Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.61.2025.2.GK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-15
Teza: Uznanie w wariancie pierwszym dokonywanego świadczenia
za dostawę z montażem oraz uznanie w wariancie drugim
wykonywanego świadczenia za dostawę towarów i
świadczenie usług.
Słowa kluczowe: dostawa-dostawa towarów
import-import usług
montaż
świadczenie-świadczenie kompleksowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 3. Wewnątrzwspólnotowe
nabycie towarów i wewnątrzwspólnotowa dostawa
towarów-Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 1. Miejsce świadczenia przy
dostawie towarów-Miejsce dostawy towarów-Miejsce
dostawy towarów instalowanych lub montowanych
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 1. Miejsce świadczenia przy
dostawie towarów-Miejsce dostawy towarów-Miejsce
dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 9-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 1-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 3. Wewnątrzwspólnotowe
nabycie towarów i wewnątrzwspólnotowa dostawa
towarów-Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 28 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczą uznania w wariancie pierwszym dokonywanego świadczenia
    za dostawę z montażem oraz uznania w wariancie drugim wykonywanego świadczenia za
    dostawę towarów i świadczenie usług. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie
    – pismem z 21 marca 2025 r. (data wpływu 28 marca 2025 r.) przesłanym za
    pośrednictwem Poczty Polskiej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A. SE & Co. KG (dalej: Wnioskodawca) z siedzibą w (...) w Niemczech jest producentem
    maszyn (...). W ramach swojej działalności Wnioskodawca wytwarza (...) lub (...) do
    istniejących już maszyn i dostarcza je swoim Klientom. Maszyny te lub (...) będą dalej
    określane jako towar. Wnioskodawca nie posiada siedziby działalności gospodarczej ani
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce w rozumieniu VAT.
    Wnioskodawca jest natomiast zarejestrowany w Polsce jako podatnik VAT czynny.
    W ramach swojej działalności Wnioskodawca zawiera umowy, na podstawie których jest
    zobowiązany do wytworzenia określonego towaru i dostarczenia Klientowi w jego
    zakładzie w Polsce. Klient posiada siedzibę działalności gospodarczej w Polsce i jest
    zarejestrowany jako podatnik VAT czynny. Transakcja przebiega według następującego

    harmonogramu: przywóz towaru w częściach do zakładu klienta - montaż towaru - próbny
    rozruch - testy działania towaru - wydanie towaru (take -over). Po wydaniu towaru
    następuje jeszcze okres próbny eksploatacji, w trakcie którego towar musi działać zgodnie
    z przewidywaniami - parametrami technicznymi ustalonymi między stronami - od którego
    uzależniona jest zapłata ostatniej raty za towar. W momencie wydania towaru następuje
    przeniesienie własności oraz ryzyk wraz z ryzykiem utraty towaru na nabywcę, od tej
    chwili zaczyna też biec gwarancja udzielona nabywcy. Opóźnienia w umówionym wydaniu
    towaru są penalizowane karami umownymi - ponieważ z ekonomicznego punktu widzenia
    powodują niezaplanowane przestoje w pracy przedsiębiorstwa nabywcy i związane z tym
    jego straty.
    Montaż towaru następuje w dwóch następujących wariantach:
    W pierwszym z nich Wnioskodawca sam - swoimi pracownikami - lub za pomocą
    podwykonawcy zatrudnionego na rachunek Wnioskodawcy montuje towar w zakładzie
    nabywcy.
    W drugim z nich nabywca zatrudnia wykonawcę montażu, zawiera z nim umowę i rozlicza
    się z nim. Za ewentualne niewłaściwe wykonanie umowy z nabywcą wykonawca montażu
    odpowiada przed nabywcą. Niemniej Wnioskodawca dostarcza wykonawcy montażu
    dokumentację techniczną potrzebną do jego wykonania, sprawuje nadzór nad pracami
    wykonawcy montażu - ma prawo do wydawania wiążących instrukcji co do wykonania
    poszczególnych prac składających się na montaż - i to wciąż Wnioskodawca odpowiada
    przed nabywcą za to, aby towar po zamontowaniu działał zgodnie z zawartą z nim umową.
    Zatrudniony przez nabywcę wykonawca montażu nie odpowiada za prawidłowe działanie
    towaru przed nabywcą, to Wnioskodawca odpowiada przed nabywcą za prawidłowe
    działanie towaru po montażu.
    W obydwu wariantach montaż nie stanowi prostych czynności umożliwiających
    funkcjonowanie towaru zgodnie z jego przeznaczeniem w rozumieniu art. 22 ust. 1 punkt
    2 ustawy VAT. Montaż ten jest skomplikowany i wymaga zaawansowanej specjalistycznej
    wiedzy technicznej.
    Jeden z nabywców Wnioskodawczyni otrzymał interpretację indywidualną wydaną w dniu
    10 grudnia 2024 r. o sygnaturze 0114-KDIP1-2.4012.610.2024.1.GK. W interpretacji tej
    Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej potwierdził w szczególności, że dostawa towaru
    przez Wnioskodawcę w przedstawionym wyżej drugim wariancie stanowi dwa
    świadczenia: wewnątrzwspólnotową dostawę towarów w odniesieniu do przywozu towaru
    do nabywcy (wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów z perspektywy nabywcy) i nadzór
    nad montażem w dalszej części. Wnioskodawca nie potrafi zrozumieć, dlaczego dostawa
    towaru w wyżej opisany sposób może być wewnątrzwspólnotową dostawą towarów,
    skoro jego wydanie następuje nie najpóźniej w momencie zakończenia transportu do
    nabywcy a dopiero po jego montażu w zakładzie nabywcy. Następnie Wnioskodawca nie
    potrafi zrozumieć, w jaki sposób umowa zobowiązująca ją do wydania zamontowanego
    towaru po rozruchu w zakładzie nabywcy może być postrzegana jako dwa świadczenia -
    dostawy i z osobna nadzoru nad montażem - gdy przedmiotem i celem umowy jest
    wydanie przez Wnioskodawcę działającego towaru po zamontowaniu i rozruchu. Podział
    świadczenia Wnioskodawcy na z jednej strony dostawę towaru a z drugiej strony na
    nadzór jej montażu jest sztuczny i przeczy wielokrotnie potwierdzanej przez orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zasadzie spójności świadczenia. Aby móc
    postrzegać świadczenie Wnioskodawcy jako dwa świadczenia, Wnioskodawca musiałaby
    być z jednej strony zobowiązany do dostawy nabywcy towaru a jej zobowiązania
    wynikające z odpowiedniej umowy dostawy musiałyby być wykonane wraz z dotarciem
    towaru do dostawcy. Następnie z drugiej strony na podstawie kolejnego i niezależnego od
    zobowiązania do dostawy umownego stosunku zobowiązaniowego Wnioskodawca
    musiałby być dodatkowo zobowiązany do nadzoru montażu już dostarczonego towaru.
    Ten przypadek nie zachodzi i to także w odniesieniu do stanu faktycznego
    przedstawionego ku pozyskaniu interpretacji indywidualnej o sygnaturze 0114-KDIP1-

    2.4012.610.2024.1.GK: Wnioskodawca wciąż jest zobowiązany wobec nabywcy do wydania
    w jego zakładzie zdolnego do eksploatacji już zamontowanego towaru a spełnienie tego
    zobowiązania nie jest możliwe bez nadzoru montażu przez Wnioskodawcę. Wskazana
    tutaj interpretacja jest bezpośrednią przyczyną zwrócenia się przez Wnioskodawcę do
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej tym wnioskiem.
    Ponadto w uzupełnieniu udzielili Państwo odpowiedzi na pytania:
    1. Jakie dokładnie czynności są przedmiotem wątpliwości wskazanych w pytaniu nr 3 i
      jakie istnieją między nimi współzależności?
      Odp. Pytanie nr 3 odnosi się do dostawy dokonywanej przez Spółkę wraz z nadzorem
      przez nią montażu poprzedzającego tą dostawę. Nadzór nad montażem
      dostarczanego towaru wraz z jego dostawą stanowią świadczenie kompleksowe,
      dostawa towaru i nadzór nad jego montażem stanowią niepodzielny zestaw czynności
      składających się na przedmiot umowy zawartej przez Spółkę z nabywcą.
    2. Na podstawie jakich okoliczności uważacie Państwo, że świadczenie Wnioskodawcy
      stanowi dostawę towarów niewysyłanych i nietransportowanych w rozumieniu art. 22
      ust. 1 pkt 3 ustawy, w jaki sposób uwzględniany jest nadzór nad montażem i jakie są
      postanowienia umowne między Kontrahentami i rozliczenia w tym zakresie mając na
      uwadze Wariant 2 - proszę opisać okoliczności zdarzenia?
      Odp. Spółka postrzega swoją dostawę jako dostawę towarów niewysyłanych ani
      nietransportowanych określoną w art. 22 ust. 1 punkt 3 ustawy VAT, ponieważ towar
      będący przedmiotem dostawy nie istnieje w umówionej postaci przed jego
      zmontowaniem u nabywcy pod nadzorem Wnioskodawcy: Do zakładu nabywcy
      przyjeżdżają części towaru, które muszą zostać złożone pod nadzorem Wnioskodawcy,
      aby stały się urządzeniem zamówionym przez nabywcę. Bez montażu i uruchomienia
      części te nie stanowią przedmiotu zamówionego przez nabywcę. W konsekwencji
      towar niejako powstał w zakładzie nabywcy, gdzie następnie został nabywcy
      dostarczony. Przedmiotem umowy jest dostawa w zakładzie nabywcy towaru zdolnego
      do działania zgodnie z przeznaczeniem. Nadzór nad jego montażem nie stanowi
      osobnego świadczenia, przynależy on do dostawy, ponieważ bez niego nie byłoby
      możliwe dostarczenie towaru w stanie zdolnym do użytkowania, za co Spółka
      odpowiada przed nabywcą.
      Rozliczeniu między stronami podlegała jedna dostawa jako całość wg następującego
      schematu ustalonego w umowie: 30% po podpisaniu umowy, 30% po dowozie
      komponentów towaru do zakładu nabywcy, 20% po ukończeniu montażu (dotąd same
      zaliczki), 20% po wydaniu maszyny (faktura końcowa) przy czym 10% z tych ostatnich
      20% płatne po okresie próbnym, w którym przedmiot dostawy musi działać zgodnie z
      umówionymi parametrami technicznymi - to ostatnie 10% można przyrównać do
      kaucji gwarancyjnej zatrzymywanej przez nabywcę.
    3. W przypadku kiedy Wnioskodawca nie dokonał samodzielnie montażu, ani nie uczyniły
      tego podmioty trzecie na jego rzecz, a Wnioskodawca nadzoruje montaż wykonywany
      przez podmioty trzecie działające na rzecz Nabywcy - należy wskazać na terytorium
      którego kraju doszło do przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak
      właściciel na rzecz Kontrahenta? Kto rozporządzał towarem (maszyną) podczas
      montażu, nadzoru nad montażem?
      Odp. Przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel na rzecz nabywcy
      ma miejsce w Polsce. Do ukończenia montażu, następnie rozruchu a potem wydania
      uruchomionego towaru nabywcy znajduje się on w dyspozycji Spółki.
    4. Czym konkretnie jest i na czym polega usługa nadzoru nad montażem? Jakie czynności
      składają się na ten nadzór, na jakich warunkach jest realizowany nadzór? Czy usługa
      nadzoru świadczona przez Wnioskodawcę jest niezbędna dla montażu dokonywanego
      przez Nabywcę, jakie występują współzależności, należy wyjaśnić?

      Odp. Usługa nadzoru nad montażem polega na obecności specjalistów Spółki przy
      montażu i jego obserwacji, udzielaniu instrukcji monterowi w razie potrzeby i
      dostarczaniu mu potrzebnych informacji. Należy tutaj zwrócić uwagę, że to Spółka
      wciąż odpowiada przed nabywcą za to, aby towar po zamontowaniu działał w
      szczególności zgodnie z umówionymi z nabywcą parametrami technicznymi. Nadzór
      Spółki jest zatem niezbędny, aby spełniła ona swoje umowne zobowiązania wobec
      nabywcy - nie jest w szczególności możliwe, aby Spółka udzieliła nabywcy niezbędnej
      gwarancji za towar, gdyby nie mogła ona nadzorować montażu tego towaru i
      prawidłowości tego montażu.
    5. Z czego wynika fakt, że montażu dokonywał inny podmiot, a nie Wnioskodawca, który
      dostarczał towar, a Wnioskodawca świadczył jedynie usługę nadzoru nad tym
      montażem?
      Odp. Nabywca uzgodnił ze Spółką, że to on zatrudni ekipę montażową, takie było
      życzenie nabywcy. Spółka może jedynie domyślać się, że rozwiązanie takie było dla
      nabywcy korzystniejsze ekonomicznie - tańsze. Doświadczenie rynkowe wskazuje, że
      zatrudnienie lokalnych usługodawców na ogół jest korzystniejsze finansowo ze
      względu na różnice płacowe między krajami gdzie tutaj porównanie miałoby miejsce z
      Niemcami.
    6. Czy między jednym a drugim świadczeniem (dostawą maszyny a usługą nadzoru nad
      montażem) jest przedział czasowy, jeśli tak to jaki jest to okres czasu i z czego to
      wynika?
      Odp. Na wstępie należy zaznaczyć, że dostawa maszyny w rozumieniu VAT ma miejsce
      dopiero po montażu pod nadzorem Spółki. Między przybyciem części maszyny do
      nabywcy a początkiem montażu miał miejsce odstęp kilku dni ze względów
      logistycznych: przeprowadzenie prac montażowych wymaga uwzględnienia w
      harmonogramie pracy zakładu i zaplanowania kosztownego przestoju, który nie może
      być przedłużany ze względu na np. opóźnienia dowozu części do zamontowania w
      transporcie: Na chwilę rozpoczęcia przestoju wszystkie elementy potrzebne do
      montażu muszą już być na miejscu. Przy czym części maszyny do wydania maszyny po
      rozruchu wciąż pozostawały własnością Spółki.
    7. Co jest faktycznie przedmiotem sprzedaży zgodnie z zawartą umową z Nabywcą w
      przypadku gdy to w gestii Nabywcy jest montaż? Czy Nabywca zgodnie z umową
      oczekuje w tym przypadku nabycia świadczenia kompleksowego, jeśli tak, to proszę
      wskazać jak to świadczenie jest zdefiniowane. W jaki sposób zostało udokumentowane
      przez strony transakcji tj. w jaki sposób zostało potraktowane przez obie strony
      transakcji w celu rozliczenia podatku VAT? Czy dostawa maszyny została potraktowana
      przez strony jako odrębna od usługi nadzoru nad montażem i odrębnie
      udokumentowana (tzn. WDT i WNT) czy jako świadczenie kompleksowe? – proszę
      opisać okoliczności zdarzenia mające wpływ na takie potraktowanie transakcji. Jaki
      towar był przedmiotem dostawy do Nabywcy. Czy przedmiotem dostawy dokonywanej
      na rzecz Nabywcy były tylko wytworzone maszyny czy również (...) i z czym należy je
      utożsamiać, do czego służą, jaką rolę pełnią te (...) i czy opisane we wniosku transakcje
      dotyczyły zarówno maszyny jak i (...)? Dlaczego (...) nazywają Państwo „towarem”. W
      jakiej formie ta (...) jest sprzedawana? Czy jej sprzedaż następuje oddzielnie czy razem
      z maszyną?
      Odp. Przedmiotem sprzedaży jest w obydwu wariantach dostawa (...) w trakcie pracy
      tej (...) - dodatkowe urządzenie trwale połączone z (...) umożliwiające jej efektywniejszą
      eksploatację. Elementy tego urządzenia są wytwarzane w zakładach Spółki w
      Niemczech. Dostawa następuje po montażu i rozruchu tej (...). Świadczenie jest jedno i
      spójne, objęte jedną umową, na podstawie której Spółka była zobowiązana wydać
      nabywcy działającą maszynę/(...) po montażu i rozruchu. Spółka poddała tą sprzedaż
      opodatkowaniu VAT 23%, ponieważ w jej ocenie czy będzie to dostawa z montażem
      czy dostawa towarów nieprzemieszczanych to będzie to dostawa krajowa. Przedmiot

      transakcji został określony towarem aby zachować spójność z nomenklaturą ustawy
      VAT.
    Pytania (pytanie nr 3 skorygowane w uzupełnieniu wniosku)
    1. Czy świadczenie Wnioskodawcy przedstawione w stanie faktycznym w obydwu
      wariantach stanowi dostawę towarów w rozumieniu art. 5 ust. 1 punkt 1 ustawy VAT?
    2. Czy przedstawione w stanie faktycznym w wariancie pierwszym (montaż własny lub za
      pomocą podwykonawcy zatrudnionego na rzecz Wnioskodawczy) świadczenie
      Wnioskodawcy stanowi dostawę z montażem w rozumieniu art. 22 ust. 1 punkt 2
      ustawy VAT?
    3. Czy przedstawione w stanie faktycznym w wariancie drugim (montaż przez
      podwykonawcę zatrudnionego przez nabywcę) świadczenie Wnioskodawcy stanowi
      dostawę w miejscu położenia towaru w rozumieniu art. 22 ust. 1 punkt 3 ustawy VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1: Zgodnie z sentencją wyroku szóstej Izby Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z
    dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96 Card Protection Plan Ltd (CPP) przeciwko
    Commissioners of Customs & Excise spójne świadczenie zachodzi w szczególności
    wówczas, gdy jedna lub wiele jego części stanowi świadczenie główne a jedna lub wiele
    jego części stanowi świadczenie uboczne.
    Świadczenie należy postrzegać jako uboczne względem świadczenia głównego, gdy nie
    stanowi ono dla klienteli celu samego w sobie a jedynie środek, aby w optymalnych
    warunkach skorzystać ze świadczenia głównego dostawcy. Ponieważ przedmiotem i celem
    umowy między Wnioskodawczynią a jej klientem jest wydanie przez Wnioskodawcę
    działającego towaru po zamontowaniu i rozruchu, to przedmiot ten jest jednym
    świadczeniem.
    Następnie zgodnie art. 9 ust. 1 ustawy VAT przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów
    rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku
    dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa
    członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub
    transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz. W
    przedmiotowym stanie faktycznym nabywca towaru nie nabywa prawa do rozporządzania
    towarem jak właściciel w momencie zakończenia wysyłki towaru do jego zakładu w Polsce
    a dopiero po zamontowaniu, rozruchu i wydaniu tego towaru. Wysyłka towaru do zakładu
    nabywcy w Polsce nie stanowi więc wewnątrzwspólnotowego nabycia tego towaru przez
    nabywcę.
    Podsumowując obydwa te aspekty świadczenie Wnioskodawcy stanowi więc jedno
    świadczenie i to dostawę towarów w rozumieniu art. 5 ust. 1 punkt 1 ustawy VAT.
    Ad 2: W pierwszym przedstawionym wariancie dostawa towaru poprzedzona jest jego
    montażem i rozruchem a montaż jest wykonany przez dostawcę lub podwykonawcę
    działającego na rzecz dostawcy. Montaż ten nie stanowi przy tym prostych czynności
    umożliwiających funkcjonowanie towaru zgodnie z jego przeznaczeniem. Spełnione są
    więc wszystkie warunki określone w art. 22 ust. 1 punkt 2 ustawy VAT i dostawa stanowi
    wskazaną w tym przepisie dostawę towaru.
    Ad 3: W drugim przedstawionym wariancie dostawa towaru także poprzedzona jest jego
    montażem i rozruchem. W tym wariancie jednak montaż jest wykonany nie przez
    dostawcę lub podwykonawcę działającego na jego rzecz a przez podmiot trzeci
    zatrudniony przez nabywcę towaru, nie są więc spełnione warunki określone w art. 22 ust.
    1 punkt 2 ustawy VAT. Przekazanie towaru nabywcy ma jednak miejsce po jego złożeniu,
    zamontowaniu i rozruchu w zakładzie nabywcy. Dostawa tego towaru stanowi więc
    dostawę towarów niewysyłanych ani nietransportowanych określoną w art. 22 ust. 1
    punkt 3 ustawy VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U.
    z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju, przez które - w myśl definicji
    zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy:
      rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy:
      ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Dostawa towarów została określona w art. 7 ust. 1 ustawy:
      przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub
      transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę
      trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub
      transportu do nabywcy.
    Jednocześnie stosownie do art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów, które są instalowane lub
      montowane, z próbnym uruchomieniem lub bez niego, przez dokonującego ich
      dostawy lub przez podmiot działający na jego rzecz - miejsce, w którym towary są
      instalowane lub montowane; nie uznaje się za instalację lub montaż prostych
      czynności umożliwiających funkcjonowanie montowanego lub instalowanego towaru
      zgodnie z jego przeznaczeniem.
    Podkreślić należy, że zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy, w przypadku gdy towary będące
    przedmiotem transakcji przeznaczone są do zainstalowania lub mają być zmontowane
    przez dostawcę lub w jego imieniu, miejscem ich dostawy (a więc i opodatkowania) jest
    miejsce, w którym nastąpi montaż lub instalacja. Przy czym montaż lub instalacja nie
    powinna stanowić prostej czynności umożliwiającej funkcjonowanie montowanego
    towaru.
    Strony transakcji mogą dowolnie kształtować treść umowy w granicach wyznaczonych
    przez obowiązujące przepisy prawa, w tym także przepisy prawa podatkowego. Co do
    zasady każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji gdy dwa lub więcej
    świadczeń są tak ściśle ze sobą związane, że obiektywnie tworzą w aspekcie

    gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie
    te świadczenia lub czynności stanowią jednolite świadczenie do celów stosowania
    przepisów ustawy. Na świadczenie złożone składa się więc kombinacja różnych czynności,
    prowadzących do realizacji określonego celu, tj. do wykonania świadczenia głównego, na
    które składają się różne świadczenia pomocnicze. Natomiast świadczenie należy uznać za
    pomocnicze, jeśli nie stanowi ono celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego
    zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego. Pojedyncze świadczenie
    traktowane jest zatem jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel
    świadczenia pomocniczego jest zdeterminowany przez świadczenie główne oraz nie
    można wykonać lub wykorzystać świadczenia głównego bez świadczenia pomocniczego.
    Jeżeli jednak w skład realizowanego świadczenia wchodzą czynności, które nie służą
    wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter
    samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia
    kompleksowego.
    Natomiast o tym, czy mamy do czynienia z kompleksową dostawą towarów, czy też
    kompleksowym świadczeniem usług, powinien przesądzić element, który w ramach
    danego świadczenia ma charakter dominujący (zob. np. wyroki TSUE: z dnia 2 maja 1996 r.
    w sprawie C-231/94, Faaborg - Gelting Linien; z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96
    Card Protection Plan Ltd p-ko Commissioners of Custom and Excise; z dnia 27
    października 2005 r. w sprawie C-41/04, Levob Verzekeringen BV i OV Bank NV v
    Staatssecretaris van Financien, z glosą P. Selera, opubl. Lex/el. 2010). Jeżeli elementem
    dominującym w ramach danej transakcji jest wydanie towaru w celu przeniesienia prawa
    do rozporządzania nim jak właściciel, zaś pozostałe czynności mają charakter pomocniczy
    lub uboczny, wówczas transakcja powinna być traktowana jako dostawa towarów.
    Natomiast w przypadku, gdy istotą transakcji są inne czynności, to mimo, że w ramach
    takiej transakcji może także wystąpić wydanie towaru, powinna być ona traktowana jako
    świadczenie usług.
    Przy czym wskazać należy, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie definiują
    pojęć „montaż lub instalacja”, niemniej jednak stosownie do cytowanego art. 22 ust. 1 pkt
    2 ustawy, do instalacji lub montażu nie zalicza się prostych czynności umożliwiających
    funkcjonowanie montowanego lub instalowanego towaru zgodnie z jego przeznaczeniem.
    Jako „proste czynności” należy rozumieć działania, umożliwiające funkcjonowanie danego
    towaru/sprzętu, które potencjalny nabywca mógłby wykonać we własnym zakresie. Zatem,
    za montaż lub instalację należy uznać takie czynności, które wymagają specjalistycznej
    wiedzy i umiejętności znanych przede wszystkim dostawcy montowanego lub
    instalowanego towaru/sprzętu.
    Według art. 13 ust. 1 ustawy:
      przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5,
      rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych
      w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z
      zastrzeżeniem ust. 2-8.
    Zgodnie art. 9 ust. 1 ustawy:
      przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4,
      rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w
      wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa
      członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub
      transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz.
    W myśl art. 25 ust. 1 ustawy:
      wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów uznaje się za dokonane na terytorium
      państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie zakończenia
      ich wysyłki lub transportu.

    Stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy:
      podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
      osobowości prawnej oraz osoby fizyczne dokonujące wewnątrzwspólnotowego
      nabycia towarów.
    Przy czym, stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy:
      wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 9, nie występuje w
      przypadku, gdy dostawa towarów, w wyniku której ma miejsce
      wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów na terytorium kraju stanowiłaby dostawę
      towarów, o której mowa w art. 22 ust. 1 pkt 2.
    W myśl art. 8 ust. 1 ustawy:
      przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7.
    Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w
    rozdziale 3 działu V ustawy.
    Stosownie do art. 28a ustawy:
      na potrzeby stosowania ww. rozdziału:
      1. ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
      a. podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
      art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
      względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b. osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
      zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od
      wartości dodanej;
      2. podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
      nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia
      usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich
      świadczonych na jego rzecz usług.
    Wskazany powyżej art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy.
    Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług.
    Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność
    gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej
    ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty
    wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich
    oraz państw trzecich.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Z opisu sprawy wynika Spółka z siedzibą w Niemczech jest producentem maszyn (...). W
    ramach swojej działalności Spółka wytwarza (...) lub (...) do istniejących maszyn i dostarcza
    je swoim Klientom. Spółka nie posiada siedziby działalności gospodarczej ani stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce w rozumieniu VAT. Spółka jest
    natomiast zarejestrowana w Polsce jako podatnik VAT czynny. Spółka zawiera umowy, na
    podstawie których jest zobowiązana do wytworzenia określonego towaru i dostarczenia
    Klientowi w jego zakładzie w Polsce. Przedmiotem sprzedaży jest dostawa (...) oraz

    dodatkowe urządzenia umożliwiające jej efektywną pracę. Elementy te są wytwarzane w
    zakładzie Spółki w Niemczech. Klient posiada siedzibę działalności gospodarczej w Polsce i
    jest zarejestrowany jako czynny podatnik VAT. Transakcja przebiega według
    następującego harmonogramu: przywóz towaru w częściach do zakładu klienta, - montaż
    towaru, - próbny rozruch, - testy działania towaru, - wydanie towaru (take - over). Po
    wydaniu towaru następuje jeszcze okres próbny eksploatacji, w trakcie którego towar
    musi działać zgodnie z przewidywaniami - parametrami technicznymi ustalonymi między
    stronami - od którego uzależniona jest zapłata ostatniej raty za towar. W momencie
    wydania towaru następuje przeniesienie własności oraz ryzyk wraz z ryzykiem utraty
    towaru na nabywcę, od tej chwili zaczyna też biec gwarancja udzielona nabywcy.
    Opóźnienia w umówionym wydaniu towaru są penalizowane karami umownymi -
    ponieważ z ekonomicznego punktu widzenia powodują niezaplanowane przestoje w pracy
    przedsiębiorstwa nabywcy i związane z tym jego straty. Montaż towaru następuje w
    dwóch następujących wariantach:
    W pierwszym w nich Spółka sama - swoimi pracownikami - lub za pomocą podwykonawcy
    zatrudnionego na rachunek Spółki montuje towar w zakładzie nabywcy.
    W drugim z nich nabywca zatrudnia wykonawcę montażu, zawiera z nim umowę i rozlicza
    się z nim. Za ewentualne niewłaściwe wykonanie umowy z nabywcą wykonawca montażu
    odpowiada przed nabywcą. Niemniej Spółka dostarcza wykonawcy montażu
    dokumentację techniczną potrzebną do jego wykonania, sprawuje nadzór nad pracami
    wykonawcy montażu - ma prawo do wydawania wiążących instrukcji co do wykonania
    poszczególnych prac składających się na montaż. Spółka odpowiada przed nabywcą za to,
    aby towar po zamontowaniu działał zgodnie z zawartą z nim umową. Zatrudniony przez
    nabywcę wykonawca montażu nie odpowiada za prawidłowe działanie towaru przed
    nabywcą, Spółka odpowiada przed nabywcą za prawidłowe działanie towaru po montażu.
    Usługa nadzoru nad montażem polega na obecności specjalistów Spółki przy montażu i
    jego obserwacji, udzielaniu instrukcji itp. Do zakładu nabywcy przyjeżdżają części towaru,
    które muszą zostać złożone pod nadzorem Spółki, aby stały się urządzeniem zamówionym
    przez nabywcę. Do ukończenia montażu, następnie rozruchu a potem wydania
    uruchomionego towaru nabywcy znajduje się on w dyspozycji Spółki. Dostawa maszyny
    ma miejsce dopiero po montażu pod nadzorem Spółki. Między przybyciem części maszyny
    do Nabywcy a początkiem montażu miał miejsce odstęp kilku dni.
    W obydwu wariantach montaż nie stanowi prostych czynności umożliwiających
    funkcjonowanie towaru zgodnie z jego przeznaczeniem w rozumieniu art. 22 ust. 1 punkt
    2 ustawy VAT. Montaż ten jest skomplikowany i wymaga zaawansowanej specjalistycznej
    wiedzy technicznej.
    Państwa wątpliwości dotyczą określenia czy świadczenia dokonywane przez Spółkę w
    obydwu wariantach stanowią dostawę towarów w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy
    (pytanie nr 1), czy świadczenie Spółki w wariancie pierwszym stanowi dostawę z
    montażem w rozumieniu art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy (pytanie nr 2) oraz czy świadczenie
    Spółki w wariancie drugim stanowi dostawę w miejscu położenia towaru w rozumieniu art.
    22 ust. 1 pkt 2 ustawy (pytanie nr 3).
    Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy należy rozróżnić dwie podstawowe
    transakcje: dostawę maszyny z montażem wykonywanym przez Spółkę (swoimi
    pracownikami) lub inny podmiot działający na jej rzecz oraz dostawę towarów z
    montażem wykonywanym przez Klienta lub inny podmiot działający na jego rzecz z
    jednoczesną usługą nadzoru nad montażem świadczoną przez Spółkę.
    W pierwszej z opisanych transakcji zastosowanie znajdzie art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Spełnione są bowiem warunki wskazane w tym przepisie tj. Spółka dokonuje dostawy
    maszyn wyprodukowanych wraz z montażem, który to montaż nie należy do prostych
    czynności. Montaż przeprowadzany jest przez Spółkę (pracowników) lub inny podmiot
    działający na rzecz Spółki. Dostawa maszyny dokonywana jest do zakładu Klienta w Polsce.
    Zatem miejscem opodatkowania podatkiem VAT, zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy, jest

    kraj w którym przeprowadzany jest montaż, tj. Polska. Tym samym transakcja podlega
    opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    W konsekwencji, przedmiotową transakcję należy traktować jako świadczenie
    kompleksowe w postaci dostawy towaru z montażem i opodatkować zgodnie z art. 22 ust.
    1 pkt 2 ustawy, tj. w kraju montażu w Polsce.
    Zatem Państwa stanowisko, zgodnie z którym, wykonywana przez Spółkę w wariancie
    pierwszym transakcja stanowi dostawę z montażem, o której mowa w art. 22 ust. 1 pkt 2
    ustawy i należy ją uznać za dostawę towarów zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 (pytanie nr 2 i
    część pytania nr 1) jest prawidłowe.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości w zakresie pytania nr 3 w pierwszej kolejności
    należy wskazać, że zasady dotyczące miejsca opodatkowania transakcji związanych z
    dostawą towarów mają kluczowe znaczenie dla transakcji międzynarodowych. W takim
    bowiem przypadku istotne jest ustalenie, na terytorium którego państwa podatek VAT jest
    wymagalny.
    Mając na uwadze Państwa wątpliwości sformułowane w pytaniu nr 3 oraz obowiązujące
    przepisy prawa podatkowego należy wskazać, że w opisanym drugim przypadku nie ma
    zastosowania art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy. Z literalnego brzemienia tego przepisu wynika, że
    z dostawą towarów z montażem możemy mieć do czynienia wówczas gdy towary są
    instalowane lub montowane przez dokonującego dostawę lub podmiot działający na jego
    rzecz. Przepis ten zatem nie obejmuje sytuacji, w której dokonywany jest montaż przez
    nabywcę lub w którym nabywca angażuje inny podmiot do montażu. Nie uwzględniono
    również w tym przepisie sytuacji dokonywania przez dostawcę maszyny jedynie nadzoru
    nad montażem. Gdyby ustawodawca chciał aby nadzór nad montażem podlegał pod
    wykładnię art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy to by to wyraźnie i jasno wskazał w tym przepisie.
    Tymczasem w analizowanym przypadku, jak Spółka wskazała Nabywca zatrudnia
    wykonawcę montażu, zawiera z nim umowę i się z nim rozlicza. Spółka sprawuje jedynie
    nadzór nad pracami wykonywanymi przez wykonawcę montażu zatrudnionego przez
    Nabywcę. Tym samym montaż nie będzie wykonywany przez Spółkę lecz będzie zlecony
    przez Nabywcę zewnętrznemu wykonawcy. Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że
    warunki wynikające z art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy co do podmiotu wykonującego montażu
    maszyny nie zostały spełnione. Zatem transakcja dokonana przez Spółkę na rzecz
    Nabywcy nie stanowi dostawy z montażem, o której mowa w art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Wskazujecie Państwo, że nadzór nad montażem dostarczonego towaru wraz z jego
    dostawą stanowi świadczenie kompleksowe. Państwa zdaniem dostawa towaru i nadzór
    nad jego montażem stanowi niepodzielny zestaw czynności składających się na przedmiot
    umowy zawartej przez Spółkę z Nabywcą.
    Mając na uwadze okoliczności przedstawione w sprawie odnośnie wariantu drugiego, nie
    mogę zgodzić się Państwa powyższym twierdzeniem. Podstawowym kryterium uznania
    danego świadczenia za świadczenie pomocnicze ma jego funkcjonalny (ekonomiczny)
    związek ze świadczeniem głównym. W analizowanym przypadku pomiędzy dostawą
    maszyny dokonaną przez Spółkę a świadczonymi przez nią usługami nadzoru nad
    montażem i uruchomieniem, nie zachodzi związek tego rodzaju, że rozdzielenie tych
    świadczeń (dla celów opodatkowania podatkiem VAT) miałoby sztuczny charakter. Usługi
    nadzoru choć dotyczą dostarczonych części maszyn mają charakter samoistny i należy je
    uznać za świadczenie odrębne od pozostałych świadczeń. Tym bardziej, że montaż tych
    części dokonuje Nabywca lub podmiot zatrudniony przez Nabywcę, a Spółka sprawuje
    tylko nadzór nad tym montażem. W kontekście świadczeń złożonych istotne znaczenie ma
    bowiem również, czy poszczególne świadczenia mogą występować w obrocie
    gospodarczym niezależnie i czy mogą być wykonane przez dowolny inny podmiot. W
    konsekwencji usługi nadzoru nie są ściśle związane z pozostałymi świadczeniami
    realizowanymi w ramach umowy i nie tworzą w aspekcie gospodarczym jednej całości,
    której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter. Zatem w analizowanym przypadku mamy
    do czynienia z odrębnymi świadczeniami, tj. dostawą maszyny oraz świadczeniem usługi

    nadzoru nad montażem i uruchomieniem. Usługa nadzoru w tym przypadku ma charakter
    samoistny i tym samym, opodatkowanie usługi nadzoru świadczonej przez Spółkę należy
    rozpatrywać odrębnie od dostawy maszyny.
    Jak wynika z opisu sprawy Klient ma siedzibę działalności gospodarczej w Polsce i jest
    czynnym podatnikiem VAT. Natomiast Spółka posiada siedzibę działalności gospodarczej
    w Niemczech i jest zarejestrowana dla celów podatku VAT w Niemczech. Ponadto Spółka
    nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Wywóz
    maszyny z terytorium Niemiec na terytorium kraju nastąpił na rzecz ustalonego/znanego
    nabywcy na moment rozpoczęcia transportu towarów, z którym Spółka ma podpisaną
    umowę. Powyższa transakcja stanowi transakcję wewnątrzwspólnotową pomiędzy
    Kontrahentami w związku z zawartą umową. Zatem w odniesieniu do transakcji dostawy
    maszyny pomiędzy Spółką a Klientem miejsce świadczenia tej dostawy należy ustalić w
    myśl art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy (odpowiednik tego przepisu obowiązujący na terytorium
    Niemiec gdzie Spółka posiada siedzibę działalności gospodarczej). W konsekwencji
    miejscem dostawy jest miejsce w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia
    wysyłki lub transportu do nabywcy tj. w analizowanym przypadku terytorium Niemiec.
    Zatem transakcja ta dla Spółki nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce. W
    konsekwencji, do rozliczenia podatku VAT z tytułu WDT zastosowanie znajdą przepisy
    prawa podatkowego obowiązujące w Niemczech. Zaś dla Państwa Klienta stanowić będzie
    wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy.
    Natomiast do wykonywanych przez Spółkę usług nadzoru nad montażem i
    uruchomieniem maszyny, które to świadczenie jak ustaliłem należy rozpatrywać odrębnie
    od dostawy maszyny, zastosowanie mają przepisy dotyczące miejsca świadczenia usług.
    Nie sposób więc uznać, że świadczenie o którym mowa w drugim wariancie wpisuje się w
    dostawę towarów w myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Opisany przypadek w wariancie
    drugim stanowi transakcję wewnątrzwspólnotową oraz świadczenie usług związku z
    nadzorem nad montażem.
    Tym samym Państwa stanowisko, że miejsce opodatkowania wykonywanej przez Spółkę
    dostawy towarów, określonej w wariancie drugim, należy rozpatrywać na podstawie art.
    22 ust. 1 pkt 3 ustawy, która to stanowi kompleksową dostawę towarów zgodnie art. 5 ust.
    1 pkt 1 ustawy (pytanie nr 3 i część pytania nr 1), uznać należy za nieprawidłowe.
    Odnosząc się do przywołanej interpretacji indywidualnej należy nadmienić, że
    interpretacja jest wydawana po analizie przedstawionego we wniosku stanu faktycznego i
    może różnić się w zależności od przedstawionych okoliczności. Interpretacje przepisów
    prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie
    kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem
    rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych i należy je traktować
    indywidualnie. To Wnioskodawca składający wniosek przedstawia opis sprawy wskazując
    na dokonywane transakcje, ja wydając interpretację indywidualną opieram się na tym co
    zostało przedstawione w opisie sprawy i własnym stanowisku. Nie mogę ingerować w opis
    stanu faktycznego ani dokonywać własnych ustaleń. Moje zadanie ograniczone jest
    jedynie do analizy okoliczności podanych w złożonym wniosku i dokonaniu oceny
    przedstawionego stanowiska.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Jednocześnie wskazujemy, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym

    przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
        Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
        zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.