony
    Zainteresowanemu dwa dni po zawarciu Umowy Przedwstępnej. Z Umowy Przedwstępnej
    nie wynika w jakiej części będzie on dotyczył każdej z Nieruchomości 1-4.
    Na moment wypłaty Zadatku, Nieruchomość 4 nie była objęta miejscowym planem
    zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o warunkach zabudowy. Zgodnie z Umową
    Przedwstępną, pozostała część ceny sprzedaży Nieruchomości 1-3 i Nieruchomości 4
    zostanie wypłacona Sprzedającemu po zawarciu Umowy Przyrzeczonej. Zgodnie z Umową
    Przedwstępną Zainteresowani ustalili, że cena nabycia Nieruchomości 1-4, w przypadku
    gdy transakcja podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem VAT, zostanie powiększona o
    należny podatek VAT. Oznacza to, że strony uzgodniły ustalenie podatku VAT tzw. metodą
    „od sta”.
    Zgodnie z zasadą ogólną, zawartą w art. 19a ust. 1 ustawy:
        Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub
        wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21
        ust. 1 i art. 138f.
    Stosownie do art. 19a ust. 8 ustawy:
        Jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano
        całość lub część zapłaty, w szczególności przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, wkład
        budowlany lub mieszkaniowy przed ustanowieniem spółdzielczego prawa do
        lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu, obowiązek podatkowy
        powstaje z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty, z wyjątkiem:
        1. dostaw towarów, w stosunku do których obowiązek podatkowy powstaje w
          sposób, o którym mowa w ust. 1b;
        2. dostaw towarów i świadczenia usług, w stosunku do których obowiązek
          podatkowy powstaje w sposób, o którym mowa w ust. 5 pkt 4.
    Ustawodawca nie zamieścił w treści ustawy o podatku od towarów i usług definicji zaliczki
    /zadatku. Zgodnie z definicją zawartą w „Słowniku języka polskiego PWN” www.sjp.pwn.pl,
    zaliczka to część należności wpłacana lub wypłacana z góry przed faktyczną dostawą lub
    faktycznym wykonaniem usługi, natomiast zadatek to część należności wpłacana z góry
    jako gwarancja dotrzymania umowy.
    Zgodnie z powyższym, aby zapłatą na poczet przyszłej należności uznać zadatek musi on
    być powiązany z konkretną transakcją, co zostało potwierdzone także przez Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE).
    W wyroku z 21 lutego 2006 r. w sprawie C-419/02 BUPA Hospitals Ltd. Goldsborough
    development Ltd. przeciwko Commisioners Of Customs Excise, TSUE stwierdził, że:
        w zakresie art. 10 ust. 2 akapit drugi VI Dyrektywy VAT, nie mieści się przedpłata
        dokonana w kwocie ryczałtowej na towary wskazane w sposób ogólny w wykazie,
        który może zostać w każdej chwili zmieniony za porozumieniem nabywcy i
        sprzedawcy, z którego nabywca może ewentualnie wybrać towary, na podstawie
        umowy, którą może on w każdej chwili rozwiązać, odzyskując w całości
        wykorzystaną przedpłatę. Należy wskazać, że art. 10 ust. 2 akapit drugi powyższej
        Dyrektywy stanowi, że w przypadku gdy zapłata następuje, przed wykonaniem
        dostawy towarów lub świadczenia usług, podatek staje się wymagalny w
        momencie otrzymania płatności i od jej wysokości.
    W powyższym wyroku TSUE podkreślił, że:
        „(...) w przypadku dokonania płatności zaliczkowej obowiązek podatkowy w
        podatku VAT powstaje zanim dostawa towarów lub świadczenie usług zostaną

        wykonane. Aby obowiązek podatkowy powstał w takiej sytuacji, wszelkie
        okoliczności mające znaczenie dla zaistnienia zdarzenia podatkowego, tzn.
        przyszła dostawa lub przyszłe świadczenie usług muszą już być znane, a zatem w
        szczególności, (...) w momencie dokonania takiej zapłaty, towary i usługi powinny
        być szczegółowo określone”.
    Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 lipca 2009 r.
    sygn. akt I FSK 932/08. Sąd uznał, że:
        „dla uznania wpłaconej kwoty jako zaliczki na poczet wykonanych usług, w
        rozumieniu art. 19 ust. 11 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
        usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 ze zm.), istotnym jest, aby przyszłe świadczenie było
        określone w sposób jednoznaczny co do rodzaju towaru bądź usługi, tzn. w
        sposób umożliwiający ich identyfikację, a dodatkowo strony tego świadczenia, w
        momencie wpłaty zaliczki, nie mają woli dokonywania jego zmian w przyszłości”.
    Zatem, aby zapłatę na poczet przyszłych należności uznać za zadatek, muszą zostać
    spełnione następujące przesłanki:
    - zapłata musi zostać dokonana na poczet konkretnej transakcji, tj. przyszłe świadczenie
      powinno być określone co do rodzaju w sposób jednoznaczny (określone powinny być
      cechy identyfikujące rodzaj towaru bądź usługi),
    - konkretyzacja przyszłego świadczenia powinna być wystarczająco dokładna dla
      określenia zasad opodatkowania świadczenia, tj. w szczególności należy móc określić
      miejsce świadczenia i stawkę opodatkowania,
    - w momencie dokonania zadatku strony nie mają intencji zmiany świadczenia w
      przyszłości.
    Na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy:
        Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art.
        119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący
        dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży
        od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami,
        subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni
        wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    W świetle przedstawionej treści wniosku i przywołanych przepisów stwierdzenia wymaga,
    że zadatek, który, w przypadku zawarcia umowy sprzedaży, zostanie zaliczony na poczet
    ceny mieści się w dyspozycji art. 19a ust. 8 ustawy i rodzi obowiązek podatkowy w
    podatku VAT. W chwili dokonania wpłaty zadatku możliwe jest określenie przedmiotu
    dostawy, tj. towaru w postaci niezabudowanej działki, której sprzedaż będzie
    opodatkowana podatkiem VAT.
    Zatem Sprzedający jest zobowiązany do rozliczenia podatku należnego z chwilą
    otrzymania ww. zadatku.
    W konsekwencji, w związku ze sprzedażą Nieruchomości 3, obowiązek podatkowy
    powstaje zgodnie z zasadą ogólną wynikającą z art. 19a ust. 1 ustawy, tj. z chwilą
    dokonania dostawy towarów. Natomiast dla otrzymanej przed dokonaniem dostawy
    towaru części zapłaty, obowiązek podatkowy – zgodnie z art. 19a ust. 8 ustawy – powstaje
    z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty.
    Jak już wyżej wskazano sprzedaż przez Sprzedającego Nieruchomości 3 nie będzie
    korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 i pkt 2 ustawy.
    Dostawa niezabudowanej działki będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług
    według stawki właściwej dla przedmiotu dostawy.
    W związku z powyższym Państwo na moment zawierania umowy będą znali warunki na
    jakich zostanie sprzedana niezabudowana działka. Będą Państwo wiedzieli, że dostawa

    Nieruchomości 3 będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług według stawki
    właściwej dla przedmiotu dostawy.
    Na dzień wpłaty zadatku znane są więc wszystkie warunki na jakich zostanie dokonana
    dostawa Nieruchomości 3, dlatego zadatek powinien podzielać los dostawy i być
    opodatkowany podatkiem VAT według stawki właściwej dla przedmiotu dostawy.
    Zatem w odniesieniu do otrzymanej kwoty zadatku, Sprzedający powinien opodatkować
    podatkiem VAT otrzymaną kwotę w części proporcjonalnie przypadającej na
    Nieruchomość 3, zgodnie z art. 19a ust. 8 ustawy.
    Stanowisko Państwa w zakresie pytania nr 2, w odniesieniu do Nieruchomości 3 jest
    prawidłowe. Natomiast w odniesieniu do Nieruchomości 1 i 2, z uwagi na warunkowy
    charakter pytania nr 2, nie oceniam stanowiska w tej części.
    Z uwagi na warunkowy charakter pytania nr 3 dotyczącego Nieruchomości 1 i 2, nie
    oceniam stanowiska Państwa w tej części.
    Przechodząc do kwestii prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego w zakresie pytania
    nr 4 w części dotyczącej Nieruchomości 3, wskazać należy, że:
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy:
        W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
        opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
        obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z
        zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
        Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
        otrzymanych przez podatnika z tytułu:
        a) nabycia towarów i usług,
        b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
          usługi.
    Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje
    wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje
    podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem
    podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności
    opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego.
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego
    określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowoprawne, było wykonywanie
    czynności opodatkowanych.
    Należy również podkreślić, że ustawodawca przyznał podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Ten ostatni przepis określa listę
    wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego.
    Zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:
        Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
        podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku

        gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
        zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Jak ustalono sprzedaż przez Sprzedającego Nieruchomości 3 będzie stanowić czynność
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT i nie będzie korzystać ze zwolnienia. Jak
    Państwo wskazali, po nabyciu m.in. Nieruchomość 3 będzie ona przez Państwa
    wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu
    VAT i niepodlegającej zwolnieniu z VAT.
    Zatem w analizowanej sprawie nie wystąpią przesłanki wymienione w art. 88 ustawy o
    VAT, gdyż sprzedaż Nieruchomości 3 nie będzie korzystać ze zwolnienia od podatku od
    towarów i usług.
    W konsekwencji, zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy, będzie Państwu przysługiwało prawo do
    obniżenia kwoty podatku VAT należnego o kwotę podatku VAT naliczonego wynikającego z
    faktur dotyczących zakupu Nieruchomości 3.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 4 w części
    dotyczącej Nieruchomości 3 jest prawidłowe. Natomiast z uwagi na całościowo
    warunkowy charakter pytania nr 4, nie oceniam stanowiska Państwa w części dotyczącej
    Nieruchomości 1 i 2.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Ocena stanowiska Państwa w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych zostanie
    zawarta w odrębnym rozstrzygnięciu.
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do powołanych przez Wnioskodawcę interpretacji indywidualnych należy
    wskazać, że interpretacje wydawane są w indywidualnych sprawach podatników w
    oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy prawa i stan faktyczny/zdarzenie przyszłe
    przedstawiony przez danego podatnika. Powołane interpretacje nie stanowią źródła
    powszechnie obowiązującego prawa, więc zawartego w nich stanowiska organu
    podatkowego nie można wprost przenosić na grunt innej sprawy. Każdą sprawę tut.
    Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.
    Ponadto wskazać należy, iż interpretacje rozbieżne bądź wątpliwe mogą być poddane
    weryfikacji w trybie art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym Szef Krajowej
    Administracji Skarbowej może z urzędu zmienić wydaną interpretację indywidualną, jeżeli
    stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów,
    Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Oznacza to,
    że interpretacje indywidualne wydane przez upoważniony do tego organ, każdorazowo
    podlegają analizie i weryfikacji, a w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, Szef
    Krajowej Administracji Skarbowej może zmienić nieprawidłową interpretację indywidualną.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Niniejsza interpretacja
    indywidualna ogranicza się wyłącznie do udzielenia informacji co do zakresu i sposobu
    zastosowania prawa podatkowego w okolicznościach zdarzenia przyszłego podanego
    przez Państwa. Z powyższych przepisów wynika, że organ rozpatrując wniosek o wydanie
    interpretacji nie podejmuje wyjaśnienia stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, tj. nie
    przeprowadza dowodów, lecz dokonuje oceny prawnej przedstawionych we wniosku
    okoliczności w kontekście zadanego pytania przyporządkowanego do danego stanu

    faktycznego albo zdarzenia przyszłego. W tym miejscu organ interpretacyjny zastrzega
    jednak, że gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej bądź celno-
    skarbowej zostanie określony odmienny stan faktyczny interpretacja nie wywoła skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą
    mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny
        lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest
        elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1. z zastosowaniem art. 119a;
        2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
        decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
        praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (Zainteresowany będący stroną
    postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej
    interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady
    zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo
    o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej
    jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.