Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPP3/4512-397/15/MD
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2015-10-28
Teza: Obowiązek opodatkowania odpłatnego zbycia nakładów w postaci budynku wybudowanego na gruncie niestanowiącym własności zbywcy.
Słowa kluczowe: inwestycje-inwestycje w środkach trwałych
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 7 sierpnia 2015 r. (data wpływu), uzupełnionym w dniu 28 października 2015 r. (data wpływu), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie obowiązku opodatkowania odpłatnego zbycia nakładów w postaci budynku wybudowanego na gruncie niestanowiącym własności zbywcy – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 7 sierpnia 2015 r. został złożony ww. wniosek, uzupełniony w dniu 28 października 2015 r., o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie obowiązku opodatkowania odpłatnego zbycia nakładów w postaci budynku wybudowanego na gruncie niestanowiącym własności zbywcy.

We wniosku oraz jego uzupełnieniu przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Przedmiotem przyszłej sprzedaży jest nieruchomość położona w … (powiat \`(...)\`), posiadająca założoną księgę wieczystą o nr … prowadzoną przez Sad Rejonowy w \`(...)\` Właścicielami nieruchomości gruntowej są osoby fizyczne: \`(...)\` . Działka ta nie została nigdy wniesiona w formie aktu notarialnego na stan środków trwałych do prowadzonej działalności gospodarczej, najpierw w formie spółki cywilnej, ani po przekształceniu jej w spółkę jawną, utworzonej przez … (dalej jako „Spółka”).

Na podstawie pozwolenia na budowę, wydanego przez urząd Gminy w … (nr GKB … z dnia … 1986 r., wydanego na rzecz …) rozpoczęta została budowa „Zakładu produkcyjnego prefabrykatów budowlanych”. Nakłady na budowę ponoszone były przez spółkę cywilną … . Budowa została zakończona w dniu 17 grudnia 1991 r. Wybudowany budynek został wykazany w ewidencji środków trwałych spółki cywilnej i tam był amortyzowany.

W dniu 2 września 2002 r. spółka cywilna tworzona pierwotnie przez …, a potem po przystąpieniu do niej … , została przekształcona w Spółkę. Powodem zmiany formy prawnej było przekroczenie limitu przychodu w wysokości 1.200.000 Euro.

Budynek wybudowany na działce w … przy ul. …, pierwotnie wykorzystywany był jako budynek produkcyjny (produkcja materiałów budowlanych), a następnie – po zmianie profilu działalności z produkcyjnej na handlową, tj. handel detaliczny artykułami meblowymi – służył jako magazyn mebli do sprzedaży. Obiekt ten nigdy nie był organizacyjnie i rachunkowo wyodrębnioną jednostką Spółki (nie stanowił nigdy, aż do chwili obecnej i nadal nie stanowi wyodrębnionej jednostki Spółki).

Po wybudowaniu obiektu produkcyjno-biurowego i oddaniu go do użytkowania w dniu 17 grudnia 1991 r., nie były ponoszone nakłady, przekraczające 30% wartości obiektu, które zwiększyłyby jego wartość początkową. Spółce nie przysługiwało w stosunku do tego obiektu (budynku wybudowanego na cudzym gruncie) prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony.

W związku z brakiem skutecznego wniesienia nieruchomości (najpierw do spółki cywilnej, następnie do Spółki), budynek ten był nieodpłatnie użytkowany przez Spółkę. Nie była zawarta umowa najmu, dzierżawy. Nieruchomość ta była wykorzystywana do prowadzenia w niej działalności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług, pełniła rolę magazynu meblowego. Obecnie budynek ten stoi pusty i nie jest wykorzystywany przez Spółkę. Obiekt ten nigdy nie był dzierżawiony innym osobom ani podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą. Nie był również przedmiotem najmu lub leasingu.

Sprzedaż nieruchomości gruntowej nastąpi w formie aktu notarialnego przez osoby fizyczne: … na rzecz osób trzecich niebędących wspólnikami Spółki. Odpłatne zbycie nakładów inwestycyjnych, poniesionych na wybudowanie budynku produkcyjno-magazynowego, nastąpi na rzecz kupującego nieruchomość gruntową (osoba trzecia niebędąca wspólnikiem), a zwrot nakładów – jako czynność rodząca obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług – będzie udokumentowany fakturą.

W związku z powyższym opisem w uzupełnieniu do wniosku zadano następujące pytanie.

Czy odpłatna czynność zbycia nakładów inwestycyjnych poniesionych na wybudowanie budynku przemysłowo-magazynowego przez spółkę cywilną w 1991 r., na gruncie niestanowiącym własności Spółki, położonego w … przy ul. …, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług?

Zdaniem Spółki, czynność zbycia nakładów inwestycyjnych poniesionych na wybudowanie budynku przez spółkę cywilną (obecnie Spółka), na cudzym gruncie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, ponieważ mamy do czynienia ze świadczeniem usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 tej ustawy.

Zbycie przez Spółkę nakładów inwestycyjnych, poniesionych na wybudowanie budynku przemysłowo-magazynowego na cudzym gruncie (współwłasność osób fizycznych …), należy zaliczyć do świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, gdyż dochodzi w tym przypadku do przeniesienia prawa majątkowego.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z brzmieniem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.) – zwanej dalej „ustawą” – opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Stosownie do treści art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (\`(...)\`).

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 – na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy – rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów” i jest wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych przez podatników w ramach ich działalności gospodarczej.

Z treści art. 8 ust. 1 ustawy wynika, że przez usługę należy rozumieć każde świadczenie na rzecz danego podmiotu. Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie się na rzecz innej osoby. Na zachowanie to składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Spod pojęcia usługi będzie natomiast wyłączone takie świadczenie, którego treścią jest przeniesienie na inny podmiot prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Stanowi ono bowiem dostawę towarów. Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do usług każde świadczenie niebędące dostawą towarów. Jeśli tylko mamy do czynienia ze świadczeniem, to na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług stanowi ono albo usługę, albo dostawę towarów.

Na podstawie art. 46 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121, z późn. zm.) – dalej jako „K.c.” – nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.

Stosownie natomiast do treści art. 47 § 1 K.c., część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych.

Z kolei z treści § 2 cyt. przepisu wynika, że częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego.

W myśl § 3 powołanej normy, przedmioty połączone z rzeczą tylko dla przemijającego użytku nie stanowią jej części składowych.

Jak stanowi art. 48 K.c., z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania.

Nakłady poniesione na użytkowanym majątku nie stanowią towaru w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy o podatku od towarów i usług. Jeżeli przedmiotem zbycia są poniesione nakłady stanowiące inwestycję w obcym środku trwałym, to poniesione nakłady nie stanowią odrębnej rzeczy, a jedynie skutkują powstaniem po stronie podatnika roszczenia o zwrot poniesionych kosztów. Roszczenie to nie stanowi natomiast prawa rzeczowego, a jedynie prawo o charakterze zobowiązaniowym, uprawniające do żądania zwrotu dokonanych nakładów. Tym samym prawo to nie może stanowić towaru w rozumieniu ustawy. W konsekwencji, w przypadku zbycia nakładów nie dochodzi do przeniesienia prawa do dysponowania towarami jak właściciel. Biorąc pod uwagę powołane wcześniej regulacje ustawy stwierdzić należy, że przeniesienie nakładów poniesionych w obcym środku trwałym nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, gdyż nie mamy tu do czynienia z odrębną rzeczą, która mogłaby stanowić towar. Niemniej jednak podmiot, który poniósł nakłady dysponuje pewnym prawem do poniesionych nakładów i może to prawo przenieść na rzecz innego podmiotu. Wskazać zatem należy, że nakład jest prawem majątkowym, które może być przedmiotem obrotu gospodarczego.

W konsekwencji, z uwagi na fakt, że zbycie nakładów poniesionych na cudzą rzecz nie może być uznane za dostawę towarów, zbycie tych nakładów stanowi świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ustawy o podatku od towarów i usług, a tym samym podlega opodatkowaniu tym podatkiem na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy.

Z treści złożonego wniosku wynika, że Spółka zamierza dokonać odpłatnego zbycia nakładów w postaci budynku przemysłowo-magazynowego wybudowanego na gruncie niestanowiącym jej własności. Działka, na której posadowiony jest ten budynek, nie została nigdy wniesiona w formie aktu notarialnego na stan środków trwałych Spółki. W związku z brakiem skutecznego wniesienia nieruchomości (najpierw do spółki cywilnej, następnie do Spółki), budynek ten był nieodpłatnie użytkowany przez Spółkę. Nie była zawarta umowa najmu, dzierżawy. Po wybudowaniu obiektu i oddaniu go do użytkowania w 1991 r., nie były ponoszone nakłady, przekraczające 30% wartości obiektu, które zwiększyłyby jego wartość początkową. Spółce nie przysługiwało w stosunku do tego obiektu (budynku wybudowanego na cudzym gruncie) prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony. Obiekt ten nigdy nie był organizacyjnie i rachunkowo wyodrębnioną jednostką Spółki (nie stanowił nigdy, aż do chwili obecnej i nadal nie stanowi wyodrębnionej jednostki Spółki). Odpłatne zbycie nakładów inwestycyjnych poniesionych na wybudowanie budynku produkcyjno-magazynowego, nastąpi na rzecz kupującego nieruchomość gruntową (osoba trzecia niebędąca wspólnikiem).

Na tym tle Spółka powzięła wątpliwość dotyczącą obowiązku opodatkowania odpłatnego zbycia nakładów w postaci budynku wybudowanego na gruncie niestanowiącym jej własności.

Biorąc pod uwagę zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku oraz treść powołanych przepisów z zakresu podatku od towarów i usług oraz przepisów odrębnych potwierdzić należy pogląd Spółki, że odpłatna czynność zbycia nakładów inwestycyjnych poniesionych na wybudowanie budynku przez spółkę cywilną (obecnie Spółka), na cudzym gruncie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, gdyż mamy do czynienia ze świadczeniem usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 tej ustawy.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, ul. Staromłyńska 10, 70-561 Szczecin, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, 87-100 Toruń, ul. Św. Jakuba 20.