Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-3.4012.945.2024.1.KS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-07
Teza: Niepodleganie opodatkowaniu podatkiem VAT należności otrzymywanej od Kontrahenta jako odszkodowanie za bezumowne korzystanie z lokalu oraz brak obowiązku udokumentowania ww. czynności fakturą VAT.
Słowa kluczowe: faktura-faktura VAT; lokal-bezumowne korzystanie z lokalu; odszkodowania
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i świadczenie usług -Dostawa towarów; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI. Dokumentacja  -Rozdział 1. Faktury -Brak obowiązku wystawienia faktury; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI. Dokumentacja  -Rozdział 1. Faktury -Obowiązek wystawienia faktury 
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106b-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 7 listopada 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT
    należności otrzymywanej od Kontrahenta jako odszkodowanie za bezumowne
    korzystanie z lokalu oraz braku obowiązku udokumentowania ww. czynności fakturą
    VAT.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa (dalej: „Wnioskodawca”
    lub „Podatnik”) jest podmiotem podlegającym w Polsce opodatkowaniu od całości swoich
    dochodów oraz czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Wnioskodawca
    prowadzi działalność gospodarczą, której przedmiotem jest w główniej mierze realizacja
    projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem lub zakupem budynków użytkowych
    (centrów handlowych) wynajmowanych następnie na rzecz najemców.
    Wnioskodawca jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości gruntowych położonych w
    ... przy ul. ..., dla których Sąd Rejonowy ... Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę
    wieczystą nr: ... oraz .... Na przedmiotowych nieruchomościach usytuowany jest budynek –
    „A” będący ... w której zlokalizowane jest kilkadziesiąt sklepów (dalej: „A”).
    Właścicielem A jest Wnioskodawca, który nabył obiekt wraz z prawem użytkowania ww.
    nieruchomości gruntowych w dniu 16 grudnia 2020 r. na podstawie umowy sprzedaży
    zawartej w formie aktu notarialnego. Jednym z najemców A jest B z siedzibą w ... (dalej:
    „Kontrahent”), który wstąpił w umowę najmu zawartą z poprzednim właścicielem A w
    związku z przejęciem dotychczasowego najemcy, tj. C sp. z o.o. W dniu 21 kwietnia 2017 r.
    poprzedni właściciel A, tj. D sp. z o.o. oraz poprzedni najemca, tj. C sp. z o.o. zawarli aneks
    nr 1 do umowy najmu dotyczący wydłużenia terminu najmu lokalu w A do dnia 1 marca
    2025 r. Z uwagi na regulacje wprowadzone w związku z epidemią wirusa COVID-19,
    umowa została przedłużona o 6 miesięcy, tj. do dnia 1 września 2025 r.
    Pismem z dnia 29 marca 2023 r. Wnioskodawca złożył Kontrahentowi oświadczenie o
    wypowiedzeniu umowy najmu z zachowaniem 3-miesięcznego okresu wypowiedzenia, tj.
    ze skutkiem na dzień 30 czerwca 2023 r. Niemniej jednak, strony nie doszły do
    porozumienia w zakresie opuszczenia lokalu przez Kontrahenta w ww. terminie.
    W dniu 28 czerwca 2023 r. Wnioskodawca złożył wniosek o udzielenie zabezpieczenia do
    Sądu Okręgowego poprzez nakazanie Kontrahentowi opuszczenia i opróżnienia
    zajmowanego lokalu w A. W postanowieniu z dnia 4 sierpnia 2023 r. Sąd Okręgowy oddalił
    wniosek o udzielenie zabezpieczenia złożony przez Wnioskodawcę. Wobec tego, pismem z
    dnia 21 sierpnia 2023 r. Wnioskodawca złożył do tegoż sądu pozew o nakazanie
    Kontrahentowi wydania zajmowanego przez niego lokalu w A.
    26 października 2023 r. Kontrahent wystąpił na drogę postępowania sądowego z własnym
    powództwem o ustalenie bezskuteczności wypowiedzenia umowy najmu przez
    Wnioskodawcę. Oba postępowania pomiędzy stronami toczyły się odrębnie od siebie.

    Pomimo rozbieżności w dniu 4 lipca 2024 r. strony zawarły porozumienie kończące spór
    pomiędzy nimi. W porozumieniu tym wskazano, że strony wzajemnie cofają złożone przez
    siebie powództwa.
    Jednocześnie, w związku z ugodą w tym samym dniu strony zawarły aneks nr 2 do umowy
    najmu z dnia 11 lipca 2014 r., który to aneks przewidywał nowe warunki współpracy, w
    tym kwestię zmiany lokalu wynajmowanego przez Kontrahenta.
    W okresie sporu pomiędzy stronami, tj. od lipca 2023 r. do czerwca 2024 r. Podatnik
    uznawał, iż Kontrahent zajmuje lokal bez tytułu prawnego, a w efekcie dochodzi do
    bezumownego korzystania z lokalu. Ocenę Wnioskodawcy w tym zakresie potwierdza
    wystąpienie na drogę postępowania sądowego w celu uzyskania orzeczenia
    zobowiązującego Kontrahenta do opróżnienia i wydania zajmowanego lokalu w A.
    W związku z powyższym, za sporny okres Wnioskodawca wystawiał na rzecz Kontrahenta
    noty księgowej tytułem bezumownego korzystania z lokalu, które to noty podlegały
    opłacaniu przez Kontrahenta. Należność ta traktowana była jako forma odszkodowania,
    stąd też nie podlegała udokumentowaniu fakturą VAT oraz nie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.

## Pytanie

Czy za sporny okres (lipiec 2023 r. – czerwiec 2024 r.) Wnioskodawca słusznie uznawał
    należności otrzymywane od Kontrahenta jako odszkodowanie tytułem bezumownego
    korzystania z lokalu, niepodlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług oraz
    udokumentowaniu fakturą VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy, należność otrzymywana od Kontrahenta stanowi
    odszkodowanie z tytułu bezumownego korzystania z lokalu i nie powinno podlegać
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług oraz udokumentowaniu fakturą VAT.
    Uzasadnienie:
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (tj. Dz. U. z 2024 poz. 361 z późn. zm. – dalej „ustawa o VAT”) opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług podlega m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług
    na terytorium kraju.
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust.
    1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub
    jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
        w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    W przypadku korzystania z cudzego przedmiotu lub prawa istotne znaczenie dla
    określenia czy występuje odpłatne świadczenie usług ma fakt zgody wyrażonej przez
    uprawniony podmiot na wykorzystywanie rzeczy lub prawa przez drugą stronę. Zgoda ta
    może być wyrażona wprost, np. poprzez zawarcie umowy umożliwiającej kontrahentowi
    na korzystanie z rzeczy lub prawa, bądź też może być wyrażona w sposób dorozumiany
    poprzez tolerowanie korzystania przez drugą stronę. W przypadku gdy brak jest zgody
    uprawnionego podmiotu na korzystanie przez podmiot trzeci z rzeczy lub prawa
    przyjmuje się, że nie istnieje stosunek prawny pomiędzy stronami i brak jest świadczenia
    usługi w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT. Jeśli natomiast uprawniony podmiot

    toleruje fakt korzystania z przysługujących mu rzeczy lub praw uznaje się to za
    świadczenie usług na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, tj. tolerowanie
    określonych czynności lub sytuacji.
    W interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z dnia 14 sierpnia 2024 r., nr: 0113-KDIPT1-
    2.4012.393.2024.2.JSZ organ wskazał, że kluczowym elementem dla rozstrzygnięcia czy
    czynność podlega opodatkowaniu jest fakt istnienia zgody, chociażby nieformalnej, na
    korzystanie z przedmiotu [...] W konsekwencji należy stwierdzić, że decydujące znaczenie
    dla opodatkowania lub nieopodatkowania bezumownego korzystania z nieruchomości
    bez zawiązywania stosunku zobowiązaniowego mają okoliczności faktyczne. Co do zasady,
    sytuacja ta pozostaje poza opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług. Jeżeli jednak
    okoliczności wskazują na dorozumianą, milczącą zgodę właściciela nieruchomości na jej
    użytkowanie przez dotychczasowego użytkownika - czynność ta podlega opodatkowaniu
    jako świadczenie usług.
    Finalnie w stanie faktycznym będącym przedmiotem ww. interpretacji Dyrektor KIS ocenił,
    że w okresie pomiędzy zakończeniem stosunku prawnego najmu a wystąpieniem na
    drogę sądową przez podatnika z roszczeniem m.in. nakazu opróżnienia lokalu miało
    miejsce świadczenie usługi w myśl art. 8 ust. 1 ustawy o VAT polegające na tolerowaniu
    zajęcia lokalu przez kontrahentów podatnika.
    Podobne rozstrzygnięcie tut. Organu wynika z interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z
    dnia 30 sierpnia 2023 r., nr: 0113-KDIPT1-3.4012.336.2023.2.OS, w stanie faktycznym
    której również pomiędzy wygaśnięciem umowy najmu lokalu a wystąpieniem na drogę
    postępowania sądowego z roszczeniem opróżnienia lokalu upłynął pewien okres czasu.
    Organ wskazał w uzasadnieniu, że stwierdzić należy, że w okresie po zakończeniu umowy
    najmu, tj. od dnia 16 marca 2023 r. do czasu wystąpienia przez Państwa z pozwem o
    eksmisję, tj. 9 maja 2023 r., mamy do czynienia z bezumownym korzystaniem z lokalu za
    Państwa zgodą. Wskazać bowiem należy, iż choć umowa lokalu się zakończyła, to
    tolerowali Państwo sytuację, w której najemca korzystał z lokalu i wystawiali Państwo
    stosowne faktury [...] Tolerowali Państwo stan bezumownego korzystania i dopiero
    wystąpienie na drogę sądową z pozwem o eksmisję jest czynnością mającą na celu
    odzyskanie nieruchomości [...] Natomiast od momentu wystąpienia przez Państwa do
    sądu z pozwem o eksmisję z lokalu mamy do czynienia z bezumownym korzystaniem z
    lokalu bez Państwa zgody. Wystąpienie przez Państwa na drogę sądową z pozwem o
    eksmisję z lokalu oznacza, że podjęli Państwo działania mające na celu bezwzględne
    odzyskanie lokalu. W takich okolicznościach uznać należy, że nie tolerują Państwo sytuacji,
    w której najemca nie przekazuje lokalu i zmuszeni Państwo do podjęcia ww. działań, a
    więc nie wyrażają zgody (ani wyraźnej, ani dorozumianej) na korzystanie z tego lokalu.
    Również z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika podobne zapatrywanie na
    kwestię bezumownego korzystania - w orzeczeniu NSA z dnia 18 października 2022 r.,
    sygn. akt: I FSK 1738/19 sąd ten przyjął, że organ w przypadku Kontrahenta 2 zasadnie
    przyjął, iż od momentu wystąpienia przez Gminę na drogę sądową o wydanie
    nieruchomości przez Kontrahenta, spełnione zostały warunki bezumownego korzystania z
    nieruchomości. Do tego momentu jednak Skarżąca tolerowała stan bezumownego
    korzystania i dopiero wystąpienie na drogę sądową z pozwem o wydanie nieruchomości
    było czynnością ukierunkowaną na odzyskanie nieruchomości. Zatem do tego momentu,
    jak i w pozostałych przypadkach, Gmina świadczyła usługi w rozumieniu art. 8 ust. 1
    ustawy o VAT, które ze względu na ich odpłatny charakter podlegają opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.
    Z przedstawionych powyżej stanowisk tut. Organu oraz NSA wyraźnie wynika, że kluczowe
    znaczenie ma podjęcie faktycznych i prawnych działań mających na celu odzyskania
    władztwa nad lokalem. Działania te, w szczególności wystąpienie na drogę postępowania
    sądowego są bowiem, zdaniem organów jak i sądów administracyjnych, faktycznym
    przejawem braku tolerowania korzystania z lokalu przez kontrahenta.

    W niniejszym przypadku to Wnioskodawca jako uprawniony podmiot (właściciel A i lokalu
    będącego jego częścią) wypowiedział umowę najmu Kontrahentowi, co oznacza, że to
    wolą Wnioskodawcy było zakończenie stosunku najmu pomiędzy stronami. Istotne jest
    ponadto, zdaniem Wnioskodawcy, że podejmował on aktywne działania prawne jak i
    faktyczne w celu odzyskania faktycznego władztwa nad lokalem, które to działania
    zapoczątkowane zostały przez Wnioskodawcę jeszcze przed momentem, w którym
    zdaniem Wnioskodawcy doszło do wygaśnięcia stosunku najmu, tj. przed dniem 30
    czerwca 2023 r.
    Jak wskazano w stanie faktycznym, Podatnik wystąpił na drogę sądową z wnioskiem o
    zabezpieczenie roszczenia, którego żądaniem było uzyskanie sądowego zobowiązania
    Kontrahenta do opuszczenia lokalu. Niezwłocznie po otrzymaniu negatywnego stanowiska
    Sądu Okręgowego w zakresie złożonego wniosku o zabezpieczenie, Wnioskodawca
    ponownie wystąpił na drogę sądową z powództwem, którego przedmiotem także było
    żądanie opróżnienia lokalu zajmowanego przez Kontrahenta bez podstawy prawnej.
    Ponadto, Wnioskodawca próbował także osiągnąć założony cel drogą ugodową poprzez
    wymianę korespondencji z Kontrahentem, co jednak nie znalazło zrozumienia po stronie
    Kontrahenta i nie doprowadziło do zwolnienia zajmowanego bez tytułu prawnego lokalu.
    Działania podejmowane przez Wnioskodawcę jednoznacznie wskazują więc na fakt, iż nie
    tolerował on dalszego zajmowania lokalu przez Kontrahenta po dniu 30 czerwca 2023 r. i
    podejmował on działania zmierzające do jego odzyskania, których to działań nie można
    określić jako tolerowanie zaistniałych okoliczności.
    Zdaniem Wnioskodawcy, fakt zawarcia ugody przez strony w dniu 4 lipca 2024 r. nie
    wpływa na okoliczności dotyczące płatności za poprzedni okres, tj. do czerwca 2024 r.
    Dopiero bowiem zawarcie ugody przez strony spowodowało zmianę stanowiska
    Wnioskodawcy, przy czym, z uwagi na fakt iż strony dokonywały bieżącego rozliczenia
    przez cały sporny okres na podstawie not księgowych wystawianych przez Podatnika,
    zmiana stanowiska w zakresie skutków podatkowych może dotyczyć okresów
    rozliczeniowych począwszy od tego, w trakcie którego doszło do zawarcia ugody, tj. od
    lipca 2024 r.
    Odmienne stanowisko, a to konieczność opodatkowania podatkiem VAT należności za
    sporny okres mogłaby mieć miejsce w przypadku, gdyby strony dokonały rozliczenia za
    miesiące lipiec 2023 – czerwiec 2024 r. po zawarciu ugody i wskazały w treści ugody, że
    Wnioskodawca uznaje prawa Kontrahenta do korzystania z lokalu, co jednak nie miało
    miejsca.
    W interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z dnia 19 lutego 2021 r., nr: 0114-KDIP1-
    1.4012.713.2020.1.JO organ za prawidłowe uznał stanowisko podatnika, zgodnie z którym
    pomimo późniejszego zawarcia ugody i kontynuowania stosunku najmu przez strony,
    wynagrodzenie otrzymane przez podatnika za sporny okres nie podlegało opodatkowaniu
    podatkiem od towarów usług, gdyż nie wiązało się żadną usługą świadczoną przez tego
    podatnika. Co istotne w niniejszym przypadku, w treści zawartej ugody strony wskazały, że
    X S.A. wypłaci Wnioskodawcy kwotę w wysokości 750.000,00 zł z tytułu bezumownego
    korzystania z Działek.
    Odmiennie natomiast przedstawiał się stan faktyczny w interpretacji indywidualnej
    Dyrektora KIS z dnia 16 września 2019 r., nr: 0113-KDIPT1-2.4012.334.2019.3.PRP, w której
    również strony zawarły ugodę w zakresie wynagrodzenia za korzystanie z patentu i wzoru
    użytkowego, niemniej jednak, w treści ugody przyjęte zostało przez strony, że
    Wnioskodawca zobowiązał się zapłacić określoną kwotę jednorazowej opłaty licencyjnej za
    uprawnienie do korzystania z naruszonych przez niego praw własności intelektualnej
    wskazanych powyżej.
    Finalnie organ przyjął, że zgodnie z ugodą, Wnioskodawca zobowiązał się zapłacić
    określoną kwotę jednorazowej opłaty licencyjnej za uprawnienie do korzystania z
    naruszonych przez niego praw własności intelektualnej wskazanych powyżej (dalej:

    "Opłata licencyjna"). Wskazane powyżej działanie Wnioskodawcy i Powoda polegające na
    podpisaniu ugody, w której to zostały uzgodnione prawa i obowiązki stron, wypełnia
    wskazaną przesłankę uznania świadczenia w postaci tolerowania zaistniałego stanu rzeczy
    tj. uprawnienia do korzystania przez Wnioskodawcę z praw własności intelektualnej
    Spółki, za usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    W przypadku niniejszego wniosku ugoda nie zawierała postanowień w tym zakresie z
    uwagi na fakt, iż strony dokonywały bieżącego rozliczenia i brak było sporu pomiędzy
    nimi, w tym w zakresie kwot przekazywanych przez Kontrahenta na rzecz Podatnika.
    Niemniej jednak, w treści ugody brak jest informacji o uznaniu przez Wnioskodawcę
    prawa do korzystania z lokalu przez Kontrahenta w okresie lipiec 2023 – czerwiec 2024 r.,
    stąd też pomimo zawartej ugody stanowisko Wnioskodawcy pozostaje niezmienione w
    tym zakresie, i uznaje on że korzystanie z lokalu przez Kontrahenta w okresie objętym
    niniejszym wnioskiem odbywało się bez podstawy prawnej.
    Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, w spornym okresie, tj. pomiędzy lipcem 2023 r.
    a czerwcem 2024 r. Kontrahent bezumownie korzystał z lokalu w A. Wnioskodawca do
    momentu zawarcia ugody prowadził aktywne działania mające na celu odzyskanie
    władztwa nad lokalem, w tym złożył wniosek o zabezpieczenie oraz wytoczył powództwo
    mające na celu zobowiązanie Kontrahenta do opróżnienia i wydania zajmowanego lokalu,
    jak również podejmował działania mające na celu dobrowolne zwolnienie lokalu przez
    Kontrahenta.
    Tym samym za okres lipiec 2023 – czerwiec 2024 r. otrzymywane od Kontrahenta
    regularnie przez sporny okres świadczenie nie stanowiło wynagrodzenia za usługę, lecz
    świadczenie o charakterze sankcyjnym (odszkodowanie).
    W myśl art. 2 pkt 22 ustawy o VAT, przez pojęcie sprzedaży rozumie się odpłatną dostawę
    towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT wskazano, że podatnik jest obowiązany wystawić
    fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których
    mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku,
    podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby
    prawnej niebędącej podatnikiem. Obowiązek wystawienia faktury dotyczy więc
    odpłatnego świadczenia usług przez podatnika podatku VAT. Jak wskazano powyżej, w
    ocenie Wnioskodawcy w okresie lipiec 2023 – czerwiec 2024 r. Podatnik nie świadczył
    usługi na rzecz Kontrahenta, z uwagi na fakt iż w ocenie Podatnika brak było po stronie
    Kontrahenta podstawy prawnej do korzystania z lokalu, jak również brak było zgody ze
    strony Podatnika na korzystanie z lokalu przez Kontrahenta, co potwierdzają działania
    podejmowane przez Wnioskodawcę na drodze prawnej.
    W związku z tym, z uwagi na brak świadczenia usług najmu lokalu ze strony
    Wnioskodawcy, otrzymywane przez niego świadczenie nie powinno być udokumentowane
    fakturą VAT lecz innym dokumentem, np. notą księgową. Stanowisko Wnioskodawcy w
    tym zakresie potwierdza m.in. interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z dnia 2 lipca
    2020 r., nr: 0114-KDIP1-1.4012.752.2018.9.JO, w której organ za prawidłowe uznał
    stanowisko podatnika, że należności o charakterze sankcyjnym (odszkodowawczym) nie
    podlegają udokumentowaniu fakturą VAT lecz innym dokumentem księgowym.
    Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, zasadnie nie wystawiał on faktur VAT lecz noty
    księgowe za sporny okres, tj. lipiec 2023 – czerwiec 2024 r. z uwagi na brak świadczenia
    usług najmu przez ten okres na rzecz Kontrahenta.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Jak wynika z art. 5 ust. 2 ustawy:
      Czynności określone w ust. 1 podlegają opodatkowaniu niezależnie od tego, czy
      zostały wykonane z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami
      prawa.
    Powyższe oznacza, że istotny jest przede wszystkim faktyczny przebieg dalszej czynności i
    osiągnięty rezultat zgodny z zamiarem umawiających się stron.
    Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii (art. 2 pkt 6 ustawy).
    W myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede
    wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu,
    które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego
    istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu
    świadczącego usługę.
    Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą
    towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu.
    Powołane przepisy wskazują, że pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż
    nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania
    się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Pod pojęciem
    usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może
    zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też
    tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Należy jednak zaznaczyć, że nie każde
    powstrzymanie się od działania, czy tolerowanie czynności lub sytuacji może zostać
    uznane za usługę w rozumieniu przepisów ustawy.

    Szeroki charakter świadczenia usługi potwierdzają także zapisy ustawy z dnia 23 kwietnia
    1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    W świetle art. 353 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Świadczenie może polegać na działaniu albo na zaniechaniu.
    Tak więc na świadczenie może składać się zachowanie polegające na działaniu (dokonanie
    czynności na rzecz innego podmiotu) albo na zaniechaniu (zobowiązanie do
    powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji). Na
    świadczenie mogą się również składać jednocześnie zachowania polegające na działaniu
    oraz na zaniechaniu.
    Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że
    dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT
    wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem przypadków ściśle określonych w
    art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 ustawy).
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci
    wynagrodzenia.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przyjmuje się, że
    odpłatność ma miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą
    towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym
    wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi być w tej
    formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie przepisów o podatku od towarów i
    usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena) została
    skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy
    została powiększona także o zysk sprzedającego. Skoro przepisy nie określają formy
    zapłaty za świadczoną usługę, należy uznać, że zobowiązanie usługobiorcy może mieć
    postać świadczenia nie tylko określonej sumy pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi
    (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego
    wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz
    świadczącego usługę. Ponadto, aby dana czynność (świadczenie) podlegała
    opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć bezpośredni związek o charakterze
    przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a świadczeniem wzajemnym. Otrzymana
    zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia.
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego
    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy,
    podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Wobec powyższych rozważań, dostawa towarów lub świadczenie usług podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wtedy, gdy są wykonane odpłatnie, oraz
    gdy pomiędzy dostawcą towaru lub świadczącym usługę i ich beneficjentem (odbiorcą)
    istnieje jawny lub dorozumiany stosunek prawny (umowa), w ramach którego spełniane
    są świadczenia wzajemne.
    Zauważyć należy, że przepisy podatkowe nie zawierają definicji odszkodowania, zatem w
    tym zakresie należy posiłkować się przepisami prawa cywilnego.
    Na gruncie prawa cywilnego, odszkodowanie za doznaną szkodę majątkową lub
    niemajątkową uzależnione jest od zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy łączą
    obowiązek naprawienia szkody. Ponadto, między zdarzeniem a zaistniałą w jego wyniku
    szkodą, musi istnieć związek przyczynowy.

    Kodeks cywilny rozróżnia dwa podstawowe rodzaje odpowiedzialności: kontraktową,
    która powstaje z mocy umowy i odnosi się do przypadków niewykonania lub
    nienależytego wykonania zobowiązania (art. 471 Kodeksu cywilnego) oraz deliktową, czyli
    wynikającą z czynów niedozwolonych (art. 415 Kodeksu cywilnego).
    Zgodnie z treścią art. 471 Kodeksu cywilnego:
      Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub
      nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte
      wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    W świetle wyżej przytoczonych przepisów, na gruncie stosunków cywilnoprawnych,
    szkoda polega na nienależytym wykonaniu bądź niewykonaniu zobowiązania przez
    dłużnika, istnieniu adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy działaniem lub
    zaniechaniem, a szkodą. Brak tych przesłanek powoduje, że nie mamy do czynienia ze
    szkodą, za powstanie której dłużnik zobowiązany jest do wypłaty odszkodowania.
    Przepisy Kodeksu cywilnego regulują również kwestie bezumownego korzystania z cudzej
    rzeczy.
    Zgodnie z art. 222 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      Właściciel może żądać od osoby, która włada faktycznie jego rzeczą, ażeby rzecz
      została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela
      uprawnienie do władania rzeczą.
      Przeciwko osobie, która narusza własność w inny sposób aniżeli przez pozbawienie
      właściciela faktycznego władztwa nad rzeczą, przysługuje właścicielowi roszczenie o
      przywrócenie stanu zgodnego z prawem i o zaniechanie naruszeń.
    Na podstawie art. 224 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      Samoistny posiadacz w dobrej wierze nie jest obowiązany do wynagrodzenia za
      korzystanie z rzeczy i nie jest odpowiedzialny ani za jej zużycie, ani za jej pogorszenie
      lub utratę. Nabywa własność pożytków naturalnych, które zostały od rzeczy
      odłączone w czasie jego posiadania, oraz zachowuje pobrane pożytki cywilne, jeżeli
      stały się w tym czasie wymagalne.
      Jednakże od chwili, w której samoistny posiadacz w dobrej wierze dowiedział się o
      wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie rzeczy, jest on obowiązany do
      wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy i jest odpowiedzialny za jej zużycie,
      pogorszenie lub utratę, chyba że pogorszenie lub utrata nastąpiła bez jego winy.
      Obowiązany jest zwrócić pobrane od powyższej chwili pożytki, których nie zużył, jak
      również uiścić wartość tych, które zużył.
    W oparciu natomiast o art. 225 cyt. Kodeksu cywilnego:
      Obowiązki samoistnego posiadacza w złej wierze względem właściciela są takie same
      jak obowiązki samoistnego posiadacza w dobrej wierze od chwili, w której ten
      dowiedział się o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie rzeczy.
      Jednakże samoistny posiadacz w złej wierze obowiązany jest nadto zwrócić wartość
      pożytków, których z powodu złej gospodarki nie uzyskał, oraz jest odpowiedzialny za
      pogorszenie i utratę rzeczy, chyba że rzecz uległaby pogorszeniu lub utracie także
      wtedy, gdyby znajdowała się w posiadaniu uprawnionego.
    Z ww. regulacji wynika, że w sytuacji wytoczenia powództwa – przeciwko samoistnemu
    posiadaczowi w złej wierze – jest on obowiązany do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy
    oraz jest odpowiedzialny za jej stan. Ponadto, spoczywa na nim obowiązek zwrotu
    pobranych od powyższej chwili pożytków, których nie zużył, jak również winny jest uiścić
    wartość tych, które zużył.
    Zgodnie z dyspozycją art. 230 Kodeksu cywilnego:

      Przepisy dotyczące roszczeń właściciela przeciwko samoistnemu posiadaczowi o
      wynagrodzenie za korzystanie z rzeczy, o zwrot pożytków lub o zapłatę ich wartości
      oraz o naprawienie szkody z powodu pogorszenia lub utraty rzeczy, jak również
      przepisy dotyczące roszczeń samoistnego posiadacza o zwrot nakładów na rzecz,
      stosuje się odpowiednio do stosunku między właścicielem rzeczy a posiadaczem
      zależnym, o ile z przepisów regulujących ten stosunek nie wynika nic innego.
    W myśl powołanego wyżej art. 230 Kodeksu cywilnego, przepisy dotyczące roszczeń
    właściciela przeciwko samoistnemu posiadaczowi o wynagrodzenie za korzystanie z
    rzeczy, o zwrot pożytków lub o zapłatę ich wartości oraz o naprawienie szkody z powodu
    pogorszenia lub utraty rzeczy, jak również przepisy dotyczące roszczeń samoistnego
    posiadacza o zwrot nakładów na rzecz, stosuje się odpowiednio do stosunku między
    właścicielem rzeczy a posiadaczem zależnym, o ile z przepisów regulujących ten stosunek
    nie wynika nic innego.
    Stosownie do art. 336 Kodeksu cywilnego:
      Posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel
      (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik,
      najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo
      nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny).
    O tym, czy bezumowne korzystanie z nieruchomości lub gruntu podlega opodatkowaniu
    na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, decydować muszą w każdym przypadku konkretne
    okoliczności.
    Zauważyć należy, że z cytowanych wyżej przepisów ustawy o podatku od towarów i usług
    wynika, że przy określeniu, czy miała miejsce czynność podlegająca opodatkowaniu
    istotne jest określenie, czy wykonywano świadczenie i czy wynagrodzenie z tytułu
    wykonywania tego świadczenia miało być wypłacone.
    Analiza ww. przepisów ustawy prowadzi do wniosku, że istotną cechą wynagrodzenia jest
    istnienie bezpośredniego związku pomiędzy usługą i otrzymaną zapłatą.
    Kolejnym czynnikiem decydującym o tym, czy mamy do czynienia z wynagrodzeniem jest
    ustalenie, czy wynagrodzenie takie było należne z tytułu danego świadczenia. Czynność
    opodatkowana powstaje w związku z zaistnieniem stosunku prawnego określonego
    umową między stronami. Zatem wystąpić musi bezpośredni związek pomiędzy
    wykonywanymi czynnościami i wysokością otrzymanego wynagrodzenia, oparty o relacje
    cywilnoprawne pomiędzy podmiotami.
    W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu wówczas, gdy wykonywana
    jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana
    za bezpośredniego beneficjenta tej czynności.
    Kluczowym elementem dla rozstrzygnięcia czy czynność podlega opodatkowaniu jest fakt
    istnienia zgody, chociażby nieformalnej, na korzystanie z przedmiotu.
    W sytuacji zatem, gdy osoba trzecia korzysta z nieruchomości bez zgody jej właściciela,
    zasadne jest przyjęcie, że pomiędzy właścicielem nieruchomości i korzystającym
    bezumownie z tej nieruchomości nie istnieje żaden jawny lub dorozumiany stosunek
    prawny (umowa), w ramach którego spełnione są świadczenia wzajemne.
    Świadczenie podatnika, nieoparte na tytule prawnym, wskazującym na istnienie
    obowiązku świadczenia usługi oraz wysokości wynagrodzenia – nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Odszkodowanie wypłacone w takich
    okolicznościach z tego tytułu nie jest płatnością za świadczenie usługi, lecz rekompensatą
    za pozbawienie właściciela prawa do swobodnego dysponowania nieruchomością i
    wynikłe z tego tytułu szkody.
    Inaczej należy jednak oceniać sytuację, gdy korzystający z nieruchomości użytkuje ją za
    zgodą właściciela (nawet dorozumianą) płacąc z tego tytułu określone kwoty, a także

    sytuację, kiedy właściciel rzeczy (np. nieruchomości) – z różnych względów – toleruje
    sytuację, w której przy braku formalnego stosunku prawnego, inny podmiot korzysta z
    należącej do niego rzeczy. Uwzględnić w takim przypadku należy, jak wynika z art. 674
    Kodeksu cywilnego, że jeżeli po upływie terminu oznaczonego w umowie albo w
    wypowiedzeniu najemca używa nadal rzeczy za zgodą wynajmującego, poczytuje się w
    razie wątpliwości, że najem został przedłużony na czas nieoznaczony. W tych
    okolicznościach wynagrodzenie otrzymane przez właściciela z tytułu „bezumownego”
    korzystania z rzeczy stanowi wynagrodzenie za świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust.
    1 ustawy i na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług.
    W konsekwencji należy stwierdzić, że decydujące znaczenie dla opodatkowania lub
    nieopodatkowania bezumownego korzystania z nieruchomości bez zawiązywania
    stosunku zobowiązaniowego mają okoliczności faktyczne. Co do zasady, sytuacja ta
    pozostaje poza opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług.
    Jeżeli jednak okoliczności wskazują na dorozumianą, milczącą zgodę właściciela
    nieruchomości na jej użytkowanie przez dotychczasowego użytkownika – czynność ta
    podlega opodatkowaniu jako świadczenie usług.
    Zatem stwierdzić należy, że w zakresie w jakim otrzymana należność stanowi
    wynagrodzenie za świadczoną usługę podlega ona opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, w sytuacji zaś, gdy otrzymano świadczenie będące odszkodowaniem, to
    nie podlega ono regulacjom ustawy o podatku od towarów i usług, a tym samym nie
    podlega opodatkowaniu tym podatkiem.
    W analizowanej sprawie kluczowe jest ustalenie, czy w zaistniałej sytuacji w okresie
    objętym zakresem pytania, wyrażali Państwo zgodę (również dorozumianą) na korzystanie
    z nieruchomości stanowiącej Państwa własność oraz czy podjęli Państwo jakiekolwiek
    kroki celem odzyskania tejże nieruchomości, w przypadku braku takiej zgody (umowy).
    Odnosząc się do powyższego stwierdzić należy, że jak wynika z opisu sprawy:
      pismem z 29 marca 2023 r. złożyli Państwo Kontrahentowi oświadczenie o
      wypowiedzeniu umowy najmu z zachowaniem 3-miesięcznego okresu
      wypowiedzenia, tj. ze skutkiem na dzień 30 czerwca 2023 r. Niemniej jednak, strony
      nie doszły do porozumienia w zakresie opuszczenia lokalu przez Kontrahenta w ww.
      terminie.
      28 czerwca 2023 r. złożyli Państwo wniosek o udzielenie zabezpieczenia do Sądu
      Okręgowego poprzez nakazanie Kontrahentowi opuszczenia i opróżnienia
      zajmowanego lokalu w A. W postanowieniu z dnia 4 sierpnia 2023 r. Sąd Okręgowy
      oddalił wniosek o udzielenie zabezpieczenia złożony przez Państwa. Wobec
      powyższego 21 sierpnia 2023 r. złożyli Państwo do tegoż sądu pozew o nakazanie
      Kontrahentowi wydania zajmowanego przez niego lokalu w A
      26 października 2023 r. Kontrahent wystąpił na drogę postępowania sądowego z
      własnym powództwem o ustalenie bezskuteczności wypowiedzenia umowy najmu
      przez Państwa.
    Oba postępowania pomiędzy stronami toczyły się odrębnie od siebie. Pomimo
    rozbieżności w dniu 4 lipca 2024 r. strony zawarły porozumienie kończące spór pomiędzy
    nimi. W związku z ugodą w tym samym dniu strony zawarły aneks nr 2 do umowy najmu,
    który to aneks przewidywał nowe warunki współpracy, w tym kwestię zmiany lokalu
    wynajmowanego przez Kontrahenta. W okresie sporu pomiędzy stronami, tj. od lipca 2023

    r. do czerwca 2024 r. uznawali Państwo, iż Kontrahent zajmuje lokal bez tytułu prawnego,
    a w efekcie dochodzi do bezumownego korzystania z lokalu. Państwa ocenę w tym
    zakresie potwierdza wystąpienie na drogę postępowania sądowego w celu uzyskania
    orzeczenia zobowiązującego Kontrahenta do opróżnienia i wydania zajmowanego lokalu
    w A.
    W analizowanej sytuacji, należy stwierdzić, że w okresie po zakończeniu stosunku
    prawnego łączącego strony w związku z wypowiedzeniem przez Państwa umowy najmu -
    od momentu wystąpienia przez Państwa z pozwem o udzielenie zabezpieczenia do Sądu
    Okręgowego poprzez nakazanie Kontrahentowi opuszczenia i opróżnienia zajmowanego
    lokalu w A, mamy do czynienia z bezumownym korzystaniem z nieruchomości bez
    Państwa zgody. Wystąpienie przez Państwa na drogę sądową z pozwem o nakaz
    opuszczenia i opróżnienia zajmowanego lokalu oznacza, że podjęli Państwo działania
    mające na celu bezwzględne odzyskanie lokalu. W takich okolicznościach uznać należy, że
    nie tolerują Państwo sytuacji, w której najemca nie przekazuje nieruchomości i zmuszeni
    są Państwo do podjęcia ww. działań, a więc nie wyrażają Państwo zgody (ani wyraźnej, ani
    dorozumianej) na korzystanie z tego lokalu przez Kontrahenta.
    Bezumowne korzystanie z lokalu przez Kontrahenta bez Państwa zgody, w okresie od
    wystąpienia przez Państwa z pozwem o nakaz opuszczenia i opróżnienia zajmowanego
    lokalu, nie jest świadczeniem usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, ponieważ
    podjęli Państwo kroki celem odzyskania nieruchomości poprzez ww. działanie. Od
    momentu wniesienia pozwu wobec Kontrahenta zajmującego lokal wbrew Państwa woli,
    uznać należy, że pomiędzy Państwem i korzystającym bezumownie z nieruchomości nie
    istnieje żaden jawny lub dorozumiany stosunek prawny, w ramach którego spełnione są
    świadczenia wzajemne.
    Wobec powyższego, jeżeli najemca – Kontrahent – nie przekazał nieruchomości i wnieśli
    Państwo pozew wobec najemcy o nakaz opuszczenia i opróżnienia zajmowanego lokalu,
    to kwoty należne Państwu, związane z przedmiotową nieruchomością, od najemcy z tytułu
    bezumownego korzystania z lokalu, w okresie od wystąpienia przez Państwa z pozwem do
    momentu zawarcia przez Państwa porozumienia, nie podlegają opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, w myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Wobec powyższego,
    należności za sporny okres objęty zakresem wniosku, tj. lipiec 2023 r. – czerwiec 2024 r.
    nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Natomiast zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także
      dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2,
      dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości
      dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem.
    Art. 2 pkt 22 ustawy wskazuje, że:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Z ww. przepisów wynika zatem, że podmiot, który wykonuje czynności podlegające
    opodatkowaniu podatkiem VAT jest zobowiązany do wystawienia faktury.
    Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności analizowanej
    sprawy należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z
    odszkodowaniem z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości przez Kontrahenta.
    Czynność ta nie jest czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT i tym samym
    nie powinna być udokumentowana fakturą, o której mowa w art. 106b ustawy.
    W tym miejscu należy wskazać, że na gruncie przepisów dotyczących podatku od towarów
    i usług brak jest przeciwwskazań dla udokumentowania czynności niepodlegających

    opodatkowaniu poprzez wystawienie innego dokumentu księgowego, np. noty księgowej –
    niemniej jednak należy zauważyć, że nie jest to dokument przewidziany przez przepisy o
    podatku od towarów i usług i jako taki nie jest objęty regulacją tych przepisów.
    Tym samym Państwa stanowisko w sprawie uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa wniosku
    (pytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem,
    nie mogą być, zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, rozpatrzone.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy
    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego
    podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku
    zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana
    interpretacja traci swoją aktualność.
    Niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, o oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego,
    kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan
    sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    W odniesieniu do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych, zauważam że
    interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach
    podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach
    będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych
    co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego.
    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia
    2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie
      ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie
    naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej
    oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami
    skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.