Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-3.4012.38.2019.7.KW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-05
Teza: Termin odliczenia podatku naliczonego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów oraz nabycia towarów i usług, dla których podatnikiem jest nabywca.
Słowa kluczowe: import; nabycie-wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów; obciążenia-odwrotne obciążenie; podatek-podatek naliczony
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1. Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku naliczonego-Terminy do odliczenia podatku naliczonego  
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86-ust. 10b; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86-ust. 10i (uchylony)

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 stycznia 2019 r. wpłynął Państwa wniosek z 15 stycznia 2019 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie terminu odliczenia podatku naliczonego z tytułu
    wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów oraz nabycia towarów i usług, dla których
    podatnikiem jest nabywca.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    Spółka (dalej również Wnioskodawca) z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
    jest firmą o profilu produkcyjnym, należącą do międzynarodowej Grupy A.
    Wnioskodawca jest podmiotem zarejestrowanym jako podatnik VAT czynny. W ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej Spółka:
    · nabywa odpłatnie usługi od podmiotów nieposiadających siedziby działalności
      gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, dla
      których miejscem świadczenia (opodatkowania) jest Polska (dalej: import usług);
    · dokonuje wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów za wynagrodzeniem na terytorium
      kraju od podmiotów posiadających status podatnika podatku od wartości dodanej w
      innym niż Polska państwie członkowskim należącym do Unii Europejskiej (dalej: WNT);
    · nabywa na terytorium Polski, od podmiotów zarejestrowanych jako podatnicy VAT
      czynni, towary i usługi objęte mechanizmem krajowego odwrotnego obciążenia (dalej:
      krajowe odwrotne obciążenie).
    Wskazane powyżej towary i usługi nabywane przez Spółkę (dalej: Transakcje) są przez
    Spółkę wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT.
    W związku z Transakcjami, zdarzają się i mogą też w przyszłości zdarzyć się sytuacje, w
    których Wnioskodawca nie uwzględni kwoty podatku należnego wynikającej z tytułu danej
    Transakcji we właściwej deklaracji dla podatku od towarów i usług, względnie w korekcie
    właściwej deklaracji, złożonej w okresie 3 miesięcy od upływu miesiąca, w którym powstał
    obowiązek podatkowy w odniesieniu do nabytych w ramach Transakcji towarów i usług.
    Przykładowe (główne) przyczyny nieuwzględnienia kwoty podatku należnego w deklaracji
    we wskazanym powyżej 3-miesięcznym okresie są następujące:
    a) zbyt późne wystawienie faktury przez kontrahenta – Wnioskodawca nie ma wpływu na
      terminowe wystawianie faktur VAT przez jego kontrahentów. Dotyczy to w
      szczególności przypadków, gdy kontrahentem Spółki jest podmiot zagraniczny,
      którego obowiązują inne zasady wystawiania faktur niż przewidziane w polskiej
      ustawie o VAT, a Spółka nie dysponuje narzędziami pozwalającymi wymusić na
      kontrahencie dostosowanie w tym zakresie do polskich regulacji;
    b) opóźnienie w doręczeniu terminowo wystawionej faktury przez kontrahenta – Spółka
      nie ma wpływu na termin wysłania i doręczenia jej terminowo wystawionej faktury.
      Takie opóźnienie w wysyłce może wynikać z różnych przyczyn – np. zaniedbanie przez

      kontrahenta obowiązków w tym zakresie, zagubienie przesyłki z fakturą przez
      operatora pocztowego odpowiedzialnego za realizację usługi pocztowej itd.;
    c) wadliwe wystawienie faktury przez kontrahenta – co do zasady, wystawione przez
      kontrahentów faktury z tytułu realizacji Transakcji otrzymane przez Wnioskodawcę są
      weryfikowane przez pracowników Spółki pod kątem ich zgodności z zamówieniem
      złożonym przez Wnioskodawcę. W toku takiej weryfikacji niejednokrotnie dochodzi do
      ustalenia, iż faktura została wystawiona w sposób wadliwy. Wadliwość ta przejawia się
      m.in. w następujących aspektach: wskazanie błędnej daty dostawy/daty wykonania
      usługi, podanie błędnej (innej niż uzgodniona lub wynikająca z zamówienia) ceny,
      niezgodny z zamówieniem i faktycznie otrzymanym towarem opis faktury lub błędne
      określenie wolumenu dostarczanych towarów. Wykrycie takich nieprawidłowości
      wymusza podjęcie obustronnych działań z kontrahentem celem wyjaśnienia
      powstałych rozbieżności, co dodatkowo przesuwa w czasie moment zaksięgowania
      oraz ujęcia podatku VAT (należnego i naliczonego) z tytułu takiej faktury;
    d) wystawienie przez kontrahenta faktury z wadliwą stawką (kwotową, np. 23%) dla
      dostawy towarów lub świadczenia usług objętych mechanizmem krajowego
      odwrotnego obciążenia – zdarza się, że Wnioskodawca otrzymuje od swojego
      krajowego dostawcy fakturę ze stawką 23% VAT, w sytuacji gdy przedmiot świadczenia
      powinien być objęty mechanizmem krajowego odwrotnego obciążenia. W toku
      weryfikacji i rozmów z dostawcą finalnie dochodzi do reklasyfikacji świadczenia i
      wystawienia przez dostawcę korekty faktury, polegającej na zmianie stawki z kwotowej
      (23%) na odwrotne obciążenie. Powoduje to jednak opóźnienie w możliwości
      zadeklarowania przez Spółkę podatku VAT wynikającego z odwrotnego obciążenia;
    e) inne przyczyny – nieujęcie faktur zakupowych w terminie 3 miesięcy jest możliwe także
      z innych przyczyn, których nie sposób wymienić w sposób zamknięty i wyczerpujący.
      Przykładowo, ze względu na skalę działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę
      i nieprzewidziane absencje w dziale księgowym (choroby, wypadki) pracownicy działu
      księgowego nie zawsze są w stanie rozliczyć (ująć) wszystkie faktury zakupowe (od
      razu) we właściwych okresach rozliczeniowych. W ramach przyjętych przez
      Wnioskodawcę wewnętrznych procedur, nieujęte lub błędnie ujęte rozliczenia z tytułu
      Transakcji są odpowiednio korygowane, może się jednak zdarzyć że dzieje się to po
      upływie ponad 3 miesięcy, co powoduje ujęcie podatku należnego i naliczonego z
      tytułu Transakcji z opóźnieniem.
    W konsekwencji powyższych sytuacji Spółka nie wykazuje podatku należnego i
    naliczonego we właściwym okresie rozliczeniowym w terminie 3 miesięcy od upływu
    miesiąca, w którym w odniesieniu do Transakcji upłynął obowiązek podatkowy. Robi to po
    tym terminie, poprzez korektę właściwych deklaracji VAT.
    Spółka jest podmiotem mającym pełne prawo do odliczenia (nie rozlicza się
    współczynnikiem). Wszystkie zakupy, o których mowa powyżej w opisie stanu faktycznego
    i zdarzenia przyszłego, będą dawać pełne prawo do odliczenia. Późniejsze (niż 3 miesiące)
    wykazanie podatku należnego poprzez korektę właściwej deklaracji nie będzie związane z
    żadnym nadużyciem, oszustwem czy dążeniem do zmniejszenia podatku. Wnioskodawca
    będzie również dokładał należytej staranności, aby minimalizować przypadki, w których
    opisane Transakcje nie będą wykazywane w ciągu 3 miesięcy we właściwej deklaracji,
    jednak z przedstawionych powyżej przyczyn mogą się one zdarzać, tak jak zostało to
    opisane.

## Pytanie

Czy Wnioskodawca we wskazanym we wniosku stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym
    będzie mógł, na skutek złożonej korekty właściwej deklaracji VAT, odliczyć podatek
    naliczony z tytułu transakcji importu usług, WNT oraz krajowego odwrotnego obciążenia w
    tym samym okresie rozliczeniowym, w którym wykazany został podatek należny, nawet

    jeżeli taka korekta zostanie złożona później niż w terminie 3 miesięcy od upływu miesiąca,
    w którym w odniesieniu do nabytych towarów i usług upłynął obowiązek podatkowy?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, będzie on mógł odliczyć podatek naliczony wynikający z
    Transakcji w tym samym okresie rozliczeniowym, w którym wykazał podatek należny. Bez
    znaczenia pozostanie przy tym okoliczność, iż Wnioskodawca nie wykaże/nie wykazał
    podatku należnego w deklaracji złożonej w okresie 3 miesięcy od upływu miesiąca, w
    którym w odniesieniu do nabytych usług lub towarów powstał obowiązek podatkowy
    (tylko robi to później, poprzez korektę właściwej deklaracji). Wymóg wykazania podatku
    należnego w powyższym terminie jest bowiem dodatkowym wymogiem formalnym
    nieznanym Dyrektywie 2006/112 (dalej: Dyrektywa), od którego nie można uzależnić
    okresu realizacji tego prawa, jeżeli Wnioskodawca spełnił wszystkie materialnoprawne
    przesłanki odliczenia.
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności opodatkowanych,
    podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy o VAT, kwota podatku naliczonego z tytułu
    importu usług jest równocześnie kwotą podatku należnego. Ta sama zasada znajduje
    również zastosowanie do WNT (art. 86 ust. 2 pkt 4 lit. c), transakcji przesunięcia towarów
    własnych, o którym mowa w art. 11 ustawy o VAT (art. 86 ust. 2 pkt 4 lit. d ustawy o VAT)
    oraz transakcji krajowych, w stosunku do których podmiotem zobowiązanym do
    rozliczenia podatku VAT jest nabywca (art. 86 ust. 2 pkt 4 lit. b ustawy o VAT).
    Zgodnie z regułą generalną, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do
    nabytych lub importowanych przez podatnika towarów i usług powstał obowiązek
    podatkowy (art. 86 ust. 10 ustawy o VAT). Przepisy ustawy o VAT uzależniają przy tym
    realizację tego prawa od spełnienia innych szczegółowych warunków.
    W stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2017 r., warunkiem koniecznym do
    odliczenia podatku VAT naliczonego od podatku należnego w tym samym okresie
    rozliczeniowym jest uwzględnienie kwoty podatku należnego w deklaracji podatkowej, w
    której podatnik jest zobowiązany rozliczyć ten podatek, nie później jednak niż w terminie 3
    miesięcy od upływu miesiąca, w którym w odniesieniu do nabytych towarów i usług
    powstał obowiązek podatkowy. Powyższy warunek dotyczy transakcji importu usług, WNT
    oraz krajowego odwrotnego obciążenia (art. 86 ust. 10b pkt 2 lit. b oraz art. 86 ust. 10b pkt
    3 ustawy o VAT).
    W przypadku gdy 3-miesięczny termin, o którym mowa powyżej, nie zostanie dochowany,
    zastosowanie znajdzie art. 86 ust. 10i ustawy o VAT. Zgodnie z jego treścią, jeżeli podatnik
    nie uwzględnił kwoty podatku należnego we właściwej deklaracji VAT, w terminie
    wskazanym w art. 86 ust. 10b pkt 2 lit. b oraz art. 86 ust. 10b pkt 3 ustawy o VAT, to może
    ująć kwotę podatku naliczonego, wynikającego z tej transakcji w rozliczeniu za okres, w
    odniesieniu do którego nie upłynął jeszcze termin na złożenie deklaracji podatkowej (czyli
    „na bieżąco”). Jednocześnie, podatek należny wynikający z tej samej transakcji, powinien
    zostać ujęty w deklaracji za miesiąc, w którym w stosunku do danej transakcji powstał
    obowiązek podatkowy.
    W konsekwencji, Wnioskodawca składając korektę wsteczną deklaracji VAT w celu
    prawidłowego ujęcia prowadzonych rozliczeń literalnie zobowiązany będzie do
    wstecznego wykazania kwoty podatku należnego przy jednoczesnym wykazaniu podatku
    naliczonego „na bieżąco”. W konsekwencji, podatek naliczony i należny z tytułu ww.
    transakcji będą sobie równe, ale ze względu na konieczność ujęcia ich w różnych okresach

    rozliczeniowych, Spółka będzie musiała zapłacić odsetki od pierwszego dnia po terminie,
    w którym podatek należny stał się wymagalny do dnia faktycznej jego wpłaty. Odsetki te
    stanowią dodatkowy ciężar podatkowy, będący pochodną VAT należnego i konsekwencją
    faktu, że podatek naliczony nie mógł być rozpoznany w tym samym okresie co VAT
    należny.
    Powyższe regulacje, w zakresie w jakim odsuwają w czasie prawo podatnika do odliczenia
    VAT naliczonego oraz nakładają na podatnika odsetki z tytułu niewykazania w określonym
    w ustawie o VAT terminie, są sprzeczne przepisami Dyrektywy, w szczególności z zasadą
    neutralności tego podatku oraz zasadą proporcjonalności. Potwierdzeniem tego jest
    wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2016 r. w sprawie C-
    518/14 Senatex GmbH.
    W prezentowanym orzeczeniu TSUE wskazał, że prawo do odliczenia i związana z nim
    zasada neutralności są podstawami wspólnego systemu VAT. Jednym z głównych założeń
    tego systemu jest bowiem uwolnienie przedsiębiorcy od ciężaru VAT należnego lub
    zapłaconego w ramach całej prowadzonej działalności gospodarczej. Zasada neutralności
    powinna zaś być rozumiana szeroko i swoim zakresem obejmować nie tylko sam podatek
    VAT, ale też ewentualne odsetki od zaległości podatkowej.
    Jednocześnie, TSUE przypomniał, że zgodnie z przepisami Dyrektywy, odliczenie podatku
    naliczonego dokonywane jest poprzez potrącenie od całkowitej kwoty podatku należnego
    za dany okres rozliczeniowy kwoty podatku VAT dającej w tym samym okresie prawo do
    odliczenia. W związku z tym, z prawa do odliczenia podatku VAT podatnik może skorzystać
    w okresie rozliczeniowym, w którym prawo to powstało.
    TSUE podkreślił przy tym, że prawo do odliczenia podatku naliczonego przyznawane jest
    podatnikowi w momencie spełnienia przez niego tzw. materialnych przesłanek odliczenia.
    Bez znaczenia pozostaje przy tym niedochowanie przez podatnika warunków formalnych.
    Do katalogu materialnych przesłanek odliczenia zalicza się natomiast wyłącznie
    posiadanie przez podmiot odliczający VAT statusu podatnika w rozumieniu przepisów
    Dyrektywy oraz wykorzystywanie przez podatnika towarów i usług stanowiących podstawę
    do odliczenia do wykonywanej przez niego działalności gospodarczej.
    Analogiczne stanowisko zajął Trybunał w wyroku z dnia 11 grudnia 2014 r. w sprawie C-590
    /13 Idexx Laboratories, wskazując wprost iż: „Idexx nie może być pozbawiony prawa do
    odliczenia, (...) dotyczącego nabyć wewnątrzwspólnotowych rozpatrywanych w sprawie w
    postępowaniu głównym, z tego względu, że nie spełnił obowiązków wynikających z
    formalności określonych w przepisach krajowych. TO PRAWO DO ODLICZENIA POWSTAJE
    (...) W MOMENCIE, GDY PODATEK PODLEGAJĄCY ODLICZENIU STAJE SIĘ WYMAGALNY”.
    W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, nie jest możliwe do pogodzenia z Dyrektywą
    przesunięcie w czasie prawa do odliczenia (brak możliwości rozliczenia VAT należnego i
    naliczonego w tym samym okresie rozliczeniowym) oraz konieczność zapłaty odsetek od
    powstałej w ten (sztuczny) sposób zaległości podatkowej ze względu na niedochowanie
    przez Wnioskodawcę wyłącznie warunków formalnych, jeżeli spełnił on wszystkie
    materialnoprawne warunki odliczenia.
    Przepisy ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2017 r., wprowadzają w
    zakresie prawa do odliczenia nieznany Dyrektywie wymóg formalny w postaci obowiązku
    uwzględnienia kwoty podatku należnego w deklaracji podatkowej, w której Wnioskodawca
    jest zobowiązany rozliczyć ten podatek, nie później jednak niż w terminie 3 miesięcy od
    upływu miesiąca, w którym w odniesieniu do nabytych towarów i usług w ramach
    transakcji importu usług, WNT oraz krajowego odwrotnego obciążenia, powstał obowiązek
    podatkowy.
    Przesunięcie w czasie prawa do odliczenia służy jako sankcja. Sankcja ta jednak karze
    podatników niezależnie od ich winy czy stopnia przyczynienia się do opóźnienia w
    rozliczeniu danej transakcji. Dodatkowo, zgodnie z zasadą proporcjonalności, w celu
    ukarania podatników za ewentualne naruszenia wymogów formalnych przepisy krajowe

    powinny zawierać inne sankcje, mniej dolegliwe niż odmowa prawa do odliczenia podatku
    należnego i naliczonego w tym samym okresie rozliczeniowym.
    Również fakt, że przepisy ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2017 r.
    wprowadzają automatyczne przesunięcie w czasie prawa do odliczenia i związaną z tym
    konieczność zapłaty odsetek za zwłokę, bez względu na brak przesłanek wystąpienia w
    danej transakcji ryzyka oszustwa podatkowego lub świadomego nadużycia prawa jest
    zdaniem Wnioskodawcy nie do pogodzenia z zasadą proporcjonalności.
    Stanowisko przedstawione przez Wnioskodawcę znajduje potwierdzenie w orzecznictwie
    sądów administracyjnych. Przykładowo, WSA w Krakowie w wyroku z dnia 29 września
    2017 r. sygn. I SA/Kr 709/17 wskazał wprost, iż „w świetle wniosków płynących z analizy
    uzasadnienia orzeczenia w sprawie .... a także ugruntowanego i powszechnie
    akceptowanego orzecznictwa TS UE w kwestii stosowania zasady neutralności i
    proporcjonalności podatku VAT, regulacje polskiej VATU w zakresie przepisów mających
    zastosowanie w niniejszej sprawie a w szczególności art. 86 ust. 10b i 10i ustawy, uznać
    należy za sprzeczne z zasadami ustawodawstwa unijnego i powszechnie akceptowanym
    sposobem jego wykładni”. W identycznym tonie wypowiedział się również WSA w
    Warszawie w wyroku z dnia 13 maja 2018 r. sygn. III SA/Wa 2488/17, WSA w Krakowie w
    wyroku z dnia 14 grudnia 2018 r., sygn. I SA/Kr 1199/18 i WSA we Wrocławiu w wyroku z
    dnia 31 października 2017 r., sygn. I SA/Wr 343/17.
    Podsumowując, Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż w ramach przedstawionego w treści
    wniosku stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego, będzie mógł odliczyć podatek
    naliczony z tytułu transakcji importu usług, WNT oraz krajowego odwrotnego obciążenia w
    tym samym okresie, w którym wykazał podatek należny. Bez znaczenia pozostanie przy
    tym okoliczność niedochowania przez Wnioskodawcę wymogu formalnego w postaci
    niewykazania podatku należnego od tych transakcji w korekcie właściwej deklaracji
    złożonej w okresie 3 miesięcy od upływu miesiąca, w którym w odniesieniu do nabytych
    usług lub towarów powstał obowiązek podatkowy. Wymóg ten jest bowiem wyłącznie
    warunkiem formalnym odliczenia, od którego nie można uzależnić okresu realizacji tego
    prawa, jeżeli wcześniej spełnione zostały przez Wnioskodawcę materialnoprawne
    przesłanki odliczenia. Potwierdzeniem takiego stanowiska jest wskazane przez
    Wnioskodawcę orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz polskich
    sądów administracyjnych.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 21 marca 2019 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak 0112-KDIL1-3.4012.38.2019.1.AK, w której uznałem Państwa stanowisko za
    nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 27 marca 2019 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    24 kwietnia 2019 r. (data nadania 17 kwietnia 2019 r.) wnieśli Państwo skargę na tę
    interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
    Wnieśli Państwo o:
      1) uchylenie skarżonej interpretacji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 w zw. z art.
        146 § 1 ustawy o PPSA,
      2) zasądzenie od Dyrektora KIS na rzecz Skarżącej na podstawie art. 200 ustawy o PPSA
        zwrotu kosztów postępowania,

      3) względnie o rozważenie wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału
        Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w kwestii, czy art. 167 w zw. z art. 178 Dyrektywy
        VAT oraz art. 1 ust. 2 Dyrektywy VAT powinny być interpretowane w taki sposób, że
        stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, w szczególności takim jak art. 86
        ust. 10i ustawy o VAT, w zakresie w jakim przepisy krajowe uzależniają odliczenie
        podatku VAT naliczonego (w tym samym okresie rozliczeniowym, w którym
        rozpoznawany jest podatek należny) w przypadku importu usług, WNT i transakcji
        rozliczanych na zasadzie odwrotnego obciążenia w obrocie krajowym, od spełnienia
        przez podatnika warunku formalnego w postaci wykazania podatku VAT należnego
        w deklaracji złożonej w terminie trzech miesięcy liczonych od końca miesiąca, w
        którym w odniesieniu do powyższych transakcji powstał obowiązek podatkowy.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił skarżoną interpretację – wyrokiem z
    30 października 2019 r., sygn. akt I SA/Kr 661/19.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie – wyrokiem z 1 sierpnia 2024 r. sygn. akt I FSK
    1093/20 oddalił skargę kasacyjną Organu.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 1 sierpnia 2024 r. i
    wpłynął do mnie wraz ze zwrotem akt 13 grudnia 2024 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    • uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
      Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oraz Naczelny Sąd Administracyjny w
      ww. wyrokach;
    • ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
      stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa
    podatkowego obowiązujących w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym we
    wniosku stanie faktycznym oraz w przypadku zdarzenia przyszłego w dacie pierwotnej
    interpretacji, bowiem niniejsza interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej
    sprawy w wyniku orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 30
    października 2019 r., sygn. akt I SA/Kr 661/19 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1
    sierpnia 2024 r. sygn. akt I FSK 1093/20.

    Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
    U. z 2018 r., poz. 2174, z późn. zm.) – zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    W myśl art. 9 ust. 1 ustawy:
      Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4,
      rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w
      wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa
      członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub
      transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz.
    Stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy:
      Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem, o którym mowa
      w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się również przemieszczenie towarów przez podatnika
      podatku od wartości dodanej lub na jego rzecz, należących do tego podatnika, z
      terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju na terytorium kraju,
      jeżeli towary te zostały przez tego podatnika na terytorium tego innego państwa
      członkowskiego w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone,
      wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia
      towarów, albo zaimportowane, i towary te mają służyć działalności gospodarczej
      podatnika.
    Art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy stanowi, że:
      Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
      osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające usługi, jeżeli łącznie spełnione
      są następujące warunki:
      a) usługodawcą jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz
      stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, a w
      przypadku usług, do których stosuje się art. 28e, podatnik ten nie jest
      zarejestrowany zgodnie z art. 96 ust. 4,
      b) usługobiorcą jest:
      - w przypadku usług, do których stosuje się art. 28b – podatnik, o którym mowa w
      art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15,
      zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4,
      - w przypadku transferu bonów jednego przeznaczenia, w przypadku których
      miejscem świadczenia usług, których te bony dotyczą, jest terytorium kraju –
      podatnik, o którym mowa w art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o
      którym mowa w art. 15,
      - w pozostałych przypadkach – podatnik, o którym mowa w art. 15, posiadający
      siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej na terytorium kraju lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o
      którym mowa w art. 15, posiadająca siedzibę na terytorium kraju i zarejestrowana
      lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4.
    W myśl art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy:

      Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
      osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające towary wymienione w
      załączniku nr 11 do ustawy, z zastrzeżeniem ust. 1c, jeżeli łącznie spełnione są
      następujące warunki:
      a) dokonującym ich dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego
      sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9,
      b) nabywcą jest podatnik, o którym mowa w art. 15, zarejestrowany jako podatnik
      VAT czynny,
      c) dostawa nie jest objęta zwolnieniem, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 lub art.
      122.
    Jak stanowi art. 17 ust. 1 pkt 8 ustawy:
      Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
      osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające usługi wymienione w
      załączniku nr 14 do ustawy, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:
      a) usługodawcą jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest
      zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9,
      b) usługobiorcą jest podatnik, o którym mowa w art. 15, zarejestrowany jako
      podatnik VAT czynny.
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 4 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi kwota podatku należnego z tytułu:
      a) świadczenia usług, dla którego zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 lub 8 podatnikiem jest
      ich usługobiorca,
      b) dostawy towarów, dla której zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 5 lub 7 podatnikiem jest
      ich nabywca,
      c) wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 9,
      d) wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 11.
    Art. 86 ust. 10 ustawy stanowi, że:
      Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
      powstaje w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych lub
      importowanych przez podatnika towarów i usług powstał obowiązek podatkowy.
    Stosownie do art. 86 ust. 10b ustawy:
      Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w
      przypadkach, o których mowa w:
      1) ust. 2 pkt 1 oraz pkt 2 lit. a – powstaje nie wcześniej niż w rozliczeniu za okres, w
      którym podatnik otrzymał fakturę lub dokument celny;
      2) ust. 2 pkt 4 lit. c – powstaje zgodnie z ust. 10, pod warunkiem że podatnik:
      a) otrzyma fakturę dokumentującą dostawę towarów, stanowiącą u niego
      wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, w terminie trzech miesięcy od upływu
      miesiąca, w którym w odniesieniu do nabytych towarów powstał obowiązek
      podatkowy,

      b) uwzględni kwotę podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia
      towarów w deklaracji podatkowej, w której jest on obowiązany rozliczyć ten podatek,
      nie później niż w terminie 3 miesięcy od upływu miesiąca, w którym w odniesieniu
      do nabytych towarów powstał obowiązek podatkowy;
      3) ust. 2 pkt 4 lit. a, b i d – powstaje zgodnie z ust. 10, pod warunkiem że podatnik
      uwzględni kwotę podatku należnego z tytułu tych transakcji w deklaracji podatkowej,
      w której jest on obowiązany rozliczyć ten podatek, nie później niż w terminie 3
      miesięcy od upływu miesiąca, w którym w odniesieniu do nabytych towarów lub
      usług powstał obowiązek podatkowy.
    Zgodnie z art. 86 ust. 10g ustawy:
      W przypadku nieotrzymania w terminie, o którym mowa w ust. 10b pkt 2 lit. a,
      faktury dokumentującej dostawę towarów, stanowiącą u podatnika
      wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, podatnik jest obowiązany do
      odpowiedniego pomniejszenia kwoty podatku naliczonego w rozliczeniu za okres, w
      którym upłynął ten termin.
    W myśl art. 10h ustawy:
      Otrzymanie przez podatnika faktury dokumentującej dostawę towarów, stanowiącą
      u podatnika wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, w terminie późniejszym niż
      określony w ust. 10b pkt 2 lit. a, upoważnia podatnika do odpowiedniego
      powiększenia podatku naliczonego w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym
      podatnik otrzymał tę fakturę.
    Na podstawie art. 86 ust. 10i ustawy:
      W przypadku uwzględnienia przez podatnika kwoty podatku należnego w deklaracji
      podatkowej, w której jest on obowiązany rozliczyć ten podatek, w terminie
      późniejszym niż określony w ust. 10b pkt 2 lit. b i pkt 3, podatnik może odpowiednio
      zwiększyć kwotę podatku naliczonego w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w
      odniesieniu do którego nie upłynął jeszcze termin do złożenia deklaracji podatkowej.
    Stosownie do art. 86 ust. 11 ustawy:
      Jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego w terminach
      określonych w ust. 10, 10d i 10e, może obniżyć kwotę podatku należnego w
      deklaracji podatkowej za jeden z dwóch następnych okresów rozliczeniowych.
    Zgodnie z art. 86 ust. 13 ustawy:
      Jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
      naliczonego w terminach, o których mowa w ust. 10, 10d, 10e i 11, może on obniżyć
      kwotę podatku należnego przez dokonanie korekty deklaracji podatkowej za okres,
      w którym powstało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, nie później
      jednak niż w ciągu 5 lat, licząc od początku roku, w którym powstało prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego, z zastrzeżeniem ust. 13a.
    W myśl art. 86 ust. 13a ustawy:
      Jeżeli podatnik w odniesieniu do wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów,
      dostawy towarów oraz świadczenia usług, dla których zgodnie z art. 17 podatnikiem
      jest nabywca towarów lub usług, nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego o
      kwotę podatku naliczonego w terminach, o których mowa w ust. 10 i 11, może on
      obniżyć kwotę podatku należnego przez dokonanie korekty deklaracji podatkowej za
      okres, w którym powstało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, nie później
      jednak niż w ciągu 5 lat, licząc od końca roku, w którym powstało prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego.
    W przypadku gdy podatnik dokonuje wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów na
    terytorium kraju lub z tytułu nabycia towarów staje się podatnikiem podatku VAT na

    podstawie art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy jak również z tytułu nabycia usług staje się
    podatnikiem podatku VAT w związku z brzmieniem art. 17 ust. 1 pkt 4 lub 8 ustawy, kwotę
    podatku naliczonego stanowi kwota podatku należnego z tytułu takiego nabycia.
    Co do zasady, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
    w ww. przypadkach powstaje, zgodnie z art. 86 ust. 10 ustawy, w rozliczeniu za okres, w
    którym w odniesieniu do nabytych przez podatnika towarów i usług powstał obowiązek
    podatkowy.
    W przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów aby skorzystać z prawa do
    odliczenia podatku naliczonego w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do
    nabytych towarów powstał obowiązek podatkowy muszą być spełnione następujące
    warunki:
    - podatnik powinien otrzymać fakturę wystawioną na jego rzecz przez unijnego dostawcę
      w terminie trzech miesięcy od upływu miesiąca, w którym w odniesieniu do nabytych
      towarów powstał obowiązek podatkowy,
    - podatnik powinien uwzględnić kwotę podatku należnego z tytułu tego nabycia w
      deklaracji podatkowej, w której jest on obowiązany rozliczyć ten podatek, nie później
      niż w terminie 3 miesięcy od upływu miesiąca, w którym w odniesieniu do nabytych
      towarów powstał obowiązek podatkowy.
    W przypadku zaś transakcji objętych odwrotnym obciążeniem warunkiem skorzystania z
    prawa do odliczenia podatku naliczonego w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu
    do nabytych towarów i usług powstał obowiązek podatkowy jest uwzględnienie przez
    podatnika kwoty podatku należnego z tytułu tych transakcji w deklaracji podatkowej, w
    której jest on obowiązany rozliczyć ten podatek, nie później niż w terminie 3 miesięcy od
    upływu miesiąca, w którym w odniesieniu do nabytych towarów lub usług powstał
    obowiązek podatkowy.
    Przy czym, w przypadku uwzględnienia przez podatnika kwoty podatku należnego w
    deklaracji podatkowej, w której jest on obowiązany rozliczyć ten podatek, w terminie
    późniejszym niż 3 miesiące od upływu miesiąca, w którym w odniesieniu do nabytych
    towarów lub usług powstał obowiązek podatkowy, podatnik może odpowiednio zwiększyć
    kwotę podatku naliczonego w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w odniesieniu do którego
    nie upłynął jeszcze termin do złożenia deklaracji podatkowej.
    Odnosząc się do przepisów unijnych należy zauważyć, że przepis art. 167 Dyrektywy 2006
    /112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od
    wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006, s. 1, ze zm.) – zwanej dalej Dyrektywą –
    stanowi, że:
      Prawo do odliczenia powstaje w momencie, gdy podatek, który podlega odliczeniu,
      staje się wymagalny.
    Zgodnie z art. art. 178 lit. a Dyrektywy:
      W celu skorzystania z prawa do odliczenia, podatnik musi spełnić następujące
      warunki – w celu dokonania odliczenia, o którym mowa w art. 168 lit. a), w
      odniesieniu do dostaw towarów lub świadczenia usług, musi posiadać fakturę
      sporządzoną zgodnie z tytułem XI rozdział 3 sekcje 3-6.
    Stosownie do art. 178 lit. c Dyrektywy:
      W celu skorzystania z prawa do odliczenia, podatnik musi spełnić następujące
      warunki – w celu dokonania odliczenia, o którym mowa w art. 168 lit. c), w
      odniesieniu do wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, musi uwzględnić w
      deklaracji VAT przewidzianej w art. 250 wszystkie dane niezbędne do obliczenia VAT
      należnego z tytułu dokonanych przez niego wewnątrzwspólnotowych nabyć
      towarów oraz posiadać fakturę sporządzoną zgodnie z tytułem XI rozdział 3 sekcje 3-
      5.

    Natomiast zgodnie z art. 178 lit. f Dyrektywy:
      W celu skorzystania z prawa do odliczenia, podatnik musi spełnić następujące
      warunki – jeśli podatnik jest zobowiązany do zapłaty VAT jako usługobiorca lub
      nabywca, w przypadku gdy zastosowanie mają art. 194-197 i art. 199, musi dopełnić
      formalności określonych przez każde państwo członkowskie.
    W myśl art. 194 Dyrektywy:
      W przypadku gdy podlegająca opodatkowaniu dostawa towarów lub świadczenie
      usług jest dokonywane przez podatnika niemającego siedziby w państwie
      członkowskim, w którym VAT jest należny, państwa członkowskie mogą postanowić,
      że osobą zobowiązaną do zapłaty VAT jest odbiorca towarów lub usługobiorca.
      Państwa członkowskie określają warunki stosowania ust. 1.
    Na podstawie art. 273 Dyrektywy:
      Państwa członkowskie mogą nałożyć inne obowiązki, jakie uznają za niezbędne dla
      zapewnienia prawidłowego poboru VAT i zapobieżenia oszustwom podatkowym,
      pod warunkiem równego traktowania transakcji krajowych i transakcji
      dokonywanych między państwami członkowskim przez podatników oraz pod
      warunkiem, że obowiązki te, w wymianie handlowej między państwami
      członkowskimi, nie będą prowadzić do powstania formalności związanych z
      przekraczaniem granic.
      Możliwość przewidziana w akapicie pierwszym nie może zostać wykorzystana do
      nałożenia dodatkowych obowiązków związanych z fakturowaniem poza
      obowiązkami, które zostały określone w rozdziale 3.
    Dokonując rozstrzygnięcia kwestii będącej przedmiotem Państwa wątpliwości trzeba mieć
    na uwadze stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wyrażone w
    zapadłym w niniejszej sprawie wyroku z 30 października 2019 r. sygn. akt I SA/Kr 661/19
    oraz stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione w wyroku z 1
    sierpnia 2024 r. sygn. akt I FSK 1093/20.
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ww. wyroku z 30 października 2019 r.,
    sygn. akt I SA/Kr 661/19 przywołał wyroki sądów administracyjnych dotyczące analogicznej
    problematyki prawnej, jak w sprawie z zaskarżonej interpretacji, z którymi zgodził się ze
    względu na zgodność stanów faktycznych i zdarzeń przyszłych wymienionych spraw oraz
    identyczność odnoszonego do nich stanu prawnego.
    WSA w Krakowie w przedmiotowej sprawie, odwołując się do przepisów art. 86 ust. 1 i
    następne ustawy o podatku od towarów i usług oraz przepisów Dyrektywy (art. 63, art.
    167, art. 168, art. 178, art. 179, art. 180, art. 181), zwrócił uwagę na zasadę neutralności
    dla podatnika podatku VAT. Zasada neutralności - jak podkreślił Sąd - wyraża się w tym, iż
    przez realizację prawa do odliczenia podatku naliczonego podatnik nie ponosi faktycznie
    ekonomicznego ciężaru tego podatku. Realizacja zasady neutralności wyraża się w
    stworzeniu takich rozwiązań legislacyjnych, w ramach których podatek naliczony
    (zapłacony) przez podatnika w cenie nabytych towarów i usług do celów jego działalności
    opodatkowanej tym podatkiem może zostać odliczony, nie stanowiąc tym samym dla
    podatnika obciążenia kosztowego. Z kolei w świetle zasady neutralności, procedury
    ustalone przez państwa członkowskie, powinny być tak ukonstytuowane i rozumiane, aby
    nie godziły w zasadę neutralności oraz spełniały wymogi zasady proporcjonalności.
    Sąd wskazał na wyrok TSUE z 12 stycznia 2006 r., w sprawie C-504/04 A.S.G., w którym
    stwierdzono, że „zasada proporcjonalności, będąca jedną z ogólnych zasad prawa
    wspólnotowego, wymaga, by akty instytucji Wspólnoty nie wykraczały poza to, co jest
    odpowiednie i konieczne do realizacji uzasadnionych celów, którym mają służyć, przy
    czym oczywiście tam, gdzie istnieje możliwość wyboru spośród większej liczby
    odpowiednich działań, należy stosować najmniej dotkliwe, a wynikające z tego
    niedogodności nie mogą być nadmierne w stosunku do zamierzonych celów”. Zasada

    proporcjonalności ma zastosowanie także do oceny unormowań krajowych, a fakt, że do
    zasady tej odwołuje się także prawo pozytywne (por. pkt 65 preambuły do Dyrektywy 2006
    /112/WE), czyni z niej z mocy prawa jedną z zasad podatku od wartości dodanej. Stanowi
    ona również zasadę konstytucyjną wyrażoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Oznacza to - w
    ocenie Sądu - że unormowania znajdujące zastosowanie w niniejszej sprawie, jako
    dotyczące podatnika VAT, powinny respektować również zasadę proporcjonalności.
    WSA w Krakowie po przytoczeniu wyroków TSUE, w tym m.in. z dnia 15 września 2016 r.
    sygn. C-518/14 Senatex wskazał, że w kwestii stosowania zasady neutralności i
    proporcjonalności podatku VAT, regulacje polskiej ustawy o podatku od towarów i usług w
    zakresie przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie, a w szczególności art. 86
    ust. 10b pkt 2 lit. b i ust. 10i ustawy o VAT, uznać należy za sprzeczne z zasadami
    ustawodawstwa unijnego i powszechnie akceptowanym sposobem jego wykładni.
    Regulacje ustawy o podatku od towarów i usług w brzmieniu obowiązującym od dnia 1
    stycznia 2017 r. w zakresie, w jakim przesuwają w czasie prawo do odliczenia podatnikowi,
    który spełnił wszystkie materialnoprawne warunki odliczenia a nie dochował jedynie
    formalnych warunków odliczenia (nie z własnej winy i nie z chęci oszustwa - tak jak w
    stanie faktycznym opisanym we wniosku o interpretację) powodują skutek w postaci
    konieczności zapłaty odsetek od powstałej w tych warunkach zaległości podatkowej.
    Zaległość ta powstaje w konsekwencji braku możliwości rozliczenia VAT należnego i
    naliczonego w tym samym okresie rozliczeniowym. Powstanie obowiązku zapłaty odsetek
    jak również narażenie podatnika na konsekwencje stwierdzenia nieprawidłowości w czasie
    kontroli podatkowej powodują, iż podatnik nie będzie uwolniony od kosztów podatku
    zapłaconego lub podlegającego zapłacie w toku jego działalności gospodarczej, a w tym
    przecież celu prawo do odliczenia zostało wprowadzone.
    Zdaniem WSA w Krakowie, przepisy ustawy o podatku od towarów i usług w brzmieniu
    obowiązującym od dnia 1 stycznia 2017 r. wprowadzają bowiem automatyczne
    przesunięcie w czasie prawa do odliczenia i związaną z tym konieczność zapłaty odsetek
    za zwłokę z przyczyn czysto formalnych, bez względu na brak wystąpienia w danej
    transakcji jakiegokolwiek ryzyka oszustwa podatkowego lub świadomego nadużycia prawa.
    Jak wskazał WSA w Krakowie, skutek jaki powodują sporne przepisy jest nie do pogodzenia
    z zasadą neutralności ale także z zasadą proporcjonalności.
    Jednocześnie NSA w wyroku, który zapadł w niniejszej sprawie, sygn. akt I FSK 1093/20,
    wskazał, że przedstawione stanowisko sądu pierwszej instancji zasługuje na aprobatę.
    NSA wskazał także na wyrok TSUE z dnia 18 marca 2021 r. w sprawie C-895/19. W ww.
    wyroku w sprawie C-895/19 TSUE uznał, iż art. 167 i art. 178 Dyrektywy 112 należy
    interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie stosowaniu przepisów
    krajowych, zgodnie z którymi wykonanie prawa do odliczenia podatku od wartości
    dodanej (VAT) związanego z nabyciem wewnątrzwspólnotowym w tym samym okresie
    rozliczeniowym, w którym VAT jest należny, jest uzależnione od wykazania należnego VAT
    w deklaracji podatkowej, złożonej w terminie trzech miesięcy od upływu miesiąca, w
    którym w odniesieniu do nabytych towarów powstał obowiązek podatkowy. Z
    uzasadnienia wyroku TSUE wynika, że z prawa do odliczenia VAT należy co do zasady
    skorzystać za okres, w którym, po pierwsze, to prawo powstało, i po drugie, w którym
    podatnik jest w posiadaniu faktury (...). Tak więc prawo do odliczenia podlega wykonaniu
    co do zasady w tym samym okresie, w którym powstało, to znaczy - w świetle art. 167
    dyrektywy 112 - z chwilą, gdy podatek stał się wymagalny (...).
    NSA podał, że mając na uwadze przytoczony wyrok TSUE w sprawie C-895/19, stwierdzić
    należało, że regulacje polskiej ustawy o podatku od towarów i usług w zakresie przepisów
    mających zastosowanie w niniejszej sprawie (w tym również w odniesieniu odliczenia
    podatku naliczonego w związku z importem usług oraz transakcjami krajowymi objętymi
    mechanizmem odwrotnego obciążenia), tj. art. 86 ust. 10b pkt 2 lit. a i b i pkt 3 oraz ust.
    10i ustawy o VAT, są sprzeczne z zasadą neutralności VAT. Przepisy ustawy o podatku od
    towarów i usług powinny być bowiem interpretowane w taki sposób, żeby podatek nie był

    obciążeniem dla przedsiębiorców i to zarówno w aspekcie odliczenia, jak i odsetek
    związanych z ewentualną zaległością wynikającą z niedochowania wymogów formalnych
    odliczenia, zwłaszcza w sytuacji, w której niewykazanie podatku należnego w terminie 3
    miesięcznym, nie ma w swej istocie na celu obejścia prawa lub unikania opodatkowania, a
    w sprawie nie jest kwestionowane spełnienie materialnych warunków prawa do odliczenia.
    W świetle powyższego, uwzględniając wnioski płynące z orzeczenia Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Krakowie z 30 października 2019 r., sygn. akt I SA/Kr 661/19 oraz
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 sierpnia 2024 r., sygn. akt I FSK 1093/20, należy
    stwierdzić, że w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2017 r. mogą/będą
    Państwo mogli , na skutek złożonej korekty właściwej deklaracji VAT, odliczyć podatek
    naliczony z tytułu transakcji importu usług, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów
    oraz krajowego odwrotnego obciążenia w tym samym okresie rozliczeniowym, w którym
    wykazany został podatek należny, jeżeli taka korekta zostanie złożona później niż w
    terminie 3 miesięcy od upływu miesiąca, w którym w odniesieniu do nabytych towarów i
    usług upłynął obowiązek podatkowy.
    Tym samym Państwa stanowisko – zgodnie z opisem sprawy i wyrokami Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w Krakowie z 30 października 2019 r., sygn. akt I SA/Kr 661/19
    oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 sierpnia 2024 r., sygn. akt I FSK 1093/20 –
    należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo
    przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dniu wydania pierwotnej interpretacji
    z 21 marca 2019 r. znak 0112-KDIL1-3.4012.38.2019.1.AK.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.