Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.294.2025.1.GK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-10
Teza: Rozpoznania eksportu towarów opodatkowanego stawką VAT
w wysokości 0%, w ramach transakcji łańcuchowej.
Słowa kluczowe: eksport-eksport towarów
stawka-stawka zerowa
transakcja-transakcja łańcuchowa (szeregowa)
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 1. Miejsce świadczenia przy
dostawie towarów-Miejsce dostawy towarów-Miejsce
dostawy towarów - transakcje łańcuchowe
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 1. Miejsce świadczenia przy
dostawie towarów-Miejsce dostawy towarów-Miejsce
dostawy towarów niewysyłanych ani
nietransportowanych
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 1. Miejsce świadczenia przy
dostawie towarów-Miejsce dostawy towarów-Miejsce
dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Stawka
podatku 0% - eksport towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Stawka
podatku przy eksporcie towarów - dokument
potwierdzający wywóz towarów poza UE
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 8
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 2a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 2e
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 11
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 6a
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 maja 2025 r., wpłynął Państwa wniosek z 9 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy rozpoznania eksportu towarów opodatkowanego stawką VAT
    w wysokości 0%, w ramach transakcji łańcuchowej. Uzupełniony pismem z 27 maja 2025 r.
    (data wpływu 27 maja 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca posiada siedzibę działalności gospodarczej na terytorium Polski i jest
    zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT. Wnioskodawca jest zidentyfikowany
    również na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych. Wnioskodawca nie korzysta ze
    zwolnienia z podatku VAT na podstawie przepisu art. 113 ust. 1 lub 9 ustawy VAT.
    Przedmiotem przeważającej działalności Wnioskodawcy jest produkcja ceramicznych kafli
    oraz płytek („Towar”). Zakres pozostałej działalności Wnioskodawcy obejmuje:
        produkcję (...);
        sprzedaż hurtową drewna, materiałów budowlanych i wyposażenia sanitarnego;
        pozostałą sprzedaż detaliczną prowadzoną w niewyspecjalizowanych sklepach;

        sprzedaż detaliczną pozostałych nowych wyrobów prowadzoną w
        wyspecjalizowanych sklepach;
        sprzedaż detaliczną prowadzoną przez domy sprzedaży wysyłkowej lub Internet;
        transport drogowy towarów.
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca sprzedaje Towar poza
    obszar celny Unii Europejskiej, w szczególności do USA, w ramach tzw. transakcji
    łańcuchowych. Transakcja obejmuje dostawę Towarów z udziałem trzech odrębnych
    podmiotów gospodarczych, realizowaną według następującego modelu biznesowego:
        rzeczywista dostawa Towarów dokonywana jest pomiędzy Wnioskodawcą a
        ostatnim podmiotem z siedzibą w USA („Podatnik C”),
        formalna dostawa Towarów odbywa się najpierw pomiędzy Wnioskodawcą a
        podmiotem pośredniczącym z siedzibą w USA („Podatnik B”). Następnie, Podatnik B
        dokonuje dalszej dostawy Towarów na rzecz Podatnika C.
    W transakcji łańcuchowej będącej przedmiotem niniejszego wniosku o wydanie
    interpretacji indywidualnej Podatnik A jest odpowiedzialny za:
        selekcję ofert na usługę transportową;
        wybór przewoźnika;
        ustalanie stawek transportowych;
        kontakt z przewoźnikiem;
        ustalanie parametrów wysyłki (wagi, wymiarów Towarów);
        ustalenie terminu przekazania Towarów z magazynu przewoźnikowi;
        przygotowanie Towarów do załadunku;
        przekazanie Towarów przewoźnikowi;
        zlecenie transportu na odcinku Polska - USA;
        opłacenie kosztów odprawy celnej;
        pokrycie kosztów transportu na odcinku od portu morskiego w Polsce („Portu
        Macierzystego”) do miejsca docelowego w USA;
        monitorowanie przebiegu transportu Towarów do Podatnika C;
        ustalanie z przewoźnikiem warunków przekazania Towarów z magazynu.
    Towary są dostarczane bezpośrednio od Wnioskodawcy do Podatnika C. Transport
    Towarów ma oraz będzie miał zasadniczo nieprzerwany charakter. Towary
    transportowane są transportem drogowym z magazynu Wnioskodawcy do Portu
    Macierzystego znajdującego się w Polsce. W Porcie Macierzystym Towary są
    przeładowywane na statek, a następnie transportowane drogą morską do wyznaczonego
    portu morskiego w USA („Port Przeznaczenia”), skąd są odbierane przez Podatnika C.
    Zarówno Podatnik B, jak i Podatnik C posiadają rezydencję podatkową w USA. W trakcie
    transportu Towary nie są poddawane obróbce lub magazynowane.
    Dostawa Towarów między Wnioskodawcą a Podatnikiem B odbywa się zgodnie z regułą
    Incoterms 2020 FCA, natomiast dostawa między Podatnikiem B a Podatnikiem C opiera się
    na regule Incoterms 2020 FOB.
    Podatnik A jest podmiotem odpowiedzialnym za selekcję ofert na usługę transportową,
    wybór przewoźnika, ustalanie stawek transportowych, opłacanie kosztów portowych,

    pokrycie kosztów transportu z Portu Macierzystego do miejsca docelowego w USA oraz
    monitorowanie przebiegu transportu Towarów do Podatnika C. Podatnik B natomiast, w
    porozumieniu z Wnioskodawcą, może być uprawniony do realizacji niektórych działań
    wspierających transport z magazynu Wnioskodawcy do Portu Macierzystego, takich jak:
    kontakt z przewoźnikiem, ustalanie terminu przekazania Towarów w Porcie Macierzystym.
    Wnioskodawca obciąża kosztami transportu Podatnika B poprzez wystawienie refaktury.
    Ryzyko oraz prawo do dysponowania Towarem jak właściciel przechodzi z Wnioskodawcy
    na Podatnika B w momencie załadowania Towarów na auto firmy przewozowej w
    magazynie Wnioskodawcy na terytorium Polski. Z kolei, zgodnie z warunkami Incoterms
    2020 FOB, ryzyko związane z Towarami przechodzi z Podatnika B na Podatnika C w Porcie
    Macierzystym w Polsce.
    Odprawa celna Towarów odbywa się w Polsce, a za jej realizację odpowiedzialny jest
    Wnioskodawca. W związku z powyższym to Wnioskodawca jest w posiadaniu dokumentów
    eksportowych.

## Pytanie

Czy zgodnie z opisanym schematem (Incoterms 2020 FCA oraz FOB) transakcja pomiędzy
    Wnioskodawcą a Podatnikiem B powinna zostać uznana za dostawę, do której należy
    przyporządkować transport towarów, tj. tzw. dostawę „ruchomą”, zgodnie z przepisem
    art. 22 ust. 2e oraz ust. 3 ustawy VAT, którą w tym scenariuszu należałoby rozpoznać jako
    eksport towarów w rozumieniu przepisu art. 2 pkt 8 ustawy VAT z prawem do
    zastosowania 0% stawki VAT (po spełnieniu warunków dokumentacyjnych z ustawy VAT),
    podczas gdy dostawa między Podatnikiem B a Podatnikiem C powinna zostać uznana jako
    tzw. dostawa „nieruchoma” dla celów stosowania przepisu art. 22 ust. 2e i ust. 3 ustawy
    VAT, a w konsekwencji dostawa dokonywana przez Podatnika B do Podatnika C, w ramach
    niniejszego schematu jako dostawa „nieruchoma” pozostawałaby poza zakresem ustawy
    VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy, w ramach opisanego schematu działania, transakcja pomiędzy
    Wnioskodawcą a Podatnikiem B powinna zostać uznana za tzw. dostawę „ruchomą”,
    natomiast transakcja pomiędzy Podatnikiem B. a Podatnikiem C. za dostawę
    „nieruchomą”, zgodnie z przepisem art. 22 ust. 2e i ust. 3 ustawy VAT. W rezultacie
    dostawa pomiędzy Wnioskodawcą a Podatnikiem B będzie stanowić eksport towarów
    opodatkowany stawką VAT 0%, pod warunkiem spełnienia wymogów dokumentacyjnych
    określonych w ustawie VAT. Z kolei, dostawa dokonywana pomiędzy Podatnikiem B. a
    Podatnikiem C. pozostanie poza zakresem regulacji ustawy VAT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy VAT opodatkowaniu podlegają:
        odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
        eksport towarów;
        import towarów na terytorium kraju;
        wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
        wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Przez dostawę towarów, o której mowa powyżej, zgodnie z przepisem art. 7 ust. 1 ustawy
    VAT należy rozumieć przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

    Zgodnie z przepisem art. 7 ust. 8 ustawy VAT, w przypadku, gdy kilka podmiotów dokonuje
    dostawy tego samego towaru w ten sposób, że pierwszy z nich wydaje ten towar
    bezpośrednio ostatniemu w kolejności nabywcy, uznaje się, że dostawy towarów dokonał
    każdy z podmiotów biorących udział w tych czynnościach.
    Transakcja łańcuchowa cechuje się zatem tym, że towar będący przedmiotem więcej niż
    jednej transakcji, jest fizycznie wydawany tylko raz bezpośrednio przez pierwszy podmiot
    ostatniemu nabywcy. Każda z dostaw w transakcji łańcuchowej traktowana jest odrębnie,
    co oznacza, że dla każdej z nich odrębnie ustalane jest też miejsce dokonania dostawy.
    W myśl przepisu art. 2 pkt 8 ustawy VAT, eksportem towarów jest dostawa towarów
    wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej
    przez dostawcę (lub na jego rzecz), bądź też nabywcę mającego siedzibę poza terytorium
    kraju (lub na jego rzecz), jeżeli wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest
    potwierdzony przez urząd celny określony w przepisach celnych.
    W świetle powyższych regulacji, aby daną czynność uznać za eksport towarów konieczne
    jest spełnienie poniższych warunków:
        musi mieć miejsce dostawa towarów,
        w wyniku tej dostawy musi dojść do wywozu towarów z terytorium Polski poza
        terytorium Unii Europejskiej przez dostawcę (lub na jego rzecz), bądź nabywcę
        mającego siedzibę poza terytorium kraju (lub na jego rzecz),
        przedmiotowy wywóz towarów musi być potwierdzony przez urząd celny określony
        w przepisach celnych.
    Definiując pojęcie eksportu towarów ustawodawca dokonał rozróżnienia sytuacji, gdy
    będący przedmiotem wywozu towar jest wywożony przez dostawcę lub na jego rzecz oraz
    gdy wywóz dokonywany jest przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub
    na jego rzecz. Sytuacja, kiedy eksporter lub podmiot przez niego upoważniony sam
    dokonuje wywozu towarów poza terytorium Unii Europejskiej, stanowi tzw. eksport
    bezpośredni. Eksport pośredni natomiast ma miejsce wówczas, gdy wywóz towarów poza
    terytorium Unii Europejskiej, w wykonaniu dostawy towarów, jest dokonywany przez
    nabywcę mającego siedzibę poza terytorium Polski lub na jego rzecz.
    Zgodnie z przepisem art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT, w przypadku towarów wysyłanych lub
    transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią,
    miejscem dostawy towarów jest miejsce, w którym towary znajdują się w momencie
    rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy.
    Jednocześnie zgodnie z przepisem art. 22 ust. 2 ustawy VAT, w przypadku, gdy kilka
    podmiotów dokonuje dostawy tego samego towaru w ten sposób, że pierwszy z nich
    wydaje ten towar bezpośrednio ostatniemu w kolejności nabywcy, przy czym towar ten
    jest wysyłany lub transportowany, to wysyłka lub transport tego towaru są
    przyporządkowane tylko jednej dostawie. Jeżeli towar jest wysyłany lub transportowany
    przez nabywcę, który dokonuje również jego dostawy, przyjmuje się, że wysyłka lub
    transport są przyporządkowane dostawie dokonanej dla tego nabywcy, chyba że z
    warunków dostawy wynika, że wysyłkę lub transport towaru należy przyporządkować jego
    dostawie.
    W myśl przepisu art. 22 ust. 2a ustawy VAT, w odniesieniu do towarów, o których mowa w
    ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa
    trzeciego przez nabywcę dokonującego ich dalszej dostawy, co do zasady przyjmuje się, że
    wysyłka lub transport są przyporządkowane dostawie dokonanej do tego nabywcy.
    Odstępstwo od tej zasady może mieć miejsce jedynie w sytuacji, gdy z warunków dostawy
    wynika, iż transport powinien zostać przyporządkowany jego dostawie.

    Natomiast zgodnie z przepisem art. 22 ust. 2e ustawy VAT, jeżeli towary, o których mowa
    w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa
    trzeciego albo z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego
    państwa członkowskiego przez:
    1) pierwszego dostawcę – wysyłkę lub transport przyporządkowuje się jego dostawie,
    2) ostatniego nabywcę – wysyłkę lub transport przyporządkowuje się dostawie dokonanej
      do tego nabywcy.
    Mając na uwadze powyższe regulacje, w przypadku transakcji łańcuchowych, w których
    ten sam towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie przemieszcza się od
    pierwszego dostawcy do końcowego nabywcy, przyjmuje się, że występuje tylko jedna
    wysyłka (transport). Z uwagi na to, iż dochodzi jedynie do jednego fizycznego
    przemieszczenia towarów. W konsekwencji, tylko jedna dostawa w łańcuchu może zostać
    uznana za dostawę „ruchomą”, natomiast pozostałe będą miały charakter dostaw
    „nieruchomych”.
    Tym samym, jeżeli transport towarów organizuje pierwszy dostawca, należy
    przyporządkować go dostawie realizowanej przez tego dostawcę (tj. pierwszej dostawie w
    ramach łańcucha dostaw). Natomiast w przypadku, gdy transport towarów organizowany
    jest przez ostatniego nabywcę, transport przypisuje się dostawie dokonanej na jego rzecz
    (tj. ostatniej dostawie w łańcuchu).
    Na podstawie przepisu art. 22 ust. 3 ustawy VAT w przypadku, o którym mowa w ust. 2,
    dostawę towarów, która:
        poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu
        rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów;
        następuje po wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu
        zakończenia wysyłki lub transportu towarów.
    W myśl tego przepisu wszystkie transakcje realizowane przed dostawą ruchomą (do której
    przypisano wysyłkę lub transport towaru) będą opodatkowane w państwie, z którego
    towar jest wysyłany lub transportowany. Natomiast wszystkie dostawy mające miejsce po
    transakcji ruchomej będą opodatkowane w państwie przeznaczenia towaru.
    W wyroku z dnia 6 kwietnia 2006 r., w sprawie C-245/04 EMAG Handel Eder OHG, Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej („TSUE”) opisał sekwencję przejścia prawa do
    dysponowania towarem jak właściciel w transakcjach łańcuchowych: „... nawet jeśli dwie
    następujące po sobie dostawy skutkują tylko jedynym przemieszczeniem towarów, to
    należy uznać, że nastąpiły one jedna po drugiej. W rzeczywistości pośredni nabywca może
    przenieść na drugiego nabywcę prawo do rozporządzania towarem jak właściciel dopiero
    wtedy, gdy otrzymał je wcześniej od pierwszego sprzedawcy, a zatem druga dostawa
    może mieć miejsce dopiero wtedy, gdy zrealizowana zostanie pierwsza dostawa”.
    Tym samym, TSUE uznał, że jeżeli kilku przedsiębiorców dokonuje dostawy tego samego
    przedmiotu dostawy i są one realizowane w drodze pojedynczego przemieszczenia
    towarów, za wewnątrzwspólnotową dostawę należy uznać tylko jedną z kilku dostaw.
    Z kolei w wyroku z dnia 16 grudnia 2010 r., w sprawie C-430/09 Euro Tyre Holding BV z
    dnia 16 grudnia 2010 r., TSUE wskazał, że: „Jeżeli towar jest przedmiotem dwóch
    następujących po sobie dostaw między różnymi podatnikami, działającymi w takim
    charakterze, ale jednocześnie jest przedmiotem tylko jednego transportu
    wewnątrzwspólnotowego, ustalenie czynności, której należy przypisać ten transport, tj.
    pierwszej lub drugiej dostawie (...) następuje w świetle całościowej oceny wszystkich
    okoliczności sprawy w celu ustalenia, która z tych dwóch dostaw spełnia wszystkie
    przesłanki związane z dostawą wewnątrzwspólnotową. W okolicznościach takich jak

    rozpatrywane przez sąd krajowy, w których pierwszy nabywca, jaki uzyskał prawo do
    rozporządzania towarem jak właściciel na terytorium państwa członkowskiego pierwszej
    dostawy, wskazuje na zamiar przetransportowania tego towaru do innego państwa
    członkowskiego i przedstawia swój numer identyfikacyjny nadany do celów podatku od
    wartości dodanej przez to ostatnie państwo, transport wspólnotowy powinien zostać
    przypisany pierwszej dostawie, pod warunkiem że prawo do rozporządzania towarem jak
    właściciel zostało przeniesione na drugiego nabywcę w państwie członkowskim
    przeznaczenia transportu wewnątrzwspólnotowego. Do sądu krajowego należy ustalenie,
    czy warunek ten jest spełniony w rozpatrywanym przezeń sporze”.
    Zgodnie z aktualną linią orzeczniczą i interpretacyjną, powyższe zasady mają również
    zastosowanie do eksportu towarów. Stosownie do przepisu art. 41 ust. 4 ustawy VAT, w
    eksporcie towarów, o którym mowa w przepisie art. 2 pkt 8 lit. a ustawy VAT, stawka
    podatku VAT wynosi 0%.
    W myśl przepisu art. 41 ust. 6 ustawy VAT, stawkę podatku 0% stosuje się w eksporcie
    towarów, o którym mowa w ust. 4 i 5, pod warunkiem, że podatnik przed upływem
    terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy otrzymał
    dokument potwierdzający wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej.
    Ponadto, zgodnie z przepisem art. 41 ust. 11 ustawy VAT, przepisy ust. 4 i 5 stosuje się
    odpowiednio w eksporcie towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. b, jeżeli podatnik
    przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w
    którym dokonał dostawy towarów, otrzymał dokument, o którym mowa w ust. 6, z
    którego wynika tożsamość towaru będącego przedmiotem dostawy i wywozu.
    Dokumentem potwierdzającym wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej,
    zgodnie z przepisem art. 41 ust. 6a ustawy VAT, jest w szczególności:
        dokument w formie elektronicznej otrzymany z systemu teleinformatycznego
        służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych albo potwierdzony przez urząd celny
        wydruk tego dokumentu;
        dokument w formie elektronicznej pochodzący z systemu teleinformatycznego
        służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych, otrzymany, poza tym systemem, jeżeli
        zapewniona jest jego autentyczność;
        zgłoszenie wywozowe w formie papierowej złożone poza systemem
        teleinformatycznym służącym do obsługi zgłoszeń wywozowych albo jego kopia
        potwierdzona przez urząd celny.
    W interpretacji indywidualnej z dnia 9 marca 2018 r., o sygn. 0114-KDIP1-
    2.4012.715.2017.2.KT, wskazano, że dla prawa do zastosowania stawki VAT 0% w
    eksporcie towarów fakt, iż na dokumencie celnym potwierdzającym wywóz towarów poza
    obszar celny Unii Europejskiej został wskazany nabywca towarów, pozostaje bez
    znaczenia. Zdaniem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej decydujące znaczenie dla
    prawa do zastosowania stawki VAT 0% w eksporcie towarów ma tożsamość towaru
    będącego przedmiotem dostawy.
    Zatem, zastosowanie stawki 0% w eksporcie towarów jest możliwe pod warunkiem, że
    podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres
    rozliczeniowy otrzymał dokument, który jednoznacznie i w sposób niebudzący wątpliwości
    potwierdza wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej, a w przypadku eksportu
    pośredniego dokument, który potwierdza wywóz towarów poza terytorium Unii
    Europejskiej, i z którego wynika tożsamość towaru będącego przedmiotem dostawy i
    wywozu.
    Organizator transportu

    W celu ustalenia dostawy, której przyporządkowany jest transport towarów należy poddać
    analizie okoliczności związane z organizacją transportu, tzn. jakie czynności faktyczne
    związane z transportem podjął każdy z uczestników transakcji łańcuchowej.
    Natomiast ustalenie, który z podmiotów uczestniczących w transakcji łańcuchowej
    powinien rozpoznać i rozliczyć dostawę ruchomą o międzynarodowym charakterze,
    wymaga dokonania analizy warunków dostawy towarów.
    Pojęcie organizatora transportu przyjęte w praktyce stosowania przepisów ustawy VAT
    przez organy podatkowe oraz sądy administracyjne nie zostało zdefiniowane w przepisach
    ustawy VAT. W takiej sytuacji należy posłużyć się orzecznictwem, przede wszystkim
    wspólnotowym, i przywołać wyrok TSUE z dnia 6 kwietnia 2006 r., wydany w sprawie
    EMAG Handel Eder OHG o sygn. C-245/04, gdzie stwierdza on m.in., że to podmiot
    zlecający transport decyduje zasadniczo o tym, kiedy towar znajduje się w określonym
    miejscu, również, jeśli do transportu angażowane są osoby trzecie.
    W kontekście rozumienia pojęcia organizatora transportu, mając na uwadze ugruntowane
    orzecznictwo TSUE oraz stanowisko polskich organów podatkowych, należy podkreślić, że
    dla ustalenia, który z podmiotów jest odpowiedzialny za wysyłkę lub transport kluczową
    okolicznością jest to, który podmiot jest rzeczywiście odpowiedzialny za techniczne i
    organizacyjne aspekty związane z organizacją oraz wysyłką towarów. Przy czym, bez
    wpływu na powyższe pozostaje kto jest ostatecznie obciążony kosztami tego transportu.
    Istotnym jest zatem, który z podmiotów w łańcuchu dostaw ma zasadniczy wpływ na
    organizację transportu, tj. dokonuje czynności takich jak np.:
        kontaktowanie się z przewoźnikiem oraz uzgadnianie z nim szczegółów transportu,
        tj. terminy odbioru, rozmiary oraz wagę towarów;
        uzgadnianie sposobu załadunku towarów i wymogów jakie muszą spełniać środki
        transportu;
        kontaktowanie się z pierwszym w łańcuchu dostaw sprzedawcą w celu
        potwierdzenia dat oraz innych szczegółów wysyłki;
        udzielanie przewoźnikowi/pierwszemu sprzedawcy wskazówek dotyczących
        bezpiecznego załadunku, transportu i/lub rozładunku towarów.
    W interpretacji indywidulnej z dnia 20 lutego 2018 r., o nr 0112-KDIL1-3.4012.649.2017.2.
    PR, wskazano na podobny zakres czynności podejmowanych przez podatnika, które,
    zdaniem organu podatkowego, przesądzają o tym, kto pełni rolę organizatora transportu.
    W powyższym kontekście bez znaczenia pozostaje, kto ponosi koszty transportu, wskazuje
    firmę transportową, otrzymuje dokumenty celne bądź na rzecz którego podmiotu
    wystawiana jest faktura dokumentująca transport.
    Takie stanowisko prezentowane jest również w interpretacji indywidualnej z dnia 8
    stycznia 2019 r., o nr 0112-KDIL1-3.4012.684.2018.2.KB, w której organ podatkowy
    wskazał, że: „Zakres czynności, które wykonuje Wnioskodawca w związku z
    organizowaniem transportu, tj. kontaktuje się z przewoźnikiem odpowiedzialnym za
    realizację dostawy i jest podmiotem zaangażowanym w przygotowanie technicznych
    aspektów transportu (przygotowuje towar do transportu, zajmuje się jego załadunkiem i
    zabezpieczeniem, uzgadnia z przewoźnikiem termin odbioru towaru oraz środek
    transportu, przekazuje dokumenty transportowe) - przesądza o tym, że to on jest
    organizatorem transportu”.
    Podobne stanowisko zostało przedstawione przez Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 2 kwietnia 2024 r., nr 0112-KDIL1-
    3.4012.606.2023.2.MR, w której wskazano, że: „W analizowanej sprawie, w celu ustalenia,
    której dostawie należy przypisać transport wewnątrzwspólnotowy i która to dostawa

    powinna zostać uznana za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, konieczne jest
    przeprowadzenie ogólnej oceny wszystkich konkretnych okoliczności sprawy, a w
    szczególności, należy poddać analizie okoliczności związane z organizacją transportu, tzn.
    jakie czynności faktyczne związane z transportem podjął każdy z uczestników transakcji
    łańcuchowej. Przy czym, dla ustalenia, który z podmiotów jest odpowiedzialny za wysyłkę
    lub transport towarów kluczową okolicznością jest to, który podmiot rzeczywiście jest
    odpowiedzialny za techniczne i organizacyjne aspekty związane z organizacją oraz wysyłką
    towarów. Bez wpływu na powyższe pozostaje fakt kto jest obciążony kosztami transportu.
    Mając na uwadze powyższy opis sprawy oraz powołane przepisy należy wskazać, że
    pojęcie „organizacji transportu”, przyjęte w praktyce stosowania cytowanych przepisów
    przez organy podatkowe oraz sądy administracyjne, nie zostało sprecyzowane w
    przepisach ustawy. Zgodnie natomiast z potocznym rozumieniem, przez organizację
    należy rozumieć „sposób zorganizowania czegoś lub organizowanie czegoś”. Zatem przez
    organizację transportu towarów należy rozumieć planowanie, jak i koordynowanie
    poszczególnych etapów wywozu towarów”.
    W przedstawionym stanie faktycznym wskazane powyżej czynności są wykonywane przez
    pierwszy podmiot w łańcuchu dostaw, czyli Wnioskodawcę. Podatnik B natomiast, w
    porozumieniu z Wnioskodawcą, może być uprawniony do realizacji niektórych działań
    wspierających transport z Portu Macierzystego do Portu Przeznaczenia. Do takich działań
    należą: kontakt z przewoźnikiem, ustalenie terminu przekazania Towarów w Porcie
    Macierzystym oraz przygotowanie towarów do załadunku.
    W interpretacji indywidulanej z dnia 17 marca 2022 r., nr 0112-KDIL1-3.4012.672.2021.2.
    MR, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, iż: „w przedmiotowej sprawie
    mamy do czynienia z transakcją łańcuchową, w wyniku której towar jest transportowany z
    terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej bezpośrednio od pierwszego dostawcy
    do ostatniego w kolejności nabywcy, mimo że za transport zgodnie z przyjętymi
    warunkami dostawy odpowiadają dwa różne podmioty w łańcuchu dostaw”.
    Zdaniem Wnioskodawcy, działania podejmowane przez Podatnika B stanowią część
    łańcucha kolejnych dostaw. Jednakże, w świetle przywołanego orzecznictwa sądowo
    administracyjnego, nie wskazują one na to, że Podatnik B pełni rolę organizatora
    transportu.
    W konsekwencji, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w świetle przedstawionego opisu
    stanu faktycznego oraz biorąc pod uwagę przytoczone orzecznictwo oraz linię
    interpretacyjną, należy uznać, iż to Wnioskodawca pełni rolę organizatora transportu
    Towarów w opisanym łańcuchu dostaw.
    Warunki dostawy
    W ramach schematu przedstawionego w opisie stanu faktycznego, Wnioskodawca
    sprzedaje Podatnikowi B Towary na warunkach Incoterms 2020 FCA. Natomiast Podatnik
    B sprzedaje Podatnikowi C Towary na warunkach Incoterms 2020 FOB.
    Zgodnie z regułą Incoterms 2020 FCA, ryzyko oraz koszty dostawy przechodzą na
    kupującego w momencie załadunku towaru. Tym samym założeniem tej formuły dostawy
    jest to, że to kupujący ponosi koszty transportu od momentu przekazania towaru
    przewoźnikowi.
    Z kolei, dostawa między Podatnikiem B a Podatnikiem C odbywa się na warunkach
    Incoterms 2020 FOB. Zgodnie z tą regułą, ryzyko oraz prawo do dysponowania towarami
    przechodzą z Podatnika B na Podatnika C w Porcie Macierzystym w Polsce.
    W interpretacji indywidualnej z dnia 22 stycznia 2021 r., nr 0112-KDIL1-3.4012.457.2020. 1.
    JK Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, że: „...w przypadku transakcji
    łańcuchowej określenie miejsca, w którym dostawa towarów została dokonana powinno
    nastąpić w odniesieniu do tego, której dostawie należy przyporządkować transport.
    Uzgodnione warunki dostawy (np. Incoterms) mogą co prawda stanowić wskazówki przy

    określaniu, która dostawa w ramach transakcji łańcuchowej ma charakter „ruchomy”, nie
    mają one jednak decydującego znaczenia”.
    W świetle powołanych powyżej przepisów prawa, w ocenie Wnioskodawcy dostawy
    dokonywane przez Wnioskodawcę na rzecz Podatnika B stanowić będą transakcje
    „ruchome” w ramach transakcji łańcuchowej, którym przypisany jest transport, zgodnie z
    przepisem art. 22 ust. 2e pkt 1 ustawy VAT.
    Jak wynika bowiem z opisu stanu faktycznego, to Wnioskodawca będzie podmiotem
    odpowiedzialnym za organizację transportu Towarów. W przedstawionych okolicznościach
    wywóz Towarów nastąpi z terytorium Polski bezpośrednio do Podatnika C na terytorium
    państwa trzeciego, w ramach transportu o nieprzerwanym charakterze.
    Zatem opisane w stanie faktycznym transakcje dokonywane przez Wnioskodawcę na rzecz
    Podatnika B będą spełniały podstawowy warunek do uznania ich za eksport towarów,
    podlegający opodatkowaniu na terytorium kraju.
    W ocenie Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym transport Towarów należy
    przyporządkować pierwszej transakcji, tj. dostawie realizowanej przez Wnioskodawcę na
    rzecz Podatnik B, gdyż w wyniku tej transakcji Towar będzie transportowany z terytorium
    kraju poza obszar celny Unii Europejskiej, a podmiotem, który będzie organizować
    transport Towarów będzie Wnioskodawca. Tym samym, dostawę dokonaną przez
    Wnioskodawcę na rzecz Podatnik B należy uznać za dostawę „ruchomą” i zgodnie z
    przepisem art. 22 ust. 2e pkt 1 ustawy VAT opodatkować w miejscu rozpoczęcia
    transportu, tj. na terytorium kraju, jako eksport towarów, o którym mowa w przepisie art.
    2 ust. 8 ustawy VAT. Z kolei transakcja między Podatnikiem B a Podatnikiem C powinna
    zostać uznana za dostawę „nieruchomą”, a tym samym pozostającą poza zakresem
    ustawy VAT.
    Powyższe znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych wydanych przez
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Jako przykład należy wskazać:
        interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 26
        kwietnia 2024 r., nr 0113-KDIPT1-2.4012.130.2024.2.KW;
        interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia7
        listopada 2023 r., nr 0113-KDIPT1-2.4012.625.2023.1.KW.
    W odniesieniu do kwestii zastosowania stawki podatku VAT 0% Wnioskodawca zwraca
    uwagę, że to on dokonuje odprawy celnej eksportowej. W przedstawionych
    okolicznościach wywóz Towarów poza obszar celny Unii Europejskiej jest dokumentowany
    komunikatem IE 599, potwierdzającym wywóz Towarów poza obszar celny Unii
    Europejskiej.
    W związku z powyższym w odniesieniu do dostaw Towarów przedstawionych w opisie
    stanu faktycznego dokonywanych przez Wnioskodawcę na rzecz Podatnika B
    stanowiących eksport bezpośredni, Wnioskodawca będzie uprawniony do zastosowania
    stawki podatku VAT w wysokości 0%, zgodnie z przepisem art. 41 ust. 4 ustawy VAT, pod
    warunkiem, że Wnioskodawca będzie posiadał komunikat IE 599 przed upływem
    terminów wskazanych we właściwych przepisach ustawy VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:

      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest
    terytorium kraju.
    Stosownie do art. 2 pkt 1 i 5 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - z
      zastrzeżeniem art. 2a.
      Przez terytorium państwa trzeciego - rozumie się przez to terytorium państwa
      niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Według art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 2 pkt 8 ustawy:
      Przez eksport towarów rozumie się przez to dostawę towarów wysyłanych lub
      transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej przez:
      a)dostawcę lub na jego rzecz, lub
      b)nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz, z wyłączeniem
      towarów wywożonych przez samego nabywcę do celów wyposażenia lub
      zaopatrzenia statków rekreacyjnych oraz turystycznych statków powietrznych lub
      innych środków transportu służących do celów prywatnych
      - jeżeli wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest potwierdzony przez
      właściwy organ celny określony w przepisach celnych.
    Ustawodawca definiując pojęcie eksportu towarów, dokonał rozróżnienia sytuacji gdy
    będący przedmiotem wywozu towar jest wywożony przez dostawcę lub na jego rzecz, czy
    przez nabywcę mającego siedzibę poza Polską, lub na jego rzecz. Sytuacja, kiedy dostawca
    lub podmiot przez niego upoważniony sam dokonuje wywozu towarów z Polski poza
    terytorium Unii stanowi tzw. eksport bezpośredni (art. 2 pkt 8 lit. a ustawy). Natomiast
    eksport pośredni ma miejsce wówczas gdy wywóz towarów z terytorium Polski poza
    terytorium Unii Europejskiej, w wykonaniu dostawy towarów, jest dokonywany przez
    nabywcę mającego siedzibę poza terytorium Polski lub na jego rzecz (art. 2 pkt 8 lit. b
    ustawy).
    Każdorazowo jednak, aby uznać daną czynność za eksport towarów muszą wystąpić
    łącznie następujące przesłanki:

    a) ma miejsce dostawa towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju
      poza terytorium Unii Europejskiej przez dostawcę lub na jego rzecz (eksport
      bezpośredni) lub przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju, lub na jego
      rzecz (eksport pośredni),
    b) wywóz towarów musi być potwierdzony przez urząd celny określony w przepisach
      celnych.
    Zatem dla uznania danej czynności za eksport towarów niezbędne jest dokonanie
    dostawy towarów, czyli przeniesienie na nabywcę prawa do rozporządzania towarem jak
    właściciel, oraz w wyniku tej dostawy wysłanie lub transport towarów poza terytorium Unii
    Europejskiej. Niezaistnienie jednej z przesłanek wymienionych w art. 2 pkt 8 ustawy
    powoduje, że nie dochodzi do eksportu towarów w rozumieniu ustawy o podatku od
    towarów i usług.
    Należy dodać, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie odnoszą się do
    pojęcia eksportera i jego rozumienia czy definicji w prawie celnym. Istotnym z punktu
    widzenia przepisów art. 2 pkt 8 ustawy w aspekcie podmiotowym jest jedynie to, kto
    dokonuje wywozu – dostawca (lub podmiot działający na jego rzecz), czy też nabywca
    mający siedzibę poza terytorium kraju (lub podmiot działający na jego rzecz). Okoliczność,
    kto widnieje jako nadawca (zgłaszający) w dokumencie celnym, sama w sobie nie
    przesądza o uznaniu tego podmiotu za dokonującego eksportu w rozumieniu ustawy.
    W art. 22 ust. 1-4 ustawy uregulowano zasady dotyczące określenia miejsca świadczenia
    przy dostawie towarów w przypadku transakcji łańcuchowych (szeregowych), tj. transakcji,
    w których występuje kilka podmiotów dokonujących obrotu tym samym towarem, przy
    czym towar trafia bezpośrednio od pierwszego do ostatniego podmiotu w łańcuchu.
    Jak stanowi art. 22 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy:
      Miejscem dostawy towarów jest - w przypadku towarów wysyłanych lub
      transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę
      trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub
      transportu do nabywcy.
      Miejscem dostawy towarów jest - w przypadku towarów niewysyłanych ani
      nietransportowanych - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy.
    Zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy:
      W przypadku gdy te same towary są przedmiotem kolejnych dostaw oraz są
      wysyłane lub transportowane bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego
      w kolejności nabywcy, wysyłkę lub transport przyporządkowuje się wyłącznie jednej
      dostawie.
    Stosownie do art. 22 ust. 2a ustawy:
      W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub
      transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego przez nabywcę,
      który dokonuje również ich dostawy, przyjmuje się, że wysyłka lub transport są
      przyporządkowane dostawie dokonanej do tego nabywcy, chyba że z warunków
      dostawy wynika, że wysyłkę lub transport towarów należy przyporządkować jego
      dostawie.
    Na podstawie art. 22 ust. 2e ustawy:
      W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub
      transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego albo z
      terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa
      członkowskiego przez:
      1) pierwszego dostawcę - wysyłkę lub transport przyporządkowuje się jego dostawie;

      2) ostatniego nabywcę - wysyłkę lub transport przyporządkowuje się dostawie
      dokonanej do tego nabywcy.
    Z kolei art. 22 ust. 3 ustawy wskazuje, że:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 2-2c i 2e, dostawę towarów, która:
      1) poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu
      rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów;
      2) następuje po wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu
      zakończenia wysyłki lub transportu towarów.
    W przypadku transakcji łańcuchowych, do których odnosi się art. 22 ust. 2 ustawy, kiedy
    ten sam towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie jest przemieszczany od
    pierwszego dostawcy do finalnego nabywcy, wówczas przyjmuje się, że ma miejsce tylko
    jedna wysyłka (transport) więc tylko w odniesieniu do jednej z transakcji można ustalić
    miejsce świadczenia w oparciu o art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy (dostawa ruchoma). W
    odniesieniu do pozostałych dostaw, którym nie można przypisać wysyłki (transportu),
    ustalenie miejsca świadczenia odbywa się odbywa się jak dla towarów niewysyłanych, a
    więc według miejsca, w którym towary znajdowały się w momencie dostawy (dostawa
    nieruchoma).
    Zgodnie z powołanym art. 22 ust. 3 ustawy, wszystkie transakcje realizowane przed
    dostawą ruchomą (do której przypisano wysyłkę lub transport towaru) będą
    opodatkowane w państwie, z którego towar jest wysyłany lub transportowany. Natomiast
    wszystkie dostawy mające miejsce po transakcji ruchomej będą opodatkowane w
    państwie przeznaczenia towaru. Transakcja ruchoma będzie stanowić eksport lub
    wewnątrzwspólnotową dostawę towaru po stronie dostawcy, natomiast po stronie
    nabywcy import lub wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru.
    Z uwagi na obowiązujący art. 22 ust. 2e ustawy, art. 22 ust. 2a ustawy nie będzie miał
    zastosowania w przypadku, gdy podmiotem dokonującym transportu jest pierwszy lub
    ostatni podmiot w łańcuchu dostaw i towar jest transportowany z Polski do kraju
    trzeciego. W sytuacji gdy transportu towarów dokonuje pierwszy dostawca, transport
    towarów należy przyporządkować dostawie towarów dokonywanej przez tego dostawcę
    (pierwszej dostawie w ramach łańcucha dostaw). Natomiast w przypadku gdy transportu
    dokonuje ostatni nabywca, transport towarów należy przyporządkować dostawie
    dokonanej na rzecz tego nabywcy (ostatniej dostawie w łańcuchu). W tych dwóch
    przypadkach ustawodawca nie wskazał na możliwość przypisywania transportu innym
    dostawom ze względu na warunki dostawy. Oznacza to, że warunki dostawy w tych
    sytuacjach w ogóle nie mają znaczenia. W przeciwnym razie przepis ten nie miałby racji
    bytu. Uzgodnione warunki dostawy (np. Incoterms) mogą co prawda stanowić wskazówki
    przy określaniu, która dostawa w ramach transakcji łańcuchowej ma charakter „ruchomy”,
    nie mają one jednak decydującego znaczenia.
    Należy także wskazać, że o przypisaniu transportu do danej transakcji, a w konsekwencji
    potraktowaniu jej jako transgranicznej, nie decyduje wola kontrahentów lecz okoliczności
    faktyczne w jakich przeprowadzona została dana transakcja.
    Zatem należy przyjąć, że jeżeli towar jest wysyłany lub transportowany przez:
        podatnika pierwszego w kolejności, to transakcją „ruchomą”, której przypisany jest
        ten transport jest dostawa dokonana przez ten podmiot (a więc pierwsza z dwóch
        dostaw) – zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy,

        podatnika drugiego w kolejności (tzw. podmiot pośredniczący), to na zasadzie
        domniemania transakcją „ruchomą”, której przypisany jest ten transport jest
        dostawa dokonana do tego podmiotu (a więc pierwsza z dwóch dostaw) – zgodnie z
        art. 22 ust. 2b ustawy (za wyjątkiem sytuacji określonej w art. 22 ust. 2c ustawy),
        podatnika trzeciego w kolejności, to transakcją „ruchomą”, której przypisany jest
        ten transport jest dostawa dokonana do tego podmiotu – ostatniego w łańcuchu (a
        więc druga z dwóch dostaw) – zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy.
    Podkreślić należy, że zarówno w treści ustawy, jak i przepisach wykonawczych do niej,
    ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi.
    Jedną z czynności, która korzysta z obniżonej stawki podatku od towarów i usług jest
    eksport towarów.
    Stosownie do art. 41 ust. 4 ustawy:
      W eksporcie towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. a, stawka podatku wynosi 0%.
    Przy czym, zgodnie z art. 41 ust. 6 ustawy:
      Stawkę podatku 0% stosuje się w eksporcie towarów, o którym mowa w ust. 4 i 5,
      pod warunkiem że podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji
      podatkowej za dany okres rozliczeniowy otrzymał dokument potwierdzający wywóz
      towaru poza terytorium Unii Europejskiej.
    W myśl art. 41 ust. 6a ustawy:
      Dokumentem, o którym mowa w ust. 6, jest w szczególności:
      1) dokument w formie elektronicznej otrzymany z systemu teleinformatycznego
      służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych albo potwierdzony przez właściwy organ
      celny wydruk tego dokumentu;
      2) dokument w formie elektronicznej pochodzący z systemu teleinformatycznego
      służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych, otrzymany poza tym systemem, jeżeli
      zapewniona jest jego autentyczność;
      3) zgłoszenie wywozowe w formie papierowej złożone poza systemem
      teleinformatycznym służącym do obsługi zgłoszeń wywozowych albo jego kopia
      potwierdzona przez właściwy organ celny.
    Ponadto, na podstawie art. 41 ust. 11 ustawy:
      Przepisy ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio w eksporcie towarów, o którym mowa w
      art. 2 pkt 8 lit. b, jeżeli podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji
      podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym dokonał dostawy towarów, otrzymał
      dokument, o którym mowa w ust. 6, z którego wynika tożsamość towaru będącego
      przedmiotem dostawy i wywozu. Przepisy ust. 7 i 9 stosuje się odpowiednio.
    Aby możliwe było opodatkowanie eksportu towarów stawką podatku w wysokości 0%,
    konieczne jest spełnienie warunku dotyczącego otrzymania przez podmiot potwierdzenia
    wywozu towarów przez organ celny określony w przepisach celnych. Spełnienie tego
    warunku ma gwarantować, że faktycznie wystąpił eksport towarów w myśl art. 2 pkt 8
    ustawy skutkujący wywozem towarów z terytorium Polski. Otrzymanie odpowiedniego
    dokumentu „urzędowego” zapobiegnie sprzedaży towarów, która to sprzedaż mogłaby
    być faktycznie nieopodatkowana w sytuacji braku wywozu towarów i zastosowania
    preferencyjnej stawki 0%.
    Podkreślić należy, że zgodnie z art. 41 ust. 6 ustawy, możliwość zastosowania stawki 0%
    do eksportu towarów uwarunkowana jest posiadaniem, przed upływem terminu do
    złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, dokumentu potwierdzającego

    wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej. Zatem, aby mogli Państwo
    opodatkować sprzedaż stanowiącą eksport towarów stawką podatku w wysokości 0% -
    muszą Państwo posiadać dokument, który w sposób jednoznaczny potwierdza, że
    wysyłane towary opuściły terytorium Unii Europejskiej. Przykładowy katalog takich
    dokumentów wymieniony został w art. 41 ust. 6a ustawy. Przy tym, zauważyć należy, że
    nie jest to katalog zamknięty, na co wskazuje użyty w tym przepisie zwrot „w
    szczególności”.
    Niemniej jednak, pomimo tego, że katalog dokumentów wymienionych w art. 41 ust. 6a
    ustawy ma charakter otwarty, nie można przyjąć, że mogą to być inne dowody niż
    dokumenty „urzędowe”, w których właściwe organy celne (polskie lub z innych państw
    członkowskich UE) potwierdziły wywóz towarów poza terytorium UE.
    W tym miejscu wskazać należy, że co do zasady zgłoszenia wywozowe towarów z obszaru
    celnego UE składane są w formie elektronicznej z wykorzystaniem Automatycznego
    Systemu Eksportu (AES). Zgłoszenie celne (wywozowe) w postaci komunikatu IE 515 jest
    składane przez zgłaszającego do właściwego urzędu wywozu. Z kolei urząd
    wyprowadzenia, tj. urząd celny graniczny, przez który towar opuszcza obszar celny Unii
    Europejskiej niezwłocznie po tym, jak towar opuścił obszar celny UE przesyła do urzędu
    wywozu (urzędu, w którym zostało złożone zgłoszenie celne) komunikat IE 518 zawierający
    wyniki kontroli przeprowadzonej w urzędzie wyprowadzenia. Po otrzymaniu przez urząd
    wywozu komunikatu IE 518 System AES generuje automatycznie komunikat IE 599 i
    przesyła go zgłaszającemu. Komunikat IE 599 jest dokumentem celnym potwierdzającym,
    także dla celów podatkowych, wywóz towarów poza terytorium UE przez wskazanego w
    zgłoszeniu wywozowym eksportera.
    Zatem, dokumentem potwierdzającym wywóz towarów poza terytorium UE jest:
        elektroniczny komunikat IE 599 otrzymany w systemie AES,
        wydruk ww. komunikatu potwierdzony przez właściwy organ celny,
        elektroniczny komunikat IE 599 otrzymany poza systemem AES, jeżeli jego
        autentyczność jest zapewniona.
    Nadmieniam także, że od dnia 31 października 2024 r. nastąpiło ogólnopolskie
    uruchomienie systemu AES/ECS2 PLUS, w którym nie funkcjonuje już komunikat IE-599. W
    związku z tym, na terytorium Polski nie jest już wydawany komunikat IE 599, gdyż został
    on zastąpiony komunikatem CC599C, który pełni jednak taką samą rolę jak jego
    poprzednik, tj. jest dokumentem celnym stanowiącym potwierdzenie wywozu towaru.
    Dokumentem, o którym mowa w art. 41 ust. 6a ustawy uprawniającym do zastosowania
    stawki 0% przy eksporcie będzie również zgłoszenie wywozowe w formie papierowej
    złożone poza systemem teleinformatycznym lub kopia takiego zgłoszenia potwierdzona
    przez właściwy urząd celny. We wszystkich ww. przypadkach są to dokumenty o
    charakterze „urzędowym” wygenerowane w systemie AES (AES/ECS2 PLUS) lub
    potwierdzone przez właściwy urząd celny.
    Z powyższego wynika więc, że pomimo tego, że katalog dokumentów wymienionych w art.
    41 ust. 6a ustawy jest katalogiem otwartym, nie można zastosować stawki VAT w
    wysokości 0% względem eksportu towarów na podstawie dowodów innych niż dokumenty
    „urzędowe”, w których właściwe organy celne (polskie lub z innych państw członkowskich
    UE) potwierdziły wywóz towarów poza terytorium UE.
    Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca posiada siedzibę działalności gospodarczej na
    terytorium Polski i jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT.
    Przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest produkcja ceramicznych kafli oraz płytek. W
    ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca sprzedaje towar poza
    obszar celny Unii Europejskiej (USA) w ramach tzw. transakcji łańcuchowych. Transakcja

    odbywa się najpierw pomiędzy Wnioskodawcą a podmiotem pośredniczącym z siedzibą w
    USA (Podatnik B). Następnie Podatnik B dokonuje dostawy na rzecz ostatniego podmiotu z
    siedzibą w USA (Podatnik C). Towary są dostarczane bezpośrednio od Wnioskodawcy do
    Podatnika C. W transakcji łańcuchowej to Wnioskodawca przy organizacji transportu jest
    odpowiedzialny za wiele czynności m.in. za selekcję ofert za usługę transportową, wybór
    przewoźnika, ustalenie stawek transportowych, kontakt z przewoźnikiem, przekazanie
    towarów przewoźnikowi, zlecenie transportu na odcinku Polska – USA, opłacenie kosztów
    odprawy celnej oraz monitowanie przebiegu transportu Towarów do Podatnika C, itp.
    Podatnik B w porozumieniu z Wnioskodawcą, może być uprawniony do realizacji
    niektórych działań wspierających transport z magazynu Wnioskodawcy do portu w USA.
    Przedmiotowa transakcja ma nieprzerwany charakter. W trakcie transportu Towary nie są
    poddawane obróbce lub magazynowaniu. Towary transportowane są transportem
    drogowym z magazynu Wnioskodawcy do Portu Macierzystego znajdującego się w Polsce.
    W Porcie Macierzystym Towary są przeładowywane na statek, a następnie
    transportowane drogą morską do portu morskiego w USA, skąd są odbierane przez
    Podatnika C. Odprawa celna Towarów odbywa się w Polsce, a za jej realizację
    odpowiedzialny jest Wnioskodawca. W związku z powyższym to Wnioskodawca jest w
    posiadaniu dokumentów eksportowych.
    Przedstawione wątpliwości dotyczą ustalenia, czy transakcja pomiędzy Wnioskodawcą a
    Podatnikiem B powinna zostać uznana za dostawę, do której należy przyporządkować
    transport towarów, tj. tzw. dostawę „ruchomą”, zgodnie z przepisem art. 22 ust. 2e oraz
    ust. 3 ustawy VAT, którą należałoby rozpoznać jako eksport towarów w rozumieniu
    przepisu art. 2 pkt 8 ustawy VAT z prawem do zastosowania 0% stawki VAT (po spełnieniu
    warunków dokumentacyjnych z ustawy VAT), podczas gdy dostawa między Podatnikiem B
    a Podatnikiem C powinna zostać uznana jako tzw. dostawa „nieruchoma” dla celów
    stosowania przepisu art. 22 ust. 2e i ust. 3 ustawy VAT, a w konsekwencji dostawa
    dokonywana przez Podatnika B do Podatnika C, w ramach niniejszego schematu jako
    dostawa „nieruchoma” pozostawałaby poza zakresem ustawy VAT.
    Aby udzielić odpowiedzi na wątpliwości Wnioskodawcy w pierwszej kolejności należy
    ustalić, której dostawie należy przypisać transport sprzedawanych towarów. W celu
    ustalenia dostawy, której przyporządkowany jest transport towarów należy poddać
    analizie okoliczności związane z transportem towarów, tzn. jakie czynności faktyczne
    związane z transportem podjął każdy z uczestników transakcji łańcuchowej. Przy czym, dla
    ustalenia, który z podmiotów jest odpowiedzialny za wysyłkę lub transport towarów
    kluczową okolicznością jest to, który podmiot rzeczywiście jest odpowiedzialny za
    techniczne i organizacyjne aspekty związane z organizacją oraz wysyłką towarów. Bez
    wpływu na powyższe pozostaje fakt kto jest obciążony kosztami transportu. W efekcie
    tylko ta dostawa, do której przyporządkowany jest transport będzie miała charakter
    międzynarodowy.
    Wskazać również należy, że reguły Incoterms wskazane przez Wnioskodawcę nie mogą
    mieć decydującego znaczenia dla przypisania transportu do określonej dostawy w ramach
    ww. transakcji łańcuchowej, a dla ustalenia, której dostawie należy przypisać wysyłkę lub
    transport należy przyjąć kryterium podmiotu odpowiedzialnego za organizację transportu,
    czyli ustalenie, który podmiot w łańcuchu dostaw transportuje towary samodzielnie albo
    za pośrednictwem osoby trzeciej działającej na jego rzecz.
    Jak wynika z opisu sprawy to Wnioskodawca wyszukuje i wybiera przewoźnika oraz
    dokonuje z nim niezbędnych uzgodnień dotyczących transportu z Polski do USA a także
    Wnioskodawca monitoruje przebieg transportu towarów. Czynności te stanowią istotny
    element organizacji transportu towarów. Podatnik B w porozumieniu z Wnioskodawcą
    dokonuje tylko niektórych czynności wspierających transport z magazynu Wnioskodawcy
    do portu w USA. Biorąc pod uwagę powyższe, należy zatem przyjąć, że to Wnioskodawca
    działając za pośrednictwem przewoźnika jest odpowiedzialny za organizację transportu
    towarów z Polski do USA.

    Biorąc powyższe pod uwagę w przedmiotowej sprawie, niewątpliwie mamy do czynienia z
    transakcją łańcuchową, w której uczestniczą trzy podmioty, tj. Wnioskodawca (pierwszy
    podmiot w łańcuchu), Podatnik B z siedzibą w USA (drugi podmiot w łańcuchu) oraz
    Podatnik C - nabywca z siedzibą w USA (trzeci podmiot w łańcuchu). Wnioskodawca
    przenosi prawo do rozporządzania towarem jak właściciel na rzecz Podatnika B, który
    następnie przenosi prawo do rozporządzania towarem jak właściciel na rzecz Podatnika C
    (Nabywcę). Przy tym towar jest dostarczany bezpośrednio od pierwszego do ostatniego
    podmiotu w łańcuchu dostaw, tj. od Wnioskodawcy do nabywcy z siedzibą w USA.
    Jednocześnie, jak ustaliłem podmiotem odpowiedzialnym za transport towarów z Polski
    do USA jest pierwszy podmiot w łańcuchu (Wnioskodawca). Zatem mając na uwadze
    obowiązujące przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy, należy uznać, że z
    uwagi na fakt, że transport towarów będzie wykonywany przez Wnioskodawcę (pierwszy
    podmiot w łańcuchu), zastosowanie znajdzie art. 22 ust. 2e pkt 1 ustawy. Przepis ten w
    ogóle nie odnosi się do warunków dostawy, tym samym należy stwierdzić, że w
    przedmiotowej sprawie transport należy przypisać pierwszej dostawie dokonanej przez
    Wnioskodawcę na rzecz Podatnika B (drugiego podmiotu w łańcuchu). Zatem, pierwszą
    transakcję w łańcuchu dostaw dokonywaną pomiędzy Wnioskodawcą i Podatnikiem B,
    należy traktować - w oparciu o art. 22 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy - jak dostawę
    transgraniczną („ruchomą”), dokonaną i podlegającą opodatkowaniu w miejscu
    rozpoczęcia transportu, tj. na terytorium Polski. Zatem skoro towar będzie
    transportowany z terytorium Polski poza terytorium UE, tj. USA, to transakcja ta stanowi
    eksport towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 ustawy. W konsekwencji w sytuacji, gdy
    Wnioskodawca będzie posiadał komunikat CC599C (wcześniej komunikat IE 599) przed
    upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, to
    będzie miał prawo do zastosowania stawki podatku w wysokości 0% zgodnie z art. 41 ust.
    4 ustawy.
    Natomiast kolejną dostawę towarów dokonaną pomiędzy Podatnikiem B i Podatnikiem C
    stosownie do art. 22 ust. 3 pkt 2 ustawy należy uznać, za dokonaną i opodatkowaną w
    miejscu zakończenia transportu (USA), jako transakcję niepodlegającą opodatkowaniu na
    terytorium kraju.
    Tym samym Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej:
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w
      jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego
      (interpretację indywidualną).
    Zatem przedmiotowa interpretacja rozstrzyga w zakresie zastosowania przepisów
    regulujących podatek od towarów i usług względem Państwa, a nie wywiera skutku
    prawnego dla pozostałych uczestników transakcji.
    Informuje, że wydając interpretację nie przeprowadzam postępowania dowodowego i
    opieram się wyłącznie na elementach stanu przedstawionego we wniosku.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji
    pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.