Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.181.2025.3.WS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-30
Teza: Koszty uzyskania przychodów; "mobilne biuro" (kamper).
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza
koszt-koszty uzyskania przychodów
samochód
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

Dnia 23 lutego 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 23 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełnił go Pan
    – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 25 kwietnia 2025 r. (wpływ 25 kwietnia 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis zdarzeń przyszłych
    Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym – prowadzi w Polsce jednoosobową
    działalność gospodarczą. Wnioskodawca posiada w Polsce nieograniczony obowiązek
    podatkowy.

    Wnioskodawca uzyskuje przychody, które opodatkowuje w formie ryczałtu od przychodów
    ewidencjonowanych, jednak rozważa w kolejnych latach zmianę formy opodatkowania na
    skalę podatkową lub podatek liniowy.
    Działalność prowadzona przez Wnioskodawcę obejmuje działalność związaną z
    oprogramowaniem (PKD.62.01.Z) oraz działalność związaną z doradztwem w zakresie
    informatyki (PKD 62.02.Z). Wnioskodawca jest zarejestrowany jako czynny podatnik
    podatku VAT. Wnioskodawca świadczy swoje usługi w sposób zdalny – wykonuje usługi (...).
    Aktualnie Wnioskodawca nie posiada stałego biura – może świadczyć swoje usługi z
    każdego miejsca, pod warunkiem, że spełniają one podstawowe wymogi, tj. posiadają
    miejsce do pracy, łącze internetowe itp. Ponadto Wnioskodawca często podróżuje.
    Wnioskodawca, z uwagi na charakter świadczonych usług, świadczy swoje usługi podczas
    takich podróży. Jednakże decydując się na taki wyjazd, Wnioskodawca musi go dobrze
    zaplanować – musi znaleźć odpowiednie miejsce, gdzie będzie posiadał warunki do pracy.
    Ponadto aktualnie świadczenie usług nie jest możliwe w dowolnym momencie podróży. Z
    tych względów Wnioskodawca planuje przeprowadzić inwestycję polegającą na
    stworzeniu sobie „mobilnego biura”, dzięki któremu będzie mógł świadczyć usługi z
    każdego miejsca – nawet w trakcie podróży.
    Wnioskodawca planuje zakup samochodu dostawczego (w typie furgonu) posiadającego
    dopuszczalną masę całkowitą nieprzekraczającą 3,5 tony. Wnioskodawca planuje swoimi
    siłami (tj. własnymi rękami oraz zlecając część prac profesjonalistom) przerobić ww.
    samochód na mobilne biuro. Dzięki temu zabiegowi Wnioskodawca uzyska przestrzeń, z
    której będzie mógł świadczyć usługi niezależnie od aktualnego miejsca przebywania.
    Ponadto Wnioskodawca będzie mógł pojechać do klienta i zawsze będzie miał miejsce nie
    tylko do pracy, ale również do spania i odpoczynku. Mobilne biuro będzie bowiem nie
    tylko miejscem świadczenia usług (niezależnie od miejsca przebywania), ale będzie
    również środkiem transportu i miejscem odpoczynku. Samochód zostanie również
    dostosowany do potrzeb mieszkalnych – tak, aby Wnioskodawca mógł odpocząć po
    podróży lub po świadczonych usługach. Przerobiony samochód (tj. już w postaci
    mobilnego biura) będzie również wykorzystywany częściowo do celów prywatnych.
    Wnioskodawca planuje połączyć prywatne podróże z ułatwieniem sobie świadczenia usług
    na rzecz kontrahentów. Dzięki takiemu rozwiązaniu Wnioskodawca będzie mógł się
    zatrzymać w niemal każdym miejscu, aby wykonać np.: pilne i niecierpiące zwłoki zlecenie.
    Docelowo Wnioskodawca chce uzyskać środek transportu oraz miejsce pracy i
    odpoczynku, które będzie w zasadzie samowystarczalne – będzie posiadało niezbędne
    media jak prąd, wodę, gaz czy łącze internetowe.
    Po zakupie ww. samochodu dostawczego Wnioskodawca planuje go w całości dostosować
    do własnych potrzeb. Wnioskodawca planuje zamontowanie wszelkich niezbędnych
    instalacji. Znaczną część prac Wnioskodawca zamierza wykonać samodzielnie, choć część
    z prac będą wykonywać specjaliści – z uwagi na skomplikowany charakter prac. W trakcie
    prac modernizacyjnych Wnioskodawca planuje wyodrębnić w samochodzie kilka części,
    które na ten moment można określić jako: (...). Wnioskodawca wskazuje, że zakres tych
    stref może się jeszcze zmienić – w zależności od potrzeb, które mogą ujawnić się podczas
    przeprowadzania prac modernizacyjnych. Prace, które Wnioskodawca planuje
    przeprowadzić, polegać będą m.in. (...). Ponadto Wnioskodawca planuje montaż (...).
    Natomiast w zakresie wyposażenia, Wnioskodawca planuje zamontować takie urządzenia,
    jak – stół, fotele, szafki, kuchenkę, zlewozmywak, lodówkę, prysznic, toaletę, łóżko oraz
    okna. Wnioskodawca rozważa również zamontowanie innych mebli/urządzeń, które okażą
    się niezbędne do korzystania z samochodu zgodnie z założeniami Wnioskodawcy. Warto
    również nadmienić, że część prac modernizacyjnych Wnioskodawca zamierza
    przeprowadzić nakładem własnych sił. W tym wypadku konieczny będzie zakup
    odpowiedniego sprzętu (narzędzi i urządzeń), które będą niezbędne do przeprowadzenia

    planowanych prac, jednak nie będą one bezpośrednio związane z przedmiotem
    działalności Wnioskodawcy. Przykładem takich narzędzi można wskazać następujące
    urządzenia: (...).
    Po zakupie samochodu dostawczego typu furgon, Wnioskodawca rozważa (na czas
    remontu i przeprowadzenia niezbędnych prac modernizacyjnych) przerejestrować ten
    samochód na samochód osobowy wielozadaniowy. Zatem w momencie ponoszenia
    kosztów związanych z zakupem i modernizacją samochodu będzie on miał charakter
    samochodu osobowego wielozadaniowego. Następnie po przeprowadzeniu wszystkich
    prac, kiedy już Wnioskodawca będzie mógł korzystać z pojazdu jako mobilnego biura,
    Wnioskodawca planuje zarejestrować ten pojazd jako samochód specjalny kempingowy.
    Wnioskodawca zacznie korzystać z pojazdu dopiero po przeprowadzeniu wszystkich prac
    modernizacyjnych. Oczywiście, w trakcie przeprowadzania tych prac Wnioskodawca
    będzie musiał korzystać z samochodu – choćby celem sprawdzenia zamontowanych
    instalacji. Ponadto, chcąc zlecić część prac profesjonalistom, Wnioskodawca będzie musiał
    przetransportować pojazd do siedziby firmy, która zajmie się przeprowadzeniem prac.
    Jednakże faktyczne (tj. zgodne z założeniami Wnioskodawcy) użytkowanie samochodu
    zacznie się dopiero w momencie zakończenia wszystkich prac modernizacyjnych.
    Uzupełnienie wniosku
    Jak ostatecznie zostanie skonstruowany samochód, o którym mowa we wniosku (np. czy
    zostanie usunięta przegroda oddzielająca kabinę od części użytkowej, jaka będzie liczba
    siedzeń itp.)?
    Wnioskodawca planuje usunąć przegrodę oddzielającą kabinę od części użytkowej.
    Jednocześnie w pojeździe znajdą się cztery siedzenia – dwa z nich znajdą się w pierwszym
    rzędzie, a kolejne dwa w drugim rzędzie siedzeń.
    Wnioskodawca rozważa jednak również możliwość rezygnacji z drugiego rzędu siedzeń. W
    takim wypadku również usunięta zostanie przegroda oddzielająca kabinę od części
    użytkowej, jednakże ilość siedzeń zostanie zmniejszona do dwóch (w pierwszym rzędzie).
    Czy przerobiony na „mobilne biuro” samochód będzie stanowić środek trwały w Pana
    działalności oraz zostanie wpisany do ewidencji środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych?
    Wnioskodawca planuje wprowadzić „mobilne biuro” do ewidencji środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej.
    Tak – przerobiony samochód (po jego przerobieniu, tj. zakończeniu prac
    modernizacyjnych) stanowić będzie środek trwały prowadzonej przez Wnioskodawcę
    działalności gospodarczej.
    Czy jednostkowa wartość poszczególnych narzędzi i urządzeń, na które poniesie Pan
    wydatki, nie przekroczy kwoty 10 000 zł?
    Wartość jednostkowa poszczególnych narzędzi i urządzeń, na które Wnioskodawca
    poniesie wydatki, nie przekroczy kwoty 10.000 zł.
    Czy faktury dokumentujące wydatki związane z nabywaniem narzędzi, usług i wyposażenia
    modernizowanego pojazdu – będących przedmiotem wniosku – będą wystawiane na
    Pana, jako prowadzącego działalność gospodarczą?
    Tak, wszelkie faktury będą wystawiane na Wnioskodawcę, jako osobę fizyczną prowadzącą
    działalność gospodarczą.
    Czy wszystkie usługi oraz wyposażenie nabywane w związku z modernizacją pojazdu będą
    służyć jego wytworzeniu; jeśli nie to należy wymienić te, które nie będą służyły jego
    wytworzeniu?

    Tak, wszelkie usługi oraz wyposażenie będą nabywane w związku z modernizacją pojazdu i
    będą służyć jego wytworzeniu jako „mobilnego biura”, tj. będą stanowiły ulepszenie
    (przerobienie).
    Na jakie konkretnie narzędzia i urządzenia poniesie Pan wydatki – w opisie sprawy
    wymienił Pan jedynie przykładowo: (...); czy te narzędzia i urządzenia zostaną zakupione
    wyłącznie w celu wytworzenia „mobilnego biura” i w całości zużyją się w trakcie
    wytwarzania tego biura, czy też narzędzia te i urządzenia mogą być wykorzystywane także
    po zakończonej inwestycji, dla innych celów – proszę wskazać jakich?
    Na moment składania wniosku o wydanie interpretacji trudno jest wskazać zamknięty
    katalog narzędzi, które nabędzie w trakcie prac modernizacyjnych Wnioskodawca.
    Ostateczny katalog tych narzędzi zależeć będzie od aktualnego zapotrzebowania
    Wnioskodawcy. Wnioskodawca może jednak wskazać przykładowy katalog narzędzi, które
    już dzisiaj zakłada, że będzie musiał zakupić:
    (...)
    Powyższe narzędzia i urządzenia zostaną zakupione wyłącznie w celu wytworzenia
    „mobilnego biura” – możliwe jest, że część z nich zużyje się w trakcie modernizacji
    pojazdu. Niezużyte narzędzia mogą zostać wykorzystane w przyszłości przez
    Wnioskodawcę do dalszych przeróbek lub ewentualnych, koniecznych w przyszłości
    napraw.
    Pytania w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych
    1. Czy koszty związane z zakupem samochodu dostawczego typu furgon i przerobieniem
      (ulepszeniem) go na mobilne biuro będą stanowiły dla Wnioskodawcy koszt uzyskania
      przychodu?
    2. Czy samochód zarejestrowany jako samochód specjalny kempingowy, posiadający
      jeden rząd siedzeń i usuniętą przegrodę (grodź) oddzielającą kabinę od części
      użytkowej, będzie na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób
      fizycznych uznany za samochód osobowy i czy będą do niego miały zastosowanie
      ograniczenia opisane w art. 23 ust. 1 pkt 46a oraz 47 uPIT?
    3. Czy samochód zarejestrowany jako samochód specjalny kempingowy, posiadający dwa
      rzędy siedzeń i usuniętą przegrodę (grodź) oddzielającą kabinę od części użytkowej,
      będzie na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
      uznany za samochód osobowy i czy będą do niego miały zastosowanie ograniczenia
      opisane w art. 23 ust. 1 pkt 46a oraz 47 uPIT?
    4. W przypadku uznania, że samochód nie jest samochodem osobowym w rozumieniu
      właściwych przepisów (pytanie 2. oraz 3.) – czy Wnioskodawca będzie mógł uwzględnić
      100% kosztów związanych z kupnem i modernizacją samochodu, gdy w trakcie
      prowadzenia prac modernizacyjnych samochód będzie miał status samochodu
      osobowego wielozadaniowego?
    Pana stanowisko w sprawie
    Ad 1
    W ocenie Wnioskodawcy koszty związane z zakupem samochodu dostawczego typu
    furgon i przerobieniem go na mobilne biuro będą stanowiły koszty uzyskania przychodu,
    bowiem będą prowadziły do zachowania lub nawet zwiększenia źródła przychodów.
    Zgodnie z art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: uPIT) kosztami
    uzyskania przychodu są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub w celu
    zabezpieczenia źródła ich przychodów.

    Ponadto za koszty uzyskania przychodu możemy uznać wydatki, które: a) zostały
    poniesione przez podatnika, b) są definitywne, tj. bezzwrotne, c) pozostają w związku z
    prowadzoną działalnością gospodarczą, d) zostały właściwie udokumentowane, e)
    możliwość uznania ich za koszty nie została wyłączona.
    W ocenie Wnioskodawcy zakup samochodu dostawczego i następcze poniesienie kosztów
    związanych z przerobieniem go na mobilne biuro będzie mogło zostać uznane za koszt
    uzyskania przychodu. Dzięki stworzeniu sobie mobilnego biura, Wnioskodawca będzie
    mógł świadczyć usługi z niemal każdego miejsca w Polsce (a nawet na świecie). Mobilne
    biuro zostanie przygotowane w taki sposób, aby było samowystarczalne – będzie miało
    źródło zasilania, wszelkie niezbędne instalacje itp. Dzięki stworzeniu mobilnego biura
    Wnioskodawca nabędzie miejsce pracy, w którym będzie miał warunki do świadczenia
    wysokich jakościowo usług. Wnioskodawca będzie mógł świadczyć usługi nawet w trasie –
    nie będzie musiał oczekiwać na znalezienie właściwego miejsca do świadczenia usług.
    Zakup samochodu dostawczego i przerobienie go na cele mobilnego biura posiada
    również pozostałe przymioty, które pozwalają uznać dany wydatek za koszt uzyskania
    przychodu – koszt ten będzie definitywny, związany z prowadzoną działalnością, właściwie
    udokumentowany. Koszty związane z planowaną inwestycją będą w całości obciążały
    Wnioskodawcę. Koszty, które zamierza ponieść Wnioskodawca, nie zostały w żaden
    sposób wyłączone przez ustawodawcę, zatem w ocenie Wnioskodawcy nic nie stoi na
    przeszkodzie, aby uznać te wydatki za koszty.
    Zgodnie z art. 22a uPIT za środki trwałe uznawane mogą być m.in. środki transportu oraz
    inne przedmioty, których przewidywany okres używania jest dłuższy niż jeden rok, a ich
    wartość przekracza 10.000 zł. Wnioskodawca planuje nabyć pojazd o wartości wyższej niż
    10.000 zł i zamierza z niego korzystać dłużej niż jeden rok. Jednakże Wnioskodawca
    planuje zakupiony pojazd uznać za środek trwały w budowie. Co prawda już sam
    samochód mógłby zostać uznany za środek trwały, jednak z uwagi na planowane przez
    Wnioskodawcę przedsięwzięcie i chęć ulepszenia pojazdu, do czasu ukończenia prac
    będzie on faktycznie nabierał wartości. Po zakończeniu prac modernizacyjnych
    Wnioskodawca planuje przyjąć środek trwały do użytkowania. Wtedy też Wnioskodawca
    ustali wartość mobilnego biura, która obejmować będzie cenę samochodu oraz koszty
    związane z jego przerobieniem na mobilne biuro. Do kosztów zwiększających wartość
    pojazdu Wnioskodawca zaliczy wszystkie koszty bezpośrednio związane z jego
    ulepszeniem – koszty wszelkich montowanych w pojeździe urządzeń, koszty instalacji, czy
    koszty usług zewnętrznych. Koszty te nie zostaną rozliczone w momencie ich poniesienia,
    bowiem będą zwiększały wartość środka trwałego. Od tej wartości Wnioskodawca będzie
    obliczać amortyzację równą 20% wartości mobilnego biura rocznie.
    Ad 2
    W ocenie Wnioskodawcy samochód zarejestrowany jako samochód specjalny
    kempingowy, posiadający jeden rząd siedzeń oraz usuniętą przegrodę oddzielającą kabinę
    od części użytkowej nie będzie na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych traktowany jako pojazd osobowy w rozumieniu art. 5a pkt 19a uPIT. W związku
    z powyższym, do samochodu specjalnego kempingowego nie będą miały zastosowania
    ograniczenia określone w art. 23 ust. 1 pkt 46a oraz 47 uPIT.
    Zgodnie z art. 5a pkt 19a uPIT za samochód osobowy uważa się pojazd samochodowy o
    dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, który konstrukcyjnie jest
    przeznaczony do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą. Jednak samochodem
    osobowym nie będzie m.in. pojazd samochodowy mający jeden rząd siedzeń, który
    oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą
    przegrodą.
    Wnioskodawca zamierza dokonać zakupu samochodu dostawczego (busa), który
    konstrukcyjnie będzie posiadać oddzielone od siebie – kabinę kierowcy oraz część
    przeznaczoną do przewozu ładunku. Zakupując pojazd nie ma on charakteru samochodu

    osobowego. W toku prac modernizacyjnych Wnioskodawca rozważa jednak usuniecie
    przegrody – ma to prowadzić do zwiększenia komfortu Wnioskodawcy i lepszej organizacji
    przestrzeni itp.
    Faktem jest, że po zakupie pojazdu Wnioskodawca zamierza zmienić jego przeznaczenie
    (tymczasowo) na pojazd osobowy wielozadaniowy. Jednakże, ostatecznie pojazd zostanie
    zarejestrowany jako „samochód specjalny kempingowy”. W ocenie Wnioskodawcy taki
    pojazd z uwagi na swoją charakterystykę nie może zostać nazwany samochodem
    osobowym.
    Podobne stanowisko wyraził Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji
    podatkowej z dnia 23 lipca 2021 r. (0112-KDIL2-2.4011.351.2021.3.AA), w której wskazał,
    że kamper, o którym mowa we wniosku, nie spełnia definicji samochodu osobowego –
    zgodnie z zapisami w dowodzie rejestracyjnym jest to samochód specjalny kempingowy.
    Zatem – w świetle powołanej definicji zawartej w art. 5a pkt 19a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych nie będzie stanowił samochodu osobowego.
    Określenie charakteru pojazdu ma dla Wnioskodawcy kluczowe znaczenie, bowiem
    ograniczenia dotyczące możliwości rozliczenia kosztów uzyskania przychodu (opisane m.
    in. w art. 23 ust. 1 pkt 46a oraz 47 uPIT) stosuje się wyłącznie do samochodów osobowych.
    Zatem w ocenie Wnioskodawcy, zważając na fakt, że samochód, który planuje
    wykorzystywać jako środek trwały w prowadzonej działalności gospodarczej będzie miał
    przeznaczenie jako „samochód specjalny kempingowy”, nie może być uznany za
    samochód osobowy na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Ad 3
    W ocenie Wnioskodawcy samochód zarejestrowany jako samochód specjalny
    kempingowy, posiadający dwa rzędy siedzeń oraz usuniętą przegrodę oddzielającą kabinę
    od części użytkowej nie będzie na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych traktowany jako pojazd osobowy w rozumieniu art. 5a pkt 19a uPIT. W związku
    z powyższym, do samochodu specjalnego kempingowego nie będą miały zastosowania
    ograniczenia określone w art. 23 ust. 1 pkt 46a oraz 47 uPIT.
    Argumentacja przedstawiona w stanowisku Wnioskodawcy dotyczącym odpowiedzi na
    pytanie nr 2 w znacznej części odpowiada również argumentacji na stanowisko wyrażone
    w tym punkcie.
    W ocenie Wnioskodawcy bez znaczenia pozostaje ilość rzędów siedzeń oraz fakt usunięcia
    przegrody (grodzi), która początkowo będzie oddzielać kabinę kierowcy od części
    użytkowej pojazdu. Znamienne jest w tej sytuacji, że w momencie przyjęcia pojazdu do
    użytkowania będzie on miał charakter samochodu specjalnego przeznaczenia –
    samochodu kempingowego. W ocenie Wnioskodawcy, zważając na planowane ostateczne
    przeznaczenie samochodu, nie ma znaczenia zarówno fakt usunięcia grodzi, jak i fakt
    dodania drugiego rzędu siedzeń. Oba zabiegi mają na celu zwiększenie komfortu
    Wnioskodawcy – dzięki usunięciu grodzi zwiększy się przestrzeń użytkowa pojazdu, a
    Wnioskodawca będzie mógł bez problemu przemieszczać się między częścią kierowcy, a
    pozostałą częścią samochodu.
    Natomiast zamontowanie drugiego rzędu siedzeń zwiększy funkcjonalność pojazdu –
    Wnioskodawca będzie mógł świadczyć usługi w bardziej komfortowych warunkach, a
    także zyska wygodne miejsce do odpoczynku w trakcie podróży. Dzięki zainstalowaniu
    drugiego rzędu siedzeń, zwiększy się efektywność pracy Wnioskodawcy, bowiem będzie
    mógł świadczyć usługi w bardziej komfortowych warunkach.
    Określenie charakteru pojazdu ma dla Wnioskodawcy kluczowe znaczenie, bowiem
    ograniczenia dotyczące możliwości rozliczenia kosztów uzyskania przychodu (opisane m.
    in. w art. 23 ust. 1 pkt 46a oraz 47 uPIT) stosuje się wyłącznie do samochodów osobowych.
    Zatem w ocenie Wnioskodawcy, zważając na fakt, że samochód, który planuje

    wykorzystywać jako środek trwały prowadzonej działalności gospodarczej będzie miał
    przeznaczenie jako „samochód specjalny kempingowy”, nie może być uznany za
    samochód osobowy.
    Ad 4
    W ocenie Wnioskodawcy fakt, że podczas dokonywania modernizacji samochodu będzie
    miał on status samochodu osobowego wielozadaniowego pozostaje bez znaczenia dla
    możliwości amortyzowania samochodu bez względu na jego wartość (tj. nawet powyżej
    kwoty 150.000 zł). Samochód zostanie bowiem przyjęty przez Wnioskodawcę do używania
    jako samochód specjalny kempingowy. W takim wypadku będzie on mógł rozliczyć
    wszystkie koszty związane z nabyciem i modernizacją samochodu – w tym również w
    zakresie wartości przekraczającej 150.000 zł. Niniejsze pytanie jest związane z pytaniem nr
    2. i 3., z tą jednak różnicą, że o ile w pytaniu nr 2. i 3. chodzi o możliwość uwzględnienia
    100% kosztów związanych z eksploatacją samochodu, to pytanie nr 4. dotyczy ustalenia
    wartości początkowej i możliwości amortyzacji samochodu.
    Faktem jest, że w trakcie przeprowadzania prac modernizacyjnych pojazd będzie miał
    charakter samochodu osobowego wielozadaniowego, a Wnioskodawca będzie
    opodatkowany zgodnie z zasadami ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Jednakże
    z uwagi na fakt, że Wnioskodawca będzie czynić nakłady na środek trwały (jako środek
    trwały w budowie), to nie będzie mógł kosztów związanych z zakupem samochodu
    dostawczego, zakupem materiałów i urządzeń czy prac specjalistów uwzględnić w
    kosztach bieżącej działalności gospodarczej. W ocenie Wnioskodawcy koszty te będą na
    bieżąco powiększały wartość środka trwałego i będą wpływały na jego wartość
    początkową. Z uwagi na fakt, że w ocenie Wnioskodawcy samochód w czasie jego
    modernizowania będzie stanowić środek trwały w budowie, to nie będzie on go mógł
    amortyzować do momentu przyjęcia środka trwałego do używania.
    Zgodnie z art. 22h ust. 1 pkt 1 uPIT Wnioskodawca będzie mógł zatem rozpocząć
    amortyzację środka trwałego dopiero od miesiąca następującego po miesiącu, w którym
    ten środek trwały został przyjęty do używania. W momencie przyjęcia samochodu do
    używania będzie on miał już status samochodu specjalnego kempingowego.
    Wnioskodawca szacuje, że wartość tego samochodu po zakończeniu wszystkich prac
    będzie wynosić (...) złotych. Jednakże z uwagi na fakt, że w momencie przyjęcia samochodu
    do używania nie będzie on miał już statusu samochodu osobowego wielozadaniowego, to
    Wnioskodawca będzie mógł dokonywać odpisów amortyzacyjnych od pełnej wartości
    samochodu (tj. limit w wysokości 150.000 zł, wynikający z art. 23 ust. 1 pkt 4 uPIT, nie
    znajdzie zastosowania). Bez znaczenia w ocenie Wnioskodawcy jest fakt, że w momencie
    faktycznego ponoszenia wydatków samochód będzie miał status samochodu osobowego
    wielozadaniowego – ważne jest, jaka będzie jego wartość początkowa i status na moment
    przyjęcia go do używania. Z tych właśnie względów, Wnioskodawca uważa, że będzie mógł
    uwzględnić pełną wartość samochodu po ulepszeniach, jako jego wartość początkową
    oraz od tej pełnej wartości (tj. bez ograniczenia do kwoty 150.000 zł) będzie mógł
    dokonywać odpisów amortyzacyjnych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Oznacza to, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów,

    o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Kosztami
    uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki
    związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub
    zachowanie źródła przychodów.
    Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodów,
    muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
      przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
      przez osoby inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    W zakresie obowiązków podatnika, jako odnoszącego ewidentną korzyść z faktu zaliczenia
    określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie, na
    podstawie zgromadzonych dowodów, związku między poniesieniem kosztu, a uzyskaniem
    przychodów, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Przy czym – związek przyczynowy między poniesieniem wydatku, a osiągnięciem
    przychodów, bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem ich źródła należy oceniać
    indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać,
    że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodów, bądź
    służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Należy przy tym zauważyć, że
    konieczność poniesienia danego wydatku nie może wynikać z zaniedbań lub sprzecznych z
    prawem działań podatnika.
    W związku z tym stwierdzam, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i
    gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością, których celem
    jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, które nie są wymienione
    w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Koszty ponoszone
    przez podatnika należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania
    przychodów.
    Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodu” zawarte we wskazanym przepisie art. 22 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oznacza, że nie wszystkie wydatki
    ponoszone przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością podlegają odliczeniu
    od podstawy opodatkowania. Aby określony wydatek można było uznać za koszt
    uzyskania przychodu, między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodu musi zachodzić
    związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub
    zwiększenie tego przychodu, zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów.
    Zauważyć należy, że przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do osiągnięcia
    jakiegoś stanu rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”.
    Z tego wynika, że podatnik ma zatem prawo do odliczenia dla celów podatkowych
    wszelkich poniesionych przez siebie wydatków, które nie zostały wymienione w art. 23
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – pod warunkiem, że ich poniesienie
    ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub
    zabezpieczenia źródła przychodów).

    Zgodnie z art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie
      zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. W przypadku spółek
      nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1
      Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z
      przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia
      środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Natomiast w myśl art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      – o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Zgodnie z art. 22f ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 22h-22m, gdy wartość
      początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia
      do używania jest wyższa niż 10 000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest
      równa lub niższa niż 10 000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22d ust. 1, mogą
      dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 22h-22m albo jednorazowo – w
      miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i
      prawnej, albo w miesiącu następnym.
    Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia samochodu
      osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 22a-22o, w części
      ustalonej od wartości samochodu przewyższającej kwotę:
      a) 225 000 zł – w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem
        elektrycznym w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o
        elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 875, 1394, 1506 i
        1681) oraz w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem
        napędzanym wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej ustawy,
      b) 150 000 zł – w przypadku pozostałych samochodów osobowych.
    Zatem wydatki na zakup samochodów osobowych, jeżeli spełniają przesłanki do ich
    zakwalifikowania do środków trwałych, mogą być kosztem podatkowym przez odpisy
    amortyzacyjne. Przy czym ustawodawca wprowadził ograniczenie w zaliczaniu tych
    odpisów w koszty podatkowe; nie są kosztem uzyskania przychodów odpisy w części
    ustalonej od wartości samochodu osobowego ponad kwotę 150 000 zł.
    Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów poniesionych wydatków z tytułu
      kosztów używania, stanowiącego własność podatnika prowadzącego działalność
      gospodarczą, samochodu osobowego niebędącego składnikiem majątku, o którym
      mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, oraz składek na ubezpieczenie takiego samochodu; te
      wydatki i składki w wysokości 20% stanowią jednak koszty uzyskania przychodów

      pod warunkiem, że samochód ten jest wykorzystywany również do celów związanych
      z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika.
    Natomiast jak stanowi art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów 25% poniesionych wydatków, z
      zastrzeżeniem pkt 36, z tytułu kosztów używania samochodu osobowego, innego niż
      określony w pkt 46, na potrzeby prowadzonej przez podatnika działalności
      gospodarczej – jeżeli samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów
      niezwiązanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika.
    Z kolei stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 47 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów składek na ubezpieczenie samochodu
      osobowego, innego niż określony w pkt 46, w wysokości przekraczającej ich część
      ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000 zł pozostaje do wartości
      samochodu przyjętej dla celów ubezpieczenia.
    Na podstawie art. 23 ust. 5f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      W przypadku nieprowadzenia przez podatnika ewidencji, o której mowa w art. 86a
      ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, uznaje się, że samochód osobowy jest
      wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą
      podatnika.
    Stosownie natomiast do art. 23 ust. 5g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przepisu ust. 5f nie stosuje się, jeżeli podatnik na podstawie przepisów ustawy o
      podatku od towarów i usług nie jest obowiązany do prowadzenia takiej ewidencji, z
      wyjątkiem przypadku, gdy brak tego obowiązku wynika z art. 86a ust. 5 pkt 2 lit. a
      ustawy o podatku od towarów i usług.
    Zatem 25% poniesionych wydatków na samochód osobowy stanowiący środek trwały z
    tytułu kosztów jego użytkowania, jeżeli taki samochód jest wykorzystywany także do celów
    innych niż działalność gospodarcza (np. do celów prywatnych), nie stanowi kosztów
    podatkowych.
    Kluczowe jest zatem ustalenie, czy wykorzystywany w działalności pojazd jest
    samochodem osobowym, czy też innym niż osobowy.
    Zgodnie z art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o samochodzie osobowym – oznacza to pojazd
      samochodowy w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie
      całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie
      więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z wyjątkiem:
      a) pojazdu samochodowego mającego jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od
      części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą:
      – klasyfikowanego na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju:
      wielozadaniowy, van lub
      – z otwartą częścią przeznaczoną do przewozu ładunków,
      b) pojazdu samochodowego, który posiada kabinę kierowcy z jednym rzędem
      siedzeń i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie
      oddzielne elementy pojazdu,
      c) pojazdu specjalnego, jeżeli z dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o ruchu
      drogowym wynika, że dany pojazd jest pojazdem specjalnym, i jeżeli spełnione są
      również warunki zawarte w odrębnych przepisach, określone dla następujących
      przeznaczeń:

      – agregat elektryczny/spawalniczy,
      – do prac wiertniczych,
      – koparka, koparko-spycharka,
      – ładowarka,
      – podnośnik do prac konserwacyjno-montażowych,
      – żuraw samochodowy,
      d) pojazdu samochodowego określonego w przepisach wydanych na podstawie art.
      86a ust. 16 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 5d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Spełnienie wymagań dla pojazdów samochodowych określonych w:
      1) art. 5a pkt 19a lit. a i b stwierdza się na podstawie dodatkowego badania
        technicznego przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów,
        potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację, oraz dowodu
        rejestracyjnego pojazdu zawierającego odpowiednią adnotację o spełnieniu tych
        wymagań;
      2) art. 5a pkt 19a lit. c stwierdza się na podstawie dokumentów wydanych zgodnie z
        przepisami o ruchu drogowym.
    W świetle brzmienia art. 5a pkt 19a lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wymienione warunki powinny być zrealizowane jednocześnie, o czym świadczy
    spójnik „i”. Oznacza to, że pojazdem specjalnym w rozumieniu tej regulacji będzie
    wyłącznie pojazd o przeznaczeniu określonym w jednym z tiret, spełniający wymagania
    zawarte we właściwych przepisach, a także (jednocześnie) w przypadku którego status
    „pojazdu specjalnego” potwierdza stosowna dokumentacja wydana zgodnie z przepisami
    o ruchu drogowym.
    W związku z tym na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dla
    przyznania danemu pojazdowi przymiotu „pojazdu specjalnego” konieczne jest nie tylko
    wykazanie się wymaganymi dokumentami określonymi w przepisach o ruchu drogowym,
    ale także jednoczesne zakwalifikowanie pojazdu pod jedno z przeznaczeń wymienionych
    w przepisie art. 5a pkt 19a lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan w Polsce jednoosobową działalność gospodarczą.
    Aktualnie nie posiada Pan stałego biura – może Pan świadczyć swoje usługi z każdego
    miejsca, pod warunkiem że spełniają one podstawowe wymogi, tj. posiadają miejsce do
    pracy, łącze internetowe itp. Planuje Pan przeprowadzić inwestycję polegającą na
    stworzeniu sobie „mobilnego biura”, dzięki któremu będzie mógł Pan świadczyć usługi z
    każdego miejsca – nawet w trakcie podróży. Planuje Pan zakup samochodu dostawczego
    (w typie furgonu) posiadającego dopuszczalną masę całkowitą nieprzekraczającą 3,5 tony.
    Zamierza Pan swoimi siłami (tj. własnymi rękami oraz zlecając część prac
    profesjonalistom) przerobić ww. samochód na mobilne biuro. Samochód zostanie również
    dostosowany do potrzeb mieszkalnych – tak, aby mógł Pan odpocząć po podróży lub po
    świadczonych usługach. Przerobiony samochód (tj. już w postaci mobilnego biura) będzie
    również wykorzystywany częściowo do celów prywatnych. Po zakupie samochodu
    dostawczego typu furgon rozważa Pan (na czas remontu i przeprowadzenia niezbędnych
    prac modernizacyjnych) przerejestrować ten samochód na samochód osobowy
    wielozadaniowy. Zatem w momencie ponoszenia kosztów związanych z zakupem i
    modernizacją samochodu będzie on miał charakter samochodu osobowego
    wielozadaniowego. Następnie po przeprowadzeniu wszystkich prac, kiedy będzie Pan
    mógł już korzystać z pojazdu jako mobilnego biura, planuje Pan zarejestrować ten pojazd
    jako samochód specjalny kempingowy. Zacznie Pan korzystać z pojazdu dopiero po
    przeprowadzeniu wszystkich prac modernizacyjnych. Planuje Pan wprowadzić „mobilne

    biuro” do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
    prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Przerobiony samochód (po jego
    przerobieniu, tj. zakończeniu prac modernizacyjnych) stanowić będzie środek trwały w
    prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej.
    Zwracam przy tym uwagę, że jedną z przesłanek warunkujących uznanie samochodu za
    środek trwały w prowadzonej działalności gospodarczej jest jego kompletność i zdatność
    do użytku w dniu przyjęcia do używania. Składnik majątku spełnia kryterium
    kompletności, jeżeli jest wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjnie umożliwiające
    jego funkcjonowanie, zgodnie z przeznaczeniem. Przez sformułowanie „zdatny do użytku”
    należy rozumieć możliwość faktycznego oraz prawnego użytkowania.
    Sposób ustalania wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
    prawnych, która stanowi podstawę dokonywania odpisów amortyzacyjnych, określa art.
    22g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
      z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się w razie odpłatnego nabycia – cenę ich
      nabycia, a jeżeli były używane przez podatnika przed wprowadzeniem ich do
      ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych i nie były
      wcześniej amortyzowane – cenę ich nabycia, nie wyższą jednak od ich wartości
      rynkowej.
    Jednocześnie wydatki, które zostały poniesione w celu przystosowania środka trwałego do
    używania (wykorzystywania go w działalności gospodarczej), niezbędne do uczynienia z
    niego składnika majątku przedsiębiorstwa kompletnego i zdatnego do użytku, stanowią
    element ceny nabycia środka trwałego.
    Podobnie materiały, narzędzia i urządzenia zakupione wyłącznie w celu wytworzenia
    „mobilnego biura”, które zużyją się w trakcie modernizacji pojazdu również będą stanowić
    element ceny nabycia środka trwałego. Dotyczy to również zakupionych usług (kosztów
    prac specjalistów).
    W Pana przypadku wprowadzenie samochodu do ewidencji środków trwałych możliwe
    będzie dopiero po przeprowadzeniu wszystkich prac modernizacyjnych, kiedy samochód
    będzie kompletny i zdatny do użytku zgodnie z jego przeznaczeniem. Jak Pan wskazał, po
    przeprowadzeniu wszystkich prac, będzie Pan mógł korzystać z pojazdu (samochodu
    specjalnego kempingowego) jako mobilnego biura. Zatem nie będzie to pojazd o
    przeznaczeniu wymienionym w przepisie art. 5a pkt 19a lit. c ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    W związku z tym pojazd, o którym mowa we wniosku, stanowić będzie samochód
    osobowy zgodnie z definicją zawartą w art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych i to zarówno w przypadku, gdy samochód będzie posiadał jeden rząd
    siedzeń, jak i dwa rzędy siedzeń.
    Stąd stwierdzam, że skoro wskazany w Pana wniosku samochód osobowy będzie
    wykorzystywany przez Pana zarówno dla celów działalności gospodarczej oraz do celów
    prywatnych, to będzie miał Pan prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
    zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych odpisy
    amortyzacyjne ustalone od jego wartości początkowej z zastosowaniem limitu
    wynoszącego 150 000 zł.
    Jednocześnie wskazuję, że narzędzia i urządzenia, które zostaną zakupione w celu
    wytworzenia „mobilnego biura” i nie zużyją się w trakcie modernizacji pojazdu, których
    jednostkowa wartość nie przekroczy 10 000 zł, mogą zostać zaliczone bezpośrednio do
    kosztów uzyskania przychodów.

    Z uwagi na to, że wskazany we wniosku samochód będzie stanowić samochód osobowy w
    rozumieniu art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, będzie
    Pan zobowiązany do stosowania ograniczeń wynikających z art. 23 ust. 1 pkt 46a i 47
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Podsumowanie: pojazd, o którym mowa we wniosku, stanowić będzie samochód osobowy
    zgodnie z definicją zawartą w art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Może Pan zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów przez odpisy amortyzacyjne koszty
    związane z zakupem tego samochodu dostawczego i przerobieniem (ulepszeniem) go na
    mobilne biuro na podstawie art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych z zastosowaniem limitu wynoszącego 150 000 zł wynikającego z art. 23 ust. 1
    pkt 4 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Ponadto będzie Pan zobowiązany do stosowania ograniczeń wynikających z art. 23 ust. 1
    pkt 46a i 47 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzeń przyszłych, które Pan przedstawił, i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W odniesieniu do powołanej przez Pana interpretacji stwierdzam, że zapadła ona w
    indywidualnej sprawie i nie jest wiążąca dla organu wydającego tę interpretację.
    Jednocześnie wskazuję, że wniosek w części dotyczącej podatku od towarów i usług
    podlega odrębnemu rozstrzygnięciu.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem zdarzeń przyszłych i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.