Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPTPB1/415-350/11-7/AG
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi
Data wydania: 2012-03-22
Teza: Czy ulepszenie nabytego lokalu mieszkalnego stanowiące powyżej 30% wartości nabycia umożliwi zastosowanie się do art. 22j ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
Słowa kluczowe: amortyzacja; lokal-lokal mieszkalny; stawka-stawka amortyzacyjna
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni, przedstawione we wniosku z dnia 8 grudnia 2011 r. (data wpływu 12 grudnia 2011 r.), uzupełnionym pismem z dnia 5 marca 2012 r. (data wpływu 7 marca 2012 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości ustalenia indywidualnej stawki amortyzacyjnej – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 12 grudnia 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych.

Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 1 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), w związku z czym pismem z dnia …… Nr …….., na podstawie art. 169 § 1 i § 2 w zw. z art. 14h wymienionej ustawy, wezwano Wnioskodawczynię do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Wezwanie wysłano w dniu 24 lutego 2012 r., skuteczne doręczenie nastąpiło w dniu 28 lutego 2012 r. Wnioskodawczyni uzupełniła ww. wniosek pismem z dnia 5 marca 2012 r. (data wpływu 7 marca 2012 r.), nadanym w polskiej placówce operatora publicznego w dniu 5 marca 2012 r.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawczyni jest osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą od 2003 roku. Jej firma wykonuje pokrycia dachowe na obiektach, głównie przemysłowych i dla klientów korporacyjnych. Roboty prowadzone są na terenie całego kraju, na obcych obiektach. Firma nie posiadała do tej pory lokalu, w którym mogłaby prowadzić biuro, przechowywać dokumentację ofertową i techniczną realizowanych robót budowlanych, dokumentację księgową (Wnioskodawczyni sama prowadzi księgowość firmy) oraz kadrową. Wnioskodawczyni posiada stronę internetową firmy i korzysta z obcych serwerów, a chciałaby postawić własny. Przybywa również innych sprzętów biurowych, jak: bindownica, niszczarka, gilotyna do cięcia papieru, nie wspominając już o drukarce i infrastrukturze komputerowej. Wnioskodawczyni planuje zakup urządzenia wielofunkcyjnego (profesjonalne xero). Obecnie korzysta z wydzielonego pomieszczenia we własnym lokalu mieszkalnym, ale zaczęło brakować miejsca.

Wnioskodawczyni zakupiła na potrzeby działalności gospodarczej, wspierając się kredytem mieszkaniowym, lokal mieszkalny stanowiący odrębna własność, który będzie wykorzystywać w działalności operacyjnej prowadzonej przez Nią firmy. Posiada akt notarialny potwierdzający nabycie, odpis księgi wieczystej utworzonej dla nieruchomości, kopię pozwolenia na użytkowanie wydanego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Lokal został zakupiony na potrzeby działalności gospodarczej. Będzie środkiem trwałym firmy, co zostało ujęte w akcie notarialnym. Jest kompletny i zdatny do używania, co potwierdza decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W obecnym stanie może służyć jako serwerownia, magazyn, archiwum, pralnia odzieży roboczej, biuro o niezbyt wysokim standardzie (zainstalowano toaletę, jest dostęp do wody), itp. Wnioskodawczyni planuje ponieść nakłady na ulepszenie, celem podniesienia wartości nieruchomości, funkcjonalności oraz standardu. Część obiektu zostanie zagospodarowana jako biuro, w pozostałej części będzie archiwum, serwerownia, pralnia odzieży roboczej, xero-drukarnia, inne.

Obecnie nabytą nieruchomość Wnioskodawczyni klasyfikuje jako środek trwały. Nie zatrudnia pracowników biurowych, więc biuro nie musi spełniać kryteriów ustawowych związanych z zatrudnieniem pracowników. Podaje, że lokal posiada toaletę. Tenże lokal nie został jednak przyjęty do użytkowania z uwagi na fakt, że zostanie ulepszony w stosunku do obecnego stanu, a planowane nakłady na ulepszenie przekroczą 30% wartości nieruchomości. Teraz prowadzone są prace związane z ulepszeniem.

Z zakupionym lokalem mieszkalnym związany jest 1011/381804 udział w nieruchomości wspólnej, którą stanowi użytkowanie wieczyste działek gruntu, na których znajduje się budynek oraz własność części wspólnych budynku i urządzeń, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli poszczególnych lokali.

Razem z lokalem mieszkalnym Wnioskodawczyni zakupiła udział wynoszący 1/373 części w lokalu niemieszkalnym (garaż wielostanowiskowy), z którym związany jest wynoszący 101818/381804 części udział w nieruchomości wspólnej, którą stanowi użytkowanie wieczyste działek gruntu, na których znajduje się budynek oraz własność części wspólnych budynku i urządzeń, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli poszczególnych lokali.

Wnioskodawczyni comiesięcznie opłaca:

1.  zaliczki na dostawę mediów do lokalu mieszkalnego,
2.  opłatę za miejsce garażowe,
3.  zaliczkę eksploatacyjną na utrzymanie części wspólnej:
    *   energia elektryczna,
    *   woda, ścieki,
    *   utrzymanie czystości,
    *   utrzymanie zieleni,
    *   wynagrodzenie zarządcy,
    *   konserwacja techniczna,
    *   materiały eksploatacyjne,
    *   ubezpieczenie części wspólnej,
    *   konserwacja windy,
    *   ochrona,
    *   przeglądy obowiązkowe,
    *   wynagrodzenie zarządu,
4.  energię elektryczną,
5.  odsetki od kredytu,
6.  ubezpieczenie na życie wynikające z umowy kredytowej.

W piśmie z dnia 5 marca 2012 r., stanowiącym uzupełnienie ww. wniosku, Wnioskodawczyni wyjaśniła, iż:

1.  prowadzona przez Nią działalność gospodarcza opodatkowana jest podatkiem liniowym,
2.  lokal został zakupiony (nabyty) w dniu 7 kwietnia 2011 r. (akt notarialny) jako nowy, na rynku pierwotnym,
3.  nabyty lokal w dniu nabycia był wyposażony w instalację centralnego ogrzewania obejmującą grzejniki wraz z zaworami termostatycznymi, posiadał instalację ciepłej i zimnej wody oraz podejścia kanalizacyjne, instalację elektryczną obejmującą wypusty sufitowe oraz gniazda i wyłączniki, orurowanie do potrzeb instalacji telefonicznej i internetowej, stolarkę okienną, drzwi wejściowe antywłamaniowe, posadzki - wylewka betonowa, tynki gipsowe (pomalowane białą farbą). Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 października 2009 r udzielono pozwolenia na użytkowanie,
4.  działalność gospodarcza będzie prowadzona w lokalu dopiero po przeprowadzeniu ulepszenia/adaptacji,
5.  roboty przeprowadzone będą/są w całym lokalu, gdyż cały lokal będzie wykorzystywany wyłącznie na potrzeby działalności gospodarczej, nie tylko jako biuro (zaplecze socjalne, serwerownia, archiwum, itp.),
6.  lokal zostanie przyjęty do użytkowania niezwłocznie po przeprowadzeniu ulepszeń,
7.  lokal zostanie ujęty w ewidencji po przeprowadzeniu ulepszeń,
8.  wraz z lokalem mieszkalnym nabyto udział stanowiący 1/373 części we współwłasności lokalu niemieszkalnego (garaż G1) stanowiący odrębny lokal niemieszkalny w rozumieniu ustawy o własności lokali,
9.  cena nabycia została ustalona odrębnie dla każdego z lokali: mieszkalnego i niemieszkalnego,
10.  nie jest możliwe ustalenie wartości części wspólnej nieruchomości związanej z lokalami mieszkalnym i niemieszkalnym,
11.  garaż wykorzystywany będzie do parkowania samochodu stanowiącego własność firmy, wyłącznie na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej,
12.  wydatki na urządzenie łazienki to: „okładzina ścienna, okładzina podłogowa, ceramika sanitarna, armatura łazienkowa, zabudowa podtynkowa typu GEBERIT”, zaś wydatki na urządzenie kuchni to: „stała zabudowa kuchenna (szafki wiszące i stojące wykonane na zamówienie pod wymiar) z blatem z kamienia naturalnego (najprawdopodobniej) oraz sprzęt AGD do zabudowy (lodówka, zmywarka, piekarnik, microfala, kuchnia elektryczna, okap), zlew kuchenny, bateria”,
13.  szafa wnękowa planowana jest w jednym z pomieszczeń wchodzących w skład lokalu mieszkalnego ulepszanego, a przeznaczona będzie na potrzeby działalności gospodarczej, w celach porządkowych, do przechowywania różnych przedmiotów stanowiących własność firmy, również na potrzeby archiwum.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1.  Czy nabyta nieruchomość stanowi środek trwały kompletny i zdatny do używania przed wykonaniem ulepszenia?
2.  Czy ulepszenie, stanowiące powyżej 30% wartości nabycia, umożliwi Wnioskodawczyni zastosowanie się do art. 22j ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
3.  Czy wydatki na trwałą zabudowę kuchni, wykonanie łazienki wraz z armaturą i ceramiką, oraz zabudowa meblowa (trwała, np. szafa wnękowa) będą zwiększały nakłady na ulepszenie?
4.  Jak zakwalifikować wydatki poniesione na utrzymanie nieruchomości w części wspólnej w okresie ulepszania, również opłata za wieczystą dzierżawę gruntu?
5.  Czy należy osobno przyjąć do ewidencji wynoszący 1011/381804 części udział w nieruchomości wspólnej, którą stanowi użytkowanie wieczyste działek gruntu, na których znajduje się budynek oraz własność części wspólnych budynku i urządzeń, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli poszczególnych lokali (stanowi odrębny środek trwały i jako grunt nie podlega amortyzacji)?
6.  Czy udział wynoszący 1/373 część w lokalu niemieszkalnym (garaż wielostanowiskowy), z którym związany jest 101818/381804 udział w nieruchomości wspólnej, którą stanowi użytkowanie wieczyste działek gruntu, na których znajduje się budynek oraz własność części wspólnych budynku i urządzeń, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli poszczególnych lokali zwiększa wartość nieruchomości głównej, czy stanowi odrębny środek trwały?
7.  Czy wynoszący 101818/381804 części udział w nieruchomości wspólnej, którą stanowi użytkowanie wieczyste działek gruntu, na których znajduje się budynek oraz własność części wspólnych budynku i urządzeń, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli poszczególnych lokali związany z nabyciem udziału w lokalu niemieszkalnym, zwiększa wartość lokalu mieszkalnego?

W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawczyni przeformułowała ww. pytania. Po zmianie brzmią one:

1.  Czy nabyta nieruchomość stanowi środek trwały kompletny i zdatny do używania przed wykonaniem ulepszenia?
2.  Czy ulepszenie nabytego lokalu mieszkalnego stanowiące powyżej 30% wartości nabycia umożliwi Jej zastosowanie się do art. 22j ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
3.  Czy wydatki na trwałą zabudowę kuchni, wykonanie łazienki wraz z armaturą i ceramiką oraz zabudowa meblowa (trwała, np. szafa wnękowa w jednym z pomieszczeń wchodzących w skład lokalu mieszkalnego ulepszanego na potrzeby działalności gospodarczej) będą zwiększały nakłady na ulepszenie?
4.  Jak zakwalifikować wydatki poniesione na utrzymanie nieruchomości w części wspólnej w okresie ulepszania, również opłata za wieczystą dzierżawę gruntu? Dotyczy to także wydatków na dostawę mediów (energia elektryczna, energia cieplna, woda i ścieki).
5.  Czy należy osobno przyjąć do ewidencji udział wynoszący 1011/381804 części w nieruchomości wspólnej, związany z lokalem mieszkalnym, który stanowi użytkowanie wieczyste działek gruntu, na których znajduje się budynek oraz własność części wspólnych budynku i urządzeń, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli poszczególnych lokali? Czy udział ten stanowi odrębny środek trwały i jako grunt nie podlega amortyzacji? Czy stanowi wraz z lokalem mieszkalnym całość?
6.  Czy udział wynoszący 1/373 części w lokalu niemieszkalnym (garaż wielostanowiskowy) zwiększa wartość nieruchomości głównej (lokalu mieszkalnego), czy stanowi odrębny środek trwały?
7.  Czy 101818/381804 udział w nieruchomości wspólnej związany z nabyciem udziału w lokalu niemieszkalnym, którą stanowi użytkowanie wieczyste działek gruntu, na których znajduje się budynek oraz własność części wspólnych budynku i urządzeń, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli poszczególnych lokali, zwiększa wartość lokalu mieszkalnego, czy lokalu niemieszkalnego?

Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytanie nr 2 zawarte w uzupełnieniu wniosku. W zakresie pozostałych pytań postawionych w uzupełnieniu wniosku wydane zostaną odrębne rozstrzygnięcia.

Zdaniem Wnioskodawczyni, przyszłe ulepszenie, stanowiące co najmniej 30% ceny nabycia, umożliwi Jej zastosowanie się do art. 22j ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego w zakresie ustalenia indywidualnej stawki amortyzacyjnej uznaje się za prawidłowe.

Stosownie do art. 22 ust. 1 ustawy z dnia lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r., Nr 51, poz. 397 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy.

W myśl art. 22 ust. 8 ww. ustawy, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a – 22o, z uwzględnieniem art. 23.

Według art. 22a ust. 1 tej ustawy, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1.  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2.  maszyny, urządzenia i środki transportu,
3.  inne przedmioty

\- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

W sytuacji, gdy podatnik zamierza amortyzować środek trwały lub wartość niematerialną i prawną istotnym jest ustalenie ich wartości początkowej. Podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych, zgodnie z art. 22f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowi bowiem wartość początkowa środka trwałego i wartości niematerialnej i prawnej.

Stosownie do przepisu art. 22g ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za wartość początkową środków trwałych, z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się w razie odpłatnego nabycia - cenę ich nabycia.

Za cenę nabycia, w myśl art. 22g ust. 3 powyższej ustawy, uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu składników majątku.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b) wymienionej ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a) środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części (…).

W myśl art. 22g ust. 17 tej ustawy, jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków, ustaloną zgodnie z ust. 1, 3-9 i 11-15, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 3500 zł. Środki trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza 3500 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.

O tym, czy poniesione nakłady stanowią wydatki na remont, bezpośrednio zaliczane do kosztów uzyskania przychodów, czy też będą uznane za nakłady na ulepszenie środka trwałego i będą zaliczane do kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne – zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami – decyduje zakres przeprowadzonych robót.

Podstawą do zwiększenia wartości początkowej środków trwałych o wartość wydatków poniesionych na ich ulepszenie, jest spełnienie zawartych w wyżej powołanym przepisie art. 22g ust. 17 ustawy warunków, tzn. musi nastąpić ulepszenie środka trwałego, a suma wydatków z tego tytułu - przekroczyć 3500 zł.

Ulepszenie polega na przebudowie, rozbudowie, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji środka trwałego. Wyliczenie zawarte w omawianym przepisie stanowi katalog zamknięty, co oznacza, że tylko wydatki związane chociaż z jedną z tych prac, które w konsekwencji skutkują wymienionymi efektami, czyli przebudową, rozbudową, rekonstrukcją, adaptacją lub modernizacją środka trwałego, mogą zostać uznane za wydatki ulepszające ten środek. Przebudowa to rezultat prac budowlanych, którego istotą jest zmiana struktury wewnętrznej obiektu już istniejącego, nie powodująca jednak zwiększenia ani jego powierzchni, ani też kubatury. Rozbudowa polega na zwiększeniu, w wyniku prac budowlanych, powierzchni lub kubatury budynku. Rekonstrukcja to ponowna budowa, w efekcie której nastąpi odtworzenie określonych elementów obiektu w tej przestrzeni, którą dotychczas elementy te zajmowały. Zazwyczaj dotyczy elementów zużytych lub zniszczonych. Adaptacja natomiast polega na przystosowaniu obiektu do nowej funkcji, której dotychczas nie pełnił, a modernizacja to unowocześnienie, tj. wyposażenie obiektu, bądź jego elementów składowych w takie urządzenia lub cechy, których wcześniej nie miał, a które są wytworem nowszej myśli technicznej.

Wynikiem ulepszenia musi być wzrost wartości użytkowej środka trwałego w stosunku do wartości z dnia jego przyjęcia do używania. Ponadto warunkiem zaliczenia wydatków na ulepszenie, do wydatków zwiększających wartość środka trwałego w powyższym rozumieniu jest uzyskanie wymiernych korzyści tego ulepszenia. Efekt wymiernego ulepszenia środka trwałego powinien wystąpić nie na skutek porównania stanu przed dokonaniem nakładów i po tym fakcie, ale porównania stanu z dnia przyjęcia środka trwałego do używania oraz po dokonaniu ulepszenia.

Przepis art. 22g ust. 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje jednoznacznie, że istotnym dla oceny robót jako ulepszenia ma porównanie stanu obiektu przed przeprowadzeniem robót budowlanych, rodzaju robót i stanu obiektu po ich dokonaniu. Powyższy przepis odnosi się do nakładów na ulepszenie o wartości przekraczającej w roku podatkowym 3.500 zł, ponoszonych po uznaniu danego składnika majątku za środek trwały i wprowadzeniu go do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, wskazuje przy tym jak należy rozumieć termin „ulepszenie”

Co do zasady lokal stanowiący środek trwały podlega amortyzacji według stawki amortyzacyjnej określonej w Wykazie stawek amortyzacyjnych, stanowiącym załącznik nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Stosownie bowiem do przepisu art. 22i ust. 1 tej ustawy, odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 22j-22ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1.

Zgodnie z art. 22j ust. 1 pkt 3 tej ustawy, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l, mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat dla budynków (lokali) i budowli, innych niż wymienione w pkt 4, z wyjątkiem:

1.  trwale związanych z gruntem budynków handlowo-usługowych wymienionych w rodzaju 103 Klasyfikacji i innych budynków niemieszkalnych wymienionych w rodzaju 109 Klasyfikacji, trwale związanych z gruntem,
2.  kiosków towarowych o kubaturze poniżej 500 m3, domków kempingowych i budynków zastępczych

\- dla których okres amortyzacji - nie może być krótszy niż 3 lata.

W myśl art. 22j ust. 3 wymienionej ustawy, środki trwałe, o których mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za:

1.  używane - jeżeli podatnik wykaże, że przed ich nabyciem były wykorzystywane co najmniej przez okres 60 miesięcy, lub
2.  ulepszone - jeżeli przed wprowadzeniem do ewidencji wydatki poniesione przez podatnika na ulepszenie stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.

Stosownie do art. 22g ust. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w przypadku, gdy składnik majątku stanowi współwłasność podatnika, wartość początkową tego składnika ustala się w takiej proporcji jego wartości, w jakiej pozostaje udział podatnika we własności tego składnika majątku; zasada ta nie ma zastosowania do składników majątku stanowiących wspólność majątkową małżonków, chyba że małżonkowie wykorzystują składnik majątku w działalności gospodarczej prowadzonej odrębnie.

Treść powyższych przepisów wskazuje, iż zastosowanie indywidualnej stawki amortyzacyjnej jest możliwe wyłącznie do składników majątku, które przed wprowadzeniem do ewidencji środków trwałych i przed dokonaniem ulepszenia spełniały ustawowe kryteria uznania je za środek trwały. Stawkę tą można stosować dla używanych środków trwałych po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika lub dla ulepszonych środków trwałych, które przed wprowadzeniem do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych uległy ulepszeniu, a wydatki na ich ulepszenie stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej środka trwałego. Zauważyć przy tym należy, iż wynikająca z art. 22j ww. ustawy, możliwość stosowania indywidualnych stawek amortyzacyjnych dla używanych lub ulepszonych lokali jest prawem, a nie obowiązkiem podatnika.

Z przedmiotowego wniosku wynika, że Wnioskodawczyni wspólnie z mężem, na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej zakupiła lokal mieszkalny, który będzie środkiem trwałym Jej firmy. Jest kompletny i zdatny do używania, co potwierdza decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Według Wnioskodawczyni powyższy lokal stanowi środek trwały. Wnioskodawczyni planuje ponieść nakłady na jego ulepszenie, celem podniesienia wartości nieruchomości, funkcjonalności i standardu. Po przeprowadzeniu ulepszeń lokal zostanie przyjęty do używania i wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Biorąc pod uwagę przedstawiony stan faktyczny oraz powołane przepisy prawa podatkowego stwierdzić należy, iż jeżeli lokal mieszkalny w chwili zakupu stanowił środek trwały w rozumieniu art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a wydatki na jego ulepszenie stanowić będą co najmniej 30% wartości początkowej, o której mowa w art. 22j ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, to Wnioskodawczyni będzie miała możliwości ustalenia dla nabytego lokalu mieszkalnego indywidualnej stawki amortyzacyjnej. Poniesione przez Wnioskodawczynię wydatki na ulepszenie lokalu mieszkalnego będą powiększały wartość początkową tego środka trwałego.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydawania interpretacji.

Jeżeli przedstawiony we wniosku opis zdarzenia przyszłego różnił się będzie od stanu, który wystąpi w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawczyni w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego.

Należy jednocześnie podkreślić, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretację w trybie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. W związku z powyższym, tut. Organ, opierając się na ocenie dokonanej przez Wnioskodawczynię we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przyjął, iż lokal mieszkalny nabyty w 2011 r. w chwili zakupu stanowił środek trwały, nie oceniał natomiast tej kwestii. Takie ustalenia mogą być poczynione wyłącznie w ramach prowadzonego przez właściwy organ podatkowy postępowania podatkowego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy – Ordynacja podatkowa są wyłącznie przepisy prawa.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, ul. Piotrkowska 135, 90-434 Łódź, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.