Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.275.2025.2.GK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-28
Teza: Uznanie dokonywanej przez Wnioskodawcę dostawy towarów
na rzecz Pośrednika z Chorwacji za eksport towarów.
Słowa kluczowe: eksport-eksport towarów
transakcja-transakcja łańcuchowa (szeregowa)
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 1. Miejsce świadczenia przy
dostawie towarów-Miejsce dostawy towarów-Miejsce
dostawy towarów niewysyłanych ani
nietransportowanych
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 1. Miejsce świadczenia przy
dostawie towarów-Miejsce dostawy towarów-Miejsce
dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 8
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 1-pkt 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 2a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 2c
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 2d
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 3
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 1. Miejsce świadczenia przy
dostawie towarów-Miejsce dostawy towarów-Miejsce
dostawy towarów - transakcje łańcuchowe
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 maja 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 5 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług dotyczący uznania dokonywanej
    przez Wnioskodawcę na rzecz Pośrednika z Chorwacji dostawy towarów za eksport
    towarów. Uzupełnił go Pan - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 6 czerwca 2025 r.
    (wpływ 12 czerwca 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca wysyła drewno do Chin. Załadunek drewna do kontenerów odbywa się w
    siedzibie firmy Wnioskodawcy (...), skąd transport jedzie bezpośrednio do portu w Polsce.
    Faktura za drewno jest wystawiona na pośrednika. Jest to firma Chorwacka, która
    następnie wystawia fakturę dla końcowego odbiorcy w Chinach, a także pokrywa koszty
    transportu oraz wszelkie opłaty celne. Firma transportowa opłacana przez pośrednika z
    Chorwacji odbiera załadowane kontenery w siedzibie firmy Wnioskodawcy (...) i jak już
    wskazano transportuje je bezpośrednio do portu w Polsce. Dodać należy, iż firma
    Wnioskodawcy wystawia przed dostawą drewna fakturę proforma dla firmy chorwackiej,
    która niezwłocznie tą fakturę proforma opłaca. Wnioskodawca każdorazowo otrzymuje
    również od firmy chorwackiej zlecającej transport dokument CC599C. Firma chorwacka
    nie przedstawiła Wnioskodawcy polskiego NIP. Należy dodać, że ustalone warunki
    dostawy Incoterms dla tej transakcji to EXW.
    W uzupełnieniu wniosku wskazał Pan, że:
    Wnioskodawca dokonał wysyłki drewna (kłody tartaczne dębowe) do Chin. Od strony
    formalnej transakcja odbywa się w ten sposób, iż firma z Chorwacji (pośrednik) dokonuje
    zamówienia towaru u dostawcy (A.), po potwierdzeniu możliwości realizacji dostawy
    otrzymuje fakturę proforma. Następnie na jej podstawie pośrednik dokonuje pełnej
    płatności dla Wnioskodawcy. Tego samego dnia wystawiana jest dla pośrednika (firma
    chorwacka) faktura właściwa, dokumentująca dostawę oraz dostawca przystępuje do
    realizacji zamówienia. Podmiot pośredniczący (firma chorwacka) nie przekazał dostawcy
    (A.) numeru identyfikacyjnego dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadanego mu przez
    państwo członkowskie z którego towary są wysyłane lub transportowane tj. polskiego NIP,
    gdyż takiego numeru nie posiada.

    Od strony faktycznej analizowana transakcja przebiegła następująco:
                                                  3Na podstawie zamówienia firmy z Chorwacji wystawiono fakturę proforma na (...) m
    drewna dębowego. W oparciu o fakturę proforma w dniu (...) 2024 r. wpłynęła od
    zamawiającego na rachunek bankowy dostawcy pełna kwota należności za dostawę.
    Załadunek drewna do (...) kontenerów w zamówionej ilości odbył się w siedzibie firmy
    Wnioskodawcy (...) w (...) w dniach (...) 2024 r., skąd wynajętym przez pośrednika
    transportem kontenery przewieziono bezpośrednio do portu w (...), gdzie w kolejnych
    dniach ((...) 2024 r.) przeprowadzono odprawę i dokonano załadunku frachtu na statek.
    Towar opuścił port w dniach (...) 2024 r. oraz (...) 2025 r. ((...) dokumenty CC599C).
    Warunki uczestnictwa w transakcji:
            Dostawca  Pośrednik  Nabywca
    Nazwa  A.  B. d.o.o.  C. CO.LTD
    Kraj  Polska  Chorwacja  Chiny
    Status VAT  (...)  (...)  Kraj trzeci
    Czynności  Załadunek i ekspedycja towaru  Organizacja i finansowanie całego Rozładunek i odbiór towarutransportu
    Incoterms  EXW  CFR
    Zgodnie z warunkami dostawy uzgodnionymi pomiędzy dostawcą (A.) i pośrednikiem (B. d.
    o.o.) - Incoterms EXW przeniesienie prawa do dysponowania towarem jak właściciel na
    pośrednika nastąpiło w momencie załadunku do podstawionych przez pośrednika
    kontenerów w siedzibie firmy A. (...). Po dokonaniu tego załadunku transport towaru
    odbywa się w kontenerach w ramach nieprzerwanego procesu transportu, z elementem
    rozładunku kontenerów w porcie z transportu kołowego i ich dalszym załadunkiem na
    statek.
    Warunki dostawy pomiędzy pośrednikiem a odbiorcą końcowym/nabywcą C. CO.LTD to
    Incoterms CFR. Oznacza to że pośrednik (B. d.o.o.) pokrywa koszty transportu do portu
    docelowego, a dostawa zostaje zrealizowana w momencie załadunku towaru na statek (w
    tym też momencie ryzyko za towar jest przekazane kupującemu i od tego momentu
    sprzedawca nie ma obowiązku ponoszenia kosztów ubezpieczenia). Zatem moment
    dokonania dostawy na gruncie VAT na tym etapie transakcji (eksport towarów), następuje
    po przekroczeniu przez towar linii burty statku, a tą okoliczność potwierdzają komunikaty
    CC599C dotyczącej tej konkretnej dostawy.
    W odpowiedzi zaś na zadane w wezwaniu pytania:
    1) czy jest Pan w Polsce zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i
      usług (proszę podać datę rejestracji);
      udzielił Pan odpowiedzi, że Pan D.D. zarejestrowany jest jako czynny podatnik podatku
      od towarów i usług od (...) 2007 r. i posiada NIP (...);
    2) czy towar był wysłany bezpośrednio od pierwszego podmiotu, tj. Pana do odbiorcy z
      Chin (znanego nabywcy);
      udzielił Pan odpowiedzi, że towar jest wysyłany bezpośrednio od Wnioskodawcy (A.)
      do odbiorcy w Chinach w kontenerach ładowanych w miejscu prowadzenia
      działalności i jednocześnie siedzibie pierwszego podmiotu w łańcuchu dostaw;
    3) czy odbiorca końcowy towarów (odbiorca z Chin) był Panu znany przed rozpoczęciem
      transportu towarów z Polski poza UE;
      udzielił Pan odpowiedzi, że odbiorca z Chin był znany pierwszemu dostawcy (A.);

    4) czy wywóz towarów nastąpił w ramach transportu o nieprzerwanym charakterze, tj. od
      momentu rozpoczęcia transportu z Pana tartaku z Polski do chwili wywozu tego
      towaru do odbiorcy z Chin nie wystąpiły przerwy niezwiązane bezpośrednio z
      organizacją transportu do miejsca docelowego;
      udzielił Pan odpowiedzi, że wywóz nastąpił w ramach transportu o nieprzerwanym
      charakterze i nie wystąpiły przerwy niezwiązane bezpośrednio z organizacją
      transportu do miejsca docelowego;
    5) który uczestnik transakcji ma prawo do rozporządzania towarem jak właściciel podczas
      postoju w porcie w Polsce;
      udzielił Pan odpowiedzi, że prawo do rozporządzania towarem podczas postoju
      towaru w porcie w Polsce ma pośrednik, chorwacka firma B. d.o.o. NIP (...);
    6) czy Nabywca z Chorwacji był odpowiedzialny za organizację transportu z Polski do Chin
      drogą morską i organizując ten transport działał we własnym imieniu (czyli nie działał
      na rzecz innego podmiotu w transakcji);
      udzielił Pan odpowiedzi, że nabywca z Chorwacji był odpowiedzialny za organizację
      transportu z Polski do Chin i działał w tym zakresie we własnym imieniu (warunki
      dostawy w pierwszym etapie EXW, w drugim CFR);
    7) czy ma Pan zawartą umowę z Nabywcą z Chorwacji, która regulowałaby kwestie
      związane z przeniesieniem prawa do dysponowania towarem jak właściciel lub czy
      posiada Pan jakiś regulamin określający tą kwestię;
      udzielił Pan odpowiedzi, że Wnioskodawca nie ma zawartej umowy z nabywcą
      (pośrednikiem) z Chorwacji, dysponuje natomiast oświadczeniem tego kontrahenta z
      treści którego wynika, iż ta konkretnie opisana we wniosku transakcja pomiędzy A. NIP
      (...) a B. d.o.o. NIP (...), odbywa się na warunkach incoterms EX Works (EXW). Zgodnie z
      tymi warunkami moment dostawy w podatku VAT (przejście prawa do dysponowania
      towarem jak właściciel) następuje w momencie załadunku towaru u sprzedawcy. W
      tym samym momencie koszt dostawy zaczyna obciążać kupującego.
    Pytanie ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku
    Czy dostawa pomiędzy Wnioskodawcą a pośrednikiem z Chorwacji stanowi eksport
    towarów o którym mowa w art. 2 pkt 8 ustawy o VAT, a tym samym można uznać ją za
    dostawę ruchomą?
    Pana stanowisko w sprawie
    W przypadku, gdy te same towary są przedmiotem kolejnych dostaw (a wiec tworzą
    łańcuch dostaw) oraz są wysyłane lub transportowane bezpośrednio od pierwszego
    dostawcy do ostatniego w kolejności nabywcy, na gruncie ustawy o VAT mamy do
    czynienia z tzw. transakcją łańcuchową. Towar jest w tym przypadku transportowany
    bezpośrednio od pierwszego do ostatniego nabywcy w łańcuchu (towar będący
    przedmiotem dostawy nigdy nie trafia więc fizycznie do nabywcy pośredniego). Na gruncie
    ustawy o VAT przyjmuje się natomiast fikcję prawną, stosownie do której dochodzi do
    dostawy opodatkowanej podatkiem VAT pomiędzy każdym kolejnym uczestnikiem
    łańcucha.
    W rozpatrywanej sytuacji analizie podlega kwestia rozliczenia transakcji łańcuchowych w
    obrocie międzynarodowym - gdy towar będący przedmiotem dostawy jest
    transportowany pomiędzy granicami państw. W tych przypadkach dostawy
    międzynarodowe co do zasady mogą skorzystać ze stawki 0% VAT. W przypadku transakcji
    łańcuchowych istotne jest jednak ustalenie, która z dostaw w ramach łańcucha będzie
    mogła skorzystać ze stawki 0% VAT, a które będą opodatkowane stawkami krajowymi.
    Zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy o VAT w transakcjach łańcuchowych wysyłkę lub transport
    przyporządkowuje się wyłącznie jednej dostawie. Jest to tzw. dostawa ruchoma, która

    może skorzystać ze stawki 0% VAT. Pozostałe dostawy w łańcuchu to tzw. dostawy
    nieruchome, które są opodatkowane krajową stawką VAT (nie korzystają więc ze stawki
    0% VAT). Przepisy ustawy o VAT zawierają regulacje mające na celu ustalenie, która z
    dostaw w danym łańcuchu jest ruchoma (art. 22 ust. 2a - 2e ustawy o VAT).
    Jednocześnie dostawa która:
        poprzedza w łańcuchu dostawę ruchomą jest opodatkowana stawką krajową w
        miejscu rozpoczęcia wysyłki lub transportu towaru;
        następuje po dostawie ruchomej jest opodatkowana stawką krajową w miejscu
        zakończenia wysyłki lub transportu towarów.
    Co do dostaw łańcuchowych, to w opisanym przypadku Wnioskodawca jest pierwszym
    dostawcą, który wydaje towar bezpośrednio ostatniemu w kolejności nabywcy (Chiny), ale
    pośrednikiem w tej transakcji jest firma chorwacka. Ta firma pośrednicząca organizuje i
    opłaca ten transport. Zatem zgodnie ze stanem faktycznym firma Wnioskodawcy jako
    polski podatnik - pierwszy sprzedawca w łańcuchu, dokonuje sprzedaży drewna na rzecz
    podatnika z Chorwacji, a podatnik z Chorwacji - zbywa drewno poza Unię Europejską
    kontrahentowi z kraju trzeciego (Chiny). Towar ten jest transportowany najpierw do portu
    w (...), skąd zostaje wysłany poza Unię Europejską. Jak już wskazano, jeśli te same towary
    są przedmiotem kolejnych dostaw oraz są wysyłane lub transportowane bezpośrednio od
    pierwszego dostawcy do ostatniego w kolejności nabywcy, wysyłkę lub transport
    przyporządkowuje się wyłącznie jednej dostawie (tzw. dostawa ruchoma, opodatkowana
    preferencyjnie). Stanowi o tym art. 22 ust. 2 ustawy o VAT.
    Z art. 22 ust. 2a ustawy o VAT wynika natomiast, że w przypadku, gdy towary są wysyłane
    lub transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego przez nabywcę,
    który dokonuje również ich dostawy, przyjmuje się, że wysyłka lub transport są
    przyporządkowane dostawie dokonanej do tego nabywcy, chyba że z warunków dostawy
    wynika, że wysyłkę lub transport towarów należy przyporządkować jego dostawie. W
    rozpatrywanym przypadku mamy do czynienia z warunkami dostawy EXW. W sytuacji, gdy
    towary są wysyłane lub transportowane przez pierwszego dostawcę - wysyłkę lub
    transport przyporządkowuje się jego dostawie. Z kolei gdy organizatorem transportu jest
    ostatni nabywca towarów, transport ten przepisuje się dostawie dokonanej do tego
    nabywcy (art. 22 ust. 2e ustawy o VAT).
    Jeżeli zatem w stanie faktycznym przedstawionym w opisie stanu faktycznego, podmiotem
    odpowiedzialnym za zorganizowanie transportu drewna poza Unię Europejską od
    polskiego dostawcy był chorwacki przedsiębiorca, to transport i wysyłkę przypisać należy
    sprzedaży zrealizowanej pomiędzy tymi podatnikami. Ta dostawa może być uznana za
    eksport z Polski opodatkowany stawką 0%, ponieważ krajowy sprzedawca jest w
    posiadaniu dowodów potwierdzających opuszczenie przez towar terytorium Unii
    Europejskiej (komunikat CC599C), a podmiot pośredniczący nie przekazał firmie
    Wnioskodawcy jako swojemu dostawcy numeru identyfikacyjnego dla transakcji
    wewnątrzwspólnotowych nadanego mu przez państwo członkowskie, z którego towary są
    wysyłane lub transportowane (czyli polskiego NIP). Nie można przypisać charakteru
    dostawy ruchomej wysyłce towaru dokonanej przez ten podmiot pośredniczący, gdyż nie
    wypełniony jest warunek o którym mowa w art.22 ust. 2c ustawy o VAT. W tej sytuacji
    pomimo dostarczenia towaru jedynie do załadunku (Incoterms EXW), pierwszy podatnik
    ma prawo zastosować stawkę VAT 0% dla dokonanej dostawy drewna.
    Reasumując:
    1) Dostawę pomiędzy firmą Wnioskodawcy a pośrednikiem z Chorwacji należy uznać za
      dostawę ruchomą, gdyż transport należy przypisać tej właśnie dostawie.

    2) Zgodnie z warunkami dostawy (Incoterms EXW) przeniesienie prawa do
      dysponowaniem towarem jak właściciel następuje przed wydaniem towaru do
      transportu.
    3) Według Wnioskodawcy w opisanej sytuacji ma on prawo do zastosowania stawki 0%
      do dostawy na rzecz chorwackiego nabywcy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U.
    z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest
    terytorium kraju.
    W myśl art. 2 pkt 1, 3, 4 i 5 ustawy:
      Przez terytorium kraju - rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
      Przez terytorium Unii Europejskiej - rozumie się przez to terytoria państw
      członkowskich Unii Europejskiej (...).
      Przez terytorium państwa członkowskiego - rozumie się przez to terytorium państwa
      wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
      Przez terytorium państwa trzeciego rozumie się przez to terytorium państwa
      niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.
    Jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Według art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W tym miejscu należy zdefiniować co należy rozumieć przez eksport towarów.
    Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy:
      Przez eksport towarów rozumie się przez to dostawę towarów wysyłanych lub
      transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej przez:

      a) dostawcę lub na jego rzecz, lub
      b)nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz, z wyłączeniem
      towarów wywożonych przez samego nabywcę do celów wyposażenia lub
      zaopatrzenia statków rekreacyjnych oraz turystycznych statków powietrznych lub
      innych środków transportu służących do celów prywatnych
      - jeżeli wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest potwierdzony przez
      właściwy organ celny określony w przepisach celnych.
    Ustawodawca definiując pojęcie eksportu towarów, dokonał rozróżnienia sytuacji gdy
    będący przedmiotem wywozu towar jest wywożony przez dostawcę lub na jego rzecz, czy
    przez nabywcę mającego siedzibę poza Polską, lub na jego rzecz. Sytuacja, kiedy dostawca
    lub podmiot przez niego upoważniony sam dokonuje wywozu towarów z Polski poza
    terytorium Unii stanowi tzw. eksport bezpośredni (art. 2 pkt 8 lit. a ustawy). Natomiast
    eksport pośredni ma miejsce wówczas gdy wywóz towarów z terytorium Polski poza
    terytorium Unii Europejskiej, w wykonaniu dostawy towarów, jest dokonywany przez
    nabywcę mającego siedzibę poza terytorium Polski lub na jego rzecz (art. 2 pkt 8 lit. b
    ustawy).
    Każdorazowo jednak, aby uznać daną czynność za eksport towarów muszą wystąpić
    łącznie następujące przesłanki:
        ma miejsce dostawa towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju
        poza terytorium Unii Europejskiej przez dostawcę lub na jego rzecz (eksport
        bezpośredni) lub przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju, lub na
        jego rzecz (eksport pośredni),
        wywóz towarów musi być potwierdzony przez urząd celny określony w przepisach
        celnych.
    Zatem dla uznania danej czynności za eksport towarów niezbędne jest dokonanie
    dostawy towarów, czyli przeniesienie na nabywcę prawa do rozporządzania towarem jak
    właściciel, oraz w wyniku tej dostawy wysłanie lub transport towarów poza terytorium Unii
    Europejskiej. Niezaistnienie jednej z przesłanek wymienionych w art. 2 pkt 8 ustawy
    powoduje, że nie dochodzi do eksportu towarów w rozumieniu ustawy o podatku od
    towarów i usług.
    Należy dodać, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie odnoszą się do
    pojęcia eksportera i jego rozumienia czy definicji w prawie celnym. Istotnym z punktu
    widzenia przepisów art. 2 pkt 8 ustawy w aspekcie podmiotowym jest jedynie to, kto
    dokonuje wywozu - dostawca (lub podmiot działający na jego rzecz), czy też nabywca
    mający siedzibę poza terytorium kraju (lub podmiot działający na jego rzecz). Okoliczność,
    kto widnieje jako nadawca (zgłaszający) w dokumencie celnym, sama w sobie nie
    przesądza o uznaniu tego podmiotu za dokonującego eksportu w rozumieniu ustawy.
    Zasady dotyczące określenia miejsca świadczenia przy dostawie towarów w przypadku
    transakcji łańcuchowych (szeregowych), tj. transakcji, w których występuje kilka
    podmiotów dokonujących obrotu tym samym towarem, przy czym towar trafia
    bezpośrednio od pierwszego do ostatniego podmiotu w łańcuchu zostały uregulowane w
    art. 22 ust. 1- 4 ustawy.
    Stosownie do art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Miejscem dostawy towarów jest - w przypadku towarów wysyłanych lub
      transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę
      trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub
      transportu do nabywcy.

    W świetle art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy:
      Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów niewysyłanych ani
      nietransportowanych - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy.
    Zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy:
      W przypadku gdy te same towary są przedmiotem kolejnych dostaw oraz są
      wysyłane lub transportowane bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego
      w kolejności nabywcy, wysyłkę lub transport przyporządkowuje się wyłącznie jednej
      dostawie.
    Zatem, kiedy ten sam towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie jest
    przemieszczany od pierwszego dostawcy do finalnego nabywcy, przyjmuje się, że ma
    miejsce tylko jedna wysyłka (transport). Z uwagi na to, że dokonywane jest tylko jedno
    przemieszczenie towarów, to tylko jedna dostawa może być uznana za dostawę
    „ruchomą” towarów, pozostałe zaś są dostawami „nieruchomymi”.
    Zgodnie z art. 22 ust. 2a ustawy:
      W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub
      transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego przez nabywcę,
      który dokonuje również ich dostawy, przyjmuje się, że wysyłka lub transport są
      przyporządkowane dostawie dokonanej do tego nabywcy, chyba że z warunków
      dostawy wynika, że wysyłkę lub transport towarów należy przyporządkować jego
      dostawie.
    Stosownie do art. 22 ust. 2c ustawy:
      W przypadku gdy podmiot pośredniczący przekazał swojemu dostawcy numer
      identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany mu przez państwo
      członkowskie, z którego towary są wysyłane lub transportowane, wysyłkę lub
      transport przypisuje się wyłącznie dostawie dokonanej przez ten podmiot.
    Na podstawie art. 22 ust. 2d ustawy:
      Przez podmiot pośredniczący, o którym mowa w ust. 2b i 2c, rozumie się innego niż
      pierwszy w kolejności dostawcę towarów, który wysyła lub transportuje towar
      samodzielnie albo za pośrednictwem osoby trzeciej działającej na jego rzecz.
    Przepis art. 22 ust. 3 ustawy wskazuje, że:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 2-2c i 2e, dostawę towarów, która:
      1) poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu
      rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów;
      2) następuje po wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu
      zakończenia wysyłki lub transportu towarów.
    W myśl przepisu art. 22 ust. 3 ustawy wszystkie transakcje realizowane przed dostawą
    ruchomą (do której przypisano wysyłkę lub transport towaru) będą opodatkowane w
    państwie, z którego towar jest wysyłany lub transportowany. Natomiast wszystkie dostawy
    mające miejsce po transakcji ruchomej będą opodatkowane w państwie przeznaczenia
    towaru. Sama transakcja ruchoma będzie generowała po stronie dostawcy eksport lub
    wewnątrzwspólnotową dostawę towaru, a po stronie nabywcy import lub
    wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru.
    Ponadto, w przypadku transakcji łańcuchowych, do których odnosi się art. 22 ust. 2
    ustawy, kiedy ten sam towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie jest
    przemieszczany od pierwszego dostawcy do finalnego nabywcy, wówczas przyjmuje się, że
    ma miejsce tylko jedna wysyłka (transport) więc tylko w odniesieniu do jednej z transakcji

    można ustalić miejsce świadczenia w oparciu o art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy (dostawa
    ruchoma). W odniesieniu do pozostałych dostaw, którym nie można przypisać wysyłki
    (transportu), ustalenie miejsca świadczenia odbywa się na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy.
    Należy przy tym zauważyć, że w przypadku transakcji łańcuchowej określenie miejsca, w
    którym dostawa towarów została dokonana powinno nastąpić w odniesieniu do tego,
    której dostawie należy przyporządkować transport. Uzgodnione warunki dostawy (np.
    Incoterms) mogą co prawda stanowić wskazówki przy określeniu, która dostawa w
    ramach transakcji łańcuchowej ma charakter „ruchomy”, nie mają one jednak znaczenia.
    Z treści art. 22 ust. 2a ustawy wynika, że w przypadku gdy np. drugi z podmiotów
    biorących udział w transakcji łańcuchowej organizuje transport towarów, transport ten
    jest przyporządkowany dostawie dokonanej dla tego nabywcy (dostawa ruchoma).
    Dodatkowo w ww. przepisie wskazano, że jeżeli z przeprowadzonej analizy warunków
    dostawy wyniknie, że wysyłkę należy przyporządkować dostawie dokonywanej przez drugi
    w kolejności podmiot, to tylko wtedy dostawę ruchomą bezwzględnie należy przypisać
    jego dostawie, a wyłączona jest możliwość przyporządkowania wysyłki dla dostawy
    dokonywanej na rzecz tego nabywcy.
    Przez warunki dostawy, o których mowa w art. 22 ust. 2a ustawy należy rozumieć w
    szczególności warunki (okoliczności), wedle których dochodzi do przeniesienia prawa do
    rozporządzenia towarem jak właściciel pomiędzy stronami. Ustawodawca nawiązuje w
    tym przepisie przede wszystkim do definicji dostawy zawartej w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Należy tutaj wskazać, że z uwagi na obowiązujący art. 22 ust. 2a ustawy nie będzie miał
    zastosowania w przypadku, gdy podmiotem dokonującym transportu jest pierwszy lub
    ostatni podmiot w łańcuchu dostaw i towar jest transportowany z Polski do kraju
    trzeciego. W sytuacji gdy transportu towarów dokonuje pierwszy dostawca, transport
    towarów należy przyporządkować dostawie towarów dokonywanej przez tego dostawcę
    (pierwszej dostawie w ramach łańcucha dostaw). Natomiast w przypadku gdy transportu
    dokonuje ostatni nabywca, transport towarów należy przyporządkować dostawie
    dokonanej na rzecz tego nabywcy (ostatniej dostawie w łańcuchu). W tych dwóch
    przypadkach ustawodawca nie wskazał na możliwość przypisywania transportu innym
    dostawom ze względu na warunki dostawy. Oznacza to, że warunki dostawy w tych
    sytuacjach w ogóle nie mają znaczenia. W przeciwnym razie przepis ten nie miałby racji
    bytu.
    Należy także wskazać, że o przypisaniu transportu do danej transakcji, a w konsekwencji
    potraktowaniu jej jako transgranicznej, nie decyduje wola kontrahentów lecz okoliczności
    faktyczne w jakich przeprowadzona została dana transakcja.
    W tym miejscu należy odnieść się do wyroku z 16 grudnia 2010 r. w sprawie C-430/09 Euro
    Tyre Holding BV, TSUE wskazał, że w sytuacji gdy towar jest wysyłany lub transportowany
    od pierwszego dostawcy do ostatecznego nabywcy przez podmiot pośredniczący, dla
    oceny która transakcja skutkuje wysyłką lub transportem towarów kluczowe jest
    określenie, gdzie podmiot pośredniczący przenosi prawo do dysponowania towarem jak
    właściciel na tego ostatecznego nabywcę. W wyroku tym TSUE stwierdził: „Jeżeli towar jest
    przedmiotem dwóch następujących po sobie dostaw między różnymi podatnikami,
    działającymi w takim charakterze, ale jednocześnie jest przedmiotem tylko jednego
    transportu wewnątrzwspólnotowego, ustalenie czynności, której należy przypisać ten
    transport, tj. pierwszej lub drugiej dostawy (...) następuje w świetle całościowej oceny
    wszystkich okoliczności sprawy w celu ustalenia, która z tych dwóch dostaw spełnia
    wszystkie przesłanki związane z dostawą wewnątrzwspólnotową.
    W okolicznościach takich jak rozpatrywane przez sąd krajowy, w których pierwszy
    nabywca, jaki uzyskał prawo do rozporządzania towarem jak właściciel na terytorium
    państwa członkowskiego pierwszej dostawy, wskazuje na zamiar przetransportowania
    tego towaru do innego państwa członkowskiego i przedstawia swój numer identyfikacyjny
    nadany do celów podatku od wartości dodanej przez to ostatnie państwo, transport

    wspólnotowy powinien zostać przypisany pierwszej dostawie, pod warunkiem że prawo
    do rozporządzania towarem jak właściciel zostało przeniesione na drugiego nabywcę w
    państwie członkowskim przeznaczenia transportu wewnątrzwspólnotowego (...).”
    Odnośnie ww. wyroku należy wyjaśnić, że stwierdzenie Trybunału, zgodnie z którym
    rozpoznanie dostawy ruchomej zależy od tego w którym państwie będzie miało
    przeniesienie prawa do dysponowania towarem jak właściciel pomiędzy pierwszym
    nabywcą a drugim nabywcą nie oznacza, że przy analizie transakcji łańcuchowych bez
    znaczenia jest moment (miejsce) przeniesienia prawa do dysponowania towarem jak
    właściciel pomiędzy pierwszym dostawcą a drugim dostawcą (pierwszym nabywcą).
    Wyrok ten został wydany w kontekście sprawy, gdzie podmiot pośredniczący (pierwszy
    nabywca, drugi dostawca) uzyskał prawo do dysponowania towarem jak właściciel w kraju
    rozpoczęcia wysyłki i zbył to prawo w kraju zakończenia wysyłki. Dlatego też w tej sprawie
    najważniejsze, dla rozpoznania dostawy ruchomej, było określenie miejsca ostatniej
    dostawy. Albowiem gdyby druga dostawa miała miejsce również w kraju rozpoczęcia
    wysyłki to ona miałaby charakter dostawy ruchomej (dopiero po niej nastąpiłby wywóz). A
    contrario w sytuacji gdy pierwsza dostawa ma miejsce w kraju zakończenia wysyłki, to jak
    wynika z wyroku C-245/04, druga dostawa również będzie miała miejsce w kraju
    zakończenia wysyłki, co siłą rzeczy będzie nadawało jej nieruchomy charakter.
    Zatem odczytując wyrok C-430/09 należy wskazać, że w wyroku tym Trybunał analizował
    jaki wpływ na rozpoznanie dostawy ruchomej ma okoliczność, w którym państwie
    następuje przeniesienie prawa do dysponowania towarem jak właściciel pomiędzy
    uczestnikami transakcji łańcuchowej. W tej konkretnej sprawie kluczowym dla
    rozpoznania dostawy ruchomej, było określenie miejsca ostatniej dostawy (gdyby druga
    dostawa miała miejsce również w kraju rozpoczęcia wysyłki to ona miałaby charakter
    dostawy ruchomej - ponieważ dopiero po niej nastąpiłby wywóz - gdyby natomiast
    pierwsza dostawa miała miejsce w kraju zakończenia wysyłki, to druga dostawa również
    miałaby miejsce w kraju zakończenia wysyłki, co nadawałoby jej nieruchomy charakter).
    Zatem odczytując wyrok C-430/09 należy mieć na uwadze specyfikę transakcji w
    odniesieniu do której został wydany i tylko w odniesieniu do transakcji o tym samym
    przebiegu należy odczytać go literalnie. Natomiast w przypadku transakcji o odmiennym
    przebiegu należy go odczytać adekwatnie do sytuacji.
    Odnośnie określenia, która z dostaw w łańcuchu jest dostawą ruchomą - to jak zauważono
    w przytoczonym wyroku TSUE C-430/09 - oprócz kwestii organizacji transportu, znaczenie
    ma miejsce, w którym kraju dochodzi do przeniesienia prawa do dysponowania towarem
    jak właściciel pomiędzy uczestnikami transakcji.
    Powyższe orzeczenia dotyczą wprawdzie spraw, w których w ramach transakcji
    łańcuchowej była realizowana wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, niemniej jednak
    zasady określania dostawy „ruchomej”, tj. dostawy, do której przyporządkowuje się
    transport, bez wątpienia należy stosować również w odniesieniu do transakcji, w ramach
    których dochodzi do wywozu towarów poza terytorium UE.
    W tym miejscu podkreślić należy, że zarówno w treści ustawy, jak i przepisach
    wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności
    stawkami obniżonymi. Jedną z czynności, która korzysta z obniżonej stawki podatku od
    towarów i usług jest eksport towarów.
    Stosownie do art. 41 ust. 4 ustawy:
      W eksporcie towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. a, stawka podatku wynosi 0%.
    Przy czym, zgodnie z art. 41 ust. 6 ustawy:
      Stawkę podatku 0% stosuje się w eksporcie towarów, o którym mowa w ust. 4 i 5,
      pod warunkiem że podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji
      podatkowej za dany okres rozliczeniowy otrzymał dokument potwierdzający wywóz
      towaru poza terytorium Unii Europejskiej.

    W myśl art. 41 ust. 6a ustawy:
      Dokumentem, o którym mowa w ust. 6, jest w szczególności:
      1) dokument w formie elektronicznej otrzymany z systemu teleinformatycznego
      służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych albo potwierdzony przez właściwy organ
      celny wydruk tego dokumentu;
      2) dokument w formie elektronicznej pochodzący z systemu teleinformatycznego
      służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych, otrzymany poza tym systemem, jeżeli
      zapewniona jest jego autentyczność;
      3) zgłoszenie wywozowe w formie papierowej złożone poza systemem
      teleinformatycznym służącym do obsługi zgłoszeń wywozowych albo jego kopia
      potwierdzona przez właściwy organ celny.
    Ponadto, na podstawie art. 41 ust. 11 ustawy:
      Przepisy ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio w eksporcie towarów, o którym mowa w
      art. 2 pkt 8 lit. b, jeżeli podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji
      podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym dokonał dostawy towarów, otrzymał
      dokument, o którym mowa w ust. 6, z którego wynika tożsamość towaru będącego
      przedmiotem dostawy i wywozu. Przepisy ust. 7 i 9 stosuje się odpowiednio.
    Aby możliwe było opodatkowanie eksportu towarów stawką podatku w wysokości 0%,
    konieczne jest spełnienie warunku dotyczącego otrzymania przez podmiot potwierdzenia
    wywozu towarów przez organ celny określony w przepisach celnych. Spełnienie tego
    warunku ma gwarantować, że faktycznie wystąpił eksport towarów w myśl art. 2 pkt 8
    ustawy skutkujący wywozem towarów z terytorium Polski. Otrzymanie odpowiedniego
    dokumentu „urzędowego” zapobiegnie sprzedaży towarów, która to sprzedaż mogłaby
    być faktycznie nieopodatkowana w sytuacji braku wywozu towarów i zastosowania
    preferencyjnej stawki 0%.
    Podkreślić należy, że zgodnie z art. 41 ust. 6 ustawy, możliwość zastosowania stawki 0%
    do eksportu towarów uwarunkowana jest posiadaniem, przed upływem terminu do
    złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, dokumentu potwierdzającego
    wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej. Zatem, aby mogli Państwo
    opodatkować sprzedaż stanowiącą eksport towarów stawką podatku w wysokości 0% -
    muszą Państwo posiadać dokument, który w sposób jednoznaczny potwierdza, że
    wysyłane towary opuściły terytorium Unii Europejskiej. Przykładowy katalog takich
    dokumentów wymieniony został w art. 41 ust. 6a ustawy. Przy tym, zauważyć należy, że
    nie jest to katalog zamknięty, na co wskazuje użyty w tym przepisie zwrot „w
    szczególności”.
    Niemniej jednak, pomimo tego, że katalog dokumentów wymienionych w art. 41 ust. 6a
    ustawy ma charakter otwarty, nie można przyjąć, że mogą to być inne dowody niż
    dokumenty „urzędowe”, w których właściwe organy celne (polskie lub z innych państw
    członkowskich UE) potwierdziły wywóz towarów poza terytorium UE.
    W tym miejscu wskazać należy, że co do zasady zgłoszenia wywozowe towarów z obszaru
    celnego UE składane są w formie elektronicznej z wykorzystaniem Automatycznego
    Systemu Eksportu (AES). Zgłoszenie celne (wywozowe) w postaci komunikatu IE 515 jest
    składane przez zgłaszającego do właściwego urzędu wywozu. Z kolei urząd
    wyprowadzenia, tj. urząd celny graniczny, przez który towar opuszcza obszar celny Unii
    Europejskiej niezwłocznie po tym, jak towar opuścił obszar celny UE przesyła do urzędu
    wywozu (urzędu, w którym zostało złożone zgłoszenie celne) komunikat IE 518 zawierający
    wyniki kontroli przeprowadzonej w urzędzie wyprowadzenia. Po otrzymaniu przez urząd
    wywozu komunikatu IE 518 System AES generuje automatycznie komunikat IE 599 i
    przesyła go zgłaszającemu. Komunikat IE 599 jest dokumentem celnym potwierdzającym,
    także dla celów podatkowych, wywóz towarów poza terytorium UE przez wskazanego w
    zgłoszeniu wywozowym eksportera.

    Zatem, dokumentem potwierdzającym wywóz towarów poza terytorium UE jest:
        elektroniczny komunikat IE 599 otrzymany w systemie AES,
        wydruk ww. komunikatu potwierdzony przez właściwy organ celny,
        elektroniczny komunikat IE 599 otrzymany poza systemem AES, jeżeli jego
        autentyczność jest zapewniona.
    Nadmieniam także, że od dnia 31 października 2024 r. nastąpiło ogólnopolskie
    uruchomienie systemu AES/ECS2 PLUS, w którym nie funkcjonuje już komunikat IE-599. W
    związku z tym, na terytorium Polski nie jest już wydawany komunikat IE 599, gdyż został
    on zastąpiony komunikatem CC599C, który pełni jednak taką samą rolę jak jego
    poprzednik, tj. jest dokumentem celnym stanowiącym potwierdzenie wywozu towaru.
    Dokumentem, o którym mowa w art. 41 ust. 6a ustawy uprawniającym do zastosowania
    stawki 0% przy eksporcie będzie również zgłoszenie wywozowe w formie papierowej
    złożone poza systemem teleinformatycznym lub kopia takiego zgłoszenia potwierdzona
    przez właściwy urząd celny. We wszystkich ww. przypadkach są to dokumenty o
    charakterze „urzędowym” wygenerowane w systemie AES (AES/ECS2 PLUS) lub
    potwierdzone przez właściwy urząd celny.
    Z powyższego wynika więc, że pomimo tego, że katalog dokumentów wymienionych w art.
    41 ust. 6a ustawy jest katalogiem otwartym, nie można zastosować stawki VAT w
    wysokości 0% względem eksportu towarów na podstawie dowodów innych niż dokumenty
    „urzędowe”, w których właściwe organy celne (polskie lub z innych państw członkowskich
    UE) potwierdziły wywóz towarów poza terytorium UE.
    Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca od (...) 2007 r. jest zarejestrowany jako czynny
    podatnik podatku od towarów i usług. Wnioskodawca dokonał wysyłki drewna (kłody
    tartaczne dębowe) do Chin. Transakcja odbywała się w ten sposób, iż firma z Chorwacji
    (pośrednik) dokonała zamówienia towaru u dostawcy A. (Wnioskodawcy), po
    potwierdzeniu możliwości realizacji dostawy otrzymała fakturę proforma. Następnie na jej
    podstawie pośrednik dokonał pełnej płatności dla Wnioskodawcy. Tego samego dnia
    wystawiana była dla pośrednika (firma chorwacka) faktura właściwa, dokumentująca
    dostawę oraz dostawca przystąpił do realizacji zamówienia. Firma Chorwacka z kolei
    wystawiała fakturę dla końcowego odbiorcy w Chinach. Załadunek drewna do (...)
    kontenerów w zamówionej ilości odbywał się w siedzibie firmy Wnioskodawcy (...), skąd
    wynajętym przez pośrednika transportem wyjechał do portu w (...), gdzie w kolejnych
    dniach przeprowadzono odprawę i dokonano załadunku frachtu na statek. Towar został
    wysyłany bezpośrednio od Wnioskodawcy do odbiorcy końcowego w Chinach (znanemu
    Wnioskodawcy), w kontenerach ładowanych w miejscu prowadzenia działalności i
    jednocześnie w siedzibie pierwszego podmiotu w łańcuchu dostaw. Odpowiedzialnym za
    transport był nabywca z Chorwacji, który działał we własnym imieniu. Ponadto wywóz
    towarów nastąpił w ramach transportu o nieprzerwanym charakterze i nie wystąpiły
    przerwy niezwiązane bezpośrednio z organizacją transportu do miejsca docelowego.
    Zgodnie z warunkami dostawy uzgodnionymi pomiędzy Wnioskodawcą i Pośrednikiem z
    Chorwacji (Incoterms EXW) przeniesienie prawa do dysponowania towarem jak właściciel
    na pośrednika nastąpiło w momencie załadunku do podstawionych przez pośrednika
    kontenerów w siedzibie Wnioskodawcy (tartak). Z kolei zgodnie z warunkami dostawy
    pomiędzy Pośrednikiem z Chorwacji a odbiorcą końcowym/nabywcą z Chin (Incoterms
    CFR), Pośrednik z Chorwacji pokrył koszty transportu do portu docelowego, a dostawa
    została zrealizowana w momencie załadunku towaru na statek (w tym też momencie
    ryzyko za towar było przekazane kupującemu i od tego momentu sprzedawca nie miał
    obowiązku ponoszenia kosztów ubezpieczenia). Zatem moment dokonania dostawy na
    gruncie VAT na tym etapie transakcji (eksport towarów), nastąpił po przekroczeniu przez
    towar linii burty statku, co potwierdzają komunikaty CC599C dotyczącej tej konkretnej

    dostawy. Wnioskodawca każdorazowo otrzymuje od firmy chorwackiej zlecającej
    transport dokument CC599C.
    Na tle tak przedstawionego opisu sprawy Pana wątpliwości dotyczą ustalenia czy dostawa
    pomiędzy Wnioskodawcą a pośrednikiem z Chorwacji stanowi eksport towarów, o którym
    mowa w art. 2 pkt 8 ustawy, a tym samym można uznać ją za dostawę ruchomą.
    We własnym stanowisku wskazał Pan, że nie można przypisać charakteru dostawy
    ruchomej wysyłce towaru dokonanej przez podmiot pośredniczący, gdyż nie jest
    wypełniony warunek o którym mowa w art. 22 ust. 2c ustawy o VAT. Należy zauważyć, że
    przywołany przez Pana art. 22 ust. 2c ustawy nie ma zastosowania do opisanej przez Pana
    sytuacji. Powyższy artykuł odnosi się do transakcji wewnątrzwspólnotowych, czyli wysyłki
    lub transportu towarów z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium
    innego państwa członkowskiego. Opisana przez Pana transakcja dotyczy zaś dostawy z
    terytorium kraju, tj. Polski na terytorium państwa trzeciego, tj. Chin. Zastosowanie zaś w
    tym przypadku ma art. 22 ust. 2a ustawy, który to właśnie odnosi się do wysyłki lub
    transportu towarów z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego.
    Odnosząc się do Pana wątpliwości należy wskazać, że niewątpliwie mamy do czynienia z
    transakcją łańcuchową, w ramach której uczestniczyły trzy podmioty (Wnioskodawca,
    Pośrednik z Chorwacji i Ostateczny nabywca z Chin). Wnioskodawca dokonywał dostawy
    na rzecz Pośrednika z Chorwacji, który to następnie dokonywał dostawy na rzecz Odbiorcy
    końcowego z Chin. Towar był transportowany z terytorium kraju poza terytorium Unii
    Europejskiej bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego w kolejności nabywcy z
    Chin tj. trzeciego podmiotu w łańcuchu dostaw. Odpowiedzialnym za transport był
    nabywca z Chorwacji, który działał we własnym imieniu. Zatem stosownie do art. 22 ust.
    2a ustawy, przyjmuje się, że transport przyporządkowany jest dostawie dokonanej do
    Pośrednika z Chorwacji chyba, że z warunków dostawy wynika, że transport należy
    przyporządkować jego dostawie. Przez warunki dostawy, o których mowa w art. 22 ust. 2a
    ustawy, jak wcześniej wskazałem, należy rozumieć w szczególności warunki (okoliczności),
    wedle których dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel
    pomiędzy stronami. W opisie sprawy wskazał Pan, że zgodnie z warunkami dostawy
    (Incoterms EXW) uzgodnionymi pomiędzy Wnioskodawcą i Pośrednikiem z Chorwacji
    przeniesienie prawa do dysponowania towarem jak właściciel na pośrednika nastąpiło w
    momencie załadunku do podstawionych przez pośrednika kontenerów w siedzibie
    Wnioskodawcy (...). Z kolei zgodnie z warunkami dostawy pomiędzy Pośrednikiem z
    Chorwacji a odbiorcą końcowym z Chin (Incoterms CFR) dostawa została zrealizowana w
    momencie załadunku towaru na statek, po przekroczeniu przez towar linii burty statku.
    Zatem prawo do rozporządzania towarem jak właściciel przeniesione było z
    Wnioskodawcy na Pośrednika z Chorwacji z chwilą wydania towarów w tartaku do
    transportu. Zaś z Pośrednika z Chorwacji na rzecz Odbiorcy końcowego z Chin w
    momencie załadunku towaru na statek. Tym samym prawo do rozporządzania towarem
    jak właściciel z Wnioskodawcy na rzecz Pośrednika z Chorwacji i z Pośrednika z Chorwacji
    na rzecz Ostatecznego Nabywcę z Chin nastąpiło na terytorium Polski.
    Nie można więc uznać, że w ramach pierwszej dostawy towar z kraju wyjechał. Zatem
    transport towarów należy przypisać drugiej transakcji, tj. dostawie realizowanej przez
    Pośrednika z Chorwacji na rzecz Ostatecznego Nabywcy z Chin. Oznacza to, że druga
    dostawa towarów jest dostawą ruchomą, a pierwsza dostawa, tj. dostawa pomiędzy
    Wnioskodawcą a Pośrednikiem z Chorwacji będzie w tym wypadku dostawą nieruchomą,
    dla której miejscem świadczenia, ustalonym jak dla towarów niewysyłanych w myśl art. 22
    ust. 3 pkt 1 ustawy, jest miejsce rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów tj. terytorium
    Polski.
    Tym samym dostawa pomiędzy Wnioskodawcą a Pośrednikiem z Chorwacji wbrew Pana
    twierdzeniu powinna być opodatkowana na terytorium Polski jak dostawa krajowa, o

    której mowa w art. 7 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Transakcja ta nie będzie
    stanowiła eksportu towarów z Polski, ponieważ dostawie tej nie będzie towarzyszyła
    wysyłka lub transport towarów poza terytorium UE.
    Zatem Pana stanowisko zgodnie z którym dostawę pomiędzy Wnioskodawcą a
    Pośrednikiem z Chorwacji należy uznać za dostawę ruchomą, której należy przypisać
    dostawę uznaję za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie ze stanem faktycznym podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.