Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-3.4012.300.2025.1.AB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-16
Teza: Uznanie, iż odpłatna dostawa działek nie była czynnością
podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Słowa kluczowe: dzierżawa
grunty-dostawa gruntu
grunty-sprzedaż gruntów
nieruchomości-nieruchomość niezabudowana
podatnik
umowa-umowa przedwstępna
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 marca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 17 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie uznania, iż odpłatna
    dostawa działek o nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 oraz 8 nie była czynnością podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawcy przysługiwało prawo własności następujących nieruchomości:
    1. Położonej w (...), gminie (...), stanowiącej działkę gruntu oznaczoną na mapie nr 1 o
      obszarze 448 metrów kwadratowych, dla której, Sąd Rejonowy w (...), V Wydział Ksiąg
      Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o numerze (...);
    2. Położonej w (...), gminie (...), składającej się z dwóch działek gruntu oznaczonych na
      mapie nr 2 oraz 3 o łącznym obszarze 5.091 metrów kwadratowych, dla których, Sąd
      Rejonowy w (...), V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o numerze (...);
    3. Położonej w (...), gminie (...), stanowiącej działkę gruntu oznaczoną na mapie nr 4, o
      obszarze 655 metrów kwadratowych, dla której, Sąd Rejonowy w (...), V Wydział Ksiąg
      Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o numerze (...);
    4. Położonej w (...), gminie (...), składającej się z czterech działek gruntu oznaczonych na
      mapie nr 5, 6, 7 oraz 8 o łącznym obszarze 5.732 metry kwadratowe, dla których Sąd
      Rejonowy w (...), V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o numerze (...).
    - które w dalszej części będą określane jako „Nieruchomości”.
    Wnioskodawca oświadcza, że:
    1. Prawo własności ww. Nieruchomości nabywał w ciągu ostatnich kilkunastu lat, t.j.:
      a) Działkę o nr 1 w dniu 13 czerwca 2023 roku;
      b) Działki o nr 2 oraz 3 w dniu 27 grudnia 2012 roku;
      c) Działkę o nr 4 w dniu 21 czerwca 2016 roku;
      d) Działki o nr 5, 6, 7 oraz 8 w dniu 27 grudnia 2012 roku.
    2. Celem nabycia prawa własności Nieruchomości była lokata kapitału.
    3. Prawo własności Nieruchomości było nabywane do majątku prywatnego.
    4. W momencie nabycia prawa własności ww. działek, nie miał zamiaru wykorzystywania
      ich do działalności gospodarczej, bądź do celów opodatkowanych podatkiem od
      towarów i usług.
    5. Przeniesienie prawa do rozporządzania towarami (działkami) jak właściciel na rzecz
      Wnioskodawcy nie było czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od
      towarów i usług.
    6. Nie uatrakcyjniał Nieruchomości przed sprzedażą, tzn.:
      a) Nie zlecał wykonania robót polegających na ogrodzeniu działek;
      b) Nie zlecał przeprowadzenia prac polegających na doprowadzeniu przyłączy wody,
        kanalizacji, czy energii elektrycznej.
      c) Nie zlecał podziału geodezyjnego;
      d) Nie zlecał prac polegających na zapewnieniu dostępu do drogi publicznej.
    7. Prowadzi indywidualną działalność gospodarczą i jest czynnym podatnikiem podatku od
      towarów i usług.
    8. Przedmiotem faktycznie wykonywanej działalności gospodarczej oraz zgodnie z Polską
      Klasyfikacją Działalności nie jest obrót nieruchomościami.

    9. Nieruchomości stanowiły tereny niezabudowane.
    10. Nieruchomości objęte są miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego
      przyjętym uchwałą nr (...) Rady Miejskiej w (...) z dnia 16 grudnia 2004 roku, ze zmianą
      w zakresie lokalizacji inwestycji infrastrukturalnych uchwałą nr (...) Rady Miejskiej w (...),
      z dnia 27 września 2018 roku; w planie tym:
                        2  2a) działki nr 4 (o powierzchni 655 m), 5 (o powierzchni 445 m) oraz część działki nr 2
                            2(o powierzchni całej tej działki 1.760 m) oznaczone są symbolem Y7MN/MR i
        posiadają przeznaczenie, jako tereny zabudowy mieszkaniowej zagrodowej i
        jednorodzinnej;
      b) działki nr 6, 7, 8, 1, 6 oraz część działki nr 2 oznaczone są symbolem Y6MN/ML i
        posiadają przeznaczenie, jako tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i
        letniskowej.
    W dniu 16 kwietnia 2024 r. Wnioskodawca zawarł przedwstępną umowę sprzedaży
    Nieruchomości zaprotokołowaną w formie aktu notarialnego. W dniu 18 kwietnia 2024 r.
    Wnioskodawca otrzymał na swój rachunek bankowy zadatek od przyszłego nabywcy.
    W dniu 30 grudnia 2024 r. została zawarta umowa sprzedaży przenosząca własność
    Nieruchomości na ich nabywcę, natomiast w dniach od 2 do 15 stycznia 2025 r.
    Wnioskodawca otrzymał na rachunek bankowy ustaloną cenę.
    Nabywcą Nieruchomości jest spółka, która zamierza zrealizować na Nieruchomości
    inwestycję deweloperską polegającą na budowaniu budynków mieszkalnych.
    Wnioskodawca oraz nabywca (spółka) w okresie pomiędzy zawartą umową przedwstępną
    i umową sprzedaży Nieruchomości zawarli umowę dzierżawy Nieruchomości, na
    podstawie której Wnioskodawca wydzierżawił na rzecz spółki Nieruchomości mające być
    przedmiotem sprzedaży. Usługa dzierżawy była dla Wnioskodawcy czynnością podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, w związku z którą wystawiał na rzecz
    przyszłego nabywcy fakturę. Wyłącznym celem zawarcia umowy dzierżawy było
    umożliwienie, wówczas jeszcze przyszłemu nabywcy, dokonanie starań w imieniu i na
    rzecz tego nabywcy, w celu, m.in.:
    1. Uzyskania pozwolenia na budowę,
    2. Uzyskania pozytywnych warunków przyłączeniowych na prąd, wodę, i kanalizację do
      budynków mających być przedmiotem inwestycji nabywcy.
    3. Uzyskaniu pozytywnych badań geotechnicznych.
    4. Pozytywnym ustaleniu zjazdu na teren inwestycji z drogi publicznej bez dodatkowych
      wymogów z Urzędu Gminy.
    Uzyskanie ww. dokumentacji było warunkiem podejścia przez nabywcę do umowy
    sprzedaży Nieruchomości.
    Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy w ramach transakcji sprzedaży Nieruchomości
    Wnioskodawca występował jako podatnik podatku od towarów i usług, a w konsekwencji,
    czy przeniesienie prawa do rozporządzania Nieruchomościami jak właściciel dla
    Wnioskodawcy była czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług.

## Pytanie

Czy Wnioskodawca występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług
    przenosząc prawo do rozporządzania Nieruchomościami jak właściciel, w konsekwencji,
    czy odpłatna dostawa Nieruchomości była czynnością podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług?
    Pana stanowisko w sprawie
    Ad 1.

    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że nie występował w charakterze podatnika podatku
    od towarów i usług przenosząc prawo do rozporządzania Nieruchomościami jak właściciel,
    w konsekwencji, odpłatna dostawa Nieruchomości nie była czynnością podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Uzasadnienie
    Stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem VAT, podlegają m.in.
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy o VAT przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także
    wszelkie postacie energii. Przez sprzedaż natomiast rozumie się odpłatną dostawę
    towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy o VAT. Art. 7 ust.
    1 ustawy o VAT stanowi, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1,
    rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    Stosownie do art. 2 pkt 22 Ustawy o VAT, przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę
    towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy o VAT uznać należy zbycie
    nieruchomości gruntowej jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art.
    5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Jednakże nie każda czynność stanowiąca dostawę, w
    rozumieniu art. 7 ustawy o VAT, podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, gdyż aby dana
    czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w
    związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku VAT.
    Podatnikami, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, bez
    względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Art. 15 ust. 2 ustawy o VAT definiuje działalność gospodarczą i jest to wszelka działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Ze wskazanych regulacji wynika, że w świetle definicji zawartej w art. 15 ustawy o VAT, dla
    uznania określonych zachowań danego podmiotu za działalność gospodarczą istotne
    znaczenie ma ich zorganizowany charakter. Przy czym, taka działalność wystąpi również w
    przypadku wykorzystywania towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób
    ciągły dla celów zarobkowych. Zatem dostawa towarów (w tym gruntów) będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem VAT w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej
    dostawy, można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie
    przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika VAT.
    Określony w ustawie o VAT zakres opodatkowania podatkiem VAT wskazuje, że do tego,
    aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność
    podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie
    działał jako podatnik. Aby uznać, że dana osoba działa w charakterze podatnika podatku
    VAT należy ustalić, czy działa on jako producent, handlowiec lub usługodawca. Przyjęcie,
    że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego
    handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego
    działalność w tym zakresie przybiera formę profesjonalną.

    Przejawem aktywności zawodowej w zakresie obrotu nieruchomościami podatnika, która
    może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie
    terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich. Przy czym, na
    tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych
    okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    W kwestii opodatkowania sprzedaży Nieruchomości istotne jest, czy w świetle
    zaprezentowanego opisu sprawy Wnioskodawca w celu dokonania ich sprzedaży podjął
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust.
    2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania Wnioskodawcy w realizacji transakcji
    sprzedaży tych Nieruchomości za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w
    rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku VAT, czy też sprzedaż nastąpi w
    ramach zarządu majątkiem prywatnym.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której
    zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt
    Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez
    osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej.
    Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania
    danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania
    danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w ww. wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    W kwestii opodatkowania sprzedaży Nieruchomości, istotne jest czy w świetle
    zaprezentowanego opisu stanu faktycznego, w celu dokonania sprzedaży tych
    Nieruchomości Wnioskodawca podjął lub podejmie aktywne działania w zakresie obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów,
    handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, co skutkowałoby
    koniecznością uznania Wnioskodawcy za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w
    rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też
    sprzedaż ta nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym.
    Przedstawiona we wniosku aktywność Wnioskodawcy nie wykracza poza ramy czynności
    związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności w odniesieniu do Nieruchomości.
    W szczególności nie można uznać, że zawarcie przez Wnioskodawcę umowy dzierżawy z
    przyszłym nabywcą wyłącznie w celu umożliwienia mu podjęcia czynności

    przygotowawczych przed realizacją przedsięwzięcia deweloperskiego oznaczało, że
    Wnioskodawca zmienił przeznaczenie tych Nieruchomości i zdecydował się na
    wykorzystywanie ich w swojej działalności gospodarczej. Jedynym celem zawarcia umowy
    dzierżawy była realizacja warunków umowy przedwstępnej.
    Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Wnioskodawca w ramach transakcji sprzedaży
    Nieruchomości stoi na stanowisku, że nie działał w charakterze podatnika podatku od
    towarów i usług, a sprzedaż nie podlegała opodatkowaniu tym podatkiem.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zgodnie z przedstawionymi przepisami, grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art.
    2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów
    na terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Należy zaznaczyć, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art.
    7 ustawy, podlega jednak opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby
    dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników,
      a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza

      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest,
    aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie
    czynności będzie działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto,
    działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Jednocześnie w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że:
      Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje
      transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w
      szczególności jednej z następujących transakcji:
      a) dostawa budynku lub części budynku oraz związanego z nim gruntu, przed
        pierwszym zasiedleniem;
      b) dostawa terenu budowlanego.
    W myśl art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      Do celów ust. 1 lit. b) „teren budowlany” oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub
      uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie.
    Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być
    każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym
    czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność
    gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących
    usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych
    zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w
    związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku,
    gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część
    majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług
    ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za
    które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej,
    czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku
    osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej
    działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za
    podatnika w zakresie tych czynności.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności
    określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych
    tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zatem w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży działki istotne jest, czy w świetle
    zaprezentowanego opisu sprawy, w celu dokonania sprzedaży ww. gruntu, podjął Pan
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15
    ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania Pana za podmiot prowadzący
    działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od
    towarów i usług.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się
    stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z
    profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a
    zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został
    wykorzystany do działalności gospodarczej.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie
    (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności
    nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama
    liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem
    zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany
    dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość
    powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem
    prywatnym zainteresowanego.
    Co istotne – jak wskazał TSUE – dla uznania, że czynność sprzedaży działek następuje
    poza działalnością gospodarczą nie ma znaczenia fakt, że podmiot dokonujący dostawy

    jest „rolnikiem ryczałtowym”. Trybunał nie uznał za podatnika VAT w rozumieniu prawa
    UE osoby fizycznej dokonującej sprzedaży gruntu, która prowadziła działalność rolniczą
    na tym gruncie nabytym ze zwolnieniem od podatku od wartości dodanej i
    przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej
    od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, jeżeli nie wykonywała ona
    dodatkowych czynności (oprócz podziału) w związku z tą sprzedażą.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne
    do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu
    art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w
    celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących
    się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres
    zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-
    291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części
    majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej
    do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby
    fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb
    prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że
    podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar
    wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem
    takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla
    zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w
    wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach
    v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia
    potrzeb własnych.
    Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w
    odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług,
    wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
    Ocenie podlegać muszą przede wszystkim działania, jakie podejmuje zbywca w celu
    dokonania sprzedaży.
    Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów (w tym nieruchomości
    gruntowej) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji,
    gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona
    prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego
    statusu podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce
    również w odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo. Dla uznania czynności za
    wykonywaną w ramach działalności gospodarczej nie ma bowiem znaczenia częstotliwość
    jej wykonywania, lecz zamiar, z jakim została zrealizowana i okoliczności w jakich ją
    wykonano. Oznacza to, że w niniejszej sprawie należy przeanalizować całokształt działań,
    jakie Pan podjął w odniesieniu do gruntu będącego przedmiotem sprzedaży.
    W rozpatrywanej sprawie Pan oraz nabywca (spółka) w okresie pomiędzy zawartą umową
    przedwstępną i umową sprzedaży Nieruchomości zawarliście umowę dzierżawy
    Nieruchomości, na podstawie, której wydzierżawił Pan na rzecz spółki Nieruchomości
    mające być przedmiotem sprzedaży. Usługa dzierżawy była dla Pana czynnością
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, w związku z którą wystawiał
    Pan przyszłemu nabywcy fakturę.
    Na mocy art. 693 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.):

      Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz
      do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a
      dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.
    Tak więc dzierżawa stanowi umowę dwustronnie zobowiązującą i wzajemną nakładającą
    na strony – zarówno wydzierżawiającego jak i dzierżawcę – określone przepisami
    obowiązki.
    Istota umowy dzierżawy wskazuje, że na jej podstawie dochodzi do odpłatnego
    świadczenia usług przez właściciela na rzecz dzierżawcy. Dzierżawca za oddaną mu w
    dzierżawę rzecz płaci umówiony czynsz. Istnieje zatem bezpośredni związek między
    świadczoną usługą a przekazanym za nią wynagrodzeniem.
    Zatem dzierżawa ww. działek stanowiła odpłatne świadczenie usług, a zawarcie umowy
    dzierżawy spowodowało wyłączenie tych działek z majątku osobistego. Taki sposób
    wykorzystania przez Pana ww. działek sprawił, że były one wykorzystywane w
    prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej, a nie wyłącznie w ramach majątku
    osobistego.
    W kontekście powyższych rozważań dzierżawa działek o nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 oraz 8,
    stanowiła odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy
    oraz nosiła znamiona działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Wskazał Pan, że usługa dzierżawy była dla Pana czynnością podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, w związku z którą wystawiał Pan na rzecz przyszłego
    nabywcy fakturę.
    Należy również wskazać, że kwestie dotyczące stosunków cywilnoprawnych między
    podmiotami, w tym kwestie dotyczące przeniesienia własności nieruchomości, reguluje
    Kodeks cywilny.
    Zgodnie z ogólnymi zasadami dotyczącymi sprzedaży – art. 535 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego
      własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i
      zapłacić sprzedawcy cenę.
    Moment przeniesienia własności nieruchomości został określony w art. 155 § 1
    Kodeksu cywilnego, w myśl którego:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Z kolei umowa przedwstępna została uregulowana w art. 389-396 Kodeksu cywilnego.
    Według art. 389 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Umowa, przez którą jedna ze stron lub obie zobowiązują się do zawarcia oznaczonej
      umowy (umowa przedwstępna), powinna określać istotne postanowienia umowy
      przyrzeczonej.
    Na podstawie art. 389 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli termin, w ciągu którego ma być zawarta umowa przyrzeczona, nie został
      oznaczony, powinna ona być zawarta w odpowiednim terminie wyznaczonym przez
      stronę uprawnioną do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej. Jeżeli obie strony są
      uprawnione do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej i każda z nich wyznaczyła
      inny termin, strony wiąże termin wyznaczony przez stronę, która wcześniej złożyła
      stosowne oświadczenie. Jeżeli w ciągu roku od dnia zawarcia umowy przedwstępnej
      nie został wyznaczony termin do zawarcia umowy przyrzeczonej, nie można żądać jej
      zawarcia.

    Umowa przedwstępna jest więc jedynie zobowiązaniem do przeniesienia własności, lecz
    własności nie przenosi. Kupujący nie otrzymuje na mocy tej umowy żadnych uprawnień
    właścicielskich. Właścicielem zostaje dopiero dzięki zawarciu umowy przyrzeczonej.
    Tym samym, zgodnie z powyższymi normami prawa cywilnego – umowa przedwstępna,
    będąca przyrzeczeniem zawarcia właściwej umowy sprzedaży, nawet jeśli sporządzona
    została w formie aktu notarialnego, nie powoduje przeniesienia prawa własności
    nieruchomości.
    Z okoliczności przedstawionych w opisie sprawy wynika, iż prowadzi Pan indywidualną
    działalność gospodarczą i jest Pan czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Przedmiotem faktycznie wykonywanej przez Pana działalności gospodarczej nie jest obrót
    nieruchomościami. Przysługiwało Panu prawo własności działek o nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 oraz
    8. Prawo własności nieruchomości było nabywane do majątku prywatnego. Przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami (działkami) jak właściciel na Pana rzecz nie było
    czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Nieruchomości
    stanowiły tereny niezabudowane oraz objęte były miejscowym planem zagospodarowania
    przestrzennego. W dniu 16 kwietnia 2024 r. zawarł Pan przedwstępną umowę sprzedaży
    Nieruchomości. W dniu 30 grudnia 2024 r. została zawarta umowa sprzedaży przenosząca
    własność Nieruchomości na ich nabywcę. Nabywcą Nieruchomości była spółka, która
    zamierza zrealizować na Nieruchomości inwestycję deweloperską polegającą na
    budowaniu budynków mieszkalnych. W okresie pomiędzy zawartą umową przedwstępną i
    umową sprzedaży Nieruchomości zawarł Pan z nabywcą umowę dzierżawy
    Nieruchomości. Celem zawarcia umowy dzierżawy było umożliwienie, wówczas jeszcze
    przyszłemu nabywcy, dokonanie starań w imieniu i na rzecz tego nabywcy, w celu, m.in.
    uzyskania pozwolenia na budowę, uzyskania pozytywnych warunków przyłączeniowych na
    prąd, wodę, i kanalizację do budynków mających być przedmiotem inwestycji nabywcy,
    uzyskaniu pozytywnych badań geotechnicznych, pozytywnego ustalenia zjazdu na teren
    inwestycji z drogi publicznej bez dodatkowych wymogów z Urzędu Gminy oraz uzyskanie
    ww. dokumentacji było warunkiem podejścia przez nabywcę do umowy sprzedaży
    Nieruchomości.
    Pana wątpliwości dotyczą wskazania, czy odpłatna dostawa działek o nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7
    oraz 8, była czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W okolicznościach niniejszej sprawy do momentu faktycznego przeniesienia prawa
    własności przedmiotowych nieruchomości, tj. do momentu podpisania umowy
    przyrzeczonej, nieruchomości pozostawały Pana własnością. Z kolei Pan oraz Kupująca
    Spółka w umowie dzierżawy zobowiązaliście się do czynności wskazanych powyżej,
    których zrealizowanie warunkowało podpisanie umowy sprzedaży Nieruchomości.
    W świetle powyższego uznać należy, że Nabywca dokonywał szeregu określonych
    czynności w związku ze sprzedażą przez Pana nieruchomości opisanych we wniosku.
    Pomimo, że ww. działania nie były podejmowane bezpośrednio przez Pana, ale przez
    osoby trzecie (Stronę Kupującą), nie oznacza, że pozostawały bez wpływu na Pana sytuację
    prawną. Po oddaniu w dzierżawę ww. nieruchomości w celu umożliwienia Kupującej
    uzyskania stosownych dokumentów pozwalających na realizację zamierzonego
    przedsięwzięcia inwestycyjnego. Kupująca, dokonując ww. działań, uatrakcyjniła
    przedmiotową nieruchomość, której był Pan właścicielem. Działania te, dokonywane za
    Pana zgodą, wpłynęły generalnie na podniesienie atrakcyjności działek nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7
    oraz 8, jako towarów i wzrost ich wartości. Do czasu zawarcia umowy przyrzeczonej
    posiadał Pan prawo własności działek, które podlegały wielu czynnościom. W efekcie
    dokonywanych czynności dostawie podlegały działki o zupełnie innym charakterze niż w
    chwili zawarcia umowy przedwstępnej, gdyż wystąpił szereg czynności powodujących
    zwiększenie atrakcyjności przedmiotowych działek.
    Biorąc pod uwagę treść przytoczonych przepisów oraz opis sprawy stwierdzić należy, że
    dokonana przez Pana sprzedaż działek nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 oraz 8, których był Pan

    właścicielem, była, zgodnie z art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy, dostawą dokonywaną przez
    podatnika w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Wydzierżawił Pan Stronie
    Kupującej ww. niezabudowane działki oraz przed sprzedażą w stosunku do działek zostały
    podjęte działania, które spowodowały uatrakcyjnienie działek. Sposób wykorzystania
    przez Pana ww. działek sprawił, że były one wykorzystywane w prowadzonej przez Pana
    działalności gospodarczej, a nie wyłącznie w ramach majątku osobistego i tym samym
    przedmiotem sprzedaży był majątek wykorzystywany przez Pana w działalności
    gospodarczej określonej w ustawie o podatku od towarów i usług.
    Mając na uwadze powołane powyżej przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy
    stwierdzam, że w związku z dostawą działek o nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 oraz 8, wystąpił Pan w
    charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność
    gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy. Tym samym, czynność sprzedaży ww.
    niezabudowanych działek, podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, jako odpłatna
    dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.
    Wobec powyższego, Pana stanowisko uznałem za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem
    zdarzenia przyszłego). Pan ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego. Interpretacja
    indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan
    faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stan
    faktycznego podanym przez Pana w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową
    interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W
    przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-
    skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym
    zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego w opisie sprawy, wydana interpretacja traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
      ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
      111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
      będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.