Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP2/443-1069/08/UH
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2009-01-30
Teza: Czy limit odliczenia kwoty podatku naliczonego w wysokości 60%, określony w art. 86 ust. 7 ustawy o VAT, dotyczy faktur VAT wystawionych na podstawie umowy na świadczenie usług serwisowych, a więc zakup usług kompleksowej obsługi serwisowej?
Słowa kluczowe: faktura-faktura VAT; faktura-wystawienie faktury; podatnik-podatnik podatku od towarów i usług; samochód-samochód osobowy; sprzedaż
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z o.o. przedstawione we wniosku z dnia 12 listopada 2008r. (data wpływu 17 listopada 2008r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w kwestii ustalenia czy limit odliczenia kwoty podatku naliczonego w wysokości 60%, określony w art. 86 ust. 7 ustawy o VAT, dotyczy faktur VAT wystawionych na podstawie umowy na świadczenie usług serwisowych **\- jest prawidłowe.**

**

UZASADNIENIE

W dniu 17 listopada 2008r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w kwestii ustalenia czy limit odliczenia kwoty podatku naliczonego w wysokości 60%, określony w art. 86 ust. 7 ustawy o VAT, dotyczy faktur VAT wystawionych na podstawie umowy na świadczenie usług serwisowych.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca podpisał w 2008r. dwie odrębne umowy: umowę dzierżawy samochodów osobowych oraz umowę na świadczenie usług serwisowych pojazdów samochodowych. Na podstawie umowy dzierżawy Wnioskodawca wydzierżawił na okres 36 miesięcy samochody osobowe. Zgodnie z treścią umowy dzierżawy Wnioskodawca zobowiązany jest do uiszczenia co miesiąc czynszu określanego jako czynsz dzierżawny pojazdu. Natomiast na podstawie umowy świadczenia usług kompleksowej obsługi serwisowej firma wydzierżawiająca przedmiotowe samochody zobowiązała się do świadczenia na rzecz Wnioskodawcy usług obsługi serwisowej, używanych na podstawie umowy dzierżawy pojazdów, polegających na m.in.: przeglądach i konserwacji, naprawach i remontach, zapewnienie samochodu zastępczego w przypadku awarii, wymianie ogumienia. Zgodnie z treścią umowy serwisowej Wnioskodawca zobowiązał się do uiszczenia wynagrodzenia, za każdy miesiąc w wysokości sumy opłat serwisowych określonych odrębnie dla każdego pojazdu. Wnioskodawca za każdy miesiąc otrzymuje dwie faktury VAT, jedną dokumentującą czynsz dzierżawny, drugą dokumentującą zakup usług kompleksowej obsługi serwisowej.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy limit odliczenia kwoty podatku naliczonego w wysokości 60%, określony w art. 86 ust. 7 ustawy o VAT, dotyczy faktur VAT wystawionych na podstawie umowy na świadczenie usług serwisowych, a więc zakup usług kompleksowej obsługi serwisowej?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm. zwanej dalej ustawą), podatnikowi, o którym mowa w art. 15 ustawy, w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z zastrzeżeniem art. 114 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124 zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonego w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Przepis art. 86 ust. 7 ustawy stanowi, że w przypadku usługobiorców użytkujących samochody osobowe oraz inne pojazdy samochodowe, o których mowa w ust. 3 na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze, kwotę podatku naliczonego stanowi 60% kwoty podatku naliczonego od czynszu (raty) lub innych płatności wynikających z zawartej umowy, udokumentowanych fakturą. Suma kwot w całym okresie użytkowania samochodów i pojazdów, o których mowa w zdaniu pierwszym, dotycząca jednego pojazdu lub samochodu, nie może jednak przekroczyć kwoty 6.000 zł.

Stosownie do art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy, obniżenie kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, jeżeli wydatki na ich nabycie nie mogłyby być zaliczone do i kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, z wyjątkiem przypadków, gdy brak możliwości zaliczania tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów pozostaje w bezpośrednim związku ze zwolnieniem od podatku dochodowego.

Biorąc pod uwagę powyższe w sytuacji, gdy Wnioskodawca zawarł z jednym i tym samym podmiotem, dwie odrębne umowy, tj. umowę dzierżawy i umowę o świadczenie kompleksowej obsługi serwisowej, należy zdaniem Wnioskodawcy, skutki w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego rozpatrywać oddzielnie dla każdej umowy. Na mocy art. 86 ust. 7 ustawy o VAT ustawodawca ograniczył prawo, do odliczenia kwoty podatku naliczonego w przypadku użytkowania samochodów osobowych na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub umowy o podobnym charakterze do 60% (nie więcej niż 6.000 zł w całym okresie użytkowania) kwoty podatku naliczonego od czynszu (raty) lub innych płatności wynikających z zawartej umowy, udokumentowanych fakturą. Zatem ograniczenie, o którym mowa w tym przepisie, dotyczy jedynie podatku naliczonego od czynszu wynikającego z faktur wystawianych na podstawie umowy dzierżawy, której istotą jest udostępnianie samochodów do używania. Natomiast w stosunku do podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych na podstawie umowy o świadczenie usług serwisowych, nie znajduje zastosowania i w świetle przedstawionego wyżej stanu faktycznego i prawnego, zdaniem Wnioskodawcy, podatek naliczony wynikający z faktur dokumentujących zakup usług obsługi serwisowej podlega odliczeniu w całości, na zasadach ogólnych określonych w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. z uwzględnieniem ograniczeń określonych w ww. art. 88 ust. 1 pkt 2 tej ustawy.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) zwanej dalej ustawą o VAT, podatnikowi o którym mowa w art. 15 ustawy, w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i ust. 19 oraz art. 124.

W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonego w fakturach otrzymywanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

W ust. 3 art. 86 ustawy o VAT postanowiono, iż w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczajacej 3,5 tony, kwotę podatku naliczonego stanowi 60% kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca – nie więcej jednak niż 6.000 zł.

Przepis art. 86 ust. 7 ustawy stanowi, że w przypadku usługobiorców użytkujących samochody osobowe oraz inne pojazdy samochodowe, o których mowa w ust. 3, na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze, kwotę podatku naliczonego stanowi 60% kwoty podatku naliczonego od czynszu (raty) lub innych płatności wynikających z zawartej umowy, udokumentowanych fakturą. Suma kwot w całym okresie użytkowania samochodów i pojazdów, o których mowa w zdaniu pierwszym, dotycząca jednego samochodu lub pojazdu, nie może jednak przekroczyć kwoty 6.000 zł.

Przepis ten, w odniesieniu do przypadków w nim określonych, modyfikuje definicję podatku naliczonego, zawartą w art. 86 ust. 2 ustawy o VAT, wskazując, że kwotę podatku naliczonego stanowi nie cały wykazany na fakturze podatek od należnego czynszu (raty) lub innych płatności wynikających z zawartej umowy, lecz tylko 60% tego podatku i tylko w ramach limitu wynoszącego 6.000 zł na jeden użytkowany samochód. Ograniczenie dotyczy każdej należności, która wynika z zawartej umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze, i obejmuje wszystkie opłaty składające się na wynagrodzenie wydzierżawiającego (leasingodawcy) z tytułu oddania dzierżawcy (leasingobiorcy) do użytkowania samochodu osobowego lub innego pojazdu, o którym mowa w art. 86 ust. 3 ustawy o VAT.

Prawo do odliczenia podatku naliczonego podlega ponadto ograniczeniom, w przypadkach określonych w art. 88 ustawy o VAT. Stosownie do art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 listopada 2008r., obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, jeżeli wydatki na ich nabycie nie mogłyby być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, z wyjątkiem przypadków, gdy brak możliwości zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów pozostaje w bezpośrednim związku ze zwolnieniem od podatku dochodowego.

Z opisu stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca podpisał dwie odrębne umowy tj. umowę dzierżawy samochodów osobowych oraz umowę na świadczenie usług serwisowych pojazdów samochodowych. Zgodnie z treścią umowy dzierżawy samochodów osobowych Wnioskodawca zobowiązany jest do uiszczenia co miesiąc czynszu określanego jako czynsz dzierżawny pojazdu. Natomiast na podstawie umowy świadczenia usług kompleksowej obsługi serwisowej firma wydzierżawiająca przedmiotowe samochody zobowiązała się do świadczenia na rzecz Wnioskodawcy usług obsługi serwisowej używanych na podstawie umowy dzierżawy pojazdów polegających m.in. na przeglądach i konserwacji, naprawach i remontach, zapewnienie samochodu zastępczego w przypadku awarii, wymianie ogumienia. Zgodnie z treścią umowy serwisowej Wnioskodawca zobowiązał się do uiszczenia wynagrodzenia, za każdy miesiąc w wysokości sumy opłat serwisowych określonych odrębnie dla każdego pojazdu. Wnioskodawca za każdy miesiąc otrzymuje dwie faktury VAT, jedną dokumentującą czynsz dzierżawny, drugą dokumentującą zakup usług kompleksowej obsługi serwisowej.

A zatem Wnioskodawca, co wynika z powyższego, zawarł dwie odrębne umowy, których skutki co do prawa do odliczenia podatku naliczonego należy, zdaniem tut. organu, rozpatrywać odrębnie.

Jak już wcześniej wskazano, na mocy art. 86 ust. 7 ww. ustawy o VAT ustawodawca ograniczył prawo do odliczenia kwoty podatku naliczonego w przypadku użytkowania samochodów osobowych na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub umowy o podobnym charakterze do 60% (nie więcej jednak niż 6.000 zł) podatku naliczonego od czynszu (raty) lub innych płatności, udokumentowanych faktura. Zatem ograniczenie, o którym mowa wyżej, dotyczy jedynie podatku naliczonego od czynszu oraz innych płatności wynikających wprost z zawartej umowy, której istotą jest udostępnienie samochodów do używania. Natomiast skoro wykonywanie usług serwisowych polegających m.in. na przeglądach i konserwacji, naprawach i remontach, zapewnieniu samochodu zastępczego w przypadku awarii, wymianie ogumienia, jest przedmiotem odrębnej umowy to do odliczenia podatku naliczonego uiszczonego z tytułu nabycia tych usług nie znajdzie zastosowania ograniczenie przewidziane w przepisie art. 86 ust. 7 ww. ustawy o VAT.

W rezultacie należy stwierdzić, że podatek naliczony wynikający z faktur dokumentujących zakup ww. usług serwisowych podlega odliczeniu na zasadach ogólnych określonych w art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, jednakże z uwzględnieniem ograniczeń, o których mowa w art. 88 ustawy o VAT.

Mając powyższe na uwadze stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, tj. stanu prawnego obowiązującego do dnia 30 listopada 2008r.

Nadmienia się ponadto, iż z dniem 1 grudnia 2008r., na podstawie ustawy z dnia 7 listopada 2008r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 209, poz. 1320) nastąpiła zmiana niektórych przepisów ww. ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (m.in. został uchylony przepis art. 88 ust. 1 pkt 2).

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.

**