Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.870.2024.3.JK3
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-07
Teza: Zaniechanie poboru podatku w odniesieniu do umorzonej wierzytelności w części dotyczącej opłat okołokredytowych odnośnie składki jednorazowej tytułem ubezpieczenia na życie oraz od utraty pracy zarobkowej, a także w odniesieniu do kwoty kredytu, która nie została umorzona.
Słowa kluczowe: kredyt-kredyt hipoteczny; ugody; wierzytelność-umorzenie wierzytelności; zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Pytanie

Czy Podatnik może zastosować zaniechanie poboru podatku dochodowego od umorzonej
    części kredytu z dnia (...) 2011 r. - w pełnej kwocie tj. z włączeniem do niej kwoty 35 000 zł
    – na podstawie podpisanej ugody z bankiem, w myśl obowiązującego rozporządzenia
    Ministra Finansów z dnia 23 stycznia 2024 r. w sprawie zaniechania poboru podatku
    dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz. U. z 2024 r., poz. 102 ze zm.: dalej:
    Rozporządzenie).
    Państwa stanowisko w sprawie
    Państwa zdaniem, możecie skorzystać z prawa zaniechania poboru podatku
    dochodowego od pełnej umorzonej kwoty kapitału (włączając w nią kwotę 35.000 zł),
    wynikającej z ugody do umowy kredytowej z dnia (...) 2011 r., ponieważ:
        przysporzenie nastąpiło w okresie podanym w § 4 rozporządzenia MF, w którym
        zaniechanie poboru podatku ma mieć miejsce;
        zaciągnięty kredyt był waloryzowany walutą EUR;
        kredyt został zaciągnięty na zrealizowanie jednej inwestycji mieszkaniowej;
        kredyt dotyczył zaspokojenia potrzeby mieszkaniowej jednego gospodarstwa
        domowego
        wszelkie koszty o której mowa w ugodzie z bankiem (tj. włącznie z kwotą 35.000 zł)
        winny być objęte zaniechaniem poboru podatku
    Uzasadniając powyższe podkreślenia wymaga, że umorzone kwoty wierzytelności z tytułu
    kredytu hipotecznego (kwoty kapitału), na podstawie zawartej w lipcu 2024 r. ugody z
    bankiem, stanowią przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o PIT z tytułu
    nieodpłatnych świadczeń, klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w
    związku z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2647 ze zm.; dalej: ustawa o PIT). Z kolei na mocy § 1 ust. 1
    pkt 1 lit. a) i ust 5 Rozporządzenia z 2024 r. zarządzono zaniechanie poboru PIT - między
    innymi - od kwot umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu
    mieszkaniowego, w przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację
    jednej inwestycji mieszkaniowej, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych,
    jednego gospodarstwa domowego. Zaniechanie poboru, o którym mowa, dotyczyło kwot
    umorzonych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2024 r. (§ 4 Rozporządzenia).
    Oba kredyty w sprawie zostały zaciągnięte na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej
    polegającej na zakupie mieszkania. W momencie podpisywania umowy kredytowej w 2011
    r., Pana zamiarem było pozyskanie refinansowania w celu uwolnienia od hipoteki
    składnika majątku dla możliwość przeznaczenia środków z tej sprzedaży na realizację
    głównej i jedynej w tym czasie inwestycji mieszkaniowej. Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 1
    Rozporządzenia, zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób

    fizycznych od kwot umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu
    mieszkaniowego, w przypadku gdy:
    a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a
    w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy kredyty mieszkaniowe
    zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz
    b) osoba fizyczna będąca stroną urnowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
    zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
    mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
    mieszkaniowej;
    Stosownie do dyspozycji § 1 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia, zarządza się zaniechanie poboru
    podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot umorzonych osobie fizycznej
    wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, otrzymanych przez osobę fizyczną
    świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego udzielonego w walucie obcej lub w złotych,
    lecz nominowanego lub indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem
    przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania.
    Natomiast - zgodnie z § 1 ust. 5 Rozporządzenia - przez jedną inwestycję mieszkaniową, o
    której mowa w ust 1 pkt 1 lit a, rozumie się inwestycję, której celem jest zaspokojenie
    potrzeb mieszkaniowych: (pkt 1 ) jednego gospodarstwa domowego albo (pkt 2) więcej niż
    jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne mające zajmować
    wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z każdego takiego
    gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3
    pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn.
    Zgodnie § 1 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia, zarządza się zaniechanie poboru PIT od kwot
    umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego. Kluczowym
    jest zatem pojęcie kredytu mieszkaniowego, które § 3 Rozporządzenia definiuje poprzez
    odesłanie do art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o PIT. W związku z tym kredytem mieszkaniowym
    w rozumieniu Rozporządzenia będzie kredyt udzielony na nabycie:
        budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego
        gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem (lit. a);
        nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału
        w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
        udziału w takim prawie (lit. b);
        nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym
        również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu
        lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim
        prawie, jeżeli w okresie. o którym mowa w ust 1 pkt 131 , grunt ten zmieni
        przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego (lit. c);
        budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego (Iit. d);
        rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego (lit. e).

    Nie ulega wątpliwości, że w sprawie podatnik zaciągnął w 2011 r. kredyt na
    refinansowanie uprzedniego kredytu, którego przedmiotem było nabycie lokalu
    mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Był to więc kredyt mieszkaniowy, o
    którym mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. c) ustawy o PIT.
    W tym stanie rzeczy należy od powyższej definicji kredytu mieszkaniowego, przejść do
    definicji „inwestycji mieszkaniowej”. Ust. 5 § 1 Rozporządzenia definiuje pojęcie inwestycji
    mieszkaniowej jako zmierzającej do „zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych”. Określa ją
    zatem poprzez wskazanie celu inwestycji. Mając na względzie wskazaną regulację,
    inwestycję mieszkaniową należy - Pana zdaniem rozumieć szeroko, jako obejmującą
    wszelkie działania służące zapewnieniu lokum. Należy w nie włączyć wszelkie szeroko
    rozumiane koszty związane z nowym mieszkaniem. Tutaj chodzi o wydatki kwoty 35.000
    zł, które obejmowały zakup mebli kuchennych oraz wyposażenia mieszkania.
    Należy mieć także na względzie powód wydania Rozporządzenia, jakim była pomoc
    osobom, które zaciągnęły kredyty denominowane w walutach obcych lub do nich
    indeksowane (polepszenie sytuacji kredytobiorców) oraz liczne wyroki sądów uznających
    wadliwość prawną tego typu kredytów. Z tego względu kredyt zaciągnięty przez Pana w
    2011 r. należy uznać za mieszkaniowy, bowiem zaciągnięty na zaspokojenie potrzeb
    mieszkaniowych Pana rodziny, stanowiącej jedno gospodarstwo domowe, poprzez
    realizację jednej inwestycji mieszkaniowej. W tym bowiem celu cały przedmiotowy kredyt
    został w 2011 r. zaciągnięty.
    W kwestii celów Rozporządzenia wskazać należy, ze do kredytu objętego Pana wnioskiem
    interpretacyjnym zastosowanie ma ustawa z dnia 23 marca 2017 r. o kredycie
    hipotecznym oraz o nadzorze nad pośrednikami kredytu hipotecznego i agentami (Dz.U. z
    2022 r., poz. 2245 ze zm.; dalej: ustawa o kredycie hipotecznym, u.k.h.). W tym kontekście
    warto odwołać się do - wzmacniających powyższe stanowisko - rozważań zawartych w
    uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie z dnia 28 listopada 2023 r. o sygn. akt III SA/Wa
    1474/23, publ., które to orzeczenie dotyczyło również interpretacji indywidualnej w
    przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w kwestii objęcie zakresem
    pojęcia kredytu mieszkaniowego w rozumieniu Rozporządzenia także pożyczki hipotecznej
    (wyrokiem tym uchylono interpretację indywidualną, w której organ zakwestionował taką
    możliwość). Sąd ów podkreślił, że bez wątpienia ustawa o kredycie hipotecznym została do
    porządku prawnego wprowadzona w określonym celu, mianowicie stanowiła
    implementację dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/17/UE z dnia 4 lutego
    2014 r. w sprawie konsumenckich umów o kredyt związanych z nieruchomościami
    mieszkalnymi i zmieniającej dyrektywy 2008/48/WE i 2013/36/UE oraz rozporządzenie (UE)
    nr 1093/2010 (Dz. Urz. UE L z 2014 r., poz. 60, str. 34 ze zm.; dalej: dyrektywa). W wyroku
    tym zaznaczono, że w obszarach uregulowanych dyrektywą zdiagnozowano szereg
    problemów, które z uwagi na potrzebę zapewnienia odpowiedniej spójności prawa
    unijnego wymagają dostosowania lub wręcz wprowadzenia nowych regulacji przez
    państwa członkowskie Unii Europejskiej (por. motyw dyrektywy). Na rynku
    mieszkaniowych kredytów hipotecznych w Unii Europejskiej stwierdzono bowiem
    występowanie przypadków nieodpowiedzialnego udzielania i zaciągania kredytów oraz
    nieodpowiedzialnego zachowania uczestników tego rynku (por. motywy 3 i 4 dyrektywy).
    Wskazano w szczególności: nieporównywalne, niepełne i niejasne materiały reklamowe,
    brak dokonywania odpowiedniej oceny adekwatności oferowanych produktów do potrzeb
    klienta oraz niewystarczającą weryfikację zdolności kredytowej klientów. Niektóre
    problemy - spośród zdiagnozowanych przez Komisję - dotyczyły kredytów
    denominowanych w walucie obcej, które konsumenci zaciągnęli w danej walucie, aby
    skorzystać z oferowanej stopy oprocentowania, nie posiadając jednak odpowiednich
    informacji na temat związanego z tym ryzyka kursowego lub nie rozumiejąc dostatecznie
    takiego ryzyka (por. motyw 4 Dyrektywy). Wśród pozostałych kwestii problematycznych
    szczególną uwagę zwrócono na nieskuteczność, niespójność lub wręcz brak systemów
    regulujących działalność pośredników kredytowych, oferujących kredyty związane z

    nieruchomościami mieszkalnymi. Celem dyrektywy i wprowadzonych w konsekwencji na
    jej podstawie regulacji krajowych jest - między innymi - zapewnienie wysokiego poziomu
    ochrony konsumentów (osób fizycznych nienabywających nieruchomości mieszkalnych w
    związku z działalnością gospodarczą), którzy zawierają umowy o kredyt związane z
    nieruchomościami (por. motyw 15 dyrektywy w kontekście motywów 11 i 12). Podkreślono
    w niej, że powinna ona zatem mieć zastosowanie do kredytów zabezpieczonych na
    nieruchomościach, niezależnie od celu kredytu, umów o refinansowanie lub innych umów
    o kredyt, które mogą pomóc właścicielowi lub współwłaścicielowi utrzymać prawo
    własności nieruchomości lub gruntu, i kredytów, które są wykorzystywane w celu zakupu
    nieruchomości w niektórych państwach członkowskich, w tym kredytów, które nie
    wymagają spłaty kapitału lub - o ile państwa członkowskie nie wprowadziły odpowiednich
    ram alternatywnych - kredytów, których celem jest zapewnienie tymczasowego
    finansowania między sprzedażą jednej nieruchomości a zakupem innej, oraz do
    zabezpieczonych kredytów na remont nieruchomości mieszkalnej (także motyw 15
    dyrektywy). Co również godne zaznaczenia, dyrektywa ma zastosowanie do kredytów
    hipotecznych zaciąganych w celu kupna nieruchomości na wynajem, przy czym nie może
    to być związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (por. motyw 56 dyrektywy w
    kontekście motywów 11 i 12). Tak szerokie zdefiniowanie w dyrektywie oraz w
    implementującej ją ww. ustawie kredytu hipotecznego miało więc na celu objęcie
    kompleksową ochroną konsumentów zawierających umowy zapewniające im
    finansowanie kosztownych z założenia transakcji nabycia nieruchomości (budynku
    mieszkalnego, lokalu mieszkalnego itd.), dlatego też w zarówno w dyrektywie, jak i w
    samej ustawie o kredycie hipotecznym (art 3 ust. 1 i 2 u.k.h.), pojęciem tym objęto różne
    metody finansowania.
    Co równie istotne, w cytowanym wyroku WSA w Warszawie wskazano również, że
    zwolnienia jako wyjątek od zasady powszechności opodatkowania muszą być jednak
    interpretowane zarówno bez dokonywania wykładni rozszerzającej, jak i zawężającej
    danego przepisu prawa podatkowego. Z jednej strony, owszem, przepisy tego rodzaju
    stanowią wyjątki od zasady powszechności opodatkowania, z drugiej zaś przyznają
    uprawnienia, a w analizowanym przypadku są to normy cel społecznego - i w związku z
    tym, nie powinny być interpretowane zawężająco. Tym samym formułuje się twierdzenie,
    że przepisy o zwolnieniach podatkowych, jako wyjątek od zasady powszechności
    opodatkowania, muszą być interpretowane zarówno bez dokonywania wykładni
    rozszerzającej, jak i zawężającej danego przepisu prawa podatkowego (por. wyroki NSA z
    dnia 24 września 2003 r., o sygn. akt Ili SA 2667/01 oraz z dnia 23 kwietnia 2010 r., o sygn.
    akt II FSK 2147/08). W rozumowaniu interpretacyjnym przy wykładni przepisów
    regulujących zwolnienia podatkowe można więc sięgnąć po wykładnię systemową i
    funkcjonalną (w tym celowościową), jednakże pod warunkiem, że nie będzie to służyło
    przeprowadzeniu wykładni rozszerzającej bądź zawężającej. Odwołując się do poglądu
    doktryny, WSA w Warszawie w ww. wyroku zaznaczył, że w procesie wykładni prawa
    należy przejść kolejno etap wykładni językowej, systemowej i funkcjonalnej w celu
    wzmocnienia uzyskanego wyniku interpretacyjnego lub skorygowania rozumienia, jakie
    wynika z literalnego brzmienia przepisu (por. np. M. Zieliński. Wykładnia prawa. Zasady,
    reguły, wskazówki. Wydanie 5 uzup., Warszawa 2010). O poprawności interpretacji
    najlepiej świadczy okoliczność, że wykładnia językowa, systemowa i celowościowa dają
    zgodny wynik. W każdej więc sytuacji, gdy nasuwa się podejrzenie, że wynik wykładni
    językowej może się okazać nieadekwatny, należy go skonfrontować z wykładnią
    systemową i celowościową.
    Przy wykładni przepisów rozporządzenia ten zabieg, a więc sprawdzenie zasadności
    wniosków wywiedzionych z wykładni językowej za pomocą wykładni systemowej i
    celowościowej, jest pożądany. Co za tym idzie nie można zawężać znaczenie pojęcia
    inwestycji mieszkaniowej, nie dokonując przy tym prawidłowo wykładni ani systemowej
    wewnętrznej i zewnętrznej, ani też celowościowej. Podobnie rzecz się ma odnośnie innych
    kosztów związanych z zakupem nowego lokum.

    W tym zaś kontekście - przy wykładni przepisów tej ustawy oraz Rozporządzenia należy
    uwzględnić również wskazane wcześniej cele ww. dyrektywy, bo jest ono jednym z
    krajowych grodków ochrony konsumentów, którzy zaciągnęli umowy o kredyt hipoteczny
    na zakup nieruchomości o charakterze mieszkalnym, uzupełniających minimalne
    standardy tej ochrony w obrębie całej Unii.
    W sprawie rozstrzygniętej cytowanym wyrokiem WSA w Warszawie, uznał, że w zakresie
    celu regulacji zasadnie powołała się ona na uzasadnienie projektu Rozporządzenia.
    Wskazano w nim, że jednym z działań restrukturyzacyjnych kredytów hipotecznych dla
    klientów, którzy zaciągnęli kredyt na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych i wykorzystują
    tę nieruchomość na te cele jest, w przypadku wyczerpania innych możliwości, częściowe
    umorzenie spłaty kredytu, w tym jego części kapitałowej. Pozostaje zasadne, aby decyzje
    kredytodawców o częściowym umorzeniu spłaty kredytu, nie wiązały się dla
    kredytobiorców z koniecznością opodatkowania dochodu uzyskanego z tytułu tego
    umorzenia. Skoro bowiem kredytobiorcy napotykali trudności w regulowaniu zobowiązań
    wobec podmiotu udzielającego kredytu, tym bardziej mogą mieć trudności w zapłaceniu
    podatku dochodowego od osób fizycznych należnego z tytułu otrzymania przysporzenia
    majątkowego w postaci umorzenia tych zobowiązań. Nie bez znaczenia jest również fakt,
    że część kredytobiorców toczy spory sądowe z bankami zarzucając abuzywność klauzul
    indeksacyjnych przy hipotecznych kredytach mieszkaniowych denominowanych lub
    indeksowanych do waluty obcej. Zatem, opodatkowanie umarzanych kredytobiorcom
    kwot w sytuacji, gdy dochodzą oni przed sądami nieważności zawartych przez nich umów
    (częściowej lub całkowitej), czyli podważają zasadność wymagalności tych kwot, budziłoby
    istotne kontrowersje. Wdanie Rozporządzenia zwolnić miało kredytobiorców będących
    osobami fizycznymi z obowiązku zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych
    zarówno od umorzonych przez bank kwot z tytułu zaciągniętego kredytu lub kilku
    kredytów mieszkaniowych (jeśli kredyty dotyczą jednej inwestycji mieszkaniowej oraz w
    okresie obowiązywania Rozporządzenia, nie skorzystano z umorzenia kredytu
    przeznaczonego na inną inwestycję mieszkaniową), jak również od przychodu z tytułu
    spłaty kwoty kredytów mieszkaniowych, poniżej jego wartości nominalnej w związku z
    zastosowaniem ujemnego oprocentowania. Proponowany w projekcie Rozporządzenia
    zakres zaniechania poboru PIT obejmuje dochody (przychody) z tytułu umorzenia
    zobowiązań kredytowych wobec kredytobiorców, jak również niższej od nominalnej spłaty
    kwoty kredytu, niezależnie od waluty, w której kredytobiorca zaciągnął kredyt. Stąd też, z
    zaniechania będą mogli skorzystać nie tyIko kredytobiorcy, którzy zaciągnęli kredyt
    mieszkaniowy denominowany we franku szwajcarskim czy indeksowany do tej waluty, ale
    również w złotym, euro czy innej obcej walucie. To z kolei miało - w opinii projektodawcy -
    pozwolić na równe traktowanie pod względem podatkowym osób fizycznych, które
    zaciągnęły kredyty na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych.
    Celem analizowanego Rozporządzenia była więc ochrona kredytobiorców, którzy mieli
    trudności w regulowaniu zobowiązań wobec banków, przed trudnościami związanymi z
    zapłaceniem podatku dochodowego od przysporzenia wynikającego z umorzenia owych
    zobowiązań. Wykładnia językowa przepisu ust. 5 § 1 Rozporządzenia nie może być zatem
    dokonywana w sposób zawężający w odniesieniu do jego literalnego brzmienia, w
    oderwaniu od wykładni systemowej wewnętrznej i zewnętrznej oraz sprzecznie z celami
    krajowych i unijnych aktów prawnych regulujących ochronę osób, które zaciągają kredyty
    hipoteczne dla celów niezwiązanych z prowadzoną przez nich (ewentualnie) działalnością
    gospodarczą.
    Nie ulega wątpliwości, że ugoda z bankiem stanowi minimalny poziom ochrony, ocenianej
    jako akceptowalna dla kredytobiorcy, bo eliminuje jedynie wszystkie niekorzystne skutki
    związane z udzieleniem mu kredytu indeksowanego do CHF, co - biorąc pod uwagę
    warunki, na jakich oraz w jakich udzielano tego typu kredytów w latach 2005-2015 - sądy
    cywilne powszechnie traktują jako wynik szeregu oczywistych nadużyć prawa wobec
    kredytobiorców ze strony banków. Tymczasem jest rzeczą powszechnie wiadomą, że
    kredytobiorcy, na skutek korzystnego dla nich orzecznictwa TSUE (m.in. w sprawach: c-570

    /21 z dnia 8 czerwca 2023 r., c-520/21 i C-287/22 - oba wyroki z dnia 15 czerwca 2023 r.), w
    tego typu sprawach - decydując się na spór sądowy - w ostatnich trzech latach najczęściej
    uzyskują unieważnienie kredytu indeksowanego do CHF (rzadziej do innej waluty obcej) i
    rozliczenie według wzajemnego zwrotu otrzymanych świadczeń, wobec czego banki co raz
    częściej zawierają ugody z tzw. opcją zerową, gdy suma spłaconych przez kredytobiorców
    rat osiągnęła równowartość kwoty pierwotnie udzielonego kredytu denominowanego w
    walucie obcej lub do niej indeksowanego.
    Reasumując w sprawie całości kwoty objętej ugodą, tj. łącznie z sumą 35.000 zł, która
    została spożytkowana na szeroko rozumiane wydatki mieszkaniowe podatnika winna być
    objęta zaniechaniem poboru podatku, o którym mowa w rozporządzeniu. Ww. kwota
    została spożytkowana na szeroko rozumiane cele związane z zakupem lokalu
    mieszkalnego. Przy tym również i ta kwota została objęta hipoteką jako zabezpieczeniem
    udzielonego kredytu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Źródła przychodów
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:

      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Umorzenie kredytu
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2488).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy,
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia
    się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy
    bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Wskazali Państwo, że (...) 2011 roku Pan wraz z żoną, zaciągnęliście kredyt hipoteczny
    waloryzowany kursem EUR. Kredyt składał się z dwóch części:
    1) pierwsza dotyczyła refinansowania kredytu z 2009 r. w celu spłaty zadłużenia i
    uwolnienia hipoteki na mieszkaniu w (...),
    2) druga natomiast przeznaczona była na spłatę opłat około kredytowych związanych z
    nowo zaciąganym kredytem tj. prowizji i składki jednorazowej ubezpieczenia na życie oraz
    od utraty pracy zarobkowej (tzw. kredytowane opłat około kredytowych).
    Kwota 35.000 zł została przeznaczona na: wykończenie mieszkania - zakup brakujących
    elementów AGD i mebli do kuchni, brakujących elementów wyposażenia łazienki oraz
    umeblowania pokoju wypoczynkowego. Kwota 35.000 zł nie została objęta kwotą
    umorzenia
    W dniu (...) 2024 r. małżonkowie zawarli z bankiem (B) ugodę umarzającą część kwoty
    kredytu z 2011 r. w związku z przewalutowaniem kredytu waloryzowanego EUR na PLN
    (nastąpiło przewalutowanie i umorzenie części zobowiązań kredytowych).
    W ugodzie wskazano, że bank zwalnia kredytobiorcę z długu co do części kwoty kapitału
    kredytu w wysokości 11 687,70 EUR, co po przeliczeniu tej kwoty na złote według
    średniego kuru EUR w NBP stanowi 50 000 zł.
    Co istotne względem kwoty 35 000 zł opisano w ugodzie, że ta została przeznaczona na cel
    niebędący potrzebami mieszkaniowymi gospodarstwa domowego.

    Tym samym, umorzoną Państwu kwotę wierzytelności z tytułu zaciągniętego kredytu
    należy zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9
    w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zaniechanie poboru podatku
    Jednakże zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz.
    U. z 2024 r. poz. 102):
      1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od
      kwot:
      1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
      przypadku gdy:
      a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
      mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy
      kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji
      mieszkaniowej, oraz
      b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
      zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
      mieszkaniowej;
      2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
      udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego
      do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania
      ujemnego oprocentowania.
      2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
      1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
      2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
      3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
      umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
      szczególności ubezpieczeń.
      3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne
      niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
      dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128, z późn. zm.),
      zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu
      kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego
      zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do
      całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
      4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym
      lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o
      którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu
      kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie
      wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego
      5.Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie
      się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
      1) jednego gospodarstwa domowego albo
      2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
      mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
      fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy

      podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
      podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2021 r. poz. 1043).
      6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
      gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
      albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi
      osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
      7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
      inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
      osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
      zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Z kolei § 4 cytowanego rozporządzenia stanowi, że:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów
      (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2024 r.
    Natomiast w myśl § 3 komentowanego rozporządzenia:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
      1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
      podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
      uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
      zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
      2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
      nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
      prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale
      w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
      lub udziale w takim prawie, oraz
      3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
      lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
      a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
      mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
      także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego
      gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,
      b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału
      w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
      udziału w takim prawie,
      c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
      prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym
      również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu
      lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim
      prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni
      przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
      d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
      mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,

      e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
      budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
      własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Zatem zaniechanie poboru podatku do umorzonych osobom fizycznym kwot
    wierzytelności z tytułu kredytów znajdzie zastosowanie, jeżeli zostaną spełnione łącznie
    następujące przesłanki:
    1. kredyt był zaciągnięty na realizację inwestycji mieszkaniowej;
    2. kredyt był udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do
    udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw;
    3. kredyt był zabezpieczony hipotecznie;
    4. kredytobiorca nie korzystał wcześniej z umorzenia zobowiązania z tytułu innego kredytu
    na własne cele mieszkaniowe zabezpieczonego hipotecznie.
    Powzięli Państwo wątpliwość, czy z tytułu umorzenia kwoty kredytu i kwoty 35.000 zł
    (kwoty która nie została objęta umorzeniem) mogą Państwo skorzystać z zaniechania
    poboru podatku.
    Główną przesłaną do skorzystania z zaniechania poboru podatku jest przeznaczenie tego
    kredytu na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Katalog wydatków stanowiących „własne cele mieszkaniowe” podatnika wymieniony w art.
    21 ust. 25 ustawy ma charakter zamknięty – jest to wyliczenie enumeratywne.
    Wydatkowanie przychodu na własne cele mieszkaniowe oznacza, według stanowiska
    prezentowanego w orzecznictwie i doktrynie, że celem podatnika jest realizacja potrzeby
    zapewnienia sobie tzw. „dachu nad głową”.
    Państwa skutki podatkowe z tytułu zaniechania poboru podatku
    Główną przesłaną do skorzystania z zaniechania poboru podatku jest przeznaczenie tego
    kredytu na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    W sytuacji opisanej we wniosku (...) 2024 r. podpisali Państwo z bankiem ugodę, zgodnie z
    którą bank umorzy Państwu część zadłużenia z tytułu kapitału. Z opisu sprawy wynika, że
    w dniu (...) 2011 r. wraz z żoną zaciągnął Pan bankowy kredyt hipoteczny dla osób
    fizycznych w Bank (B), waloryzowany kursem euro. Kredyt składał się z dwóch części:
    1) pierwsza dotyczyła refinansowania kredytu z 2009 r. w celu spłaty zadłużenia i
    uwolnienia hipoteki na mieszkaniu,
    2) druga natomiast przeznaczona była na spłatę opłat około kredytowych związanych z
    nowo zaciąganym kredytem tj. prowizji i składki jednorazowej ubezpieczenia na życie oraz
    od utraty pracy zarobkowej (tzw. kredytowanie opłat okołokredytowych).
    Wskazane przez Pana opłaty okołokredytowe sfinansowane bezpośrednio ze środków
    pochodzących z kredytu to: prowizja i składka jednorazowa ubezpieczenia na życie oraz
    od utraty pracy zarobkowej (tzw. kredytowanie opłat okołokredytowych).
    Odnosząc się do powyższego należy mieć na uwadze, że z literalnego brzmienia
    cytowanego wcześniej § 1 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia wynika, że kwotami umorzonych
    wierzytelności, które mogą korzystać z zaniechania są kwoty kapitału, odsetek, prowizji i
    opłat niezbędnych do zawarcia kredytu mieszkaniowego, zaś „koszty usług dodatkowych,
    w szczególności ubezpieczeń” nie mogą z tego zaniechania skorzystać.

    Zatem do kwoty umorzonej wierzytelności w części dotyczącej opłat okołokredytowych
    tytułem składki jednorazowej tytułem ubezpieczenia na życie oraz od utraty pracy
    zarobkowej, które to opłaty zostały wyłączone z zaniechania na podstawie ww. przepisu
    nie ma zastosowania § 1 pkt 1 ww. rozporządzenia. Przepis ten ma zastosowanie do
    opłaty za podwyższenie kwoty kredytu.
    W konsekwencji powyższego stwierdzam, że umorzenie przez bank części kwoty kredytu
    hipotecznego zaciągniętego przez Państwa w 2011 r., stanowić będzie dla Państwa
    przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    z tytułu nieodpłatnych świadczeń klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1
    pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegający opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.
    Jednakże, do uzyskanego przez Państwa przychodu związanego z umorzeniem
    wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego do kwoty umorzonej wierzytelności w części,
    w jakiej kwota kredytu zaciągnięta na finansowanie zakupu lokalu mieszkalnego oraz opłat
    okołokredytowych w części dotyczącej prowizji, zastosowanie znajdzie zaniechanie poboru
    podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra
    Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego
    od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym
    na cele mieszkaniowe. Będziecie Państwo bowiem spełniać wszystkie przesłanki
    umożliwiające zastosowanie ww. zaniechania w odniesieniu do tej części umorzonego
    kredytu.
    Państwa stanowisko w powyższym zakresie jest prawidłowe.
    Natomiast do umorzonej wierzytelności w części dotyczącej opłat okołokredytowych
    tytułem składki jednorazowej tytułem ubezpieczenia na życie oraz od utraty pracy
    zarobkowej nie ma zastosowania zaniechanie poboru podatku. Przychód z tego tytułu
    podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Nie można zgodzić się również z Państwem, że zaniechanie poboru podatku ma
    zastosowanie również do kwoty 35. 000 zł. Skoro kwota ta nie została objęta umorzeniem,
    to do tej kwoty nie mają zastosowania przepisy Rozporządzenia dotyczące zaniechania
    poboru podatku dochodowego od osób fizycznych. W takiej sytuacji nie ma możliwości
    oceny, czy w stosunku do tej kwoty spełnili Państwo warunki określone w ww.
    Rozporządzeniu.
    Zatem Państwa stanowisko w ww. zakresie jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i
    stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z
        funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pan (A.A.) (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.