Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.30.2025.1.MKW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-20
Teza: Prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu dokonanych zakupów i braku obowiązku jego korekty w związku z otrzymanym odszkodowaniem.
Słowa kluczowe: działy specjalne produkcji rolnej; korekta-korekta podatku; odliczenia-odliczenie podatku naliczonego od zakupu
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1. Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku naliczonego; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 2. Odliczenie częściowe podatku oraz korekta podatku naliczonego -Korekta kwoty podatku naliczonego 
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86-ust. 2-pkt 1-lit. a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86-ust. 2-pkt 1-lit. b; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 2 -art. 91-ust. 1 ; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 2 -art. 91-ust. 2 ; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 2 -art. 91-ust. 7; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 2 -art. 91-ust. 7d

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 stycznia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 8 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu
    dokonanych zakupów i braku obowiązku jego korekty w związku z otrzymanym
    odszkodowaniem.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest osobą fizyczną prowadzącą hodowle drobiu na terytorium Polski w
    ramach gospodarstwa rolnego, będącą działami specjalnymi produkcji rolnej w
    rozumieniu art. 2 ust. 3 ustawy o PIT. Wnioskodawca posiada miejsce zamieszkania w
    Polsce oraz podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku PIT w
    Polsce.
    Uzyskiwane przychody z prowadzenia działów specjalnych produkcji rolnej Wnioskodawca
    rozlicza na zasadach z art. 30c ustawy o PIT (tj. podatkiem liniowym). Wnioskodawca jest
    również czynnym podatnikiem podatku VAT, nieprzerwanie od 2014 roku.
    W związku z wystąpieniem w maju 2021 r. na terenie m.in. powiatu (...) wysoce zjadliwej
    grypy ptaków, gdzie jest położone gospodarstwo Wnioskodawcy, Wojewoda (...) wydał
    rozporządzenie (...) zmieniające rozporządzenie w sprawie zwalczania wysoce zjadliwej
    grypy ptaków (...). Zgodnie z par. 11 ust. 5 pkt. 4 zmienianego rozporządzenia, nakazano
    ubój prewencyjny drobiu utrzymywanego w zakładach komercyjnych. Gospodarstwo
    Wnioskodawcy zostało objęte nakazem przymusowego uboju na fermie położonej w
    miejscowości (...), w gminie (...) powiatu (...).
    9 sierpnia 2021 r. Powiatowa Inspekcja Weterynaryjna wydała decyzję przyznającą
    Wnioskodawcy odszkodowanie za ubity i uśmiercony drób, na podstawie art. 49 ust. 1-4
    ustawy z 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych
    zwierząt, powołując się na wykładnię celowościową ustawy.
    Analogiczna sytuacja miała miejsce w grudniu 2023 r. z tym że w tym czasie nastąpiło
    rzeczywiste wystąpienie zjadliwej grypy ptaków w fermie Wnioskodawcy, a decyzję o uboju
    stada wydał Powiatowy Inspektorat Weterynarii w (...), na podstawie wyników badań
    przeprowadzonych w stadzie. Również w tym przypadku została wydana decyzja
    przyznająca Wnioskodawcy odszkodowanie.

    Nabywane przez Wnioskodawcę towary i usługi w związku z prowadzoną hodowlą drobiu,
    wykorzystywane są do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.
    Wnioskodawca odliczył również podatek naliczony z tytułu faktur dokumentujących
    wydatki na zakup o utrzymanie stada, objętego w późniejszym czasie nakazem uboju.
    Pytania
    1. Czy prawidłowe jest stanowisko, iż w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku,
      przysługuje Wnioskodawcy w dacie dokonania zakupów prawo do odliczenia podatku
      naliczonego z faktur - z okresów od dnia nabycia piskląt do chwili ich uśmiercenia -
      dokumentujących nabycie przez Wnioskodawcę piskląt oraz innych towarów i usług
      niezbędnych do zaspokojenia stada, na skutek przyznanego w późniejszym okresie
      odszkodowania?
    2. Czy prawidłowym jest, że w związku z uśmierceniem zwierząt i otrzymaniem
      odszkodowania Wnioskodawca nie jest zobowiązany do korekty/zmniejszenia
      związanego z tymi zakupami uprzednio odliczonego podatku VAT?
    Pana stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy prawidłowe jest stanowisko, iż w stanie faktycznym
    przedstawionym we wniosku, przysługujące w dacie dokonania zakupów prawo do
    odliczenia podatku naliczonego z faktur - z okresu od dnia nabycia piskląt do chwili ich
    uśmiercenia - dokumentujących nabycie przez Wnioskodawcę piskląt oraz innych towarów
    i usług niezbędnych do zaspokojenia potrzeb stada, na skutek przyznanego w późniejszym
    okresie odszkodowania nie uległo zmianie, tj. w związku z uśmierceniem zwierząt i
    otrzymaniem odszkodowania Wnioskodawca nie jest zobowiązany do korekty
    /zmniejszenia związanego z tymi zakupami uprzednio odliczonego podatku VAT.
    W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT w zakresie,
    w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych,
    podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120
    ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Z powyższego wynika, że prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje
    podatnikowi, o którym mowa w art. 15 ustawy o VAT, tj. wykonującemu samodzielnie
    działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej
    działalności oraz nabyty towar (bądź usługa) musi być wykorzystywana do wykonywania
    czynności opodatkowanych.
    Wnioskodawca nabył pisklęta oraz inne towary i usługi niezbędne do zaspokojenia
    potrzeb stada, które po zakończeniu procesu produkcyjnego miał zamiar sprzedać i na
    moment nabycia towarów i usług nie istniały żadne przesłanki, które uniemożliwiały
    sprzedaż opodatkowaną gotowych produktów. Zatem w momencie zakupu towarów i
    usług istniał związek z planowaną opodatkowaną sprzedażą wyrobów gotowych
    wytworzonych przy ich użyciu. Dopiero w momencie wystąpienia ognisk ptasiej grypy i
    wydaniem decyzji Wojewody (...) czy Powiatowego Lekarza Weterynarii Wnioskodawca był
    zmuszony do utylizacji stada i produktów zakupionych w celu utrzymania stada.
    Regulacje ustawy o VAT w zakresie obowiązku korekty podatku naliczonego, tj. art. 91 ust.
    1 i nast. ustawy nie wskazują wprost zniszczenia towarów (a tym bardziej z nakazu
    organu) jako przesłankę skutkującą obowiązkiem korekty podatku naliczonego.
    Wskazać bowiem należy, że zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy o VAT po zakończeniu roku, w
    którym podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 1, jest on obowiązany dokonać
    korekty kwoty podatku odliczonego zgodnie z art. 90 ust. 2-10a lub 10c-10g, z

    uwzględnieniem proporcji obliczonej w sposób określony w art. 90 ust. 2-6, 10, 10a lub
    10c-10g lub przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 11 i 12, dla zakończonego roku
    podatkowego.
    Z kolei, zgodnie z art. 91 ust. 7 ustawy o VAT przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio w
    przypadku, gdy podatnik miał prawo do obniżenia kwot podatku należnego o całą kwotę
    podatku naliczonego od wykorzystywanego przez siebie towaru lub usługi i dokonał
    takiego obniżenia, albo nie miał takiego prawa, a następnie zmieniło się prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tego towaru lub
    usługi.
    W tym miejscu wskazać należy, że zniszczenie towarów (z nakazu organu) nie zostało
    wymienione w ustawie o VAT jako przesłanka korekty podatku VAT naliczonego. Zakup
    towarów, od których został odliczony podatek VAT w momencie ich zakupu wykazywał
    bezsporny związek z czynnościami opodatkowanymi, tj. z przyszłą sprzedażą żywca.
    W ocenie Wnioskodawcy fakt, iż był on zobowiązany do utylizacji drobiu w związku z
    nakazem organu nie skutkuje zmianą pierwotnego przeznaczenia nabytych towarów, o
    której mowa w art. 91 ustawy o VAT, w przypadku której taka korekta byłaby
    obowiązkowa. Gdyby nie wydana decyzja Wojewody (...) w 2021 roku, a Powiatowego
    Lekarza Weterynarii w 2023 roku, Wnioskodawca przeznaczyłby drób na sprzedaż, tj.
    nabyte towary służyłyby czynnościom opodatkowanym, tj. dokonałby opodatkowanej
    sprzedaży żywca.
    W związku z powyższym, w ocenie Wnioskodawcy w sytuacji, kiedy nabycie towarów i
    usług zostało poczynione z zamiarem wykorzystania ich do działalności opodatkowanej,
    ale z powodów pozostających poza jego kontrolą, Wnioskodawca nie wykorzystał
    nabytych towarów i usług w prowadzeniu tej działalności, prawo do odliczenia zostaje
    zachowane.
    Powyższe stanowisko jest zgodne ze stanowiskiem Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej wyrażonym w wydanych interpretacjach indywidulanych m.in. w interpretacji z
    27 sierpnia 2021 r. nr 0114-KDIP4-3.4012.456.2021.1.DS, w której organ uznał, że: „Tym
    samym w sytuacji, kiedy nabycie towarów i usług zostało poczynione z zamiarem
    wykorzystania ich do działalności opodatkowanej, ale z powodów pozostających poza
    kontrolą podatnika nie wykorzystał on nabytych towarów i usług w prowadzeniu tej
    działalności, prawo do odliczenia zostaje zachowane.
    (...) Spółka wstrzymała produkcję i jest zmuszona zutylizować wyroby gotowe i masę
    kosmetyczną ze względu na zakaz ich sprzedaży. Jest to sytuacja niezależna od woli
    Wnioskodawcy. Mając zatem na uwadze powołane przepisy prawa, przedstawione
    okoliczności sprawy, a także orzecznictwo TSUE, należy stwierdzić, że Wnioskodawcy
    przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z uwagi na związek tej
    produkcji wyłącznie z czynnościami opodatkowanymi, a zaniechanie produkcji i
    konieczność utylizacji wytworzonych wyrobów gotowych nastąpiło z przyczyn niezależnych
    - decyzji Głównego Inspektoratu Sanitarnego - nie skutkuje więc zmianą pierwotnego
    przeznaczenia nabytych materiałów. Wnioskodawca nie jest zatem zobowiązany do
    dokonania korekty uprzednio odliczonego podatku VAT. Podsumowując, Spółka w
    momencie nabycia materiałów niezbędnych do wytworzenia żeli hydroalkoholowych,
    które obowiązana jest zutylizować z powodu zakazu wprowadzenia ich do obrotu, miała z
    tytułu ich nabycia prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego zgodnie z art. 86 ust. 1
    ustawy. Spółka nie będzie również miała obowiązku dokonania korekty podatku VAT
    odliczonego w związku z ich nabyciem, w momencie utylizacji.”
    W interpretacji z 20 kwietnia 2022 r., nr 0111-KDIB3-1.4012.50.2022.2.ICZ:
    „Podsumowując, należy stwierdzić, że zachowują Państwo prawo do odliczenia podatku
    naliczonego z tytułu nabycia paliw. Powyższe wynika z faktu, że na moment ponoszenia
    wydatków związanych z nabyciem paliw miały one służyć wyłącznie czynnościom
    opodatkowanym (sprzedaż towarów) w związku z czym Państwa Spółka odliczała/będzie

    odliczać podatek naliczony, natomiast Utylizacja 1, 2 i 3 opisana we wniosku, następuje z
    przyczyn trudnych do przewidzenia w momencie nabycia tego typu towaru oraz z
    przyczyn niezależnych w chwili ponoszenia wydatków na jego zakup. Reasumując, nie są
    Państwo zobowiązani do dokonania korekty podatku naliczonego, odliczonego z tytułu
    nabycia paliw, które następnie zostały przekazane do utylizacji w sytuacjach opisanych w
    ramach Utylizacji 1, Utylizacji 2, Utylizacji 3.”
    Również w orzecznictwie TSUE wskazuje się, że podatnik zachowuje prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w sytuacji, kiedy nabycie towarów i usług zostało poczynione z
    zamiarem wykorzystania ich do działalności opodatkowanej, ale z powodów
    pozostających poza kontrolą podatnika nie wykorzystał on nabytych towarów i usług w
    prowadzeniu tej działalności. Tak m.in.: w wyroku Trybunału (pierwsza izba) z 17
    października 2018 r. w sprawie C-249/17: „Zasada neutralności VAT w odniesieniu do
    obciążenia finansowego przedsiębiorstwa wymaga, by ponoszenie pierwszych kosztów
    inwestycyjnych na potrzeby i na cele przedsiębiorstwa było uznawane za działalność
    gospodarczą, i z zasadą tą byłoby sprzeczne, gdyby działania te rozpoczynały się dopiero
    w chwili, gdy powstaje dochód podlegający opodatkowaniu. Jakakolwiek inna interpretacja
    zagrażałaby obciążeniem przedsiębiorcy kosztem VAT w ramach jego działalności
    gospodarczej, uniemożliwiając mu odliczenie tego podatku, i dokonywałaby arbitralnego
    rozróżnienia między wydatkami inwestycyjnymi dokonanymi na potrzeby
    przedsiębiorstwa w zależności od tego, czy są one dokonywane przed faktycznym jej
    rozpoczęciem czy w trakcie jej prowadzenia (wyrok z 21 marca 2000 r., Gabalfrisa i in., od
    C-110/98 do C-147/98, EU:C:2000:145, pkt 45 i przytoczone tam orzecznictwo). Ponadto
    powstałe już prawo do odliczenia trwa, nawet jeżeli planowana działalność gospodarcza
    nie została później zrealizowana, a co za tym idzie nie zaowocowała transakcjami
    podlegającymi opodatkowaniu (wyrok z 29 lutego 1996 r., INZO, C-110/94, EU:C:1996:67,
    pkt 20) lub podatnik nie mógł wykorzystać towarów lub usług uprawniających do
    odliczenia w ramach transakcji podlegających opodatkowaniu z uwagi na okoliczności
    niezależne od jego woli (wyroki: z 8 czerwca 2000 r. Midland Bank, C-98/98, pkt 22; z 15
    stycznia 1998 r. Ghent Coal Terminal, C-37/95, EU:C:1998:1, pkt 20). Inna wykładnia byłaby
    sprzeczna z zasadą neutralności VAT w odniesieniu do obciążenia podatkowego
    przedsiębiorstwa. Przy traktowaniu pod względem podatkowym tej samej działalności
    inwestycyjnej mogłaby ona stworzyć nieuzasadnione różnice między przedsiębiorstwami
    już dokonującymi transakcji podlegających opodatkowaniu i innymi, które poprzez
    inwestycje zamierzają rozpocząć działalność będącą źródłem transakcji podlegających
    opodatkowaniu. Podobnie powstają arbitralne różnice między tymi ostatnimi
    przedsiębiorstwami w odniesieniu do tego, że ostateczna akceptacja odliczeń zależy od
    kwestii tego, czy takie inwestycje prowadzą do opodatkowanych transakcji czy do nich nie
    prowadzą (wyrok z dnia 29 lutego 1996 r., INZO, C-110/94, pkt 22)” oraz w wyroku
    Trybunału (dziesiąta izba) z 6 października 2022 r. w sprawie C-293/21 : „Mając na
    względzie całość powyższych rozważań, na pierwszą część przedstawionego pytania
    należy odpowiedzieć, że art. 184-187 dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, iż
    podatnik jest zobowiązany do dokonania korekt odliczeń VAT naliczonego związanego z
    nabyciem towarów lub usług służących do wytworzenia dóbr inwestycyjnych, w przypadku
    gdy ze względu na decyzję właściciela lub jedynego akcjonariusza tego podatnika o
    postawieniu tego podatnika w stan likwidacji oraz ze względu na wniosek o wykreślenie
    owego podatnika z rejestru podatników VAT i jego wykreślenie wytworzone dobra
    inwestycyjne nie były i nigdy nie będą wykorzystywane w ramach działalności
    gospodarczej podlegającej opodatkowaniu, czego sprawdzenie należy do sądu
    odsyłającego. W drugiej kolejności, zgodnie z orzecznictwem Trybunału, art. 167, 168, 184
    i 185 dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że prawo do odliczenia VAT
    naliczonego od towarów i usług nabytych w celu dokonania transakcji podlejących
    opodatkowaniu zostaje zachowane, w sytuacji gdy początkowo przewidziane projekty
    inwestycyjne zostały zaniechane z uwagi na okoliczności niezależne od woli podatnika i nie

    należy dokonywać korekty tego VAT, jeżeli podatnik nadal ma zamiar wykorzystywać
    rzeczone towary do celów działalności podlegającej opodatkowaniu (wyrok z dnia 12
    listopada 2020 r., ITH Comercial, C-734/19, pkt 46)”.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w
    art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 361 ze zm.) – zwanej dalej „ustawą”. W świetle tego przepisu:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Na mocy art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
      usług.
    Z powołanego przepisu art. 86 ust. 1 ustawy wynika, że prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną
    spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów
    i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem
    umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest
    związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi, tzn. których
    następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego)
    oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.
    Ustawa o podatku od towarów i usług ustanawia zasadę tzw. niezwłocznego odliczenia
    podatku naliczonego. Zasada ta wyraża się tym, że podatnik, aby skorzystać z prawa do
    odliczenia podatku naliczonego nie musi czekać aż nabyty towar lub usługa zostaną
    odsprzedane lub efektywnie wykorzystane na potrzeby działalności opodatkowanej.
    Istotna jest intencja nabycia – jeśli dany towar ma służyć wykonywaniu czynności
    opodatkowanych wówczas – po spełnieniu wymienionych w art. 86 ustawy wymogów
    formalnych – odliczenie jest prawnie dozwolone, oczywiście jeżeli nie wyłączają go inne
    przepisy ustawy lub aktów wykonawczych.
    W każdym więc przypadku należy dokonać oceny, czy intencją dokonującego określonej
    czynności, z którą łączą się skutki podatkowo-prawne było wykonywanie czynności
    opodatkowanych. Z ogólnie przyjętej definicji „zamiaru” wynika, że jest to projekt, plan czy
    intencja zrealizowania czegoś. Istotą zamiaru są intencje, jakie przyświecają
    dokonywanym czynnościom, jak i cel, który dana osoba ma osiągnąć dokonując tych
    czynności.
    W tym miejscu należy podkreślić, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
    wielokrotnie stwierdzał, że prawo do odliczenia zostało wprowadzone, aby całkowicie
    uwolnić przedsiębiorcę od kosztów podatku VAT zapłaconego lub podlegającego zapłacie
    w toku jego działalności gospodarczej. Wspólny system podatku od wartości dodanej
    konsekwentnie zapewnia, że każda działalność gospodarcza, niezależnie od jej celu i
    efektu, pod warunkiem że sama podlega VAT, jest opodatkowana w sposób całkowicie
    neutralny.

    Potwierdzeniem powyżej przedstawionej linii orzecznictwa jest m.in. wyrok TSUE w
    sprawie C-268/83 D. A. Rompelman i E. A. Rompelman-Van Deelen z którego wynika, że
    regulacja dotycząca odliczenia ma za cel całkowicie odciążyć podmiot podlegający
    opodatkowaniu VAT od podatku od wartości dodanej, który jest winien zapłacić w związku
    ze swoją działalnością gospodarczą. Wspólny system wartości dodanej zapewnia, że
    obciążenie podatkiem VAT jest całkowicie neutralne wobec każdego przedsiębiorstwa,
    niezależnie od celów i wyników przedsiębiorstwa, pod warunkiem, że takie
    przedsiębiorstwo samo w sobie podlega opodatkowaniu VAT.
    Na zasadę neutralności podatku od wartości dodanej powoływano się również w
    sprawach dotyczących przypadków, gdy z powodów niezależnych od podatnika, podatnik
    nigdy nie wykorzystał nabytych towarów i usług do prowadzenia działalności
    opodatkowanej, ale nabycie zostało dokonane z zamiarem takiego wykorzystania.
    Sytuacja tego rodzaju miała miejsce m.in. w przypadku spółki belgijskiej, która dokonała
    odliczenia podatku VAT związanego z robotami inwestycyjnymi przeprowadzonymi na
    nabytej przez firmę działce (sprawa C-37/95 Ghent Coal Terminal NV). TSUE stwierdził, że
    w sytuacji kiedy nabycie towarów i usług zostało poczynione z zamiarem wykorzystania ich
    do działalności opodatkowanej, ale z powodów pozostających poza kontrolą podatnika nie
    wykorzystał on nabytych towarów i usług w prowadzeniu tej działalności, prawo do
    odliczenia zostaje zachowane.
    Wyrażoną w ww. art. 86 ust. 1 ustawy generalną zasadę uprawniającą do odliczenia
    podatku naliczonego uzupełniają regulacje zawarte w art. 91 ustawy.
    Na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy:
      Po zakończeniu roku, w którym podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86
      ust. 1, jest on obowiązany dokonać korekty kwoty podatku odliczonego zgodnie z
      art. 90 ust. 2-10a, z uwzględnieniem proporcji obliczonej w sposób określony w art.
      90 ust. 2-6, 10 lub 10a lub przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 11 i 12, dla
      zakończonego roku podatkowego.
    W myśl art. 91 ust. 2 ustawy:
      W przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku
      dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw
      wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub
      wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość
      początkowa nie przekracza 15 000 zł, korekty, o której mowa w ust. 1, podatnik
      dokonuje w ciągu 5 kolejnych lat, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego
      użytkowania gruntów - w ciągu 10 lat, licząc od roku, w którym zostały oddane do
      użytkowania. Roczna korekta w przypadku, o którym mowa w zdaniu pierwszym,
      dotyczy jednej piątej, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania
      gruntów - jednej dziesiątej kwoty podatku naliczonego przy ich nabyciu lub
      wytworzeniu. W przypadku środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
      prawnych, których wartość początkowa nie przekracza 15 000 zł, przepis ust. 1
      stosuje się odpowiednio, z tym że korekty dokonuje się po zakończeniu roku, w
      którym zostały oddane do użytkowania.
    Zgodnie z art. 91 ust. 7 ustawy:
      Przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy podatnik miał prawo do
      obniżenia kwot podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego od
      wykorzystywanego przez siebie towaru lub usługi i dokonał takiego obniżenia, albo
      nie miał takiego prawa, a następnie zmieniło się prawo do obniżenia kwoty podatku
      należnego o kwotę podatku naliczonego od tego towaru lub usługi.
    W myśl art. 91 ust. 7d ustawy:

      W przypadku zmiany prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony od
      towarów i usług, innych niż wymienione w ust. 7a i 7b, w szczególności towarów
      handlowych lub surowców i materiałów, nabytych z zamiarem wykorzystania ich do
      czynności, w stosunku do których przysługuje pełne prawo do obniżenia podatku
      należnego lub do czynności, w stosunku do których prawo do obniżenia podatku
      należnego nie przysługuje, i niewykorzystanych zgodnie z takim zamiarem do dnia
      tej zmiany, korekty podatku naliczonego dokonuje się w deklaracji podatkowej
      składanej za okresy rozliczeniowe, w których wystąpiła ta zmiana.
    Z przywołanych wyżej przepisów art. 86 i 91 ustawy wynika, że podatnik jest zobowiązany
    do rozpoznania prawa do odliczenia podatku naliczonego w momencie nabycia towarów i
    usług oraz dokonania ewentualnej korekty tego odliczonego bądź nieodliczonego podatku
    w przypadku późniejszej zmiany przeznaczenia nabytych towarów i usług lub zmiany
    sposobu wykorzystania.
    Stwierdzenie, czy konieczność korekty rzeczywiście zachodzi wymaga zbadania
    okoliczności, na skutek których podatnik zaniechał inwestycji lub wykonywania czynności
    opodatkowanych.
    Taki wniosek można wyciągnąć z orzeczeń TSUE wydanych na kanwie przepisu art. 20(1)
    (b) VI Dyrektywy, a mianowicie w sprawie C-37/95 Państwo Belgijskie a Ghent Coal
    Terminal NV oraz C-110/94 między Intercommunale voor Zeewaterontziliting (INZO) a
    Państwem Belgijskim.
    W obu przypadkach chodziło o sytuacje, w których podatnik zaniechał inwestycji z
    przyczyn „pozostających poza jego kontrolą”, na skutek decyzji innego organu
    nakazującego zmianę miejsca prowadzenia działalności i zamiany działki, na której
    rozpoczęto inwestycję (C-37/95) i sytuacji, w której „decyzja o zaniechaniu inwestycji
    wynikała z przeprowadzonego studium jej opłacalności, które nie potwierdziło możliwości
    generowania zysku z danej działalności” (C-110/94).
    Zatem podatnik jest uprawniony do odliczenia VAT naliczonego z tytułu towarów i usług
    nabytych w związku z pracami inwestycyjnymi wykonywanymi z przeznaczeniem ich na
    planowaną działalność gospodarczą podlegającą opodatkowaniu, a nabyte prawo do
    odliczenia pozostaje w mocy, nawet jeśli w wyniku niezależnych od niego okoliczności
    podatnik nigdy nie wykorzystał nabytych towarów lub usług do transakcji podlegających
    opodatkowaniu. Zawsze jednak należy brać pod uwagę okoliczności towarzyszące temu
    zachowaniu, a w szczególności, czy były one konsekwencją zdarzeń od podatnika
    niezależnych, czy też – podejmowanych świadomie decyzji gospodarczych.
    Powyższe potwierdzają również wyroki TSUE: z 17 października 2018 r. w sprawie C-249
    /17, w którym Trybunał stwierdził, że:
      Powstałe już prawo do odliczenia trwa, nawet jeżeli planowana działalność
      gospodarcza nie została później zrealizowana, a co za tym idzie, nie zaowocowała
      transakcjami podlegającymi opodatkowaniu (wyrok z dnia 29 lutego 1996 r., INZO, C
      110/94, EU:C:1996:67, pkt 20) lub podatnik nie mógł wykorzystać towarów lub usług
      uprawniających do odliczenia w ramach transakcji podlegających opodatkowaniu z
      uwagi na okoliczności niezależne od jego woli (wyroki: z dnia 8 czerwca 2000 r.,
      Midland Bank, C 98/98, EU:C:2000:300, pkt 22; z dnia 15 stycznia 1998 r., Ghent Coal
      Terminal, C 37/95, EU:C:1998:1, pkt 20). Inna wykładnia byłaby sprzeczna z zasadą
      neutralności VAT w odniesieniu do obciążenia podatkowego przedsiębiorstwa. Przy
      traktowaniu pod względem podatkowym tej samej działalności inwestycyjnej
      mogłaby ona stworzyć nieuzasadnione różnice między przedsiębiorstwami już
      dokonującymi transakcji podlegających opodatkowaniu i innymi, które poprzez
      inwestycje zamierzają rozpocząć działalność będącą źródłem transakcji
      podlegających opodatkowaniu.”
    oraz z 6 października 2022 r. w sprawie C-293/21, w którym Trybunał wskazał:

      Należy przypomnieć, że nabycie towaru lub usługi przez podatnika działającego w
      takim charakterze determinuje stosowanie systemu VAT i w konsekwencji
      mechanizmu odliczenia. Faktyczne lub zamierzone wykorzystanie towarów i usług
      wyznacza jedynie zakres wstępnego odliczenia, do którego podatnik jest uprawniony
      na mocy art. 168 dyrektywy VAT, oraz zakres ewentualnych korekt w późniejszych
      okresach, nie ma on jednak wpływu na powstanie prawa do odliczenia (wyrok z dnia
      12 listopada 2020 r., ITH Comercial Timișoara, C-734/19, EU:C:2020:919, pkt 33 i
      przytoczone tam orzecznictwo). Trybunał orzekał również wielokrotnie, że powstałe
      już prawo do odliczenia co do zasady pozostaje nabyte, nawet jeśli planowana
      działalność gospodarcza nie została później zrealizowana, a co za tym idzie – nie
      doprowadziła do dokonania transakcji podlegających opodatkowaniu (wyroki: z dnia
      29 lutego 1996 r., INZO, C-110/94, EU:C:1996:67, pkt 20; z dnia 17 października 2018
      r., Ryanair, C-249/17, EU:C:2018:834, pkt 25), lub jeśli ze względu na okoliczności
      niezależne od jego woli podatnik nie mógł wykorzystać towarów i usług, które
      prowadziły do odliczenia w ramach transakcji podlegających opodatkowaniu (wyroki:
      z dnia 15 stycznia 1998 r., Ghent Coal Terminal, C-37/95, EU:C:1998:1, pkt 20; z dnia
      17 października 2018 r., Ryanair, C-249/17, EU:C:2018:834, pkt 25; a także z dnia 12
      listopada 2020 r., ITH Comercial Timişoara, C-734/19, EU:C:2020:919, pkt 34 i
      przytoczone tam orzecznictwo).
    Tym samym w sytuacji kiedy nabycie towarów i usług zostało poczynione z zamiarem
    wykorzystania ich do działalności opodatkowanej, ale z powodów pozostających poza
    kontrolą podatnika nie wykorzystał on nabytych towarów i usług w prowadzeniu tej
    działalności, prawo do odliczenia zostaje zachowane.
    Z opisu sprawy wynika, że jest pan osobą fizyczną prowadzącą hodowlę drobiu. W związku
    z prowadzoną działalnością nabywał Pan towary i usługi wykorzystywane do wykonywania
    czynności opodatkowanych. Od poniesionych zakupów przysługiwało Panu prawo do
    odliczenia podatku naliczonego. Jest Pan również czynnym podatnikiem podatku VAT.
    W maju 2021 r. Wojewoda (...) wydał rozporządzenie (...), zgodnie z którym nakazano
    prewencyjny ubój drobiu. Pana gospodarstwo zostało objęte tym nakazem.
    9 sierpnia 2021 r. Powiatowa Inspekcja Weterynaryjna wydała decyzję przyznającą Panu
    odszkodowanie za ubity drób. Podobna sytuacja miała miejsce w Pana gospodarstwie w
    grudniu 2023 r.
    Odliczył Pan podatek naliczony z tytułu faktur dokumentujących wydatki na zakup i
    utrzymanie stada, które zostało objęte nakazem uboju.
    Pana wątpliwości dotyczą ustalenia, czy miał Pan prawo do odliczenia podatku
    naliczonego z faktur z okresów od nabycia piskląt do chwili ich uśmiercenia –
    dokumentujących nabycie przez Pana piskląt oraz innych towarów i usług niezbędnych do
    zaspokojenia stada, na skutek przyznanego w późniejszym czasie odszkodowania oraz
    ustalenia czy jest Pan zobowiązany do korekty/zmniejszenia uprzednio odliczonego
    podatku VAT.
    Z przedstawionych okoliczności wynika, że zakupu towarów i usług (piskląt oraz innych
    towarów i usług niezbędnych do zaspokojenia potrzeb stada) dokonywał Pan z zamiarem
    wykorzystania ich do wykonywania czynności opodatkowanych. Natomiast konieczność
    zabicia drobiu wyniknęła z przyczyn niezależnych od Pana, tzn. w związku z
    rozporządzeniem Wojewody (...) w związku z wystąpieniem wysoce zjadliwej grypy ptaków.
    Zatem w dacie dokonania zakupów przysługiwało Panu prawo do odliczenia podatku
    naliczonego z faktur dokumentujących nabycie piskląt oraz innych towarów i usług
    niezbędnych do zaspokojenia potrzeb stada - za okres od dnia nabycia piskląt do chwili
    ich uśmiercenia. Powyższe wynika z faktu, że na moment ponoszenia wydatków
    związanych z nabyciem towarów i usług miały one służyć wyłącznie czynnościom
    opodatkowanym podatkiem VAT.

    Ponadto nie był Pan zobowiązany do dokonania korekty odliczonego podatku naliczonego
    w związku z uśmierceniem zwierząt i otrzymaniem odszkodowania. Nie można bowiem w
    opisanej sytuacji stwierdzić, że w odniesieniu do nabytych piskląt (oraz innych towarów i
    usług niezbędnych do zaspokojenia potrzeb stada), które to pisklęta z przyczyn
    niezależnych od Pana nie zostały sprzedane (w postaci żywca), doszło do zmiany
    przeznaczenia towarów. A tylko wówczas wystąpiłby obowiązek dokonania korekty
    podatku naliczonego, odliczonego na wcześniejszym etapie.
    Tym samym Pana stanowisko uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Zaznaczenia wymaga, że Organ podatkowy jest ściśle związany z przedstawionym we
    wniosku opisem stanu faktycznego. Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym
    lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego. Podkreślenia
    wymaga, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o
    ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z
    opisem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z tym, w
    przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy,
    udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie
        zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.