Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.357.2025.2.KKA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-01
Teza: Skutki podatkowe refundacji kosztów zakupu okularów
korekcyjnych lub soczewek korekcyjnych na rzecz
pracowników korzystających z tabletów na stanowiskach
wyposażonych w monitory ekranowe.
Słowa kluczowe: pracodawca
pracownik-świadczenia na rzecz pracowników
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 13-pkt 8
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 11b

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 31 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca –X sp. z o.o. z siedzibą w ...– jest polskim rezydentem podatkowym,
    prowadzi działalność gospodarczą w zakresie ..... i jest podatnikiem podatku
    dochodowego od osób prawnych.
    Wnioskodawca zatrudnia kilkunastu pracowników na podstawie umów o pracę oraz
    umów cywilnoprawnych, w tym umów zlecenia.
    Wnioskodawca zamierza wprowadzić politykę refundacji okularów korekcyjnych lub
    soczewek kontaktowych dla pracowników, którzy wykonują swoje obowiązki przy
    monitorach ekranowych lub tabletach, znajdujących się ....(pracownicy zatrudnieni na
    stanowisku m... oraz....). Refundacja będzie uzależniona od zaleceń lekarza medycyny
    pracy wynikających z profilaktycznych badań lekarskich, przeprowadzanych zgodnie z
    przepisami prawa.
    Na podstawie przepisów art. 207 § 2 pkt 2 i 3 Kodeksu pracy, w związku z § 8
    Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 1 grudnia 1998 r. w sprawie
    bezpieczeństwa i higieny pracy na stanowiskach wyposażonych w monitory ekranowe
    (dalej również: „r.b.h.m.e.), Wnioskodawca ma obowiązek refundować koszty zakupu
    okularów lub soczewek korekcyjnych, jeżeli badania profilaktyczne wykażą konieczność ich
    używania podczas pracy przy monitorze ekranowym.
    Wnioskodawca pragnie ustalić, czy refundacja ta podlega obowiązkowi naliczenia podatku
    dochodowego od osób fizycznych oraz składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne.
    Aktualne realia wykonywania pracy drużyn trakcyjnych:
    1. Każdy pracownik ..... jest wyposażony w tablet (indywidualnie).
    2. .... są wyposażone w drukarki.
    3. Aktualnie cała dokumentacja jest przygotowywana i prowadzona w formie
      elektronicznej (m.in. karty pracy, dokumentacja ...., np. wykaz....,...). Drukowany jest
      gotowy i opracowany dokument.
    4. .... otrzymują niezbędną dokumentację w formie elektronicznej, m.in. ....
    5. .... nieprzerwanie ma uruchomiony tablet z wyświetlonym .....oraz dodatkowymi
      informacjami wskazującymi w jaki sposób ma być realizowany przejazd (....).
    6. Spora część przewozów realizowana jest w nocy, podczas jazdy .... musi ciągle
      wyostrzać wzrok ....na ekrany ..... oraz tablet, które emitują niebieskie światło.
    7. ......oraz.....otrzymują elektroniczną informację dotyczącą ..... Dodatkowo, wykonując
      swoją pracę o zmierzchu lub w nocy muszą wytężać wzrok podczas......
    8. Zazwyczaj w dzień realizowane są .....a transport .... rozpoczyna się wieczorem/nocą
      przy zmniejszonym ruchu ..... Zatem, praca całej .....realizowana jest często przy
      sztucznym oświetleniu.
    9. ..... pracują w równoważnym systemie czasu pracy, a ich dobowy czas pracy jest
      zazwyczaj wydłużony do 12h.
    10. Na orzeczeniu lekarskim wskazywane są zalecenia „praca w okularach lub szkłach
      kontaktowych”. Dodatkowo informacja o konieczności pracy w okularach
      odnotowywana jest w licencji .... wydawanej przez ....oraz w świadectwie ....
      wydawanym przez..... Podczas kontroli ....może weryfikować na podstawie
      dokumentów posiadanych przez ..., czy wykonuje pracę zgodnie z ograniczeniem
      narzuconym przez lekarza medycyny pracy. Okulary lub soczewki kontaktowe są
      zatem w takim przypadku niezbędnym wyposażeniem pracownika.

    Pytania
    1. Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym w kontekście pracy ... korzystających z tabletów,
      zgodnie z § 8 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 1 grudnia 1998
      r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy na stanowiskach wyposażonych w
      monitory ekranowe oraz art. 21 ust. 1 pkt 11b ustawy o podatku dochodowym od
      osób fizycznych, refundacja kosztów zakupu okularów korekcyjnych lub soczewek
      kontaktowych dla pracowników korzystających z tabletów lub monitorów ekranowych,
      gdy wynika ona z zaleceń lekarza medycyny pracy, stanowi przychód pracownika
      podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
    2. Czy refundacja kosztów zakupu okularów korekcyjnych lub soczewek kontaktowych dla
      pracowników korzystających z tabletów lub monitorów ekranowych, gdy wynika ona z
      zaleceń lekarza medycyny pracy, powinna być objęta składkami na ubezpieczenia
      społeczne i zdrowotne?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1
    Zdaniem Wnioskodawcy, refundacja kosztów okularów korekcyjnych lub soczewek
    kontaktowych nie powinna być uznawana za przychód pracownika, a tym samym nie
    powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Refundacja ta wynika z obowiązku pracodawcy zapewnienia pracownikom odpowiednich
    warunków pracy zgodnie z przepisami r.b.h.m.e., który nakłada na pracodawcę obowiązek
    pokrycia kosztów związanych z zakupem okularów korekcyjnych, jeśli są one niezbędne do
    pracy przy monitorach ekranowych, a w ocenie Wnioskodawcy ... pracujących przy
    tabletach należy uznać za osoby pracujące przy monitorach ekranowych.
    Podstawa prawna:
    Art. 207 § 2 pkt 2 i 3 Kodeksu pracy, § 8 r.b.h.m.e., art. 21 ust. 1 pkt 11b ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Zgodnie z przepisami art. 207 Kodeksu pracy oraz § 8 r.b.h.m.e., pracodawca ma
    obowiązek zapewnienia pracownikom odpowiednich warunków pracy, w tym refundacji
    kosztów okularów korekcyjnych lub soczewek kontaktowych w sytuacji, gdy lekarz
    medycyny pracy wykaże taką potrzebę. Przepisy nie precyzują, aby świadczenie to
    stanowiło dodatkowy przychód pracownika, a jego celem nie jest zwiększenie dochodu
    pracownika, lecz zapewnienie właściwego narzędzia pracy.
    Zgodnie z art. 66 Konstytucji RP, każdy ma prawo do bezpiecznych i higienicznych
    warunków pracy, a sposób realizacji tego prawa i obowiązki pracodawcy określa ustawa.
    Istotą przepisów z dziedziny BHP jest zatem sprecyzowanie generalnej zasady
    powszechnej ochrony życia i zdrowia człowieka, a nie tylko pracownika. Wbrew temu, co
    mógłby sugerować tytuł działu dziesiątego KP, przedmiotem ochrony nie jest praca jako
    taka, tylko życie i zdrowie człowieka w procesie pracy.
    Z uwagi na bardzo szerokie sformułowanie odpowiedzialności pracodawcy poprzez
    odniesienie jej do „stanu BHP w zakładzie pracy” nie można poprzestać na tradycyjnym
    podejściu ukierunkowanym jedynie na dążenie do obniżenia ryzyka zawodowego
    związanego z występowaniem fizycznych, chemicznych lub biologicznych zagrożeń w
    miejscu pracy. Wskazane jest, aby pracodawcy, stosownie do swoich możliwości
    finansowych, poszerzyli katalog działań prewencyjnych również o dodatkowe inwestycje
    prozdrowotne.
    W zakres przedmiotowy obowiązku pracodawcy ochrony życia i zdrowia pracowników
    przez zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków pracy oraz konsekwencje jego
    naruszenia wchodzą wszelkie działania mające na celu:

    1) zmniejszenie szkodliwego oddziaływania pracy na zdrowie i zapewnienie
      bezpieczeństwa pracującym;
    2) zapewnienie, że osoby z problemami zdrowotnymi nie są, bez bezwzględnej
      konieczności, wykluczane ze swojego miejsca pracy lub rynku pracy w następstwie
      wymagań stawianych przez warunki pracy lub wymagań co do oczekiwanej zdolności
      do pracy;
    3) promowanie warunków i organizacji pracy, które wpływają korzystnie na ogólne
      zdrowie pracujących.
    Właściwe realizowanie przez pracodawcę tego obowiązku powinno polegać na
    wprowadzeniu odpowiednio dostosowanego do skali zagrożeń dla życia i zdrowia,
    struktur i wielkości przedsiębiorstwa, jego kondycji finansowej zintegrowanego modelu
    promocji zdrowia w miejscu pracy uwzględniającego zarówno działania przewidziane w
    powszechnie obowiązujących przepisach prawnych w zakresie BHP i medycyny pracy, jak
    również wszelkie dodatkowe dobrowolnie podejmowane inicjatywy na rzecz zdrowia
    pracujących realizowane w miejscu pracy zmierzające do zapewnienia realnego
    bezpieczeństwa.
    Pracodawca powinien nie tylko zgodnie z przepisami prawa i zasadami z zakresu BHP
    kształtować proces pracy w postaci określonych wewnętrznych procedur, ale przede
    wszystkim sprawować skuteczne kierownictwo i nadzór w tym zakresie. Dla właściwego
    wypełnienia obowiązku organizowania pracy w sposób zapewniający bezpieczne i
    higieniczne warunki pracy niezbędne jest, aby pracodawca wytworzył i ugruntował wśród
    załogi przekonanie, że przestrzeganie zasad i przepisów BHP jest ważne i potrzebne.
    Dużą rolę odgrywa tu kadra kierownicza, która powinna wykonywać w tym zakresie nie
    tylko czynności represyjne, ale przede wszystkim prewencyjne i edukacyjne. Nawet
    najlepiej zorganizowany od strony technicznej proces pracy może pociągać za sobą
    zagrożenia dla pracujących, jeżeli praktyka wykonywania pracy nie jest z nim zgodna.
    Stworzenie bezpiecznego miejsca pracy jest możliwe tylko przy współdziałaniu
    pracodawcy jako jego organizatora, kadry kierowniczej wszystkich szczebli i pracowników,
    którzy nie tylko powinni stosować się do obowiązujących przepisów i zasad BHP, ale także
    aktywnie współuczestniczyć w tworzeniu skutecznych rozwiązań służących
    bezpieczeństwu.
    Pojęcia przepisów i zasad BHP, pomimo że w treści przepisów występują zazwyczaj
    łącznie, nie są tożsame. Zasadami BHP będą więc wszelkie reguły lub metody
    postępowania wypracowane i wypraktykowane latami przez pracowników, osoby
    kierujące pracownikami oraz przez służby BHP. Są to również reguły wynikające z wiedzy
    technicznej, doświadczenia życiowego, logicznego rozumowania.
    Ponadto, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 11b ustawy o PIT, wartość świadczeń rzeczowych lub
    ekwiwalentów wypłaconych pracownikowi w związku z obowiązkami pracodawcy w
    zakresie BHP jest zwolniona z opodatkowania. W konsekwencji, refundacja ta nie powinna
    stanowić podstawy opodatkowania, ani oskładkowania.
    Ustawodawca zwalnia od podatku wartość świadczeń rzeczowych wynikających z
    przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy. Nie są to tylko przepisy Kodeksu pracy, ale
    także wszelkie przepisy bhp, a zatem również przepisy rozporządzeń wykonawczych.
    Wśród świadczeń rzeczowych wynikających z przepisów BHP należy wymienić przede
    wszystkim:
    1) środki ochrony indywidualnej zabezpieczające przed działaniem niebezpiecznych i
      szkodliwych dla zdrowia czynników występujących w środowisku pracy;
    2) odzież i obuwie robocze, dostarczane w przypadku, gdy odzież własna pracownika
      może ulec zniszczeniu lub znacznemu zabrudzeniu albo ze względu na wymagania
      technologiczne, sanitarne lub bezpieczeństwa i higieny pracy.

    Zgodnie z § 8 ust. 2 r.b.h.m.e., pracodawca jest obowiązany zapewnić pracownikom
    okulary korygujące wzrok, zgodne z zaleceniem lekarza, jeżeli wyniki badań okulistycznych
    przeprowadzonych w ramach profilaktycznej opieki zdrowotnej, o której mowa w ust. 1,
    wykażą potrzebę ich stosowania podczas pracy przy obsłudze monitora ekranowego.
    Formę zapewnienia okularów korygujących wzrok określa pracodawca. Istotne jest, aby
    pracownik został zaopatrzony w okulary zgodnie z zaleceniem lekarza.
    Zaopatrzenie pracownika w okulary może nastąpić poprzez:
    1) otrzymanie od pracodawcy zaleconych okularów korygujących wzrok,
    2) dokonanie przez pracownika (w porozumieniu z pracodawcą) zakupu zaleconych
      okularów i otrzymanie zwrotu poniesionych na ten cel wydatków udokumentowanych
      wystawioną na niego fakturą. W tym przypadku zasadne jest ustalenie przez
      pracodawcę kwoty przeznaczonej na omawiane okulary i poinformowanie o tym
      zainteresowanych pracowników. Należy mieć jednak na uwadze, że wysokość środków
      finansowych, jakie pracodawca przeznacza na okulary, powinna być tak skalkulowana,
      aby umożliwiała zakup okularów korygujących wzrok zgodnych z zaleceniem lekarza.
    W świetle ww. uregulowań, jeżeli:
    1) badania okulistyczne przeprowadzone w ramach profilaktycznej opieki zdrowotnej
      wykażą potrzebę stosowania okularów korygujących wzrok podczas pracy przy
      obsłudze monitora ekranowego, co potwierdzi aktualne zaświadczenie lekarza
      medycyny pracy,
    2) zakup udokumentowany jest fakturą, przy czym bez znaczenia jest, czy fakturę
      wystawiono na pracownika, czy na pracodawcę,
    3) pracownicy stosownie do § 2 pkt 4 rozporządzenia użytkują monitor ekranowy co
      najmniej przez połowę dobowego wymiaru czasu pracy
    - to uzyskane przez pracownika dofinansowanie kosztów zakupu okularów korekcyjnych
      korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 11 ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z tego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych
    podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które
    zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartym w tej
    ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.
    Ogólne pojęcie przychodu ustawodawca zdefiniował w art. 11 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Definicja przychodu zawarta w art. 11, jak również
    określone w nim zasady ustalania wartości tego przychodu (w tym świadczeń w naturze
    lub innych nieodpłatnych świadczeń) mają charakter ogólny, a zatem mają zastosowanie
    wówczas, gdy nie występują regulacje szczegółowe, inaczej normujące danego rodzaju
    przychód lub zasady jego ustalania.

    I tak, stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Stosownie do treści art. 11 ust. 2 ww. ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-
      2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich
      stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    Z kolei na podstawie art. 11 ust. 2a cyt. Ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
      1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
      gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych
      odbiorców;
      2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;
      3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według
      równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
      lokalu lub budynku;
      4) w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
      świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku,
      z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca
      udostępnienia.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2b ww. ustawy:
      Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica
      pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub
      2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.
    Za przychód należy uznać zatem każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub
    zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne,
    których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie
    zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób, których skutkiem jest
    nieodpłatne − to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu − przysporzenie
    majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
    Źródła przychodów
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są:
    1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo
      w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją
      rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta;
    2) działalność wykonywana osobiście.
    Według art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Natomiast zgodnie art. 13 pkt 8 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1
      pkt 2, uważa się przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy
      zlecenia lub umowy o dzieło, uzyskiwane wyłącznie od:
      a) osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej
      jednostki organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości
      prawnej,
      b) właściciela (posiadacza) nieruchomości, w której lokale są wynajmowane, lub
      działającego w jego imieniu zarządcy albo administratora - jeżeli podatnik wykonuje
      te usługi wyłącznie dla potrzeb związanych z tą nieruchomością,
      c) przedsiębiorstwa w spadku
      - z wyjątkiem przychodów uzyskanych na podstawie umów zawieranych w ramach
      prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej oraz
      przychodów, o których mowa w pkt 9;
    Obowiązki płatnika w świetle ustawy o podatku dochodowym o osób fizycznych
    W myśl art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    W myśl art. 32 ust. 1 ww. ustawy:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Stosownie do art. 41 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art.
      18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z
      zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego
      świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w

      wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym
      miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę
      podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    Na podstawie art. 42 ust. 1 ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 41, przekazują kwoty pobranych zaliczek na podatek
      oraz kwoty zryczałtowanego podatku w terminie do 20 dnia miesiąca następującego
      po miesiącu, w którym pobrano zaliczki (podatek) - na rachunek urzędu skarbowego,
      przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca
      zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą
      fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie
      posiada siedziby. Jednakże w przypadku gdy podatek został pobrany zgodnie z art.
      30a ust. 2a, płatnicy, o których mowa w art. 41 ust. 10, przekazują kwotę tego
      podatku na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje
      swoje zadania.
    Według art. 42 ust. 1a ustawy:
      W terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym płatnicy, o
      których mowa w art. 41, są obowiązani przesłać do urzędu skarbowego, przy
      pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca
      zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą
      fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie
      posiada siedziby, roczne deklaracje, według ustalonego wzoru. Jednakże roczne
      deklaracje dotyczące podatku pobranego zgodnie z art. 30a ust. 2a płatnicy, o
      których mowa w art. 41 ust. 10, przesyłają do urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób
      zagranicznych wykonuje swoje zadania. Przepis art. 38 ust. 1b stosuje się
      odpowiednio.
    Opis Państwa sprawy
    Zatrudniają Państwo kilkunastu pracowników na podstawie umów o pracę oraz umów
    cywilnoprawnych, w tym umów zlecenia. Zamierzają Państwo wprowadzić politykę
    refundacji okularów korekcyjnych lub soczewek kontaktowych dla pracowników, którzy
    wykonują swoje obowiązki przy monitorach ekranowych lub tabletach. Refundacja będzie
    uzależniona od zaleceń lekarza medycyny pracy wynikających z profilaktycznych badań
    lekarskich, przeprowadzanych zgodnie z przepisami prawa. Na podstawie przepisów art.
    207 § 2 pkt 2 i 3 Kodeksu pracy, w związku z § 8 r.b.h.m.e., mają Państwo obowiązek
    refundować koszty zakupu okularów lub soczewek korekcyjnych, jeżeli badania
    profilaktyczne wykażą konieczność ich używania podczas pracy przy monitorze
    ekranowym.
    Mają Państwo wątpliwości, czy refundacja kosztów okularów korekcyjnych lub soczewek
    kontaktowych w kontekście pracy .... korzystających z tabletów na stanowiskach
    wyposażonych w monitory ekranowe stanowi przychód pracownika podlegający
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zwolnienie z opodatkowania świadczeń rzeczowych i ekwiwalentów za te świadczenia
    W katalogu zwolnień przedmiotowych, określonym w art. 21 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych znajduje się pkt 11, zgodnie z którym:
      Wolne od podatku dochodowego są świadczenia rzeczowe i ekwiwalenty za te
      świadczenia, przysługujące na podstawie przepisów o bezpieczeństwie i higienie
      pracy, jeżeli zasady ich przyznawania wynikają z odrębnych ustaw lub przepisów
      wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw.
    Obowiązki pracodawcy wynikające z Kodeksu pracy

    Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.) w art.
    207 zawiera ogólną normę nakładającą na pracodawcę odpowiedzialność za stan
    bezpieczeństwa i higieny pracy w zakładzie pracy.
    W myśl bowiem przepisu art. 207 § 1 Kodeksu pracy:
      Pracodawca ponosi odpowiedzialność za stan bezpieczeństwa i higieny pracy w
      zakładzie pracy. Na zakres odpowiedzialności pracodawcy nie wpływają obowiązki
      pracowników w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy oraz powierzenie
      wykonywania zadań służby bezpieczeństwa i higieny pracy specjalistom spoza
                              11zakładu pracy, o których mowa w art. 237 § 2.
    Stosownie natomiast do art. 207 § 2 ww. ustawy:
      Pracodawca jest obowiązany chronić zdrowie i życie pracowników przez zapewnienie
      bezpiecznych i higienicznych warunków pracy przy odpowiednim wykorzystaniu
      osiągnięć nauki i techniki. W szczególności pracodawca jest obowiązany:
      1) organizować pracę w sposób zapewniający bezpieczne i higieniczne warunki pracy;
      2) zapewniać przestrzeganie w zakładzie pracy przepisów oraz zasad bezpieczeństwa
      i higieny pracy, wydawać polecenia usunięcia uchybień w tym zakresie oraz
      kontrolować wykonanie tych poleceń;
      3) reagować na potrzeby w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa i higieny pracy oraz
      dostosowywać środki podejmowane w celu doskonalenia istniejącego poziomu
      ochrony zdrowia i życia pracowników, biorąc pod uwagę zmieniające się warunki
      wykonywania pracy;
      4) zapewnić rozwój spójnej polityki zapobiegającej wypadkom przy pracy i chorobom
      zawodowym uwzględniającej zagadnienia techniczne, organizację pracy, warunki
      pracy, stosunki społeczne oraz wpływ czynników środowiska pracy;
      5) uwzględniać ochronę zdrowia młodocianych, pracownic w ciąży lub karmiących
      dziecko piersią oraz pracowników niepełnosprawnych w ramach podejmowanych
      działań profilaktycznych;
      6) zapewniać wykonanie nakazów, wystąpień, decyzji i zarządzeń wydawanych przez
      organy nadzoru nad warunkami pracy;
      7) zapewniać wykonanie zaleceń społecznego inspektora pracy.
    Z kolei, w myśl do art. 207 § 3 ww. ustawy:
      Pracodawca oraz osoba kierująca pracownikami są obowiązani znać, w zakresie
      niezbędnym do wykonywania ciążących na nich obowiązków, przepisy o ochronie
      pracy, w tym przepisy oraz zasady bezpieczeństwa i higieny pracy.
                6A na podstawie art. 237 § 1 Kodeksu pracy:
      Pracodawca jest obowiązany dostarczyć pracownikowi nieodpłatnie środki ochrony
      indywidualnej zabezpieczające przed działaniem niebezpiecznych i szkodliwych dla
      zdrowia czynników występujących w środowisku pracy oraz informować go o
      sposobach posługiwania się tymi środkami.
    Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie bezpieczeństwa i higieny
    pracy na stanowiskach wyposażonych w monitory ekranowe
    Wskazać również należy na postanowienia § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Pracy i
    Polityki Socjalnej z dnia 1 grudnia 1998 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy na
    stanowiskach wyposażonych w monitory ekranowe (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 58), z których
    wynika, że:
      1. Pracodawca jest obowiązany zapewnić pracownikom profilaktyczną opiekę
      zdrowotną, w zakresie i na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

      2. Pracodawca jest obowiązany zapewnić pracownikom okulary lub szkła kontaktowe
      korygujące wzrok, zgodne z zaleceniem lekarza, jeżeli wyniki badań okulistycznych
      przeprowadzonych w ramach profilaktycznej opieki zdrowotnej, o której mowa w
      ust. 1, wykażą potrzebę ich stosowania podczas pracy przy obsłudze monitora
      ekranowego.
    Wynik badania okulistycznego wskazujący na konieczność stosowania lub wymiany
    okularów, obliguje pracodawcę do zapewnienia pracownikom okularów korygujących
    wzrok, zgodne z zaleceniem lekarza.
    Formę zapewnienia okularów korygujących wzrok określa pracodawca. Istotne jest, aby
    pracownik został zaopatrzony w okulary lub soczewki kontaktowe zgodnie z zaleceniem
    lekarza.
    Soczewki kontaktowe, niewątpliwie pełnią tę samą funkcję, co okulary korekcyjne, tzn.
    znoszą lub zmniejszają skutki wrodzonej lub nabytej wady wzroku, takiej jak
    nadwzroczność, krótkowzroczność, astygmatyzm (niezborność), czy starczowzroczność.
    Zatem, jeżeli lekarz specjalista w wyniku badań okulistycznych przeprowadzonych w
    ramach profilaktycznej opieki zdrowotnej zaleci pracownikowi stosowanie przy obsłudze
    monitora, zamiast okularów, szkieł (soczewek) kontaktowych, pracodawca ma obowiązek
    je zapewnić. W konsekwencji, w pewnych przypadkach pracodawca jest zobowiązany na
    podstawie przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy do zapewnienia pracownikowi
    soczewek kontaktowych. Chodzi o sytuacje, kiedy lekarz specjalista, w wyniku badań
    okulistycznych przeprowadzonych w ramach profilaktycznej opieki zdrowotnej zaleci
    stosowanie przy obsłudze monitora zamiast okularów soczewki kontaktowe, gdyż przy
    danej wadzie wzroku pracownika nie jest możliwe skorygowanie wzroku przy pomocy
    okularów, tj. w szczególności np.:
    · gdy różnica wady wzroku pomiędzy jednym okiem a drugim jest większa niż 4 dioptrie
      (wada w jednym oku jest duża, a w drugim mała lub jej wcale nie ma),
    · przy dużym astygmatyzmie wzroku.
    W takim przypadku soczewki korekcyjne przeznaczone (zgodnie z zaleceniem lekarza) do
    korekty wzroku pracownika przy obsłudze monitora spełniają ten sam cel co okulary
    korygujące wzrok.
    Ocena Państwa stanowiska
    Biorąc pod uwagę okoliczności sprawy i powołane przepisy prawa stwierdzam, że
    refundacja kosztów zakupu okularów korekcyjnych lub soczewek korekcyjnych w
    kontekście ... korzystających z tabletów na stanowiskach wyposażonych w monitory
    ekranowe stanowi ich przychód. I tak, dla osób zatrudnionych w oparciu o umowę o pracę
    będzie to przychód ze stosunku pracy, a dla osób zatrudnionych w oparciu o umowę
    cywilnoprawną będzie to przychód z tytułu działalności wykonywanej osobiście. Niemniej,
    zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    przychody te będą korzystały ze zwolnienia przedmiotowego.
    Tym samym, nie ciąża na Państwu obowiązki płatnika z powyższego tytułu.
    Wyjaśniam, że Państwa stanowisko uznałem za nieprawidłowe, gdyż jak wskazałem wyżej
    refundacja kosztów zakupu okularów korekcyjnych lub soczewek korekcyjnych w
    kontekście .... korzystających z tabletów na stanowiskach wyposażonych w monitory
    ekranowe stanowi ich przychód, ale zgodnie z ww. przepisem korzystający ze zwolnienia
    od podatku dochodowego od osób fizycznych. Nie mogę natomiast zgodzić się z Państwa
    stanowiskiem, że refundacja kosztów okularów korekcyjnych lub soczewek kontaktowych
    nie powinna być uznawana za przychód pracownika, a tym samym nie powinna podlegać
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez
    Państwa i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Wyjaśniam, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji
    indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym,
    wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa
    zapytania). Co oznacza, że – zgodnie z Państwa intencją w interpretacji odniosłem się
    wyłącznie do skutków podatkowych refundacji kosztów okularów korekcyjnych lub
    soczewek kontaktowych w kontekście pracy .... korzystających z tabletów na stanowiskach
    wyposażonych w monitory ekranowe stanowi. Zatem, inne kwestie wynikające z opisu
    sprawy oraz własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w
    niniejszej interpretacji.
    Wskazuję również, że przedmiotem interpretacji indywidualnej była wyłącznie ocena
    Państwa stanowiska w zakresie opodatkowania otrzymywanego świadczenia oraz
    możliwości zastosowania zwolnienia przedmiotowego (pytanie nr 1). W zakresie pytania nr
    2 zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego.
    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002
    r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze
    zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54
    § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia
    interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.