Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.16.2025.2.ED
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-26
Teza: 1. Zaległe wynagrodzenie z 2022, 2023 i 2024 roku wypłacone
na podstawie zawartych ugód i wyroków sądowych stanowią
koszty uzyskania przychodu w 2024 r. 2. Wypłacone odsetki
ustawowe za opóźnienie stanowią koszty uzyskania przychodu.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
moment
pielęgniarki i położne
wynagrodzenia-wynagrodzenie pracownika
wynagrodzenia-wynagrodzenie zaległe-odsetki od
zaległego wynagrodzenia
wyrok
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Wydatki
niestanowiące kosztów uzyskania przychodów
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4. Zwolnienia przedmiotowe-Dochody
przeznaczone na cele statutowe
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5, 5a, 5b, 6b. Podstawa opodatkowania i
wysokość podatku-Odliczenia od dochodu/podstawy
opodatkowania
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 7-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 7-ust. 2
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4g
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 57
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4-art. 17-ust. 1-pkt 4
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4-art. 17-ust. 1a-pkt 2
1

[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4-art. 17-ust. 1b
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6-art. 25-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6-art. 25-ust. 4

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 stycznia 2025 r. za pośrednictwem Poczty Polskiej wpłynął Państwa wniosek z 3
    stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczył podatku
    dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia:
      - czy zaległe wynagrodzenie z 2022, 2023 i 2024 roku wypłacone na podstawie
        zawartych ugód i wyroków sądowych stanowi koszty uzyskania przychodu w
        miesiącu, w którym dokonano wypłaty środków;
      - czy wypłacone odsetki ustawowe za opóźnienie stanowią koszty uzyskania przychodu.
    Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 14 marca 2025 r. (data
    wpływu 21 marca 2025 r.)
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

(ostatecznie sformułowany w uzupełnieniu wniosku ujętym w
    piśmie z 14 marca 2025 r.)
    (...) 2024 roku Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w (...) (Sąd II instancji)
    wydał niekorzystne dla Szpitala wyroki zasądzające dalsze częściowe wynagrodzenie za
    jeden miesiąc w rozumieniu ustawy z dnia 8 czerwca 2017 roku o sposobie ustalania
    najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w

    podmiotach leczniczych. Wyroki są prawomocne, w związku z powyższym, w celu
    uniknięcia kolejnych procesów sądowych dotyczących dopłat do wynagrodzeń
    wynikających z ww. ustawy i dodatkowych kosztów procesu z tym związanych, Szpital
    zawarł ugody z (...), które są w sytuacjach analogicznych jak w sprawach zakończonych
    prawomocnymi wyrokami. Na podstawie zawartych ugód Szpital wypłaca pracownikom
    (...) różnicę wynikającą z należnego wynagrodzenia, a faktycznie wypłaconego
    wynagrodzenia począwszy od 1 lipca 2022 roku do 30 czerwca 2024 roku wraz z
    odsetkami liczonymi od dnia wymagalności wynagrodzenia do dnia 31 października 2024
    roku. Zaległe dodatkowe wynagrodzenia dla (...) są wypłacane w 4 ratach począwszy od
    listopada 2024 roku do lutego 2025 roku. Zgodnie z postanowieniami zawieranych ugód
    odsetki od zaległych wynagrodzeń zostaną wypłacone w marcu 2025 roku.
    W uzupełnieniu wniosku, ujętym w piśmie z 14 marca 2025 r. wskazali Państwo ponadto,
    że:
    odsetki ustawowe za opóźnienie (od wynagrodzeń) będą wypłacone z dochodów
    uzyskanych w poprzednich latach (2024 r.). Dochody te nie podlegają opodatkowaniu,
    gdyż są zwolnione z opodatkowania na podstawie art 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych z dnia 15 lutego 1992 roku.
    Pytania (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku ujętym w piśmie z 14 marca
    2025 r.)
    1. Czy zaległe wynagrodzenie z 2022, 2023 i 2024 roku wypłacone na podstawie zawartych
      ugód i wyroków sądowych stanowią koszty uzyskania przychodu w miesiącu, w którym
      dokonano wypłaty środków?
    2. Czy wypłacone odsetki ustawowe za opóźnienie stanowią koszty uzyskania przychodu?
    Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowany w uzupełnieniu wniosku
    ujętym w piśmie z 14 marca 2025 r.)
    Ad 1.
    Nie, wypłacone zaległe wynagrodzenie z tytułu zawartych ugód jak i na podstawie
    wyroków sądowych stanowią koszty uzyskania przychodów w 2024 roku.
    Zasady rozliczania kosztów bezpośrednio związanych z przychodami określone zostały w
    art. 15 ust. 4 i 4b-4c ustawy o pdop oraz art. 22 ust. 5 i 5a-5b ustawy o pdof.
    Z przepisów tych wynika, że koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z
    przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku
    podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały
    odpowiadające im przychody.
    Także koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się
    do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku
    podatkowego do dnia:
    - sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie później
      jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli podatnicy są
      obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo
    - złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia
      tego zeznania jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są obowiązani do
      sporządzania sprawozdania finansowego
    są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im
    przychody skoro wynagrodzenie zaległe z zawartych ugód jak i na podstawie wyroków
    sądowych zostanie wypłacone do dnia sporządzenia sprawozdania finansowego i zostało
    zaksięgowane w roku 2024 roku, będzie stanowiło koszty uzyskania przychodu w roku
    2024.
    Powyższe stanowisko potwierdza również interpretacja indywidualna z dnia 11 lutego
    2022 roku Dyrektora KIS: „iż dniem poniesienia kosztu jest dzień, na który ujęto wydatek w

    księgach rachunkowych na jakimkolwiek koncie, niekoniecznie kosztowym. Dzień uznania
    wydatku za koszt podatkowy nie jest uzależniony od dnia uznania tego wydatku za koszt
    bilansowy”.
    Ad 2.
    Tak, wypłacone odsetki ustawowe za opóźnienie stanowią koszty uzyskania przychodu.
    Gdyż, zgodnie z art 16 ust 1 pkt 22 ustawy o CIT, za koszty uzyskania przychodu nie uznaje
    się kar umownych i odszkodowań z tytułu wad dostarczonych towarów. Wykonanych
    robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu
    wad towarów albo wykonanych robót i usług.
    Przepis ten należy rozumieć w sposób ścisły - tylko wymienione w nim tytuły kar
    umownych i odszkodowań nie stanowią kosztów podatkowych (tak np. Wojewódzki Sąd
    Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 8 października 2020 roku, sygn. Akt.: I SA
    /WR 370/20, który stwierdził, że „błędem jest kwalifikowanie do zakresu art. 16 ust. 1 pkt
    22 ustawy CIT kar umownych i odszkodowań z tytułów innych, niż ściśle w nim
    określonych” w związku z tym, iż charakter wypłat nie nosi znamion odszkodowania, a
    wydatku pracowniczego związanego z działalnością statutową wypłacone odsetki z tego
    tytułu stanowią koszt uzyskania przychodu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278, dalej: „ustawa o CIT”),
      przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący
      sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z
      innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art.
      24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.
    Stosownie do art. 7 ust. 2 ustawy o CIT,
      dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b,
      art. 24ca art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego
      źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Systematyka wskazanego powyżej przepisu w praktycznym aspekcie pozwala zatem
    podatnikowi na ustalenie zakresu opodatkowania podatkiem dochodowym poprzez
    odniesienie się do legalnych definicji dochodu/straty w myśl przepisów ustawy
    podatkowej i sposobu ich obliczania dla potrzeb określenia w sposób właściwy podstawy
    opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych.
    Z powołanej regulacji art. 7 ust. 2 ustawy o CIT wynika więc, że dochód podatkowy stanowi
    różnicę pomiędzy osiągniętym przychodem ze źródła przychodów a kosztami jego
    uzyskania. Co istotne, dochód podatkowy ustalany jest wyłącznie na podstawie przepisów
    prawa podatkowego. Wpływ na wysokość dochodu podatkowego mają bowiem tylko
    wymienione w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych przychody i koszty
    uzyskania przychodów, zasady przypisywania ich do danego roku podatkowego oraz
    przewidziane w tej ustawie zwolnienia i ulgi podatkowe.
    Przy ustalaniu dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania nie uwzględnia się
    przychodów ze źródeł, z których dochód jest wolny od podatku oraz kosztów uzyskania
    tych przychodów (art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3 ww. ustawy). Oznacza to, że dochody wolne od
    podatku nie są uwzględniane przy wyliczeniu podstawy opodatkowania.

    W tym miejscu wskazać także należy, że taka, a nie inna konstrukcja przepisu art. 7 ust. 2
    ustawy o CIT powoduje, że kluczowe znaczenie dla ustalenia zasad opodatkowania
    podatkiem dochodowym mają: po pierwsze – przychód, a po drugie – koszty jego
    uzyskania.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT,
      przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane
      pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
    Za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji
    rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z zysków
    kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa
    się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po
    wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont (art. 12 ust. 3
    ustawy o CIT).
    Natomiast z treści art. 15 ust. 1 ww. ustawy wynika, że kosztami uzyskania przychodów są
    koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu
    zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych
    w art. 16 ust. 1.
    Decydującym czynnikiem pozwalającym zaliczyć dany wydatek do kosztów uzyskania
    przychodów jest zatem poniesienie go w celu osiągnięcia przychodu (ewentualnie
    zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów), przy czym każdy wydatek poza
    wyraźnie wskazanym w ustawie – wymaga indywidualnej oceny pod kątem adekwatnego
    związku z przychodami i racjonalności działania dla osiągnięcia przychodu. Przy
    kwalifikowaniu poniesionych wydatków trzeba brać pod uwagę ich celowość oraz
    potencjalną możliwość przyczynienia się wydatku do osiągnięcia przychodu, a także
    racjonalność wydatków, to znaczy ich adekwatność do rzeczywistych potrzeb oraz
    konieczność ich poniesienia dla osiągnięcia przychodu.
    Mając na uwadze wskazanie Wnioskodawcy, że jest podatnikiem który korzysta ze
    zwolnienia przedmiotowego wymienianego w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT, kwestie
    kosztów należy rozpatrywać w sposób szczególny.
    Dokonując zatem rozstrzygnięcia w analizowanej sprawie w pierwszej kolejności należy
    rozróżnić wydatki będące kosztami uzyskania przychodów od wydatków poniesionych na
    realizację celów statutowych.
    I tak, w przypadku kiedy podmiot uzyskuje dochody zwolnione od podatku dochodowego
    w związku z prowadzeniem określonej działalności statutowej (art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o
    CIT), wszelkie wydatki w pierwszej kolejności powinny być analizowane pod kątem
    możliwości zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów.
    Powyższe oznacza, że w sytuacji, gdy:
      1. wydatek został poniesiony w celu osiągnięcia przychodów, to stanowi on koszt
        uzyskania przychodów,
      2. wydatek nie stanowi kosztu uzyskania przychodu ale wiąże się z realizacją celów
        statutowych, to równowartość dochodu odpowiadająca temu wydatkowi będzie
        wolna od podatku dochodowego.
    Jak wynika bowiem z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT,
      wolne od podatku są dochody podatników, z zastrzeżeniem ust. 1c, których celem
      statutowym jest działalność naukowa, naukowo-techniczna, oświatowa, w tym
      również polegająca na kształceniu studentów, kulturalna, w zakresie kultury fizycznej
      i sportu, ochrony środowiska, wspierania inicjatyw społecznych na rzecz budowy
      dróg i sieci telekomunikacyjnej na wsi oraz zaopatrzenia wsi w wodę,
      dobroczynności, ochrony zdrowia i pomocy społecznej, rehabilitacji zawodowej i
      społecznej inwalidów oraz kultu religijnego - w części przeznaczonej na te cele.

    W myśl art. 17 ust. 1a pkt 2 ustawy o CIT,
      zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, dotyczące podatników przeznaczających
      dochody na cele statutowe lub inne cele określone w tym przepisie, nie dotyczy
      dochodów, bez względu na czas ich osiągnięcia, wydatkowanych na inne cele niż
      wymienione w tych przepisach.
    Stosownie do art. 17 ust. 1b ustawy o CIT,
      zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, dotyczące podatników przeznaczających
      dochody na cele statutowe lub inne cele określone w tym przepisie, ma
      zastosowanie, jeżeli dochód jest przeznaczony i – bez względu na termin –
      wydatkowany na cele określone w tym przepisie, w tym także na nabycie środków
      trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych służących bezpośrednio realizacji
      tych celów oraz na opłacenie podatków niestanowiących kosztu uzyskania
      przychodów, z zastrzeżeniem ust. 1 pkt 5a.
    Mając zatem na uwadze powyższe, należy wskazać, że w przypadku, gdy podatnik korzysta
    ze zwolnienia przedmiotowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT, ponoszone
    przez niego wydatki należy rozpatrywać najpierw pod kątem ich związku z przychodem
    (art. 15 ust. 1 ustawy o CIT) z uwzględnieniem przepisu art. 16 ust. 1 ww. ustawy, a
    następnie, jeżeli takich kosztów nie stanowią (co skutkuje zwiększeniem dochodu do
    opodatkowania), należy określić, czy ich równowartość może być wolna od podatku
    dochodowego z racji tej, że wiążą się one z celami statutowymi podatnika. Jeżeli bowiem
    wydatki dotyczą realizacji celów statutowych, które stanowią pozytywną przesłankę do
    skorzystania ze zwolnienia, to równowartość dochodu odpowiadająca tym wydatkom
    będzie zwolniona z opodatkowania.
    Biorąc pod uwagę ww. przepisy wskazać należy że ustawodawca powiązał prawo do
    zwolnienia podatkowego z rzeczywistym wydatkowaniem dochodu na cele zasługujące na
    taki rodzaj preferencji. Umożliwiając korzystanie ze zwolnienia podatkowego w czasie,
    uczynił z wydatkowania dochodu na inne cele warunek rozwiązujący, a więc pozbawiający
    podatnika prawa do zwolnienia podatkowego. Oznacza to ustawowy obowiązek uiszczenia
    podatku od dochodu wydatkowanego na cel niestatutowy.
    Ustawodawca dopuścił rozdzielenie w czasie „przeznaczenia” dochodu, którego
    przejawem jest jedynie zadeklarowanie zamiaru, od „wydatkowania” tego dochodu. Zatem
    dla skorzystania ze zwolnienia podatkowego lub jego utraty ma zasadnicze znaczenie
    ocena czy zarówno „przeznaczenie” jak i „wydatkowanie” nastąpiło na cele określone w
    przepisach.
    W myśl art. 18 ust. 1 ustawy o CIT, podstawę opodatkowania, z zastrzeżeniem art. 21, art.
    22, art. 24a, art. 24aa, art. 24b, art. 24ca, art. 24d, art. 24f i art. 28h, stanowi dochód
    ustalony zgodnie z art. 7 albo art. 7a, po odliczeniu enumeratywnie wymienionych w nim
    wartości. Opodatkowaniu nie podlega dochód przeznaczony i wydatkowany na cele
    określone w art. 17 ust. 1 pkt 4
    (m.in. ochrony zdrowia). W przypadku natomiast wydatkowania tego dochodu na inne
    cele niż określone w tym przepisie, będzie on opodatkowany podatkiem dochodowym.
    Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o CIT,
      podatnicy, z zastrzeżeniem ust. 1b, 2a, 3-6a, art. 21, art. 22, art. 24a, art. 24d i art.
      24f, są obowiązani wpłacać na rachunek urzędu skarbowego zaliczki miesięczne w
      wysokości różnicy pomiędzy podatkiem należnym od dochodu osiągniętego od
      początku roku podatkowego a sumą zaliczek należnych za poprzednie miesiące.
    Jednocześnie, przepis ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 3a, nie ma zastosowania do podatników,
    których dochody w całości są wolne od podatku, z wyjątkiem podatników, o których mowa
    w art. 17 ust. 1, przeznaczających dochody na cele statutowe lub inne cele określone w
    tym przepisie (art. 25 ust. 3 ustawy o CIT).

    Stosownie do art. 25 ust. 4 ustawy o CIT,
      jeżeli podatnicy, o których mowa w art. 17 ust. 1, uprzednio zadeklarowali, że
      przeznaczą dochód na cele określone w tych przepisach i dochód ten wydatkowali
      na inne cele albo na cele określone w tych przepisach, ale po terminie w nich
      określonym – podatek od tego dochodu, bez wezwania, wpłaca się do 20 dnia
      miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano wydatku lub w którym
      upłynął termin do dokonania wydatku; przepis ten stosuje się również do dochodów
      za lata poprzedzające rok podatkowy, zadeklarowanych i niewydatkowanych w tych
      latach na cele określone w art. 17 ust. 1b, z zastrzeżeniem art. 17 ust. 1 pkt 5a.
    Z przedstawionego zdarzenia przyszłego wynika, że (...) 2024 roku Sąd Okręgowy - Sąd
    Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w (...) wydał niekorzystne dla Szpitala wyroki zasądzające
    dalsze częściowe wynagrodzenie za jeden miesiąc w rozumieniu ustawy o sposobie
    ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników
    zatrudnionych w podmiotach leczniczych. Wyroki są prawomocne, w związku z
    powyższym, w celu uniknięcia kolejnych procesów sądowych dotyczących dopłat do
    wynagrodzeń wynikających z ww. ustawy i dodatkowych kosztów procesu z tym
    związanych, Szpital zawarł ugody z (...), które są w sytuacjach analogicznych jak w
    sprawach zakończonych prawomocnymi wyrokami. Na podstawie zawartych ugód Szpital
    wypłaca pracownikom (...) różnicę wynikającą z należnego wynagrodzenia, a faktycznie
    wypłaconego wynagrodzenia począwszy od 1 lipca 2022 roku do 30 czerwca 2024 roku
    wraz z odsetkami liczonymi od dnia wymagalności wynagrodzenia do dnia 31 października
    2024 roku. Zaległe dodatkowe wynagrodzenia dla (...) będą wypłacane w 4 ratach
    począwszy od listopada 2024 roku do lutego 2025 roku . Zgodnie z postanowieniami
    zawieranych ugód odsetki od zaległych wynagrodzeń zostaną wypłacone w marcu 2025
    roku.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości wyrażonych w pytaniu Nr 1 zauważyć należy, że
    przepisy ustawy o CIT zawierają szczegółowe regulacje dotyczące potrącalności
    wynagrodzeń pracowników.
    I tak, zgodnie z art. 15 ust. 4g ustawy o CIT,
      należności z tytułów, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991
      r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, oraz zasiłki pieniężne z ubezpieczenia
      społecznego wypłacane przez zakład pracy, z zastrzeżeniem ust. 4ga, stanowią
      koszty uzyskania przychodów w miesiącu, za który są należne, pod warunkiem że
      zostały wypłacone lub postawione do dyspozycji w terminie wynikającym z
      przepisów prawa pracy, umowy lub innego stosunku prawnego łączącego strony. W
      przypadku uchybienia temu terminowi do należności tych stosuje się art. 16 ust. 1
      pkt 57.
    Oznacza to, że pracodawcy, którzy terminowo wypłacają ww. należności mogą je zaliczyć
    do kosztów uzyskania przychodów już w miesiącu, za który są należne (czyli na zasadzie
    memoriałowej). Dopiero w przypadku niedotrzymania terminu wypłaty wynagrodzenia,
    powyższe regulacje prawne odsyłają do art. 16 ust. 1 pkt 57 ustawy o CIT.
    W myśl art. 16 ust. 1 pkt 57 ustawy o CIT,
      niewypłaconych, niedokonanych lub niepostawionych do dyspozycji wypłat,
      świadczeń oraz innych należności z tytułów określonych w art. 12 ust. 1 i 6, art. 13
      pkt 2 i 4-9 oraz w art. 18 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
      osób fizycznych, świadczeń pieniężnych z tytułu odbywania praktyk absolwenckich, o
      których mowa w ustawie z dnia 17 lipca 2009 r. o praktykach absolwenckich,
      świadczeń pieniężnych z tytułu odbywania stażu uczniowskiego, o którym mowa w
      art. 121a ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (Dz.U. z 2023 r. poz.
      900, 1672, 1718 i 2005), a także zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego
      wypłacanych przez zakład pracy, z zastrzeżeniem art. 15 ust. 4g.

    Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że skoro Szpital wypłaci pracownikom (...)
    dopłatę do wynagrodzeń (różnicę pomiędzy faktycznie wypłaconym a należnym
    wynagrodzeniem) za lata 2022-2024, które stanowić będą należności, o których mowa w
    art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, to tym samym stosuje
    się do nich przepisy zawarte w art. 16 ust. 1 pkt 57 oraz art. 15 ust. 4g ustawy o CIT. W
    konsekwencji prowadzi to do uznania, iż Szpital ma prawo do kwalifikowania tego typu
    wydatków jako wynagrodzeń, a tym samym zaliczenia ich do kosztów podatkowych.
    Skoro Szpital dokona wypłaty dopłat do wynagrodzeń z 2022, 2023 i 2024 w czterech
    ratach od listopada 2024 r. do lutego 2025 r., a więc po terminie wynikającym z przepisów
    prawa pracy albo zawartej umowy lub innego dokumentu (np. regulaminu pracy), to
    będzie miał prawo zaliczyć wydatki z tego tytułu do kosztów uzyskania przychodów w
    dacie ich wypłaty.
    Zatem, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku Nr 1 wskazujące,
    że ww. wydatki, jako koszty bezpośrednie należy zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu
    w 2024 r. należało uznać za nieprawidłowe.
    Odnosząc się natomiast do możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
    odsetek ustawowych od wypłacanych wynagrodzeń wskazać należy, że zgodnie z art. 16
    ust. 1 pkt 11 ustawy o CIT,
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów naliczonych, lecz niezapłaconych albo
      umorzonych odsetek od zobowiązań, w tym również od pożyczek (kredytów).
    Tym samym, możliwość zaliczania ww. odsetek do kosztów podatkowych warunkowana
    jest faktem ich zapłaty.
    Z wniosku wynika przy tym, że odsetki ustawowe za opóźnienie (od wynagrodzeń) będą
    wypłacone przez Państwa z dochodów uzyskanych w poprzednich latach (2024 r.),
    zwolnionych od opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT.
    Jak już wskazano, w przypadku, gdy podatnik korzysta ze zwolnienia przedmiotowego na
    podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT, ponoszone przez niego wydatki należy
    rozpatrywać najpierw pod kątem ich związku z przychodem (art. 15 ust. 1 ustawy o CIT) i w
    kontekście przepisu art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, a następnie, jeżeli takich kosztów nie
    stanowią (co skutkuje zwiększeniem dochodu do opodatkowania), należy określić, czy ich
    równowartość może być wolna od podatku dochodowego z racji tej, że wiążą się one z
    celami statutowymi podatnika. Jeżeli bowiem wydatki dotyczą realizacji celów
    statutowych, które stanowią pozytywną przesłankę do skorzystania ze zwolnienia, to
    równowartość dochodu odpowiadająca tym wydatkom będzie zwolniona z
    opodatkowania. W sytuacji natomiast, niewydatkowania lub wydatkowaniu po terminie
    dochodu uprzednio zadeklarowanego jako zwolniony, na cele wskazane w art. 17 ust. 1
    pkt 4 ustawy o CIT, koniecznym jest uiszczenie podatku od tego dochodu (art. 25 ust. 4
    ustawy o CIT).
    Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzić należy, że skoro odsetki ustawowe za opóźnienie
    wypłaty wynagrodzeń sfinansowane zostały z dochodów zadeklarowanych jako zwolnione
    od opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT, to wydatki z tego tytułu
    nie mogą, na podstawie art. 7 ust. 3 pkt 3 ustawy o CIT, stanowić kosztów podatkowych
    (pomniejszać dochód stanowiący podstawę opodatkowania).
    Jednocześnie wydatek ten poniesiony zostanie w celach statutowych, a więc nie
    spowoduje powstania dochodu, o którym mowa w art. 25 ust. 4 ustawy o CIT.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku Nr 2 jest zatem
    nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które przedstawili Państwo we wniosku i stanu
    prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
      interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.