Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.469.2025.2.GK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-23
Teza: Uznanie wykonywanych przez Wnioskodawcę usług za
świadczenie kompleksowe oraz określenia miejsca ich
świadczenia i opodatkowania.
Słowa kluczowe: usługi
świadczenie-świadczenie kompleksowe
Zagadnienia: dostawy towarów niewysyłanych ani
nietransportowanych
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 1. Miejsce świadczenia przy
dostawie towarów-Miejsce dostawy towarów-Miejsce
dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Definicja podatnika przy określeniu
miejsca świadczenia usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz
podatnika
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług związanych
z nieruchomościami
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 1-pkt 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28a-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28a-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28e
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 1. Miejsce świadczenia przy
dostawie towarów-Miejsce dostawy towarów-Miejsce
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie
    podatku od towarów i usług dotyczący uznania wykonywanych przez Państwa usług za
    świadczenie kompleksowe oraz określenia miejsca ich świadczenia i opodatkowania.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 14 sierpnia 2025 r. (wpływ 14 sierpnia 2025 r.) oraz – w
    odpowiedzi na wezwanie - pismem z 12 września 2025 r. (wpływ 12 września 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
    i świadczy usługi w zakresie transmisji wideo (tzw. video streaming) na rzecz
    zagranicznych kontrahentów – zarówno z krajów Unii Europejskiej, jak i spoza niej. Na
    terytorium Polski zostały wybudowane i wyposażone specjalistyczne studia, w których
    realizowane są usługi transmisji wideo. Studia te, zgodnie z zawartymi umowami,

    stanowią własność zagranicznych klientów Wnioskodawcy, którzy nie posiadają na
    terytorium Polski ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, ani stałego
    przedstawicielstwa. Wnioskodawca wystawia faktury swoim kontrahentom zagranicznym
    za finansowanie funkcjonowania i utrzymania ww. studiów – bez wykazywania podatku
    VAT (stawka NP). Świadczone przez Wnioskodawcę usługi obejmują wybudowanie studia
    dla kontrahenta, przy czym studio stanowi własność klienta. W ramach realizacji umowy
    nabywają Państwo usługi budowlane od krajowego kontrahenta oraz sprzęt i materiały u
    różnych kontrahentów: krajowych, jak z Unii Europejskiej, jak i spoza UE na rzecz klienta.
    W związku z tym obciążacie Państwo kontrahenta zarówno kosztami prac budowlanych
    (zgodnie z opisem na fakturach – „construction works”), jak i kosztami nabycia sprzętu i
    materiałów.
    W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo, że usługa została wykonana w czerwcu 2025 r.,
    a faktura wystawiona i opłacona została w lipcu 2025 r. Państwa kontrahenci pochodzą z:
    Malty, British Virgin Islands, Isle of Man, Rumunii i nie są zarejestrowani w Polsce do celów
    podatku VAT. Podkreśliliście Państwo, że świadczycie usługę streamingu wideo, która
    polega na transmisji na żywo gier realizowanych w studiach zlokalizowanych w Polsce.
    Kontrahent zagraniczny wynajmuje od Spółki stoły oraz korzysta z infrastruktury
    technicznej w celu transmisji sygnału wideo. Studia, infrastruktura, prawa autorskie oraz
    wyposażenie należą do klienta zgodnie z umową. Budowę studiów realizuje polska firma
    budowlana, natomiast wyposażenie i sprzęt nabywane są w UE i poza nią. Wystawiacie
    Państwo miesięczną fakturę na stałą kwotę za jednostkową usługę – dedykowany stół –
    zgodnie z umową.
    Ponadto Spółka wskazała, że świadczy wyłącznie usługę streamingu wideo. Studia, w
    których realizowane są transmisje, budowane są na zlecenie kontrahentów i na ich koszt –
    w celu zapewnienia odpowiednich warunków do świadczenia usług streamingu. Spółka
    nie zajmuje się budową studiów, a jedynie korzysta z infrastruktury przekazanej do
    dyspozycji przez klienta. Przez określenie „wybudowanie studia” wyjaśniacie Państwo, że
    oznacza to, że usługa streamingu realizowana jest w studiu, którego prawa – zgodnie z
    umową – przysługują kontrahentowi. Spółka nie zajmuje się budową studia – prace
    wykonuje polska firma budowlana. Ponadto do świadczenia usług wykorzystywane są:
    dekodery, sprzęt audio-wideo, kamery, mikrofony, stoły do gry, elementy umeblowania.
    Sprzęt ten służy wyłącznie do realizacji usług transmisji dla kontrahenta. Sprzęt i materiały
    nie są dostarczane kontrahentowi. Pozostają w Polsce i służą wyłącznie do świadczenia
    usług na jego rzecz. Prawa do studia i wyposażenia posiada klient zgodnie z kontraktem.
    Pytanie przeformułowane w uzupełnieniu wniosku
    Czy usługi streamingu wideo świadczone przez Spółkę na rzecz kontrahentów
    zagranicznych, opisane powyżej, należy uznać za usługi podlegające opodatkowaniu w
    miejscu siedziby usługobiorcy zgodnie z art. 28b ustawy o VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku
    Zdaniem Spółki, w opisanym stanie faktycznym nie powstaje obowiązek naliczania polskiej
    stawki VAT w fakturach wystawianych przez Spółkę na rzecz kontrahentów zagranicznych,
    nawet jeżeli Spółka nabywa usługi budowlane od polskiej firmy oraz sprzęt na rynku
    unijnym i pozaunijnym.
    Polska firma budowlana świadczy usługi budowlane na rzecz Spółki i wystawia faktury z
    polskim podatkiem VAT. Nabyte w ten sposób usługi są następnie związane wyłącznie ze
    świadczeniem przez Spółkę głównej usługi – streamingu wideo – na rzecz kontrahenta
    zagranicznego. Analogicznie, sprzęt i materiały (audio-wideo, meble, elementy techniczne)
    nabywane przez Spółkę służą wyłącznie realizacji usługi streamingu i pozostają w Polsce,
    nie są dostarczane kontrahentowi.
    Spółka obciąża kontrahenta kosztami budowy i wyposażenia studia, jednak należy
    traktować to jako element kalkulacji wynagrodzenia za usługę główną (streaming), a nie
    jako odrębną dostawę towarów czy świadczenie usług budowlanych.

    Zgodnie z art. 28b ustawy o VAT, miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika jest
    miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
    gospodarczej. Ponieważ kontrahenci mają siedziby poza Polską i nie są zarejestrowani w
    Polsce dla celów VAT, miejscem opodatkowania pozostaje kraj kontrahenta, a nie Polska.
    W konsekwencji, Spółka nie powinna naliczać polskiego podatku VAT na fakturach
    wystawianych dla kontrahentów zagranicznych w zakresie rozliczeń związanych z
    finansowaniem budowy i wyposażenia studiów, ponieważ stanowią one element
    wynagrodzenia za usługę główną – streaming wideo – opodatkowaną poza terytorium
    Polski.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U.
    z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy
    miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    Stosownie do art. 2 pkt 1, 4 i 5 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - z
      zastrzeżeniem art. 2a.
      Przez terytorium państwa członkowskiego rozumie się terytorium państwa
      wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
      Przez terytorium państwa trzeciego - rozumie się przez to terytorium państwa
      niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast z art. 8 ust. 1 ustawy wynika, że:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
      formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

    Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą na
    terytorium Polski i świadczy usługi w zakresie transmisji wideo (tzw. video streaming) na
    rzecz zagranicznych kontrahentów pochodzących z Malty, British Virgin Islands, Isle of
    Man, Rumunii. Kontrahenci nie są zarejestrowani w Polsce do celów podatku VAT i nie
    posiadają na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, ani
    stałego przedstawicielstwa. Świadczycie Państwo usługę streamingu wideo, która polega
    na transmisji na żywo gier realizowanych w studiach zlokalizowanych w Polsce.
    Kontrahent zagraniczny wynajmuje od Spółki stoły oraz korzysta z infrastruktury
    technicznej w celu transmisji sygnału wideo. Studia, infrastruktura, prawa autorskie oraz
    wyposażenie należą do klienta zgodnie z umową. Wystawiacie Państwo miesięczną fakturę
    na stałą kwotę za jednostkową usługę – dedykowany stół – zgodnie z umową. Na
    terytorium Polski zostały wybudowane i wyposażone specjalistyczne studia, w których
    realizowane są usługi transmisji wideo. Studia te, zgodnie z zawartymi umowami,
    stanowią własność zagranicznych klientów Wnioskodawcy. W ramach realizacji umowy na
    rzecz klienta nabywają Państwo usługi budowlane od krajowego kontrahenta oraz sprzęt i
    materiały u różnych kontrahentów: krajowych, z Unii Europejskiej, jak i spoza UE. W
    związku z tym obciążacie Państwo kontrahenta zarówno kosztami prac budowlanych
    (zgodnie z opisem na fakturach – „construction works”), jak i kosztami nabycia sprzętu i
    materiałów. Ponadto wystawiacie Państwo faktury swoim kontrahentom zagranicznym za
    finansowanie funkcjonowania i utrzymania ww. studiów – bez wykazywania podatku VAT
    (stawka NP). Studia, w których realizowane są transmisje, budowane są na zlecenie
    kontrahentów i na ich koszt – w celu zapewnienia odpowiednich warunków do
    świadczenia usług streamingu. Ponadto do świadczenia usług wykorzystywane są:
    dekodery, sprzęt audio-wideo, kamery, mikrofony, stoły do gry, elementy umeblowania.
    Sprzęt ten służy wyłącznie do realizacji usług transmisji dla kontrahenta. Sprzęt i materiały
    nie są dostarczane kontrahentowi, gdyż pozostają w Polsce i służą wyłącznie do
    świadczenia usług na jego rzecz. Prawa do studia i wyposażenia posiada klient zgodnie z
    kontraktem.
    Przedmiotem Państwa wątpliwości jest uznanie wykonywanych przez Państwa usług
    budowy studia, usług streamingu jak i dostawy sprzętu i materiałów za świadczenie
    kompleksowe oraz określenie miejsca ich świadczenia i opodatkowania.
    Państwa zdaniem, nabyte na terytorium Polski usługi budowlane jak i nabyty na rynku
    krajowym lub zagranicznym sprzęt i materiały są związane wyłącznie ze świadczeniem
    przez Spółkę głównej usługi – streamingu wideo – na rzecz kontrahenta zagranicznego. To,
    że Spółka obciąża kontrahenta kosztami budowy i wyposażenia studia, zdaniem Spółki,
    należy traktować jako element kalkulacji wynagrodzenia za usługę główną (streaming), a
    nie jako odrębną dostawę towarów czy świadczenie usług budowlanych. W konsekwencji,
    Spółka nie powinna naliczać polskiego podatku VAT na fakturach wystawianych dla
    kontrahentów zagranicznych w zakresie rozliczeń związanych z finansowaniem budowy i
    wyposażenia studiów, ponieważ stanowią one element wynagrodzenia za usługę główną –
    streaming wideo – opodatkowaną poza terytorium Polski na podstawie art. 28b ustawy.
    Odnosząc się do przedmiotowej kwestii wskazać należy, że co do zasady każde
    świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być
    traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy kilka świadczeń obejmuje z
    ekonomicznego punktu widzenia jedno świadczenie, świadczenie to nie powinno być
    sztucznie dzielone dla celów podatkowych. Jeżeli zatem dwa lub więcej niż dwa
    świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta są tak ściśle
    związane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie gospodarczym jedną całość, której
    rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia lub czynności
    stanowią jednolite świadczenie do celów stosowania przepisów ustawy o podatku od
    towarów i usług.
    Ważne jest, czy świadczenia są ze sobą ściśle powiązane w taki sposób, że samodzielnie
    nie przynoszą wymaganej praktycznej korzyści z punktu widzenia przeciętnego

    konsumenta. Nie ma znaczenia subiektywny punkt widzenia dostawcy lub odbiorcy
    świadczenia. Jeżeli jednak w skład świadczenia wchodzić będą czynności, które nie służą
    wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter
    samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia
    kompleksowego. Podstawowym kryterium pozwalającym uznać zbiór określonych
    czynności za świadczenie kompleksowe (złożone) jest określenie wzajemnych relacji
    pomiędzy elementami składowymi złożonego świadczenia w zakresie celów, które
    świadczenia te realizują.
    Pojedyncze świadczenie należy uznać za pomocnicze w stosunku do świadczenia
    zasadniczego, jeżeli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do
    lepszego wykonania świadczenia zasadniczego. Podstawowym celem świadczenia
    pomocniczego tworzącego razem ze świadczeniem głównym – świadczenie kompleksowe
    – jest lepsze wykorzystanie przez nabywcę świadczenia głównego. Aby dane pomocnicze
    świadczenie mogło być uznane za element kompleksowego świadczenia, powinno służyć
    bezpośrednio realizacji głównego świadczenia. W celu ustalenia, czy dane świadczenie
    może być uznane za złożone, konieczne jest zbadanie przebiegu konkretnej transakcji z
    uwzględnieniem jej wszystkich ekonomicznych aspektów.
    Wskazać również należy, że ani Dyrektywa 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L Nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwana dalej „Dyrektywą”, ani też przepisy krajowe nie
    zawierają definicji świadczenia złożonego. Brak również szczególnych uregulowań
    dotyczących przesłanek uznawania danego świadczenia za świadczenie złożone. Ocena, w
    jakich okolicznościach świadczenia powiązane należy traktować jako świadczenia
    jednolite, kształtowana jest na bazie orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej.
    Kwestia kompleksowości była rozstrzygana przez Trybunał Sprawiedliwości UE, który
    wypowiedział się w tym zakresie m.in. w sprawach C-349/96 CPP, C-41/04 Levob, C-111/05
    Aktiebolaget NN.
    W orzeczeniu z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie Card Protection Plan Ltd v
    Commissioners of Customs and Excise (C-349/96), Trybunał stwierdził, że „W celu
    ustalenia, dla celów VAT, czy świadczenie usług obejmujące kilka części składowych, które
    należy traktować jako jedno świadczenie, czy też jako dwa lub więcej świadczeń
    wycenianych odrębnie, należy przede wszystkim wziąć pod uwagę treść przepisu art. 2 (1)
    VI Dyrektywy, zgodnie z którym każde świadczenie usług powinno być traktowane jako
    odrębne i niezależne oraz fakt, że świadczenie obejmujące z ekonomicznego punktu
    widzenia jedną usługę nie powinno być sztucznie dzielone, co mogłoby prowadzić do
    nieprawidłowości w funkcjonowaniu systemu podatku VAT”. Trybunał wskazał, że
    „pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części
    składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas, gdy inny lub inne elementy traktuje
    się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do
    usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi
    zasadniczej, jeżeli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do
    lepszego wykorzystania usługi zasadniczej”.
    TSUE wskazał również, że z jednym świadczeniem mamy do czynienia w szczególności w
    przypadku, gdy kilka elementów powinno zostać uznanych za istotne dla świadczenia
    głównego, podczas gdy z kolei jedno lub więcej świadczeń powinno być postrzegane jako
    pomocnicze, dzielące los podatkowy świadczenia głównego; to samo odnosi się do
    przypadku, gdy dwa lub więcej elementów dostarczanych przez podatnika do klienta,
    będącego typowym konsumentem, są tak ściśle ze sobą związane, że stanowią one
    obiektywnie jedno tylko nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie
    miałoby charakter sztuczny (tak np. ww. wyrok TSUE w sprawie C-41/04 Levob
    Verzekeringen i OV Bank, pkt 21-22 i przywołane tam orzecznictwo; wyrok TSUE z dnia 29
    marca 2007 r. w sprawie C-111/05 - Aktiebolaget NN, pkt 22-23). Zdaniem TSUE, w celu

    ustalenia, czy kontrahent podatnika – rozumiany jako przeciętny klient – otrzymuje kilka
    odrębnych świadczeń głównych czy jedno świadczenie złożone, należy poszukiwać
    elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności i uwzględnić wszystkie
    okoliczności, w której jest ona dokonywana. W szczególności dane świadczenie należy
    uważać za świadczenie pomocnicze w stosunku do świadczenia głównego, gdy dla
    klientów nie stanowi ono celu samego w sobie, lecz środek do korzystania na jak
    najlepszych warunkach z głównej usługi usługodawcy (tak np.: ww. wyrok TSUE w sprawie
    C-276/09 Everything Everywhere, pkt 25-26 i przywołane tam orzecznictwo).
    Na uwagę zasługuje również wyrok z 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07, w którym
    stwierdzono, że: „każde świadczenie powinno być zwykle uznawane za odrębne i
    niezależne” (również wyrok z 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06). Wyrok ten
    sformułował kryteria przesądzające o tym, kiedy występuje świadczenie złożone. Ma ono
    zatem miejsce w sytuacji, gdy: (i) świadczenie pomocnicze nie stanowi celu samego w
    sobie, lecz stanowi środek do korzystania na jak najlepszych warunkach z usługi
    podstawowej, (ii) poszczególne czynności są ze sobą tak ściśle związane, że ich
    rozdzielenie miałoby charakter sztuczny, (iii) kiedy nie istnieje możliwość nabywania
    danego świadczenia od podmiotów zewnętrznych, (iv) kiedy nie istnieje możliwość
    odrębnego fakturowania za daną czynność.
    Natomiast o tym, czy będziemy mieli do czynienia z kompleksową dostawą towarów, czy
    też kompleksowym świadczeniem usług, powinien przesądzić element, który w ramach
    danego świadczenia ma charakter dominujący (zob. np. wyroki TSUE: z 2 maja 1996 r. w
    sprawie C-231/94, Faaborg – Gelting Linien; z 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96 Card
    Protection Plan Ltd p-ko Commissioners of Custom and Excise; z 27 października 2005 r. w
    sprawie C-41/04, Levob Verzekeringen BV i OV Bank NV v Staatssecretaris van Financien, z
    glosą P. Selera, opubl. Lex/el. 2010). Jeżeli elementem dominującym w ramach danej
    transakcji będzie wydanie towaru w celu przeniesienia prawa do rozporządzania nim jak
    właściciel, zaś pozostałe czynności będą miały charakter pomocniczy lub uboczny,
    wówczas transakcja powinna być traktowana jako dostawa towarów. Natomiast w
    przypadku, gdy istotą transakcji będą inne czynności, to mimo, że w ramach takiej
    transakcji może także wystąpić wydanie towaru, powinna być ona traktowana jako
    świadczenie usług.
    W konsekwencji, w przypadku świadczeń o charakterze złożonym o sposobie
    opodatkowania, decyduje to, czy w danych okolicznościach mamy do czynienia z jednym
    świadczeniem kompleksowym czy też z szeregiem jednostkowych świadczeń. Świadczenie
    o charakterze złożonym podlega opodatkowaniu według jednolitych zasad właściwych dla
    świadczenia głównego.
    Przenosząc powyższe ustalenia na grunt rozpatrywanej sprawy, należy wskazać, że
    świadczona usługa budowlana (usługa budowy studia), dostawa sprzętu i materiałów w
    związku z budową studia wraz z usługą streamingu nie stanowią świadczenia
    kompleksowego, które dla celów opodatkowania powinny być traktowane jednolicie.
    Każda ze wskazanych usług jak i dostawa towarów mają charakter samoistny i mogą być
    wykonywane niezależnie od siebie. Na wykonywane przez Wnioskodawcę świadczenie nie
    składają się czynności, które są ze sobą ściśle związane w taki sposób, że tworzą jedno
    nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny.
    Z opisu sprawy wynika, że w ramach realizacji umowy budujecie Państwo na zlecenie
    kontrahentów i na ich koszt studia. W związku z ich wybudowaniem Spółka nabywa na
    terytorium Polski usługi budowlane oraz na rynku krajowym lub zagranicznym nabywa
    sprzęt i materiały, w celu wyposażenia danego studia. Wskazać należy, że usługa budowy
    studia oraz nabywanie sprzętu i materiałów w związku z budową studia są czynnością
    jednorazową, gdyż po wybudowaniu studia oraz dostawie sprzętu, Spółka obciąża
    kontrahenta tymi kosztami. A zatem kontrahent nabywa oddzielnie usługę budowy studia
    oraz sprzęt i materiały, które stanowią jego własność. Natomiast usługa streamingu może
    być wykonywana przez Spółkę bez wykonania usługi budowy studia oraz dostawy sprzętu

    i materiałów, gdyż usługa budowy studia jak i dostawa sprzętu i materiałów w związku z
    budową studia może być realizowana przez inny podmiot niż Spółka. Niniejsze
    okoliczności sprawy potwierdzają, że w analizowanym przypadku przedmiotem
    świadczenia przez Spółkę są odrębne świadczenia, tj. usługa budowy studia, dostawa
    sprzętu i materiałów w związku z budową studia oraz usługa streamingu, które nie
    stanowią jednego kompleksowego świadczenia. Każdemu świadczeniu można przypisać
    niezależny od siebie byt. Uznać zatem należy, że opisane czynności są świadczone
    odrębnie (samodzielnie) od siebie i nie są ze sobą ściśle powiązane i w aspekcie
    gospodarczym nie tworzą jednej całości, której rozdzielenie, miałoby sztuczny charakter.
    W konsekwencji, w przedmiotowej sprawie, mamy do czynienia z odrębnymi i
    niezależnymi od siebie świadczeniami.
    Tym samym nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem zgodnie, z którym koszty
    budowy i wyposażenia studia należy traktować jako element kalkulacji wynagrodzenia za
    usługę główną (streaming), a nie jako odrębną dostawę towarów czy świadczenie usług
    budowlanych.
    W tym miejscu zauważyć należy, że z przepisu art. 5 ust. 1 ustawy, regulującego zakres
    przedmiotowy opodatkowania podatkiem od towarów i usług wynika, iż dla
    opodatkowania danej transakcji rozstrzygające znaczenie ma ustalenie miejsca dostawy -
    świadczenia.
    Miejsce świadczenia to nic innego jak miejsce opodatkowania danej czynności. Zatem,
    jego określenie ma istotne znaczenie dla prawidłowego ustalenia państwa, w którym
    powstanie obowiązek podatkowy z tytułu danej czynności.
    Miejscem dostawy towarów, zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      jest w przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich
      dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się
      w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy.
    Natomiast w myśl art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy:
      Miejscem dostawy towarów w przypadku towarów niewysyłanych ani
      nietransportowanych jest miejsce, w którym towary znajdują się w momencie
      dostawy.
    Natomiast regulacje prawne obowiązujące w zakresie miejsca świadczenia przy
    świadczeniu usług, zostały zawarte w ustawie o podatku od towarów i usług w rozdziale 3
    działu V.
    Stosownie do art. 28a ustawy:
      Na potrzeby stosowania ww. rozdziału:
      1. ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
      a. podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
      art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
      względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b. osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
      zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od
      wartości dodanej;
      2. podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
      nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia
      usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich
      świadczonych na jego rzecz usług.
    Wskazany powyżej art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy.
    Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług.
    Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność

    gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej
    ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty
    wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich
    oraz państw trzecich.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:
      W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1
    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu
    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia
    tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa
    jest świadczona.
    Ponadto, w odniesieniu do pewnych kategorii usług, przepisy dotyczące podatku od
    towarów i usług wprowadzają szczególne regulacje dotyczące miejsca świadczenia. Jedną z
    takich kategorii są usługi związane z nieruchomościami.
    I tak, zgodnie z art. 28e ustawy:
      Miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług
      świadczonych przez rzeczoznawców, pośredników w obrocie nieruchomościami,
      usług zakwaterowania w hotelach lub obiektach o podobnej funkcji, takich jak
      ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi, użytkowania i
      używania nieruchomości oraz usług przygotowywania i koordynowania prac
      budowlanych, takich jak usługi architektów i nadzoru budowlanego, jest miejsce
      położenia nieruchomości.
    Przepis art. 28e ustawy – jak wynika z jego brzmienia – stanowi wyjątek od zasady,
    przyjmując jako kryterium nie usytuowanie podmiotu, lecz przedmiotu, którym jest
    nieruchomość. Usługi które jej wprost dotyczą, mają być opodatkowane według miejsca
    jej położenia. Kryterium położenia nieruchomości jest tu zatem decydujące – determinuje
    ono docelowo miejsce opodatkowania usługi związanej z daną nieruchomością. Co
    istotne, zasada wyrażona w art. 28e ustawy obejmuje wyłącznie usługi, które dotyczą
    konkretnej nieruchomości – jedynie wówczas można w praktyce zastosować
    opodatkowanie w miejscu położenia nieruchomości.

    Także Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1, ze zm.) w art. 47
    przewiduje, że:
      Miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomością, w tym usług
      rzeczoznawców i agentów nieruchomości, usług zakwaterowania w sektorze
      hotelarskim lub sektorach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub w
      miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi, przyznawanie prawa użytkowania
      nieruchomości oraz usług związanych z przygotowywaniem i koordynacją prac
      budowlanych, takich jak usługi architektów i biur nadzoru budowlanego, jest miejsce,
      w którym znajduje się dana nieruchomość.
    Ustawa nie zawiera definicji pojęcia „nieruchomość” oraz pojęcia „usługi związanej z
    nieruchomościami”. Niemniej jednak ustawodawca unijny wychodząc naprzeciw
    oczekiwaniom państw członkowskich wprowadził rozporządzeniem wykonawczym Rady
    (UE) nr 1042/2013 z dnia 7 października 2013 r. (Dz. Urz. UE L Nr 284 z 26.10.2013 r., s. 1)
    zmianę do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r.
    ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23.03.2011, str. 1 ze zm.) -
    zwanego dalej rozporządzeniem 282/2011 - pojęcie „nieruchomość”, jak również wyjaśnił,
    na czym polegają „usługi związane z nieruchomościami”.
    Zgodnie z art. 13b rozporządzenia 282/2011:
      Do celów stosowania dyrektywy 2006/112/WE za „nieruchomość” uznaje się:
      a) każdą określoną część ziemi, na jej powierzchni lub pod jej powierzchnią, która
      może stać się przedmiotem własności i posiadania;
      b) każdy budynek lub każdą konstrukcję przytwierdzone do gruntu lub w nim
      osadzone powyżej lub poniżej poziomu morza, których nie można w łatwy sposób
      zdemontować lub przenieść;
      c) każdy zainstalowany element stanowiący integralną część budynku lub konstrukcji,
      bez którego budynek lub konstrukcja są niepełne, taki jak drzwi, okna, dachy, schody
      i windy;
      d) każdy element, sprzęt lub maszynę zainstalowane na stałe w budynku lub
      konstrukcji, które nie mogą być przeniesione bez zniszczenia lub zmiany budynku lub
      konstrukcji.
    Ponadto, w myśl art. 31a ust. 1 rozporządzenia nr 282/2011:
      Usługi związane z nieruchomościami, o których mowa w art. 47 dyrektywy 2006/112
      /WE, obejmują jedynie te usługi, które mają wystarczająco bezpośredni związek z
      daną nieruchomością. Usługi uważa się za mające wystarczająco bezpośredni
      związek z nieruchomością w następujących przypadkach:
      a) gdy wywodzą się z nieruchomości, a dana nieruchomość stanowi element
      składowy usługi i jest elementem centralnym oraz niezbędnym z punktu widzenia
      świadczonych usług;
      b) gdy są świadczone w odniesieniu do nieruchomości lub dla niej przeznaczone i
      mają na celu zmianę prawnego lub fizycznego stanu danej nieruchomości.
    Jednocześnie w art. 31a ust. 2 rozporządzenia 282/2011 zawarto wykaz przykładowych
    usług, które należy uznać za związane z nieruchomościami, czyli usług objętych zakresem
    stosowania art. 47 dyrektywy 2006/112/WE.
    Co więcej w art. 31a ust. 3 rozporządzenia 282/2011 zawarto wykaz przykładowych usług,
    których nie należy traktować jako usług związanych z nieruchomościami, czyli usług
    nieobjętych zakresem stosowania art. 47 dyrektywy 2006/112/WE.

    Rozwiązania wprowadzone powyższym rozporządzeniem mają na celu doprowadzić w
    całej Unii Europejskiej do wspólnej wykładni i spójnego stosowania przepisu szczególnego,
    jakim jest art. 47 Dyrektywy 2006/112/WE Rady.
    Zatem szczególne miejsce świadczenia określone w art. 28e ustawy dotyczy wyłącznie
    usług, które ściśle odnoszą się do konkretnej określonej co do miejsca położenia
    nieruchomości. W konsekwencji usługą związaną z nieruchomością nie jest każda dowolna
    usługa wykazująca chociażby najmniejszy związek z daną nieruchomością, lecz jedynie
    usługa która wprost odnosi się do konkretnej (określonej co do położenia) nieruchomości
    będącej też centralnym punktem usługi bądź też, ma na celu zmianę prawnego lub
    fizycznego stanu konkretnej (określonej co do położenia) nieruchomości.
    Z powołanych przepisów prawa, w szczególności z art. 31a rozporządzenia 282/2011
    wynika, że dla uznania usługi za związaną z nieruchomością istotne są cechy, które można
    ująć w następujący sposób:
        usługa powinna odnosić się do konkretnie określonej nieruchomości, czyli takiej,
        która jest identyfikowalna co do jej indywidualnego położenia;
        przedmiotem usługi powinna być skonkretyzowana nieruchomość lub usługa
        powinna być świadczona na/wobec konkretnej nieruchomości, a nie jakiejkolwiek;
        ta konkretna nieruchomość powinna być wpisana w istotę świadczonej usługi, być
        jej centralnym elementem, nadając główny sens usłudze i determinować jej treść,
        co należy rozumieć w ten sposób, że usługa może być wykonana tylko i wyłącznie w
        bezpośrednim związku z tą a nie inną nieruchomością;
        zmiana takiego miejsca, polegająca na ukierunkowaniu usługi na inną
        nieruchomość, powinna niweczyć istotę i sens pierwotnie świadczonej usługi.
    Ponadto z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości wynika, że aby
    świadczenie usług mogło zostać uznane za związane z nieruchomością w rozumieniu tego
    przepisu, konieczne jest, by świadczenie to było związane z wyraźnie określoną
    nieruchomością i by sama nieruchomość stanowiła przedmiot owego świadczenia. Tak
    jest w szczególności wówczas, gdy wyraźnie określoną nieruchomość należy uznać za
    konstytutywny element świadczenia usług, jako że stanowi ona centralny i nieodzowny
    element tego świadczenia (zob. podobnie wyrok z dnia 27 czerwca 2013 r., RR Donnelley
    Global Turnkey Solutions Poland, C-155/12, EU:C:2013:434, pkt 34, 35).
    Orzecznictwo to, jak wskazuje Trybunał w wyroku C-215/19, zostało zasadniczo
    skodyfikowane w art. 31a ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia 282/2011 wykonawczego,
    stanowiącym, że usługi związane z nieruchomością, o których mowa w art. 47 dyrektywy
    VAT, obejmują jedynie te usługi, które wykazują wystarczająco bezpośredni związek z
    nieruchomością, co ma miejsce, po pierwsze, w przypadku, gdy usługi te wywodzą się z
    nieruchomości, a dana nieruchomość stanowi element składowy usługi i jest elementem
    centralnym oraz niezbędnym z punktu widzenia świadczonych usług, a po drugie, w
    przypadku, gdy usługi te są świadczone w odniesieniu do nieruchomości lub dla niej
    przeznaczone i mają na celu zmianę prawnego lub fizycznego stanu danej nieruchomości.
    W związku z tym, że w przedmiotowej sprawie, mamy do czynienia z odrębnymi i
    niezależnymi od siebie świadczeniami, dla każdego z nich należy odrębnie rozpatrzeć
    miejsce świadczenia i opodatkowania.
    Odnosząc się do świadczonej przez Państwa na rzecz zagranicznych kontrahentów usługi
    budowy studia, należy zauważyć że usługi budowy studia są wykonywane przez Państwa
    na konkretnych nieruchomościach (studiach) położonych w Polsce. Nieruchomości te
    (studia) są centralnym i niezbędnym punktem do wykonania robót budowalnych. Zatem
    świadczone przez Państwa usługi budowy studia, dotyczą konkretnej nieruchomości

    położonej w Polsce. W związku z tym, w odniesieniu do świadczonych przez Państwa usług
    budowy studia znajdzie zastosowanie art. 28e ustawy. Jak wynika z tego przepisu
    miejscem świadczenia usługi związanej z nieruchomością jest miejsce położenia tej
    nieruchomości, co oznacza, że świadczone przez Państwa usługi budowy studia podlegają
    opodatkowaniu w Polsce.
    Odnosząc się z kolei do miejsca świadczenia wykonywanej przez Państwa na rzecz
    zagranicznego kontrahenta usługi streamingu, należy wskazać, że nie znajdą zastosowania
    szczególne zasady ustalania miejsca świadczenia usług na podstawie art. 28e, art. 28f ust.
    1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n. W konsekwencji miejsce
    świadczenia usługi streamingu należy ustalić na podstawie zasady ogólnej, o której mowa
    w art. 28b ustawy. W analizowanym przypadku zagraniczni kontrahenci mają siedzibę
    działalności gospodarczej na terytorium Malty, British Virgin Islands, Isle of Man lub
    Rumunii. Kontrahenci nie są zarejestrowani w Polsce do celów podatku VAT oraz nie
    posiadają siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium Polski. Zatem stosownie do art. 28b ust. 1 ustawy świadczone przez Państwa
    usługi streamingu podlegają opodatkowaniu w kraju, w którym zagraniczny kontrahent
    będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej. Tym samym świadczona
    przez Państwa usługa streamingu nie podlega opodatkowaniu na terytorium Polski.
    Odnośnie zaś dokonywanej przez Państwa na rzecz zagranicznego kontrahenta dostawy
    sprzętu i materiałów należy wskazać, że nie dochodzi do przemieszczenia sprzętu i
    materiałów z terytorium kraju do innego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego.
    Jak Państwo wskazali, sprzęt i materiały nie są dostarczane kontrahentowi, pozostają w
    Polsce. Zatem stosownie do art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy, miejscem dostawy towarów
    niewysyłanych i nietransportowanych jest miejsce w którym towary znajdują się w
    momencie dostawy. Zatem miejscem dostawy sprzętu i materiałów jest terytorium Polski.
    W konsekwencji dostawa sprzętu i materiałów stanowi dostawę krajową i podlega
    opodatkowaniu podatkiem VAT według właściwej stawki podatku VAT.
    Zatem Państwa stanowisko należy uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywało się
    będzie ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Macie Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.