Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.382.2025.2.EJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-01
Teza: Uwzględnienie przy kalkulacji nadwyżki kosztów finansowania
dłużnego różnic kursowych zabezpieczających ryzyko
walutowe wynikające z Umów.
Słowa kluczowe: dostawa-dostawa towarów
finansowanie-finansowanie dłużne
instrumenty-pochodne instrumenty finansowe
koszt-koszty uzyskania przychodów
ryzyko
różnica-różnice kursowe
umowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Koszty
finansowania dłużnego-Pojęcie kosztów finansowania
dłużnego-Wydatki nieuznawane za koszty finansowania
dłużnego
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15c-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 29 września 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    (...) S.A. dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka” jest polską spółką akcyjną będącą podatnikiem
    CIT od całości swoich dochodów. Spółka podlega nieograniczonemu obowiązki podatk
    owemu w Polsce, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku
    dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”).
    Główny przedmiot działalności gospodarczej Spółki stanowi (...)
    W branży, w której działa Spółka, kontrakty na zakup (...) zawierane są zazwyczaj w walucie
    obcej, co wiąże się z koniecznością nabywania tej waluty przez Wnioskodawcę. W celu
    zabezpieczenia się przed niekorzystną zmianą kursów walut Wnioskodawca wykorzystuje
    instrumenty pochodne, przez które rozumie się, zgodnie z postanowieniami art. 4a pkt 22
    ustawy o CIT, instrumenty finansowe, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c-i ustawy z
    29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi:
      - zabezpieczające przyszłe przepływy pieniężne Spółki, głównie tzw. (...),
      - zabezpieczające pozycję finansową Spółki, przykładowo kontrakty typu (...) (dalej
        łącznie: „Kontrakty”).
    Zawierane przez Spółkę Kontrakty mają na celu zwiększenie efektywności ekonomicznej
    jej przyszłych rozliczeń poprzez ograniczenie ryzyka kursowego związanego z kluczowymi
    dla działalności Spółki transakcjami. Mając na względzie charakter prowadzonej przez
    Spółkę działalności, w szczególności jej aktywność na rynkach zagranicznych, rezygnacja z
    zastosowania mechanizmów zabezpieczających przed skutkami wahań kursowych, a co za
    tym idzie zmian cen nabywanych towarów, skutkowałaby istotnym ryzykiem
    ekonomicznym. Co z kolei mogłoby w znaczący sposób wpływać na rentowność
    prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej.
    Podkreślenia wymaga, iż Kontrakty służą wyłącznie zabezpieczeniu ryzyka kursowego
    wynikającego z realizacji kontraktów handlowych dotyczących (...), a więc pozostają w
    ścisłym związku z konkretnymi transakcjami narażonymi na ryzyko kursowe i
    wynikającymi z podstawowej działalności operacyjnej Wnioskodawcy. Nie są one w
    żadnym zakresie powiązane z pozyskiwaniem środków finansowych od innych
    podmiotów, w tym podmiotów niepowiązanych, w szczególności w formie kredytów,
    pożyczek bądź innych instrumentów finansowania zewnętrznego. Zawierane Kontrakty
    nie stanowią również niezależnych operacji o charakterze spekulacyjnym - ich zawieranie
    nie służy osiągnięciu zysku kapitałowego, lecz wyłącznie element zarządzania ryzykiem
    kursowym. Potrzeba ich stosowania wynika bezpośrednio z występowania ryzyka
    kursowego związanego z podstawową działalnością Spółki i ma na celu ograniczenie
    wpływu nieprzewidywalnych wahań kursów walut na wynik finansowy Wnioskodawcy.
    Wnioskodawca nie zawiera i nie planuje zawierać transakcji na instrumentach
    pochodnych o charakterze spekulacyjnym, tj. takich, których jedynym celem byłoby
    uzyskanie zysku niezwiązanego z działalnością operacyjną, a w szczególności
    niezwiązanego z zabezpieczaniem przychodów i kosztów tej działalności.

    W wyniku zrealizowania Kontraktów powstaje wynik finansowy będący różnicą pomiędzy
    kursem ustalonym w ramach danego instrumentu zabezpieczającego a kursem faktycznie
    zastosowanym w związanej z nim transakcji gospodarczej. Wartość tego wyniku może być
    zarówno dodatnia, jak i ujemna, co przekłada się odpowiednio na powstanie przychodu
    lub poniesienie kosztu przez Spółkę - w formie dodatnich lub ujemnych różnic kursowych.

## Pytanie

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym różnice kursowe
    powstałe w związku z realizacją Kontraktów służących zabezpieczeniu ryzyka kursowego
    wynikającego z zawieranych umów na dostawę towarów, nie powinny być uwzględniane
    przy kalkulacji nadwyżki kosztów finansowania dłużnego zgodnie z art. 15c ust. 1 ustawy o
    CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, różnice kursowe powstałe w związku z realizacją Kontraktów,
    które służą zabezpieczeniu ryzyka kursowego wynikającego z umów, o których mowa w
    opisie stanu faktycznego, nie powinny być uwzględniane przy kalkulacji nadwyżki kosztów
    finansowania dłużnego w rozumieniu art. 15c ust. 1 ustawy o CIT.
    W ramach implementacji dyrektywy Rady EU 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r.
    ustanawiającej przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania
    opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego
    (Dz.Urz. UE L 193, s.1, 19.7.2016, dalej: „Dyrektywa ATAD”), z dniem 1 stycznia 2018 r.
    znowelizowane zostały przepisy ustawy o CIT w zakresie tzw. niedostatecznej kapitalizacji,
    tj. przepisy przeciwdziałające nadmiernemu finansowaniu podatników długiem, co
    skutkuje erozją bazy podatkowej w państwie siedziby spółki art. 15c i art. 15ca ustawy o
    CIT w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2018 r.
    Stosownie do art. 15c ust. 1 ustawy o CIT:
    „(...) podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1, są obowiązani wyłączyć z kosztów
    uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego w części, w jakiej nadwyżka kosztów
    finansowania dłużnego przewyższa 30% kwoty odpowiadającej nadwyżce sumy
    przychodów ze wszystkich źródeł przychodów pomniejszonej o przychody o charakterze
    odsetkowym nad sumą kosztów uzyskania przychodów pomniejszonych o wartość
    zaliczonych w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów odpisów
    amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16a-16m, oraz kosztów finansowania dłużnego
    nieuwzględnionych w wartości początkowej środka trwałego lub wartości niematerialnej i
    prawnej”.
    W myśl art. 15c ust. 3 ustawy o CIT:
    „(...) przez nadwyżkę kosztów finansowania dłużnego rozumie się kwotę, o jaką poniesione
    przez podatnika koszty finansowania dłużnego, podlegające zaliczeniu do kosztów
    uzyskania przychodów w roku podatkowym, przewyższają uzyskane przez podatnika w
    tym roku podatkowym podlegające opodatkowaniu przychody o charakterze
    odsetkowym”.
    Natomiast koszty finansowania dłużnego to, zgodnie z art. 15 ust. 12 ustawy o CIT:
    „(...) wszelkiego rodzaju koszty związane z uzyskaniem od innych podmiotów, w tym od
    podmiotów niepowiązanych, środków finansowych i z korzystaniem z tych środków, w
    szczególności odsetki, w tym skapitalizowane lub ujęte w wartości początkowej środka
    trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, opłaty, prowizje, premie, część odsetkową
    raty leasingowej, kary i opłaty za opóźnienie w zapłacie zobowiązań oraz koszty
    zabezpieczenia zobowiązań, w tym koszty pochodnych instrumentów finansowych,
    niezależnie na rzecz kogo zostały one poniesione”.

    W tym miejscu Spółka pragnie podkreślić, że znaczenie i zakres normy prawa w pierwszej
    kolejności ustalać należy w oparciu o dyrektywy wykładni językowej. Wykładnia językowa
    polega na ustaleniu znaczenia i zakresu wyrażeń tekstu prawnego ze względu na język, w
    którym wyrażenia te zostały sformułowane. Tym samym w analizowanej sprawie punktem
    wyjścia jest ustalenie znaczenia zwrotów „uzyskanie” oraz „korzystanie ze środków
    finansowych” zawartych w art. 15c ust. 12 ustawy o CIT, bowiem wskazane pojęcia mają
    decydujące znaczenie w określeniu czy dane koszty należy uznać za koszty finansowania
    dłużnego.
    Zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN definicja „uzyskać - uzyskiwać” oznacza
    „otrzymanie czegoś, co było przedmiotem starań”. Natomiast zwrot „korzystać” oznacza
    „mieć pożytek z czegoś, wyzyskiwać coś oraz użytkować coś, posługiwać się czymś jako
    narzędziem, środkiem itp.”.
    W myśl powyższych definicji, zdaniem Spółki sformułowanie „uzyskać od innych
    podmiotów środki finansowe” dotyczy sytuacji, w której środki otrzymywane są w wyniku
    podjętych starań. Natomiast „korzystać ze środków finansowych” oznacza mieć pożytek ze
    środków finansowych, użytkować te środki finansowe, posługiwać się nimi. Koszty
    uzyskania środków finansowych to zatem koszty ponoszone w celu otrzymania środków
    finansowych i podjęcia starań z tym związanych. Natomiast koszt korzystania ze środków
    finansowych to koszty ponoszone w celu uzyskania pożytków ze środków finansowych,
    posługiwania się nimi, użytkowania ich.
    Nie ulega wątpliwości, że celem zawierania przez Spółkę Kontraktów nie jest otrzymanie
    środków finansowych w wyniku starań ani pobieranie pożytków ze środków finansowych,
    posługiwanie się nimi, użytkowanie ich. W konsekwencji, kierując się zasadami wykładni
    językowej, wspomniane w opisie stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego dodatnie i
    ujemne różnice kursowe, powstałe z tytułu zrealizowania Kontraktów nie wypełniają
    definicji pozycji wpływających na koszty finansowania dłużnego w oparciu o art. 15c ust.
    12 ustawy o CIT.
    Zdaniem Wnioskodawcy, przy dokonywaniu wykładni art. 15c ust. 12 ustawy o CIT,
    zawierającego definicję kosztów finansowania dłużnego, zasadne jest również
    uwzględnienie przepisów prawa unijnego - w szczególności Dyrektywy ATAD. Akt ten,
    zawiera również definicję kosztów finansowania, choć posługuje się odmiennym
    określeniem tj. „kosztów finansowania zewnętrznego”. Stosownie do definicji zawartej w
    art. 2 pkt 1 Dyrektywy ATAD, są nimi: „wydatki z tytułu odsetek od wszystkich form
    zadłużenia, inne koszty ekonomicznie równoważne odsetkom i wydatki poniesione w
    związku z pozyskiwaniem finansowania, zgodnie z definicją w prawie krajowym, w tym -
    choć nie tylko - płatności w ramach pożyczek partycypacyjnych, odsetki kalkulacyjne z
    tytułu takich instrumentów jak obligacje zamienne i obligacje zerokuponowe, kwoty w
    ramach alternatywnych uzgodnień dotyczących finansowania, takich jak finansowanie
    typu islamskiego, element odsetkowy finansowania w przypadku płatności z tytułu
    leasingu finansowego, odsetki skapitalizowane ujęte w wartości bilansowej danego
    składnika aktywów lub amortyzacja skapitalizowanych odsetek, kwoty określane przez
    odniesienie do zwrotu z finansowania w ramach zasad dotyczących ustalania cen
    transferowych, w stosownych przypadkach, kwoty odsetek nominalnych w ramach
    instrumentów pochodnych lub uzgodnień dotyczących zabezpieczenia związanych z
    finansowaniem zewnętrznym, z którego korzysta dany podmiot, określone zyski i straty z
    tytułu różnic kursowych wynikające z zaciągniętych pożyczek i instrumentów związanych z
    pozyskiwaniem finansowania, opłaty gwarancyjne związane z uzgodnieniami dotyczącymi
    finansowania, opłaty związane z uzgodnieniami i podobne koszty związane z zaciąganiem
    pożyczek”.
    Pomimo, że definicja kosztów finansowania zewnętrznego zawarta w Dyrektywie ATAD ma
    charakter otwarty, wskazując jedynie przykładowy katalog kosztów mieszczących się w
    tym pojęciu, należy uznać ją za wystarczająco precyzyjną, by umożliwić identyfikację
    kosztów związanych z instrumentami finansowymi, które podlegają limitowaniu. Z treści

    tej definicji wynika bowiem jednoznacznie, że odnoszą się one wyłącznie do instrumentów
    związanych z procesem pozyskiwania finansowania. A contrario, koszty dotyczące innych
    instrumentów finansowych - niezwiązanych z finansowaniem zewnętrznym - nie mieszczą
    się w zakresie tej regulacji.
    Co więcej, nawet w sytuacji, gdyby ustawodawca unijny nie wskazał wprost na
    konieczność istnienia związku danego instrumentu z pozyskaniem finansowania, to i tak
    taki związek wynikałby z samej konstrukcji definicji - w szczególności z jej części wstępnej,
    obejmującej m.in. „wydatki z tytułu odsetek od wszystkich form zadłużenia, inne koszty
    ekonomicznie równoważne odsetkom oraz wydatki poniesione w związku z
    pozyskiwaniem finansowania”.
    W ocenie Wnioskodawcy, ujemne różnice kursowe powstałe w związku z działalnością
    operacyjną niefinansową Spółki, wynikające z realizacji Kontraktów mających na celu
    zabezpieczenie ryzyka walutowego, nie spełniają kryteriów definicji kosztów finansowania
    dłużnego, o której mowa w art. 15c ust. 12 ustawy o CIT. Definicja ta, korespondująca z
    definicją kosztów finansowania zewnętrznego zawartą w Dyrektywie ATAD, odnosi się
    wyłącznie do kosztów bezpośrednio związanych z pozyskiwaniem finansowania.
    W konsekwencji, dodatnich różnic kursowych, które powstają analogicznie w ramach
    realizacji Kontraktów, nie można uznać za przychody o charakterze odsetkowym w
    rozumieniu art. 15c ust. 13 ustawy o CIT. Nie stanowią one bowiem wynagrodzenia z
    tytułu udostępnienia kapitału lub lokowania środków pieniężnych, lecz są jedynie efektem
    zmiany kursu walutowego pomiędzy dniem zawarcia a dniem realizacji transakcji. Z uwagi
    na swoje źródło oraz charakter ekonomiczny, dodatnie różnice kursowe nie mogą być
    kwalifikowane jako odsetki ani jako przychody ekonomicznie równoważne odsetkom.
    Takie rozumienie pojęcia kosztów finansowania dłużnego - w szczególności w kontekście
    zastosowania instrumentów finansowych - znajduje również potwierdzenie w wykładni
    celowościowej omawianej regulacji. Nowelizacja art. 15c ustawy o CIT, miała na celu
    implementację mechanizmów przeciwdziałających praktykom prowadzącym - cytując
    uzasadnienie - do „niezasadnego z aksjologicznego punktu widzenia obniżania bazy
    podatkowej”, a także innym formom tzw. agresywnej optymalizacji podatkowej.
    Nowelizacja ta stanowiła wykonanie obowiązku implementacji Dyrektywy ATAD do
    krajowego porządku prawnego. W jej wyniku uchylone zostały wcześniejsze przepisy
    dotyczące tzw. niedostatecznej kapitalizacji, które nie spełniały minimalnych standardów
    określonych przez prawo unijne.
    W uzasadnieniu do projektu ustawy nowelizującej polski ustawodawca wprost odwołał się
    do celów Dyrektywy ATAD, wskazując, że wprowadzane regulacje mają na celu
    „zwiększenie skuteczności krajowych systemów opodatkowania podatkiem dochodowym
    przedsiębiorstw korporacyjnych w zakresie przeciwdziałania erozji baz podatkowych na
    rynku wewnętrznym i przenoszeniu zysków poza jego obszar”. Realizacja tego celu miała
    następować poprzez wdrożenie przez państwa członkowskie UE powszechnych i
    skutecznych instrumentów prawnych ograniczających możliwość unikania
    opodatkowania, w tym w szczególności ograniczenia możliwości odliczania kosztów
    finansowania zewnętrznego - jak wskazano: „a) ograniczenie możliwości odliczania
    odsetek, [...]”.
    W świetle powyższego, a zwłaszcza celu regulacji wyznaczonego zarówno przez unijnego,
    jak i krajowego ustawodawcę, nie sposób przyjąć, aby ograniczenie w zakresie zaliczania
    do kosztów uzyskania przychodów, przewidziane w znowelizowanym art. 15c ustawy o
    CIT, miało odnosić się do transakcji mających na celu zabezpieczenie przed ryzykiem
    gospodarczym związanym z podstawową działalnością operacyjną podatnika.
    Stanowisko zaprezentowane powyżej znajduje potwierdzenie również w orzecznictwie
    sądów administracyjnych. Przykładowo, w wyroku z dnia 7 października 2022 r. sygn. akt II
    FSK 108/20, Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: „NSA”) rozstrzygając kwestię kwalifikacji
    do kosztów finansowania dłużnego wydatków poniesionych w związku z instrumentami

    finansowymi - takimi jak prowizje, opłaty wstępne oraz ujemne różnice kursowe - że w
    sytuacji, gdy instrumenty te służą zabezpieczeniu transakcji zakupu i sprzedaży towarów,
    a tym samym zabezpieczeniu podstawowego źródła przychodów podatnika, wydatki te nie
    podlegają limitowaniu na podstawie art. 15c ustawy o CIT.
    NSA wskazał, że instrumenty finansowe wykorzystywane wyłącznie w celu zabezpieczenia
    ryzyk gospodarczych, a nie osiągnięcia zysku o charakterze spekulacyjnym, nie prowadzą
    do pozyskania przez podatnika środków finansowych ani korzystania z takich środków. W
    konsekwencji, nie można uznać, iż są one związane z finansowaniem zewnętrznym w
    rozumieniu art. 15c ustawy o CIT, a tym samym nie mieszczą się w zakresie kosztów
    finansowania dłużnego objętych ww. przepisem.
    Wnioskodawca pragnie wskazać, że zaprezentowane powyżej stanowisko dotyczące
    kwalifikacji kosztów związanych z instrumentami finansowymi, znajduje potwierdzenie
    także w treści interpretacji indywidualnych wydawanych przez Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej, w tym w szczególności:
    - w interpretacji z 18 lipca 2024 r. 0111-KDIP2-2.4010.254.2024.1.AP, Dyrektor KIS
      potwierdził prawidłowość stanowiska wnioskodawcy, zgodnie z którym różnice
      kursowe powstałe w związku z realizacją kontraktów typu forward służących
      zabezpieczeniu ryzyka kursowego kluczowych dla wnioskodawcy transakcji nie są
      związane z pozyskiwaniem finansowania zewnętrznego i nie stanowią kosztów
      finansowania dłużnego, tym samym nie powinny być uwzględniane przy kalkulacji
      nadwyżki kosztów finansowania dłużnego;
    - w interpretacji z 12 kwietnia 2023 r. 0111-KDIB1-2.4010.539.2018.8.AW, Dyrektor KIS
      potwierdził prawidłowość stanowiska wnioskodawcy, że przychody oraz koszty
      związane z powstawaniem różnic kursowych w wyniku przeprowadzania transakcji
      zabezpieczających są ściśle związane z dokonywanymi przez spółkę transakcjami
      towarowymi i tym samym wpływają na zabezpieczenie podstawowego źródła
      przychodów spółki, nie stanowiąc równocześnie w żadnej mierze jakiejkolwiek formy
      finansowania. W konsekwencji różnice te nie stanowią kosztów finansowania
      dłużnego art. 15c ustawy o CIT;
    - w interpretacji z 9 maja 2022 r. 0111-KDIB1-1.4010.56.2022.1.ŚS, Dyrektor KIS
      potwierdził stanowisko wnioskodawcy, iż zrealizowane dodatnie i ujemne różnice
      kursowe powstałe z tytułu wykorzystywania instrumentów zabezpieczających ryzyko
      walutowe powstałe w podstawowej działalności podatnika, tj. w transakcjach zakupu
      i sprzedaży produktów rolnych, kosztów transportu, przerobu surowców oraz
      kosztów ogólnozakładowych, nie stanowią kosztów finansowania dłużnego;
    - w interpretacji z 10 stycznia 2019 r. 0114-KDIP2-2.4010.565.2018.1.AM, Dyrektor KIS
      potwierdził stanowisko wnioskodawcy, iż koszty transakcji hedgingowych
      zabezpieczających kluczowe dla działalności podatnika transakcje, w tym: zakup
      surowców, sprzedaż towarów, nie stanowią kosztów finansowania dłużnego;
    - w interpretacji z 16 listopada 2018 r. 0111-KDIB2-1.4010.315.2018.1.EN, Dyrektor KIS
      odniósł się do kwestii kwalifikacji kosztów instrumentów finansowych
      zabezpieczających ryzyko zmian ceny miedzi oraz ryzyko zmiany kursu walutowego,
      uznając, że tego rodzaju koszty jako nie związane z uzyskiwaniem finansowania, nie
      spełniają definicji kosztów finansowania dłużnego;
    - w interpretacji z 28 maja 2018 r. 0114-KDIP2-2.4010.81.2018.2.AM), Dyrektor KIS stanął
      na stanowisku, iż skoro transakcje hedgingowe zabezpieczają kluczowe dla
      działalności transakcje zakup surowców, sprzedaż towarów), to osiągane przychody

      oraz ponoszone koszty z tytułu zawieranych kontraktów nie są związane z
      pozyskaniem lub korzystaniem ze środków finansowych. W konsekwencji straty z
      kontraktów oraz koszty obsługi kontraktów nie powinny być uwzględniane w
      kosztach finansowania dłużnego.
    W ocenie Spółki, Kontrakty są zawierane wyłącznie w celu zabezpieczenia ryzyka
    kursowego związanego z podstawową działalnością operacyjną Spółki jakim jest obrót (...).
    W związku z tym, zarówno ponoszone przez Spółkę koszty w postaci ujemnych różnic
    kursowych, jak i osiągane przychody z tytułu dodatnich różnic kursowych, wynikające z
    zawarcia i realizacji tych Kontraktów, nie pozostają w jakimkolwiek związku z
    pozyskiwaniem finansowania.
    W konsekwencji, różnice kursowe powstałe w związku z zawieraniem i realizacją
    Kontraktów nie powinny być uwzględniane przy kalkulacji nadwyżki kosztów finansowania
    dłużnego, o której mowa w art. 15c ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo
    przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać
    należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego. Odnosząc się natomiast do przywołanego przez Państwa wyroku
    należy zaznaczyć, że orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których
    zapadły. Natomiast Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje
    się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości
    zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.