Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-1.4012.781.2024.3.EW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-20
Teza: Uznanie, że sprzedaż działki nr 1 korzysta ze zwolnienia od
podatku VAT oraz, że sprzedaż działki nr 2 i 3 podlega
opodatkowaniu podatkiem VAT oraz nieuznanie, że sprzedaż
działek o nr 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12 podlega zwolnieniu z art.
43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.
Słowa kluczowe: czynności-czynności opodatkowane
grunty-sprzedaż gruntów
podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
teren-teren budowlany
zwolnienie-zwolnienie podatkowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa terenów
niezabudowanych innych niż tereny budowlane
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 9
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług dla dokonanej w drodze
    wywłaszczenia dostawy nieruchomości gruntowych.
    Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwania - pismem z 28 listopada 2024 r. oraz
    pismem z 30 grudnia 2024 (wpływ 31 grudnia 2024 r.). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Gmina (...) jest podatnikiem podatku od towarów i usług zarejestrowanym jako podatnik
    VAT czynny.
    Gmina jest jednostką samorządu terytorialnego działającą w oparciu o ustawę z dnia 8
    marca 1990 r. o samorządzie gminnym (dalej: ustawa o samorządzie gminnym).
    Do zakresu działania Gminy w zakresie jej zadań własnych, należy zaspokajanie
    zbiorowych potrzeb wspólnoty, w szczególności zadania własne Gminy obejmują zgodnie
    z art. 7 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy sprawy ładu przestrzennego, gospodarki
    nieruchomościami, ochrony środowiska i przyrody oraz gospodarki wodnej.
    Zgodnie z decyzją Wojewody (...) z 28 czerwca 2024 r. nr (...) o zezwoleniu na realizację
    inwestycji drogowej polegającej na budowie (...) w ciągu drogi krajowej Nr (...), odcinek (...),
    od km 3+850,00 do km 8+230,00 nieruchomości o numerach:
        4 o pow. 0,0104 ha obręb (...),
        5 o pow. 0,0441 ha obręb (...),
        7 o pow. 0,0034 ha obręb (...),

        8 o pow. 0,0220 ha obręb (...),
        9 o pow. 0,0115 ha obręb (...),
        10 o pow. 0,0097 ha obręb (...),
        11 o pow. 0,0236 ha obręb (...),
        12 o pow. 0,0097 ha obręb (...),
        6 o pow. 0,0388 ha obręb (...),
        1 o pow. 0,0034 ha obręb (...),
        2 o pow. 0,0261 ha obręb (...),
        3 o pow. 0,0053 ha obręb (...),
    znalazły się w liniach rozgraniczających teren pasa drogowego drogi krajowej (...).
    Wyżej wymienione nieruchomości Gminy przeszły na własność Skarbu Państwa, w trwały
    zarząd Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w dniu 1 sierpnia 2024 r. tj. w dniu,
    w którym Decyzja Nr (...) Wojewody (...) uzyskała klauzulę ostateczności.
    Zgodnie z operatami szacunkowymi sporządzonymi na zlecenie Wojewody (...), w celu
    ustalenia odszkodowania za przejęcie z mocy prawa przez Skarb Państwa prawa własności
    nieruchomości, łączna wartość nieruchomości przejmowanych z przeznaczeniem na
    realizację inwestycji wynosi (...) zł. Wszystkie wartości określone w operatach
    szacunkowych zostały ustalone na podstawie cen netto i nie zawierają podatku VAT.
    W dacie wydania Decyzji nr (...) Wojewody (...) na terenie gminy (...) obowiązywał Miejscowy
    plan zagospodarowania przestrzennego (dalej MPZP) zatwierdzony Uchwałą Nr (...) Rady
    Gminy (...) z dnia 13 lipca 2006 roku wraz ze zmianami. Zgodnie z powyższym Planem, na
    dzień wydania Decyzji Nr (...) Wojewody (...), nieruchomości podlegające wycenie
    znajdowały się na terenach oznaczonych symbolem planu:
        działki numer 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11 - KDWdl - droga wewnętrzna dojazdowa do pól i
        lasów (gminna),
        działka numer 12 - 4 KDW - droga wewnętrzna,
        działka numer 1 - U.VI - enp. R/Z - tereny rolnicze, w obszarze zagrożenia zalewem,
        działka numer 2 - U.III-će.US1/Z - tereny usług sportu i rekreacji (kultury fizycznej)
        planowane, w obszarze zagrożenia zalewem,
        działka numer 3 - U.III-ep. Uo - tereny usług oświaty i kultury.
    Zgodnie z opisem zamieszczonym w operacie szacunkowym działki ewidencyjne nr 4, 5, 6,
    7, 8, 9, 10, 11, 12 na dzień wydania Decyzji nr (...) Wojewody (...) były niezabudowane,
    użytkowane jako drogi wewnętrzne, w większości gruntowe porośnięte roślinnością
    trawiastą.
    W obrębie działki numer 5 występowały miejscowe zakrzaczenia.
    Działki numer 6, 7 i 8 posiadały utwardzenie żwirowe.
    Zgodnie z MPZP dla działek numer 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11 oznaczonych symbolem KDWdl -
    droga wewnętrzna dojazdowa do pól i lasów (gminna) nie ustala się szczególnych zasad
    przeznaczenia.
    Natomiast dla działki numer 12, oznaczonej symbolem 4 KDW Miejscowy plan
    zagospodarowania przestrzennego zakłada, że jest to teren istniejących i projektowanych
    pasów drogowych - drogi wewnętrzne, jednojezdniowe- ciąg pieszo-jezdny szerokość
    jezdni minimum 4,5 m. Na działkach oznaczonych symbolem 4 KDW dopuszcza się
    prowadzenie ciągów infrastruktury technicznej niezwiązanych z obsługą drogi pod

    warunkiem, że zapewniona zostanie możliwość umieszczenia wszystkich elementów drogi
    i urządzeń z nią związanych, wynikających z funkcji drogi.
    Jak wskazuje operat szacunkowy działka ewidencyjna nr 1 w dacie wydania Decyzji nr (...)
    Wojewody (...) była niezabudowana, nie była użytkowana rolniczo, była porośnięta
    roślinnością trawiastą. Na nieruchomości nie występowały składniki budowlane ani
    roślinne.
    Zgodnie z Miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego na dzień wydanie
    Decyzji (...) Wojewody (...) działka 1 znajdowała się na terenach rolniczych, w obszarze
    zagrożenia zalewem. Jak wynika z MPZP na wyżej wymienionych terenach obowiązuje
    zakaz zabudowy.
    Zgodnie z opisem zamieszczonym w operacie szacunkowym w dniu wydania Decyzji (...)
    Wojewody (...) działka numer 2 była niezabudowana, nie była użytkowana rolniczo, była
    porośnięta roślinnością trawiastą, w części stanowiła nieformalną drogę. Na
    nieruchomości występowały składnik budowlany: fragment drogi utwardzony był
    kruszywem. Według MPZP działka w dniu wydania Decyzji (...) Wojewody (...) stanowiła
    planowane tereny usług sportu i rekreacji (kultury fizycznej), w obszarze zagrożenia
    zalewem. Na wyżej wymienionych terenach dopuszcza się budowę obiektów zgodnych z
    przeznaczeniem terenu.
    Natomiast działka numer 3, według operatu szacunkowego w dacie wydania Decyzji nr (...)
    Wojewody (...) również była niezabudowana, zagospodarowana w ramach terenu
    zabudowanego budynkiem szkoły wraz z zagospodarowaniem. Na nieruchomości
    występowały składniki budowlane takie jak: lampa oświetleniowa, fragment ogrodzenia z
    paneli ogrodzeniowych powlekanych na słupkach metalowych wraz z cokołem
    betonowym o wysokości 1,5m, oraz roślinne. Zgodnie z MPZP działka numer 3 w dniu
    wydania Decyzji (...) Wojewody (...) stanowiła tereny usług oświaty i kultury, które
    przeznaczone są pod zabudowę.
    Z tytułu nabycia wyżej wymienionych działek Gminie (...) nie przysługiwało prawo do
    odliczenia podatku VAT. Działki nie były wykorzystywana przez Gminę do działalności
    gospodarczej.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    Działki nr 2 i 3 w dniu wydania Decyzji (...) Wojewody (...) stanowiły tereny niezabudowane,
    tj. grunty na którym nie były posadowione żadne budynki lub budowle w rozumieniu
    przepisów prawa budowlanego.
    W dniu wydania Decyzji (...) Wojewody (...) na nieruchomości były posadowione elementy
    zagospodarowania terenu w postaci składników budowlanych.
    Wymienione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej składniki budowlane, nie
    stanowiły budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo Budowlane (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 725 ze zm.).

## Pytanie

Czy przekazanie przez Gminę na rzecz Skarbu Państwa wskazanych w opisie sprawy
    działek, w zamian za odszkodowanie, korzysta ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 43
    ust. 1 pkt 9 ustawy VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Przekazanie przez Gminę na rzecz Skarbu Państwa niezabudowanych działek numer 4,
    5, 6, 7, 8, 9, 10, 11,12, 1 w zamian za odszkodowanie, korzysta ze zwolnienia z podatku
    VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług.
    Natomiast przekazanie przez Gminę na rzecz Skarbu Państwa niezabudowanych
    działek numer 2, 3 w zamian za odszkodowanie, nie korzysta ze zwolnienia z podatku

    VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług.
    Działki o numerach: 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11,12 na dzień wydania Decyzji (...) Wojewody (...)
    były przeznaczone pod drogi wewnętrzne dojazdowe do pól i lasów, a uzyskane
    odszkodowanie powinno korzystać ze zwolnienia z podatku VAT.
    Działka numer 1, na dzień wydania Decyzji (...) Wojewody (...), znajdowała się zgodnie z
    Miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego na terenach rolniczych, w
    obszarze zagrożenia zalewem. Na wyżej wymienionych terenach obowiązuje zakaz
    zabudowy. W związku z powyższym przekazanie przez gminę na rzecz Skarbu Państwa
    niezabudowanej działki 111/224 w zamian za odszkodowanie, również powinno
    korzystać ze zwolnienia z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia
    11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.
    Działka numer 2 w dniu wydania Decyzji (...) Wojewody (...) stanowiła teren usług i
    sportu, działka numer 3 - tereny usług oświaty i kultury. W związku z powyższym na
    działce numer 2 i numer 3 dopuszcza się budowę obiektów zgodnie z przeznaczeniem
    terenu, a uzyskane odszkodowanie należy opodatkować.
    Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu VAT podlegają m.in.
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 pkt 1, przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również przeniesienie z nakazu organu
    władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub
    przeniesienie z mocy prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie.
    Co do zasady, dostawa gruntów, traktowanych w świetle przepisów ustawy o VAT jako
    towary, podlega opodatkowaniu według stawki podstawowej. Od zasady ogólnej
    przewidziano jednak pewne wyjątki, m.in. w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.
    Przedmiotowy przepis zwalnia od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych
    niż tereny budowlane.
    Powyższe oznacza, że opodatkowaniu podlega dostawa gruntów niezabudowanych,
    które zgodnie z przepisami ustawy o VAT stanowią tereny budowlane. Natomiast
    dostawa gruntów niezabudowanych, będących gruntami innymi niż tereny budowlane,
    jest zwolniona od podatku od towarów i usług.
    Tym samym, w celu określenia sposobu traktowania dla celów VAT przeniesienia przez
    Gminę na rzecz Skarbu Państwa własności nieruchomości obejmującej działki
    niezabudowane, w zamian za odszkodowanie, kluczowym jest ustalenie, czy grunty
    wchodzące w skład tej nieruchomości spełniają kryteria przewidziane w art. 43 ust. 1
    pkt 9 ustawy o VAT.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:
    Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
    budowlane.
    Przez tereny budowlane - w świetle art. 2 pkt 33 ustawy - rozumie się:
    Grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania
    przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach
    zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i
    zagospodarowaniu przestrzennym.
    Opodatkowane są zatem dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe
    niezabudowane, będące terenami budowlanymi w rozumieniu ww. art. 2 pkt 33 ustawy,
    pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, innych niż tereny budowlane
    - są zwolnione od podatku.

    Według art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu:
    Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalenie
    studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz
    miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód
    wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów
    zamkniętych, należy do zadań własnych gminy.
    Jak stanowi art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
    Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz
    określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
    miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
    Na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
    W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie
    sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji
    o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:
    1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji
      inwestycji celu publicznego;
    2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala
      się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
    O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy
    plan zagospodarowania przestrzennego - jako źródło prawa miejscowego, a w
    przypadku jego braku decyzja o warunkach zabudowy - jako akt indywidualny prawa
    administracyjnego.
    Stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 28 marca
    1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen - „teren budowlany” oznacza każdy
    nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z
    przeznaczeniem pod zabudowę.
    W konsekwencji, generalnie opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których
    przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w
    przypadku tych ostatnich opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są
    tereny budowlane, czyli tereny przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym
    planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu -
    zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa
    w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pozostałe natomiast
    dostawy gruntów niezabudowanych, dla których nie obowiązuje plan
    zagospodarowania przestrzennego oraz nie wydano decyzji o warunkach zabudowy - są
    zwolnione od podatku VAT.
    Ustawa o podatku od towarów i usług w kontekście zastosowania właściwej stawki
    podatku VAT przy sprzedaży gruntu nakazuje oceniać przeznaczenie tego gruntu
    wyłącznie na podstawie istniejącego planu zagospodarowania przestrzennego oraz
    wydanych decyzji o warunkach zabudowy.
    W związku z powyższym w ocenie Gminy przekazanie przez Gminę na rzecz Skarbu
    Państwa niezabudowanych działek numer 2, 3 w zamian za odszkodowanie, będzie
    podlegać podatkowi VAT w stawce 23%. Natomiast przekazanie przez Gminę na rzecz
    Skarbu Państwa działek numer 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 1 korzysta ze zwolnienia z
    podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku
    od towarów i usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Według art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
      przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
      imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów
      w zamian za odszkodowanie;
    Z przywołanego powyżej przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, że przeniesienie z
    nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu
    lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów (nieruchomości) w zamian za
    odszkodowanie jest objęte podatkiem od towarów i usług (a więc także wówczas, gdy
    nie jest ono następstwem decyzji właściciela, lecz wynika z nakazu organu władzy
    publicznej lub z mocy samego prawa).
    W takiej sytuacji uznać należy, że ma miejsce dostawa towarów w zamian za
    odszkodowanie, natomiast odszkodowanie pełni funkcję wynagrodzenia za
    przeniesienie własności towarów, czyniąc tego rodzaju dostawę faktycznie odpłatną -
    objętą opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była
    opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Z art. 15 ust. 1 ustawy wynika, że:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów
      obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi
      przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem
      czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

    Oznacza to, że organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch
    przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego
    zadań oraz, gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to
    na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy dla dostawa wskazanych w opisie sprawy
    działek, w zamian za odszkodowanie, korzysta ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 43
    ust. 1 pkt 9 ustawy VAT.
    W odniesieniu do Państwa wątpliwości zaznaczyć należy, że ani organ władzy publicznej
    ani urząd obsługujący ten organ wydając nieruchomość za odszkodowaniem nie może
    skorzystać z wyłączenia z opodatkowania na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy. W
    przypadku wywłaszczenia nieruchomości za odszkodowaniem nie są realizowane
    zadania, dla realizacji których organy te zostały powołane. Zatem w przedmiotowym
    zakresie nie występują Państwo jako podmiot prawa publicznego, lecz jako właściciel.
    Państwa sytuacja w odniesieniu do kwestii własności nieruchomości jest taka sama jak
    innych podmiotów, dokonujących dostawy gruntów.
    Tym samym dokonując zbycia opisanych nieruchomości gruntowych, działają Państwo
    jako podatnik w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzący działalność gospodarczą,
    o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Tak więc przeniesienie przez Państwa własności opisanych we wniosku działek nr 4, 5,
    6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 1 na rzecz Skarbu Państwa w zamian za odszkodowanie, stanowi
    odpłatną dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy, podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W tym przypadku odszkodowanie pełni
    funkcję wynagrodzenia za przeniesienie własności towarów, czyniąc tego rodzaju
    dostawę faktycznie odpłatną. Wyjaśnić należy, że opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług nie podlega samo odszkodowanie, lecz stanowiące dostawę towarów -
    przeniesienie własności nieruchomości w zamian za wynagrodzenie przyjmujące formę
    odszkodowania.
    W treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział dla
    niektórych czynności zwolnienie od podatku.
    Zwolnienie od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i równości
    opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle
    określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej
    upoważnienia.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały
    określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:
        Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
        budowlane.
    Powyższe oznacza, że zwolnienie przysługuje względem takiej dostawy, której
    przedmiotem jest grunt niezabudowany i jednocześnie o przeznaczeniu innym niż
    tereny budowlane.
    Na podstawie art. 2 pkt 33 ustawy:
        Przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie
        z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku
        takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania
        terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu
        przestrzennym.
    W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente

    Emmen - „teren budowlany” oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany
    przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę.
    Zatem także w świetle orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości za teren budowlany uznać
    można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod
    zabudowę.
    Z powyższych przepisów wynika, że przeznaczenie określonego gruntu należy oceniać
    wyłącznie w oparciu o istniejący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
    oraz – w przypadku braku takiego planu - wydane decyzje o warunkach zabudowy i
    zagospodarowania terenu. Opodatkowaniu podlegają te dostawy, których
    przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w
    przypadku gruntów niezabudowanych, tylko te, które stanowią tereny budowlane w
    myśl art. 2 pkt 33 ustawy. Natomiast dostawa gruntów niezabudowanych, które nie są
    terenami budowlanymi, jest zwolniona od podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i
    zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130), zwanej dalej ustawą
    o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
        Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz
        określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje
        w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
    Stosownie do art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
        W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
        określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje
        w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:
        1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji
        inwestycji celu publicznego;
        2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji
        ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
    Z zapisów wyżej cytowanego przepisu wynika, że przez decyzję o warunkach zabudowy
    i zagospodarowaniu terenu należy rozumieć zarówno decyzję o lokalizacji inwestycji
    celu publicznego, jak i decyzję o warunkach zabudowy.
    W świetle art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
        Przez inwestycję celu publicznego należy przez to rozumieć działania o znaczeniu
        lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a
        także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i
        ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny)
        bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich
        finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia
        21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344).
    Stosownie do art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce
    nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.), zwanej dalej ustawą o
    gospodarce nieruchomościami:
        celami publicznymi w rozumieniu ustawy są wydzielanie gruntów pod drogi
        publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz
        wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu
        publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji.
    Na podstawie art. 11a ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach
    przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 311), zwanej dalej o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w
    zakresie dróg publicznych:

        wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo wykonujący
        zadania zlecone z zakresu administracji rządowej starosta w odniesieniu do dróg
        powiatowych i gminnych, wydają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji
        drogowej na wniosek właściwego zarządcy drogi.
    Artykuł 11f ust. 1 pkt 6 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych wskazuje, że:
        Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności
        oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które
        stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu
        terytorialnego.
    Według art. 11i ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych:
        W sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej
        nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z
        dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, z wyjątkiem art. 28 ust. 2.
    W myśl art. 11i ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych:
        W sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje
        się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów
        ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz.U. z 2021 r. poz. 485).
    Fakt, że w przypadku wydawania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej
    zostały w całości wyłączone przepisy określone w ustawie o planowaniu i
    zagospodarowaniu przestrzennym oznacza w szczególności, że ustalenie lokalizacji
    drogi w ramach zezwolenia na realizację inwestycji drogowej może nastąpić niezależnie
    od tego, czy dla terenu, przez który ma przebiegać ta inwestycja, obowiązuje miejscowy
    plan zagospodarowania przestrzennego oraz niezależnie od treści postanowień takiego
    planu.
    Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych:
        Decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdza się podział
        nieruchomości.
    Jak stanowi ust. 3 tego artykułu:
        Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowi podstawę do
        dokonania wpisów w księdze wieczystej i w katastrze nieruchomości.
    Według regulacji art. 12 ust. 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i
    realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych:
        Nieruchomości lub ich części, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 6, stają się z
        mocy prawa:
        1) własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych,
        2) własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do
        dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych
        - z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała
        się ostateczna.
    Na podstawie art. 112 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
        Wywłaszczenie nieruchomości polega na pozbawieniu albo ograniczeniu, w
        drodze decyzji, prawa własności, prawa użytkowania wieczystego lub innego
        prawa rzeczowego na nieruchomości.

    W myśl art. 128 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
        Wywłaszczenie własności nieruchomości, użytkowania wieczystego lub innego
        prawa rzeczowego następuje za odszkodowaniem na rzecz osoby wywłaszczonej
        odpowiadającym wartości tych praw.
    Istotą wywłaszczenia jest pozbawienie lub ograniczenie m.in. prawa własności
    nieruchomości. Dokonuje się tego za odszkodowaniem wypłaconym na rzecz osoby
    (podmiotu) wywłaszczanego, co poprzedza wydanie aktu prawnego w randze decyzji.
    Nieruchomość objęta taką procedurą staje się z mocy prawa własnością Skarbu
    Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego. Decyzję ustalającą wysokość
    odszkodowania wydaje organ administracji publicznej, który wydał decyzję o
    zezwoleniu na realizację inwestycji. Z tak określonych zapisów ustawowych wynika
    jasno, że podmiotem podejmującym cały katalog czynności prawnych jest organ
    administracji. Nie wymaga się tu współdziałania, czy jakiejkolwiek innej inicjatywy ze
    strony podmiotu wywłaszczanego.
    Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami zmiana przeznaczenia wywłaszczonej
    nieruchomości z terenu niebędącego terenem przeznaczonym pod zabudowę na teren
    przeznaczony pod zabudowę odbywa się w tym samym momencie, w którym
    nieruchomość ta staje się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub odpowiednich
    jednostek samorządu terytorialnego. Zmiana ta nie wystąpiłaby, gdyby nie doszło do
    czynności wywłaszczenia.
    Jak już wcześniej wskazano przeniesienie z mocy prawa własności gruntu w opisanym
    przypadku w zamian za odszkodowanie stanowi odpłatną dostawę towarów, o której
    mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy, natomiast opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług nie podlega samo odszkodowanie, lecz stanowiące dostawę towarów
    przeniesienie własności w zamian za wynagrodzenie pełniące funkcję odszkodowania.
    We wniosku wskazano, że byli Państwo właścicielem nieruchomości gruntowych o
    numerach ewidencyjnych:
        4 o pow. 0,0104 ha obręb (...),
        5 o pow. 0,0441 ha obręb (...),
        7 o pow. 0,0034 ha obręb (...),
        8 o pow. 0,0220 ha obręb (...),
        9 o pow. 0,0115 ha obręb (...),
        10 o pow. 0,0097 ha obręb (...),
        11 o pow. 0,0236 ha obręb (...),
        12 o pow. 0,0097 ha obręb (...),
        6 o pow. 0,0388 ha obręb (...),
        1 o pow. 0,0034 ha obręb (...),
        2 o pow. 0,0261 ha obręb (...),
        3 o pow. 0,0053 ha obręb (...),
    Wyżej wymienione nieruchomości Państwa Gminy przeszły na własność Skarbu
    Państwa, w trwały zarząd Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w dniu 1
    sierpnia 2024 r., tj. w dniu, w którym Decyzja Nr (...) Wojewody (...) uzyskała klauzulę
    ostateczności.
    W dacie wydania Decyzji nr (...) Wojewody (...) na terenie gminy (...) obowiązywał Miejscowy
    plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony Uchwałą Nr (...) Rady Gminy (...) z

    dnia 13 lipca 2006 roku wraz ze zmianami. Zgodnie z powyższym Planem, na dzień
    wydania Decyzji Nr (...) Wojewody (...), nieruchomości podlegające wycenie znajdowały się
    na terenach oznaczonych symbolem planu:
        działki numer 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11 - KDWdl - droga wewnętrzna dojazdowa do pól i
        lasów (gminna),
        działka numer 12 - 4 KDW - droga wewnętrzna,
        działka numer 1 - U.VI - enp. R/Z - tereny rolnicze, w obszarze zagrożenia zalewem,
        działka numer 2 - U.III-će.US1/Z - tereny usług sportu i rekreacji (kultury fizycznej)
        planowane, w obszarze zagrożenia zalewem,
        działka numer 3 - U.III-ep. Uo - tereny usług oświaty i kultury.
    Z uwagi zatem na to, że działki nr 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 2 i 3 są działkami
    niezabudowanymi przeznaczonymi w miejscowym planie zagospodarowania
    przestrzennego jako tereny, na których można pobudować m.in. drogi należy je
    zakwalifikować, w myśl art. 2 pkt 33 ustawy, jako tereny budowlane.
    Tym samym, dostawa działek nr 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 2 i 3 nie korzysta ze
    zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
    Z uwagi na fakt, że w odniesieniu do dostawy działek nr 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 2 i 3
    nie zaistniały przesłanki umożliwiające zastosowanie zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 9
    ustawy, należy rozpatrzyć warunki do zastosowania zwolnienia dla dostawy tych działek
    wynikające z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    W opisie sprawy wskazali Państwo że, z tytułu nabycia wyżej wymienionych działek
    Gminie (...) nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT oraz działki nie były
    wykorzystywana przez Gminę do działalności gospodarczej, zatem dostawa ww. działek
    (4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 2 i 3) nie będzie korzystała także ze zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, z uwagi na fakt, iż nie zostały spełnione warunki
    wynikające z tego przepisu.
    Mając zatem na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz powołane przepisy prawa
    należy stwierdzić, że do sprzedaży przez Państwa Gminę działek nr 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10,
    11, 12, 2 i 3 nie znajdzie zastosowania zwolnienie od podatku VAT na podstawie art. 43
    ust. 1 pkt 9 bądź 2 ustawy. Dostawa ta podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, według
    właściwej stawki podatku VAT.
    Z kolei przy ocenie, czy niezabudowana działka nr 1 stanowi teren budowlany, nie
    wystarczy analiza jej podstawowego przeznaczenia określonego w miejscowym planie
    zagospodarowania przestrzennego. Uwzględnić bowiem należy również zapisy
    dotyczące przeznaczenia dopuszczalnego tego terenu – oznaczonego symbolami U.VI,
    enp. R/Z – w którym wskazano dla opisanej działki, że na wymienionych terenach
    obowiązuje zakaz zabudowy.
    Tym samym, dostawa działki nr 1 korzysta ze zwolnienia od podatku VAT, o którym
    mowa art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
    Tym samym Państwa stanowisko uznałem za jest:
        prawidłowe w części dotyczącej uznania, że sprzedaż działki nr 1 korzysta ze
        zwolnienia od podatku VAT oraz, że sprzedaż działki nr 2 i 3 podlega
        opodatkowaniu podatkiem VAT,
        nieprawidłowe w części dotyczącej uznania, że sprzedaż działek o nr 4, 5, 6, 7, 8, 9,
        10, 11, 12 podlega zwolnieniu z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy opis sprawy będącej przedmiotem interpretacji
    pokrywał się będzie ze stanem faktycznym i zdarzeniem przyszłym opisanym przez
    Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych
    reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 dalej: „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na
        platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie
    naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej
    oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami
    skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).