Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.1009.2024.2.KR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-07
Teza: Skutki podatkowe zawarcia ugody.
Słowa kluczowe: banki
kredyt-kredyt hipoteczny
kwota-kwota dodatkowa
nadpłata
przychód
ugody
umorzenie
zwrot
świadczenie-świadczenie pieniężne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 grudnia 2024 r. wpłynął Pana wniosek z 20 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie
    skutków podatkowych zawarcia ugody. Uzupełnił go Pan pismem z 21 lutego 2025 r.
    (wpływ 24 lutego 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca, działając w charakterze konsumenta, zawarł w dniu 26 września 2005 r.
    umowę o kredyt hipoteczny we franku szwajcarskim na podstawie, której bank udzielił Mu
    kredytu w kwocie (...) CHF. Umowa została zawarta celem sfinansowania kosztów zakupu
    przez Wnioskodawcę na rynku wtórnym nieruchomości (dwa lokale mieszkalne wraz z
    pomieszczeniami przynależnymi) położonych w (...) przy ulicy (...) m. (...) i (...). Lokale
    położone są na tym samym piętrze, bezpośrednio ze sobą sąsiadują, są funkcjonalnie ze
    sobą połączone, posiadają nierozłączne części wspólne i wykorzystywane są jako jedno
    mieszkanie przez Wnioskodawcę, w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych.
    Na podstawie powyższej umowy bank wypłacił Wnioskodawcy kwotę kredytu, która
    została przeznaczona przez Wnioskodawcę na nabycie przez Wnioskodawcę ww.
    nieruchomości.
    Wnioskodawca po nabyciu nieruchomości wykorzystywał je dla zaspokojenia własnych
    potrzeb mieszkaniowych - wykorzystując na potrzeby swojego gospodarstwa domowego
    oba sąsiadujące ze sobą mieszkania.
    W dniu 1 lutego 2006 r. umowa o kredyt hipoteczny została zmieniona, w wyniku czego
    nastąpiło podniesienie kwoty kredytu do łącznej kwoty (...) CHF z przeznaczeniem
    dodatkowej kwoty kredytu na refinansowanie wniesionego wkładu własnego.
    Biorąc pod uwagę wątpliwości Wnioskodawcy dotyczące między innymi skuteczności
    niektórych postanowień umowy kredytu hipotecznego, Wnioskodawca wystąpił do banku
    z roszczeniem, które było dochodzone na drodze postępowania prowadzonego przed
    Sądem Okręgowym w (...), I Wydział Cywilny (sygn. akt (...)).
    W dniu 7 sierpnia 2024 r., chcąc doprowadzić do polubownego rozstrzygnięcia sporu
    dotyczącego ważności oraz skuteczności umowy kredytowej Wnioskodawca zawarł z
    bankiem ugodę. Na mocy ugody kwota zadłużenia z tytułu kredytu hipotecznego została
    przeliczona na walutę polską po średnim kursie walut obcych ogłaszanym przez NBP
    ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień zawarcia ugody. Po przewalutowaniu
    kredytu strony dokonały umorzenia pozostającego do spłaty zadłużenia z tytułu kredytu
    hipotecznego to jest kwoty (...) zł. Bank wywiązał się również z zobowiązania, które zostało
    określone w punkcie 3.2 ugody: „Bank dodatkowo wypłaci Kredytobiorcy kwotę (...) PLN, w
    związku z rozliczeniem umowy.”

    Zgodnie z treścią ugody „Kredytobiorca przyjmuje do wiadomości, że w wyniku zwolnienia
    z długu (umorzenia) z tytułu zadłużenia Kredytobiorcy wobec Banku, i otrzymania kwoty, o
    której mowa w pkt 3.2. ugody, u Kredytobiorcy powstaje przychód podlegający
    opodatkowaniu, a Bank będzie zobowiązany do wypełnienia ciążących na nim
    obowiązków informacyjnych (tj. sporządzenia informacji PIT-11).”
    Istotne jest, że wpłacona przez Wnioskodawcę suma rat kapitało-odsetkowych
    pomniejszona o kwotę stanowiącą rozliczenie umowy ((...) PLN) przewyższa kwotę
    otrzymaną przez Wnioskodawcę od banku na podstawie umowy kredytu hipotecznego. W
    praktyce oznacza to, że uwzględniając otrzymane przez Wnioskodawcę umorzenie
    kredytu, kwota wpłacona przez Wnioskodawcę do banku tytułem rat kredytowych
    przewyższała wartość środków otrzymanych przez Wnioskodawcę od Banku tytułem:
      1) wypłaty kredytu hipotecznego oraz
      2) rozliczenia przysługującego na mocy ugody to jest kwoty (...) PLN.
    Jak wskazano w ugodzie, kwota (...) PLN stanowi kwotę wypłacaną w związku z
    rozliczeniem umowy. W ocenie Wnioskodawcy, przy uwzględnieniu charakteru
    prowadzonych rozmów ugodowych, specyfiki zawieranych ugód w tożsamych sprawach,
    czy wreszcie faktu dokonania przez Wnioskodawcę spłat na rzecz banku ponad
    udostępniony Wnioskodawcy kapitał kredytu, wypłata kwoty (...) PLN ma charakter
    zwrotny. Również umorzenie kapitału stanowi - z ekonomicznego punktu widzenia - formę
    rozliczenia nadpłaty powstałej na skutek spłaty przez Wnioskodawcę rat kapitałowo-
    odsetkowych. Powyższe stanowi jednak wyłącznie domniemanie Wnioskodawcy, które w
    świetle wskazanych powyżej okoliczności, nie może być poparte dodatkowymi
    wyjaśnieniami banku oraz posiadaną przez Wnioskodawcę dokumentacją.
    Wnioskodawca jest obywatelem polskim, mieszka w Polsce i podlega w Polsce
    opodatkowaniu od całości swoich dochodów bez względu na miejsce położenia źródeł
    przychodów. Wnioskodawca nigdy nie korzystał z zaniechania poboru podatku, o którym
    mowa w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.
    Uzupełnienie stanu faktycznego
    Kredyt hipoteczny, o którym mowa we wniosku został udzielony przez bank, a więc przez
    podmiot uprawniony do udzielania kredytów. Działalność kredytodawcy podlega
    nadzorowi państwowego organu nadzoru.
    Zabezpieczenie hipoteczne kredytu ustanowiono na następujących nieruchomościach:
      a) lokal mieszkalny nr (...) znajdujący się w budynku przy ul. (...) w (...),
      b) lokal mieszkalny nr (...) znajdujący się w budynku przy ul. (...) w (...),
      c) lokal niemieszkalny znajdujący się w budynku przy ul. (...) w (...) tj. na częściach
        wspólnych nieruchomości takich jak: stanowiska garażowe, rampa, pomieszczenie
        gospodarcze, korytarz garażu.
    Zabezpieczenie ustanowiono:
      a) hipoteką umowną łączną zwykłą do wysokości (...) franków szwajcarskich (CHF)
        zabezpieczoną na rzecz (...) ujawnioną w dziale IV księgi wieczystej nr (...)
        prowadzonej przez Sąd Rejonowy (...), (...);
      b) hipoteką umowną łączną kaucyjną do wysokości (...) franków szwajcarskich (CHF)
        zabezpieczoną na rzecz (...) ujawnioną w dziale IV księgi wieczystej nr (...)
        prowadzonej przez Sąd Rejonowy (...), (...);

      c) hipoteką umowną łączną zwykłą do wysokości (...) franków szwajcarskich (CHF)
        zabezpieczoną na rzecz (...) ujawnioną w dziale IV księgi wieczystej nr (...)
        prowadzonej przez Sąd Rejonowy (...), (...);
      d) hipoteką umowną łączną kaucyjną do wysokości (...) franków szwajcarskich (CHF)
        zabezpieczoną na rzecz (...) ujawnioną w dziale IV księgi wieczystej nr (...)
        prowadzonej przez Sąd Rejonowy (...), (...);
      e) hipoteką umowną kaucyjną do wysokości (...) franków szwajcarskich (CHF)
        zabezpieczoną na rzecz (...) ujawnioną w dziale IV księgi wieczystej nr (...)
        prowadzonej przez Sąd Rejonowy (...), (...).
    Kredyt został zaciągnięty w celu nabycia lokali mieszkalnych, które Wnioskodawca
    wykorzystywał dla zaspokojenia swoich potrzeb mieszkaniowych.
    W Umowie Kredytowej wpisano następujący cel kredytu: „Bank udziela, zgodnie z
    warunkami niniejszej Umowy, długoterminowego kredytu hipotecznego w wysokości (...)
    CHF (słownie franków szwajcarskich: (...) jednak nie więcej niż (...) PLN (słownie złotych: (...))
    z przeznaczeniem na sfinansowanie koszów zakupu lokali mieszkalnych wraz z
    pomieszczeniami przynależnymi na rynku wtórnym, położonych w (...) przy ul. (...) m. (...) i
    (...), zwanych dalej: „Kredytowaną Nieruchomością”.
    Wnioskodawcy przysługuje własność obu lokali mieszkalnych i udział 100/1000 w prawie
    własności lokalu niemieszkalnego (tj. w częściach nieruchomości takich jak: stanowiska
    garażowe, rampa, pomieszczenie gospodarcze, korytarz garażu).
    Ugoda z bankiem została zawarta na podstawie przepisów następujących ustaw: ustawa z
    dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks
    postępowania cywilnego, ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe.
    Oba lokale mieszkalne zostały nabyte na podstawie umowy sprzedaży z dnia 31
    października 2005 r. sporządzonej w formie aktu notarialnego przez Notariusza (...), Rep. A
    nr (...).
    Cena sprzedaży lokali mieszkalnych w umowie została określona łącznie jako jedna i
    niepodzielna kwota (...) zł.
    Lokale mieszkalne posiadały dwa wejścia, ale były i są funkcjonalnie połączone w jedno
    mieszkanie (poprzez niepodzielny taras, stanowiący wyłączną własność Wnioskodawcy).
    Lokale zawsze były wykorzystywane jako jedno gospodarstwo domowe.
    Każdy z lokali mieszkalnych posiadał odrębną księgę wieczystą.
    Lokale mieszkalne posiadały dwa odrębne oznaczenia numeracyjne.
    Kredyt hipoteczny został zaciągnięty na zakup lokali mieszkalnych, które służyły
    zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych Wnioskodawcy i mieszczą się w katalogu wydatków
    wskazanych w art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, to jest: „nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim
    budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim
    lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
    wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem”.
    Celem zakupu lokali mieszkalnych nr (...) i (...) znajdujących się w budynku przy ul. (...) w (...)
    było zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych jednego gospodarstwa domowego. Należy
    więc udzielić twierdzącej odpowiedzi na powyższe pytanie.
    W dacie zawarcia ugody z bankiem lokale mieszkalne posiadały odrębne księgi wieczyste.
    Na pytanie Organu o treści: „co składało się na kwotę zadłużenia, które umorzył bank, w
    szczególności czy były to odsetki, kwota kapitału, kwota odsetek skapitalizowanych, kwota
    tzw. odsetek karnych (odsetek od zadłużenia przeterminowanego) czy inne należności
    (jakie?)”, wskazał, że Bank zwolnił Wnioskodawcę z długu (umorzył zadłużenie

    Wnioskodawcy) w zakresie kwoty (...) PLN odpowiadającej zadłużeniu Wnioskodawcy,
    które stanowił kapitał bieżący (zadłużenie, które na dzień umorzenia nie było wymagalne).
    Wnioskodawca nie korzystał w przeszłości z zaniechania poboru podatku od kwot
    umorzonych wierzytelności z tytułu innego kredytu mieszkaniowego.
    Kwota (...) zł została wypłacona w dniu 7 sierpnia 2024 r.
    Warunki otrzymania przez Wnioskodawcę kwoty (...) zł (w tym kwota oraz termin wypłaty)
    zostały uzgodnione przez Wnioskodawcę z bankiem kredytującym i określone w zawartej
    przez Wnioskodawcę ugodzie. Ugoda wskazuje, że płatność ta stanowi rozliczenie umowy
    kredytowej.
    Na pytanie Organu o treści: „w odniesieniu do kwoty ((...) zł), którą bank zobowiązał się
    Panu wypłacić, proszę wskazać: czy ww. kwota stanowi przysporzenie ponad kwoty
    uiszczane przez Pana tytułem spłaty kredytu hipotecznego zawartego w 2005 r.?”,
    Wnioskodawca wskazał, że kwota (...) zł stanowi płatność, która została zrealizowana
    przez Bank dla rozliczenia umowy kredytowej. Istotne jest, że wpłacona przez
    Wnioskodawcę suma rat kapitałowo-odsetkowych pomniejszona o kwotę stanowiącą
    rozliczenie umowy ((...) zł) przewyższa kwotę otrzymaną przez Wnioskodawcę od banku
    na podstawie umowy kredytu hipotecznego. W praktyce oznacza to, że uwzględniając
    otrzymane przez Wnioskodawcę umorzenie kredytu, kwota wpłacona przez
    Wnioskodawcę do banku tytułem rat kredytowych przewyższała wartość środków
    otrzymanych przez Wnioskodawcę od Banku tytułem:
      1) wypłaty kredytu hipotecznego oraz
      2) rozliczenia przysługującego na mocy ugody to jest kwoty (...) zł.
    Wpłacona przez Wnioskodawcę suma rat kapitałowo-odsetkowych pomniejszona o kwotę
    stanowiącą rozliczenie umowy ((...) zł) przewyższa kwotę otrzymaną przez Wnioskodawcę
    od banku na podstawie umowy kredytu hipotecznego. W praktyce oznacza to, że
    uwzględniając otrzymane przez Wnioskodawcę umorzenie kredytu, kwota wpłacona przez
    Wnioskodawcę do banku tytułem rat kredytowych przewyższała wartość środków
    otrzymanych przez Wnioskodawcę od Banku tytułem:
      1) wypłaty kredytu hipotecznego oraz
      2) rozliczenia przysługującego na mocy ugody to jest kwoty (...) zł.
    Wnioskodawca nie ma dostępu do przepisów wewnętrznych Banku ani wiedzy na temat
    stosowanej przez bank klasyfikacji wierzytelności i zobowiązań względem klientów, w tym
    Wnioskodawcy.
    Ugoda w sposób bezpośredni wskazuje, że kwota (...) zł stanowi rozliczenie umowy
    kredytowej. Ugoda nie wskazuje natomiast (i nie było to również przedmiotem
    prowadzonych przez Wnioskodawcę negocjacji z bankiem) jaki jest status tej
    wierzytelności oraz jak powyższa kwota została skalkulowana.
    Wysokość kwoty wypłaconej Wnioskodawcy ((...) zł) została ustalona w toku negocjacji
    Stron (Wnioskodawcy i Banku) w oparciu o porównanie kwot wypłaconych Wnioskodawcy
    przez Bank z tytułu udzielonego kredytu oraz sumy wpłat dokonanych przez
    Wnioskodawcę do Banku. Strony ustalając wysokość kwoty do wypłaty na rzecz
    Wnioskodawcy posiłkowały się m.in.: kwotą realnej nadpłaty rat kredytu dokonanej przez
    Wnioskodawcę w stosunku do analogicznego kredytu w PLN, kwotą aktualnego (w toku
    negocjacji) zadłużenia kredytu, różnicy w saldzie kredytu do spłaty, saldem kredytu po
    przeliczeniu kwoty do spłaty na PLN, wysokością hipotetycznej nowej raty kredytu w PLN z
    oprocentowaniem zmiennym, wysokością hipotetycznej nowej raty kredytu w PLN z
    oprocentowaniem stałym do końca okresu kredytowania przewidzianego w Umowie
    Kredytowej oraz treścią art. 917 Kodeksu cywilnego, który stanowi, że: „Przez ugodę
    strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku

    prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszeń wynikających z tego stosunku
    lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać.”.
    Pytania
      1. Czy otrzymana przez Wnioskodawcę od banku kwota (...) PLN tytułem rozliczenia
        umowy, stanowi dla Wnioskodawcy przychód podlegający opodatkowaniu
        podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
      2. Czy w wyniku umorzenia przez bank części kredytu hipotecznego powstał po
        stronie Wnioskodawcy obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób
        fizycznych od uzyskanego z tego tytułu dochodu?
    Pana stanowisko w sprawie
    Ad 1
    Zdaniem Wnioskodawcy, otrzymana przez Wnioskodawcę od banku kwota (...) PLN
    tytułem rozliczenia umowy nie stanowi dla Wnioskodawcy przychodu podlegającego
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Ad 2
    Zdaniem Wnioskodawcy, w wyniku umorzenia przez bank części kredytu hipotecznego nie
    powstał po stronie Wnioskodawcy obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób
    fizycznych od uzyskanego z tego tytułu dochodu.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21,
    52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
    zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru
    podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dochodem
    ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art.
    30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego
    źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania
    przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
    W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1
    pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera
    katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy źródłem przychodów są inne źródła.

    Jak stanowi art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za
    przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
    szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
    wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
    przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu
    zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
    indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
    osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
    ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o
    pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty,
    nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-
    14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 tej
    ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym
    przypadku, kiedy po stronie podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Jak wynika z zacytowanych przepisów opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlega - co do zasady - każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie
    natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów z danego źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być
    uznane tylko takie świadczenia, z którym związany jest przyrost majątku podatnika, który
    ma definitywny charakter, a więc nie ma charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    W analizowanej sprawie po stronie Wnioskodawcy nie doszło do powstania przysporzenia
    majątkowego. W wyniku zawarcia ugody Wnioskodawca otrzymał:
      1) środki pieniężne,
      2) umorzenie niespłaconej części kredytu.
    Istotne jest, że suma wpłaconych przez Wnioskodawcę rat kapitałowo-odsetkowych
    przekracza wartość otrzymanego od banku kredytu. Dlatego należy uznać, że :
      1) wartość umorzonej części kredytu, jak również
      2) kwota wypłacona Wnioskodawcy w związku z zawartą ugodą
    - nie stanowi przysporzenia po stronie Wnioskodawcy, ale stanowi - w ujęciu
    ekonomicznym - zwrot środków przekazanych wcześniej przez Wnioskodawcę na rzecz
    Banku. Z tego powodu zarówno wypłata na rzecz Wnioskodawcy przez bank kwoty
    należnej w związku z zawarciem ugody, jak również wartość umorzonej części kredytu
    stanowią zdarzenia, które nie powodują powstania u Wnioskodawcy przychodu w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Poprawność przedstawionej wyżej wykładni przepisów ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych znajduje potwierdzenie w licznych interpretacjach wydanych przez
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Przykładowo w interpretacji z dnia:

      - 8 sierpnia 2024 r. (nr 0112-KDIL2-1.4011.570.2024.3.DJ), zgodnie z którą: „(...) z tytułu
        otrzymania Kwoty zwrotu, o której mowa we wniosku nie dojdzie do powstania
        przysporzenia majątkowego. W związku z zawarciem ugody otrzymają Państwo
        zwrot środków pieniężnych, jakie Państwo wpłacili na rzecz Banku na poczet
        kapitału oraz odsetek, spłacając raty kapitału. A zatem otrzymają Państwo środki
        będące ekwiwalentem wydatków, które były uprzednio poniesione z Państwa
        własnych środków. Kwota zwrócona przez Bank, otrzymana na podstawie ugody z
        Bankiem, nie spowoduje więc faktycznego przyrostu w Państwa majątku. Wypłata
        ta będzie dla Państwa neutralna podatkowo. W konsekwencji otrzymanie przez
        Państwa środków pieniężnych, które Bank ma wypłacić Państwu w związku z
        planowaną ugodą (tj. Kwoty zwrotu, o której mowa we wniosku) nie będzie
        stanowiło dla Państwa przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem
        dochodowym od osób fizycznych”;
      - 2 lipca 2024 r. (nr 0112-KDIL2-1.4011 464.2024.2.MKA), zgodnie z którą: „(...) W
        związku z zawarciem ugody otrzymała Pani zwrot środków pieniężnych, które
        wcześniej na mocy umowy przekazała Pani na rzecz banku w ramach spłaty rat
        udzielonego kredytu hipotecznego. A zatem otrzymała Pani środki będące
        ekwiwalentem wydatków, które były uprzednio poniesione z Pani własnych
        środków. Kwota otrzymana na podstawie ugody z bankiem nie spowoduje więc
        faktycznego przyrostu w Pani majątku. Wypłata ta będzie dla Pani neutralna
        podatkowo. Dlatego stwierdzam, że zwrot przez bank części kwoty uiszczonej
        tytułem spłaty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego, tj. kwoty nadpłaty i kwoty
        dodatkowej, nie będzie stanowił dla Pani przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1
        ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o
        którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającego
        opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Zatem nie ma Pani
        obowiązku zapłaty podatku od zwróconej przez bank kwoty. Nie ma Pani również
        obowiązku składania jakichkolwiek informacji do urzędu skarbowego o otrzymanej
        od banku kwocie”;
      - 23 kwietnia 2024 r. (nr 0112-KDIL2-1.4011.207.2024.1 .MKA), zgodnie z którą: „(...) W
        związku z zawarciem ugody otrzymał Pan zwrot środków pieniężnych, które
        wcześniej na mocy umowy przekazał Pan na rzecz banku w ramach spłaty części rat
        udzielonego kredytu mieszkaniowego. A zatem otrzymał Pan środki będące
        ekwiwalentem wydatków, które były uprzednio poniesione z Pana własnych
        środków. Kwota otrzymana na podstawie ugody z bankiem nie spowoduje więc
        faktycznego przyrostu w Pana majątku Wypłata ta będzie dla Pana neutralna
        podatkowo. W konsekwencji, zwrot przez bank części kwoty uiszczonej tytułem
        spłaty zaciągniętego kredytu hipotecznego nie będzie stanowił dla Pana przychodu
        w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
        klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust.
        1 ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
        fizycznych. Zatem nie ma Pan obowiązku zapłaty podatku od zwróconej przez bank
        kwoty”.
    Chociaż wskazane powyżej interpretacje dotyczą kwot zwrotu otrzymanych w związku z
    zawarciem z bankiem ugody, to brak byłoby uzasadnienia dla różnicowania skutków
    podatkowych otrzymanej wypłaty od skutków podatkowych umorzenia kwoty kredytu.
    Oba bowiem zdarzenia, gdyby były analizowane w oderwaniu od swojej ekonomicznej
    istoty (gospodarczego kontekstu) skutkowałyby powstaniem przychodu w rozumieniu
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Brak powstania przychodu
    spowodowany jest natomiast brakiem wystąpienia w związku z powyższymi zdarzeniami
    przysporzenia (szeroko rozumianego wzrostu majątku) po stronie Wnioskodawcy. Należy
    podkreślić, że mimo otrzymania dodatkowego świadczenia oraz umorzenia pozostałej do
    spłaty kredytu, wartość wpłaconych przez Wnioskodawcę rat kredytowych była wyższa od

    kwoty uzyskanego przez Wnioskodawcę kredytu. Dlatego, powyższe świadczenia należy
    traktować jako otrzymanie przez Wnioskodawcę zwrotu części poniesionych wcześniej
    wydatków a nie formę przysporzenia po stronie Wnioskodawcy. Z tego powodu należy
    uznać, że w wyniku zawarcia i wykonania postanowień ugody, nie doszło po stronie
    Wnioskodawcy do zdarzenia podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych.
    Powyższe jest zdaniem Wnioskodawcy wystarczające dla uzasadnienia przedstawionego w
    niniejszym wniosku stanowiska za prawidłowe.
    Z ostrożności procesowej jednak Wnioskodawca chce zwrócić uwagę, że nawet gdyby
    uznać (z czym Wnioskodawca się nie zgadza), że wartość umorzonej części kredytu
    stanowi przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    korzystałby on zdaniem Wnioskodawcy ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie
    Rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego
    od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym
    na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2024 poz. 102, dalej „Rozporządzenie”). Zgodnie z par. 1
    ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od
    osób fizycznych od kwot umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu
    mieszkaniowego w przypadku, gdy:
      a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
        mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy
        kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji
        mieszkaniowej, oraz
      b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
        zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
        mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
        mieszkaniowej.
    Biorąc pod uwagę, że:
      1) kredyt będący przedmiotem wniosku został zaciągnięty na realizację jednej
        inwestycji mieszkaniowej w rozumieniu Rozporządzenia (obie nabyte w ramach
        umowy kredytowej nieruchomości służyły zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych
        Wnioskodawcy; lokale położone są na tym samym piętrze, bezpośrednio ze sobą
        sąsiadują, są funkcjonalnie ze sobą połączone, posiadają nierozłączne części
        wspólne i wykorzystywane są jako jedno mieszkanie przez Wnioskodawcę) oraz
      2) Wnioskodawca poza opisanym we wniosku zdarzeniem nie korzystał z zaniechania
        poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
        mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż inwestycji mieszkaniowej
    - w przypadku powstania przychodu z tytułu umorzenia części kredytu, Wnioskodawca
    mógłby skorzystać z zaniechania poboru podatku wprowadzonego Rozporządzeniem.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):

      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić, w każdej sytuacji, gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Wskazać również należy, że dla celów podatkowych przyjmuje się – co znajduje
    potwierdzenie w orzecznictwie – że pojęcie nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w
    art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ma szerszy zakres niż w
    prawie cywilnym. Obejmuje ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia
    prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te
    wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne,
    to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej
    osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
    Źródła przychodów
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są: inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty

      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. O przychodzie podatkowym z innych źródeł
    będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści
    majątkowe.
    Umorzenie wierzytelności
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na
      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach
      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia
    się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy
    bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.
    j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się,
    że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania,
    zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na
    zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów, zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia
    itp.
    Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę
    prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie
    odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym
    samym podstawę zawarcia ugody. W doktrynie prezentowany jest również pogląd,
    zgodnie z którym kauzalność ugody przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się
    posłużyć strony po zawarciu ugody. Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze
    wzajemnych ustępstw stron, zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku lub zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu
    istniejącego lub mogącego powstać.

    Należy w tym miejscu wyjaśnić, że umorzenie wierzytelności następuje w przypadku
    zwolnienia z długu, czyli zrzeczenia się przez wierzyciela z prawa do wierzytelności, bez
    uzyskania świadczenia ze strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik
    je przyjmie, powoduje, że zobowiązanie wygasa.
    Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy Kodeks
    cywilny:
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Istota zwolnienia z długu sprowadza się do tego, że skoro wierzytelność jest prawem
    wierzyciela, nie ma przeszkód, aby wierzyciel zrzekł się tego prawa, tj. by umorzył
    zobowiązanie bez uzyskania świadczenia ze strony dłużnika. Zwolnienie z długu należy do
    czynności prawnych rozporządzających, bowiem skutkuje ono wygaśnięciem
    zobowiązania. Samo zrzeczenie się wierzyciela aktem jednostronnym nie wystarcza do
    zwolnienia z długu.
    Dla umorzenia wierzytelności koniecznym jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w wyniku
    ugody, zawartego układu, czy też poprzez oświadczenie, umowę). Wierzytelność będzie
    umorzona wówczas, gdy wierzyciel uzyska wiadomość od dłużnika, że przyjął on (dłużnik)
    zwolnienie z długu.
    Konsekwencją rozporządzeniowego charakteru umowy o zwolnienie jest przysporzenie po
    stronie dłużnika, które następuje przez zmniejszenie pasywów jego majątku. Skoro zatem,
    dłużnik godzi się na zawarcie zwolnienia z długu to osiąga on przychód, bowiem uzyskuje
    on przysporzenie.
    Wobec tego na skuteczne zwolnienie z długu, w myśl art. 508 Kodeksu cywilnego, składają
    się dwa elementy:
      1) oświadczenie woli wierzyciela o umorzeniu zobowiązania,
      2) akceptacja tego oświadczenia przez dłużnika.
    Przy czym wskazuje się, że zwolnienie z długu może odnosić się do wierzytelności
    istniejących. Dopuszczalne jest także zwolnienie z długu przyszłego.
    Tak więc dla umorzenia wierzytelności koniecznym jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w
    wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Poprawność powyższego stanowiska potwierdza wyrok Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 18 maja 2012 r., sygn. akt II FSK 2633/10, w którym Sąd wskazał, że
    „gdy dochodzi do umorzenia wierzytelności przez kredytodawcę nie jest istotne, czy u
    podstaw uzyskanego nieodpłatnego świadczenia leży umowa o zwolnienie z długu, czy też
    decyzja wierzyciela o rezygnacji z dochodzenia należności. Zasadnicze znaczenie ma
    bowiem to, że w następstwie takich zdarzeń dłużnik zostaje zwolniony z obowiązku spłaty
    zadłużenia. Po jego stronie powstaje tym samym przychód stanowiący równowartość
    umorzonej kwoty zobowiązania, którego nie musi już świadczyć na rzecz wierzyciela.
    Faktyczna rezygnacja wierzyciela z dochodzenia należności prowadzi więc do powstania
    przychodu, podobnie jak w przypadku zawarcia umowy o zwolnienie z długu, albowiem w
    każdym z tych przypadków po stronie dłużnika ustaje obowiązek spełnienia świadczenia.
    Należy bowiem zauważyć, że pojęcie „nieodpłatnego świadczenia” obejmuje wszystkie
    zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści

    kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze,
    których skutkiem jest nieodpłatne, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny
    wymiar finansowy”.
    Tym samym, umorzoną Panu kwotę wierzytelności z tytułu zaciągniętego w 2005 r.
    kredytu, należy zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o którym mowa w art. 10
    ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zaniechanie poboru podatku
    Zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. 2024 r.
    poz. 102):
      1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od
        kwot:
          1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu
            mieszkaniowego, w przypadku gdy:
          a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
            mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego
            – gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie
            jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz
          b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
            korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
            wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację
            innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;
          2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu
            mieszkaniowego udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz
            nominowanego lub indeksowanego do waluty obcej, w związku z
            powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania.
      2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
          1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
          2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
          3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do
            zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług
            dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń.
      3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne
        niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
        dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.),
        zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z
        tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego
        zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje
        do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
      4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym
        lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o
        którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu
        kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie
        wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.
      5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie
        się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:

          1) jednego gospodarstwa domowego albo
          2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby
            fizyczne mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej
            niż jedna osoba fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami
            zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1
            ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z
            2023 r. poz. 1774 i 1843).
      6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
        gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal
        mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub
        wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
      7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
        inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
        osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
        zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Natomiast z § 3 ww. rozporządzenia:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
      1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
        podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
        uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
        zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
      2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
        nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
        prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
        udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
      3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl § 4 ww. rozporządzenia:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów
      (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2024 r.
    Zgodnie z treścią art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    wskazanego w § 3 ww. rozporządzenia:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
      a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
      b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału
        w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
        lub udziału w takim prawie,
      c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
        tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego
        gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału

        w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten
        zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
      d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
      e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Dochody, od których zaniechano poboru podatku nie są wykazywane w zeznaniach
    rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do urzędu skarbowego.
    Z powyższego wynika zatem, że zaniechanie poboru podatku znajdzie zastosowanie do
    umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na
    cele mieszkaniowe i zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych przed dniem 15 stycznia
    2015 r. przez podmioty uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych
    ustaw, w przypadku, gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej
    inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego –
    gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji
    mieszkaniowej oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu
    mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
    wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż
    określona w lit. a) inwestycji mieszkaniowej (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. b ww. rozporządzenia).
    Istotne jest, żeby kredyt mieszkaniowy został przeznaczony na wydatki, o których mowa w
    art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w przypadku
    umorzenia kredytu refinansowego – aby został on zaciągnięty na refinansowanie
    (zastąpienie) kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki, o których mowa w art. 21
    ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W przywołanym rozporządzeniu w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od
    niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na
    cele mieszkaniowe w § 3 pkt 3 wskazano, że ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o
    kredycie mieszkaniowym, należy przez to rozumieć kredyt, który został zaciągnięty na
    wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Przepis § 1 pkt 3 ww. rozporządzenia, stanowi, że w przypadku, gdy kredyt
    mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż określone w art. 21 ust. 25
    pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zaniechanie, o którym mowa w
    ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w
    jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25
    pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
    Podkreślenia wymaga, że zaniechanie poboru podatku jest wyjątkiem od zasady
    powszechności opodatkowania, dlatego do interpretacji przepisów ustanawiających to
    prawo należy stosować wykładnię ścisłą, która nie wychodzi poza literalne brzmienie
    przepisów.
    Zatem zaniechanie poboru podatku znajdzie zastosowanie do umorzonych osobom
    fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów, jeżeli zostaną spełnione łącznie
    następujące przesłanki:
      1) kredyt był zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej;
      2) kredyt był udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione
        do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw;
      3) kredyt był zabezpieczony hipotecznie;

      4) kredytobiorca nie korzystał wcześniej z umorzenia zobowiązania z tytułu innego
        kredytu na własne cele mieszkaniowe zabezpieczonego hipotecznie;
      5) kwota wierzytelności obejmuje kwotę kredytu mieszkaniowego (kapitału), odsetki,
        w tym odsetki skapitalizowane i prowizje, opłaty, jeżeli ich poniesienie przez
        kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z
        wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń.
    Pana skutki podatkowe z tytułu umorzenia wierzytelności
    Główną przesłanką skorzystania z zaniechania poboru podatku jest przeznaczenie tego
    kredytu na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Rozporządzenie Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. przewiduje zaniechanie poboru
    niezależnie od tego, czy kredytobiorca realizuje własne cele mieszkaniowe, czy nie. Istotne
    jest, żeby zaciągnięty kredyt mieszkaniowy został przeznaczony na wydatki, o których
    mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych odnoszą się do wydatków na
    nabycie m.in. nieruchomości, lokali mieszkalnych (udziału w takich nieruchomościach,
    lokalach), gruntów pod budowę budynków mieszkalnych, gruntów z rozpoczętą budową
    budynku mieszkalnego.
    Katalog wydatków stanowiących „własne cele mieszkaniowe” podatnika wymieniony w art.
    21 ust. 25 ustawy ma charakter zamknięty – jest to wyliczenie enumeratywne.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiują pojęcia lokalu
    mieszkalnego, zatem dla zdefiniowania tego pojęcia należy odwołać się do przepisów
    ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1048 ze zm.).
    Zgodnie z art. 2 ust. 2 tej ustawy:
      Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi
      ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi,
      które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb
      mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych
      lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne.
    Natomiast w myśl art. 2 ust. 4 ww. ustawy:
      Do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby
      nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach
      nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w
      szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej „pomieszczeniami
      przynależnymi”.
    Z powyższego wynika, że do lokalu mieszkalnego mogą przynależeć inne pomieszczenia.
    W sytuacji, gdy pomieszczenia typu miejsce postojowe, garaż czy np. komórka lokatorska
    są ściśle powiązane z lokalem mieszkalnym i nie stanowią odrębnej nieruchomości
    uregulowanej odrębną księgą wieczystą, wówczas można przyjąć, że jako całość stanowią
    lokal mieszkalny mieszczący się w katalogu wydatków, o którym mowa w art. 21 ust. 25
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Przepis art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienia
    wyłącznie lokal mieszkalny oraz grunt lub prawo wieczystego użytkowania gruntu
    związane z tym lokalem.
    Z przedstawionego przez Pana opisu wynika, że przedmiotem umowy kredytowej były
    dwa lokale mieszkalne wraz z pomieszczeniami przynależnymi, posiadające odrębne
    księgi wieczyste. Te dwa lokale mieszkalne posiadają odrębne adresy, tj. dwa odrębne
    oznaczenia numeracyjne i dwa wejścia.

    Zatem kredyt ten nie został zaciągnięty na realizację wyłącznie jednej inwestycji
    mieszkaniowej, tj. związanej z jednym lokalem mieszkalnym, lecz dotyczył dwóch
    odrębnych inwestycji mieszkaniowych (dwóch lokali mieszkalnych).
    Tymczasem z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe
    jasno wynika, że kredyt mieszkaniowy powinien zostać zaciągnięty na realizację jednej
    inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego
    kredyty mieszkaniowe powinny zostać zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji
    mieszkaniowej.
    Przy czym, przez jedną inwestycję mieszkaniową, rozumie się inwestycję, której celem jest
    zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych: jednego gospodarstwa domowego albo więcej niż
    jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne mające zajmować
    wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z każdego takiego
    gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3
    pkt 1 o podatku od spadków i darowizn.
    Natomiast przez jedno gospodarstwo domowe rozumie się gospodarstwo prowadzone
    przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny
    jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i
    gospodarującymi.
    Zatem z ww. rozporządzenia wynika wprost, że aby kwota umorzona mogła skorzystać z
    zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie
    omawianego rozporządzenia – to kredyt hipoteczny powinien zostać zaciągnięty na jedną
    inwestycję mieszkaniową – tj. w przedmiotowej sprawie powinien dotyczyć jednego lokalu
    mieszkalnego.
    Wobec powyższego nie spełnia Pan jednego z warunków określonego w rozporządzeniu
    Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku
    dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, który pozwala na skorzystanie z
    zaniechania, tj. kredyt mieszkaniowy nie został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
    mieszkaniowej.
    Zatem, skoro kredyt zaciągnięty w 2005 r. dotyczył dwóch różnych inwestycji
    mieszkaniowych – dwóch lokali mieszkalnych i wynika to z umowy kredytowej, które
    posiadają dwie odrębne księgi wieczyste - zaniechanie poboru podatku dochodowego od
    osób fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r.
    w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, nie
    znajdzie zastosowania do przychodu związanego z umorzeniem wierzytelności z tytułu
    tego kredytu.
    Nie nabył bowiem Pan w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych swojego
    gospodarstwa domowego, jednego lokalu mieszkalnego albo jednego budynku
    mieszkalnego jednorodzinnego, lecz dwa lokale mieszkalne posiadające odrębne księgi
    wieczyste, odrębne adresy, tj. dwa odrębne oznaczenia numeracyjne i dwa wejścia.
    Zatem, udzielony Panu kredyt nie wypełnia przesłanek do uznania go za kredyt
    mieszkaniowy, o którym mowa w ww. rozporządzeniu.
    Skoro kredyt zaciągnięty w 2005 r. dotyczył dwóch różnych inwestycji mieszkaniowych, tj.
    dwóch lokali mieszkalnych, zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób
    fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, nie
    znajdzie zastosowania do przychodu związanego z umorzeniem wierzytelności z tytułu
    tego kredytu.

    Reasumując, w związku z uzyskanym przez Pana z tego tytułu przychodem wynikającym z
    umorzenia zadłużenia dotyczącego kredytu hipotecznego zaciągniętego w 2005 r., nie
    dojdzie do zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie
    rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe. Kwota umorzonego w 2024 r. przez bank
    kapitału bieżącego, stanowi dla Pana przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu nieodpłatnych świadczeń,
    klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W
    konsekwencji, z tego tytułu będzie Pan zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego od
    osób fizycznych.
    Zatem, w tej części Pana stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.
    Skutki podatkowe wypłaty przez bank ustalonej w ugodzie kwoty
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady –
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też, gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Wskazał Pan we wniosku i uzupełnieniu, że wpłacona przez Pana suma rat kapitałowo-
    odsetkowych pomniejszona o kwotę stanowiącą rozliczenie umowy ((...) zł), przewyższa
    kwotę otrzymaną przez Pana od banku na podstawie umowy kredytu hipotecznego, oraz
    że uwzględniając otrzymane przez Pana umorzenie kredytu, kwota wpłacona przez Pana
    do banku tytułem rat kredytowych, przewyższała wartość środków otrzymanych przez
    Pana od Banku tytułem wypłaty kredytu hipotecznego oraz rozliczenia przysługującego na
    mocy ugody, to jest kwoty (...) zł.
    W przypadku zwrotu świadczenia klient otrzymuje bowiem z powrotem swój kapitał –
    zwrot zapłaconych bankowi kwot. Nie ma zatem podstaw, aby zwróconą kwotę uznać za
    dochód podlegający opodatkowaniu. Dla celów podatkowych zwrot taki jest obojętny
    podatkowo.
    W związku z powyższym, mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawiony
    we wniosku stan faktyczny, stwierdzić należy, że skoro wypłacone Panu środki pieniężne,
    które otrzymał Pan od banku w wyniku ugody, mieszczą się w kwocie, którą wpłacił Pan do
    banku podczas spłaty kredytu hipotecznego, to ich otrzymanie nie powoduje po Pana
    stronie dodatkowego przysporzenia majątkowego, wzrostu Pana majątku. W
    konsekwencji, pieniądze te, nie są Pana przychodem w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanym do źródła, o którym mowa w
    art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy i nie będą podlegały opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Tym samym, nie ma Pan obowiązku
    rozliczenia tych środków pieniężnych dla celów podatkowych.

    Zatem, w tej części Pana stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    W odniesieniu do powołanych przez Pana we własnym stanowisku interpretacji
    indywidualnych należy wskazać, że dotyczą one konkretnych, indywidualnych spraw
    podatników, osadzonych w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko
    w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące, zatem nie mogą przesądzać o
    niniejszym rozstrzygnięciu. Natomiast organy podatkowe, mimo że w ocenie
    indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami organów
    podatkowych, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu, że nie
    stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Organ podkreśla, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa
    podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy
    kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu
    faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi
    postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej
    ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa
    podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.
    Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997
    r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111) jest sam przepis prawa. Rolą
    postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie
    jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego.
    Wyjaśnić również należy, że wydając interpretacje w trybie art. 14b ustawy Ordynacja
    podatkowa Organ nie odnosi się do kwot i nie dokonuje wyliczeń. Zgodnie bowiem z
    zasadą samoopodatkowania, obowiązującą w polskim systemie podatkowym, na
    podatniku spoczywa obowiązek dokonania oceny własnej sytuacji prawnopodatkowej, a
    po jej dokonaniu zachowania się zgodnie z przepisami prawa podatkowego, bowiem
    prawidłowość takiego wyliczenia podlega weryfikacji przez organ podatkowy w
    postępowaniu podatkowym.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.