Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-2.4014.50.2018.1.HS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2018-06-15
Teza: Czy w opisanym wyżej stanie faktycznym, w związku z zawarciem między X i Y umowy nieodpłatnego przeniesienia praw i obowiązków z przedwstępnej umowy sprzedaży z dnia 9 lutego 2018 r. lokalu mieszkalnego Wnioskodawczyni jako płatnik podatku od czynności cywilnoprawnych powinna pobrać i odprowadzić od wyżej wskazanej czynności podatek od czynności cywilnoprawnych?
Słowa kluczowe: czynności-czynności cywilnoprawne; notariusze; obowiązek-obowiązek podatkowy; podatek-podatek od czynności cywilnoprawnych; przeniesienie; płatnik; umowa-umowa nienazwana
Przepisy: [PCC] Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-Rozdział 1-art. 1; [PCC] Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-Rozdział 1-art. 1a

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni przedstawione we wniosku z 17 kwietnia 2018 r. (data wpływu 17 kwietnia 2018 r.), uzupełnionym 23 kwietnia 2018 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej m.in. podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych umowy nieodpłatnego przeniesienia praw i obowiązków wynikających z umowy przedwstępnej – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 17 kwietnia 2018 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej m.in. podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych umowy nieodpłatnego przeniesienia praw i obowiązków wynikających z umowy przedwstępnej. Wniosek uzupełniono 23 kwietnia 2018 r.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawczyni prowadzi Kancelarię Notarialną w formie jednoosobowej działalności gospodarczej i jest płatnikiem podatku od czynności cywilnoprawnych oraz podatku od spadków i darowizn. W dniu 9 lutego 2018 r. w Kancelarii Notarialnej Wnioskodawczyni Pani Z działająca w imieniu i na rzecz spółki pod firmą S Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa zawarła z parą narzeczonych X i Y przedwstępną umowę sprzedaży lokalu mieszkalnego wraz ze związanym z tym lokalem udziałem w nieruchomości wspólnej. Zgodnie z treścią przedwstępnej umowy sprzedaży X i Y zobowiązali się zapłacić solidarnie na rzecz spółki S cenę lokalu mieszkalnego. Strony przedwstępnej umowy sprzedaży lokalu mieszkalnego zobowiązały się zawrzeć przyrzeczoną umowę sprzedaży w terminie do 13 kwietnia 2018 r. W dniu 12 lutego 2018 r., zgodnie z postanowieniami umowy przedwstępnej z 9 lutego 2018 r. Y wpłacił zaliczkę na poczet ceny lokalu mieszkalnego. Środki finansowe wpłacone przez Y pochodziły z jego majątku. Para narzeczonych X i Y starała się uzyskać kredyt hipoteczny, który umożliwiłby im zapłatę reszty ceny lokalu mieszkalnego i zawarcie przyrzeczonej umowy sprzedaży, zgodnie z treścią umowy przedwstępnej z 9 lutego 2018 r. Po złożeniu wniosku kredytowego, okazało się, że X widnieje na liście dłużników Biura Informacji Kredytowej (BIK), w związku z czym para narzeczonych nie mogła uzyskać wspólnego kredytu hipotecznego na zakup lokalu mieszkalnego. W zaistniałej sytuacji Y zdecydował się wystąpić indywidualnie z wnioskiem kredytowym, który to wniosek został rozpatrzony pozytywnie, w związku z czym Y mógł wpłacić resztę środków na poczet ceny lokalu mieszkalnego, zgodnie z treścią umowy przedwstępnej z 9 lutego 2018 r. W zaistniałej sytuacji konieczne było przeniesienie praw i obowiązków z przedwstępnej umowy sprzedaży z 9 lutego 2018 r. z X na Y, w związku z czym 6 marca 2018 r. w Kancelarii Notarialnej Wnioskodawczyni stawiła się para narzeczonych X i Y oraz Z działająca w imieniu i na rzecz spółki pod firmą S Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa w celu zawarcia nieodpłatnej umowy przenoszącej prawa i obowiązki z przedwstępnej umowy sprzedaży z 9 lutego 2018 r. z X na Y. X i Y zawarli umowę nieodpłatnego przeniesienia praw i obowiązków z przedwstępnej umowy sprzedaży lokalu mieszkalnego, na co Z, działająca w imieniu i na rzecz spółki pod firmą S Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa, wyraziła zgodę.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

1.  Czy w opisanym wyżej stanie faktycznym, w związku z zawarciem między X i Y umowy nieodpłatnego przeniesienia praw i obowiązków z przedwstępnej umowy sprzedaży z dnia 9 lutego 2018 r. lokalu mieszkalnego Wnioskodawczyni jako płatnik podatku od czynności cywilnoprawnych powinna pobrać i odprowadzić od wyżej wskazanej czynności podatek od czynności cywilnoprawnych?
2.  Czy w opisanym wyżej stanie faktycznym, w związku z zawarciem między X i Y umowy nieodpłatnego przeniesienia praw i obowiązków z przedwstępnej umowy sprzedaży z dnia 9 lutego 2018 r. lokalu mieszkalnego Wnioskodawczyni jako płatnik podatku od spadków i darowizn powinna pobrać i odprowadzić od wyżej wskazanej czynności podatek od spadków i darowizn?

Ad.1

Zdaniem Wnioskodawczyni, w opisanym stanie faktycznym, w związku z zawarciem między X i Y umowy nieodpłatnego przeniesienia praw i obowiązków z przedwstępnej umowy sprzedaży z 9 lutego 2018 r. lokalu mieszkalnego Wnioskodawczyni, jako płatnik podatku od czynności cywilnoprawnych nie musiała pobrać i odprowadzić od wyżej wskazanej czynności podatku od czynności cywilnoprawnych. W ocenie Wnioskodawczyni umowa z 6 marca 2018 r. nieodpłatnego przeniesienia praw i obowiązków z przedwstępnej umowy sprzedaży z 9 lutego 2018 r. lokalu mieszkalnego nie podlega podatkowi od czynności cywilnoprawnych. Przedmiot opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych został bowiem uregulowany w art. 1 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych. W katalogu czynności cywilnoprawnych, które podlegają opodatkowaniu, wymienionych w art. 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych – umowa nieodpłatnego przeniesienia praw i obowiązków nie została wymieniona jako czynność cywilnoprawna podlegająca podatkowi, w związku z czym zdaniem Wnioskodawczyni, umowa z 6 marca 2018 r. nie podlega podatkowi od czynności cywilnoprawnych. Przedmiotowa umowa nie stanowi w ocenie Wnioskodawczyni umowy darowizny. Zgodnie bowiem z art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego – przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku. Jak wskazuje się w doktrynie (Gudowski Jacek (red.), Kodeks cywilny. Komentarz. Tom V. Zobowiązania. Część szczegółowa, wyd. II, LEX 2018): Umowny charakter zobowiązania, zakładający konieczność wyrażenia przez obdarowanego woli przyjęcia darowizny, ma istotną wagę: nie tylko świadczy o podstawowym założeniu ustawodawcy, że także jednoznacznie korzystne dla strony skutki prawne powinny mieć podstawę w jej autonomicznie powziętej woli, ale również wiąże się – choć nie jest to zasada bezwzględna (por. art. 902) – z założeniem, że na obdarowanym ciąży etyczny, prawnie umocniony obowiązek pomocy (por. art. 897) i wdzięczności (por. art. 898) względem darczyńcy (zob. wyrok SN z dnia 13 października 2005 r., I CK 112/05, LEX nr 186998, zgodnie z którym:

„Z chwilą dokonania darowizny powstaje między darczyńcą a obdarowanym szczególny stosunek osobisty, mający charakter moralny, a przejawiający się obowiązkiem wdzięczności obdarowanego”; por. też wyrok z dnia 3 listopada 2004 r., III CK 572/03, LEX nr 1607486, w którym Sąd Najwyższy stwierdził, że podejmując decyzję o przyjęciu darowizny, obdarowany powinien się liczyć z obowiązkiem wdzięczności w zakresie spełnienia znanych mu lub dających się przewidzieć oczekiwań darczyńcy, które motywowały akt darowizny), a niekiedy także obowiązek wykonania polecenia (art. 893-895). Nie każda umowa nieodpłatna jest umową darowizny. Przedmiotowa umowa pomiędzy X a Y, mimo że nieodpłatna, nie miała na celu bezpłatnego świadczenia na rzecz Y przez X, kosztem majątku X, albowiem ani Y w wyniku tej czynności nie został przysporzony, ani też X nie świadczyła kosztem swojego majątku (nie została zubożona). Objętą ww. aktem notarialnym czynność, mimo że nieodpłatną, należy zakwalifikować nie jako kodeksową umowę darowizny, lecz jako umowę nienazwaną, którą narzeczeni zmodyfikowali wiążący ich z deweloperem stosunek prawny, w sposób niewynikający z ich woli, lecz wynikły z zaistniałej sytuacji. Uniemożliwienie wspólnego nabycia nieruchomości z uwagi na figurowanie X w BIK nie wywołało u X zamiaru obdarowania Y kosztem swojego majątku, lecz stanowiło barierę we wspólnym nabyciu nieruchomości, która musiała zostać przez strony czynności pokonana. Przedmiotową umowę jej strony musiały, a nie chciały zawrzeć, aby móc się wywiązać z zawartej z deweloperem umowy przedwstępnej – z umowy tej w pierwotnym kształcie wywiązać się nie mogły, gdyż nie mogło dojść do wspólnego nabycia nieruchomości przez narzeczonych z uwagi na figurowanie X w BIK.

Co więcej, nawet w przypadku założenia, że umowa z 6 marca 2018 r. nieodpłatnego przeniesienia praw i obowiązków z przedwstępnej umowy sprzedaży z 9 lutego 2018 r. lokalu mieszkalnego była umową darowizny, to również w tym przypadku nie podlegałaby ona opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Zgodnie bowiem z treścią art. 1 pkt 1 lit. d): „Podatkowi podlegają: następujące czynności prawne: d) umowa darowizny – w części dotyczącej przejęcia przez obdarowanego długów i ciężarów albo zobowiązań darczyńcy”. W zaistniałym stanie faktycznym, w związku z zawarciem umowy nieodpłatnego przeniesienia praw i obowiązków pomiędzy X i Y nie doszło do przejęcia zobowiązań przez Y, ponieważ strony umowy były zobowiązane solidarnie do zapłaty na rzecz spółki S ceny nabytego lokalu mieszkalnego, w związku z czym nie zwiększył się zakres zobowiązań Y. Zdaniem Wnioskodawczyni, mając na względzie przepisy regulujące ustalenie podstawy opodatkowania, o której mowa w art. 1 pkt 1 lit. d) ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych, miałaby nią być wartość długów i ciężarów albo zobowiązań przejętych przez obdarowanego – co w zaistniałym stanie faktycznym stanowi wartość dotychczasowych zobowiązań z tego samego stosunku prawnego obdarowanego (Y), w związku z czym brak jest podstawy opodatkowania (jest ona równa zero), a co za tym idzie, nawet w przypadku uznania, że umowa z 6 marca 2018 r. była umową darowizny, Wnioskodawczyni jako płatnik podatku od czynności cywilnoprawnych nie musiała pobrać i odprowadzić podatku od czynności cywilnoprawnych w związku z jej zawarciem, ponieważ byłoby to sprzeczne z ratio legis tego przepisu. Mając na uwadze zaprezentowane powyżej argumenty, Wnioskodawczyni stwierdziła, że należy uznać jej stanowisko za prawidłowe w pełnym zakresie.

Ad. 2

Zdaniem Wnioskodawczyni, w opisanym stanie faktycznym, w związku z zawarciem między X i Y umowy nieodpłatnego przeniesienia praw i obowiązków z przedwstępnej umowy sprzedaży z 9 lutego 2018 r. lokalu mieszkalnego Wnioskodawczyni jako płatnik podatku od spadków i darowizn nie musiała pobrać i odprowadzić od wyżej wskazanej czynności podatku od spadków i darowizn. Stanowisko to wynika z zaprezentowanego w stanowisku do pytania nr 1 przekonania, że przedmiotowa umowa nie stanowiła umowy darowizny, lecz innego typu umowę nieodpłatną, będącą umową nienazwaną i nie objętą zakresem ustawy o podatku od spadków i darowizn. W tym zakresie Wnioskodawczyni podtrzymuje ww. uzasadnienie swojego stanowiska.

Nawet gdyby przyjąć, że przedmiotowa umowa jest jednak umową darowizny, to nie powstało żadne zobowiązanie podatkowe, które jako płatnik Wnioskodawczyni byłaby zobowiązana obliczyć i odprowadzić do urzędu. Co prawda, strony umowy z 6 marca 2018 r. nieodpłatnego przeniesienia praw i obowiązków – X i Y nie korzystają ze zwolnienia, o którym mowa w art. 4a ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn, ponieważ zgodnie z treścią art. 14 ust. 3 pkt 3 ustawy o podatku od spadków i darowizn należą do grupy III – innych nabywców, jednak na skutek zawartej umowy zobowiązanie podatkowe nie powstało. Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn: „Podstawę opodatkowania stanowi wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych po potrąceniu długów i ciężarów (czysta wartość), ustalona według stanu rzeczy i praw majątkowych w dniu nabycia i cen rynkowych z dnia powstania obowiązku podatkowego. Jeżeli przed dokonaniem wymiaru podatku nastąpi ubytek rzeczy spowodowany siłą wyższą, do ustalenia wartości przyjmuje się stan rzeczy w dniu dokonania wymiaru, a odszkodowanie za ubytek należne z tytułu ubezpieczenia wlicza się do podstawy wymiaru.” Zdaniem Wnioskodawczyni, w zaistniałym stanie faktycznym, w związku z zawarciem umowy z 6 marca 2018 r. nieodpłatnego przeniesienia praw i obowiązków z przedwstępnej umowy sprzedaży z 9 lutego 2018 r. między X i Y podstawa opodatkowania wynosi zero, ponieważ po stronie Y brak jest jakiegokolwiek przysporzenia. Przedwstępna umowa sprzedaży lokalu mieszkalnego została zawarta między spółką S oraz parą narzeczonych X i Y, którzy byli zobowiązani solidarnie do zapłaty ceny lokalu mieszkalnego. Y wpłacił zaliczkę ze środków pochodzących z jego majątku osobistego. W związku z tym, że para narzeczonych nie mogła uzyskać wspólnego kredytu hipotecznego na zapłatę reszty ceny lokalu mieszkalnego, Y złożył indywidualnie wniosek kredytowy, aby uzyskać resztę środków na zapłatę ceny lokalu mieszkalnego. W zaistniałej sytuacji, X nieodpłatnie przeniosła na Y całość praw i obowiązków z przedwstępnej umowy sprzedaży z 9 lutego 2018 r., jednak aby Y nabył lokal mieszkalny musi dopłacić resztę ceny, i finalnie nabędzie nieruchomość o określonej wartości płacąc 100% tej wartości z własnego majątku. Zdaniem Wnioskodawczyni, w związku z zawarciem umowy z 6 marca 2018 r. nieodpłatnego przeniesienia praw i obowiązków z przedwstępnej umowy sprzedaży z 9 lutego 2018 r. między X i Y, po stronie Y brak jest jakiegokolwiek przysporzenia, dlatego Wnioskodawczyni jak płatnik podatku od spadków i darowizn nie musiała pobrać i odprowadzić podatku od spadków i darowizn, w związku z jej zawarciem. Odmiennie wyglądałaby sytuacja, gdyby na poczet zobowiązania względem dewelopera doszło do jakiegokolwiek świadczenia z majątku X, co jednak nie miało miejsca. Z uwagi na powyższe wyjaśnienia, nawet gdyby przyjąć, że przedmiotowa umowa jest umową darowizny (choć według Wnioskodawczyni nie jest) to nie skutkowała ona powstaniem żadnego zobowiązania podatkowego dla stron tej czynności i nie zaktualizowały się wynikające z tego obowiązki Wnioskodawczyni jako płatnika podatku. Mając na uwadze zaprezentowane powyżej argumenty, Wnioskodawczyni stwierdziła, że należy uznać jej stanowisko za prawidłowe w pełnym zakresie.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Przedmiotem niniejszej interpretacji jest kwestia dotycząca podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych umowy nieodpłatnego przeniesienia praw i obowiązków wynikających z umowy przedwstępnej (pytanie oznaczone we wniosku nr 1). Natomiast w zakresie skutków podatkowych umowy nieodpłatnego przeniesienia praw i obowiązków wynikających z umowy przedwstępnej w podatku od spadków i darowizn (pytanie oznaczone we wniosku nr 2) wydano odrębne rozstrzygnięcie.

Przepis art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1150) zawiera zamknięty katalog czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy podatkowi temu podlegają następujące czynności cywilnoprawne:

*   umowy sprzedaży oraz zamiany rzeczy i praw majątkowych,
*   umowy pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku,
*   umowy darowizny – w części dotyczącej przejęcia przez obdarowanego długów i ciężarów albo zobowiązań darczyńcy,
*   umowy dożywocia,
*   umowy o dział spadku oraz umowy o zniesienie współwłasności – w części dotyczącej spłat lub dopłat,
*   ustanowienie hipoteki,
*   ustanowienie odpłatnego użytkowania, w tym nieprawidłowego, oraz odpłatnej służebności,
*   umowy depozytu nieprawidłowego,
*   umowy spółki.

Podatkowi od czynności cywilnoprawnych podlegają również zmiany ww. umów, jeżeli powodują one podwyższenie podstawy opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych oraz orzeczenia sądów, w tym również polubownych, oraz ugody, jeżeli wywołują one takie same skutki prawne, jak czynności cywilnoprawne wymienione w pkt 1 lub 2 (art. 1 ust. 1 pkt 2 i 3 ww. ustawy).

Ustawodawca wprowadził zasadę enumeratywnego określenia czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Podatkowi podlegają zatem tylko te czynności (umowy), które zostały w ustawie wymienione. O podleganiu danej czynności opodatkowaniu tym podatkiem decyduje jej treść (elementy przedmiotowo istotne), a nie nazwa. Tym samym, jeżeli strony zawierają umowę i układają stosunki w jej ramach w określony sposób to dla oceny, czy powstanie obowiązek podatkowy w podatku od czynności cywilnoprawnych, w związku z dokonaniem wskazanej w ustawie czynności, miarodajne będą rzeczywiste prawa i obowiązki stron tej umowy pozwalające na ich kwalifikacje pod względem prawnym.

Szczegółowe określenie zakresu przedmiotowego ma określone konsekwencje. Ustawodawca, wprowadzając zamknięty katalog czynności podlegających opodatkowaniu, wyłączył od opodatkowania inne podobne, które nie zostały wyraźnie wskazane w przepisie. Oznacza to, że czynności niewymienione w ustawowym katalogu nie podlegają opodatkowaniu, nawet gdy wywołują skutki w sferze gospodarczej takie same bądź podobne do tych, które zostały w nim wyliczone.

Stosownie do treści art. 10 ust. 2 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych – notariusze są płatnikami podatku od czynności cywilnoprawnych dokonywanych w formie aktu notarialnego. Płatnicy obowiązani są uzależnić dokonanie czynności cywilnoprawnej od uprzedniego zapłacenia podatku (art. 10 ust. 3 ww. ustawy).

W myśl art. 888 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1025) – przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.

Z powyżej zacytowanego przepisu wynika, że podstawową cechą umowy darowizny jest bezpłatne świadczenie darczyńcy na rzecz obdarowanego kosztem jego majątku.

Darowizna należy do czynności, których celem jest dokonanie aktu przysporzenia majątkowego (świadczenie musi wzbogacić obdarowanego) i zobowiązanie darczyńcy musi być zamierzone jako nieodpłatne. Świadczenie ma charakter nieodpłatny, gdy druga strona umowy nie zobowiązuje się do jakiegokolwiek świadczenia w zamian za otrzymane świadczenie. Istotą darowizny – jako czynności nieodpłatnej – jest więc brak po drugiej stronie ekwiwalentu w postaci świadczenia wzajemnego.

Darowizna może polegać zarówno na przesunięciach do majątku obdarowanego określonych przedmiotów majątkowych, jak i na innych postaciach dyspozycji majątkowych darczyńcy prowadzących do zmniejszenia jego majątku, a po stronie majątku obdarowanego do zwiększenia aktywów lub zmniejszenia pasywów.

Do zawarcia umowy darowizny, podobnie jak każdej innej umowy, niezbędne jest zgodne oświadczenie woli złożone przez obie strony umowy. Umowa darowizny dochodzi do skutku dopiero z chwilą złożenia oświadczenia woli przez obdarowanego o przyjęciu darowizny.

Przedmiotem darowizny mogą być zarówno rzeczy, jak również prawa majątkowe. Pod pojęciem praw majątkowych, o których mowa w ustawie o podatku od spadków i darowizn ustawodawca rozumie m.in. prawa majątkowe wynikające ze stosunków zobowiązaniowych.

Zgodnie z art. 3531 Kodeksu cywilnego – strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.

Wynikająca z ww. artykułu zasada swobody umów ma fundamentalne znaczenie dla kształtowania stosunków cywilnoprawnych, określa bowiem kompetencje podmiotów prawa cywilnego do kreowania swoich stosunków prawnych za pomocą umów.

Umowę przedwstępną regulują art. 389-390 Kodeksu cywilnego. Z regulacji tych wynika, że umowa przedwstępna to umowa, przez którą jedna ze stron lub obie zobowiązują się do zawarcia oznaczonej umowy. Umowa przedwstępna powinna określać istotne postanowienia umowy przyrzeczonej.

Z treści wniosku wynika, że X i Y – strony przedwstępnej umowy sprzedaży lokalu mieszkalnego (z 9 lutego 2018 r.) zobowiązały się zawrzeć przyrzeczoną umowę sprzedaży w terminie do 13 kwietnia 2018 r. W dniu 12 lutego 2018 r., zgodnie z postanowieniami umowy przedwstępnej z 9 lutego 2018 r. Y wpłacił zaliczkę na poczet ceny lokalu mieszkalnego. Środki finansowe wpłacone przez Y pochodziły z jego majątku. Para narzeczonych X i Y starała się uzyskać kredyt hipoteczny, który umożliwiłby im zapłatę reszty ceny lokalu mieszkalnego i zawarcie przyrzeczonej umowy sprzedaży, zgodnie z treścią umowy przedwstępnej z 9 lutego 2018 r. Po złożeniu wniosku kredytowego, okazało się, że X widnieje na liście dłużników Biura Informacji Kredytowej, w związku z czym para narzeczonych nie mogła uzyskać wspólnego kredytu hipotecznego na zakup lokalu mieszkalnego. W zaistniałej sytuacji Y zdecydował się wystąpić indywidualnie z wnioskiem kredytowym, który to wniosek został rozpatrzony pozytywnie, w związku z czym Y mógł wpłacić resztę środków na poczet ceny lokalu mieszkalnego, zgodnie z treścią umowy przedwstępnej z 9 lutego 2018 r. Konieczne zatem było przeniesienie praw i obowiązków z przedwstępnej umowy sprzedaży z 9 lutego 2018 r. z X na Y, w związku z czym 6 marca 2018 r. para narzeczonych X i Y oraz Z działająca w imieniu i na rzecz spółki pod firmą S Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa zawarli nieodpłatną umowę przenoszącą prawa i obowiązki z przedwstępnej umowy sprzedaży z 9 lutego 2018 r. z X na Y, na co Z, działająca w imieniu i na rzecz spółki pod firmą S Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka wyraziła zgodę.

Notariusz jako płatnik podatku od czynności cywilnoprawnych powziął wątpliwość co do zasadności opodatkowania wyżej opisanej umowy nieodpłatnego przeniesienia praw i obowiązków wynikających z umowy przedwstępnej.

W związku z powyższym stanem faktycznym, należy stwierdzić, że skoro umowa nieodpłatnego przeniesienia praw i obowiązków wynikających z przedwstępnej umowy sprzedaży nie została wymieniona w ustawowym katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych a ponadto – jak wskazała Wnioskodawczyni – istotnie nie doszło do zawarcia umowy darowizny, to tym samym – z powyższych przyczyn – czynność ta nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych; nie mieści się bowiem w katalogu czynności ściśle wymienionych jako podlegające opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Zatem czynność nieodpłatnego przeniesienia praw i obowiązków wynikających z umowy przedwstępnej nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych, a na notariuszu jako płatniku nie ciąży obowiązek pobrania podatku od czynności cywilnoprawnych,

Z uwagi na powyższe rozstrzygnięcie, ocena stanowiska Wnioskodawczyni w części dotyczącej rozważań na temat przejęcia przez obdarowanego długów i ciężarów albo zobowiązań jest bezzasadna.

Stanowisko Wnioskodawczyni uznaje się za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawczynię w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej, przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu ul. Św. Mikołaja 78-79, 50-126 Wrocław, w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.