Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.318.2025.2.AS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-10
Teza: Możliwość zaliczenia miesięcznych składek ubezpieczeniowych
na ubezpieczenia na życie Wspólników do kosztów uzyskania
przychodów (art. 15 ust. 1 ustawy o CIT)
Słowa kluczowe: koszt-koszty pośrednie
koszt-koszty uzyskania przychodów
składki
ubezpieczenia
wspólnik
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność
kosztów-Koszty inne niż bezpośrednio związane z
przychodami (koszty pośrednie)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 38
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 38a
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 59

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 lipca 2025 r. za pośrednictwem usługi e-Doręczenia wpłynął Państwa wniosek z 1 lipca
    2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w podatku dochodowym od osób prawnych
    w zakresie ustalenia, czy przysługuje Państwu prawo do zaliczania miesięcznych składek
    ubezpieczeniowych na ubezpieczenia na życie Wspólników do kosztów uzyskania
    przychodów.
    Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, dlatego też pismem z 25 sierpnia 2025 r.
    Znak: 0111-KDIB2-1.4010.318.2025.1.AS wezwano do jego uzupełnienia, co też nastąpiło 1
    września 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością. Z tego powodu jest on
    podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych (dalej: „CIT”). Zgodnie bowiem z
    art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.
    j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm., dalej: „ustawa o CIT” lub „u.p.d.o.p.”), ustawa reguluje
    opodatkowanie podatkiem dochodowym dochodów osób prawnych i spółek kapitałowych
    w organizacji.
    Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym. Posiada on bowiem zarówno
    siedzibę, jak i zarząd, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Stosownie zaś do art. 3 ust.
    1 ustawy o CIT, podatnicy, jeżeli mają siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu
    na miejsce ich osiągania.
    Wnioskodawca jest komplementariuszem w rozumieniu art. 102 ustawy z dnia 15
    września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 18 ze zm.), dalej: „k.s.
    h.”, innej spółki handlowej - spółki komandytowej pod firmą B spółka z ograniczoną
    odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w (...). W dalszej części wniosku ta
    spółka komandytowa będzie określana, jako: „Spółka komandytowa”. Wnioskodawcy
    przysługuje 2% zysku w Spółce komandytowej.
    Zarówno Wnioskodawca, jak i Spółka komandytowa, działają w branży TSL (transport-
    spedycja-logistyka). Przeważający przedmiot działalności przedsiębiorcy to w obu
    przypadkach PKD 49.41.Z. „Transport drogowy towarów”.

    Wspólnikami Wnioskodawcy są dwie osoby fizyczne. C posiada w kapitale zakładowym
    Wnioskodawcy 70 udziałów o łącznej wartości nominalnej wynoszącej (...) zł. Dalej we
    wniosku określana będzie, jako: „Wspólnik 1”. D posiada w kapitale zakładowym
    Wnioskodawcy 30 udziałów o łącznej wartości nominalnej wynoszącej (...) zł. Dalej we
    wniosku określany będzie, jako: „Wspólnik 2”. Oboje razem będą określani, jako:
    „Wspólnicy”. Wspólnik 1 jest zarazem Prezesem Zarządu Wnioskodawcy, a Wspólnik 2
    Wiceprezesem Zarządu Wnioskodawcy.
    Z tytułu pełnienia funkcji członków zarządu Wnioskodawcy obu Wspólnikom przysługuje
    wynagrodzenie wynikowe w wysokości (...) zł w przypadku, gdy Wnioskodawca osiągnie
    zysk netto w kwocie (...) zł po opodatkowaniu.
    Dodatkowo należy zaznaczyć, że Wspólnik 2 zawarł z Wnioskodawcą umowę zlecenia.
    Obaj Wspólnicy pełnią funkcję członków zarządu Wnioskodawcy na podstawie powołania
    (tj. art. 201 § 4 k.s.h.). Żaden ze Wspólników nie jest zatrudniony u Wnioskodawcy na
    podstawie umowy o pracę. Nie współpracują oni również z Wnioskodawcą w modelu B2B
    (business-to-business) ani na podstawie umowy o dzieło.
    Jednocześnie Wspólnicy są jedynymi komandytariuszami (art. 111 k.s.h.) Spółki
    komandytowej. Poza tym, w Spółce komandytowej Wspólnicy nie współpracują na
    podstawie żadnej umowy - umowy o pracę, umowy zlecenia, umowy o dzieło czy też
    umowy B2B (tj. umowy zawieranej między dwoma przedsiębiorcami w ramach
    prowadzonej przez nich działalności gospodarczej).
    Z umowy konstytuującej Spółkę komandytową wynika, że śmierć jej wspólnika nie stanowi
    przyczyny rozwiązania spółki. Ustalono, iż w miejsce Wspólnika 1 wstąpi Wspólnik 2,
    natomiast w miejsce Wspólnika 2 - Wspólnik 1 (tj. na wypadek śmierci jednego z nich).
    Jednocześnie, zgodnie z umową Spółki komandytowej, spadkobiercy zmarłego Wspólnika
    nie wstępują do Spółki komandytowej. Zamiast tego nastąpi ich spłata - zgodnie z
    zasadami określonymi w rzeczonej umowie. Do tej spłaty zobowiązana jest Spółka
    komandytowa, co potwierdzają poglądy głoszone przez doktrynę na gruncie art. 65 k.s.h.
    (stosowanego na mocy art. 103 § 1 k.s.h. odpowiednio do spółki komandytowej).
    Podobnie postanowiono w umowie statuującej Wnioskodawcę. Tam również wskazano, iż
    na miejsce zmarłego Wspólnika 1 wstępuje Wspólnik 2 (i tak samo odwrotnie), bowiem
    zgodnie z umową, udziały zmarłego wspólnika przejmują wspólnicy pozostający w spółce,
    proporcjonalnie do posiadanych przez nich udziałów. Jednocześnie w umowie tej też
    określono zasady spłaty spadkobierców niewstępujących do spółki na miejsce zmarłego
    wspólnika (zgodnie z tym, jak nakazano w art. 183 § 1 k.s.h.). W omawianej umowie
    postanowiono również, że do spłaty spadkobierców zmarłego Wspólnika zobowiązany
    będzie Wspólnik, który przejął jego udziały. Na przykład w przypadku śmierci Wspólnika 1
    będzie to Wspólnik 2.
    Wspólnicy zostali zobowiązani, każdy z osobna, do zawarcia umowy ubezpieczenia -
    ochrona życia i zdrowia. W świetle nałożonego na nich obowiązku, zawarta przez każdego
    z nich umowa miała wskazywać drugiego ze Wspólników, jako uposażonego do
    otrzymania kwoty w wysokości (...) zł na wypadek śmierci ubezpieczonego Wspólnika. Na
    przykład, gdyby umarł Wspólnik 1, to Wspólnik 2 otrzyma (...) zł, jako uposażony z umowy
    ubezpieczenia. Tak samo w sytuacji odwrotnej.

    Uposażony Wspólnik, po otrzymaniu powyższej kwoty, jest zobowiązany do przelania (...)
    zł Spółce komandytowej. Natomiast nadwyżkę ponad (...) zł ma przekazać na rzecz
    spadkobierców zmarłego Wspólnika tytułem rozliczenia nabycia udziałów we
    Wnioskodawcy oraz praw i obowiązków w Spółce komandytowej.
    W istocie jest to konstrukcja tzw. ubezpieczenia krzyżowego. W tym miejscu należy
    wyjaśnić, iż ubezpieczenia krzyżowe polegają na tym, że wspólnicy danej spółki osobowej
    lub kapitałowej są wzajemnie ubezpieczeni i uposażeni. Instytucja ta służy przede
    wszystkim zachowaniu normalnego funkcjonowania spółki na wypadek śmierci jednego ze
    wspólników, bowiem pozwala ona na wyłączenie wstąpienia spadkobierców zmarłego
    wspólnika do spółki bez konieczności wydatkowania na rozliczenie z nimi środków spółki
    niezbędnych jej do prowadzenia działalności operacyjnej. Zamiast tego na ten cel
    przeznaczane są środki wypłacane przez ubezpieczyciela.
    W związku z powyższym Wnioskodawca zawarł trzy umowy ubezpieczenia, gdzie:
    1. W przypadku umowy nr 1 (indywidualne ubezpieczenie na życie) Wnioskodawca jest
      ubezpieczającym, a ubezpieczonym jest Wspólnik 2;
    2. W przypadku umowy nr 2 (ubezpieczenie na życie) Wnioskodawca jest
      ubezpieczającym, a ubezpieczonym jest Wspólnik 1;
    3. W przypadku umowy nr 3 (indywidualne ubezpieczenie na życie) Wnioskodawca jest
      ubezpieczającym, a ubezpieczonym jest Wspólnik 1.
    Wnioskodawca, jako ubezpieczający, ponosi wydatki na miesięczne składki z tytułu
    wszystkich trzech powyższych umów ubezpieczenia. Wydatki te ponosi on z własnych
    środków pieniężnych. Jest to efekt wzajemnych ustaleń, jakie zaszły pomiędzy
    Wspólnikami, Wnioskodawcą i Spółką komandytową. W ramach tych ustaleń stwierdzono,
    iż taki model znajduje uzasadnienie w panującej strukturze, gdzie Wspólnicy są
    wspólnikami zarówno u Wnioskodawcy, jak i w Spółce komandytowej, a sam
    Wnioskodawca jest wspólnikiem - komplementariuszem w Spółce komandytowej.
    Dodatkowo warto zauważyć, iż obaj Wspólnicy są członkami zarządu Wnioskodawcy.
    Jednym z głównych celów, jaki przyświecał Wnioskodawcy w momencie podejmowania
    opisanej w powyższym akapicie decyzji, było zmotywowanie swoich członków zarządu (tj.
    Wspólników) do bardziej wytężonej i efektywnej pracy na rzecz Wnioskodawcy (w ramach
    pełnienia funkcji członków zarządu). Ta zwiększona motywacja ma wynikać stąd, że
    Wspólnicy są „spokojni” o sprawy Wnioskodawcy, Spółki komandytowej oraz w
    szczególności o rozliczenie się z ich spadkobiercami w razie śmierci któregoś ze
    Wspólników. Brak zamartwiania się o tego rodzaju sprawy na co dzień obiektywnie
    wpływa korzystnie na sprawowanie funkcji członka zarządu (m.in. możliwość skupienia się
    na bieżących problemach).
    Wspólnicy ponadto mają pewność, że w razie śmierci któregoś z nich, ich spadkobiercy
    otrzymają od drugiego Wspólnika - tytułem rozliczenia udziałów w spółce z o.o. oraz ogółu
    praw i obowiązków w spółce komandytowej - kwotę zapewniającą im możliwość
    dostatniego życia przez pewien okres czasu, bez konieczności kierowania roszczeń do
    spółek, co mogłoby wpłynąć negatywnie na działalność spółek, a nawet zakończyć ich
    istnienie.

    Ponadto Wspólnik 1 i Wspólnik 2, przy udziale Spółki komandytowej, zawarli umowę o
    świadczenie na rzecz podmiotu trzeciego (podmiotem trzecim jest Spółka komandytowa).
    Na mocy tej umowy:
    1. Wspólnik 1 zobowiązał się do przekazania (...) zł z (...) zł, które otrzyma jako uposażony
      z umowy ubezpieczenia w wypadku śmierci Wspólnika 2, do Spółki komandytowej,
      tytułem zabezpieczenia spłaty zobowiązań Spółki komandytowej;
    2. Wspólnik 2 zobowiązał się do przekazania (...) zł z (...) zł, które otrzyma jako uposażony
      z umowy ubezpieczenia w wypadku śmierci Wspólnika 1, do Spółki komandytowej,
      tytułem zabezpieczenia spłaty zobowiązań Spółki komandytowej;
    3. W obu przypadkach pozostała kwota (...) zł ma stanowić rozliczenie z tytułu nabytych
      udziałów we Wnioskodawcy oraz ogółu praw i obowiązków w Spółce komandytowej
      ze spadkobiercami zmarłego Wspólnika.
    W omawianej umowie wskazano również, iż w razie śmierci jednego ze Wspólników, drugi
    Wspólnik zrealizuje wyżej wymienione zobowiązania do wpłaty określonej kwoty do Spółki
    komandytowej oraz do rozliczenia ze spadkobiercami zmarłego Wspólnika.
    Opisane powyżej zobowiązania zostały przyjęte przez Wspólników, a Spółka komandytowa
    może się domagać ich spełnienia bezpośrednio od zobowiązanych Wspólników.
    Dodatkowo, w celu zagwarantowania, że powyższe ustalenia zostaną faktycznie
    wypełnione w przyszłości, obaj Wspólnicy złożyli w formie aktu notarialnego oświadczenia
    o dobrowolnym poddaniu się egzekucji (zgodnie z art. 777 § 4 pkt 4 ustawy z dnia 17
    listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego tytułem egzekucyjnym jest akt
    notarialny, w którym dłużnik poddał się egzekucji i który obejmuje obowiązek zapłaty
    sumy pieniężnej, gdy w akcie wskazano termin wykonania obowiązku lub zdarzenie, od
    którego uzależnione jest wykonanie). W akcie obaj Wspólnicy - jednak każdy osobno -
    oświadczyli, że zapłacą Spółce komandytowej (...) zł w terminie 90 dni od dnia śmierci
    drugiego Wspólnika.
    W związku z tym, że Wnioskodawca ponosi miesięczne wydatki na składki z tytułu
    wcześniej wyliczonych umów ubezpieczenia, zastanawia się on, czy może je zaliczać do
    kosztów uzyskania przychodów.
    W uzupełnieniu wniosku ujętym w piśmie z 1 września 2025 r. wskazali Państwo m.in., że:
    - Przedmiotem umowy [zlecenia - przyp. Organu] jest wykonywanie czynności z zakresu
      administracyjnych i biurowych, a umowa trwa od 1 lipca 2024 r.; jednocześnie
      precyzuje, iż ta umowa jest zawarta przez Wspólnika 1 a nie przez Wspólnika 2.
    - W odpowiedzi na pytanie: Jaki związek mają wskazane we wniosku wydatki na składki na
      ubezpieczenie Wspólników z prowadzoną przez Państwa Spółkę, tj. Spółkę A Sp. z o.o.
      działalnością gospodarczą, w tym z uzyskiwaniem przychodów lub zachowaniem albo
      zabezpieczeniem źródła przychodów tej Spółki? - odpowiedzieli Państwo:
      Jak już wskazano w stanie faktycznym:

      Z umowy konstytuującej spółkę komandytową wynika, że śmierć jej wspólnika nie
      stanowi przyczyny rozwiązania spółki. Ustalono, iż w miejsce Wspólnika 1 wstąpi
      Wspólnik 2, natomiast w miejsce Wspólnika 2 Wspólnik 1 (tj. na wypadek śmierci
      jednego z nich). Jednocześnie, zgodnie z umową spółki komandytowej, spadkobiercy
      zmarłego Wspólnika nie wstępują do spółki komandytowej. Zamiast tego nastąpi ich
      spłata - zgodnie z zasadami określonymi w rzeczonej umowie. Do tej spłaty
      zobowiązana jest spółka komandytowa, co potwierdzają poglądy głoszone przez
      doktrynę na gruncie art. 65 k.s.h. (stosowanego na mocy art. 103 § 1 k.s.h.
      odpowiednio do spółki komandytowej).
    Podobnie postanowiono w umowie statuującej Wnioskodawcę. Tam również wskazano, iż
    na miejsce zmarłego Wspólnika 1 wstępuje Wspólnik 2 (i tak samo odwrotnie), bowiem
    zgodnie z umową udziały zmarłego wspólnika przejmują wspólnicy pozostający w spółce
    proporcjonalnie do posiadanych przez nich udziałów. Jednocześnie w umowie tej też
    określono zasady spłaty spadkobierców niewstępujących do spółki na miejsce zmarłego
    wspólnika (zgodnie z tym, jak nakazano w art. 183 § 1 k.s.h.). W omawianej umowie
    postanowiono również, że do spłaty spadkobierców zmarłego Wspólnika zobowiązany
    będzie Wspólnik, który przejął jego udziały. Na przykład w przypadku śmierci Wspólnika 1
    będzie to Wspólnik 2.
    Wnioskodawca jako ubezpieczający, ponosi wydatki na miesięczne składki z tytułu
    wszystkich trzech powyższych umów ubezpieczenia. Wydatki te ponosi on z własnych
    środków pieniężnych. Jest to efekt wzajemnych ustaleń, jakie zaszły pomiędzy
    Wspólnikami, Wnioskodawcą i spółką komandytową. W ramach tych ustaleń stwierdzono,
    iż taki model znajduje uzasadnienie w panującej strukturze, gdzie Wspólnicy są
    wspólnikami zarówno u Wnioskodawcy, jak i w spółce komandytowej, a sam
    Wnioskodawca jest wspólnikiem - komplementariuszem w spółce komandytowej.
    Dodatkowo warto zauważyć, iż Wspólnicy są obaj członkami zarządu Wnioskodawcy.
    Jednym z głównych celów, jaki przyświecał Wnioskodawcy w momencie podejmowania
    opisanej w powyższym akapicie decyzji, było zmotywowanie swoich członków zarządu (tj.
    Wspólników) do bardziej wytężonej i efektywnej pracy na rzecz Wnioskodawcy (w ramach
    pełnienia funkcji członków zarządu). Ta zwiększona motywacja ma wynikać stąd, że
    Wspólnicy są „spokojni” o sprawy Wnioskodawcy, spółki komandytowej oraz w
    szczególności o rozliczenie się z ich spadkobiercami w razie śmierci któregoś ze
    Wspólników. Brak zamartwiania się o tego rodzaju sprawy na co dzień obiektywnie
    wpływa korzystnie na sprawowanie funkcji członka zarządu (m.in. możliwość skupienia się
    na bieżących problemach). Wspólnicy ponadto mają pewność, że w razie śmierci któregoś
    z nich, ich spadkobiercy otrzymają od drugiego Wspólnika - tytułem rozliczenia udziałów
    w spółce z o.o. oraz ogółu praw i obowiązków w spółce komandytowej - kwotę
    zapewniającą im możliwość dostatniego życia przez pewien okres czasu, bez konieczności
    kierowania roszczeń do spółek, co mogłoby wpłynąć negatywnie na działalność spółek, a
    nawet zakończyć ich istnienie.
    Z kolei we własnym stanowisku wskazano, że:
    W efekcie powyższego należy uznać, że opłacanie przez Wnioskodawcę składek
    ubezpieczeniowych Wspólników wykazuje pośredni związek z osiągnięciem przez
    Wnioskodawcę przychodu określonego w art. 7b ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, tj. przychodu z
    udziału w zyskach spółki komandytowej. W konsekwencji wydatki w postaci tych składek

    stanowią dla Wnioskodawcy koszty uzyskania przychodów. Wynika to stąd, że kwota (...) zł
    pochodząca z ubezpieczenia zostanie przekazana spółce komandytowej tytułem
    zabezpieczenia spłaty jej zobowiązań. Dzięki temu spółka komandytowa zyska płynność
    finansową, która pozwoli na bieżące regulowanie zobowiązań, co jest kluczowe w branży
    transportowej. Umożliwi to utrzymanie zaufania kontrahentów i partnerów biznesowych,
    terminowe spłaty rat leasingowych za pojazdy, ubezpieczeń, paliwa oraz innych kosztów
    operacyjnych. Dodatkowo, zabezpieczenie to może pozwolić na uniknięcie opóźnień w
    realizacji przewozów, co jest istotne dla reputacji spółki oraz jej pozycji na rynku. W
    efekcie spółka komandytowa będzie mogła zachować stabilność i płynność operacyjną, co
    zapewni jej konkurencyjność w wymagającym środowisku transportowym. To zaś
    przełoży się na jej wyższe zyski, które przypadną m.in. Wnioskodawcy, jako
    komplementariuszowi i spowodują powstanie u niego przychodu z art. 7b ust. 1 pkt 1
    ustawy o CIT.
    Dodatkowo działalność spółki komandytowej (która jak wskazano wyżej generuje również
    pośrednio przychody dla Wnioskodawcy) pozostaje zabezpieczona przez ubezpieczenie
    krzyżowe i ponoszenie jego kosztów przez Wnioskodawcę jeszcze w ten sposób, iż dzięki
    temu:
      1. Do spółki komandytowej nie dołączą nowi wspólnicy, którzy mogliby nie mieć
        odpowiednich kompetencji do prowadzenia działalności gospodarczej w ramach
        spółki;
      2. Spółka komandytowa nie będzie musiała wydatkować własnych środków
        pieniężnych lub co gorsza wyprzedawać swojego majątku, zwłaszcza taboru, po to,
        aby spłacić spadkobierców zmarłego wspólnika.
    Ponadto warto zauważyć, że Wnioskodawca wskazał, iż jednym z głównych celów, jaki
    przyświecał ponoszeniu kosztów ubezpieczenia na życie członków jego zarządu, było
    zmotywowanie ich do efektywniejszej i bardziej wytężonej pracy na rzecz Wnioskodawcy.
    Wnioskodawca dopatrywał się takiego związku w tym, że Wspólnicy (członkowie jego
    zarządu) nie będą się przejmować i zamartwiać kwestiami związanymi z tzw. sukcesją
    biznesu, co pozwoli im skupić się na bieżących obowiązkach, jakie wykonują pełniąc
    funkcję członków zarządu Wnioskodawcy. Warto w tym kontekście zauważyć, że
    ponoszenie przez spółkę kosztów ubezpieczenia na życie członków jej zarządu stanowi
    dość standardowy i popularny w praktyce mechanizm motywacyjny. Członkowie zarządów
    spółek w związku z zajmowaną funkcją są bowiem bardziej narażeni na różne choroby, a
    nawet nagłą śmierć, co wynika choćby z dużej ilości stresu, jaka jest związana z pełnieniem
    obowiązków członka zarządu. Naturalnie w obliczu takich zagrożeń dużo bardziej
    komfortowe staje się piastowanie funkcji członka zarządu, w sytuacji, gdy spółka zapewnia
    menedżerowi finansowanie ubezpieczenia na życie. Mając pewność, że w przypadku
    nagłej śmierci czy też śmierci spowodowanej chorobą, najbliższa rodzina członka zarządu
    otrzyma środki niezbędne jej na dostatnie życie, członek zarządu jest bardziej
    zmotywowany nie tylko do samego zajmowania takiego stanowiska, ale również do dalszej
    wytężonej i efektywnej pracy na nim.
    Zatem ponoszenie przez Wnioskodawcę kosztów ubezpieczenia na życie Wspólników (tj.
    jego członków zarządu) stanowi skuteczny mechanizm motywacyjny, który przekłada się
    na ich bardziej efektywną i wytężoną pracę na rzecz Wnioskodawcy. Dzięki zapewnieniu
    finansowego bezpieczeństwa rodzinie członka zarządu na wypadek nieoczekiwanych

    zdarzeń, takich jak nagła śmierć, ograniczony zostaje stres związany z pełnieniem tej
    odpowiedzialnej funkcji, co pozwala skoncentrować się na realizacji bieżących
    obowiązków i celów Wnioskodawcy. Stabilność i komfort psychiczny, jakie daje
    ubezpieczenie, wzmacniają zaangażowanie członków zarządu, co w konsekwencji
    prowadzi do wzrostu efektywności ich pracy i przyczynia się przez to do zwiększonych
    przychodów Wnioskodawcy.
    Powyższe opisuje zatem na związek wydatków na składki na ubezpieczenie Wspólników z
    prowadzoną przez Państwa Spółkę, tj. Spółkę A Sp. z o.o. działalnością gospodarczą, w tym
    z uzyskiwaniem przychodów lub zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów
    tej Spółki.
    - W odpowiedzi na pytanie: Z jakich powodów i na jakiej podstawie prawnej zamierzają
      Państwo zaliczyć wydatki dot. składek na ubezpieczenie Wspólników do kosztów
      podatkowych A Sp. z o.o., skoro jak wynika z wniosku:
    - W odpowiedzi na pytanie: Z jakich powodów i na jakiej podstawie prawnej zamierzają
      Państwo zaliczyć wydatki dot. składek na ubezpieczenie Wspólników do kosztów
      podatkowych A Sp. z o.o., skoro jak wynika z wniosku:
        - „to Wspólnicy zostali zobowiązani każdy z osobna do zawarcia umowy
          ubezpieczenia - ochrona życia i zdrowia. W świetle nałożonego na nich
          obowiązku zawarta przez każdego z nich umowa miała wskazywać drugiego ze
          Wspólników jako uposażonego do otrzymania kwoty w wysokości (...) zł na
          wypadek śmierci ubezpieczonego Wspólnika”;
        - „Uposażony Wspólnik, po otrzymaniu powyższej kwoty, jest zobowiązany do
          przelania (...) zł Spółce komandytowej. Natomiast nadwyżkę ponad (...) zł ma
          przekazać na rzecz spadkobierców zmarłego Wspólnika tytułem rozliczenia
          nabycia udziałów we Wnioskodawcy oraz praw i obowiązków w Spółce
          komandytowej”;
      posiadają Państwo jedynie 2% udziału w zysku w Spółce komandytowej?
    - odpowiedzieli Państwo:
    Jak już wskazano w stanie faktycznym:
    Wnioskodawca jako ubezpieczający, ponosi wydatki na miesięczne składki z tytułu
    wszystkich trzech powyższych umów ubezpieczenia. Wydatki te ponosi on z własnych
    środków pieniężnych. Jest to efekt wzajemnych ustaleń, jakie zaszły pomiędzy
    Wspólnikami, Wnioskodawcą i spółką komandytową. W ramach tych ustaleń stwierdzono,
    iż taki model znajduje uzasadnienie w panującej strukturze, gdzie Wspólnicy są
    wspólnikami zarówno u Wnioskodawcy, jak i w spółce komandytowej, a sam
    Wnioskodawca jest wspólnikiem - komplementariuszem w spółce komandytowej.
    Dodatkowo warto zauważyć, iż Wspólnicy są obaj członkami zarządu Wnioskodawcy.
    Jednym z głównych celów, jaki przyświecał Wnioskodawcy w momencie podejmowania
    opisanej w powyższym akapicie decyzji, było zmotywowanie swoich członków zarządu (tj.
    Wspólników) do bardziej wytężonej i efektywnej pracy na rzecz Wnioskodawcy (w ramach
    pełnienia funkcji członków zarządu). Ta zwiększona motywacja ma wynikać stąd, że
    Wspólnicy są „spokojni” o sprawy Wnioskodawcy, spółki komandytowej oraz w
    szczególności o rozliczenie się z ich spadkobiercami w razie śmierci któregoś ze
    Wspólników. Brak zamartwiania się o tego rodzaju sprawy na co dzień obiektywnie
    wpływa korzystnie na sprawowanie funkcji członka zarządu (m.in. możliwość skupienia się
    na bieżących problemach). Wspólnicy ponadto mają pewność, że w razie śmierci któregoś
    z nich, ich spadkobiercy otrzymają od drugiego Wspólnika - tytułem rozliczenia udziałów w

    spółce z o.o. oraz ogółu praw i obowiązków w spółce komandytowej - kwotę zapewniającą
    im możliwość dostatniego życia przez pewien okres czasu, bez konieczności kierowania
    roszczeń do spółek, co mogłoby wpłynąć negatywnie na działalność spółek, a nawet
    zakończyć ich istnienie.
    W stanie faktycznym opisano zatem powód ponoszenia wydatków i zaliczenia ich w
    koszty podatkowe.
    Jak już wskazano podstawą prawną są wzajemne ustalenia spółek oraz Wspólników
    wynikające z zawartych umów spółek.
    Ponadto Wspólnik 1 i Wspólnik 2, przy udziale spółki komandytowej, zawarli umowę o
    świadczenie na rzecz podmiotu trzeciego (podmiotem trzecim jest spółka komandytowa).
    Na mocy tej umowy:
      1. Wspólnik 1 zobowiązał się do przekazania (...) zł z (...) zł, które otrzyma jako
        uposażony z umowy ubezpieczenia w wypadku śmierci Wspólnika 2, do spółki
        komandytowej, tytułem zabezpieczenia spłaty zobowiązań spółki komandytowej;
      2. Wspólnik 2 zobowiązał się do przekazania (...) zł z (...) zł, które otrzyma jako
        uposażony z umowy ubezpieczenia w wypadku śmierci Wspólnika 1, do spółki
        komandytowej, tytułem zabezpieczenia spłaty zobowiązań spółki komandytowej;
      3. W obu przypadkach pozostała kwota (...) zł ma stanowić rozliczenie z tytułu nabytych
        udziałów we Wnioskodawcy oraz ogółu praw i obowiązków w spółce komandytowej
        ze spadkobiercami zmarłego Wspólnika.
    Jak także wskazano:
    Dodatkowo w celu zagwarantowania, że powyższe ustalenia zostaną faktycznie
    wypełnione w przyszłości, obaj Wspólnicy złożyli w formie aktu notarialnego oświadczenia
    o dobrowolnym poddaniu się egzekucji (zgodnie z art. 777 § 4 pkt 4 ustawy z dnia 17
    listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego tytułem egzekucyjnym jest akt
    notarialny, w którym dłużnik poddał się egzekucji i który obejmuje obowiązek zapłaty
    sumy pieniężnej, gdy w akcie wskazano termin wykonania obowiązku lub zdarzenie, od
    którego uzależnione jest wykonanie). W akcie obaj Wspólnicy - jednak każdy osobno -
    oświadczyli, że zapłacą spółce komandytowej (...) zł w terminie 90 dni od dnia śmierci
    drugiego Wspólnika.
    Zgodnie z treścią pytania nr 3 z przedmiotowego wezwania brzmiało ono:
    Z jakich powodów i na jakiej podstawie prawnej zamierzają Państwo zaliczyć wydatki dot.
    składek na ubezpieczenie Wspólników do kosztów podatkowych A Sp. z o.o., (...)
    Odpowiadając na tak postawione pytanie: podstawą prawną zaliczenia wydatków w
    koszty podatkowe Spółki jest art. 15 ustawy o CIT.
    - W odpowiedzi na pytanie: Czy ponoszone przez Państwa wydatki na składki zostały
      /zostaną Spółce w jakikolwiek sposób zwrócone? - odpowiedzieli Państwo: Nie
    - Nie jest to możliwe odzyskanie wpłaconych składek. Natomiast zgodnie z ogólnymi
      warunkami umowy umowa ulega rozwiązaniu wskutek:
      - złożenia kompletnego wniosku o wypłatę Świadczenia Śmierci - z dniem złożenia
        tego wniosku,
      - wypowiedzenia Umowy przez Ubezpieczającego - z ostatnim dniem Miesiąca
        Polisy, w którym Ubezpieczający doręczył Ubezpieczycielowi oświadczenie o
        wypowiedzeniu,
      - wypowiedzenia Umowy przez Ubezpieczyciela ze skutkiem natychmiastowym w
        przypadku niezapłacenia przez Ubezpieczającego pierwszej Składki w pełnej
        wysokości w terminie 7. dni od dnia zawarcia Umowy,

      - niezapłacenia przez Ubezpieczającego innej niż pierwsza Składki w pełnej
        wysokości w dodatkowym 30-dniowym terminie, wskazanym przez
        Ubezpieczyciela w wezwaniu do zapłaty zaległej Składki - z upływem ostatniego
        dnia tego terminu.
    Umowa ulegnie rozwiązaniu w najwcześniejszym z powyższych dni.
    W przypadku rozwiązania Umowy, o którym mowa w pkt 1) i pkt 3), Ubezpieczyciel zwraca
    wpłaconą przez Ubezpieczającego Składkę w terminie 14. dni od dnia rozwiązania Umowy.
    W przypadku rozwiązania Umowy, o którym mowa pkt 2) i pkt 4), Ubezpieczyciel dokona
    wypłaty kwoty świadczenia, o którym mowa poniżej.
    Zgodnie z OWU Ubezpieczający może wypowiedzieć Umowę w każdym czasie jej trwania.
    Wypowiedzenie Umowy polega na złożeniu Ubezpieczycielowi oświadczenia o
    wypowiedzeniu Umowy w formie pisemnej lub innej uzgodnionej pomiędzy stronami.
    Okres wypowiedzenia kończy się z upływem ostatniego dnia Miesiąca Polisy, w którym
    Ubezpieczający doręczył Ubezpieczycielowi oświadczenie o wypowiedzeniu. W przypadku
    wypowiedzenia Umowy przez Ubezpieczającego, Ubezpieczyciel dokona wypłaty kwoty
    Świadczenia, o którym mowa poniżej.
    Zgodnie z OWU w przypadku rozwiązania Umowy z przyczyny innej niż śmierć
    Ubezpieczonego lub odstąpienie od Umowy, Ubezpieczyciel dokona wypłaty Świadczenia
    na następujących zasadach:
    Świadczenie do wypłaty w przypadkach rozwiązania Umowy o których mowa powyżej,
    stanowi sumę wartości środków zgromadzonych na Rachunku Dodatkowym oraz kwoty
    wyliczonej jako określony procent sumy Składek wpłaconych do dnia rozwiązania Umowy,
    uzależniony od Roku, w którym nastąpiło rozwiązanie Umowy, zgodnie z poniższą tabelą.
                  Procent sumy Składek wpłaconych do dniarozwiązania
                  Umowy w przypadku przekształcenia w umowęRok*Procent sumy Składek  Procent sumy Składek wpłaconych do dniawpłaconych do dnia  bezskładkową**  rozwiązania Umowy w przypadku zrealizowaniarozwiązania Umowy  częściowej wypłaty świadczenia***
    1  10%  nie dotyczy  nie dotyczy
    2  10%  nie dotyczy  nie dotyczy
    3  15%  nie dotyczy  nie dotyczy
    4  30%  nie dotyczy  nie dotyczy
    5  50%  nie dotyczy  nie dotyczy
    6  60%  60% x współczynnik B  60% - współczynnik C
    7  65%  65% x współczynnik B  65% - współczynnik C
    8  70%  70% x współczynnik B  70% - współczynnik C
    9  80%  80% x współczynnik B  80% - współczynnik C
    10  90%  90% x współczynnik B  90% - współczynnik C
    11  95%  95% x współczynnik B  95% - współczynnik C
    12  96%  96% x współczynnik B  96% - współczynnik C
    13  97%  97% x współczynnik B  97% - współczynnik C
    14  98%  98% x współczynnik B  98% - współczynnik C

    15  99%  99% x współczynnik B  99% - współczynnik C
    16  100%  100% x współczynnik B  100% - współczynnik C
    17  102%  102% x współczynnik B  102% - współczynnik C
    18  104%  104% x współczynnik B  104% - współczynnik C
    19  106%  106% x współczynnik B  106% - współczynnik C
    20  108%  108% x współczynnik B  108% - współczynnik C
    od 21  110%  110% x współczynnik B  110% - współczynnik C
    *Rok oznacza:
    a) w przypadku Umowy, w której nie nastąpiło zawieszenie opłacania Składek albo
    zawieszenie rozpoczęło się w Roku Polisy, w którym Umowa zostanie
      rozwiązana - dany Rok Polisy, w którym nastąpi rozwiązanie Umowy,
    b) w przypadku Umowy, w której nastąpiło zawieszenie opłacania Składek a Umowa
    zostanie rozwiązana nie wcześniej, niż w kolejnym Roku Polisy po
      rozpoczęciu okresu zawieszenia - Rok Polisy poprzedzający dany Rok Polisy, w którym
    nastąpi rozwiązanie Umowy.
    * * współczynnik B - współczynnik umowy bezskładkowej B, który zależy od Roku Polisy, w
    którym n ustąpiło przekształcenie w umowę bezskładkową i obowiązuje dla danej Umowy
    w stałej wysokości procentowej od dnia przekształcenia
      współczynnik C- współczynnik częściowej wypłaty C pomniejszający kwotę świadczenia
    w  przypadku  rozwiązania  Umowy,  który  zależy  od  Roku  Polisy,  w  którym  nastąpiła
    częściowa wypłata świadczenia oraz wysokości procentowej tej częściowej wypłaty (25%
    lub  50%)  i  obowiązuje  dla  danej  Umowy  w  stałej  wysokości  procentowej  od  dnia
    częściowej wypłaty.
    Świadczenie zostanie pomniejszona o kwotę dokonanej uprzednio Częściowej wypłaty, o
    której mowa poniżej.
    Zgodnie z OWU w trakcie trwania Umowy Ubezpieczającemu przysługuje prawo do
    Częściowej wypłaty Świadczenia, o ile spełnione zostaną następujące warunki:
        1. wniosek o dokonanie częściowej wypłaty Świadczenia zostanie złożony nie
          wcześniej niż po upływie pierwszych 5 lat,
        2. do dnia złożenia wniosku o częściową wypłatę Świadczenia Umowa nie została
          przekształcona w umowę bezskładkową.
      Ubezpieczający może złożyć tylko jeden raz w trakcie trwania Umowy wniosek o
      Częściową wypłatę Świadczenia w wysokości 25% albo 50% świadczenia, o którym
      mowa powyżej.
    Po dokonaniu częściowej wypłaty Świadczenia, w przypadkach rozwiązania Umowy, o
    których mowa powyżej, należna kwota świadczenia będzie równa iloczynowi:
        1. sumy Składek wpłaconych do dnia rozwiązania Umowy,
        2. określonego procentu sumy Składek wpłaconych do dnia rozwiązania Umowy 2
          pomniejszonego o współczynnik częściowej wypłaty C (szczegółowo opisane w
          OWU). W razie potrzeby możemy przytoczyć sposób jego obliczania.

    - W odpowiedzi na pytanie: Czy i w jakim zakresie mają Państwo możliwość swobodnego
      dysponowania wpłaconymi tytułem składek ubezpieczeniowych środkami?-
      odpowiedzieli Państwo:
      Nie ma możliwości swobodnego dysponowania.
      Natomiast zgodnie z ogólnymi warunkami umowy:
      Umowa ulega rozwiązaniu wskutek:
      1. złożenia kompletnego wniosku o wypłatę Świadczenia Śmierci - z dniem złożenia
        tego wniosku,
      2. wypowiedzenia Umowy przez Ubezpieczającego - z ostatnim dniem Miesiąca Polisy,
        w którym Ubezpieczający doręczył Ubezpieczycielowi oświadczenie o
        wypowiedzeniu,
      3. wypowiedzenia Umowy przez Ubezpieczyciela ze skutkiem natychmiastowym w
        przypadku niezapłacenia przez Ubezpieczającego pierwszej Składki w pełnej
        wysokości w terminie 7. dni od dnia zawarcia Umowy,
      4. niezapłacenia przez Ubezpieczającego innej niż pierwsza Składki w pełnej wysokości
        w dodatkowym 30-dniowym terminie, wskazanym przez Ubezpieczyciela w
        wezwaniu do zapłaty zaległej Składki - z upływem ostatniego dnia tego terminu.
    Umowa ulegnie rozwiązaniu w najwcześniejszym z powyższych dni.
    W przypadku rozwiązania Umowy, o którym mowa w pkt 1) i pkt 3), Ubezpieczyciel zwraca
    wpłaconą przez Ubezpieczającego Składkę w terminie 14. dni od dnia rozwiązania Umowy.
    W przypadku rozwiązania Umowy, o którym mowa pkt 2) i pkt 4), Ubezpieczyciel dokona
    wypłaty kwoty świadczenia, o którym mowa poniżej.
    Zgodnie z OWU Ubezpieczający może wypowiedzieć Umowę w każdym czasie jej trwania.
    Wypowiedzenie Umowy polega na złożeniu Ubezpieczycielowi oświadczenia o
    wypowiedzeniu Umowy w formie pisemnej lub innej uzgodnionej pomiędzy stronami.
    Okres wypowiedzenia kończy się z upływem ostatniego dnia Miesiąca Polisy, w którym
    Ubezpieczający doręczył Ubezpieczycielowi oświadczenie o wypowiedzeniu. W przypadku
    wypowiedzenia Umowy przez Ubezpieczającego, Ubezpieczyciel dokona wypłaty kwoty
    Świadczenia, o którym mowa poniżej.
    Zgodnie z OWU w przypadku rozwiązania Umowy z przyczyny innej niż śmierć
    Ubezpieczonego lub odstąpienie od Umowy, Ubezpieczyciel dokona wypłaty Świadczenia
    na następujących zasadach:
    Świadczenie do wypłaty w przypadkach rozwiązania Umowy o których mowa powyżej,
    stanowi sumę wartości środków zgromadzonych na Rachunku Dodatkowym oraz kwoty
    wyliczonej jako określony procent sumy Składek wpłaconych do dnia rozwiązania Umowy,
    uzależniony od Roku, w którym nastąpiło rozwiązanie Umowy, zgodnie z poniższą tabelą.
                  Procent sumy Składek wpłaconych do dniarozwiązania
                Umowy w przypadku przekształcenia w umowęRok*Procent sumy Składek  Procent sumy Składek wpłaconych do dnia rozwiązaniawpłaconych do dnia  bezskładkową**  Umowy w przypadku zrealizowania częściowej wypłatyrozwiązania Umowy  świadczenia***
    1  10%  nie dotyczy  nie dotyczy
    2  10%  nie dotyczy  nie dotyczy
    3  15%  nie dotyczy  nie dotyczy
    4  30%  nie dotyczy  nie dotyczy
    5  50%  nie dotyczy  nie dotyczy
    6  60%  60% x współczynnik B  60% - współczynnik C
    7  65%  65% x współczynnik B  65% - współczynnik C
    8  70%  70% x współczynnik B  70% - współczynnik C

    9  80%  80% x współczynnik B  80% - współczynnik C
    10  90%  90% x współczynnik B  90% - współczynnik C
    11  95%  95% x współczynnik B  95% - współczynnik C
    12  96%  96% x współczynnik B  96% - współczynnik C
    13  97%  97% x współczynnik B  97% - współczynnik C
    14  98%  98% x współczynnik B  98% - współczynnik C
    15  99%  99% x współczynnik B  99% - współczynnik C
    16  100%  100% x współczynnik B  100% - współczynnik C
    17  102%  102% x współczynnik B  102% - współczynnik C
    18  104%  104% x współczynnik B  104% - współczynnik C
    19  106%  106% x współczynnik B  106% - współczynnik C
    20  108%  108% x współczynnik B  108% - współczynnik C
    od 21  110%  110% x współczynnik B  110% - współczynnik C
    *Rok oznacza:
    a) w przypadku Umowy, w której nie nastąpiło zawieszenie opłacania Składek albo
    zawieszenie rozpoczęło się w Roku Polisy, w którym Umowa zostanie
        rozwiązana - dany Rok Polisy, w którym nastąpi rozwiązanie Umowy,
    b) w przypadku Umowy, w której nastąpiło zawieszenie opłacania Składek a Umowa
    zostanie rozwiązana nie wcześniej, niż w kolejnym Roku Polisy po
        rozpoczęciu  okresu  zawieszenia  -  Rok  Polisy  poprzedzający  dany  Rok  Polisy,  w
    którym nastąpi rozwiązanie Umowy.
    * * współczynnik B - współczynnik umowy bezskładkowej B, który zależy od Roku Polisy,
    w którym n ustąpiło przekształcenie w umowę bezskładkową i obowiązuje dla danej
    Umowy w stałej wysokości procentowej od dnia przekształcenia
      współczynnik  C-  współczynnik  częściowej  wypłaty  C  pomniejszający  kwotę
    świadczenia w przypadku rozwiązania Umowy, który zależy od Roku Polisy, w którym
    nastąpiła częściowa wypłata świadczenia oraz wysokości procentowej tej częściowej
    wypłaty (25% lub 50%) i obowiązuje dla danej Umowy w stałej wysokości procentowej
    od dnia częściowej wypłaty.
      Świadczenie zostanie pomniejszona o kwotę dokonanej uprzednio Częściowej wypłaty,
      o której mowa poniżej.
      Zgodnie z OWU w trakcie trwania Umowy Ubezpieczającemu przysługuje prawo do
      Częściowej wypłaty Świadczenia, o ile spełnione zostaną następujące warunki:
      1. wniosek o dokonanie częściowej wypłaty Świadczenia zostanie złożony nie
        wcześniej niż po upływie pierwszych 5 lat
      2. do dnia złożenia wniosku o częściową wypłatę Świadczenia Umowa nie została
        przekształcona w umowę bezskładkową.
      Ubezpieczający może złożyć tylko jeden raz w trakcie trwania Umowy wniosek o
      Częściową wypłatę Świadczenia w wysokości 25% albo 50% świadczenia, o którym
      mowa powyżej.
      Po dokonaniu częściowej wypłaty Świadczenia, w przypadkach rozwiązania Umowy, o
      których mowa powyżej, należna kwota świadczenia będzie równa iloczynowi:
      1. sumy Składek wpłaconych do dnia rozwiązania Umowy,
      2. określonego procentu sumy Składek wpłaconych do dnia rozwiązania Umowy 2
        pomniejszonego o współczynnik częściowej wypłaty C (szczegółowo opisane w
        OWU). W razie potrzeby możemy przytoczyć sposób jego obliczania.

    - W odpowiedzi na pytanie: Czy ubezpieczenie będzie obejmuje również działalność samej
      Spółki?
      - odpowiedzieli Państwo: Nie.
    - W odpowiedzi na pytanie: Czy prawo do dodatkowego świadczenia w postaci
      ubezpieczenia na życie na rzecz Wspólników (udziałowców będących członkami
      zarządu) wynika z uchwały zgromadzenia wspólników lub z samej umowy Spółki? Jaka
      jest podstawa prawna dokonywanego świadczenia? - odpowiedzieli Państwo:
    Jak wskazano w stanie faktycznym z umowy konstytuującej spółkę komandytową wynika,
    że śmierć jej wspólnika nie stanowi przyczyny rozwiązania spółki. Ustalono, iż w miejsce
    Wspólnika 1 wstąpi Wspólnik 2, natomiast w miejsce Wspólnika 2 Wspólnik 1 (tj. na
    wypadek śmierci jednego z nich). Jednocześnie, zgodnie z umową spółki komandytowej,
    spadkobiercy zmarłego Wspólnika nie wstępują do spółki komandytowej. Zamiast tego
    nastąpi ich spłata - zgodnie z zasadami określonymi w rzeczonej umowie. Do tej spłaty
    zobowiązana jest spółka komandytowa, co potwierdzają poglądy głoszone przez doktrynę
    na gruncie art. 65 k.s.h. (stosowanego na mocy art. 103 § 1 k.s.h. odpowiednio do spółki
    komandytowej).
    Podobnie postanowiono w umowie statuującej Wnioskodawcę. Tam również wskazano, iż
    na miejsce zmarłego Wspólnika 1 wstępuje Wspólnik 2 (i tak samo odwrotnie), bowiem
    zgodnie z umową udziały zmarłego wspólnika przejmują wspólnicy pozostający w spółce
    proporcjonalnie do posiadanych przez nich udziałów. Jednocześnie w umowie tej też
    określono zasady spłaty spadkobierców niewstępujących do spółki na miejsce zmarłego
    wspólnika (zgodnie z tym, jak nakazano w art. 183 § 1 k.s.h.). W omawianej umowie
    postanowiono również, że do spłaty spadkobierców zmarłego Wspólnika zobowiązany
    będzie Wspólnik, który przejął jego udziały. Na przykład w przypadku śmierci Wspólnika 1
    będzie to Wspólnik 2.
    Jak już wskazano, Wnioskodawca jako ubezpieczający, ponosi wydatki na miesięczne
    składki z tytułu wszystkich trzech powyższych umów ubezpieczenia. Wydatki te ponosi on
    z własnych środków pieniężnych. Jest to efekt wzajemnych ustaleń, jakie zaszły pomiędzy
    Wspólnikami, Wnioskodawcą i spółką komandytową. W ramach tych ustaleń stwierdzono,
    iż taki model znajduje uzasadnienie w panującej strukturze, gdzie Wspólnicy są
    wspólnikami zarówno u Wnioskodawcy, jak i w spółce komandytowej, a sam
    Wnioskodawca jest wspólnikiem - komplementariuszem w spółce komandytowej.
    Dodatkowo warto zauważyć, iż Wspólnicy są obaj członkami zarządu Wnioskodawcy.
    Dodatkowo w celu zagwarantowania, że powyższe ustalenia zostaną faktycznie
    wypełnione w przyszłości, obaj Wspólnicy złożyli w formie aktu notarialnego oświadczenia
    o dobrowolnym poddaniu się egzekucji (zgodnie z art. 777 § 4 pkt 4 ustawy z dnia 17
    listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego tytułem egzekucyjnym jest akt
    notarialny, w którym dłużnik poddał się egzekucji i który obejmuje obowiązek zapłaty
    sumy pieniężnej, gdy w akcie wskazano termin wykonania obowiązku lub zdarzenie, od
    którego uzależnione jest wykonanie). W akcie obaj Wspólnicy - jednak każdy osobno -
    oświadczyli, że zapłacą spółce komandytowej (...) zł w terminie 90 dni od dnia śmierci
    drugiego Wspólnika.
    Dodatkowo w samej polisie jest informacja kto jest uposażonym i z niej wynika właśnie
    krzyżowe ubezpieczenie obu wspólników. Prawo do dodatkowego świadczenia wynika
    zatem z tych podstaw prawnych.
    - Umowy zawarte zostały na czas nieokreślony, od odpowiednio: 21 września 2023 r. oraz
      20 września 2023 r.

## Pytanie

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, iż w przedstawionym stanie faktycznym
    przysługuje mu prawo do zaliczania miesięcznych składek ubezpieczeniowych na
    ubezpieczenia na życie Wspólników do kosztów uzyskania przychodów (art. 15 ust. 1
    ustawy o CIT)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym przysługuje mu prawo do
    zaliczania miesięcznych składek ubezpieczeniowych na ubezpieczenia na życie
    Wspólników do kosztów uzyskania przychodów.
    Uzasadnienie:
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o CIT kosztami uzyskania przychodów, dalej również:
    „KUP”, są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w
    celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
    wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. Koszty poniesione w walutach obcych
    przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z
    ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.
    Jak podkreśla doktryna prawa podatkowego w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT zawarte są
    następujące przesłanki, które należy spełnić, aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do
    kategorii kosztów uzyskania przychodów:
      1. Wydatek został faktycznie poniesiony;
      2. Poniesienie wydatku nastąpiło w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo
        zabezpieczenia źródła przychodów;
      3. Wydatek nie znajduje się w katalogu wydatków nieuznawanych za koszt,
        wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Powyższe przesłanki są spełnione w przedstawionym stanie faktycznym, co zostanie
    wykazane poniżej.
    [Przesłanka nr 1]
    Zgodnie z doktryną prawa podatkowego z faktycznym poniesieniem wydatku mamy do
    czynienia, gdy następuje obciążenie majątku podatnika. Obciążenie to nie może być przy
    tym chwilowe, przemijające (jak np. w przypadku kredytu, pożyczki). Klasycznym
    przykładem sytuacji, gdzie wydatek obciąża majątek podatnika jest zapłata za towar lub
    usługę. Podatnik definitywnie traci bowiem określoną sumę pieniędzy, która odpowiada
    cenie towaru czy też usługi.
    Takie rozumienie pierwszej przesłanki akceptuje również Dyrektor Krajowej Informacji
    Skarbowej. Dowodem tego jest interpretacja indywidualna z dnia 11 grudnia 2023 r. [znak:
    0111- KDIB1-1.4010.297.2023.3.BS]. Można w niej bowiem przeczytać, że: „Pierwsza z
    wymienionych przesłanek odnosi się do możliwości przypisania faktu poniesienia kosztu
    do osoby podatnika. Kosztem uzyskania przychodu mogą być wyłącznie koszty
    obciążające samego podatnika - wartość ciężarów, jakie ponosi podatnik w toku
    prowadzenia działalności (funkcjonowania). Poniesienie kosztu w rozumieniu omawianej
    ustawy jest świadomym, celowym działaniem podatnika. Polega na faktycznym i
    definitywnym przesunięciu określonej wartości z jego majątku do majątku innego
    podmiotu. W szczególności, może mieć postać wydatkowania środków pieniężnych bądź
    przekazania innych wartości majątkowych”.
    Faktyczne poniesienie wydatku w powyższym rozumieniu ma miejsce w opisanym stanie
    faktycznym. Wnioskodawca płacąc miesięczne składki na ubezpieczenie na życie
    Wspólników wyzbywa się definitywnie swojego aktywa, jakim jest określona suma jego

    własnych środków pieniężnych. W wyniku zapłaty pieniądze przechodzą ostatecznie do
    majątku ubezpieczycieli. Stanowią one bowiem wynagrodzenie za ochronę
    ubezpieczeniową.
    W efekcie przesłanka nr 1 jest w opisanym stanie faktycznym spełniona.
    [Przesłanka nr 2]
    W ramach analizy czy poniesienie wydatku ma na celu osiągnięcie przychodów lub
    zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów, należy wpierw przybliżyć znaczenie
    każdego z tych pojęć.
    [Poniesienie wydatku w celu osiągnięcia przychodów]
    Poprzez wydatek poniesiony w celu osiągnięcia przychodów należy rozumieć taki wydatek,
    który - choćby potencjalnie - może spowodować osiągnięcie przychodów. Z perspektywy
    art. 15 ust. 1 ustawy o CIT za koszt uzyskania przychodów może zostać uznany nawet taki
    wydatek, który ostatecznie nie poskutkuje powstaniem przychodu dla podatnika, niemniej
    jednak na moment jego ponoszenia taki cel przyświecał podatnikowi.
    Taka wykładnia art. 15 ust. 1 ustawy o CIT znajduje poparcie w orzecznictwie sądowym.
    Tytułem przykładu w wyroku WSA w Warszawie z dnia 11 grudnia 2023 r. [sygn. akt III SA
    /Wa 2139/23] wskazano, że: „zastosowany w przepisie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. zwrot „w
    celu” oznacza, że nie każdy wydatek poniesiony przez podatnika w związku z prowadzoną
    działalnością podlega odliczeniu od podstawy opodatkowania, lecz tylko ten wydatek,
    który pozostaje w takim związku przyczynowo-skutkowym. Poniesienie wydatku ma lub
    może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodów. Wydatek należy oceniać
    mając na uwadze racjonalność określonego działania dla osiągnięcia przychodu.
    Poniesienie wydatku musi zatem być powiązane z prowadzoną przez podatnika
    działalnością gospodarczą, ukierunkowaną na uzyskanie przychodów. Wydatek powinien,
    przynajmniej potencjalnie, wpływać na wielkość uzyskiwanych lub spodziewanych
    przychodów z tej działalności”.
    Dodatkowo, związek wydatku z powstaniem przychodu nie musi być bezpośredni. Na
    zaliczenie wydatku do kosztów uzyskania przychodów pozwoli również związek pośredni.
    Uzasadnienie dla takiej tezy znajduje się w dalszych przepisach ustawy o CIT. Mianowicie
    w art. 15 ust. 4 ustawy o CIT ustawodawca wspomina o kosztach bezpośrednio
    związanych z przychodami, natomiast w art. 15 ust. 4d ustawy o CIT o kosztach innych niż
    kosztach bezpośrednio związanych z przychodami (te należy właśnie uznać za koszty
    pośrednie).
    Jednym z rodzajów przychodów wymienionych w art. 7b ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT
    (przychody z zysków kapitałowych) są przychody z udziału w zyskach osób prawnych.
    Stosownie do art. 4a pkt 19 ustawy o CIT przez udział w zyskach osób prawnych rozumie
    się również udział w zyskach spółek komandytowych.
    W opisie stanu faktycznego wskazano, że Wnioskodawca jest komplementariuszem Spółki
    komandytowej. Zaznaczono w nim również, że Wnioskodawcy przysługuje prawo do 2%
    zysku Spółki komandytowej. Opisano ponadto, że kwota w wysokości 600.000,00 zł
    pochodząca z ubezpieczenia na życie ma zostać przekazana przez uposażonego
    Wspólnika Spółce komandytowej tytułem zabezpieczenia spłaty jej zobowiązań.
    Dodatkowo, należy uwzględnić sam cel ubezpieczenia krzyżowego, jakim jest
    zabezpieczenie normalnego funkcjonowania spółki w obliczu sukcesji, w szczególności w
    zakresie ochrony jej majątku.
    W efekcie powyższego należy uznać, że opłacanie przez Wnioskodawcę składek
    ubezpieczeniowych Wspólników wykazuje pośredni związek z osiągnięciem przez
    Wnioskodawcę przychodu określonego w art. 7b ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, tj. przychodu z
    udziału w zyskach spółki komandytowej. W konsekwencji, wydatki w postaci tych składek
    stanowią dla Wnioskodawcy koszty uzyskania przychodów.

    Wynika to stąd, że kwota(...) zł pochodząca z ubezpieczenia zostanie przekazana Spółce
    komandytowej tytułem zabezpieczenia spłaty jej zobowiązań. Dzięki temu Spółka
    komandytowa zyska płynność finansową, która pozwoli na bieżące regulowanie
    zobowiązań, co jest kluczowe w branży transportowej. Umożliwi to utrzymanie zaufania
    kontrahentów i partnerów biznesowych, terminowe spłaty rat leasingowych za pojazdy,
    ubezpieczeń, paliwa oraz innych kosztów operacyjnych. Dodatkowo, zabezpieczenie to
    może pozwolić na uniknięcie opóźnień w realizacji przewozów, co jest istotne dla reputacji
    spółki oraz jej pozycji na rynku. W efekcie Spółka komandytowa będzie mogła zachować
    stabilność i płynność operacyjną, co zapewni jej konkurencyjność w wymagającym
    środowisku transportowym. To zaś przełoży się na jej wyższe zyski, które przypadną m.in.
    Wnioskodawcy, jako komplementariuszowi i spowodują powstanie u niego przychodu z
    art. 7b ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.
    Dodatkowo, działalność Spółki komandytowej (która jak wskazano wyżej generuje również
    pośrednio przychody dla Wnioskodawcy) pozostaje zabezpieczona przez ubezpieczenie
    krzyżowe i ponoszenie jego kosztów przez Wnioskodawcę jeszcze w ten sposób, iż dzięki
    temu:
    1. Do Spółki komandytowej nie dołączą nowi wspólnicy, którzy mogliby nie mieć
      odpowiednich kompetencji do prowadzenia działalności gospodarczej w ramach
      spółki;
    2. Spółka komandytowa nie będzie musiała wydatkować własnych środków pieniężnych
      lub co gorsza wyprzedawać swojego majątku, zwłaszcza taboru, po to, aby spłacić
      spadkobierców zmarłego wspólnika.
    Na przykład, gdyby nie ubezpieczenie krzyżowe i związane z nim bezpośrednio opłacanie
    składek przez Wnioskodawcę, to do Spółki komandytowej mogliby wstąpić spadkobiercy
    niekompetentni lub tacy, którym nie zależy na dalszym prowadzeniu spółki, lecz np. na jej
    rozwiązaniu i podziale majątku (art. 82 § 2 k.s.h.), co skutkowałoby likwidacją źródła
    przychodów z kapitałów pieniężnych (tj. zysk generowany przez Spółkę komandytową) dla
    Wnioskodawcy (w tym sensie, że nie uzyskiwałby on już żadnych przychodów z tytułu
    udziału w zysku Spółki komandytowej).
    Ponadto warto zauważyć, że Wnioskodawca wskazał, iż jednym z głównych celów, jaki
    przyświecał ponoszeniu kosztów ubezpieczenia na życie członków jego zarządu, było
    zmotywowanie ich do efektywniejszej i bardziej wytężonej pracy na rzecz Wnioskodawcy.
    Wnioskodawca dopatrywał się takiego związku w tym, że Wspólnicy (członkowie jego
    zarządu) nie będą się przejmować i zamartwiać kwestiami związanymi z tzw. sukcesją
    biznesu, co pozwoli im skupić się na bieżących obowiązkach, jakie wykonują, pełniąc
    funkcję członków zarządu Wnioskodawcy.
    Warto w tym kontekście zauważyć, że ponoszenie przez spółkę kosztów ubezpieczenia na
    życie członków jej zarządu stanowi dość standardowy i popularny w praktyce mechanizm
    motywacyjny. Członkowie zarządów spółek w związku z zajmowaną funkcją są bowiem
    bardziej narażeni na różne choroby, a nawet nagłą śmierć, co wynika choćby z dużej ilości
    stresu, jaka jest związana z pełnieniem obowiązków członka zarządu. Naturalnie w obliczu
    takich zagrożeń dużo bardziej komfortowe staje się piastowanie funkcji członka zarządu,
    w sytuacji, gdy spółka zapewnia menedżerowi finansowanie ubezpieczenia na życie. Mając
    pewność, że w przypadku nagłej śmierci czy też śmierci spowodowanej chorobą,
    najbliższa rodzina członka zarządu otrzyma środki niezbędne jej na dostatnie życie,
    członek zarządu jest bardziej zmotywowany nie tylko do samego zajmowania takiego
    stanowiska, ale również do dalszej wytężonej i efektywnej pracy na nim.
    Warto zauważyć, iż przyjęta konstrukcja ubezpieczenia w kwestii efektu nie różni się od
    innych ubezpieczeń na życie. Co prawda uposażonymi nie są członkowie najbliższej
    rodziny Wspólników (członków zarządu Wnioskodawcy). Niemniej jednak to oni finalnie
    otrzymają część środków wypłaconych z tytułu ubezpieczenia na życie (tj. 400.000,00 zł).
    Efekt jest więc taki sam, jak w przypadku klasycznego ubezpieczenia na życie członków

    zarządu. Dodatkowo warto zauważyć, iż dzięki wprowadzeniu takiego mechanizmu
    najbliżsi zmarłego Wspólnika nie będą musieli przeprowadzać często żmudnej i
    skomplikowanej procedury rozliczenia się z Wnioskodawcą i Spółką komandytową z tytułu
    udziałów i tzw. OPiO. Zamiast tego od razu otrzymają oni środki pieniężne, która pozwolą
    im na prowadzenie dostatniego życia, pomimo śmierci Wspólnika.
    Zatem ponoszenie przez Wnioskodawcę kosztów ubezpieczenia na życie Wspólników (tj.
    jego członków zarządu) stanowi skuteczny mechanizm motywacyjny, który przekłada się
    na ich bardziej efektywną i wytężoną pracę na rzecz Wnioskodawcy. Dzięki zapewnieniu
    finansowego bezpieczeństwa rodzinie członka zarządu na wypadek nieoczekiwanych
    zdarzeń, takich jak nagła śmierć, ograniczony zostaje stres związany z pełnieniem tej
    odpowiedzialnej funkcji, co pozwala skoncentrować się na realizacji bieżących
    obowiązków i celów Wnioskodawcy. Stabilność i komfort psychiczny, jakie daje
    ubezpieczenie, wzmacniają zaangażowanie członków zarządu, co w konsekwencji
    prowadzi do wzrostu efektywności ich pracy i przyczynia się przez to do zwiększonych
    przychodów Wnioskodawcy.
    Warto zauważyć, iż taka argumentacja znajduje poparcie w interpretacjach
    indywidualnych wydawanych przez Dyrektora KIS. Mianowicie organ ten wielokrotnie
    podkreślał, że ponoszenie kosztów ubezpieczenia na życie członków zarządu - jako swoisty
    mechanizm motywacyjny - powoduje u spółki prawo do rozpoznania kosztów uzyskania
    przychodów. Tytułem przykładu warto powołać następujące interpretacje indywidualne:
    1. Interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 9 maja 2024 r. znak: 0111-KDIB1-
      3.4010.135.2024.2.JG: „Zatem, wydatki poniesione przez Państwa na opłacenie składki
      ubezpieczeniowej na życie dla Członków Zarządu, mogą stanowić koszt uzyskania
      przychodu Spółki. Reasumując, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy według
      opisanego zdarzenia przyszłego Wnioskodawca zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o
      podatku dochodowym od osób prawnych, może zaliczyć wydatek na ubezpieczenie na
      życie Członków Zarządu jako koszt uzyskania przychodu Spółki, należało uznać za
      prawidłowe”.
    2. Interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 4 lutego 2022 r. znak: 0111-KDIB2-
      1.4010.330.2021.2.BJ: „wydatki o których mowa we wniosku ponoszone tytułem
      ubezpieczenia na życie jedynego Członka Zarządu (Prezesa Zarządu Spółki) są
      pośrednio związane z prowadzoną przez Spółkę działalnością. Wykupione
      ubezpieczenie ma być ekwiwalentem za wykonywaną pracę na rzecz spółki oraz
      zapewnić mu bezpieczeństwo/ochronę w przypadku wypadku podczas wykonywania
      czynności służbowych. Dodatkowo ma ono pełnić funkcję motywującą go do
      prowadzenia spraw spółki, w której jest jednocześnie udziałowcem. Co do zasady
      zatem, płacone przez Spółkę składki na ubezpieczenie Członka Zarządu można uznać
      za wydatki ponoszone w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo
      zabezpieczenia źródła przychodów”.
    3. Interpretacja indywidualna z 24 sierpnia 2022 r. znak: 0111-KDIB2-1.4010.349.2022.1.
      ES: „wydatki o których mowa we wniosku ponoszone tytułem ubezpieczenia na życie
      Członków Zarządu są pośrednio związane z prowadzoną przez Spółkę działalnością.
      Wykupione ubezpieczenie ma być ekwiwalentem za wykonywaną pracę na rzecz
      Spółki oraz zapewnić Członkom Zarządu bezpieczeństwo/ochronę w przypadku

      wypadku podczas wykonywania czynności służbowych. Co do zasady zatem, płacone
      przez Spółkę składki na ubezpieczenie Członków Zarządu można uznać za wydatki
      ponoszone w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów”.
    4. Interpretacja indywidualna z 1 czerwca 2023 r. znak: 0111-KDIB2-1.4010.145.2023.1.
      DD: „wydatki o których mowa we wniosku ponoszone tytułem ubezpieczenia na życie
      Prezesa Zarządu są pośrednio związane z prowadzoną przez Spółkę działalnością.
      Wykupione ubezpieczenie ma być ekwiwalentem za wykonywaną pracę na rzecz
      Spółki oraz zapewnić Prezesowi Zarządu bezpieczeństwo/ochronę w razie wystąpienia
      zdarzeń losowych podczas wykonywania czynności służbowych. Co do zasady zatem,
      płacone przez Spółkę składki na ubezpieczenie Prezesa Zarządu można uznać za
      wydatki ponoszone w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo
      zabezpieczenia źródła przychodów”.
    [Poniesienie wydatku w celu zachowania przychodów albo zabezpieczenia źródła
    przychodów]
    W celu zrozumienia, co oznacza zachowanie przychodów albo zabezpieczenie źródła
    przychodów, należy w pierwszej kolejności przywołać definicje słownikowe tych pojęć.
    Stosownie do definicji zawartej w Słowniku Języka Polskiego PWN [źródło: https://sjp.pwn.
    pl/sjp/zachowac;2541879.html] „zachować” oznacza m.in.:
    1. „Pozostać w posiadaniu czegoś”;
    2. „Dochować coś w niezmienionym stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających
      okoliczności”.
    Podobną definicję zawarto w Wielkim Słowniku Języka Polskiego PAN [źródło: https://wsjp.
    pl/haslo/podglad/10026/zachowac/5089476/majatek]. Według tego źródła „zachować”
    oznacza „pozostać w posiadaniu czegoś”.
    W myśl Słownika Języka Polskiego PWN „zabezpieczyć” oznacza m.in.:
    1. „Zapewnić ochronę przed czymś niebezpiecznym lub szkodliwym”;
    2. „Uczynić bezpiecznym”;
    3. „Zapewnić utrzymanie się czegoś w dotychczasowym stanie”;
    4. „Zapewnić komuś środki do życia”;
    5. „Zapewnić zaspokojenie roszczenia lub wykonanie kary”.
    Podobną definicję zawiera Wielki Słownik Języka Polskiego PAN. Wskazano w nim bowiem,
    że „zabezpieczyć” oznacza „zapewnić dostarczenie czegoś komuś, zaspokojenie potrzeb,
    dostęp do czegoś” czy też „zapewnić komuś odpowiednie warunki materialne”.
    Istotne dla dekodowania obu tych pojęć są również poglądy organów podatkowych.
    Przykładowo, w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 31 października 2024 r. znak:
    0111-KDIB1-2.4010.426.2024.3.AW można przeczytać, iż: „Koszty poniesione na
    zachowanie źródła przychodu to takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z
    danego źródła przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz
    aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast jako zabezpieczenie źródła przychodów
    powinno się przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła
    przychodów, w taki sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób”.

    Cenne wskazówki interpretacyjne zawarto również w wyroku WSA w Warszawie z 15
    marca 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 2952/12. Można w nim bowiem przeczytać, że: „koszty
    poniesione na zachowanie źródła przychodu to takie koszty, które poniesione zostały, aby
    przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym
    stanie oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast jako zabezpieczenie źródła
    przychodów powinno się przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego
    źródła przychodów, w taki sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób.
    Oznacza to, że wydatki na zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów w
    przypadku prowadzenia działalności gospodarczej to wydatki związane z samym
    funkcjonowaniem firmy jako całości. Do kosztów podatkowych można zaliczyć te koszty
    zachowania i zabezpieczenia firmy, jako podmiotu przynoszącego dochody, które są
    wynikiem gospodarczych potrzeb źródła przychodu, związanych z jego eksploatacją w
    sferze materialnej i organizacyjnej, tak aby utrzymać ciągłość tego źródła przychodu w
    znaczeniu zapewnienia podatnikowi możności osiągania z niego trwale zysków. Do tej
    grupy kosztów można zaliczyć wszelkie wydatki na ubezpieczenia, doradztwo, badania
    rynkowe, usługi księgowe, usługi prawne, wydatki na przekształcenia gospodarcze i wiele
    innych. Zatem koszty ponoszone w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów, to koszty ponoszone w celu utrzymania w sprawności źródła przychodów,
    jego uchowania i uchronienia tak, aby mogło funkcjonować i dawać przychody w
    przyszłości. To także koszty ponoszone w celu podtrzymania istnienia źródła przychodów,
    skutecznej realizacji przedsięwzięć, uczynienia źródła przychodów mocnym i trwałym,
    odpornym na działanie czynników obniżających jego sprawność”.
    Przy wykładni tej części art. 15 ust. 1 ustawy o CIT warto też zwrócić uwagę na wyroki
    sądów akcentujące fakt, że wydatkami poniesionymi w celu zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów są także te wydatki, poprzez które podatnik zmierza do
    ograniczenia swoich wydatków lub strat. Takie podejście znajduje uzasadnienie w
    stosowanej przy interpretacji przepisów prawa podatkowego wykładni gospodarczej,
    zgodnie z którą podatnik działa i powinien działać w sposób typowy dla podmiotów
    prowadzących działalność gospodarczą, tj. przykładowo dążyć do osiągnięcia zysku a nie
    strat.
    Tytułem przykładu podłoże do takiej interpretacji stanowi uchwała 7 sędziów NSA z 25
    czerwca 2012 r., sygn. akt II FPS 2/12. Skład 7 sędziów wyraził w niej bowiem następujący
    pogląd: „Działając w warunkach rynkowych, podatnik musi podejmować racjonalne ze
    swego punktu widzenia, oparte na ekonomicznych analizach i kalkulacjach działania
    zmierzające do uzyskania możliwie największej efektywności ekonomicznej. Działania te
    mogą również polegać na dokonywaniu określonych oszczędności, zmniejszeniu kosztów i
    wydatków, minimalizowaniu strat z określonych segmentów działalności czy eliminowaniu
    nieopłacalnych przedsięwzięć. Gdyby podatnik działań takich nie podejmował, mógłby nie
    sprostać konkurencji, a prowadzona przez niego działalność mogłaby stać się nierentowna
    i zacząć przynosić straty. Tym samym zagrożone byłoby źródło przychodów, jakim jest
    prowadzenie działalności gospodarczej w jej całokształcie. W tym sensie, co do zasady,
    każde tego rodzaju przedsięwzięcie, zmierzające do zapobieżenia takiej sytuacji, powinno

    być postrzegane jako prowadzące do zachowania bądź zabezpieczenia źródła
    przychodów, a związane z tym koszty -jako koszty uzyskania przychodów w rozumieniu
    art. 15 ust. 1 p.d.p. [...] Przedstawiony wyżej kierunek wykładni analizowanych przepisów
    [...] uwzględnia także postulowany w piśmiennictwie podatkowym sposób interpretowania
    prawa podatkowego oparty na tzw. wykładni gospodarczej. Przewiduje ona m.in. przyjęcie
    założenia, że podatnik działa i powinien działać w sposób typowy dla podmiotów
    prowadzących działalność gospodarczą, czyli np. dążyć do osiągnięcia zysku, a nie strat.
    Obok racjonalności działań podatnika drugim założeniem jest to, że wszyscy podatnicy
    powinni podlegać adekwatnemu obciążeniu podatkowemu. Obciążenie podatkowe jest
    adekwatne, gdy podatnik płaci podatek w wysokości odpowiadającej ogólnym założeniom
    konstrukcji podatku, z uwzględnieniem przysługujących mu ulg i zwolnień (B. Brzeziński:
    Podstawy wykładni prawa podatkowego, Gdańsk 2007, s. 148-149)”.
    W ślad za przywołaną wyżej uchwałą podążyło orzecznictwo sądów administracyjnych,
    które to w szeregu wyroków wskazywały, iż wydatki poniesione w celu ograniczenia strat i
    wydatków, to wydatki, które należy uznać za koszty uzyskania przychodów podatnika.
    Tytułem przykładu poniżej należy powołać następujące fragmenty uzasadnień orzeczeń:
    1. Wyrok NSA z 4 października 2018 r., sygn. akt II FSK 2840/16:
      „Interpretując przepis art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. należy kierować się przesłankami
      zdrowego rozsądku przy dokonywaniu oceny racjonalności poniesienia przez danego
      podatnika kosztu przez pryzmat faktów zaistniałych po dacie podjętych decyzji o
      charakterze gospodarczym. W procesie działań gospodarczych przedsiębiorca dąży
      bowiem nie tylko do maksymalizacji przychodów, ale i też ograniczania kosztów ich
      uzyskania, przy czym obie te wielkości muszą być ujmowane globalnie. Chodzi zatem
      o racjonalne rozstrzygniecie w tym zakresie, czy dany wydatek (koszt) może
      obiektywnie przyczynić się do realizacji pożądanego celu (osiągnięcia przychodu lub
      zachowania albo zabezpieczenia jego źródła), co jednak oczywiście nie oznacza, że
      cel ten zostanie osiągnięty. Postulowany jest sposób interpretowania prawa
      podatkowego oparty na tzw. wykładni gospodarczej, tzn. takiej która przewiduje, m.
      in. przyjęcie założenia, że podatnik działa i powinien działać w sposób typowy dla
      podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, tj. przykładowo dąży do
      osiągnięcia zysku a nie strat”.
    2. Wyrok NSA z 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FSK 871/16:
      „Należy również z całą stanowczością zaakcentować fakt, że przy ocenie
      dopuszczalności kwalifikowania do kosztów uzyskania przychodów wydatków z
      tytułu kar umownych i odstępnego należy przykładać szczególne znaczenie do
      rozumienia terminów „zachowanie” i „zabezpieczenie” źródła przychodów (por.
      wyrok NSA z 11 grudnia 2013 r., II FSK 557/12). Istotne jest, aby kwalifikując dany
      wydatek jako koszt podatkowy uwzględniać również kwestię logicznego ciągu
      zdarzeń determinujących określone i konkretne działania podatnika, począwszy od
      momentu zawarcia umów najmu. Należy zatem oceniać racjonalność określonego
      działania dla osiągnięcia przychodu, a fakt, że podatnik nie oczekiwał określonego

      efektu gospodarczego nie dyskwalifikuje poniesionego wydatku jako kosztu
      uzyskania przychodu. W procesie działań gospodarczych przedsiębiorca dąży
      bowiem nie tylko do maksymalizacji przychodów ale i - jak była o tym wyżej mowa -
      minimalizacji strat”.
    3. Wyrok WSA w Warszawie z 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 1361/16:
      „Nie można jednak ograniczać się jedynie do analizy tego stricte bezpośredniego
      celu, gdyż art. 15 ust. 1 ustawy zobowiązuje do uwzględnienia całego kontekstu
      działalności ekonomicznej podatnika. Dopiero z tej perspektywy można ocenić, czy
      wydatek był poniesiony w celach w nim opisanych, czy nie. Przy czym podzielić
      należy ocenę Skarżącej, że już sama intencja podatnika zmniejszenia straty (nie tylko
      zwiększenia zysku), jaką generuje pewien fragment działalności (przedsiębiorstwa),
      uzasadnia pogląd, że wydatek stanowi koszt uzyskania przychodu. Strata zmniejsza
      bowiem przychód, zatem zmniejszenie albo całkowite wyeliminowanie straty
      przychód ten siłą rzeczy zwiększa. Skarżąca trafnie powołała się na orzecznictwo
      sądowe, w tym wyroki NSA (II FSK 3116/12, II FSK 1728/12, II FSK 556/12, II FSK 2192
      /11). Przydatna z punktu widzenia argumentacji Skarżącej jest też uchwała NSA o
      sygn. II FPS 2/12, w której Sąd zaakcentował konieczność analizowania ponoszonych
      wydatków przez pryzmat zasad gospodarki wolnorynkowej, w której przedsiębiorca
      musi na bieżąco reagować na aktualne zjawiska gospodarcze, zachowania
      podmiotów konkurencyjnych, opłacalność swojej działalności w danym momencie,
      musi dostosowywać swoją ofertę do dynamicznej sytuacji rynkowej. Taka reakcja
      może też polegać na eliminowaniu nieopłacalnych przedsięwzięć, ponoszeniu w tym
      celu pewnych kosztów, a to w tym celu, aby w ramach innego przedsięwzięcia
      osiągnąć zysk, czyli zwiększyć swój przychód, albo też tylko w tym celu, aby
      zminimalizować ekonomiczną stratę”.
    4. Wyrok WSA w Warszawie z 14września 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 1249/23:
      „Istotne jest, aby oceniając dany wydatek pod kątem kosztu podatkowego
      uwzględniać również logiczny ciąg zdarzeń wywołujących określone działania
      podatnika”. W zakresie kosztów służących „zabezpieczeniu” lub „zachowaniu” źródła
      przychodów, w orzecznictwie sądowym wskazuje się również na możliwość
      ujmowania w kosztach uzyskania przychodów kosztów mających na celu
      ograniczenie wydatków, czy minimalizowanie strat. NSA w podjęte w składzie 7
      sędziów uchwale z 25 czerwca 2012 r., sygn. akt II FPS 2/12, wskazał, że w
      analizowanym zakresie za kierunkowe kryterium wykładni art. 15 ust. 1 ustawy
      przyjąć trzeba kryterium celu poniesionego kosztu. Wiąże się ono z zamiarem
      działania podatnika zdeterminowanym na osiągnięcie przychodów lub zachowanie
      albo zabezpieczenie ich źródła, tym samym z istnieniem związku przyczynowego,
      który wyraża się we wpływie (bezpośrednim lub pośrednim) ponoszonego kosztu na
      powstanie lub zwiększenie osiąganego przychodu lub we wpływie na zachowanie
      (np. również w stanie polegającym na wyeliminowaniu, czy też ograniczeniu
      generowania strat pomniejszających przychód) albo zabezpieczenie jego źródła. W
      tym więc kontekście istotne jest, aby ocena zachowania podatnika, kwalifikującego

      określony koszt jako koszt podatkowy, dokonywana była również z perspektywy
      związku tego wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz wiedzy o
      związkach przyczynowych, tj. w tym zakresie, że dany wydatek (koszt) może
      obiektywnie przyczynić się do realizacji pożądanego celu - osiągnięcia przychodu lub
      zachowania albo zabezpieczenia jego źródła - co jednak oczywiście nie oznacza, że
      cel ten zostanie osiągnięty. NSA w wyroku z 16 listopada 2018 r. sygn. akt II FSK 793
      /17, stwierdził, że nie można negować możliwości uznania za koszty uzyskania
      przychodów wydatków wynikających z działań podatników zmierzających do
      zminimalizowania, czy też uniknięcia straty z określonego przedsięwzięcia
      gospodarczego, również minimalizacja strat (poniesienie mniejszej straty) może
      zawierać się w ramach tak określonych, nawiązujących do treści art. 15 ust. 1 u.p.d.o.
      p. działań podatnika. Trafnie także WSA w Poznaniu w wyroku z 27 listopada 2019 r.,
      sygn. akt I SA/Po 674/19, wskazał, że działając w warunkach rynkowych podatnik
      musi podejmować racjonalne z jego punktu widzenia, oparte na ekonomicznych
      analizach i kalkulacjach, działania zmierzające do uzyskania możliwie największej
      efektywności ekonomicznej. Działania te mogą również polegać na dokonywaniu
      określonych oszczędności, zmniejszeniu kosztów i wydatków, minimalizowaniu strat
      z określonych segmentów działalności, czy też eliminowaniu nieopłacalnych
      przedsięwzięć. Gdyby podatnik działań takich nie podejmował, mógłby nie sprostać
      konkurencji a prowadzona przez niego działalność mogłaby stać się nierentowna i
      zacząć przynosić straty. Tym samym zagrożone byłoby źródło przychodów, jakim jest
      prowadzenie działalności gospodarczej w jej całokształcie. W tym sensie, co do
      zasady, każde tego rodzaju przedsięwzięcie zmierzające do zapobieżenia powstania
      takiej sytuacji, powinno być postrzegane jako prowadzące do zachowania bądź
      zabezpieczenia źródła przychodów, a związane z tym koszty, jako koszty uzyskania
      przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy. Należy mieć także na uwadze, że
      racjonalne decyzje gospodarcze, podejmowane pierwotnie przez przedsiębiorcę w
      określonych warunkach, w związku niekorzystnymi zmianami mogą prowadzić do
      podejmowania przez podatnika niezbędnych działań zmierzających do zachowania
      lub zabezpieczenia źródeł przychodów. Istotne jest zatem aby przy ocenie, czy dany
      wydatek może być uznany za koszt uzyskania przychodu uwzględniać również
      logiczny ciąg zdarzeń wywołujących określone działania podatnika, tj. zawarcie
      umowy, zmiana uwarunkowań gospodarczych, podjęcie w nowych warunkach
      gospodarczych działań, które pozwolą na dalsze prowadzenie działalności.
      Dokonując oceny, czy dany wydatek jest kosztem uzyskania przychodu, nie można
      pominąć warunków, w których przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą (tak
      trafnie WSA we Wrocławiu w wyroku z 19 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 1966
      /14)”.
    Na tle przywołanych powyżej orzeczeń jawi się związek pomiędzy ponoszeniem przez
    Wnioskodawcę wydatków na składki na ubezpieczenia na życie Wspólników, a
    zachowaniem przychodów albo zabezpieczeniem źródła przychodów. Należy bowiem
    zwrócić uwagę, iż w opisie stanu faktycznego wskazano, że Wnioskodawca jest
    komplementariuszem Spółki komandytowej. Oznacza to, iż ponosi on, zgodnie z art. 102 k.

    s.h., nieograniczoną odpowiedzialność wobec wierzycieli Spółki komandytowej za jej
    zobowiązania. Potencjalnymi wierzycielami Spółki komandytowej, wobec których
    Wnioskodawca odpowiadałby w sposób nieograniczony, są np.:
    1. Kontrahenci Spółki komandytowej w zakresie prowadzonej przez nią działalności
      gospodarczej (branża TSL), np. odpowiedzialność wobec leasingodawców z tytułu
      umowy leasingu;
    2. Spadkobiercy Wspólników Spółki komandytowej.
    Gdyby nie ubezpieczenia krzyżowe, których składki pokrywa Wnioskodawca, to na
    Wnioskodawcy ciążyłoby ryzyko ponoszenia pełnej odpowiedzialności subsydiarnej za
    Spółkę komandytową w razie jej niewypłacalności wobec kontrahentów czy też
    spadkobierców Wspólników, do której to mogłoby dojść w momencie śmierci jednego z
    nich. Tymczasem ubezpieczenia krzyżowe, których koszty pokrywa Wnioskodawca,
    eliminują takie ryzyko, albowiem:
    1. Spółka komandytowa otrzyma od Wspólnika 1 lub Wspólnika 2 kwotę (...) zł tytułem
      zabezpieczenia spłaty jej zobowiązań, co zapewni jej niezakłócone prowadzenie
      działalności operacyjnej w sytuacji sukcesji oraz wyeliminuje ryzyko ewentualnej
      odpowiedzialności komplementariusza (tj. Wnioskodawcy) w tym zakresie;
    2. (...) zł Wspólnik 1 lub Wspólnik 2 będzie miał obowiązek przeznaczyć na rozliczenie ze
      spadkobiercami zmarłego Wspólnika w zakresie udziałów we Wnioskodawcy i ogółu
      praw i obowiązków w Spółce komandytowej, co sprawi, iż spadkobiercy nie będą
      kierować roszczeń w tym zakresie do Wnioskodawcy, jako spółki z o.o. oraz jako
      komplementariusza Spółki komandytowej.
    W rezultacie osiągnięty zostaje efekt w postaci tego, że Wnioskodawca eliminuje ryzyko
    swej odpowiedzialności jako sp. z o.o. (z tytułu rozliczenia się ze spadkobiercami zmarłego
    Wspólnika) oraz komplementariusza Spółki komandytowej (z tytułu rozliczenia się ze
    spadkobiercami zmarłego Wspólnika oraz odpowiedzialności wobec jej kontrahentów w
    zakresie prowadzonej przez nią działalności gospodarczej). Wnioskodawca ponosząc
    koszty ubezpieczeń krzyżowych dąży zatem do zmniejszenia ryzyka swojej
    odpowiedzialności cywilnej oraz związanych z tą odpowiedzialnością potencjalnych
    wydatków (np. konieczność pokrycia zobowiązań Spółki komandytowej, konieczność
    wydatkowania środków na rozliczenie się ze spadkobiercami zmarłego Wspólnika).
    Tym samym - zgodnie z zaprezentowaną wyżej wykładnią gospodarczą art. 15 ust. 1
    ustawy o CIT - wydatki w postaci składek na ubezpieczenia krzyżowe są ponoszone przez
    Wnioskodawcę w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.
    Podsumowując - w powyższy sposób dowiedziono, że przesłanka nr 2 jest spełniona w
    opisanym stanie faktycznym.
    [Przesłanka nr 3]
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów
    uzyskania przychodów, to nie może znaleźć się na liście tzw. kosztów negatywnych („z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1”). Stąd też zasadne jest dokonanie w tej
    części wniosku analizy w kontekście poszczególnych punktów art. 16 ust. 1 ustawy o CIT,
    które mogą potencjalnie mieć zastosowanie.
    W pierwszej kolejności należy wziąć pod uwagę art. 16 ust. 1 pkt 38 ustawy o CIT. W
    przepisie tym postanowiono, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków
    związanych z dokonywaniem jednostronnych świadczeń na rzecz wspólników lub
    członków spółdzielni niebędących pracownikami w rozumieniu odrębnych przepisów, z
    tym że wydatki ponoszone na rzecz członków rolniczych spółdzielni produkcyjnych i
    innych spółdzielni zajmujących się produkcją rolną są kosztem uzyskania przychodów w
    części dotyczącej działalności objętej obowiązkiem podatkowym w zakresie podatku
    dochodowego.
    W ocenie Wnioskodawcy wydatków w postaci składek na ubezpieczenia na życie
    Wspólników nie można uznać w opisanym stanie faktycznym za jednostronne świadczenia

    na rzecz wspólników, albowiem - jak wskazano w stanie faktycznym - Wspólnicy pełnią u
    Wnioskodawcy funkcję członków zarządu. Już samo to nie pozwala na stwierdzenie, iż w
    danym przypadku możemy mówić o świadczeniu jednostronnym w rozumieniu art. 16 ust.
    1 pkt 38 ustawy o CIT.
    W istocie bowiem pełnienie funkcji członka zarządu sprowadza się do wykonywania
    określonych świadczeń na rzecz spółki z o.o. Znajduje to potwierdzenie w treści art. 201 §
    1 k.s.h. W myśl powołanego przepisu zarząd prowadzi sprawy spółki i reprezentuje spółkę.
    Nie można zatem uznać, że składki te stanowią jednostronne świadczenie na rzecz
    Wspólników, gdyż ci równocześnie wykonują na rzecz Wnioskodawcy obowiązki
    wynikające z przepisów prawa, umowy spółki oraz decyzji organów spółki (uchwał).
    Interpretacja taka znajduje potwierdzenie w charakterze czynności wykonywanych przez
    zarząd, które bezpośrednio wpływają na działalność spółki i jej interesy (tj. prowadzenie
    spraw spółki, jej reprezentacja).
    Potwierdzeniem powyższego są przepisy k.s.h. odnoszące się do odpowiedzialności
    cywilnoprawnej członków zarządu wobec Spółki. Przykładowo, zgodnie z art. 293 § 1 k.s.h.
    członek zarządu, rady nadzorczej, komisji rewizyjnej oraz likwidator odpowiada wobec
    spółki za szkodę wyrządzoną działaniem lub zaniechaniem sprzecznym z prawem lub
    postanowieniami umowy spółki, chyba że nie ponosi winy.
    Wnioskodawca wskazuje, iż taka interpretacja art. 16 ust. 1 pkt 38 ustawy o CIT znajduje
    potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych wydawanych przez Dyrektora KIS.
    Tytułem przykładu należy powołać następujące stanowiska:
    1. Interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 6 lutego 2024 r. znak: 0111-KDIB1-
      1.4010.721.2023.1.AND:
      „Z uwagi na fakt, że w analizowanym przypadku wydatki na składki na ubezpieczenie
      na życie i dożycie ponoszone są na rzecz komplementariusza, ocena prawna
      przedmiotowych wydatków wymaga odniesienia się do postanowień art. 16 ust. 1 pkt
      38 ustawy o CIT, zgodnie z którym nie uważa się za koszty uzyskania przychodów
      wydatków związanych z dokonywaniem jednostronnych świadczeń na rzecz wspólnika.
      Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie definiuje pojęcia „świadczenia”
      oraz „jednostronnego świadczenia”. Należy więc przyjąć rozumienie tego pojęcia w
      języku potocznym. Świadczenie jednostronne to zobowiązanie, przy którym tylko jedna
      z objętych nim stron jest uprawniona, tj. takie, które nie jest wynikiem lub podstawą
      świadczenia wzajemnego, mającego charakter ekwiwalentny, przy czym przez pojęcie
      świadczenia należy rozumieć obowiązek wykonania „czegoś na czyjąś rzecz” (Słownik
      Języka Polskiego, PWN, 2003 r.). Zatem, w dyspozycji ww. przepisu mieszczą się
      sytuacje, gdy spółka wykonuje świadczenie na rzecz swojego wspólnika, nie otrzymując
      w zamian żadnego świadczenia wzajemnego. Nie znajdzie on natomiast zastosowania
      w przypadku, gdy komplementariusz w Spółce posiada uprawnienia do
      reprezentowania Wnioskodawcy i prowadzenia jego spraw. Komplementariusz swoje
      czynności związane z prowadzeniem spraw Spółki i jej reprezentacją wykonuje głównie
      poprzez spotkania biznesowe na terenie całej Polski, a nawet Europy. Odpowiada mu
      wówczas wykonywanie określonych czynności na rzecz Spółki, co wyklucza możliwość
      uznania tych świadczeń za mające charakter jednostronny. W przedmiotowym
      zdarzeniu przyszłym nie można zatem mówić o świadczeniu jednostronnym, o którym
      mowa w art. 16 ust. 1 pkt 38 ww. ustawy, bowiem w przedstawionym opisie sprawy,
      świadczeniu Spółki na rzecz komplementariusza w postaci opłacania składki
      ubezpieczeniowej na życie i dożycie odpowiada jego wzajemne świadczenie na rzecz
      Spółki w postaci wykonywania przez niego określonych czynności i zadań wynikających
      z pełnionej funkcji, co wyklucza możliwość uznania tych świadczeń za mające charakter
      jednostronny”.
    2. Interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 24 sierpnia 2022 r. znak: 0111-KDIB2-
      1.4010.349.2022.1.ES:

      „Jednakże z uwagi na fakt, że w analizowanym przypadku Członkowie Zarządu są
      jednocześnie udziałowcami Spółki, ocena prawna przedmiotowych wydatków wymaga
      odniesienia się do postanowień art. 16 ust. 1 pkt 38 ustawy o CIT, zgodnie z którym: nie
      uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków związanych z dokonywaniem
      jednostronnych świadczeń na rzecz wspólników lub członków spółdzielni niebędących
      pracownikami w rozumieniu odrębnych przepisów, z tym że wydatki ponoszone na
      rzecz członków rolniczych spółdzielni produkcyjnych i innych spółdzielni zajmujących
      się produkcją rolną są kosztem uzyskania przychodów w części dotyczącej działalności
      objętej obowiązkiem podatkowym w zakresie podatku dochodowego. Ustawa o
      podatku dochodowym od osób prawnych nie definiuje pojęcia „świadczenia” oraz
      „jednostronnego świadczenia”. Należy więc przyjąć rozumienie tego pojęcia w języku
      potocznym. Świadczenie jednostronne to zobowiązanie, przy którym tylko jedna z
      objętych nim stron jest uprawniona, tj. takie, które nie jest wynikiem lub podstawą
      świadczenia wzajemnego, mającego charakter ekwiwalentny, przy czym przez pojęcie
      świadczenia należy rozumieć obowiązek wykonania „czegoś na czyjąś rzecz” (Słownik
      Języka Polskiego, PWN, 2003 r.). Zatem w dyspozycji ww. przepisu mieszczą się
      sytuacje, gdy spółka kapitałowa wykonuje świadczenie na rzecz swojego wspólnika, nie
      otrzymując w zamian żadnego świadczenia wzajemnego. Nie znajdzie on natomiast
      zastosowania w przypadku, gdy świadczenia wypłacane na rzecz udziałowca dotyczą
      pełnienia funkcji w organie zarządzającym. Odpowiada im wówczas wykonywanie
      przez tą osobę fizyczną określonych czynności na rzecz spółki, co wyklucza możliwość
      uznania tych świadczeń za mające charakter jednostronny. W analizowanej sprawie nie
      można mówić o świadczeniu jednostronnym, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 38
      ustawy o CIT, bowiem w przedstawionym opisie sprawy świadczeniu Spółki na rzecz
      Członków Zarządu w postaci opłacania składki ubezpieczeniowej odpowiada jego
      wzajemne świadczenie na rzecz Spółki w postaci wykonywania przez niego określonych
      czynności i zadań wynikających z pełnionej funkcji”.
    3. Interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 2 marca 2023 r. znak: 0114-KDIP2-
      2.4010.1.2023.1.AS:
      „Jednakże z uwagi na fakt, że w analizowanym przypadku Członek Zarządu jest
      jednocześnie udziałowcem Spółki, ocena prawna przedmiotowych wydatków wymaga
      odniesienia się do postanowień art. 16 ust. 1 pkt 38 ustawy o CIT, zgodnie z którym:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków związanych z dokonywaniem
      jednostronnych świadczeń na rzecz wspólników lub członków spółdzielni niebędących
      pracownikami w rozumieniu odrębnych przepisów, z tym że wydatki ponoszone na
      rzecz członków rolniczych spółdzielni produkcyjnych i innych spółdzielni zajmujących
      się produkcją rolną są kosztem uzyskania przychodów w części dotyczącej działalności
      objętej obowiązkiem podatkowym w zakresie podatku dochodowego. Ustawa o
      podatku dochodowym od osób prawnych nie definiuje pojęcia „świadczenia” oraz
      „jednostronnego świadczenia”. Należy więc przyjąć rozumienie tego pojęcia w języku
      potocznym. Świadczenie jednostronne to zobowiązanie, przy którym tylko jedna z
      objętych nim stron jest uprawniona, tj. takie, które nie jest wynikiem lub podstawą
      świadczenia wzajemnego, mającego charakter ekwiwalentny, przy czym przez pojęcie
      świadczenia należy rozumieć obowiązek wykonania „czegoś na czyjąś rzecz” (Słownik
      Języka Polskiego, PWN, 2003 r.). Zatem w dyspozycji ww. przepisu mieszczą się
      sytuacje, gdy spółka kapitałowa wykonuje świadczenie na rzecz swojego wspólnika, nie
      otrzymując w zamian żadnego świadczenia wzajemnego. Nie znajdzie on natomiast
      zastosowania w przypadku, gdy świadczenia wypłacane na rzecz udziałowca dotyczą
      pełnienia funkcji w organie zarządzającym. Odpowiada im wówczas wykonywanie
      przez tą osobę fizyczną określonych czynności na rzecz spółki, co wyklucza możliwość
      uznania tych świadczeń za mające charakter jednostronny. W analizowanej sprawie nie
      można mówić o świadczeniu jednostronnym, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 38
      ustawy o CIT, bowiem w przedstawionym opisie sprawy świadczeniu Spółki na rzecz

      Członka Zarządu w postaci opłacenia składki ubezpieczeniowej odpowiada jego
      wzajemne świadczenie na rzecz Spółki w postaci wykonywania przez niego określonych
      czynności i zadań wynikających z pełnionej funkcji".
    4. Interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 10 marca 2022 r. znak: 0111-KDIB1-
      1.4010.443.2021.3.MF:
      „Jednakże z uwagi na fakt, że w analizowanym przypadku członkowie zarządu są
      jednocześnie udziałowcami Spółki, ocena prawna przedmiotowych wydatków wymaga
      odniesienia się do postanowień art. 16 ust. 1 pkt 38 ustawy o podatku dochodowym
      od osób prawnych, zgodnie z którym: nie uważa się za koszty uzyskania przychodów
      wydatków związanych z dokonywaniem jednostronnych świadczeń na rzecz
      wspólników lub członków spółdzielni niebędących pracownikami w rozumieniu
      odrębnych przepisów, z tym że wydatki ponoszone na rzecz członków rolniczych
      spółdzielni produkcyjnych i innych spółdzielni zajmujących się produkcją rolną są
      kosztem uzyskania przychodów w części dotyczącej działalności objętej obowiązkiem
      podatkowym w zakresie podatku dochodowego. Ustawa o podatku dochodowym od
      osób prawnych nie definiuje pojęcia „świadczenia” oraz „jednostronnego świadczenia”.
      Należy więc przyjąć rozumienie tego pojęcia w języku potocznym. Świadczenie
      jednostronne to zobowiązanie, przy którym tylko jedna z objętych nim stron jest
      uprawniona, tj. takie, które nie jest wynikiem lub podstawą świadczenia wzajemnego,
      mającego charakter ekwiwalentny, przy czym przez pojęcie świadczenia należy
      rozumieć obowiązek wykonania „czegoś na czyjąś rzecz” (Słownik Języka Polskiego,
      PWN, 2003 r.). Zatem w dyspozycji ww. przepisu mieszczą się sytuacje, gdy spółka
      kapitałowa wykonuje świadczenie na rzecz swojego wspólnika, nie otrzymując w
      zamian żadnego świadczenia wzajemnego. Nie znajdzie on natomiast zastosowania w
      przypadku, gdy świadczenia wypłacane na rzecz udziałowca dotyczą pełnienia funkcji w
      organie zarządzającym. Odpowiada im wówczas wykonywanie przez tą osobę fizyczną
      określonych czynności na rzecz spółki, co wyklucza możliwość uznania tych świadczeń
      za mające charakter jednostronny. W przedmiotowym zdarzeniu przyszłym nie można
      mówić o świadczeniu jednostronnym, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 38 ustawy o
      CIT, bowiem w przedstawionym opisie sprawy świadczeniu Spółki na rzecz członków
      zarządu w postaci opłacania składki ubezpieczeniowej odpowiada ich wzajemne
      świadczenie na rzecz Spółki w postaci wykonywania przez nich określonych czynności i
      zadań wynikających z pełnionej funkcji”.
      Zatem art. 16 ust. 1 pkt 38 ustawy o CIT nie znajdzie w opisanym stanie faktycznym
      zastosowania, a to z uwagi na fakt, że Wspólnicy są równocześnie członkami zarządu
      Wnioskodawcy i realizują na jego rzecz określone przepisami prawa (art. 201 k.s.h.),
      umową spółki i uchwałami zgromadzenia wspólników obowiązki (tj. prowadzenie
      spraw spółki, reprezentowanie spółki na zewnątrz).
    Kolejnym przepisem, który należy wziąć pod uwagę, jest przepis art. 16 ust. 1 pkt 38a
    ustawy o CIT. W przepisie tym postanowiono, że nie uważa się za koszty uzyskania
    przychodów wydatków na rzecz osób wchodzących w skład rad nadzorczych, komisji
    rewizyjnych lub organów stanowiących osób prawnych oraz spółki, o której mowa w art. 1
    ust. 3 pkt 1, z wyjątkiem wynagrodzeń wypłacanych z tytułu pełnionych funkcji.
    Kluczowe w powołanym przepisie jest to, że odwołano się w nim do osób wchodzących w
    skład określonych organów spółek. Między innymi w przepisie mowa jest o organach
    stanowiących osób prawnych. W przypadku spółki z o.o., jaką jest Wnioskodawca, takim
    organem stanowiącym jest zgromadzenie wspólników. Wynika to z art. 227 § 1 k.s.h., w
    którym uregulowano, że uchwały wspólników są podejmowane na zgromadzeniu
    wspólników. Organem takim nie jest zarząd, gdyż ten - w myśl art. 201 k.s.h. - jest
    organem zarządzającym (a nie stanowiącym).
    Zakładając racjonalność ustawodawcy należy przyjąć, iż sam fakt przynależności do
    danego organu spółki nie powoduje, że do wszystkich wydatków dokonywanych na rzecz
    danej osoby przez spółkę znajduje zastosowanie art. 16 ust. 1 pkt 38a ustawy o CIT. Do

    tego niezbędny jest jeszcze związek dokonywanego wydatku np. właśnie z byciem
    członkiem komisji rewizyjnej lub zgromadzenia wspólników. W przeciwnym wypadku art.
    16 ust. 1 pkt 38 ustawy o CIT mógłby np. znaleźć zastosowanie do wynagrodzenia członka
    zarządu spółki, który jednocześnie jest członkiem jej zgromadzenia wspólników. Takiego
    celu nie chciał zaś z pewnością osiągnąć ustawodawca.
    W ocenie Wnioskodawcy, gdyby bowiem celem ustawodawcy było wyłączenie z kosztów
    uzyskania przychodów wszelkich wydatków na rzecz wspólników, to nie odwołałby się on
    do organu (tj. zgromadzenia wspólników), lecz do statusu danej osoby (tj. poprzez
    określenie „wspólnik”). Ustawodawca nie sformułował jednak tak przepisu, co - biorąc pod
    uwagę jego racjonalność - daje asumpt do stwierdzenia, iż wyłączeniu z KUP na podstawie
    art. 16 ust. 1 pkt 38a ustawy o CIT podlegają jedynie takie wydatki, które wykazują
    funkcjonalny związek z zasiadaniem w zgromadzeniu wspólników.
    W przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawca nie opłaca składek na ubezpieczenia
    na życie Wspólników z tego powodu, że są oni członkami zgromadzenia wspólników (tzn.
    nie kieruje się on tym względem, nie jest to powód, tytuł, dla którego Wnioskodawca tak
    czyni).
    Jednocześnie w ramach opisu stanu faktycznego wskazano, że jednym z głównych celów,
    jakie przyświecały Wnioskodawcy przy zawieraniu umów ubezpieczenia na życie
    Wspólników oraz podejmowaniu decyzji o opłacaniu składek z ich tytułu, było
    zmotywowanie Wspólników do bardziej wytężonej pracy na rzecz Wnioskodawcy, w
    ramach pełnionej funkcji członków zarządu. Ta większa motywacja wynika stąd, że
    Wspólnicy są „spokojni” o rozliczenie się z ich spadkobiercami w razie ich ewentualnej
    śmierci, a także nie będą się martwić o to, co stanie się z Wnioskodawcą i Spółką
    komandytową w obliczu sukcesji. Brak zamartwiania się o tego rodzaju sprawy na co dzień
    obiektywnie wpływa korzystnie na sprawowanie funkcji członka zarządu (m.in. możliwość
    skupienia się na bieżących problemach). Istotnym aspektem jest tu również
    zabezpieczenie finansowe swoich bliskich po śmierci Wspólnika, poprzez szybkie
    przekazanie im pieniędzy tytułem rozliczenia udziałów w spółce z o.o. i tzw. OPiO w spółce
    komandytowej.
    Szerzej powyższe kwestie zostały już opisane w uzasadnieniu własnego stanowiska
    Wnioskodawcy, a to w kontekście istnienia związku pomiędzy poniesieniem wydatku, a
    osiągnięciem przez Wnioskodawcę przychodu (poprzez zwiększoną motywację członków
    zarządu), przy okazji analizy przesłanki nr 2 powstania KUP. Wnioskodawca tę
    argumentację uważa za aktualną również w kontekście wykazania, że art. 16 ust. 1 pkt 38
    ustawy o CIT, jak również art. 16 ust. 1 pkt 38a ustawy o CIT, nie znajdą w danym wypadku
    zastosowania. Wnioskodawca wspomnianą argumentację osadza również w kontekście
    tego wątku uzasadnienia własnego stanowiska. Niemniej jednak dla zachowania
    treściwego charakteru wniosku nie będzie jej już w tym miejscu powielał.
    W konsekwencji, w danym stanie faktycznym nie powinien znaleźć zastosowania art. 16
    ust. 1 pkt 38a ustawy o CIT. Bycie członkiem zgromadzenia wspólników nie jest bowiem
    powodem, dla którego Wnioskodawca opłaca składki na ubezpieczenia na życie
    Wspólników. Jednocześnie ponoszenie wydatków na składki na ubezpieczenia na życie
    Wspólników ma na celu m.in. zmotywowanie ich do bardziej wytężonej i efektywnej pracy
    na rzecz Wnioskodawcy, jako członkowie jego zarządu. Wnioskodawca już opisał wcześniej
    w uzasadnieniu własnego stanowiska, na czym ta zwiększona motywacja będzie polegała i
    z czego będzie wynikała.
    W ocenie Wnioskodawcy taka wykładnia znajduje potwierdzenie w następujących
    stanowiskach Dyrektora KIS:
    1. Interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 2 marca 2023 r. znak: 0114-KDIP2-
      2.4010.1.2023.1.AS:
      „Istotne znaczenie dla kwalifikacji prawnej świadczeń na rzecz Członków Zarządu ma
      również unormowanie art. 16 ust. 1 pkt 38a ustawy o CIT, zgodnie z którym: Nie uważa

      się za koszty uzyskania przychodów wydatków na rzecz osób wchodzących w skład rad
      nadzorczych, komisji rewizyjnych lub organów stanowiących osób prawnych oraz
      spółki, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1, z wyjątkiem wynagrodzeń wypłacanych z
      tytułu pełnionych funkcji. Zgodnie z art. 201 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. -
      Kodeks spółek handlowych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1467 ze zm., dalej: „k.s.h.”): Zarząd
      prowadzi sprawy spółki i reprezentuje spółkę. Oznacza to, że zarząd prowadzi sprawy
      spółki we wszystkich obszarach niezastrzeżonych wyraźnie do kompetencji innych
      organów spółki oraz reprezentuje spółkę. Prowadzenie spraw spółki dotyczy sfery
      wewnętrznej funkcjonowania spółki (podejmowania decyzji organizacyjnych i
      gospodarczych w spółce), natomiast reprezentacja odnosi się do relacji zewnętrznych
      (składania oświadczeń woli wobec innych niż spółka uczestników obrotu prawnego).
      Treść przepisu art. 16 ust. 1 pkt 38a ustawy o CIT, nie uwzględnia zatem wydatków na
      rzecz osób wchodzących w skład organów zarządzających osób prawnych, pozwalając
      tym samym na zaliczanie do kosztów uzyskania przychodów również innych niż
      wynagrodzenie z tytułu pełnionej funkcji wydatków ponoszonych na rzecz tych osób,
      przy zachowaniu ogólnych warunków wynikających z treści art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
      Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie nie będzie
      miał zastosowania przepis art. 16 ust. 1 pkt 38a ustawy o CIT, gdyż zarząd nie jest
      organem stanowiącym, lecz organem zarządzającym, wykonawczym”.
    2. Interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 10 marca 2022 r. znak: 0111-KDIB1-
      1.4010.443.2021.3.MF:
      „Istotne znaczenie dla kwalifikacji prawnej świadczeń na rzecz członków zarządu ma
      również unormowanie art. 16 ust. 1 pkt 38a ustawy o CIT, zgodnie z którym: nie uważa
      się za koszty uzyskania przychodów wydatków na rzecz osób wchodzących w skład rad
      nadzorczych, komisji rewizyjnych lub organów stanowiących osób prawnych oraz
      spółki, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1, z wyjątkiem wynagrodzeń wypłacanych z
      tytułu pełnionych funkcji. Zgodnie z art. 201 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. -
      Kodeks spółek handlowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1526, ze zm.): Zarząd prowadzi sprawy
      spółki i reprezentuje spółkę. Oznacza to, że zarząd prowadzi sprawy spółki we
      wszystkich obszarach niezastrzeżonych wyraźnie do kompetencji innych organów
      spółki oraz reprezentuje spółkę. Prowadzenie spraw spółki dotyczy sfery wewnętrznej
      funkcjonowania spółki (podejmowania decyzji organizacyjnych i gospodarczych w
      spółce), natomiast reprezentacja odnosi się do relacji zewnętrznych (składania
      oświadczeń woli wobec innych niż spółka uczestników obrotu prawnego).Treść
      przepisu art. 16 ust. 1 pkt 38a ustawy o CIT, nie uwzględnia zatem wydatków na rzecz
      osób wchodzących w skład organów zarządzających osób prawnych, pozwalając tym
      samym na zaliczanie do kosztów uzyskania przychodów również innych niż
      wynagrodzenie z tytułu pełnionej funkcji wydatków ponoszonych na rzecz tych osób,
      przy zachowaniu ogólnych warunków wynikających z treści art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
      Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie przepis
      art. 16 ust. 1 pkt 38a ustawy o CIT nie będzie miał zastosowania, gdyż zarząd nie jest
      organem stanowiącym, lecz organem zarządzającym, wykonawczym. Zatem wydatki
      poniesione przez Wnioskodawcę z ww. tytułu na rzecz członków zarządu mogą
      stanowić koszty uzyskania przychodów”.
    Warto podkreślić, iż właśnie ten ostatni wniosek dotyczył stanu faktycznego, gdzie członek
    zarządu był zarazem wspólnikiem spółki. Jak widać, samo bycie członkiem zgromadzenia
    wspólników nie wystarczyło w tym wypadku do uznania, iż art. 16 ust. 1 pkt 38a ustawy o
    CIT znajduje zastosowanie.
    Ostatecznie należy wykluczyć zastosowanie art. 16 ust. 1 pkt 59 ustawy o CIT, w myśl
    którego to przepisu: Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów: składek opłaconych
    przez pracodawcę z tytułu zawartych lub odnowionych umów ubezpieczenia na rzecz
    pracowników, z wyjątkiem umów dotyczących ryzyka, o którym mowa w dziale I w grupach
    1, 3 i 5 oraz w dziale II w grupach 1 i 2 załącznika do ustawy z dnia 11 września 2015 r. o
    działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, jeżeli uprawnionym do otrzymania

    świadczenia nie jest pracodawca i umowa ubezpieczenia w okresie 5 lat, licząc od końca
    roku kalendarzowego, w którym ją zawarto lub odnowiono, wyklucza:
    a) wypłatę kwoty stanowiącej wartość odstąpienia od umowy,
    b) możliwość zaciągania zobowiązań pod zastaw praw wynikających z umowy,
    c) wypłatę z tytułu dożycia wieku oznaczonego w umowie.
    Powyższe wynika stąd, że Wnioskodawca nie jest w stosunku do Wspólników pracodawcą.
    Podsumowując - w opisanym stanie faktycznym nie znajduje zastosowania żadne z
    wyłączeń z kosztów uzyskania przychodów.
    W konsekwencji Wnioskodawca może zaliczyć miesięczne składki ubezpieczeniowe na
    ubezpieczenia na życie Wspólników do kosztów uzyskania przychodów. Wykazano
    bowiem, że w odniesieniu do nich spełnione są wszystkie 3 przesłanki powstania KUP.
    Tym samym stanowisko Wnioskodawcy powinno zostać uznane za prawidłowe w całości.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniem nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...)
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdy
    wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu
    dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie
    wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza
    możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy
    natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a
    powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu
    podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    Jako konieczne do spełnienia warunki przy kwalifikacji kosztu do kosztów uzyskania
    przychodów zarówno w literaturze, jak i orzecznictwie przyjmuje się, że aby wydatek
    poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, musi spełnić
    następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne
      niż podatnik),

    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów
      lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których nie uważa się za koszty uzyskania
      przychodów zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie
    wymienionych w stosownych przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku
    przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo
    zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów.
    Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania
    przychodów powinna brać pod uwagę:
    - przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu) oraz
    - potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie
      obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia
      przychodu.
    Podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą winien
    zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodu.
    Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania
    przychodu odnosi ewidentne korzyści, ponieważ o ten koszt zmniejsza podstawę
    opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest
    kosztem uzyskania przychodu.
    Należy przy tym zauważyć, że definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter
    ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien
    podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest
    sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów
    uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W
    pozostałych przypadkach, należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy
    poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów
    podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą winien
    zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodów.
    Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania
    przychodów odnosi ewidentne korzyści albowiem o ten koszt zmniejsza podstawę
    opodatkowania. Na podatniku spoczywa więc ciężar udowodnienia, że określony wydatek
    jest kosztem uzyskania przychodów.
    Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z
    prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, że
    jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Podatnik zobowiązany jest więc wykazać
    nie tylko fakt poniesienia danego wydatku, ale także jego celowość i racjonalność. Przy
    ustalaniu kosztów uzyskania przychodów, nie można uznać za koszt wydatków, których
    charakter budzi wątpliwości.
    W tym miejscu należy zauważyć, że ustawodawca nie definiuje, co należy rozumieć pod
    pojęciami: „w celu” osiągnięcia przychodu, jak i „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła
    przychodów.
    Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN, pojęcie:
    1. „celowość” oznacza: „przydatność do jakichś potrzeb”, „świadome zmierzanie do celu”,
      „taki przebieg zjawisk, zdarzeń, działań ludzkich, jakby w swym rozwoju zmierzały one
      do określonego celu”,

    2. „zabezpieczyć” oznacza: „zapewnienie ochrony przed czymś niebezpiecznym lub
      szkodliwym”, „uczynienie bezpiecznym”, „zapewnienie utrzymania czegoś w
      dotychczasowym stanie”, „zapewnienie komuś środków do życia”, „zapewnienie
      zaspokojenia roszczenia lub wykonanie kary”, natomiast
    3. „zachować” oznacza: „pozostać w posiadaniu czegoś”, „dochować coś w
      niezmienionym stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”,
      „uchronić przed zapomnieniem”.
    Można więc przyjąć, że koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów to takie koszty,
    które są poniesione w trakcie dążenia do uzyskania przychodów. Określony cel musi być
    widoczny w momencie ponoszenia kosztu. Ponadto, poniesione koszty winny omawiany
    cel realizować lub co najmniej zakładać jego realność. Koszty poniesione na zachowanie
    źródła przychodu to takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła
    przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło
    w ogóle dalej istniało. Natomiast jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się
    przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki
    sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób.
    Podsumowując, wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy
    jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania
    przychodu zaistnieje związek przyczynowy i koszt nie będzie objęty dyspozycją art. 16 ust.
    1 ustawy o CIT.
    Należy zauważyć, że kosztami podatkowymi - co do zasady - są tzw. koszty pracownicze.
    Koszty te obejmują nie tylko wynagrodzenia zasadnicze, wszelkiego rodzaju nagrody,
    premie, ale i diety, inne należności za czas podróży służbowej, wydatki związane z
    podnoszeniem kwalifikacji zawodowych pracowników, świadczenia medyczne oraz inne
    wydatki na rzecz pracowników, pod warunkiem spełnienia przesłanki wynikającej z art. 15
    ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 59 ustawy o CIT:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów składek opłaconych przez
      pracodawcę z tytułu zawartych lub odnowionych umów ubezpieczenia na rzecz
      pracowników, z wyjątkiem umów dotyczących ryzyka, o którym mowa w dziale I w
      grupach 1, 3 i 5 oraz w dziale II w grupach 1 i 2 załącznika do ustawy z dnia 11
      września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, jeżeli
      uprawnionym do otrzymania świadczenia nie jest pracodawca i umowa
      ubezpieczenia w okresie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym ją
      zawarto lub odnowiono, wyklucza:
        a) wypłatę kwoty stanowiącej wartość odstąpienia od umowy,
        b) możliwość zaciągania zobowiązań pod zastaw praw wynikających z umowy,
        c) wypłatę z tytułu dożycia wieku oznaczonego w umowie.
    Kosztem uzyskania przychodów mogą być opłacone przez pracodawcę składki
    ubezpieczeniowe na rzecz pracowników, które są wymienione w załączniku do ustawy
    dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 838 ze zm.),
    tj. ubezpieczenia:
    - na życie (dział I, grupa 1),
    - na życie, jeżeli są związane z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym, a także
      ubezpieczenia na życie, w których świadczenie zakładu ubezpieczeń jest ustalane w
      oparciu o określone indeksy lub inne wartości bazowe (dział I, grupa 3),
    - wypadkowe i chorobowe, jeżeli są uzupełnieniem ubezpieczeń wymienionych w grupach
      1-4 (dział I, grupa 5),
    - wypadku, w tym wypadku przy pracy i choroby zawodowej (dział II, grupa 1),
    - choroby (dział II, grupa 2).

    Nie będą natomiast kosztem uzyskania przychodów składki płacone z tytułu umów
    ubezpieczenia innych, niż wymienione powyżej.
    Z powyższego przepisu wynika, że możliwość zaliczenia przez pracodawcę do kosztów
    uzyskania przychodów ponoszonych przez niego wydatków dotyczących składek w
    związku z zawartymi umowami ubezpieczenia, ustawodawca uzależnił od jednoczesnego
    spełnienia wszystkich przesłanek wskazanych w cytowanym powyżej art. 16 ust. 1 pkt 59
    ustawy o CIT. Pierwsza wskazuje grupy umów ubezpieczenia, druga dotyczy
    uprawnionego do otrzymania świadczenia, którym nie może być pracodawca, natomiast
    zgodnie z trzecią, umowa ubezpieczenia w okresie pięciu lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym ją zawarto lub odnowiono winna wykluczać wypłatę kwoty
    stanowiącej wartość odstąpienia od umowy, możliwość zaciągania zobowiązań pod
    zastaw praw wynikających z umowy, wypłatę z tytułu dożycia wieku oznaczonego w
    umowie. Należy podkreślić, że niespełnienie tych przesłanek lub zmiana okoliczności
    faktycznych, w wyniku której przynajmniej jedna z nich przestaje być spełniona, skutkuje
    brakiem możliwości zaliczenia składek na ubezpieczenie do kosztów uzyskania
    przychodów.
    Zatem, aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodów, między
    tym kosztem, a przychodem musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy. Chodzi tu o
    związek tego typu, że poniesienie kosztu ma wpływ na powstanie lub zwiększenie
    przychodu.
    Z przedstawionego opisu sprawy i jego uzupełnienia m.in. wynika, że wspólnikami
    Wnioskodawcy są dwie osoby fizyczne. Pani C (Wspólnik 1) jest zarazem Prezesem
    Zarządu Wnioskodawcy, a D (Wspólnik 2) Wiceprezesem Zarządu Wnioskodawcy. Z tytułu
    pełnienia funkcji członków zarządu Wnioskodawcy obu Wspólnikom przysługuje
    wynagrodzenie wynikowe w wysokości (...) zł w przypadku, gdy Wnioskodawca osiągnie
    zysk netto w kwocie (...) zł po opodatkowaniu. Obaj Wspólnicy pełnią funkcję członków
    zarządu Wnioskodawcy na podstawie powołania (tj. art. 201 § 4 k.s.h.). Żaden ze
    Wspólników nie jest zatrudniony u Wnioskodawcy na podstawie umowy o pracę. Nie
    współpracują oni również z Wnioskodawcą w modelu B2B (business-to-business) ani na
    podstawie umowy o dzieło. Wspólnik 1 zawarł z Wnioskodawcą umowę zlecenia.
    Wnioskodawca jest komplementariuszem w rozumieniu art. 102 ustawy z dnia 15
    września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 18 ze zm.) innej
    spółki handlowej - B spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa.
    Wspólnicy Wnioskodawcy są jedynymi komandytariuszami (art. 111 k.s.h.) ww. spółki
    komandytowej. W spółce komandytowej Wspólnicy nie współpracują na podstawie żadnej
    umowy - umowy o pracę, umowy o dzieło czy też umowy B2B. Wnioskodawcy przysługuje
    2% zysku w spółce komandytowej.
    Z umowy konstytuującej spółkę komandytową wynika, że śmierć jej wspólnika nie stanowi
    przyczyny rozwiązania spółki. Ustalono, iż w miejsce Wspólnika 1 wstąpi Wspólnik 2,
    natomiast w miejsce Wspólnika 2 Wspólnik 1 (tj. na wypadek śmierci jednego z nich).
    Umowa statuująca Wnioskodawcę określa, iż na miejsce zmarłego Wspólnika 1 wstępuje
    Wspólnik 2 (i tak samo odwrotnie), bowiem zgodnie z umową udziały zmarłego wspólnika
    przejmują wspólnicy pozostający w spółce proporcjonalnie do posiadanych przez nich
    udziałów. Jednocześnie umowa ta określa zasady spłaty spadkobierców niewstępujących
    do spółki na miejsce zmarłego wspólnika (zgodnie z art. 183 § 1 k.s.h.). Umowa ta określa
    również, że do spłaty spadkobierców zmarłego Wspólnika zobowiązany będzie Wspólnik,
    który przejął jego udziały.
    Jednocześnie, zgodnie z umową spółki komandytowej, spadkobiercy zmarłego Wspólnika
    nie wstępują do spółki komandytowej. Zamiast tego nastąpi ich spłata - zgodnie z
    zasadami określonymi w umowie. Do tej spłaty zobowiązana jest spółka komandytowa.

    Wspólnicy zostali zobowiązani, każdy z osobna, do zawarcia umowy ubezpieczenia -
    ochrona życia i zdrowia. W świetle nałożonego na nich obowiązku zawarta przez każdego z
    nich umowa miała wskazywać drugiego ze Wspólników, jako uposażonego do otrzymania
    kwoty w wysokości (...) zł na wypadek śmierci ubezpieczonego Wspólnika. Na przykład,
    gdyby umarł Wspólnik 1, to Wspólnik 2 otrzyma (...) zł, jako uposażony z umowy
    ubezpieczenia. Tak samo w sytuacji odwrotnej. Uposażony Wspólnik, po otrzymaniu
    powyższej kwoty, jest zobowiązany do przelania (...) zł spółce komandytowej. Natomiast
    nadwyżkę ponad (...) zł ma przekazać na rzecz spadkobierców zmarłego Wspólnika
    tytułem rozliczenia nabycia udziałów we Wnioskodawcy oraz praw i obowiązków w spółce
    komandytowej.
    Wnioskodawca zawarł trzy umowy ubezpieczenia, gdzie:
    1. W przypadku umowy nr 1 (indywidualne ubezpieczenie na życie) Wnioskodawca jest
      ubezpieczającym, a ubezpieczonym jest Wspólnik 2;
    2. W przypadku umowy nr 2 (ubezpieczenie na życie) Wnioskodawca jest
      ubezpieczającym, a ubezpieczonym jest Wspólnik 1;
    3. W przypadku umowy nr 3 (indywidualne ubezpieczenie na życie) Wnioskodawca jest
      ubezpieczającym, a ubezpieczonym jest Wspólnik 1.
    Wnioskodawca, jako ubezpieczający, ponosi wydatki na miesięczne składki z tytułu
    wszystkich trzech powyższych umów ubezpieczenia. Wydatki te ponosi on z własnych
    środków pieniężnych. Jest to efekt wzajemnych ustaleń, jakie zaszły pomiędzy
    Wspólnikami, Wnioskodawcą i spółką komandytową.
    Jednym z głównych celów, jaki przyświecał Wnioskodawcy w momencie podejmowania
    opisanej w powyższym akapicie decyzji, było zmotywowanie swoich członków zarządu (tj.
    Wspólników) do bardziej wytężonej i efektywnej pracy na rzecz Wnioskodawcy (w ramach
    pełnienia funkcji członków zarządu). Ta zwiększona motywacja ma wynikać stąd, że
    Wspólnicy są „spokojni” o sprawy Wnioskodawcy, spółki komandytowej oraz w
    szczególności o rozliczenie się z ich spadkobiercami w razie śmierci któregoś ze
    Wspólników. Brak zamartwiania się o tego rodzaju sprawy na co dzień obiektywnie
    wpływa korzystnie na sprawowanie funkcji członka zarządu (m.in. możliwość skupienia się
    na bieżących problemach). Wspólnicy ponadto mają pewność, że w razie śmierci któregoś
    z nich, ich spadkobiercy otrzymają od drugiego Wspólnika - tytułem rozliczenia udziałów w
    spółce z o.o. oraz ogółu praw i obowiązków w spółce komandytowej - kwotę zapewniającą
    im możliwość dostatniego życia przez pewien okres czasu, bez konieczności kierowania
    roszczeń do spółek, co mogłoby wpłynąć negatywnie na działalność spółek, a nawet
    zakończyć ich istnienie.
    Ponadto Wspólnik 1 i Wspólnik 2, przy udziale spółki komandytowej, zawarli umowę o
    świadczenie na rzecz ww. spółki komandytowej, na mocy której:
    1. Wspólnik 1 zobowiązał się do przekazania (...) zł z (...) zł, które otrzyma, jako uposażony
      z umowy ubezpieczenia w wypadku śmierci Wspólnika 2, do spółki komandytowej,
      tytułem zabezpieczenia spłaty zobowiązań spółki komandytowej;
    2. Wspólnik 2 zobowiązał się do przekazania (...) zł z (...) zł, które otrzyma, jako uposażony
      z umowy ubezpieczenia w wypadku śmierci Wspólnika 1, do spółki komandytowej,
      tytułem zabezpieczenia spłaty zobowiązań spółki komandytowej;
    3. W obu przypadkach pozostała kwota (...) zł ma stanowić rozliczenie z tytułu nabytych
      udziałów we Wnioskodawcy oraz ogółu praw i obowiązków w spółce komandytowej
      ze spadkobiercami zmarłego Wspólnika.
    W razie śmierci jednego ze Wspólników, drugi Wspólnik zrealizuje wyżej wymienione
    zobowiązania do wpłaty określonej kwoty do spółki komandytowej oraz do rozliczenia ze
    spadkobiercami zmarłego Wspólnika. W celu zagwarantowania, że powyższe ustalenia
    zostaną faktycznie wypełnione w przyszłości, obaj Wspólnicy złożyli w formie aktu
    notarialnego oświadczenia o dobrowolnym poddaniu się egzekucji (zgodnie z art. 777 § 4
    pkt 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego - tytułem
    egzekucyjnym jest akt notarialny, w którym dłużnik poddał się egzekucji i który obejmuje

    obowiązek zapłaty sumy pieniężnej, gdy w akcie wskazano termin wykonania obowiązku
    lub zdarzenie, od którego uzależnione jest wykonanie). W akcie obaj Wspólnicy - jednak
    każdy osobno - oświadczyli, że zapłacą spółce komandytowej (...) zł w terminie 90 dni od
    dnia śmierci drugiego Wspólnika.
    Przedmiotem Państwa wątpliwości jest kwestia ustalenia, czy Wnioskodawcy przysługuje
    prawo do zaliczania miesięcznych składek ubezpieczeniowych na ubezpieczenia na życie
    Wspólników do kosztów uzyskania przychodów.
    Biorąc pod uwagę przedstawiony we wniosku stan faktyczny i powołane powyżej przepisy
    prawa podatkowego w pierwszej kolejności, zauważyć należy, że wydatki o których mowa
    we wniosku ponoszone tytułem ubezpieczenia na życie Wspólnika 1 i Wspólnika 2 nie są
    wydatkami poniesionymi na rzecz pracowników, bowiem Wspólnicy nie są pracownikami
    Spółki.
    Z wniosku jednoznacznie przy tym wynika, że zawarcie wskazanych we wniosku umów
    ubezpieczenia jest związane ze sprawowaniem przez nich funkcji Członków Zarządu
    Spółki, czy też w ogólności posiadaniem statusu „Wspólnika”.
    W konsekwencji na gruncie omawianej sprawy nie znajdzie zastosowania cyt. przepis art.
    16 ust. 1 pkt 59 ustawy o CIT, a zaliczenie omawianych wydatków do kosztów uzyskania
    przychodów powinno zostać przeanalizowane pod kątem spełnienia ogólnych przesłanek,
    o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Odnosząc się do powyższej kwestii na gruncie niniejszej sprawy, zwrócić należy również
                  1uwagę na przepis art. 203 Kodeksu spółek handlowych, w myśl którego:
      Uchwała wspólników może ustalać zasady wynagradzania członków zarządu, w
      szczególności maksymalną wysokość wynagrodzenia, przyznawania członkom
      zarządu prawa do świadczeń dodatkowych lub maksymalną wartość takich
      świadczeń. Wynagrodzenie członków zarządu zatrudnionych na podstawie umowy o
      pracę lub innej umowy określa organ albo osoba powołana uchwałą zgromadzenia
      wspólników do zawarcia umowy z członkiem zarządu.
    Zgodnie z poglądami doktryny z ww. przepisu wynika, że:
    - w ramach ustalania zasad wynagradzania członków zarządu zgromadzenie wspólników
      może przykładowo („w szczególności”) ustalić maksymalną wysokość wynagrodzenia,
      przyznawać członkom zarządu prawo do świadczeń dodatkowych, czy określić
      maksymalną wartość takich świadczeń,
    - w praktyce charakter i zakres takiej uchwały zgromadzenia wspólników może być różny,
      uchwała może mieć charakter abstrakcyjny i stanowić jedynie o wynagradzaniu
      członków zarządu bez odwoływania się do konkretnych osób - członków zarządu, jak i
      może określać wynagrodzenie dla danego - wskazanego z imienia i nazwiska - członka
      zarządu,
    - uchwała może przesądzać jedynie o odpłatnym charakterze pełnienia funkcji w
      zarządzie, jak i może w szczegółach opisywać zasady, składniki czy wysokość
      wynagrodzenia, przy czym stopień tej szczegółowości też może być zróżnicowany,
    - w przypadku braku zawarcia przez spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością umowy (o
      pracę, cywilnoprawnej) z członkiem zarządu i oparcia zasad pełnienia przez niego
      funkcji w organie jedynie o uchwałę zgromadzenia wspólników o powołaniu, uchwała
      ustalająca wynagrodzenie stanowić będzie jedyną podstawę jego wypłaty,
    - zasady wynagradzania członków zarządu mogą również wynikać z samej umowy spółki.
      Treść i zakres regulacji umownej może również przybrać różną postać - od
      przesądzenia ogólnej zasady, po ustalenia bardzo szczegółowe.
    Kierując się powyższymi poglądami, Organ podjął próbę ustalenia, czy świadczenia na
    rzecz Wspólników w postaci dodatkowego ubezpieczenia na życie, wynikają z umowy
    spółki lub podjętej przez nich uchwały. W tym też zakresie w wezwaniu z 25 sierpnia 2025
    r. skierowano do Państwa pytanie Nr 8 o treści: czy prawo do dodatkowego świadczenia w

    postaci ubezpieczenia na życie na rzecz Wspólników (udziałowców będących członkami
    zarządu) wynika z uchwały zgromadzenia wspólników lub z samej umowy Spółki? Jaka jest
    podstawa prawna dokonywanego świadczenia?
    W odpowiedzi wyjaśnili Państwo, że z umowy konstytuującej spółką komandytową wynika,
    że śmierć jej wspólnika nie stanowi przyczyny rozwiązania spółki. Ustalono, iż w miejsce
    Wspólnika 1 wstąpi Wspólnik 2, natomiast w miejsce Wspólnika 2 Wspólnik 1 (tj. na
    wypadek śmierci jednego z nich). Jednocześnie, zgodnie z umową spółki komandytowej,
    spadkobiercy zmarłego Wspólnika nie wstępują do spółki komandytowej. Zamiast tego
    nastąpi ich spłata - zgodnie z zasadami określonymi w rzeczonej umowie. Do tej spłaty
    zobowiązana jest spółka komandytowa, co potwierdzają poglądy głoszone przez doktrynę
    na gruncie art. 65 k.s.h. (stosowanego na mocy art. 103 § 1 k.s.h. odpowiednio do spółki
    komandytowej).
    Podobnie umowa statuująca Wnioskodawcę określa, iż na miejsce zmarłego Wspólnika 1
    wstępuje Wspólnik 2 (i tak samo odwrotnie), bowiem zgodnie z umową udziały zmarłego
    wspólnika przejmują wspólnicy pozostający w spółce proporcjonalnie do posiadanych
    przez nich udziałów. Jednocześnie w umowie tej też określono zasady spłaty
    spadkobierców niewstępujących do spółki na miejsce zmarłego wspólnika (zgodnie z art.
    183 § 1 k.s.h.). W omawianej umowie postanowiono również, że do spłaty spadkobierców
    zmarłego Wspólnika zobowiązany będzie Wspólnik, który przejął jego udziały. Na przykład
    w przypadku śmierci Wspólnika 1 będzie to Wspólnik 2.
    Wnioskodawca jako ubezpieczający, ponosi wydatki na miesięczne składki z tytułu
    wszystkich trzech powyższych umów ubezpieczenia. Wydatki te ponosi on z własnych
    środków pieniężnych. Jest to efekt wzajemnych ustaleń, jakie zaszły pomiędzy
    Wspólnikami, Wnioskodawcą i spółką komandytową. W ramach tych ustaleń stwierdzono,
    iż taki model znajduje uzasadnienie w panującej strukturze, gdzie Wspólnicy są
    wspólnikami zarówno u Wnioskodawcy, jak i w spółce komandytowej, a sam
    Wnioskodawca jest wspólnikiem - komplementariuszem w spółce komandytowej.
    Dodatkowo warto zauważyć, iż obaj Wspólnicy są członkami zarządu Wnioskodawcy.
    Dodatkowo w celu zagwarantowania, że powyższe ustalenia zostaną faktycznie
    wypełnione w przyszłości, obaj Wspólnicy złożyli w formie aktu notarialnego oświadczenia
    o dobrowolnym poddaniu się egzekucji (zgodnie z art. 777 § 4 pkt 4 ustawy z dnia 17
    listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego tytułem egzekucyjnym jest akt
    notarialny, w którym dłużnik poddał się egzekucji i który obejmuje obowiązek zapłaty
    sumy pieniężnej, gdy w akcie wskazano termin wykonania obowiązku lub zdarzenie, od
    którego uzależnione jest wykonanie). W akcie obaj Wspólnicy - jednak każdy osobno -
    oświadczyli, że zapłacą spółce komandytowej 600.000,00 zł w terminie 90 dni od dnia
    śmierci drugiego Wspólnika.
    Dodatkowo w samej polisie jest informacja kto jest uposażonym i z niej wynika właśnie
    krzyżowe ubezpieczenie obu wspólników. Prawo do dodatkowego świadczenia wynika
    zatem z tych podstaw prawnych.
    W świetle powyższego nie sposób uznać, że podstawa świadczenia w postaci
    ubezpieczenia Wspólników na życie została określona w umowie Spółki, czy uchwale jej
    Wspólników. Wyjaśnienia powyższe wskazują jedynie na fakt określenia w umowie spółki
    skutków związanych ze śmiercią jednego ze Wspólników oraz zasad rozliczenia ze
    spadkobiercami zmarłego Wspólnika, a nie wskazują na zawarcie umów ubezpieczenia, o
    których mowa we wniosku.
    Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że skoro prawo do dodatkowego
    świadczenia w postaci ubezpieczenia na życie na rzecz wspólników (udziałowców
    będących członkami zarządu), nie wynika z uchwały zgromadzenia wspólników lub z samej
    umowy Spółki, to nie możecie Państwo zaliczyć wydatków z tytułu ww. składek
    ubezpieczeniowych na życie opłacanych na rzecz członków zarządu (Wspólnika 1 i 2) do
    kosztów uzyskania przychodów.

    Niezależnie od powyższego w ocenie Organu brak jest związku przyczynowo-skutkowego,
    o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, pomiędzy wskazanymi we wniosku
    wydatkami ponoszonymi przez Państwa, a uzyskiwaniu przychodów lub zachowaniem
    albo zabezpieczeniem źródła przychodów, biorąc pod uwagę iż jak wynika z wniosku:
    - to Wspólnicy, a nie Spółka zostali każdy z osobna zobowiązani do zawarcia umowy
      ubezpieczenia;
    - uposażonymi z umowy ubezpieczenia będą wzajemnie Wspólnicy Spółki, a nie Spółka,
      czy też bliscy ubezpieczonych;
    - wypłacone przez ubezpieczyciela świadczenie, otrzyma drugi Uposażony Wspólnik, który
      po otrzymaniu powyższej kwoty, jest zobowiązany do przelania (...) zł Spółce
      komandytowej. Natomiast nadwyżkę ponad (...) zł ma przekazać na rzecz
      spadkobierców zmarłego Wspólnika tytułem rozliczenia nabycia udziałów we
      Wnioskodawcy oraz praw i obowiązków w Spółce komandytowej;
    - ubezpieczenie nie będzie dotyczyć działalności samej Spółki;
    - Spółka posiada zaledwie 2% udziału w zysku spółki komandytowej.
    Powyższe wskazuje zatem, że Spółka zawierając wskazane we wniosku umowy
    ubezpieczenia, realizuje w istocie obowiązki jej Wspólników, związane raczej z przyszłymi
    rozliczeniami w Spółkach (podmiotach powiązanych) będące następstwem śmierci
    jednego ze Wspólników. Wydatki te nie są tym samym związane z działalnością Spółki i
    uzyskanymi przez nią dochodami, czy też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła jej
    przychodów.
    Z wniosku jednoznacznie wynika, że Wnioskodawca posiada zaledwie 2% udziałów w
    zyskach spółki komandytowej, na rzecz której to spółki ma być docelowo zrealizowana
    wypłata świadczenia z tytułu ubezpieczenia. Wprawdzie ubezpieczone są osoby, które są
    Wspólnikami Wnioskodawcy oraz spółki komandytowej, ale beneficjentem wypłaconego
    świadczenia jest spółka komandytowa oraz spadkobiercy Wspólników. Zatem ponoszony
    przez Spółkę w całości wydatek na miesięczne składki z tytułu zawartych umów
    ubezpieczenia na ochronę życia i zdrowia Wspólników nie jest w istotny sposób związany z
    działalnością Spółki. W przedstawionych okolicznościach nie jest to także wydatek
    racjonalny i celowy.
    Ze wskazanych we wniosku powodów, wydatki o których mowa nie mogą stanowić
    kosztów uzyskania przychodów.
    Tym samym Państwa stanowisko dotyczące możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania
    przychodów miesięcznych składek ubezpieczeniowych na ubezpieczenie na życie
    wspólników − należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać
    należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też

    zdarzenia przyszłego. Natomiast Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw
    podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami, to nie ma możliwości zastosowania
    ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
    będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących
    przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.