Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPTPP1/443-320/14-4/MH
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi
Data wydania: 2014-07-15
Teza: brak opodatkowania podatkiem VAT wpłat otrzymanych od mieszkańców w związku z realizacją projektu brak prawa do odliczenia podatku VAT w związku z realizacją przedmiotowej inwestycji
Słowa kluczowe: gmina; inwestycje; odliczenia-prawo do odliczenia; świadczenie-świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 30 kwietnia 2014r. (data wpływu 06 maja 2014r.) uzupełnionym pismem z dnia 26 czerwca 2014r. (data wpływu 30 czerwca 2014r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie:

*   braku opodatkowania podatkiem VAT wpłat otrzymanych od mieszkańców w związku z realizacją projektu pn. "…";

*   braku prawa do odliczenia podatku VAT w związku z realizacją przedmiotowej inwestycji

– **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 06 maja 2014r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie:

*   braku opodatkowania podatkiem VAT wpłat otrzymanych od mieszkańców w związku z realizacją projektu pn. "…";

*   braku prawa do odliczenia podatku VAT w związku z realizacją przedmiotowej inwestycji.

Wniosek uzupełniono w dniu 30 czerwca 2014 r. w zakresie doprecyzowania opisanego stanu faktycznego.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny (doprecyzowany w uzupełnieniu wniosku).

Gmina jest zarejestrowanym i czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. W 2009 roku Gmina złożyła wniosek na realizację inwestycji pn. "…", polegającej na wykonaniu na budynkach osób fizycznych oraz obiektach użyteczności publicznej instalacji solarnych do przygotowania ciepłej wody użytkowej. Inwestycja polegała na zakupie i montażu kolektorów słonecznych w obiektach budowlanych, zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkalnym (budynki istniejące, jak i nowobudowane o powierzchni użytkowej nie przekraczającej 300 m2). Projekt jest realizowany w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2007-2013.

Nabycie towarów i usług w związku z realizacją inwestycji udokumentowane było za pomocą faktury VAT wystawionej dla Gminy. Zakup solarów słonecznych wraz z montażem objęty był stawką 8% podatku VAT. Inwestycja została zrealizowana w latach 2011-2012. Inwestycja była realizowana z dofinansowaniem ze środków Unii Europejskiej w wysokości 85% kosztów kwalifikowalnych. Ok. 15% kosztów kwalifikowalnych projektu poniósł mieszkaniec Gminy - właściciel nieruchomości. Poszczególni mieszkańcy korzystają z zamontowanych na ich budynkach kolektorów słonecznych na podstawie umów zawartych między Gminą a osobą fizyczną. Jedna umowa dotyczy użyczenia części budynku na potrzeby montażu kolektorów, druga regulowała prawa i obowiązki związane z uczestnictwem w projekcie.

Na zasadach określonych w umowie użyczenia zawartej między Gminą a właścicielem nieruchomości kolektory słoneczne zostały zainstalowane na dachu budynków i poprzez system mocowania są z tym budynkiem związane. Majątek powstały w wyniku realizacji inwestycji nie służy wykonywaniu czynności opodatkowanej. Właścicielem instalacji solarnych w okresie trwania projektu (5 lat od jej zakończenia) jest Gmina. Gmina zleciła wykonanie usługi polegającej na instalacji solarnej „podmiotowi zewnętrznemu". Gmina zamierza nieodpłatnie przekazać mienie na rzecz mieszkańców, dla których instalowane są kolektory słoneczne, po zakończeniu „okresu trwałości projektu", tj. po min. 5 latach.

Dobrowolne wpłaty mieszkańców były przeznaczone na zmniejszenie kosztów realizowanej inwestycji w szczególności studium wykonalności, nadzoru inwestorskiego, sporządzania wniosku o dofinansowanie, promocję a także roboty budowlane polegające na montażu zestawów solarnych. Z tytułu dokonania dobrowolnych wpłat przez mieszkańców na rzecz Gminy, mieszkańcom nie przysługiwało ekwiwalentne świadczenie.

Przystąpienie do udziału w projekcie montażu instalacji solarnych mieszkańców Gminy (właścicieli/dysponentów budynków) było dobrowolne. Każdy z mieszkańców, który podjął decyzję o udziale w projekcie zawierając z Gminą umowę ustalającą wzajemne zobowiązania organizacyjne i finansowe związane z montażem i eksploatacją zestawu solarnego, zgodnie z jej zapisami (§ 5 ust. 1) zobowiązał się do udziału finansowego w kosztach realizacji projektu. Zawarcie ww. umowy było realizacją zasady swobody umów.

Zamontowanie instalacji solarnej w danym budynku warunkowane było spełnieniem wymagań formalnych, technicznych i finansowych, tj. budynek musiał być oddany do użytkowania, wyposażony w instalację ciepłej i zimnej wody, posiadać dobry stan techniczny dachu, pokrycie dachu musiało być wykonane z materiału niezawierającego azbestu, w budynku powinna być wolna powierzchnia umożliwiająca montaż urządzeń oraz powinna być dokonana wpłata udziału finansowego. Nie spełnienie ww. wymagań w tym również nie dokonanie przez właściciela wpłaty było równoznaczne z rezygnacją z udziału w projekcie. Możliwa jest również taka sytuacja, że mieszkaniec w zawartej umowie oświadczył, ze spełnia wymagania techniczne i formalne a na etapie realizacji projektu okazało się, że nie ma możliwości technicznych montażu instalacji solarnej, wówczas odstępowano od montażu.

Tak więc nie tylko dokonanie wpłaty udziału finansowego warunkowało montaż instalacji solarnej. Wpłaty dokonywane przez mieszkańców były traktowane jako udział w kosztach realizacji projektu. Warunki umowy na zamontowanie instalacji solarnej były jednakowe dla wszystkich mieszkańców. Kwota udziału finansowego w kosztach realizacji projektu dla wszystkich mieszkańców była jednakowa niezależnie od wielkości instalacji solarnej i zakresu wykonywanych prac. Większość wpłat dokonywana była jednorazowo. Niektórzy mieszkańcy dokonywali wpłat w ratach. Wpłaty dokonywane były w okresie od lutego 2011 do sierpnia 2012 r. Faktury z tytułu realizacji projektu otrzymywane były w okresie od października 2009 r. do września 2012r.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1.  Czy dobrowolne wpłaty mieszkańców partycypujących w kosztach inwestycji podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z ustawą z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177 poz. 1054), zwanej dalej ustawą?
2.  Czy Wnioskodawca w związku z realizacją przedmiotowego projektu ma możliwość odliczenia VAT naliczonego z faktur dotyczących ww. inwestycji?

Zdaniem Wnioskodawcy:

Ad. 1

Dokonywane przez mieszkańców Gminy wpłaty były związane z realizacją inwestycji, miały charakter zwrotu części kosztów realizowanej inwestycji służącej zaspokajaniu zbiorowych potrzeb i nie podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT. Naliczenie przez Gminę i odprowadzenie podatku VAT od wpłat partycypujących, w ocenie Wnioskodawcy było niezasadne.

Do zadań własnych Gminy, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1, 3 i 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) należy zrealizowana inwestycja polegająca na wykonaniu instalacji solarnych. Ochrona środowiska jest obowiązkiem władz publicznych, co wynika z postanowień Konstytucji RP. Jednym z podstawowych kierunków polityki ekologicznej Państwa oraz jednym z podstawowych zadań jednostek samorządu terytorialnego jest ochrona powietrza przed zanieczyszczeniami, szczególnie przed wysoką emisją dwutlenku węgla.

Gmina przystąpiła do współdziałania w zakresie rozpowszechnia źródeł energii odnawialnej, w tym niekonwencjonalnych źródeł energii tj. instalacji solarów w celu poprawy jakości powietrza, zmniejszenia wykorzystania nieodnawialnych źródeł energii, dywersyfikacji źródeł energii oraz poprawy jakości życia mieszkańców. Wpłaty dokonywane przez mieszkańców były dobrowolne, ponieważ obejmowały wszystkich mieszkańców na danym obszarze objętym projektem. Mieszkańcy wyrazili zgodę na udział w projekcie, gdyż bez ich zgody nie była możliwa realizacja projektu - nie było możliwe wejście na teren posesji w celu zamontowania urządzeń solarnych.

W imię zasady solidaryzmu społecznego korzyść z tytułu realizacji projektu jest dla ogółu mieszkańców a nie tylko dla jednostki w postaci czystego powietrza oraz poprawy życia wszystkich mieszkańców, co jest głównym celem ww. projektu. Podobnie jak w wielu podobnych przedsięwzięciach samorządowych, dobrowolne wpłaty mieszkańców były przeznaczone nie na samą budowę infrastruktury, co usługi dodatkowe w szczególności dokumentację projektową, studium wykonalności, nadzór inwestorski, sporządzenie wniosku o dofinansowanie, promocję. W takiej sytuacji nie można mówić, że świadczenie polegające na udostępnienie kolektorów słonecznych było świadczeniem ekwiwalentnym w zamian za wniesione wpłaty. Nie ma powiązania wpłaty z własnością instalacji. Wpłata ta nie stanowi również zaliczki ponieważ zgodnie z kodeksem cywilnym zaliczka pobrana jest na poczet konkretnej czynności prawnej, ekwiwalentnej za przysposobienie dobra. Wpłata ta jest pobrana na poczet udziału finansowego mieszkańca w realizacji projektu.

Zgodnie z umową z tytułu dobrowolnych wpłat mieszkańców na rzecz Gminy, mieszkańcowi nie przysługiwało ekwiwalentne świadczenie. Nie występuje też wzajemność świadczeń. Za wykonaną usługę nie jest płacone wynagrodzenie przez mieszkańca. Korzyść jest dla ogółu a nie wyłącznie dla jednostki, w tym przypadku obowiązuje zasada solidaryzmu społecznego. Udział w kosztach jest jednakowy dla wszystkich. W związku z tym nie zachodzą przesłanki świadczenia usług, o których mowa w art. 8 ust. 1 powołanej na wstępie ustawy o podatku od towarów i usług. Wykonanie instalacji solarnych nie może być również uznane za dostawę towarów zgodnie z art. 7 cytowanej ustawy, ponieważ dokonując wpłaty osoba fizyczna nie nabywa własności instalacji ani rozporządzania nią jak właściciel.

Z uwagi na powyższe, stwierdzić należy, że wnoszone przez mieszkańców na rzecz Gminy wpłaty nie podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Nie są to bowiem czynności, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy. Reasumując, skoro wpłaty mieszkańców partycypujących w kosztach realizacji projektu pn. "…" są dobrowolne, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Ad. 2

Odnosząc się do kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego należy wskazać, że nie zostały spełnione przesłanki art. 86 ust. 1 ustawy, ponieważ wydatki poniesione na zrealizowanie ww. inwestycji nie będą wykorzystywane do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Dlatego też Gmina nie ma możliwości odliczenia podatku VAT naliczonego od powyższej inwestycji.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Z uwagi na fakt, że wpłaty mieszkańców na realizację przedmiotowej inwestycji dokonywane były w latach 2011-2012, a faktury z tytułu realizacji projektu otrzymywane były w okresie od października 2009 r. do września 2012 r., uzasadnienia prawnego oceny przedstawionego stanowiska dokonano na podstawie przepisów obowiązujących w tych okresach.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535, z późn. zm. i Dz. U z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej "podatkiem", podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl przepisu art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Natomiast, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, w myśl art. 8 ust. 1 ustawy, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Stosownie do art. 8 ust. 2a ustawy, dodanym przez art. 1 pkt 4 lit. b) ustawy z dnia 18 marca 2011 r. (Dz. U. z 2011 r. Nr 64, poz. 332) zmieniającej niniejszą ustawę z dniem 01 kwietnia 2011 r., w przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi.

Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest dostawą towarów w myśl art. 7 ustawy. Zauważyć również należy, iż usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.

W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi być na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

Jak wyżej wskazano, aby uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy dostawcą towarów lub usługodawcą a odbiorcą, a w zamian za wykonanie świadczenia powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczeniem i przekazanym za nie wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest dana czynność, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz dokonującego dostawy lub świadczącego usługę.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy lub świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podatnika.

Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007 r. Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej – (Dz. Urz. UE.L. Nr 347), zgodnie z którym krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami.

Jednakże, w świetle unormowań prawa wspólnotowego w przypadku, gdy organy władzy publicznej bądź urzędy obsługujące te organy podejmują takie działania lub dokonują takich transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań, lub transakcji, gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji.

Z treści powołanego wyżej art. 15 ust. 1 i 2 ustawy jednoznacznie wynika, iż Gmina wykonując we własnym imieniu i na własny rachunek czynności spełniające definicję działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2, działa w charakterze podatnika podatku VAT.

W świetle art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 , z późn. zm.), gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność.

Natomiast, zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.

Do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty. W szczególności zadania własne obejmują sprawy ładu przestrzennego, gospodarki nieruchomościami, ochrony środowiska i przyrody oraz gospodarki wodnej (art. 7 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy).

Z opisu sprawy wynika, że Gmina jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. W 2009 roku Gmina złożyła wniosek na realizację inwestycji pn. "…", polegającej na wykonaniu na budynkach osób fizycznych oraz obiektach użyteczności publicznej instalacji solarnych do przygotowania ciepłej wody użytkowej. Inwestycja polegała na zakupie i montażu kolektorów słonecznych w obiektach budowlanych, zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkalnym. Projekt jest realizowany w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2007-2013. Nabycie towarów i usług w związku z realizacją inwestycji udokumentowane było za pomocą faktury VAT wystawionej dla Gminy. Inwestycja została zrealizowana w latach 2011-2012. Poszczególni mieszkańcy korzystają z zamontowanych na ich budynkach kolektorów słonecznych na podstawie umów zawartych między Gminą a osobą fizyczną. Na zasadach określonych w umowie użyczenia zawartej między Gminą a właścicielem nieruchomości kolektory słoneczne zostały zainstalowane na dachu budynków i poprzez system mocowania są z tym budynkiem związane. Właścicielem instalacji solarnych w okresie trwania projektu (5 lat od jej zakończenia) jest Gmina. Gmina zleciła wykonanie usługi polegającej na instalacji solarnej „podmiotowi zewnętrznemu". Gmina zamierza nieodpłatnie przekazać mienie na rzecz mieszkańców, dla których instalowane są kolektory słoneczne, po zakończeniu „okresu trwałości projektu", tj. po min. 5 latach. Dobrowolne wpłaty mieszkańców były przeznaczone na zmniejszenie kosztów realizowanej inwestycji w szczególności studium wykonalności, nadzoru inwestorskiego, sporządzania wniosku o dofinansowanie, promocję a także roboty budowlane polegające na montażu zestawów solarnych. Z tytułu dokonania dobrowolnych wpłat przez mieszkańców na rzecz Gminy, mieszkańcom nie przysługiwało ekwiwalentne świadczenie. Przystąpienie do udziału w projekcie montażu instalacji solarnych mieszkańców Gminy (właścicieli/dysponentów budynków) było dobrowolne. Wpłaty dokonywane przez mieszkańców były traktowane jako udział w kosztach realizacji projektu. Warunki umowy na zamontowanie instalacji solarnej były jednakowe dla wszystkich mieszkańców. Wpłaty dokonywane były w okresie od lutego 2011 do sierpnia 2012 r. Kwota udziału finansowego w kosztach realizacji projektu dla wszystkich mieszkańców była jednakowa niezależnie od wielkości instalacji solarnej i zakresu wykonywanych prac. Majątek powstały w wyniku realizacji inwestycji nie służy wykonywaniu czynności opodatkowanej. Właścicielem instalacji solarnych w okresie trwania projektu (5 lat od jej zakończenia) jest Gmina. Gmina zleciła wykonanie usługi polegającej na instalacji solarnej „podmiotowi zewnętrznemu". Gmina zamierza nieodpłatnie przekazać mienie na rzecz mieszkańców, dla których instalowane są kolektory słoneczne, po zakończeniu „okresu trwałości projektu", tj. po min. 5 latach. Przystąpienie do udziału w projekcie montażu instalacji solarnych mieszkańców Gminy (właścicieli/dysponentów budynków) było dobrowolne. Zamontowanie instalacji solarnej w danym budynku warunkowane było spełnieniem wymagań formalnych, technicznych i finansowych tj. budynek musiał być oddany do użytkowania, wyposażony w instalację ciepłej i zimnej wody, posiadać dobry stan techniczny dachu, pokrycie dachu musiało być wykonane z materiału nie zawierającego azbestu, w budynku powinna być wolna powierzchnia umożliwiająca montaż urządzeń oraz powinna być dokonana wpłata udziału finansowego. Faktury z tytułu realizacji projektu otrzymywane były w okresie od października 2009 r. do września 2012r.

Odnosząc się do przedstawionego stanu sprawy należy wskazać, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega konkretna czynność (dostawa towaru lub usługa), a nie zapłata. Wyjątkiem polegającym na tym, że faktura dokumentuje zapłatę jest faktura dokumentująca uiszczenie zaliczki na poczet przyszłej dostawy towarów czy świadczenia usług, natomiast w pozostałych przypadkach faktura zawsze dokumentuje czynność, a nie płatność, gdyż opodatkowaniu podlega właśnie czynność.

Wbrew twierdzeniu Wnioskodawcy, w przedmiotowej sprawie czynnością, jakiej Gmina dokonuje na rzecz osoby fizycznej, biorącej udział w projekcie, jest wykonanie usługi polegającej na montażu kolektorów słonecznych w obiektach budowlanych, na poczet wykonania której Wnioskodawca pobiera określoną wpłatę, zgodnie z zawartą z mieszkańcem umową. Gmina zamierza nieodpłatnie przekazać mienie na rzecz mieszkańców, dla których instalowane są kolektory słoneczne, po zakończeniu „okresu trwałości projektu", tj. po min. 5 latach.

Nie można zatem uznać, że wpłaty wnoszone przez mieszkańców deklarujących uczestnictwo w projekcie pozostają „w oderwaniu” od czynności, które zostaną wykonane przez Gminę – zachodzi bowiem związek pomiędzy dokonywanymi wpłatami a zobowiązaniem się Wnioskodawcy do wykonania określonych czynności. Należy zauważyć, że we wskazanej sytuacji istnieje bezpośredni związek pomiędzy dokonywanymi wpłatami a zindywidualizowanym świadczeniem na rzecz uczestnika projektu, które ma zostać wykonane przez Wnioskodawcę. Należy również zauważyć, że stosownie do art. 8 ust. 2a ustawy, Gmina zawierając umowę z wykonawcami na montaż kolektorów słonecznych oraz umowy z mieszkańcami, wchodzi w rolę świadczącego usługę. Tym samym wpłaty, które Zainteresowany otrzymuje od osób fizycznych – mieszkańców, stanowią wynagrodzenie z tytułu świadczonych przez Gminę usług na rzecz tychże osób fizycznych. Oznacza to, że dokonane wpłaty, o których mowa we wniosku, stanowiły zaliczki na poczet przyszłej usługi, której zakończenie nastąpi po upływie minimum 5-ciu lat od zamontowania kolektorów słonecznych.

W związku z powyższym, dokonywane przez mieszkańców wpłaty z tytułu uczestnictwa w projekcie dotyczą świadczenia usługi montażu kolektorów słonecznych na budynkach mieszkańców, co wskazuje, że świadczenia, co do których Gmina zobowiązała się w ramach podpisanych z tymi mieszkańcami umów, stanowią odpłatne świadczenie usług w myśl art. 8 ust. 1 ustawy, które zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Wobec powyższego stwierdzić należy, iż czynności będące przedmiotem wniosku, za które Wnioskodawca otrzymywał wpłaty od mieszkańców stanowiące wkład w budowę kolektorów słonecznych podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT, gdyż stanowią zapłatę z tytułu czynności, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Zatem oceniając stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym, dokonywane przez mieszkańców Gminy wpłaty nie podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT, należało uznać za nieprawidłowe.

Natomiast w kwestii prawa do odliczenia podatku VAT w związku z realizacją przedmiotowej inwestycji należy wskazać, iż podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy.

W myśl tego przepisu, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2010 r., kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3-7 suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Natomiast w myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 01 stycznia 2011 r., kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

W świetle art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

Zgodnie z art. 88 ust. 4 ustawy, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 20 (niewystępujących w przedmiotowej sprawie).

Z treści cytowanych wyżej przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi, tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Przedstawiona powyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku lub niepodlegających temu podatkowi.

Należy również podkreślić, iż prawo do odliczenia podatku naliczonego, jako integralna część systemu VAT, w zasadzie nie może być ograniczane, ani pod względem czasu, ani też pod względem zakresu przedmiotowego. Nie jest to bowiem wyjątkowy przywilej podatnika, lecz jego fundamentalne prawo. Możliwość wykonania tego prawa powinna być zapewniona niezwłocznie i względem wszystkich kwot podatku, które zostały pobrane (naliczone) od transakcji związanych z zakupami. Decydujące znaczenie dla oceny istnienia prawa do odliczenia ma zamierzony (deklarowany) związek podatku naliczonego z czynnościami opodatkowanymi.

Odnosząc zatem przytoczone wyżej przepisy do przedstawionego stanu faktycznego należy podkreślić, że jak wskazano powyżej – świadczenie Gminy na rzecz mieszkańców w ramach podpisanej z tymi mieszkańcami umowy, stanowi odpłatne świadczenie usług podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT. Zatem ponoszone w ramach realizacji przedmiotowego projektu wydatki wykorzystywane są przez Wnioskodawcę, będącego czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT, do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, dla których przepisy ustawy oraz rozporządzeń wykonawczych nie przewidują zwolnienia od podatku.

W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie spełnione są przesłanki, o których mowa w art. 86 ust. 1 ustawy, warunkujące prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Przy czym prawo to przysługuje pod warunkiem niezaistnienia przesłanek wymienionych w art. 88 ustawy. Zatem, Wnioskodawca ma prawo do odliczenia podatku VAT w związku z realizacją inwestycji pn. „…”, ponieważ wydatki związane z montażem kolektorów słonecznych są wykorzystywane przez Wnioskodawcę do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług oraz Zainteresowany jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT.

Wobec powyższego, oceniając stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym Gmina nie ma możliwości odliczenia podatku VAT naliczonego od powyższej inwestycji, należało uznać je za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Podkreślenia wymaga, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie przedstawione w opisie stanu faktycznego i własnym stanowisku w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego, które nie zostały objęte pytaniem wskazanym we wniosku – nie mogą być zgodnie z art. 14 b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Ponadto należy zwrócić uwagę, że organy podatkowe nie są właściwe do rozstrzygania wątpliwości podatników odnośnie możliwości zaliczania wartości podatku od towarów i usług do kosztów kwalifikowalnych. Kwestię tę rozstrzygają bowiem przepisy regulujące zasady korzystania z bezzwrotnej pomocy zagranicznej. Zasady i przepisy podatkowe przywołane w uzasadnieniu niniejszej interpretacji mogą być jedynie pomocne przy dokonywaniu oceny, czy podatek VAT w tej sytuacji powinien być kosztem kwalifikowalnym.

Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.