Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPP1/4512-363/16/EA
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2016-07-19
Teza: Interpretacja przepisów prawa podatkowego dotycząca podatku od towarów i usług w zakresie wyłączenia z opodatkowania dostawy nieruchomości.
Słowa kluczowe: grunty-sprzedaż gruntów; obowiązek-obowiązek podatkowy; opodatkowanie
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 z późn. zm.) oraz § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia … maja 2016 r. (data wpływu … maja 2016 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie wyłączenia z opodatkowania dostawy nieruchomości – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu … maja 2016 r. został złożony ww. wniosek, o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie wyłączenia z opodatkowania dostawy nieruchomości.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Przedmiotem transakcji ma być sprzedaż niezabudowanego gruntu rolnego zwanego dalej „Nieruchomość” o pow. 1,1532 ha ( grunty klasy IVb i V ) położonego w …, obręb … (0024), nr działki 184/2.

Wnioskodawcy oświadczają, że: na zasadach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej są właścicielami nieruchomości stanowiącej działkę oznaczoną numerem ewidencyjnym 184/2 (sto osiemdziesiąt cztery łamane przez dwa) o obszarze 1,1532 ha (jeden hektar jeden tysiąc pięćset trzydzieści dwa metry kwadratowe), położonej w …, powiat m. …., województwo … („Nieruchomość”), dla której to Nieruchomości Sąd Rejonowy ….., III Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą Kw nr …..; w dziale I-0 powołanej wyżej księgi wieczystej sposób korzystania Nieruchomości oznaczony jest jako „rola”. Nieruchomość nabyła …. w czasie trwania ich związku małżeńskiego, do majątku objętego obowiązującą ich wspólnością ustawową, na podstawie umowy sprzedaży, udokumentowanej aktem notarialnym Repertorium A nr …., sporządzonej w dniu …… roku, a ….. na zawarcie tej umowy wyraził zgodę i zawarcie tej umowy potwierdza.

Nieruchomość położona jest na terenie, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego …. na północ od ul. …., zatwierdzony uchwałą nr …. z …., zgodnie z którym teren nieruchomości oznaczony jest symbolem …. – tereny pod zabudowę produkcyjno-usługowe, w związku z tym Nieruchomość nie stanowi nieruchomości rolnej w rozumieniu przepisów ustawy z 11 kwietnia 2003 roku o kształtowaniu ustroju rolnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz.803 ) oraz art. 46 Kodeksu cywilnego.

Sprzedającym jest małżeństwo …….. niemający rozdzielności majątkowej oraz nieprowadzący razem i osobno żadnych działalności gospodarczych. Od działki 1,1532 ha naliczany jest przez Gminę ….. podatek rolny. Żadne z małżonków nie jest czynnym podatnikiem VAT (w tym ryczałtowym) oraz nie podlega zgłoszeniu rejestracyjnemu z art. 96 Ustawy o podatku od towarów i usług. Oboje małżonkowie są na emeryturze. Nieruchomość mająca być przedmiotem transakcji m.in. ze względu na planowaną sprzedaż nie była przez Sprzedających zgłaszana do programów dopłat w ramach wsparcia bezpośredniego (Dz. U. 2008 r., nr 170 poz. 1051).

Kupującym ma być osoba prawna: spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, ujęta w KRS w …., zajmująca się działalnością dewelopersko-logistyczną niemająca żadnych powiązań kapitałowych i osobowych ze sprzedającymi. Kupujący jest cudzoziemcem w rozumieniu przepisów ustawy z 24 marca 1920 r. ( Dz.U. z 2014 r., poz. 1380), jednakże w związku z faktem, że kupujący jest przedsiębiorcą państwa członkowskiego Europejskiego Obszaru Gospodarczego, zgodnie z art. 8 ust. 2 powołanej ustawy, nabycie nie wymaga zezwolenia ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

Transakcja jest planowana na grudzień 2016 roku.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy planowana transakcja sprzedaży, opisanej Nieruchomości w poz. 68 wniosku, przez małżeństwo ……, działki 184/2 podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

Wnioskodawca stoi na stanowisku, że sprzedaż działki 184/2, opisanej Nieruchomości w poz. 68 wniosku, przez małżeństwo ….., nie podlega przepisom ustawy Dz.U. z 11 marca 2004 r. i opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i nie powstanie przy transakcji obowiązek podatku VAT.

Małżeństwo ….. są w posiadaniu objętych wspólnością ustawową, gruntów rolnych na terenie gminy miasta ….. Małżonkowie nie prowadzą działalności gospodarczych. Nie są czynnymi podatnikami VAT ani nie podlegają obowiązkowi rejestracji wynikającej z Ustawy. Sprzedaż części majątku wspólnego jest jednorazową czynnością gruntu zakupionego w 1989 roku. Wszystkie te fakty świadczą, że czynność sprzedaży jest aktem nie stanowiącym o działalności gospodarczej i wymienionych czynności w Ustawie w art. 5 ust. 1, 2 i 3, dlatego nie powstaje obowiązek podatku od towarów i usług. Powstanie natomiast obowiązek podatku od umowy sprzedaży, tzw. pcc.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r., poz. 710), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Artykuł 7 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii, o czym stanowi art. 2 pkt 6 ww. ustawy.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy o podatku od towarów i usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Żeby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – zgodnie z ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.

Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Powyższe przepisy stanowią odzwierciedlenie przepisu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 str. 1 ze zm.), zgodnie z którym „podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel, czy też rezultaty takiej działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

W art. 12 ust. 1 lit. b) Dyrektywy wskazano, że państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności dostawy terenu budowlanego.

Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług jest każda osoba, która dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców lub/i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem i działalnością rolniczą lub wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.

Należy wskazać, że w dniu 15 września 2011 r. został wydany wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach połączonych Jarosław Słaby (C-180/10) i Emilian Kuć, Halina Jeziorska-Kuć (C-181/10)\], który wyznacza aktualnie kierunki interpretacyjne i stanowi podstawę orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, np. NSA z dnia 23 lipca 2013 r. (sygn. akt I FSK 1386/12), z dnia 18 października 2011 r. (sygn. akt I FSK 1536/10), z dnia 9 listopada 2011 r. (sygn. akt I FSK 1658/11), z dnia 9 listopada 2011 r. (sygn. akt. I FSK 1656/11) oraz WSA z dnia 1 grudnia 2011 r. (sygn. akt I SA/Po 670/11), z dnia 14 grudnia 2011 r. (sygn. akt I SA/Po 730/11). Z powyższych wyroków wynika, że podejmowanie zorganizowanych działań, takich jak podział gruntu na mniejsze działki, uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych, uzyskanie przed sprzedażą decyzji o warunkach zabudowy, wykonywanie czynności marketingowych, świadczy o tym, że czynności te przybierają formę zawodową (profesjonalną).

Powyższe oznacza, że dostawa towarów, w tym przypadku niezabudowanych działek, podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy czynność podlegającą opodatkowaniu wykona podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Jednocześnie okoliczności dokonania tej czynności powinny nosić znamiona działalności gospodarczej, o której mowa w ustawie o VAT, tzn. powinny polegać na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej. Stwierdzić należy, iż każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Tym samym wykorzystywanie majątku prywatnego stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym przypadku nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej.

Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że uznanie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Analiza przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego i treści powołanych przepisów prawa, jak również aktualnego orzecznictwa sądowego, w tym wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław S (C-180/10) i Emilian K, Halina J (C-181/10), prowadzi do wniosku, że skoro Wnioskodawca jest w posiadaniu przedmiotowej nieruchomości ponad dwadzieścia lat i nie będzie dokonywał żadnych dodatkowych czynności przygotowujących grunt do sprzedaży oraz planowana sprzedaż części majątku wspólnego jest tylko jednorazową czynnością – trudno uznać, że jej zbycie nastąpi w ramach działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Zatem stwierdzić należy, że w tej konkretnej sprawie aktywność Wnioskodawcy nie jest porównywalna do działań handlowca wykonywanych w ramach profesjonalnego obrotu nieruchomościami, stąd w odniesieniu do tej jednorazowej czynności Wnioskodawca nie wystąpi w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ww. ustawy, a czynność ta mieścić się będzie w zakresie zarządu majątkiem prywatnym.

Końcowo zaznacza się, że w niniejszej interpretacji nie rozstrzygano kwestii dotyczących opodatkowania transakcji podatkiem od czynności cywilnoprawnych, gdyż nie była ona przedmiotem zapytania.

Jednocześnie należy zaznaczyć, że niniejsza interpretacja została wydana w oparciu o przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź skarbowej zostanie określony odmienny stan faktyczny, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Interpretacja dotyczy opisu zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.