Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB1/415-388/08-2/ES
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2008-06-20
Teza: Czy na podstawie art. 22j ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych możliwe jest zastosowanie indywidualnej stawki amortyzacyjnej w stosunku lokalu mieszkalnego, który jako środek trwały powstanie w wyniku przekształcenia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego w lokal stanowiący odrębną własność?
Słowa kluczowe: amortyzacja; koszt-koszty uzyskania przychodów; lokal-lokal mieszkalny; lokal-prawo do lokalu-spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu; lokal-prawo do lokalu-spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu; stawka-stawka amortyzacyjna; stawka-stawka indywidualna
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

**INTERPRETACJA INDYWIDUALNA**

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku z dnia 26.03.2008 r. (data wpływu 31.03.2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej - **jest prawidłowe.**

**UZASADNIENIE**

W dniu 31.03.2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej.

**W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.**

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą, której jednym z rodzajów wykonywanej działalności jest wynajem nieruchomości na własny rachunek (wg PKWiU 70. 20Z). W dniu 3 marca 2006 r. Wnioskodawca nabył spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego. Lokal mieszkalny mieści się w budynku oddanym do eksploatacji w 1990 roku. Od 1 maja 2006 r. ww. prawo jest wykorzystywane w ramach działalności gospodarczej w celu świadczenia usług w zakresie wynajmowania nieruchomości o charakterze mieszkalnym na własny rachunek. Dlatego też, 1 maja 2006 r. zostało wpisane do ewidencji wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej działalności gospodarczej i zgodnie z art. 22m ust 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest amortyzowane z roczną stawką amortyzacyjną w wysokości 2,5 %. W najbliższym czasie Wnioskodawca planuje podjąć kroki niezbędne w celu przekształcenia ww. spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego w lokal stanowiący odrębną własność.

**W związku z powyższym zadano następujące pytanie.**

Czy na podstawie art. 22j ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych możliwe jest zastosowanie indywidualnej stawki amortyzacyjnej w stosunku lokalu mieszkalnego, który jako środek trwały powstanie w wyniku przekształcenia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego w lokal stanowiący odrębną własność?

Zdaniem Wnioskodawcy zgodnie z art. 22j ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l, mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy niż: dla budynków (lokali) i budowli innych niż budynki (lokale) niemieszkalne - 10 lat, z wyjątkiem trwale związanych z gruntem budynków handlowo-usługowych wymienionych w rodzaju 103 Klasyfikacji i innych budynków niemieszkalnych wymienionych w rodzaju 109 Klasyfikacji trwale związanych z gruntem, oraz kiosków towarowych o kubaturze poniżej 500 m3, domków kempingowych i budynków zastępczych, dla których okres ten nie może być krótszy niż 3 lata. Natomiast zgodnie z art. 22j ust. 3 pkt 1 budynki (lokale) i budowle uznaje się za używane, jeżeli podatnik wykaże, że przed ich nabyciem były wykorzystywane co najmniej przez okres 60 miesięcy. W ocenie Strony z chwilą podpisania umowy notarialnej o ustanowienie odrębnej własności lokalu zmieni się tytuł prawny do omawianego lokalu, a tym samym pozyska nowy środek trwały, który na podstawie art. 22a ust. 1 Ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podlega amortyzacji i wpisaniu po raz pierwszy do ewidencji środków trwałych (w tym momencie spółdzielcze własnościowe prawo do tego lokalu powinno być wykreślone z ewidencji wartości niematerialnych i prawnych). Jednocześnie nowo nabyte prawo własności do lokalu będzie spełniało definicję używanego środka trwałego, gdyż budynek, w którym znajduje się przedmiotowy lokal, został oddany do eksploatacji w 1990 r. i od tego momentu był użytkowany przez pierwszego właściciela a od maja 2006 r. przeze Wnioskodawcę. W związku z powyższym uważa, iż zostały spełnione oba warunki przewidziane w ust. 1 art. 22j ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych a tym samym ma prawo zastosować indywidualną stawkę amortyzacyjną w stosunku do opisanego wyżej lokalu mieszkalnego. Ponadto strona podkreśla, iż takie same stanowisko zajął Naczelnik Pierwszego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie w interpretacji prawa podatkowego w stosunku to analogicznego stanu faktycznego: sygnatura 1471/DPD1/423/44/06/Mk/1 z dnia 08.06.2006 r.

**W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.**

Zgodnie z przepisem art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. z 2000 r. Dz. U. Nr 14, poz. 176 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Stosownie do przepisu art. 22 ust. 8 ww. ustawy kosztami uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne).

Zasady amortyzacji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych określone zostały w przepisach art. 22a – 22o ww. ustawy.

Uregulowania zawarte w art. 22a ust. 1 ww. ustawy, określają, że amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania: budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, maszyny, urządzenia i środki transportu, inne przedmioty - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Zgodnie z treścią art. 22b ust, 1. amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, nabyte nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania:

1.  spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego,
2.  spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego,
3.  prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
4.  autorskie lub pokrewne prawa majątkowe,
5.  licencje,
6.  prawa określone w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117, z późn. zm.),
7.  wartość stanowiąca równowartość uzyskanych informacji związanych z wiedzą w dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej (know-how)

*   o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej (sublicencji), umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane wartościami niematerialnymi i prawnymi.

Stosownie do art. 22a ust. 1 amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1.  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2.  maszyny, urządzenia i środki transportu,
3.  inne przedmioty

*   o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Art. 22h ust. 2 ww. ustawy określa, iż podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l i 22ł, dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji określonej w art. 22i-22k dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego.

Zgodnie z art. 22i ust. 1 ww. ustawy, odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 22j-22ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1.

Stosownie do treści art. 22j ust. 1 pkt 3 cytowanej ustawy podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l, mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika, z tym że okres amortyzacji dla budynków (lokali) i budowli, innych niż wymienione w pkt 4 nie może być krótszy niż 10 lat, z wyjątkiem:

1.  trwale związanych z gruntem budynków handlowo-usługowych wymienionych w rodzaju 103 Klasyfikacji i innych budynków niemieszkalnych wymienionych w rodzaju 109 Klasyfikacji, trwale związanych z gruntem,
2.  kiosków towarowych o kubaturze poniżej 500 m3, domków kempingowych i budynków zastępczych dla których okres amortyzacji - nie może być krótszy niż 3 lata.

W myśl art. 22j ust. 3 ww. ustawy środki trwałe, o których mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za:

1.  używane - jeżeli podatnik wykaże, że przed ich nabyciem były wykorzystywane co najmniej przez okres 60 miesięcy, lub
2.  ulepszone - jeżeli przed wprowadzeniem do ewidencji wydatki poniesione przez podatnika na ulepszenie stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że nabył Pan spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego w 2006 r. w budynku oddanym do eksploatacji w 1990 r. Prawo to wykorzystywane jest w ramach działalności gospodarczej w celu świadczenia usług w zakresie wynajmowania nieruchomości o charakterze mieszkalnym na własny rachunek. Zostało ono wprowadzone do ewidencji wartości niematerialnych i prawnych, amortyzowane jest wg stawki 2,5% rocznie. Z chwilą podpisania aktu notarialnego o ustanowieniu odrębnej własności lokalu zmieni się tytuł prawny do tego lokalu. Nie będzie on już stanowił wartości niematerialnych i prawnych. W przypadku, gdy podatnik podejmie decyzję o amortyzowaniu, pozyska on środek trwały po raz pierwszy wprowadzony przez niego do ewidencji środków trwałych.

Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, iż podatnik może zastosować stawkę indywidualną, pod warunkiem, że lokal ten był wykorzystywany przed wprowadzeniem do ewidencji środków trwałych przez okres co najmniej 60 miesięcy.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.