Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.614.2025.2.KP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-05
Teza: Brak opodatkowania podatkiem VAT dostawy
niezabudowanych działek nr 1 i 2.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
grunty-grunt niezabudowany
grunty-sprzedaż gruntów
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowna Pani,

    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 lipca 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 7 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy braku opodatkowania podatkiem VAT dostawy
    niezabudowanych działek nr 1 i 2. Uzupełniła go Pani pismem nadanym 21 sierpnia 2025
    r. (wpływ 25 sierpnia 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni jest osobą fizyczną, nieprowadzącą żadnej działalności gospodarczej,
    ani rolnej. Wnioskodawczyni jest współwłaścicielką niezabudowanej nieruchomości
    gruntowej, nabytej w przeszłości do majątku prywatnego. Nabycie działki nie było
    związane z żadną działalnością zarobkową ani gospodarczą, a poszczególne udziały w
    gruncie od momentu nabycia pozostają składnikiem majątku osobistego
    Wnioskodawczyni.
    Działka – grunt orny – niezabudowany, położony w (...) przy ulicy (...) o nr ewidencyjnym
                                      2działki 1 i 2, arkusz mapy (...), obręb (...), o powierzchni 3125 m, dla której Sąd Rejonowy
    (...) w (...) Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą (...).
    Zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego teren
    działek ma przeznaczenie przemysłowe.
    Na dzień złożenia wniosku działki pozostają niezabudowane, ale posiadają dostęp do
    mediów drodze, przy czym nikt nie wykonywał przyłączy ani żadnych prac uzbrojeniowych.
    Teren ten nie był także przedmiotem przekształceń mających na celu zwiększenie jego
    atrakcyjności inwestycyjnej. Aktualnie działka jest zarośnięta przez dziką roślinność.
    Jednakże jest planowana sprzedaż ww. gruntów na rzecz jednego nabywcy przedsiębiorcy
    (dewelopera), który zamierza zrealizować na tym terenie inwestycję budowlaną w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej, na podstawie zintegrowanego planu
    inwestycyjnego. Sprzedaż ma charakter incydentalny i jednostkowy.
    Doprecyzowanie i uzupełnienie zdarzenia przyszłego
    Działki Wnioskodawczyni nabyła w 2000 r. w formie spadku po zmarłym mężu A.A.
    Wnioskodawczyni nie wykorzystywała działek do żadnych czynności. Działki są
    nieużytkowane, porośnięte dziką roślinnością. Płacony był coroczny podatek rolny.
    Wnioskodawczyni nie wykorzystywała działek do żadnych celów osobistych. Działki stoją
    puste, porośnięte jedynie dziką roślinnością.
    W okresie pomiędzy 2000-2003 r. inna część działki była sprzedana. Wnioskodawczyni nie
    ma niestety orientacji co do szczegółów ze względu na długi upływ czasu.
    Wnioskodawczyni nie podejmowała żadnych działań w kierunku przygotowania
    nieruchomości do sprzedaży. Nie wystąpiła z wnioskiem o uchwalenie miejscowego planu
    zagospodarowania przestrzennego dla ww. działek. Nie wykonywała żadnych czynności z
    własnych środków finansowych do podniesienia wartości działek gruntu.
    Działki nie były przedmiotem najmu, dzierżawy ani innych umów o podobnym
    charakterze. Działki nie były udostępniane osobom trzecim.
    Wnioskodawczyni nie planuje udzielić pełnomocnictwa nikomu, aby przygotowano działki
    do sprzedaży. Planuje sprzedaż działek w przyszłości w takim stanie jakie są, czyli puste,
    porośnięte dziką roślinnością.
    W okresie pomiędzy 2000-2003 r. inna część działki była sprzedana. Wnioskodawczyni nie
    była zobowiązana do zarejestrowania się jako czynny podatnik podatku VAT.

## Pytanie

W związku z powyższym Wnioskodawczyni zwraca się o potwierdzenie czy planowana
    sprzedaż działek niezabudowanych dokonana przez osobę fizyczną, nieprowadzącą
    działalności gospodarczej będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług?
    Pani stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawczyni planowana sprzedaż niezabudowanych działek o
    przeznaczeniu przemysłowym nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług (VAT), ponieważ nie następuje w ramach działalności gospodarczej a
    Wnioskodawczyni nie występuje w tej transakcji w charakterze podatnika VAT, o którym
    mowa w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z powyższym przywołanym artykułem podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Z kolei w myśl art. 15 ust. 2, przez działalność gospodarczą rozumie się wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, również wówczas gdy czynność
    została wykonana jednorazowo, a także działalność polegającą na wykorzystaniu towarów
    lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Wnioskodawczyni nie prowadzi działalności gospodarczej w żadnej formie, nie jest
    czynnym podatnikiem VAT, a planowana sprzedaż ma charakter jednorazowy i dotyczy
    składnika prywatnego majątku. Nabycie działek miało miejsce wiele lat temu z zamiarem
    pasywnego przetrzymywania w majątku osobistym, bez zamiaru odsprzedaży w celach
    zarobkowych, nie były przedmiotem najmu, dzierżawy ani innej formy komercyjnego
    wykorzystania.
    Ponadto nie podjęto żadnych aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami,
    które mogłyby świadczyć o wykonywaniu działalności gospodarczej. Nie dokonano
    podziału działek, nie wystąpiono o decyzję o warunkach zabudowy, nie wykonano prac
    zbrojeniowych oraz działki nie były reklamowane.
    Zgodnie z ugruntowanym orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz
    licznymi interpretacjami Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, sprzedaż majątku
    prywatnego przez osobę fizyczną, nie związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej
    oraz niewykonywującej aktywności właściwej dla przedmiotów profesjonalnych nie
    podlega opodatkowaniu VAT, konieczne jest ustalenie że sprzedający występuje w
    charakterze podatnika VAT – a nie osoby prawnej - co w niniejszej sytuacji nie ma miejsca.
    W związku z powyższym sprzedaż niezabudowanych działek gruntowych będących częścią
    majątku osobistego nie podlega opodatkowaniu VAT, ponieważ nie zachodzą przesłanki
    uznania Wnioskodawczyni za podatnika VAT w tej transakcji, co za tym idzie – nie
    występuje obowiązek wystawienia faktury VAT, zarejestrowania działalności gospodarczej
    ani składania deklaracji VAT w związku z tą sprzedażą.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775) zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy:

      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi,
    bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      a) określone udziały w nieruchomości;
      b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;
      c) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
      prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości gruntowych (działek) jak również udział w nieruchomości, traktowane jest
    jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.
    Według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych.

    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów,
      handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
      wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność
      gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku
      rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną
    jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób
    świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
    wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy
    o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest
    odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter
    Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą
    podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do
    prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek
    prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią
    przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze
    wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej
    nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach

    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w
    ramach majątku osobistego.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem
    Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na
    działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Całość
    powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym
    zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE. Przykładowo podane zostały działania
    polegające na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie
    należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając Nieruchomość działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności
    określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży udziałów w niezabudowanych
    działkach nr 1 i 2, istotne jest, czy w celu dokonania ich dostawy podejmie Pani aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust.
    2 ustawy. Skutkowałoby to koniecznością uznania Panią za podmiot prowadzący
    działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od
    towarów i usług.
    Pani wątpliwości na tle przedstawionego opisu sprawy dotyczą kwestii, czy planowana
    sprzedaż niezabudowanych działek nr 1 i 2 podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów.
    Jak wynika z dokonanej wyżej analizy przepisów, warunkiem opodatkowania danej
    czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po
    pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu

    podatkiem od towarów i usług, po drugie - czynność została wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Analiza sprawy w kontekście powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że sprzedaż
    udziałów w niezabudowanych działkach nr 1 i 2 nie będzie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, gdyż brak jest przesłanek, aby w związku z tą transakcją
    uznać Panią za podatnika tego podatku. Z zawartego we wniosku opisu sprawy nie wynika
    bowiem taka Pani aktywność, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze
    zwykłym wykonywaniem prawa własności. Nie wystąpił bowiem ciąg zdarzeń, które
    jednoznacznie przesądzają, że sprzedaż udziału w niezabudowanych działkach nr 1 i 2
    będzie wypełniać przesłanki działalności gospodarczej. Działki nie były wykorzystywane
    przez Panią do żadnych czynności. Działki są porośnięte dziką roślinnością. Nie
    wykorzystywała Pani działek do celów osobistych. Nie podejmowała Pani żadnych działań
    w kierunku przygotowania nieruchomości do sprzedaży. Nie wystąpiła z wnioskiem o
    uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla ww. działek. Nie
    wykonywała żadnych czynności z własnych środków finansowych, które przyczyniłyby się
    do podniesienia wartości działek gruntu. Działki nie były przedmiotem najmu, dzierżawy
    ani innych umów o podobnym charakterze. Zatem nie podjęła Pani aktywnych działań w
    zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób
    podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Tym samym w odniesieniu do
    sprzedaży udziałów w niezabudowanych działkach nr 1 i 2 nie będzie zachowywała się
    Pani jak handlowiec.
    Zatem dokonując sprzedaży udziałów w niezabudowanych działkach nr 1 i 2 będzie Pani
    korzystać z przysługującego Pani prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, która to
    czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której nie mają zastosowania przepisy
    ustawy o podatku od towarów i usług. Tym samym, nie będzie Pani podatnikiem podatku
    VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w odniesieniu do powyższej transakcji, a
    dostawa ta nie będzie podlegała opodatkowaniu VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1
    ustawy.
    W konsekwencji, sprzedaż przez Panią udziałów w niezabudowanych działkach nr 1 i 2 nie
    będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Tym samym, Pani stanowisko uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Powyższe rozstrzygnięcie obejmuje zakresem tylko Pani sytuację przedstawioną w
    zdarzeniu przyszłym i jednocześnie nie wywiera skutku prawnego dla współposiadacza
    niezabudowanych działek 1 i 2.
    Nadmieniam, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Pani
    wniosku (pytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku dotyczące udokumentowania
    transakcji fakturą oraz składania deklaracji VAT, które nie zostały objęte pytaniem nie
    mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
      ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.