Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP3/4512-409/16-1/MD
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2016-09-20
Teza: prawo do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w fakturach dokumentujących zakupy związane z realizacją planowanych inwestycji, których efekty rzeczowe – po zakończeniu działań inwestycyjnych – przekazane zostaną nieodpłatnie zakładowi budżetowemu
Słowa kluczowe: budżet-zakład budżetowy; działalność-działalność gospodarcza; kanalizacja; odliczenia-prawo do odliczenia
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.) oraz § 2 i § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 22 kwietnia 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 643) – Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z 22 czerwca 2016 r. (data wpływu 30 czerwca 2016 r.) uzupełnionym pismem z 29 lipca 2016 r. (data wpływu 2 sierpnia 2016 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w fakturach dokumentujących zakupy związane z realizacją planowanych inwestycji, których efekty rzeczowe – po zakończeniu działań inwestycyjnych – przekazane zostaną nieodpłatnie zakładowi budżetowemu – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 30 czerwca 2016 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w fakturach dokumentujących zakupy związane z realizacją planowanych inwestycji, których efekty rzeczowe – po zakończeniu działań inwestycyjnych – przekazane zostaną nieodpłatnie zakładowi budżetowemu.

Ww. wniosek został uzupełniony pismem z 29 lipca 2016 r. (data wpływu 2 sierpnia 2016 r.) będącym odpowiedzią na wezwanie Organu z 22 lipca 2016 r. znak: IBPP3/4512-409/16/MD.

W przedmiotowym wniosku uzupełnionym pismem z 29 lipca zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Gmina K. (Wnioskodawca) jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT, działającym pod numerem NIP: xxx.

W 2016 r. (lub w 2017 r. – w zależności od terminów konkursów, ogłaszanych przez Urząd Marszałkowski Województwa X.) Gmina planuje złożyć wnioski o dofinansowanie następujących zadań inwestycyjnych, dotyczących infrastruktury wodno-kanalizacyjnej:

1.  Budowa kanalizacji sanitarnej na odcinku P.K;
2.  Budowa oczyszczalni ścieków w K.;
3.  Budowa kanalizacji sanitarnej w K.

Planuje się, że zadania nr 1 i 2 dofinansowane zostaną ze środków zewnętrznych w ramach nr 3 – ze środków Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich. Szacuje się, iż łączna wartość tych zadań wyniesie około 14.000.000 zł, a ich realizacja rozpocznie się pod koniec 2016 r. i zakończy przed 2019 r.

Zadania nr 1 i 3 polegają na budowie sieci kanalizacji grawitacyjnej i tłocznej o łącznej długości 16 182 mb.

Zadanie nr 2 polegać będzie na wybudowaniu oczyszczalni ścieków w oparciu o technologię mechaniczno-biologicznego oczyszczania ścieków w reaktorach z osadem czynnym o działaniu cyklicznym. Oczyszczalnia zostanie zrealizowana w dwóch etapach. W pierwszym etapie wydajność oczyszczalni będzie wynosić 300 m3, w drugim etapie 400 m3 . Zadanie, o którym mowa w pkt 2 obejmuje etap I.

Inwestycje te są elementami większego przedsięwzięcia związanego z budową kompleksowego systemu kanalizacji sanitarnej w Gminie.

Ponoszone w tym zakresie wydatki inwestycyjne udokumentowane będą przez dostawców/wykonawców fakturami VAT wystawionymi na Gminę.

Po zakończeniu każdej z tych inwestycji Gmina przekaże do nieodpłatnego używania (trwały zarząd) powstałe w ramach opisanych inwestycji elementy infrastruktury wodno-kanalizacyjnej na rzecz Komunalnego Zakładu Budżetowego w K. Jest on samorządowym zakładem budżetowym, działającym na podstawie Uchwały Nr xxx/XVII/93 z dnia 7 marca 1993 r. Rady Gminy. Przedmiotem działania zakładu jest realizacja zadań o charakterze użyteczności publicznej, których celem jest stałe zaspokajanie zbiorowych potrzeb ludności w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych. Zakładem kieruje i reprezentuje go na zewnątrz Kierownik, działając na podstawie statutu oraz pełnomocnictwa udzielonego przez Wójta Gminy. Kierownik zakładu jest zatrudniany i zwalniany przez Wójta Gminy, który sprawuje bezpośredni nadzór nad zakładem. Przy użyciu przekazanej przez Gminę infrastruktury wodno-kanalizacyjnej, zakład świadczyć będzie usługi w zakresie odbioru ścieków od mieszkańców gminy, na podstawie pisemnych umów zawartych z odbiorcami. Usługi tego rodzaju wykonywane przez zakład są opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zakład aktualnie jest zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, składa deklaracje VAT, w których wykazuje sprzedaż opodatkowaną z tytułu dostawy wody i odbioru ścieków.

Wytworzona w ramach projektu infrastruktura, przekazana nieodpłatnie do użytkowania zakładowi, w całości będzie wykorzystywana do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Zakład, jako podmiot wykonujący usługi w zakresie odprowadzania ścieków, występować będzie jako strona zawieranych z mieszkańcami umów. Za pomocą wytworzonej w ramach niniejszych inwestycji elementów infrastruktury technicznej, nie będą świadczone żadne czynności dodatkowe, które nie podlegałyby opodatkowaniu bądź były od tego podatku zwolnione.

Po zakończeniu prac inwestycyjnych, koszty bieżącego utrzymania infrastruktury wodno- kanalizacyjnej ponosić będzie zakład budżetowy.

W związku z opublikowanym projektem ustawy o zasadach rozliczeń w podatku od towarów i usług oraz dokonywania zwrotu środków europejskich przez jednostki samorządu terytorialnego oraz o zmianie ustawy o finansach publicznych, który jest konsekwencją wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 29 września 2015 r. w sprawie C-276/14, Gmina planuje od 1 lipca 2016 r. zcentralizować swoje rozliczenia z tytułu podatku od towarów i usług. Centralizacja obejmie Gminę oraz jej jednostki budżetowe i Komunalny Zakład Budżetowy.

Od tego czasu, zgodnie z uchwałą „siedmiu sędziów” NSA sygn. IFPS 4/15 z dnia 26 października 2015 r., Komunalny Zakład Budżetowy nie będzie już funkcjonował jako samodzielny podatnik, w rozumieniu ustawy, lecz funkcję tę pełnić będzie jedynie Gmina.

Rzeczowa realizacja powyższych inwestycji nastąpi więc już po centralizacji rozliczeń z tytułu podatku od towarów i usług w Gminie.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy na podstawie art. 86 ustawy o VAT, Gminie przysługiwać będzie prawo do odliczenia VAT naliczonego wykazanego na fakturach dokumentujących ponoszenie wydatków w związku realizacją planowanych inwestycji, których efekty rzeczowe – po zakończeniu inwestycji – przekazane zostaną nieodpłatnie swojemu zakładowi budżetowemu?

Stanowisko Wnioskodawcy (ostatecznie przedstawione w piśmie z 22 lipca 2016 r.):

W myśl art. 15 ust 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Pod pojęciem działalności gospodarczej, na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy rozumie się wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Należy zauważyć, że w myśl art. 15 ust. 6 ustawy, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Stosownie do przepisu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1515), gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność.

Natomiast zgodnie z art. 6 ust 1 ww. ustawy do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne a znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.

Do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty. Zadania własne obejmują sprawy m.in. wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych (art. 7 ust 1 pkt 3 ustawy).

Zgodnie z art. 9, w celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne. Ich rodzaje określa natomiast ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych(t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm.).

Samorządowe zakłady budżetowe, zgodnie z art. 9 pkt 4 ustawy zostały wymienione wśród podmiotów, które tworzą sektor finansów publicznych m.in. obok jednostek budżetowych (art. 9 pkt 3 ustawy o finansach publicznych). Umiejscowienie samorządowych zakładów budżetowych bezpośrednio po jednostkach budżetowych jest postrzegane jako alternatywa w stosunku m.in. do jednostek budżetowych, dla finansowania sektora finansów publicznych.

Podobnie jak jednostki budżetowe, również samorządowe zakłady budżetowe nie posiadają pełnej samodzielności i niezależności organizacyjnej i finansowej. Szeroko ten temat został omówiony w Uchwale NSA i FPS 4/15 z 26 października 2015 r. Wskazano w nim, że zakład budżetowy nie może być traktowany jako samodzielny podatnik. Brak samodzielności skutkuje tym, że podatnikiem podatku od towarów i usług jest gmina a nie zakład i to gmina ma prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur zakupowych związanych z realizacją inwestycji, które zostały następnie przekazane do gminnego zakładu budżetowego i są przez niego wykorzystywane do sprzedaży opodatkowanej, tj. świadczenia usług podlegających opodatkowaniu VAT. W tym przypadku przekazanie inwestycji pomiędzy gminą a zakładem budżetowym następuje w ramach struktury wewnętrznej tego samego podatnika VAT.

Według Wnioskodawcy, w omawianej sprawie warunek uprawniający do odliczenia zostanie więc spełniony, ponieważ nabywane podczas realizacji inwestycji towary i usługi będą służyły Gminie do wytworzenia infrastruktury, wykorzystywanej do wykonywania czynności w pełni podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Zatem, skoro efekty przedmiotowej inwestycji będą miały związek wyłącznie z czynnościami opodatkowanymi podatkiem VAT, Gmina, będzie miała prawo do odliczenia VAT naliczonego, wykazanego na fakturach dokumentujących poniesione wydatki inwestycyjne, związane z budową przedmiotowej infrastruktury.

Prawo to będzie jej przysługiwało nawet przy założeniu, że efekty rzeczowe przedsięwzięcia (czyli wybudowana infrastruktura kanalizacyjna) po zakończeniu inwestycji zostaną przekazane nieodpłatnie własnemu zakładowi budżetowemu.

Zgodnie bowiem z Uchwałą „siedmiu sędziów” NSA sygn. I FPS 4/15 z dnia 26 października 2015 r. po wprowadzeniu centralizacji rozliczeń w zakresie podatku VAT w Gminie, która nastąpiła od 1 lipca b.r. Komunalny Zakład Budżetowy nie będzie już funkcjonował jako samodzielny podatnik, w rozumieniu ustawy, lecz funkcję tę pełnić będzie jedynie Gmina.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 710 ze zm.), zwanej dalej ustawą. W myśl tego przepisu, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 ustawy, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:

1.  nabycia towarów i usług,
2.  dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.

Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wyłącznie podatnikom podatku od towarów i usług, w sytuacji gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest niewątpliwy i bezsporny związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi.

Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.

W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowoprawne, było wykonywanie czynności opodatkowanych.

Ponadto, podkreślić należy, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Na zakres prawa do odliczeń w sposób bezpośredni wpływa również pojmowanie statusu danego podmiotu jako podatnika podatku od towarów i usług wykonującego czynności opodatkowane. Tylko podatnik w rozumieniu art. 15 ustawy, ma prawo do odliczenia podatku naliczonego. Co do zasady status podatnika związany jest z prowadzeniem przez dany podmiot działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Pod pojęciem działalności gospodarczej na podstawie art. 15 ust. 2 rozumie się wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Jak stanowi natomiast art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki (urzędy) czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy itd., umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych). Bowiem tylko w tym zakresie ich czynności mają bowiem charakter działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

Gmina, w świetle art. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 446), wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Na podstawie art. 6 ust. 1 tej ustawy, do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, nie zastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty. W szczególności zadania własne obejmują sprawy m.in. wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz (art. 7 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy o samorządzie gminnym).

W celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi (art. 9 ust. 1 ww. ustawy o samorządzie gminnym). Podmioty takie są wyodrębnionymi jednostkami organizacyjnymi niemającymi osobowości prawnej, które prowadzą swoją działalność w formie samorządowego zakładu budżetowego lub jednostki budżetowej.

Gmina oraz inna gminna osoba prawna może prowadzić działalność gospodarczą wykraczającą poza zadania o charakterze użyteczności publicznej wyłącznie w przypadkach określonych w odrębnej ustawie (art. 9 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym).

Należy zaznaczyć, że przypisana gminie – jako jednostce samorządu terytorialnego – samodzielność działania ma znaczenie z uwagi na cytowaną wyżej definicję podatnika podatku od towarów i usług. Wynika z niej bowiem, że tylko pomiot samodzielnie prowadzący działalność gospodarczą może być z tytułu tej działalności uznany za podatnika.

Należy zauważyć, że zarówno ustawa o podatku od towarów i usług, jak również przepisy wykonawcze do niej nie definiują terminu „samorządowy zakład budżetowy”, wobec czego należy posiłkować się definicjami legalnymi zawartymi w ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 885 z późn. zm.).

W myśl art. 9 ww. ustawy, sektor finansów publicznych tworzą m.in.:

1.  organy władzy publicznej, w tym organy administracji rządowej, organy kontroli państwowej i ochrony prawa oraz sądy i trybunały;
2.  jednostki samorządu terytorialnego oraz ich związki; 2a) związki metropolitalne;
3.  jednostki budżetowe;
4.  samorządowe zakłady budżetowe; (…)

W świetle art. 14 pkt 3 ustawy o finansach publicznych, zadania własne jednostki samorządu terytorialnego w zakresie wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz – mogą być wykonywane przez samorządowe zakłady budżetowe.

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, samorządowy zakład budżetowy odpłatnie wykonuje zadania, pokrywając koszty swojej działalności z przychodów własnych, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4.

Zgodnie z art. 15 ust. 3 ustawy o finansach publicznych, samorządowy zakład budżetowy może otrzymywać z budżetu jednostki samorządu terytorialnego:

1.  dotacje przedmiotowe;
2.  dotacje celowe na zadania bieżące finansowane z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3;
3.  dotacje celowe na finansowanie lub dofinansowanie kosztów realizacji inwestycji.

Jak stanowi art. 15 ust. 4 ww. ustawy, w zakresie określonym w odrębnych ustawach samorządowy zakład budżetowy może otrzymywać dotację podmiotową.

Samorządowy zakład budżetowy, tworzony przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, przez wydzielenie z majątku tej jednostki i przekazanie temu zakładowi do użytkowania, wyposażenie w środki obrotowe oraz składniki majątkowe, jest formą organizacyjno-prawną sektora finansów publicznych, która odpłatnie wykonuje wyodrębnione zadania własne tworzącej go jednostki z zakresu gospodarki komunalnej, a koszty działalności pokrywa – co do zasady – z przychodów własnych, z możliwością wspierania dotacjami z budżetu jednostki samorządu terytorialnego.

Zasady i formy gospodarki komunalnej jednostek samorządu terytorialnego, polegające na wykonywaniu przez te jednostki zadań własnych, w celu zaspokojenia zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej – uregulowano w ustawie z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 573, z późn. zm.).

Na mocy art. 2 cytowanej ustawy, gospodarka komunalna może być prowadzona przez jednostki samorządu terytorialnego, w szczególności w formach: samorządowego zakładu budżetowego lub spółek prawa handlowego.

Przymiot podatnika podatku od towarów i usług przypisany jest, oprócz osoby fizycznej czy prawnej, również wyodrębnionej jednostce organizacyjnej samodzielnie wykonującej działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Samodzielność gospodarcza w prowadzeniu działalności gospodarczej oznacza możliwość podejmowania decyzji, a zarazem posiadanie odpowiedniego stopnia odpowiedzialności za podjęte decyzje, w tym za szkody poniesione wobec osób trzecich, jak również ponoszenie przez podmiot ryzyka gospodarczego.

Ponadto wskazać należy, że stosownie do regulacji art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm.), do gminnego zasobu nieruchomości należą nieruchomości, które stanowią przedmiot własności gminy i nie zostały oddane w użytkowanie wieczyste, oraz nieruchomości będące przedmiotem użytkowania wieczystego gminy.

W świetle art. 18 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami, nieruchomości mogą być oddawane jednostkom organizacyjnym w trwały zarząd, najem i dzierżawę oraz użyczane na cele związane z ich działalnością.

Jak wynika z przedstawionego we wniosku opisu sprawy Gmina planuje złożyć wnioski o dofinansowanie zadań inwestycyjnych, dotyczących infrastruktury wodno-kanalizacyjnej, tj. budowy kanalizacji sanitarnej na odcinku P-K., budowy oczyszczalni ścieków w K., budowy kanalizacji sanitarnej w K. Realizacja ww. zadań inwestycyjnych rozpocznie się pod koniec 2016 r. i zakończy przed 2019 r. Inwestycje te są elementami większego przedsięwzięcia związanego z budową kompleksowego systemu kanalizacji sanitarnej w Gminie. Ponoszone w tym zakresie wydatki inwestycyjne udokumentowane będą przez dostawców/wykonawców fakturami VAT wystawionymi na Gminę.

Wnioskodawca wskazał, że po zakończeniu każdej z tych inwestycji Gmina przekaże do nieodpłatnego używania (trwały zarząd) powstałe w ramach opisanych inwestycji elementy infrastruktury wodno-kanalizacyjnej na rzecz Komunalnego Zakładu Budżetowego.

Wytworzona w ramach projektu infrastruktura, przekazana nieodpłatnie do użytkowania zakładowi, w całości będzie wykorzystywana do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Zakład, jako podmiot wykonujący usługi w zakresie odprowadzania ścieków, występować będzie jako strona zawieranych z mieszkańcami umów. Za pomocą wytworzonej w ramach niniejszych inwestycji elementów infrastruktury technicznej, nie będą świadczone żadne czynności dodatkowe, które nie podlegałyby opodatkowaniu bądź były od tego podatku zwolnione.

W okolicznościach niniejszej sprawy nie można pominąć orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej – dalej: „TSUE” – z 29 września 2015 r. w sprawie C-276/14 Gmina Wrocław, zgodnie z którym gminna jednostka organizacyjna, której działalność nie spełnia kryterium samodzielności w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE, nie może być uznana za podatnika podatku od wartości dodanej odrębnie od gminy, w której skład jednostka ta wchodzi.

Ponadto na tle obecnej ustawy o podatku od towarów i usług w dniu 26 października 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów (sygn. akt I FSP 4/15) wskazał na orzeczenie TSUE z 29 września 2015 r. w sprawie C-276/14 Gmina Wrocław i podkreślił, iż w wyroku tym TSUE udzielił bardzo szczegółowych wskazówek dotyczących warunków, jakie muszą spełniać publiczne jednostki organizacyjne aby mogły one być uznane za podatników VAT czynnych, tj. działanie we własnym imieniu i na własny rachunek, ponoszenie ryzyka gospodarczego, brak hierarchicznego podporządkowania, itp.

NSA wskazał, że pomimo większego niż jednostki budżetowe stopnia samodzielności zakładu budżetowego, nie może on być uznany za odrębnego od Gminy podatnika VAT, nie spełnia bowiem ww. warunków – nie jest wystarczająco samodzielny. Jednocześnie NSA wskazał również, że dotychczasowe orzecznictwo NSA w tej materii należy uznać za nieaktualne. Podatnikiem i stroną w kontaktach na zewnątrz jest wyłącznie Gmina. Zatem to Gmina świadczy usługi opodatkowane i z tego powodu ma prawo do odliczenia VAT naliczonego.

W związku z ww. wyrokiem nr C-276/14, Ministerstwo Finansów wydało Komunikaty z dnia 29 września 2015 r. oraz 16 grudnia 2015 r., w których wskazano, że zakłada się obowiązkowe „scentralizowanie” w samorządach rozliczeń w zakresie podatku VAT i aby zapewnić samorządom czas na przygotowanie się do nowego modelu rozliczeń, do momentu obowiązkowego „scentralizowania” nie będą kwestionowane rozliczenia dokonywane z zastosowaniem obecnego modelu rozliczeń.

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że w kontekście powołanego orzeczenia TSUE oraz uchwały I FPS 4/15 utworzony przez Gminę zakład budżetowy tj. Komunalny Zakład Budżetowy wykonując zadania z zakresu odbioru ścieków od mieszkańców gminy, nie będzie działał w charakterze odrębnego od Gminy podatnika podatku VAT. Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy jednoznacznie wynika, że Gmina, zgodnie z wyrokiem TSUE w sprawie C-276/14, od 1 lipca 2016 r. planuje zcentralizować swoje rozliczenia z tytułu podatku od towarów i usług. Rzeczowa realizacja powyższych inwestycji nastąpi więc już po centralizacji rozliczeń z tytułu podatku od towarów i usług w Gminie.

Zatem, skoro z tytułu realizacji przez samorządowy zakład budżetowy powierzonych mu przez Gminę zadań własnych gminy, podatnikiem będzie Gmina, a nie ten zakład, to Gmina będzie miała prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur zakupowych związanych z realizacją inwestycji, których efekty zostaną nieodpłatnie przekazane temu zakładowi i wykorzystywane będą w całości przez niego do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.

W konsekwencji, jak wynika z powołanej powyżej uchwały siedmiu sędziów (sygn. akt I FSP 4/15) wydatki związane z planowanymi zadaniami inwestycyjnymi tj. budową kanalizacji sanitarnej na odcinku P-K., budową oczyszczalni ścieków w K. oraz budową kanalizacji sanitarnej w K., służące wyłącznie sprzedaży opodatkowanej realizowanej faktycznie przez samorządowy zakład budżetowy będą mogły podlegać odliczeniu w całości przez Gminę, gdyż tak samo czynności opodatkowane wykonywane przez zakład będą czynnościami opodatkowanymi Gminy.

Podsumowując, stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym Gmina będzie miała prawo do odliczenia VAT naliczonego wykazanego w fakturach dokumentujących poniesione wydatki inwestycyjne, związane z budową przedmiotowej infrastruktury jest prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Zaznacza się, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego, w którym wskazano, że rzeczowa realizacja powyższych inwestycji nastąpi już po centralizacji rozliczeń z tytułu podatku od towarów i usług w Gminie. W związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.