Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB2/415-478/13-4/MK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2013-09-09
Teza: Zakres ciążących na Spółce obowiązków informacyjnych związanych z zaproszeniem lekarzy do uczestnictwa w konferencjach, spotkaniach i szkoleniach.
Słowa kluczowe: podróż; przychód; spółki; usługi; zakwaterowanie; zwolnienie-zwolnienie podatkowe
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 9; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 28.06.2013r. (data wpływu 02.07.2013 r.) uzupełnionym pismem z dnia 22.07.2013 r. (data wpływu 25.07.2013 r.) na wezwanie Nr IPPB2/415-478/13-2/MK z dnia 15.07.2013 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ciążących na Spółce obowiązków informacyjnych związanych z zaproszeniem lekarzy do uczestnictwa w konferencjach, spotkaniach i szkoleniach – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 02.07.2013r r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ciążących na Spółce obowiązków informacyjnych związanych z zaproszeniem lekarzy do uczestnictwa w konferencjach, spotkaniach i szkoleniach.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Sp., o.o. (dalej: Spółka”), w ramach prowadzonej działalności gospodarczej świadczy na rzecz kontrahenta (Zleceniodawcy, Spółka Szwajcarska) usługi o charakterze niematerialnym polegające m.in. na reklamowaniu, promowaniu farmaceutyków w środowisku medycznym, informowaniu o właściwościach farmaceutyków i ich promowaniu na kongresach lekarzy, prowadzeniu kampanii informacyjnych, reprezentowaniu klientów w kontaktach z hurtowniami, przeprowadzaniu badań dotyczących działań farmaceutyków, wykonywaniu czynności związanych z rejestracją farmaceutyków, monitoring działań niepożądanych itp.

Wykonując świadczenia kompleksowe opisane w poprzednim zdaniu Spółka organizuje lub nabywa usługi udziału w szkoleniach, konferencji, spotkaniach, w czasie których prezentowane są zasady prawidłowego stosowania leków warunki w jakich one powinny, a w jakich nie mogą być stosowane, ich oddziaływanie w reakcji z innymi farmaceutykami, przeciwwskazania, zalecenia etc., a na które zaprasza osoby uprawnione do wystawiania recept; w ramach takiej działalności Spółka finansuje przejazdy i zakwaterowanie i inne wydatki niezbędne do udziału w konferencjach, szkoleniach, spotkaniach itp. Zasadą jest, że Spółka przekazuje osobom uczestniczącym w konferencjach, szkoleniach, spotkaniach świadczenia niepieniężne a nie zwraca wydatków; gdyby doszło do zwrotu wydatków, wówczas Spółka zażądałaby oświadczenia o tym, iż nie są one zaliczane przez otrzymującego zwrot do kosztów podatkowych. Świadczenia tego rodzaju, w tym ich przekazywanie osobom uprawnionym do wystawiania recept, służą bezpośrednio działalności gospodarczej Spółki, która wykorzystuje je na potrzeby wykonywania usług dla swojego zleceniodawcy. Zgodnie z zawartą umową Spółka wyznacza wynagrodzenie za świadczone usługi w oparciu o poniesione przez Spółkę i zaakceptowane przez Zleceniodawcę koszty świadczenia. Do bazy kosztowej, na podstawie której wyznaczane jest wynagrodzenie Spółki wliczane są również wydatki związane z organizacją udziału osób uprawnionych do wystawiania recept w konferencjach. szkoleniach, spotkaniach etc. w tym ponoszone w związku z zapewnieniem przejazdów, zakwaterowania; taka baza kosztowa powiększana jest o umowną marżę i w sumie definiuje wynagrodzenie Spółki. Zatem wydatki, jakie Spółka ponosi w związku z organizowaniem czy finansowaniem udziału osób uprawnionych do wystawiania recept w szkoleniach, konferencjach, spotkaniach itp. ponoszone są bezpośrednio w celu uzyskania przez Spółkę przychodów z działalności gospodarczej.

Z uwagi na braki formalne w złożonym wniosku, tutejszy organ podatkowy pismem z dnia 15.07.2013 r. Nr IPPB2/415-478/13-2/MK wezwał Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku poprzez:

*   doprecyzowanie przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego poprzez jednoznaczne wskazanie, jakie konkretnie świadczenia będą finansowane przez Spółkę wobec osób, które są zapraszane na konferencje, spotkania, szkolenia?

Braki uzupełniono w wyznaczonym terminie (data nadania 22.07.2013 r.) m.in. w kwestii doprecyzowania wyjaśniono, że:

*   wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych dotyczy wyłącznie przychodów uzyskiwanych przez osoby uprawnione do wystawiania recept w związku z przekazaniem przez Spółkę świadczeń w zakresie przejazdów oraz zakwaterowania.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy przychody, jakie uzyskują osoby uprawnione do wystawiania recept w związku z odbywaniem podróży na konferencje, szkolenia, spotkania itp., a które finansowane są przez Spółkę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i których wartość uwzględniana jest przez Spółkę przy wyznaczaniu należnego jej wynagrodzenia za świadczone usługi (w postaci przejazdów i zakwaterowania), korzystają ze zwolnienia podatkowego ukonstytuowanego w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit b) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm.) dalej „ustawa o PIT (na warunkach właściwych dla podróży służbowych pracowników), a co za tym idzie czy Spółka ma w takim zakresie obowiązek sporządzania informacji PIT-8C?

Zdaniem Wnioskodawcy, przychody jakie uzyskują osoby uprawnione do wystawiania recept w związku z odbywaniem podróży na konferencje, szkolenia, spotkania itp., a które finansowane są przez Spółkę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i których wartość uwzględniana jest przez Spółkę przy wyznaczaniu należnego jej wynagrodzenia za świadczone usługi (w postaci przejazdów i zakwaterowania), korzystają ze zwolnienia podatkowego ukonstytuowanego w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit b) ustawy o PIT (na warunkach właściwych dla podróży służbowych pracowników), a co za tym idzie, Spółka nie ma w takim zakresie obowiązku do sporządzania informacji PIT-8C.

Przepis art. 21 ust. 1 pkt 16 lit b) ustawy o PIT stanowi, że wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas podróży osoby niebędącej pracownikiem do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 13 art. 21 ustawy o PIT. Stosownie do zastrzeżenia poczynionego w art. 21 ust 13 ustawy o PIT, zwolnienie z ust 1 pkt 16 lit b) takiej regulacji stosuje się, jeżeli otrzymane świadczenia nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów i zostały poniesione:

1.  w celu osiągnięcia przychodów lub
2.  w celu realizacji zadań organizacji i jednostek organizacyjnych działających na podstawie przepisów odrębnych ustaw,

lub

1.  przez organy (urzędy) władzy lub administracji państwowej albo samorządowej oraz jednostki organizacyjne im podległe lub przez nie nadzorowane, lub
2.  przez osoby pełniące funkcje obywatelskie, o których mowa w art. 13 pkt 5, w związku z wykonywaniem tych funkcji.

Mając na uwadze powyższe i uwzględniając okoliczności, których dotyczy niniejszy wniosek o interpretację indywidualną należy stwierdzić, że badając, czy ma zastosowanie zwolnienie ukonstytuowane w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit b) ustawy o PIT koniecznym jest wykazanie czy został spełniony pierwszy z warunków zapisanych w art. 21 ust. 13 ustawy o PIT oraz czy otrzymane świadczenia nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodu.

Podkreślić trzeba, że z uwagi na zastosowane wobec braku zaliczenia do kosztów określenie „otrzymane świadczenia” nie może być wątpliwości co do tego, iż owe niezaliczenie do kosztów dotyczy strony odbywającej podróż, gdyż to ona otrzymuje świadczenie (powyższe potwierdzone m.in. w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 14 stycznia 2008 r. ILPB2/415-233/07-2/MK).

Jeżeli osoba uczestnicząca w konferencji, szkoleniu, spotkaniu itp. otrzymuje konkretne świadczenia, a nie zwroty kosztów to wobec braku poniesienia nie ma możliwości zaliczenia otrzymanego świadczenia do kosztów. W przypadku zwróconych wydatków osoba odbywająca podróż nie zalicza kwot odpowiadających otrzymywanym zwrotom do kosztów z uwagi na ich niedefinitywny charakter (są one zwracane). Dla bezpieczeństwa Spółka potwierdza brak rozliczenia kosztów stosownym oświadczeniem o nierozliczeniu kosztów uzyskania przychodu przez odbywającego podróż.

Z kolei wymóg poniesienia w celu uzyskania przychodu odnosi się do zapewniającego świadczenie (tutaj Spółka), gdyż wobec faktu, iż otrzymujący uzyskuje świadczenia pod tytułem darmym (względnie zwrot kosztów), to przekazujący i tylko on ponosi wydatki na zapewnienie świadczeń związanych z podróżą (powyższe potwierdzone m.in. w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 14 stycznia 2008 r., ILPB2/415-233/07-2/MK). Z uwagi na to, że cała wartość wydatków ponoszonych przez Spółkę w okolicznościach przedstawionych w niniejszym wniosku uwzględniana jest przy kalkulacji ceny usługi świadczonej przez Spółkę na rzecz jej zleceniodawcy, nie może budzić wątpliwości to, że wydatki takie są ponoszone w celu uzyskania przychodu.

Dodatkowo tylko warto zaznaczyć że z uwagi na tematykę konferencji szkoleń spotkań udział w nich osób uprawnionych do wystawiania recept pozostaje w związku z osiąganymi przez nich przychodami (nawet jeżeli osiągają je w ramach stosunku pracy).

Zważywszy na fakt, iż w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit b) w związku z ust 13 pkt 1 ustawy o PIT ustawodawca wymaga, aby osoba niebędąca pracownikiem odbywała podróż, która realizowana jest w celach osiągnięcia przychodów a sam podróżujący nie zaliczał wartości świadczeń do kosztów i jednocześnie uwzględniając okoliczności wskazane w niniejszym wniosku należy stwierdzić, iż wszystkie warunki są wypełnione w okolicznościach wskazanych w niniejszym wniosku. Z ostrożności należy w tym miejscu wyjaśnić, że w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) ustawy o PIT stosowany jest termin „podróż”, a nie „podróż służbowa”. Oznacza to, że ma on zastosowanie w odniesieniu do przychodów osiąganych w innych okolicznościach niż odbywania podróży służbowej (dla których dedykowane jest zwolnienie zapisane w lit. a) tego samego przepisu), a która może być odbywana przez pracowników gdyż jest to pojęcie mające swoje źródło w prawie pracy (czyli dotyczy stosunku prawnego łączącego pracodawcę z pracownikiem i w okolicznościach, w których prawo pracy ma zastosowanie). Powyższe potwierdził WSA w Opolu, w wyroku z 28 października 2009 r. (I SA/Op 296/09), stwierdzając, że: „W art. 21 ust. 1 pkt 16 lit b) u pdof ustawodawca posłużył się terminem „podróż” bez określenia służbowa”, dlatego też zakres tego zwolnienia jest szerszy, ponieważ nie ogranicza się ono jedynie do podróży służbowych, ale do wszelkich podróży osób niebędących pracownikami, pod warunkiem ze zostały spełnione przesłanki z art. 21 ust. 13 ww. ustawy, tj. wypłacone diety i inne należności nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów świadczeniobiorców oraz zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów”.

Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że przychody jakie uzyskują osoby uprawnione do wystawiania recept w związku z odbywaniem podróży na konferencje, szkolenia, spotkania itp., a które finansowane są przez Spółkę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, i których wartość uwzględniana jest przez Spółkę przy wyznaczaniu należnego jej wynagrodzenia za świadczone usługi (w szczególności z tytułu przejazdów, zakwaterowania) korzystają ze zwolnienia podatkowego ukonstytuowanego w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit b) ustawy o PIT (na warunkach właściwych dla podróży służbowych pracowników) a co za tym idzie, Spółka nie ma w takim zakresie obowiązku do sporządzania informacji PIT8-C.

Wykładania zaprezentowana w niniejszym wniosku znajduje uzasadnienie w licznych interpretacjach indywidualnych organów podatkowych (przykładowo: interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 31 października 2008 r. IPPB2/415-1326/08-3/MK, interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 22 grudnia 2008 r., PPB1/415-1012/08-9/AŻ itp.), które wprawdzie nie stanowią źródła prawa ale z uwagi na zbieżność stanów faktycznych winny wpływać na stosowanie prawa podatkowego

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania wyrażoną w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych określone zostały źródła przychodów, gdzie m.in. w pkt 9 wymieniono inne źródła.

W myśl natomiast art. 20 ust. 1 cytowanej ustawy, za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i 17 oraz przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach.

Na podstawie art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

W świetle zapisu art. 42a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić informację według ustalonego wzoru (PIT-8C) o wysokości przychodów i w terminie do końca lutego następnego roku podatkowego przekazać podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych.

Podkreślić należy, że z powyższego przepisu wynika, iż w informacji PIT-8C nie ujmuje się m.in. tych dochodów, które są zwolnione z opodatkowania na podstawie art. 21 powyższej ustawy.

Z wniosku wynika, ze Spółka organizuje lub nabywa usługi udziału w szkoleniach, konferencji, spotkaniach, w czasie których prezentowane są zasady prawidłowego stosowania leków, warunki w jakich one powinny a w jakich nie mogą być stosowane, ich oddziaływanie w reakcji z innymi farmaceutykami, przeciwwskazania, zalecenia. Do udziału w szkoleniach, konferencji i spotkaniach, Spółka zaprasza osoby uprawnione do wystawiania recept. Zaproszonym osobom spółka gwarantuje pokrycie kosztów przejazdu i zakwaterowania.

Na gruncie prawa podatkowego przychodem podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych jest każda forma przysporzenia majątkowego, tzn. zarówno pieniężna jak i niepieniężna.

Świadczenia ponoszone za osoby biorące udział w szkoleniach, konferencjach, spotkaniach, w oparciu o przekazane przez Spółkę danej osobie zaproszenie niewątpliwie należą do nieodpłatnych świadczeń, jakie osoby te otrzymują od Spółki.

Wobec niezdefiniowania w ustawie podatkowej pojęcia „nieodpłatnego świadczenia” należy odnieść się do przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Zgodnie z art. 353 § 2 ww. Kodeksu, świadczenie może polegać na działaniu albo na zaniechaniu. Dla celów podatkowych pojęcie „nieodpłatnego świadczenia” ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje nie tylko działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby, ale również wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest nie związane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że świadczenie w postaci sfinansowania kosztów przejazdów i zakwaterowania zaproszonym osobom do udziału w szkoleniach, konferencjach, spotkaniach, stanowią dla tych osób nieodpłatne świadczenie.

Wartość tego świadczenia należy ustalać kierując się treścią art. 11 ust. 2a pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu. Z tej też przyczyny wartość tychże świadczeń należy zakwalifikować do przychodów, o których mowa w powołanym powyżej art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. do przychodów z innych źródeł.

Przy czym wskazać należy, że wartość świadczeń przekazywanych lekarzowi może być jednak zwolniona z opodatkowania w oparciu o przepis art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który stanowi: wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas podróży osoby niebędącej pracownikiem do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 13.

W myśl ust. 13 art. 21 ww. ustawy, przepis ust. 1 pkt 16 lit. b) stosuje się, jeżeli otrzymane świadczenia nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów i zostały poniesione:

1.  w celu osiągnięcia przychodów lub
2.  w celu realizacji zadań organizacji i jednostek organizacyjnych działających na podstawie przepisów odrębnych ustaw, lub
3.  przez organy (urzędy) władzy lub administracji państwowej albo samorządowej oraz jednostki organizacyjne im podległe lub przez nie nadzorowane, lub
4.  przez osoby pełniące funkcje obywatelskie, o których mowa w art. 13 pkt 5, w związku z wykonywaniem tych funkcji.

W art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) cytowanej ustawy posłużono się terminem „podróż” bez określenia „służbowa”, dlatego też zakres tego zwolnienia nie ogranicza się jedynie do podróży służbowych, w rozumieniu art. 775 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy, ale do wszelkich podróży osób niebędących pracownikami. pod warunkiem, że sfinansowane koszty przejazdu i noclegu nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów przez podmiot otrzymujący świadczenie, oraz zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów przez podmiot je finansujący (art. 21 ust. 13 ww. ustawy).

Jednocześnie dla możliwości zastosowania omawianego zwolnienia od podatku nie ma znaczenia sposób sfinansowania przez Wnioskodawcę określonych świadczeń.

Odrębnymi przepisami, o których mowa powyżej są przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 167).

Limity określone w ww. rozporządzeniach należy stosować zarówno do pracowników w podróży służbowej jak i do innych osób w podróży niebędących pracownikami.

Zgodnie z treścią § 2 rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej, z tytułu podróży krajowej oraz podróży zagranicznej, odbywanej w terminie i miejscu określonym przez pracodawcę, pracownikowi przysługują:

1.  diety;
2.  zwrot kosztów:
    1.  przejazdów,
    2.  dojazdów środkami komunikacji miejscowej,
    3.  noclegów,
    4.  innych niezbędnych udokumentowanych wydatków, określonych lub uznanych przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb.

W myśl § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia, środek transportu właściwy do odbycia podróży krajowej lub podróży zagranicznej, a także jego rodzaj i klasę, określa pracodawca.

Pracownikowi przysługuje zwrot kosztów przejazdu w wysokości udokumentowanej biletami lub fakturami obejmującymi cenę biletu środka transportu, wraz ze związanymi z nimi opłatami dodatkowymi, w tym miejscówkami, z uwzględnieniem posiadanej przez pracownika ulgi na dany środek transportu, bez względu na to, z jakiego tytułu ulga przysługuje (ust. 2 § 3 ww. rozporządzenia.

Jak stanowi § 4 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, pracownikowi, który w czasie podróży krajowej lub podróży zagranicznej poniósł inne niezbędne wydatki związane z tą podróżą, określone lub uznane przez pracodawcę, zwraca się je w udokumentowanej wysokości.

Na podstawie § 4 ust. 2 rozporządzenia, wydatki, o których mowa w ust. 1, obejmują opłaty za bagaż, przejazd drogami płatnymi i autostradami, postój w strefie płatnego parkowania, miejsca parkingowe oraz inne niezbędne wydatki wiążące się bezpośrednio z odbywaniem podróży krajowej lub podróży zagranicznej.

Natomiast zgodnie z § 6 ust. 1 Rozdziału 2 ww. rozporządzenia odnoszącego się do podróży krajowych, miejscowość rozpoczęcia i zakończenia podróży krajowej określa pracodawca.

W przypadku korzystania przez pracownika z usługi hotelarskiej, w ramach której zapewniono wyżywienie, przepisy ust. 4 stosuje się odpowiednio (§ 7 ust. 5 ww. rozporządzenia).

W myśl § 8 ust. 1 ww. rozporządzenia, za nocleg podczas podróży krajowej w obiekcie świadczącym usługi hotelarskie pracownikowi przysługuje zwrot kosztów w wysokości stwierdzonej rachunkiem, jednak nie wyższej za jedną dobę hotelową niż dwudziestokrotność stawki diety. W uzasadnionych przypadkach pracodawca może wyrazić zgodę na zwrot kosztów noclegu stwierdzonych rachunkiem w wysokości przekraczającej limit, o którym mowa w ust. 1 (ust. 2 § 8 ww. rozporządzenia).

W myśl § 16 ust. 1 rozporządzenia, za nocleg podczas podróży zagranicznej pracownikowi przysługuje zwrot kosztów w wysokości stwierdzonej rachunkiem, w granicach limitu określonego w poszczególnych państwach w załączniku do rozporządzenia.

W razie nieprzedłożenia rachunku za nocleg, pracownikowi przysługuje ryczałt w wysokości 25% limitu, o którym mowa w ust. 1. Ryczałt ten nie przysługuje za czas przejazdu (ust. 2 § 16 rozporządzenia).

W uzasadnionych przypadkach pracodawca może wyrazić zgodę na zwrot kosztów za nocleg, stwierdzonych rachunkiem w wysokości przekraczającej limit, o którym mowa w ust. 1 (ust. 3 § 16 ww. rozporządzenia).

Odnośnie ponoszonych przez Spółkę kosztów przejazdu, organ podatkowy stwierdza, że pokrywane przez Spółkę koszty przejazdów osób uprawnionych do wystawiania recept zaproszonych do udziału w szkoleniach, konferencjach i spotkaniach z określonego miejsca, np. miejsca zamieszkania do miejscowości, w której odbywa się dane wydarzenie oraz z powrotem zarówno w podróży krajowej i zagranicznej korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego do wysokości, jaka wynika z treści zacytowanego powyżej § 3 ust. 2 rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej, tj. do wysokości udokumentowanej biletami lub fakturami obejmującymi cenę biletu środka transportu wraz ze związanymi z nimi opłatami dodatkowymi.

W dalszej kolejności odnosząc się do prawidłowości stanowiska Spółki dotyczącego kosztów zakwaterowania/noclegu osób uprawnionych do wystawiania recept zaproszonych do udziału w szkoleniach, konferencjach i spotkaniach w miejscowości, w czasie, w którym odbywają się ww. wydarzenia organ podatkowy stwierdza, iż w przypadku podróży odbywanej:

*   na terenie kraju – za nocleg podczas podróży w obiekcie świadczącym usługi hotelarskie pracownikowi przysługuje zwrot kosztów w wysokości stwierdzonej rachunkiem, jednak nie wyższej za jedną dobę hotelową niż dwudziestokrotność stawki diety. W uzasadnionych przypadkach pracodawca może wyrazić zgodę na zwrot kosztów noclegu stwierdzonych rachunkiem w wysokości przekraczającej limit, o którym mowa w ust. 1 (§ 8 ust. 1-2 ww. rozporządzenia),

*   poza granicami kraju - za nocleg podczas podróży pracownikowi przysługuje zwrot kosztów w wysokości stwierdzonej rachunkiem, w granicach limitu określonego w poszczególnych państwach w załączniku do rozporządzenia. W uzasadnionych przypadkach pracodawca może wyrazić zgodę na zwrot kosztów za nocleg, stwierdzonych rachunkiem, w wysokości przekraczającej limit, o którym mowa w ust. 1 ( § 16 ust. 1 i ust. 3 ww. rozporządzenia).

W przedstawionym stanie faktycznym, Spółka, zawsze za wyrażoną przez siebie zgodą ponosi koszty związane z przejazdem i zakwaterowaniem/noclegiem osób uprawnionych do wystawiania recept zaproszonych do udziału w szkoleniach, konferencjach i spotkaniach w miejscowości, w której odbywa się wydarzenie.

W świetle powyższego należy stwierdzić, iż świadczenie w postaci zagwarantowania pokrycia, zaproszonym osobom uprawnionym do wystawiania recept, kosztów ich przejazdów i noclegu stanowi przychód, który jednakże korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przy uwzględnieniu ww. zastrzeżeń i uregulowań wynikających z przywołanego przepisu rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej. Zatem, w takiej sytuacji na Spółce nie będzie ciążył obowiązek pobrania od ww. świadczeń zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.