Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.712.2024.2.DS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-06
Teza: Czynności, które zobowiązali się Państwo wykonywać na rzecz
Powiatu i Gmin w zakresie publicznego transportu drogowego
w zamian za otrzymaną rekompensatę, stanowią określone w
art. 8 ust. 1 ustawy odpłatne świadczenie usług, podlegające
opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy a
otrzymana rekompensata jest elementem podstawy
opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy.
Słowa kluczowe: gmina
powiat
przewóz
usługi-usługi przewozowe
zadania-zadania publiczne
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
1

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b-ust. 1-pkt 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 12 listopada 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych otrzymania
    rekompensaty. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 4 lutego
    2025 r. (wpływ 7 lutego 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A. Spółka Akcyjna (dalej: Spółka), której wszystkie akcje przysługują Powiatowi B., jest
    podatnikiem podatku VAT.
    Przedmiotem działalności Spółki jest działalność gospodarcza w zakresie m.in. transportu
    lądowego, pasażerskiego, miejskiego i podmiejskiego. Do działalności wykonywanej przez
    Spółkę należy m.in. realizacja zadania własnego Powiatu B. oraz Gmin z ww. powiatu
    polegającego na zaspokajaniu potrzeb mieszkańców w zakresie transportu zbiorowego w
    granicach administracyjnych jednostek samorządu terytorialnego (dalej: JST).
    Spółka ma podpisane umowy na realizacje publicznego transportu drogowego na
    podstawie których pełni rolę operatora publicznego. Jednocześnie Spółka jest podmiotem
    realizującym sprzedaż biletów użytkownikom komunikacji. Ceny biletów ustanawiane są
    stosownymi uchwałami rad JST. Sprzedaż biletów odbywa się jako świadczenie usług
    podlegających opodatkowaniu VAT.
    Przedmiotowe umowy zostały zawarte z JST, które pełnią funkcję organizatora publicznego
    transportu zbiorowego na obszarze swojej działalności, na podstawie art. 1 ust. 1, art. 7
    oraz art. 22 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie
    zbiorowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 2016 ze zm.) z uwzględnieniem art. 5 ust. 5
    Rozporządzenia (WE) Nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23
    października 2007 r. dotyczącego usług publicznych w zakresie krajowego i drogowego
    transportu pasażerskiego oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 1107/70,
    zmienionego Sprostowaniem z dnia 3 grudnia 2007 r. (Dz. Urz. UE I. 240/65 z dnia 16
    września 2015 r.) oraz Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2338
    z dnia 16 grudnia 2016 r. (Dz. Urz. UE I. 354/22 z dnia 23 grudnia 2016 r.), dalej:
    Rozporządzenie.
    Osiągane przez Spółkę przychody ze sprzedaży biletów nie wystarczają na pokrycie
    kosztów działalności komunikacyjnej, w związku z czym Spółka w oparciu o ww. umowy
    otrzymuje od JST rekompensaty za świadczenie usług przewozowych. Wysokość
    rekompensat ustalana jest zgodnie z przepisami ustawy o publicznym transporcie
    zbiorowym, co gwarantuje płynność operatora (art. 26 UPTZ zgodnie z załącznikiem do
    rozporządzenia nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z 23 października 2007 r.).
    Na podstawie powyższych przepisów strony umowy uzgodniły, iż w okresie realizacji
    umowy JST (dalej: Organizator) będzie przekazywała Wnioskodawcy rekompensaty z tytułu
    realizacji usług na podstawie zasad określonych w umowie. Zgodnie z umowami wysokość
    rekompensaty obliczana jest na zasadach określonych w umowach oraz w przepisach

    Rozporządzenia oraz Ustawy. Przedmiotowe umowy zostały zawarte w oparciu o wzór
    przedstawiony przez organizatora transportu. W swej treści zawiera ona informację, iż
    płatność następuje w określonym terminie na podstawie wystawionej noty księgowej.
    Istotą otrzymanych przez Spółkę rekompensat jest dofinansowanie działalności
    przewozowej, przez pokrycie nadwyżki kosztów nad przychodami związanymi z
    wykonywaniem usług przewozowych. Uzyskane rekompensaty nie mają wpływu na cenę
    usług przejazdu pasażerów środkami komunikacji (cenę biletu) i nie można ich
    przyporządkować konkretnej usłudze. Rekompensaty mają charakter podmiotowy. Nie
    zachodzi bezpośredni związek między cenami usług świadczonych przez Spółkę a
    otrzymanymi rekompensatami od JST. Otrzymane rekompensaty przeznaczane są na
    dofinansowanie kosztów i nie stanowią obrotu będącego podstawą opodatkowania
    podatkiem VAT, ponieważ nie mają bezpośredniego wpływu na cenę, jaką pasażer
    zobowiązany jest zapłacić za bilet. Rekompensata, którą otrzymuje Spółka od JST z tytułu
    świadczenia usług publicznych komunikacji dla mieszkańców danej jednostki
    administracyjnej, ma na celu wyłącznie pokrycie kosztów pomniejszonych o przychody
    (bilety, opłaty specjalne), związanych z wykonaniem usług powierzonych, a zatem jej
    zadaniem jest wyłącznie wyrównanie strat poniesionych przez Spółkę w związku z taką
    działalnością. Tym samym rekompensata ma charakter ogólny i nie jest związana ze
    świadczeniem usług na rzecz konkretnego odbiorcy - pasażera oraz nie ma wpływu na
    poziom wynagrodzenia otrzymanego przez Spółkę od takiego odbiorcy.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego
    W przypadku braku otrzymania rekompensaty Spółka musiałaby rozważyć, czy i w jaki
    sposób realizować usługi na rzecz pasażerów. W przypadku podjęcia decyzji o ich dalszej
    realizacji teoretycznie Spółka mogłaby zdecydować się na ograniczenie kosztów ogólnej
    działalności w tym zakresie i/lub rozsądnego zysku. Niemniej jednak, Spółka nie rozważała
    dotychczas takich alternatywnych scenariuszy, gdyż nie było takiej potrzeby.
    Co istotne, wypłacana rekompensata nie ma wpływu na cenę biletów (wysokość opłaty za
    wykonywanie przez Spółkę usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego na rzecz
    pasażerów). Celem omawianej rekompensaty jest dofinansowanie całej działalności Spółki
    w zakresie publicznego transportu zbiorowego.
    Dodatkowo, należy wskazać, iż na wysokość wypłacanej rekompensaty nie ma wpływu
    ilość sprzedanych biletów przez Spółkę czy ich rodzaj.
    Rekompensata nie ma wpływu na to, czy niektóre osoby mogą korzystać np. ze zniżek,
    bądź przejazdy mogą być bezpłatne dla wyznaczonych grup pasażerów.
    Rekompensata może być/jest wykorzystywana na ogólną działalność Spółki dotyczącą
    publicznego transportu zbiorowego (pokrycie kosztów działalności Spółki w zakresie
    publicznego transportu zbiorowego).
    Otrzymana rekompensata jest wypłacana wyłącznie w celu dofinansowania całej
    działalności Spółki w zakresie publicznego transportu zbiorowego (rekompensata kosztów
    ponoszonych przez Spółkę związanych z publicznym transportem zbiorowym).
    W przypadku braku otrzymania rekompensaty Spółka musiałaby rozważyć, czy i w jaki
    sposób realizować usługi na rzecz pasażerów. W przypadku podjęcia decyzji o ich dalszej
    realizacji teoretycznie Spółka mogłaby zdecydować się na ograniczenie kosztów ogólnej
    działalności w tym zakresie i/lub rozsądnego zysku. Niemniej jednak, Spółka nie rozważała
    dotychczas takich alternatywnych scenariuszy, gdyż nie było takiej potrzeby.
    Elementami bazowymi niezbędnymi do wyliczenia wysokości Rekompensaty są:
        suma kosztów poniesionych przez Operatora w związku ze świadczeniem usług
        transportu zbiorowego na rzecz pasażerów;

        suma przychodów taryfowych i innych przychodów wygenerowanych przez
        Operatora w związku ze świadczeniem usług transportu zbiorowego na rzecz
        pasażerów;
        rozsądny zysk.
    Wysokość Rekompensaty nie może przekroczyć kwoty odpowiadającej wynikowi
    finansowemu netto Spółki, który obliczany jest jako:
      (i) suma kosztów poniesionych przez Operatora w związku ze świadczeniem usług
        transportu publicznego minus
      (ii) przychody taryfowe i inne przychody Operatora wygenerowane w związku ze
        świadczeniem usług transportu publicznego plus
      (iii) rozsądny zysk.
    Tym samym, jeżeli wynik finansowy netto Spółki kalkulowany zgodnie z powyżej wskazaną
    instrukcją wynosiłby 0 PLN rekompensata nie zostałaby w danym okresie rozliczeniowym
    wypłacona Spółce.
    Wysokość rekompensaty nie jest uzależniona od ilości wykonywanych kursów w zakresie
    publicznego transportu zbiorowego oraz ilości pasażerów.
    Pytania
    1) Czy rekompensata przyznana Wnioskodawcy na podstawie art. 50 ust. 1 pkt lit. c
      ustawy o publicznym transporcie zbiorowym, z tytułu poniesionych kosztów ze
      świadczeniem przez Wnioskodawcę usług w zakresie publicznego transportu
      zbiorowego stanowi obrót w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT?
    2) Czy należna rekompensata powinna zostać udokumentowana fakturą VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Wypłacana przez JST rekompensata stanowi świadczenie pieniężne JST na rzecz Spółki,
    które:
    a) służy pokryciu kosztów związanych ze świadczeniem przez Spółkę usług dotyczących
      zapewnienia lokalnego, publicznego transportu zbiorowego i to wyłącznie w zakresie,
      w jakim nie zostaną one pokryte posiadanymi przychodami z działalności
      przewozowej Spółki, a zatem nie stanowi wynagrodzenia za wykonywanie przez
      Spółkę usług przewozowych,
    b) ma charakter ogólny i nie jest związana ze świadczeniem usług na rzecz konkretnego
      odbiorcy (pasażera), nie ma też wpływu na poziom wynagrodzenia otrzymanego przez
      Spółkę od takiego odbiorcy.
    W ocenie Spółki tak określona rekompensata nie ma charakteru wynagrodzenia
    należnego Spółce z tytułu odpłatnego świadczenia usług i jest wypłacana wyłącznie na
    pokrycie ogólnych kosztów działalności w zakresie transportu publicznego. Brak
    wystąpienia bezpośredniego związku między rekompensatą, a wykonywanymi przez
    Spółkę czynnościami - świadczonymi usługami, o którym mowa w art. 8 ust. 1 Ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 361)
    wskazuje, że rekompensata nie jest zapłatą i nie stanowi podstawy opodatkowania
    podatkiem VAT - art. 29a ust. 1 ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.
    Dz.U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.) - zwanej dalej „ustawą”:

      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają
      odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
        w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać
    się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i
    zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako
    usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie,
    które nie jest dostawą towarów w myśl art. 7 ustawy. Każde świadczenie niebędące
    dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś
    zachowania stanowi zatem co do zasady usługę w rozumieniu ustawy, niemniej jednak
    muszą być przy tym spełnione następujące warunki:
        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona,
        nabywca jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia;
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie usług
    podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu musi istnieć bezpośredni związek o
    charakterze przyczynowym, pomiędzy jej wykonaniem, a otrzymanym świadczeniem
    wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za
    wyodrębnioną czynność w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany
    świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia.
    Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za
    wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność.
    Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.
    Zatem pod pojęciem odpłatności rozumieć należy prawo podmiotu sprzedającego towar
    lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby
    trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego).
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego

    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy podatku
    od towarów i usług, podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy
    otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie. Na gruncie podatku od towarów i usług dana czynność może
    być albo odpłatna albo nieodpłatna. Jeśli tylko czynność została wykonana za
    wynagrodzeniem, to jest ona odpłatna. Nie ma żadnego znaczenia, czy wynagrodzenie to
    pokrywa koszty świadczenia tej czynności poniesione przez podatnika, ewentualnie kreuje
    dla podatnika zysk. Także czynności wykonane „po kosztach” ich świadczenia, bądź
    poniżej tych koszów, są czynnościami odpłatnymi, o ile tylko pobrano za nie
    wynagrodzenie.
    Podkreślić należy, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z zasadą
    powszechności opodatkowania podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest
    dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez
    podatników w rozumieniu ustawy i są wykonywane w ramach działalności gospodarczej.
    Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Z powyższych konstrukcji prawnych jednoznacznie wynika, że wykonując opisane we
    wniosku czynności spełniające definicję działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust.
    2 ustawy, działają Państwo w charakterze podatnika podatku VAT.
    Wskazać również należy, że dla uzyskania statusu podatnika VAT nie ma znaczenia
    rezultat prowadzonej działalności. Podatnikiem będzie podmiot prowadzący działalność
    gospodarczą bez względu na to, czy przynosi ona zyski. Podatnikami VAT są również
    podmioty, których cel działalności nie jest związany z prowadzeniem działalności
    komercyjnej nastawionej na osiąganie zysków lub też przeznaczające uzyskane zyski na
    cele społecznie użyteczne (charytatywne, kulturalne, naukowe itd.).
    Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że gdyby nawet podatnik nie osiągnął z
    tytułu prowadzonej działalności dochodu, to nie zmienia faktu, że wykonując czynności
    będące przedmiotem działalności gospodarczej wystąpi w charakterze podatnika podatku
    VAT - bowiem będzie świadczył w tym zakresie usługi, które podlegają VAT. Oznacza to w
    konsekwencji, że jeżeli podmiot uzyska jakąkolwiek zapłatę za te usługi w sensie
    ekonomicznym (nawet bilansując tylko poniesione w związku z nim wydatki), to owe
    wynagrodzenie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT według właściwych reguł.
    Zasady finansowania przewozów o charakterze publicznym zostały uregulowane w
    ustawie z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (t.j. Dz. U. z 2023 r.
    poz. 2778 ze zm.).
    Przepis art. 4 ust. 1 pkt 15 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym stanowi, że:

      Rekompensata to środki pieniężne lub inne korzyści majątkowe przyznane
      operatorowi publicznego transportu zbiorowego w związku ze świadczeniem usług w
      zakresie publicznego transportu zbiorowego.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Organizatorem publicznego transportu zbiorowego, zwanym dalej „organizatorem”,
      właściwym ze względu na obszar działania lub zasięg przewozów, jest gmina:
      a) na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w gminnych przewozach
        pasażerskich,
      b) której powierzono zadanie organizacji publicznego transportu zbiorowego na mocy
        porozumienia między gminami - na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w
        gminnych przewozach pasażerskich, na obszarze gmin, które zawarły porozumienie.
    W myśl art. 8 ww. ustawy:
      Do zadań organizatora należy:
      1) planowanie rozwoju transportu;
      2) organizowanie publicznego transportu zbiorowego;
      3) zarządzanie publicznym transportem zbiorowym;
      4) możliwość ustanowienia zintegrowanego systemu taryfowo-biletowego
        obowiązującego w jego granicach.
    Zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Finansowanie przewozów o charakterze użyteczności publicznej może polegać w
      szczególności na:
      1) pobieraniu przez operatora lub organizatora opłat w związku z realizacją usług
        świadczonych w zakresie publicznego transportu zbiorowego, lub
      2) przekazaniu operatorowi rekompensaty z tytułu:
      a) utraconych przychodów w związku ze stosowaniem ustawowych uprawnień do
        ulgowych przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym, lub
      b) utraconych przychodów w związku ze stosowaniem uprawnień do ulgowych
        przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym ustanowionych na obszarze
        właściwości danego organizatora, o ile zostały ustanowione, lub
      c) poniesionych kosztów w związku ze świadczeniem przez operatora usług w zakresie
        publicznego transportu zbiorowego, lub
      3) udostępnianiu operatorowi przez organizatora środków transportu na realizację
        przewozów w zakresie publicznego transportu zbiorowego.
    Na podstawie art. 50a ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Rada gminy może ustalać ceny za usługi przewozowe w publicznym transporcie
      zbiorowym w zakresie zadania o charakterze użyteczności publicznej w gminnych
      przewozach pasażerskich. (...)
    Stosownie do art. 51 ust. 1 ww. ustawy:
      Źródłem finansowania przewozów o charakterze użyteczności publicznej mogą być w
      szczególności:
      1) środki własne jednostki samorządu terytorialnego będącej organizatorem;
      2) środki z budżetu państwa.
    W myśl art. 12 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy:

      Plan transportowy określa w szczególności przewidywane finansowanie usług
      przewozowych.
    Ponadto, stosownie do art. 12 ust. 2 pkt 6 ww. ustawy:
      Przy opracowaniu planu transportowego należy uwzględnić w szczególności
      rentowność linii komunikacyjnych.
    Jak stanowi art. 52 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Operatorowi przysługuje rekompensata, jeżeli wykaże, że podstawą poniesionej straty
      z tytułu realizacji usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego są utracone
      przychody i poniesione koszty, o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2, proporcjonalnie
      do poniesionej straty.
    Stosownie do art. 52 ust. 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      W ramach rekompensaty, w części, o której mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c,
      operatorowi przysługuje rozsądny zysk, o którym mowa w załączniku do
      rozporządzenia (WE) nr 1370/2007.
    Na mocy art. 53 ww. ustawy:
    1. Właściwy organizator przekazuje operatorowi rekompensatę, o której mowa w art. 50
      ust. 1 pkt 2, jeżeli operator poniósł stratę i złożył wniosek o rekompensatę w trybie
      określonym w umowie o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu
      zbiorowego.
    2. We wniosku, o którym mowa w ust. 1, określa się wysokość utraconych przychodów i
      poniesionych kosztów, o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2, obliczoną zgodnie z
      załącznikiem do rozporządzenia (WE) nr 1370/2007.
    3. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się dokumenty potwierdzające wysokość
      utraconych przychodów i poniesionych kosztów, o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2.
    Zgodnie z art. 54 cyt. ustawy:
    1. Właściwy organizator weryfikuje wniosek i dokumenty przedstawione przez operatora,
      stanowiące podstawę obliczenia rekompensaty.
    2. W przypadku pozytywnego wyniku weryfikacji, o której mowa w ust. 1, organizator:
    1) występuje do właściwego marszałka województwa z wnioskiem o przekazanie
      rekompensaty w części stanowiącej zwrot utraconych przychodów z tytułu stosowania
      ustawowych uprawnień do ulgowych przejazdów w publicznym transporcie
      zbiorowym do wysokości poniesionej z tego tytułu straty;
    2) wypłaca przyznaną operatorowi rekompensatę w zakresie poniesionej straty z tytułu:
    a) realizacji usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego,
    b) utraconych przychodów w związku ze stosowaniem uprawnień do ulgowych
      przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym ustanowionych na obszarze
      właściwości danego organizatora.
    3) Przepisu ust. 2 pkt 1 nie stosuje się, w przypadku gdy organizatorem jest marszałek
      województwa lub minister właściwy do spraw transportu.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo podatnikiem podatku VAT, Spółką Akcyjną, której
    wszystkie akcje przysługują Powiatowi B. Przedmiotem Państwa działalności jest
    działalność gospodarcza w zakresie m.in. transportu lądowego, pasażerskiego, miejskiego
    i podmiejskiego. Do wykonywanej przez Państwa działalności należy m.in. realizacja
    zadania własnego Powiatu B. oraz Gmin z ww. powiatu polegającego na zaspokajaniu
    potrzeb mieszkańców w zakresie transportu zbiorowego w granicach administracyjnych
    jednostek samorządu terytorialnego.

    Mają Państwo podpisane umowy z JST pełniącymi rolę organizatora publicznego
    transportu zbiorowego na realizację publicznego transportu drogowego na podstawie
    których pełnią Państwo rolę operatora publicznego. Jednocześnie są Państwo podmiotem
    realizującym sprzedaż biletów użytkownikom komunikacji. Ceny biletów ustanawiane są
    stosownymi uchwałami rad JST. Sprzedaż biletów odbywa się jako świadczenie usług
    podlegających opodatkowaniu VAT.
    Osiągane przez Państwa przychody ze sprzedaży biletów nie wystarczają na pokrycie
    kosztów działalności komunikacyjnej, w związku z czym Spółka w oparciu o ww. umowy
    otrzymuje od JST rekompensaty za świadczenie usług przewozowych. Strony umowy
    uzgodniły, że w okresie realizacji umowy JST (Organizator) będzie przekazywała Państwu
    rekompensaty z tytułu realizacji usług na podstawie zasad określonych w umowie.
    Zgodnie z umowami wysokość rekompensaty obliczana jest na zasadach określonych w
    umowach oraz w przepisach Rozporządzenia oraz Ustawy. Uzyskane rekompensaty nie
    mają wpływu na cenę usług przejazdu pasażerów środkami komunikacji (cenę biletu) i nie
    można ich przyporządkować konkretnej usłudze. Rekompensaty mają charakter
    podmiotowy. Nie zachodzi bezpośredni związek między cenami usług świadczonych przez
    Państwa a otrzymanymi rekompensatami od JST. Rekompensata, którą Państwo
    otrzymują od JST z tytułu świadczenia usług publicznych komunikacji dla mieszkańców
    danej jednostki administracyjnej, ma na celu wyłącznie pokrycie kosztów pomniejszonych
    o przychody (bilety, opłaty specjalne), związanych z wykonaniem usług powierzonych, jej
    zadaniem jest wyłącznie wyrównanie strat poniesionych przez Państwa w związku z taką
    działalnością. Wskazali Państwo, że w przypadku braku otrzymania rekompensaty,
    musieliby Państwo rozważyć, czy i w jaki sposób realizować usługi na rzecz pasażerów. W
    przypadku podjęcia decyzji o ich dalszej realizacji teoretycznie mogliby Państwo
    zdecydować się na ograniczenie kosztów ogólnej działalności w tym zakresie i/lub
    rozsądnego zysku. Rekompensata nie ma wpływu na to czy niektóre osoby mogą
    korzystać np. ze zniżek, bądź przejazdy mogą być bezpłatne dla wyznaczonych grup
    pasażerów. Rekompensata może być/jest wykorzystywana na Państwa ogólną działalność
    dotyczącą publicznego transportu zbiorowego (pokrycie kosztów Państwa działalności w
    zakresie publicznego transportu zbiorowego).
    Elementami bazowymi niezbędnymi do wyliczenia wysokości Rekompensaty są:
        suma kosztów poniesionych przez Operatora w związku ze świadczeniem usług
        transportu zbiorowego na rzecz pasażerów;
        suma przychodów taryfowych i innych przychodów wygenerowanych przez
        Operatora w związku ze świadczeniem usług transportu zbiorowego na rzecz
        pasażerów;
        rozsądny zysk.
    Wysokość Rekompensaty nie może przekroczyć kwoty odpowiadającej wynikowi
    finansowemu netto Spółki, który obliczany jest jako:
      (i) suma kosztów poniesionych przez Operatora w związku ze świadczeniem usług
        transportu publicznego minus
      (ii) przychody taryfowe i inne przychody Operatora wygenerowane w związku ze
        świadczeniem usług transportu publicznego plus
      (iii) rozsądny zysk.
    Tym samym, jeżeli Państwa wynik finansowy netto, kalkulowany zgodnie z powyżej
    wskazaną instrukcją wynosiłby 0 PLN rekompensata nie zostałaby w danym okresie
    rozliczeniowym wypłacona. Wysokość rekompensaty nie jest uzależniona od ilości
    wykonywanych kursów w zakresie publicznego transportu zbiorowego oraz ilości
    pasażerów.

    Przy tak przedstawionym opisie sprawy Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności
    dotyczą ustalenia, czy przyznana Państwu rekompensata stanowi obrót w rozumieniu art.
    29a ust. 1 ustawy.
    Na mocy art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Z powyższego wynika, że art. 29a ust. 1 ustawy odnosi się do wszystkiego, co stanowi
    zapłatę obejmując swym zakresem każdą formę zapłaty otrzymaną przez sprzedawcę z
    tytułu dostawy towarów lub wykonania usługi.
    Katalog elementów dodatkowych wchodzących w skład podstawy opodatkowania
    określony został w art. 29a ust. 6 ustawy. I tak, stosownie do treści ww. przepisu:
      Podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
        podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
        ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
        nabywcy lub usługobiorcy.
    Na mocy art. 29a ust. 7 ustawy:
      Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
      1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
      2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
        momencie sprzedaży;
      3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
        wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i
        ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na
        potrzeby podatku.
    Z treści powołanych przepisów wynika, że otrzymane dotacje i inne dopłaty podlegają
    opodatkowaniu jako składnik ceny czynności, z którą są związane. Jeżeli dotacja,
    subwencja lub inna dopłata o podobnym charakterze przekazywana jest w celu
    sfinansowania dostawy konkretnych towarów lub świadczenia konkretnych usług - istnieje
    bezpośredni związek między otrzymaną dopłatą a dostawą towarów lub świadczeniem
    usług i ich ceną - to stanowi ona podstawę opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1
    ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Nie ma przy tym
    znaczenia, od kogo dostawca towaru lub świadczący usługę otrzymuje zapłatę - czy od
    nabywcy czy od osoby trzeciej, ważne jest, aby było to wynagrodzenie za daną konkretną
    usługę lub za daną konkretną dostawę.
    Zatem, aby dotacje i inne środki o podobnym charakterze stanowiły podstawę
    opodatkowania, muszą być wypłacane jako należność z tytułu dostawy towarów lub
    świadczenia usług i być bezpośrednio związane z ceną tego świadczenia.
    Definicji terminu „bezpośredniego wpływu na cenę” nie zawiera zarówno ustawa, jak
    również Dyrektywa 2006/112/WE Rady, dlatego też w tym zakresie należy odwołać się do
    sposobu wykładni tego pojęcia wynikającego z orzecznictwa TSUE.
    Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem TSUE, do podstawy opodatkowania podatkiem
    VAT zalicza się, w przypadkach, które określa art. 11 część A ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy

    (odpowiednio art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady), subwencje przyznane podatnikom.
    Przepis ten zmierza do obciążenia podatkiem VAT całej wartości towarów lub usług, a
    przez to - do uniknięcia zmniejszenia przychodu z podatku na skutek przyznania
    subwencji (np. pkt 26 wyroku w sprawie C-144/02).
    Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, ma on zastosowanie, gdy subwencja jest
    bezpośrednio związana z ceną danej transakcji. W swoich wyrokach TSUE wskazywał, że
    aby miała miejsce taka sytuacja, subwencja powinna przede wszystkim być przyznawana
    konkretnie podmiotowi subwencjonowanemu po to, by dostarczał on określonego towaru
    lub wykonywał określoną usługę. Jedynie w tym przypadku subwencja może być uznana
    za świadczenie wzajemne względem dostawy towaru lub świadczonej usługi, a w związku
    z tym podlega opodatkowaniu (np. pkt 28 ww. wyroku C#144/02).
    Ponadto, subwencje związane bezpośrednio z ceną interpretuje się jako obejmujące
    jedynie subwencje, które stanowią całość lub część wynagrodzenia za dostawę towarów
    lub świadczenie usług, i które są płacone przez stronę trzecią sprzedawcy lub dostawcy
    (wyrok w sprawie C-184/00 pkt 18). Niezbędne jest, by cena, którą ma zapłacić nabywca
    lub usługobiorca, była ustalona w taki sposób, by zmniejszała się w stosunku
    odpowiadającym subwencji przyznanej sprzedawcy towarów lub świadczącemu usługi,
    która stanowiłaby zatem element determinujący cenę, jakiej ten ostatni żąda. Należy
    zatem zbadać, czy okoliczność, że subwencja jest przyznawana sprzedawcy lub
    świadczącemu usługi, pozwala mu obiektywnie na sprzedaż towarów lub świadczenie
    usług po cenie niższej od tej, której by żądał, gdyby nie otrzymał subwencji (zob. pkt 29
    wyroku C-144/02). Powinno być w każdym razie możliwe zidentyfikowanie świadczenia
    wzajemnego, które stanowi subwencja. Nie ma konieczności, by kwota subwencji
    odpowiadała dokładnie zmniejszeniu ceny dostarczonego towaru lub wykonanej usługi.
    Wystarczy, by korelacja istniejąca między tym zmniejszeniem a wspomnianą wyżej
    subwencją, która może mieć charakter ryczałtowy, była istotna (pkt 30 wyroku C#144/02).
    Analizując kwestię, czy otrzymywane przez beneficjenta środki wchodzą do podstawy
    opodatkowania świadczonych usług, należy zatem rozważyć, czy występują konkretne
    usługi wykonywane przez niego, z którymi związane jest to dofinansowanie. Tylko bowiem
    w takim przypadku dotacja może wchodzić do podstawy opodatkowania. Następnie
    należy zbadać, zgodnie z przedstawionymi powyżej tezami wyroków TSUE, czy
    dofinansowanie stanowi element determinujący cenę tej usługi (świadczenia).
    Powyższe przesłanki zachodzą w przypadku rekompensat wypłacanych operatorom
    publicznego transportu zbiorowego, w tym w sytuacji, gdy organizator transportu
    zbiorowego wprowadza bezpłatne przejazdy dla wszystkich pasażerów korzystających z
    organizowanej przez niego komunikacji.
    Dla ustalenia charakteru przyznawanych operatorom publicznego transportu zbiorowego
    rekompensat niezbędna jest m.in. analiza warunków, na jakich są one przyznawane.
    Podstawowym aktem normatywnym regulującym na poziomie unijnym kwestie
    obowiązku świadczenia usług publicznych w transporcie pasażerskim jest Rozporządzenie
    (WE) Nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z 23 października 2007 r. dotyczące
    usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz
    uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70 (Dz. Urz. UE. L 2007
    Nr 315 str. 1, dalej „rozporządzenie nr 1370/2007”), natomiast podstawowym aktem w
    tym zakresie w systemie prawa krajowego jest ustawa o publicznym transporcie
    zbiorowym.
    Należy wskazać, że zobowiązanie z tytułu świadczenia usług publicznych to zobowiązanie,
    którego dany operator nie podjąłby się bez świadczenia wzajemnego, w szczególności
    rekompensaty, w takim samym zakresie lub na takich samych zasadach, biorąc pod
    uwagę swój interes gospodarczy, a którego podjęcie jest konieczne z punktu widzenia
    organów władzy publicznej ze względu na interes publiczny.

    Odnosząc się do świadczenia wzajemnego należy zauważyć, że w polskiej wersji językowej
    definicji zawartej w art. 2 lit. e rozporządzenia nr 1370/2007 błędnie użyto terminu
    „rekompensata” zamiast szerszego terminu „świadczenie wzajemne”, które to
    sformułowanie obejmuje swoim zakresem tak rekompensatę, jak i prawo wyłączne
    przyznane w zamian za świadczenie usług publicznych. Wskazuje na to fakt, że w wersji
    angielskiej, jak i niemieckiej, występują inne, niż odpowiadające słowu „rekompensata”,
    terminy określające w sposób generalny świadczenie wzajemne wynikające z nałożenia
    /podjęcia wykonywania obowiązku świadczenia usług publicznych. W wersji angielskiej
    pojawia się w tym kontekście termin reward (nagroda, wynagrodzenie) - zamiast
    compensation (rekompensata), a wersji niemieckiej - die Gegenleistung (odwzajemnienie,
    świadczenie wzajemne) - zamiast die Ausgleichsleistung (rekompensata).
    Analizując charakter rekompensat, o których mowa w ustawie o publicznym transporcie
    zbiorowym należy wskazać, że:
        plan transportowy, opracowywany przez określonego organizatora publicznego
        transportu zbiorowego określa w szczególności przewidywane finansowanie usług
        przewozowych (por. art. 9 i art. 12 ust. 1 pkt 3 ustawy o publicznym transporcie
        zbiorowym),
        przy opracowywaniu planu transportowego należy uwzględnić w szczególności
        rentowność linii komunikacyjnych (art. 12 ust. 2 pkt 3),
        finansowanie przewozów o charakterze użyteczności publicznej może polegać w
        szczególności na przekazaniu operatorowi rekompensaty z tytułu:
    a) utraconych przychodów w związku ze stosowaniem ustawowych uprawnień do
      ulgowych przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym, lub
    b) utraconych przychodów w związku ze stosowaniem uprawnień do ulgowych
      przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym ustanowionych na obszarze
      właściwości danego organizatora, o ile zostały ustanowione, lub
    c) poniesionych kosztów w związku ze świadczeniem przez operatora usług w zakresie
      publicznego transportu zbiorowego (art. 50 ust. 1 pkt 2);
        operatorowi przysługuje rekompensata, jeżeli wykaże, że podstawą poniesionej
        straty z tytułu realizacji usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego są
        utracone przychody i poniesione koszty, o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2,
        proporcjonalnie do poniesionej straty (art. 52 ust. 1);
        w ramach rekompensaty, w części, o której mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c,
        operatorowi przysługuje rozsądny zysk, o którym mowa w załączniku do
        rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 (art. 52 ust. 2);
        organizator publicznego transportu zbiorowego dokonuje wyboru operatora
        publicznego transportu zbiorowego (art. 19 ust. 1 ww. ustawy);
        świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego odbywa się m.in.
        w oparciu o umowę między organizatorem publicznego transportu zbiorowego a
        operatorem publicznego transportu zbiorowego, która przyznaje temu operatorowi
        prawo i zobowiązuje go do wykonywania określonych usług związanych z
        wykonywaniem przewozu o charakterze użyteczności publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 24
        i art. 5 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy).

    Zgodnie z rozporządzeniem nr 1370/2007, nałożenie zobowiązania do świadczenia usług
    publicznych na operatora następuje w drodze umowy o świadczenie usług publicznych.
    Należy przy tym zaznaczyć, że rozporządzenie nr 1370/2007 zawiera bardzo szeroką
    definicję „umowy o świadczenie usług publicznych” - obejmuje ona nie tylko umowy
    cywilnoprawne w rozumieniu polskiego prawa, ale również akty normatywne i
    administracyjne, a nawet te akty o charakterze władczym, które określają warunki,
    zgodnie z którymi dany organ samodzielnie świadczy usługi publiczne lub powierza ich
    świadczenie podmiotowi wewnętrznemu (art. 2 lit. i rozporządzenia nr 1370/2007)”.
        przez rekompensatę rozumie się środki pieniężne lub inne korzyści majątkowe
        przyznane operatorowi publicznego transportu zbiorowego w związku ze
        świadczeniem usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego (art. 4 ust. 1 pkt
        15 ww. ustawy);
        w zawartej umowie określa się m.in.:
          zasady rozliczeń, w szczególności zasady podziału kosztów za realizację usług w
          zakresie publicznego transportu zbiorowego, z uwzględnieniem stosowania
          przez operatora ulg ustawowych oraz ulg ustanowionych na obszarze
          właściwości danego organizatora;
          sposób, w jaki jest obliczana rekompensata (art. 25 ust. 3 pkt 10 i 15).
    Należy zauważyć, że rekompensata z tytułu świadczenia usług publicznych podlega ocenie
    w świetle art. 107 ust. 1 TFUE, ponieważ operatorzy otrzymujący dofinansowanie
    prowadzą działalność o charakterze gospodarczym, w związku z czym są
    przedsiębiorstwami (przedsiębiorcami) w rozumieniu przyjętym w orzecznictwie TSUE.
    Zgodnie z tym orzecznictwem, przedsiębiorstwem jest każdy podmiot zaangażowany w
    prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na jego status i sposób finansowania
    (orzeczenie TSUE z 12 września 2000 r. w sprawach połączonych C-180-184/98 Pavel
    Pavlov i in. przeciwko Stichting Pensioenfonds Medische Specialisten, zb. Orz. 2000, s. I-
    06451, pkt 75).
        operator, który poza świadczeniem usług w zakresie publicznego transportu
        zbiorowego prowadzi inną działalność gospodarczą, jest obowiązany do
        prowadzenia oddzielnej rachunkowości dla usług świadczonych w zakresie
        publicznego transportu zbiorowego, związanych z wykonywaniem przewozu o
        charakterze użyteczności publicznej (art. 58).
    Wskazać należy również, że zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 22 września 2006 r. o
    przejrzystości stosunków finansowych pomiędzy organami publicznymi a
    przedsiębiorcami publicznymi oraz o przejrzystości finansowej niektórych
    przedsiębiorców (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2205):
      W celu zapewnienia przejrzystości finansowej, przedsiębiorca korzystający z praw
      specjalnych lub praw wyłącznych oraz przedsiębiorca realizujący usługi w ogólnym
      interesie gospodarczym, który w związku z realizacją tych usług uzyskuje
      przysporzenie ze środków publicznych - jeżeli prowadzi również inny rodzaj
      działalności gospodarczej niż działalność, której dotyczą te prawa lub usługi - jest
      obowiązany do:
      1) prowadzenia odrębnej ewidencji dla działalności związanej z realizacją praw
      wyłącznych, praw specjalnych lub usług w ogólnym interesie gospodarczym oraz dla

      pozostałej działalności gospodarczej, w tym do prawidłowego przypisywania
      przychodów i kosztów na podstawie konsekwentnie stosowanych i mających
      obiektywne uzasadnienie metod, oraz
      2) jasnego określenia w dokumentacji, o której mowa w art. 10 ustawy z dnia 29
      września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2021 r. poz. 217), zasad prowadzenia
      odrębnej ewidencji oraz metod przypisywania kosztów i przychodów, o których mowa
      w pkt 1.
    Jednocześnie zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy o przejrzystości stosunków finansowych
    pomiędzy organami publicznymi a przedsiębiorcami publicznymi oraz o przejrzystości
    finansowej niektórych przedsiębiorców:
      Decyzja, umowa lub inny akt prawny, na podstawie którego organ publiczny powierza
      przedsiębiorcy realizację określonych usług w ogólnym interesie gospodarczym
      związaną z dokonywaniem przysporzenia ze środków publicznych, powinien w sposób
      jasny i przejrzysty określać zakres oraz zasady realizacji powierzanych usług.
    Z wyżej przytoczonych przepisów wynika, że operator wie, na jakich warunkach
    finansowych świadczy usługi publicznego transportu zbiorowego - niezależnie od tego, czy
    przysługuje mu wynagrodzenie ze sprzedaży biletów, czy nie, może określić w przybliżeniu
    swoje pełne wynagrodzenie za świadczenie tych usług - rekompensata przewiduje
    uzyskanie rozsądnego zysku (ale tylko w odniesieniu do świadczonych przez niego usług
    publicznego transportu zbiorowego).
    Należy również zauważyć, że sposób określenia wysokości rekompensaty, tj.
    uwzględnienie ponoszonych kosztów związanych z wykonywanymi usługami (w tym
    kosztów ogólnych funkcjonowania przedsiębiorstwa) oraz określenie rozsądnego zysku -
    odpowiada metodzie, zgodnie z którą przedsiębiorca określa ceny świadczonych usług.
    Również dla korzystających z usług ewentualna odpłatność jest ustalona przed
    skorzystaniem z niej (por. pkt 13 wyroku TSUE w sprawie C-184/00).
    Rekompensata nie jest związana z całą działalnością operatora, lecz tylko z realizacją usług
    w zakresie usług publicznego transportu zbiorowego. Z powołanych wyżej przepisów, a w
    konsekwencji również z zawieranej umowy o świadczenie tych usług wynika, że
    rekompensata jest wypłacana operatorowi bezpośrednio w celu umożliwienia mu
    świadczenia tych usług (por. pkt 12 wyroku TSUE w sprawie C#184/00).
    Bezpośredni związek z wysokością odpłatności ponoszonej przez korzystających z usług
    publicznego transportu zbiorowego wynika ze sposobu kalkulacji kwoty rekompensaty
    otrzymywanej przez operatora. W szczególności w przypadku braku odpłatności
    korzystających z usług operatora, niezależnie od tego, że rekompensata jest wyrażona
    ryczałtowo (wozokilometry) widać istotne zmniejszenie ceny w porównaniu do sytuacji,
    gdyby takiej rekompensaty nie wypłacano (por. pkt 17 wyroku TSUE w sprawie C-184/00).
    Strony umowy dot. świadczenia usług publicznych mają świadomość, że wpływy z biletów
    (w przypadku darmowej komunikacji ich brak) nie zapewniają pokrycia kosztów
    świadczonych usług publicznego transportu zbiorowego - bez dodatkowego finansowania
    usługi takie, przy określonym poziomie odpłatności za bilety, nie mogłyby być
    wykonywane. W wyniku otrzymania rekompensaty po pierwsze jest możliwe wykonywanie
    przedmiotowych usług, a po drugie odpłatność korzystających z tych usług jest niższa, niż
    w sytuacji gdyby takiej rekompensaty nie było - operator, aby świadczyć te usługi bez
    wypłacanej rekompensaty musiałby żądać wyższej ceny (por. pkt 14 wyroku TSUE w
    sprawie C-184/00).
    Otrzymywane przez operatora środki (rekompensata) są ściśle powiązane ze
    świadczonymi usługami - nie dotyczą straty z pozostałej działalności operatora. W
    szczególności na podstawie prowadzonej rachunkowości przez operatora oraz składanych

    wniosków o rekompensatę jest możliwe ustalenie bezpośredniego związku pomiędzy
    rekompensatą a świadczeniem przez operatora usług publicznego transportu zbiorowego
    (por. pkt 16 wyroku TSUE w sprawie C-184/00).
    Powyższe przemawia za uznaniem, że otrzymywana rekompensata jest przyznawana
    konkretnemu podmiotowi (Państwu) w celu sfinansowania wykonywanych przez niego
    konkretnych usług (usługa publicznego transportu zbiorowego), jest zatem istotnym
    elementem zaliczanym do podstawy opodatkowania świadczonych usług.
    Jak wynika z okoliczności sprawy, w analizowanym przypadku mamy do czynienia z
    sytuacją, w której Powiat B. oraz Gminy z tego powiatu powierzają Państwu, na podstawie
    Umowy, świadczenie usług publicznego transportu zbiorowego, za co otrzymują Państwo
    stosowną rekompensatę stanowiącą dofinansowanie Państwa działalności przewozowej.
    W takiej sytuacji mamy zatem do czynienia z istnieniem dwustronnego stosunku
    zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu zlecającego wykonanie usługi,
    będącego jednocześnie odbiorcą usługi (Powiat B./Gminy z tego powiatu), jak również
    podmiotu wykonującego zlecenie - świadczącego usługę transportu zbiorowego (podmiot
    gospodarczy posiadający odrębność prawno-podatkową od Powiatu/Gmin) - w
    przedmiotowej sprawie Państwo.
    Powyższe przemawia za uznaniem, że otrzymywana rekompensata jest przyznawana
    konkretnemu podmiotowi w celu sfinansowania wykonywanych przez niego konkretnych
    usług (usługa publicznego transportu zbiorowego), jest zatem istotnym elementem
    zaliczanym do podstawy opodatkowania świadczonych usług.
    Z przedstawionych przez Państwa informacji wynika, że wypłacana rekompensata ma za
    zadanie wyrównywać Państwu pokrycie kosztów ponoszonych w związku ze świadczeniem
    ww. usług przewozu osób, zatem wbrew Państwa twierdzeniu, że wypłacana
    rekompensata nie ma wpływu na cenę biletów zauważyć należy, że bez wypłacenia tej
    rekompensaty musieliby Państwo rozważyć czy i w jaki sposób świadczyć te usługi. W
    przypadku podjęcia decyzji o ich dalszej realizacji teoretycznie mogliby Państwo
    zdecydować się na ograniczenie kosztów ogólnej działalności w tym zakresie i/lub
    rozsądnego zysku. Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia nie byliby Państwo w stanie
    świadczyć usług publicznego transportu zbiorowego na tym samym poziomie, gdyby nie
    otrzymywana rekompensata. Zapłata w formie rekompensaty otrzymana od Powiatu i
    podległych mu Gmin jest związana z zobowiązaniem się Państwa do wykonania
    konkretnych czynności na rzecz tych JST. Ponadto wskazali Państwo, że celem omawianej
    rekompensaty jest dofinansowanie całej Państwa działalności w zakresie publicznego
    transportu zbiorowego. Zatem nie mogą Państwo przeznaczyć tej dotacji na cele inne nie
    związane z świadczeniem publicznego transportu zbiorowego.
    W kontekście powyższego, na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług, otrzymywane
    z tytułu realizacji opisanych we wniosku usług świadczenie pieniężne - rekompensata,
    stanowi dla Państwa zapłatę za świadczone przez Państwa usługi. Mimo, że wykonują
    Państwo czynności z katalogu zadań własnych Gminy, o których mowa w ustawie o
    samorządzie gminnym, w imieniu jednostki samorządu terytorialnego, to jednak nie
    wchodzą Państwo w skład administracji samorządowej, lecz prowadzą niezależną
    działalność gospodarczą. Zatem pomiędzy płatnością należną Państwu od Powiatu i
    należących do powiatu Gmin, a świadczeniem na ich rzecz, zachodzi związek bezpośredni,
    ponieważ płatność następuje w zamian za to świadczenie.
    Mając powyższe na uwadze, to JST z którymi mają Państwo umowy, jako podmioty
    zobowiązane na podstawie ww. przepisów do zapewnienia publicznego transportu
    zbiorowego, są de facto stroną na rzecz której świadczą Państwo usługi transportu
    pasażerów (faktyczni beneficjenci), w zamian za wynagrodzenie w postaci rekompensaty.
    Niewątpliwie zatem otrzymywana kwota rekompensaty ma bezpośredni wpływ na cenę
    usług publicznego transportu zbiorowego świadczonych przez Państwa i na podstawie art.
    29a ust. 1 w zw. z art. 29a ust. 6 ustawy, stanowi podstawę opodatkowania podatkiem

    VAT. Zapłatą za świadczone przez Państwa usługi jest bowiem otrzymywana od Powiatu B
    i Gmin z tego Powiatu rekompensata, stanowiąca wynagrodzenie z tytułu świadczenia
    usług publicznego transportu drogowego na ich rzecz.
    Z tych też względów czynności, które zobowiązali się Państwo wykonywać na rzecz
    Powiatu B. i Gmin w zakresie publicznego transportu drogowego w zamian za otrzymaną
    rekompensatę, stanowią określone w art. 8 ust. 1 ustawy odpłatne świadczenie usług,
    podlegające opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy a otrzymana
    rekompensata jest elementem podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1
    ustawy.
    Odnosząc się z kolei do sposobu dokumentowania rekompensat należy wskazać, że
    zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę
      towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez
      niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o
      podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem.
    Przy czym, jak stanowi art. 2 pkt 22 ustawy,
      przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług
      na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Z ww. przepisów wynika zatem, że podatnik, który wykonuje czynności podlegające
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na rzecz innego podatnika jest
    zobowiązany do wystawienia faktury. Podatnik wystawia fakturę w przypadku sprzedaży
    towaru lub usługi. Faktura VAT jest zatem dokumentem potwierdzającym zaistnienie
    zdarzenia gospodarczego.
    Jak wskazano powyżej, otrzymana przez Państwa rekompensata stanowi wynagrodzenie
    za czynności podlegające opodatkowaniu VAT na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy. Zatem, z
    uwagi na przepis art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy, mają Państwo obowiązek wystawienia
    faktury, w związku ze świadczeniem usług transportu zbiorowego na rzecz Powiatu oraz
    Gmin tego Powiatu.
    Państwa stanowisko jest zatem nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem stany faktycznego i zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność, a Państwo ponoszą wszelkie
    negatywne konsekwencje przedstawienia opisu sprawy niezgodnego z rzeczywistością.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.