Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.229.2025.2.PRM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-06
Teza: Prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z faktur
wystawionych przez Sprzedawcę niezawierających nr NIP
Wnioskodawcy.
Słowa kluczowe: czynności-czynności opodatkowane podatkiem od
towarów i usług
faktura
numer-Numer Identyfikacji Podatkowej (NIP)
odliczenia-prawo do odliczenia
podatnik-podatnik czynny
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 31
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 88-ust. 3a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 88-ust. 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106e-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106e-ust. 1-pkt 10
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106e-ust. 1-pkt 11
1
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Wyłączenie stosowania
obniżenia podatku - brak prawa do odliczenia
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Elementy faktury
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106e-ust. 1-pkt 12
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106e-ust. 1-pkt 13
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106e-ust. 1-pkt 14
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106e-ust. 1-pkt 15
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106e-ust. 1-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106e-ust. 1-pkt 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106e-ust. 1-pkt 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106e-ust. 1-pkt 5
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106e-ust. 1-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106e-ust. 1-pkt 7
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106e-ust. 1-pkt 8
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106e-ust. 1-pkt 9

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego we
    wniosku stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 marca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 11 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego z faktur
    wystawionych przez Sprzedawcę niezawierających Pana nr NIP.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą od 2 października 2023
    r. pod firmą A. Wnioskodawca jest zarejestrowany w CEIDG pod nr NIP: (...) oraz nr
    REGON: (...).
    Wnioskodawca posiada nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce zgodnie z art. 3
    ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U.
    z 2025 r. poz. 163, dalej: ustawa o PIT).
    Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą na terytorium Polski w zakresie m.in.
    handlu obuwiem. Jest czynnym podatnikiem VAT i dokonuje wyłącznie sprzedaży
    opodatkowanej podatkiem VAT.
    W ramach wykonywania działalności Wnioskodawca nabywa towary od dostawców z
    różnych platform internetowych, którzy również są czynnymi podatnikami VAT i prowadzi
    ich dalszą sprzedaż. Wszystkie dostawy realizowane są wyłącznie z magazynów na
    terytorium Polski.
    Wnioskodawca występuje w transakcjach handlowych jako przedsiębiorca prowadzący
    działalność gospodarczą posługując się polskim nr NIP, podając go we wszelkich
    procesach składania zamówienia, identyfikując się w ten sposób jako nabywca działający
    w charakterze podatnika podatku VAT.
    Wśród dostawców od których Wnioskodawca nabywa towary znajduje się m.in. taki
    podmiot jak B. (dalej jako Sprzedawca). Do tej pory w procesie składania zamówienia
    Wnioskodawca w części dotyczącej adresu rachunku poza takimi danymi jak imię,
    nazwisko oraz adres uzupełniał pole

## Dodatkowe informacje

, gdzie wskazywał swój nr NIP,
    tym samym oświadczając, że nabywa towar działając jako przedsiębiorca do celów
    działalność gospodarczej. Zatem, Wnioskodawca bardzo wyraźnie zaznaczał chęć
    uczestnictwa w danej transakcji jako podatnik prowadzący działalność gospodarczą. Dzięki
    wypełnieniu tego pola faktury wystawianie na rzecz Wnioskodawcy zawierały nr NIP.
    Z nieznanych Wnioskodawcy powodów, prawdopodobnie na skutek zmiany systemu
    zamówień, obecnie pomimo wpisania w pole dodatkowe informacje nr NIP, tak jak do tej
    pory, faktury otrzymywane od Sprzedawcy nie zawierają nr NIP. Zatem wbrew temu, że
    Wnioskodawca określa się jako podatnik w ramach dokonywanych zakupów to
    Sprzedawca na wystawianych fakturach nie zawiera nr NIP Wnioskodawcy. Poza
    brakującym elementem w postaci nr NIP, faktury wystawiane przez Sprzedawcę spełniają
    wszystkie wymogi formalne przewidziane w art. 106e ustawy o VAT. Zatem, Sprzedawca
    pomimo wyraźnego wskazania przez Wnioskodawcę nr NIP w procesie zamówienia, czyli
    mając świadomość tego, że Wnioskodawca nabywa towar na potrzeby prowadzonej
    działalności gospodarczej traktuje sprzedaż na rzecz Wnioskodawcy jako sprzedaż na
    rzecz podmiotu nieprowadzącego działalności gospodarczej (konsumenta).

    Dodatkowo Sprzedawca umieszcza na fakturze zwrot następującej treści: Ten rachunek
    nie może zostać wykorzystany do odliczenia naliczonego podatku VAT. Zakup został
    dokonany wyłącznie do użytku osobistego. Co również sugeruje, że Sprzedawca traktuje
    taką sprzedaż jako dostawę na rzecz konsumenta. Z tej przyczyny można przypuszczać, że
    Sprzedawca nie deklaruje w składanych przez siebie plikach JPK_VAT takiej sprzedaży jako
    sprzedaży na rzecz podatnika prowadzącego działalność gospodarczą.
    Wnioskodawca pragnie podkreślić, że nabyty towar dostarczany jest na terytorium kraju i
    według ustaleń Wnioskodawcy dokonanych na podstawie listów przewozowych oraz
    możliwości śledzenia przesyłki towar nie przekracza granicy państw członkowskich. Należy
    wskazać, iż towar nabywany od Sprzedawcy służy Wnioskodawcy wyłącznie do
    dokonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Wnioskodawca nie nabywa
    towarów w żadnym przypadku jako osoba fizyczna nieprowadząca działalności
    gospodarczej. Poza tym ilość i charakter zakupów dokonywanych cyklicznie od
    Sprzedawcy jednoznacznie wskazuje na ich handlowy, a nie osobisty charakter.
    Poza fakturami potwierdzającymi zakup, które nie zawierają nr NIP, ale jak wcześniej
    wskazano zawierają wszelkie elementy przewidziane w art. 106e ustawy o VAT,
    Wnioskodawca otrzymuje również drugi dokument o nazwie Rachunek. Dokument ten co
    prawda nie spełnia wymogów formalnych przewidzianych przez art. 106e ustawy o VAT,
    niemiej jednak na samym tym dokumencie odmiennie niż na fakturze, Sprzedawca
    umieszcza nr NIP Wnioskodawcy. Z tego dokumentu, Wnioskodawca nie ma możliwości
    odliczenia podatku VAT, gdyż dokument ten nie stanowi faktury, niemniej jednak stanowi
    dowód tego, że po pierwsze Sprzedawca ma pełną świadomość iż, Wnioskodawca zakupił
    towar na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej skoro umieszcza tam jego
    numer NIP, po drugie potwierdza z puntu widzenia Wnioskodawcy, że zakupiony towar
    nabywa na potrzeby związane z prowadzą przez siebie działalnością gospodarczą.
    Biorąc pod uwagę powyższe, Wnioskodawca powziął wątpliwość czy w związku z brakiem
    nr NIP na fakturach otrzymywanych do Sprzedawcy oraz zawartej tam informacji ten
    rachunek nie może zostać wykorzystany do odliczenia naliczonego podatku VAT. Zakup
    został dokonany wyłącznie do użytku osobistego ma prawo do odliczenia podatku VAT
    naliczonego.

## Pytanie

Czy Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z faktur
    otrzymywanych od Sprzedawcy niezawierających nr NIP?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, przysługuje Mu pełne prawo do odliczenia podatku VAT
    naliczonego z faktur dokumenujących nabycie towarów od dostawców.
    Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, prawo do odliczenia
    przysługuje w takim zakresie, w jakim nabywane towary służą czynnością
    opodatkowanym.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT, kwotę podatku naliczonego stanowi suma
    kwot podatku wynikającego z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia
    towarów i usług.
    Jak wynika z przytoczonych przepisów zasadniczą przesłanką o charakterze materialnym
    warunkującą powstanie u nabywcy będącego podatnikiem, prawa do odliczenia jest
    związek danego zakupu z dokonywaną przez podatnika sprzedażą opodatkowaną.
    W opinii Wnioskodawcy bezsprzecznie identyfikuje się On w transakcjach z dostawcami
    jako podatnik prowadzący działalność gospodarczą wskazując nr NIP w procesie składania
    zamówienia. Brak formalny w postaci braku nr NIP nabywcy na fakturze i nie wykazania

    takiej transakcji odrębnie w pliku JPK_VAT przez sprzedawcę, który jest wynikiem błędnego
    postępowania tego sprzedawcy, zdaniem Wnioskodawcy, nie może definitywnie
    pozbawiać Wnioskodawcy prawa do odliczenia.
    Podkreślić należy, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku
    naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno
    przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy o VAT. Przepis ten określa listę
    wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego. Nieprawidłowość złożenia JPK_VAT przez sprzedawcę nie
    został wymieniony w tym przepisie jako przesłanka skutkująca brakiem możliwości
    realizacji prawa do odliczenia.
    Warto również wskazać, że w art. 106e ust. 1 ustawy o VAT został wymieniony katalog
    elementów obligatoryjnych jakie powinny znaleźć się na fakturze.
    W świetle powyższego, w opinii Wnioskodawcy, można zatem wskazać, że faktury są
    dokumentem sformalizowanym z określonymi elementami obowiązkowymi. Zasadniczo
    zatem prawidłowa faktura daje prawo do odliczenia podatku VAT. Oznacza to, że nie
    można uznać za prawidłową fakturę, gdy sprzecznie z jej treścią wskazuje ona zdarzenie
    gospodarcze, które w ogóle nie zaistniało bądź zaistniało w innych rozmiarach albo
    między innymi podmiotami. Faktura potwierdza zaistniałe zdarzenia gospodarcze, a jej
    elementy formalne wymagane przez art. 106e ust. 1 ustawy mają wyłącznie znaczenie
    dowodowe. Zdaniem Wnioskodawcy, jedynie braki merytoryczne faktury mogą wywołać
    skutek materialny w postaci zmian w przedmiocie lub podstawie opodatkowania, a także
    doprowadzić do niewłaściwego określenia wysokości podatku.
    Z powyższego wynika, że o prawidłowości faktur wystawianych i otrzymywanych przez
    podatników powinny decydować przede wszystkim ustalenia, czy dokumenty te
    potwierdzają rzeczywiste transakcje handlowe. A zatem, jeżeli w fakturach
    dokumentujących transakcje występują, tzw. wadliwości mniejszej wagi, należy uznać, że
    nie ma podstawy do kwestionowania faktur, w tym prawa do odliczenia podatku
    naliczonego, wyłącznie z powodu braków mających charakter tzw. wadliwości mniejszej
    wagi. Są to tego rodzaju wadliwości, które co prawda powodują, że faktura nie odpowiada
    wymogom określonym w przepisach, jednakże same w sobie nie wpływają na przedmiot i
    podstawę opodatkowania. Należy zauważyć, że chociaż faktura powinna zawierać dane
    dotyczące nabywcy wymienione w art. 106e ustawy o VAT, to jednak niewskazanie
    niektórych z tych informacji nie wyklucza możliwość jego identyfikacji na podstawie
    pozostałych danych zawartych na fakturze. Brak NIP-u przy jednoczesnym prawidłowym
    wskazaniu pozostałych danych podmiotu będącego nabywcą jest wadą techniczną,
    niewyłączającą możliwości zweryfikowania dokonania zdarzenia gospodarczego i
    prawidłowego określenia nabywcy towaru, a jednocześnie pozostającą bez znaczenia dla
    wysokości zobowiązania podatkowego.
    Prawo do odliczenia, zdaniem Wnioskodawcy, będzie również zachowane w przypadku,
    gdy faktura zawiera zwrot następującej treści: Ten rachunek nie może zostać
    wykorzystany do odliczenia naliczonego podatku VAT. O tym, czy podatnik ma prawo do
    odliczenia decydują przesłanki obiektywne, tj. związek zakupu z czynnościami
    opodatkowanymi, przy jednoczesnym braku wystąpienia przesłanek negatywnych
    wymienionych w art. 88 ustawy o VAT. Prawo do odliczenia podatku VAT jest jedną z
    fundamentalnych zasad tego podatku i nie może być ograniczone w drodze jednostronnej
    decyzji sprzedawcy, jeżeli spełnione zostały warunki nabycia takiego prawa wynikające z
    przepisów ustawy. Dla uznania dokumentu za fakturę konieczne jest spełnienie
    pozostałych elementów wynikających z tego przepisu, co w przedstawionych
    okolicznościach jest zrealizowane.
    Potwierdzeniem powyższego stanowiska jest utrwalona praktyka orzecznicza TSUE. Jak
    wynika z wyroku z 15 września 2016 r. w sprawie C-518/14 () należy uznać, że zgodnie z
    zasadą neutralności VAT, uchybienia formalne faktury, np. brak numeru NIP, nie

    prowadzą do utraty prawa do odliczenia tego podatku, pod warunkiem, że nie zachodzi
    ryzyko oszustwa lub świadomego nadużycia prawa. Wnioskodawca wskazuje, że w swoim
    wyroku TSUE po raz kolejny przypomniał, że prawo do odliczenia jest podstawową zasadą
    wspólnego systemu VAT. Jednym z głównych założeń tego systemu jest bowiem
    uwolnienie przedsiębiorcy od ciężaru VAT należnego lub zapłaconego w ramach całej
    prowadzonej działalności gospodarczej.
    Trybunał podkreślił również, że prawo do odliczenia podatku naliczonego zostaje
    przyznane podatnikowi już w momencie spełnienia przez niego tzw. materialnych
    przesłanek odliczenia, nawet jeżeli nie są spełnione niektóre wymogi formalne, np.
    podatnik nie posiada (jeszcze) faktury lub zawiera ona błędy. Zdaniem TSUE, w katalogu
    materialnych przesłanek odliczenia, do których zalicza się posiadanie przez podmiot
    odliczający VAT statusu podatnika w rozumieniu przepisów Dyrektywy VAT oraz
    wykorzystywanie przez podatnika towarów i usług stanowiących podstawę do odliczenia
    do wykonywanej przez niego działalności gospodarczej, nie mieści się okoliczność
    posiadania przez podatnika prawidłowej faktury. Dysponowanie prawidłową i uwolnioną
    od błędów czy braków fakturą jest więc wyłącznie wymogiem formalnym wyznaczającym
    okres realizacji prawa do odliczenia, a nie warunkującym samą możliwość odliczenia.
    Zgodnie z zasadą neutralności VAT, uchybienia formalne faktury, takie jak brak numeru
    VAT (numeru NIP), nie prowadzą do utraty prawa do odliczenia tego podatku przez
    podatnika, pod warunkiem, że nie zachodzi ryzyko oszustwa lub świadomego nadużycia
    prawa. Zasada neutralności VAT powinna zaś być interpretowana w taki sposób, aby
    podatek nie był obciążeniem dla przedsiębiorców zarówno w zakresie prawa do
    odliczenia, jak i odsetek związanych z ewentualną zaległością wynikającą z niedochowania
    wymogów formalnych odliczenia.
    Szczególnego podkreślenia w kontekście omawianego wyroku wymaga również
    rozciągnięcie przez TSUE zasady neutralności VAT na ewentualne odsetki za zwłokę
    wynikające z przyczyn formalnych, jeżeli materialnoprawne przesłanki odliczenia zostały
    spełnione. Wynika z tego, że jeżeli podatnik faktycznie nabył towary (usługi) służące mu do
    wykonywania czynności opodatkowanych i w dodatku dysponuje fakturą, to prawo do
    odliczenia powinno mu przysługiwać (). Nie jest dopuszczalne, w świetle przepisów
    Dyrektywy VAT, odsuwanie tego prawa w czasie i naliczanie odsetek od zaległości z uwagi
    na np. - będący kanwą przedmiotowego sporu - brak wykazania numeru identyfikacji
    podatkowej na fakturze. TSUE podkreślił, że państwa członkowskie mają prawo do
    ustanawiania w swoich wewnętrznych regulacjach sankcji z tytułu niespełnienia wymogów
    formalnych dotyczących prawa do odliczenia w celu zapewnienia prawidłowego poboru
    podatku i uniknięciu oszustw. Sankcje te nie mogą jednak wykraczać ponad to, co jest
    konieczne do osiągnięcia tych celów (zasada proporcjonalności). Nie mogą także
    podważać zasady neutralności VAT. Zdaniem TSUE, sankcją za naruszenie (niedopełnienie)
    wymogów formalnych nie może być odmowa (nawet czasowa) prawa do odliczenia VAT.
    Taka sankcja ma bowiem charakter dysproporcjonalny do skali uchybienia podatnika.
    Analogiczna koncepcja znajduje również potwierdzenie w wydawanych przez organy
    podatkowe interpretacjach indywidualnych. Przykładowo:
        0112-KDIL1-1.4012.303.2019.1.AK;
        0114-KDIP1-3.4012.42.2022.1.KP;
        0112-KDIL1-2.4012.287.2021.2.DS.
    Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy przysługuje Mu prawo do odliczenia podatku VAT
    naliczonego z faktur wystawionych przez Sprzedawcę w okolicznościach przedstawionych
    we wniosku, jeżeli nabywane towary służą Wnioskodawcy do czynności opodatkowanych i
    nie zachodzą przesłanki negatywne z art. 88 ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku w zakresie stanu faktycznego jest
    prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w
    art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą. W myśl tego przepisu:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
        a) nabycia towarów i usług,
        b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
        usługi.
    Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.
    odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z
    których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania
    czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku
    należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Zgodnie z art. 2 pkt 31 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze - rozumie się przez to dokument
      w formie papierowej lub w formie elektronicznej zawierający dane wymagane
      ustawą i przepisami wydanymi na jej podstawie.
    W myśl art. 106e ust. 1 pkt 1-15 ustawy:
      Faktura powinna zawierać:
        1) datę wystawienia;
        2) kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób
        jednoznaczny identyfikuje fakturę;
        3) imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich
        adresy;
        4) numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku,
        z zastrzeżeniem pkt 24 lit. a oraz pkt 25;
        5) numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na
        potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on
        towary lub usługi, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. b;
        6) datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi lub
        datę otrzymania zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, o ile taka data jest
        określona i różni się od daty wystawienia faktury;

        7) nazwę (rodzaj) towaru lub usługi;
        8) miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług;
        9) cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową
        netto);
        10) kwoty wszelkich opustów lub obniżek cen, w tym w formie rabatu z tytułu
        wcześniejszej zapłaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej
        netto;
        11) wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją,
        bez kwoty podatku (wartość sprzedaży netto);
        12) stawkę podatku albo stawkę podatku od wartości dodanej w przypadku
        korzystania z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach
        6a, 7 i 9;
        13) sumę wartości sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą
        poszczególnymi stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku;
        14) kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty
        dotyczące poszczególnych stawek podatku;
        15) kwotę należności ogółem.
    Faktura jest dokumentem sformalizowanym (potwierdzającym zaistnienie określonego
    zdarzenia gospodarczego), który powinien spełniać szereg wymogów przewidzianych
    przepisami prawa.
    Z ww. uregulowań wynika, że faktura powinna m.in. jednoznacznie określać imiona i
    nazwiska lub nazwy podatnika (sprzedawcy) i nabywcy oraz ich adresy. Faktura powinna
    zawierać dane nabywcy towaru lub usługi i tym samym dokumentować rzeczywiste
    zdarzenia gospodarcze, a jako wystawca i nabywca powinni widnieć faktyczni uczestnicy
    transakcji. Każdorazowo należy ustalić więc nabywcę towaru lub usługi, który winien
    wynikać z zawartej umowy.
    Należy podkreślić, że celem faktury jest przede wszystkim udokumentowanie
    rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, zarówno pod względem przedmiotu
    transakcji, jak i podmiotów biorących w niej udział.
    Co do zasady, faktury muszą być wystawione zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie
    przepisami prawa. Prawidłowość materialnoprawna faktury zachodzi, jeżeli odzwierciedla
    ona prawdziwe zdarzenie gospodarcze. Oznacza to, że nie można uznać za prawidłową
    faktury, gdy sprzecznie z jej treścią wskazuje zdarzenie gospodarcze, które w ogóle nie
    zaistniało bądź zaistniało w innych rozmiarach albo między innymi podmiotami. Faktura
    potwierdza zaistniałe zdarzenia gospodarcze, a jej elementy formalne wymagane przez
    art. 106e ust. 1 ustawy mają wyłącznie znaczenie dowodowe. Jedynie braki merytoryczne
    faktury mogą wywołać skutek materialny w postaci zmian w przedmiocie lub podstawie
    opodatkowania, a także doprowadzić do niewłaściwego określenia wysokości podatku.
    Z powyższego wynika, że o prawidłowości faktur wystawianych i otrzymywanych przez
    podatników powinny decydować przede wszystkim ustalenia, czy dokumenty te
    potwierdzają rzeczywiste transakcje handlowe. A zatem jeżeli w fakturach
    dokumentujących transakcje występują tzw. wadliwości mniejszej wagi, należy uznać, że
    nie ma podstawy do kwestionowania faktur, w tym prawa do odliczenia podatku
    naliczonego, wyłącznie z powodu ww. braków. Są to tego rodzaju wadliwości, które co
    prawda powodują, że faktura nie odpowiada wymogom określonym w przepisach,
    jednakże same w sobie nie wpływają na przedmiot i podstawę opodatkowania.
    Ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego - w całości
    lub w części – z otrzymanej faktury, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno
    przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia

    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków,
    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a ustawy, zgodnie z którym:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy:
        1) sprzedaż została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi:
        a) wystawionymi przez podmiot nieistniejący,
        b) (uchylona)
        2) transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
        zwolniona od podatku;
        3) (uchylony)
        4) wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne:
        a) stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych
        czynności,
        b) podają kwoty niezgodne z rzeczywistością - w części dotyczącej tych pozycji, dla
        których podane zostały kwoty niezgodne z rzeczywistością,
        c) potwierdzają czynności, do których mają zastosowanie przepisy art. 58 i 83
        Kodeksu cywilnego – w części dotyczącej tych czynności;
        5) faktury, faktury korygujące wystawione przez nabywcę zgodnie z odrębnymi
        przepisami nie zostały zaakceptowane przez sprzedającego;
        6) (uchylony)
        7) wystawiono faktury, w których została wykazana kwota podatku w stosunku do
        czynności opodatkowanych, dla których nie wykazuje się kwoty podatku na
        fakturze - w części dotyczącej tych czynności.
    Natomiast na podstawie art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Biorąc pod uwagę powyższe, należy zwrócić uwagę, że prawo do odliczenia podatku
    naliczonego jest podstawowym i fundamentalnym prawem podatnika, wynikającym z
    konstrukcji podatku od towarów i usług jako podatku od wartości dodanej. Unormowanie
    to jest implementacją wcześniej obowiązującego art. 17 ust. 2 lit. a) VI Dyrektywy Rady z
    dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w
    odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej. To
    samo wynika z art. 168 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.). Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że odliczenie przysługuje
    jedynie w odniesieniu do podatku powstałego w wyniku czynności wykonanej przez
    innego podatnika, a dla realizacji tego prawa – stosownie do art. 178 lit. a) tej Dyrektywy –
    konieczne jest posiadanie faktury wystawionej zgodnie z art. 220, art. 236, art. 238, art.
    239 i art. 240 Dyrektywy 2006/112/WE Rady.
    Konieczność posiadania faktury w kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego
    potwierdzają wyroki TSUE. Przykładowo w wyroku z 14 lipca 1988 r. w sprawie C-123/87
    (Jeunehomme), TSUE wskazał, że artykuły 18 ust. 1 lit. a), 22 ust. 3 lit. a) i (b) oraz 22 ust. 8
    VI Dyrektywy zezwalają Państwom Członkowskim na wprowadzenie wymogu, zgodnie z

    którym prawo do odliczenia VAT uzależnione jest od posiadania faktury, która oprócz
    spełnienia minimalnych warunków wymienionych w VI Dyrektywie, musi zawierać
    określone dane niezbędne do tego, by zapewnić stosowanie VAT i umożliwić organom
    skarbowym sprawowanie nadzoru. Liczba tych danych ani ich rodzaj nie może
    uniemożliwiać lub nadmiernie utrudniać korzystanie z prawa do odliczenia. Również w
    orzeczeniu z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie C-152/02 (Terra Baubedarf-Handel GmbH),
    Trybunał orzekł, że art. 17 ust. 2 lit. a) i pierwszy akapit art. 18 ust. 2 VI Dyrektywy należy
    interpretować w ten sposób, że prawo do odliczenia przysługuje w okresie
    rozliczeniowym, w którym są spełnione dwa warunki wymagane przez te przepisy, tj.
    towary powinny być dostarczone lub usługi wykonane, a podatnik powinien być w
    posiadaniu faktury lub innego dokumentu, który według kryteriów danego państwa
    członkowskiego jest uznawany za odpowiednik faktury.
    Zatem podstawę do dokonania odliczenia podatku naliczonego może stanowić wyłącznie
    faktura odzwierciedlająca faktyczne zdarzenie gospodarcze w aspekcie podmiotowym,
    przedmiotowym oraz ilościowym. Tym samym faktura musi potwierdzać, że w
    rzeczywistości doszło do dostawy towarów lub świadczenia usług pomiędzy konkretnymi
    podmiotami, w zakresie ściśle określonego towaru lub usługi oraz w zakresie ilości danego
    towaru lub usługi. Niezgodność któregokolwiek z tych aspektów eliminuje możliwość
    odliczenia podatku naliczonego, zawartego w fakturze, która nie odzwierciedla
    rzeczywistego zdarzenia gospodarczego.
    Sama faktura nie tworzy prawa do odliczenia podatku w niej wykazanego. Prawo do
    odliczenia przysługuje zatem wówczas, gdy podatek naliczony związany jest z faktycznie
    dokonanymi czynnościami opodatkowanymi.
    Potwierdzeniem tego może być wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 13 grudnia 1989 r. w
    sprawie Genius Holding BV v. Staatssecretaris van Financiën, C-342/87, w którym
    stwierdzono, że zgodnie z artykułem 17 (2) podatnik może korzystać z prawa do odliczenia
    podatku VAT przewidzianego w VI Dyrektywie z tytułu dostaw towarów lub świadczenia
    usług przez innego podatnika wyłącznie w odniesieniu do podatków faktycznie należnych,
    tj. podatków przypadających do zapłaty z tytułu działalności podlegającej opodatkowaniu
    lub zapłaconych, o ile były one należne. Zasada ta nie dotyczy podatku, który jest należny
    tylko z tego powodu, że został wykazany na fakturze. Dysponowanie przez nabywcę
    fakturą wystawioną przez zbywcę stanowi jedynie formalny warunek skorzystania z tego
    uprawnienia. Prawo do odliczenia podatku jest następstwem powstania obowiązku
    podatkowego powstałego na poprzednim etapie obrotu.
    Zatem sam fakt otrzymania faktury z wykazanym podatkiem VAT nie jest wystarczającą
    przesłanką do realizacji prawa do dokonania obniżenia podatku należnego.
    Aby powstało prawo do odliczenia u wystawcy faktury podatek VAT musi być wymagalny,
    co oznacza, że powstał obowiązek podatkowy z tytułu czynności podlegających
    opodatkowaniu tym podatkiem, a także powstała podstawa opodatkowania z tytułu
    zrealizowania jednej z czynności podlegających opodatkowaniu VAT.
    Pana wątpliwości dotyczą kwestii, czy przysługuje Panu prawo do odliczenia podatku VAT
    naliczonego z faktur wystawionych przez Sprzedającego niezawierających nr NIP.
    Jak wskazano powyżej, najistotniejszym warunkiem umożliwiającym czynnemu
    podatnikowi VAT realizację prawa do odliczenia jest związek dokonanych zakupów z
    wykonywaniem czynności opodatkowanych. Jednocześnie oceny, czy związek ten istnieje
    lub będzie istniał w przyszłości, należy dokonać w momencie realizowania zakupów
    zgodnie z zasadą niezwłocznego odliczenia podatku naliczonego. Zasada ta wyraża się
    tym, że podatnik – aby mógł skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego – nie
    musi czekać aż nabyty towar lub usługa zostaną odsprzedane lub efektywnie
    wykorzystane na potrzeby działalności opodatkowanej.
    W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego
    określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowo-prawne, było wykonywanie

    czynności opodatkowanych. Przy czym należy podkreślić, że faktura stanowi podstawę dla
    nabywcy towaru lub usługi do odliczenia podatku naliczonego, bowiem z art. 86 ust. 2 pkt
    1 lit. a) ustawy wynika, że podatkiem naliczonym jest kwota podatku wynikająca z faktury.
    Prawo do odliczenia podatku naliczonego, jako integralna część systemu VAT, w zasadzie
    nie może być ograniczane ani pod względem czasu, ani też pod względem zakresu
    przedmiotowego. Możliwość wykonania tego prawa powinna być zapewniona
    niezwłocznie i względem wszystkich kwot podatku, które zostały pobrane (naliczone) od
    transakcji związanych z zakupami. Ponownie wskazać należy, że ustawodawca przewidział
    sytuacje, których wystąpienie wyłącza możliwość obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego, które zostały wskazane w art. 88 ustawy.
    Z wniosku wynika, że:
        w ramach prowadzonej działalności gospodarczej jest Pan czynnym
        zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT,
        Sprzedawca nabywanych przez Pana w ramach prowadzonej działalności
        gospodarczej towarów - m.in. obuwia – jest czynnym podatnikiem podatku VAT,
        podczas zawierania transakcji ze Sprzedawcą posługuje się Pan polskim nr NIP,
        podając go we wszelkich procesach składania zamówienia, identyfikując się tym
        samym jako nabywca działający w charakterze podatnika podatku VAT,
        przypuszcza Pan, że Sprzedawca nie wykazuje wystawionych dla Pana faktur w
        swoich plikach JPK_VAT identyfikując je jako sprzedaż dokonaną nie na rzecz
        podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą,
        nabyte towary służą Panu w działalności gospodarczej wyłącznie do czynności
        opodatkowanych,
        ilość i charakter zakupów dokonywanych przez Pana cyklicznie od Sprzedawcy
        jednoznacznie wskazują na ich handlowy, a nie osobisty charakter oraz
        otrzymuje Pan od Sprzedawcy faktury spełniające wymogi formalne przewidziane w
        art. 106e ust. 1 ustawy, nie zawierające jednak Pana nr NIP.
    Mając na uwadze powyższe oraz powołane regulacje prawne należy stwierdzić, że w
    rozpatrywanej sprawie ma Pan prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego
    występującego przy nabyciu towarów wykazanego przez Sprzedawcę na fakturach
    opisanych we wniosku, pod warunkiem, że dostawa towarów została udokumentowana
    prawidłowo wystawioną przez Sprzedawcę fakturą przy spełnieniu warunków
    wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy, z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z art. 88
    ustawy. Przepis art. 88 ustawy określa listę przypadków, w których podatnik został
    pozbawiony prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony, jednakże
    nie wymienia opisanej we wniosku nieprawidłowości - braku Pana nr NIP na fakturze -
    jako przesłanki negatywnej powodującej utratę prawa do odliczenia podatku naliczonego
    (w sytuacji, gdy faktura odzwierciedla prawdziwe zdarzenie gospodarcze). Zatem brak nr
    NIP na fakturze nie przesądza o braku prawa do odliczenia podatku VAT. Należy również
    podkreślić, że wszelkie ustalenia co do przebiegu i dokumentowania transakcji powinny
    być przedmiotem uzgodnień pomiędzy stronami tej transakcji w celu uniknięcia
    nieprawidłowości w rozliczaniu podatku VAT zarówno przez Sprzedawcę, jak i przez Pana.
    W konsekwencji, Pana stanowisko zgodnie z którym przysługuje Panu prawo do odliczenia
    podatku VAT naliczonego z faktur wystawionych przez Sprzedawcę, które nie zawierają
    Pana nr NIP, w sytuacji gdy nabyte towary służą czynnościom opodatkowanym i nie
    zachodzą przesłanki negatywne z art. 88 ustawy, należało uznać za prawidłowe.
    Dodatkowe informacje

    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym. Pan ponosi
    ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez
    Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Pełna weryfikacja przedstawionych we wniosku okoliczności możliwa jest jedynie w toku
    postępowania podatkowego lub kontrolnego, prowadzonego przez uprawnione do tego
    organy, będącego poza zakresem instytucji interpretacji indywidualnej. Postępowanie w
    sprawie dotyczącej wydania interpretacji indywidualnej jest postępowaniem szczególnym,
    mającym charakter uproszczony, odrębny od postępowania podatkowego,
    uregulowanego w dziale IV Ordynacji podatkowej. Wydając bowiem interpretację
    indywidualną Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przedstawia jedynie swój pogląd
    dotyczący wykładni treści analizowanych przepisów i sposobu ich zastosowania w
    odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego
    (którego elementy przyjmuje, jako podstawę rozstrzygnięcia bez weryfikacji).
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja ta rozstrzyga wyłącznie w zakresie stanu faktycznego, zaś w zakresie
    dotyczącym zdarzenia przyszłego zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.