Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.505.2025.1.AAR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-27
Teza: Skutki podatkowe realizacji inwestycji w zakresie przebudowy
odcinka drogi wewnętrznej.
Słowa kluczowe: drogi
inwestycje-inwestycja wspólna
partycypacja
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Organy władzy publicznej
1

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy skutków podatkowych realizacji inwestycji w zakresie przebudowy odcinka drogi
    wewnętrznej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Gmina (...) (dalej: Gmina) jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od
    towarów i usług (dalej: VAT).
    Gmina realizuje inwestycję pn. „(...)” (dalej: Inwestycja).
    Zakres realizowanych w ramach Inwestycji robót obejmuje m.in.: korytowanie wraz z
    wywozem urobku; ułożenie warstwy separującej z geowłókniny; warstwy odsączającej z
    piasku o gr. 10 cm; warstwy dolnej podbudowy z kruszywa o frakcji 0-63 mm gr. 25 cm;
    warstwy górnej podbudowy z kruszywa o frakcji 0-31,5 mm gr. 15 cm; ułożenie
    nawierzchni z kostki betonowej o gr. 8 cm na podsypce cementowo-piaskowej; montaż
    krawężników na ławie betonowej z oporem; montaż odwodnienia liniowego o dł. 3,5 m;
    montaż oznakowania pionowego.
    Zadania Gminy w zakresie budowy/modernizacji dróg gminnych i utrzymywania tych
    obiektów wynikają m.in. z ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z
    2024 r. poz. 1465 ze zm.; dalej: ustawa o samorządzie gminnym). W myśl bowiem art. 7
    ust. 1 pkt 2 przedmiotowej ustawy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do
    zadań własnych gminy, a w szczególności zadania własne obejmują sprawy gminnych
    dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego. Realizacja Inwestycji
    wpisuje się w przedmiotowe zadanie własne Gminy.
    Realizacja Inwestycji jest związana wykonaniem przez Bank (...) (dalej: Bank) remontu
    budynku przy ul. (...).

    W związku z powyższym Gmina zawarła z Bankiem porozumienie w sprawie realizacji
    wspólnego przedsięwzięcia, tj. Inwestycji. Z Porozumienia wynika, że Bank będzie
    dobrowolnie uczestniczył w sfinansowaniu realizacji Inwestycji.
    Partycypacja Banku w finansowaniu Inwestycji nie jest realizacją obowiązku inwestora
    wynikającego z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U.
    z 2025 r. poz. 889 ze zm.; dalej: ustawa o drogach publicznych).
    W zamian za sfinansowanie Inwestycji Gmina nie jest zobowiązana do wykonania na rzecz
    Banku jakichkolwiek czynności. Gmina nie jest związana żadnymi wskazówkami,
    instrukcjami czy poleceniami Banku.
    Po zakończeniu Inwestycji Gmina pozostanie wyłącznym właścicielem drogi. Infrastruktura
    powstała w wyniku Inwestycji będzie miała niekomercyjny i ogólnodostępny charakter.
    Droga będzie udostępniana wszystkim uczestnikom ruchu nieodpłatnie, zatem Gmina nie
    będzie pobierać jakichkolwiek opłat za korzystanie z ww. majątku i nie będzie uzyskiwać z
    tego tytułu dochodu. Bank nie będzie korzystał z drogi w sposób uprzywilejowany
    względem innych użytkowników – Bank będzie uprawniony do korzystania z drogi na
    takich samych zasadach jak inni jej użytkownicy, tj. bezterminowo nieodpłatnie, na
    zasadach ogólnej dostępności majątku publicznego.
    Wydatki związane z realizacją Inwestycji zostaną udokumentowane wystawionymi na
    Gminę przez dostawców/wykonawców fakturami VAT z wykazanym podatkiem.
    Pytania
      1. Czy Gmina z tytułu realizacji Inwestycji działa w charakterze podatnika VAT w
        rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT?
      2. Czy wpłata od Banku w związku ze wspólną realizacją Inwestycji stanowi
        wynagrodzenie za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT po stronie Gminy?
      3. Czy Gminie przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego od wydatków na
        Inwestycję?
    Państwa stanowisko w sprawie
      1. Gmina z tytułu realizacji Inwestycji nie działa w charakterze podatnika VAT w
        rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT.
      2. Wpłata od Banku w związku ze wspólną realizacją Inwestycji nie stanowi
        wynagrodzenia za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT po stronie Gminy.
      3. Gminie nie przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego od wydatków na
        Inwestycję.
    Uzasadnienie stanowiska Gminy:
    Ad 1.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie natomiast do treści art. 15 ust. 6 ww. ustawy, nie uważa się za podatników
    organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie
    realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji, których

    zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych
    umów cywilnoprawnych.
    Wskazany wyżej art. 15 ust. 6 ustawy o VAT stanowi implementację do krajowego
    porządku prawnego art. 13 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L Nr 347 str. 1 ze
    zm.; dalej: Dyrektywa), zgodnie z którym krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz
    inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z
    działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy
    publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z
    takimi działaniami lub transakcjami. Jednakże w przypadku, gdy podejmują one takie
    działania lub dokonują takich transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych
    działań lub transakcji, gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do
    znaczących zakłóceń konkurencji.
    W myśl art. 2 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, gmina wykonuje zadania publiczne w
    imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 tej
    ustawy, do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu
    lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Zgodnie z art. 7 ust. 1
    ustawy o samorządzie gminnym, zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do
    zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne obejmują sprawy gminnych dróg,
    ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego (pkt 2 powyższego przepisu).
    Realizacja przez Gminę Inwestycji ma na celu zaspokojenie potrzeb wspólnoty w zakresie
    dróg gminnych. Majątek powstały w jej ramach jest ogólnodostępny dla podmiotów
    trzecich, zatem nie tylko Bank może korzystać z powstałej w ramach Inwestycji drogi. W
    konsekwencji, Gmina realizując Inwestycję nie działa w charakterze przedsiębiorcy (jej
    zamiarem nie było/nie jest osiągnięcie zysku), lecz wykonywała zadania wynikające z
    ustawy o samorządzie gminnym na potrzeby społeczności lokalnej.
    Powyższe stanowisko Gminy, zgodnie z którym jednostka samorządu terytorialnego w
    ramach inwestycji drogowej realizowanej wspólnie z podmiotem trzecim nie występuje w
    roli podatnika VAT zostało potwierdzone przykładowo w interpretacji indywidualnej
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS) z 22 października 2019 r., sygn.
    0115-KDIT1-3.4012.629.2019.1.JC.
    Konkludując, z tytułu realizacji Inwestycji Gmina nie działa w charakterze podatnika VAT,
    ponieważ w tym zakresie Gmina wykonuje zadania własne wynikające z ustawy o
    samorządnie gminnym.
    Ad 2.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu VAT podlega m.in. odpłatna dostawa
    towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Z kolei zgodnie z art. 7 ust. 1
    ustawy o VAT, zasadniczo przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel. Natomiast na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o
    VAT, przez świadczenie usług, co do zasady, należy rozumieć każde świadczenie na rzecz
    osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości
    prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT.
    Z powyższej definicji odpłatnego świadczenia usług wynika, że ma ona charakter
    dopełniający definicję „dostawy towarów” i jest wyrazem realizacji zasady powszechności
    opodatkowania VAT transakcji wykonywanych przez podatników w ramach działalności

    gospodarczej, zgodnie z ogólnym założeniem, że opodatkowanym świadczeniem usług
    jest każda transakcja podatnika w ramach jego działalności gospodarczej, która nie została
    wymieniona jako dostawa towarów.
    Aby uznać dane świadczenie za usługę w rozumieniu ustawy o VAT istotne jest spełnienie
    łącznie następujących warunków:
        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
        strona (nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Wobec powyższego należy stwierdzić, że dane czynności podlegają opodatkowaniu
    podatkiem VAT, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy wykonaniem czynności (przez
    podatnika tego podatku w ramach takiej czynności) a otrzymanym świadczeniem
    wzajemnym w ten sposób, że otrzymane kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za
    wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego i są wypłacane w
    konsekwencji wykonania świadczenia lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych.
    Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia. Wynagrodzenie
    powinno być należne za wykonanie świadczenia.
    W konsekwencji, czynność podlega opodatkowaniu VAT jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym, związek pomiędzy
    otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie.
    Kwestia odpłatności była wielokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE lub Trybunał). Przykładowo, w wyroku z
    dnia 8 marca 1988 r. w sprawie C#102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko
    Commissioners of Customs and Excise, TSUE uznał, że określoną czynność można uznać
    za wykonaną odpłatnie, jeśli istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po
    stronie dostawcy towaru lub usługi, a ponadto gdy odpłatność za otrzymane świadczenie
    pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miała być opodatkowana VAT.
    Podobnie w orzeczeniu TSUE z dnia 3 marca 1994 r. w sprawie C-16/93 R. J. Tolsma
    przeciwko inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden, Trybunał podkreślił, że usługi
    świadczone są za wynagrodzeniem, wyłącznie jeżeli istnieje stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a jej odbiorcą, na mocy którego występuje świadczenie wzajemne,
    przy czym wynagrodzenie otrzymane przez świadczącego usługę stanowi wartość
    przekazywaną w istocie w zamian za usługę wyświadczoną jej odbiorcy.
    W konsekwencji należy stwierdzić, że aby uznać dane świadczenie za świadczenie
    odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a beneficjentem, i
    w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć
    bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem.
    Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest
    usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.
    Zatem pod pojęciem odpłatności dostawy towarów lub odpłatności świadczenia usług
    rozumieć należy prawo podmiotu dokonującego dostawy towarów lub świadczącego

    usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub
    ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego).
    Mając na uwadze powyższe, należy zauważyć, że w niniejszym przypadku nie doszło do
    przeniesienia przez Gminę na rzecz Banku prawa do rozporządzania jak właściciel
    majątkiem Inwestycji, jak Gmina bowiem wskazała w opisie stanu faktycznego majątek
    powstały w ramach Inwestycji stanowi własność Gminy. Zatem nie można uznać, że po
    stronie Gminy ma miejsce dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ustawy o VAT.
    Ponadto, w ocenie Gminy, nie sposób twierdzić, że czynność ta stanowi wskazane w art. 8
    ustawy o VAT odpłatne świadczenie usług przez Gminę na rzecz Banku, w związku z
    partycypacją Banku w kosztach Inwestycji. W opinii Gminy, w tym przypadku nie istnieje
    bowiem żaden związek pomiędzy jakimkolwiek konkretnym świadczeniem a otrzymanymi
    od Banku środkami pieniężnymi. Powyższe potwierdza fakt, że wybudowana w ramach
    Inwestycji droga jest ogólnodostępna dla lokalnej społeczności, zatem nie tylko Bank ma
    możliwość korzystania z niej. Gmina realizując Inwestycję działa bowiem w ramach reżimu
    publicznoprawnego, tj. wykonuje swoje zadania własne wynikające z ustawy o
    samorządzie gminnym.
    Jak Gmina wskazała w uzasadnieniu do pytania nr 1, zgodnie z Dyrektywą, przesłanką
    wskazującą na konieczność opodatkowania VAT czynności realizowanych przez podmioty
    prawa publicznego jest znaczące naruszenie konkurencji. Nie można uznać jednak, iż
    Gmina działałaby w sposób istotnie naruszający konkurencję, w przypadku wyłączenia z
    opodatkowania VAT czynności budowy drogi, w kosztach której partycypuje Bank. Gmina
    w takim przypadku wykonuje bowiem przypisane jej na wyłączność przepisami prawa
    zadania z zakresu budowy/modernizacji dróg gminnych. Powyższe stanowisko Gminy
    potwierdza przykładowo prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
    Gliwicach z 30 października 2017 r., sygn. III SA/GI 742/17, w którego uzasadnieniu sąd
    wskazał, że: „(...) nie sposób aktywności Gminy w zakresie udostępniania kanałów
    technologicznych klasyfikować jako konkurencyjnej wobec działań w tej samej sferze,
    podejmowanych przez przedsiębiorców. Nie istnieje bowiem „byt równoległy” – sfera
    przedsiębiorczości, w której udostępnianie kanałów technologicznych odbywa się na
    zasadach działalności gospodarczej. Musiałoby to dotyczyć dróg prywatnych lub innych niż
    drogi nieruchomości gruntowych, a zasady doświadczenia życiowego wskazują na to, że
    przypadki takie – o ile w ogóle mają miejsce – są niezwykle rzadkie. W tej sytuacji, nie
    sposób mówić o zaburzeniu, a już zwłaszcza o istotnym zaburzeniu konkurencji w wyniku
    pozostawienia poza sferą opodatkowania podatkiem od towarów i usług władczego
    udostępniania przez gminy kanałów technologicznych, usytułowanych w gminnych
    drogach publicznych. Dlatego, w przekonaniu Sądu należy przyjąć, że władcze
    udostępnienie kanału technologicznego w drodze gminnej pozostaje poza zakresem
    podmiotowo-przedmiotowym ustawy o podatku od towarów i usług”. W konsekwencji, w
    przedmiotowym stanie faktycznym nie można wskazać określonych działań stanowiących
    po stronie Gminy odpłatne świadczenie usług w rozumieniu ustawy o VAT. Nie sposób,
    więc twierdzić, że powyższe działania w zakresie Inwestycji powodują wystąpienie
    obustronnych, wzajemnych świadczeń, które stanowią świadczenie usług.
    Stanowisko Gminy znajduje potwierdzenie przykładowo w interpretacji indywidualnej
    DKIS z 15 lutego 2019 r., sygn. 0112-KDIL1-1.4012.842.2018.2.AK, w której organ
    stwierdził, że: „(...) w niniejszej sprawie nie dojdzie do odpłatnej dostawy towarów ani
    odpłatnego świadczenia usług przez Gminę na rzecz Nadleśnictwa. Czynność przekazania
    środków finansowych przez Nadleśnictwo na realizację (współfinansowanie) inwestycji

    drogowej, nie będzie stanowić zapłaty za czynność podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem VAT, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Co do
    zasady budowa dróg i ulic należy do zadań własnych Gminy, tj. czynności pozostających
    poza zakresem ustawy o VAT.”
    Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Gminy, wpłata od Banku z tytułu partycypacji w
    kosztach Inwestycji nie stanowi wynagrodzenia za czynność podlegającą opodatkowaniu
    VAT.
    Ad 3.
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego z pewnymi zastrzeżeniami, które nie mają zastosowania w przedmiotowej
    sprawie.
    Z treści wskazanej powyżej regulacji wynika, zatem, iż prawo do odliczenia VAT
    naliczonego przysługuje przy łącznym spełnieniu dwóch przesłanek, tj.:
      1) nabywcą towarów/usług jest podatnik VAT, oraz
      2) nabywane towary/usługi są wykorzystywane przez podatnika do wykonywania
        czynności opodatkowanych VAT.
    Jak Gmina wskazała w uzasadnieniu do pytania nr 1, w ramach realizacji Inwestycji Gmina
    nie działa w charakterze podatnika VAT. Wydatki na Inwestycję służą do wypełniania zadań
    własnych Gminy (niepodlegających VAT) nałożonych na Gminę przepisami ustawy o
    samorządzie gminnym. W szczególności – jak Gmina wskazała – w ramach Inwestycji
    Gmina realizowała zadania publiczne w zakresie dróg gminnych.
    Mając na uwadze powyższe należy uznać, iż Gmina nabywając towary/usługi celem
    realizacji Inwestycji, nie nabywa ich do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust.
    2 ustawy o VAT i tym samym nie działa w charakterze podatnika VAT w rozumieniu art. 15
    ust. 1 tej ustawy.
    Wydatki na Inwestycję są zatem ponoszone poza działalnością gospodarczą Gminy, o
    której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, a tym samym nie została spełniona pierwsza
    przesłanka warunkująca prawo do odliczenia VAT, stanowiąca o ponoszeniu wydatków
    przez podatnika tego podatku w ramach wykonywanej przez niego działalności
    gospodarczej.
    Drugim warunkiem wynikającym z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, niezbędnym do
    zastosowania prawa do odliczenia VAT naliczonego, jest związek (co najmniej pośredni)
    ponoszonych wydatków z wykonywaniem czynności opodatkowanych VAT.
    Z przedstawionego opisu stanu faktycznego wynika, że majątek Inwestycji jest przede
    wszystkim wykorzystywany przez Gminę do czynności niepodlegających ustawie o VAT, tj.
    realizacji zadań własnych Gminy w zakresie dróg gminnych – działalności
    publicznoprawnej. Droga powstała w ramach Inwestycji nie jest/nie będzie
    wykorzystywana przez Gminę do czynności opodatkowanych VAT – jest ogólnodostępna
    dla lokalnej społeczności.
    Tym samym, w ocenie Gminy, nie istnieje związek pomiędzy wydatkami na realizację
    Inwestycji z wykonywaniem czynności opodatkowanych VAT przez Gminę. W konsekwencji

    druga przesłanka z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, warunkująca możliwość odliczenia VAT
    naliczonego, również nie została spełniona.
    Reasumując, Gminie nie przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego od wydatków
    na Inwestycję.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W świetle art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać
    się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i
    zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako
    usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie,
    które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy. Zauważyć również należy, iż usługą będzie
    tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca
    świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.
    W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy
    otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie.
    Z powyższego wynika, iż opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z zasadą
    powszechności opodatkowania, podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest
    dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez
    „podatników” w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach działalności gospodarczej.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:

      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE
    L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zgodnie z którym:
      Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami.
      Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich
      transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
      gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
      konkurencji.
      W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników
      w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych
      działań sprawia, że mogą być one pominięte.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są
    podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które
    mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów
    cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki (urzędy)
    czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany
    (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy itp. umów prawa cywilnego
    (nazwanych i nienazwanych).
    Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej także: „TSUE”) dokonując wykładni art.
    13 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady wielokrotnie wskazywał, że dla zastosowania ww.
    przepisu, konieczne jest spełnienie łącznie dwóch warunków – działalność musi być
    wykonywana przez podmiot prawa publicznego i musi być ona wykonywana jako organ
    władzy publicznej (m.in. wyroki w sprawach C-202/90 i C-288/07). Odnosząc się do drugiej
    z wymienionych przesłanek, TSUE stwierdził, że działalnością wykonywaną w charakterze
    organu władzy publicznej w rozumieniu tego przepisu jest działalność wykonywana przez
    podmioty prawa publicznego w ramach właściwego dla nich reżimu prawnego, z
    wyłączeniem tej działalności, która jest wykonywana przez nie na tych samych warunkach
    prawnych, co prywatni przedsiębiorcy (np. wyroki C-107/84, 235/85, C-446/98, C-288/07, C-
    260/98, C-408/97).

    W wyroku C-4/89 Trybunał stwierdził ponadto, że jedynym kryterium pozwalającym na
    rozróżnienie dwóch rodzajów działalności, tj. wykonywanych w oparciu o reżim
    publicznoprawny lub prywatnoprawny, jest sposób ich traktowania przez prawo
    poszczególnych państw członkowskich. W innym ze swych orzeczeń (C-430/04) TSUE
    przypomniał, że art. 4 (5) VI Dyrektywy służy zapewnieniu przestrzegania zasady
    neutralności podatkowej, która sprzeciwia się w szczególności temu, aby świadczenie
    podobnych usług, które są względem siebie konkurencyjne, było traktowane w różny
    sposób z punktu widzenia podatku VAT (wyrok w sprawie C-498/03). Skoro bowiem
    sformułowanie „w charakterze władzy publicznej” nawiązuje do sposobu wykonywania
    działalności, a art. 4 (5) warunkuje wyłączenie z opodatkowania od okoliczności, jaką jest
    wykonywanie działalności w charakterze władzy publicznej, to zakresem wyłączenia objęta
    jest działalność, której wykonywanie poddane jest przepisom prawa publicznego, a nie
    prawa prywatnego.
    Z treści powołanego przepisu art. 15 ust. 6 ustawy wynika, że wyłączenie z kategorii
    podatników VAT organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy ma
    miejsce wówczas, gdy spełnione zostaną łącznie dwie przesłanki:
      1) podmiotem dokonującym czynności jest organ władzy publicznej lub urząd
        obsługujący ten organ i
      2) czynność mieści się w zakresie zadań nałożonych odrębnymi przepisami na ten
        podmiot (wymieniony w pkt 1), dla realizacji których został on powołany i
        jednocześnie czynność ta nie jest wykonywana na podstawie zawartych umów
        cywilnoprawnych.
    Innymi słowy organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch
    przypadkach – gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego
    zadań oraz gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na
    podstawie umów cywilnoprawnych. Stąd też, aby uznać, że organ działa w zakresie swoich
    funkcji ustawowych i jednocześnie nie korzysta z formy cywilistycznej musi zaistnieć
    sytuacja tego rodzaju, że przy realizacji danego zadania organ ten wyposażony jest we
    władztwo publiczne, tj. występuje w pozycji nadrzędnej w stosunku do innych podmiotów
    uczestniczących w danej czynności.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 1153):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu
      lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    W myśl art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności zadania własne obejmują sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów
      oraz organizacji ruchu drogowego.
    W rozpatrywanej sprawie zasadnym jest również odwołanie się do zapisów ustawy z dnia
    21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 889).

    Zgodnie z art. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z
      kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z
      ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach
      szczególnych.
    W myśl z art. 2 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na następujące
      kategorie:
      1) drogi krajowe;
      2) drogi wojewódzkie;
      3) drogi powiatowe;
      4) drogi gminne.
    Stosownie do unormowań zawartych w art. 7 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych
      kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z
      wyłączeniem dróg wewnętrznych.
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Drogi, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej
      z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym takiej drogi, są
      drogami wewnętrznymi.
    Na mocy art. 8 ust. 2 ustawy o drogach publicznych:
      Budowa, przebudowa, remont, utrzymanie, ochrona i oznakowanie dróg
      wewnętrznych oraz zarządzanie nimi należy do zarządcy terenu, na którym jest
      zlokalizowana droga, a w przypadku jego braku – do właściciela tego terenu.
    W myśl art. 8 ust. 3 ustawy o drogach publicznych:
      Finansowanie zadań, o których mowa w ust. 2, należy do zarządcy terenu, na którym
      jest zlokalizowana droga, a w przypadku jego braku – do właściciela tego terenu.
    Na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego
      właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu,
      utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi.
    Jak wynika z art. 19 ust. 2 ustawy o drogach publicznych:
      Zarządcami dróg, z zastrzeżeniem ust. 3, 5, 5a i 8, są dla dróg:
      1) krajowych – Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad;
      2) wojewódzkich – zarząd województwa;
      3) powiatowych – zarząd powiatu;
      4) gminnych – wójt (burmistrz, prezydent miasta).
    Zgodnie z art. 20 pkt 3 ustawy o drogach publicznych:
      Do zarządcy drogi należy w szczególności pełnienie funkcji inwestora.

    Na podstawie art. 20 pkt 4 ustawy o drogach publicznych:
      Do zarządcy drogi należy w szczególności utrzymanie części drogi, urządzeń drogi,
      budowli ziemnych, drogowych obiektów inżynierskich, znaków drogowych, sygnałów
      drogowych i urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego, z wyjątkiem części pasa
      drogowego, o których mowa w art. 20f pkt 2.
    W myśl art. 20 pkt 11 ustawy o drogach publicznych:
      Do zarządcy drogi należy w szczególności wykonywanie robót interwencyjnych,
      robót utrzymaniowych i zabezpieczających.
    Zgodnie z art. 2a ust. 2 ustawy o drogach publicznych:
      Drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu
      województwa, powiatu lub gminy.
    Jak wynika z opisu sprawy, są Państwo zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku
    od towarów i usług. Realizują Państwo Inwestycję pn. „(...)”. Realizacja Inwestycji wpisuje
    się w zakres Państwa zadań własnych. Realizacja Inwestycji jest związana wykonaniem
    przez Bank (...) remontu budynku przy ul. (...). W związku z tym zawarli Państwo z Bankiem
    porozumienie w sprawie realizacji wspólnego przedsięwzięcia, tj. Inwestycji. Z
    Porozumienia wynika, że Bank będzie dobrowolnie uczestniczył w sfinansowaniu realizacji
    Inwestycji. Partycypacja Banku w finansowaniu Inwestycji nie jest realizacją obowiązku
    inwestora wynikającego z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach
    publicznych. W zamian za sfinansowanie Inwestycji nie są Państwo zobowiązani do
    wykonania na rzecz Banku jakichkolwiek czynności. Nie są Państwo związani żadnymi
    wskazówkami, instrukcjami czy poleceniami Banku.
    Po zakończeniu Inwestycji pozostaną Państwo wyłącznym właścicielem drogi.
    Infrastruktura powstała w wyniku Inwestycji będzie miała niekomercyjny i ogólnodostępny
    charakter. Droga będzie udostępniana wszystkim uczestnikom ruchu nieodpłatnie, nie
    będą Państwo pobierać jakichkolwiek opłat za korzystanie z ww. majątku i nie będą
    Państwo uzyskiwać z tego tytułu dochodu. Bank nie będzie korzystał z drogi w sposób
    uprzywilejowany względem innych użytkowników – Bank będzie uprawniony do
    korzystania z drogi na takich samych zasadach jak inni jej użytkownicy, tj. bezterminowo
    nieodpłatnie, na zasadach ogólnej dostępności majątku publicznego.
    Wydatki związane z realizacją Inwestycji zostaną udokumentowane wystawionymi na
    Państwa przez dostawców/wykonawców fakturami z wykazanym podatkiem.
    W pierwszej kolejności mają Państwo wątpliwości, czy z tytułu realizacji Inwestycji działają
    Państwo w charakterze podatnika VAT.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości należy wyjaśnić, że z powołanych przepisów wynika,
    iż organy władzy publicznej nie są podatnikami podatku od towarów i usług w związku z
    realizacją zadań, które podejmują jako podmioty prawa publicznego.
    Przywołane powyżej regulacje prawne w sposób jednoznaczny wskazują, że budowa,
    przebudowa, remont, utrzymanie, ochrona i oznakowanie dróg oraz zarządzanie nimi
    należy do zarządcy terenu, na którym jest zlokalizowana droga. Działania zarządców dróg
    mieszczą się w zakresie czynności o charakterze publicznoprawnym i wynikają z
    wykonywania przez te jednostki władztwa publicznoprawnego.

    Jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w
    zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie
    realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane
    przez te jednostki czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności
    sprzedaży, zamiany, wynajmu, dzierżawy, umów prawa cywilnego (nazwanych i
    nienazwanych).
    W omawianej sprawie Infrastruktura drogowa będąca przedmiotem Inwestycji będzie
    miała charakter niekomercyjny i ogólnodostępny, droga będzie udostępniana
    nieodpłatnie wszystkim uczestnikom ruchu, w tym Bankowi, nie będą Państwo pobierać
    jakichkolwiek opłat za korzystanie z ww. majątku i nie będą Państwo uzyskiwać z tego
    tytułu dochodu. Po zakończeniu Inwestycji pozostaną Państwo wyłącznym właścicielem
    drogi.
    Mając na uwadze powyższe uregulowania, należy stwierdzić, że w przypadku realizacji
    Inwestycji polegającej na przebudowie odcinka drogi wewnętrznej, nie będą Państwo
    użytkować tej Inwestycji do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy i
    tym samym z tytułu realizacji tej Inwestycji nie działają Państwo jako podatnik, o którym
    mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. Oznacza to, że w odniesieniu do tych czynności występują
    Państwo jako organ władzy publicznej i na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy nie są Państwo
    uznawani za podatnika.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    W dalszej kolejności Państwa wątpliwości dotyczą tego, czy wpłata otrzymana przez
    Państwa od Banku w związku z realizacją Inwestycji stanowi wynagrodzenie za czynność
    podlegającą opodatkowaniu VAT.
    W tym miejscu należy wskazać, że obowiązek udziału inwestorów w budowie lub
    przebudowie drogi publicznej wynika z ustawy o drogach publicznych.
    Na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Budowa lub przebudowa dróg publicznych spowodowana inwestycją niedrogową
      należy do inwestora tego przedsięwzięcia.
    Stosownie do art. 16 ust. 2 ustawy o drogach publicznych:
      Szczegółowe warunki budowy lub przebudowy dróg, o których mowa w ust. 1,
      określa umowa między zarządcą drogi a inwestorem inwestycji niedrogowej.
    Z treści wniosku wynika, że realizacja Inwestycji jest związana z wykonaniem przez Bank
    (...) remontu budynku przy ul. (...). W związku z tym zawarli Państwo z Bankiem
    porozumienie w sprawie realizacji wspólnego przedsięwzięcia. Z Porozumienia wynika, że
    Bank będzie dobrowolnie uczestniczył w sfinansowaniu realizacji Inwestycji. Partycypacja
    Banku w finansowaniu Inwestycji nie jest realizacją obowiązku inwestora wynikającego z
    ww. art. 16 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. W zamian za sfinansowanie Inwestycji nie
    są Państwo zobowiązani do wykonania na rzecz Banku jakichkolwiek czynności. Nie są
    Państwo związani żadnymi wskazówkami, instrukcjami czy poleceniami Banku.
    Po zakończeniu Inwestycji pozostaną Państwo wyłącznym właścicielem drogi.
    Infrastruktura powstała w wyniku Inwestycji będzie miała niekomercyjny i ogólnodostępny
    charakter. Droga będzie udostępniana wszystkim uczestnikom ruchu nieodpłatnie, nie
    będą Państwo pobierać jakichkolwiek opłat za korzystanie z ww. majątku i nie będą

    Państwo uzyskiwać z tego tytułu dochodu. Bank nie będzie korzystał z drogi w sposób
    uprzywilejowany względem innych użytkowników – będzie uprawniony do korzystania z
    drogi na takich samych zasadach jak inni jej użytkownicy, tj. bezterminowo nieodpłatnie,
    na zasadach ogólnej dostępności majątku publicznego.
    Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz powołane przepisy prawa należy
    stwierdzić, że w niniejszej sprawie brak jest świadczenia wzajemnego, za którego
    wykonanie wypłacane jest wynagrodzenie. W opisanej sytuacji nie dochodzi do odpłatnej
    dostawy towarów ani odpłatnego świadczenia usług przez Państwa na rzecz Banku, a
    przekazana przez Bank wpłata nie stanowi wynagrodzenia za czynność podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Wobec powyższego należy stwierdzić, że wpłata od Banku w związku z realizacją przez
    Państwa inwestycji pn. „(...)” nie stanowi zapłaty za czynność podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem VAT.
    W konsekwencji powyższego należy stwierdzić, że wpłata od Banku, którą Państwo
    otrzymają w związku z realizacją Inwestycji nie mieści się w katalogu czynności
    podlegających opodatkowaniu wymienionych w art. 5 ust. 1 ustawy i w konsekwencji nie
    podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.
    W dalszej kolejności Państwa wątpliwości dotyczą prawa do obniżenia kwoty podatku VAT
    należnego o kwotę podatku VAT naliczonego w związku z realizacją Inwestycji.
    Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w
    art. 86 ust. 1 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
      usługi.
    Z powołanych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego.
    Zasada ta wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.

    Ustawodawca przyznał podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości
    lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego przesłanek pozytywnych,
    wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy, oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych,
    określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają
    podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z
    którym:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Na mocy art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Zgodnie z ww. regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie
    podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.
    Rozliczenie podatku naliczonego na zasadach określonych w art. 86 ust. 1 ustawy jest
    uwarunkowane tym, aby nabywane towary i usługi były wykorzystywane przez
    zarejestrowanego, czynnego podatnika podatku VAT, do wykonywania czynności
    opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Zasada ta wyłącza tym samym
    możliwość odliczenia podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które są
    wykorzystywane do czynności zwolnionych od podatku lub niepodlegających
    opodatkowaniu. Oznacza to, że podstawowym warunkiem, który uprawnia do odliczenia
    podatku naliczonego, jest związek nabywanych towarów i usług ze sprzedażą generującą
    podatek należny.
    W omawianej sprawie związek taki nie występuje. Jak wynika z okoliczności sprawy,
    nabycie towarów i usług w związku z realizacją Inwestycji nie ma związku z prowadzoną
    przez Państwa działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. W
    konsekwencji nie została spełniona podstawowa pozytywna przesłanka warunkująca
    prawo do odliczenia podatku naliczonego, jaką jest związek z wykonanymi czynnościami
    opodatkowanymi, o której mowa w art. 86 ust. 1 ustawy.
    Tym samym nie mają Państwo prawa do obniżenia kwoty podatku VAT należnego o kwotę
    podatku VAT naliczonego w związku z realizacją Inwestycji.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle
    związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.