Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP4/443-1757/11/AZ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2012-02-01
Teza: Brak prawa do odliczenia podatku VAT przez podmiot niezarejestrowny jako podatnik VAT czynny.
Słowa kluczowe: odliczenia-brak prawa do odliczenia; parafia; podmiot-podmiot niezarejestrowany
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 9 grudnia 2011r. (data wpływu 14 grudnia 2011r.), uzupełnionym pismem z dnia 23 stycznia 2012r. (data wpływu 27 stycznia 2012r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z realizacją projektu pod nazwą „xxx” – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 14 grudnia 2011r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z realizacją projektu pod nazwą „xxx”. Wniosek został uzupełniony pismem z dnia 23 stycznia 2012r. (data wpływu 27 stycznia 2012r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z dnia 11 stycznia 2012r . nr IBPP4/443-1757/11/AWi.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Parafia zrealizowała przedsięwzięcie pn.: „xxx” w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Zadanie powyższe obejmowało remont budynku kościoła filialnego, budowę chodnika na placu kościelnym oraz budowę ogrodzenia od strony drogi gminnej. Wnioskodawca nie jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT (Parafia nie składała deklaracji VAT-7) i nie korzysta ze zwolnienia na mocy art. 113 ust.1 ustawy o VAT. Efekty przedsięwzięcia nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Wybudowane ogrodzenie, chodnik oraz wyremontowany kościół są dostępne nieodpłatnie dla wszystkich chętnych. W fakturach VAT wystawionych w ramach przedsięwzięcia jako nabywca widnieje: Parafia. Przedsięwzięcie było realizowane od 2 września 2010r. do 29 grudnia 2010r.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie (ostatecznie doprecyzowane w piśmie z dnia 23 stycznia 2012r.):

Czy Wnioskodawca ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących zakupy związane z realizacją przedmiotowego przedsięwzięcia?

Stanowisko Wnioskodawcy: (ostatecznie doprecyzowane w piśmie z dnia 23 stycznia 2012r.):

Parafia nie jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT, a także nie korzysta ze zwolnienia na mocy art. 113 ust. 1 ustawy o VAT i realizując przedsięwzięcie pn.; „xxx” w ramach Programu Rozwoju Obszarów wiejskich na lata 2007-2013 nie ma prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących zakupy związane z realizacją przedmiotowego przedsięwzięcia.

Efekty przedsięwzięcia nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Wybudowane ogrodzenie, chodnik oraz wyremontowany kościół są dostępne nieodpłatnie dla wszystkich chętnych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

W myśl generalnej zasady zawartej w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą o VAT, w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika, o czym stanowi art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT.

Z powyższego wynika, iż prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest niewątpliwy i bezsporny związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi, tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Należy jednak zauważyć, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, m. in. tego że zakupy będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.

Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 4 ww. ustawy o VAT, zgodnie którym obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 20 (wyłączenie w przypadku Wnioskodawcy nie ma zastosowania).

Powołane regulacje wykluczają więc możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego przez podmiot niebędący czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT oraz odliczenia podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku i niepodlegających temu podatkowi.

Z treści wniosku wynika, że Wnioskodawca (Parafia) zrealizował przedsięwzięcie pn.: „\`(...)\`” w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Zadanie powyższe obejmowało remont budynku kościoła filialnego, budowę chodnika na placu kościelnym oraz budowę ogrodzenia od strony drogi gminnej. Efekty przedsięwzięcia nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT, są dostępne nieodpłatnie dla wszystkich chętnych. W fakturach VAT wystawionych w ramach przedsięwzięcia jako nabywca widnieje: Parafia. Przedsięwzięcie było realizowane od 2 września 2010r. do 29 grudnia 2010r.

Wnioskodawca wskazał, że nie jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT (Parafia nie składała deklaracji VAT-7) i nie korzysta ze zwolnienia na mocy art. 113 ust.1 ustawy o VAT.

Wypada w tym miejscu zauważyć, że w stosownie do przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy.

W świetle powyższego, niewątpliwie Parafia jako kościelna osoba prawna w zakresie, w jakim realizuje czynności określone w art. 5 ustawy o VAT, spełnia przesłanki do uznania jej za podatnika podatku od towarów i usług.

Zaznaczenia wymaga, iż stosownie do art. 113 ust. 1 ustawy o VAT zwalnia się od podatku podatników, u których wartość sprzedaży opodatkowanej nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 150.000 zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.

Ponadto zgodnie z art. 113 ust. 9 ustawy o VAT podatnik rozpoczynający w trakcie roku podatkowego wykonywanie czynności określonych w art. 5 jest zwolniony od podatku, jeżeli przewidywana przez niego wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej w roku podatkowym, kwoty określonej w ust. 1.

Natomiast w myśl art. 113 ust. 4, podatnicy, o których mowa w ust. 1 i 9, mogą zrezygnować ze zwolnienia określonego w ust. 1 i 9, pod warunkiem pisemnego zawiadomienia o tym zamiarze naczelnika urzędu skarbowego przed początkiem miesiąca, w którym rezygnują ze zwolnienia, z tym że w przypadku, o którym mowa w ust. 9, zawiadomienie musi nastąpić przed dniem wykonania pierwszej czynności określonej w art. 5.

Należy zatem zauważyć, że w sytuacji gdy Wnioskodawca (Parafia) nie zrezygnował ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT i jak wskazał nie jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT, to korzysta ze zwolnienia podmiotowego na podstawie tego przepisu.

Jak wskazano na wstępie, warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi, tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Zrealizowanie tego prawa możliwe jest wyłącznie przez podatników zarejestrowanych jako „podatnicy VAT czynni”, poprzez złożenie deklaracji VAT-7.

Uwzględniając więc unormowanie zawarte w powołanym na wstępie art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie nie zostaną spełnione podstawowe warunki uprawniające do odliczenia podatku od towarów i usług zawartego w fakturach dokumentujących nabywane towary i usługi. Wnioskodawca nie jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny, a zatem dokonane zakupy nie będą wykorzystywane przez Wnioskodawcę do wykonywania czynności generujących podatek należny.

W konsekwencji Wnioskodawca nie ma możliwości odliczenia podatku VAT w odniesieniu do realizowanego projektu „xxx”.

Mając na uwadze powyższe, stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Zgodnie z art. 14b § 3 cyt. w sentencji ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Należy zatem zaznaczyć, że wydając przedmiotową interpretację tut. organ oparł się na wynikającym z treści wniosku opisie zaistniałego stanu faktycznego, z którego wynika, iż Wnioskodawca nie jest zarejestrowany jako podatnik podatku VAT czynny. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego stanu faktycznego, a w szczególności prowadzenia przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej generującej podatek należny oraz zarejestrowania się Wnioskodawcy jako podatnika VAT czynnego, udzielona interpretacja traci swą aktualność.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.