Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.759.2024.4.KM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-28
Teza: Zwolnienie od podatku udzielenia Wnioskodawcy kredytu
kupieckiego.
Słowa kluczowe: kredyt-kredyt kupiecki
usługi-usługi zwolnione
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi udzielania kredytów lub
pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w
świadczeniu tych usług oraz zarządzanie kredytami lub
pożyczkami
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 38

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 4 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy zwolnienia od podatku udzielenia Państwu kredytu

    kupieckiego. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 27 stycznia
    2025 r. (wpływ 31 stycznia 2025 r.) oraz pismem z 18 marca 2025 r. (wpływ 21 marca 2025
    r.). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą deweloperską i jest zrejestrowanym
    czynnym podatnikiem VAT.
    Wnioskodawca nabył 12 marca 2020 r. od Spółki prowadzącej działalność gospodarczą i
    zarejestrowanej jako czynny podatnik VAT, nieruchomość zabudowaną za kwotę (...) zł.
    Strony w umowie ustaliły, iż zapłata ceny z tytułu zakupu ww. nieruchomości nastąpi w
    następujący sposób: kwota (...) zł została zapłacona w dniu zawarcia umowy, pozostała
    kwota w wysokości (...) zł zostanie zapłacona przez Wnioskodawcę do 31 maja 2020 r.
    Strony w związku z przesunięciem terminu zapłaty części ceny, ustaliły w umowie, iż
    Wnioskodawca z tego tytułu zapłaci Spółce określone wynagrodzenia.
    Zapłata na zasadach ogólnych polega na uiszczeniu ceny za sprzedany towar w dacie
    dokonania sprzedaży lub w określonym terminie od dnia wystawienia faktury. Natomiast
    w przypadku wyboru przez Strony opcji płatności w formie kredytu kupieckiego, Spółka
    odroczyła termin płatności na określony dzień wskazany w podpisanej umowie. Oznacza
    to, że Spółka poprzez odroczenie terminu płatności przez czas tegoż odroczenia
    (zawartego w umowie sprzedaży nieruchomości) kredytuje Wnioskodawcę. W praktyce,
    kredyt kupiecki jest odłożeniem zapłaty za otrzymane towary i usługi oraz za odroczenie
    terminu płatności. Wnioskodawca będzie uiszczał z tytułu odroczenia płatności dodatkowo
    na rzecz Spółki wynagrodzenie, tj. odsetki umowne wskazane w porozumieniu.
    W ramach opcji płatności z wykorzystaniem kredytu kupieckiego, w każdym przypadku,
    termin płatności należności głównej oraz termin płatności odsetek nastąpi po dokonaniu
    dostawy towarów. Termin płatności wykonywanej w ramach opcji z wykorzystaniem
    kredytu kupieckiego oraz termin zapłaty odsetek będą znacząco dłuższe niż termin
    płatności za dostawę towarów określony w przypadku płatności na zasadach ogólnych.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    Od naliczonych odsetek od uzyskanego kredytu kupieckiego, Wnioskodawca nie odlicza
    podatku VAT, gdyż jest to transakcja zwolniona z podatku VAT.
    Wnioskodawcę należy uznać za podmiot zainteresowany w sprawie będącej przedmiotem
    wniosku, w związku z możliwością zwolnienia z opodatkowania ww. czynności podatkiem
    od czynności cywilnoprawnych w przypadku, gdyby czynność udzielenia kredytu
    kupieckiego przez Spółkę podlegała przepisom ustawy o podatku od towarów i usług.
    Naliczone odsetki w związku z odroczeniem płatności są naliczone od dnia dostawy
    nieruchomości, tj. po zrealizowaniu tej dostawy.
    Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku z 27 stycznia 2025 r. (wpływ
    31 stycznia 2025 r.))
    Czy opisany we wniosku kredyt kupiecki nie podlega podatkowi od czynności
    cywilnoprawnych na podstawie art. 2 pkt 4 lit. b) ustawy o podatku od czynności
    cywilnoprawnych w zw. z art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o podatku od towarów i usług jako
    usługa finansowa, podlegająca zwolnieniu od podatku VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku z 27
    stycznia 2025 r. (wpływ 31 stycznia 2025 r.))
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w przedstawionej sprawie usługa udzielenia kredytu
    kupieckiego przez Spółkę w celu odroczenia płatności za sprzedany towar nie podlega
    podatkowi od czynności cywilnoprawnych zgodnie z art. 2 pkt 4 lit. b) ustawy o podatku od
    czynności cywilnoprawnych, gdyż należy ją uznać za usługę finansową podlegającą
    zwolnieniu od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT.

    Udzielany przez sprzedawcę kredyt kupiecki nie jest niczym innym, niż odroczoną
    płatnością za pobrany przez kupującego towar czy też usługę. Przy takiej umowie zakup
    towaru bądź usługi następuje w innym momencie niż zapłata ustalonej za niego
    należności. Oznacza to, że sprzedawca poprzez odroczenie terminu płatności przez czas
    tegoż odroczenia kredytuje nabywcę. W praktyce, kredyt kupiecki jest odłożeniem zapłaty
    za otrzymane towary i usługi.
    Istotą kredytu kupieckiego jest zatem relacja, w ramach której dostawca poprzez
    odroczenie terminu płatności przez czas tego odroczenia kredytuje nabywcę. Dostawca
    godzi się bowiem na brak otrzymania płatności należności za towary w określonym
    terminie, czyli faktycznie środki te pozostawia w dyspozycji nabywcy w pewnym okresie
    czasu. Relacja ta jest zbliżona do zaciągnięcia przez nabywcę kredytu lub pożyczki w
    instytucji zewnętrznej, z tym, że w przypadku kredytu kupieckiego kredytowania dokonuje
    sam sprzedawca. Sprzedawca pobiera za powyższą usługę wynagrodzenie w postaci
    odsetek, co jest formą wynagrodzenia charakterystyczną dla usług finansowych, takich jak
    kredyt czy pożyczka.
    Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności
    cywilnoprawnych (t.j. Dz.U. 2017 r. poz. 1150 ze zm.) - podatkowi temu podlegają umowy
    pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku. Ponieważ w ustawie o
    podatku od czynności cywilnoprawnych brak jest definicji umowy pożyczki, w tym zakresie
    należy posiłkować się uregulowaniami zawartymi w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1025 ze zm.).
    Art. 720 § 1 ustawy Kodeks cywilny stanowi, że przez umowę pożyczki dający pożyczkę
    zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy
    oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość
    pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Stosownie do
    treści art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych - obowiązek
    podatkowy, z zastrzeżeniem ust. 2, powstaje z chwilą dokonania czynności
    cywilnoprawnej. Natomiast zgodnie z art. 4 pkt 7 ww. ustawy obowiązek podatkowy w
    podatku od czynności cywilnoprawnych ciąży, przy umowie pożyczki, na biorącym
    pożyczkę. W związku z powyższymi regulacjami prawnymi należy stwierdzić, że umowa
    pożyczki podlega generalnie opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych i
    obowiązek uiszczenia tego podatku ciąży na biorącym pożyczkę.
    W ustawie o podatku od czynności cywilnoprawnych przewidziano jednak sytuacje, w
    których czynność mieszcząca się w zakresie przedmiotowym ustawy jest wyłączona z
    opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Na podstawie art. 2 pkt 4
    ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych - nie podlegają podatkowi czynności
    cywilnoprawne, inne niż umowa spółki i jej zmiany:
    a. w zakresie, w jakim są opodatkowane podatkiem od towarów i usług,
    b. jeżeli przynajmniej jedna ze stron jest zwolniona od podatku od towarów i usług z
    tytułu dokonania tej czynności, z wyjątkiem:
        umów sprzedaży i zamiany, których przedmiotem jest nieruchomość lub jej
        część, albo prawo użytkowania wieczystego, spółdzielcze własnościowe prawo
        do lokalu, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
        prawo do miejsca postojowego w garażu wielostanowiskowym lub udział w tych
        prawach,
        umów sprzedaży udziałów i akcji w spółkach handlowych.
    W przypadku umów pożyczki o wyłączeniu, o którym mowa w art. 2 pkt 4 ustawy o
    podatku od czynności cywilnoprawnych nie decyduje okoliczność, że strony tej umowy
    posiadają status podatnika podatku od towarów i usług. Podstawę do ww. wyłączenia

    może stanowić m.in. fakt, że jedna ze stron z tytułu dokonania tej konkretnej czynności
    jest zwolniona z podatku od towarów i usług.
    Jak wskazał Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 4 maja
    2021 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.116.2021.2.SP „Czynności polegające na udzielaniu
    pożyczek pieniężnych podlegających oprocentowaniu stanowią odpłatne świadczenie
    usług i podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Udzielanie pożyczek
    przez podatnika podatku od towarów i usług spełnia przesłanki uznania tych czynności za
    podlegające opodatkowaniu, niezależnie od częstotliwości i celu ich udzielenia, czy statusu
    nabywcy. Udzielanie bowiem pożyczek przez podmiot prowadzący działalność
    gospodarczą, w związku z jej prowadzeniem, można identyfikować i zaliczać do
    zawodowej płaszczyzny jednostki, a więc uznać za rodzącą obowiązki w podatku od
    towarów i usług, nawet, gdy te czynności nie znajdują się w jej zakresie przedmiotowym”.
    Tego samego zdania jest również Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, który w
    wydanych przez siebie interpretacjach indywidualnych jednoznacznie stwierdza, iż
    „udzielenie pożyczki, nawet jednorazowe, należy traktować jako czynność wykonaną w
    ramach działalności gospodarczej Wnioskodawcy, a w konsekwencji wykonaną przez
    Wnioskodawcę jako podatnika VAT” (interpretacja indywidualna z 8 lutego 2022 r., nr 0114-
    KDIP4-3.4012.806.2021.1.IG).
    Problem związany z opodatkowaniem odsetek od kredytu kupieckiego, był przedmiotem
    orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 27 października 1993 r. w
    sprawie C-281/91 pomiędzy Muysen De Winters Bouwn-en AAnnemingsbedrift BV a
    Staatssecretaris van Financien (Holandia). TSUE wskazał w tym rozstrzygnięciu na
    konieczność odmiennego traktowania sytuacji, gdy odsetki są naliczone za okres do dnia
    realizacji dostawy lub wykonania usługi oraz sytuacji, gdy odsetki od odroczonej płatności
    są należne za okres po zrealizowaniu dostawy lub wykonaniu dostawy. Trybunał
    podkreślił, że co do zasady, odsetki pobierane przez sprzedawcę za odroczenie terminu
    płatności stanowią wynagrodzenie za usługę finansową zwolnioną z VAT. Ponadto, w
    wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 września 2008 r., sygn. akt I FSK 1284
    /07, w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji sprzedaży
    nieruchomości na raty, NSA uznał, że w przypadku sprzedaży nieruchomości na raty, na
    gruncie ustawy o VAT mamy do czynienia z dostawą towaru, natomiast czynność
    polegająca na odroczeniu płatności z tytułu dostarczonego towaru przy jednoczesnym
    naliczaniu odsetek jest kredytem kupieckim i jako odrębne świadczenie od czynności
    dostawy towaru płatne w formie płatności okresowych w ustalonych terminach, korzysta
    ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w załączniku nr 4 do ustawy o VAT.
    Ekonomiczna istota oraz charakterystyczne elementy kredytu kupieckiego przesądzają o
    tym, że w zakresie podatku VAT usługi polegające na udzielaniu kredytu kupieckiego
    należy zaklasyfikować jako usługi finansowe zwolnione z podatku VAT i tym samym, nie
    podlegają podatkowi od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 2 pkt 4 lit. b)
    ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych w zw. z art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o
    podatku od towarów i usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie niniejszej interpretacji należy wyjaśnić, iż zostali Państwo (kredytobiorca)
    uznani za podmiot zainteresowany w sprawie będącej przedmiotem wniosku w związku z
    możliwością opodatkowania ww. czynności podatkiem od czynności cywilnoprawnych w
    przypadku, gdyby czynność udzielenia kredytu kupieckiego przez Spółkę nie podlegała
    przepisom ustawy o podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 106 ze zm.), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o
    VAT”:

      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
        1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
        2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
        3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Należy zauważyć, iż pojęcie usługi zostało zdefiniowane bardzo szeroko. Taka konstrukcja
    definicji usług pozwala na objęcie zakresem przedmiotowym podatku VAT wszelkich
    transakcji wykonywanych w ramach działalności gospodarczej.
    Zatem każde świadczenie niebędące dostawą towarów, polegające na działaniu,
    zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi, co do zasady, usługę w
    rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Niemniej jednak muszą być przy tym
    spełnione następujące warunki:
      1) w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
      strona (nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
      2) świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
      (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną
    usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku
    prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna,
    bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Przy czym przepisy ustawy nie
    określają postaci wynagrodzenia.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8
    marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko
    Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy,
    gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a
    otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w
    pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie
    przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota
    uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt
    wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk
    sprzedającego.

    Skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę, należy uznać, że
    zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej sumy
    pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego
    stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana
    czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć
    bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a
    świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia.
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego
    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy,
    podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Zatem za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT uważane mogą być takie sytuacje, w
    których:
        istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego
        następuje świadczenie wzajemne,
        wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie
        przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy,
        istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy
        towaru lub usługi,
        odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w
        bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym
        podatkiem,
        istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług podlega
    opodatkowaniu podatkiem VAT. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym
    podatkiem musi być wykonana przez podatnika.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według ust. 2 powołanego artykułu:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów lub świadczenie
    usług podlegać będą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas,
    gdy dokonywane będą przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego
    w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w
    odniesieniu do konkretnej dostawy towarów lub świadczenia usług mamy do czynienia z
    podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w
    rozumieniu przepisów ustawy.

    Zarówno w treści ustawy, jak i w wydanych do niej przepisach wykonawczych,
    ustawodawca przewidział zwolnienie od podatku niektórych czynności.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz
      usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek
      pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez
      kredytodawcę lub pożyczkodawcę.
    Z kolei w myśl art. 43 ust. 15 ustawy,
      zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41, nie mają zastosowania do:
        1) czynności ściągania długów, w tym factoringu;
        2) usług doradztwa;
        3) usług w zakresie leasingu.
    Sprecyzowanie przepisów regulujących zwolnienie od podatku od towarów i usług dla
    usług finansowych ma na celu zapewnienie jednolitego stosowania tego zwolnienia w
    odniesieniu do rynku wspólnotowego, jak również zapewnienie spójności przepisów
    dotyczących podatku od towarów i usług z przepisami krajowymi regulującymi
    funkcjonowanie rynku finansowego.
    Przepisy dotyczące funkcjonowania podatku VAT w krajach członkowskich Unii
    Europejskiej podlegają harmonizacji na zasadach określonych w Dyrektywie 2006/112/WE
    Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
    dodanej (Dz. U. UE L z 2006 r. Nr 347 str. 1 ze zm.). Uszczegółowieniem zasad
    obowiązywania i funkcjonowania podatku VAT określonych w ww. Dyrektywie są wyroki
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
    Zwolnienia od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy znajdują zatem
    odzwierciedlenie w przepisach Dyrektywy 2006/112/WE Rady.
    Przepis art. 131 Dyrektywy 2006/112/WE Rady stanowi, że:
      Zwolnienia przewidziane w rozdziałach 2-9 stosuje się bez uszczerbku dla innych
      przepisów wspólnotowych i na warunkach ustalanych przez państwa członkowskie w
      celu zapewnienia prawidłowego i prostego stosowania tych zwolnień oraz
      zapobieżenia wszelkim możliwym przypadkom uchylania się od opodatkowania,
      unikania opodatkowania i nadużyć.
    Stosownie do art. 135 ust. 1 lit. b Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje: udzielanie kredytów i
      pośrednictwo kredytowe, oraz zarządzanie kredytami przez kredytodawcę.
    Jak wielokrotnie podkreślał Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zakres zwolnień
    przewidzianych w Dyrektywie 2006/112/WE Rady nie może być interpretowany w sposób
    rozszerzający. Czynności zwolnione od VAT zgodnie z Dyrektywą VAT stanowią
    autonomiczne pojęcia prawa wspólnotowego, a ich ujednolicona interpretacja ma służyć
    unikaniu rozbieżności w stosowaniu systemu podatku VAT w poszczególnych państwach
    członkowskich.
    Tym samym, pojęcia używane do oznaczenia zwolnień, o których mowa w art. 43 ustawy,
    winny być interpretowane w sposób ścisły, gdyż zwolnienia te stanowią odstępstwa od
    ogólnej zasady, zgodnie z którą podatek od towarów i usług pobierany jest od każdej
    usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika. Zwolnienia stanowią pojęcia autonomiczne

    prawa wspólnotowego, które mają na celu uniknięcie rozbieżności pomiędzy państwami
    członkowskimi w stosowaniu systemu VAT i które należy sytuować w ogólnym kontekście
    wspólnego systemu VAT.
    Istota umowy pożyczki została zawarta w art. 720 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1145 ze zm.).
    Zgodnie z art. 720 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność
      biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a
      biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy
      tego samego gatunku i tej samej jakości.
    W wyniku spełnienia świadczenia przez dającego pożyczkę, określone przedmioty
    majątkowe stają się własnością biorącego pożyczkę. Zasilają one jednak tylko czasowo
    majątek biorącego pożyczkę, który obowiązany jest do zwrotu, tj. do przeniesienia na
    drugą stronę własności tej samej ilości pieniędzy albo rzeczy tego samego rodzaju.
    Czynność polegająca na udzieleniu pożyczki pieniężnej podlegającej oprocentowaniu
    stanowi odpłatne świadczenie usług i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług. Udzielenie pożyczki przez podatnika podatku od towarów i usług spełnia przesłanki
    uznania tej czynności za podlegające opodatkowaniu, niezależnie od częstotliwości i celu
    jej udzielenia, czy statusu nabywcy. Udzielenie bowiem pożyczki przez podmiot
    prowadzący działalność gospodarczą, w związku z jej prowadzeniem, można
    identyfikować i zaliczać do zawodowej płaszczyzny jednostki, a więc uznać za rodzącą
    obowiązki w podatku od towarów i usług, nawet gdy ta czynność nie znajduje się w jej
    zakresie przedmiotowym.
    Z opisu sprawy wynika, że prowadzą Państwo działalność gospodarczą deweloperską i są
    zrejestrowanym czynnym podatnikiem VAT.
    12 marca 2020 r. nabyli Państwo od Spółki prowadzącej działalność gospodarczą i
    zarejestrowanej jako czynny podatnik VAT, nieruchomość zabudowaną. Strony w umowie
    ustaliły, iż zapłata ceny z tytułu zakupu ww. nieruchomości nastąpi w następujący sposób:
    kwota 12 500 000 zł została zapłacona w dniu zawarcia umowy, pozostała kwota w
    wysokości 7 840 609,60 zł zostanie przez Państwa zapłacona do 31 maja 2020 r. Strony w
    związku z przesunięciem terminu zapłaty części ceny, ustaliły w umowie, iż z tego tytułu
    zapłacą Państwo Spółce określone wynagrodzenia.
    Zapłata na zasadach ogólnych polega na uiszczeniu ceny za sprzedany towar w dacie
    dokonania sprzedaży lub w określonym terminie od dnia wystawienia faktury. Natomiast
    w przypadku wyboru przez Strony opcji płatności w formie kredytu kupieckiego, Spółka
    odroczyła termin płatności na określony dzień wskazany w podpisanej umowie. Oznacza
    to, że Spółka poprzez odroczenie terminu płatności przez czas tegoż odroczenia
    (zawartego w umowie sprzedaży nieruchomości) Państwa kredytuje. W praktyce, kredyt
    kupiecki jest odłożeniem zapłaty za otrzymane towary i usługi oraz za odroczenie terminu
    płatności. Będą Państwo uiszczać z tytułu odroczenia płatności dodatkowo na rzecz Spółki
    wynagrodzenie, tj. odsetki umowne wskazane w porozumieniu.
    W ramach opcji płatności z wykorzystaniem kredytu kupieckiego, w każdym przypadku,
    termin płatności należności głównej oraz termin płatności odsetek nastąpi po dokonaniu
    dostawy towarów. Termin płatności wykonywanej w ramach opcji z wykorzystaniem
    kredytu kupieckiego oraz termin zapłaty odsetek będą znacząco dłuższe niż termin
    płatności za dostawę towarów określony w przypadku płatności na zasadach ogólnych.
    Odsetki w związku z odroczeniem płatności są naliczone od dnia dostawy nieruchomości,
    tj. po zrealizowaniu tej dostawy.

    Państwa wątpliwości w zakresie podatku od towarów i usług dotyczą ustalenia, czy
    udzielenie Państwu kredytu kupieckiego stanowi usługę objętą podatkiem od towarów i
    usług, która korzysta ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38
    ustawy.
    W odniesieniu do przedstawionych wątpliwości w pierwszej kolejności należy
    przeanalizować czy w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z pobocznym
    świadczeniem do dostawy towarów, czy też niezależną czynnością – usługą finansową
    polegającą na odroczeniu przez sprzedawcę terminu płatności i kredytowaniu przez cały
    czas tego odroczenia nabywcy. Takie odroczenie zapłaty zwane jest kredytem kupieckim,
    kredytem handlowym lub towarowym.
    Kredyt kupiecki nie jest niczym innym, niż odroczoną płatnością za pobrany przez
    kupującego towar, czy też usługę. Przy takiej umowie zakup towaru bądź usługi następuje
    w innym momencie niż zapłata ustalonej za niego należności. Oznacza to, że sprzedawca
    poprzez odroczenie terminu płatności przez czas tegoż odroczenia kredytuje nabywcę. W
    praktyce, kredyt kupiecki jest odłożeniem zapłaty za otrzymane towary lub usługi.
    Istotą kredytu kupieckiego jest zatem relacja, w ramach której dostawca przez odroczenie
    terminu płatności przez czas tegoż odroczenia kredytuje nabywcę. Dostawca godzi się
    bowiem na brak otrzymania płatności należności za towary w określonym terminie czyli
    de facto środki te pozostawia w dyspozycji nabywcy w pewnym okresie czasu. Powyższa
    relacja jest zbliżona do zaciągnięcia przez nabywcę kredytu lub pożyczki w instytucji
    zewnętrznej z tym, że w przypadku kredytu kupieckiego kredytowania dokonuje sam
    sprzedawca. Sprzedawca pobiera za powyższą usługę wynagrodzenie w postaci odsetek,
    co jest formą wynagrodzenia charakterystyczną dla usług finansowych, takich jak kredyt
    czy pożyczka.
    Z powyższego wynika, że ekonomiczna istota oraz charakterystyczne elementy kredytu
    kupieckiego przesądzają o tym, że dla potrzeb rozliczeń w zakresie podatku VAT, usługi
    polegające na udzielaniu kredytu kupieckiego należy zaklasyfikować jako usługi finansowe.
    Problem związany z opodatkowaniem odsetek od kredytu kupieckiego był przedmiotem
    orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 27 października 1993 r. w
    sprawie C-281/91 pomiędzy Muysen De Winters Bouwn-en Aannemingsbedrift BV a
    Staatssecretaris van Financien (Holandia). TSUE wskazał w rozstrzygnięciu na konieczność
    odmiennego traktowania sytuacji, gdy odsetki są naliczane za okres do dnia realizacji
    dostawy lub wykonania usługi oraz sytuacji, gdy odsetki od odroczonej płatności są
    należne za okres po zrealizowaniu dostawy lub wykonaniu dostawy. Trybunał podkreślił,
    że co do zasady, odsetki pobierane przez sprzedawcę za odroczenie terminu płatności
    stanowią wynagrodzenie za usługę finansową zwolnioną od podatku VAT. Jednakże w
    sytuacji, gdy termin płatności jest odroczony (a co za tym idzie, odsetki naliczane są
    jedynie do dnia realizacji dostawy lub wykonania usługi), odsetki stanowią część
    wynagrodzenia za dostawę towarów, za które zapłata jest odraczana, nawet jeśli
    wynagrodzenie za odroczenie ustalone jest w umowie odrębnie.
    W konsekwencji, odsetki za odroczenie terminu płatności należne na moment następujący
    po dostawie towarów nie stanowią elementu podstawy opodatkowania z tytułu samej
    dostawy, a uznawane powinny być za wynagrodzenie za odrębną od dostawy usługę
    finansową. Co istotne TSUE zaznaczył, że odmienne traktowanie kredytu kupieckiego na
    gruncie podatku VAT naruszałoby zasadę równego traktowania podmiotów
    gospodarczych, gdyż przedsiębiorcy finansujący działalność poprzez kredyt bądź pożyczkę
    udzieloną przez podmiot zewnętrzny otrzymywaliby usługę finansową zwolnioną od
    podatku, podczas gdy przedsiębiorcy otrzymujący finansowanie od własnego sprzedawcy
    (kredyt kupiecki) musieliby uiszczać dodatkową kwotę podatku VAT (pkt 14 orzeczenia).
    Jak wynika z opisu sprawy odsetki w związku z odroczeniem płatności są naliczone od dnia
    dostawy nieruchomości, tj. po zrealizowaniu tej dostawy. Zatem z uwagi na powołane
    przepisy oraz orzeczenie TSUE, z którego wynika, że podstawa opodatkowania oraz

    podatek VAT z tytułu dostawy towarów powinny być ustalane wyłącznie na moment
    dokonania dostawy, stwierdzić należy, że odsetki za odroczenie terminu płatności nie
    stanowią elementu podstawy opodatkowania z tytułu ww. dostawy towarów, lecz
    stanowią wynagrodzenie za odrębną od dostawy, usługę finansową. W tym przypadku
    mamy do czynienia z dwiema transakcjami, tj. dostawą towarów oraz świadczeniem usługi
    finansowej.
    Charakter i cechy usługi udzielenia kredytu kupieckiego wskazują, że czynność ta mieści
    się w definicji pojęcia „działalność gospodarcza”. W świetle art. 15 ust. 2 ustawy zdanie
    drugie ustawy, działalność gospodarcza „obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych”. Niewątpliwie udzielenie kredytu kupieckiego w zamian za ustalone
    wynagrodzenie (odsetki) stanowi wykorzystywanie środków w sposób ciągły i w celach
    zarobkowych. Usługa tego rodzaju mieści się zatem w pojęciu „działalność gospodarcza”
    zdefiniowanym w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz wskazane wyżej przepisy należy
    stwierdzić, że udzielenie kredytu kupieckiego spełnia przesłanki uznania tej czynności za
    podlegającą opodatkowaniu. Udzielenie kredytu kupieckiego przez podmiot prowadzący
    działalność gospodarczą, w związku z jej prowadzeniem, można identyfikować i zaliczać do
    zawodowej płaszczyzny jednostki, a więc uznać za rodzące obowiązki w podatku od
    towarów i usług, zaś Spółkę uznać za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy.
    W konsekwencji, odroczenie terminu płatności zwane w piśmiennictwie kredytem
    kupieckim w zamian za określone wynagrodzenie (odsetki) stanowi, zgodnie z art. 8 ust. 1
    ustawy o podatku od towarów i usług, odpłatne świadczenie usług, podlegające
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Usługi
    te mieszczą się w zakresie czynności, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy jako
    wymienione wprost w tym przepisie, zatem podlegają zwolnieniu od podatku.
    W związku z tym, Państwa stanowisko w zakresie podatku od towarów i usług jest
    prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Niniejsza interpretacja rozstrzyga wyłącznie w zakresie podatku od towarów i usług.
    Ocena prawna Państwa stanowiska w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych
    zostanie zawarta w odrębnym rozstrzygnięciu.
    Wydana interpretacja wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko dla Państwa, tj.
    Wnioskodawcy, który wystąpił z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej, nie
    wywołuje więc skutków prawnopodatkowych dla Spółki, która udzieliła Państwu kredytu
    kupieckiego.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle
    związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym.
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Interpretacja
    indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan
    faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu
    faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w
    przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy,
    udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

    Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.