Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 1061-IPTPB1.4511.410.2016.2.ISL
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi
Data wydania: 2016-07-01
Teza: Czy wydatki z tytułu najmu mieszkania oraz jego używania będą stanowiły w całości koszty uzyskania przychodu w rozumieniu przepisu art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o które Wnioskodawca będzie mógł pomniejszać przychody uzyskane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą?
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza; koszt-koszty uzyskania przychodów; wynajem
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) oraz § 5 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643), Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 2 maja 2016 r. (data wpływu 4 maja 2016 r.), uzupełnionym pismem z dnia 23 czerwca 2016 r. (data wpływu 27 czerwca 2016 r.), o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 4 maja 2016 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych.

Wniosek ten nie spełniał wymogów, o których mowa w art. 14b § 1 i § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, w związku z czym pismem z dnia 14 czerwca 2016 r., Nr 1061-IPTPB1.4511.410.2016.1.ISL, na podstawie art. 169 § 1 w związku z art. 14h wymienionej ustawy, wezwano Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Wezwanie do uzupełnienia ww. wniosku wysłano w dniu 14 czerwca 2016 r. (data doręczenia 17 czerwca 2016 r.). Wnioskodawca uzupełnił ww. wniosek pismem z dnia 23 czerwca 2016 r. (data wpływu 27 czerwca 2016 r.), nadanym w dniu 23 czerwca 2016 r.

We wniosku oraz jego uzupełnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, jest podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych i rozlicza się na zasadach ogólnych poprzez podatkową księgę przychodów i rozchodów. W ramach działalności gospodarczej świadczy usługi doradztwa technicznego. Adres siedziby firmy jest inny od miejsca prowadzenia działalności, ponieważ potencjalny rynek odbiorców usług to cały kraj. W dniu 31 marca 2016 r. Wnioskodawca podpisał umowę o współpracy gospodarczej z firmą posiadającą swoje biuro we \`(...)\` (poza miejscem siedziby firmy). Umowa jest podpisana na czas nieokreślony, a jej przedmiotem są usługi doradztwa technicznego, które Wnioskodawca wykonuje głównie w biurze kontrahenta \`(...)\`\`(...)\` Wykonywanie poszczególnych zleceń rozpoczyna się wcześnie rano i kończy w późnych godzinach wieczornych. W związku z powyższym niezbędne jest zapewnienie stałego miejsca zakwaterowania \`(...)\`.., celem ograniczenia kosztów związanych z dojazdami, czasem poświęconym na dojazdy oraz prawidłowego realizowania usługi. W tym celu Wnioskodawca zawarł umowę najmu lokalu mieszkalnego \`(...)\`., który będzie służył jako miejsce noclegowe. Jest to opcja tańsza i bardziej dogodna od wynajmu pokoju hotelowego, gdyż w przypadku wynajmu pokoju hotelowego, poza kosztami usług noclegowych Wnioskodawca musiałby ponosić koszty dodatkowe, takie jak: np. wyżywienie, pranie.

W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca dodał, że przedmiotem prowadzonej działalności gospodarczej są usługi doradztwa technicznego. Przychody osiągane z tytułu doradztwa technicznego są w 100% zaliczane do przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej. Działalność gospodarcza prowadzona jest od dnia 4 kwietnia 2016 r. Umowę najmu lokalu mieszkalnego zawarto w dniu 4 czerwca 2016 r. Lokal mieszkalny składa się z jednego pokoju połączonego z przedpokojem z kuchnią i łazienki z toaletą, o łącznej powierzchni użytkowej 30,03 m 2. Do lokalu mieszkalnego przynależy taras o powierzchni 16 m2. Umowę najmu lokalu mieszkalnego Wnioskodawca zawarł jako osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą (jako nowoutworzony podmiot). Wnioskodawca ponosi koszty czynszu, energii elektrycznej, wody, ogrzewania, internetu, utrzymywania lokalu w stanie niepogorszonym oraz koszt wynajmu lokalu. Wnioskodawca jest jedynym lokatorem wynajmowanego mieszkania. Wnioskodawca zamierza zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów koszt wynajmu mieszkania w wysokości 1 400,00 zł oraz kwotę ryczałtową 420,00 zł, wynikającą z eksploatacji mieszkania, należną dostawcom mediów, tj. czynsz, energia elektryczna, woda, ogrzewanie, internet (kwota ta, zgodnie z zawartą umową może ulec zmianie w przypadku znaczącego wzrostu kosztów), ewentualne wydatki na materiały, które pozwolą utrzymać lokal w stanie niepogorszonym oraz dodatkowe wyposażenie. Zobowiązania z tytułu zawartej umowy regulowane są za pośrednictwem przelewów na rachunek wynajmującego. Zaliczono już wydatki związane z wynajmowanym mieszkaniem, tj. koszt najmu, opłaty eksploatacyjne oraz materiały gospodarczo techniczno – eksploatacyjne, do kosztów uzyskania przychodów. Wnioskodawca współpracuje tylko z kontrahentem wskazanym w przedmiotowym wniosku. Siedziba prowadzonej działalności gospodarczej, zgodnie z wpisem do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, znajduje się \`(...)\`. przy ulicy \`(...)\`.. Wnioskodawca \`(...)\`. przebywa zwykle w trakcie tygodnia roboczego, w dni wolne oraz święta udaje się do \`(...)\`. lub wyjeżdża poza \`(...)\`.. Wnioskodawca nie posiada tymczasowego adresu zamieszkania \`(...)\`..

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy wydatki z tytułu najmu mieszkania oraz jego używania będą stanowiły w całości koszty uzyskania przychodu w rozumieniu przepisu art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o które Wnioskodawca będzie mógł pomniejszać przychody uzyskane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą?

Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki związane z wynajmem mieszkania we Wrocławiu i jego używaniem są związane z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością gospodarczą. Wydatki te są ponoszone w związku z realizowaną przez Wnioskodawcę usługą. Są też niewątpliwie ponoszone w celu osiągnięcia przychodów. Nie są także wymienione w katalogu wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z tym będą stanowiły w całości koszty uzyskania przychodów (koszt wynajmu łącznie z wydatkami eksploatacyjnymi media).

W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wyjaśniał, że wydatki związane z wynajmem mieszkania oraz wszelkie koszty związane z jego utrzymaniem (media, materiały techniczno - gospodarczo - eksploatacyjne) będą stanowiły koszty uzyskania przychodu. Wnioskodawca zajął swoje stanowisko po analizie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowiącego, że „kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23”, doprecyzowanego przez art. 22 ust. 1h ww. ustawy stanowiącego, że w przypadku umowy najmu lub dzierżawy rzeczy albo praw majątkowych oraz umów o podobnym charakterze, jeżeli wynajmujący lub wydzierżawiający przeniósł na rzecz osoby trzeciej wierzytelności z tytułu opłat wynikających z takich umów, a umowy te między stronami nie wygasają, do kosztów uzyskania przychodów wynajmującego lub wydzierżawiającego zalicza się zapłacone osobie trzeciej dyskonto lub wynagrodzenie. Zdaniem Wnioskodawcy, wydatek wynajmu mieszkania jest jak najbardziej uzasadniony i ściśle związany z osiąganymi przychodami. Dzięki wynajęciu mieszkania Wnioskodawca nie traci czasu na dojazdy, które również generowałyby koszt w postaci eksploatacji samochodu oraz paliwa, ewentualnego kosztu biletów publicznymi środkami transportu, czy innymi kosztami, które Wnioskodawca musiałby ponieść, aby codziennie dojeżdżać z \`(...)\`. do \`(...)\`.. Wynajem mieszkania jest mniejszym kosztem od wynajmu pokoju w hotelu \`(...)\`.. Przykłady ww. kosztów takich jak: amortyzacja, paliwo, hotele, czy wynajem mieszkania dla pracowników, np. budowlanych są powszechnie akceptowalnymi kosztami uzyskania przychodu. W związku z tym, Wnioskodawca optymalizując koszty i zarządzanie czasem zdecydował się na wynajem mieszkania, które zdaniem Wnioskodawcy jest podatkowym kosztem uzyskania przychodu. Potwierdzenie tego stanowiska Wnioskodawca odnajduje w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdzie brak jest wyłączenia tego typu kosztu z kosztów uzyskania przychodu oraz w interpretacji indywidualnej z dnia 11 lutego 2014 r., sygn. IPPB1/415-1200/13-2/KS, Dyrektora Izby Skarbowej \`(...)\`\`(...)\` Kontrahent, z którym współpracuje Wnioskodawca posiada wiele inwestycji \`(...)\`.., co w przyszłości może skutkować nowym kontraktem na nową inwestycję, ale Wnioskodawca musi pozostawać elastyczny i dyspozycyjny. Nie byłoby to możliwe w przypadku codziennych dojazdów z siedziby firmy. W związku z tym, wynajem mieszkania spełnia przesłanki, o których mowa w art. 22 ust. 1 ww. ustawy.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

W myśl art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Zatem, kosztem uzyskania przychodów nie są wszystkie wydatki, ale tylko takie, które nie są wymienione w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, i których poniesienie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem przychodu z danego źródła, bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów. Jednakże ciężar wykazania owego związku spoczywa na osobie, która wywodzi z tego określone skutki prawne.

Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z oceny związku z prowadzoną działalnością winno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może się przyczynić do osiągnięcia przychodów z danego źródła.

Aby wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu musi, w myśl powołanego przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:

*   pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,

*   nie znajdować się na liście wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,

*   być właściwie udokumentowany.

Do kosztów uzyskania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej spełniających powyższe kryteria nie można jednak zaliczyć wydatków osobistych osoby prowadzącej działalność gospodarczą.

Podkreślenia wymaga, że o tym co jest celowe i potrzebne, czyli racjonalnie uzasadnione w prowadzonej działalności, decyduje podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a nie organ podatkowy. Na podatniku spoczywa zatem obowiązek wykazania, że określony wydatek spełnia ustawowe kryteria uznania go za koszt uzyskania przychodu, tj. w szczególności obowiązek wykazania związku kosztów z działalnością gospodarczą, zwłaszcza w sytuacji wystąpienia sporu w tej kwestii.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, która polega na świadczeniu usług doradztwa technicznego. Wnioskodawca podpisał umowę o współpracy gospodarczej z firmą posiadającą swoje biuro w miejscowości innej niż miejsce Jego zamieszkania i siedziba działalności gospodarczej. Umowa podpisana została na czas nieokreślony. Usługi doradztwa technicznego Wnioskodawca wykonuje w biurze kontrahenta. Wykonywanie poszczególnych zleceń rozpoczyna się wcześnie rano i kończy w późnych godzinach wieczornych. W związku z powyższym Wnioskodawca wynajął lokal mieszkalny, który będzie służył jako miejsce noclegowe w celu ograniczenia kosztów związanych z dojazdami i czasem poświęconym na dojazdy oraz prawidłowego realizowania usługi.

Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że do wydatków na wynajem mieszkania dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej znajdują zastosowanie postanowienia art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Skoro zatem wydatki z tego tytułu spełniają kryterium celowości, o którym mowa w tym przepisie, to mogą stanowić koszty uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej.

Zwraca się jednakże uwagę na konieczność właściwego udokumentowania wskazanych we wniosku wydatków. Należy zaznaczyć, że zgromadzone dowody nie mogą się przy tym ograniczać wyłącznie do faktur lub rachunków wystawionych przez właściciela przedmiotowego mieszkania, który wynajmuje Wnioskodawca, stwierdzających jedynie wysokość poniesionych przez niego wydatków z tytułu wynajmu tego mieszkania. Niezbędnym jest również posiadanie dowodów, świadczących o wykonanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej usługach wymagających pobytu w miejscowości, w której podatnik wynajął mieszkanie, umożliwiających w sposób bezsporny ustalenie związku przyczynowo skutkowego poniesionych wydatków z uzyskanymi przychodami, a ponadto potwierdzających racjonalność poniesionych wydatków.

Wskazać należy, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretację opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Jeżeli przedstawiony we wniosku stan faktyczny różni się od stanu faktycznego mającego miejsce w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawcy w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ….., po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2016 r., poz. 718). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.