Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IP-PB3-423-187/07-2/AJ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2007-12-05
Teza: Wynagrodzenie za pracę za poszczególne lata należy uznać za wynagrodzenie związane z tymi latami, w związku z tym powinny być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w latach, których dotyczą. Fakt nieprawidłowego rozpoznania lub nierozpoznania przez podatnika kosztu uzyskania przychodów i powiązane z tym nieujęcie w odpowiednim terminie tego kosztu w księgach rachunkowych nie ma znaczenia na rozpoznanie kosztu w danym okresie i nie świadczy o tym, że zarachowanie kosztu nie było możliwe. Na rozpoznanie powstania kosztu uzyskania przychodów w danym okresie nie mają znaczenia także przepisy, które obowiązywać zaczną w następnych latach podatkowych
Słowa kluczowe: komornik-komornik sądowy; koszt-koszty uzyskania przychodów; pracodawca; pracownik; składki-składki na ubezpieczenie społeczne; składki-składki na ubezpieczenie zdrowotne; spółki; wynagrodzenia-wynagrodzenie brutto
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 04.09.2007 r. (data wpływu 10.09.2007 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie momentu zaliczenia w poczet kosztów uzyskania przychodów wyegzekwowanych przez komornika wynagrodzeń za pracę - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 10.09.2007 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie momentu zaliczenia w poczet kosztów uzyskania przychodów wyegzekwowanych przez komornika wynagrodzeń za pracę.

**W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.**

W 2007 r. X S.A. wypłaciła, zgodnie z wyrokiem sądowym, zaległe wynagrodzenie byłego Prezesa Zarządu Spółki, za okres od 09.2000 r. do 03.2002 r.

Wynagrodzenie to nie zostało naliczone w latach 2000-2002 ze względu na fakt, iż były Prezes Zarządu zrzekł się tego wynagrodzenia, w związku z trudną sytuacją Spółki. W tym okresie sprawował on jednoosobową funkcję zarządu, a zatem sam podejmował decyzje dot. Spółki.

Były Prezes Zarządu wystąpił do sądu, dnia 28.02.2004 r., przeciwko X S.A. o wynagrodzenie za pracę. Sąd, po rozpoznaniu przedmiotowego wniosku, zasądził od Spółki na rzecz powoda zaległe wynagrodzenia za w/w okres. W 2007 r. powyższe wynagrodzenie zostało wyegzekwowane, w kwotach brutto, przez komornika sądowego. Na Spółce, jako płatniku (zgodnie z przepisami o Ubezpieczeniach Społecznych), spoczywa również obowiązek naliczenia oraz opłacenia składek ZUS pracownika i pracodawcy.

**W związku z powyższym zadano następujące pytanie.**

Czy naliczone, w kwocie brutto, wynagrodzenie z lat 2000-2002, wyegzekwowane przez komornika sądowego, od Spółki w 2007 r., stanowi koszt uzyskania przychodów w roku podatkowym 2007, a także czy zapłacone składki ZUS (pracownika i pracodawcy) od tego wynagrodzenia są kosztami uzyskania przychodów Spółki w 2007 r.?

Zdaniem wnioskodawcy, kwota wynagrodzenia (wraz ze składkami ZUS pracownika i pracodawcy) powinny zostać uznane, zgodnie z art. 15 ust. 4d oraz art. 16 ust. 1 pkt 57 i 57a ustawy z dnia 5.02.1992 r o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. 1992 Nr 21 poz. 86), do kosztów uzyskania przychodów Spółki w 2007 r.

Wypłata przedmiotowych wynagrodzeń i składek ZUS została dokonana w 2007 r., co stanowi faktyczne obciążenie Spółki kosztami uzyskania przychodów w tym roku podatkowym.

**W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.**

Na wstępie organ wydający interpretację zaznacza, iż ocenie podlega tylko stan faktyczny opisany we wniosku. Dokumenty dołączone do wniosku mogą być przedmiotem analizy w trakcie ewentualnego postępowania podatkowego lub kontrolnego, nie mogą zaś być przedmiotem oceny przy wydawaniu interpretacji.

Zgodnie z przepisem art. 16 ust. 1 pkt 57 i 57 a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 z późn. zm.) nie uważa się za koszt uzyskania przychodów:

*   niewypłaconych, niedokonanych lub niepostawionych do dyspozycji wypłat, świadczeń oraz innych należności z tytułów określonych w art. 12 ust. 1 i 6, art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, z późn. zm.), a także zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakład pracy,
*   nieopłaconych do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składek, z zastrzeżeniem pkt 40, określonych w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, w części finansowanej przez płatnika składek.

Obecne brzmienie art. 16 ust. 1 pkt 57 ww. ustawy zostało nadane przez art. 1 pkt 7 lit. a) tiret czwarte ustawy z dnia 18 listopada 2004 r. (Dz. U. Nr 254 poz. 2533) zmieniającej ustawę o podatku dochodowym od osób prawnych z dniem 1 stycznia 2005 r.

Brzmienie art. 16 ust. 1 pkt 57a zostało nadane natomiast przez art. 1 pkt 7 lit. a) tiret piąte ustawy z dnia 18 listopada 2004 r. (Dz. U. Nr 254 poz. 2533) zmieniającej ustawę o podatku dochodowym od osób prawnych z dniem 1 stycznia 2005 r.

Przed dniem 01 stycznia 2005 r., tj. w szczególności w latach 2000-2002 obowiązywał tylko art. 16 ust. 1 pkt 57 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zgodnie z którym nie zalicza się do kosztów uzyskania przychodów nie wypłaconych osobom fizycznym, nie prowadzącym działalności gospodarczej, należności z tytułów określonych w art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 i Nr 22, poz. 270).

Zgodnie z obowiązującym w 2000 r. brzmieniem art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych osoby fizyczne będące przedsiębiorcami oraz osoby prawne i jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej, które dokonują wypłaty należności osobom określonym w art. 3 z tytułu działalności określonej w art. 13 pkt 2 i 5-8, z praw autorskich i praw pokrewnych w rozumieniu odrębnych przepisów oraz z praw do projektów wynalazczych, topografii układów scalonych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również z tytułu zakupu tych praw, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy w wysokości 20% należności pomniejszonej o koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9.

Artykuł 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych po zmianie brzmienia przez art. 1 pkt 40 lit. a) ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. (Dz. U. Nr 104, poz. 1104) zmieniającej ww. ustawę z dniem 1 stycznia 2001 r. obowiązywał m.in. w latach 2001-2002 w brzmieniu nadanym przez ustawę zmieniającą. Zgodnie z jego ówczesnym brzmieniem osoby fizyczne będące przedsiębiorcami oraz osoby prawne i jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej, które dokonują wypłaty należności osobom określonym w art. 3 z tytułu działalności określonej w art. 13 pkt 2 i 5-9, z praw autorskich i praw pokrewnych w rozumieniu odrębnych przepisów oraz z praw do projektów wynalazczych, topografii i układów scalonych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również z tytułu zakupu tych praw, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy w wysokości 20% należności pomniejszonej o koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9, oraz pomniejszonej o składki potrącone przez płatnika w danym miesiącu na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b).

Przepis art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznym zarówno w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2001 r. jak również po tym dniu nie miał zastosowania do stanu faktycznego będącego przedmiotem wniosku, tj. wynagrodzenia o pracę. Do przedstawionego stanu faktycznego nie miał zatem także zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 57 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Zgodnie z przywołanym przez Wnioskodawcę art. 15 ust. 4d ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 z późn. zm.) koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

Należy podkreślić, że art. 15 ust. 4d dodany został przez art. 1 pkt 9 lit. e) ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. (Dz. U. Nr 217 poz. 1589) zmieniającej ustawę o podatku dochodowym od osób prawnych z dniem 1 stycznia 2007 r. Pomijając zatem możliwość zastosowania przepisu art. 15 ust. 4d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych do przedstawionego stanu faktycznego, stwierdzić należy że w latach 2000-2002 przepis ten nie obowiązywał.

Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w brzmieniu obowiązującym w latach 2000-2002 koszty uzyskania przychodów są potrącalne tylko w tym roku podatkowym, którego dotyczą, tj. są potrącalne także koszty uzyskania poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy, lecz dotyczące przychodów roku podatkowego oraz określone co do rodzaju i kwoty koszty uzyskania, które zostały zarachowane, chociaż ich jeszcze nie poniesiono, jeżeli odnoszą się do przychodów danego roku podatkowego, chyba że ich zarachowanie nie było możliwe; w tym przypadku są one potrącalne w roku, w którym zostały poniesione.

W świetle ww. przepisu wynagrodzenie za pracę za poszczególne lata należy uznać za wynagrodzenie związane z tymi latami. W związku z powyższym wynagrodzenia te powinny być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w latach, których dotyczą. Fakt nieprawidłowego rozpoznania lub nierozpoznania przez podatnika kosztu uzyskania przychodów i powiązane z tym nieujęcie w odpowiednim terminie tego kosztu w księgach rachunkowych nie ma znaczenia na rozpoznanie kosztu w danym okresie i nie świadczy o tym, że zarachowanie kosztu nie było możliwe. Na rozpoznanie powstania kosztu uzyskania przychodów w danym okresie nie mają znaczenia także przepisy, które obowiązywać zaczną w następnych latach podatkowych.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w przypadku interpretacji dotyczącej zdarzenia przyszłego – stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock .