Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.15.2025.1.TR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-07
Teza: Opodatkowanie kwot dodatkowych otrzymanych w wyniku
zawarcia ugody z bankiem.
Słowa kluczowe: banki
kredyt
kredyt-kredyt bankowy
kwota
kwota-kwota dodatkowa
zwrot
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

    9 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 8 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1. Zainteresowana będąca stroną postępowania:
        X
    2. Zainteresowany niebędący stroną postępowania:
        Y
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawczyni (zainteresowana wskazana jako strona postępowania) wraz z drugim
    zainteresowanym, tj. współkredytobiorcą – małżonkiem (dalej łącznie jako: Kredytobiorcy,
    Wnioskodawca) byli stroną umowy kredytu mieszkaniowego z dnia 24 kwietnia 2008 r.
    zawartej z Bankiem. Umowę kredytową zawarto w celu budowy domu. Kwota kredytu,
    końcowo udostępniona i wypłacona Kredytobiorcom wyniosła 150.227,96 zł. Od momentu
    podpisania umowy kredytu do chwili obecnej między Kredytobiorcami istnieje ustrój
    małżeńskiej wspólności majątkowej. Zgodnie z umową oboje Kredytobiorcy odpowiadali
    solidarnie za spłatę kredytu.
    Zgodnie z treścią umowy, zabezpieczeniem spłaty kredytu były m.in. hipoteka zwykła w
    kwocie 62.547,57 CHF oraz hipoteka kaucyjna do kwoty 18.138,80 CHF ustanowiona na
    nieruchomości będącej przedmiotem kredytowania, przelew wierzytelności pieniężnej z
    umowy ubezpieczenia nieruchomości od ognia i innych zdarzeń losowych, weksel własny
    in blanco z klauzulą bez protestu wraz z deklaracją wekslową.
    Kredytobiorcy w dniu 1 marca 2018 r. dokonali całkowitej spłaty kredytu.
    Od dnia zawarcia umowy do dnia 1 marca 2024 r. wpłacili na rzecz Banku łącznie
    251.902,21 zł tytułem rat kapitałowo-odsetkowych oraz kwotę 160,00 zł tytułem kosztów
    okołokredytowych.
    Z uwagi na powzięcie przez Kredytobiorców wiedzy o tym, że zawarta przez nich umowa o
                                                1kredyt mogła zawierać niedozwolone klauzule umowne (w rozumieniu art. 385 k.c.).
    postanowili wystąpić do sądu z wnioskiem o zapłatę na ich rzecz kwoty 101.674,25 zł
    (kwota stanowiąca nadpłatę ponad wypłacony przez Bank kapitał), wpłaconej przez
    Kredytobiorców na poczet spłaty rat kredytu, stanowiących w ich ocenie świadczenia
    nienależne (art. 410 k.c. w zw. z art. 405 k.c.) na skutek nieważnej umowy kredytu.
    W toku postępowania sądowego wobec dokonania przez Kredytobiorców nadpłaty ponad
    kwotę udostępnionego im kapitału, Strony podjęły rozmowy mające na celu
    wypracowanie warunków ugody, w efekcie której potwierdzona została ważność umowy.
    W dniu 31 października 2024 r. Kredytobiorcy oraz Bank zawarli ugodę pozasądową. Istotą
    ugody było rozliczenie się tak, jakby strony zawarły od samego początku umowę kredytu
    Złotowego. W wyniku przeliczenia powstała nadwyżka, którą Bank zgodnie z § 1 ust. 9
    Ugody zobowiązał się zwrócić: „Bank zobowiązuje się do zwrotu na rzecz Kredytobiorcy
    kwoty 66.930,32 złotych (słownie: sześćdziesiąt sześć tysięcy dziewięćset trzydzieści
    złotych 32/100 w tym: kapitał 65 712,09 złotych, odsetki 1 218,23 złotych, w terminie 21
    dni od dnia zawarcia Ugody”.
    Jednocześnie, zgodnie z § 4 ust. 3 ugody „Bank, w terminie 21 dni od daty podpisania
    Ugody, wypłaci Kredytobiorcy kwotę dodatkową w wysokości 33.069,68 PLN (słownie:
    trzydzieści trzy tysiące sześćdziesiąt dziewięć złotych 68/100), stanowiącej częściowy zwrot
    spłaconych przez Kredytobiorcę rat (...). Kredytobiorca przyjmuje do wiadomości, że w
    związku z wypłatą ww. kwoty powstaje po jego stronie przychód, a na Banku ciąży
    wypełnienie obowiązku informacyjnego (tj. sporządzenie informacji PIT-11)”.
    Zawarcie ugody zgodnie z § 3 ust. 1 nie stanowiło odnowienia w rozumieniu art. 506 K.C.

    Ugoda została zawarta na zasadach ogólnych - swobody umów i kształtowania kontraktu z
    Kodeksu cywilnego. W treści ugody nie wpisano konkretnych przepisów prawa, strony
    uznały za istotny istniejący między nimi spór co do ewentualnej nieważności umowy o
    kredyt i postanowiły go rozwiązać w drodze ugody i kompromisu. Bank jest podmiotem,
    którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem
    finansowym i jest uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw
    regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów.
    Ugoda z bankiem została podpisana w dniu 31 października 2024 r.
    Pytania
    1) Czy kwota dodatkowa 33.069,68 zł stanowiąca w istocie częściowy zwrot spłaconych
      przez Kredytobiorcę rat wynikająca z tytułu umowy ugody dotyczącej kredytu
      frankowego otrzymanego na potrzeby mieszkaniowe (był to jedyny kredyt frankowy)
      podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
    2) Czy w przypadku uznania, że wypłacana przez Bank kwota, o której mowa w pytaniu 1
      (tj. kwota dodatkowa stanowiącą częściowy zwrot spłaconych przez Kredytobiorcę rat)
      nie podlega opodatkowaniu to w sytuacji wystawienia przez Bank PIT-11 na tę kwotę,
      Kredytobiorca może pominąć ją w rocznym zeznaniu podatkowym (z uwagi na fakt, że
      kwota ta nie stanowi dla niego przychodu)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W Państwa ocenie:
    Ad. 1.
    Wypłacana kwota dodatkowa, stanowiąca częściowy zwrot rat pobranych od
    Kredytobiorcy nie może być uznana za przysporzenie majątkowe, a co za tym idzie, nie
    można zaliczyć do żadnej kategorii przychodów, które wynikają z art. 10 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Wnioskodawca nie osiągnął przychodu a jedynie otrzymał zwrot nienależnie pobranych
    pieniędzy w wyniku stosowania przez Bank nieuczciwych zasad tzw. klauzul
    niedozwolonych, o zwrot których wystąpił Pełnomocnik procesowy (w imieniu strony) z
    powództwem do Sądu Okręgowego. Kwota ta nie stanowi dodatkowego wynagrodzenia za
    odstąpienie od dalszych roszczeń.
    Kwota dodatkowa 33.069,68 zł została ustalona w wyniku negocjacji prowadzonych przed
    zawarciem ugody, stanowi ona kompromis pomiędzy Państwa roszczeniami o zwrot
    spłaconych rat, a stanowiskiem Banku o bezpodstawności dochodzonych przez Państwa
    kwot, kwota 33.069,68 zł mieści się w sumie wpłat tytułem rat kapitałowo-odsetkowych,
    bowiem kredytu udzielono w kwocie 150.227,96 zł, zaś na dzień 1 marca 2018 r. zgodnie z
    zaświadczeniem Banku spłacili Państwo tytułem rat kapitałowo-odsetkowych łącznie
    251.902,21 zł.
    W związku z tym, w przedmiotowej sprawie mają Państwo do czynienia ze zwrotem
    nienależnie pobranych przez Bank rat kapitałowo-odsetkowych. Należy więc uznać, że
    zwrot ten nie stanowi dla Państwa przychodu. Nie ma zatem podstaw, aby zwróconą
    kwotę uznać za dochód podlegający opodatkowaniu. Dla celów podatkowych zwrot taki
    jest obojętny podatkowo. W przypadku zwrotu świadczenia klient otrzymuje z powrotem
    swój kapitał - zwrot zapłaconych bankowi kwot, które co miesiąc w ratach kapitałowo
    odsetkowych przekazywał na rzecz Banku.
    Podkreślili Państwo jeszcze raz, że Państwa zdaniem nie ma zatem podstaw, aby
    zwróconą kwotę uznać za dochód podlegający opodatkowaniu.
    Skoro nie wystąpi przychód do opodatkowania, to w opisanej sprawie nie będą miały
    zastosowania żadne zwolnienia od podatku dochodowego wynikające z art. 21 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych ani przepisy dotyczące zaniechania poboru

    podatku dochodowego na podstawie Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca
    2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz.
    U. z dnia 14 marca 2022 r. poz. 592).
    Swoją ocenę uważają Państwo za słuszną, ponieważ zwrot nienależnie pobranych
    środków przez Bank zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, nie będzie stanowił przychodu po Państwa stronie. W związku z tym nie będą
    Państwo zobowiązani do zapłacenia podatku od osób fizycznych od tej kwoty.
    W Państwa ocenie, kwota zwrócona przez Bank w wyniku zawarcia umowy ugody dot.
    kredytu frankowego, nie jest dochodem, lecz zwrotem niesłusznie zapłaconych rat, które
    były płacone z opodatkowanych Państwa dochodów i pozostanie ona obojętna
    podatkowo.
    Należy zauważyć, że podobne stanowisko zajął m.in.:
    a) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 5 grudnia
      2024 r. 0112-KDIL2-1.4011.816.2024.2.MKA;
    b) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 27
      listopada 2024 r. 0112-KDIL2-1.4011.782.2024.1 .KF;
    c) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 19
      listopada 2024 r. 0115-KDIT2.4011.401.2024.2.KC oraz
    d) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 18
      października 2024 r. 0112-KDIL2-1.4011.665.2024.1.MKA.
    Ad. 2.
    W opisywanym przypadku, zgodnie z ugodą, nastąpić ma zwrot dodatkowej kwoty
    33.069,68 PLN stanowiącej część wpłaconych przez Kredytobiorcę rat.
    Wobec powyższego wskazać należy, że dodatkowe świadczenie pieniężne, które zwrócił
    Bank w wysokości 33.069,68 zł, Państwa zdaniem, nie stanowi przychodu. Czynność ta nie
    spowoduje uzyskania przysporzenia majątkowego, wzrostu majątku. Otrzymana przez
    Państwa kwota stanowi zwrot własnych pieniędzy, które nienależnie wpłacili wcześniej do
    Banku. Pieniądze te nie są przychodem w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Ich uzyskanie nie będzie skutkować po Państwa stronie
    powstaniem obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Wobec powyższego należy uznać, że dodatkowe świadczenie pieniężne, które Bank
    wypłacił Państwu z tytułu zawartej ugody pozasądowej, nie będzie stanowić przychodu, a
    jego uzyskanie nie będzie skutkować powstaniem obowiązku podatkowego w podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Państwa zdaniem, wypłacana przez Bank kwota dodatkowa 33.069,68 PLN stanowiąca
    częściowy zwrot wpłaconych przez Kredytobiorcę rat nie stanowi przychodu, a w związku z
    tym nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    W takiej sytuacji, Państwa zdaniem, na Banku, wbrew zapisom ugody, nie ciąży obowiązek
    informacyjny w postaci sporządzenia PIT-11 na kwotę stanowiącą zwrot.
    W przypadku wystawienia przez Bank informacji PIT-11, nie będą Państwo zobowiązani do
    wykazania ww. kwoty tj. (kwoty dodatkowej stanowiącej częściowy zwrot rat wpłaconych
    przez Kredytobiorcę (Państwa)) w zeznaniu rocznym podatkowym.
    Jako podstawę prawną wskazali Państwo: art. 9 ust. 1 i 2, art. 10 ust. 1 pkt 10, art. 11 ust.
    1, art. 20 ust. 1, art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 9 ust. 1a ww. ustawy:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów ze wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww.
    ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Niemniej z definicji tej wywieść można również, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10
    ust. 1 pkt 9 – inne źródła.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w

      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Przystępując do oceny skutków podatkowych wypłaty przez Bank kwoty dodatkowej, na
    podstawie zawartej ugody wskazuję, że instytucja kredytu uregulowana została
    przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.
    j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    Odnosząc się do skutków podatkowych wypłaty ustalonej w ugodzie kwoty wyjaśniam, że
    zgodnie z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego
    uzyskania. Jednakże jak wyżej wyjaśniłem definicja przychodu podatkowego zawarta w art.
    11 ust. 1 wskazuje, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia,
    które są określonym przyrostem majątkowym o charakterze definitywnym, nie mające
    charakteru zwrotnego.
    Wobec powyższego, skoro otrzymana przez Państwa od Banku w wyniku zawartej ugody
    kwota dodatkowa w wysokości 33.069,68 zł mieści się w kwocie wpłacanej przez Państwa

    podczas spłaty kredytu hipotecznego, to jej otrzymanie nie powoduje po Państwa stronie
    dodatkowego przysporzenia majątkowego. W konsekwencji pieniądze te nie są Państwa
    przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych i ich uzyskanie nie skutkuje po Państwa stronie obowiązkiem zapłaty podatku
    dochodowego.
    W konsekwencji nie mają Państwo obowiązku wykazania ww. kwoty w zeznaniu
    podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym otrzymali Państwo tę kwotę.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
      ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pani X (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej)
    ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do

    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.