Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.502.2025.1EJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-13
Teza: W zakresie ustalenia, czy otrzymany przez A zwrot części
odszkodowania od ubezpieczyciela w związku z uprzednią
zapłatą przez A odszkodowania na podstawie ugody zawartej
z B nie stanowi przychodu, zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 6a
ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
odszkodowania
szkody
ubezpieczyciel
ugody
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia niestanowiące
przychodu
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 4-pkt 6a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 16 września 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (zwana w dalszej części wniosku jako: „A”) ma
    siedzibę na terytorium Polski i podlega obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania (nieograniczony obowiązek podatkowy).
    Przedmiotem działalności A jest między innymi sprzedaż produktów (...). Kluczowym
    odbiorcą produktów jest spółka B Sp. z o.o. (zwana w dalszej części wniosku jako: „B”).
    W dniu (...) r. A otrzymał pierwsze zgłoszenie od B o znalezieniu w (...) na linii produkcyjnej
    ciał obcych plastikowych w różnych kolorach i o różnym kształcie i wielkości. Po
    przeanalizowaniu danych związanych ze zgłoszonym incydentem dokonano identyfikacji
    partii produkcyjnych i przeprowadzono analizę procesów i zapisów związanych z
    produkcją tych partii. Analiza nie potwierdziła, aby znalezione ciała obce mogły pochodzić
    z surowca B.
    Następnie w dniu (...) r. A otrzymał kolejne zgłoszenie z informacją, że odbiorca nadal
    znajduje plastikowe ciała obce w procesie produkcyjnym. B skontrolował jedną partię
    surowca pochodzącego od A i potwierdził obecność zanieczyszczeń w dwóch paletach (...).
    W wyniku powyższych działań potwierdzono, iż zanieczyszczenie dotyczy 2 partii
    produkcyjnych. W dniu (...) r. B znalazł jeszcze jedno zanieczyszczenie w produkcie – (...).
    B wstrzymał dostawy od A. Przeprowadzono audyt mający na celu oszacowanie
    rozmiarów szkody w związku z wadliwym produktem sprzedawanym przez A, oraz
    ustalenie przyczyny powstania tych szkód. B przedstawił stosowne wyliczenia kwot
    powstałych szkód.
    A przeanalizował proces produkcyjny, by zbadać co mogło spowodować ewentualne
    zaniedbanie powodujące szkodę. Wskazano, że prawdopodobnie pracownik na linii mógł
    przepuścić zanieczyszczony surowiec, jednakże nie zostało to potwierdzone. Tym samym
    nie ustalono dokładnego miejsca, ani czasu w którym doszło do zanieczyszczenia.
    Po przeanalizowaniu sytuacji A podjął działania mające na celu uszczelnienie procesów:
      1. zwiększenie obsady pracowników przy liniach inspekcyjnych,
      2. zabezpieczenia informujące o odejściu pracownika od taśmy, automatyczne
        zatrzymanie taśmy,
      3. w obszarach produkcyjnych zastąpiono pojemniki plastikowe pojemnikami ze stali
        kwasoodpornej.
    W związku z powyższym przyjąć należy, iż zdarzenie było wynikiem błędu pracownika A.
    B potwierdził zanieczyszczenie w partii towaru dostarczonego przez A.
    Ze względu na długoletnią współpracę pomiędzy spółkami, na chęć dalszej współpracy w
    przyszłości, zawarto w (...) roku ugodę i wzajemne zwolnienie z odpowiedzialności. W
    ramach ugody zawarto wzajemne rozstrzygnięcie sporu dotyczącego incydentu jakości
    surowca dostarczanego przez A do B.
    A zapłacił kwotę (...) EUR w ramach niniejszej ugody. Zapłata ww. kwoty miała charakter
    odszkodowania z tytułu wad dostarczonych towarów.
    A, po przeanalizowaniu aspektów podatkowych, uznał wydatek stanowiący zapłatę
    umownej kwoty jako koszt niepodatkowy. Kwota ta została wyłączona z kosztów
    podatkowych w roku (...). Nie ma wątpliwości, że wydatek poniesiony przez A na rzecz jej

    kontrahenta tytułem odszkodowania w ramach zawartej ugody nie zalicza się do kosztów
    uzyskania przychodów w zw. z brzmieniem art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych.
    Następnie A zwrócił się z wnioskiem o postępowanie likwidacyjne do swojego
    ubezpieczyciela wobec zdarzenia szkodowego, które polegało na dostarczeniu produktu:
    (...) zanieczyszczonych ciałami obcymi (plastikiem).
    Ubezpieczyciel przeprowadził postępowanie i po przeanalizowaniu wszystkich
    zgromadzonych dokumentów, na podstawie ugody zawartej z A, dokonał na rzecz A
    zwrotu części odszkodowania w kwocie (...) zł, które uprzednio A wypłacił na rzecz B w
    ramach ugody zawartej pomiędzy A a B. Skutkiem powyższego było otrzymanie przez A
    zwrotu części kwoty zapłaconego przez A odszkodowania.
    Otrzymany zwrot części odszkodowania przez ubezpieczyciela w ocenie A nie stanowił
    przychodu podatkowego.

## Pytanie

Czy otrzymany przez A zwrot części odszkodowania od ubezpieczyciela w związku z
    uprzednią zapłatą przez A odszkodowania na podstawie ugody zawartej z B nie stanowi
    przychodu, zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy, otrzymany przez A zwrot części odszkodowania od
    ubezpieczyciela w związku z uprzednią zapłatą przez A odszkodowania na podstawie
    ugody zawartej z B, nie stanowi przychodu, zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „u.p.d.o.p”).
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art.
    14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice
    kursowe.
    Co do zasady więc, przychodem jest przysporzenie podatnika, które ma trwały charakter i
    powiększa jego aktywa.
    Od powyższej zasady ustawa przewiduje jednak pewne wyjątki i tak, w myśl art. 12 ust. 4
    pkt 6a u.p.d.o.p., do przychodów nie zalicza się zwróconych innych wydatków
    niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów.
    Warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania
    przychodów, jest łączne spełnienie następujących przesłanek:
      - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
      - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
      - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
      - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
        może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
      - został właściwie udokumentowany,
      - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww.
        ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    W myśl art. 12 ust. 4 pkt 6a u.p.d.o.p., jeżeli zwrot poniesionych wydatków dotyczy
    kosztów, które nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, wówczas taki

    zwrot nie stanowi przychodu w CIT. Brak możliwości zaliczenia danego wydatku do
    kosztów podatkowych musi wynikać wprost z przepisów ustawy o CIT (nie zaś z
    subiektywnej woli podatnika) i jest warunkiem koniecznym do zastosowania dyspozycji
    art. 12 ust. 4 pkt 6a u.p.d.o.p., w przypadku uzyskania przez podatnika zwrotu takiego
    wydatku.
    W opisanej sprawie nie jest sporne, że wydatek poniesiony przez A na rzecz jej
    kontrahenta tytułem odszkodowania w ramach zawartej ugody nie zalicza się do kosztów
    uzyskania przychodów w zw. z brzmieniem art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.p.
    Mając na uwadze fakt, że odszkodowanie zapłacone przez A nie stanowiło kosztów
    uzyskania przychodów na podstawie ww. art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.p., to zwrot części
    odszkodowania, który A otrzymał od ubezpieczyciela, w świetle powyższego, nie powinien
    stanowić przychodu A zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 6a u.p.d.o.p.
    Naczelny Sąd Administracyjny w swoim wyroku z dnia 29 listopada 2022 roku (sygn. akt II
    FSK 726/20) jednoznacznie ocenił podobne zdarzenie. Cytując wyrok NSA:
    „W opinii Naczelnego Sądu Administracyjnego, słusznie Sąd pierwszej instancji wskazał w
    uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że odszkodowania uzyskane przez skarżącą od
    ubezpieczyciela wiążą się ze szkodami w mieniu innych podmiotów i w istocie stanowią
    spłatę zobowiązań, które skarżąca musi uregulować wobec swoich klientów w związku z
    postępowaniem reklamacyjnym potwierdzającym zniszczenie ich zasobów w trakcie
    wykonywania usługi. W konsekwencji, otrzymane przez skarżącą od ubezpieczyciela
    odszkodowania w związku z naprawieniem przez nią szkód klientom stanowią zwrot
    poniesionych na rzecz tych klientów wydatków, przy czym wydatki te, w myśl art. 16 ust. 1
    pkt 22 u.p.d.o.p., nie są zaliczane (nie mogą być zaliczone) do kosztów uzyskania
    przychodów. Wydatki te zatem na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 6a u.p.d.o.p, nie są
    zaliczane do przychodów. Przyjęcie przeciwnej wykładni prowadziłoby do sytuacji, w której
    podatnik nie mógłby zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów odszkodowania
    zapłaconego na rzecz swego kontrahenta, a zarazem musiałby zaliczyć do przychodu
    otrzymane od ubezpieczyciela odszkodowania, które w całości przekazał kontrahentowi i
    które mają za ceł kompensatę szkody pokrytej uprzednio klientom. W sytuacji takiej
    podatnik nie uzyskuje żadnego przysporzenia majątkowego, od którego należałoby uiścić
    podatek dochodowy.
    Ubezpieczyciel, wypłacając odszkodowanie na rzecz spółki, dokonywać będzie jedynie
    zwrotu wydatków, jakie spółka będzie ponosiła w celu odtworzenia stanu sprzed zajścia
    zdarzenia objętego ochroną ubezpieczeniową. W konsekwencji, spółka nie uzyska
    żadnego przysporzenia majątkowego. Mając na uwadze powyższe, nie sposób dojść do
    wniosku, że po stronie spółki powstaje trwałe przysporzenie, które dodatkowo zwiększa
    aktywa spółki. W bilansie skarżącej nie dochodzi bowiem do zwiększenie aktywów w
    sposób trwały z uwagi na fakt, iż spółka jest zobowiązana do wypłaty środków w tej samej
    wysokości, odpowiadającej kwocie otrzymanych od ubezpieczyciela odszkodowań, na
    rzecz innego podmiotu (klienta). W rzeczywistości dochodzi więc do przepływu ww.
    środków pomiędzy trzema podmiotami, tj. spółką a kontrahentem oraz spółką a
    ubezpieczycielem.”
    A poniósł wydatek w postaci wypłaty w ramach zawartej ugody. Wydatek ten nie stanowi
    kosztu uzyskania przychodu w myśl art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.p.
    Ubezpieczyciel zwrócił A część odszkodowania, które A zapłacił kontrahentowi z tytułu
    wad dostarczonych towarów.
    W celu zastosowania art. 12 ust. 4 pkt 6a u.p.d.o.p. konieczne jest by „wydatek ten nie
    został zaliczony do kosztów uzyskania przychodów” w rozumieniu art. 16 wskazanej
    ustawy oraz by wydatek został wcześniej przez podatnika poniesiony, a następnie
    zwrócony podatnikowi, przy czym wydatek poniesiony jest odpowiednikiem wydatku
    zwróconego.

    Treść analizowanego art. 12 ust. 4 pkt 6a u.p.d.o.p. nie przesądza o tożsamości
    podmiotowej podmiotu dokonującego zwrotu. Co za tym idzie należy przyjąć, że każdy
    zwrot, których jest przedmiotowo tożsamy i stanowi w istocie ekonomiczny ekwiwalent
    poniesionych wydatków, które nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów,
    niezależnie od podmiotu, który dokonuje tego zwrotu, należy uznać za wyłączony z
    przychodu w świetle ww. przepisów.
    Skoro zwrot części odszkodowania przez ubezpieczyciela na rzecz A stanowił dla spółki
    wydatek zwrócony, gdyż odszkodowanie jest za zdarzenie szkodowe, które polegało na
    dostarczeniu wadliwego produktu kontrahentowi, a wydatek kwoty wypłaconej
    kontrahentowi w ramach zawartej ugody nie stanowi dla A kosztu uzyskania przychodu, to
    zwrot części odszkodowania przez ubezpieczyciela na rzecz A jest przychodem nie
    podlegającym opodatkowaniu na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
        Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane
        pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
    Na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o CIT można stwierdzić, że co do zasady przychodem
    jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika, powiększająca jego aktywa, mająca
    definitywny charakter, którą może on rozporządzać jak własną – przychód powstaje zatem
    z momentem jego faktycznego uzyskania przez podatnika, czyli wpływu, bezpośrednio do
    majątku podatnika względnie na jego rachunek, wymienionych środków, skutkującego
    powstaniem po stronie podatnika możliwości dysponowania tymi środkami.
    Ponadto, wyjątek od reguły, zgodnie z którą przychodem podatnika są przysporzenia
    faktycznie przez niego uzyskane wprowadza art. 12 ust. 3 ustawy o CIT. Stosownie do tego
    przepisu:
        Za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi
        produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z
        zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1
        pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie
        otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i
        skont.
    Przepis ten nakazuje ujmować dla celów podatkowych przychody, które jeszcze nie zostały
    otrzymane przez podatnika, ale są mu należne, tj. stanowią przedmiot wymagalnych
    świadczeń.
    Literalna wykładnia powołanego przepisu prowadzi do wniosku, że do przychodów
    podatkowych zalicza się takie przychody, które w danym momencie są trwałe, definitywne
    i bezwarunkowe. Do przychodów podatkowych podatnik winien zaliczyć tylko takie
    przychody, które są mu należne. Nie będą to zatem jakiekolwiek przychody, lecz
    przychody, w stosunku do których podatnikowi przysługiwać będzie prawo do ich
    otrzymania i które stanowić będą jego trwałe przysporzenie majątkowe.
    W piśmiennictwie i judykaturze przychód podatkowy identyfikowany jest z trwałym
    przysporzeniem majątkowym zwiększającym wartość aktywów (zob. P. Małecki, M.
    Mazurkiewicz, CIT. Podatki i rachunkowość – Komentarz do art. 7 ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych. LEX 2014). Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd
    Administracyjny w wyroku z 12 lutego 2013 r., sygn. akt II FSK 1248/11 stwierdzając, że z
    istoty podatku dochodowego wynika, że jest on ciężarem publicznoprawnym od przyrostu

    majątkowego (dochodu), a zatem przychodem jest ta wartość, która wchodząc do majątku
    podatnika może powiększyć jego aktywa. Przychodem jest zatem takie przysporzenie
    majątkowe o charakterze trwałym, które definitywnie powiększa aktywa osoby prawnej.
    Co do zasady więc, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej
    osoby prawnej decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w
    sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika lub zmniejszenie jego
    zobowiązania w sposób trwały, a nie tymczasowy. Owa definitywność w zakresie środków
    pieniężnych definiowana powinna być przez pryzmat możliwości swobodnego nimi
    dysponowania. W ocenie organu, przysporzenie w postaci otrzymania przez podatnika
    środków pieniężnych zostać może uznane za przychód w podatku dochodowym od osób
    prawnych, o ile łącznie zostaną spełnione poniższe warunki:
      - przysporzenie to ma charakter definitywny, powodujący w sposób trwały zwiększenie
        wartości aktywów podatnika lub też zmniejszenie wysokości jego zobowiązań oraz
      - podatnik może rozporządzać otrzymanymi środkami jak własnymi.
    Przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika, powiększająca jego
    aktywa, o ile nie została wyłączona z przychodów podatkowych, na podstawie art. 12 ust.
    4 ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT:
        Do przychodów nie zalicza zwróconych innych wydatków niezaliczonych do
        kosztów uzyskania przychodów.
    Należy przy tym podkreślić, że cytowany przepis odnosi się wyłącznie do poniesionych i
    zwróconych podatnikowi wydatków niezaliczonych z mocy art. 16 tej ustawy do kosztów
    uzyskania przychodów. Aby dany wydatek mógł być zaliczony do kategorii „innych
    wydatków”, o których mowa w art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT, konieczne jest, by
    „wydatek ten nie został zaliczony do kosztów uzyskania przychodów” w rozumieniu
    przepisu art. 16 tej ustawy oraz by wydatek został wcześniej przez podatnika poniesiony, a
    następnie zwrócony podatnikowi. Przy czym wydatek poniesiony powinien być
    odpowiednikiem wydatku zwróconego. Tak więc „wydatek zwrócony” to ten sam, a nie taki
    sam wydatek, który został poniesiony.
    Stanowisko to potwierdził również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 stycznia
    2021 r., sygn. akt II FSK 2636/18 w którym wskazał, że: „Zgodnie art. 12 ust. 4 pkt 6a
    updop, do przychodów nie zalicza się zwróconych innych wydatków niezaliczonych do
    kosztów uzyskania przychodów. Przepis ten tworzy zamknięty katalog przychodów
    neutralnych podatkowo. Jego zakres nie podlega rozszerzeniu bądź zawężeniu poprzez
    stosowanie analogii lub wykładni rozszerzającej. Z art. 12 ust. 4 pkt 6a u.p.d.o.p. wynika
    zatem, iż aby dany wydatek mógł być zaliczony do kategorii "innych wydatków", muszą być
    spełnione następujące przesłanki: (a) wydatek nie został zaliczony do kosztów uzyskania
    przychodów; (b) wydatek został wcześniej przez podatnika poniesiony, a następnie
    zwrócony podatnikowi (zob. wyrok NSA z 28 lipca 2020 r., II FSK 1420/18). W orzecznictwie
    sądów administracyjnych za utrwalony należy przy tym uznać pogląd przywołany przez
    sąd pierwszej instancji, że aby dany wydatek mógł być zaliczony do kategorii "innych
    wydatków", o których mowa w art. 12 ust. 4 pkt 6a updop, konieczne jest by został on
    wcześniej poniesiony, a następnie zwrócony podatnikowi, przy czym by wydatek
    poniesiony był odpowiednikiem wydatku zwróconego. Tak więc "wydatek zwrócony" to
    ten sam wydatek, a nie taki sam wydatek, jak ten, który został poniesiony. Zwróconym
    innym wydatkiem nie jest więc uzyskana przez podatnika kwota, która tylko odpowiada
    wartości poniesionego wydatku, lecz nie stanowi jego zwrotu (por. wyroki Naczelnego
    Sądu Administracyjnego z 1 grudnia 2005 r., FSK 2673/04; z 13 lipca 2010 r., II FSK 455/09;
    z 10 marca 2015 r., II FSK 292/13; 7 lutego 2019 r., II FSK 480/17).”
    Jak wynika z opisu sprawy, w wyniku sprzedaży wadliwego produktu przez Spółkę, zawarli
    Państwo ugodę z Kontrahentem. W ramach ugody zapłacili Państwo odszkodowanie z

    tytułu wad dostarczonych towarów. Następnie zwrócili się Państwo z wnioskiem o
    postępowanie likwidacyjne do swojego ubezpieczyciela wobec zdarzenia szkodowego,
    które polegało na dostarczeniu produktów zanieczyszczonych plastikiem. Ubezpieczyciel
    przeprowadził postępowanie i po przeanalizowaniu wszystkich zgromadzonych
    dokumentów dokonał zwrotu części kwoty zapłaconego przez Spółkę odszkodowania na
    rzecz Kontrahenta.
    Jak wskazali Państwo we wniosku, wypłata odszkodowania dla Kontrahenta w ramach
    ugody, tytułem wadliwego wad dostarczonych towarów nie zalicza się do kosztów
    uzyskania przychodów.
    Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że kwota pieniężna, która została
    wypłacona przez ubezpieczyciela na rzecz Państwa Spółki, nie będzie mogła być uznana za
    pożytek, o którym mowa w art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT, ponieważ stanowi ona
    odszkodowanie będące wykonaniem świadczenia z umowy ubezpieczenia, a nie zwrot
    wydatków poniesionych przez Wnioskodawcę niezaliczonych do kosztów uzyskania
    przychodów. Wobec tego w analizowanej sprawie nie został spełniony jeden z warunków
    art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT, o których mowa powyżej, dlatego też w przedmiotowej
    sprawie nie znajdzie zastosowania art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT, a otrzymane od
    ubezpieczyciela odszkodowanie w myśl art. 12 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, stanowić będzie
    przychód podatkowy.
    Wskazać bowiem należy, że odszkodowanie to zaliczane do przychodów, zgodnie z 12 ust.
    1 pkt 1 ustawy o CIT, jest powiązane (koresponduje) z kosztami ubezpieczenia
    Wnioskodawcy na wypadek tego rodzaju zdarzeń i dotyczy ryzyka prowadzonej przez
    Spółkę działalności. Odszkodowanie, które zostało wypłacone i otrzymane od
    Ubezpieczyciela nie można utożsamiać ze zwrotem wydatków poniesionych przez Spółkę
    w wyniku wad dostarczanych produktów przez Spółkę, gdyż takim zwrotem nie jest.
    Wynika bowiem z umowy ubezpieczenia zawartej przez Państwa z ubezpieczycielem, a
    zatem z innego tytułu.
    W związku z powyższym, skoro doszło do wypłaty odszkodowania przez ubezpieczyciela
    na rzecz Spółki, kwota otrzymywana przez Spółkę stanowi przychód podatkowy z tytułu
    otrzymanego od ubezpieczyciela odszkodowania, będącego wykonaniem świadczenia z
    umowy ubezpieczenia i należy traktować ją jako przychód podlegający opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób prawnych, na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.
    Tym samym, Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Odnosząc się do przywołanego przez Państwa wyroku należy zaznaczyć, że orzeczenia
    sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast organ, mimo że w
    ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami
    sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie
    stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

        Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny
        lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest
        elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
        decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
        praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.