Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT3.4011.637.2025.2.KP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-10
Teza: Skutki podatkowe sprzedaży udziału w nieruchomości
nabytego w spadku, co do którego doszło do zawarcia i
rozwiązania umowy o dożywocie.
Słowa kluczowe: dożywocie
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
spadek
umowa-rozwiązanie umowy
umowa-umowa dożywocia
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychód z odpłatnego zbycia rzeczy
lub praw.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 5

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 sierpnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił
    go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 18 września 2025 r. (wpływ). Treść
    wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

W roku 2002 Pana rodzice A. A i B. A nabyli nieruchomość, dom mieszczący się w A przy ul.
    B 1.
    Po śmierci ojca A. A w maju 2022 r. odziedziczył Pan wraz z bratem C. A po 1/6 udziałów
    ww. nieruchomości (akt poświadczenia dziedziczenia). 4/6 przypadły Pana Matce B. A. W
    dniu 22 lipca 2022 r. został sporządzony akt notarialny umowy dożywocia pomiędzy
    Panem, Pana żoną D. A, a Matką B. A, kiedy to wraz z małżonką przejął Pan 4/6 udziałów
    Mamy.
    W kolejnym roku, tj. w dniu 30 marca 2023 r. umowa o dożywocie aktem notarialnym
    została skutecznie rozwiązana przenosząc ponownie na Mamę udziały w wysokości 4/6.
    Mama zmarła w dniu 22 czerwca 2025 r. i po jej śmierci obecnie wraz z bratem C. A
    posiada Pan po 1/2 udziałów.
    Obecnie wraz z bratem nosi się Pan z zamiarem sprzedaży odziedziczonego domu.
    Uzupełnienie wniosku
    Ojciec A. A zmarł 9 maja 2022 r. Po śmierci Ojca, dnia 25 maja 2022 roku sporządzony
    został notarialny akt poświadczenia dziedziczenia, na mocy którego na podstawie prawa
    spadkowego odziedziczył Pan udziały w nieruchomości w wysokości 1/6, w takiej samej
    części dziedziczył Pana brat C. A oraz w wysokości 4/6 Pana Matka B. A.
    Rozwiązanie umowy o dożywocie nastąpiło na skutek zgodnego oświadczenia
    dożywotnika Pana Matki B. A oraz małżonków E. A i D. A. Sporządzony został akt
    notarialny rozwiązujący umowę dożywocia w dniu 30 marca 2023 r.
    Sprzedaż 1/2 udziałów, drugie 1/2 po śmierci Matki posiada Pana brat, chciałby Pan
    dokonać w tym, lub przyszłym roku.
    Zbycia udziałów nie dokona Pan w wykonywaniu działalności gospodarczej.

## Pytanie

Czy w związku z zawarciem i rozwiązaniem umowy o dożywocie po ewentualnej sprzedaży
    nieruchomości zobowiązany będzie Pan do odprowadzenia podatku dochodowego od
    części odziedziczonej po Matce (2/6 wartości sprzedaży budynku)?
    Pana stanowisko w sprawie
    W związku z tym, iż umowa o dożywocie pomiędzy Panem, Pana żoną i Pana Matką nie
    została przeniesiona na podstawie umowy kupna-sprzedaży, czy też darowizny, a w
    formie świadczenia wzajemnego w postaci umowy o dożywocie, finalnie jej skutecznym
    odwołaniem (przywróceniem do stanu pierwotnego, sprzed zawarcia umowy o dożywocie)
    według Pana oceny podatek od ewentualnej sprzedaży domu jest nienależny.
    Ponadto analizując wyrok WSA w Gdańsku z dnia 10 marca 2021 r., sygn. akt I SA/GD 1179
    /20 trudno nie przychylić się do interpretacji ww. Sądu, który stwierdził, iż istotne jest nie
    ciągłość od ostatniej zmiany daty przeniesienia własności, a minimalny okres władania nią
    wynoszący 5 lat. Matka była właścicielem nieruchomości ok. 20 lat przed zawarciem
    umowy o dożywocie.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z kolei, jak stanowi art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy:
      Jednym ze źródeł przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
        a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
        b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
        c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
        d) innych rzeczy,
        - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
        zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
        majątkowych określonych w lit. a)-c) – przed upływem pięciu lat, licząc od końca
        roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych
        rzeczy – przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło
        nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób
        dokonującej zamiany.
    Podkreślić należy, że przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy formułuje generalną zasadę,
    zgodnie z którą sprzedaż nieruchomości oraz praw określonych w ww. lit. a-c przepisu
    przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło
    nabycie lub wybudowanie, jeżeli nie następuje w ramach wykonywania działalności
    gospodarczej, skutkuje powstaniem przychodu. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie
    nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw nastąpi po upływie
    pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
    wybudowanie i nie następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej – nie jest
    źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, a tym samym, kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości oraz ww.
    praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu.
    Zatem, przychód z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości lub jej części oraz udziału w
    nieruchomości nie powstanie w podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli
    spełnione są łącznie dwa warunki:
    · odpłatne zbycie nieruchomości lub jej części oraz udziału w nieruchomości nie
      następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej (nie stanowi przedmiotu
      działalności gospodarczej) oraz
    · zostało dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym
      nastąpiło jej nabycie.
    Zgodnie z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      W przypadku odpłatnego zbycia, nabytych w drodze spadku, nieruchomości lub praw
      majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a-c, okres, o którym mowa w tym
      przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
      wybudowanie tej nieruchomości lub nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę.
    Do wyliczenia 5-letniego okresu, od którego uzależnione jest opodatkowanie odpłatnego
    zbycia nieruchomości lub praw majątkowych nabytych w drodze spadku, wliczany jest
    zatem nie tylko okres własności nieruchomości (praw majątkowych) spadkobiercy, który
    dokonuje odpłatnego zbycia, ale także okres własności nieruchomości (praw

    majątkowych) spadkodawcy. Jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło
    nabycie lub wybudowanie nieruchomości bądź nabycie prawa majątkowego przez
    spadkodawcę, do momentu odpłatnego zbycia nieruchomości (praw majątkowych) przez
    spadkobiercę upłynęło 5 lat – to odpłatne zbycie nie podlega opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym.
    Wobec powyższego w przypadku odpłatnego zbycia nabytego w spadku udziału w
    nieruchomości istotne znaczenie ma ustalenie daty nabycia tego udziału przez
    spadkodawcę.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie precyzuje pojęcia „nabycie”, a
    także nie wskazuje, czy ma to być nabycie odpłatne, czy nieodpłatne. Nie określa również,
    na podstawie jakiej czynności prawnej bądź zdarzenia prawnego może nastąpić nabycie
    nieruchomości, ich części oraz udziału w nieruchomości lub praw majątkowych. Zatem,
    pojęcie to należy rozumieć szeroko, co oznacza, że z nabyciem nieruchomości lub praw
    majątkowych wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych mamy do czynienia z chwilą uzyskania prawa własności do nieruchomości lub
    tych praw, bez względu na charakter czynności prawnej, na podstawie której doszło do
    przysporzenia majątkowego w postaci własności rzeczy lub praw.
    Interpretacja pojęcia „nabycie” została przedstawiona w wyroku Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 1489/08, w którym Sąd
    stwierdził, że aby ustalić, jaka czynność prawna wyznacza początek biegu pięcioletniego
    terminu należy odwołać się do regulacji zawartych w prawie cywilnym. Według Kodeksu
    cywilnego nabycie jest to uzyskanie prawa własności rzeczy. Zatem, aktywa majątkowe
    ulegają zwiększeniu. Przez pojęcie „nabycie” użyte w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych należy rozumieć każde zwiększenie aktywów
    majątku podatnika.
    Jak wskazano powyżej, moment przeniesienia prawa własności w prawie podatkowym
    określany jest zgodnie z normami prawa cywilnego.
    Aby ustalić czy w przedmiotowej sprawie sprzedaż przez Pana 2/6 udziału w
    nieruchomości podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych,
    należy ustalić, od jakiego momentu liczy się bieg pięcioletniego terminu, o którym mowa w
    powołanym wyżej art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl art. 922 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na jedną lub
      kilka osób stosownie do przepisów księgi niniejszej.
    Zgodnie z art. 924 Kodeksu cywilnego:
      Spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy, natomiast spadkobierca nabywa
      spadek z chwilą otwarcia spadku (art. 925 Kodeksu cywilnego).
    Stosownie do art. 1025 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Sąd na wniosek osoby mającej w tym interes stwierdza nabycie spadku przez
      spadkobiercę. Notariusz na zasadach określonych w przepisach odrębnych sporządza
      akt poświadczenia dziedziczenia.
    Prawomocne postanowienie sądu o nabyciu spadku, czy też akt poświadczenia
    dziedziczenia sporządzony przez notariusza, potwierdza jedynie prawo spadkobiercy do
    tego spadku od momentu jego otwarcia.
    W opisie sprawy wskazał Pan, że:
    · Pana rodzice w 2002 roku nabyli nieruchomość zabudowaną domem.
    · Pana ojciec zmarł 9 maja 2022 r.

    · Po śmierci ojca odziedziczył Pan wraz z bratem po 1/6 udziałów ww. nieruchomości, a
      Pana matce przypadło 4/6 udziałów w nieruchomości.
    · 22 lipca 2022 r. na podstawie aktu notarialnego umowy dożywocia zawartą pomiędzy
      Panem, Pana żoną, a Pana Matką, przejął Pan 4/6 udziałów Mamy.
    · 30 marca 2023 r. aktem notarialnym skutecznie rozwiązano umowę o dożywocie,
      przenosząc ponownie na Pana Mamę udziały w wysokości 4/6. Rozwiązanie umowy o
      dożywocie nastąpiło na skutek zgodnego oświadczenia dożywotnika Pana Matki oraz
      Pana i Pana żony.
    · Pana mama zmarła 22 czerwca 2025 r. i po jej śmierci obecnie wraz z bratem posiadają
      Panowie po 1/2 udziałów.
    · Obecnie wraz z bratem nosi się Pan z zamiarem sprzedaży odziedziczonego domu.
    · Sprzedaż nastąpi w tym lub przyszłym roku.
    · Zbycia udziałów nie dokona Pan w wykonywaniu działalności gospodarczej.
    Rozstrzygając, czy w niniejszej sprawie przeniesienie prawa własności do 4/6 udziałów w
    nieruchomości w związku z rozwiązaniem umowy dożywocia – stanowiło nabycie tego
    udziału w rozumieniu ww. przepisu – należy odwołać się do przepisów ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1061, ze zm.).
    Zgodnie z art. 908 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli w zamian za przeniesienie własności nieruchomości nabywca zobowiązał się
      zapewnić zbywcy dożywotnie utrzymanie (umowa o dożywocie), powinien on, w braku
      odmiennej umowy, przyjąć zbywcę jako domownika, dostarczać mu wyżywienia,
      ubrania, mieszkania, światła i opału, zapewnić mu odpowiednią pomoc i
      pielęgnowanie w chorobie oraz sprawić mu własnym kosztem pogrzeb odpowiadający
      zwyczajom miejscowym.
    Jak wynika z przywołanego przepisu – przez umowę o dożywocie właściciel nieruchomości
    zobowiązuje się przenieść jej własność na nabywcę, nabywca zaś zobowiązuje się
    zapewnić zbywcy dożywotnie utrzymanie, pomoc i pielęgnację. Umowa o dożywocie jest
    zatem umową zobowiązującą i wzajemną.
    Natomiast stosownie do art. 910 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Przeniesienie własności nieruchomości na podstawie umowy o dożywocie następuje z
      jednoczesnym obciążeniem nieruchomości prawem dożywocia. Do takiego obciążenia
      stosuje się odpowiednio przepisy o prawach rzeczowych ograniczonych.
    W myśl art. 910 § 2 Kodeksu cywilnego:
      W razie zbycia nieruchomości obciążonej prawem dożywocia nabywca ponosi także
      osobistą odpowiedzialność za świadczenia tym prawem objęte, chyba że stały się
      wymagalne w czasie, kiedy nieruchomość nie była jego własnością. Osobista
      odpowiedzialność współwłaścicieli jest solidarna.
    Powyższe oznacza, że nabywca nieruchomości pomimo nałożonych zobowiązań
    wynikających z ustanowionego dożywocia nie jest ograniczony w rozporządzaniu nabytą
    nieruchomością i może ją zbyć.
    Niewątpliwie umowa o dożywocie jest jedną z form zbycia nieruchomości (przeniesienia
    własności). Zgodnie z brzmieniem art. 908 Kodeksu cywilnego treść umowy o dożywocie
    polega na tym, iż jedna ze stron przenosi na drugą własność nieruchomości, druga zaś
    zobowiązuje się w zamian za to do dożywotniego utrzymania zbywcy. Na zobowiązanie to
    – przy braku innego porozumienia (umowy) – składa się: obowiązek przyjęcia dożywotnika
    jako domownika, dostarczanie mu wyżywienia, ubrania, światła, opału, pomoc i
    pielęgnacja w czasie choroby oraz sprawienie mu na koszt nabywcy pogrzebu
    odpowiadającego zwyczajom miejscowym (art. 908 § 1 i 3 Kodeksu cywilnego).

    Przeniesienie własności nieruchomości na podstawie umowy o dożywocie następuje z
    jednoczesnym obciążeniem tej nieruchomości prawem dożywocia, do którego to
    obciążenia stosuje się odpowiednio przepisy o prawach rzeczowych ograniczonych (art.
    910 § 1 Kodeksu cywilnego). Z istoty prawa dożywocia jako prawa do uzyskania przez
    dożywotnika (zbywcy nieruchomości lub osoby mu bliskiej) dożywotniego utrzymania
    wynika, iż zakres związanych z tym obowiązków nabywcy powinien sięgać tak daleko, aby
    uprawniony nie był zmuszony poszukiwać dodatkowo środków utrzymania z innych
    źródeł. Oznacza to, że w zamian za przeniesienie własności nieruchomości dożywotnik w
    ramach dożywotniego utrzymania otrzymuje określone świadczenia także o charakterze
    majątkowym mające zaspokoić jego potrzeby życiowe. W tym znaczeniu zbycie
    nieruchomości w drodze dożywocia jest zbyciem na podstawie umowy nie tylko
    wzajemnej, ale także odpłatnej (ekwiwalentnej), przy którym otrzymywane przez
    dożywotnika (zbywcę lub osobę mu bliską) środki utrzymania stanowią odpłatę za zbytą
    nieruchomość. Z kolei odpłatne czynności prawne charakteryzują się tym, że każda ze
    stron uzyskuje jakąś korzyść majątkową, niekoniecznie w postaci pieniężnej: mogą to być
    także świadczenia innego rodzaju (usługi, rzeczy, wierzytelności, inne prawa), byleby dały
    się określić w pieniądzu. W piśmiennictwie przyjęło się traktować umowę dożywocia za
    umowę nazwaną, odpłatną, konsensualną, zobowiązującą, kauzalną, przysparzającą,
    dwustronnie zobowiązującą, wzajemną, o charakterze losowym. Odpłatność takiej umowy
    nie powinna budzić wątpliwości (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20 maja 2010 r., I SA
    /Gd 825/09).
    Dla ustalenia charakteru umowy o dożywocie istotne są dalsze regulacje kodeksowe tej
    instytucji, a mianowicie art. 913 § 1 i § 2 ww. Kodeksu:
      Jeżeli z jakichkolwiek powodów wytworzą się między dożywotnikiem a zobowiązanym
      takie stosunki, że nie można wymagać od stron, żeby pozostawały nadal w
      bezpośredniej ze sobą styczności, sąd na żądanie jednej z nich zamieni wszystkie lub
      niektóre uprawnienia objęte treścią prawa dożywocia na dożywotnią rentę
      odpowiadającą wartości tych uprawnień.
    W wypadkach wyjątkowych sąd może na żądanie zobowiązanego lub dożywotnika, jeżeli
    dożywotnik jest zbywcą nieruchomości, rozwiązać umowę o dożywocie.
    Potwierdzają bowiem one odpłatność umów o dożywocie. Stanowią, że jeżeli z
    jakichkolwiek powodów wytworzą się między dożywotnikiem a zobowiązanym takie
    stosunki, że nie można wymagać od stron, żeby pozostawały nadal w bezpośredniej ze
    sobą styczności, sąd na żądanie jednej z nich zamieni wszystkie lub niektóre uprawnienia
    objęte treścią prawa dożywocia na dożywotnią rentę odpowiadającą wartości tych
    uprawnień.
    Ustawodawca w art. 913 Kodeksu cywilnego przewidział w określonych sytuacjach
    możliwość modyfikacji przez sąd uprawnień objętych treścią dożywocia, włącznie z
    rozwiązaniem w wyjątkowych przypadkach umowy o dożywocie.
                                  1W tym miejscu należy zwrócić uwagę na treść art. 353 Kodeksu cywilnego:
      Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania,
      byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie
      ani zasadom współżycia społecznego.
    Zasada swobody umów wynikająca z tej regulacji pozwala podmiotom kształtować
    stosunki cywilnoprawne według własnych decyzji, do których należy także zaliczyć prawo
    stron do rozwiązania zawartej umowy. Przepisy Kodeksu cywilnego nie określają
    bezpośrednio rzeczowych skutków rozwiązania umowy o dożywocie, nawet w sytuacji, o
    której mowa w art. 913 Kodeksu cywilnego pozwalającego stronom umowy dożywocia na
    zmianę lub rozwiązanie umowy w szczególnych okolicznościach, gdy charakter stosunków,
    jakie wytwarzają się między stronami po ustanowieniu prawa, wskazuje na trudne lub
    wręcz niemożliwe utrzymywanie stosunku dożywocia. Jednak podkreślić należy, że w

    przypadku zmian dobrowolnie dokonanych przez strony, włącznie z rozwiązaniem umowy,
    zmiany te pozostają poza dyspozycją art. 913 Kodeksu cywilnego.
    Rzeczowe skutki rozwiązania umowy o dożywocie należy wobec tego ocenić kierując się
    treścią regulacji Tytułu XXXIV, Działu II Kodeksu cywilnego. Skoro zawarcie umowy o
    dożywocie powoduje przeniesienie własności nieruchomości z jednoczesnym obciążeniem
    nieruchomości prawem dożywocia, to niewątpliwie w takim przypadku dochodzi do zbycia
    nieruchomości. Z takim samym skutkiem mamy do czynienia w sytuacji odwrotnej, gdy
    następuje rozwiązanie umowy o dożywocie, wówczas z jednej strony następuje
    przeniesienie własności nieruchomości z powrotem na dożywotnika, a z drugiej strony ma
    miejsce wygaśnięcie prawa dożywocia. Rozwiązanie umowy rodzi więc skutek rzeczowy w
    postaci przeniesienia własności nieruchomości na dożywotnika, co niewątpliwie należy
    potraktować jako nabycie przez niego nieruchomości.
    To z kolei oznacza, że termin, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych należy liczyć od końca roku, w którym doszło do
    rozwiązania umowy o dożywocie i przeniesienia prawa własności nieruchomości na
    dożywotnika. Z tym dniem następuje bowiem ponowne nabycie przez niego własności
    nieruchomości.
    Odnosząc zatem powyższe uregulowania prawne na grunt rozpatrywanej sprawy, należy
    stwierdzić, że rozwiązanie 30 marca 2023 r. umowy o dożywocie, wywarło skutek w
    postaci ponownego nabycia przez Pana mamę 4/6 udziałów w nieruchomości. W związku
    z tym, datą ponownego nabycia przez Pana mamę 4/6 udziałów w nieruchomości jest data
    rozwiązania umowy o dożywocie, a więc 2023 r. Zatem, bieg pięcioletniego terminu, o
    którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, odnośnie udziału (2/6 udziału), który nabył Pan w spadku po mamie,
    należy liczyć od końca 2023 r.
    Uwzględniając zatem powyższe, upływ pięcioletniego okresu, o którym mowa w art. 10
    ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w
    przypadku sprzedaży przedmiotowego udziału (2/6) w nieruchomości nastąpi po 31
    grudnia 2028 r.
    Planowane przez Pana w 2025 lub 2026 roku odpłatne zbycie ww. udziału w
    nieruchomości nastąpi przed upływem pięciu lat od końca roku kalendarzowego, w
    którym nastąpiło jego nabycie. Zatem stanowić będzie dla Pana źródło przychodu, o
    którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W takiej sytuacji będzie Pan zobowiązany do zapłaty podatku w związku z dokonaną
    sprzedażą.
    Stosownie bowiem do art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1
      pkt 8 lit. a-c podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.
    Zgodnie z art. 30e ust. 2 ww. ustawy:
      Podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący różnicę
      pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym
      zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o
      sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych
      od zbywanych nieruchomości lub praw.
    W myśl art. 30e ust. 5 ww. ustawy:
      Dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art.
      10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł.
    Stosownie do treści art. 19 ust. 1 powołanej ustawy:

      Przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych
      rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie
      określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena,
      bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub
      praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej. Przepis
      art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.
    W myśl art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust.
      1 pkt 8 lit. a-c, z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty nabycia lub
      udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane nakłady,
      które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich
      posiadania.
    Zgodnie z art. 22 ust. 6d ww. ustawy:
      Za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10
      ust. 1 pkt 8 lit. a-c, nabytych w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny
      sposób, uważa się udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw
      majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania oraz kwotę zapłaconego podatku od
      spadków i darowizn w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub prawa
      przyjęta do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn odpowiada łącznej
      wartości rzeczy i praw majątkowych przyjętej do opodatkowania podatkiem od
      spadków i darowizn. Do kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia
      nieruchomości i praw, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, nabytych w drodze
      spadku zalicza się również udokumentowane koszty nabycia lub wytworzenia
      poniesione przez spadkodawcę oraz przypadające na podatnika ciężary spadkowe, w
      takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub zbywanego prawa odpowiada
      łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych nabytych przez podatnika. Przez ciężary
      spadkowe, o których mowa w zdaniu drugim, rozumie się spłacone przez podatnika
      długi spadkowe, zaspokojone roszczenia o zachowek oraz wykonane zapisy zwykłe i
      polecenia, również w przypadku, gdy podatnik spłacił długi spadkowe, zaspokoił
      roszczenia o zachowek lub wykonał zapisy zwykłe i polecenia po dokonaniu
      odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c.
    Stosowanie natomiast z art. 22 ust. 6e ww. ustawy:
      Wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6c i 6d, ustala się na podstawie faktur VAT
      w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów
      stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych.
    Zgodnie z treścią art. 30e ust. 4 cytowanej ustawy:
      Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu
      podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać:
        1) dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i
        praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c i obliczyć należny
        podatek dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1
        pkt 131, lub
        2) dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.
    Podsumowując Pana stanowisko Pana stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

    Powołany wyrok sądu administracyjnego jest rozstrzygnięciem wydanym w konkretnej
    sprawie, osadzony w określonym stanie faktycznym i tylko do niej się odnoszącym, w
    związku z tym, nie ma waloru wykładni powszechnie obowiązującej. Orzeczenia sądowe są
    dla organu nieocenionym źródłem wiedzy i materiałem poznawczym, bieżąco
    wykorzystywanym w toku załatwiania spraw. Z tego względu należy pamiętać, że
    orzeczenia mają charakter indywidualny, nie wiążą organów podatkowych i są formalnie
    wiążące dla organu podatkowego tylko w konkretnej sprawie. Orzeczenia nie mają mocy
    prawnej precedensów i charakteru wykładni powszechnie obowiązującej.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.