Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.52.2025.2.MKW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-13
Teza: Brak uznania Wnioskodawców za podatników podatku VAT w
związku z planowaną sprzedażą działek.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza
media
podatnik
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
1
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    24 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczący braku uznania Państwa za podatników podatku VAT w związku z
    planowaną sprzedażą działek.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 24 lutego 2025 r. (wpływ 27 lutego 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1. Zainteresowany będący stroną postępowania:
      1. AA
    2. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:
      2. BB

## Opis zdarzenia przyszłego

Strona (AA) i Zainteresowana w sprawie niebędąca stroną (BB), podejmujący wszystkie
    opisane niżej zdarzenia w zakresie nieruchomości razem, dalej nazwani jako:
    „Małżonkowie”, „Zainteresowani w sprawie”, „Wnioskodawcy”, nabyli do majątku
    wspólnego nieruchomość gruntową położoną w (...), na działce ewidencyjnej nr 1, o
    powierzchni 0,5392 ha (jednostka ewidencyjna: (...), Obręb (...)).
    Przedmiotową nieruchomości Małżonkowie nabyli 30 kwietnia 2021 r. w drodze umowy
    kupna - sprzedaży (Rep. (...)), zawartą z CC (osoba fizyczna), nabycie było dokonane w
    celach prywatnych. W dniu nabycia działka wg ewidencji stanowiła grunty orne (RIVa,
    RIVb), a według Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego leżała częściowo
    na terenie rolnym o symbolu 1.4 oraz częściowo na terenie rolnym o symbolu 3.LS.
    W kolejnych latach Małżonkowie dokonali podziału działki na działki o nr ewidencyjnych: 2
    (0,1038 ha klasa RIVa), 3 (0,1031 klasa RIVa), 4 (0,1092 ha, klasa RIVa, RIVb), 5 (0,1048 ha,
    klasa RIVb) oraz 6 (0,1183 klasa, RIVb).
    Uchwałą Rady Gminy (...) w sprawie MPZP Nr: (...) z 26 czerwca 2024 r. zmienił się MPZP w
    obszarze położenia ww. działek i działki obecnie są położone na terenach: częściowo 8R -
    teren rolniczy z zakazem zabudowy oraz częściowo 13.1UT - teren zabudowy usług
    turystyczno-wypoczynkowych. Małżonkowie nie składali w przedmiocie zmiany sposobu
    zagospodarowania żadnych wniosków.
    Obecnie Małżonkowie są w posiadaniu 5 działek (stan po podziale działki 1). Na jednej z
    nich planują zbudować domek rekreacyjny na własne potrzeby (cel prywatny), a pozostałe
    lub niektóre z nich sprzedać, by pozyskać finansowanie dla budowy domku. Małżonkowie
    nie planują wykorzystać uzyskanych środków do nabycia kolejnej nieruchomości.
    Małżonkowie nie będą podejmować żadnych działań marketingowych wykraczających
    poza zwykłe formy ogłoszenia w zakresie obrotu nieruchomościami w celu planowanej

    sprzedaży nieruchomości. Na chwilę obecną, działki zostały wystawione na sprzedaż przez
    biuro nieruchomości, na razie brak zainteresowania nimi. Małżonkowie nie mają na ten
    moment potencjalnego nabywcy ani nie podejmowali innych niż wskazana czynność
    (oferta w biurze nieruchomości) w celu poszukiwania nabywców. Złożony został jedynie
    wniosek o przyłącze elektryczne w odniesieniu do jednej z działek.
    Oprócz nieruchomości będących przedmiotem niniejszego wniosku, Małżonkowie
    posiadają także dom jednorodzinny, posadowiony na działce, w którym zamieszkują na
    stałe od 1992 r., dwie działki budowlane zakupione odpowiednio w 2001 r. oraz w 2005 r.,
    jak również mieszkanie (zakupione w 2022 r.) będące obecnie przedmiotem wynajmu.
    Żadna z ww. nieruchomości, jak również działka o nr ew. 1 (przedmiot niniejszego
    wniosku) nie została nabyta na potrzeby związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą. Małżonkowie nabyli nieruchomość gruntową o nr ewidencyjnym 1 (jak
    również inne posiadane nieruchomości) dla celów prywatnych, jako formę ulokowania
    posiadanych oszczędności.
    Zainteresowany będący stroną prowadzi działalność gospodarczą - zakład krawiecki.
    Nieruchomość której dotyczy wniosek nie była wykorzystywana na potrzeby związane z
    działalnością gospodarczą, działalnością rolniczą, ani też na potrzeby związane z
    prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej. Nieruchomość nie jest i nie była
    wykorzystywana do czynności objętych zakresem ustawy o podatku od towarów i usług, w
    tym do czynności zwolnionych od podatku od towarów i usług.
    Nieruchomość nie stanowi środka trwałego, podlegającego ujęciu w ewidencji środków
    trwałych. Małżonkowie nie będą podejmowali (osobiście bądź za pośrednictwem osób
    trzecich) jakichkolwiek specjalnych czynności nakierowanych na podniesienie wartości, czy
    uatrakcyjnienie przedmiotowych nieruchomości w celu jej sprzedaży, podejmą jedynie
    działania niezbędne dla zbycia. Nieruchomość została nabyta w celach prywatnych, nie
    była, ani nie będzie do momentu ewentualnej sprzedaży przedmiotem umowy najmu,
    dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze.
    Małżonkowie dotychczas nie sprzedawali żadnych nieruchomości ani też nie zamierzają
    dokonywać sprzedaży innych, poza tymi objętymi niniejszym wnioskiem. Nie zamierzają
    również w przyszłości nabywać nieruchomości w celu dalszej ich odsprzedaży. Nie
    prowadzą oraz nie planują prowadzić działalności w zakresie obrotu nieruchomościami.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie stanu faktycznego
    Na obecną chwilę działki (poza jedną przeznaczona pod zabudowę prywatną) nie były i nie
    są wykorzystywane do prywatnych celów rozumianych jako rekreacja czy zabudowa, także
    brak takich planów na przyszłość.
    Działki zostały podzielone w celu zbycia ich części i wyodrębnienia z całego areału jednej
    działki do własnej zabudowy. Do jednej z tych działek Wnioskodawcy planują własną,
    prywatną zabudowę.
    Nie były czynione żadne nakłady poza wymienionymi we wniosku, Wnioskodawcy złożyli
    wniosek o przyłącze elektryczne do działki do zabudowy prywatnej w kwietniu 2024 r.
    Odnośnie umowy przedwstępnej trudno to określić, na ten moment nie zostały zawarte
    takie umowy ani Wnioskodawcy ich nie planują, czy zostaną w przyszłości zawarte zależy
    włącznie od potencjalnych nabywców, których obecnie Wnioskodawcy nie znają.
    Wnioskodawcy nie przewidują udzielania pełnomocnictw przyszłym nabywcom do
    działania w ich imieniu.

## Pytanie

Czy w przypadku sprzedaży nieruchomości opisanych w pkt 1 wniosku Zainteresowani w
    sprawie powinni zostać uznani za podatników podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1
    ustawy o VAT w odniesieniu do tych transakcji?

    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawców w przypadku realizacji transakcji sprzedaży nieruchomości
    wymienionych w niniejszym wniosku Wnioskodawcy nie powinni być uznani za podatnika
    podatku VAT w odniesieniu do tych transakcji.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy o VAT - opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT - przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy o VAT ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o
    towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy o VAT ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży
    - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na
    terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była
    opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT.
    I tak, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT: podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT: działalność gospodarcza obejmuje
    wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Mając powyższe na względzie, jeśli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku
    osobistego, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej
    stałego charakteru, nie oznacza to prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu
    art. 15 ust. 2 ustawy. Nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba
    fizyczna dokonuje okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna
    zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych
    czynności.
    Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie przepisów ustawy o VAT, jest
    jednak przedmiotem wykładni. W orzeczeniu TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen
    v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę
    będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do
    prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych, określono
    „majątek prywatny” jako taką część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią
    przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze
    wskazanego orzeczenia wynika, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej
    nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz

    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10), wynika, że dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za
    objętą podatkiem od wartości dodanej pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi
    jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.
    Z ww. orzeczenia wynika również, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem
    prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności
    gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium
    rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza
    zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność
    gospodarczą. Inaczej jest natomiast wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy zainteresowany
    podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę,
    która w celu dokonania sprzedaży nieruchomości angażuje podobne środki wykazując
    aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów
    zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza
    zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    W niniejszej sprawie, Małżonkowie sprzedając nieruchomości nie będą działali w
    charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2
    ustawy o VAT. Działania ich bowiem nie będą na pewno przybierać formy zawodowej -
    profesjonalnej, ciągłej, zorganizowanej - i nie będą obejmować czynności takich jak np.
    nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg
    wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające
    poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu
    (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla
    sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług
    deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Jednocześnie na
    tego rodzaju aktywność profesjonalną, handlową, musiałby wskazywać ciąg powyżej
    przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu zaistnienia
    pojedynczych z nich.
    Fakt, że przed planowaną sprzedażą (w 2021 r.) Zainteresowani dokonali podziału gruntu
    na działki mniejsze w celu wyodrębnienia jednej z nich dla planowanej zabudowy oraz w
    celu łatwiejszego zbycia pozostałych, nawet gdyby docelowo taki zabieg pozwolił osiągnąć
    wyższą cenę z transakcji, nie jest to przejaw prowadzenia działalności w rozumieniu art. 15
    ust. 1 ustawy o VAT tylko stanowi wyraz efektywnego zarządzania majątkiem prywatnym.
    Tak też wywiódł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 lipca 2024 r. sygn. I FSK
    20/22: „(...) o podjęciu profesjonalnych działań wobec gruntów nie można potraktować
    podziału nieruchomości. Dokonywanie podziału nieruchomości w celu uzyskania
    korzystniejszego finansowo efektu przy jej sprzedaży jest typowym działaniem
    właścicielskim. Podejmowanie zabiegów w celu korzystnej sprzedaży nieruchomości nie
    może być automatycznie traktowane jako działalność w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2
    ustawy o VAT. W tym kontekście stwierdzenie, że wyodrębniając działki do sprzedaży
    uwzględniono do nich dostęp przez wydzielenie dróg wewnętrznych także nie jest
    okolicznością przesądzającą o sprzedaży działek w warunkach działalności gospodarczej.
    Skoro bowiem składnik majątkowy stanowiący dwie działki, które uzyskał Skarżący
    stanowił bardzo dużą nieruchomość, skala podejmowanych wobec niej działań także
    musiała mieć proporcjonalnie większy zakres. Zaakceptowanie przeciwnego stanowiska
    skutkowałoby wnioskiem, że o ocenie aktywności właściciela nieruchomości w kontekście
    spełnienia przesłanek z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, w przesądzającym zakresie
    decyduje wielkość nieruchomości. Nie sposób wymagać, by planując zbycie nieruchomości
    właściciel dużej nieruchomości (ok. 5 ha w sprawie) mógł się ograniczać jedynie do jej
    sprzedaży w całości tudzież niewielkiego podziału, by nie przypisać mu profesjonalnej,
    ciągłej i zorganizowanej aktywności cechującej działalność podatnika VAT. Wydzielenie

    dużych działek utrudniałoby a może nawet uniemożliwiałoby ich sprzedaż. Z ustalonych
    okoliczności nie wynikało, by środki pozyskane ze sprzedaży Skarżący inwestował w
    kolejne nieruchomości, co nadawałoby jego działaniom charakter ciągły w zamiarze
    dokonywania profesjonalnego obrotu nieruchomościami”.
    W Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 27 czerwca 2024 r.
    sygn. I SA/Ke 219/24 czytamy z kolei: „Zbycie nawet kilkunastu działek budowlanych,
    powstałych z podziału gruntu rolnego, nie stanowi per se działalności handlowej
    podlegającej opodatkowaniu VAT, gdy brak przesłanek świadczących o takiej aktywności
    sprzedawcy w przedmiocie zbycia przedmiotowych gruntów, która byłaby porównywalna
    do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak
    przesłanek zawodowego - stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności), co
    wskazuje, że w takim przypadku mamy do czynienia z czynnościami mieszczącymi się w
    ramach zarządu majątkiem prywatnym - niemającym cech działalności gospodarczej w
    rozumieniu VAT” .
    Aktywność Wnioskodawcy, w zakresie ewentualnej sprzedaży działek, nie będzie
    wykraczać poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.
    W związku z powyższym sprzedaż działek opisanych w niniejszym wniosku, zdaniem
    Wnioskodawców, nie będzie stanowić odpłatnej dostawy towarów w rozumieniu ustawy o
    VAT tym samym nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Podobne stanowisko wyrażają Organy podatkowe m.in. w: pismo z 1 lipca 2024 r.
    Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej 0114-KDIP1-2.4012.198.2024.2.AP, pismo z 26
    stycznia 2024 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej 0114-KDIP1-1.4012.752.2023.4.
    AKA, pismo z 26 sierpnia 2024 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej 0112-KDIL1-
    2.4012.324.2024.4.NF, pismo z 2 października 2024 r. Dyrektor Krajowej Informacji
    Skarbowej 0112-KDIL1-3.4012.450.2024.3.AKS, pismo z 19 września 2024 r. Dyrektor
    Krajowej Informacji Skarbowej 0111-KDIB3-2.4012.295.2024.2.DK.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości gruntowych (działek), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy
    towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

    Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego
    nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.),
    zwanej dalej Dyrektywą:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      a) określone udziały w nieruchomości,
      b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
      c) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
      prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), zwanej dalej
    Kodeksem cywilnym.
    I tak, zgodnie z art. 195 Kodeksu cywilnego:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    W myśl art. 196 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną. Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące
      stosunków, z których ona wynika. Do współwłasności w częściach ułamkowych
      stosuje się przepisy niniejszego działu.
    Na podstawie art. 198 Kodeksu cywilnego:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody
      pozostałych współwłaścicieli.
    W myśl art. 31 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U.
    z 2023 r. poz. 2809), zwanej dalej Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    Natomiast zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 ww. Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    W świetle art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Ustawa nie wymienia małżonków jako odrębnej kategorii podatników. Powyższe stwarza
    dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną.
    Należy zauważyć, że żaden z przepisów ustawy nie zabrania małżonkom prowadzenia
    działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym przeszkód, aby
    pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała ustawowa wspólność
    majątkowa.
    W konsekwencji, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który
    dokona czynności podlegającej opodatkowaniu.
    Jeżeli zatem, przedmiotem dostawy jest majątek wspólny małżonków, to podatnikiem
    podatku od towarów i usług w okolicznościach wskazanych w art. 15 ustawy będzie ten
    małżonek, który dokonuje dostawy we własnym imieniu (który jest stroną czynności
    prawnej) – jako podatnik VAT.
    Wskazać jednak należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w
    rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być
    wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od
    towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Jak stanowi art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły do celów
      zarobkowych.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie o podatku od towarów i usług ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Tym samym, nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą
    sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego
    posiadania w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością
    gospodarczą.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady „podatnikiem” jest każda osoba
    prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez
    względu na cel czy też rezultaty takiej działalności.
    Jak wskazano wyżej „działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością

    rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność
    gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku
    rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów, jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Zatem w kwestii opodatkowania dostawy nieruchomości istotne jest, czy Zbywca w celu
    dokonania sprzedaży Nieruchomości podjął aktywne działania w zakresie obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta,
    handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością
    uznania za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a
    więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpi w ramach
    zarządu majątkiem prywatnym.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Należy zatem
    sięgnąć do wykładni wynikającej z orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen
    V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę,
    będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do
    prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek
    prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią
    przeznaczona ani wykorzystywana dla celów działalności gospodarczej. Ze wskazanego
    orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej
    nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości czy jej części w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być, np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE.
    Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż nieruchomości jest sprzedażą
    majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego
    w tym zakresie działalność gospodarczą, był przedmiotem orzeczenia TSUE z 15 września
    2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10.
    Z orzeczenia tego wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa
    własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności
    gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium
    rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza
    zakresem zastosowania Dyrektywy 2006/112/WE Rady, a czynnościami stanowiącymi
    działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed

    sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej
    ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania
    majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast – jak wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany
    podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady. Przykładowo podane
    zostały działania polegające na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych.
    Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając nieruchomości działa w charakterze podatnika
    prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia,
    czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).
    Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami,
    która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.:
    nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg
    wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające
    poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy
    wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego
    obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub
    innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie
    jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy. Ocenie podlegać muszą przede wszystkim działania, jakie
    podejmuje zbywca w celu dokonania sprzedaży.
    Państwa wątpliwości dotyczą tego, czy w przypadku realizacji transakcji sprzedaży
    nieruchomości powstałych wskutek podziału działki powinni Państwo być uznani za
    podatników podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT.
    W świetle powyższego, aby wyjaśnić Państwa wątpliwości należy w pierwszej kolejności
    ustalić, czy w okolicznościach niniejszej sprawy będą Państwo działać w charakterze
    podatnika VAT zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy. Dostawa towarów bowiem podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest
    przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działający w takim charakterze w
    odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej
    dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on
    działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu
    podmiotu jako podatnika VAT – co do zasady – mają dla określenia jego praw i
    obowiązków zastosowanie przepisy ustawy o podatku od towarów i usług.
    Z przedstawionego opisu sprawy nie wynika taka aktywność, która wykraczałaby poza
    ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Nie podjęli
    Państwo bowiem ciągu działań, które wskazywałyby na aktywność w zakresie obrotu
    nieruchomościami.
    Działkę nr 1, która jest przedmiotem wniosku zakupili Państwo 30 kwietnia 2021 r. w celu
    wybudowania domku rekreacyjnego na własne potrzeby. Dokonali Państwo podziału
    działki na 5 mniejszych działek o nr ewidencyjnych: 2, 3, 4, 5 oraz 6. Kilka z wydzielonych
    działek planują Państwo sprzedać, aby uzyskać środki finansowe na budowę domku
    rekreacyjnego. Nie planują Państwo wykorzystać uzyskanych w ten sposób środków na
    zakup kolejnych nieruchomości. Dotychczas nie sprzedawali Państwo żadnych innych
    nieruchomości.
    Złożyli Państwo wniosek o przyłącze elektryczne do działki, na której ma powstać domek
    rekreacyjny. Nie czynili Państwo innych nakładów zwiększających wartość nieruchomości.

    Nie składali Państwo żadnych wniosków związanych ze zmianą sposobu
    zagospodarowania terenu.
    Ponadto, nie będą Państwo podejmować żadnych działań marketingowych
    wykraczających poza zwykłe formy ogłoszenia w zakresie obrotu nieruchomościami,
    działki będące przedmiotem wniosku zostały wystawione na sprzedaż przez biuro
    nieruchomości, jednak na razie brak jest zainteresowania nimi.
    Nie planują Państwo udzielać żadnych pełnomocnictw do działania w Państwa imieniu ani
    też nie planują Państwo udzielać zgód na dysponowanie działkami do celów budowalnych.
    Na ten moment nie zawierali Państwo przedwstępnych umów sprzedaży.
    Analiza okoliczności sprawy oraz treści powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że
    nie można uznać Państwa za podatników podatku od towarów i usług z tytułu planowanej
    sprzedaży działek powstałych w wyniku podziału działki nr 1. Okoliczności niniejszej
    sprawy nie wskazują, że sprzedając działki będą Państwo działać w charakterze
    handlowca. Całokształt przedstawionych przez Państwa we wniosku okoliczności w
    stosunku do działek wydzielonych z działki nr 1 wskazuje, że nie podjęli i nie podejmą
    Państwo działań świadczących o zamiarze wykonywania przez Państwa działalności
    gospodarczej w zakresie profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Nie wystąpił ciąg
    zdarzeń, które przesądzają, że sprzedaż posiadanych przez Państwa działek wypełnia
    warunki działalności gospodarczej.
    Zatem brak jest przesłanek pozwalających uznać, że dokonując sprzedaży wskazanych
    działek wydzielonych z działki nr 1 wystąpią Państwo w charakterze podatników, o których
    mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzących działalność gospodarczą w rozumieniu art.
    15 ust. 2 ustawy. Tym samym, sprzedaż ww. działek nie będzie czynnością podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy.
    Tym samym Państwa stanowisko uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jednocześnie wskazujemy, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy stan faktyczny/zdarzenie przyszłe sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywało się będzie ze stanem faktycznym/zdarzeniem
    przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zgodnie z powyższym, w
    przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku (np. udzielenie
    pełnomocnictwa, podjęcie działań marketingowych, itd.), udzielona odpowiedź traci swoją
    aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą
        mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pan AA (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej)
    ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.