Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.845.2025.1.MKA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-03
Teza: Obowiązki płatnika w związku z zapewnieniem noclegu i
transportu pracownikom mobilnym.
Słowa kluczowe: nocleg
obowiązek-obowiązek płatnika
praca-stosunek pracy
pracodawca
pracownik-wydatki na rzecz pracowników
pracownik-świadczenia na rzecz pracowników
płatnik
transport
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.-
Zakłady pracy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Stosunek pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 2a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32-ust. 1
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest spółką należącą do (...). Głównym przedmiotem działalności Spółki jest
    dystrybucja (...).
    Siedziba Spółki znajduje się w (...). Spółka posiada także (...).
    W związku ze świadczonymi usługami, Spółka posiada szeroką sieć dealerską
    rozmieszczoną w niemal (...) lokalizacjach na terenie Polski.
    Spółka zatrudnia około (...) pracowników w swoich lokalizacjach w A i B. Około 10% z tej
    grupy stanowią pracownicy mobilni, wykonujący pracę w warunkach stałego
    przemieszczania się z uwagi na powierzone im na stałe obowiązki w terenie (powoływani
    w dalszej części wniosku jako „Pracownicy Mobilni”). Obecnie osoby te zatrudnione są na
    poniższych stanowiskach:
    - Kierownik (...),
    - Kierownik (...),
    - Regionalny Kierownik (...),
    - Regionalny Kierownik (...).
    Pracownicy Mobilni realizują zadania w szczególności związane ze strategią posprzedażną
    i zarządzaniem produktem serwisowym, badaniami jakościowymi i marketingowymi,
    certyfikacją sieci dealerskiej, współpracą z partnerami oraz wsparciem stacji dealerskich w
    osiąganiu celów biznesowych i wdrażaniu standardów. Obowiązki te wymagają
    bezpośredniego kontaktu z dealerami i klientami, by zapewnić należytą współpracę oraz
    skuteczny nadzór nad procesami.
    Miejsce świadczenia pracy przez Pracowników Mobilnych oraz jej zasięg terytorialny są
    ustalane w zależności od zakresu wykonywanych obowiązków, liczby i rozkładu
    geograficznego dealerów oraz klientów, za których obsługę odpowiedzialni są
    poszczególni Pracownicy Mobilni.
    Zgodnie z zapisami wynikającymi z umów o pracę Pracowników Mobilnych, w zależności
    od powyżej wskazanych kryteriów, miejscem pracy jest:

    • A i konkretnie wskazane regiony kraju (np. określone województwa, powiaty,
      miejscowości), albo
    • A i teren całego kraju.
    W związku z powierzonymi obowiązkami przez Spółkę, Pracownicy Mobilni odbywają
    podróże do dealerów i klientów. Ponieważ lokalizacje te znajdują się często w dużej
    odległości od miejsca zamieszkania pracowników (w różnych regionach Polski), wyjazdy te
    wiążą się z koniecznością zapewnienia Pracownikom Mobilnym noclegu na terytorium, na
    którym wykonują swoje obowiązki służbowe. Częstokroć, mając na uwadze efektywne
    wykorzystanie czasu pracy oraz aspekty kosztowe i ekologiczne, Pracownicy Mobilni
    wykonują swoje zadania i projekty w kilku lokalizacjach podczas jednej podróży, co
    dodatkowo wymaga zorganizowania zakwaterowania w miejscu położonym w pobliżu
    miejsca pracy na tym terenie.
    Sposób wykonywania obowiązków przez Pracowników Mobilnych wymuszony
    charakterem ich pracy prowadzi do powstania określonych kosztów, których pokrycie jest
    niezbędne dla prawidłowego wywiązania się z powierzonych im obowiązków
    pracowniczych, w tym:
    - Kosztów zakwaterowania - noclegu w miejscu wykonywania obowiązków;
    - Kosztów przemieszczania się po terytorium określonym jako miejsce pracy Pracownika
      Mobilnego, przede wszystkim kosztów eksploatacyjnych związanych z wykorzystaniem
      samochodu służbowego oraz kosztów paliwa i opłat za autostrady.
    Z reguły, Pracownicy Mobilni mają zapewniony nocleg w hotelu, a środkiem transportu
    Pracowników Mobilnych jest wykorzystywany przez nich do pracy samochód służbowy.
    Koszty podróży (paliwa i eksploatacji oraz autostrad) pokrywane są poprzez przyznane
    przez Spółkę karty paliwowe.
    Może się zdarzyć, że z obiektywnych przyczyn nie jest możliwe skorzystanie z karty
    paliwowej w celu uregulowania kosztów podróży w danym miejscu bądź czasie czy też
    konieczne może okazać się zorganizowanie noclegu bezpośrednio przez pracownika.
    Wówczas Pracownicy Mobilni pokrywają koszty tych świadczeń z własnych środków, a
    następnie rozliczają je ze Spółką na podstawie dokumentów potwierdzających ich
    poniesienie. Zasady rozliczeń wydatków służbowych są zawarte w wewnętrznym
    regulaminie Spółki.
    Ponieważ przemieszczanie się Pracowników Mobilnych na obszarze wskazanym jako
    miejsce pracy w umowie o pracę ma charakter stały, a nie incydentalny, Spółka nie
    traktuje tych wyjazdów jako podróży służbowych i nie wypłaca tym pracownikom diet
    przysługujących z tytułu podróży służbowych. Pracownicy Mobilni mogą przebywać w
    podróży służbowej, w przypadku, gdy wymagane jest incydentalne powierzenie im
    obowiązków poza stałym obszarem wykonywania przez nich pracy, określonym w umowie
    o pracę, np. spotkania z klientem czy dealerem spoza swojego obszaru, przeprowadzenia
    szkolenia nowego pracownika na innym obszarze, zastępstwa Pracownika Mobilnego z
    innego obszaru.
    Podróże Pracowników Mobilnych na powierzonym terenie pracy (wpisanym do umów o
    pracę jako miejsce pracy) odbywają się z uwzględnieniem m in.: planu pracy i priorytetów
    biznesowych jak również oczekiwanej ilości interakcji z dealerami i klientami, organizacji
    szkoleń.
    W zakresie decyzji o poniesieniu kosztów noclegu pracownika Spółka bierze pod uwagę
    następujące okoliczności i warunki:
    1) Wybór miejsca noclegowego wynika z konieczności prawidłowej realizacji zadań
      służbowych w czasie i miejscu wyznaczonym przez Spółkę; pracownik nie ma swobody
      wyboru miejsca noclegu, gdyż jest ono wskazywane lub określane według kryteriów
      ustalonych przez Spółkę.

    2) Trasa przejazdów i wizyt u Klientów jest planowana w taki sposób, że nocleg w hotelu,
      pensjonacie lub pokoju gościnnym jest bardziej uzasadniony niż codzienny powrót do
      miejsca zamieszkania.
    3) Odległość od miejsca zamieszkania uniemożliwia bezpieczny powrót pracownika po
      zakończeniu obowiązków służbowych w danym dniu.
    4) W przypadku konieczności wykonywania obowiązków służbowych u Klienta w
      godzinach porannych, znaczna odległość od miejsca zamieszkania może uniemożliwić
      punktualny dojazd lub wymagać podróży nocnej, co stwarza ryzyko dla
      bezpieczeństwa pracownika i Spółki.
    5) Wszystkie wydatki związane z noclegami wymagają uprzedniej akceptacji Spółki.
    6) Koszty noclegów muszą być udokumentowane fakturami wystawionymi na Spółkę.
    W każdym przypadku decyzja o poniesieniu kosztów wyjazdu (transport, parking,
    zakwaterowanie, koszty spotkań z kontrahentami), jest podyktowana względami
    ekonomicznymi oraz celowościowymi Spółki, a nadto jest niezbędna do prawidłowego
    wykonywania obowiązków służbowych przez Pracowników Mobilnych.
    Ponoszenie przez Spółkę kosztów noclegów i przejazdów Pracowników Mobilnych jest
    niezbędne do wykonania zadań wynikających ze stosunku pracy. Wydatki te pozostają w
    bezpośrednim i wyłącznym związku z wykonywaniem obowiązków służbowych.
    Sfinansowanie przez Spółkę kosztów przejazdów pracowników nie przynosi korzyści
    pracownikom w postaci powiększenia ich aktywów lub uniknięcia przez nich wydatków,
    które musieliby ponieść w normalnych warunkach. Poniesienie tych wydatków wymusza
    bowiem charakter pracy wykonywanej przez Pracowników Mobilnych i jest ono niezbędne
    do prawidłowego wywiązania się przez pracowników z ich obowiązków i leży w interesie
    Spółki.
    Z tytułu zapewnionych Pracownikom Mobilnym noclegów podczas wykonywania
    obowiązków służbowych Spółka nie rozpoznaje przychodu ze stosunku pracy i nie pobiera
    zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.
    Spółka chciałaby potwierdzić słuszność swojego postępowania w drodze uzyskania
    indywidualnej interpretacji.

## Pytanie

Czy wydatki ponoszone przez Spółkę na zapewnienie Pracownikom Mobilnym noclegów i
    transportu w związku z wykonywaniem przez nich obowiązków służbowych w miejscach
    określonych jako ich miejsce pracy w umowie o pracę, stanowią przychód ze stosunku
    pracy na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, a w
    konsekwencji na Spółce jako zakładzie pracy ciążą z tego tytułu obowiązki płatnika
    podatku dochodowego od osób fizycznych wynikające z art. 32 ust. 1 Ustawy o PIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki ponoszone przez Spółkę na zapewnienie Pracownikom
    Mobilnym noclegów i transportu w związku z wykonywaniem przez nich obowiązków
    służbowych w miejscach określonych jako ich miejsce pracy w umowie o pracę, nie
    stanowią przychodu ze stosunku pracy na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 12 ust.
    1 Ustawy o PIT, a w konsekwencji na Spółce nie ciążą z tego tytułu obowiązki płatnika
    podatku dochodowego od osób fizycznych wynikające z art. 32 ust. 1 ustawy o PIT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają
    wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c
    oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano
    poboru podatku.

    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o PIT, jednym ze źródeł przychodów jest stosunek
    pracy. Zgodnie natomiast z art. 12 ust. 4 tej ustawy, za pracownika w rozumieniu ustawy
    uważa się osobę pozostającą w stosunku służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy
    nakładczej lub spółdzielczym stosunku pracy.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust.
    1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do
    dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    W myśl art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, za przychody ze stosunku pracy uważa się wszelkiego
    rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich
    ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a ponadto
    świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych
    nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
    Wobec niezdefiniowania w ustawie podatkowej pojęcia nieodpłatnego świadczenia,
    zasadne jest odwołanie się do znaczenia tego pojęcia ukształtowanego w orzecznictwie.
    Kwestia ta była przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z 8 lipca
    2014 r. sygn. akt K 7/13 wskazał obiektywne kryteria, którymi należy się kierować przy
    określaniu, czy w danym przypadku mamy do czynienia z nieodpłatnym świadczeniem
    pracodawcy na rzecz pracownika. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny, za przychód
    pracownika mogą być uznane świadczenia, które:
    - zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie);
    - zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść
      w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść;
    - korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna
      w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    Co więcej, wskazane przez Trybunał Konstytucyjny przesłanki powinny być spełnione
    łącznie, a niespełnienie którejkolwiek z nich oznacza, że nie mamy do czynienia z
    nieodpłatnym świadczeniem na rzecz pracownika. W ocenie Spółki warunki wskazane
    przez Trybunał nie są spełnione łącznie.
    Odnosząc się do pierwszego z wymienionych warunków, zauważyć należy, że Pracownicy
    Mobilni nie decydują się na korzystanie z noclegu i transportu z własnej woli, lecz z
    konieczności wynikającej z organizacji pracy. Korzystanie z noclegu i transportu
    zapewnionych przez Spółkę jest konieczne dla prawidłowej i efektywnej organizacji pracy.
    Pracownicy Mobilni nie mają możliwości swobodnego wyboru miejsca noclegu, gdyż jest
    ono wskazywane lub określane według kryteriów ustalonych przez Spółkę.
    Odnosząc się do drugiego z warunków wskazanych w orzeczeniu K 7/13, wskazać należy,
    że świadczenia spełniane są w interesie Spółki, a nie w interesie Pracowników Mobilnych.
    Świadczenia te stanowią realizację przez Spółkę jako pracodawcę obowiązków, które
    wynikają z powszechnie obowiązujących przepisów prawa pracy, w szczególności art. 94
    pkt 2, pkt 2a, art. 129-133 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2025 r.
    poz. 277). Zgodnie z tymi regulacjami, pracodawca jest obowiązany w szczególności:
    organizować pracę w sposób zapewniający pełne wykorzystanie czasu pracy, jak również
    osiąganie przez pracowników, przy wykorzystaniu ich uzdolnień i kwalifikacji, wysokiej
    wydajności i należytej jakości pracy, a także organizować pracę w sposób zapewniający
    zmniejszenie uciążliwości pracy, zwłaszcza pracy monotonnej i pracy w ustalonym z góry
    tempie.
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że obowiązek zapewnienia prawidłowej organizacji
    pracy nie może być utożsamiany tylko z zapewnieniem biurka, materiałów biurowych czy
    pokryciem kosztów eksploatacji samochodu służbowego czy kosztów zużytej energii

    elektrycznej. Ten obowiązek należy i trzeba odnosić i analizować w kontekście
    konkretnych obowiązków pracowniczych i wynikających z tych obowiązków oczekiwań
    pracodawcy. Skoro więc prawidłowe i efektywne wykonywanie obowiązków
    pracowniczych wymaga od pracownika nocowania w hotelu, aby w określonym czasie
    wynikającym z kontaktów handlowych pracodawcy i kontrahenta dotrzeć do kontrahenta,
    to zapewnienie tej możliwości przez pracodawcę nie jest korzyścią pracownika, ale właśnie
    wypełnieniem przez pracodawcę ustawowego obowiązku prawidłowego organizowania
    pracy tak, aby była ona wydajna i należytej jakości. Zapewnienie możliwości nocnego
    wypoczynku odpowiada także obowiązkowi pracodawcy organizowania pracy w sposób
    zmniejszający uciążliwość pracy. Uwagi te prowadzą do wniosku, że w opisanym stanie
    faktycznym ponoszenie przez pracodawcę wydatków w celu zapewnienia noclegów
    pracownikowi przyjmując wskazane przez Trybunał Konstytucyjny kryterium oceny jest
    świadczeniem poniesionym w interesie pracodawcy, bo to jemu przynosi konkretną i
    wymierną korzyść w postaci prawidłowo i efektywnie wykonanej przez pracownika pracy.
    Stanowisko to przedstawił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 2 października 2014
    r., sygn. akt II FSK 2387/12, wydanym w podobnym do przedstawionego stanie faktycznym.
    Ponadto należy podkreślić, że przedmiotowe świadczenia nie realizują osobistych potrzeb
    Pracowników Mobilnych, w szczególności podstawowej potrzeby jaką jest miejsce
    zamieszkania - są to bowiem jednorazowe pobyty w hotelach, których nie można
    utożsamiać z zapewnieniem pracownikowi miejsca do mieszkania. Pracownicy zaspokajają
    własne (prywatne) potrzeby mieszkaniowe w odrębnych lokalach (nieruchomościach),
    którymi dysponują na podstawie innych tytułów prawnych (np. własność, współwłasność,
    najem itp.). Co więcej, z punktu widzenia pracownika, praca w charakterze mobilnym
    może być postrzegana jako uciążliwość z uwagi na konieczność mieszkania poza swoim
    domem, jako dezorganizująca życie prywatne pracownika i narażająca na ryzyka
    (zwłaszcza podczas podróży), których nie kreuje praca w trybie stacjonarnym.
    W ocenie Wnioskodawcy, przyznane Pracownikom Mobilnym świadczenia nie stanowią dla
    nich przysporzenia majątkowego w postaci zaoszczędzonego wydatku, o którym mowa w
    drugim wymienionym przez Trybunał Konstytucyjny warunku, gdyż nie są to świadczenia,
    na których zakup pracownik by się zdecydował, gdyby ich nie otrzymał od pracodawcy.
    Gdyby nie konieczność wykonywania obowiązków służbowych w najlepszym interesie
    pracodawcy, nikt z Pracowników Mobilnych nie poniósłby żadnego z rozpatrywanych
    wydatków. Nie jest to również gratyfikacja za wykonywaną pracę, lecz poniesienie kosztu
    uzasadnionych biznesowo wydatków. Pracownicy Mobilni nie uzyskują żadnych korzyści
    osobistych z zapewnionych im świadczeń - nie otrzymują ich bowiem do własnej
    dyspozycji, nie mogą nimi zarządzać i rozporządzać i wykorzystać w innym celu niż
    służbowy.
    Zasadniczym celem przyznania przedmiotowych świadczeń jest umożliwienie prawidłowej,
    terminowej i rzetelnej realizacji usług świadczonych przez Spółkę na rzecz jej klientów czy
    kontrahentów. Również sami Pracownicy Mobilni, podejmując zatrudnienie, kierują się
    zasadami ustalania przychodu w oparciu o racjonalne przesłanki prezentowane przez
    sądy i organy podatkowe i wobec tego nie zakładają konieczności samodzielnego
    finansowania kosztów niezbędnych do realizacji obowiązków służbowych (w tym obciążeń
    podatkowo-składkowych), zwłaszcza w sytuacjach, gdy wymagają one wykonywania pracy
    poza miejscem zamieszkania lub przemieszczania się na znaczne odległości.
    Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, mimo bardzo szerokiego ujęcia w art. 12 ust. 1
    ustawy o PIT przychodów ze stosunku pracy, nie każde świadczenie spełnione przez
    pracodawcę na rzecz pracownika stanowi przychód podlegający opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Przykładem tego rodzaju świadczeń są
    świadczenia spełnione wyłącznie w interesie pracodawcy, tj. mające charakter służbowy, a
    nie prywatny.
    Jednocześnie podkreślić należy, że Pracownicy Mobilni mogą przebywać w podróży
    służbowej w przypadku, gdy wymagane jest incydentalne powierzenie im obowiązków

    poza stałym obszarem wykonywania przez nich pracy, określonym w umowie o pracę.
    Wówczas, wydatki związane z tymi wyjazdami rozliczane są zgodnie z obowiązującymi
    przepisami prawa i regulacjami obowiązującymi w Spółce.
    W związku z przedstawionym stanem faktycznym, jak również w świetle orzecznictwa
    Trybunału Konstytucyjnego i sądów administracyjnych, w opinii Wnioskodawcy wynikające
    z konieczności wykonywania czynności służbowych sfinansowanie przez Spółkę kosztów
    noclegów i transportu w związku z wykonywaniem przez Pracowników Mobilnych
    obowiązków służbowych na terenie, który określony jest jako miejsce ich pracy, nie
    stanowi dla nich przychodu ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o PIT.
    Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o PIT, zakłady pracy będące osobami prawnymi są
    obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy
    od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku pracy.
    Z uwagi na fakt, że świadczenia na rzecz Pracowników Mobilnych nie stanowią dla nich
    przychodu ze stosunku pracy, na Spółce nie ciążą obowiązki płatnika podatku
    dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu.
    Podobne stanowisko zostało potwierdzone w interpretacjach indywidualnych wydanych
    przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, m.in.:
    - z 22 września 2025 r., sygn. 0112-KDIL2-1.4011.680.2025.2.DJ;
    - z 23 czerwca 2025 r., sygn. 0115-KDIT1.4011.335.2025.2.DB;
    - z 30 maja 2025 r. sygn. 0112-KDIL2-1.4011.371.2025.1.MKA;
    - z 30 października 2024 r., sygn. 0112-KDIL2-1.4011.734.2024.3.MKA;
    - z 16 sierpnia 2024 r., sygn. 0115-KDIT3.4011.496.2024.1.JS;
    - z 23 lipca 2021 r., sygn. 0112-KDIL2-2.4011.383.2021.1.MM.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 111 ze zm.):
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie
    z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52ai 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru
    podatku.
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6,9,10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art.
      25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Przy czym, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Odrębnymi źródłami przychodów są m.in. określone w art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo
      w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją
      rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta;
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Na podmiocie dokonującym świadczeń z ww. tytułu (pracodawcy) ciążą natomiast
    obowiązki płatnika, wynikające z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, zgodnie z którym:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Użyty w art. 12 ust. 1 ww. ustawy zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione
    kategorie przychodów zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku
    pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia
    skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w
    łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto
    treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie
    wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są
    nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej
    umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od
    podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy.
    Oznacza to, że do przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale
    także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od
    pracodawcy.
    W myśl art. 12 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie
      odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych
      odbiorców - jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w zakres
      działalności pracodawcy.
    Zgodnie z art. 12 ust. 3 tejże ustawy:

      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo
      odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.
    Stosownie do art. 11 ust. 2 ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-
      2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich
      stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    Art. 11 ust. 2a ustawy stanowi, że:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
      1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
        gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych
        odbiorców;
      2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
      3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według
        równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
        lokalu lub budynku;
      4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
        świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i
        gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i
        miejsca udostępnienia.
    Z uwagi na fakt, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z wydatkami poniesionymi
    przez Państwa związanymi z zapewnieniem Pracownikom Mobilnym noclegów i
    transportu w związku z wykonywaniem przez nich obowiązków służbowych, sprawa
    wymaga analizy z perspektywy potencjalnego przysporzenia majątkowego pracowników
    mobilnych w związku z otrzymywanymi świadczeniami i ewentualnej ich klasyfikacji jako
    nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji
    nieodpłatnych świadczeń, rozumienie tego pojęcia zostało jednak wypracowane w
    orzecznictwie.
    W uchwałach z 18 listopada 2002 r., sygn. akt FPS 9/02 oraz z 16 października 2006 r.,
    sygn. akt FPS 1/06 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie tego terminu w oparciu
    o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Naczelny Sąd
    Administracyjny uznał, że na gruncie tej ustawy, termin „nieodpłatne świadczenie” ma
    „szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze
    i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego
    podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób
    prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub z inną formą
    ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W
    uchwale z 24 maja 2010 r., sygn. akt II FPS 1/10, NSA potwierdził powyższe stanowisko
    uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku dochodowego od osób fizycznych,
    w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 i 3 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Dla celów podatkowych nieodpłatne świadczenie obejmuje działanie lub
    zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne,
    których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie

    zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób, których skutkiem jest
    nieodpłatne – to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu – przysporzenie
    majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
    Kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” – w aspekcie świadczeń
    pracowniczych – była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w
    wyroku z 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13, stwierdził, że za przychód pracownika z tytułu
    „innych nieodpłatnych świadczeń”, o których mowa w art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, mogą być uznane takie świadczenia, które:
    - po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
      dobrowolnie),
    - po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły
      mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
      ponieść,
    - po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest
      dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne
    nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że
    rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej
    okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez
    pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem
    ocenę pracownika, że świadczenie − z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej,
    rodzinnej − jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku
    świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji,
    przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.
    Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie
    leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie
    majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny
    – w ślad za uchwałami NSA – uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia, jako
    przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których
    skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu,
    przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji,
    aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała opodatkowaniu, po
    stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa. Korzyść ta może
    wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym
    skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem
    świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku
    pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale
    ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z
    przyrostem majątku.
    Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie
    zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy – po
    stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem
    dochodowym.
    Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że
    przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość
    pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę.
    Mając powyższe na uwadze Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy
    otrzymane przez pracownika nieodpłatne świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy,
    na które pracownik wyraził zgodę, które zostało spełnione w jego interesie i oznacza

    realne przysporzenie mu korzyści, problem ustalenia podstawy opodatkowania w
    zasadzie ulega rozwiązaniu. Dotyczy to między innymi zorganizowania przez pracodawcę
    dowozu do pracy, w sytuacji gdy pracodawca wie kto będzie korzystał z tej formy
    transportu oraz zna odległości, którą każdy będzie pokonywał. W takim przypadku
    pracodawca jest w stanie precyzyjnie określić wartość świadczenia przypadającą
    indywidualnie na każdego przewożonego.
    Z kolei jako przykład świadczenia, które nie rodzi po stronie pracownika przysporzenia
    majątkowego (korzyści) Trybunał Konstytucyjny wskazał sytuację, w której pracodawca
    proponuje pracownikom udział w spotkaniach integracyjnych czy szkoleniowych, choćby
    organizowanych poza miejscem pracy (imprezy wyjazdowe). W tym przypadku, nawet jeśli
    pracownik uczestniczy w spotkaniu (konferencji, szkoleniu) dobrowolnie, po jego stronie
    nie pojawia się korzyść, choćby w postaci zaoszczędzenia wydatku. Nie sposób bowiem
    zakładać, że gdyby nie „kursokonferencja” organizowana przez pracodawcę, pracownik
    wydałby pieniądze na uczestnictwo w takim przedsięwzięciu. Trudno też poważnie
    utrzymywać, że przychodem pracownika z umowy o pracę czy stosunku służbowego jest
    możliwość okazjonalnego uczestnictwa w obiedzie czy kolacji, a wartość zjedzonych przez
    niego potraw i wypitych napojów wyznacza podstawę opodatkowania.
    W świetle powyższego zauważyć należy, że nie każde świadczenie spełnione przez
    pracodawcę na rzecz pracownika bez ustalonej za nie zapłaty jest świadczeniem
    podlegającym podatkowi dochodowemu, podobnie jak nie każde tego rodzaju
    świadczenie jest wyłączone spod regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Przy czym – jak słusznie zauważył Trybunał Konstytucyjny – ze względu na
    otwarty i rozwijający się katalog świadczeń oferowanych przez pracodawców, nie jest
    możliwe enumeratywne wyliczenie w ustawie podatkowej wszystkich nieodpłatnych
    przysporzeń, które zgodnie z zasadą powszechności przedmiotowej podatku
    dochodowego powinny być przez ustawodawcę uwzględnione.
    W sytuacji, gdy pracodawcy oferują pracownikom całą gamę nieprzewidzianych w umowie
    o pracę świadczeń, które leżą niejako w pół drogi między gratyfikacją (rzeczową czy w
    postaci usługi), przyznaną pracownikowi jako element wynagrodzenia za pracę, która jest
    objęta podatkiem dochodowym, a wymaganymi przez odpowiednie przepisy
    świadczeniami ze strony pracodawcy, które służą stworzeniu odpowiednich warunków
    pracy (przepisy bhp) i które są zwolnione z tego podatku – każda sprawa wymaga jej
    rozpatrzenia z uwzględnieniem wszystkich elementów dotyczących wykonywanej pracy, tj.
    w szczególności postanowień umowy o pracę, charakteru pracy oraz obowiązków
    pracodawcy wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów prawa pracy.
    Zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z 19 listopada 2008 r. sygn. akt II PZP 11/08
    pracownicy mobilni są grupą osób pracujących w warunkach stałego przemieszczania się
    (podróży). Są to osoby, w przypadku których miejsce świadczenia pracy stanowi lub może
    stanowić pewien obszar (np. kraj, województwo, region). Powyższe ustalenia Sądu
    Najwyższego potwierdza orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z
    którym pracownikiem mobilnym jest osoba, której charakter pracy wymusza nieustanne
    przebywanie w trasie, w celu prawidłowego i należytego wykonania obowiązków
    służbowych.
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 2 października 2014 r. sygn. akt II FSK 2387/12
    w odniesieniu do pracowników mobilnych orzekł, że:
      Obowiązek zapewnienia prawidłowej organizacji pracy nie może być utożsamiany
      tylko z zapewnieniem biurka, materiałów biurowych czy pokryciem kosztów
      eksploatacji samochodu służbowego czy kosztów zużytej energii elektrycznej. Ten
      obowiązek należy i trzeba odnosić i analizować w kontekście konkretnych
      obowiązków pracowniczych i wynikających z tych obowiązków oczekiwań
      pracodawcy. Skoro więc prawidłowe i efektywne wykonywanie obowiązków
      pracowniczych wymaga od pracownika nocowania w hotelu, aby w określonym
      czasie wynikającym z kontaktów handlowych pracodawcy i kontrahenta dotrzeć do

      kontrahenta, to zapewnienie tej możliwości przez pracodawcę nie jest korzyścią
      pracownika, ale właśnie wypełnieniem przez pracodawcę ustawowego obowiązku
      prawidłowego organizowania pracy, tak aby była ona wydajna i należytej jakości.
      Zapewnienie możliwości nocnego wypoczynku odpowiada także obowiązkowi
      pracodawcy organizowania pracy w sposób zmniejszający uciążliwość pracy.
    W konsekwencji należy przyjąć, że mimo bardzo szerokiego ujęcia w art. 12 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych przychodów ze stosunku pracy, nie każde
    świadczenie spełnione przez pracodawcę na rzecz pracownika podlega opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Przykładem tego rodzaju świadczeń są
    świadczenia spełnione wyłącznie w interesie pracodawcy, tj. mające charakter służbowy, a
    nie prywatny.
    Na tle przedstawionego stanu faktycznego, a także w świetle wyroku Trybunału
    Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r. oraz orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego
    uznać należy, że wynikające z konieczności wykonywania czynności służbowych
    sfinansowanie przez Państwa kosztów zapewnienia Pracownikom Mobilnym noclegu i
    transportu w związku z wykonywaniem przez nich obowiązków służbowych w miejscach
    określonych jako ich miejsce pracy w umowie o pracę, nie będzie generować po stronie
    tych pracowników przychodu ze stosunku pracy. Z uwagi na specyfikę wykonywanej pracy
    przedmiotowe wydatki mają charakter służbowy. Ponoszone są bowiem wyłącznie w
    interesie Państwa jako pracodawcy, a co za tym idzie Pracownicy Mobilni nie otrzymują od
    Państwa jakiegokolwiek przysporzenia majątkowego z tego tytułu.
    Dlatego stwierdzam, że wartość świadczenia w postaci wydatków ponoszone przez
    Państwa na zapewnienie Pracownikom Mobilnym noclegów i transportu w związku z
    wykonywaniem przez nich obowiązków służbowych w miejscach określonych jako ich
    miejsce pracy w umowie o pracę, nie stanowi dla tych pracowników przychodu ze
    stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Tym samym, z tego tytułu na Państwu nie ciąży obowiązek obliczenia, poboru i
    odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    W odniesieniu do powołanych przez Państwa we wniosku interpretacji indywidualnych,
    stwierdzam, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania,
    ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu
    faktycznego, czy też zdarzenia przyszłego.
    Odnosząc się natomiast do powołanego przez Państwa wyroku Naczelnego Sądu
    Administracyjnego wyjaśniam, że z formalnoprawnego punktu widzenia orzeczenie to nie
    jest wiążące dla organu interpretacyjnego, nie może stanowić podstawy prawnej przy
    wydawaniu interpretacji indywidualnej. Powyższe wynika przede wszystkim z przeszkód
    natury formalnoprawnej. Zgodnie bowiem z art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu
    przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania
    wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie,
    bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.

    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.