Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-1.4012.1.2020.14.S.KOM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-16
Teza: Brak opodatkowania podatkiem VAT kwoty otrzymanego od
sprzedających odstępnego.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
odstępne
świadczenie-świadczenie usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1-pkt 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 stycznia 2020 r. wpłynął Pani wniosek z 23 grudnia 2019 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie braku opodatkowania podatkiem VAT kwoty otrzymanego od
    sprzedających odstępnego.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Podatnik jest przedsiębiorcą prowadzącym pozarolniczą działalność gospodarczą w
    zakresie m.in. kupna i sprzedaży używanych ruchomości, i czynnym podatnikiem podatku
    od towarów i usług.
    W ramach powyższej działalności podatnik zawiera z osobami fizycznymi
    nieprowadzącymi działalności gospodarczej umowy sprzedaży, kupując od nich używane
    ruchomości w celu dalszej odsprzedaży.
    Zdarza się, że takie osoby fizyczne nie są pewne co do zamiaru sprzedaży ruchomości, i
    wówczas podatnik zawiera z nimi przedwstępne umowy sprzedaży, dając im czas do
    namysłu. Jednocześnie podatnik demonstruje silną wolę kupna ruchomości przy zawarciu
    umowy przedwstępnej, wręczając potencjalnemu sprzedającemu zaliczkę na poczet ceny
    sprzedaży - w różnej wysokości - nie wyższej niż cena sprzedaży rzeczy, gdyby doszło do
    zawarcia umowy rozporządzającej.
    Podatnik, negocjując z potencjalnymi sprzedawcami używanych ruchomości umowy
    przedwstępne sprzedaży, używa różnych instytucji prawa cywilnego, w tym odstąpienia od
    zawartej umowy za zapłatą odstępnego: art. 396 Kodeksu cywilnego.
    Jeżeli niedoszły sprzedawca - w umowie, z którym przewidziano prerogatywę z art. 396
    Kodeksu cywilnego - chce zniweczyć umowę przedwstępną sprzedaży, składa
    jednostronne oświadczenie woli o odstąpieniu od niej, za zapłatą odstępnego i zwrotem
    zaliczki.
    Po takich rozliczeniach, umowa sprzedaży nie dochodzi do skutku i strony rozchodzą się.

## Pytanie

Czy składana podatnikowi przez niedoszłego sprzedawcę kwota odstępnego jest
    świadczeniem opodatkowanym podatkiem od towarów i usług?
    Pani stanowisko w sprawie
    Składana przez niedoszłego sprzedawcę używanej rzeczy ruchomej kwota odstępnego,
    czyniona w ramach jednostronnego oświadczenia woli na podstawie art. 396 Kodeksu
    cywilnego, nie jest świadczeniem opodatkowanym podatkiem od towarów i usług.
    Poprawne zorientowanie odstępnego z art. 396 Kodeksu cywilnego wg przepisów o
    podatku od towarów i usług wymaga tylko uproszczonego ustalenia charakteru instytucji
    odstąpienia na gruncie tego kodeksu.
    Jednostronne uprawnienie do zniweczenia umowy przez odstąpienie uregulowane jest –
    poza art. 396 Kodeksu cywilnego - m.in. w następujących przepisach Kodeksu cywilnego:
                              1a) art. 491 § 1 i § 2 kodeksu cywilnego oraz 492 kodeksu cywilnego - uniwersalne prawo
      odstąpienia, do zastosowania bez uprzedniego, umownego zastrzeżenia tej treści,
    b) art. 492 kodeksu cywilnego - umowne prawo odstąpienia, wyraźnie zastrzeżone w
      umowie, w ramach swobody umów prawa cywilnego,

    c) art. 560 § 1 kodeksu cywilnego - z kodeksowej wiązki uprawnień kupującego
      korzystającego z rękojmi za wady rzeczy sprzedanej,
    d) art. 635 kodeksu cywilnego - szczególne wobec art. 656 § 1 kodeksu cywilnego prawo
      odstąpienia realizowane częstokroć przez zamawiającego z umów o roboty
      budowlane.
    Ustawodawca zajmując się skutkami odstąpienia w wyżej podanych, różnych wariantach
    odstąpienia, konsekwentnie posługuje się pojęciami szkody i odszkodowania, tj. w art. 493
    § 1 Kodeksu cywilnego, art. 494 § 1 Kodeksu cywilnego, art. 566 § 1 Kodeksu cywilnego.
    Ustawodawca uznaje prymat związania umowami cywilnymi i generalne zobowiązanie do
    ich wykonania zgodnie z wolą stron, a ich niweczenie z jednej strony nie powinno
    prowadzić do poszkodowania strony niewinnej odstąpienia, ale także do jej wzbogacenia.
    Tam, gdzie to możliwe: tj. w art. 493 § 1 Kodeksu cywilnego, art. 494 § 1 Kodeksu
    cywilnego, art. 566 § 1 Kodeksu cywilnego, ustawodawca nakazuje stronom zakończonej w
    drodze odstąpienia umowy ustalać dokładnie wartość szkody, zgodnie z generalną zasadą
    z art. 471 Kodeksu cywilnego, co kreuje oczywiste problemy i spory, w tym sądowe.
    W przypadku umownego prawa do odstąpienia z art. 396 Kodeksu cywilnego
    ustawodawca skorzystał z modelu zryczałtowanego odszkodowania - kary umownej - o
    jakiej mowa w art. 483 § 1 Kodeksu cywilnego i art. 484 § 1 Kodeksu cywilnego.
    Innymi słowy, odstępne z art. 396 Kodeksu cywilnego ma charakter kary umownej -
    zryczałtowanego odszkodowania oderwanego od faktycznie poniesionej szkody - gdzie
    strony godząc się na nią, szacują jego wysokość podobnie jak stawkę kary umownej.
    Jeżeli tak, odstępne z art. 396 Kodeksu cywilnego - podobnie jak kara umowna z art. 483 §
    1 Kodeksu cywilnego i art. 484 § 1 Kodeksu cywilnego - jest odszkodowaniem, nie zaś
    „zapłatą”, czy „zarobkiem” strony poszkodowanej nie zawarciem umowy lub jej
    niewykonaniem.
    Nie ulega wątpliwości, że odszkodowania nie są świadczeniem opodatkowanym wg art. 8
    ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, wobec czego kwota odstępnego, czyniona w
    ramach jednostronnego oświadczenia woli na podstawie art. 396 Kodeksu cywilnego, nie
    jest świadczeniem opodatkowanym podatkiem od towarów i usług.
    Podatnik podziela pogląd na owo zagadnienie wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego we Wrocławiu z 1 sierpnia 2018 r., sygn. akt I SA/Wr 487/18, i jest
    zbudowany pogłębioną analizą charakteru prawnego odstępnego tam przedstawioną.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Pani wniosek i 28 lutego 2020 r. wydałem interpretację indywidualną znak
    0114-KDIP1-1.4012.1.2020.2.KOM, w której uznałem Pani stanowisko za nieprawidłowe.
    Interpretacja została Pani doręczona w trybie doręczenia zastępczego w dniu 23 marca
    2020 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    21 kwietnia 2020 r. wniosła Pani skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie.
    Wniosła Pani o uchylenie skarżonej interpretacji indywidualnej w całości wobec
    naruszenia przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej przepisów prawa
    materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, oraz zasądzenie na Pani rzecz od
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej kosztów postępowania wywołanego tą skargą, w
    tym kosztów zastępstwa radcowskiego wg norm przepisanych.
    Postępowanie przed sądem administracyjnym/sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną interpretację –
    wyrokiem 24 lutego 2021 r. sygn. akt III SA/Wa 1107/20.

    Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku do
    Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny – wyrokiem z 30 stycznia 2025 r. sygn. akt I FSK 1377/21
    oddalił skargę kasacyjną Organu.
    5 maja 2025 r. wpłynęły do Organu akta sprawy.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
        uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Naczelny Sąd Administracyjny oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
        w ww. wyrokach;
        ponownie rozpatruję Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa
    podatkowego obowiązujących w dacie wydania pierwotnej interpretacji, bowiem niniejsza
    interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku orzeczenia
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie oraz Naczelnego Sądu
    Administracyjnego.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (Dz. U. z 2020 r. poz. 106) – zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W świetle art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1. przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
      formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;

      3. świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    W związku z powyższym, pod pojęciem świadczenia – składającego się na istotę usługi –
    należy rozumieć każde zachowanie się na które składać się może zarówno działanie
    (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź
    też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Na świadczenie mogą się
    jednocześnie składać zachowania związane z działaniem, jak i zaniechaniem.
    Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa
    zalicza do kategorii usług każde świadczenie, które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy.
    Przy czym, w rozumieniu ustawy, na mocy art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy – przez świadczenie
    usług należy rozumieć także zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności
    lub do tolerowania czynności lub sytuacji. W związku z powyższym, jeżeli zaniechanie
    pewnych czynności za odszkodowaniem przynosiłoby wymierną korzyść konkretnemu
    podmiotowi, to wówczas powinno być ono na gruncie ustawy o podatku od towarów i
    usług uznane za usługę.
    Zatem, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w
    ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za
    bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Kwestia ta ma szczególnie istotne znaczenie
    przy takich świadczeniach, których istotą jest zaniechanie, powstrzymywanie się od
    określonych czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a
    świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle
    wyraźny, aby można było powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.
    Odnosząc się do pojęcia odszkodowania, należy zauważyć, że jest to termin
    niezdefiniowany w ustawie o podatku od towarów i usług. Regulacje dotyczące
    odszkodowania zostały zawarte w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.
    U. z 2019 r., poz. 1145 ze zm.)
    Z art. 361 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego wynika, że:
      § 1. Zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne
      następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła.
      § 2. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub
      postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany
      poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.
    Na podstawie ww. przepisu odszkodowanie uzależnione jest od zaistnienia zdarzenia, z
    którym przepisy łączą obowiązek naprawienia szkody. Ponadto, między zdarzeniem, a
    zaistniałą w jego wyniku szkodą musi istnieć związek przyczynowy.
    Zgodnie z art. 471 Kodeksu cywilnego:
      Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub
      nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte
      wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    Zatem, szkoda polega na nienależytym wykonaniu bądź niewykonaniu zobowiązania przez
    dłużnika, istnienia adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy działaniem lub
    zaniechaniem a szkodą. Brak tych przesłanek powoduje, że nie mamy do czynienia ze
    szkodą, za powstanie której dłużnik zobowiązany jest do wypłaty odszkodowania.
    Istotą odszkodowań nie jest zatem płatność za świadczenie, lecz rekompensata za szkodę.
    W takim przypadku nie mamy do czynienia z transakcją ekwiwalentną – świadczenie w
    zamian za wynagrodzenie, co oznacza, że otrzymane odszkodowanie nie wiąże się z
    żadnym świadczeniem ze strony podatnika. Zapłata ta nie jest też związana ze
    zobowiązaniem się otrzymującego daną kwotę do wykonania czynności, powstrzymania
    się od dokonania czynności lub tolerowania czynności lub sytuacji.

    Ustalanie statusu wypłacanej kwoty odstępnego jako podlegającej, bądź nie
    opodatkowaniu podatkiem VAT, należy oceniać w kontekście związku z konkretnym
    świadczeniem. Zatem, jeżeli płatność o charakterze odszkodowawczym nie będzie miała
    bezpośredniego związku z żadną czynnością mającą charakter świadczenia ze strony
    kontrahenta, wówczas kwota otrzymanych odszkodowań nie będzie mieściła się w
    katalogu czynności wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i
    usług i jako taka nie będzie podlegała opodatkowaniu tym podatkiem. Wobec powyższego,
    tylko wówczas, gdy płatności o charakterze odszkodowawczym nie będą miały
    bezpośredniego związku z żadną czynnością mającą charakter świadczenia ze strony
    podmiotu zobowiązanego, wtedy kwota otrzymanych odszkodowań nie będzie mieściła
    się w katalogu czynności wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów
    i usług i jako taka nie będzie podlegała opodatkowaniu tym podatkiem.
    Z opisu sprawy wynika, że jest Pani czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT,
    przedsiębiorcą prowadzącym pozarolniczą działalność gospodarczą w zakresie m.in.
    kupna i sprzedaży używanych ruchomości. W ramach powyższej działalności zawiera Pani
    z osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej umowy sprzedaży,
    kupując od nich używane ruchomości w celu dalszej odsprzedaży. Zdarza się, że takie
    osoby fizyczne nie są pewne co do zamiaru sprzedaży ruchomości, i wówczas zawiera Pani
    z nimi przedwstępne umowy sprzedaży, dając im czas do namysłu. Jednocześnie
    demonstruje Pani silną wolę kupna ruchomości przy zawarciu umowy przedwstępnej,
    wręczając potencjalnemu sprzedającemu zaliczkę na poczet ceny sprzedaży - w różnej
    wysokości - nie wyższej niż cena sprzedaży rzeczy, gdyby doszło do zawarcia umowy
    rozporządzającej. Negocjując z potencjalnymi sprzedawcami używanych ruchomości
    umowy przedwstępne sprzedaży, używa Pani różnych instytucji prawa cywilnego, w tym
    odstąpienia od zawartej umowy za zapłatą odstępnego np. art. 396 Kodeksu cywilnego.
    Jeżeli niedoszły sprzedawca - w umowie, z którym przewidziano prerogatywę z art. 396
    Kodeksu cywilnego - chce zniweczyć umowę przedwstępną sprzedaży, składa
    jednostronne oświadczenie woli o odstąpieniu od niej, za zapłatą odstępnego i zwrotem
    zaliczki. Po takich rozliczeniach, umowa sprzedaży nie dochodzi do skutku i strony
    rozchodzą się.
    Pani wątpliwości w sprawie dotyczą tego, w jaki sposób powinna Pani traktować na
    gruncie podatku VAT wypłacane na Pani rzecz przez sprzedających należności z tytułu
    odstąpienia od umowy przedwstępnej.
    Aby ustalić zasady opodatkowania danej czynności, dokonanej w zamian za
    odszkodowanie (rekompensatę) niezbędne jest rozstrzygnięcie, czy te czynności skutkują
    uzyskaniem bezpośrednich korzyści przez wypłacającego.
    Zauważyć należy, że w świetle wyżej przytoczonych przepisów, na gruncie stosunków
    cywilnoprawnych, szkoda polega na nienależytym wykonaniu, bądź niewykonaniu
    zobowiązania przez dłużnika, istnieniu adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy
    działaniem lub zaniechaniem, a szkodą. Brak tych przesłanek powoduje, że nie mamy do
    czynienia ze szkodą, za powstanie której dłużnik zobowiązany jest do wypłaty
    odszkodowania.
    Co do zasady, obowiązek pokrycia szkody powstaje z uwagi na dokonanie czynności
    zabronionej (ex delicto) lub w wyniku niewykonania lub nieprawidłowego wykonania
    postanowień umowy (ex contracto).
    Jak wynika z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 lutego
    2021 r., sygn. akt III SA/Wa 1107/20, zapadłego w niniejszej sprawie:
      „(...) w sytuacji opisanej we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej brak jest
      nabycia towarów lub usług, brak także jakiegokolwiek świadczenia, które byłoby
      dostawą lub usługą. Niewątpliwie bowiem, nie ma takiego charakteru sama umowa
      przedwstępna, gdyż wyłącznie na jej podstawie nie dochodzi do dostawy towarów.
      Opodatkowanie odstępnego, które wynika z umowy przedwstępnej miałoby

      charakter sztuczny i de facto prowadziłoby do opodatkowania świadczenia, które
      wynikało z umowy przedwstępnej, ale nie byłyby związane z dostawą towarów, o
      których mowa w tej umowie, jednocześnie bowiem do zawarcia umowy
      przyrzeczonej, czyli dostawy w ogóle nie dochodzi. Odstępne nie stanowi tu
      wynagrodzenia za żadną czynność opodatkowaną, a między otrzymaniem
      odstępnego, a czynnością opodatkowaną musi istnieć bezpośredni związek, którego
      tu nie ma. Nie istnieje tu także związek pomiędzy wypłatą należności, a otrzymaniem
      świadczenia wzajemnego, bowiem odstąpienie od umowy przedwstępnej jest
      czynnością jednostronną. Nie można wywieźć istnienia świadczenia z samego faktu
      zawarcia dwustronnej czynności prawnej, jaką jest umowa przedwstępna, bowiem
      stanowi ona wyłącznie zobowiązanie do zawarcia umowy przyrzeczonej. Nie można
      także mówić tu o zobowiązaniu do powstrzymania się od dokonania czynności lub
      tolerowaniu czynności lub sytuacji (art. 8 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u.), bowiem odstąpienie od
      umowy stanowiło jednostronną czynność, na którą strony się umówiły w umowie
      przedwstępnej. (...)
      W sprawie zatem należy uznać, że odstępne jest rodzajem rekompensaty za
      niespełnienie zobowiązania wynikającego z umowy przedwstępnej w postaci
      zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży. Trudno w takiej sytuacji mówić o zgodnym
      zakończeniu umowy, skoro nawet nie doszło do jej zawarcia. Nie można też uznać, że
      odstępne wiąże się bezpośrednio z umową sprzedaży, do której zawarcia nie
      dochodzi. Tym samym, nie sposób jest dostrzec w sprawie świadczenia wzajemnego
      mającego wystarczająco bezpośredni związek między świadczeniem usługi a zapłatą
      odstępnego, który to stanowi warunek konieczny dla opodatkowania danej czynności
      VAT. (...)”
    W konsekwencji WSA w Warszawie stwierdził, że:
      „W okolicznościach stanu faktycznego przedstawionego przez Skarżącą należy uznać,
      że należności wypłacone na rzecz Wnioskodawczyni w formie odstępnego przez
      sprzedających z tytułu odstąpienia od umowy przedwstępnej zobowiązującej do
      zawarcia umowy sprzedaży towarów używanych należy uznać za niepodlegające
      opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. (...)”
    Rozstrzygając analizowaną sprawę należy również mieć na uwadze zapadłe w tej sprawie
    orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 stycznia 2025 r., sygn. akt I FSK 1377
    /21, w którym NSA zgodziło się z argumentacją WSA w Warszawie wskazując, że:
      „(...) w okolicznościach przedmiotowej sprawy, odstępne nie stanowi zapłaty za
      wyrażenie zgody przez nabywcę na odstąpienie od umowy, albowiem odstąpienie od
      umowy stanowi realizację uprawnienia przez sprzedającego i jest czynnością
      jednostronną. Podjęcie takiej decyzji przez sprzedającego wywołuje w sprawie ściśle
      określone konsekwencje, jakimi jest nie zawarcie umowy sprzedaży i konieczność
      zapłaty odstępnego przez sprzedającego. Naczelny Sąd Administracyjny podziela
      zatem pogląd, że odstępne w niniejszej sprawie jest rodzajem rekompensaty za
      niespełnienie zobowiązania wynikającego z umowy przedwstępnej w postaci
      zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży. Trudno w takiej sytuacji mówić o zgodnym
      zakończeniu umowy, skoro nawet nie doszło do jej zawarcia. Nie można też uznać, że
      odstępne wiąże się bezpośrednio z umową sprzedaży, do której zawarcia nie
      dochodzi. (...)
      W warunkach niniejszej sprawy odstąpienie ma charakter rekompensaty i nie jest
      ekwiwalentem za wykonaną usługę, nie jest także wynagrodzeniem za żadną
      czynność opodatkowaną. (...)”.
    Mając zatem na względzie powołaną argumentację Naczelnego Sądu Administracyjnego
    oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, przepisy prawa, a także
    elementy stanu faktycznego sprawy wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie
    wypłacane na Pani rzecz w formie odstępnego przez sprzedających z tytułu odstąpienia od

    umowy przedwstępnej zobowiązującej do zawarcia umowy sprzedaży towarów
    używanych należności nie stanowią wynagrodzenia za usługę i nie podlegają
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Pani stanowisko, zgodnie z którym składana przez niedoszłego sprzedawcę używanej
    rzeczy ruchomej kwota odstępnego, czyniona w ramach jednostronnego oświadczenia
    woli, nie jest świadczeniem opodatkowanym podatkiem od towarów i usług, należy uznać
    za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie wydania zaskarżonej interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pani do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.