Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.696.2025.2.RST
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-30
Teza: Nieposiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności
gospodarczej w Polsce oraz brak prawa do odliczenia podatku
naliczonego z faktur dokumentujących nabycie usług
opodatkowanych zgodnie z art. 28b ustawy.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
miejsce-miejsce opodatkowania
odliczenia-brak prawa do odliczenia
spółki-spółka zagraniczna
usługi-usługi magazynowania i przechowywania towarów
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
1

świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz
podatnika
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 88-ust. 3a-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej,
    który dotyczy nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    Polsce oraz braku prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących
    nabycie usług opodatkowanych zgodnie z art. 28b ustawy. Uzupełnili go Państwo - w
    odpowiedzi na wezwanie - pismem z 2 grudnia 2025 r. przesłanym za pośrednictwem
    ePUAP. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest spółką prawa brytyjskiego. Spółka należy do grupy VAT,
    zarejestrowanej dla celów VAT w Wielkiej Brytanii. Aktualnie, Wnioskodawca nie jest
    zarejestrowany dla celów VAT w Polsce, niemniej planuje rejestrację dla celów VAT w
    przyszłości.
    Wnioskodawca jest podmiotem należącym do grupy (...) (dalej: „Grupa”). Grupa ta działa w
    sektorze technologicznym oraz rozrywki interaktywnej, zaś jej działalność obejmuje m.in.
    produkcję elektroniki użytkowej oraz rozwój oprogramowania oraz rozwój i sprzedaż
    komponentów. W ramach tej działalności, Grupa produkuje, dystrybuuje oraz sprzedaje
    bezpośrednio do konsumentów (...) (dalej: Towary). Ponadto, Grupa prowadzi również
    działalność w zakresie sprzedaży usług cyfrowych, takich jak (...).
    Wnioskodawca planuje rozpocząć dystrybucję Towarów z centrum logistyczno-
    magazynowego zlokalizowanego na terytorium Polski. Towary będą wysyłane z Polski
    bezpośrednio do klientów Wnioskodawcy - głównie osób fizycznych, nieprowadzących
    działalności gospodarczej, zlokalizowanych w wybranych krajach Unii Europejskiej (dalej:
    „Konsumenci EU”). Oznacza to, że realizowane przez Wnioskodawcę dostawy stanowić
    będą wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość (dalej: „WSTO”). Planowane
    jest, że Spółka rozliczać będzie przedmiotowe WSTO poprzez procedurę szczególną, o
    której mowa w Dziale XII, Rozdziale 6a ustawy o VAT (tj. Procedura unijna dotycząca
    niektórych dostaw towarów oraz świadczenia niektórych usług, dalej: „Procedura Unijna
    OSS”).
    Aktualnie, Wnioskodawca nie planuje sprzedaży Towarów na rzecz konsumentów (ani
    innych klientów) zlokalizowanych na terytorium Polski (tj. nie planuje lokalnych dostaw
    Towarów). Natomiast, nie można wykluczyć, iż w przyszłości takie transakcje mogą mieć
    miejsce.

    Wnioskodawca będzie nabywał hurtowo Towary od spółki należącej do Grupy (dalej:
    „Spółka Powiązana”) lub od podmiotów niepowiązanych oraz składował je w magazynie
    zlokalizowanym w Polsce. Transakcje te będą stanowiły dla Wnioskodawcy
    wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów (dalej: „WNT”) w Polsce. Nie jest również
    wykluczone, że okazjonalnie Wnioskodawca może również nabywać towary w celu ich
    odsprzedaży od sprzedawców zlokalizowanych na terytorium Polski (lokalny zakup
    towarów).
    Wnioskodawca nie będzie posiadać własnego centrum logistyczno-magazynowego na
    terytorium Polski. Planowane jest natomiast, że Spółka będzie korzystała z usług
    logistycznych (dalej: „Usługa”) dostawcy, posiadającego magazyn na terytorium Polski
    (dalej: „Usługodawca”). Podstawą świadczenia powyższych usług będzie w szczególności
    umowa szczegółowa zawarta z Usługodawcą (dalej: „Umowa”), określająca warunki
    świadczenia usług logistycznych z wykorzystaniem magazynu zlokalizowanego w Polsce,
    zostanie podpisana przez Wnioskodawcę oraz Usługodawcę. Usługodawca będzie
    posiadał siedzibę lub stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium Polski oraz
    będzie zarejestrowany dla celów VAT.
    Początkowo, planowane jest zawarcie Umowy na okres trzech lat. Możliwe jest jednak
    wydłużenie trwania okresu Umowy lub zawarcie kolejnych umów dotyczących świadczenia
    Usługi przez Usługodawcę w kolejnych latach.
    W ramach świadczonej Usługi, na zlecenie Spółki, Usługodawca będzie wykonywał
    czynności faktyczne, mające na celu realizację zamówień na rzecz Konsumentów EU. W
    szczególności, jego działania mogą obejmować m.in.: odbiór i magazynowanie Towarów,
    bieżące kontrolowanie stanu magazynowego, kompletowanie i pakowanie zamówień
    Konsumentów UE, organizację wysyłki Towarów, jak również procesowanie ewentualnych
    zwrotów na rzecz Wnioskodawcy. Dodatkowo, w ramach obsługi zamówień, Usługodawca
    będzie mógł wykonywać przed wysyłką niewielkie prace, takie jak umieszczanie etykiet na
    kartonach wysyłkowych.
    Planowane jest, że Towary należące do Wnioskodawcy znajdować się będą w magazynie
    na terytorium Polski nie dłużej niż przez okres trzech miesięcy. Zapas towarów będzie
    uzupełniany zgodnie z bieżącym zapotrzebowaniem, według uznania Spółki.
    W ramach świadczonej Usługi, Towary należące do Wnioskodawcy magazynowane będą w
    ramach konkretnej powierzchni magazynowej, określonej w Umowie i wyznaczonej przez
    Usługodawcę. W szczególności, przestrzeń magazynowa będzie musiała spełniać
    standardy bezpieczeństwa oraz zabezpieczenia, określone przez Grupę lub
    Wnioskodawcę. Ewentualne zmiany w tym zakresie będą wymagały zgody Wnioskodawcy
    /Grupy. Równocześnie, zgodnie z Umową, przedstawiciele Wnioskodawcy nie będą mieli
    swobodnego dostępu do powierzchni magazynowej należącej do Usługodawcy.
    Jednocześnie, Wnioskodawca/Grupa będą uprawnieni do kontrolowania sposobu
    przechowywania towarów przez Usługodawcę. Będzie to możliwe dopiero po uprzednim
    zawiadomieniu Usługodawcy. Poza wskazaną przestrzenią magazynową, Usługodawca nie
    będzie udostępniał na rzecz Wnioskodawcy żadnej dodatkowej powierzchni lub
    pomieszczeń (np. o charakterze biurowym).
    Systemy informatyczne Wnioskodawcy oraz Usługodawcy zostaną do pewnego stopnia
    zintegrowane w ramach realizowanej Usługi. Natomiast, będzie to miało na celu wyłącznie
    wsparcie procesu realizacji zamówień, zarządzanie stanami magazynowymi oraz
    uzgodnienia finansowe. Co istotne, Wnioskodawca nie będzie miał bezpośredniego
    dostępu do systemów Usługodawcy oraz Usługodawca nie będzie miał bezpośredniego
    dostępu do systemów Wnioskodawcy.
    Co do zasady, Usługodawca będzie ponosił odpowiedzialność za ewentualne uszkodzenie
    lub zniszczenie towarów znajdujących się w magazynie. Z tego względu Usługodawca
    będzie posiadał ubezpieczenie, spełniające warunkami zdefiniowane przez Grupę jako
    konieczne do rozpoczęcia przedmiotowej współpracy.

    Wnioskodawca nie będzie posiadać na terytorium Polski żadnych środków trwałych (w
    tym nieruchomości), ani innych towarów, z wyłączeniem Towarów znajdujących się w
    magazynie Usługodawcy. Ponadto, Wnioskodawca nie będzie posiadał na stałe w Polsce
    własnych pracowników. Nie można jednak wykluczyć, że incydentalnie pracownicy
    /współpracownicy Wnioskodawcy/spółek z Grupy będą przyjeżdżać do Polski w ramach
    wyjazdów służbowych.
    Zasadniczo, weryfikacja prawidłowego wykonania Usługi przez Usługodawcę oraz stanów
    magazynowych dokonywana będzie na rzecz Wnioskodawcy, przez pracowników spółek
    należących do Grupy znajdujących się poza terytorium Polski. Należy podkreślić, że
    Wnioskodawca będzie sprawował umowną oraz faktyczną kontrolę nad jakością Usługi
    nabywanej od Usługodawcy wyłącznie w zakresie typowym dla relacji biznesowej
    pomiędzy odbiorcą i dostawcą usługi. Wnioskodawca nie będzie uprawniony do
    wydawania bezpośrednich poleceń pracownikom/ współpracownikom Usługodawcy, nie
    będzie kierować ich czynnościami, ani też stosować bezpośredniego nadzoru nad
    wykonywaniem przez nich prac.
    Oprócz opisanych powyżej operacji, Wnioskodawca będzie świadczył (dystrybuował) usługi
    elektroniczne na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej,
    zlokalizowanych na terytorium Polski (opodatkowanych VAT w Polsce i rozliczanych przez
    Spółkę poprzez tzw. nieunijną procedurę OSS, z innego kraju członkowskiego Unii
    Europejskiej) oraz na rzecz polskich podmiotów, prowadzących działalność gospodarczą.
    Natomiast, w zakresie zakupów, oprócz WNT towarów przeznaczonych do odsprzedaży,
    nabywanych od Spółki Powiązanej lub podmiotów trzecich, nabycia opisanej powyżej
    Usługi oraz ewentualnego lokalnego nabycia towarów od podmiotów trzecich, zasadniczo
    Wnioskodawca nie będzie realizował innych zakupów w Polsce. Nie można natomiast
    wykluczyć, że w przyszłości może dojść do incydentalnego nabycia usług o charakterze
    pomocniczym (np. usługi w zakresie właściwego rozliczenia podatków, prawnych czy
    doradczych itp.).
    Uzupełnienie wniosku
        1. w jaki sposób jest realizowana/zorganizowana działalności gospodarcza Spółki
          w kraju siedziby działalności gospodarczej (należało ogólnie bez wskazywania
          szczegółów lecz w sposób niebudzący wątpliwości wskazać jak Państwa
          Spółka prowadzi działalność w Wielkiej Brytanii np. czy działalność w kraju
          siedziby ogranicza się tylko do posiadania biura, czy w kraju siedziby Spółka
          posiada magazyny, w sposób ogólny jakie zasoby osobowe i techniczne
          Spółka posiada w kraju siedziby itp.);
    W kraju siedziby (tj. w Wielkiej Brytanii) Spółka prowadzi działalność gospodarczą
    polegającą przede wszystkim na sprzedaży i dystrybucji usług cyfrowych (...) dla
    konsumentów. W przyszłości, Spółka będzie również sprzedawać i dystrybuować towary
    (...) wytwarzane przez Grupę (...) lub podmioty trzecie.
    Na potrzeby prowadzenia powyższej działalności Spółka utrzymuje biuro wyłącznie w
    Wielkiej Brytanii, gdzie dysponuje niezbędnymi zasobami technicznymi wchodzącymi w
    skład infrastruktury tegoż biura (takimi jak komputery, sprzęt IT, meble biurowe itp.).
    Spółka nie zatrudnia jednak pracowników i w znacznym stopniu korzysta z zasobów
    ludzkich i technicznych Grupy. Należy podkreślić, że wszystkie te zasoby - własne jak i
    należące do Grupy (w szczególności zasoby ludzkie) - znajdują się poza terytorium Polski.
        2. czy Spółka będzie posiadała bezpośrednią kontrolę/nadzór/jakikolwiek wpływ
          na zasoby personalne Usługodawcy wykorzystywane do świadczenia Usług, w
          tym należało wskazać/opisać na czym ta kontrola będzie polegała i w jaki
          sposób będzie realizowana oraz czy kontrola ta będzie porównywalna do
          kontroli jaką Spółka sprawuje nad własnym zapleczem personalnym;

    Wnioskodawca będzie sprawować umowną i faktyczną kontrolę nad jakością Usługi
    nabywanej od Usługodawcy jedynie w zakresie typowym dla relacji biznesowej pomiędzy
    usługodawcą a usługobiorcą.
    Należy podkreślić, że Spółka nie będzie uprawniona do wydawania bezpośrednich poleceń
    pracownikom lub kontraktorom Usługodawcy, nie będzie kierować ich pracą ani
    sprawować nad nimi bezpośredniego nadzoru. Innymi słowy, Spółka nie będzie
    sprawowała kontroli, nadzoru, ani bezpośredniego wpływu na osoby zatrudnione u
    Usługodawcy, porównywalnych do kontroli jaką Spółka sprawuje wobec własnych
    pracowników lub współpracowników (własnego zaplecza personalnego).
        3. czy Spółka będzie posiadała bezpośrednią kontrolę/nadzór/jakikolwiek wpływ
          na zasoby techniczne/rzeczowe Usługodawcy wykorzystywane do świadczenia
          Usług, w tym należało wskazać/opisać na czym ta kontrola będzie polegała i w
          jaki sposób będzie realizowana oraz czy kontrola ta będzie porównywalna do
          kontroli jaką Spółka sprawuje nad własnym zapleczem technicznym
          /rzeczowym;
    Towary należące do Spółki będą przechowywane w wyznaczonej powierzchni
    magazynowej udostępnionej przez Usługodawcę zgodnie z postanowieniami Umowy.
    Przestrzeń ta będzie musiała spełniać standardy bezpieczeństwa i zabezpieczenia,
    określone przez Spółkę lub Grupę. Wszelkie zmiany w tym zakresie będą wymagały zgody
    Wnioskodawcy i lub Grupy. Ponadto Wnioskodawca/ Grupa będą uprawnieni do
    przeprowadzania kontroli w zakresie spełnienia określonych standardów wyłącznie po
    uprzednim zawiadomieniu Usługodawcy.
    Należy podkreślić, że zgodnie z umową, przedstawiciele Spółki nie będą mieli swobodnego
    dostępu do przestrzeni magazynowej należącej do Usługodawcy. Dostęp taki będzie
    możliwy wyłącznie po uprzednim zawiadomieniu. Tak jak wskazano w opisie zdarzenia
    przyszłego, poza wskazaną powierzchnią magazynową Usługodawca nie udostępni Spółce
    żadnych dodatkowych pomieszczeń ani przestrzeni (np. tych o charakterze biurowym).
    Spółka nie będzie również miała wpływu na system służący do zarządzania magazynem,
    należący do Usługodawcy.
    Podsumowując, Wnioskodawca będzie sprawować umowną i faktyczną kontrolę nad
    jakością Usługi nabywanej od Usługodawcy jedynie w zakresie typowym dla relacji
    biznesowej pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą. Spółka nie będzie posiadała kontroli,
    nadzoru lub bezpośredniego wpływu na zasobami technicznymi/rzeczowymi
    Usługodawcy, porównywalnych do kontroli jaką Spółka sprawuje nad własnym zapleczem
    technicznym/rzeczowym.
        4. gdzie, w jakim kraju (w Polsce czy w Wielkiej Brytanii) będą podejmowane
          istotne decyzje dotyczące działalności Spółki na terytorium Polski;
    Kluczowe decyzje dotyczące działalności Spółki w Polsce są (i będą) podejmowane w kraju
    jej siedziby, tj. w Wielkiej Brytanii. W szczególności, z uwagi na brak zasobów osobowych w
    Polsce, nie będą podejmowane w imieniu Spółki żadne decyzje na terytorium Polski.
        5. czy Spółka będzie decydować o rozmieszczeniu Towarów, w przydzielonej
          Spółce określonej przestrzeni w magazynie Usługodawcy, należało wyjaśnić
          okoliczności zdarzenia;
    Spółka nie ma możliwości decydowania o sposobie rozmieszczenia lub ułożenia Towarów
    w wyznaczonej dla niej części magazynu.
    W ramach umowy z Usługodawcą uzgodniono jedynie określone warunki oraz sposób
    przechowywania towarów, których ten jest zobowiązany przestrzegać. Wnioskodawca
    posiada natomiast typowe, spotykane w zwyczajnych relacjach handlowych, uprawnienie

    do weryfikacji prawidłowego wykonania umowy, np. poprzez okresowe wizyty w
    magazynie, po uprzednim zawiadomieniu oraz określenie obowiązujących standardów
    bezpieczeństwa.
        6. wszelkie  inne  informacje  niezbędne  z  punktu  widzenia  przepisów,  których
          interpretacji  Państwo  oczekują  w  związku  z  przeformułowaniem  pytania  w
          sposób inny niż zaproponowany przez organ.
    Spółka  podkreśla,  że  będzie  nabywać  od  polskich  dostawców  usługi  opodatkowane
    zgodnie z art. 28b ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT, w szczególności usługi o charakterze
    pomocniczym.
    Pytanie (sformułowane ostatecznie w uzupełnieniu wniosku)
    Czy Wnioskodawca będzie posiadał „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej”
    na terytorium Polski w rozumieniu art. 11 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Wykonawczego Rady
    (UE) 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy
    2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej:
    „Rozporządzenie Wykonawcze”), a tym samym, czy Wnioskodawcy będzie przysługiwać
    prawo do odliczenia VAT z takich faktur, dokumentujących nabycie usług opodatkowanych
    zgodnie z art. 28b ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT?
    Państwa (stanowisko w sprawie sformułowane ostatecznie w uzupełnieniu wniosku)
    Zdaniem Spółki, Wnioskodawca nie będzie posiadał w Polsce stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 11 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Wykonawczego i
    art. 28b ust. 2 ustawy o VAT w związku z działalnością przedstawioną w zdarzeniu
    przyszłym.
    W konsekwencji, Wnioskodawcy nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia VAT z faktur
    dokumentujących nabycie od polskich dostawców usług opodatkowanych zgodnie z art.
    28b ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT. Brak prawa do odliczenia wynika w szczególności z
    brzmienia art. 88 ust. 3a pkt 2 Ustawy o VAT, wyłączająca prawo do odliczenia VAT w
    sytuacji, gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu.
    Regulacje krajowe
    Zgodnie z unormowaniem zawartym w art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu
    podatkiem VAT podlega m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na
    terytorium kraju.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Przepisy ustawy o VAT odwołują się do stałego miejsca działalności gospodarczej m.in.
    przy określeniu miejsca świadczenia usług. Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b
    ust. 1 ustawy o VAT, co do zasady miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia
    usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada
    siedzibę działalności gospodarczej, z pewnymi zastrzeżeniami.
    Natomiast, zgodnie z ust. 2 powołanego wyżej przepisu, w przypadku, gdy usługi są
    świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które
    znajduje się w innym miejscu niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, miejscem
    świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Definicja stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    Należy wskazać, że zarówno dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 2006.347 z
    dnia 11 grudnia 2006 r. ze zm.; dalej: „Dyrektywa VAT”), jak i polskie ustawodawstwo nie
    definiują pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej''. Pojęcie to

    zostało zdefiniowane w Rozporządzeniu Wykonawczym. Rady (UE) 282/2011 z dnia 15
    marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej: „Rozporządzenie wykonawcze”).
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego „stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
    działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 Rozporządzenia
    wykonawczego - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
    strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
    wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej. Co istotne, w art. 11 ust. 3 Rozporządzenia
    wykonawczego wskazane zostało, że fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam
    w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej.
    Orzecznictwo TSUE i sądów administracyjnych oraz linia interpretacyjna polskich organów
    podatkowych
    Podkreślenia wymaga, że kluczowe znaczenie dla ukształtowania się rozumienia
    omawianego pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności" miało orzecznictwo
    Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (aktualnie Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej, dalej: „TSUE” lub „Trybunał”). Z uwagi na to, że przyjęta w art. 11
    Rozporządzenia wykonawczego definicja legalna stałego miejsca prowadzenia działalności
    w znaczącej mierze bazuje na dotychczasowej praktyce TSUE, dorobek Trybunału w tym
    zakresie nadal pozostaje aktualny.
    Powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w każdym przypadku
    będzie rezultatem działalności gospodarczej podatnika. Uznanie, iż powstało
    przedmiotowe stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej wiąże się
    nierozerwalnie, zdaniem TSUE, z łącznym spełnieniem poniższych kryteriów odnoszących
    się do prowadzonej działalności gospodarczej, tj.:
        określonego poziomu stałości prowadzenia działalności gospodarczej wyrażonego
        jako zamiar podatnika do prowadzenia działalności z tego miejsca w sposób
        permanentny; oraz
        obecności zasobów ludzkich i zasobów technicznych koniecznych do prowadzenia
        działalności gospodarczej w ramach jednostki gospodarczej w postaci np.
        pracowników podatnika, a także infrastruktury technicznej koniecznej do
        prowadzenia tej działalności; oraz
        prowadzenia działalności, w szczególności zawierania umów i podejmowania
        decyzji zarządczych w sposób niezależny w stosunku do działalności głównej
        prowadzonej przez dany podmiot (tj. z ponoszeniem ryzyka ekonomicznego).
    Jak wskazano, powyższe kryteria powinny występować łącznie. Konieczność łącznego
    spełnienia ww. warunków do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej wynika bezsprzecznie z budowy gramatycznej cytowanej definicji z
    Rozporządzenia wykonawczego, jak i dotychczasowego orzecznictwa TSUE.
    W wydanym 16 października 2014 r. wyroku w sprawie C-605/12 (Welmory Sp. z o.o.
    przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Gdańsku) TSUE podkreślił, że aby spółkę
    zagraniczną można było uważać za posiadającą stałe miejsce prowadzenia działalności
    „powinna ona dysponować w Polsce przynajmniej strukturą charakteryzującą się
    wystarczającą stałością, umożliwiającą, w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w
    Polsce odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych przez spółkę polską do własnych
    potrzeb działalności gospodarczej (...).”

    Stanowisko analogiczne zaprezentowane zostało przez TSUE także m.in. w sprawie:
        C-73/06, Planzer Luxembourg Sari przeciwko Bundeszentralamt fur Steuern,
        C-168/84, Gunter Berkholz und Finanzamt Hamburg-Mitte-Altstadt,
        C-260/95, Commisioners of Customs and Excise przeciwko DFDS a/s,
        C-190/95, ARO Lease BV a Inspecteur van de Belastingdienst Grote Ondernemingen
        te Amsterdam.
    Do kwestii posiadania przez podatników stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej wielokrotnie odnosił się również Naczelny Sąd Administracyjny.
    Przykładowo, w wyroku NSA z dnia 27 sierpnia 2024 r., sygn. I FSK 1679/20, wydanym w
    zbliżonym stanie faktycznym do przedstawionego w niniejszym wniosku i dotyczącym
    podmiotu zagranicznego nabywającego w Polsce usługi logistyczne, Sąd wskazał, że: „nie
    można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej” zagranicznego
    usługobiorcy w rozumieniu art. 11 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (rozporządzenia
    nr 282/2011 - przypis) w zw. z art. 28b ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, jeżeli
    to samo zaplecze personalne i techniczne, które ma zostać udostępnione spółce
    zagranicznej przez spółkę krajową, i które zdaniem organów podatkowych pozwala na
    wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności spółki zagranicznej w kraju,
    stanowi również zaplecze, dzięki któremu spółka krajowa świadczy usługi na rzecz spółki
    zagranicznej - skarżącej. To samo bowiem zaplecze personalne i techniczne nie może być
    wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług (pkt 54).
    W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zasadnie uznał w
    zaskarżonym wyroku, że skarżąca nabywając usługi magazynowania i obsługi towarów nie
    utworzyła w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie
    posiadała faktycznego władztwa nad zapleczem personalnym i technicznym. Jak już
    powyżej zaznaczono, ekonomiczne wykorzystanie ludzi i zasobów technicznych nie jest
    równoznaczne z dostępnością dla strony tego zaplecza w znaczeniu pozwalającym na
    uznanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Jak stwierdził Naczelny
    Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 kwietnia 2023 r., sygn. akt I FSK 506/20, zakup
    każdej usługi, nabywanej przez podmiot gospodarczy ukierunkowany jest na uzyskanie
    określonej korzyści ekonomicznej, co jednak nie kreuje automatycznie miejsca
    prowadzenia stałej działalności gospodarczej. A sam fakt nabywania usług na terytorium
    Polski nie powoduje powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    Polsce”.
    Podobne rozstrzygnięcie zostało zaprezentowane również m.in.:
        w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 lipca 2021 r., sygn. I FSK 660/18;
        w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2023 r., sygn. I
        FSK 761/19;
        w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 2024 r., sygn. I
        FSK 1194/20.
    Stanowisko Trybunału oraz sądów administracyjnych znajduje również potwierdzenie w
    praktyce interpretacyjnej organów podatkowych. Organy podatkowe niejednokrotnie
    powoływały się na wskazane wcześniej kryteria, wypracowane przez orzecznictwo TSUE,
    które zostały następnie odzwierciedlone w przepisach Rozporządzenia wykonawczego.
    Przykładowo m.in. w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej
    („DKIS”):

        z dnia 22 maja 2019 r., sygn. 0115-KDIT1-2.4012.125.2019.2.RS, w której DKIS
        potwierdził, że: „Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności
        gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu
        można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza
        personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej
        oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na
        uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób
        okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób
        samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa.”
        z dnia 14 kwietnia 2023 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.69.2023.1.RST, w której DKIS
        uznał, że: „Należy jednak zauważyć, że dla istnienia stałego miejsca prowadzenia
        działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza
        personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w
        przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej
        usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla
        usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę
        porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym”.
        z dnia 28 lutego 2025 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.678.2024.2.JO, zgodnie z którą
        DKIS skonstatował, że: „Należy zauważyć, że za „stałe miejsce prowadzenia
        działalności gospodarczej" należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności
        gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie spełnione zostaną warunki: posiadania w tym
        miejscu zaplecza personalnego i technicznego, ponadto zaplecze to musi posiadać
        strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych
        potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. Wskazać również należy, że
        kryterium posiadania własnego zaplecza personalnego oraz technicznego może być
        spełnione także w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i
        infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to
        musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi
        sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem
        własnym.”
    Podsumowując, w powyższych wyrokach TSUE i polskich sądów administracyjnych, a także
    w interpretacjach indywidualnych wydanych przez polskie organy podatkowe podkreśla
    się, że dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności kluczowe znaczenie ma, czy
    ta działalność posiada stały charakter. W tym zakresie konieczne jest jednoczesne
    istnienie infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego.
    Planowana działalność Wnioskodawcy w Polsce
    W celu stwierdzenia czy działalność Wnioskodawcy w Polsce opisana w zdarzeniu
    przyszłym będzie skutkować powstaniem stałego miejsca prowadzenia działalności w
    Polsce, należy dokonać analizy, czy spełnione zostaną łącznie wszystkie wymienione
    powyżej warunki posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, tj.
    obecność personelu i infrastruktury technicznej na terytorium Polski, stałość działalności
    Wnioskodawcy, oraz niezależność w wykonywanych czynnościach.
    Zasoby personalne

    W odniesieniu do kryterium zaplecza personalnego, Wnioskodawca nie będzie posiadał w
    Polsce na stałe własnych pracowników. Jak zostało wskazane w opisie zdarzenia
    przyszłego, nie można jednak wykluczyć, że incydentalnie pracownicy/współpracownicy
    Wnioskodawcy/spółek z Grupy będą przyjeżdżać do Polski w ramach wyjazdów
    służbowych.
    Zasadniczo jednak, Wnioskodawca będzie jedynie korzystał z efektów pracy pracowników
    Usługodawcy. Wnioskodawca nie będzie stroną umów o pracę (umów zlecenia, umów o
    dzieło ani żadnych innych umów pracowniczych o podobnym charakterze) z personelem
    Usługodawcy i tym samym Wnioskodawca, co do zasady, nie będzie upoważniony do
    określenia zakresu obowiązków pracowników Usługodawcy, czy też do rozdzielania im
    zadań, ani też egzekwowania ich prawidłowego wykonania - tj. nie będą przysługiwać mu
    uprawnienia pozwalające na dysponowanie personelem Usługodawcy. Co więcej,
    Wnioskodawca prowadzi (i będzie prowadził) swoją działalność (podejmuje decyzje o
    charakterze zarządczym) spoza terytorium Polski, gdzie na stałe przebywają członkowie
    zarządu Wnioskodawcy oraz jego kluczowi pracownicy.
    Biorąc pod uwagę powyższe, bezsprzecznie należy stwierdzić, że Wnioskodawca nie
    będzie posiadał na terytorium kraju wystarczającego zaplecza personalnego
    umożliwiającego prowadzenie działalności gospodarczej w Polsce w sposób niezależny i
    autonomiczny.
    Zasoby techniczne
    Odnosząc się do kryterium posiadania zaplecza technicznego, należy stwierdzić, że
    Wnioskodawca nie będzie posiadał na terytorium Polski żadnych budynków, własnych
    magazynów, infrastruktury technicznej itp., która mogłaby stanowić jego zaplecze
    techniczne, umożliwiające stałe prowadzenie działalności gospodarczej w Polsce.
    Wnioskodawcy nie będzie przysługiwał żaden tytuł prawny (własność, najem, leasing) do
    żadnego z wymienionych powyżej rodzajów infrastruktury w Polsce - w tym w
    szczególności do magazynu należącego do Usługodawcy, w którym będą przechowywane
    Towary.
    Ponadto, Wnioskodawca nie będzie dysponował w kraju jakimikolwiek zasobami
    technicznymi (maszynami, sprzętem komputerowym, wyposażeniem), niezbędnymi do
    samodzielnego wykonywania działalności gospodarczej.
    Przedstawiciele Wnioskodawcy nie będą mieli swobodnego dostępu do powierzchni
    magazynowej należącej do Usługodawcy (przedstawiciele Wnioskodawcy/Grupy będą
    jedynie uprawnieni do kontrolowania sposobu przechowywania towarów przez
    Usługodawcę). Natomiast, będzie to możliwe wyłącznie po uprzednim zawiadomieniu
    Wnioskodawcy. Oznacza to, że Wnioskodawca nie będzie miał swobodnego dostępu do
    infrastruktury Usługodawcy. Wnioskodawca nie będzie zatem posiadał ani formalnego, ani
    faktycznego władztwa nad infrastrukturą, czy też zapleczem technicznym (magazynem)
    Usługodawcy.
    Biorąc pod powagę powyższe, należy uznać tym samym, że Wnioskodawca nie będzie
    posiadał na terytorium Polski wystarczającego zaplecza technicznego dla wypełnienia
    omawianej przesłanki w zakresie stałego miejsca działalności gospodarczej w Polsce.
    Stałość i niezależność prowadzonej działalności gospodarczej
    Odnosząc się natomiast do kryterium stałości i niezależności prowadzonej działalności, w
    pierwszej kolejności należy zauważyć, że termin „stały” oznacza tyle co „trwale związany z
    danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny”. W konsekwencji pojęcie stałości można
    rozumieć jako zamiar permanentnego (a przynajmniej długofalowego) prowadzenia
    działalności gospodarczej na terytorium danego państwa. Jednocześnie, stałość w
    odniesieniu do kryteriów powstania stałego miejsca prowadzenia działalności

    gospodarczej, obejmuje również konieczność zaangażowania określonego zaplecza
    personalnego i technicznego, bezspornie przesądzającego o tym, że działalność nie jest
    tymczasowa.
    Istotnym warunkiem powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    jest, aby aktywa techniczne i personalne posiadane (z zamiarem stałości) w danym kraju
    tworzyły strukturę niezależną i samodzielną, w takim stopniu, aby w ramach tej struktury
    możliwe było podejmowanie decyzji zarządczych w zakresie kwestii, które dotyczą tego
    stałego miejsca prowadzenia działalności oraz działalności gospodarczej prowadzonej
    przez to miejsce. Powstała struktura musi być wyposażona zatem w zdolność do
    samodzielnego realizowania i „konsumowania” świadczeń.
    W tym kontekście należy zaznaczyć, że w ocenie Wnioskodawcy jego planowana
    działalność w Polsce, prowadzona w ramach wykonywania działalności gospodarczej, nie
    będzie miała charakteru stałości. Jak już wykazano, Wnioskodawca nie będzie posiadał w
    Polsce odpowiedniego zaplecza technicznego i personalnego, pozwalającego na
    prowadzenie stałej działalności gospodarczej. Co oznacza, że tym bardziej, Wnioskodawca
    nie będzie posiadał takiej struktury w sposób stały lub niezależny.
    Wskazać należy, że Wnioskodawca zamierza zawrzeć z Usługodawcą umowę w zakresie
    świadczenia Usług na czas określony (3 lata). Ponadto jak zostało to wskazane w opisie
    zdarzenia przyszłego, co do zasady, żaden z pracowników Wnioskodawcy nie będzie na
    stałe obecny w Polsce. W szczególności, nie znajdą się w Polsce osoby lub organy
    uprawnione przez Wnioskodawcę do podejmowania wiążących decyzji o charakterze
    zarządczym, dotyczących działalności Wnioskodawcy, w tym na przykład do zawierania
    umów. Wszelkie decyzje o charakterze zarządczym związane z realizacją podstawowej
    działalności Wnioskodawcy są i będą bowiem dokonywane spoza terytorium Polski. W
    takim przypadku działalność Wnioskodawcy w Polsce nie będzie miała przymiotu stałości
    lub niezależności, a zatem - w ocenie Wnioskodawcy - nie może prowadzić do powstania
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu Rozporządzenia
    wykonawczego.
    Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że nie można przyjąć, iż
    jego obecność w Polsce będzie charakteryzować się stałością i zamiarem prowadzenia
    działalności gospodarczej z tego miejsca. Podobnie, działalność Wnioskodawcy w Polsce
    nie będzie mieć charakteru niezależności. A zatem kolejne warunki powstania stałego
    miejsca działalności gospodarczej nie są spełnione.
    Mając na uwadze powyższe rozważania, zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym zdarzeniu
    przyszłym nie będzie on posiadał stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    dla celów VAT w Polsce.
    Do podobnych konkluzji doszły organy podatkowe m.in. w interpretacji indywidualnej z
    dnia 11 marca 2025 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.697.2024.2.JO, w której DKIS uznał, że:
    „Mając na uwadze orzecznictwo TSUE, powyższe przepisy prawa oraz okoliczności
    rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że Spółka nie posiada w Polsce stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie zorganizuje bowiem na terytorium
    kraju odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych umożliwiających samodzielne
    prowadzenie działalności. Jak wynika z wniosku w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej Spółka sprzedaje Części i akcesoria polskiej spółce powiązanej
    („Dystrybutor”), działającej jako importer (...) w ramach sieci sprzedaży Spółki. Ponadto
    Spółka zawarła z Usługodawcą umowę na świadczenie na jej rzecz usług logistyczno-
    magazynowych w oparciu o centrum logistyczno- magazynowe („Magazyn”).
    Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać
    każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną
    spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego,
    ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. Jak

    wynika z wniosku Spółka nie jest i nie będzie właścicielem żadnych obiektów,
    nieruchomości (np. biura, magazynu) ani urządzeń (np. własnej linii produkcyjnej) w
    Polsce. Spółka nie dysponuje i nie będzie dysponowała powierzchniami biurowymi
    /magazynowymi położonymi w Polsce, ani nie wykazuje i nie będzie wykazywała żadnej
    innej formy fizycznej obecności na terytorium kraju. Również, Spółka nie jest i nie będzie
    właścicielem maszyn narzędzi ani sprzętu, które znajdują się w Magazynie. Jednocześnie
    Spółka nie zatrudnia i nie będzie zatrudniać w Polsce pracowników upoważnionych do
    podejmowania decyzji odnoszących się do działań biznesowych Spółki, np. związanych z
    negocjowaniem umów czy dokonywaniem czynności sprzedażowych. Jednakże,
    upoważnieni pracownicy Spółki będą uprawnieni wyłącznie do przeprowadzania audytów
    działalności Usługodawcy i kontroli Magazynu. Ponadto administracja i zarządzanie
    zwrotami oraz reklamacjami towarów odbywa się w systemie IT A., produkty podlegające
    zwrotowi lub reklamacji są odsyłane do Szwecji w celu inspekcji, gdzie są przyjmowane, a
    następnie rozpatrywane pod kątem zasadności reklamacji bądź zwrotu. Zatem Spółka nie
    będzie posiadała na terytorium Polski własnego zaplecza osobowego ani technicznego.”
    Do podobnych konkluzji organy podatkowe (DKIS) doszły m.in. w:
        interpretacji indywidualnej z dnia 26 kwietnia 2019 r., sygn. 0113-KDIPT1-
        2.4012.115.2019.1.JS;
        interpretacji indywidualnej z dnia 22 lipca 2019 r. sygn. 0114-KDIP1-
        2.4012.191.2019.3.MC;
        interpretacji indywidualnej z dnia 12 lutego 2020 r., sygn. 0112-KDIL1-
        2.4012.635.2019.2.PG;
        interpretacja indywidualnej z dnia 13 marca 2020 r., sygn. 0113-KDIPT1-
        2.4012.814.2019.2.MC;
        interpretacji Indywidualnej z dnia 21 grudnia 2020 r., sygn. 0111-KDIB3-
        3.4012.562.2020.1.JS.
    Co więcej, podobne stanowisko zostało wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w
    wyroku z dnia 20 czerwca 2024 r., sygn. I FSK 1194/20, który orzekając w podobnym stanie
    faktycznym stwierdził, że: „W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w
    Gliwicach zasadnie uznał w zaskarżonym wyroku, że skarżąca nabywając usługi
    magazynowania i obsługi towarów nie utworzyła w Polsce stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej. Spółka nie posiadała faktycznego władztwa nad zapleczem
    personalnym i technicznym. Jak już powyżej zaznaczono, ekonomiczne wykorzystanie
    ludzi i zasobów technicznych nie jest równoznaczne z dostępnością dla strony tego
    zaplecza w znaczeniu pozwalającym na uznanie stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 kwietnia
    2023 r., sygn. akt I FSK 506/20, zakup każdej usługi, nabywanej przez podmiot
    gospodarczy ukierunkowany jest na uzyskanie określonej korzyści ekonomicznej, co
    jednak nie kreuje automatycznie miejsca prowadzenia stałej działalności gospodarczej.”
    Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, w związku z działalnością przedstawioną w
    zdarzeniu przyszłym, Spółka nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 11 ust. 1 i 2 Rozporządzenia wykonawczego i
    art. 28b ust. 2 ustawy o VAT.
    Stanowisko Spółki znajduje również potwierdzenie w powołanym wyżej orzecznictwie
    sądów krajowych oraz w przytoczonych wyżej interpretacjach indywidualnych.
    Przepisy Ustawy o VAT zawierają szczegółowe regulacje określające miejsce świadczenia
    usług dla potrzeb podatku VAT.

    Zgodnie z zasadą ogólną, dotyczącą miejsca świadczenia usług wskazaną w przepisach art.
    28b ust. 1 Ustawy o VAT, w przypadku świadczenia usług na rzecz podatników, miejscem
    świadczenia usług jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę
    działalności gospodarczej. Zgodnie bowiem z treścią art. 28b ust. 1 ustawy o VAT.:
    „Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
    miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
    gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art.
    28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n”.
    Ponadto, zgodnie z ust. 2 tego artykułu: „w przypadku, gdy usługi są świadczone dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych
    usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej”.
    Mając na uwadze przedstawione w opisie zdarzenia przyszłego fakty oraz obowiązujące
    przepisy prawa podatkowego, usługi (opodatkowane według podstawowej reguły, zgodnie
    z art. 28b ustawy o VAT), które Wnioskodawca może nabywać w Polsce, nie będą
    świadczone na rzecz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika
    znajdującego się w Polsce, gdyż - jak zostało wskazane we Wniosku - Wnioskodawca nie
    będzie takiego miejsca na terytorium Polski posiadać.
    Tym samym, miejscem opodatkowania tych usług będzie Wielka Brytania, tj. usługi te
    będą opodatkowane poza terytorium Polski.
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 Ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 Ustawy o VAT, kwotę podatku naliczonego stanowi suma
    kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:
        nabycia towarów i usług,
        dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
    Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.
    odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z
    których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania
    czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku
    należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Ponadto podkreślić należy, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 Ustawy o VAT oraz
    niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 Ustawy o VAT. Przepis ten
    określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Takie ograniczenie zostało wskazane w szczególności w art. 88 ust. 3a pkt 2 Ustawy o VAT -
    zgodnie z którym, transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo
    jest zwolniona od podatku.
    Jak zostało wskazane w opisie zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca jest podmiotem
    prawa brytyjskiego z siedzibą działalności gospodarczej na terytorium Wielkiej Brytanii.
    Wnioskodawca jest zarejestrowany jako podatnik podatku od wartości dodanej w
    państwie siedziby (Wielka Brytania). Ponadto, co zostało już wykazane, Wnioskodawca nie
    będzie posiadał na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej dla potrzeb podatku VAT.

    Zatem miejscem opodatkowania VAT usług nabywanych od kontrahentów mających
    siedzibę na terytorium Polski - zgodnie z art. 28b ustawy o VAT - będzie miejsce siedziby
    działalności gospodarczej Wnioskodawcy, tj. terytorium Wielkiej Brytanii. W związku z tym,
    usługi te nie będą podlegały opodatkowaniu VAT w Polsce.
    W konsekwencji zdaniem Wnioskodawcy w przypadku otrzymania przez Wnioskodawcę
    faktury VAT zawierającej polski podatek VAT dokumentującej Usługi Pomocnicze,
    nabywane od polskich usługodawców, Wnioskodawcy nie będzie przysługiwać prawo do
    odliczenia VAT naliczonego z takich faktur na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 2 Ustawy o VAT,
    gdyż usługi te nie będą podlegać opodatkowaniu w Polsce.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    Według art. 2 pkt 1, 3 i 5 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
      Przez terytorium Unii Europejskiej - rozumie się przez to terytoria państw
      członkowskich Unii Europejskiej (...).
      Przez terytorium państwa trzeciego rozumie się terytorium państwa niewchodzące
      w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.
    Według art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).

    Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w
    rozdziale 3 działu V ustawy.
    I tak, stosownie do art. 28a ustawy:
      Na potrzeby stosowania ww. rozdziału:
      1. ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
      a. podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
        art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b. osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
        od wartości dodanej;
      2. podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub
        świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu
        do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
    Powołany art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy, która ma
    zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Według tej regulacji,
    podatnikiem jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca
    odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2
    ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność
    gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.
    Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:
      W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1
    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu
    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej. W takiej sytuacji, miejscem
    świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla
    którego ta usługa jest świadczona.
    Jednocześnie zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

    Z treści art. 86 ustawy, wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.
    odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z
    których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania
    czynności opodatkowanych, których następstwem jest określenie podatku należnego
    (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Podkreślić należy, że warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do
    odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami
    opodatkowanymi. Przedstawiona zasada wyklucza możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które
    nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Zauważyć również należy, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Ten ostatni przepis określa listę
    wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego.
    I tak, zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku,
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Zatem w sytuacji, gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu
    albo jest zwolniona od podatku podatnikowi nie przysługuje prawo do obniżenia podatku
    należnego o podatek naliczony wykazany w tej fakturze.
    Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest podmiotem należącym do Grupy (...). Grupa
    ta działa w sektorze technologicznym oraz rozrywki interaktywnej, zaś jej działalność
    obejmuje m.in. produkcję elektroniki użytkowej, rozwój oprogramowania oraz rozwój i
    sprzedaż komponentów. W ramach tej działalności, Grupa produkuje, dystrybuuje oraz
    sprzedaje bezpośrednio do konsumentów (...) (Towary). Ponadto, Grupa prowadzi również
    działalność w zakresie sprzedaży usług cyfrowych, takich jak (...). Wnioskodawca planuje
    rozpocząć dystrybucję Towarów z centrum logistyczno-magazynowego zlokalizowanego
    na terytorium Polski. Towary będą wysyłane z Polski bezpośrednio do klientów
    Wnioskodawcy - głównie osób fizycznych, nieprowadzących działalności gospodarczej,
    zlokalizowanych w wybranych krajach Unii Europejskiej („Konsumenci EU”). Aktualnie,
    Wnioskodawca nie planuje sprzedaży Towarów na rzecz konsumentów (ani innych
    klientów) zlokalizowanych na terytorium Polski. Wnioskodawca będzie nabywał hurtowo
    Towary od Spółki Powiązanej lub od podmiotów niepowiązanych oraz składował je w
    magazynie zlokalizowanym w Polsce. Nie jest również wykluczone, że okazjonalnie
    Wnioskodawca może również nabywać towary w celu ich odsprzedaży od sprzedawców
    zlokalizowanych na terytorium Polski (lokalny zakup towarów). Spółka w celu realizacji
    działalności na terytorium Polski będzie korzystała z usług logistycznych („Usługa”)
    dostawcy, posiadającego magazyn na terytorium Polski („Usługodawca”). Ponadto
    Wnioskodawca będzie świadczył (dystrybuował) usługi elektroniczne na rzecz osób
    fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, zlokalizowanych na terytorium
    Polski oraz na rzecz polskich podmiotów, prowadzących działalność gospodarczą.
    Wnioskodawca powziął wątpliwości, czy Spółka będzie posiadała „stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej” na terytorium Polski w rozumieniu art. 11 ust. 1 i
    2 Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r.
    ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego

    systemu podatku od wartości dodanej (dalej: „Rozporządzenie Wykonawcze”), a tym
    samym, czy będzie jej przysługiwać prawo do odliczenia VAT z takich faktur,
    dokumentujących nabycie usług opodatkowanych zgodnie z art. 28b ust. 1 i ust. 2 ustawy
    o VAT.
    Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności
    określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie
    wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia,
    jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach
    członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak” siedziba
      działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie
      możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić
      stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo
      Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
      świadczenie usług, które wykonuje:
      a. art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
      b. począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112
        /WE;
      c. do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
      d. art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający,
      by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

      Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w
      zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy
      towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując
    się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje
    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym
    zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94
    Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs
    and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12
    Welmory Sp. z o.o.
    Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów
    administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których
    zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak
    wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób przemijający, czy
    okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane
    podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało
    towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające
    opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności

    podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest
    konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył
    usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura
    działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na
    własne potrzeby.
    Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym
    infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego
    rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez
    ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE
    wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być
    konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze
    udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich
    wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w
    sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny
    podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.
    Natomiast w wyroku z 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie, badając
    kwestię istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej
    w Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, Trybunał
    wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady
    2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr
    282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006
    /112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie
    członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym
    państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na
    podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których
    świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i
    reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.
    TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie
    jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która
    charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był
    uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam
    sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne
    udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich
    organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki
    któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku
    Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do
    realizacji i odbioru tych samych świadczeń.
    Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C#533/22, w
    którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca
    siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z
    usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim,
    posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że
    obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o
    świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę
    działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług
    świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie

    członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w
    rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego
    świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia
    jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”
    Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r.,
    sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są
    odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług.
    Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby
    umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi
    słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi.
    Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i
    techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą
    w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce
    prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie
    wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych
    usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.
    Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione
    okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka A. Limited nie będzie posiadać w Polsce
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ponieważ nie zorganizuje na
    terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających
    samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały. Z treści wniosku
    wynika, że Wnioskodawca planuje rozpocząć dystrybucję Towarów z centrum logistyczno-
    magazynowego zlokalizowanego na terytorium Polski. Towary będą wysyłane z Polski
    bezpośrednio do klientów Wnioskodawcy - głównie osób fizycznych, nieprowadzących
    działalności gospodarczej, zlokalizowanych w wybranych krajach Unii Europejskiej
    („Konsumenci EU”). Aktualnie, Wnioskodawca nie planuje sprzedaży Towarów na rzecz
    konsumentów (ani innych klientów) zlokalizowanych na terytorium Polski. Wnioskodawca
    będzie nabywał hurtowo Towary od Spółki Powiązanej lub od podmiotów niepowiązanych
    oraz składował je w magazynie zlokalizowanym w Polsce. W celu realizacji działalności na
    terytorium Polski Spółka będzie korzystała z usług logistycznych („Usługa”) dostawcy,
    posiadającego magazyn w Polsce („Usługodawca”). Ponadto Wnioskodawca będzie
    świadczył (dystrybuował) usługi elektroniczne na rzecz osób fizycznych nieprowadzących
    działalności gospodarczej, zlokalizowanych na terytorium Polski oraz na rzecz polskich
    podmiotów, prowadzących działalność gospodarczą.
    Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać
    każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną
    spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego.
    Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych
    usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. Z okoliczności sprawy
    wynika, że Spółka nie będzie posiadać na terytorium Polski żadnych środków trwałych (w
    tym nieruchomości), ani innych towarów, z wyłączeniem Towarów znajdujących się w
    magazynie Usługodawcy. Ponadto, Spółka nie będzie posiadała na stałe w Polsce własnych
    pracowników. Nie można jednak wykluczyć, że incydentalnie pracownicy/współpracownicy
    Wnioskodawcy/spółek z Grupy będą przyjeżdżać do Polski w ramach wyjazdów
    służbowych. Zatem jak wynika z powyższego pracownicy Spółki będą incydentalnie
    przyjeżdżać do Polski, nie będzie to jednak stały pobyt. Natomiast fakt tymczasowego
    /okresowego utrzymywania zasobów personalnych nie jest wystarczający do stwierdzenia
    spełnienia kryterium posiadania odpowiednich zasobów personalnych na terytorium
    kraju. Przebywający tymczasowo w ramach wyjazdów służbowych pracownicy Spółki nie
    będą w stanie prowadzić w Polsce samodzielnie działalności gospodarczej. Zatem, Spółka
    nie będzie posiadała na terytorium Polski żadnych własnych zasobów technicznych
    /rzeczowych oraz personalnych.

    Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie
    jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium
    to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i
    infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być
    dostępne dla usługobiorcy jak jego własne, tj. usługobiorca musi sprawować nad nim
    kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Z wniosku wynika
    jednak, że Spółka nie będzie uprawniona do wydawania bezpośrednich poleceń
    pracownikom lub kontraktorom Usługodawcy, nie będzie kierować ich pracą ani
    sprawować nad nimi bezpośredniego nadzoru. Ponadto przedstawiciele Wnioskodawcy
    nie będą mieli swobodnego dostępu do powierzchni magazynowej należącej do
    Usługodawcy. Jednocześnie, Spółka nie będzie również miała wpływu na system służący
    do zarządzania magazynem, należący do Usługodawcy. Jednocześnie jak Państwo wskazali
    Spółka będzie sprawować umowną i faktyczną kontrolę nad jakością Usługi nabywanej od
    Usługodawcy jedynie w zakresie typowym dla relacji biznesowej pomiędzy usługodawcą a
    usługobiorcą. Należy wskazać, że zupełnie naturalne w realiach rynkowych jest to, że
    zamawiający chciałby otrzymać świadczenie zgodnie ze swoimi oczekiwaniami i w tym celu
    dostarcza wykonawcy odpowiednie wytyczne i dokonuje kontroli jego realizacji. W żadnej
    mierze realizacja świadczeń przez usługodawców i nadzór nad ich wykonaniem nie może
    przesądzać o posiadaniu jakiejkolwiek bezpośredniej kontroli nad nimi. Zatem relacja
    pomiędzy Spółką a Usługodawcą stanowi standardową współpracę gospodarczą, w której
    odbiorca tj. Spółka określa jak świadczenie powinno zostać wykonane i jakie są jego
    oczekiwania co do jakości świadczenia. Współpraca ta opiera się zatem na standardowych
    relacjach rynkowych. Podsumowując Spółka nie będzie posiadała kontroli, nadzoru lub
    bezpośredniego wpływu na zasoby personalne i techniczne/rzeczowe Usługodawcy,
    porównywalnego do kontroli jaką Spółka sprawuje nad zapleczem własnym.
    Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest
    również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o
    wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej)
    trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby
    miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest
    fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą
    stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej
    działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu
    działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.
    Ponownie wskazać należy, że Spółka nie będzie posiadała w Polsce żadnych zasobów
    technicznych i nieruchomości oraz nie będzie zatrudniała w Polsce żadnych
    pracowników. Dodatkowo kluczowe decyzje dotyczące działalności Spółki w Polsce są (i
    będą) podejmowane w kraju jej siedziby, tj. w Wielkiej Brytanii. Zatem, skoro Spółka nie
    będzie posiadała na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz
    technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że będzie
    spełnione kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności
    zasobów osobowych i technicznych.
    Należy również zwrócić uwagę na wyrok TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. Wynika z
    niego, że z perspektywy określania stałego miejsca prowadzenia działalności istotne jest
    ustalenie charakteru zaplecza personalnego i technicznego. TSUE orzekł, że to samo
    zaplecze personalne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i
    odbioru tych samych usług. Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie powinien być
    uznany za stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w
    zakresie tych usług, które świadczy dla tego innego podmiotu. Odnosząc powyższe do
    sytuacji należy stwierdzić, że Usługodawca będzie świadczył na rzecz Spółki Usługi, a to
    oznacza, że w przypadku uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej, to samo zaplecze zasobów personalnych jak i technicznych polskiego
    Usługodawcy byłoby wykorzystywane zarówno do świadczenia Usług na rzecz Spółki jak
    i ich odbioru. Tym samym, zgodnie z wyrokiem TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. takie

    miejsce nie powinno być uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności. W
    podobnym tonie wypowiada się również TSUE w wyroku z dnia 13 czerwca 2024 r. o
    sygn. C#533/22 wskazując, że zaplecze personalne i techniczne w kraju usługodawcy
    musi być odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są usługi na rzecz Spółki.
    W konsekwencji, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy
    stwierdzić, że w świetle aktualnego orzecznictwa TSUE, Spółka A. Limited nie będzie
    posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.
    Natomiast odnosząc się do pozostałych Państwa wątpliwości wskazać należy, że Spółka
    posiada siedzibę działalności gospodarczej w Wielkiej Brytanii i jak powyżej ustaliłem
    nie będzie posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium Polski. Zatem nabywane przez Spółkę usługi do których zastosowanie ma
    art. 28b ustawy nie będą opodatkowane w Polsce. Nabywane przez Spółkę usługi będą
    opodatkowane stosownie do art. 28b ust. 1 ustawy w kraju siedziby Spółki tj. w Wielkiej
    Brytanii. W konsekwencji w sytuacji otrzymania przez Spółkę faktur, dokumentujących
    nabycie w szczególności usług o charakterze pomocniczym zawierających polski
    podatek VAT Spółka na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy nie będzie miała prawa
    do odliczenia podatku naliczonego ponieważ transakcje te nie będą objęte zakresem
    opodatkowania VAT w Polsce.
    W konsekwencji Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu
    prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego
    we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony
    odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111
        ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.