Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.321.2025.1.AK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-23
Teza: Skutki podatkowe otrzymania kwoty na podstawie wyroku
sądowego, wynikającej z potrącenia wzajemnych
wierzytelności stron.
Słowa kluczowe: kredyt-spłata kredytu
opakowania
podatek
wyrok
zobowiązanie
zwrot
świadczenie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Pozostałe zwolnienia.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 95b

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    24 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 4 marca 2025 roku o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 23 maja 2025 r. (wpływ 23 maja 2025 r.) Treść
    wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1.  Zainteresowany będący stroną postępowania: A
    2.  Zainteresowana niebędąca stroną postępowania: B.
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawcy, Pan A oraz Pani B, zawarli z Kredyt (...) (obecnie (...), dalej również „Bank”)
    z siedzibą w C. umowę kredytu hipotecznego „(...)” nr (...) z dnia (...) lutego 2008 r. (dalej
    „Umowa”). Kredyt ten, denominowany w walucie obcej (CHF), został zaciągnięty na cele
    mieszkaniowe Wnioskodawców, budowę lokalu mieszkaniowego w D. pod adresem (...),
    dla którego prowadzona jest księga wieczysta o numerze (...) przez Sąd Rejonowy dla D.,
    (...) Wydział (...) (dalej „Nieruchomość”). Do dnia dzisiejszego Wnioskodawcy mieszkają w
    nieruchomości kredytowanej. Wnioskodawcy nie prowadzą ani nie prowadzili działalności
    w kredytowanej nieruchomości.
    W dniu (...) lipca 2024 r. Sąd Okręgowy w C., Wydział (...), w sprawie z powództwa
    Wnioskodawców przeciwko (...) (sygn. akt (...)), wydał prawomocny wyrok, w którym uznał
    umowę kredytową za nieważną ze względu na klauzule abuzywne, które zawierała Umowa
    oraz działania Banku sprzeczne z dobrymi obyczajami.
    Ponadto Sąd zasądził od Banku na rzecz Wnioskodawców wypłacenie kwoty (...) PLN z
    tytułu zwrócenia przez strony otrzymanych świadczeń.
    Kwota ta, powiększona o ustawowe odsetki naliczane od (...) maja 2024 r., wynika z
    wzajemnego potrącenia wzajemnych wierzytelności Banku i Wnioskodawców do
    wysokości wierzytelności niższej. W wyniku tego potrącenia wierzytelność Banku została
    całkowicie umorzona, natomiast wierzytelność Wnioskodawców pozostała nieumorzona w
    wysokości (...) PLN.
    Łączna wierzytelność Wnioskodawców wobec Banku wynosiła (...) na którą składało się:
    1) (...) PLN tytułem zwrotu świadczenia nienależnego,
    2) (...) PLN stanowiąca kwotę odsetek ustawowych za opóźnienie, naliczonych do dnia (...)
    maja 2024 r.
    Łączna wierzytelność Banku wobec Wnioskodawców wynosiła (...) PLN, na którą składało
    się:
    1) (...) PLN tytułem zwrotu wypłaconego Wnioskodawcom przez Bank kapitału.

## Pytanie

Czy kwota w wysokości (...) PLN otrzymana przez Wnioskodawców na podstawie wyroku
    sądu, wynikająca z potrącenia wzajemnych wierzytelności stron, podlega
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych (PIT)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W Państwa ocenie, kwota otrzymana od (...) na podstawie wyroku sądu nie powinna być
    opodatkowana podatkiem PIT, ponieważ stanowi świadczenie restytucyjne, którego
    celem jest przywrócenie stanu majątkowego sprzed zawarcia nieważnej umowy
    kredytowej. Wnioskodawcy nie uzyskują zatem nowego przysporzenia majątkowego,
    lecz odzyskują jedynie wpłacone wcześniej środki. W związku z tym, że zwrot ten nie
    prowadzi do wzrostu wartości majątku, nie powinien być traktowany jako przychód w
    rozumieniu ustawy o PIT. Dodatkowo, odsetki będące przedmiotem rozliczenia z
    bankiem podlegają zwolnieniu podmiotowemu na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b
    ustawy o PIT.
    Uzasadnienie stanowiska
    1. Podstawy prawne dotyczące opodatkowania świadczeń restytucyjnych - brak
    przysporzenia majątkowego
    Zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych („ustawa o
    PIT”), opodatkowaniu podlega jedynie taki przychód, który prowadzi do realnego
    przysporzenia majątkowego podatnika. W przypadku zwrotu kapitału, który uprzednio
    został wpłacony przez Wnioskodawców na mocy nieważnej umowy kredytowej,
    mówimy o świadczeniu restytucyjnym, a nie o uzyskaniu nowego dochodu. Środki te
    mają charakter zwrotu wpłat dokonanych wcześniej, co wyklucza je z kategorii
    przychodu podlegającego opodatkowaniu.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają
    wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i
    52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
    zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś
    jest sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady
    dotyczą:
      1) dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52,
        52a i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z
        podatku oraz
      2) dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia
        ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art.
        22 ustawy - Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w
        przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem
        podatników).
    Orzecznictwo sądowe oraz stanowiska organów podatkowych wyraźnie wskazują, że
    środki zwracane w ramach restytucji nie stanowią nowego przysporzenia. W wyroku
    NSA z dnia 12 grudnia 2019 r (sygn. akt II FSK 100/19) sąd jednoznacznie stwierdził, że
    zwrot środków w ramach rozliczeń z tytułu nieważności umowy nie stanowi przychodu

    podlegającego opodatkowaniu, ponieważ celem takiego zwrotu jest przywrócenie
    poprzedniego stanu majątkowego stron.
    Art. 11 ust. 1 ustawy o PIT precyzuje, że opodatkowaniu podlegają jedynie te przychody,
    które skutkują rzeczywistym wzrostem majątku podatnika. Zgodnie z wykładnią
    przepisów, opodatkowaniu podlega wyłącznie realne przysporzenie, które zwiększa
    wartość majątku podatnika i prowadzi do uzyskania przez niego korzyści. W sytuacji,
    gdy dochodzi do unieważnienia umowy, zwrot środków nie jest przysporzeniem
    majątkowym, lecz jedynie restytucją - przywróceniem stanu majątkowego sprzed
    dokonania czynności prawnej, która została uznana za nieważną. Z tego względu,
    uzyskane przez Wnioskodawców środki, które zostały wpłacone Bankowi na podstawie
    nieważnej umowy, nie powinny być traktowane jako przychód podlegający
    opodatkowaniu.
    2. Charakter świadczenia jako restytucyjnego
    Świadczenia restytucyjne mają na celu przywrócenie stanu majątkowego do sytuacji
    sprzed zawarcia nieważnej umowy. W omawianym przypadku, Wnioskodawcy
    otrzymują zwrot środków wpłaconych na podstawie umowy kredytowej, która została
    uznana za nieważną. Oznacza to, że otrzymana kwota nie stanowi nowego
    przysporzenia majątkowego, lecz jedynie zwrot nienależnie pobranych środków. W
    związku z tym nie można uznać jej za przychód podlegający opodatkowaniu.
    3. Skutki rozliczenia z bankiem z tytułu unieważnienia kredytu
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. -
    Prawo bankowe. Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy, przez umowę kredytu bank
    zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę
    środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje
    się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty
    wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz
    zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej jest obojętne podatkowo.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób
    fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek
    otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w
    naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego
    zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów,
    uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.
    Zgodnie z prawomocnym wyrokiem Sądu I instancji, umowa kredytowa
    Wnioskodawców została unieważniona, a co za tym idzie, strony jedynie dokonały
    rozliczenia nienależnie pobranych świadczeń. Żadna ze stron nie otrzymała zatem
    przysporzenia majątkowego. Skoro zatem doszło do zwrotu nienależnie pobranego
    świadczenia, zwrot nie stanowi świadczenia pieniężnego podlegającego opodatkowaniu.
    W przypadku zwrotu świadczenia na podstawie nieważnej umowy kredytowej klient
    otrzymuje bowiem z powrotem swój kapitał - zwrot zapłaconych Bankowi kwot. Nie ma
    zatem podstaw, aby zwrócone kwoty uznać za dochód podlegający opodatkowaniu. Dla
    celów podatkowych zwrot taki jest obojętny podatkowo.
    4. Skutki podatkowe zwrotu kwoty z tytułu odsetek ustawowych za opóźnienie

    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o PIT, wolne od podatku dochodowego są:
    odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty należności niepodlegających opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym, wolnych od podatku dochodowego lub od których na
    podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powyższy przepis zwalnia zatem z opodatkowania wszelkie odsetki za opóźnienie
    wypłacone w związku ze świadczeniami, które nie podlegają opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.
    5. Interpretacja organów podatkowych i orzecznictwo
    W interpretacji indywidualnej z dnia 6 marca 2024 r. (sygn. 0112-KDIL2-
    1.4011.37.2024.2.MKA), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, że zwrot
    środków pieniężnych wynikający z zawartej ugody, które wcześniej zostały przekazane
    na spłatę części rat kredytu hipotecznego, nie stanowi przyrostu majątku. Wynika to z
    faktu, że zwrot jest ekwiwalentem poniesionych wcześniej wydatków. W związku z tym
    wypłata tego zwrotu jest neutralna podatkowo na gruncie PIT.
    Ponadto, w interpretacji indywidualnej z dnia 4 lipca 2024 r. (sygn. 0114-KDIP3-
    2.4011.411.2024.2.AC), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej potwierdził, że
    świadczenia restytucyjne wynikające z unieważnienia umowy kredytowej nie stanowią
    przychodu podatkowego, gdyż ich celem jest przywrócenie stanu majątkowego
    podatnika sprzed zawarcia nieważnej umowy.
    Podobnie, w interpretacji indywidualnej z dnia 30 lipca 2024 r. (sygn. 0112-KDIL2-
    1.4011.535.2024.3.DJ), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że zwrot
    przez bank części kwoty uiszczonej tytułem spłaty kredytu mieszkaniowego nie stanowi
    przychodu podlegającego opodatkowaniu. W interpretacji tej podkreślono, że zwrot
    środków przez bank w wyniku unieważnienia umowy kredytowej ma charakter
    restytucyjny i nie prowadzi do powstania przychodu podatkowego.
    Mając na względzie powyższe, należy uznać stanowisko Wnioskodawców za prawidłowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:

      - pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
        pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
        zainkasował, objął w posiadanie”;
      - pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj.
        takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
        odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć
        do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i
        wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby
        stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów.
    Katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych zawiera art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10
    ust. 1 pkt 9 „inne źródła”.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Przystępując do oceny skutków podatkowych otrzymanych przez Państwa świadczeń
    związanych z wydaniem wyroku stwierdzającego nieważność umowy kredytowej, w
    pierwszej kolejności wskazać należy na art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.), zgodnie z którym:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na
      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach

      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik – czy
    to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych,
    świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też na skutek
    określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych
    podmiotów – uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.
    Z powodu abuzywności klauzul walutowych znajdujących się w umowach o kredyt
    hipoteczny sądy orzekają o nieważności jednostkowych umów o kredyt hipoteczny
    zawartych przez banki. Stwierdzenie nieważności powoduje usunięcie z obrotu prawnego
    wadliwej czynności prawnej polegającej na zawarciu umowy kredytu hipotecznego.
    Nieważność umowy kredytu oznacza, że zobowiązania stron umów, banku i klienta, nigdy
    nie powstały, a strony zobowiązane są zwrócić to, co świadczyły w związku z nieważną
    umową jako świadczenia nienależne. Kredytodawca powinien zatem zwrócić wszystkie
    świadczenia pobrane od kredytobiorcy, a kredytobiorca powinien zwrócić kwotę
    faktycznie otrzymanego kredytu. W przypadku stwierdzenia nieważności umowy przez sąd
    skutki prawne na gruncie cywilnym występują ex tunc (wstecz), a więc od momentu
    zawarcia umowy dotkniętej wadliwością (przesłanką nieważności), co oznacza, że umowa
    kredytu jako nieważna już od chwili jej zawarcia nie wywołuje skutków prawnych. Mamy
    do czynienia z sytuacją jakby w ogóle nie doszło do jej zawarcia.
    Zasady i skutki dokonywania kompensaty (potrącenia) reguluje przepis art. 498 ustawy z
    dnia 23 kwietnia 1964 r Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061). Zgodnie z tym
    przepisem:
      Gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami, każda z
      nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli
      przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone
      tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone
      przed sądem lub przed innym organem państwowym.
      Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości
      wierzytelności niższej.
    Potrącenie wierzytelności jest jedną z form wygaśnięcia zobowiązania w wyniku
    wykonania świadczenia przez umorzenie wzajemnych wierzytelności między stronami.
    Wygaśnięcie zobowiązania przez potrącenie, czyli kompensata wierzytelności, następuje
    wówczas, jeżeli jedna strona jest w stosunku do drugiej dłużnikiem i jednocześnie
    wierzycielem, tj. ma zarówno wierzytelność, jak i zobowiązanie względem tej drugiej
    strony. Potrącenie, mimo że dotyczy świadczeń tego samego rodzaju (z reguły
    pieniężnych), prowadzi do zaliczenia jednej wierzytelności na poczet drugiej. Dochodzi w
    ten sposób do zaspokojenia wierzyciela i osiągnięcia tym samym celu zobowiązania. Na
    skutek potrącenia wierzytelności obydwu stron umarzają się nawzajem do wysokości
    wierzytelności niższej. Instytucja potrącenia jest substytutem świadczenia, dzięki któremu
    dłużnik płaci swój dług i zwalnia się z zobowiązania. W momencie potrącenia następuje
    faktyczne spełnienie świadczenia. Potrącenie jest więc formą wykonania zobowiązania,
    do którego, w myśl art. 503 Kodeksu cywilnego, stosuje się przepisy o zaliczeniu zapłaty.
    Wprawdzie przez potrącenie strony nie otrzymują efektywnie należnych im świadczeń,
    ale wskutek zaliczenia wierzytelności jednej z nich na poczet wierzytelności drugiej
    każda ze stron zostaje zwolniona ze swego długu, co pozwala uznać ich długi za

    spłacone. Tym samym potrącenie jako sposób wygaszenia stosunku zobowiązaniowego
    uznaje się za równoważny spełnieniu świadczenia (zapłacie).
    W sytuacji, gdy dojdzie do umorzenia należności poprzez potrącenie wierzytelności, u
    stron nie wystąpi przychód podatkowy. Przychód podatkowy wystąpiłby wówczas, gdy
    doszłoby do częściowej kompensaty wierzytelności, a wierzyciel zwolniłby dłużnika z
    pozostałej części długu.
    Mając na uwadze powyższe, otrzymana przez Państwa kwota jest de facto zwrotem
    zapłaconych Bankowi kwot. Nie ma zatem podstaw, aby zwróconą przez bank kwotę
    uznać za przychód podlegający opodatkowaniu. Dla celów podatkowych zwrot taki jest
    obojętny podatkowo. Tym samym nie mają Państwo obowiązku rozliczenia tych środków
    dla celów podatkowych.
    Tym samym, otrzymana przez Państwa, zasądzona kwota z tytułu nienależnego
    świadczenia nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Przechodząc do kwestii otrzymania przez Państwa na podstawie ww. wyroku odsetek
    ustawowych za opóźnienie, wyjaśniam, że instytucję prawną odsetek za zwłokę reguluje
    art. 481 § 1 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym:
      Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może
      żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby
      opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    Jednocześnie stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty
      należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od
      podatku dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji
      podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Wprowadzając ww. przepis ustawodawca uregulował jednoznacznie m.in. kwestię
    opodatkowania odsetek z tytułu nieterminowej wypłaty należności niepodlegających
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
    Skoro zatem ww. kwota z tytułu nienależnego świadczenia nie podlega opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych, to wypłacone odsetki ustawowe za
    opóźnienie korzystają ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie

    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
    ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pan A (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej)
    ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.