Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.150.2025.1.AS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-16
Teza: Skutki podatkowe otrzymania kwoty zwrotu wpłaconego
kapitału w związku z wyrokiem unieważnienia umowy
kredytowej.
Słowa kluczowe: banki
dłużnik
kredyt-kredyt hipoteczny
kredyt-kredyt mieszkaniowy
unieważnienie
wierzyciel
wierzytelność
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych zdarzenia przyszł
    ego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 lutego 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 17 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

(...) 2008 r. wraz z mężem A.A (dalej: Wnioskodawcy, a w projekcie umowy Ugody: Klient)
    zawarła Pani z X umowę kredytu hipotecznego waloryzowanego kursem franka
    szwajcarskiego (CHF) (dalej: Umowa). Kredyt był przeznaczony na refinansowanie kredytu
    hipotecznego udzielonego przez Y. na zakup lokalu mieszkalnego wraz z wydzielonym w
    bryle budynku miejscem garażowym (dwie osobne księgi wieczyste: na mieszkanie i na
    garaż, jedna umowa kredytowa bez wyodrębnienia kwot zakupu mieszkania i garażu).
    Udzielona w Umowie z dnia (...) 2008 r. kwota kredytu wyniosła 245.895 zł. Kwota kredytu
    wyrażona w walucie waloryzacji na koniec 14 marca 2008 r. według kursu kupna waluty z
    tabeli kursowej X wynosiła równowartość 111.613,18 CHF (kwota zobowiązania w CHF, jak
    wskazano w Umowie, miała jedynie charakter informacyjny).
    W związku z uznaniem, że umowa kredytowa zawiera niedozwolone klauzule umowne i
    jest sprzeczna z zasadami współżycia społecznego, 7 stycznia 2020 r. wystąpiła Pani z
    mężem z powództwem do Sądu Okręgowego w (...) o stwierdzenie jej nieważności. W
    trakcie procesu sądowego Z. (dalej: Bank), będący następcą prawnym X, 16 lutego 2024 r.
    wystąpił przeciwko Pani i Pani mężowi z powództwem do Sądu Okręgowego w (...) w
    sprawie zwrotu wypłaconego przez bank kapitału w związku z zawartą umową kredytu
    hipotecznego z (...) 2008 r.
    W trakcie trwającego sporu Pani i mąż otrzymali od Banku propozycję ugody (dalej:
    Ugoda), której celem jest:
    • polubowne rozstrzygnięcie sporu między stronami w zakresie wzajemnie
      przysługujących Stronom roszczeń, które są przedmiotem sporu w postępowaniu z
      powództwa Pani i męża oraz z powództwa Banku,
    • uchylenie niepewności co do roszczeń Stron związanych z zawarciem i wykonaniem
      Umowy przez przyjęte w Ugodzie rozwiązania, w tym dokonanie wzajemnych
      rozliczeń, a w konsekwencji tego zakończenie Umowy oraz zawisłych przed Sądem
      sporów z powództwa Pani i męża oraz z powództwa Banku w sposób definitywny i bez
      żadnych dalszych roszczeń którejkolwiek ze Stron.
    Zgodnie z treścią projektu Ugody:
    1. Strony potwierdzają, iż Klientowi przysługują następujące roszczenia w stosunku do
      Banku wynikające ze świadczeń spełnionych w wykonaniu Umowy z (...) 2008 r.:
        a. 278.302,71 zł - tytułem rat kapitałowo-odsetkowych,
        b. 122,33 zł - tytułem Ubezpieczenia od Niskiego Wkładu Własnego,
        c. 13.713,38 zł - tytułem składek na poczet ubezpieczenia,
        d. 58.993,40 zł - tytułem odsetek ustawowych za opóźnienie,
      tym samym Klientowi przysługują w stosunku do Banku roszczenia o zapłatę w
      wysokości 351.131,82 zł (dalej: Roszczenie Klienta). Jednocześnie wskazano, iż kwota
      odsetek ustawowych za opóźnienie wskazana w pkt 1d może ulec zmianie. Wskazana
      we wniosku kwota odsetek ustawowych stanowi górną granicę i wynika ona z

      roszczenia o potrąceniu, które zostało złożone Z przez Wnioskodawców 7 listopada
      2023 r.
    2. Strony potwierdzają, iż w związku z wykonaniem Umowy z (...) 2008 r. Bankowi
      przysługuje w stosunku do Wnioskodawców roszczenie o zapłatę w kwocie 245.895,01
      zł (dalej: Roszczenie Banku).
    3. Strony niniejszym dokonują potrącenia Roszczenia Klienta w wysokości 351.131,82 zł z
      Roszczeniem Banku w wysokości 245.895,01 zł, wobec czego wierzytelności te
      umarzają się nawzajem do wysokości niższej z tych wierzytelności, a więc do
      wysokości 245.895,01 zł.
    4. Na skutek dokonanego potrącenia Bank zobowiązany jest do zapłaty na rzecz Klienta
      pozostałej kwoty przysługującego mu roszczenia, tj. 105.236,81 zł.
    5. Bank dodatkowo w ramach Ugody zobowiązuje się dokonać zwrotu na rzecz Klienta
      kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 5.400 zł (100% stawki minimalnej), która
      to kwota nie przekracza maksymalnych kosztów zastępstwa procesowego możliwych
      do zasądzenia na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22
      października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2023 poz.
      1935, t.j. z dnia 20 września 2023 r.). Wskazana kwota stanowi górną granicę
      odpowiedzialności Banku i wyczerpuje w całości roszczenia Wnioskodawców z tego
      tytułu.
    6. W związku z zawarciem i wykonaniem Ugody Strony zgodnie oświadczają, że nie będą
      występować w przyszłości względem siebie z żadnymi roszczeniami wywodzonymi z
      treści postanowień Umowy (tj. umowy z 03.04.2008 r.), w tym związanymi z zawarciem
      lub wykonaniem Umowy, a Ugoda w całości wyczerpuje ich wszelkie roszczenia, w tym
      dochodzone przez Klienta indywidualnie przeciwko Bankowi przed sądem w sprawie o
      unieważnienie Umowy oraz z powództwa Banku w sprawie o zapłatę kapitału.
    7. W celu uniknięcia wątpliwości każda ze Stron zrzeka się wszelkich roszczeń, jakie może
      mieć względem drugiej Strony w związku z powstałymi kosztami sądowymi w sprawie
      z powództwa Klienta i w sprawie z powództwa Banku, w tym kosztami zastępstwa
      procesowego, ponad kwoty uzgodnione w Ugodzie. Każda ze Stron zobowiązuje się
      nie dochodzić kosztów ponad uzgodnione w niniejszej Ugodzie od drugiej Strony,
      nawet w przypadku ich zasądzenia przez Sąd na rzecz którejkolwiek ze Stron.
    Proponowana Ugoda dotyczy Umowy kredytu z (...) 2008 r., która została zawarta
    pomiędzy X a B.A i A.A, tj. Wnioskodawcami. Kredyt z (...) 2008 r. został zaciągnięty na
    realizację jednej inwestycji mieszkaniowej. W związku z zaciągniętym kredytem na
    kredytowanej nieruchomości, tj. lokalu mieszkalnym nr 1 położonym przy ul. A1 w N oraz
    garażu (KW nr (...) i (...) prowadzone przez Sąd Rejonowy w (...), Wydział Ksiąg Wieczystych)
    została ustanowiona hipoteka łączna kaucyjna do kwoty 368.842,50 zł.
    Zaciągnięty kredyt został przeznaczony na:
    • refinansowanie kredytu hipotecznego udzielonego przez Y. z dnia (...) 2007 r. w kwocie
      242.500 zł,
    • pokrycie składki ubezpieczenia kredytu od poważnego zachorowania w kwocie 3.395 zł.

    Lokal mieszkalny wraz z garażem, objęty wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej,
    został nabyty umową ustanowienia odrębnej własności lokali i sprzedaży dokonaną w
    formie aktu notarialnego z (...) 2007 r. Miejsce położenia nieruchomości: N, ul. A1.
                                          2Przedmiotowa nieruchomość (lokal mieszkalny o powierzchni 44,40 m, do którego
                          2przynależy piwnica o powierzchni 3,50 m i lokal niemieszkalny, tj. garaż o powierzchni
        214,50 m) stanowi współwłasność Wnioskodawców w częściach ułamkowych, po 50%
    udziału i została nabyta za łączną kwotę 200.000 zł (w akcie notarialnym nie wyodrębniono
    kwot składających się na cenę nabycia lokalu mieszkalnego i cenę nabycia garażu). W
    momencie nabycia nieruchomości Pani i mąż nie byli małżeństwem.
    Związek małżeński zawarła Pani (...) 2007 r. W księgach wieczystych KW (...) i (...)
    prowadzonych dla ww. nieruchomości zostało ujawnione Pani nazwisko, po zawarciu
    związku małżeńskiego z A.A.
    Pani i mąż są jedynymi współwłaścicielami ww. nieruchomości, a udziały w tych
    nieruchomościach nigdy nie były przedmiotem darowizny. Refinansowany kredyt
    hipoteczny udzielony Pani oraz mężowi przez X został przeznaczony na spłatę kredytu
    hipotecznego zaciągniętego (...) 2007 r. w Y. Stronami tej umowy kredytowej była Pani (C.
    C), A.A (Pani mąż od (...) 2007 r.) oraz D i E.A (rodzice A.A).
    Przedmiotem umowy kredytu hipotecznego z (...) 2007 r. było nabycie nieruchomości
    objętej wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej. Przystąpienie do umowy
    kredytowej D i E.A miało jedynie na celu zapewnienie zdolności kredytowej, a tym samym
    umożliwienie Pani oraz mężowi nabycia lokalu mieszkalnego i garażu objętego wnioskiem
    o udzielenie interpretacji indywidualnej. Rodzice Pani męża nigdy nie dokonywali spłat
    kredytu hipotecznego zaciągniętego w X., ani też spłat rat refinansowanego kredytu
    hipotecznego, który został zaciągnięty przez Panią i męża w Y.
    We wrześniu 2010 r. założyła Pani jednoosobową działalność gospodarczą polegającą na
    świadczeniu (...). Usługi te były świadczone w wynajmowanym, dla potrzeb tej działalności,
    lokalu usługowym, przez cały okres trwania działalności gospodarczej. Adres zakupionej
    przez Panią i męża nieruchomości, objętej wnioskiem o wydanie interpretacji
    indywidualnej, był jedynie adresem rejestrowym, służącym także do odbioru
    korespondencji związanej z tą działalnością. Z końcem grudnia 2012 r. działalność
    gospodarcza została zamknięta, a Pani jako przedsiębiorca została tym samym wykreślona
    z rejestru CEIDG.
    Lokal mieszkalny oraz garaż objęty wnioskiem o udzielenie interpretacji indywidualnej
    zostały nabyte wyłącznie w celu realizacji osobistych potrzeb mieszkaniowych Pani i męża.
    Lokal ten nigdy nie był wynajmowany. Nie był też zamieszkiwany przez rodziców Pani
    męża. Pani i mąż zamieszkują w tym lokalu do chwili obecnej, a przedmiotową
    nieruchomość nabyli z zamiarem stałego zamieszkiwania. Pani i mąż posiadają stałą
    rezydencję podatkową w Polsce i nigdy nie posiadali rezydencji podatkowej w innym kraju
    niż Polska.
    Zawarcie ewentualnej Ugody z Bankiem zostanie dokonane, jeśli obie Strony zaakceptują
    ostateczne warunki tej Ugody, a w szczególności warunki finansowe. Ugoda ta miałaby
    zostać zawarta poza postępowaniem sądowym i ma na celu polubowne zakończenie
    zawisłych przed Sądami w (...) i (...) sporów pomiędzy Wnioskodawcami i Bankiem z tytułu
    wykonywania Umowy z (...) 2008 r. (umowy refinansowanego kredytu hipotecznego).
    W przeszłości Pani i mąż nie korzystali z umorzenia wierzytelności z tytułu innego kredytu
    hipotecznego zaciągniętego na własne cele mieszkaniowe, o którym mowa w
    rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz.U. 2024, poz. 102).

    Wezwaniem z 3 grudnia 2019 r. (wezwanie przedsądowe) Bank został wezwany do zapłaty
    kwoty 177.290,87 zł tytułem roszczenia o zwrot rat kredytu zapłaconych w wykonaniu
    Umowy z (...) 2008 r. w okresie od dnia zawarcia umowy do dnia 4 października 2019 r.,
    które to nie zostało spełnione w wyznaczonym terminie 13 grudnia 2019 r. W następstwie
    czego wierzytelność ta stała się wymagalna od 13 grudnia 2019 r.
    Pismem z 26 września 2023 r. (odbiór pisma 5 października 2023 r.) Bank wezwał Panią i
    męża do zapłaty kwoty 245.895,01 zł tytułem rozliczenia roszczeń wynikających z
    bezskuteczności (nieważności) Umowy z (...) 2008 r. (zwrot spełnionego przez Bank
    świadczenia, którym była wypłata kredytu w kwocie 245.895,01 zł).
    Pismem z 20 października 2023 r. (nadanie 23 października 2023 r.) w odpowiedzi na
    wezwanie Banku do zwrotu wypłaconego kapitału złożyła Pani z mężem oświadczenie, że
    korzystają z prawa zatrzymania kwoty otrzymanej od banku w wykonaniu nieważnej
    umowy kredytu do czasu zaoferowania przez bank zwrotu wszystkich kwot, które zapłaciła
    Pani z mężem do tej pory na rzecz banku w związku z ww. umową kredytu.
    6 listopada 2023 r. wierzytelność Banku tytułem zwrotu kwoty wypłaconego kredytu
    hipotecznego w kwocie 245.895,01 zł waloryzowanego kursem CHF stała się wymagalna.
    7 listopada 2023 r. Pani i mąż złożyli Bankowi oświadczenie o potrąceniu wierzytelności
    tytułem roszczenia o zwrot kwoty wypłaconej w wykonaniu Umowy z (...) 2008 r. o kredyt
    hipoteczny waloryzowany kursem CHF z ich wierzytelnościami.
    1 grudnia 2023 r. Bank złożył pozew przeciwko Pani i mężowi domagając się zwrotu kwoty
    wypłaconego kredytu hipotecznego w wyniku spełnionego świadczenia przez Bank na
    podstawie Umowy z (...) 2008 r.
    Pytania
    1) Czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego i projektu Ugody, do Roszczenia
      Klienta dochodzonego powództwem w sprawie o unieważnienie Umowy kredytu
      hipotecznego refinansowanego z (...) 2008 r. (postępowanie zainicjonowane przed
      sądem przez Wnioskodawców) i Roszczenia Banku dochodzonego powództwem w
      sprawie o zwrot wypłaconego kapitału (postępowanie zainicjonowane przed sądem
      przez Bank), które to ulegają wzajemnemu potrąceniu do wysokości niższej z tych
      wierzytelności, będą miały zastosowanie przepisy zawarte w rozporządzeniu Ministra
      Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku
      dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
      hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe zmienione rozporządzeniem Ministra
      Finansów z dnia 20 grudnia 2024 r. (Dz.U.2024, poz. 1912), w przypadku zawarcia
      przez Wnioskodawców i Z ugody w okresie od 1 stycznia 2025 r. do 31 grudnia 2026 r.?
    2) Czy w przypadku zawarcia przez Wnioskodawców Ugody z Bankiem opodatkowaniu
      podatkiem od osób fizycznych będzie podlegać kwota stanowiąca różnicę wynikającą z
      potrącenia Roszczenia Klienta z Roszczeniem Banku?
    3) Czy w przypadku zwrotu Wnioskodawcom przez Bank części kosztów zastępstwa
      procesowego otrzymana kwota w ramach zawartej Ugody będzie podlegać
      opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
    Pani stanowisko w sprawie
    Ad 1 i 2
    Pani zdaniem, w świetle przedstawionego zdarzenia i projektu Ugody, nie będą miały
    zastosowania przepisy zawarte w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022
    r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe,
    bowiem zgodnie z brzmieniem § 1.1 pkt 1 zaniechanie poboru podatku dochodowego
    dotyczy kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, zaś projekt
    Ugody dotyczy wzajemnego rozliczenia Roszczenia Banku oraz Roszczenia

    Wnioskodawców przez potrącenie. A zatem każda ze stron będąca jednocześnie
    wierzycielem i dłużnikiem dokona potrącenia swojej wierzytelności z wierzytelnością
    drugiej strony, do wysokości niższej wierzytelności. W przedstawionym stanie faktycznym
    potrącenie nastąpi do wysokości Roszczenia Banku, a Bank będzie zobowiązany również
    do zwrotu Wnioskodawcom w wyniku wzajemnego potrącenia wierzytelności kwoty
    105.236,81 zł, która wraz z potrąconą wierzytelnością Wnioskodawców stanowi w całości
    Roszczenia Klienta wobec Banku.
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (tekst
    jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 2488 z późn. zm.) przez umowę kredytu bank zobowiązuje się
    oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków
    pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do
    korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego
    kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od
    udzielonego kredytu.
    Z uwagi na istniejące w Umowie kredytowej z (...) 2008 r. zapisy mające charakter klauzul
    niedozwolonych Pani i mąż wystąpili do sądu o unieważnienie tej umowy. W związku z
    zarzutem bezskuteczności (nieważności) umowy Bank wezwał do zapłaty kwoty
    245.895,01 zł (kapitału) tytułem zwrotu wartości spełnionych przez Bank świadczeń,
    którym była wypłata kredytu w kwocie 245.895,01 zł. W odpowiedzi na to wezwanie Pani i
    mąż złożyli oświadczenie o skorzystaniu z prawa zatrzymania otrzymanej od Banku kwoty
    oraz oświadczenie o potrąceniu wierzytelności Banku (tj. wierzytelności tytułem roszczenia
    Banku o zwrot kwoty wypłaconej w wyniku wykonania Umowy z (...) 2008 r. o kredyt
    hipoteczny waloryzowany kursem CHF) z wierzytelnościami Pani i męża. Wskutek
    złożonego oświadczenia o potrąceniu wierzytelność Banku umarza się w całości,
    natomiast wierzytelność pozostała w części nieumorzona.
    Instytucja potrącenia wierzytelności została uregulowana w art. 498 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. 2024 poz. 1061), zgodnie z którym, gdy dwie osoby
    są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami każda z nich może potrącić
    swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli przedmiotem obu wierzytelności
    są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone tylko co do gatunku, a obie
    wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone przed sądem lub przed innym
    organem państwowym (art. 498 § 1 Kc). Wskutek dokonanego potrącenia obie
    wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości wierzytelności niższej (§ 2 wyżej
    przywołanego przepisu).
    Przełożenie omawianej regulacji w kontekście toczących się sporów sądowych o:
    • unieważnienie zawartej Umowy refinansowanego kredytu hipotecznego
      waloryzowanego kursem franka szwajcarskiego z (...) 2008 r., i
    • zwrot Bankowi kwoty 245.895,01 w wyniku zawarcia ww. Umowy
    dotyczy sytuacji, kiedy to bank i kredytobiorcy (Wnioskodawcy) są względem siebie
    zarówno dłużnikami jak i wierzycielami. W praktyce oznacza to, że bank w przypadku
    unieważnienia umowy zobowiązany jest do zwrotu wszystkich środków wpłaconych przez
    kredytobiorców, natomiast kredytobiorcy muszą zwrócić bankowi kwotę kapitału (kwotę
    kredytu), którą otrzymali. Potrącenie powoduje rozliczenie wzajemnych roszczeń między
    kredytobiorcami a bankiem w sposób, który uwzględnia nieważność umowy kredytu.
    Mając na uwadze brzmienie art. 498 § 1 Kc potrącenie będzie możliwe w sytuacji, gdy:
    • dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami,
    • każda ze stron może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelnością drugiej strony, pod
      warunkiem, że przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej
      jakości oznaczone tylko co do gatunku,
    • obie wierzytelności są wymagalne,

    • obie wierzytelności mogą być dochodzone przed sądem lub przed innym organem
      państwowym.
    Zgodnie jednak z utrwalonym w orzecznictwie i doktrynie poglądem przyjmuje się, że
    potrącenie będzie również możliwe, gdy:
    • wierzytelności są wzajemne i jednorodzajowe,
    • wierzytelność przedstawiana do potrącenia (aktywna) jest wymagalna,
    • wierzytelność potrącana (pasywna) jest zaskarżalna,
    a powyższe przesłanki muszą być spełnione łącznie. Oznacza to, że do skuteczności
    złożenia oświadczenia o potrąceniu wystarczy, aby wymagalna była wierzytelność
    potrącającego (wierzytelność aktywna), zaś w stosunku do wierzytelności potrącanej
    (wierzytelności pasywnej) zachodziła możność jej zaspokojenia.
    Stanowisko to zostało przedstawione w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 5 marca 2019 r.,
    sygn. akt Il CSK 41/18. Dzięki instytucji potrącenia strony nie muszą dokonać wzajemnego
    uiszczenia wierzytelności w pełnej wysokości, a jedynie strona, której wierzytelność została
    zredukowana do niższej kwoty, zobowiązana jest do uregulowania należnej drugiej stronie
    pozostałej kwoty (czyli części nieumorzonej). W prawie cywilnym potrącenie polega na
    umorzeniu dwóch przeciwstawnych wierzytelności do wysokości niższej wierzytelności.
    Nie jest ono tożsame z pojęciem umorzenia wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego.
    Umorzenie wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego oznacza bowiem zgodę banku na
    zaprzestanie spłaty rat kapitałowo-odsetkowych, a zatem polega na zwolnieniu
    kredytobiorcy z obowiązku spłaty zadłużenia w całości lub części.
    Dokonując oceny prawnej skutków zawarcia Ugody na tle przepisów prawa podatkowego
    należy odnieść się również do treści art. 917 Kc, zgodnie z którym przez ugodę strony
    czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego
    w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub
    zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać.
    Odwołując się do przywołanej wyżej definicji ugody należy mieć na uwadze, iż ugoda
    zawierana jest w sytuacji, gdy pomiędzy stronami stosunku prawnego istnieje niepewność
    albo spór co do rozliczeń wynikających z tego stosunku, zaś celem zawarcia ugody jest
    uchylenie tej niepewności lub sporu przez wzajemne ustępstwa stron. W przedstawionym
    stanie faktycznym Ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, jej celem jest
    zakończenie toczących się sporów pomiędzy Wnioskodawcami a Bankiem oraz uchylenie
    niepewności co do rozliczeń wynikających z zawartej Umowy refinansowanego kredytu
    hipotecznego.
    W związku z proponowaną Ugodą Bank dokona potrącenia Roszczenia Klienta z
    Roszczeniem Banku, wobec czego wierzytelności te zostaną umorzone do wysokości
    niższej z tych wierzytelności. W konsekwencji dokonanego rozliczenia stron po stronie
    Wnioskodawców nie powstanie przysporzenie majątkowe w postaci umorzonego długu.
    Odnosząc się do kwestii zwolnienia z podatku dochodowego od osób fizycznych
    zawartych w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r., którym zostały
    objęte niektóre dochody (przychody) związane z kredytem hipotecznym udzielonym na
    cele mieszkaniowe, w tym wierzytelności z tytułu kredytu refinansowanego w przypadku
    zastąpienia kredytu hipotecznego kredytem refinansowanym, w części odpowiadającej
    wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, należy zważyć, iż w przypadku potrącenia
    po stronie Wnioskodawców nie powstanie dochód (przychód) w postaci umorzonej przez
    Bank wierzytelności. Bank nie zwolni z długu Wnioskodawców z tytułu zaciągniętego
    kredytu na cele mieszkaniowe, a zatem do projektowanej Ugody nie będą miały
    zastosowanie przepisy rozporządzenia. W praktyce potrącenie, jak już wspomniano,
    oznacza wzajemne rozliczenie stron będących jednocześnie wierzycielami i dłużnikami
    wobec siebie. Wierzytelności jednej i drugiej strony kompensują się.

    Kompensata pozwala na wygaszenie wzajemnych zobowiązań (długów) przez zaliczenie
    jednej wierzytelności na poczet drugiej. W przypadku, gdy obie wierzytelności mają tą
    samą wartość, to wierzytelności umarzane są w całości. Natomiast gdy ich wartość jest
    różna, wierzytelności umarzane są do wysokości niższej z nich, a nierozliczona część
    zobowiązania podlega zapłacie.
    Zawarcie Ugody pomiędzy Wnioskodawcami a Bankiem oraz dokonane potrącenie
    zostanie wykonane na podstawie zawartej między stronami umowy. Stosowanie
    potrącenia umownego jest możliwe na zasadzie swobody zawierania umów.
    Na podstawie projektowanej Ugody, w wyniku dokonanego potracenia, po stronie
    Wnioskodawców pozostanie nierozliczona część Roszczenia Klienta w kwocie 105.236,81
    zł, którą to Bank zobowiązuje się zwrócić Wnioskodawcom na rachunek bankowy. W
    istocie otrzymana kwota będzie mieć charakter świadczenia zwrotnego. Nie będzie
    stanowić przysporzenia majątkowego.
    Zgodnie bowiem z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Przychodem w myśl art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o
    podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U.2025, poz. 163), z zastrzeżeniem art. 14-
    15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych
    instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń, jednak przychód ten w kategorii przychodu podatkowego powinien mieć
    charakter przysporzenia majątkowego. W kontekście umorzenia wierzytelności z tytułu
    zaciągniętego przez kredytobiorcę/kredytobiorców kredytu hipotecznego na cele
    mieszkaniowe, umorzony dług traktowany jako wzbogacenie się dłużnika, a kwota
    umorzonego zobowiązania jest przychodem. Dłużnik, którego nie obejmują przesłanki
    zastosowania zwolnienia z zaniechania poboru podatku dochodowego od osób
    fizycznych, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r.,
    będzie zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego. W tej sytuacji umorzenie długu
    oznacza, że dłużnik zachowa pewną sumę pieniędzy (nie będzie zobowiązany do zwrotu
    długu), a więc uzyska przysporzenie majątkowe, które w takim rozumieniu stanowi
    przychód.
    W przypadku zawarcia przez Strony Ugody, w wyniku dokonanego potrącenia, Bank
    będzie zobowiązany do zwrotu na rzecz Wnioskodawców nieumorzonej części
    wierzytelności, stanowiącej Roszczenie Klienta. W ocenie Wnioskodawców zwrot
    otrzymanej kwoty w całości będzie podlegał zwolnieniu z opodatkowania podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych bowiem otrzymana kwota będzie stanowić zwrot
    nieskompensowanej wierzytelności Wnioskodawców z Roszczeniem Banku.
    Ad 3.
    Bank w ramach zawartej z Wnioskodawcami Ugody zobowiązuje się również do zapłaty na
    rzecz Wnioskodawców kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 5.400 zł. Kwota ta
    stanowi górną granicę odpowiedzialności Banku i zgodnie z postanowieniem Stron Ugody
    wyczerpuje w całości Roszczenia Klienta (Wnioskodawców) z tego tytułu. Zwrot kosztów
    zastępstwa procesowego przez Bank nie będzie stanowił przysporzenia majątkowego,
    bowiem faktycznie poniesione przez Wnioskodawców koszty z tego tytułu były wyższe niż
    kwota, którą na podstawie zawartej Ugody Wnioskodawcy mają otrzymać od Banku z tego
    tytułu. Zwrot kosztów zastępstwa procesowego nie będzie zatem stanowić przychodu dla
    Wnioskodawców, wobec czego koszty te nie będą opodatkowane podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych, a więc nie będą stanowiły przychodu w rozumieniu art.
    11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww.
    ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za
    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o
    charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też na skutek określonego zdarzenia powodującego
    zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje określone
    przysporzenie majątkowe.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10
    ust. 1 pkt 9 „inne źródła”.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu

      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej
    ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    W opisie sprawy wskazała Pani, że w wyniku ugody Strony dokonają potrącenia
    wzajemnych roszczenia. Na skutek dokonanego potrącenia Bank zobowiązany będzie do
    zapłaty na Pani rzecz pozostałej kwoty Pani roszczenia.
    Zasady i skutki dokonywania kompensaty (potrącenia) reguluje przepis art. 498 ustawy z
    dnia 23 kwietnia 1964 r Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061). Zgodnie z tym
    przepisem:
      Gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami, każda z
      nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli
      przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone
      tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone
      przed sądem lub przed innym organem państwowym.
      Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości
      wierzytelności niższej.
    Potrącenie wierzytelności jest jedną z form wygaśnięcia zobowiązania w wyniku
    wykonania świadczenia przez umorzenie wzajemnych wierzytelności między stronami.
    Wygaśnięcie zobowiązania przez potrącenie, czyli kompensata wierzytelności, następuje
    wówczas, jeżeli jedna strona jest w stosunku do drugiej dłużnikiem i jednocześnie
    wierzycielem, tj. ma zarówno wierzytelność, jak i zobowiązanie względem tej drugiej
    strony. Potrącenie, mimo że dotyczy świadczeń tego samego rodzaju (z reguły
    pieniężnych), prowadzi do zaliczenia jednej wierzytelności na poczet drugiej. Dochodzi w
    ten sposób do zaspokojenia wierzyciela i osiągnięcia tym samym celu zobowiązania. Na
    skutek potrącenia wierzytelności obydwu stron umarzają się nawzajem do wysokości
    wierzytelności niższej. Instytucja potrącenia jest substytutem świadczenia, dzięki któremu
    dłużnik płaci swój dług i zwalnia się z zobowiązania. W momencie potrącenia następuje
    faktyczne spełnienie świadczenia. Potrącenie jest więc formą wykonania zobowiązania, do
    którego, w myśl art. 503 Kodeksu cywilnego, stosuje się przepisy o zaliczeniu zapłaty.
    Wprawdzie przez potrącenie strony nie otrzymują efektywnie należnych im świadczeń, ale
    wskutek zaliczenia wierzytelności jednej z nich na poczet wierzytelności drugiej każda ze

    stron zostaje zwolniona ze swego długu, co pozwala uznać ich długi za spłacone. Tym
    samym potrącenie jako sposób wygaszenia stosunku zobowiązaniowego uznaje się za
    równoważny spełnieniu świadczenia (zapłacie).
    W sytuacji, gdy dojdzie do umorzenia należności poprzez potrącenie wierzytelności, u
    stron nie wystąpi przychód podatkowy. Przychód podatkowy wystąpiłby wówczas, gdy
    doszłoby do częściowej kompensaty wierzytelności, a wierzyciel zwolniłby dłużnika z
    pozostałej części długu.
    Mając na uwadze powyższe, w przypadku dokonania przez bank zwrotu na Pani rzecz
    pozostałej kwoty roszczenia otrzyma Pani z powrotem zwrot zapłaconych Bankowi kwot.
    Nie ma zatem podstaw, aby zwróconą przez bank kwotę uznać za przychód podlegający
    opodatkowaniu. Dla celów podatkowych zwrot taki będzie obojętny podatkowo. Tym
    samym nie będzie Pani miała obowiązku rozliczenia tych środków dla celów podatkowych.
    Prawidłowo wskazała Pani także, że w Pani sprawie nie będzie miało zastosowania
    rozporządzenie Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.
    W odniesieniu natomiast do zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, stosownie do art.
    98 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1568 ze zm.):
      Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez
      pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem
      patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do
      sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek
      stawiennictwa w sądzie. Równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać
      wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu
      prowadzącego postępowanie.
    Z kolei w myśl art. 98 § 3 tej ustawy:
      Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się
      wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach
      i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd
      osobistego stawiennictwa strony.
    Zgodnie z art. 98 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego:
      Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz
      kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy
      prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.
    Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu (w tym zastępstwa procesowego)
    mają charakter zwrotu wydatków poniesionych przez stronę. Zwrot kosztów zastępstwa
    procesowego przez Bank na Pani rzecz, w ramach zawartej Ugody, nie spowoduje
    powstania u Pani przychodu, o którym mowa w art. 20 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1
    ustawy o PIT. Środki te nie będą stanowiły przysporzenia po Pani stronie i nie będą
    podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ w
    związku z dokonanym zwrotem ww. kosztów nie nastąpi realne przysporzenie majątkowe.
    Kwota ta będzie stanowiła jedynie zwrot poniesionych wcześniej przez Panią wydatków –
    nie będzie więc przychodem podlegającym opodatkowaniu. Dla celów podatkowych
    otrzymana kwota tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego będzie obojętna
    podatkowo.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Ta interpretacja dotyczy wyłącznie Pani sytuacji podatkowoprawnej i nie wywiera skutków
    prawnych dla Pani małżonka.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.