Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.472.2021.10.MS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-21
Teza: Obowiązki płatnika w sytuacji używania przez pracowników
samochodu prywatnego do jazd służbowych.
Słowa kluczowe: cel-cel służbowy
odpowiedzialność-odpowiedzialność płatnika
pracownik
przychód
płatnik
ryczałt
samochód-samochód prywatny
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.-
Zakłady pracy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Pozostałe zwolnienia.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 23b
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 38-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 maja 2021 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełnili go Państwo – w
    odpowiedzi na wezwanie – pismami z 18 sierpnia 2021 r. (data wpływu 18 sierpnia 2021
    r. oraz data wpływu 23 sierpnia 2021 r.).
    Treść wniosku jest następująca.
    Opis stanu faktycznego
    W Urzędzie A wypłacany jest ryczałt z tytułu używania samochodu prywatnego na rzecz
    Urzędu, jako zwrot poniesionych nakładów przez pracownika. Te nakłady są ponoszone
    na rzecz Pracodawcy, czyli Urzędu.
    Pracodawca, czyli Urząd Miasta i Gminy zawarł z pracownikami stosowne umowy na
    używanie własnych pojazdów na rzecz Pracodawcy w celu poprawy jakości świadczonej
    pracy, gdyż ci pracownicy muszą wykonywać również pracę w terenie. Dotyczy to gońca,
    Referenta do spraw rolnictwa i ochrony środowiska, dwóch Inspektorów do spraw
    inwestycji gminnych, Zastępcy Burmistrza i Burmistrza. Wszyscy ci pracownicy, aby
    właściwie wykonywać swą pracę, muszą ją wykonywać w terenie.
    Od kilku lat dla tych pracowników jest naliczany podatek dochodowy od wypłaconego
    ryczałtu. Działanie takie wzbudziło przekonanie o niewłaściwym postępowaniu
    Pracodawcy. Przekonanie to nasiliło się po wyrokach sądów administracyjnych, zarówno
    wojewódzkich, np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 2
    września 2020 r. sygn. akt I SA/Bd 377/20, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
    w Gorzowie, a także Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 października
    2019 r. W tym przypadku NSA również powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z
    8 lipca 2014 sygn. akt K 7/13.
    Pracownicy wystąpili do Pracodawcy o zaniechanie poboru podatku dochodowego od
    ryczałtu. Podkreślić należy, że zwrot kosztów używania własnego samochodu w ramach
    delegacji służbowej nie podlega opodatkowaniu.
    Uzupełnienie wniosku
    W Urzędzie A wypłacany jest ryczałt z tytułu używania własnego samochodu do celów
    służbowych dla sześciu pracowników.
    Pracownicy używają własne samochody na rzecz Urzędu A. Pracownicy ci wyrazili zgodę
    na używanie własnego samochodu na rzecz Urzędu Miasta i Gminy A co zostało
    potwierdzone stosownymi umowami cywilno-prawnymi.

    Zgodnie z § 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 25 marca 2002 r. w sprawie
    warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów
    służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów nie będących własnością
    pracodawcy (Dz. U. Nr 27 poz. 271).
    Rozporządzenie rozróżnia „zwrot kosztów używania do celów służbowych pojazdów w
    ramach jazd lokalnych (§ 1 ust. 1 cytowanego rozporządzenia) oraz w § 1 ust. 2 zwrot
    kosztów podróży poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, czyli
    zwrot kosztów w oparciu o delegację służbową przy użyciu własnego pojazdu. Koszt
    przejazdu to iloczyn stawki za 1 kilometr oraz liczby kilometrów.
    Natomiast, zgodnie z § 3 ust. 1 tego rozporządzenia, określony jest limit kilometrów na
    jazdy lokalne i zgodnie z ust. 2 tego paragrafu dla gmin o liczbie mieszkańców do 100
    tysięcy mieszkańców wynosi 300 kilometrów.
    Zgodnie z § 4 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, zwrot kosztów używania pojazdów dla
    celów służbowych w ramach jazd lokalnych następuje w formie miesięcznego ryczałtu.
    Ryczałt przysługuje tylko w czasie obecności w pracy.
    Prawo do ryczałtu w Urzędzie A mają Burmistrz, Zastępca Burmistrza, dwóch Inspektorów
    do spraw inwestycji gminnych, Referent do spraw rolnictwa i ochrony środowiska oraz
    gmin.
    Od wielu lat dla tych pracowników naliczany jest podatek dochodowy od wypłaconego
    ryczałtu.
    Analizując wyroki sądów administracyjnych zarówno wojewódzkich, np. wyrok
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 14 listopada 2019 r.
    sygn. akt. I SA/Go 658/19, czy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
    Bydgoszczy z 2 września 2020 r. sygn. akt. I SA/Bd 377/20.
    W tej sprawie wypowiedział się także Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie
    wyrokiem z 16 października 2019 r. sygn. akt. II FSK/3531/17.
    W tym wyroku NSA powołuje się na rozważania Trybunału Konstytucyjnego zawarte w
    wyroku z 8 lipca 2014 r. sygn. akt. K7/13 dotyczące instytucji przychodu w rozumieniu
    przepisów art. 11 ust. 1u, art. 12 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2032 ze zm. zwanej: „Ustawą o podatku
    dochodowym od osób fizycznych”).
    Trybunał twierdzi, że wykładni tych przepisów należy dokonać w sposób prokonstytucyjny.
    Skoro pracownik otrzymuje tylko zwrot wydatków, które obowiązany ponosić jest
    pracodawca, to z tytułu uzyskania tego świadczenia nie osiąga żadnego przysporzenia, a
    przez to przychodu, w rozumieniu art. 12 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 Ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Pracownicy dokonujący podróży służbowej poza granicą gminy własnym samochodem
    otrzymują zwrot kosztów używania własnego samochodu w oparciu o wystawioną
    delegację, zgodnie z zasadami określonymi w § 1 ust. 2 cytowanego wyżej Rozporządzenia.
    Pracownicy wykonujący podróże służbowe poza siedzibę Pracodawcy w oparciu o
    polecenie wyjazdu, otrzymują zwrot kosztów przejazdu według zasady iloczyn za 1 km
    przejazdu i ilość przejechanych kilometrów.
    Ten zwrot kosztów nie był i nie jest opodatkowany podatkiem dochodowym, czyli
    dochodzi do niespójności prawnej, bo ryczałt za jazdy lokalne to też iloczyn za 1 kilometr i
    ustalony limit. Zaznaczyć należy, że ryczałt należy się tylko za dni obecności w pracy. Za
    każdy dzień nieobecności ryczałt jest zmniejszony o 1/22.
    Zmniejszenie następuje w oparciu o oświadczenie pracownika.
    Dlatego też pracownicy Urzędu A zwracają się do Pracodawcy o zaniechanie poboru
    podatku dochodowego od ryczałtów oraz dokonanie jego zwrotu zgodnie z przepisami.

    Pracodawca, czyli Urząd w A doszedł do wniosku, że naliczenie podatku i jego pobór od
    ryczałtu jest nadinterpretacją prawa i jest niezgodny z prawem.
    Jednak presja organów skarbowych by naliczać i odprowadzać podatek jest tak wielka, że
    samodzielne zaniechanie tego poboru może być dotknięte sankcją, stąd wystąpienie o
    interpretację indywidualną, która może być kontrolowana przez sąd.
    Pytanie (po uzupełnieniu)
    Czy zwrot kosztów używania samochodu pracownika do celów służbowych jest dochodem
    w świetle art. 12 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 Ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, czy jest tylko rekompensatą za używanie prywatnego pojazdu do celów
    służbowych?
    Państwa stanowisko w sprawie (po uzupełnieniu)
    Zdaniem Urzędu A, czyli Pracodawcy, pobór podatku od wypłaty ryczałtu z tytułu używania
    samochodu prywatnego pracownika jest bezzasadny i bezprawny, gdyż wypłata ryczałtu
    powoduje, że pracownik otrzymuje tylko zwrot wydatków, które obowiązany jest ponosić
    Pracodawca, to z tytułu uzyskania tego świadczenia nie osiąga żadnego przysporzenia, a
    przez to przychodu w rozumieniu art. 12 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 Ustawy o
    podatku dochodowym osób fizycznych. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
    Bydgoszczy z 2 września 2020 r. sygn. akt I SA/Bd 377/20 oraz wyrok Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 16 października 2019 r. sygn. akt II FSK 3531/17.
    Postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia
    3 września 2021 r. wydałem postanowienie nr 0113-KDIPT2-3.4011.472.2021.2.MS o
    pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia.
    Postanowienie to odebrali Państwo 3 września 2021 r.
    Zażalenie na postanowienie
    7 września 2021 r. wnieśli Państwo zażalenie na to postanowienie. Wnieśli Państwo o o
    uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i wydanie interpretacji indywidualnej.
    Rozpatrzyłem złożone zażalenie – 3 listopada 2021 r. wydałem postanowienie 0113-
    KDIPT2-3.4011.472.2021.3.AK utrzymujące w mocy postanowienie z 3 września 2021 r. o
    pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia.
    Postanowienie to odebrali Państwo 3 listopada 2021 r.
    Skarga na postanowienie
    30 listopada 2021 r. wnieśli Państwo skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Poznaniu.
    Wnieśli Państwo o:
      · uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o uchylenie poprzedzającego go
        postanowienia z dnia 3 września 2021 r. nr 0113-KDIPT2-3.4011.472.2021.2.MS o
        pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
        przepisów prawa podatkowego dotyczącego podatku dochodowego od osób
        fizycznych w zakresie obowiązków płatnika,
      · zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania skargowego, w tym kosztów
        zastępstwa przez radcę prawnego,
      · rozpoznanie sprawy na rozprawie, bez stosowania trybu określonego w art. 119 i 120
        ustawy o postępowaniu przed sadami administracyjnymi.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi

    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 24 maja 2022 r. sygn. akt I SA/Po
    4/22 uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej z 3 września 2021 r. nr 0113-KDIPT2-3.4011.472.2021.2.MS.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny – wyrokiem z 22 maja 2025 r. sygn. akt II FSK 1155/22
    oddalił skargę kasacyjną.
    Wyrok, który uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 3 września 2021 r. nr 0113-KDIPT2-
    3.4011.472.2021.2.MS stał się prawomocny 22 maja 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
      • uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Wojewódzki Sąd Administracyjny i Naczelny Sąd Administracyjny w ww.
        wyrokach;
      • ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie
        zadanego w uzupełnieniu wniosku pytania w podatku dochodowym od osób
        fizycznych jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powyższy przepis ustanawia generalną zasadę opodatkowania podatkiem dochodowym,
    zgodnie z którą opodatkowaniu tym podatkiem podlegają wszelkie uzyskane przez
    podatnika w danym roku korzyści majątkowe, z wyjątkiem tych, które na mocy ustawy
    wyłączone zostały z tego opodatkowania (np. poprzez wprowadzenie ustawowego
    zwolnienia z opodatkowania, czy też zaniechanie poboru podatku).
    Przepis art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowi, że:
      Źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej
      spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

    Stosownie do art. 12 ust. 1 omawianej ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów
    zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków
    pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika
    powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z
    pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.
    Tak szerokie zdefiniowanie pojęcia przychodu pracownika wskazuje, że w każdym
    przypadku, w którym uzyska on od pracodawcy realną korzyść mającą wymiar finansowy,
    będzie to rodzić obowiązek zwiększenia jego przychodu, z wyjątkiem świadczeń
    określonych w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartych w art. 21, 52, 52a i 52c
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do art. 31 ww. ustawy:
      Osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające
      osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy,
      pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy
      – wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.
    Z kolei w świetle art. 38 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Płatnicy, o których mowa w art. 31 i art. 33-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i
      2a, kwoty pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca
      następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu
      skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według
      miejsca zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą
      fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie
      posiada siedziby. Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego
      podatku występuje różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    Stosownie do postanowień art. 34a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie
    drogowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 919 ze zm.):
      Na podstawie umów cywilnoprawnych mogą być używane, do celów służbowych,
      samochody osobowe, motocykle i motorowery niebędące własnością pracodawcy.
    Natomiast § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w
    sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do
    celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących
    własnością pracodawcy (Dz. U. z 2002 r. Nr 27 poz. 271 ze zm.) stanowi, że:
      Zwrot kosztów używania przez pracownika w celach służbowych do jazd lokalnych
      samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością
      pracodawcy, zwanych dalej „pojazdami do celów służbowych”, następuje na

      podstawie umowy cywilnoprawnej, zawartej między pracodawcą a pracownikiem, o
      używanie pojazdu do celów służbowych, na warunkach określonych w
      rozporządzeniu.
    Wobec powyższego, kwota przedmiotowego zwrotu wydatków za jazdy lokalne stanowi
    dodatkowe świadczenie otrzymywane przez pracownika od pracodawcy.
    Dokonując oceny stanu faktycznego przedstawionego w złożonym wniosku, wyjaśnić
    należy, że ustawodawca definiując na potrzeby ustawy pojęcie przychodu w art. 11 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dokonał rozróżnienia pieniędzy i
    wartości pieniężnych od wartości otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Wyodrębniając pojęcie nieodpłatnych świadczeń od pieniędzy
    uznał tym samym, że nieodpłatne świadczenia muszą mieć postać niepieniężną.
    Stanowisko to potwierdza również brzmienie art. 11 ust. 2-2b ww. ustawy, w których to
    regulacjach ustawodawca wskazuje sposób ustalania wartości świadczeń w naturze i
    innych nieodpłatnych świadczeń.
    W wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13, Trybunał orzekł, że
    art. 12 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ust. 3 w związku z art. 11 ust. 2-2b
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych rozumiane w ten sposób, że inne
    nieodpłatne świadczenie oznacza wyłącznie przysporzenie majątkowe o indywidualnie
    określonej wartości, otrzymane przez pracownika, są zgodne z art. 2 w związku z art. 217
    Konstytucji.
    Wyrok ten dotyczył zatem wyłącznie świadczeń nieodpłatnych, dlatego też nie może mieć
    zastosowania do świadczeń pieniężnych. Należy bowiem zwrócić uwagę, że orzeczenie to
    zapadło na wniosek o zbadanie zgodności z art. 2 i art. 217 Konstytucji przepisów ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych (art. 12 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 oraz
    art. 12 ust. 3 w związku z art. 11 ust. 2-2b) w zakresie, w jakim przewidują opodatkowanie
    wszelkich świadczeń:
      - które pracownik może potencjalnie otrzymać w związku z pozostawaniem w stosunku
        pracy,
      - które są ściśle związane z działalnością gospodarczą prowadzoną przez pracodawcę,
      - których wartości nie da się wyliczyć w zgodzie z metodologią wskazaną w wymienionej
        ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Stosowanie tez zawartych w tym wyroku do świadczeń o charakterze pieniężnym
    otrzymywanych przez pracownika, a więc również do zwrotu kosztów używania przez
    pracownika samochodu prywatnego do celów służbowych w jazdach lokalnych nie jest
    uzasadnione.
    Zatem, w przedmiotowej sprawie nie będzie miał zastosowania wyrok Trybunału
    Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13, dotyczący nieodpłatnych świadczeń,
    gdyż Państwa pracownik otrzymuje środki pieniężne.
    Obowiązujące przepisy prawa pracy nie nakładają na pracodawcę obowiązku
    zrekompensowania pracownikowi ww. wydatku, tak jak ma to miejsce w przypadku
                        5podróży służbowej zgodnie z art. 77 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j.
    Dz. U. z 2020 r. poz. 1320 ze zm.). To z kolei prowadzi do wniosku, że w sytuacji
    nieotrzymania zwrotu poniesionych kosztów przez pracownika, byłby on zobowiązany do
    ich pokrycia z własnych środków. Zatem przyjęcie dodatkowego świadczenia oferowanego
    przez pracodawcę leży w interesie pracownika, gdyż jest równoznaczne z uniknięciem
    przez niego wydatku, jaki musiałby ostatecznie ponieść, gdyby pracodawca nie dokonał
    jego zwrotu.
    Wobec tego, zwrot kosztów poniesionych przez pracowników tytułem wykorzystywania,
    na podstawie właściwej umowy, prywatnego samochodu osobowego do celów
    służbowych związanych z Państwa działalnością – stanowi dodatkowe świadczenie

    otrzymywane przez pracownika od pracodawcy, a w konsekwencji przychód w rozumieniu
    art. 11 ust. 1 i art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W kontekście powyższego należy wskazać, że gdyby wolą ustawodawcy nie było zaliczenie
    omawianych świadczeń do przychodów, to nie zawarłby w katalogu zwolnień przepisu
    określonego w art. 21 ust. 1 pkt 23b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    zgodnie, z którym:
      Wolny od podatku dochodowego jest zwrot kosztów poniesionych przez pracownika
      z tytułu używania pojazdów stanowiących własność pracownika, dla potrzeb zakładu
      pracy, w jazdach lokalnych, jeżeli obowiązek ponoszenia tych kosztów przez zakład
      pracy albo możliwość przyznania prawa do zwrotu tych kosztów wynika wprost z
      przepisów innych ustaw – do wysokości miesięcznego ryczałtu pieniężnego albo do
      wysokości nieprzekraczającej kwoty ustalonej przy zastosowaniu stawek za 1
      kilometr przebiegu pojazdu, określonych w odrębnych przepisach wydanych przez
      właściwego ministra, jeżeli przebieg pojazdu, z wyłączeniem wypłat ryczałtu
      pieniężnego, jest udokumentowany w ewidencji przebiegu pojazdu prowadzonej
      przez pracownika; przepis art. 23 ust. 7 stosuje się odpowiednio.
    Powyższa regulacja ogranicza jednak krąg podatników mogących skorzystać z
    omawianego zwolnienia do tych, którym przepisy odrębnych ustaw gwarantują możliwość
    przyznania prawa do zwrotu poniesionych kosztów, bądź nakładają na pracodawcę
    obowiązek zwrotu pracownikowi tych kosztów.
    Odrębnymi ustawami, do których odsyła art. 21 ust. 1 pkt 23b ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych są:
      - ustawa z dnia 5 września 2008 r. o komercjalizacji państwowego przedsiębiorstwa
        użyteczności publicznej „Poczta Polska” (Dz. U. Nr 180, poz. 1109 ze zm.),
      - ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2020 r. poz. 1463 ze zm.),
      - ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2020 r. poz. ze zm.).
    Z powyższego wynika, że zwrot kosztów poniesionych przez pracownika z tytułu używania
    pojazdów stanowiących własność pracownika, dla potrzeb zakładu pracy jest wolny od
    podatku dochodowego, jeżeli samochód jest wykorzystywany w jazdach lokalnych, a
    obowiązek ponoszenia tych kosztów przez zakład pracy albo możliwość przyznania prawa
    do zwrotu tych kosztów wynika wprost z przepisów odrębnych ustaw. W pozostałych
    przypadkach zwrot taki stanowi przychód pracownika podlegający opodatkowaniu wraz z
    innymi przychodami ze stosunku pracy.
    Zatem ww. zwolnienie swoją dyspozycją obejmuje określone kategorie osób, o których
    mowa w odrębnych ustawach, do których odwołał się ustawodawca.
    Powyższe oznacza, że jeżeli dokonujecie Państwo pracownikom zwrotu wydatków
    dotyczących używania pojazdów prywatnych do jazd lokalnych, do których nie mają
    zastosowania uregulowania prawne mieszczące się w zakresie odrębnych ustaw, o
    których mowa w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 23b ww. ustawy, to należy stwierdzić, że nie
    zostały spełnione przesłanki uprawniające do zastosowania zwolnienia od podatku
    uregulowanego w ww. przepisie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W tym miejscu należy wyraźnie zaakcentować, że na gruncie konstrukcji i systematyki
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wprowadzenie przez ustawodawcę
    powyższego zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 23b ww. ustawy dowodzi, że każdy zwrot
    kosztów poniesionych przez pracownika z tytułu używania pojazdów stanowiących
    własność pracownika, dla potrzeb zakładu pracy, w jazdach lokalnych stanowi przychód
    tegoż pracownika. Nie można bowiem stracić z pola widzenia faktu, że aby dane
    świadczenie wymienione w katalogu zwolnień z art. 21 ust. 1 ww. ustawy w ogóle mogło
    korzystać ze zwolnienia od podatku, najpierw (wyjściowo) musiałoby stanowić przychód.
    Gdyby bowiem takie świadczenie ustawodawca ulokował poza źródłem przychodu, byłoby

    z opodatkowania wyłączone, a nie zwolnione; do tego bowiem w istocie sprowadza się
    różnica między zwolnieniem podatkowym a wyłączeniem z opodatkowania, których to
    instytucji pod żadnym pozorem nie należy mylić, a tym bardziej stosować zamiennie,
    mimo nawet zbliżonych skutków ekonomicznych.
    Reasumując, biorąc pod uwagę przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego oraz
    powołane przepisy prawa, stwierdzić należy, że zwrot kosztów używania przez
    pracowników prywatnego samochodu osobowego w celach służbowych do jazd lokalnych
    na podstawie zawartej umowy cywilnoprawnej i rozliczanych w formie miesięcznego
    ryczałtu stanowi przychód pracowników ze stosunku pracy podlegający opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych, co wiąże się z obowiązkiem Państwa jako
    pracodawcy do naliczenia, pobrania i przekazania do urzędu skarbowego zaliczki na
    podatek dochodowy od kwot zwrotu.
    Dodatkowo należy wyjaśnić, że sam fakt zawarcia odrębnej umowy z pracownikiem, co do
    kwestii wykorzystania prywatnego samochodu pracownika nie ma znaczenia, gdyż
    zatrudniony wykorzystuje swój samochód celem świadczenia pracy na rzecz pracodawcy.
    Wykorzystywanie samochodu prywatnego do celów służbowych pracownika jest
    niewątpliwie związane z pozostawaniem przez niego w stosunku pracy.
    Reasumując, wypłacany przez Państwa zwrot kosztów używania przez pracowników
    prywatnego samochodu osobowego w celach służbowych do jazd lokalnych stanowi dla
    pracowników przychód ze stosunku pracy, a po Państwa stronie powstają w tym zakresie
    obowiązki płatnika wynikające z art. 31 i art. 38 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Zatem, Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dniu wniesienia wniosku.
    Odnosząc się do powołanych wyroków sądów administracyjnych wskazać należy, że
    niewątpliwie rozstrzygnięcia te kształtują pewną linię wykładni obowiązującego prawa,
    jednak dotyczą wyłącznie konkretnych spraw, w danym stanie prawnym. Wyroki, które
    Państwo powołali dotyczą indywidualnych spraw odrębnych podmiotów. W toku rozważań
    nad sposobem rozstrzygnięcia wniosku miałem na względzie także prezentowane w nich
    stanowiska i argumenty, niemniej jednak ich nie podzielam.
    Ponadto, powołany przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
    wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 14 listopada
    2019 r. sygn. akt I SA/Go 658/19 został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny 12
    maja 2021 r. sygn. akt II FSK 434/20.
    Końcowo wskazać należy, że stanowisko Organu potwierdzają m.in. następujące wyroki:
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 listopada 2009 r. sygn. akt II FSK 915/08,
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 15 lutego 2008 r. sygn. akt I SA/Po
    1116/07, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 maja 2023 r. sygn. akt
    III SA/Wa 816/23, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 28 lutego 2017 r.
    sygn. akt I SA/Gl 1443/16 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 1
    marca 2019 r. sygn. akt I SA/Lu 814/18 oraz z 1 marca 2019 r. sygn. akt I Sa/Lu 815/18.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).

    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosujecie się Państwo do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.