Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-2.4015.99.2025.1.PB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-23
Teza: W zakresie skutków podatkowych darowizny środków
pieniężnych od konkubenta.
Słowa kluczowe: Szwecja
darowizna
konkubinat
małżonkowie-majątek wspólny małżonków
partner
podatek-podatek od spadków i darowizn
środek-środki pieniężne
Zagadnienia: Podatek od spadków i darowizn-Rozdział 1. Przedmiot
opodatkowania-Zakres opodatkowania-Nabycie tytułem
darowizny, polecenia darczyńcy
Podatek od spadków i darowizn-Rozdział 4 Wysokość
podatku-Grupy podatkowe
Przepisy: [PSD] Ustawa o podatku od spadków i darowizn-Rozdział
1-art. 1-ust. 1-pkt 2
[PSD] Ustawa o podatku od spadków i darowizn-Rozdział
4-art. 14

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 czerwca 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 16 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od spadków i darowizn w zakresie skutków
    podatkowych darowizny środków pieniężnych od konkubenta. Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawczyni 24 września 2021 r., w formie aktu notarialnego, zawarła umowę, na
    podstawie której doszło do ustanowienia na jej rzecz odrębnej własności lokalu
    mieszkalnego oraz do nabycia prawa własności lokalu, zwanego w dalszej części wniosku
    Nieruchomością.
    Zapłata ceny nabycia Nieruchomości nastąpiła w całości ze środków pieniężnych
    znajdujących się na rachunku bankowym osoby, z którą Wnioskodawczyni prowadzi
    faktyczne pożycie małżeńskie, zwanej w dalszej części pisma Darczyńcą, tj. z którą
    Wnioskodawczyni pozostaje w konkubinacie.
    Środki znajdujące się na rachunku bankowym Darczyńcy zostały zgromadzone w trakcie
    pobytu Wnioskodawczyni oraz Darczyńcy na terenie Szwecji oraz w trakcie trwania ich
    związku, który został zarejestrowany na terenie tego kraju jako „sammanboende”, która
    jest instytucją w niektórych aspektach zrównana z instytucją małżeństwa.
    Środki pieniężne zgromadzone na rachunku bankowym Darczyńcy stanowiły dochody
    uzyskane przez Darczyńcę z tytułu prowadzonej przez niego działalności gospodarczej w
    trakcie trwania „sammanboende”.
    Pytania
    1) Czy dokonanie zapłaty ceny nabycia Nieruchomości przez Darczyńcę winno zostać
      potraktowane jako darowizna z majątku wspólnego na majątek osobisty
      Wnioskodawczyni, czy jako darowizna z majątku osobistego na majątek osobisty
      Wnioskodawczyni?
    2) Czy Wnioskodawczyni zalicza się do I grupy podatkowej, tj. czy Wnioskodawczyni w
      przedmiotowym przypadku powinna zapłacić podatek w wysokości 7% ustalony dla tej
      grupy?
    Pani stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawczyni:
    Ad. 1)
    Na gruncie prawa szwedzkiego majątek osób, które zarejestrowały związek jako
    „sammanboende”, a który został nabyty w trakcie trwania takiego związku jest uważany za
    wspólny i jest dzielony w równych udziałach w przypadku rozstania, chyba że para
    zdecyduje inaczej w formie umowy.
    Skutek zarejestrowania takiego samego związku jest zatem zbliżony do skutków
    ustanowienia wspólności majątkowej małżeńskiej.
    Powyższe wynika z art. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. o wspólnym partnerstwie (2003:
    376), który określa katalog składników majątkowych, które nie wchodzą w skład majątku
    wspólnego. Zgodnie z jego treścią do majątku wspólnego nie zalicza się:
    1) majątek, który współmałżonek otrzymał w prezencie od kogoś innego niż
        współmałżonek, pod warunkiem, że będzie on własnością osobistą obdarowanego,

    2) majątek, który współmałżonek otrzymał w testamencie z zastrzeżeniem, że będzie on
        indywidualną własnością obdarowanego,
    3) majątek, który odziedziczył współmałżonek i który zgodnie z wolą spadkodawcy stanie
        się własnością indywidualną i
    4) co zajęło miejsce majątku, o którym mowa w pkt 1-3, chyba że czynność prawna, na
        mocy której majątek stał się odrębny, stanowi inaczej.
    Analiza treści wyżej powołanego przepisu ustawy o wspólnym partnerstwie prowadzi
    zatem do wniosku, że wspólnością majątkową objęte są pozostałe składniki majątkowe,
    niewymienione w tym przepisie, w tym dochody z działalności zarobkowej uzyskane przez
    jednego z partnerów w trakcie trwania związku partnerskiego.
    Zbliżone rozwiązania prawne przewiduje również ustawodawstwo polskie.
    Zgodnie z art. 31 § 1 ustawy – Kodeks rodzinny i opiekuńczy z chwilą zawarcia małżeństwa
    powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność
    ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje
    małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte
    wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków.
    W myśl § 2 art. 31 tej ustawy do majątku wspólnego należą w szczególności:
    1) pobrane wynagrodzenie za pracę i dochody z innej działalności zarobkowej każdego z
      małżonków;
    2) dochody z majątku wspólnego, jak również z majątku osobistego każdego z małżonków;
    3) środki zgromadzone na rachunku otwartego lub pracowniczego funduszu emerytalnego
      każdego z małżonków;
    4) kwoty składek zewidencjonowanych na subkoncie, o którym mowa w art. 40a ustawy z
      dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2023 r. poz.
      1230, 1429, 1672 i 1941);
    5) środki zgromadzone na koncie OIPE w rozumieniu art. 2 pkt 5 rozporządzenia
      Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1238 z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie
      ogólnoeuropejskiego indywidualnego produktu emerytalnego (OIPE) (Dz. Urz. UE L
      198 z 25.07.2019, str. 1) oraz na subkoncie OIPE w rozumieniu art. 2 pkt 9 ustawy z
      dnia 7 lipca 2023 r. o ogólnoeuropejskim indywidualnym produkcie emerytalnym (Dz.
      U. poz. 1843) każdego z małżonków.
    W świetle prawa polskiego dokonana między małżonkami, w ramach wspólności
    majątkowej małżeńskiej, darowizna z majątku wspólnego nie stanowi darowizny w
    rozumieniu prawa podatkowego i nie jest opodatkowana podatkiem od spadków i
    darowizn. W przypadku wspólności majątkowej, środki pieniężne przekazywane między
    małżonkami nie są uważane za darowiznę i nie podlegają opodatkowaniu, o ile darowizna
    ta została dokonana z majątku wspólnego małżonków.
    Przepis art. 33 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy, na zasadzie katalogu zamkniętego
    określa z kolei jakie składniki wchodzą w skład majątku osobistego małżonków. Zgodnie z
    tym przepisem są to:
    1) przedmioty majątkowe nabyte przed powstaniem wspólności ustawowej;
    2) przedmioty majątkowe nabyte przez dziedziczenie, zapis lub darowiznę, chyba że
      spadkodawca lub darczyńca inaczej postanowił;
    3) prawa majątkowe wynikające ze wspólności łącznej podlegającej odrębnym przepisom;
    4) przedmioty majątkowe służące wyłącznie do zaspokajania osobistych potrzeb jednego z
      małżonków;
    5) prawa niezbywalne, które mogą przysługiwać tylko jednej osobie;

    6) przedmioty uzyskane z tytułu odszkodowania za uszkodzenie ciała lub wywołanie
      rozstroju zdrowia albo z tytułu zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; nie dotyczy to
      jednak renty należnej poszkodowanemu małżonkowi z powodu całkowitej lub
      częściowej utraty zdolności do pracy zarobkowej albo z powodu zwiększenia się jego
      potrzeb lub zmniejszenia widoków powodzenia na przyszłość;
    7) wierzytelności z tytułu wynagrodzenia za pracę lub z tytułu innej działalności
      zarobkowej jednego z małżonków;
    8) przedmioty majątkowe uzyskane z tytułu nagrody za osobiste osiągnięcia jednego z
      małżonków;
    9) prawa autorskie i prawa pokrewne, prawa własności przemysłowej oraz inne prawa
      twórcy;
    10) przedmioty majątkowe nabyte w zamian za składniki majątku osobistego, chyba że
      przepis szczególny stanowi inaczej.
    W świetle prawa polskiego dokonana między małżonkami, w ramach wspólności
    majątkowej małżeńskiej, darowizna z majątku wspólnego nie stanowi darowizny w
    rozumieniu prawa podatkowego i nie jest opodatkowana podatkiem od spadków i
    darowizn. W przypadku wspólności majątkowej małżeńskiej, środki pieniężne
    przekazywane między małżonkami nie są uważane za darowiznę i nie podlegają
    opodatkowaniu, o ile darowizna ta została dokonana z majątku wspólnego małżonków.
    W związku z tym, że środki zgromadzone na rachunku bankowym Darczyńcy stanowiły
    majątek wspólny Darczyńcy oraz Wnioskodawczyni, przyjąć należy, że dokonanie zakupu
    Nieruchomości stanowiło darowiznę z majątku wspólnego Darczyńcy oraz
    Wnioskodawczyni na majątek osobisty Wnioskodawczyni, a nie darowiznę z majątku
    osobistego Darczyńcy na majątek osobisty Wnioskodawczyni.
    Ad. 2)
    Przepis art. 4a ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn określa warunki zwolnienia
    od podatku. Zgodnie ust. 1 ww. przepisu zwalnia się od podatku nabycie własności rzeczy
    lub praw majątkowych przez małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, rodzeństwo,
    ojczyma i macochę, jeżeli:
    1) zgłoszą nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych właściwemu naczelnikowi
      urzędu skarbowego w terminie 6 miesięcy od dnia powstania obowiązku
      podatkowego powstałego na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 2-5, 7 i 8 oraz ust. 2, a w
      przypadku nabycia w drodze dziedziczenia – w terminie 6 miesięcy od dnia
      uprawomocnienia się orzeczenia sądu stwierdzającego nabycie spadku, z
      zastrzeżeniem ust. 2 i 4, oraz
    2) w przypadku gdy przedmiotem nabycia tytułem darowizny lub polecenia darczyńcy są
      środki pieniężne, a ich wartość doliczona do wartości majątku nabytego dotychczas od
      tej samej osoby w roku, w którym nastąpiło ostatnie nabycie, i w okresie 5 lat
      poprzedzających ten rok przekracza kwotę określoną w art. 9 ust. 1 pkt 1 –
      udokumentują ich otrzymanie dowodem przekazania na rachunek płatniczy nabywcy,
      na jego rachunek, inny niż płatniczy, w banku lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-
      kredytowej lub przekazem pocztowym.
    Z uwagi na to, że Wnioskodawczyni nie spełniła wymogu, o którym w art. 4a ust. 1 pkt 1
    ww. ustawy (nie dokonała zgłoszenia darowizny w ww. terminie), nie przysługuje jej
    zwolnienie, o którym mowa w tym przepisie.
    Powstaje jednak pytanie, czy Wnioskodawczynię zaliczyć należy do I grupy podatkowej, tj.
    czy Wnioskodawczyni w przedmiotowym przypadku powinna zapłacić podatek w
    wysokości 7% ustalony dla tej grupy.

    Zgodnie z art. 14 ust. 2 i 3 ustawy o podatku od spadków i darowizn zaliczenie do grupy
    podatkowej następuje według osobistego stosunku nabywcy do osoby, od której lub po
    której zostały nabyte rzeczy i prawa majątkowe (ust. 2).
    Do poszczególnych grup podatkowych zalicza się:
    1) do grupy I - małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, zięcia, synową, rodzeństwo,
      ojczyma, macochę i teściów;
    2) do grupy II - zstępnych rodzeństwa, rodzeństwo rodziców, zstępnych i małżonków
      pasierbów, małżonków rodzeństwa i rodzeństwo małżonków, małżonków rodzeństwa
      małżonków, małżonków innych zstępnych;
    3) do grupy III - innych nabywców (ust. 3).
    Przepis art. 15 ustawy o podatku od spadków i darowizn określa natomiast sposób
    obliczenia wysokości podatku od darowizny. Na gruncie ust. 1 ww. przepisu podatek
    oblicza się od nadwyżki podstawy opodatkowania ponad kwotę wolną od podatku, według
    następujących skal:
        Kwoty nadwyżki w zł  Podatek wynosiponad  do
        1) od nabywców zaliczonych do I grupy podatkowej
                10 278  3%
        10 278  20 556  308 zł 30 gr i 5% nadwyżki ponad 10 278 zł
        20 556  822 zł 20 gr i 7% nadwyżki ponad 20 556 zł
        2) od nabywców zaliczonych do II grupy podatkowej
                10 278  7%
        10 278  20 556  719 zł 50 gr i 9% od nadwyżki ponad 10 278 zł
        20 556  1644 zł 50 gr i 12% od nadwyżki ponad 20 556 zł
        3) od nabywców zaliczonych do III grupy podatkowej
                10 278  12%
        10 278  20 556  1233 zł 40 gr i 16% od nadwyżki ponad 10 278 zł
        20 556  2877 zł 90 gr i 20% od nadwyżki ponad 20 556 zł
    W usprawiedliwionej ocenie Wnioskodawczyni wykładania przepisu art. 14 ust. 3 pkt 1 ww.
    ustawy powinna zostać dokonana z uwzględnieniem ust. 2 tego artykułu, który wprost
    odwołuje się do osobistego stosunku nabywcy do osoby, od której lub po której zostały
    nabyte rzeczy i prawa majątkowe, a także przy uwzględnieniu skutków prawnych, jakie
    wywołuje związek Wnioskodawczyni zawarty na terenie Szwecji.
    W tym miejscu podkreślić należy, że wykładnia prawa w każdym przypadku nie powinna
    mieć charakteru dyskryminacyjnego oraz nie powinna prowadzić do naruszenia zasady
    równości. W realiach niniejszej sprawy ograniczenie się wyłącznie do wykładni językowej
    art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku od spadku i darowizn, w sytuacji, w której taka

    wykładnia prima facie prowadzi do wykluczenia Wnioskodawczyni z kręgu uprawnionych
    podmiotów, połączone z odmową zastosowania wykładni systemowej umacnia
    dyskryminacyjny skutek przepisów, co nie może pozostać do zaakceptowania w
    demokratycznym państwie prawa.
    Skoro ustawodawca na gruncie prawa polskiego przyznał ulgę małżonkom oraz
    zastosował w stosunku do małżonków obniżoną stawkę podatku, zaś zawarcie przez
    Wnioskodawczynię związku na terenie Szwecji rodzi w sferze majątkowej, taki sam skutek
    jak zawarcie związku małżeńskiego na terenie Polski, to brak jest podstaw do uznania, że
    nie można zaliczyć Wnioskodawczyni do I grupy podatkowej.
    Uzasadniając powyższe stanowisko w tym miejscu odwołać się należy do art. 8 Konstytucji
    RP. Przepis ten w ust. 1 stanowi, że Konstytucja jest najwyższym prawem Rzeczypospolitej
    Polskiej. Z ust. 2 ww. przepisu wynika z kolei, że przepisy Konstytucji stosuje się
    bezpośrednio, chyba że Konstytucja stanowi inaczej.
    Natomiast stosownie do treści art. 32 ust. 2 ustawy zasadniczej, nikt nie może być
    dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek
    przyczyny. Przepisy art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP wymagają zachowania równości i
    niestosowania dyskryminacji na płaszczyźnie stanowienia prawa (równość wobec prawa)
    oraz na płaszczyźnie stosowania prawa. Nakaz takiego samego traktowania osób
    znajdujących się w takiej samej sytuacji oraz odmiennego traktowania osób znajdujących
    się w sytuacji odmiennej, adresowany jest zatem zarówno do prawodawcy, jak i do
    organów stosujących prawo. Równe traktowanie osób wymaga by organy stosujące prawo
    dokonywały konkretyzacji norm generalno-abstrakcyjnych w normy konkretno-
    indywidualne bez nieuzasadnionego różnicowania. Innymi słowy, by nie traktowały
    odmiennie osób ze względu na takie ich cechy.
    Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzona w Rzymie 1
    listopada 1950 r., zmieniona Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełniona Protokołem nr 2,
    wart. 14 wprowadza zakaz dyskryminacji stanowiąc, że Korzystanie z praw i wolności
    wymienionych w niniejszej konwencji powinno być zapewnione bez dyskryminacji
    wynikającej z takich powodów, jak płeć, rasa, kolor skóry, język, religia, przekonania
    polityczne i inne, pochodzenie narodowe lub społeczne, przynależność do mniejszości
    narodowej, majątek, urodzenie bądź z jakichkolwiek innych przyczyn.
    Z wyżej powołanych względów w usprawiedliwionej ocenie Wnioskodawczyni z uwagi na
    charakter związku, który łączy ją z Darczyńcą, a także mając na względzie skutki jakie rodzi
    zawarcie przez nich związku w świetle prawa szwedzkiego, przyjąć należy, że
    Wnioskodawczyni zalicza się do I grupy podatkowej. Z tych względów 7% stawka podatku
    od darowizn.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od
    spadków i darowizn (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1837 ze zm.):
      Podatkowi od spadków i darowizn, zwanemu dalej „podatkiem”, podlega nabycie
      przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem: darowizny, polecenia darczyńcy.
    Jako, że przepisy tej ustawy nie definiują pojęcia „darowizna” należy odwołać się do
    odpowiednich przepisów Kodeksu cywilnego.
    Na podstawie art. 888 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z
    2025 r. poz. 1071):

      Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na
      rzecz obdarowanego kosztem swojego majątku.
    Darowizna należy do czynności, których celem jest dokonanie aktu przysporzenia
    majątkowego bez ekwiwalentu i polega najczęściej na przesunięciu jakiegoś dobra
    majątkowego z majątku darczyńcy do majątku obdarowanego. Świadczenie ma charakter
    nieodpłatny, gdy druga strona umowy nie zobowiązuje się do jakiegokolwiek świadczenia
    w zamian za uczynioną darowiznę. Darowizna jest więc czynnością, której celem jest
    dokonanie aktu przysporzenia majątkowego (świadczenie musi wzbogacić
    obdarowanego), a zobowiązanie darczyńcy musi być zamierzone jako nieodpłatne.
    Do zawarcia umowy darowizny, podobnie jak każdej innej umowy, niezbędne jest zgodne
    oświadczenie woli złożone przez obie strony umowy. Umowa darowizny dochodzi do
    skutku dopiero z chwilą złożenia oświadczenia woli przez obdarowanego o przyjęciu
    darowizny. Należy zaznaczyć, że ustawodawca nie wymaga żadnej szczególnej formy
    oświadczenia obdarowanego o przyjęciu darowizny.
    Natomiast z treści art. 890 § 1 Kodeksu cywilnego wynika, iż:
      Oświadczenie darczyńcy powinno być złożone w formie aktu notarialnego. Jednakże
      umowa darowizny zawarta bez zachowania tej formy staje się ważna, jeżeli
      przyrzeczone świadczenie zostało spełnione.
    Stosownie do treści art. 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn:
      Obowiązek podatkowy ciąży na nabywcy własności rzeczy i praw majątkowych.
    W myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy:
      Obowiązek podatkowy powstaje: przy nabyciu w drodze darowizny – z chwilą
      złożenia przez darczyńcę oświadczenia w formie aktu notarialnego, a w razie
      zawarcia umowy bez zachowania przewidzianej formy – z chwilą spełnienia
      przyrzeczonego świadczenia; jeżeli ze względu na przedmiot darowizny przepisy
      wymagają szczególnej formy dla oświadczeń obu stron, obowiązek podatkowy
      powstaje z chwilą złożenia takich oświadczeń.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ww. ustawy:
      Podstawę opodatkowania stanowi wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych po
      potrąceniu długów i ciężarów (czysta wartość), ustalona według stanu rzeczy i praw
      majątkowych w dniu nabycia i cen rynkowych z dnia powstania obowiązku
      podatkowego. Jeżeli przed dokonaniem wymiaru podatku nastąpi ubytek rzeczy
      spowodowany siłą wyższą, do ustalenia wartości przyjmuje się stan rzeczy w dniu
      dokonania wymiaru, a odszkodowanie za ubytek należne z tytułu ubezpieczenia
      wlicza się do podstawy wymiaru.
    Z opisu stanu faktycznego wynika, że 24 września 2021 r., w formie aktu notarialnego,
    zawarła Pani umowę, na podstawie której doszło do ustanowienia na Pani rzecz odrębnej
    własności lokalu mieszkalnego oraz do nabycia prawa własności lokalu (Nieruchomość).
    Zapłata ceny nabycia Nieruchomości nastąpiła w całości ze środków pieniężnych
    znajdujących się na rachunku bankowym osoby (Darczyńca), z którą prowadzi Pani
    faktyczne pożycie małżeńskie, pozostaje Pani w konkubinacie. Środki znajdujące się na
    rachunku bankowym Darczyńcy zostały zgromadzone w trakcie pobytu Pani oraz
    Darczyńcy na terenie Szwecji oraz w trakcie trwania Państwa związku, który został
    zarejestrowany na terenie tego kraju jako „sammanboende”, która jest instytucją w
    niektórych aspektach zrównana z instytucją małżeństwa. Środki pieniężne zgromadzone
    na rachunku bankowym Darczyńcy stanowiły dochody uzyskane przez Darczyńcę z tytułu
    prowadzonej przez niego działalności gospodarczej w trakcie trwania „sammanboende”.

    Pani wątpliwości wyrażone w pytaniu oznaczonym we wniosku nr 1 dotyczą kwestii czy
    dokonanie zapłaty ceny nabycia Nieruchomości przez Darczyńcę winno zostać
    potraktowane jako darowizna z majątku wspólnego na Pani majątek osobisty, czy jako
    darowizna z majątku osobistego na Pani majątek osobisty.
    Pani zdaniem skoro środki zgromadzone na rachunku bankowym Darczyńcy stanowiły
    majątek wspólny Darczyńcy oraz Pani, przyjąć należy, że dokonanie zakupu
    Nieruchomości stanowiło darowiznę z majątku wspólnego Darczyńcy oraz Pani na Pani
    majątek osobisty, a nie darowiznę z majątku osobistego Darczyńcy na Pani majątek
    osobisty.
    Takie stanowisko jest nieprawidłowe.
    Na podstawie art. 31 § 1 ustawy z 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t.j. Dz.
    U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.):
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek
      wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do
      majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zgodnie z wyżej powołanym przepisem Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego wspólność
    majątkowa powstaje z chwilą zawarcia małżeństwa. Zatem majątek należący do osób
    przed zawarciem związku małżeńskiego jest ich majątkiem odrębnym.
    Zgodnie z opisem stanu faktycznego pozostaje Pani z Darczyńcą w konkubinacie, a nie w
    związku małżeńskim. Wobec powyższego zgodnie z przepisami Kodeksu rodzinnego i
    opiekuńczego darowane Pani przez konkubenta środki pieniężne należy uznać jako środki
    pochodzące z jego majątku osobistego. W sprawie nie ma znaczenia, że środki te były
    zgromadzone przez Darczyńcę w czasie, gdy przebywał wraz z Panią na terenie Szwecji i
    byliście Państwo w związku zarejestrowanym jako „sammanboende”.
    Tym samym Pani stanowisko w kwestii pochodzenia środków pieniężnych stanowiących
    przedmiot darowizny, a tym samym ustalenia wysokości podstawy opodatkowania należy
    uznać za nieprawidłowe.
    Przechodząc natomiast do odpowiedzi na pytanie oznaczone we wniosku nr 2, które
    dotyczy kwalifikacji Pani do właściwej grupy podatkowej, wskazać należy, iż na podstawie
    art. 14 ust. 1 i 2 ww. ustawy:
      Wysokość podatku ustala się w zależności od grupy podatkowej, do której zaliczony
      jest nabywca.
      Zaliczenie do grupy podatkowej następuje według osobistego stosunku nabywcy do
      osoby, od której lub po której zostały nabyte rzeczy i prawa majątkowe.
    W myśl art. 14 ust. 3 ww. ustawy:
      Do poszczególnych grup podatkowych zalicza się:
        1) do grupy I – małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, zięcia, synową,
          rodzeństwo, ojczyma, macochę i teściów;
        2) do grupy II – zstępnych rodzeństwa, rodzeństwo rodziców, zstępnych i
          małżonków pasierbów, małżonków rodzeństwa i rodzeństwo małżonków,
          małżonków rodzeństwa małżonków, małżonków innych zstępnych;
        3) do grupy III – innych nabywców.
    Pani zdaniem, z uwagi na charakter związku, który łączy Panią z Darczyńcą, a także mając
    na względzie skutki jakie rodzi zawarcie przez Państwa związku w świetle prawa
    szwedzkiego, przyjąć należy, że zalicza się Pani do I grupy podatkowej.

    Takie stanowisko jest nieprawidłowe.
    W tym miejscu należy wyjaśnić, że stosownie do art. 120 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29
    sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.):
      Organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa.
    Przepis ten jest konsekwencją art. 7 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja
    Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm.), według którego:
      Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa.
    Z kolei stosownie do art. 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej:
      Źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są:
      Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia.
    Jest sprawą bezdyskusyjną, że Konstytucja jako akt prawny stanowi centralny punkt
    porządku prawnego konkretnego państwa (wprowadza podstawowe zasady ustrojowe)
    wokół którego buduje się cały system prawny.
    Na gruncie Konstytucyjnym kwestię małżeństw, rodziny reguluje art. 18, który stanowi:
      Małżeństwo jako związek kobiety i mężczyzny, rodzina, macierzyństwo i rodzicielstwo
      znajdują się pod ochroną i opieką Rzeczypospolitej Polskiej.
    Należy zaznaczyć, że sprawy związane z zawieraniem małżeństw, rodziny znajdują się w
    wyłącznej kognicji ustawodawstw krajowych. Stanowią o tym przepisy prawa
    międzynarodowego, ściślej wspólnotowego − Karta Praw Podstawowych Unii Europejskiej
    (2007/C 303/01) stanowiąca załącznik dodatek do Traktatu: TRAKTAT Z LIZBONY
    ZMIENIAJĄCY TRAKTAT O UNII EUROPEJSKIEJ I TRAKTAT USTANAWIAJĄCY WSPÓLNOTĘ
    EUROPEJSKĄ z dnia 13 grudnia 2007 r. (Dz.U. z 2009 r. Nr 203, poz. 1569). W art. 9 Karty
    zapisano:
      Prawo do zawarcia małżeństwa i prawo do założenia rodziny są gwarantowane
      zgodnie z ustawami krajowymi regulującymi korzystanie z tych praw.
    Przechodząc na grunt krajowy należy wskazać na Kodeks rodzinny i opiekuńczy.
    Artykuł 1 § 1 i § 2 tej ustawy stanowi, że:
      § 1. Małżeństwo zostaje zawarte, gdy mężczyzna i kobieta jednocześnie obecni złożą
      przed kierownikiem urzędu stanu cywilnego oświadczenia, że wstępują ze sobą w
      związek małżeński.
      § 2. Małżeństwo zostaje również zawarte, gdy mężczyzna i kobieta zawierający
      związek małżeński podlegający prawu wewnętrznemu kościoła albo innego związku
      wyznaniowego w obecności duchownego oświadczą wolę jednoczesnego zawarcia
      małżeństwa podlegającego prawu polskiemu i kierownik urzędu stanu cywilnego
      następnie sporządzi akt małżeństwa. Gdy zostaną spełnione powyższe przesłanki,
      małżeństwo uważa się za zawarte w chwili złożenia oświadczenia woli w obecności
      duchownego.
    Z powyższego wynika, że w świetle prawodawstwa krajowego zasadniczym elementem w
    stosowaniu kryterium więzów rodzinnych jest fakt zawarcia małżeństwa. Związki oparte
    na kohabitacji (czyli tzw. konkubinaty) nie podlegają w Polsce formalnej rejestracji, nie
    istnieją regulacje prawne odnośnie ich zawierania, funkcjonowania i ustania, wreszcie nie
    ma przepisów prawa materialnego nadających status cywilnoprawny tego typu związkom.
    Pod względem prawnym są relacjami ze sfery prywatnej obywateli i nie mają wpływu na
    stan cywilny osób.
    Analiza treści przepisu art. 14 ust. 3 ustawy o podatku od spadków i darowizn wyraźnie
    wskazuje, że ustawodawca w sposób jednoznaczny określił, że do I i II grupy podatkowej w
    podatku od spadków i darowizn zaliczone mogą zostać wyłącznie osoby enumeratywnie
    wymienione w treści tego przepisu. I tak, w pierwszej grupie podatkowej ustawodawca

    umieścił: małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, zięcia, synową, rodzeństwo, ojczyma,
    macochę i teściów, natomiast w drugiej grupie podatkowej umieścił: zstępnych
    rodzeństwa, rodzeństwo rodziców, zstępnych i małżonków pasierbów, małżonków
    rodzeństwa i rodzeństwo małżonków, małżonków rodzeństwa małżonków, małżonków
    innych zstępnych.
    W pierwszej grupie podatkowej (ani też w drugiej) ustawodawca nie umieścił konkubenta.
    Tym samym, w Pani przypadku nie można ustalić podatku od spadków i darowizn według
    zasad dotyczących I grupy podatkowej, gdyż – jak wynika z przedstawionego we wniosku
    stanu faktycznego – jest Pani partnerką (konkubiną) Darczyńcy. Zaliczona jest więc Pani do
    trzeciej grupy podatkowej. Charakter związku, który łączy Panią z Darczyńcą, a także skutki
    jakie rodzi zawarcie przez Państwa związku w świetle prawa szwedzkiego pozostają, w
    świetle obowiązujących przepisów, bez wpływu na zaliczenie Pani do danej grupy
    podatkowej.
    Stanowisko Organu znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych:
      Konkubina nie może żądać zaliczenia do I grupy podatkowej po śmierci partnera, bez
      względu na przyczynę niesformalizowania związku. (wyrok Naczelnego Sądu
      Administracyjnego z 28 października 2016 r. sygn. akt II FSK 2835/14)
      (...) istotne są różnice pomiędzy związkiem małżeńskim a konkubinatem, a także
      różne konsekwencje wynikające z tych różnych form pożycia w odniesieniu do
      ustawy o podatku od spadków i darowizn. W przypadku konkubinatu brak jest na
      przykład możliwości skorzystania ze zwolnienia ze względu na więzi rodzinne,
      uregulowanego w art. 4a u.p.s.d. (...) Ustawa o podatku od spadków i darowizn w
      przypadku konkubentów nie przewiduje zwolnienia z tego podatku, nie mają zaś
      zastosowania zwolnienia ze względu na więzi rodzinne. Konkubenci w świetle ustawy
      o podatku od spadków i darowizn traktowani są jak osoby obce. Przelewy pieniędzy
      pomiędzy majątkami konkubentów należy traktować jako darowizny w tym zakresie,
      w jakim nie będą spożytkowane na zwykłe, bieżące potrzeby konkubentów związane
      ze wspólnym gospodarstwem domowym. (wyrok Naczelnego Sądu
      Administracyjnego z 11 października 2024 r. sygn. III FSK 1463/22) (podkreślenie
      Organu)
    Odnosząc się do Pani wywodów zawartych we własnym stanowisku dotyczących zasady
    równego traktowania i zakazu dyskryminacji, zauważyć należy, że dokonana przez Organ
    wykładnia ww. przepisów nie narusza tej zasady. Mało tego, w wyniku aprobaty Pani
    stanowiska wystąpiłaby tzw. dyskryminacja odwrotna, tzn. osoby żyjące w konkubinacie w
    Polsce byłyby w gorszej sytuacji pod względem zaliczenia do grupy podatkowej niż osoby
    żyjące w konkubinacie w innym państwie.
    W konsekwencji, skoro nie zawarła Pani związku małżeńskiego z Darczyńcą – pozostają
    Państwo w konkubinacie, to nie jest Pani jego żoną, a przez to nie może zostać Pani
    zaliczona do I grupy podatkowej, o której mowa w art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku od
    spadków i darowizn. Właściwą grupą podatkową jest grupa III.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn w brzmieniu
    obowiązującym w dacie otrzymania darowizny, tj., w 2021 r.:
      Opodatkowaniu podlega nabycie przez nabywcę, od jednej osoby, własności rzeczy i
      praw majątkowych o czystej wartości przekraczającej 4902 zł - jeżeli nabywcą jest
      osoba zaliczona do III grupy podatkowej.
    Na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn w brzmieniu
    obowiązującym w dacie otrzymania darowizny, tj., w 2021 r.:
      Jeżeli nabycie własności rzeczy i praw majątkowych od tej samej osoby następuje
      więcej niż jeden raz, do wartości rzeczy i praw majątkowych ostatnio nabytych
      dolicza się wartość rzeczy i praw majątkowych nabytych od tej osoby lub po tej samej
      osobie w okresie 5 lat poprzedzających rok, w którym nastąpiło ostatnie nabycie. Od

      podatku obliczonego od łącznej wartości nabytych rzeczy i praw majątkowych
      potrąca się podatek przypadający od opodatkowanych poprzednio nabytych rzeczy i
      praw majątkowych. Wynikająca z obliczenia nadwyżka podatku nie podlega ani
      zaliczeniu na poczet innych podatków, ani zwrotowi. Nabywcy obowiązani są w
      zeznaniu podatkowym wymienić rzeczy i prawa majątkowe nabyte w podanym wyżej
      okresie.
    W myśl art. 15 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie otrzymania
    darowizny, tj., w 2021 r.:
      Podatek oblicza się od nadwyżki podstawy opodatkowania ponad kwotę wolną od
      podatku, według następujących skal:
      Kwoty nadwyżki w złPodatek wynosi
      ponaddo
      1) od nabywców zaliczonych do III grupy podatkowej
          10 278  12%
      10 27820 556  1233 zł 40 gr i 16% od nadwyżki ponad 10 278 zł
      20 556  2877 zł 90 gr i 20% od nadwyżki ponad 20 556 zł
    Podsumowując, darowizna środków pieniężnych od Darczyńcy, która zgodnie z
    wcześniejszymi wyjaśnieniami, nastąpiła z majątku osobistego Darczyńcy do Pani majątku
    osobistego, podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn na zasadach
    określonych w przepisach ustawy o podatku od spadków i darowizn dla osób zaliczonych
    do III grupy podatkowej, przy zastosowaniu stawek podatkowych określonych w art. 15
    ww. ustawy i uwzględnieniu kwoty wolnej od podatku, wynikającej z art. 9 ustawy o
    podatku od spadków i darowizn.
    Powinna Pani zatem złożyć zeznanie o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych na
    formularzu SD-3 określonym przez Ministra Finansów w rozporządzeniu z dnia 27
    listopada 2015 r. w sprawie zeznania podatkowego składanego przez podatników podatku
    od spadków i darowizn (Dz.U. z 2015 r., poz. 2068) oraz uiścić podatek po otrzymaniu
    decyzji ustalającej jego wymiar.
    Tym samym Pani stanowisko w kwestii zaliczenia do właściwej grupy podatkowej należy
    uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.