Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.783.2024.2.KP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-16
Teza: Brak opodatkowania sprzedaży niezabudowanej działki nr 1/3.
Słowa kluczowe: czynności-czynności podlegające opodatkowaniu
grunty-grunt niezabudowany
grunty-sprzedaż gruntów
umowa-umowa przedwstępna
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
1
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Pytanie

Czy w odniesieniu do opisanej w zdarzeniu przyszłym sprzedaży działki 1/3
    Zainteresowani będą występować w roli podatników podatku od towarów i usług?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawców przedstawiona we wniosku sprzedaż wydzielonych działek
    nie będzie stanowić dla nich działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2
    ustawy o VAT i nie będą oni z tego tytułu podatnikami podatku VAT.
    Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1570 ze zm.), zwanej dalej ustawą lub

    ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej
    „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na
    terytorium kraju.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt
    1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, (...).
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach -
    rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zatem należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy przedmiotem dostawy są towary w
    rozumieniu powołanego wyżej przepisu i gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia
    prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel, mamy do czynienia z dostawą w
    ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług.
    Jednakże nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy
    o VAT podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była
    opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie
    działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej
    działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących
    zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które
    prowadzą określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Przy czym, w świetle przytoczonych wyżej przepisów status podatnika podatku od
    towarów i usług wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających
    opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji
    sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT istotne jest stwierdzenie, że
    prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Zatem, kiedy osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego, a
    czynność ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego
    charakteru, nie oznacza to prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15
    ust. 2 ustawy. Nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba
    fizyczna dokonuje okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle
    regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności
    gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą
    prowadzonej działalności gospodarczej, nie pozwala na uznanie danego podmiotu za
    podatnika w zakresie tych czynności.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-
    291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części
    majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej

    do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby
    fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb
    prowadzonej działalności gospodarczej.
    Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania
    danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w
    ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości
    mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    W kwestii opodatkowania dostawy nieruchomości (działek) istotne jest, czy w świetle
    zaprezentowanego opisu stanu faktycznego, w celu dokonania sprzedaży
    nieruchomości (działek) Wnioskodawcy podejmowali aktywne działania w zakresie
    obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez
    producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje
    koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w
    rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też
    sprzedaż nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym.
    Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły
    majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1
    akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L Nr 347 z 11 grudnia
    2006 r. s. 1 ze zm.), - a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy - jako, że jedynym przychodem
    z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.
    Ponadto, jak wynika z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15
    września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10, dostawę gruntu przeznaczonego pod
    zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że
    transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem
    prawa własności. Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15
    września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi
    Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby
    Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie
    działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić
    kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują
    się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność
    gospodarczą.
    Inaczej jest natomiast - wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art.
    9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących
    się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres
    zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Należy wskazać, iż przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomości działa w
    charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15
    ust. 2 ustawy, wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę
    zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie
    obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę
    zorganizowaną, np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie,
    wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży
    działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach

    zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie
    działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju
    usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową”
    wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu zaistnienia pojedynczych z nich.
    Wnioskodawcy nie podejmowali i nie planują podejmować profesjonalnych czynności
    przygotowujących działki wydzielone z działki 1 do sprzedaży i zbywając je nie będą
    wykonywali działań charakterystycznych dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami.
    Sam podział działki 1 na mniejsze działki nie może przesądzać o tym, że sprzedaż nowo
    wydzielonych działek będzie podlegać opodatkowaniu. Tym samym nie wystąpi ciąg
    zdarzeń, który wskazywałby na aktywność Wnioskodawców w zakresie obrotu
    nieruchomościami. W konsekwencji, dokonując sprzedaży działek wydzielonych z działki
    1/3, będących przedmiotem wniosku, Wnioskodawcy korzystają z przysługującego im
    prawa do rozporządzania własnym majątkiem. Zatem sprzedaż ta będzie stanowiła
    działanie w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i
    usług nie będą miały zastosowania.
    W opinii Wnioskodawców analiza okoliczności sprzedaży działek oraz treści powołanych
    przepisów przy uwzględnieniu orzeczeń TSUE, prowadzi do wniosku, że nie można ich
    uznać za podatników podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży działek uzyskanych
    po podziale działki 1/3 będących przedmiotem wniosku.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 poz. 361 ze zm.) zwanej dalej „ustawą”:
        Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa
        towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy:
        Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
        oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
        Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
        przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Należy więc przyjąć, że na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości gruntowych dokonywane przez podatnika traktowane jest jako czynność
    odpłatnej dostawy towarów, o której stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej
    opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi,
    bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
        Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
        a) określone udziały w nieruchomości;
        b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;
        c) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
        prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.

    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.
    Według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy:
        Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
        prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
        której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
        Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
        lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
        rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
        gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
        towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
        zarobkowych.
    Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny.
    Obejmuje pojęciem „podatnik” te wszystkie podmioty, które prowadzą określoną
    działalność i występują w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalnością
    gospodarczą jest wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych, które
    powtarza się lub trwa przez długi okres. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku
    wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.
    Z grona podatników należy wykluczyć osoby fizyczne, które dokonują sprzedaży,
    przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku prywatnego, tj.
    majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych
    czynności w ramach działalności gospodarczej.
    Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie przepisów ustawy, lecz wynika z
    wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia
    TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht). Dotyczyło ono kwestii
    opodatkowania sprzedaży przez osobę – podatnika podatku od wartości dodanej – części
    majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do
    celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej,
    która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej
    działalności gospodarczej.
    Ze wskazanego orzeczenia wynika, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej
    nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego, np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż nieruchomości jest sprzedażą
    majątku prywatnego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika
    prowadzącego w tym zakresie działalność gospodarczą, była przedmiotem orzeczenia
    TSUE z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi
    Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby
    Skarbowej w Warszawie (C-181/10).
    Z ww. orzeczenia wynika między innymi, że liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma
    charakteru decydującego. Nie może to stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania

    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że
    dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych.
    Podobnie, podział gruntu na działki, aby w momencie sprzedaży osiągnąć wyższą cenę
    łączną – nie jest decydujący. Nie ma również znaczenia długość okresu, w jakim te
    transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Wszystkie ww.
    elementy mogą bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym
    zainteresowanego.
    Trybunał wyjaśnił, że inaczej jest w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania polegające na
    uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do
    zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego handlową działalność gospodarczą (to jest jako handlowiec) wymaga
    ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).
    Może to być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie,
    wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działki,
    wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy
    terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla
    sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług
    deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego
    rodzaju aktywność „handlową” musi wskazywać ciąg powyżej przytoczonych okoliczności,
    a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że nabyli Państwo działkę nr 1 z zamiarem
    późniejszej odsprzedaży. Ponadto podjęli Państwo decyzję o podziale działki nr 1 i zbyciu
    nowo wydzielonych działek. W wyniku podjętych działań działka nr 1 została podzielona na
    działki nr 1/1, 1/2 i 1/3. Niniejszy wniosek dotyczy sprzedaży działki nr 1/3.
    Zawarli Państwo z Kupującym przedwstępną umowę sprzedaży nieruchomości oraz
    udzielili Kupującemu pełnomocnictwa do działania w Państwa imieniu dotyczącego
    przygotowania terenu działki pod inwestycję Kupującego oraz wyrazili Państwo zgodę na
    dysponowanie przez Kupującego nieruchomością na cele budowlane, w zakresie
    wystąpienia m.in. z wnioskiem o pozwolenie na budowę.
    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii, czy z tytułu sprzedaży działki nr 1/3 Zainteresowani
    będą występować w roli podatników podatku od towarów i usług.
    Jak już wyżej wskazano uznanie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności
    działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej
    się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Dostawa towarów (w tym nieruchomości)
    będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy
    działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia
    działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu
    podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce również w
    odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo. Dla uznania czynności za wykonywaną
    w ramach działalności gospodarczej nie ma bowiem znaczenia częstotliwość jej
    wykonywania, lecz zamiar z jakim została zrealizowana i okoliczności w jakich ją
    wykonano.
    Z uwagi na powyższe, dla właściwej oceny Państwa stanowiska niezbędne będzie
    dokonanie analizy skutków zawarcia umowy przedwstępnej i udzielenia pełnomocnictwa
    Nabywcy.
    Należy w tym miejscu wskazać, że kwestie dotyczące stosunków cywilnoprawnych między
    podmiotami, w tym kwestie dotyczące przeniesienia własności nieruchomości, regulują

    przepisy ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061),
    zwanej dalej Kodeksem cywilnym.
        Przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego
        własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i
        zapłacić sprzedawcy cenę.
    Moment przeniesienia własności nieruchomości został określony w art. 155 § 1 Kodeksu
    cywilnego, w myśl którego:
        Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna
        umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości
        oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi
        inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
    Z kolei umowa przedwstępna została uregulowana w art. 389-396 Kodeksu cywilnego.
    Art. 389 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego wskazuje, że:
        Umowa, przez którą jedna ze stron lub obie zobowiązują się do zawarcia
        oznaczonej umowy (umowa przedwstępna), powinna określać istotne
        postanowienia umowy przyrzeczonej.
        Jeżeli termin, w ciągu którego ma być zawarta umowa przyrzeczona, nie został
        oznaczony, powinna ona być zawarta w odpowiednim terminie wyznaczonym
        przez stronę uprawnioną do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej. Jeżeli obie
        strony są uprawnione do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej i każda z nich
        wyznaczyła inny termin, strony wiąże termin wyznaczony przez stronę, która
        wcześniej złożyła stosowne oświadczenie. Jeżeli w ciągu roku od dnia zawarcia
        umowy przedwstępnej nie został wyznaczony termin do zawarcia umowy
        przyrzeczonej, nie można żądać jej zawarcia.
    Umowa przedwstępna jest więc jedynie zobowiązaniem do przeniesienia własności, lecz
    własności nie przenosi. Kupujący nie otrzymuje na mocy tej umowy żadnych uprawnień
    właścicielskich. Właścicielem zostaje dopiero dzięki zawarciu umowy przyrzeczonej.
    Tym samym zgodnie z powyższymi normami prawa cywilnego – umowa przedwstępna,
    będąca przyrzeczeniem zawarcia właściwej umowy sprzedaży, nawet jeśli sporządzona
    została w formie aktu notarialnego, nie powoduje przeniesienia prawa własności
    nieruchomości.
    Ponadto, w sprawie będącej przedmiotem złożonego wniosku, istotne znaczenie ma
    również kwestia udzielenia pełnomocnictw, która uregulowana jest w Tytule IV Działu VI
    Przedstawicielstwo, Rozdział I Przepisy ogólne, Rozdział II Pełnomocnictwo Kodeksu
    cywilnego.
    Zgodnie z art. 95 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
        Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z
        właściwości czynności prawnej, można dokonać czynności prawnej przez
        przedstawiciela.
        Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach umocowania
        pociąga za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego.
    W myśl art. 96 Kodeksu cywilnego:
        Umocowanie do działania w cudzym imieniu może opierać się na ustawie
        (przedstawicielstwo ustawowe) albo na oświadczeniu reprezentowanego
        (pełnomocnictwo).
    Stosownie do art. 98 Kodeksu cywilnego:
        Pełnomocnictwo ogólne obejmuje umocowanie do czynności zwykłego zarządu.
        Do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebne jest

        pełnomocnictwo określające ich rodzaj, chyba że ustawa wymaga pełnomocnictwa
        do poszczególnej czynności.
    Zgodnie z art. 99 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
        Jeżeli do ważności czynności prawnej potrzebna jest szczególna forma,
        pełnomocnictwo do dokonania tej czynności powinno być udzielone w tej samej
        formie.
        Pełnomocnictwo ogólne powinno być pod rygorem nieważności udzielone na
        piśmie.
    W myśl art. 108 Kodeksu cywilnego:
        Pełnomocnik nie może być drugą stroną czynności prawnej, której dokonuje w
        imieniu mocodawcy, chyba że co innego wynika z treści pełnomocnictwa albo że
        ze względu na treść czynności prawnej wyłączona jest możliwość naruszenia
        interesów mocodawcy. Przepis ten stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy
        pełnomocnik reprezentuje obie strony.
    Z regulacji art. 109 Kodeksu cywilnego wynika, że:
        Przepisy działu niniejszego stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy oświadczenie
        woli ma być złożone przedstawicielowi.
    Jak wynika z przepisów art. 95 do art. 109 Kodeksu cywilnego, pełnomocnictwo – to
    jednostronne oświadczenie osoby (mocodawcy), na mocy którego inna osoba
    (pełnomocnik) staje się upoważniona do działania w imieniu mocodawcy. Zatem każda
    czynność wykonana przez pełnomocnika w imieniu mocodawcy i w zakresie udzielonego
    pełnomocnictwa wywoła skutki bezpośrednio w sferze prawnej mocodawcy.
    W niniejszej sprawie zawarli Państwo z Kupującym przedwstępną umowę sprzedaży, w
    której zobowiązali się Państwo do sprzedaży niezabudowanej działki nr 1/3 wydzielonej z
    działki nr 1. Przedwstępna umowa sprzedaży została zawarta pod warunkiem uzyskania
    przez Kupującego prawomocnej decyzji m.in.: o pozwoleniu na budowę, z której będzie
    wynikać możliwość zabudowania nieruchomości obiektami zgodnie z planami
    inwestycyjnymi Spółki, warunków technicznych przyłączy – kanalizacji sanitarnej, wodnej,
    kanalizacji deszczowej oraz przyłącza energetycznego dla nieruchomości.
    Ponadto udzielili Państwo Kupującemu pełnomocnictwa do występowania przed
    wszelkimi organami administracji publicznej oraz do podejmowania wszelkich działań
    niezbędnych dla uzyskania decyzji i pozwoleń, w szczególności składania wniosków oraz
    odbioru wymaganych decyzji i postanowień, dokonania wszelkich czynności związanych z
    uzyskaniem na terenie nieruchomości warunków technicznych dotyczących przyłączenia
    do niezbędnych sieci, zjazdów. Udzielili również Państwo zgodę na dysponowanie przez
    Kupującego nieruchomością na cele budowlane w zakresie wystąpienia z wnioskiem o
    pozwolenie na budowę, uzyskania zgód, opinii, itp.
    Należy wskazać, że brak bezpośredniego wykonywania opisanych powyżej działań w
    odniesieniu do działki nr 1/3 przez Państwa - działania te podejmowane są i będą przez
    Kupującą - nie oznacza, że podjęte czynności pozostają bez wpływu na Państwa sytuację
    prawną. Po udzieleniu pełnomocnictwa czynności wykonane przez Kupującą wywołają
    skutki bezpośrednio w Państwa sferze prawnej, jako mocodawcy. Kupująca, dokonując
    ww. działań, uatrakcyjni należącą do Państwa nieruchomość. To Państwo są i będą stroną
    podejmowanych czynności, a nie Spółka występująca jako Państwa pełnomocnik.
    Podjęte działania mają doprowadzić do zawarcia transakcji na potrzeby wybudowania na
    ww. nieruchomościach inwestycji budowlanej Kupującej. Do czasu zawarcia umowy
    przyrzeczonej nieruchomości te podlegać będą wielu ww. czynnościom. Wszystkie te
    czynności z punktu widzenia podatku VAT zostaną „wykonane” w Państwa sferze
    prawnopodatkowej. W tym kontekście bez znaczenia pozostaje okoliczność wykonywania
    ww. czynności przez Kupującego.

    Szereg opisanych powyżej działań, dokonanych za Państwa pełną zgodą, będzie
    dokonywane w celu sprzedaży działek, a nie dla Państwa celów osobistych. W efekcie
    sprzedają Państwo nieruchomość o zupełnie innym charakterze, niż w chwili zawarcia
    umowy przedwstępnej, uatrakcyjnione, gotowe do realizacji zamierzeń inwestycyjnych
    Nabywcy.
    Zatem, udzielenie przez Państwa stosownego pełnomocnictwa i zgód spowodowało, że
    wszystkie ww. czynności podejmowane są i będą przez Kupującą w Państwa imieniu,
    ponieważ to Państwo są właścicielami ww. nieruchomości i to Państwo są stroną
    uzyskującą stosowne decyzje, pozwolenia, warunki związane z realizacją inwestycji Spółki.
    Jednocześnie nie ulega wątpliwości, że tak szeroko zakrojony zakres przygotowania
    nieruchomości do sprzedaży nie jest typowy dla działań podejmowanych przez osoby
    fizyczne, w zakresie zarządzania majątkiem osobistym – prywatnym.
    Dodatkowo wskazali Państwo, że od momentu zakupu nie wykorzystywali Państwo
    posiadanego gruntu w żaden sposób, a działkę nr 1 nabyli w celu jej dalszej odsprzedaży.
    Zatem należy wskazać, że cel zakupu oraz sposób użytkowania opisanej nieruchomości
    nie wskazuje na to, aby wykorzystywali Państwo opisany grunt jako majątek prywatny.
    Należy potraktować zakup ww. gruntu jako lokata kapitału (inwestycję).
    Zatem, dokonując opisanych we wniosku czynności poprzez pełnomocnika w celu
    sprzedaży działki nr 1/3 oraz biorąc pod uwagę cel nabycia działek podejmą Państwo
    działania podobne do tych, jakie wykonują podmioty zajmujące się profesjonalnie
    obrotem nieruchomościami, o których mowa w orzeczeniu w sprawach połączonych C-180
    /10 i C-181/10, tj. wykażą Państwo aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości,
    porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    obrotem.
    Biorąc pod uwagę wskazany powyżej całokształt podjętych przez Państwa działań, w
    odniesieniu do terenu ww. nieruchomości i w celu jego sprzedaży (czynności wynikające z
    umowy przedwstępnej sprzedaży), na tle ww. regulacji i orzeczeń, stwierdzić należy, że
    planowana przez Państwa sprzedaż działki nr 1/3, zgodnie z art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy,
    będzie stanowiła dostawę dokonywaną przez Państwa jako podatników podatku VAT w
    ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
    Tym samym, skoro w przedmiotowej sprawie wystąpią przesłanki stanowiące podstawę
    uznania Państwa za podatników w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzących
    działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, to czynność dostawy
    niezabudowanej działki nr 1/3 będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, jako
    odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1
    ustawy, bez względu na wariant sprzedaży, który Państwo wybiorą tj. po dokonanym
    przez kupującego podziale nieruchomości, kupujący nabędzie całą nieruchomość na
    podstawie jednej umowy sprzedaży (Wariant Sprzedaży 1), bądź każdą z Działek na
    podstawie osobnych umów sprzedaży (Wariant Sprzedaży 2), bądź kilka Działek
    jednocześnie na podstawie osobnych umów sprzedaży (Wariant Sprzedaży 3).
    W efekcie Państwa stanowisku uznaję za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
        2383 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa

        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego. Z funkcji ochronnej
        będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny
        lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest
        elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
        decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
        praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pan A. A. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną
    (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.