Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-1.4012.506.2025.1.AWY
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-01
Teza: W przypadku sprzedaży lokalu należącego do Nowych
Właścicieli, komornik nie wystąpi jako płatnik podatku VAT, o
którym mowa w art. 18 ustawy, ponieważ sprzedaż nie będzie
podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
dłużnik
egzekucja-egzekucja z nieruchomości
komornik-komornik sądowy
lokal-lokal mieszkalny
lokal-sprzedaż lokalu
majątek-majątek prywatny
płatnik
Zagadnienia: Ordynacja podatkowa-Dział I Przepisy ogólne-Płatnik
Ordynacja podatkowa-Dział III Zobowiązania podatkowe-
Rozdział 2 Odpowiedzialność podatnika, płatnika i
inkasenta-Zakres odpowiedzialności płatnika i inkasenta
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Płatnicy podatku od dostawy (organy
egzekucyjne i komornicy sądowi)
Przepisy: [OP][WIS] Ustawa Ordynacja podatkowa-Dział I-art. 8
[OP][WIS] Ustawa Ordynacja podatkowa-Dział III-Rozdział
2-art. 30-§ 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 18

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe w zakresie uznania,
    że w przypadku sprzedaży lokalu należącego do Nowych Właścicieli nie wystąpi Pan jako
    płatnik podatku VAT, o którym mowa w art. 18 ustawy.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 czerwca 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy ustalenia, czy będzie Pan występował jako płatnik podatku VAT, o którym mowa w
    art. 18 ustawy w przypadku sprzedaży lokalu należącego do Nowych Właścicieli, a jeśli tak,
    to czy sprzedaż lokalu będzie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest komornikiem sądowym i prowadzi postępowanie egzekucyjne
    przeciwko dłużniczce A. sp.j. (dalej Dłużnik A.) w sprawie Km (...). Przedmiotem egzekucji
    jest lokal mieszkalny w A. ul. A1 nr 1, dla którego Sąd Rejonowy w B. prowadzi księgę
    wieczystą o nr (...).
    Lokal mieszkalny jest zlokalizowany na II piętrze i obejmuje: pokój z aneksem kuchennym,
                                              2sypialnię, korytarz, łazienkę, komórkę lokatorską oznaczoną 2 (pow. 1,70 m) o łącznej
                2  2powierzchni 34,42 m. Powierzchnia mieszkania: 32,72 m, powierzchnia komórki
              2lokatorskiej: 1,70 m. Do przedmiotowego lokalu przysługuje udział związany z własnością
    lokalu (...) - KW (...). Lokal ten jest usytuowany w budynku, który został wybudowany przez
    Dłużnika A. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w roku 2014. Lokal będący
    przedmiotem wniosku znajduje się w budynku wielolokalowym z przeznaczeniem na
    apartamenty wczasowo/mieszkaniowe.
    Odrębna własność lokalu została ustanowiona na rzecz A. 15 września 2015 r., natomiast
    20 lutego 2016 r. lokal został sprzedany do majątku wspólnego małżonków A.A. i B.B.
    (dalej Nowi Właściciele). Nowi Właściciele lokalu nie przystąpili do udziału w toczącym się
    postępowaniu egzekucyjnym przeciwko Dłużnikowi A.
    Wnioskodawca dokonał oględzin lokalu 25 października 2023 r. Na miejscu czynności
    stwierdzono, że lokal jest wykończony; posiada na ścianach tynki cementowo-wapienne,
    na podłodze są panele, stolarka wewnętrzna jest w bardzo dobrym stanie technicznym,
    okna - PCV, w łazience znajduje się glazura i kabina prysznicowa. Lokal jest całkowicie
    urządzony i umeblowany.
    Właściciel lokalu obecny podczas oględzin oświadczył, że lokal został nabyty wyłącznie na
    prywatne potrzeby właścicieli, nie jest w nim prowadzona działalność gospodarcza, nie
    jest także wynajmowany. Jednocześnie Nowi Właściciele oświadczyli, że od 2016 roku, tj.
    od daty nabycia lokalu jego status nie zmienił się - nadal stanowi wyłącznie majątek
    prywatny wykorzystywany na prywatne cele. Nowi Właściciele oświadczyli, że w
    odniesieniu do lokalu 1 nie byli i nie są podatnikami podatku od towarów i usług. Lokal
    jest zamieszkiwany przez właścicieli.
    Pytania
    1. Czy w przypadku sprzedaży opisanego wyżej lokalu, którego właścicielem w chwili
      sprzedaży nie jest Dłużnik A., ale Nowi Właściciele, którzy nabyli ten lokal od Dłużnika
      A. do majątku osobistego, Wnioskodawca wystąpi jako płatnik podatku od towarów i
      usług, o którym mowa w art. 18 u.p.t.u.?
    2. Jeżeli z odpowiedzi na pytanie 1 wynikać będzie, iż Wnioskodawca wystąpi jako płatnik
      podatku VAT, to czy sprzedaż lokalu może zostać zwolniona od podatku na podstawie
      art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u.?
    Pana stanowisko w sprawie
    Ad 1
    W ocenie Wnioskodawcy, w sytuacji opisanej we wniosku, nie będzie on płatnikiem
    podatku od towarów i usług, ponieważ planowana sprzedaż nie będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

    Zgodnie z art. 18 u.p.t.u., organy egzekucyjne określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966
    r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r. poz. 479) oraz komornicy
    sądowi wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu
    postępowania cywilnego są płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie
    egzekucji, towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z
    naruszeniem obowiązujących przepisów.
    W art. 18 u.p.t.u. mowa jest o dostawie towarów będących własnością dłużnika. Jednak w
    postępowaniu egzekucyjnym może dojść do sytuacji, w której przedmiotem sprzedaży
    egzekucyjnej jest majątek, który dłużnik - w toku postępowania - zbył na osoby trzecie.
    W takich przypadkach zastosowanie ma przepis art. 930 § 1 Kodeksu postępowania
    cywilnego określający zasadę bezskuteczności transakcji dokonanej przez dłużnika w toku
    postępowania egzekucyjnego. Zgodnie bowiem z tym przepisem rozporządzenie
    nieruchomością po jej zajęciu nie ma wpływu na dalsze postępowanie, a czynności
    egzekucyjne są ważne tak w stosunku do dłużnika, jak i w stosunku do nabywcy.
    W konsekwencji wierzyciel, który skierował egzekucję do nieruchomości i doprowadził do
    jej zajęcia, może zaspokoić się z tej nieruchomości tak, jakby nadal należała ona do
    majątku dłużnika (skutek procesowy).
    Przepis art. 930 § 1 KPC nie podważa więc ważności umowy przeniesienia własności
    zajętej nieruchomości między dłużnikiem a nabywcą; powoduje jedynie bezskuteczność
    względną tej umowy w stosunku do wierzycieli, którzy wszczęli egzekucję. Po zbyciu
    nieruchomości w toku postępowania egzekucyjnego nowy właściciel traci własność tej
    nieruchomości. Jeżeli jednak cena uzyskana w toku egzekucji przekroczy wartość
    wierzytelności, nadwyżka, która pozostanie po zaspokojeniu wszystkich wierzytelności
    dłużnika powinna przypaść właścicielowi nieruchomości, czyli jej nabywcy od Dłużnika. Był
    on bowiem właścicielem zbytej nieruchomości, a jedynie w związku z treścią art. 930 § 1 k.
    p.c. utracił jej własność na potrzeby postępowania egzekucyjnego wobec dłużnika.
    Tak więc komornik, dokonując zbycia nieruchomości na podstawie art. 930 k.p.c.
    rozporządza własnością osoby trzeciej - nowego właściciela.
    W art. 18 u.p.t.u. mowa jest o dostawie towarów. Pojęcie „dostawy towarów” zostało
    zdefiniowane w art. 7 ust. 1 u.p.t.u. i obejmuje wszelkie czynności faktyczne i prawne,
    których skutkiem jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    W sytuacji opisanej we wniosku własność lokalu będącego przedmiotem planowanej
    czynności egzekucyjnej została skutecznie przeniesiona na Nowych Właścicieli 20 lutego
    2016 r. Nowi Właściciele w wyniku tej dostawy uzyskali prawo do rozporządzania tym
    lokalem „jak właściciel”, i - co wykazano podczas czynności egzekucyjnych - z prawa tego
    korzystali faktycznie. Komornik dokonując sprzedaży lokalu będącego przedmiotem
    wniosku dokona kolejnego „przeniesienia prawa do rozporządzania lokalem jak
    właściciel”. Prawo to (własność) należy jednak do Nowych Właścicieli, a nie do Dłużnika.
    Czym innym jest bowiem bezskuteczność - w stosunku do wierzycieli - zbycia lokalu przez
    dłużnika w toku postępowania egzekucyjnego, czym innym zaś ważność umowy
    przenoszącej własność lokalu na Nowych Właścicieli. Tak więc, w przypadku sprzedaży
    lokalu przez Wnioskodawcę dojdzie do dostawy lokalu będącego własnością Nowych
    Właścicieli.
    W związku z powyższym, w ocenie Wnioskodawcy, odpowiedź na pytanie o jego status
    jako płatnika podatku VAT w planowanej transakcji zależy od ustalenia, czy Nowi
    Właściciele wystąpią w niej w charakterze podatnika VAT. Nie każda bowiem czynność,
    która mieści w pojęciu „dostawy towarów” podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być
    wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od
    towarów i usług.

    Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.t.u. podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Działalność gospodarcza zdefiniowana w ust. 2 obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje także czynności polegające na wykorzystywaniu
    towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Podatnikiem jest każdy, kto działa:
    1) jak producent,
    2) jak handlowiec,
    3) jak usługodawca, w tym podmiot wynajmujący nieruchomości.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest więc
    spełnienie dwóch przesłanek łącznie:
    1) po pierwsze - czynność jest ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu
      podatkiem od towarów i usług,
    2) po drugie - czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej
      wykonaniem działa jak podatnik, tj. jak producent, handlowiec, usługodawca.
    W sytuacji będącej przedmiotem wniosku, Nowi Właściciele nabyli lokal do majątku
    osobistego, na prywatne potrzeby. Według ich oświadczenia lokal 1 jest wykorzystywany
    wyłącznie na cele osobiste przez nich samych. Lokal 1 nie jest i nigdy nie był wynajmowany
    ani w żaden inny sposób wykorzystywany w jakiejkolwiek działalności gospodarczej,
    ponieważ Nowi Właściciele nie prowadzą żadnej działalności gospodarczej. W związku z
    tym, w ocenie Wnioskodawcy, Nowi Właściciele nie wystąpią w planowanej transakcji w
    charakterze podatników VAT. W konsekwencji Wnioskodawca nie wystąpi jako płatnik
    podatku od towarów i usług.
    Ad 2
    Jeżeli jednak organ interpretacyjny uzna, że w sytuacji opisanej we wniosku,
    Wnioskodawca wystąpi w charakterze płatnika podatku VAT, to w ocenie Wnioskodawcy,
    powinien On zastosować zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u.
    Zgodnie z tym przepisem, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich
    części, z wyjątkiem gdy:
    a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
    b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął
      okres krótszy niż 2 lata.
    Pojęcie pierwszego zasiedlenia zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 14 u.p.t.u. jako oddanie
    do użytkowania (używania, korzystania) pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi albo
    rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich:
    a) wybudowaniu lub
    b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o
      podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
    Dla oceny, czy dostawa opisanego wyżej lokalu będzie zwolniona od podatku, niezbędne
    jest ustalenie, czy będzie on w chwili dostawy uznany za „zasiedlony” przez okres co
    najmniej 2 lat liczonych od wybudowania albo od jego ulepszenia o wartość co najmniej
    30% wartości początkowej. Warunkiem zwolnienia jest bowiem zasiedlenie obiektów
    budowlanych przez okres co najmniej 2 lat przed dostawą.

    W sytuacji będącej przedmiotem wniosku Nowi Właściciele nabyli lokal 20 lutego 2016 r.
    Pierwsze zasiedlenie, o którym mowa w art. 2 pkt 14 u.p.t.u. nastąpiło więc wiele lat temu.
    Nowi Właściciele oświadczyli, że od 2016 r. stan lokalu nie uległ zmianie. Podczas oględzin
    lokalu także nie stwierdzono żadnych modernizacji lokalu, które zmieściłyby się w pojęciu
    ulepszenia lokalu, o którym mowa w art. 2 pkt 14 lit. b u.p.t.u.
    Wykładni pojęcia „ulepszenia” w znaczeniu istotnym dla rozważanego zagadnienia
    dokonał TSUE w wyroku z 16.11.2017 r. (sygn. C-308/16). Wskazał on, że pojęcie
    „ulepszenia” zawarte w art. 2 pkt 14 lit. b) u.p.t.u. należy interpretować jako „przebudowę”,
    o której mowa w art. 12 ust. 2 zd. drugie Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada
    2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej Dyrektywa
    VAT). TSUE wyjaśnił, że chodzi wyłącznie o prace polegające na przebudowie, wskazując,
    że: „Jakkolwiek termin „przebudowa” nie jest jednoznaczny (...), to jednak sugeruje on, że
    odnośny budynek powinien być przedmiotem istotnych zmian przeprowadzonych w celu
    zmiany jego wykorzystania lub w celu znaczącej zmiany warunków jego zasiedlenia.
    Pojęcie „przebudowy” obejmuje zatem w szczególności przypadek, w którym zostały
    przeprowadzone pełne lub dostatecznie zaawansowane prace, po zakończeniu których
    odnośny budynek zostanie przeznaczony do innych celów.”
    Przy takim rozumieniu ulepszenia, jakie wskazał TSUE, trudno uznać, że zwykłe prace
    „wykończeniowe” lokalu mieszczą się w pojęciu „przebudowy”. Są to bowiem jedynie prace
    mające na celu umożliwienie korzystania z lokalu mieszkalnego. Niezależnie jednak od
    zakresu i wartości prac wykonanych w lokalu, doszło do nich wiele lat temu. Gdyby więc
    nawet uznać ten zakres prac za ulepszenie w rozumieniu art. 2 pkt 14 lit. b u.p.t.u., to
    nastąpiło ono ponad 2 lata przez planowaną sprzedażą lokalu. Tak więc przedmiotem
    planowanej dostawy będzie lokal zasiedlony przez okres o wiele dłuższy niż 2 lata, o
    których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u.
    W związku z tym, w ocenie Wnioskodawcy, należy zastosować zwolnienie od podatku
    określone w art. 43 ust. pkt 10 u.p.t.u. i nie trzeba badać przesłanek do zwolnienia
    określonych w art. 43 ust. 1 pkt 10a oraz pkt 2 u.p.t.u. Przepis art. 43 ust. 1 pkt 10a u.p.t.u.
    stosuje się bowiem jedynie wtedy, gdy do dostawy lokalu nie można zastosować
    zwolnienia określonego w pkt 10. Ponieważ jednak lokal jest zasiedlony przez okres ponad
    2 lat od daty pierwszego zasiedlenia i okres ten nie został przerwany wskutek ulepszenia
    lokalu o wartość co najmniej 30% wartości początkowej, brak jest podstaw do rozważania
    możliwości (konieczności) zastosowania tego zwolnienia.
    Podobne uwagi dotyczą zastosowania zwolnienia określonego w art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.
    u. Zgodnie z nim zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie
    na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub
    wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Z uzyskanych informacji wynika, że lokal 1 został nabyty na prywatne potrzeby i nigdy nie
    był wykorzystany do żadnych czynności podlegających podatkowi VAT. Trudno więc w
    takiej sytuacji rozważać istnienie prawa do odliczenia podatku naliczonego, skoro lokal
    trafił do majątku prywatnego. Reasumując, nie można zastosować zwolnienia od podatku
    określonego w tym przepisie.
    W ocenie Wnioskodawcy jedynym przepisem, który mógłby mieć zastosowanie w sytuacji
    opisanej we wniosku jest art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u. Z informacji uzyskanych od Nowych
    Właścicieli wynika, że lokal jest zasiedlony od wielu lat. Oznacza to, że w dacie dokonania
    dostawy lokalu lokal będzie zasiedlony, co powoduje konieczność zastosowania
    zwolnienia od podatku VAT określonego w art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u.
    Zgodnie z art. 43 ust. 21 u.p.t.u., jeżeli udokumentowane działania komorników sądowych,
    o których mowa w art. 18 u.p.t.u, nie doprowadziły, na skutek braku możliwości uzyskania
    niezbędnych informacji od dłużnika, do potwierdzenia spełnienia warunków zastosowania
    do dostawy towarów, o której mowa w art. 18, zwolnień od podatku, o których mowa w

    ust. 1 pkt 2, 3 i 9-10a, przyjmuje się, że warunki zastosowania zwolnień od podatku nie są
    spełnione.
    Z art. 43 ust. 21 u.p.t.u. wynika, że zwolnienie od podatku można zastosować jedynie
    wówczas, gdy stan faktyczny zostanie ustalony w sposób jednoznaczny i niebudzący
    wątpliwości, a stwierdzone okoliczności wskazują, że należy zastosować zwolnienie od
    podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2, 10 lub 10a u.p.t.u.
    Podobnie uznano w licznych interpretacjach prawa podatkowego w podobnych sprawach
    np. w interpretacji DKIS z 3 lutego 2023 r. nr 0111-KDIB3-3.4012.587.2022.2.PJ; z 16
    stycznia 2023 r. nr 0112-KDIL1-3.4012.505.2022.2.AKS.
    W ocenie Wnioskodawcy, informacje pozyskane przez Niego w toku czynności
    egzekucyjnych pozwalają jednoznacznie ocenić, że sprzedaż lokalu 1 położonego przy ul.
    A1 powinna skorzystać ze zwolnienia od podatku VAT określonego w art. 43 ust. 1 pkt 10 u.
    p.t.u.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe w zakresie uznania, że w
    przypadku sprzedaży lokalu należącego do Nowych Właścicieli nie wystąpi Pan jako płatnik
    podatku VAT, o którym mowa w art. 18 ustawy.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U.
    z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
      Organy egzekucyjne określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu
      egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2025 r. poz. 132 i 620) oraz komornicy sądowi
      wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania
      cywilnego są płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie egzekucji,
      towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z naruszeniem
      obowiązujących przepisów.
    Definicja płatnika została zawarta w art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja
    podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.):
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Natomiast zgodnie z art. 30 § 1 Ordynacji podatkowej:
      Płatnik, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 8, odpowiada za podatek
      niepobrany lub podatek pobrany a niewpłacony.
    Przepis art. 18 ustawy wprowadza szczególną na gruncie przepisów ustawy regulację,
    kiedy to należny podatek pobierany jest i odprowadzany do urzędu skarbowego przez
    płatnika, a nie przez podatnika. Płatnik pełni w tym przypadku rolę pośrednika pomiędzy
    podatnikiem a organem podatkowym, przekazując organowi środki pieniężne podatnika.
    W świetle cyt. wyżej przepisów, płatnikami podatku od towarów i usług (czyli podmiotami
    zobowiązanymi do obliczania, poboru podatku od podatnika i wpłaty podatku na konto
    organu podatkowego) mogą być organy egzekucyjne oraz komornicy sądowi. Sytuacja
    taka ma miejsce, gdy w wykonaniu czynności egzekucyjnych organy te dokonują dostawy
    towarów należących do podatnika lub przez niego posiadanych z naruszeniem przepisów.
    Sformułowanie „płatnikami” oznacza, że organy te nie stają się z tytułu wykonania
    powyższych czynności podatnikami podatku od towarów i usług, lecz pełnią jedynie rolę
    płatnika w odniesieniu do podatku należnego z tytułu sprzedanych (zlicytowanych)
    towarów należących do podatnika, w stosunku do którego toczy się postępowanie
    egzekucyjne.

    Zaznaczenia wymaga, że komornik sądowy dokonuje transakcji w imieniu podatnika –
    dłużnika. Prowadzona przez niego sprzedaż towarów będących własnością dłużnika,
    będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług, gdy do rozliczenia tego podatku
    byłby zobowiązany dłużnik. Natomiast w przypadku, gdy powyższa czynność nie
    podlegałaby opodatkowaniu tym podatkiem lub byłaby od niego zwolniona, komornik
    sądowy nie będzie obowiązany do odprowadzenia podatku.
    Komornik sądowy pełni w tym przypadku rolę pośrednika pomiędzy podatnikiem a
    organem podatkowym, przekazując organowi środki pieniężne podatnika. Uzasadnione
    jest to charakterem odpłatnej dostawy następującej w ramach wykonywania czynności
    egzekucyjnych. Jeżeli bowiem dłużnik niesolidnie spłaca swoje zobowiązania i w celu
    wyegzekwowania należności wszczęto przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne, to
    istnieją podstawy do uznania, że nie uiści również podatku należnego w związku z
    dostawą dokonaną w ramach egzekucji. Nie bez znaczenia jest także fakt, że podatnik,
    będący dłużnikiem, zazwyczaj nie otrzymuje kwot uzyskanych przez organ egzekucyjny ze
    sprzedaży towarów w wykonaniu czynności egzekucyjnych. Prawdopodobne jest zatem, że
    podatnik nie posiada innych środków finansowych umożliwiających uiszczenie należnego
    podatku. Ustanowienie organu egzekucyjnego płatnikiem zapewnia odprowadzenie
    należnego podatku przez organ przeprowadzający dostawę w ramach czynności
    egzekucyjnych.
    Zatem komornik sądowy zobowiązany jest do przestrzegania przepisów ustawy o podatku
    od towarów i usług i do uwzględnienia w trakcie sprzedaży licytacyjnej towarów
    okoliczności decydujących o jej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Stosownie zaś do treści art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne
      świadczenie usług na terytorium kraju.
    Z kolei przepis art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Należy zaznaczyć, że sprzedaż nieruchomości w trybie egzekucji stanowi odpłatną
    dostawę towarów, co oznacza, że zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, objęta
    jest zakresem przedmiotowym opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
    Natomiast zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Przez odpłatną dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do
      rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również przeniesienie z nakazu
      organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub
      przeniesienie z mocy prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie.
    Interpretując zawarty w tym artykule zwrot „przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel” należy utożsamiać z czynnością, która daje otrzymującemu towar
    prawo do postępowania z nim jak właściciel. Należy przy tym uznać, że chodzi tutaj przede
    wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w
    sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności.
    Zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawo
    własności”. Istotny jest przede wszystkim aspekt ekonomiczny, a nie prawny transakcji, w
    ramach której podatnik przenosi na nabywcę prawo do rozporządzania towarami jak
    właściciel. Akcent sformułowanej definicji położony został głównie na podkreślenie
    przeniesienia ekonomicznego władztwa nad rzeczą w taki sposób, aby nabywca mógł nią
    dysponować podobnie jak właściciel.

    Wskazać także należy, że pojęcie „dostawa towarów” w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy,
    obejmuje wszelkie czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarem jak właściciel, np.: sprzedaż, zamianę, darowiznę, przeniesienie
    własności w formie wkładu niepieniężnego, czyli aportu.
    Art. 8 ust. 1 ustawy wskazuje, że:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Jak stanowi art. 2 pkt 22 ustawy:
      Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług
      na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Jednak nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług, w
    rozumieniu art. 7 i art. 8 ustawy podlega opodatkowaniu tym podatkiem. Określona
    czynność jest opodatkowana podatkiem VAT, jeśli zostanie wykonana przez podatnika, a
    więc osobę prowadzącą działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do treści art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Pana wątpliwości dotyczą m.in. ustalenia czy będzie Pan płatnikiem w rozumieniu art. 18
    ustawy o podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży licytacyjnej lokalu 1, którego
    właścicielem w chwili dokonywanej sprzedaży nie jest Dłużnik, wobec którego prowadzi
    Pan postępowanie egzekucyjne, a Nowi Właściciele.
    Z opisu sprawy wynika, że jest Pan komornikiem sądowym. Prowadzi Pan postępowanie
    egzekucyjne przeciwko A. sp. j. (Dłużnik) w sprawie Km (...). Przedmiotem egzekucji jest
    lokal mieszkalny 1. W chwili zajęcia nieruchomości w toku postępowania egzekucyjnego
    właścicielem lokalu 1 była spółka A. 20 lutego 2016 r. lokal został sprzedany do majątku
    wspólnego małżonków A.A. i B.B. (Nowych Właścicieli).
    Wskazać należy, że zgodnie z art. 930 § 1 ustawy z 17 listopada 1964 r. - Kodeks
    postępowania cywilnego (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.):
      Rozporządzenie nieruchomością po jej zajęciu nie ma wpływu na dalsze
      postępowanie, a kolejni wierzyciele dłużnika mogą przyłączyć się do prowadzonej
      egzekucji. Nabywca może uczestniczyć w postępowaniu w charakterze dłużnika. W
      każdym razie czynności egzekucyjne są ważne tak w stosunku do dłużnika, jak i w
      stosunku do nabywcy.
    Jak wynika z przepisu 930 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego, zbycie nieruchomości
    zajętej w postępowaniu egzekucyjnym jest ważne z punktu widzenia zasad prawa i nie
    wyklucza dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Ponadto, w takich
    sytuacjach sam nabywca nieruchomości jest traktowany jak dłużnik (jednak wyłącznie w
    zakresie nabytego środka majątkowego).

    W kwestii zbycia zajętej nieruchomości przez dłużników wypowiedział się Sąd Najwyższy w
    wyroku z 7 lutego 2008 r. sygn. akt V CSK 426/07, w których stwierdził, że:
      „Artykuł 930 § 1 12/16 KPC stanowi, że rozporządzenie nieruchomością po jej zajęciu
      nie ma wpływu na dalsze postępowanie, a czynności egzekucyjne są ważne tak w
      stosunku do dłużnika, jak i w stosunku do nabywcy. Oznacza to, że wierzyciel, na
      rzecz którego nieruchomość została zajęta, może zaspokoić się ze sprzedanej
      nieruchomości tak, jakby nieruchomość ta należała w dalszym ciągu do majątku jego
      dłużnika, bez względu na zmianę właściciela. W wyroku z 3 lutego 1998 r. (OSP rok
      1998, nr 11, poz. 96) Sąd Najwyższy uznał, że w świetle art. 930 § 1 KPC umowa
      przeniesienia własności zajętej nieruchomości między zbywcą (dłużnikiem) a
      nabywcą jest ważna, ale całkowicie bezskuteczna w stosunku do wierzycieli, którzy
      wszczęli egzekucję i pozostaje bez wpływu na dalsze postępowanie egzekucyjne, co
      oznacza, że egzekucję prowadzi się tak, jak gdyby zbycie nieruchomości nie
      nastąpiło. Ratio legis tego przepisu stanowi ochrona wierzyciela przed nierzetelnymi
      działaniami dłużnika, podjętymi w celu udaremnienia zaspokojenia się wierzyciela z
      nieruchomości”.
    W rozpatrywanej sprawie, jak już wcześniej zostało wskazane, od dnia zakupu Nowymi
    Właścicielami nieruchomości są A.A. i B.B., którzy nabyli ten lokal mieszkalny 20 lutego
    2016 r. W okolicznościach sprawy, należy więc rozważyć kwestię, czy Nowi Właściciele,
    którzy nabyli lokal 1 od Dłużnika, będą działać jako podatnicy podatku od towarów i usług
    w odniesieniu do sprzedawanego lokalu.
    Przy tym podkreślić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot
    prowadzący opodatkowaną działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Opodatkowanie danej czynności podatkiem od towarów i usług uwarunkowane jest
    łącznym spełnieniem dwóch przesłanek:
        po pierwsze – konkretna czynność winna być ujęta w katalogu czynności
        podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT,
        po drugie – musi być dokonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem
        jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    W tym miejscu rozstrzygnąć należy, kto będzie uznany za podatnika podatku VAT przy
    licytacyjnej sprzedaży lokalu 1.
    Na wstępie należy zauważyć, że w opisanym we wniosku przypadku, dokonującym
    dostawy towaru (lokalu mieszkalnego) będą Nowi Właściciele. To ta transakcja
    sprzedaży stanowi opisane zdarzenie przyszłe, do którego znajdują zastosowanie
    powołane w interpretacji przepisy ustawy.
    W przedmiotowym przypadku należy więc rozważyć kwestię, czy Nowi Właściciele, którzy
    nabyli lokal 1 od Dłużnika, będą działać jako podatnik podatku od towarów i usług w
    odniesieniu do sprzedaży tego lokalu, a tym samym sprzedaż ta będzie wykonywana w
    ramach działalności gospodarczej.
    Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie o podatku od towarów i usług ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Tym samym, nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą,
    sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego
    posiadania w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością
    gospodarczą. Właściwym jest zatem wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w

    przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących
    część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży,
    bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności. Wykorzystywanie majątku prywatnego stanowi działalność gospodarczą
    wówczas, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Podstawowym
    kryterium dla opodatkowania sprzedaży nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to
    można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy
    majątek nabyty został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z
    przeznaczeniem do działalności gospodarczej.
    W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Jak wskazał Pan we wniosku, lokal 1 został nabyty przez Nowych Właścicieli wyłącznie na
    ich prywatne potrzeby, nie jest w nim prowadzona działalność gospodarcza, nie jest także
    wynajmowany. Jednocześnie Nowi Właściciele oświadczyli, że od daty nabycia lokalu jego
    status nie zmienił się – nadal stanowi wyłącznie majątek prywatny wykorzystywany na
    prywatne cele, jest zamieszkiwany przez Nowych Właścicieli. W odniesieniu do lokalu 1
    Nowi Właściciele nie byli i nie są podatnikami podatku od towarów i usług.
    Zatem z opisu sprawy nie wynika taka aktywność Nowych Właścicieli, która wykraczałaby
    poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Dostawa
    lokalu 1 będzie więc dokonywana z majątku osobistego Nowych Właścicieli i brak jest
    przesłanek, aby w związku z tą transakcją uznać Nowych Właścicieli za podatników
    podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzących działalność
    gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Tym samym sprzedaż ww. lokalu przez Pana – komornika sądowego – w drodze
    postępowania egzekucyjnego nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy.
    Zatem w przypadku sprzedaży lokalu mieszkalnego 1 należącego do Nowych Właścicieli
    nie będzie Pan działać jako płatnik podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 18
    ustawy - zobowiązany do odprowadzenia podatku VAT od tej dostawy.
    Pana stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    W konsekwencji uznania Pana stanowiska do pytania nr 1 za prawidłowe, odstępuję od
    odpowiedzi na pytanie nr 2, które zostało zadane warunkowo i oczekiwał Pan na nie
    odpowiedzi jedynie w przypadku uznania, że wystąpi Pan jako płatnik podatku VAT z
    tytułu sprzedaży lokalu.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać
    się będzie ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku
    z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.