Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.1023.2024.1.KW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-13
Teza: Zastosowanie stawki podatku VAT w wysokości 0% w związku z wewnątrzwspólnotową dostawą towarów na podstawie wskazanych dokumentów.
Słowa kluczowe: dokumentacja; dostawa-dostawa wewnątrzwspólnotowa towarów; stawka-stawki podatku-stawka preferencyjna podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Stawka podatku 0% - wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 3

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 12 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania stawki

    podatku VAT w wysokości 0% w związku z wewnątrzwspólnotową dostawą towarów na
    podstawie wskazanych we wniosku dokumentów.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    X Sp. z o.o. (dalej: Spółka lub Wnioskodawca) jest polskim rezydentem podatkowym
    zarejestrowanym jako podatnik VAT czynny. Spółka jest również zarejestrowana jako
    podatnik VAT UE.
    Spółka dokonuje wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów (dalej: WDT). Spółka zleca
    transport towarów, będących przedmiotem WDT, zewnętrznemu usługodawcy (dalej:
    Zewnętrzny usługodawca). Zewnętrzny usługodawca wystawia na rzecz Spółki faktury za
    zrealizowany w danym okresie transport wewnątrzwspólnotowy oraz dołącza zestawienie
    do faktury. W zestawieniu podawany jest numer faktury, a także informacje dotyczące
    każdego wykonanego transportu, takie jak w szczególności numer zlecenia, numer
    zlecenia klienta, data zlecenia CMR, opis ładunku, data i miejsce załadunku, data i miejsce
    rozładunku, w tym nazwa kontrahenta, do którego dostarczony został towar oraz
    miejscowość i kraj oraz cena. Na fakturze za swoją usługę, Zewnętrzny usługodawca
    wskazuje, że faktura wraz z załącznikiem (zestawieniem do faktury) stanowi również
    dowód dostawy zgodnie z treścią art. 42 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz
    art. 4 Konwencji CMR dla transportu międzynarodowego.
    Zawarta w zestawieniach do faktur informacja o numerze zlecenia klienta umożliwia
    Spółce, korzystając z systemu operacyjnego SAP, identyfikację faktur dokumentujących
    WDT. Innymi słowy Spółka, mając podany numer zlecenia klienta dotyczący danego
    transportu, ma możliwość wyszukania w swoim systemie księgowym faktury
    dokumentującej dostawę towaru do kontrahenta. Ostatecznie w ten sposób Spółka ma
    możliwość zweryfikowania, że dostawa na rzecz danego kontrahenta została do niego
    zrealizowana, bowiem z systemu wynika tożsamość kontrahenta wskazana przez
    Zewnętrznego usługodawcę w zestawieniu (data i miejsce rozładunku).
    Szczegółowa specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku będących przedmiotem WDT
    znajduje się w wystawianych przez Spółkę do nabywców fakturach oraz generowanym w
    systemie SAP Spółki dokumencie dostawy (Delivery Note). Na podstawie informacji o
    numerze zlecenia klienta wynikającego z zestawienia załączanego do faktur wystawianych
    przez Zewnętrznego usługodawcę, Spółka jest w stanie ustalić również numery Delivery
    Note. Informacja o numerze Delivery Note znajduje się również bezpośrednio na fakturze
    wystawianej przez Spółkę z tytułu WDT.

## Pytanie

Czy otrzymywane przez Spółkę od Zewnętrznego usługodawcy świadczącego usługę
    transportową faktury wraz załączonymi zestawieniami, z których wynika dostarczenie
    towarów w podanych datach, do odbiorców towarów w określonym miejscu oraz faktury
    wystawiane przez Spółkę do nabywców towarów stanowią/będą stanowić dowody, o
    których mowa w art. 42 ust. 3 pkt 1 i 3 Ustawy VAT, uprawniające do zastosowania stawki
    0% dla transakcji WDT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, otrzymanie od Zewnętrznego usługodawcy faktury wraz z
    zestawieniami, z których wynika dostarczenie towaru w określonym dniu i w określonym
    miejscu oraz faktury wystawiane przez Spółkę, stanowią/będą stanowić dowód, o którym
    mowa w art. 42 ust. 3 pkt 1 i 3 Ustawy VAT i tym samym Wnioskodawca jest/będzie
    uprawniony do zastosowania stawki 0% dla transakcji WDT.

    Zgodnie z art. 13 ust. 1 Ustawy VAT, przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów
    (WDT), o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju
    w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne
    niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8.
    Z powyższego wynika, że istotną okolicznością dla zaistnienia WDT jest wywóz towaru z
    terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Przez
    wywóz należy rozumieć faktyczne przemieszczenie towarów na terytorium innego
    państwa członkowskiego. Nie jest konieczne, aby wywozu dokonywał sam podatnik -
    wywozu mogą dokonać zarówno dostawca (lub podmiot działający na jego rzecz), jak i
    nabywca (lub podmiot działający na jego rzecz).
    Jak wynika z art. 42 ust. 1 Ustawy VAT, WDT podlega opodatkowaniu według stawki
    podatku 0%, pod warunkiem że:
    1) podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer
      identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo
      członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla
      podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi;
    2) podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres
      rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące
      przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i
      dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium
      kraju;
    3) podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest
      zarejestrowany jako podatnik VAT UE.
    W zakresie dowodów, że towary będące przedmiotem WDT zostały wywiezione z
    terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne
    niż terytorium kraju, ustawodawca w art. 42 ust. 3 Ustawy VAT wskazał, że dowodami, o
    których mowa w ust. 1 pkt 2, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają
    dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów
    do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium
    kraju:
    1) dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za
      wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały
      dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne
      niż terytorium kraju – w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi
      (spedytorowi),
    2) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku.
    W odniesieniu do dokumentów przewozowych ustawodawca wskazał, że chodzi o
    dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika, z których jednoznacznie wynika, że
    towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa
    członkowskiego inne niż terytorium kraju. Nie wskazał wprost o jakie konkretnie
    dokumenty chodzi, byleby wynikało z nich jednoznacznie, że towary zostały dostarczone
    do miejsca ich przeznaczenia w kraju UE innym niż terytorium kraju. W rezultacie za
    dokument przewozowy, o którym mowa w art. 42 ust. 3 pkt 1 Ustawy VAT, może być
    uznany każdy dokument otrzymany od przewoźnika (spedytora), z którego jednoznacznie
    wynika, że towary będące przedmiotem dostawy zostały wywiezione i dostarczone
    nabywcy do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego innego niż
    terytorium kraju.
    Jak wynika natomiast z art. 138 ust. 1 Dyrektywy VAT, państwa członkowskie zwalniają
    dostawę towarów wysyłanych lub transportowanych do miejsca przeznaczenia
    znajdującego się poza terytorium danego państwa, ale na terytorium Wspólnoty, przez

    sprzedawcę lub przez nabywcę towarów lub na ich rzecz, jeżeli spełnione są następujące
    warunki:
    a) towary są dostarczane innemu podatnikowi lub osobie prawnej niebędącej
      podatnikiem, działających w takim charakterze w państwie członkowskim innym niż
      państwo rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów;
    b) podatnik lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, na rzecz których dokonywana jest
      dostawa, są zidentyfikowani do celów VAT w państwie członkowskim innym niż
      państwo rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów oraz podali dostawcy ten numer
      identyfikacyjny VAT.
    Zatem ustawodawca unijny nie wskazał na konieczność posiadania dokumentów
    przewozowych. Niemniej w art. 131 Dyrektywy VAT wskazano, że zwolnienia przewidziane
    w rozdziałach 2-9 stosuje się bez uszczerbku dla innych przepisów wspólnotowych i na
    warunkach ustalanych przez państwa członkowskie w celu zapewnienia prawidłowego i
    prostego stosowania tych zwolnień oraz zapobieżenia wszelkim możliwym przypadkom
    uchylania się od opodatkowania, unikania opodatkowania i nadużyć.
    Niemniej art. 138 Dyrektywy VAT stanowi potwierdzenie, iż konsekwencje dla dostawy na
    gruncie VAT zależą w głównej mierze od faktycznych działań - przede wszystkim
    przemieszczenia towarów i przeniesienia prawa do dysponowania towarem. Co istotne,
    mimo iż Dyrektywa VAT nie zawiera warunków stricte formalnych stosowania zwolnienia
    dla WDT, to ustawodawca unijny rozporządzeniem wykonawczym rady (UE) 2018/1912 z
    dnia 4 grudnia 2018 r. zmieniającym rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 282/2011 w
    odniesieniu do niektórych zwolnień związanych z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi
    (tzw. Pakiet Quick fixes), z uwagi na oszustwa związane z VAT uznał za niezbędne
    określenie pewnych okoliczności, w których uznaje się, że towary zostały wysłane lub
    przetransportowane z terytorium państwa członkowskiego dostawy. Jednak
    wprowadzenie rozporządzeniem dwóch domniemań wzruszalnych nie przesądza, że
    należy stosować wyłącznie zasady wynikające z tej regulacji, obowiązującej od 1 stycznia
    2020 r. Jak wynika bowiem z wyjaśnień Ministerstwa Finansów (Objaśnienia podatkowe z
    dnia 17 grudnia 2020 r. w sprawie dokumentowania wewnątrzwspólnotowej dostawy
    towarów dla celów podatku od towarów i usług), „Jednym z warunków skorzystania ze
    zwolnienia (z jednoczesnym prawem do odliczenia VAT) i odpowiednio z prawa do
    zastosowania stawki 0% (na gruncie przepisów ustawy o VAT) dla dostawy towarów
    dokonanej w ramach transakcji wewnątrzwspólnotowej jest zapewnienie, aby towary
    zostały wysłane lub przetransportowane z jednego państwa członkowskiego do innego
    państwa członkowskiego i dostarczone innemu podatnikowi lub osobie prawnej
    niebędącej podatnikiem, działających w takim charakterze w państwie członkowskim
    innym niż państwo rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów”.
    Niewątpliwie rozporządzenie wprowadza katalog dokumentów, których posiadanie
    stanowi podstawę do skorzystania przez podatnika ze wzruszalnego domniemania, że
    towary będące przedmiotem WDT zostały wysłane lub przetransportowane z państwa
    członkowskiego do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza jego terytorium, ale na
    terytorium Unii Europejskiej. W sytuacji gdy towary zostały wysłane lub
    przetransportowane przez sprzedawcę lub przez osobę trzecią działającą na jego rzecz
    sprzedawca korzysta z domniemania, jeżeli dysponuje następującymi dokumentami:
    1) co najmniej dwoma dokumentami z grupy A, przy czym dokumenty te: - nie mogą
      pozostawać ze sobą w sprzeczności oraz - muszą zostać wydane przez dwie różne
      strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy, lub
    2) jakimkolwiek pojedynczym dowodem z grupy A oraz jakimkolwiek pojedynczym
      dowodem z grupy B, przy czym dokumenty te: - nie mogą pozostawać ze sobą w
      sprzeczności oraz - muszą zostać wydane przez dwie różne strony, które są niezależne
      od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy.

    Jednak niezależnie od znowelizowanych regulacji Ministerstwo Finansów w ww.
    Objaśnieniach podkreśliło, że „nadal pozostają w mocy krajowe regulacje w zakresie
    dokumentowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, tj. art. 42 ust. 3-5 ustawy o
    VAT określający tzw. podstawowy katalog dokumentów oraz art. 42 ust. 11 ustawy o VAT
    zawierający otwarty katalog tzw. dokumentów uzupełniających” (potwierdza to
    interpretacja indywidualna DKIS z 29 kwietnia 2020 r. nr 0111-KDIB3-3.4012.50.2020.1.PJ).
    Wobec powyższego, zdaniem Wnioskodawcy otrzymany od Zewnętrznego usługodawcy
    załącznik do faktury za usługę, z którego wynika dzień, miejsce i komu doręczono towar,
    stanowi dokument, o którym mowa w art. 42 ust. 3 Ustawy VAT, a więc jednoznacznie
    potwierdza, że towar został przetransportowany do nabywcy. Skoro Spółka zleciła
    transport towaru Zewnętrznemu usługodawcy, a ten przekazując fakturę za
    wyświadczoną usługę transportową przekazuje również dokument, z którego wynika data
    i miejsce dostawy, oznacza, że jest to dokument przewozowy, z którego jednoznacznie
    wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium
    państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju.
    Należy wskazać, że jeżeli wywóz towarów następuje w wyniku dokonania transakcji z
    ustalonym nabywcą, w celu dostawy, tj. przeniesienia na konkretny podmiot prawa do
    rozporządzania wywożonym towarem jak właściciel, zachodzi wówczas
    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, której po stronie nabywcy odpowiada
    wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie. Podkreślić należy, że
    zakwalifikowanie danej transakcji jako dostawy wewnątrzwspólnotowej, na podstawie art.
    13 ust. 1 Ustawy VAT, wymaga czasowego i materialnego związku pomiędzy dostawą
    danego towaru i jego transportem. W związku z tym istotne jest to, aby dokument
    przewozowy zawierał informacje, z których wynika, że określony towar został faktycznie
    dostarczony nabywcy do innego państwa członkowskiego. Ponadto, dokumenty, o których
    mowa w art. 42 ust. 3 Ustawy VAT, a więc:
    1) dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za
      wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały
      dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne
      niż terytorium kraju – w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi
      (spedytorowi),
    2) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku,
    mają łącznie potwierdzać określony fakt, co oznacza, że zebrane razem mają dać
    jednoznaczną informację, której wymaga ten przepis.
    Jak wskazano w stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym w zestawieniu stanowiącym
    załącznik do faktury za usługę transportową podawany jest numer zlecenia
    transportowego, data zlecenia CMR, opis ładunku, data i miejsce załadunku, data i miejsce
    rozładunku (tj. nazwa kontrahenta, do którego dostarczony został towar oraz miejscowość
    i kraj), co zdaniem Wnioskodawcy stanowi potwierdzenie o dokonaniu wywozu towarów i
    ich dostawę do nabywcy na terytorium innego kraju UE, natomiast faktura wystawiana
    przez Spółkę na rzecz nabywcy zawiera specyfikację poszczególnych sztuk ładunku.
    Brzmienie art. 42 ust. 3 Ustawy VAT wskazuje na podstawowy katalog dokumentów, który
    może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami określonymi w art. 42 ust. 11 Ustawy
    VAT. Nie oznacza to jednak, że dla potwierdzenia dokonania WDT wymagane jest „łączne”
    posiadanie wszystkich typów dokumentów wymienionych w powyższych przepisach, o ile
    posiadane dokumenty jednoznacznie potwierdzają dostarczenie nabywcy towarów na
    terytorium innego państwa członkowskiego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U.
    z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej "podatkiem",
      podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy
    miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    W myśl art. 2 pkt 1 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju – rozumie się przez to
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    Jak stanowi art. 2 pkt 3 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium Unii Europejskiej – rozumie się
      przez to terytoria państw członkowskich Unii Europejskiej [...].
    Na podstawie art. 2 pkt 4 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium państwa członkowskiego –
      rozumie się przez to terytorium państwa wchodzące w skład terytorium Unii
      Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a;
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Według art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Z art. 13 ust. 1 ustawy wynika, że:
      Przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5,
      rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych
      w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z
      zastrzeżeniem ust. 2-8.
    Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy:
      Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:
      1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby
        transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego
        innym niż terytorium kraju;
      2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest
        zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium
        państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
      3) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą
        podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na
        terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju,
        niewymienionymi w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe,

        które, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą
        zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów
        akcyzowych z zapłaconą akcyzą;
      4) podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w
        innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem
        dostawy są nowe środki transportu.
    Na podstawie art. 13 ust. 6 ustawy:
      Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy
      jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od
      podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 albo art. 113a ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7.
    Dla uznania danej czynności za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów musi zaistnieć
    wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego, w
    wyniku dokonania dostawy tych towarów (przeniesienia prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel).
    W kwestii dokumentacji uprawniającej do zastosowania stawki podatku w wysokości 0%
    dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów od dnia 1 stycznia 2020 r. zastosowanie
    mają przepisy rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/1912 z dnia 4 grudnia 2018
    r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 282/2011 w odniesieniu do
    niektórych zwolnień związanych z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi (Dz. Urz. UE L Nr
    311 z 7.12.2018, s. 10), zwanego dalej „rozporządzeniem 2018/1912”. Rozporządzenie 2018
    /1912 ma zasięg ogólny, wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich
    państwach członkowskich. Rozporządzenie 2018/1912 wprowadza m.in. domniemania
    wzruszalne odnoszące się do dowodów wymaganych do zastosowania zwolnienia z
    prawem do odliczenia (stawki 0%) z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
    I tak, zgodnie z treścią art. 45a wprowadzonego rozporządzeniem 2018/1912:
      1. Do celów stosowania zwolnień ustanowionych w art. 138 dyrektywy 2006/112/WE
        domniemywa się, że towary zostały wysłane lub przetransportowane z państwa
        członkowskiego do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza jego terytorium,
        ale na terytorium Wspólnoty, w którymkolwiek z następujących przypadków:
        a) sprzedawca wskazuje, że towary zostały wysłane lub przetransportowane
          przez niego lub przez osobę trzecią działającą na jego rzecz, oraz sprzedawca
          jest w posiadaniu co najmniej dwóch niebędących ze sobą w sprzeczności
          dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a), które zostały wydane przez dwie
          różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od
          nabywcy, albo sprzedawca jest w posiadaniu jakichkolwiek pojedynczych
          dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a), wraz z jakimikolwiek pojedynczymi
          niebędącymi ze sobą w sprzeczności dowodami, o których mowa w ust. 3 lit.
          b), potwierdzających wysyłkę lub transport, które zostały wydane przez dwie
          różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od
          nabywcy;
        b) sprzedawca jest w posiadaniu następujących dokumentów:
          (i) pisemnego oświadczenia nabywcy potwierdzającego, że towary zostały
              wysłane lub przetransportowane przez nabywcę lub przez osobę
              trzecią działającą na rzecz nabywcy, oraz wskazującego państwo
              członkowskie przeznaczenia towarów; takie pisemne oświadczenie
              określa: datę wystawienia; nazwę lub imię i nazwisko oraz adres
              nabywcy; ilość i rodzaj towarów; datę i miejsce przybycia towarów; w
              przypadku dostawy środków transportu, numer identyfikacyjny
              środków transportu; oraz identyfikację osoby przyjmującej towary na
              rzecz nabywcy; oraz

          (ii) co najmniej dwóch niebędących ze sobą w sprzeczności dowodów, o
              których mowa w ust. 3 lit. a), które zostały wydane przez dwie różne
              strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i
              nabywcy, lub jakichkolwiek pojedynczych dowodów, o których mowa w
              ust. 3 lit. a), wraz z jakimikolwiek pojedynczymi niebędącymi ze sobą w
              sprzeczności dowodami, o których mowa w ust. 3 lit. b),
              potwierdzających transport lub wysyłkę, które zostały wydane przez
              dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od
              sprzedawcy i od nabywcy. Nabywca dostarcza sprzedawcy pisemne
              oświadczenie, o którym mowa w lit. b) ppkt (i), do dziesiątego dnia
              miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła dostawa.
      2. Organ podatkowy może obalić domniemanie przyjęte na podstawie ust. 1.
      Do celów ust. 1 następujące dokumenty są akceptowane jako dowód wysyłki lub
      transportu:
        a) dokumenty odnoszące się do wysyłki lub transportu towarów, takie jak
          podpisany list przewozowy CMR, konosament, faktura za towarowy przewóz
          lotniczy lub faktura od przewoźnika towarów;
        b) następujące dokumenty:
          (i) polisa ubezpieczeniowa w odniesieniu do wysyłki lub transportu towarów
              lub dokumenty bankowe potwierdzające zapłatę za wysyłkę lub
              transport towarów;
          (ii) dokumenty urzędowe wydane przez organ władzy publicznej, na przykład
              notariusza, potwierdzające przybycie towarów do państwa
              członkowskiego przeznaczenia;
          (iii) poświadczenie odbioru wystawione przez prowadzącego magazyn w
              państwie członkowskim przeznaczenia, potwierdzające składowanie
              towarów w tym państwie członkowskim.
    Jednakże wskazać należy, że niespełnienie warunków wprowadzonych ww.
    rozporządzeniem nie oznacza, że stawka 0% nie będzie miała zastosowania. W takiej
    sytuacji dostawca będzie musiał udowodnić w inny sposób, zgodnie z dotychczasowymi
    przepisami ustawy, że warunki zastosowania stawki 0% zostały spełnione.
    W myśl art. 41 ust. 3 ustawy:
      W wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0%, z
      zastrzeżeniem art. 42.
    Stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy:
      Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki
      podatku 0%, pod warunkiem że:
      1) podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny
        numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez
        państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod
        stosowany dla podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi;
      2) podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany
        okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące
        przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium
        kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż
        terytorium kraju;
      3) podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów,
        jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.
    Warunki te muszą być spełnione łącznie. Spełnienie pierwszego z nich ma zagwarantować,
    że czynność zostanie potraktowana jako wewnątrzwspólnotowe nabycie w kraju odbiorcy

    i zostanie tam faktycznie opodatkowana, a drugi wskazuje, że istotnie nastąpił wywóz
    towarów z jednego państwa członkowskiego (z kraju) i jego transport (przemieszczenie) do
    innego państwa członkowskiego. Istotą transakcji wewnątrzwspólnotowych jest faktyczne
    opodatkowanie dostawy towaru w państwie przeznaczenia (do którego towar jest
    docelowo przemieszczany). Dostawa, która następuje na terytorium państwa dostawcy
    towarów, jest opodatkowana stawką 0%, a w państwie nabywcy następuje opodatkowanie
    tej dostawy według stawki podatku tam właściwej. Transakcja opodatkowana w ten
    sposób ma na celu uniknięcie zakłócania konkurencji, powodowanego podwójnym
    opodatkowaniem lub brakiem opodatkowania. Jednak zastosowanie stawki 0% przy
    wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów uzależnione jest także od zarejestrowania
    podatnika jako podatnika VAT UE, najpóźniej w momencie składania deklaracji
    uwzględniającej daną dostawę.
    W myśl art. 42 ust. 1a ustawy:
      Stawka podatku, o której mowa w ust. 1, nie ma zastosowania, jeżeli:
      1) podatnik nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1 lub ust. 3
        pkt 1, lub
      2) złożona informacja podsumowująca nie zawiera prawidłowych danych
        dotyczących wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów zgodnie z wymogami, o
        których mowa w art. 100 ust. 8
      - chyba że podatnik należycie na piśmie wyjaśnił uchybienie naczelnikowi urzędu
      skarbowego.
    Podstawowe znaczenie dla udokumentowania wywozu towarów w ramach
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, realizowanej z udziałem przewoźnika lub
    spedytora odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, mają dokumenty
    wymienione w art. 42 ust. 3 ustawy.
    Zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy:
      Dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie
      potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej
      dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa
      członkowskiego innym niż terytorium kraju:
      1) dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora)
        odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których
        jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich
        przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju -
        w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),
      2) (uchylony)
      3) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku,
      4) (uchylony)
      - z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.
    Jednak w myśl art. 42 ust. 11 ustawy:
      W przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają
      jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa
      członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w
      ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa
      wewnątrzwspólnotowa, w szczególności:
      1) korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie;
      2) dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;
      3) dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy
        dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej
        formie, w takim przypadku inny - dokument stwierdzający wygaśnięcie
        zobowiązania;

      4) dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa
        członkowskiego innym niż terytorium kraju.
    Przy czym, w myśl art. 42 ust. 12 ustawy:
      Jeżeli warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie został spełniony przed upływem
      terminu do złożenia deklaracji podatkowej za:
      1) okres kwartalny - podatnik nie wykazuje tej dostawy w ewidencji, o której mowa
        w art. 109 ust. 3, za ten okres; podatnik wykazuje tę dostawę w ewidencji, o
        której mowa w art. 109 ust. 3, za następny okres rozliczeniowy ze stawką
        właściwą dla dostawy danego towaru na terytorium kraju, jeżeli przed upływem
        terminu do złożenia deklaracji podatkowej za ten następny okres rozliczeniowy
        nie posiada dowodów, o których mowa w ust. 1 pkt 2;
      2) okres miesięczny podatnik nie wykazuje tej dostawy w ewidencji, o której mowa
        w art. 109 ust. 3, za ten okres; podatnik wykazuje tę dostawę w ewidencji, o
        której mowa w art. 109 ust. 3, za kolejny po następnym okresie rozliczeniowym
        okres rozliczeniowy ze stawką właściwą dla dostawy danego towaru na
        terytorium kraju, jeżeli przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatnik
        za ten kolejny po następnym okresie rozliczeniowym okres rozliczeniowy nie
        posiada dowodów, o których mowa w ust. 1 pkt 2.
    Natomiast według art. 42 ust. 12a ustawy:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 12, otrzymanie dowodów, o których mowa w
      ust. 1 pkt 2, upoważnia podatnika do wykazania wewnątrzwspólnotowej dostawy
      towarów ze stawką 0% w ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3, za okres
      rozliczeniowy, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu dokonania przez
      niego tej dostawy, i dokonania korekty deklaracji podatkowej oraz odpowiednio
      informacji podsumowującej, o której mowa w art. 100 ust. 1.
    Należy wskazać, że jeżeli wywóz towarów następuje w wyniku dokonania transakcji z
    ustalonym nabywcą, w celu dostawy, tj. przeniesienia na konkretny podmiot prawa do
    rozporządzania wywożonym towarem jak właściciel, zachodzi wówczas
    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, której po stronie nabywcy odpowiada
    wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie. Podkreślić należy, że
    zakwalifikowanie danej transakcji jako dostawy wewnątrzwspólnotowej, na podstawie art.
    13 ust. 1 ustawy, wymaga czasowego i materialnego związku pomiędzy dostawą danego
    towaru i jego transportem.
    W związku z tym istotne jest to, aby ww. dokumenty zawierały informacje, z których
    wynika, że określony towar został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa
    członkowskiego. Ponadto, dokumenty, o których mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, mają
    łącznie potwierdzać określony fakt, co oznacza, że zebrane razem mają dać jednoznaczną
    informację, której wymaga ten przepis.
    Brzmienie art. 42 ust. 3 ustawy wskazuje na podstawowy katalog dokumentów,
    potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę do nabywcy na terytorium
    innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami
    określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Nie oznacza to jednak, że dla potwierdzenia tej
    okoliczności wymagane jest „łączne” posiadanie wszystkich typów dokumentów
    wymienionych w powyższych przepisach, o ile posiadane dokumenty jednoznacznie
    potwierdzają dostarczenie nabywcy towarów na terytorium innego państwa
    członkowskiego. Przepisy te określają rodzaje dokumentów, których posiadanie
    gwarantuje podatnikom bezpieczne stosowanie stawki preferencyjnej w dostawach
    wewnątrzwspólnotowych.
    Istotne jest aby dokumenty zawierały informacje, z których wynika, że określony towar
    został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa członkowskiego niż terytorium
    kraju. Dokumenty mają łącznie potwierdzać określony fakt, co oznacza, że zebrane razem

    mają dać jednoznaczną informację, że określony towar został faktycznie dostarczony
    nabywcy do innego państwa członkowskiego niż terytorium kraju.
    Przy czym, nie należy utożsamiać pojęcia „dokumentu przewozowego”, o którym mowa w
    art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy, tylko i wyłącznie z listem przewozowym. Za taki dokument
    uznać należy każdy dokument potwierdzający powierzenie przewoźnikowi lub
    spedytorowi przewozu lub spedycji towaru, zgodnego ze specyfikacją, poza terytorium
    kraju i dostarczenie tego towaru do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego
    innego niż terytorium kraju. Jeżeli dokument taki potwierdza essentialia negotii umowy
    przewozu (obowiązkiem kontrahenta przewoźnika jest wydanie towaru i zapłata
    wynagrodzenia za przewóz, natomiast podstawowym obowiązkiem przewoźnika jest
    przewiezienie towaru do miejsca przeznaczenia i wydanie go odbiorcy), nie można mu
    odmówić mocy dowodowej i uznać, że nie jest on dokumentem, o którym mowa w art. 42
    ust. 3 pkt 1 ustawy (chyba, że istnieje dowód przeciwny).
    Należy zauważyć, że dokumentem przewozowym, o którym mowa w art. 42 ust. 3 pkt 1
    ustawy, może być każdy dokument otrzymany od przewoźnika (spedytora), z którego
    jednoznacznie wynika, że towary będące przedmiotem dostawy zostały wywiezione i
    dostarczone nabywcy do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa
    członkowskiego innego niż terytorium kraju. Dokumentem tym może być więc zarówno
    tradycyjny list przewozowy, jak i każdy inny dokument spełniający warunki formalne i
    potwierdzający dokonanie dostawy towaru do nabywcy.
    Powyższe rozważania potwierdza uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11
    października 2010 r., sygn. akt I FPS 1/10, w której Sąd podkreślił, że
    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów jest przede wszystkim jedną z czynności
    opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, o czym stanowi art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy
    o VAT. Co do zasady, polega ona na wywozie towarów z terytorium kraju (Polski), w
    wykonaniu czynności określonych w art. 7, czyli dostawy towarów, na terytorium innego
    państwa członkowskiego, w określonych w ustawie warunkach. Wewnątrzwspólnotowa
    dostawa towarów, przy spełnieniu określonych w ustawie przesłanek, podlega
    opodatkowaniu według stawki 0% (tzw. wspólnotowe zwolnienie z prawem do odliczenia),
    co z jednej strony powoduje, że transakcja wywozu towaru z Polski do innego kraju
    członkowskiego nie jest obciążana podatkiem, a jednocześnie dostawcy pozwala na
    odzyskanie podatku uiszczonego przy nabyciu tego towaru, co zapewnia realizację zasady
    neutralności podatku od towarów i usług. Zasada ta obowiązuje jednak tylko wówczas,
    gdy w wyniku tej transakcji (wywozu) obowiązek naliczenia podatku ciąży na nabywcy
    towaru (w innym państwie członkowskim), w wyniku wewnątrzwspólnotowego nabycia
    towaru (WNT) na terenie jego kraju (zasada opodatkowania w kraju przeznaczenia,
    konsumpcji). NSA stwierdził, że samo brzmienie art. 42 ust. 3 i 4 ustawy o VAT wskazuje na
    podstawowy katalog dokumentów potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich
    dostawę na terytorium innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony
    dodatkowymi dokumentami określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT. Tym samym,
    zdaniem Sądu, w świetle art. 42 ust. 1, 3 i 11 ustawy o VAT dla zastosowania stawki 0%
    przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów wystarczającym jest, aby podatnik
    posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy o VAT,
    uzupełnione dokumentami, wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT lub innymi
    dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy Ordynacja
    podatkowa, o ile łącznie potwierdzają fakt dostawy do nabywcy znajdującego się na
    terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.
    Zatem mając na uwadze powołane powyżej przepisy oraz uchwałę Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, należy stwierdzić, że dla zastosowania stawki 0% dla
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów wystarczającym jest na gruncie polskich
    przepisów, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3
    ustawy, uzupełnione dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Dla
    udokumentowania takiej dostawy podatnik może także posiadać inne dowody w formie

    dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja
    podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.), zgodnie z którym jako dowód należy
    dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z
    prawem.
    Podsumowując, dla zastosowania stawki podatku w wysokości 0% podatnik musi posiadać
    w swojej dokumentacji dowody, które łącznie potwierdzą fakt wywiezienia z terytorium
    kraju i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do
    nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium
    kraju.
    Ponadto wskazać należy, że faktura sprzedaży wypełnia znamiona specyfikacji, tj. zawiera
    dane dotyczące w szczególności nazwy i ilości towarów będącego przedmiotem dostawy,
    umożliwiając jego identyfikację.
    Za możliwością uznania, iż faktura stanowi specyfikację poszczególnych sztuk ładunku,
    przemawia ugruntowana w tym zakresie praktyka organów podatkowych oraz sądów
    administracyjnych. Dla przykładu, w wyroku z 9 grudnia 2009 r. o sygn. I FSK 1388/08,
    Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż: “(...) nie wydaje się, by podatnik był zmuszony
    do posiadania w swej dokumentacji odrębnej specyfikacji dostarczanych w ramach VAT
    towarów, jeśli specyfikacja taka została zawarta w fakturze VAT. (...). Jeżeli na fakturze
    wskazano dane, jakie powinna zawierać specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku (tj. m.
    in. nazwę i ilość towarów), faktura taka w istocie stanowi specyfikację poszczególnych
    sztuk ładunku. (...) posiadanie w takim przypadku odrębnej od faktury specyfikacji
    poszczególnych sztuk ładunku nie jest konieczne do zastosowania 0% VAT w przypadku
    WDT (...)”.
    Odnosząc się do powołanych wyżej przepisów zauważyć należy, że prawo podatnika do
    zastosowania przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawki podatku w wysokości
    0% uzależnione jest od posiadania dokumentów potwierdzających jednoznacznie, że
    doszło do wywozu towarów poza terytorium Polski i dostarczenia ich do nabywcy w innym
    państwie członkowskim UE. Istotą przywołanych przepisów jest przede wszystkim
    zobowiązanie podatnika do udowodnienia, że towary będące przedmiotem dostawy
    rzeczywiście opuściły terytorium kraju i zostały dostarczone do ich nabywcy na terytorium
    innego państwa członkowskiego. Zasadniczą kwestią jest zatem, aby posiadane przez
    Państwa dokumenty łącznie, jednoznacznie, potwierdzały, że towary te były przedmiotem
    WDT.
    Z opisu sprawy wynika, że jesteście Państwo zarejestrowanym jako podatnik VAT czynny
    oraz jako podatnik VAT UE. Dokonują Państwo wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów,
    zlecając transport towarów, będących przedmiotem WDT, Zewnętrznemu usługodawcy.
    Zewnętrzny usługodawca wystawia na Państwa rzecz faktury za zrealizowany w danym
    okresie transport wewnątrzwspólnotowy oraz dołącza zestawienie do faktury. W
    zestawieniu tym podawany jest numer faktury, a także informacje dotyczące każdego
    wykonanego transportu, takie jak w szczególności numer zlecenia, numer zlecenia klienta,
    data zlecenia CMR, opis ładunku, data i miejsce załadunku, data i miejsce rozładunku, w
    tym nazwa kontrahenta, do którego dostarczony został towar oraz miejscowość i kraj oraz
    cena. Wskazali Państwo, że zawarta w zestawieniach do faktur informacja o numerze
    zlecenia klienta umożliwia, przy wykorzystaniu systemu operacyjnego SAP, identyfikację
    faktur dokumentujących WDT. Ostatecznie mają Państwo możliwość zweryfikowania, że
    dostawa na rzecz danego kontrahenta została do niego zrealizowana. W wystawianych
    przez Państwa do nabywców fakturach oraz generowanym w systemie SAP dokumencie
    dostawy (Delivery Note) znajduje się szczegółowa specyfikacja poszczególnych sztuk
    ładunku, będących przedmiotem WDT. Na podstawie informacji o numerze zlecenia
    klienta wynikającego z zestawienia załączonego do faktur wystawianych przez
    Zewnętrznego usługodawcę, jesteście Państwo w stanie ustalić również numery Delivery
    Note. Informacja o numerze Delivery Note znajduje się bezpośrednio na fakturze
    wystawianej przez Państwa z tytułu WDT.

    Uwzględniając powołane przepisy prawa oraz okoliczności sprawy należy stwierdzić, że
    opisane wyżej dokumenty posiadane przez Państwa w odniesieniu do transakcji WDT
    stanowią/stanowić będą dowody dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej, które
    zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy, potwierdzają/będą potwierdzały dostarczenie towarów
    będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy na
    terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju, a w konsekwencji
    upoważniają/będą upoważniały Państwa (przy spełnieniu pozostałych warunków z art. 42
    ust. 1 ustawy) do zastosowania stawki podatku w wysokości 0% w odniesieniu do
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
    Tym samym Państwa stanowisko uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku
    (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie
    mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – rozpatrzone.
    Zaznaczam także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle
    związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Państwa
    w złożonym wniosku.
    Jednocześnie podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.