Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB3/423-354/14-6/EK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2014-10-22
Teza: Podatek dochodowy od osób prawnych w zakresie powstania przychodu podatkowego w związku z obniżeniem w 2014 r. wartości sprzedanych i zakwalifikowanych jako przychód w 2012 r. wierzytelności.
Słowa kluczowe: dług; dłużnik; należność; obniżka (obniżenie); przychód; przychód-powstanie przychodu; weksel; wierzytelność
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2-art. 12; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z 18 lipca 2014 r. (data wpływu 22 lipca 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie powstania przychodu podatkowego w związku z obniżeniem w 2014 r. wartości sprzedanych i zakwalifikowanych jako przychód w 2012 r. wierzytelności (pytanie oznaczone we wniosku nr 3) – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 22 lipca 2014 r. został złożony ww. wniosek – uzupełniony w dniu 18 września 2014 r. o dodatkową opłatę – o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie:

*   powstania przychodu podatkowego w związku z rozwiązaniem odpisu aktualizującego,
*   zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów zdarzenia polegającego na zwrocie weksli,
*   powstania przychodu podatkowego w związku z obniżeniem w 2014 r. wartości sprzedanych i zakwalifikowanych jako przychód w 2012 r. wierzytelności.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca (dalej: „A”) jest instytucją finansową, która prowadzi działalność polegającą m.in. na udzielaniu pożyczek i kredytów na rzecz swoich członków. W październiku 2012 r. „A” dokonał sprzedaży wierzytelności o wartości 49.000,000 zł przysługujących mu wobec swoich członków. Cena uzyskana przez „A” w wyniku tej transakcji wyniosła 44.400,000 zł. Tytułem ceny nabywca (cesjonariusz) wręczył sprzedawcy weksle własne opiewające na wskazaną powyżej kwotę. Jednocześnie strony ustaliły harmonogram wykupu weksli przez nabywcę w ciągu 10 lat. Z tytułu odpłatnego zbycia wierzytelności „A” poniósł stratę w wysokości 4.600,000 zł. Wobec faktu, iż kwota 44.400,000 zł nie stanowiła przychodu należnego, poniesiona przez „A” strata w kwocie 4.600,000 zł, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie została zaliczona do kosztów uzyskania przychodu.

Do końca 2013 r. nabywca wykupił weksle własne na kwotę 1.750,00 zł. W związku z zawarciem w dniu 25 czerwca 2013 r. aneksów do dotychczasowych umów sprzedaży i porozumień, na mocy których „A” przyjął na siebie i oświadczył, iż ponosi wobec nabywcy wierzytelności odpowiedzialność za wypłacalność dłużników, „A” – zgodnie z zaleceniem organu nadzoru – utworzył 100% odpis aktualizujący na pozostałą do wykupu wartość weksli, tj. na kwotę 42.650,000 zł. Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 26b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – za koszty uzyskania przychodów nie uznaje się w spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych odpisów aktualizujących wartość należności, z wyjątkiem odpisów aktualizujących wartość należności z tytułu udzielonych pożyczek i kredytów (\`(...)\`), zatem również kwota 42.650,000 zł nie została zaliczona przez „A” do kosztów uzyskania przychodów.

W 2014 r. zostało podpisane porozumienie na mocy którego dokonano nowej wyceny sprzedanych wierzytelności i ustalono łączną cenę za nabycie sprzedanych w 2012 r. wierzytelności na kwotę 7.900,000 zł. Następstwem tej czynności był zwrot cesjonariuszowi pozostałych do wykupu weksli o wartości 42.650,000 zł oraz pomniejszenie nowej kwoty należnej sprzedawcy o kwotę już wykupionych weksli, tj. o wartość 1.750,000 zł. Pozostałą do uregulowania kwotę 6.150,000 zł nabywca zobowiązany jest uiszczać przelewem na rachunek bankowy „A” w ratach do końca 2018 r. W związku z zaistniałym stanem faktycznym, rozwiązano odpis aktualizujący na kwotę 42.650,000 zł oraz zaksięgowano zwrot weksli na wskazaną powyżej kwotę.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.

1.  Czy rozwiązując odpis aktualizujący „A” postąpiła prawidłowo nie zaliczając równowartości rozwiązanego odpisu aktualizującego do przychodu podatkowego na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 6a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?
2.  W jaki sposób na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych „A” powinna sklasyfikować zdarzenie polegające na zwrocie weksli o wartości 42.650,000 zł, czy może być ono uznane za koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1? Czy istnieje możliwość zastosowania w zaistniałym stanie faktycznym art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?
3.  Czy w związku z obniżeniem w 2014 r. wartości sprzedanych i zakwalifikowanych już jako przychód w 2012 r. wierzytelności, w „A” wystąpił przychód w rozumieniu art. 12 ust. 1-3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz czy sposób określenia „przychodu” w przedmiotowej sprawie określa art. 14 ust. 1 tej ustawy?

Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytanie nr 3. Jednocześnie informuje się, że w zakresie pytania nr 1 w dniu 22 października 2014 r. została wydana interpretacja indywidualna nr ILPB3/423-354/14-4/EK, natomiast w zakresie pytania nr 2 interpretacja indywidualna nr ILPB3/423-354/14-5/EK.

Zdaniem Wnioskodawcy, w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych nie istnieje ustawowa, klasyczna (równościowa) definicja przychodu. Istniejące w niej przepisy wskazujące co jest przychodem z danego źródła, uznać należy za przypadki definicji cząstkowych, wskazujących jedynie co jest przychodem z tego właśnie, konkretnego źródła. W literaturze podatkowej zgodnie uważa się, że przychodem są wszelkie przysporzenia majątkowe o charakterze trwałym, których rzeczywiste otrzymanie, a w niektórych przypadkach już sam fakt, że są należne, powoduje obowiązek zapłaty podatku dochodowego (red. J. Marciniak, Podatek dochodowy od osób prawnych rok 2008 – komentarz, C.H. Beck Warszawa 2008, str. 273). Podatek dochodowy od osób prawnych ciąży na podatnikach uzyskujących przychód w postaci przysporzenia majątkowego powodującego przyrost ich aktywów lub zmniejszenie ich zobowiązań.

Odnosząc się natomiast do art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych należy wskazać, iż stosownie do tego przepisu przychodem z odpłatnego zbycia rzeczy lub praw majątkowych, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie. Jeżeli jednak cena bez uzasadnionej przyczyny znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej. Zawarty tam termin „zbycie” oznacza każdą formę przeniesienia własności. Na gruncie art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych chodzi o wszelkie przypadki, w których następuje zmiana właściciela rzeczy lub praw. W realiach niniejszej sprawy, ustalenie nowej wartości uprzednio sprzedanych wierzytelności, stanowiące jedynie modyfikację zobowiązania łączącego strony w zakresie ceny nie ma charakteru odpłatnego zbycia prawa rzeczowego, a tym bardziej nie prowadzi do zmiany właściciela uprzednio sprzedanych wierzytelności. Skoro wprost z przepisów prawa nie wynika, aby określenie nowej wartości sprzedanych wierzytelności powodowało po stronie sprzedawcy powstanie obowiązku podatkowego, nie można zatem rozszerzać katalogu źródeł przychodu dla celów podatku.

Zdaniem Wnioskodawcy, poprzez zmniejszenie wartości sprzedanych wierzytelności „A” nie otrzymał żadnej korzyści, nie powiększyły się jego aktywa, a wręcz przeciwnie jego majątek uległ zmniejszeniu. Modyfikacja wynagrodzenia należnego Wnioskodawcy z tytułu sprzedaży wierzytelności nie prowadzi do powstania przychodu na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, również z tego względu, iż powstanie przychodu do opodatkowania powodują przesunięcia majątkowe dokonywane pomiędzy podatnikami, które spełniają dwie kluczowe cechy: przesunięcie jest dokonywane w oparciu o tytuł prawny przewidujący ich odpłatne zbycie (np. sprzedaż), strony transakcji łączy umowa, która przewiduje zapłatę ceny. W zaistniałym stanie faktycznym nie sposób zatem przyjąć, aby porozumienie w zakresie zmiany ceny stanowiło podstawę prawną zbycia wierzytelności.

Wobec powyższego, zdaniem Wnioskodawcy, nie sposób przyjąć, aby określona na mocy porozumienia niższa wartość sprzedanych wierzytelności stanowiła przychód podatkowy w rozumieniu art. 12 ust. 1-3 w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Końcowo informuje się, że w zakresie podatku od towarów i usług zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.