Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT2-2.4011.63.2019.1.ENB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2019-04-10
Teza: Możliwość skorzystania z ulgi prorodzinnej.
Słowa kluczowe: małoletni; odliczenia; rodzice-władza rodzicielska; ulga-ulga prorodzinna
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 6

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 10 lutego 2019 r. (data wpływu 13 lutego 2019 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie dokonywania odliczeń w ramach tzw. ulgi prorodzinnej - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 13 lutego 2019 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek, o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie dokonywania odliczeń w ramach tzw. ulgi prorodzinnej.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Małżeństwo Wnioskodawcy zostało rozwiązane przez rozwód na mocy wyroku Sądu Okręgowego w lutym 2017 r. Wykonywanie władzy rodzicielskiej Sąd powierzył obojgu rodzicom i zobowiązał Wnioskodawcę do płacenia na dwójkę małoletnich dzieci alimentów na każde z dzieci w kwotach 600 zł i 650 zł razem 1250 zł (co zostało zmienione wyrokiem z listopada 2018 r. do kwot odpowiednio 700 zł i 750 zł razem 1450 zł).

Miejsce zamieszkania dzieci, Sąd ustalił przy matce - w mieszkaniu wspólnym rozwiedzionych małżonków, a Wnioskodawcy określił prawo do kontaktów - tj. dwa pełne (1 i 3) weekendy w miesiącu, połowa ferii zimowych i połowa letnich wakacji, z zastrzeżeniem obowiązku dostarczania dzieci w trakcie ich przebywania z Wnioskodawcą na zajęcia dodatkowe. Od samego początku Wnioskodawca nie uchyla się od płacenia alimentów i dokonuje regularnych opłat do 5-ego każdego miesiąca. Kwota alimentów na dzieci jest uiszczana terminowo od dnia ustanowienia zabezpieczenia na ich poczet. Nigdy nie toczyła się przeciwko Wnioskodawcy sprawa o uchylenie się od płacenia alimentów i nigdy nie był Wnioskodawcy postawiony zarzut z art. 209 Kodeksu karnego.

Nie jest prawdą, że cały ciężar związany z wychowaniem i opieką nad dziećmi spoczywa na matce dzieci. Ciężar ten obciąża i Wnioskodawcę i byłą żonę, ponieważ w miarę możliwości Wnioskodawca bierze czynny udział w sprawowaniu opieki i wychowaniu dzieci. Podobnie jak matka dzieci, choć Wnioskodawca pracuje w odległości 400 km - rozwija predyspozycje intelektualne dzieci, ich umiejętności, dba o ich rozwój emocjonalny i stan zdrowia. Kiedy dzieci są z Wnioskodawcą nadal uczestniczą w dodatkowych zajęciach, gdy zachorują mają zapewnioną opiekę lekarską, a jeżeli to tylko możliwe córka jest przez Wnioskodawcę odbierana z przedszkola. Wnioskodawca sprawuje nad nimi opiekę naprzemienną z matką dzieci. Co więcej jeśli pojawia się taka możliwość dzieci spędzają więcej czasu z Wnioskodawcą, niż jest to określone w wyroku (tj. np. ferie zimowe 2019 r. 10 dni, a nie 7). W okresie kiedy Wnioskodawca nie odwiedza dzieci utrzymuje z nimi codzienny kontakt telefoniczny, jak i za pomocą wideokonferencji. Dzieci również same dzwonią do Wnioskodawcy jak tylko potrzebują kontaktu czy też szeroko rozumianego wsparcia.

Była żona, nie wychowuje dzieci samotnie (jest w związku partnerskim). Wnioskodawca spotyka się z dziećmi w sposób usystematyzowany i regularny, przedkładając często czas spędzony z dziećmi nad swoje plany.

Skoro zgodnie z art. 27f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, Wnioskodawca wykonywał faktycznie władzę rodzicielską, to uważa, że ma prawo, tak jak i matka odliczyć kwotę obliczoną zgodnie z ust. 2 art. 27b z tego tytułu na jedno dziecko, tj. 50% całości ulgi.

Koszt związany z utrzymaniem i wyżywieniem dzieci jest ponoszony również przez Wnioskodawcę. Wnioskodawca zapewnia dzieciom jedzenie podczas wizyt u Niego jak i w ich miejscu zamieszkania. Dzieci zawożone są przez Wnioskodawcę na zgrupowania czy też przyjęcia u ich znajomych. Pomimo płacenia alimentów Wnioskodawca uczestniczy w zakupach odzieży dla dzieci. Dzieci otrzymują dodatkowo wsparcie finansowe, Wnioskodawca opłaca połowę krwi pępowinowej, połowę ubezpieczenia mieszkania gdzie zamieszkują dzieci wraz z matką i często partnerem matki.

Zapytanie dotyczy okresu od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2018 r.

W okresie podatkowym dzieci były małoletnie, syn miał 12-13 lat a córka 5-6 lat.

W latach poprzednich, kiedy Wnioskodawca pozostawał w związku małżeńskim, rozliczał się wspólnie z małżonką i wspólnie korzystał z ulgi prorodzinnej. W 2018 r. (za rok rozliczeniowy 2017 r.), mimo, że Wnioskodawca poprosił, aby ulgę rozbić na 2 dzieci, była żona przypisała sobie całość, mimo, że Wnioskodawca informował byłą żonę, iż zrobił odliczenie w 50%.

Wnioskodawca sprawuje nieograniczoną władzę rodzicielską, troszczy się o rozwój fizyczny (sale zabaw, basen, treningi) i duchowy dzieci (coniedzielne msze św., aby dzieci były wychowane w wierze katolickiej), zabezpiecza ich potrzeby bytowe, zdrowotne i emocjonalne.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy w sytuacji gdy Wnioskodawca będąc rozwiedzionym, wykonuje władzę rodzicielską nad dziećmi i dba o ich potrzeby edukacyjne, zdrowotne i bytowe, a z byłą żoną nie ustalił proporcji odliczenia(brak porozumienia), może skorzystać z ulgi prorodzinnej w częściach równych, tj. w wysokości 50% na każde dziecko?

Zdaniem Wnioskodawcy, ma prawo do skorzystania z ulgi w ½ części, gdyż opieka nad dziećmi i władza rodzicielska jest powierzona obojgu rodzicom i wykonywana jest też przez obojga rodziców.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 27f ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1509, z późn. zm.) od podatku dochodowego obliczonego zgodnie z art. 27, pomniejszonego o kwotę składki, o której mowa w art. 27b, podatnik ma prawo odliczyć kwotę obliczoną zgodnie z ust. 2 na każde małoletnie dziecko, w stosunku do którego w roku podatkowym:

1.  wykonywał władzę rodzicielską;
2.  pełnił funkcję opiekuna prawnego, jeżeli dziecko z nim zamieszkiwało;
3.  sprawował opiekę poprzez pełnienie funkcji rodziny zastępczej na podstawie orzeczenia sądu lub umowy zawartej ze starostą.

Natomiast w myśl art. 27f ust. 2 ww. ustawy, odliczeniu podlega za każdy miesiąc kalendarzowy roku podatkowego, w którym podatnik wykonywał władzę, pełnił funkcję albo sprawował opiekę, o których mowa w ust. 1, w stosunku do:

1.  jednego małoletniego dziecka - kwota 92,67 zł, jeżeli dochody podatnika:
    1.  pozostającego przez cały rok podatkowy w związku małżeńskim i jego małżonka, nie przekroczyły w roku podatkowym kwoty 112 000 zł,
    2.  niepozostającego w związku małżeńskim, w tym również przez część roku podatkowego, nie przekroczyły w roku podatkowym kwoty 56 000 zł, za wyjątkiem podatnika samotnie wychowującego małoletnie dziecko wymienionego w art. 6 ust. 4, do którego ma zastosowanie kwota dochodu określona w lit. a;
2.  dwojga małoletnich dzieci - kwota 92,67 zł na każde dziecko;
3.  trojga i więcej małoletnich dzieci - kwota:
    1.  92,67 zł odpowiednio na pierwsze i drugie dziecko,
    2.  166,67 zł na trzecie dziecko,
    3.  225 zł na czwarte i każde kolejne dziecko.

Za dochody, o których mowa w ust. 2 pkt 1, uważa się dochody uzyskane łącznie w danym roku podatkowym, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 27, art. 30b i art. 30c, pomniejszone o kwotę składek, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 i 2a (art. 27f ust. 2a).

Odliczenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 2 lub 3, przysługuje podatnikowi określonemu w ust. 1, który co najmniej przez jeden dzień roku podatkowego wykonywał władzę, pełnił funkcję lub sprawował opiekę, o których mowa w ust. 1, w stosunku do więcej niż jednego dziecka (art. 27f ust. 2b).

W przypadku gdy w tym samym miesiącu kalendarzowym w stosunku do dziecka wykonywana jest władza, pełniona funkcja lub sprawowana opieka, o których mowa w ust. 1, każdemu z podatników przysługuje odliczenie w kwocie stanowiącej 1/30 kwoty obliczonej zgodnie z ust. 2 za każdy dzień sprawowania pieczy nad dzieckiem (art. 27f ust. 3).

W myśl art. 27f ust. 4 analizowanej ustawy, odliczenie dotyczy łącznie obojga rodziców, opiekunów prawnych dziecka albo rodziców zastępczych pozostających w związku małżeńskim. Kwotę tę mogą odliczyć od podatku w częściach równych lub w dowolnej proporcji przez nich ustalonej.

Stosownie zaś do art. 27f ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, odliczenia dokonuje się w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1, podając liczbę dzieci i ich numery PESEL, a w przypadku braku tych numerów – imiona, nazwiska oraz daty urodzenia dzieci. Na żądanie organów podatkowych, podatnik jest obowiązany przedstawić zaświadczenia, oświadczenia oraz inne dowody niezbędne do ustalenia prawa do odliczenia, w szczególności:

1.  odpis aktu urodzenia dziecka;
2.  zaświadczenie sądu rodzinnego o ustaleniu opiekuna prawnego dziecka;
3.  odpis orzeczenia sądu o ustaleniu rodziny zastępczej lub umowę zawartą między rodziną zastępczą a starostą;
4.  zaświadczenie o uczęszczaniu pełnoletniego dziecka do szkoły.

Zgodnie zatem z ogólną zasadą wynikającą z art. 27f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatnikom, jeżeli wykonują władzę rodzicielską, przysługuje ulga na dzieci małoletnie.

Władza rodzicielska – zgodnie z art. 93 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2017 r., poz. 682, z późn. zm.) przysługuje obojgu rodzicom, a stosownie do art. 97 § 1 tejże ustawy – jeżeli władza rodzicielska przysługuje obojgu rodzicom, każde z nich jest obowiązane i uprawnione do jej wykonywania. W rozumieniu przepisów prawa rodzinnego władza rodzicielska obejmuje w szczególności obowiązek i prawo rodziców do wykonywania pieczy nad osobą i majątkiem dziecka oraz do wychowywania dziecka, z poszanowaniem jego godności i praw (art. 95 § 1 k.r.o.).

W tym miejscu należy wyjaśnić, że dokonując analizy art. 27f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w zakresie możliwości skorzystania przez obojga rodziców z przedmiotowej ulgi należy wziąć pod uwagę cel wprowadzenia tej preferencji podatkowej przez ustawodawcę, którym jest niewątpliwie pomoc rodzicom w związku z ciążącymi na nich obowiązkami w zakresie wychowywania dzieci i łożenia na ich utrzymanie. Zatem dla nabycia prawa do odliczenia ulgi prorodzinnej niezbędne jest zarówno posiadanie władzy rodzicielskiej nad dzieckiem, jak również rzeczywiste uczestnictwo rodzica w realizacji wskazanych wyżej powinności względem dziecka. Należy więc rozróżnić treść władzy rodzicielskiej od jej wykonywania, bowiem samo jej posiadanie nie oznacza jej wykonywania. W celu nabycia prawa do odliczenia tej ulgi nie wystarczy wykazanie przez podatnika, że jest rodzicem posiadającym władzę rodzicielską. Konieczne jest jej wykonywanie, w szczególności wychowywanie przez podatnika swego dziecka, sprawowanie pieczy nad nim i jego majątkiem. Wykonywanie władzy rodzicielskiej oznacza też osobiste zajmowanie się sprawami dziecka, czyli podejmowanie przez rodzica (rodziców) obowiązków w zakresie zaspokojenia potrzeb fizycznych i duchowych (mieszkania, wyżywienia, zdrowia, bezpieczeństwa, edukacji, wychowania, wypoczynku, zaspokajanie potrzeb kulturalnych, sportowych, religijnych, itp.).

Jak wynika z treści wniosku, małżeństwo Wnioskodawcy zostało rozwiązane przez rozwód na mocy wyroku Sądu Okręgowego w lutym 2017 r. Wykonywanie władzy rodzicielskiej Sąd powierzył obojgu rodzicom i zobowiązał Wnioskodawcę do płacenia na dwójkę małoletnich dzieci alimentów na każde z dzieci w kwotach 600 zł i 650 zł razem 1250 zł (co zostało zmienione wyrokiem z listopada 2018 r. do kwot odpowiednio 700 zł i 750 zł razem 1450 zł).

Miejsce zamieszkania dzieci, Sąd ustalił przy matce - w mieszkaniu wspólnym rozwiedzionych małżonków, a Wnioskodawcy określił prawo do kontaktów - tj. dwa pełne (1 i 3) weekendy w miesiącu, połowa ferii zimowych i połowa letnich wakacji, z zastrzeżeniem obowiązku dostarczania dzieci w trakcie ich przebywania z Wnioskodawcą na zajęcia dodatkowe. Od samego początku Wnioskodawca nie uchyla się od płacenia alimentów i dokonuje regularnych opłat do 5-ego każdego miesiąca. Kwota alimentów na dzieci jest uiszczana terminowo od dnia ustanowienia zabezpieczenia na ich poczet. Nigdy nie toczyła się przeciwko Wnioskodawcy sprawa o uchylenie się od płacenia alimentów i nigdy nie był Wnioskodawcy postawiony zarzut z art. 209 Kodeksu karnego.

Ciężar związany z wychowaniem i opieką nad dziećmi obciąża i Wnioskodawcę i byłą żonę, ponieważ w miarę możliwości Wnioskodawca bierze czynny udział w sprawowaniu opieki i wychowaniu dzieci. Podobnie jak matka dzieci, choć Wnioskodawca pracuje w odległości 400 km - rozwija predyspozycje intelektualne dzieci, ich umiejętności, dba o ich rozwój emocjonalny i stan zdrowia. Kiedy dzieci są z Wnioskodawcą nadal uczestniczą w dodatkowych zajęciach, gdy zachorują mają zapewnioną opiekę lekarską, a jeżeli to tylko możliwe córka jest przez Wnioskodawcę odbierana z przedszkola. Wnioskodawca sprawuje nad nimi opiekę naprzemienną z matką dzieci. Co więcej jeśli pojawia się taka możliwość dzieci spędzają więcej czasu z Wnioskodawcą, niż jest to określone w wyroku (tj. np. ferie zimowe 2019 r. 10 dni, a nie 7). W okresie kiedy Wnioskodawca nie odwiedza dzieci utrzymuje z nimi codzienny kontakt telefoniczny, jak i za pomocą wideokonferencji. Dzieci również same dzwonią do Wnioskodawcy jak tylko potrzebują kontaktu czy też szeroko rozumianego wsparcia.

Była żona, nie wychowuje dzieci samotnie (jest w związku partnerskim). Wnioskodawca spotyka się z dziećmi w sposób usystematyzowany i regularny, przedkładając często czas spędzony z dziećmi nad swoje plany.

Skoro zgodnie z art. 27f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, Wnioskodawca wykonywał faktycznie władzę rodzicielską, to uważa, że ma prawo, tak jak i matka odliczyć kwotę obliczoną zgodnie z ust. 2 art. 27b z tego tytułu na jedno dziecko, tj. 50% całości ulgi.

Koszt związany z utrzymaniem i wyżywieniem dzieci jest ponoszony również przez Wnioskodawcę. Wnioskodawca zapewnia dzieciom jedzenie podczas wizyt u Niego jak i w ich miejscu zamieszkania. Dzieci zawożone są przez Wnioskodawcę na zgrupowania czy też przyjęcia u ich znajomych. Pomimo płacenia alimentów Wnioskodawca uczestniczy w zakupach odzieży dla dzieci. Dzieci otrzymują dodatkowo wsparcie finansowe, Wnioskodawca opłaca połowę krwi pępowinowej, połowę ubezpieczenia mieszkania gdzie zamieszkują dzieci wraz z matką i często partnerem matki.

Zapytanie dotyczy okresu od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2018 r.

W okresie podatkowym dzieci były małoletnie, syn miał 12-13 lat a córka 5-6 lat. W latach poprzednich, kiedy Wnioskodawca pozostawał w związku małżeńskim, rozliczał się wspólnie z małżonką i wspólnie korzystał z ulgi prorodzinnej. W 2018 r. (za rok rozliczeniowy 2017 r.). mimo, że Wnioskodawca poprosił, aby ulgę rozbić na 2 dzieci, była żona przypisała sobie całość, mimo, że Wnioskodawca informował byłą żonę, iż zrobił odliczenie w 50%.

Wnioskodawca sprawuje nieograniczoną władzę rodzicielską, troszczy się o rozwój fizyczny (sale zabaw, basen, treningi) i duchowy dzieci (coniedzielne msze św., aby dzieci były wychowane w wierze katolickiej), zabezpiecza ich potrzeby bytowe, zdrowotne i emocjonalne.

W świetle zacytowanych wyżej przepisów uznać należy, że w sytuacji, gdy w stosunku do dzieci małoletnich zarówno Wnioskodawca jak i była małżonka wykonują władzę rodzicielską są uprawnieni do korzystania z ulgi wynikającej z art. 27f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wskazać jednak należy, iż w powołanym art. 27f ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – zdanie drugie – ustawodawca dał rodzicom możliwość wyboru, w jaki sposób dokonają odliczeń kwoty przysługującej im ulgi prorodzinnej. Istotne jest jednak to, aby odliczona kwota przez oboje rodziców nie przekroczyła rocznego limitu ulgi określonego ustawą. W związku z tym możliwe jest skorzystanie z odliczenia od podatku w proporcji ustalonej przez oboje rodziców, przy czym konieczne jest w tym zakresie uzyskanie porozumienia pomiędzy osobami uprawnionymi, gdyż to im ustawodawca pozostawił decyzję w tym względzie. W sytuacji natomiast braku takiego porozumienia odliczenie przysługuje w częściach równych.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 lipca 2016 r., sygn. akt II FSK 2360/15 podkreślił, że (…) wykonywanie władzy rodzicielskiej przez oboje rodziców, w sytuacji braku porozumienia między nimi odnośnie proporcji przysługującej kwoty do odliczenia, powoduje iż przysługującą im kwotę ulgi podatkowej należy rozdzielić między nich w częściach równych”

W sytuacji zatem, gdy Wnioskodawca przez cały rok 2017 i 2018 wykonywał władzę rodzicielską w stosunku do dwójki małoletnich dzieci i nie ma możliwości ustalenia z matką dzieci kwoty odliczeń w odpowiednich proporcjach, należy przyjąć że jest uprawniony do ulgi w wysokości połowy kwoty przysługującej na dwójkę małoletnich dzieci.

W świetle powyższego, mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny - przy spełnieniu przesłanek wynikających z art. 27f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych Wnioskodawca wobec braku porozumienia z byłą żoną ma prawo skorzystać z ulgi prorodzinnej za lata 2017 - 2018 w wysokości 50% kwoty ulgi na każde dziecko, ustalonej zgodnie z art. 27f ust. 2 ww. ustawy.

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.