Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.151.2025.3.MN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-21
Teza: Skutki podatkowe umorzenia kredytu i możliwość skorzystania
z zaniechania poboru podatku; kredyt na zakup lokalu
mieszkalnego.
Słowa kluczowe: kredyt
lokal-lokal mieszkalny
przychód
roszczenia
ugody
umorzenie
umowa-wypowiedzenie umowy
zaniechanie
zobowiązanie
Zagadnienia: Ordynacja podatkowa-Dział III Zobowiązania podatkowe-
Rozdział 1 Powstawanie zobowiąznia podatkowego-
Zaniechanie poboru podatku
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Podstawa obliczenia i wysokość podatku.
1

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 42a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 lutego 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go
    Pan pismem z 17 marca 2025 r. (wpływ 17 marca 2025 r.) oraz pismem z 26 kwietnia 2025
    r. (wpływ 26 kwietnia 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest
    następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

10 listopada 2006 r. Bank i Wnioskodawca wraz ze współkredytobiorcą zawarli Umowę nr
    (...) o kredyt hipoteczny dla osób fizycznych „...” waloryzowany kursem CHF (dalej
    „Umowa").
    Bank udzielił Kredytobiorcom, działającym jako osoby fizyczne nieprowadzące w dniu
    zawarcia umowy działalności gospodarczej, kredytu przeznaczonego na realizację zakupu
    lokalu mieszkalnego w (...), które jest współwłasnością Kredytobiorców. Bank wypłacił
    kwotę: 892.000,03 zł, co stanowiło równowartość kwoty: 383.192,16 CHF według
    ówczesnego kursu złotego do franka szwajcarskiego.
    Z uwagi na to, że kredyt nie był spłacany przez Wnioskodawcę i został spłacony jedynie
    częściowo, bank wypowiedział umowę kredytu hipotecznego i wystąpił w 2018 r. na drogę
    sądową przeciwko Kredytobiorcom, w tym przeciwko Wnioskodawcy.
    Aktualnie sprawa sądowa z powództwa banku dalej jest prowadzona przed Sądem
    Okręgowym w (...), a wartość roszczeń banku kwota główna plus odsetki szacowana jest
    na kwotę, wg stanu na listopad 2024 r. (data rozmów ugodowych) 1.693.218,02 zł.

    Zdaniem Wnioskodawcy, zobowiązanie Banku wywodzone jest z nieważnej, a zatem
    niewywołującej skutków prawnych umowy kredytu. Jednakże celem uregulowania stanu
    niepewności prawnej i z uwagi na ryzyko finansowe związane toczącym się procesem
    sądowy, Strony umowy kredytu przystąpiły do rozmów ugodowych.
    Na mocy projektowanych zapisów ugody sądowej Bank ma zwolnić Wnioskodawcę z długu
    i umorzyć jego zadłużenie jako Kredytobiorcy z tytułu zobowiązania kredytowego z
    rozwiązanej umowy kredytowej w kwocie: 1.214.218,02 zł stanowiącej różnicę między
    kwotą zadłużenia z tytułu zobowiązania wskazaną w pkt 3, a kwotą zadłużenia z tytułu
    niespłaconego zobowiązania. Stan zadłużenia Strony ustalą na kwotę: 479.000,00 zł.
    Wnioskodawca kwotę tę, tzn. „nowy dług” wobec Banku będzie spłacał już na warunkach
    określonych w ugodzie sądowej.
    Drugi Kredytobiorca zaakceptuje te warunki ugody i przystąpi do niej.
    Ugoda zostanie zawarta na czas określony do dnia spłaty ostatniej raty nowego długu
    wynikającej z harmonogramu spłat, który strony uzgodnią. Oznacza to, że z tytułu
    zawarcia ugody Bank nie dokona zwrotu na rzecz Wnioskodawcy jakichkolwiek środków
    finansowych, które mogłyby być jego przysporzeniem ani w pieniądzu, ani w naturze.
    Natomiast - wobec zakwestionowania legalności zawartej 10 listopada 2006 r. umowy
    kredytowej - korzyścią dla Wnioskodawcy będzie sądowe ustalenie wielkości jego
    zobowiązania względem Banku i określenie zasad spłaty zadłużenia. W wyniku zawarcia
    ugody przed sądem koszty postępowania sądowego zostaną zniesione między stronami.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    Obydwaj współkredytobiorcy odpowiadają solidarnie za cały kredyt.
    Ugodę sądową podpiszą obydwaj kredytobiorcy.
    Umowa kredytowa została wypowiedziana przez bank 27 kwietnia 2017 r.
    Zobowiązanie z tytułu kredytu nie jest przedawnione.
    Celem zawartego 10 listopada 2006 r. kredytu hipotecznego było zgodnie z treścią pkt 1)
    umowy kredytowej: „Zakup lokalu mieszkalnego (...) położonego w (...) (kwota: 747.000 zł),
    refinansowanie nakładów poniesionych na zakup lokalu (kwota: 83.000 zł) [tj. zadatku]
    oraz pokrycie kosztów związanych z udzieleniem kredytu (kwota: 62.000 zł) [tj. prowizji
    bankowej]”.
    Kredyt został wzięty wyłącznie na cele mieszkaniowe osób fizycznych nie prowadzących w
    listopadzie 2006 r. działalności gospodarczej.
    Nie dojdzie do przewalutowania kredytu, gdyż umowa kredytu została już wypowiedziana
    przez bank 27 kwietnia 2017 r. Oznacza to, że bank – w chwili obecnej dysponuje
    roszczeniem o zapłatę kwoty pieniężnej wyrażonej w złotym polskim (wierzytelnością
    dochodzoną powództwem sądowym). Walutą kredytu także był złoty polski. Jedynie
    wartość kredytu była waloryzowana w oparciu o walutę obcą, tj. frank szwajcarski. Nie
    dojdzie zatem do czynności przewalutowania kredytu.
    Kredyt hipoteczny został udzielony przez (...) Bank S.A., tj. podmiot nadzorowany przez
    KNF (Komisję Nadzoru Finansowego).
    Kredyt został zabezpieczony hipoteką na następujących nieruchomościach:
        lokal mieszkalny w (...); wartość hipoteki kaucyjnej: 221.840,40 zł;
        lokal mieszkalny w (...); wartość hipotek kaucyjnej: 1.116.159,60 zł.
    Na żądanie organu Wnioskodawca udostępni numery ksiąg wieczystych obu lokali
    mieszkalnych.

    W skład umarzanej kwoty roszczenia banku o zapłatę w ramach planowanej ugody
    wchodzą:
        kwota niespłaconego kapitału kredytu;
        kwota odsetek naliczonych przez bank za okres od ostatniej spłaty raty kredytu do
        daty wytoczenia powództwa.
    Ugoda nie wyróżnia różnego typu odsetek, gdyż samo roszczenie banku ma charakter
    jednolity i kompleksowy, tj. roszczenie o zapłatę wierzytelności pieniężnej wyrażonej jedną
    kwotą. Umorzenie zobowiązania banku z tytułu zawartego kredytu hipotecznego ma mieć
    charakter częściowy, gdyż w ramach ugody Wnioskodawca zobowiązuje się do zapłaty
    reszty wierzytelności banku w kwocie: 479.000 zł.
    Wnioskodawca nie korzystał z umorzenia wierzytelności z tytułu innego kredytu
    zaciągniętego na realizację innej inwestycji mieszkaniowej. Wnioskodawca nie korzystał z
    umorzenia wierzytelności z tytułu innego kredytu zabezpieczonego hipotecznie i
    zaciągniętego na realizację innej inwestycji mieszkaniowej.
    Rozmowy z bankiem na temat ugody toczą się już od kilku miesięcy. Został już
    wypracowany projekt ugody sądowej, którą obie strony są gotowe podpisać. Decyzja o
    podpisaniu ugody uzależniona jest od treści interpretacji podatkowej, której udzieli KIS i
    terminu uzyskania odpowiedzi. W praktyce sądowej, jeżeli obie strony są zdecydowane na
    zawarcie ugody, to wyznaczenie terminu posiedzenia trwa bardzo sprawnie, tj. ok. 6 – 8
    tygodni. Należy pamiętać, że treść ugody podlega też weryfikacji przez Sąd, pod kątem
    zgodności z prawem, jakkolwiek ocena skutków podatkowych zawieranej ugody leży poza
    kognicją sądu cywilnego.
    Pytania
    1. Czy w związku z zawarciem planowanej przez Wnioskodawcę z Bankiem ugody
      sądowej kwota wynikająca z różnicy pomiędzy dochodzoną przez Bank kwotą
      roszczenia a kwotą wynikającą z treści ugody, którą zgodzi się dobrowolnie zapłacić
      Wnioskodawca na rzecz banku, tj. suma: 1.214.218,02 zł będzie jego przychodem?
    2. Czy w związku z zawarciem planowanej ugody sądowej powstanie po stronie
      Wnioskodawcy przychód (PIT-11 poz. 99, 101) podlegający opodatkowaniu?
    3. Czy Wnioskodawca powinien zapłacić od tej kwoty podatek dochodowy?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, kwota wynikająca z różnicy pomiędzy dochodzoną przez Bank
    kwotą roszczenia a kwotą wynikającą z treści planowanej ugody sądowej, którą zgodzi się
    dobrowolnie zapłacić Wnioskodawca na rzecz banku nie jest jego przychodem i nie
    podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    W konsekwencji Bank nie jest ani uprawniony, ani zobowiązany do wystawienia
    Wnioskodawcy deklaracji PIT-11 obarczającej go przychodem podatkowym.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Reguły dotyczące opodatkowania
    W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych
    (Dz. U. z 2024 r. poz. 226 z późn. zm.), dalej jako „PDOF”:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
        dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a
        i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku
        oraz
        dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia
        ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art.
        22 ustawy - Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w
        przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem
        podatników).
    W myśl art. 9 ust. 1a PDOF:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 PDOF:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
        pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika - tj. takie
        pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
        zainkasował, objął w posiadanie”;
        pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika -
        tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
        odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć
        do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i
        wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby
        stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.

    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 PDOF.
    I tak zgodnie z ww. przepisem:
      Źródłami przychodów są:
      1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy,
      członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się
      produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta;
      2) działalność wykonywana osobiście;
      3) pozarolnicza działalność gospodarcza;
      4) działy specjalne produkcji rolnej;
      5) (uchylony)
      6) najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym
      charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji
      rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na
      prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku
      związanych z działalnością gospodarczą;
      7) kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych
      innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c;
      8) odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
      oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      d) innych rzeczy,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy -
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany;
      8a) działalność prowadzona przez zagraniczną jednostkę kontrolowaną;
      8b) niezrealizowane zyski, o których mowa w art. 30da;
      9) inne źródła.

    Przychody z poszczególnych źródeł przychodów i zasady ich ustalania zostały
    uregulowane w artykułach 12-20 PDOF.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł można mówić w każdym przypadku,
    kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Celem identyfikacji tych „przychodów z innych źródeł” na mocy art. 42a ust. 1 PDOF
    ustawodawca nałożył na osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby
    prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości
    prawnej, które dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust.
    1, z wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c
    oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano
    poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek lub
    zryczałtowanego podatku dochodowego, obowiązek sporządzenia informacji według
    ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją podatnikowi oraz urzędowi
    skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według
    miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatników, o
    których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik
    urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje
    swoje zadania.
    Stąd też kluczowe znaczenie dla Wnioskodawcy ma odpowiedź na pytanie nr 2 - czy w
    związku z zawarciem planowanej ugody sądowej powstanie po stronie Wnioskodawcy
    przychód (PIT-11 poz. 99, 101) podlegający opodatkowaniu.
    Skutki podatkowe zwrotu przez bank nadpłaty kredytu
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Prawo
    bankowe (Dz. U. z 2024 r. poz. 1646).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia
    się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy
    bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał on wyraz w przepisie art. 11
    ust. 1 PDOF definiującym przychody jako otrzymane lub postawione do dyspozycji
    podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą
    być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym
    (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    Wobec powyższego, skoro Bank nie dokona zwrotu żadnej kwoty pieniędzy, a jedynie
    dojdzie do ustalenia nowego zobowiązania i w nowej wysokości, to różnica pomiędzy
    dochodzoną przez Bank na drodze sądowej kwotą roszczenia a kwotą wynikającą z treści
    ugody, którą zgodzi się dobrowolnie zapłacić Wnioskodawca na rzecz banku, tj. suma
    1.214.218,02 zł nie może być traktowana jako jego przychód w rozumieniu art. 11 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych niezbędny do wykazania przy pomocy
    deklaracji PIT-11.
    W konsekwencji zawarcie ugody sądowej nie skutkuje obowiązkiem zapłaty podatku
    dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Pojęcie „nieodpłatne świadczenie” było m.in. przedmiotem interpretacji Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, który w uchwale podjętej w składzie siedmiu sędziów w dniu 18
    listopada 2002 r., sygn. akt FSP 9/02 stwierdził, że:

      W prawie cywilnym pojęcie „ świadczenia” rozpatruje się na tle stosunku
      zobowiązaniowego w ten sposób, że przez świadczenie rozumie się zachowanie
      dłużnika zgodne z treścią zobowiązania i polegające na zadośćuczynieniu
      podlegającego ochronie interesowi wierzyciela (art. 353 ustawy z dnia 23 kwietnia
      1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.)). Najogólniej rzecz biorąc
      świadczenie polegać może na zachowaniu się czynnym - działaniu lub zachowaniu
      się biernym, tj. zaniechaniu, czyli powstrzymywaniu się od jakiegoś działania.
    Pojęcie nieodpłatnego świadczenia dla celów podatkowych ma jednak szerszy zakres niż w
    prawie cywilnym. I tak przez nieodpłatne świadczenie należy rozumieć te wszystkie
    zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne (tj. nie
    związane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu) przysporzenie majątku, mające
    konkretny wymiar finansowy. Innymi słowy, pod pojęciem tym należy rozumieć każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i
    zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego
    podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób
    prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest nie związane z kosztami lub inną
    formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar
    finansowy (uchwała NSA z dnia 18 listopada 2002 r., sygn. akt FPS 9/02).
    W doktrynie prawa podatkowego oraz orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje
    się, iż na pojęcie „nieodpłatnego świadczenia” składają się łącznie dwa elementy: po
    pierwsze chodzi o wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze, w wyniku których podatnik
    otrzymuje w sposób nieodpłatny, tj. nie związany z kosztami lub inną formą ekwiwalentu,
    przysporzenie majątkowe mające konkretny wymiar finansowy, oraz po drugie takie
    przysporzenie majątkowe jest uzyskiwane kosztem innego podmiotu.
    Świadczenia nieodpłatne to szczególnego rodzaju świadczenia, w przypadku których
    otrzymujący odnosi określoną korzyść pod tytułem darmym, co oznacza, że nie świadczy
    nic w zamian. Świadczenie ma charakter nieodpłatny tylko wówczas, gdy otrzymujący w
    związku z wykonanym na jego rzecz świadczeniem nie świadczy niczego w zamian ani
    obecnie, ani też w przyszłości. Przychód może być wyrażony wyłącznie w pieniądzu. Stąd
    też przychodem są nie tyle same świadczenia, lecz ich wartość.
    Przychód z tytułu otrzymanych nieodpłatnie rzeczy lub praw oraz wartości innych
    nieodpłatnych świadczeń powstaje w przypadku, gdy podatnik otrzymuje rzecz, prawo lub
    innego rodzaju świadczenie w sposób nieodpłatny, podczas gdy w warunkach rynkowych
    otrzymanie tego rodzaju świadczenia odbywałoby się z zachowaniem odpłatności. W
    szczególności, zgodnie z art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się – za wyjątkiem
    przypadków określonych w pkt 1-3 – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
    świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z
    uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca
    udostępnienia.
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady –
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest
    nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym
    dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę,
    czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika
    w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
    świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Za przychody podatkowe mogą
    być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym
    (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania

    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Źródła przychodów
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Na mocy art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z
      wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c
      oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
      zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na
      podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić
      informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją
      podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje
      zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi
      skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w
      sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.
    Przedstawił Pan informacje, z których wynika, że:
    1. zaciągnął Pan wraz z drugim kredytobiorcą kredyt w CHF na zakup lokalu
    mieszkalnego;
    2. w 2017 roku Bank wypowiedział umowę kredytu ze względu na fakt, że kredyt nie był
    spłacany;
    3. bank zaproponował zawarcie ugody sądowej, na mocy której umorzy część
    istniejącego zadłużenia.
    Powziął Pan wątpliwość, czy kwota umorzenia będzie stanowić dla Pana przychód
    podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Umorzenie kredytu

    Stosownie do art. 366 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024
    r. poz. 1061 ze zm.):
      Kilku dłużników może być zobowiązanych w ten sposób, że wierzyciel może żądać
      całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od
      każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników
      zwalnia pozostałych (solidarność dłużników).
    W myśl art. 369 Kodeksu cywilnego:
      Zobowiązanie jest solidarne, jeżeli to wynika z ustawy lub z czynności prawnej.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Prawo
    bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia
    się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy
    bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Pojęcie „umorzenie zobowiązania” nie zostało zdefiniowane w przepisach ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, dlatego zasadne jest odwołanie się w tym
    zakresie do reguł wykładni językowej.
    „Umorzenie” wg Słownika Języka Polskiego PWN oznacza: „zmniejszenie lub zlikwidowanie
    zobowiązania pieniężnego poprzez uzyskanie zrzeczenia się należności przez wierzyciela
    lub spłatę stopniową długu. Umorzyć dług. Umorzyć podatek, należność”. Skutkiem
    umorzenia jest zmniejszenie lub zlikwidowanie w części lub w całości zobowiązania
    dłużnika w stosunku do wierzyciela, za jego zgodą, co prowadzi do wygaśnięcia w całości
    lub w części zobowiązania.
    Stosownie do art. 353 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Zobowiązanie polega na tym, że wierzyciel może żądać od dłużnika świadczenia, a
      dłużnik powinien żądanie spełnić.
    Instytucję zwolnienia z długu reguluje art. 508 Kodeksu cywilnego, w myśl którego:
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Niewątpliwie w sytuacji, w której na skutek umowy o zwolnienie z długu dochodzi do
    umorzenia zobowiązania – świadczeniobiorca uzyskuje przysporzenie, skutkujące
    powstaniem przychodu podlegającego opodatkowaniu. Osiąga bowiem korzyść
    majątkową o konkretnym wymiarze, gdyż zmniejsza się zobowiązanie, jakie musiałby
    zapłacić gdyby nie umorzenie.
    Wskazał Pan, że w wyniku zawarcia ugody z bankiem, bank umorzy Panu część zadłużenia.
    Tym samym, umorzoną Panu kwotę wierzytelności z tytułu zaciągniętego kredytu należy
    zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw.
    z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 maja 2012 r. sygn.
    akt II FSK 2633/10:

      Pogląd, że umorzona pożyczka (lub kredyt) stanowi dla pożyczkobiorcy
      (kredytobiorcy) przychód (o którym mowa w art. 11 ust. 1 PDoFizU) ze źródła
      wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 PDoFizU, nie budzi w
      orzecznictwie wątpliwości (por. wyroki NSA: z dnia 10 grudnia 2007 r., sygn. akt II FPS
      3/07, ONSAiWSA 2008, nr 3, poz. 45 oraz z dnia 18 września 2007 r., sygn. akt II FSK
      984/06). Z chwilą bowiem umorzenia wierzytelności z tego tytułu, kredyt (pożyczka)
      traci swój zwrotny charakter i staje się trwałym (definitywnym) przysporzeniem
      majątkowym dłużnika. Czynność umorzenia kredytu stanowi, więc niewątpliwie inne
      źródło przychodu.
    Zatem Pana stanowisko w zakresie braku powstania przychodu z tytułu umorzenia jest
    nieprawidłowe.
    Zaniechanie poboru podatku
    Jednakże zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 102) w aktualnie obowiązującym brzmieniu zmienionym
    Rozporządzeniem Ministra Finansów z 20 grudnia 2024 r. (Dz. U. 2024 poz. 1912):
        1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od
          kwot:
        1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
          przypadku gdy:
        a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
          mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego -
          gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej
          inwestycji mieszkaniowej, oraz
        b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
          zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
          kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a
          inwestycji mieszkaniowej;
        2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
          udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub
          indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu
          zastosowania ujemnego oprocentowania.
        2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
        1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
        2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
        3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
          umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
          szczególności ubezpieczeń.
        3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki
          inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o
          podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128, z późn.
          zm.), zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności
          z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu
          mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej
          ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
        4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem
          refinansowym lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny,
          zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę

          wierzytelności z tytułu kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części
          odpowiadającej kwocie wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego
        5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a,
          rozumie się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
        1) jednego gospodarstwa domowego albo
        2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
          mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna
          osoba fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I
          grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983
          r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2021 r. poz. 1043).
        6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
          gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal
          mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub
          wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
        7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
          inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
          osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
          zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Z kolei § 4 cytowanego rozporządzenia stanowi, że:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów
      (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Stosownie do § 4a tego rozporządzenia:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, w przypadku pożyczek, o których mowa w §
      3 ust. 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia
      2025 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Natomiast w myśl § 3 komentowanego rozporządzenia:
        1. Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
          rozumieć kredyt, który został:
        1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
          podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
          uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw
          regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
        2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
          nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
          prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
          udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
          mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
        3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
          lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
        2. Za kredyt mieszkaniowy uważa się również pożyczkę, o ile spełnia warunki
          określone w ust. 1.
    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
        a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
          mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu,

          a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
          wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem
          lub lokalem,
        b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub
          udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni
          mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,
        c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
          prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
          tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego
          gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub
          udziału w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt
          ten zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
        d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
          mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
      e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
      budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
      własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Zatem zaniechanie poboru podatku do umorzonych osobom fizycznym kwot
    wierzytelności z tytułu kredytów znajdzie zastosowanie, jeżeli zostaną spełnione łącznie
    następujące przesłanki:
    1. kredyt był zaciągnięty na realizację inwestycji mieszkaniowej;
    2. kredyt był udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do
      udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw;
    3. kredyt był zabezpieczony hipotecznie;
    4. kredytobiorca nie korzystał wcześniej z umorzenia zobowiązania z tytułu innego
      kredytu na własne cele mieszkaniowe zabezpieczonego hipotecznie.
    Pana skutki podatkowe z tytułu umorzenia wierzytelności
    Omawiane rozporządzenie odwołuje się w swej treści do art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazując – że główną przesłanką do
    skorzystania z zaniechania poboru podatku jest przeznaczenie kredytu na wydatki, o
    których mowa w tym artykule.
    Zgodnie z tym artykułem, wydatkiem uznawanym za cel mieszkaniowy jest m.in. nabycie
    lokalu mieszkalnego.
    Z opisu sprawy wynika, że kredyt został przez Pana zaciągnięty m.in. na zakup lokalu
    mieszkalnego i przeznaczony na cele mieszkaniowe. Zatem główna przesłanka do
    skorzystania z zaniechania poboru podatku została spełniona.
    Mając na uwadze przepisy omawianego Rozporządzenia – będzie Pan zatem mógł
    skorzystać z zaniechania poboru podatku z tytułu umorzonej wierzytelności wyłącznie w
    tej części, w jakiej kredyt został zaciągnięty na zakup lokalu mieszkalnego i sfinansowanie
    kosztów niezbędnych do jego zawarcia (prowizja bankowa). Ta część umorzonej
    wierzytelności nie podlega wykazaniu w PIT-11.
    Od tej części umorzenia nie będzie Pan zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego od
    osób fizycznych.
    Pana stanowisko w ww. zakresie jest prawidłowe.

    Z opisu sprawy wynika, że celem zaciągniętego przez Pana kredytu było także
    refinansowanie nakładów poniesionych na zakup lokalu.
    Zauważyć należy, że pojęcia kredyt refinansowy i kredyt na refinansowanie nie są tożsame.
    Zaciągnięcie kredytu na refinansowanie jest to zdarzenie rozumiane jako operacja
    pieniężna, polegająca na wykorzystaniu zewnętrznych funduszy pieniężnych w celu
    zastąpienia środków pierwotnie wydatkowanych na jakiś cel.
    Pojęcie kredyt refinansowy implikuje konieczność wcześniejszego zaciągnięcia kredytu,
    aby później możliwym było zaciągnięcie kredytu refinansowego na jego spłatę. Zatem
    czynność refinansowania zakupu kredytem hipotecznym należy odróżnić od zaciągnięcia
    kredytu refinansowego. Kredyt refinansowy przeznaczony jest na spłatę wcześniej
    zaciągniętego kredytu hipotecznego i jest on zabezpieczony na podstawie wartości
    aktualnie posiadanej nieruchomości. Natomiast zwrot „refinansowanie” oznacza operację
    pieniężną polegającą na uzyskaniu zewnętrznych źródeł finansowania w celu zastąpienia
    środków własnych, które zostały wydatkowane na jakiś cel. W rezultacie, pierwotnie
    wydatkowane środki pieniężne mogą być niejako „ponownie” wykorzystane na dowolny
    cel. Środki z kredytu na refinansowanie niejako zastępują środki uprzednio wydatkowane
    z własnych zasobów.
    Z powołanych przepisów jednoznacznie wynika, że analizowane zaniechanie może mieć
    zastosowanie w przypadku umorzenia kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki,
    o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    lub w przypadku umorzenia kredytu refinansowego w sytuacji, gdy został on zaciągnięty
    na refinansowanie (zastąpienie) kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na te wydatki.
    Przepis ten nie odnosi się natomiast do kredytów hipotecznych zaciągniętych na
    refinansowanie środków własnych poniesionych na cele mieszkaniowe. Tego rodzaju
    wydatek nie został wymieniony w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem w części, w jakiej kredyt został przez Pana zaciągnięty na refinansowanie nakładów
    poniesionych na zakup lokalu – nie dojdzie do zaniechania poboru podatku dochodowego.
    Ta część umorzonej wierzytelności będzie podlegała wykazaniu w PIT-11.
    Będzie Pan zatem zobowiązany do opodatkowania tego przychodu i wykazania go w
    zeznaniu podatkowym, składanym za rok podatkowy, w którym osiągnięty zostanie
    przychód, tj. za rok w którym dojdzie do umorzenia tego zobowiązania.
    Pana stanowisko w ww. zakresie jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Skoro stroną wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej
    podatku dochodowego od osób fizycznych jest Pan, to interpretacja nie wywołuje skutków
    podatkowych dla drugiego kredytobiorcy.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.