Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB4/415-334/13-4/JK4
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2013-07-26
Teza: Skutki podatkowe sprzedaży nieruchomości.
Słowa kluczowe: działki; grunty; nieruchomości-sprzedaż nieruchomości; spadek; wywłaszczenie
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku z dnia 15.05.2013 r. (data wpływu 20.05.2013 r.) uzupełnione pismem z dnia 17.07.2013 r.(data nadania 18.07.2013 r., data wpływu 22.07.2013 r.) na wezwanie z dnia 10.07.2013 r. Nr IPPB4/415-334/13-2/JK4 (data nadania 11.07.2013 r., data odbioru 16.07.2013 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 20.05.2013 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości.

Z uwagi na braki formalne, pismem z dnia 10.07.2013 r. Nr IPPB4/415-334/13-2/JK4 (data nadania 11.07.2013 r., data odbioru 16.07.2013 r.) tut. Organ wezwał Wnioskodawcę do uzupełnienia przedmiotowego wniosku poprzez doprecyzowanie zdarzenia przyszłego.

Pismem z dnia 17.07.2013 r. (data nadania 18.07.2013 r., data wpływu 22.07.2013 r.) Wnioskodawca uzupełnił wniosek w terminie.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

W 1944 r. matka Wnioskodawcy, Zofia B. kupiła od Jerzego P., grunt o powierzchni 935,06 m2 oznaczony numerem hipoteki 14501. Powyższa nieruchomość została objęta Dekretem z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze Miasta (Dz. U. Nr 50, poz. 279), obecnie tzw. „grunty warszawskie”.

Dnia 09.03.2009 r. „Przedstawiciele miasta” Aktem Notarialnym oddali grunt w użytkowanie wieczyste bratu Wnioskodawcy - Bohdanowi B. i Wnioskodawcy. W Akcie Notarialnym w § 8 i § 9 Przedstawiciele miasta w imieniu Miasta oświadczają, m.in. że postanowieniem, opisanych w § 4 tego aktu, w trybie art. 7 dekretu, oddają Nieruchomość 1, objętą księgą wieczystą oraz Nieruchomość 2, objętą księgą wieczystą w użytkowania wieczyste na rzecz: Bohdana B. i Wnioskodawcy.

Dnia 01.03.2010 r. Prezydent Miasta, przekształcił prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej położonej w mieście, oznaczonej jako działka ewidencyjna, dla której prowadzona jest księga wieczysta w prawo własności i Decyzją przekształcił prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej położonej w mieście, oznaczonej jako działka ewidencyjna Nr 88/1 dla której prowadzona jest księga wieczysta w prawo własności.

Ponieważ zdarzenie ma nastąpić w przyszłości Wnioskodawca poinformował, że zamierza sprzedać (odpłatnie zbyć), w tym roku, prawo własności do nieruchomości, tj. działek o numerze ewidencyjnym 108/2 i 88/1.

W uzupełnieniu do wniosku Wnioskodawca wskazał, iż zgodnie z dnia 14 grudnia 1999 r., po rozpoznaniu sprawy o stwierdzenie spadku po Zofii B. i Aleksandrze B. Sąd Wydział Cywilny stwierdził:

1.  Spadek po Zofii B., która zmarła dnia 30.09.1998 r. nabyli mąż - Aleksander B. i dzieci - Bohdan B. i Wnioskodawca, po 1/3 (jedna trzecia) części spadku każdy z nich.
2.  Stwierdza, że spadek po Aleksandrze B., który zmarł dnia 21.12.1998 r. na podstawie ustawy nabyli synowie Bohdan B. i Wnioskodawca, po 1/2 (jedna druga) części spadku każdy z nich. Żadnych innych spadkobierców poza Bohdanem B. oraz Wnioskodawcą nie było.

Przedmiotem spadku było roszczenie do zwróconych działek. Podczas postanowienia spadkowego w dniu 14 grudnia 1999 r. Wnioskodawca otrzymał po śmierci matki 1/3 udziału w działkach, a następnie po śmierci ojca 1/2 jego udziału. W konsekwencji Wnioskodawca posiada 1/2 udziału w działkach.

W związku z przekształceniem prawa wieczystego użytkowania w prawo własności działek nie nastąpiła zmiana udziału Wnioskodawcy w działkach. Nadal 1/2 udziału posiada Wnioskodawca i 1/2 brat Wnioskodawcy.

Planowana sprzedaż działek nastąpi przez wszystkich współwłaścicieli łącznie. Sprzedaż działek nie nastąpi w ramach działalności gospodarczej. Sprzedaż nastąpi bezpośrednio przez Wnioskodawcę i Jego brata, bez udziału jakiegokolwiek pośrednika.

Ponadto Wnioskodawca wskazał, iż w ustawowym terminie złożono wniosek o przyznanie własności czasowej do gruntu, a przedmiotowe działki nie są i nigdy nie były zabudowane.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1.  Czy sprzedaż (odpłatne zbycie) własności gruntu przy ul. D. czyli tzw. gruntów, jest zwolniona z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
2.  Od jakiej daty sprzedaż nieruchomości przy ul. D. nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

Zdaniem Wnioskodawcy, zbycie własności gruntu D. czyli tzw. „gruntów warszawskich” nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Zbycie własności gruntu nie będzie podlegać opodatkowaniu nawet wtedy, gdy sprzedaż ta została dokonana przed upływem pięciu lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło ustanowienie użytkowania wieczystego.

Zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) do źródeł przychodów zalicza się m. in. odpłatne zbycie:

1.  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
2.  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
3.  prawa wieczystego użytkowania gruntów,
4.  innych rzeczy

\- jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a)-c) przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy — przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie.

Wydanie na podstawie art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze miasta decyzji ustanawiającej prawo użytkowania wieczystego gruntu na rzecz byłego właściciela lub jego następców prawnych oraz zawarcie przez Prezydenta Miasta z byłym właścicielem lub jego następcami prawnymi umowy użytkowania wieczystego gruntu warszawskiego nie może być taktowane jako nabycie prawa wieczystego użytkowania gruntów, w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wobec powyższego, sprzedaż prawa wieczystego użytkowania ustanowionego w trybie art. 7 tego dekretu nie stanowi źródła przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 tej ustawy.

Zdaniem Wnioskodawcy, istotnym elementem dla prawno-podatkowej oceny powyższej kwestii jest stanowisko Sądu Najwyższego, który w wyroku stwierdził, że: „Nie ma znaczenia, że rekompensata dla następców prawnych byłych właścicieli nastąpiła na drodze ustanowienia prawa użytkowania wieczystego nie zaś zwrotu w naturze. Użytkownik wieczysty „gruntu warszawskiego” kontynuuje, mimo zmienionej formy, w istocie część swoich praw podmiotowych sprzed ekspriopracji. Ustanowienie na jego rzecz prawa użytkowania wieczystego jest przywróceniem namiastki prawa własności”. Takie samo stanowisko zajął Trybunał Konstytucyjny z dnia 12.04.2010 r. sygn. K8/98, (OTK 2000 Nr 3, poz. 87).

Stanowisko takie potwierdziło postanowienie wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego dotyczące wniosku z dnia 25.06.2007 r., który wpłynął do Urzędu dnia 27.06.2007 r. W postanowieniu napisano m.in.: „Reasumując: ustanowienie użytkowania wieczystego gruntu na rzecz byłego właściciela w trybie art. 214 ust. 1, 2, 3 ustawy o gospodarce nieruchomości z dnia 21 sierpnia 1997 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 261 poz. 2603 z późn. zm.),tj. w związku z art. 7 ust. 4 i 5 i art. 8 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy w przedmiotowej sprawie nie stanowi nabycia w tej dacie w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, sprzedaż przez Pana udziałów we współużytkowaniu wieczystym gruntu usytuowanego w Warszawie w roku 2007 lub później nie będzie mogła być traktowana jako zbycie nieruchomości i niektórych innych praw majątkowych przed upływem pięciu lat kalendarzowych, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie. Wobec powyższego przychód uzyskany z tej sprzedaży nie będzie stanowić źródła przychodu w rozumieniu art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i dlatego nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym”.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej opisanego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

1.  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
2.  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
3.  prawa wieczystego użytkowania gruntów,

\- jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a) – c) – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.

Podkreślić należy, iż przepis cytowanego wyżej art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy o podatku dochodowego od osób fizycznych formułuje generalną zasadę, że nie płaci się podatku dochodowego, jeśli od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie nieruchomości lub ich części lub udziału w nieruchomości oraz prawa użytkowania wieczystego gruntów upłynęło 5 lat. W związku z tym, jeśli od końca roku, w którym nastąpiło nabycie nieruchomości lub ich części lub udziału w nieruchomości oraz prawa użytkowania wieczystego upłynęło 5 lat, sprzedaż tej nieruchomości oraz prawa użytkowania wieczystego nie podlega w ogóle opodatkowaniu.

Jak z powyższego wynika, dla opodatkowania przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości podatkiem dochodowym od osób fizycznych istotne znaczenie ma data nabycia przedmiotowej nieruchomości.

Przy rozstrzygnięciu tej kwestii, należy mieć na uwadze nie tylko przepisy prawa podatkowego, ale przede wszystkim przepisy prawa cywilnego dotyczące nabycia, czy też utraty prawa własności.

Prawo własności w systemie prawnym jest traktowane jako prawo o najszerszej treści i w porównaniu z innymi prawami, jako prawo najsilniejsze w stosunku do rzeczy. Własność jest bezterminowym prawem — trwa tak długo, jak długo istnieje rzecz, która jest przedmiotem własności.

Nabycie i utrata prawa własności (w tym także własności nieruchomości) uregulowane zostało w art. 155 -231 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). U podstaw nabycia i zbycia nieruchomości, w rozumieniu kodeksowym, leży wola nabywcy. Swoboda zawierania umów jest naczelną zasadą Kodeksu cywilnego.

Prawo użytkowania wieczystego jest silnym prawem rzeczowym, lokującym się w hierarchii tych praw bezpośrednio po prawie własności, a przed ograniczonymi prawami rzeczowymi, co pozwala na potraktowanie ustanowienia użytkowania wieczystego jako swoistej restytucji stosunków własnościowych.

Natomiast oddanie w użytkowanie wieczyste gruntu skomunalizowanego dekretem z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279 ze zm.), w wypadku spełnienia przesłanek przewidzianych w tym akcie prawnym przez ubiegającego się o to dotychczasowego właściciela tego gruntu lub jego następców prawnych, miało niewątpliwie charakter rekompensacyjny.

Przepis art. 7 ust. 1 ww. dekretu przewidywał, że:

*   dotychczasowy właściciel gruntu, prawni następcy właściciela, będący w posiadaniu gruntu, lub osoby prawa jego reprezentujące, mogą w ciągu 6 miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę zgłosić wniosek o przyznanie na tym gruncie jego dotychczasowemu właścicielowi prawa wieczystej dzierżawy z czynszem symbolicznym lub prawa zabudowy za opłatą symboliczną;
*   gmina uwzględni wniosek, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania, a jeżeli chodzi o osoby prawne – ponadto, gdy użytkowanie gruntu zgodnie z jego przeznaczeniem w myśl planu zabudowania nie pozostaje w sprzeczności z zadaniami ustawowymi lub statutowymi tej osoby prawnej;
*   w razie uwzględnienia wniosku gmina ustali, czy przekazanie gruntu nastąpi tytułem wieczystej dzierżawy, czy na prawie zabudowy, oraz określi warunki, pod którymi umowa może być zawarta;
*   w przypadku nieuwzględnienia wniosku, gmina zaofiaruje uprawnionemu, w miarę posiadania zapasu gruntów - na tych samych warunkach dzierżawę wieczystą gruntu równej wartości użytkowej, bądź prawo zabudowy na takim gruncie;
*   w razie niezgłoszenia wniosku, przewidzianego w ust. 1, lub nieprzyznania z jakichkolwiek innych przyczyn dotychczasowemu właścicielowi wieczystej dzierżawy albo prawa zabudowy, gmina obowiązana jest uiścić odszkodowanie w myśl art. 9.

Jak wynika ze wskazanej regulacji, prawodawcy niewątpliwie chodziło o zrekompensowanie dotychczasowym właścicielom (ich następcom prawnym) przejścia na własność miasta stołecznego Warszawy gruntów stanowiących dotąd ich własność. W dekrecie od razu uregulowano kwestię stosownych rekompensat. Odzyskanie prawa wieczystej dzierżawy z czynszem symbolicznym lub prawa zabudowy za opłatą symboliczną (art. 7 ust. 1 dekretu, obecnie prawa wieczystego użytkowania), było ustawowo zagwarantowaną formą rekompensaty.

Instytucja prawna zwrotu nieruchomości uprzednio wywłaszczonej w drodze decyzji administracyjnej była przedmiotem orzecznictwa sądów administracyjnych (np. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 17 grudnia 1996r. sygn. FPS 7/96, wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 lipca 2008r. sygn. III SA/Wa 582/08). Sądy administracyjne zgodnie orzekają, iż: „Decyzja o zwrocie nieruchomości powoduje przejście prawa własności na dotychczasowego właściciela, jednakże nie kreuje tego prawa; przywraca tylko wcześniej panujące stosunki prawnorzeczowe”. W związku z tym nie następuje nabycie, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w momencie zwrotu nieruchomości. Ma miejsce restytucja stosunków prawnych sprzed wywłaszczenia, tj. zwrot prawa własności do nieruchomości na rzecz poprzedniego właściciela lub jego spadkobierców.

Istotny dla przedmiotowej sprawy jest wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 lipca 2008 r. sygn. III SA/Wa 582/08, w którym Sąd orzekł, iż: „Zwrot nieruchomości dla spadkobierców w 2007 r., w tym także dla Skarżącej skutkował tym, że w spadku nabyła nie roszczenie, lecz prawo własności części nieruchomości”.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż w 1944 r. matka Wnioskodawcy, kupiła od Jerzego P., grunt o powierzchni 935,06 m2 oznaczony numerem hipoteki 14501. Nieruchomość ta została objęta Dekretem z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze Miasta Stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), obecnie tzw. „grunty warszawskie”.

Spadek po matce, która zmarła dnia 30.09.1998 r. w Warszawie nabyli ojciec Wnioskodawcy, Wnioskodawca oraz Jego brat, po 1/3 (jedna trzecia) części spadku każdy z nich.

Spadek po ojcu, który zmarł dnia 21.12.1998 r. w Warszawie, na podstawie ustawy nabyli Wnioskodawca i Jego brat, po 1/2 (jedna druga) części spadku każdy z nich.

Przedmiotem spadku było roszczenie do zwróconych działek. Podczas postanowienia spadkowego w dniu 14 grudnia 1999 r. Wnioskodawca otrzymał po śmierci matki 1/3 udziału w działkach, a następnie po śmierci ojca 1/2 jego udziału. W konsekwencji Wnioskodawca posiada 1/2 udziału w działkach.

Dnia 09.03.2009 r. „Przedstawiciele m. st. Warszawy” Aktem Notarialnym Repetytorium 2846/2009 oddali grunt w użytkowanie wieczyste Wnioskodawcy i Jego bratu. W Akcie Notarialnym w § 8 i § 9 Przedstawiciele m. st. Warszawy w imieniu Miasta Stołecznego Warszawy oświadczają, m.in. że postanowieniem Nr 57/GK/DW/2008, opisanych w § 4 tego aktu, w trybie art. 7 dekretu, oddają Nieruchomość 1, objętą księgą wieczystą Kw Nr WA2M/00438786/3 oraz Nieruchomość 2, objętą księgą wieczystą Kw Nr WA2M/00474372/2, w użytkowania wieczyste na rzecz: Wnioskodawcy i Jego brata.

Dnia 01.03.2010 r. Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy, Decyzją przekształcił prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej położonej w Warszawie, oznaczonej jako działka ewidencyjna Nr 108/2, dla której prowadzona jest księga wieczysta w prawo własności i Decyzją Nr x/2010 przekształcił prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej położonej w Warszawie, oznaczonej jako działka ewidencyjna Nr 88/1, dla której prowadzona jest księga wieczysta KW w prawo własności.

W związku z przekształceniem prawa wieczystego użytkowania w prawo własności działek nie nastąpiła zmiana udziału Wnioskodawcy w działkach. Nadal 1/2 udziału posiada Wnioskodawca i 1/2 brat Wnioskodawcy.

Wnioskodawca zamierza sprzedać w tym roku, prawo własności do nieruchomości, tj. działek o numerze ewidencyjnym 108/2 i 88/1.

Planowana sprzedaż działek nastąpi przez wszystkich współwłaścicieli łącznie. Sprzedaż działek nie nastąpi w ramach działalności gospodarczej. W ustawowym terminie złożono wniosek o przyznanie własności czasowej do gruntu. Przedmiotowe działki nie są i nigdy nie były zabudowane.

W sytuacji, gdy dochodzi do zwrotu bezprawnie zajętej nieruchomości spadkobiercom osób, którym tę nieruchomość odebrano, wówczas prawo do zwrotu znajduje swe źródło w nabyciu spadku.

Spadek jest instytucją regulowaną przepisami zawartymi w księdze czwartej ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Artykuł 924 tej ustawy stanowi, że spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy. Natomiast zgodnie z art. 925 Kodeksu cywilnego, spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku.

Mając na uwadze ww. regulacje prawne stwierdzić należy, iż skoro spadek, stanowiący ogół majątkowych praw i obowiązków zmarłego (art. 922 § 1 Kodeksu cywilnego) otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy i według tej daty spadkobierca nabywa spadek, za dzień nabycia rzeczy lub praw w drodze spadku należy rozumieć dzień jego otwarcia.

Należy jednak zaznaczyć, iż Wnioskodawca nabył udział w przedmiotowych nieruchomościach w dwóch datach. Otóż, w dniu 30.09.1998 r. w wyniku spadkobrania po matce oraz w dniu 21.12.1998 r. w drodze spadku po ojcu.

Mając na uwadze powołane wyżej przepisy oraz przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe stwierdzić należy, iż ustanowienie na rzecz Wnioskodawcy prawa użytkowania wieczystego nie należy utożsamiać z nabyciem, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste nie może być utożsamione ze zwrotem własności, jednakże stanowi swoisty substytut zwrotu własności, w sytuacji, w której ubieganie się o zwrot własności jest niemożliwe ze względu na brak do tego podstaw prawnych w dekrecie komunalizacyjnym. Ustanowienie w tej sytuacji użytkowania wieczystego, należy traktować jako swoistą restytucję stosunków własnościowych sprzed komunalizacji.

W związku z powyższym, jeżeli każda działka została zwrócona w drodze decyzji administracyjnej przywracającej stosunki prawne sprzed wywłaszczenia, to uznać należy, iż dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych, w przypadku odpłatnego zbycia tych nieruchomości, nabycie przez Wnioskodawcę udziału w prawie wieczystego użytkowania gruntów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nastąpiło w datach nabycia spadków, czyli w dniu śmierci spadkodawców Wnioskodawcy, tj. w dniu 30.09.1998 r. oraz w dniu 21.12.1998 r. i te daty mają znaczenie dla liczenia okresu 5 lat, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W związku z powyższym, pięcioletni termin, określony zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, upłynął z końcem 2003 r.

Jak wynika z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, iż dnia 01.03.2010 r. Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy, Decyzją przekształcił prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej położonej w Warszawie, oznaczonej jako działka ewidencyjna Nr 108/2 w prawo własności i Decyzją przekształcił prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej położonej w Warszawie, oznaczonej jako działka ewidencyjna Nr 88/1 w prawo własności. W związku z przekształceniem prawa wieczystego użytkowania w prawo własności działek nie nastąpiła zmiana udziału Wnioskodawcy w przedmiotowych działkach. Wnioskodawca posiada 1/2 udziału własności w każdej działce.

Mając na uwadze przywołane przepisy prawa, stwierdzić należy, iż za datę nabycia nieruchomości, od której liczony jest 5–letni termin, określony w przepisie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie można uznać momentu przekształcenia prawa wieczystego użytkowania w prawo własności. Jest to bowiem tylko zmiana formy prawnej faktycznego prawa do nieruchomości.

Przenosząc więc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, iż Wnioskodawca nabył udział w prawie wieczystego użytkowania w wyniku spadkobrania po matce i ojcu. Fakt późniejszego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego we własność nie skutkuje powstaniem nowej daty nabycia.

Zatem, dokonując oceny skutków podatkowych sprzedaży udziałów wynoszących 1/2 część we własności obu działek nabytych przez Wnioskodawcę w drodze spadkobrania, należy stwierdzić, iż cały przychód uzyskany przez Wnioskodawcę ze sprzedaży udziału we własności każdej działki, które Wnioskodawca nabył w drodze spadku po matce w dniu 30.09.1998 r. oraz w spadku po ojcu w dniu 21.12.1998 r., nie będzie stanowiło źródła przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych z uwagi na upływ pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Pięcioletni termin, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych upłynął odpowiednio z dniem 31 grudnia 2003 r.

Odnosząc się do powołanego we wniosku wyroku sądowego oraz postanowienia urzędu skarbowego, należy stwierdzić, iż rozstrzygnięcia te zapadły w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla organu wydającego interpretację. Ponadto, orzeczenia sądów administracyjnych nie stanowią wiążącej wykładni ani źródła prawa powszechnie obowiązującego, tym samym nie stanowią podstawy wydania interpretacji indywidualnej.

Z uwagi na to, iż wniosek z dnia 15.05.2013 r. (data wpływu 20.05.2013 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczy 1 zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości, natomiast opłata została uiszczona w kwocie 80,00 zł, zatem dodatkowa opłata dokonana w dniu 18.07.2013 r. w wysokości 40,00 zł zgodnie z art. 14f § 2a Ordynacji podatkowej zostanie zwrócona, na wskazany przez Stronę adres zamieszkania.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.