Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-1.4011.167.2025.3.JPO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-26
Teza: Możliwość opodatkowania dochodów z kwalifikowanych praw
własności intelektualnej preferencyjną stawką podatkową
(opodatkowanie IP; BOX).
Słowa kluczowe: IP Box
działalność-działalność badawczo-rozwojowa
komputery-program komputerowy
prace-prace rozwojowe
programowanie
stawka-stawki podatku-stawka preferencyjna podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Podstawa obliczenia i wysokość podatku.-Podatek od
dochodu z kwalifikowanych praw własności
intelektualnej (IP BOX).
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 5a-pkt 38
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 30ca
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 30cb

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe

    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 marca 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy preferencyjnego opodatkowania dochodów generowanych przez prawa własności
    intelektualnej. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwania – pismami z 23 kwietnia i 9
    maja 2025 r. (daty wpływu). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą od 1 stycznia 2021 r.
    pod firmą X, prowadzoną: od 1 marca 2022 r. pod adresem (...), zarejestrowaną w CEIDG
    pod numerem NIP: (...) i numerem REGON: (...). Przedmiotowa działalność dotyczy
    tworzenia oprogramowania od samego początku prowadzenia działalności gospodarczej.
    Wnioskodawca ma nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce w rozumieniu art. 3
    ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U.
    2020 poz. 1426 ze zm., dalej zwana „ustawa o PIT”) i w rozlicza się na podstawie
    podatkowej księgi przychodów i rozchodów, a wybrana przez niego forma opodatkowania
    w 2023 r. to podatek liniowy.
    Wnioskodawca prosi o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa
    podatkowego w zakresie możliwości skorzystania z preferencyjnej stawki opodatkowania
    5% na podstawie art. 30ca ustawy o PIT za 2023 r. Wnioskodawca otrzymał już taką
    interpretację, nr (...) za 2021 r., natomiast o ile nie zmienił się profil działalności, o tyle
    zmienili się kontrahenci oraz pojawiły się nowe koszty, dlatego wydaje się konieczne
    uzyskanie kolejnej interpretacji.
    Głównym przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest wytwarzanie programów
    komputerowych. Wnioskodawca realizuje projekty programistyczne począwszy od etapu
    analizy potrzeb Kontrahenta, poprzez projektowanie, implementację, testy, wdrożenie
    oraz asystę przy uruchomieniach testowych i produkcyjnych. W dalszych etapach
    świadczone są usługi wsparcia w modernizacji wdrożonych systemów. Usługi świadczone
    przez Wnioskodawcę polegają również na rozwijaniu i ulepszaniu już istniejących
    rozwiązań, poprzez nowe implementacje programistyczne. Należy zaznaczyć, że wszelkie
    prace rozwojowe nie są rutynowymi zmianami, a wymagają ww. metod w celu realizacji
    zlecenia.
    Zlecenia programistyczne realizowane przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej nie są wykonywane pod kierownictwem Kontrahenta.
    Wnioskodawca ma możliwość wykonywania zleceń zdalnie, w różnych miejscach oraz
    czasie, a także nie jest on związany sztywnymi godzinami pracy. Jednakże ze względu na
    specyfikę świadczonych usług istnieje możliwość uzgodnienia miejsca i czasu realizacji
    zlecenia pomiędzy Wnioskodawcą, a Kontrahentem. Projekty programistyczne są
    realizowane w oparciu o pisemne umowy z Kontrahentem, w ramach których odpłatnie są
    przenoszone prawa autorskie. Należy podkreślić, że w związku z tak wykonywaną
    działalnością Wnioskodawca ponosi ryzyko gospodarcze zarówno w kontekście
    odpowiedzialności za jakość i ewentualne wady świadczonych usług, jak i zmian
    Kontrahentów, niepewności efektu i metod dojścia do umówionego rezultatu.
    Wnioskodawca w ramach działalności gospodarczej prowadzi w sposób systematyczny
    prace twórcze w celu tworzenia nowych zastosowań przy wykorzystaniu zasobów wiedzy.
    Działalność ta polega na tworzeniu nowych funkcjonalności, które wcześniej nie miały
    miejsca, zarówno w ramach działalności prowadzonej bezpośrednio przez Wnioskodawcę,
    jak i Kontrahenta, na rzecz którego są realizowane zlecenia programistyczne.
    Wnioskodawca w ramach bezpośrednio prowadzonej działalności gospodarczej
    opracowuje nowe programy komputerowe na rzecz danego Kontrahenta, czyniąc to z

    wykorzystaniem aktualnie posiadanej wiedzy i umiejętności, ale niekoniecznie tworzy
    innowacyjne rozwiązania w wymiarze światowym, gdyż nie weryfikuje on tego w takiej
    skali.
    Zasobami wiedzy, które Wnioskodawca wykorzystuje przy planowaniu projektu są
    technologie informatyczne, czyli jego wiedza o oprogramowaniu i narzędziach
    informatycznych oraz technikach wytwórczych, występujących zarówno w ogólnym stanie
    nauki, jak i w środowisku, w którym funkcjonować ma program przez niego wytworzony.
    Ustawodawca jednakże nie przewidział minimalnego progu skalowalności zwiększenia
    zasobów wiedzy, dlatego istotny jest element celowościowy, jaki Wnioskodawca
    uwzględnia w swojej działalności. W doktrynie prawa autorskiego podkreśla się, że cecha
    twórczości związana jest przede wszystkim z rezultatem działalności człowieka o
    charakterze kreacyjnym i jest spełniona wówczas, gdy istnieje nowy wytwór intelektu.
    Oprogramowanie stworzone na rzecz danego Kontrahenta powoduje stworzenie zupełnie
    nowych funkcjonalności, co oznacza, że cecha twórczości jest spełniona.
    Wnioskodawca nie świadczy usług polegających na wprowadzaniu okresowych i
    rutynowych zmian do tworzonego programu komputerowego. Wynika to z faktu, że
    Wnioskodawca jest twórcą swoich programów, z których osiąga przychód. W ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca, na podstawie posiadanej wiedzy z
    zakresu technologii informatycznych oraz doświadczenia w zakresie przygotowywania
    rozwiązań związanych z tworzeniem programów komputerowych, realizuje zlecenia
    programistyczne na rzecz swoich Kontrahentów. Są to prace dotyczące nowych rozwiązań
    i funkcjonalności, ale również ulepszenia służące unowocześnieniu oprogramowania w
    związku z różnymi czynnikami. Zmiany mogą być wymuszone postępem technologicznym
    zależnych rozwiązań programistycznych, ale również np. implementacją przepisów prawa,
    są to także programy polepszające użyteczność rozwiązań stosowanych u Kontrahenta.
    Na potrzeby opisu stanu faktycznego Wnioskodawca podzielił swoją działalność na
    poszczególne etapy:
    1. Planowanie, analiza i projektowanie oprogramowania – szczegółowa analiza
      indywidualnych potrzeb danego Kontrahenta lub użytkownika programu, zapoznanie
      się ze specyfiką jego branży oraz zbadanie i zaprojektowanie możliwych rozwiązań,
      dobranie odpowiednich technologii do wytworzenia oprogramowania i metod jego
      implementacji;
    2. Praca nad wytworzeniem programu i jego implementacja – tworzenie nowych
      funkcjonalności w oparciu o wyniki analizy potrzeb Kontrahenta lub użytkownika
      programu komputerowego, przygotowywanie koncepcji rozwiązania z
      uwzględnieniem języków programowania i technologii wybranych na etapie
      projektowania oprogramowania; przygotowywanie automatycznych testów
      jednostkowych oraz integracyjnych weryfikujących poprawność funkcjonalną
      oprogramowania na etapie jego tworzenia oraz zapewniające możliwość wykonania
      testów regresyjnych po wprowadzeniu koniecznych usprawnień, poprawek czy też
      optymalizacji w kodzie źródłowym zidentyfikowanych na etapie testów systemowych,
      wydajnościowych, obciążeniowych lub klienckich testów akceptacyjnych. Wsparcie
      Kontrahenta podczas wdrażania oprogramowania oraz świadczenie pomocy
      technicznej w trakcie użytkowania oprogramowania związane z analizą potencjalnych
      błędów na etapie produkcyjnego działania oprogramowania oraz poprawą tychże
      błędów;
    3. Integracja oprogramowania z innymi systemami oraz wsparcie wdrożenia aktualizacji
      systemu – Wnioskodawca pracuje również nad kompatybilnością wytworzonego
      programu z różnymi systemami zewnętrznymi, w stosunku do oprogramowania
      kontrahenta, a wraz z dalszym rozwojem funkcjonalności związanych z
      oprogramowaniem wymagane jest dostosowanie każdej aktualizacji do różnych
      systemów.

    Wnioskodawca realizuje zlecenia programistyczne na rzecz swoich Kontrahentów, a w
    szczególności jako efekt prac, korzystając z języka programowania (...), w 2023 r.
    stworzono m.in. szereg integracji z systemami zewnętrznymi do realizacji procesów e-
    commerce dla platformy (...) Stworzono również szereg modułów podnoszących
    bezpieczeństwo rozwiązań e-commerce, jak również szereg optymalizacji skracających
    czas realizacji procesów e-commerce. W przyszłości Wnioskodawca planuje wykonywać
    podobne zlecenia. Należy zaznaczyć, że w wyniku zawartych umów z Kontrahentami,
    Wnioskodawca przekazuje wszelkie prawa autorskie do wytworzonego oprogramowania.
    W związku z tym właścicielem rozwijanego oprogramowania komputerowego lub jego
    części, o których mowa we wniosku, jest Zleceniodawca.
    W wyniku prowadzonych prac powstają programy komputerowe – utwory na gruncie art.
    1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z
    2019 r. poz. 1231 z późn. zm. – dalej jako „ustawa o PAIPP”) będące utrwaleniem przejawu
    działalności twórczej o indywidualnym charakterze. Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o
    PAIPP programy komputerowe mogą być wyrażone słowem, symbolami matematycznymi,
    znakami graficznymi. Podkreślenia wymaga, że przedmiotem ochrony na zasadach
    przewidzianych w powyższych regulacjach jest również utwór w wersji nieukończonej od
    momentu utrwalenia. Przedmioty praw autorskich jakimi są programy komputerowe,
    podlegają ochronie na podstawie art. 74 ustawy o PAIPP. Zgodnie z objaśnieniami
    podatkowymi z dnia 15 lipca 2019 r. Ministerstwa Finansów dotyczącymi preferencyjnego
    opodatkowania dochodów wytwarzanych przez prawa własności intelektualnej – IP BOX:
    pojęcie „program komputerowy” nie powinno być rozumiane wąsko lecz szeroko, w
    szczególności obejmując interfejs, gdy ten spełnia warunek interoperacyjności programu
    komputerowego z oprogramowaniem i sprzętem komputerowym, co musi być ustalone w
    każdym przypadku oddzielnie na podstawie rzeczywistych ustaleń, a nie tylko formalnych
    postanowień, na przykład umownych. Holistycznie i funkcjonalnie, program komputerowy
    obejmuje więc jego funkcjonalne części składowe, takie jak: kod źródłowy, opis procedur
    operacyjnych, zestawienie danych w informacjach konwersacyjnych i dialogowych oraz
    kod wynikowy i interfejs, a także tezami znajdującymi się w doktrynie naukowej jak i w
    orzecznictwie, stanowiącymi, że: „materiały są traktowane jako jeden ze sposobów
    wyrażenia programu komputerowego, pod warunkiem że są szczegółowe w stopniu
    umożliwiającym postępującemu rutynowo programiście „zakodować” je do postaci kodu
    źródłowego bądź przeprowadzić tę operację za pomocą odpowiedniego oprogramowania
    (A. Michalak red., Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Komentarz,
    Warszawa 2019 – art. 74); Nie ma natomiast znaczenia, jaki kształt bądź formułę przybiorą
    w konkretnym przypadku przygotowawcze materiały projektowe, przykładowo mogą być
    to odręczne notatki, wydruk, dokumentacja techniczna, wytwórcza bądź użytkowa (wyr.
    SA w Łodzi z 4.2.2010 r., I ACa 912/09, niepubl.; wyr. SA w Łodzi z 27.2.2013 r., I ACa 1157
    /12).
    Wobec tego, mając na względzie szeroką definicję programu komputerowego
    Wnioskodawca uważa, że każdy ze wskazanych efektów prac stanowi utwór i jest objęty
    ochroną w rozumieniu art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
    Wybranie rozwiązań dedykowanych wyłącznie potrzebom Kontrahenta lub konkretnego
    użytkownika, kompatybilnych z jego branżą oraz rzeczywistością jego działalności,
    wskazuje jednoznacznie na niepowtarzalność wytworzonego programu. Pracując nad
    wytworzeniem oprogramowania Wnioskodawca nabywa, łączy, kształtuje i wykorzystuje
    dostępną aktualnie wiedzę i umiejętności dotyczące narzędzi informatycznych i
    istniejących programów w celu wytworzenia nowych zastosowań w postaci nowoczesnych
    i unikalnych systemów i aplikacji. W ramach działalności Wnioskodawca zdobywa,
    poszerza i łączy interdyscyplinarną wiedzę z zakresu tworzenia oprogramowania w celu
    optymalizacji i dalszego rozwijania stworzonych przez niego systemów i aplikacji.
    Wytwarzane przez Wnioskodawcę Oprogramowania opierają się na indywidualnych,
    autorskich pomysłach i obejmują m.in. zaprojektowanie algorytmu, czynność
    programowania (tworzenia kodu źródłowego) oraz weryfikację, modyfikację i

    udoskonalanie dostępnych rozwiązań programistycznych. Działania te prowadzone są w
    metodyczny sposób, czego wymaga specyfika tworzenia programu komputerowego, tj.
    określenie celu, jaki ma on spełniać, ustalenie sposobu dojścia do danego celu (dobór
    odpowiednich rozwiązań programistycznych oraz technologii), zaplanowanie prac,
    weryfikacja, zakończenie.
    Należy zaznaczyć, że czynności wykonywane przez Wnioskodawcę nie są projektami
    powtarzalnymi – każdy nowy program komputerowy wymaga indywidualnego podejścia,
    tj. w szczególności odpowiedniego zasobu wiedzy i znajomości technologii oraz ma
    dotyczyć innego środowiska programowego, sprzętowego lub biznesowego. Z chwilą
    przekazania wytworzonego oprogramowania i jego składowych Kontrahentowi,
    Wnioskodawca przekazuje na jego rzecz wszelkie prawa autorskie do tego
    oprogramowania. Wnioskodawcy nie będą przysługiwały (także pochodzące z licencji)
    prawa do programu, do którego prawa autorskie już przeniesiono, nawet w przypadku
    jego dalszego rozwijania/ulepszania. Będą mu, do momentu przeniesienia na rzecz
    Zleceniodawców, przysługiwały autorskie prawa majątkowe do składowych, które to części
    mają na celu ulepszenie danego oprogramowania. W związku z tym Wnioskodawca nie
    jest użytkownikiem prawa na podstawie licencji wyłącznej, a także niewyłącznej.
    Rozwijanie, ulepszanie, modyfikacja oprogramowania komputerowego, często tego, które
    sam stworzył, powoduje powstanie części programu komputerowego, który staje się
    osobnym utworem. Wnioskodawca nie będzie więc właścicielem oprogramowania
    ulepszanego, ale czasowo właścicielem składowych oprogramowania, które powoduje
    finalnie ulepszenie owego oprogramowania ulepszanego. Nowe oprogramowanie, które
    powoduje ulepszanie starego to nowe funkcjonalności, które są osobnym programem
    komputerowym.
    Wynagrodzenie:
    Umowy zawarte pomiędzy Wnioskodawcą a danym Kontrahentem wskazują, że w
    zakresie związanym z wytwarzaniem Oprogramowania przenoszone są wszelkie prawa
    autorskie do nich w zamian za wynagrodzenie – otrzymywane przez Wnioskodawcę
    należności będą przychodem z tytułu sprzedaży majątkowych praw autorskich do
    programu komputerowego. Wartość wynagrodzenia za przeniesienie poszczególnych
    praw autorskich do Oprogramowania jest każdorazowo określana na koniec okresu
    rozliczeniowego na podstawie zaangażowania Wnioskodawcy w prace nad określonym
    programem komputerowym.
    Wykaz wykonanych i zbywanych programów komputerowych Wnioskodawca na bieżąco
    ewidencjonuje w ewidencji odrębnej od podatkowej księgi przychodów i rozchodów.
    Wspomniana ewidencja pozwala na określenie kosztów i przychodów odpowiadających
    poszczególnym programom komputerowym i pozwala na określenie dochodu
    kwalifikowanego. Od 1 stycznia 2023 r. Wnioskodawca prowadzi na bieżąco odrębną od
    podatkowej księgi przychodów i rozchodów szczegółową ewidencję, o której mowa w art.
    30cb ustawy o PIT. W związku z tym, że przepisy nie narzucają podatnikom konkretnej
    formy ewidencjonowania zdarzeń na cele stosowania preferencji, sporządzana jest ona
    techniką komputerową w postaci arkusza kalkulacyjnego, obejmującego comiesięczne
    zestawienie dokumentów. Na koniec każdego okresu rozliczeniowego kalendarzowego
    Wnioskodawca ustala dochód z każdego programu komputerowego. Równolegle w tejże
    Ewidencji Wnioskodawca wyodrębnia koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4 w zw. z
    art. 30ca ust. 5 ustawy o PIT i uwzględnia je we wzorze w celu ustalenia wysokości
    wskaźnika Nexus, a następnie oblicza podstawę opodatkowania preferencyjną stawką.
    Ponoszone Koszty:
    W przypadku, gdy w ramach działalności gospodarczej Wnioskodawca osiąga przychody
    ze świadczenia usług innych niż programistyczne, koszty przyporządkowane są do
    przychodu, na który miały bezpośredni wpływ. Jeśli alokacja konkretnego kosztu nie jest
    możliwa, koszty te rozliczane są na wszystkie osiągnięte przychody w danym miesiącu,
    poprzez zastosowanie proporcji przychodowej. W ramach prowadzonej działalności

    gospodarczej, która skupiona jest na wytwarzaniu programów komputerowych,
    Wnioskodawca ponosi następujące wydatki w celu osiągnięcia przychodów lub
    zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów:
    a) koszt usług telekomunikacyjnych (np. abonament, Internet):
        – abonament telefoniczny umożliwia kontakt z kontrahentami, co służy
        personalizacji tworzonego oprogramowania i kodu, dostosowaniu go do
        indywidualnych potrzeb klienta i jego oczekiwań; natomiast koszt opłaty za
        Internet zapewnia Wnioskodawcy szybkie i stabilne łącze, które to jest wręcz
        nieodzowne w dzisiejszej pracy programisty (tworzenie kodu, algorytmów), m.in.
        umożliwia zdalny kontakt z kontrahentem lub innymi informatykami, pozwala na
        znalezienie informacji na temat powstałych błędów, testowanie tworzonego
        oprogramowania, szybkie dzielenie się efektami swojej pracy; również dzięki
        niniejszemu wydatkowi Wnioskodawca ma dostęp do wszelakich źródeł wiedzy,
        np. dokumentacji, publikacji, materiałów konferencyjnych; nie można zapominać,
        że stałe łącze otwiera Wnioskodawcy przestrzeń do zdobywania nowej wiedzy,
        klientów, czy przekazywania owoców swojej pracy; Oprogramowanie zarówno w
        procesie jego produkcji, jak i dalszego funkcjonowania wykorzystuje dostęp do
        sieci; jego wytworzenie, testowanie i dalsze wykorzystywanie nie byłoby możliwe
        bez Internetu; w świetle powyższego Wnioskodawca zmuszony jest do
        zapewnienia łączności sprzętu komputerowego i elektronicznego z siecią
        internetową;
        – w skład tych usług Wnioskodawca zalicza również abonament telefoniczny,
        nieodzowny przy prowadzeniu działalności gospodarczej, w tym również usług
        programistycznych;
        – Wnioskodawca zalicza tu również opłaty za hosting i abonament za domeny
        internetowe; koszt ten jest konieczny do posiadania adresu internetowego, we
        własnej domenie, w tym skrzynki e-mailowej; ponieważ wszystkie kontrakty
        ustalane są najpierw telefonicznie, a następnie przesyłany jest szereg
        dokumentów elektronicznych, konieczne jest posiadanie własnych, bezpiecznych
        środków komunikacji; skrzynka mailowa jest również konieczna do kontaktów z
        urzędami, w tym do złożenia niniejszego wniosku; natomiast hosting jest
        związany z możliwością przechowywania wiadomości email, oraz do testowania
        własnych rozwiązań programistycznych;
    b) koszt usługi księgowej – koszt poniesiony przez Wnioskodawcę na księgowość pozwala
      na wyszczególnienie koniecznej ewidencji na potrzeby skorzystania z preferencyjnej
      5% stawki podatkowej (Ulga IP Box); koszt ten jest nieodzowny, jeśli wytwarzane
      oprogramowanie ma być wykonywane zgodnie z zasadami lege artis; ponadto, dzięki
      prowadzeniu księgowości przez specjalistów Wnioskodawca ma więcej czasu na
      wykonywanie prac programistycznych, co przekłada się na jakość tworzonego
      programu komputerowego; również należy podkreślić, że prowadzenie księgowości
      jest niezbędne do prowadzenia działalności per se;
    c) koszt zakupu licencji – Wnioskodawca w ramach swojej pracy i wykonywania czynności
      związanych z tworzeniem kodu, ponosi koszty związane zakupem licencji; koszt ten
      jest Wnioskodawcy nieodzowny, aby mógł on w sposób legalny, korzystać z
      oprogramowań niezbędnych mu do wytworzenia programu komputerowego; w
      konsekwencji powstający finalny produkt jest w pełni dopasowany do potrzeb Klienta;
      z tego powodu należy uznać ten wydatek za koszt ściśle związany z tworzeniem
      programów komputerowych;
    d) koszt leasingu i utrzymania samochodu:
        – Wnioskodawca nie prowadzi działalności badawczo-rozwojowej w miejscu
        zamieszkania, w związku z tym wynajmuje biuro; biuro jest potrzebne, żeby w
        skupieniu móc jak najlepiej wykonywać swoją pracę, jednocześnie bezpiecznie

        przechowywać dokumentację i prowadzić komunikację z kontrahentami; w
        związku z tym Wnioskodawca musi dojeżdżać do pracy; przez to pojawiła się
        konieczność posiadania samochodu; ze względów ekonomicznych
        Wnioskodawca nie zdecydował się na leasing nowego auta a na podpisanie
        umowy cesji leasingu;
        – w związku z chęcią przejęcia leasingu auta pojawiły się koszty weryfikacji stanu
        technicznego oraz koszty opłaty odstępnego od poprzedniego leasingobiorcy;
        – następnie wystąpiły koszty związane z samą cesją; bank naliczył opłatę za
        realizację cesji oraz opłatę za ubezpieczenie auta poza ofertą banku;
        – wystąpił również koszt ubezpieczenia auta w obowiązkowe ubezpieczenie OC i AC;
        – do kosztów związanych z autem Wnioskodawca zalicza również koszty zakupu
        części samochodowych oraz usług serwisowych;
        – należy też tu zaliczyć koszt zakupu paliwa;
        – finalnie koszt spłaty wartości auta w postaci raty leasingowej;
        – podsumowując, wszystkie koszty leasingu oraz utrzymania w sprawności auta, są
        niezbędne do niezawodnego i ciągłego dojazdu do biura w celu wytwarzania
        programów komputerowych;
    e) składki na ubezpieczenia społeczne – Wnioskodawca pod pojęciem poniesienia
      kosztów na „składki na ubezpieczenia społeczne” rozumie takie wydatki jak składki na
      ubezpieczenia społeczne (emerytalne, rentowe, chorobowe, wypadkowe), wpłaty na
      Fundusz Pracy; niniejsze obciążenia są obowiązkowe, aby móc prowadzić legalnie
      jednoosobową działalność gospodarczą w Polsce, co w przypadku Wnioskodawcy
      przekłada się na możliwość świadczenia usług programistycznych; również nie można
      zapominać o celu wymienionych opłat, które mają za zadanie zapewnienie środków
      pieniężnych w razie niemożności wykonywania działalności przez Wnioskodawcę, co w
      dłuższej perspektywie może wydłużyć jego zdolność zawodową;
    f) koszt zakupu sprzętu elektronicznego – koszt ten obejmuje zakup sprzętu
      elektronicznego oraz akcesoriów; Wnioskodawca zalicza tu zakup komputera
      przenośnego wraz z systemem operacyjnym, jak również smartfona; Wnioskodawca
      zalicza tu również zakup akcesoriów typu etui na telefon czy kabel HDMI do
      podłączenia zewnętrznego monitora; poniesiony koszt zakupu laptopa umożliwia
      wykonywanie działalności gospodarczej w ogólności, ale również jest niezbędny do
      wytwarzania programów komputerowych; bez tej inwestycji nie byłoby możliwe
      sprawne i niezawodne wykonywanie prac programistycznych; podobnie sprawa ma
      się ze smartfonem – prócz możliwości komunikacji z kontrahentem, pozwala na
      zdobywanie wiedzy, ale również pozwala testować wiele rozwiązań programistycznych
      dla urządzeń mobilnych; pozwala również „na żywo” na odbieranie powiadomień o
      błędach podczas monitorowania wykonanych implementacji; wpływa to bezpośrednio
      na jakość świadczonych usług programistycznych przez Wnioskodawcę; zakupionego
      sprzętu elektronicznego Wnioskodawca nie amortyzuje, nie został on również
      zapisany do ewidencji środków trwałych.
    Przepis art. 30ca ust. 1 ustawy o PIT stanowi, że podatek od osiągniętego przez podatnika
    w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej kwalifikowanego dochodu z
    kwalifikowanych praw własności intelektualnej wynosi 5% podstawy opodatkowania.
    Uzupełnienie wniosku
    Wnioskodawca realizuje zlecenia programistyczne na rzecz swoich Kontrahentów, a w
    szczególności jako efekt prac, korzystając z języka programowania (...), w 2023 r.
    stworzono szereg modułów e-commerce: (...).

    Wnioskodawca w ramach bezpośrednio prowadzonej działalności gospodarczej
    opracowuje nowe rozwiązania informatyczne, programy komputerowe na rzecz danego
    Kontrahenta, czyniąc to z wykorzystaniem aktualnie posiadanej wiedzy i umiejętności, w
    sposób twórczy i unikalny w kontekście już wspomnianym, ale niekoniecznie tworzy
    innowacyjne rozwiązania w wymiarze światowym, gdyż nie weryfikuje on tego w takiej
    skali. Każda z tych funkcjonalności nie funkcjonowała wcześniej w kontekście każdego z
    Kontrahentów jak i Wnioskodawcy. Wnioskodawca wytwarza nowe, nieistniejące wcześniej
    programy komputerowe, na podstawie posiadanej wiedzy, które w ten sposób cechują się
    innowacyjnością. Czyni to na podstawie nabywanej, łączonej, kształtowanej i
    wykorzystywanej dostępnej aktualnie wiedzy w zakresie narzędzi informatycznych lub
    oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia nowych
    produktów, procesów lub usług, z wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i
    okresowe zmiany wprowadzane do nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter
    ulepszeń.
    Wyjaśnić należy, że programowanie jest pracą polegającą na tworzeniu
    zindywidualizowanego kodu, którego tylko efekt jest z góry ustalony. Warto dodać, iż
    istnieje nieskończona ilość rozwiązań, które mogą do tego efektu doprowadzić. Praca
    programisty polega na doborze najbardziej wydajnych i odpowiednich metod oraz
    środków, które mają zapewnić stworzenie konkretnej funkcjonalności. Należy podkreślić,
    iż programy komputerowe stworzone przez Wnioskodawcę na rzecz Kontrahentów
    spowodowały stworzenie zupełnie nowych programów komputerowych w ten sposób
    ulepszając zakres świadczonych usług przez Kontrahentów. Wnioskodawca pisze
    programy komputerowe w ramach codziennie wykonywanej działalności gospodarczej.
    Zorganizował sobie miejsce pracy i wyposażył stanowisko pracy w odpowiedni sprzęt i
    oprogramowanie. Wnioskodawca szkoląc się z różnych dziedzin, nie tylko programowania,
    ale również z zakresu usług świadczonych przez Kontrahentów systematycznie poszerza
    swoje doświadczenie, przez co finalnie zwiększa zasób wiedzy i znajduje jej komercyjne
    zastosowanie. W związku z tym każde oprogramowanie wytworzone prze Wnioskodawcę
    odróżnia się od już wcześniej wytworzonych w działalności Wnioskodawcy oraz
    Kontrahentów.
    Wnioskodawca używa określenia „oprogramowanie” na wynik prowadzonych przez niego
    prac programistycznych. W ten sposób powstają programy komputerowe – utwory na
    gruncie art. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t.j.
    Dz. U. z 2019 r. poz. 1231 z późn. zm. – dalej jako „ustawa o PAIPP”) będące utrwaleniem
    przejawu działalności twórczej o indywidualnym charakterze. Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1
    ustawy o PAIPP programy komputerowe mogą być wyrażone słowem, symbolami
    matematycznymi, znakami graficznymi. Podkreślenia wymaga, że przedmiotem ochrony
    na zasadach przewidzianych w powyższych regulacjach jest również utwór w wersji
    nieukończonej od momentu utrwalenia. Przedmioty praw autorskich, jakimi są programy
    komputerowe, podlegają ochronie na podstawie art. 74 ustawy o PAIPP. Zgodnie z
    objaśnieniami podatkowymi z dnia 15 lipca 2019 r. Ministerstwa Finansów dotyczącymi
    preferencyjnego opodatkowania dochodów wytwarzanych przez prawa własności
    intelektualnej – IP BOX: pojęcie „program komputerowy” nie powinno być rozumiane
    wąsko, lecz szeroko, w szczególności obejmując interfejs, gdy ten spełnia warunek
    interoperacyjności programu komputerowego z oprogramowaniem i sprzętem
    komputerowym, co musi być ustalone w każdym przypadku oddzielnie na podstawie
    rzeczywistych ustaleń, a nie tylko formalnych postanowień, na przykład umownych.
    Holistycznie i funkcjonalnie, program komputerowy obejmuje więc jego funkcjonalne
    części składowe, takie jak: kod źródłowy, opis procedur operacyjnych, zestawienie danych
    w informacjach konwersacyjnych i dialogowych oraz kod wynikowy i interfejs, a także
    tezami znajdującymi się w doktrynie naukowej jak i w orzecznictwie, stanowiącymi, że:
    „materiały są traktowane jako jeden ze sposobów wyrażenia programu komputerowego,
    pod warunkiem że są szczegółowe w stopniu umożliwiającym postępującemu rutynowo
    programiście „zakodować” je do postaci kodu źródłowego bądź przeprowadzić tę operację

    za pomocą odpowiedniego oprogramowania” (A. Michalak red., Ustawa o prawie
    autorskim i prawach pokrewnych. Komentarz, Warszawa 2019 – art. 74). Wnioskodawca
    podejmuje pracę nad jakimś projektem posiadając nakreślony cel, którym jest
    wytworzenie oprogramowania, które rozwiąże problemy wskazane przez Kontrahenta
    przy negocjowaniu współpracy. Wnioskodawca prowadzi również pracę według ścisłego
    harmonogramu. Począwszy od wymagań umownych dotyczących poprawnej
    dokumentacji swojej działalności, to oprogramowanie wymaga wielu składowych
    tworzonych w odpowiedniej kolejności i z należytą uwagą. Zdaniem Wnioskodawcy,
    prowadzi on ją według określonego systemu, co oznacza, że:
    • działania są realizowane zgodnie z przygotowanym harmonogramem prac (podział
      projektu na etapy: analiza, projektowanie, implementacja, testy, wdrożenie),
    • Wnioskodawca wraz z Kontrahentem określają cel możliwy do osiągnięcia w ramach
      odrębnego programu komputerowego (stworzenie konkretnej funkcjonalności,
      wdrożenie wersji oprogramowania do testów, dostarczenie gotowego rozwiązania
      programistycznego),
    • Wnioskodawca prowadzi swoje działania w sposób powtarzalny i zorganizowany, co
      świadczy o ich profesjonalnym charakterze,
    • Wnioskodawca wykorzystuje metodyki zarządzania projektami IT (...), które zakładają
      uporządkowane podejście do tworzenia oprogramowania,
    • prace Wnioskodawcy nad oprogramowaniem są zaplanowane – istnieje harmonogram,
      backlog zadań, roadmapa projektu.
    Od 1 stycznia 2023 r. Wnioskodawca prowadzi na bieżąco odrębną od podatkowej księgi
    przychodów i rozchodów szczegółową ewidencję, o której mowa w art. 30cb ustawy o PIT.
    W związku z tym, że przepisy nie narzucają podatnikom konkretnej formy
    ewidencjonowania zdarzeń na cele stosowania preferencji, sporządzana jest ona techniką
    komputerową w postaci arkusza kalkulacyjnego, obejmującego comiesięczne zestawienie
    dokumentów.
    Wyjaśniając, na czym polega systematyczność w odniesieniu do podejmowanych działań
    w zakresie opisanych we wniosku czynności, Wnioskodawca wskazał, że nie znalazł
    jednoznacznej definicji „systematyczności” w przepisach prawa podatkowego oraz w
    przepisach dotyczących ochrony praw autorskich. Wnioskodawca opiera się o objaśnienia
    podatkowe z dnia 15 lipca 2019 r. Ministerstwa Finansów dotyczące preferencyjnego
    opodatkowania dochodów wytwarzanych przez prawa własności intelektualnej – IP BOX:
    „Z powyższego wynika, że spełnienie kryterium «systematyczności» danej działalności nie
    jest uzależnione od ciągłości tej działalności, w tym od określonego okresu przez jaki
    działalność taka ma być prowadzona, ani też od istnienia planu, co do prowadzenia przez
    podatnika podobnej działalności w przyszłości. Wystarczające jest, aby podatnik
    zaplanował i przeprowadził chociażby jeden projekt badawczo-rozwojowy, przyjmując dla
    niego określone cele do osiągnięcia, harmonogram i zasoby. Taka działalność może być
    uznana za działalność systematyczną, tj. prowadzoną w sposób metodyczny, zaplanowany
    i uporządkowany”.
    „Z przytoczonego powyżej fragmentu objaśnień podatkowych wynika, że działalność
    systematyczna to przede wszystkim taka działalność, która prowadzona jest w sposób
    metodyczny, zaplanowany i uporządkowany.” R. Kowalski [w:] PIT. Komentarz do
    wybranych przepisów, Gdańsk 2020, art. 5(a).
    Należy jednoznacznie wskazać, że Wnioskodawca prowadzi programistyczną działalność
    gospodarczą, nieprzerwanie od 2021 r. i w przeszłości już wykonywał prace badawczo-
    rozwojowe, co zostało potwierdzone interpretacją indywidualną nr (...).
    Prace programistyczne Wnioskodawcy mają charakter ciągły – nie są incydentalne czy
    przypadkowe. Wnioskodawca przy wytwarzaniu programów komputerowych
    każdorazowo posiada cel – stworzenie nowej funkcjonalności, rozwiązanie problemu

    technicznego, poprawa wydajności, czy bezpieczeństwa. W wyniku tych prac następuje
    rozwój zarówno oprogramowania Wnioskodawcy, jak i Kontrahenta, w trakcie prac
    przeprowadzane są często badania (nie są to stricte badania naukowe, ale prowadzone na
    użytek realizacji wspólnych celów Wnioskodawcy i Kontrahenta) określające stopień
    przydatności zgromadzonej wiedzy przez Wnioskodawcę do zrealizowania zadanej
    funkcjonalności. Jeżeli nie, to określane są zakresy wiedzy do pogłębienia i
    przeprowadzane kolejne badania, aż do zrealizowania zadania lub stworzenia katalogu
    dalszych wymagań do kolejnej iteracji lub porzucenie celu jako niemożliwego do
    zrealizowania ze zdiagnozowanych przyczyn. W wyniku prac powstaje dokumentacja
    projektowa prowadzona jako repozytorium kodu, opisy zadań w (...), a same prace nad
    oprogramowaniem są zaplanowane – istnieje harmonogram, backlog zadań.
    Należy zaznaczyć, że dokumentacja programistyczna stanowi integralną część z kodem,
    do którego Wnioskodawca sprzedaje prawa autorskie Kontrahentowi i całość mu
    odpłatnie przekazuje. Umowy o poufności danych, podpisywane z Kontrahentem
    nakazują Wnioskodawcy, po wykonaniu zadania, przekazanie całości i zabraniają
    tworzenia i przechowywania kopii danych po stronie Wnioskodawcy.
    Wnioskodawca podejmuje pracę nad jakimś projektem posiadając nakreślony cel, którym
    jest wytworzenie oprogramowania, które rozwiąże problemy nakreślone przez
    Kontrahenta przy negocjowaniu współpracy. Cele są określane każdorazowo z
    Kontrahentem. Wnioskodawca dokonuje tego w umowie pisemnej przed rozpoczęciem
    umowy. Wstępny zakres był określany w umowach jako: prace programistyczne w języku
    (...), opracowywanie i wdrażanie do użytku programów komputerowych, projektowanie i
    rozwój aplikacji, testowanie i zapewnianie jakości tworzonego oprogramowania, usługi
    tworzenia oprogramowania, dokumentacji, testów, naprawy błędów, wykonywanie usług
    programistycznych.
    Przy każdym programie Kontrahent przedstawia, a Wnioskodawca określa cele
    funkcjonalne – „co ma robić oprogramowanie?”:
    (...)
    Dodatkowo Wnioskodawca określa dla każdego programu Cele technologiczne – „w jaki
    sposób będzie to zrobione?”:
    (...)
    Następnie określane są cele jakościowe i bezpieczeństwa:
    (...)
    Wnioskodawca wraz z Kontrahentem określa również cele projektowe i organizacyjne:
    (...)
    W 2023 r. Wnioskodawca osiągnął opisane powyżej cele. Cele te zostały osiągnięte
    poprzez systematyczne prowadzenie przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej.
    Wnioskodawca prowadzi wspomnianą działalność w formie jednoosobowej działalności
    gospodarczej. Wnioskodawca w tym celu wynajmuje biuro, do którego codziennie
    dojeżdża, na co wziął leasing auta po to, żeby móc się skupić na wykonywanych zadaniach.
    W biurze m.in. przy pomocy sprzętu komputerowego, dostępu do Internetu, poczty
    elektronicznej, telefonu i oprogramowania IDE, Wnioskodawca wykonuje swoją
    działalność programistyczną. Co za tym idzie, Wnioskodawca ponosi koszy tej działalności
    oraz czerpie z niej zyski. Za wymienione zrealizowane cele Wnioskodawca otrzymał
    wynagrodzenie. Działalność została zaewidencjonowana w odpowiednich zestawieniach i
    rozliczona. Jednym z celów Wnioskodawcy, w ramach wykonywanej przez niego
    działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania oprogramowania jest przeniesienie
    autorskich praw majątkowych z oprogramowania na Kontrahenta. Kontrahenci, z którymi
    Wnioskodawca współpracuje, oczekują od niego wykonywania prac, których skutek co
    prawda jest określony, natomiast proces tworzenia danych rozwiązań (programów

    komputerowych), wiąże się również z nieprzewidywalnością osiągnięcia celu. Żeby ten
    aspekt zminimalizować, Wnioskodawca pozyskuje wiedzę niezbędną do realizacji
    oprogramowania. Wnioskodawca codziennie poszukuje informacji dotyczących nowych
    metod programowania, optymalizacji kodu w celu jego szybszego procesowania, a także
    sposobów zabezpieczania procesów przetwarzania danych przed rozmaitymi
    zagrożeniami. W tym celu wykupuje dostęp do platform edukacyjnych oraz uczestniczy w
    webinarach, a także spotyka się bezpośrednio z Kontrahentami. Wnioskodawca musi
    również nieustannie szkolić się z procesów biznesowych zachodzących u jego
    Kontrahentów. Wnioskodawca robi to metodycznie i w sposób ciągły, ponieważ
    zobowiązany jest w ramach danej umowy do ścisłej, zgodnej z harmonogramem
    współpracy, którą zobowiązany jest należycie udokumentować i wykonywać zgodnie z
    oczekiwaniami Kontrahenta i przedstawionym przez nich planem oraz uzgodnionymi
    harmonogramami.
    W przypadku każdego z realizowanych projektów Wnioskodawca ustala z Kontrahentem
    ogólny harmonogram prac programistycznych pozwalając nakreślić cel (gotową
    funkcjonalność), natomiast później w trakcie realizacji harmonogramy są rozbijane na
    mniejsze/krótsze pozwalające określić pośrednie cele, umożliwiając zminimalizować
    ryzyko nieosiągnięcia celu głównego (gotowego modułu/funkcjonalności). Na osiągnięcie
    celu wpływ mają oprócz samych prac programistycznych również informacje dostarczane
    przez samego Kontrahenta oraz inne podmioty zaangażowane w realizację zadania.
    Czasem harmonogram ulega zmianom, ponieważ np. właściciel innego oprogramowania
    nie udostępnia na czas danych dostępowych czy testowych do jego oprogramowania.
    Wówczas Wnioskodawca z Kontrahentem ustalają, czy w czasie oczekiwania na taką
    informację można zrealizować inny program komputerowy, stanowiący kolejny fragment
    całego modułu, lub stworzyć inny moduł, a prace nad obecnym zawiesić do czasu
    otrzymania kompletu danych. Wówczas znowu jest ustalany harmonogram realizacji tego
    programu. Należy zaznaczyć, że wspomniane harmonogramy stanowią część
    dokumentacji pozostającej u Kontrahenta. Z reguły Kontrahent posiada oprogramowanie
    ułatwiające organizację harmonogramów i ich kontrolę.
    Ponieważ proces tworzenia oprogramowania wiąże się z niepewnością realizacji, dlatego
    Wnioskodawca każdorazowo wraz z Kontrahentem opracowują harmonogram
    obejmujący:
    • analizę wymagań – w tym etapie następuje zebranie wymagań funkcjonalnych i
      niefunkcjonalnych oraz opracowanie backlogu zadań;
    • projekt techniczny – zaprojektowanie architektury programu oraz wybór stosu
      technologicznego;
    • implementacja – właściwy proces pisania kodu;
    • testy, optymalizacja – etap pozwalający na sprawdzenie rozwiązania, oraz
      wprowadzenie poprawek i ulepszeń;
    • wdrożenie;
    • przekazanie dokumentacji;
    • monitoring programu w warunkach produkcyjnych.
    Każdy program wymieniony we wniosku Wnioskodawcy przeszedł ww. proces i został
    zrealizowany zgodnie z harmonogramem.
    Wyjaśniając, w czym przejawia się twórczy charakter działalności opisanej we wniosku, w
    odniesieniu do „programów komputerowych”, których dotyczy wniosek, Wnioskodawca
    wskazał, że opiera się o zapisy ustawowe w tym:
    • ustawa o PIT (art. 5a pkt 38) / CIT (art. 4a pkt 26): Działalność badawczo-rozwojowa to
      działalność twórcza obejmująca badania naukowe lub prace rozwojowe...

    • ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych (art. 1 ust. 1 i 2 pkt 1): Przedmiotem
      prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym
      charakterze [...] niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia; dotyczy
      to również programów komputerowych.
    Ponieważ Wnioskodawca zadał pytanie we wniosku czy prowadził w 2023 r. działalność
    badawczo-rozwojową, bo nie może sam udzielić jednoznacznej odpowiedzi, to nie może
    też jednoznacznie stwierdzić że jego działalność jest twórcza, bo takiej jednoznacznej
    definicji również nie znalazł w przepisach prawa podatkowego oraz przepisach ochrony
    praw autorskich. Natomiast we własnym stanowisku szerzej opisuje wspomniane
    zagadnienie.
    Natomiast Wnioskodawca wytwarza nowe koncepcje, narzędzia, rozwiązania
    niewystępujące dotychczas w jego praktyce gospodarczej lub na tyle nowatorskie, że w
    znacznym stopniu odróżniają się od rozwiązań już funkcjonujących, to znaczy
    wprowadzających to, czego jeszcze nie było. Przy czym to pole dotyczy działalności
    Wnioskodawcy i Kontrahenta, nowość koncepcji nie jest badana w kontekście globalnym,
    światowym. Choć należy zauważyć, że Wnioskodawca sprawdza, czy istnieją gotowe lub
    podobne rozwiązania. Jednak ze względu na stopień zindywidualizowania środowisk
    programistycznych Kontrahentów, nie zdarzają się rozwiązania „z półki” współpracujące z
    oprogramowaniem Kontrahentów. Praktycznie zawsze należy przeprowadzić refaktor i
    wprowadzić szereg rozwiązań wykorzystywanych jedynie u konkretnego Kontrahenta.
    Wnioskodawca wykorzystuje przy tym własną inwencję twórczą i korzysta z posiadanej
    przez siebie wiedzy, doświadczenia i umiejętności. W potocznym języku często
    Kontrahenci posługują się stwierdzeniem „stworzyć” funkcjonalność, zatem są to
    działania, które choćby w minimalnym stopniu odróżniają się od innych rezultatów takiego
    samego działania, a zatem posiadają cechę nowości, której stopień nie ma znaczenia
    (Objaśnienia podatkowe Ministra Finansów z dnia 15 lipca 2019 r. dotyczące
    preferencyjnego opodatkowania dochodów wytwarzanych przez prawa własności
    intelektualnej – IP BOX).
    Wyjaśniając, jakie konkretne działania zmierzające do usprawnienia (jakiego
    „Oprogramowania”?) wytworzonego już wcześniej w praktyce gospodarczej zostały
    podjęte w celu realizacji projektu, w ramach którego Wnioskodawca tworzy
    Oprogramowanie, Wnioskodawca wskazał, że w swojej praktyce programistycznej pisze m.
    in. nowe kody źródłowe, na podstawie własnej wiedzy i doświadczenia, ale również w
    wyniku poszukiwania rozwiązań za pomocą uproszczonych badań, eksperymentów i
    ciągłego pogłębiania wiedzy w zakresie problemu do rozwiązania, analizuje również inne
    rozwiązanie open sourse'owe dostępne na rynku. W wyniku prac powstaje nowy kod
    źródłowy. Do momentu przeniesienia praw autorskich na Kontrahenta Wnioskodawca
    ulepsza i usprawnia własne rozwiązanie, tak aby jak najlepiej odpowiadało potrzebom
    Kontrahenta. Natomiast po przeniesieniu praw autorskich na Kontrahenta, moduły
    zaprojektowane i zakodowane przez Wnioskodawcę stają się częścią systemu,
    oprogramowania posiadanego przez Kontrahenta, co również stanowi ulepszenie i
    usprawnienie jego kodu. Należy zaznaczyć, że takie ulepszenia nie stanowią rutynowych
    prac programistycznych. Są to zupełnie nowe wytwory pracy programistycznej
    Wnioskodawcy. Dodatkowo należy zauważyć, że pisanie zupełnie nowej aplikacji jest o
    wiele prostsze niż projektowanie i implementacja rozwiązania jakiegoś problemu do już
    istniejącego oprogramowania. Ponieważ Wnioskodawca pracuje w środowisku
    skomplikowanych systemów i za jeden z celów bierze jak najmniejszy impakt w już
    istniejące rozwiązanie, zbyt duża integracja w już istniejące rozwiązanie, może
    doprowadzić do wielu nieprzewidywanych skutków ubocznych. Zatem tu właśnie
    bezcenne jest doświadczenie Wnioskodawcy i poszukiwanie najskuteczniejszych
    rozwiązań. Tym bardziej takie ulepszenie odróżnia nowe rozwiązanie od już istniejących i z
    pewnością nie stanowi czynności czysto technicznej ze strony Wnioskodawcy. Powyższy
    opis dotyczy programów opisanych we wniosku. Wnioskodawca podczas pracy nad
    oprogramowaniem stosuje refaktoryzacę kodu – głównie w celu przyspieszenia

    wykonywania poszczególnych instrukcji, czyli Wnioskodawca zalicza tu również działania
    powodujące zwiększenie wydajności. Często również podejmowane jest działanie
    zwiększenia bezpieczeństwa danych. Natomiast najczęściej jest to rozbudowa
    funkcjonalności. Każde z powyższych działań zostało udokumentowane, a zmiany
    wprowadzano w sposób kontrolowany i iteracyjny (zgodnie z metodyką (...)). Prowadzona
    jest również szczegółowa ewidencja projektów w zakresie poniesionych kosztów i zakresu
    prowadzonych prac.
    Wyjaśniając, jakie konkretnie narzędzia, nowe koncepcje, rozwiązania niewystępujące w
    praktyce gospodarczej zastosowano, Wnioskodawca wskazał, że wszystkie prace
    programistyczne, a co za tym idzie wyniki tych prac, zlecone przez Kontrahentów nie
    występowały wcześniej w działalności Wnioskodawcy jak i w systemach Kontrahentów.
    Wnioskodawca w związku z tym w sposób autorski musiał opracować od podstaw nowe
    koncepcje i rozwiązania niewystępujące zarówno w jego działalności, jak i działalności
    Kontrahentów:
    (...)
    Wyjaśniając, zastosowanie jakich technologii (rozwiązań, narzędzi) powoduje, iż
    „Oprogramowanie” po jego wytworzeniu lub rozwinięciu różni się od rozwiązań już
    funkcjonujących, Wnioskodawca wskazał, że w codziennej pracy posługuje się językiem
    programowania (...) oraz oprogramowaniami wspomagającymi proces planowania i
    implementacji rozwiązań programistycznych. Natomiast żeby móc wytwarzać
    oprogramowanie dostosowane do potrzeb Kontrahentów, Wnioskodawca stale podnosi
    swoją wiedzę zarówno w stosunku do nowych wersji języka (...), jak i narzędzi
    informatycznych, np. narzędzia Sztucznej Inteligencji, jak i dokumentacji frameworków.
    Wnioskodawca poszerza swoją wiedzę również z dziedzin biznesowych swoich
    Kontrahentów. Realizując kolejne pogramy komputerowe Wnioskodawca zdobywa
    kluczowe doświadczenie. Zatem kiedy Kontrahent zleca wykonanie programu
    komputerowego, to następuje proces analizy problemu i już na tym etapie wychodzi, czy
    Wnioskodawca już realizował taki program czy nie i czy w praktyce Kontrahenta problem
    posiada rozwiązanie w postaci programu komputerowego. Wszystkie szczegółowo
    opisane we wniosku programy komputerowe nie funkcjonowały wcześniej w praktyce
    Wnioskodawcy i Kontrahentów. W związku z powyższym w 2023 r. Wnioskodawca musiał
    je zaprogramować stosując harmonogramy i plany prac oraz wymagania Kontrahentów.
    Czynił to przy pomocy technik programistycznych, stosu technologicznego (w tym narzędzi
    programistycznych), własnej wiedzy i doświadczenia, dostosowując rozwiązanie typowo
    pod wymagania systemowe u Kontrahentów, czynił to w ramach działalności
    gospodarczej, ewidencjonując wykonane zadanie i przyporządkowując mu koszty.
    Wyjaśniając, jakie produkty, usługi, procesy Wnioskodawca oferował dotychczas w swojej
    działalności, Wnioskodawca wskazał, że skupia się na dostarczaniu usług
    programistycznych, natomiast można w ten zakres usług wliczyć: projektowanie
    architektury systemu informatycznego, tworzenie i rozwój oprogramowania,
    optymalizacja istniejącego kodu, doradztwo technologiczne, wsparcie przy wdrożeniach.
    Wyjaśniając, w jaki sposób zrealizował zaplanowane przedsięwzięcie, Wnioskodawca
    wskazał, że w tym celu posiada wykształcenie kierunkowe informatyczne, dodatkowo
    prowadzi w sposób zorganizowany i ciągły działalność gospodarczą. Ponosi związane z
    tym koszty na: sprzęt komputerowy i peryferia, oprogramowanie i licencje, szkolenia,
    kursy i rozwój kompetencji, koszty Internetu i telefonii, koszty utrzymania własnej domeny
    internetowej i hostingu na potrzeby poczty internetowej oraz możliwości rozwijania i
    testowania wytwarzanego oprogramowania, koszty biura, transportu i podróży
    służbowych, usług księgowych i doradztwa podatkowego.
    W wyniku tych działań Wnioskodawca może w sposób odpowiedzialny i bezpieczny
    prowadzić działalność, świadcząc usługi programistyczne. Wnioskodawca zdobywa
    kontrahentów w różny sposób, w tym poprzez publikację swoich danych w portalach
    branżowych. Podczas negocjacji z Kontrahentem ustalany jest zakres współpracy oraz

    główne cele do realizacji. Następnie Wnioskodawca uzyskuje dostęp do dokumentacji
    Kontrahenta i rozwiązań już u niego funkcjonujących. Następnie samodzielnie lub w
    zespole zorganizowanym przez Kontrahenta ustala precyzyjnie, każdorazowo przed
    tworzeniem kodu: cele szczegółowe, harmonogramy. Następnie powstają implementacje
    kodu. Dodatkowo poddawane są różnego rodzajom testów i wdrażane i monitoring.
    Finalnie dla każdego oprogramowania następuje przekazanie praw autorskich na rzecz
    Kontrahenta i wypłata wynagrodzenia. Dodatkowo Wnioskodawca prowadzi na bieżąco
    ewidencję prac, przyporządkowując im koszty i przychody.
    Wyjaśniając, co jest efektem działań, tj. jakie nowe zastosowanie powstało przy realizacji
    opisanego projektu, Wnioskodawca wskazał:
    (...)
    Rozwiązania wymienione powyżej nie funkcjonowały wcześniej w oprogramowaniu
    Wnioskodawcy oraz Kontrahentów. Każdy z opisanych przypadków stanowi indywidualne
    rozwiązanie problemu w działalności Kontrahentów. Ponieważ wcześniej Kontrahenci nie
    dostrzegali konieczności lub taka konieczność nie występowała w ich działalności, dlatego
    nie funkcjonowały u nich takie rozwiązania i należało je zaimplementować dopiero w
    momencie, kiedy potrzeba wystąpiła. Jest to racjonalne, ponieważ nie prowadzi do
    przeskalowania systemu Kontrahenta, co za tym idzie konieczności utrzymywania
    nieekonomicznego narzędzia. Należy dodać, że dopasowanie ww. rozwiązań do systemów
    posiadanych przez Kontrahentów stanowi największe wyzwanie w programistycznej pracy
    Wnioskodawcy. Są to systemy wysoce zindywidualizowane niewystępujące powszechnie
    na rynku i należy wykazać się kreatywnością i inwencją, a także pomysłowością w realizacji
    zadań. W takim procesie zawsze powstaje oryginalne rozwiązanie programistyczne,
    ponieważ nie ma na rynku gotowego, możliwego do natychmiastowego przyłączenia czy
    też wykorzystania.
    Wnioskodawca w swojej pracy stosuje rozwiązania z dziedziny wiedzy zdobywanej przez
    szereg lat, na początku zdobywając gruntowne wykształcenie informatyczne, następnie
    przez cały okres kariery zawodowej związanej z informatyką, zdobywając doświadczenie
    praktyczne. To pozwala mu łatwiej rozumieć nowe przypadki biznesowe i proponować
    odpowiednie rozwiązania.
    W pracy programistycznej Wnioskodawca stosuje także rozwiązania techniczne i
    technologiczne: zasady projektowania systemów rozproszonych, architektura klient-
    serwer, obsługa wielowątkowości, kolejkowania zdarzeń, znajomość wzorców
    projektowych, zasady optymalizacji zapytań bazodanowych, indeksowanie, zasady
    bezpieczeństwa aplikacji: szyfrowanie, uwierzytelnianie, kolejkowanie zadań.
    Wnioskodawca dodatkowo stosuje rozwiązania programistyczne, w tym: (...).
    Ostatecznie, rozwiązania tworzone w ramach działalności Wnioskodawcy stanowiły efekt
    zastosowania skomplikowanej wiedzy inżynierskiej, popartej praktycznym
    doświadczeniem i analizą wymagań biznesowych. Wymagały znajomości narzędzi i
    koncepcji wykraczających poza przeciętne kompetencje użytkownika, co nadaje im
    charakter działalności twórczej i technicznie zaawansowanej.
    Wszystkie wymienione we wniosku efekty prac stanowią odrębne programy
    komputerowe. Zawsze posiadają rzeczywisty, indywidualny i oryginalny charakter,
    stanowiąc rezultat działalności intelektualnej prowadzącej do powstania nowej, wcześniej
    nieistniejącej wartości niematerialnej. Prace programistyczne wykonywane przez
    Wnioskodawcę nie są powtarzalne, ponieważ nawet gdyby przyjąć, że dwóch różnych
    Kontrahentów ma podobny przypadek biznesowy, to w praktyce Wnioskodawcy żaden z
    nich nie miał identycznego środowiska technicznego i programistycznego oraz
    organizacyjnego. W związku z tym niemożliwe jest zastosowanie tego samego rozwiązania
    programistycznego w takich przypadkach. Za każdym razem należy przeprowadzić
    indywidualne rozważania i zastosować innowacyjne podeście. W związku z tym, że cel
    może realizować podobną funkcjonalność, implementacja programu realizująca zadany

    cel będzie się znacznie różnić. Podsumowując co prawda Kontrahent zarysowuje cel do
    jakiego należy dojść, ale „środowisko” niejako wymusza na Wnioskodawcy, że jego
    rozwiązania są unikalne, niepowtarzalne, a dojście do nich wymaga pomysłowości. Prace
    programistyczne Wnioskodawcy nie mają charakteru jedynie technicznego. Realizowane
    prace stanowią samodzielną, działalność intelektualną Wnioskodawcy, działalność
    ukierunkowaną na kreowanie nowych rozwiązań, wg specyfikacji otrzymywanych od
    klientów.
    Wyjaśniając, czy „przeniesienie” każdego z majątkowych praw autorskich do programu
    komputerowego nastąpiło/nastąpi zgodnie z wymogami przewidzianymi w przepisach
    ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, w szczególności z zachowaniem art. 41
    oraz art. 53 ww. ustawy, Wnioskodawca wskazał, że przed podjęciem współpracy z
    Kontrahentem podpisuje umowę o współpracę. W każdym przypadku jest to umowa
    pisemna zawierająca odpowiednie działy poświęcone odpłatnemu przenoszeniu praw
    własności intelektualnej, w tym autorskie prawa majątkowe oraz prawa własności
    przemysłowej do utworu. Działy te zawierają opisane pola eksploatacji, z reguły wszelkie
    możliwe, oraz bezterminowe przeniesienie praw na Kontrahentów.
    Wszystkie wymienione we wniosku efekty prac stanowią odrębne programy
    komputerowe. Przedstawione we wniosku oprogramowania zostały przez Wnioskodawcę
    samodzielnie wytworzone, a w niektórych przypadkach również następnie rozwinięte lub
    ulepszone.
    Każda wersja lub modyfikacja programu komputerowego, którą opracowuje
    Wnioskodawca, zawiera nowe elementy autorskie, takie jak zmodyfikowana struktura
    kodu, nowa funkcjonalność, oryginalne rozwiązania projektowe lub architektoniczne.
    Zbywanie praw autorskich do własnych programów stanowi część umów z Kontrahentami.
    Wnioskodawca w swojej praktyce stosuje formę i zakres przeniesienia praw: umowy
    zostały zawarte w formie pisemnej, prawa autorskie majątkowe do utworu (programu
    komputerowego) są przenoszone na Kontrahenta na wskazanych polach eksploatacji,
    które obejmują m.in.: utrwalanie i zwielokrotnianie w tym w formie cyfrowej;
    wprowadzanie do obrotu i używanie w systemach informatycznych; modyfikację i łączenie
    z innym oprogramowaniem; publiczne udostępnianie w sieci Internet.
    Dodatkowo Wnioskodawca i Kontrahenci stosują tryb przekazywania oprogramowania i
    wykonują następujące czynności: po zakończeniu etapu tworzenia programu,
    Wnioskodawca przekazuje Kontrahentowi: kompletny kod źródłowy; dokumentację
    techniczną; dokumentację korzystania z aplikacji; ewentualne testy automatyczne oraz
    pliki konfiguracyjne; raport z wykonanych prac; fakturę VAT. Natomiast Kontrahent po
    odbiorze: weryfikuje raport z wykonanych prac; akceptuje funkcjonalność lub zgłasza
    ewentualne poprawki; opłaca fakturę; uzyskuje pełne prawo do dalszego wykorzystania
    programu w zakresie określonym w umowie.
    Wnioskodawca podejmując współpracę z Kontrahentami nie zawierał umów na
    otrzymywanie wynagrodzenia wyłączenie z tytułu przenoszenia na Kontrahenta praw do
    programu komputerowego. Wnioskodawca co prawda w przeważającej ilości czasu, jak i
    wykonywanych usług świadczy stricte usługi tworzenia oprogramowania i prace
    programistyczne w języku (...). Jednak umowy zawierają również dodatkowe zapisy, jak
    opracowywanie i wdrażanie do użytku programów komputerowych, projektowanie i
    rozwój aplikacji, testowanie i zapewnianie jakości tworzonego oprogramowania,
    dokumentacji, testów, naprawy błędów.
    Koszty wymienione we wniosku zostały faktycznie poniesione w 2023 r. Wnioskodawca
    prowadzi na bieżąco odrębną od podatkowej księgi przychodów i rozchodów szczegółową
    ewidencję, o której mowa w art. 30cb ustawy o PIT. W związku z tym, że przepisy nie
    narzucają podatnikom konkretnej formy ewidencjonowania zdarzeń na cele stosowania
    preferencji, sporządzana jest ona techniką komputerową w postaci arkusza
    kalkulacyjnego, obejmującego comiesięczne zestawienie dokumentów. Na koniec każdego

    okresu rozliczeniowego kalendarzowego Wnioskodawca ustala dochód z każdego
    programu komputerowego. Równolegle w tejże Ewidencji Wnioskodawca wyodrębnia
    koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4 w zw. z art. 30ca ust. 5 ustawy o PIT i uwzględnia
    je we wzorze w celu ustalenia wysokości wskaźnika Nexus, a następnie oblicza podstawę
    opodatkowania preferencyjną stawką.
    W przypadku, gdy w ramach działalności gospodarczej Wnioskodawca osiąga przychody
    ze świadczenia usług innych niż programistyczne, koszty przyporządkowane są do
    przychodu, na który miały bezpośredni wpływ. Jeśli alokacja konkretnego kosztu nie jest
    możliwa, koszty te rozliczane są na wszystkie osiągnięte przychody w danym miesiącu,
    poprzez zastosowanie proporcji przychodowej.
    Wnioskodawca nie poniósł kosztu opłaty za wydanie interpretacji indywidualnej w 2023 r.,
    ponieważ wnioskuje o taką interpretację dopiero w 2025 r.
    Wnioskodawca wskazał, że licencje na oprogramowanie nie stanowią wartości
    niematerialnych i prawnych w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.
    Pytania
    1. Czy w 2023 r. podejmowana przez Wnioskodawcę działalność polegająca na tworzeniu
      programów komputerowych stanowi działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu
      art. 5a pkt 38 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
      fizycznych?
    2. Czy w 2023 r. odpłatne przeniesienie prawa autorskiego do programu komputerowego
      przez Wnioskodawcę w ramach wykonywanych umów programistycznych stanowiła
      sprzedaż kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust.
      7 pkt 2 ustawy o PIT, a tym samym Wnioskodawca osiągała kwalifikowany dochód z
      kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, o którym mowa w art. 30ca ustawy o
      PIT?
    3. Czy wydatki ponoszone w 2023 r. przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej
      działalności gospodarczej, stanowią koszt bezpośredni działalności związanej z IP BOX,
      w szczególności na:
        a) koszt usług telekomunikacyjnych;
        b) koszt usług księgowych;
        c) koszt zakupu licencji;
        d) koszt leasingu i utrzymania samochodu;
        e) składki na ubezpieczenia społeczne;
        f) koszt zakupu sprzętu elektronicznego?
    4. Czy w przedstawionym powyżej stanie faktycznym oraz stanowiskach Wnioskodawcy
      do zadanych pytań możliwe jest zastosowanie stawki opodatkowania 5% do
      osiągniętego dochodu z praw własności intelektualnej, wyliczonego zgodnie z art. 30ca
      ustawy o PIT?
    Pana stanowisko w sprawie
    Ad 1
    Artykuł 5a pkt 38 ustawy o PIT normuje działalność badawczo-rozwojową jako: działalność
    twórczą obejmującą badania naukowe lub prace rozwojowe, podejmowaną w sposób
    systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do
    tworzenia nowych zastosowań. Zdaniem Wnioskodawcy, biorąc pod uwagę przedstawiony
    stan faktyczny jak i kryteria niezbędne do uznania działalności za działalność badawczo–
    rozwojową, jego działalność spełnia cechy takowej:

    a) nowatorskość i twórczość: Wnioskodawca tworzy Oprogramowanie w zależności od
      potrzeb Kontrahentów, z którymi współpracuje, a dany Kontrahent ma na celu
      zwiększenie innowacyjności rozwiązań programistycznych w zależności od swoich
      potrzeb;
    b) nieprzewidywalność: Kontrahenci, z którymi Wnioskodawca współpracuje, oczekują od
      niego wykonywania prac, których skutek co prawda jest określony, natomiast proces
      tworzenia danych rozwiązań (programów komputerowych), pomimo korzystania z
      istniejących metod i narzędzi informatycznych, powoduje wytworzenie całkowicie
      nowego rozwiązania, lub znaczną modyfikację archaicznych rozwiązań;
    c) metodyczność: Wnioskodawca zobowiązany jest w ramach danej umowy do ścisłej,
      zgodnej z harmonogramem współpracy, którą zobowiązany jest należycie
      udokumentować i wykonywać zgodnie z oczekiwaniami Kontrahenta i
      przedstawionym przez niego planem. Innymi słowy, działalność Wnioskodawcy
      prowadzona jest w sposób systematyczny;
    d) możliwość przeniesienia lub odtworzenia: celem Wnioskodawcy, w ramach
      wykonywanej bezpośrednio przez niego działalności gospodarczej, jest przeniesienie
      autorskich praw majątkowych z oprogramowania na Kontrahenta, co nierozerwalnie
      wiąże się z koniecznością jego odtworzenia.
    Zgodnie z art. 5a pkt 40 ustawy o PIT pojęcie „prace rozwojowe” oznacza prace rozwojowe
    w rozumieniu art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i
    nauce, czyli działalność obejmująca nabywanie, łączenie, kształtowanie i wykorzystywanie
    dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi informatycznych lub
    oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia zmienionych,
    ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług, z wyłączeniem działalności
    obejmującej rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do nich, nawet jeżeli takie zmiany
    mają charakter ulepszeń.
    Zdaniem Wnioskodawcy, prowadzi on działalność twórczą obejmującą prace rozwojowe,
    podejmowaną w sposób systematyczny w celu wykorzystania zasobów wiedzy do
    tworzenia nowych zastosowań – wytwarza nowe, nieistniejące wcześniej funkcjonalności
    na podstawie posiadanej wiedzy, które wpływają na innowacyjność rozwiązań
    programistycznych, stosowanych u Kontrahenta. Czyni to na podstawie nabywanej,
    łączonej, kształtowanej i wykorzystywanej dostępnej aktualnie wiedzy w zakresie narzędzi
    informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i
    tworzenia nowych produktów, procesów lub usług.
    Zdaniem Wnioskodawcy, jego działalność nie ma charakteru działalności obejmującej
    rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do nich, nawet jeżeli takie zmiany mają
    charakter ulepszeń. Wnioskodawca podejmuje pracę nad jakimś projektem posiadając
    nakreślony cel, którym jest wytworzenie oprogramowania rozwiązującego problemy
    nakreślone przez Kontrahenta przy negocjowaniu współpracy. Wnioskodawca prowadzi
    pracę według ścisłego harmonogramu – począwszy od wymagań umownych dotyczących
    poprawnej dokumentacji swojej działalności, oprogramowanie wymaga wielu składowych
    tworzonych w odpowiedniej kolejności i z należytą uwagą. Wnioskodawca zawsze stara się
    dostarczyć najnowsze rozwiązania w branży, zapoznając się z obecnym stanem techniki w
    branży IT oraz z aktualnymi zastosowaniami wprowadzonymi w działalności jego
    Kontrahenta. Wnioskodawca, z wykorzystaniem wszystkich możliwych wiadomości
    naukowych jakie posiada, w swojej działalności planuje, projektuje i tworzy innowacyjne
    rozwiązania w branży w postaci produktów, procesów lub usług programistycznych.
    Wnioskodawca wykorzystuje przy tym własną inwencję twórczą oraz korzysta z posiadanej
    przez siebie wiedzy i umiejętności. Programy komputerowe stworzone przez niego na
    rzecz Kontrahentów ulepszyły i rozwijały działanie starych programów lub też powodowały
    stworzenie zupełnie nowych funkcjonalności niewystępujących dotychczas w praktyce
    gospodarczej bądź nowatorskich, że w znacznym stopniu odróżniają się od rozwiązań już
    funkcjonujących.

    Zdaniem Wnioskodawcy, stworzone programy stanowią przejaw jego twórczej działalności
    oraz są one innowacyjne zarówno w prowadzonej bezpośrednio przez niego działalności,
    jak i jego Kontrahenta. Jak wskazano w Objaśnieniu Ministerstwa Finansów z dnia 15 lipca
    2019 r. dotyczącym preferencyjnego opodatkowania dochodów wytwarzanych przez
    prawa własności intelektualnej (IP BOX), twórczą działalność Wnioskodawcy odnosić
    należy nie do praktyki gospodarczej sensu largo, a do praktyki gospodarczej danego
    podmiotu. Twórczość Wnioskodawcy odnosi się również do przejawu jego działalności –
    autorskich praw do programów komputerowych podlegających ochronie na podstawie
    art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Przedmiotem prawa
    autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze,
    ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu
    wyrażenia. Ochrona ta obejmuje również fragmenty utworu i utwory w wersji
    nieukończonej. Wobec powyższego, zdaniem Wnioskodawcy, prowadzi on działalność
    twórczą obejmującą prace rozwojowe, a tym samym działalność badawczo-rozwojową.
    Ad 2
    Art. 30ca ust. 2 ustawy o PIT wskazuje zamknięty katalog praw własności intelektualnych, z
    których dochód może zostać objęty preferencyjnym opodatkowaniem. Autorskie prawo
    do programu komputerowego stanowi jedno z praw własności intelektualnych
    wskazanych w tym artykule w ust. 2 pkt 8. Przy czym, by można było mówić o
    „kwalifikowanym” prawie własności intelektualnej, przepis ten wymaga, aby spełnione
    zostały dwa kryteria:
    a. przedmiot ochrony jest wytworzony przez podatnika w ramach prowadzonej przez
      niego działalności badawczo-rozwojowej, oraz
    b. prawo własności intelektualnej podlega ochronie prawnej na podstawie przepisów
      odrębnych ustaw lub ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest
      Rzeczpospolita Polska, oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia
      Europejska.
    Oprogramowanie stanowi przedmiot ochrony praw autorskich. Artykuł 74 ustawy o PAIPP
    kwalifikuje programy komputerowe jako utwory będące przedmiotem jego ochrony i to
    już z momentem ich wytworzenia, bez konieczności spełnienia jakichkolwiek wymogów
    formalnych. Przedmiotem ochrony prawa autorskiego mogą być poszczególne elementy
    lub nawet krótkie fragmenty (urywki) programu, jeśli tylko one same spełniać będą
    wymogi podane w art. 1 ust. 1 ustawy o PAIPP, tj. elementy programu jako takiego, a więc
    instrukcje działania dla komputera lub ich zestawy (wyr. TS z 22.12.2010 r., C-393/09,
    Bezpečnostní softwarová asociace, ECLI:EU:C:2010:816). Do programów komputerowych
    stosuje się również wyrażoną w art. 1 ust. 3 ustawy o PAIPP zasadę, że chronione są także
    dzieła w postaci nieukończonej, np. wersja pre-alfa, alfa lub beta programu, wydanie
    testowe lub demonstracyjne (A. Michalak (red.), ustawa o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych. Komentarz, Warszawa 2019 – art. 74). Zdaniem Wnioskodawcy, prawo
    autorskie do programów komputerowych wytwarzanych przez niego w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w
    kontekście przedstawionej we wniosku działalności zalicza się do kwalifikowanych praw
    własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 2 ustawy o PIT, gdyż jest ono
    wymienione w zamkniętym katalogu praw własności intelektualnych sprecyzowanych w
    tym przepisie, podlega ochronie na podstawie ustawy o PAIPP, a jego przedmiot został
    wytworzony przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej bezpośrednio przez niego
    działalności opisanej we wniosku, która – jego zdaniem – stanowi działalność badawczo-
    rozwojową. Dochodem z kwalifikowanego IP, zgodnie z art. 30ca ust. 7 ustawy o PIT, jest
    osiągnięty przez podatnika w ciągu roku podatkowego dochód: z opłat lub należności
    wynikających z umów licencyjnych, dotyczących kwalifikowanego IP; ze sprzedaży
    kwalifikowanego IP; z kwalifikowanego IP uwzględnionego w cenie sprzedaży produktu lub

    usługi; z odszkodowania za naruszenie praw wynikających z kwalifikowanego IP, jeżeli
    zostało uzyskane w postępowaniu spornym, w tym w postępowaniu sądowym albo
    arbitrażu.
    Zdaniem Wnioskodawcy, wytwarzane przez niego prawa autorskie stanowią
    kwalifikowane IP, co zostało wykazane w zakresie pytania nr 1. Zgodnie z postanowieniami
    konkretnej umowy współpracy w ramach wykonywanych usług przenoszone są przez
    Wnioskodawcę na rzecz danego Kontrahenta wytworzone Oprogramowania oraz
    majątkowe prawa autorskie do tychże Oprogramowań. W zamian za wykonane usługi
    Wnioskodawca otrzymuje umówione wynagrodzenie – należność ta obejmuje honorarium
    za przeniesienie całości autorskich praw majątkowych do programu komputerowego.
    Zdaniem Wnioskodawcy, odpłatne zbycie autorskich praw majątkowych do wytworzonego
    Oprogramowania, należy zakwalifikować jako kategorię sprzedaży kwalifikowanego prawa
    własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 7 pkt 2 ustawy o PIT.
    Ad 3
    Zgodnie z art. 30ca ust. 4 i 5 ustawy o PIT wysokość kwalifikowanego dochodu z
    kwalifikowanego prawa własności intelektualnej ustala się jako iloczyn dochodu z
    kwalifikowanego prawa własności intelektualnej osiągniętego w roku podatkowym i
    wskaźnika obliczonego według wzoru:
    (a + b) x 1,3
    a + b + c + d
    w którym poszczególne litery oznaczają koszty faktycznie poniesione przez podatnika na:
    a – prowadzoną bezpośrednio przez podatnika działalność badawczo-rozwojową
    związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej,
    b – nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym prawem
    własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu niepowiązanego w
    rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 3,
    c – nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym prawem
    własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu powiązanego w
    rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4,
    d – nabycie przez podatnika kwalifikowanego prawa własności intelektualnej.
    Do powyższych kosztów nie zalicza się kosztów, które nie są bezpośrednio związane z
    kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, w szczególności odsetek, opłat
    finansowych oraz kosztów związanych z nieruchomościami.
    Na mocy art. 30ca ust. 6 ustawy o PIT, w przypadku gdy wartość wskaźnika, o którym
    mowa powyżej, jest większa od 1, przyjmuje się, że wartość ta wynosi 1. Jednocześnie w
    przypadku, gdy Wnioskodawca nie nabywa wyników prac badawczo-rozwojowych ani
    kwalifikowanych praw własności intelektualnej wskaźnik ten będzie wynosić 1 w
    momencie gdy Wnioskodawca osiągnie dochód.
    Przedmiotem wykonywanej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej jest w
    przeważającym zakresie tworzenie programów komputerowych, do których prawa
    autorskie są następnie przenoszone w ramach wykonania umowy na rzecz określonego
    Kontrahenta. Za świadczone usługi Wnioskodawca otrzymuje ustalone honorarium, które
    obejmuje również wynagrodzenie za przeniesienie autorskich praw majątkowych.
    W związku z wykonywaną przez Wnioskodawcę działalnością, ponosi on wydatki na:
    a) koszt usług telekomunikacyjnych;
    b) koszt usług księgowych;
    c) koszt zakupu licencji;

    d) koszt leasingu i utrzymania samochodu;
    e) składki na ubezpieczenia społeczne;
    f) koszt zakupu sprzętu elektronicznego.
    Powyższe wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę są również kosztami w rozumieniu art.
    22 w zw. z art. 23 ustawy o PIT i mają na celu osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo
    zabezpieczenie źródła przychodów – tj. prowadzonej przez niego pozarolniczej
    działalności gospodarczej.
    Zdaniem Wnioskodawcy, ponoszone wydatki, w zakresie w jakim przeznaczane są na
    wytworzenie danego Oprogramowania, należy uznać za koszty faktycznie poniesione na
    prowadzoną bezpośrednio przez niego działalność, stanowiącą – jego zdaniem –
    działalność badawczo-rozwojową związaną z kwalifikowanym prawem własności
    intelektualnej wskazanym powyżej (oznaczone jako lit. a we wskaźniku z art. 30ca ust. 4
    ustawy o PIT).
    Ad 4
    Zdaniem Wnioskodawcy, prowadzi on działalność twórczą obejmującą prace rozwojowe.
    Twórczość działalności Wnioskodawcy wynika z wytwarzania nowych koncepcji, narzędzi,
    rozwiązań niewystępujących dotychczas w jego praktyce gospodarczej lub na tyle
    nowatorskich, że w znacznym stopniu odróżniają się od rozwiązań już funkcjonujących, to
    znaczy wprowadzających to, czego jeszcze nie było. Wnioskodawca wykorzystuje przy tym
    własną inwencję twórczą i korzysta z posiadanej przez siebie wiedzy i umiejętności.
    Niniejsze przesądza m.in. o elemencie „twórczym” owej działalności tzn. są to działania,
    które choćby w minimalnym stopniu odróżniają się od innych rezultatów takiego samego
    działania, a zatem posiadają cechę nowości, której stopień nie ma znaczenia (Objaśnienia
    podatkowe Ministra Finansów z dnia 15 lipca 2019 r. dotyczące preferencyjnego
    opodatkowania dochodów wytwarzanych przez prawa własności intelektualnej – IP BOX).
    W tym celu prowadzi działalność gospodarczą oraz ewidencjonuje swoje prace, przychody
    i koszty. Przy czym charakter części prac – zdaniem Wnioskodawcy – potwierdza, że
    prowadzi on działalność badawczo-rozwojową związaną z kwalifikowanym prawem
    własności intelektualnej.
    Zgodnie z art. 30ca ust. 1 ustawy o PIT „Podatek od osiągniętego przez podatnika w
    ramach pozarolniczej działalności gospodarczej kwalifikowanego dochodu z
    kwalifikowanych praw własności intelektualnej wynosi 5% podstawy opodatkowania.”.
    Spełnienie powyższych przesłanek powoduje, że po zakończeniu roku podatkowego
    podatnik ma prawo do skorzystania z 5% stawki podatku dochodowego w stosunku do
    dochodów związanych ze sprzedażą kwalifikowanego IP. W związku z tym, zdaniem
    Wnioskodawcy, spełnia on wszystkie przesłanki do zastosowania 5% stawki podatku
    dochodowego.
    Ponadto, w odpowiedzi na wezwanie wskazał Pan również własne stanowisko do pytań
    zadanych przez organ:
    Stanowisko Wnioskodawcy:
    Ad. 1) Jakie nazwy, przeznaczenie i funkcjonalności posiadają przedstawione we wniosku
    programy komputerowe (należy podać szczegółowy opis) i na czym polega ich
    innowacyjność?
    Wnioskodawca musi zaznaczyć, że nie odnalazł jednolitej definicji innowacyjności zarówno
    w przepisach podatkowych, jak i dotyczących prawa ochrony praw autorskich. W związku z
    tym, odnosząc się do przepisów ustawy o podatku dochodowym i ustawy o ochronie praw
    autorskich, nie może kategorycznie odpowiedzieć na pytanie, na czym polega
    innowacyjność wymienionych we wniosku programów komputerowych. Jednak bazując na
    potocznej definicji słownika języka polskiego: innowacja «wprowadzenie czegoś nowego;
    też: rzecz nowo wprowadzona», zdaniem Wnioskodawcy, stworzone programy stanowią

    przejaw jego twórczej działalności oraz są one innowacyjne zarówno w prowadzonej przez
    niego działalności, jak i jego Kontrahenta. Zdaniem Wnioskodawcy, niniejsze przesądza m.
    in. o elemencie „twórczym, ale i innowacyjnym” owej działalności tzn. są to działania, które
    choćby w minimalnym stopniu odróżniają się od innych rezultatów takiego samego
    działania, a zatem posiadają cechę nowości, której stopień nie ma znaczenia (Objaśnienia
    podatkowe Ministra Finansów z dnia 15 lipca 2019 r. dotyczące preferencyjnego
    opodatkowania dochodów wytwarzanych przez prawa własności intelektualnej – IP BOX).
    Ad. 2) Czy Pana działalność, w ramach której tworzy Pan „Oprogramowanie”
    podejmowana jest w sposób uporządkowany i zaplanowany, według pewnego systemu,
    na podstawie przygotowanego harmonogramu prac z przyjęciem określonych celów do
    osiągnięcia?
    Mając na względzie szeroką definicję programu komputerowego, zdaniem Wnioskodawcy,
    każdy ze wskazanych efektów prac programistycznych stanowi program będący utworem i
    jest objęty ochroną w rozumieniu art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych.
    Taki sposób działania, w opinii Wnioskodawcy, spełnia kryteria „działalności wykonywanej
    w sposób zorganizowany i ciągły”, o których mowa w art. 3 ust. 1 ustawy – Prawo
    przedsiębiorców. W związku z tym, można uznać, że działalność ta ma charakter
    działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów prawa. W tym kontekście
    Wnioskodawca uważa, że jego działalność gospodarcza związana jest z działalnością
    badawczo-rozwojową.
    Ad. 5) Jakie konkretnie cele zostały osiągnięte, w ramach jakich zasobów ludzkich,
    rzeczowych i finansowych nastąpiło opracowanie konkretnego rozwiązania praktycznego
    problemu lub innowacyjnego rozwiązania?
    Wymienione czynniki powodują, że programy powstające u Wnioskodawcy, w jego opinii,
    są innowacyjne zarówno w działalności Wnioskodawcy, jak i Kontrahentów. Wymienione i
    osiągnięte cele przez Wnioskodawcę, jego zdaniem, stanowią o twórczości jego pracy.
    Ad. 7) W czym przejawia się twórczy charakter działalności opisanej we wniosku, w
    odniesieniu do „programów komputerowych”, których dotyczy wniosek? Należy wyjaśnić,
    jakie konkretne działania podejmuje Pan w celu opracowania nowego „programu
    komputerowego” lub rozwijania/ulepszania istniejącego, a w szczególności:
    c) Zastosowanie jakich technologii (rozwiązań, narzędzi) powoduje, iż „Oprogramowanie”
    po jego wytworzeniu lub rozwinięciu różni się od rozwiązań już funkcjonujących u Pana?
    Wnioskodawca przy realizacji zadań programistycznych korzysta z wielu rozwiązań i
    narzędzi, natomiast one same, bez wykorzystania wiedzy, doświadczenia i twórczości, nie
    powstałyby żadne innowacyjne programy. Natomiast to, co wpływa na nowatorskość
    samych technologii, to można zacząć od samego języka (...). Natomiast implementacja
    rozwiązań, o jakich pisze Wnioskodawca we wniosku wpływa z pewnością na poprawę
    użyteczności czy też funkcjonalności oprogramowania Kontrahenta.
    Ad. 9) Czy efekty Pana pracy, które nazywa Pan „Oprogramowaniem” zawsze są utworami
    w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, tj.:
    a) zawsze odznaczają się rzeczywiście oryginalnym, twórczym charakterem, zawsze są
    kreacją nowej, nieistniejącej wcześniej wartości niematerialnej;
    Zdaniem Wnioskodawcy, są to utwory podlegające ochronie na podstawie art. 74 ustawy o
    prawie autorskim i prawach pokrewnych. Przedstawione we wniosku oprogramowania
    zostały przez Wnioskodawcę wytworzone, a w niektórych przypadkach również następnie
    rozwinięte lub ulepszone. Należy zaznaczyć, że nowe funkcjonalności, które wprowadzają
    rozwinięcie bądź ulepszenia w danym oprogramowaniu, są również prawem własności
    intelektualnej podlegającym ochronie, tj. autorskim prawem do programu
    komputerowego. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w doktrynie i orzecznictwie:

    „Przedmiotem ochrony prawa autorskiego mogą być poszczególne elementy lub nawet
    krótkie fragmenty (urywki) programu, jeśli tylko one same spełniać będą wymogi podane
    w art. 1 ust. 1 ustawy o PAIPP,tj. elementy programu jako takiego, a więc instrukcje
    działania dla komputera lub ich zestawy” (wyr. TS z 22.12.2010 r., C-393/09, Bezpečnostní
    softwarová asociace, ECLI:EU:C:2010:816).
    „Do programów komputerowych stosuje się również wyrażoną w art. 1 ust. 3 ustawy o
    PAIPP zasadę, że chronione są także dzieła w postaci nieukończonej, np. wersja pre-alfa,
    alfa lub beta programu, wydanie testowe lub demonstracyjne” (A. Michalak (red.), ustawa
    o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Komentarz, Warszawa 2019 - art. 74).
    W przypadku pracy w ramach zespołu programistów Wnioskodawca tworzy części
    finalnego oprogramowania, które to jednak stanowią efekt jego własnej pracy, powstają w
    ramach bezpośrednio prowadzonej przez niego działalności. Stanowią one odrębne
    programy komputerowe podlegające ochronie według wskazanego art. 74 ustawy o
    prawie autorskim i prawach pokrewnych.
    Ad. 11) Czy w każdym przypadku – tj. tworzenia, rozwijania i ulepszania utworów – efekty
    Pana prac są odrębnymi programami komputerowymi, które podlegają ochronie na
    podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2025 r. Poz.
    24)?
    Zdaniem Wnioskodawcy, podlegające ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie
    autorskim i prawach pokrewnych. Należy zaznaczyć, że nowe funkcjonalności, które
    wprowadzają rozwinięcie bądź ulepszenia w danym oprogramowaniu, są również prawem
    własności intelektualnej podlegającym ochronie, tj. autorskim prawem do programu
    komputerowego. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w doktrynie i orzecznictwie: –
    „Przedmiotem ochrony prawa autorskiego mogą być poszczególne elementy lub nawet
    krótkie fragmenty (urywki) programu, jeśli tylko one same spełniać będą wymogi podane
    w art. 1 ust. 1 ustawy o PAIPP, tj. elementy programu jako takiego, a więc instrukcje
    działania dla komputera lub ich zestawy” (wyr. TS z 22.12.2010 r., C-393/09, Bezpečnostní
    softwarová asociace, ECLI:EU:C:2010:816).
    „Do programów komputerowych stosuje się również wyrażoną w art. 1 ust. 3 ustawy o
    PAIPP zasadę, że chronione są także dzieła w postaci nieukończonej, np. wersja pre-alfa,
    alfa lub beta programu, wydanie testowe lub demonstracyjne” (A. Michalak (red.), Ustawa
    o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Komentarz, Warszawa 2019 - art. 74).
    W przypadku pracy w ramach zespołu programistów Wnioskodawca tworzy części
    finalnego oprogramowania, które to jednak stanowią efekt jego własnej pracy, powstają w
    ramach bezpośrednio prowadzonej przez niego działalności. Stanowią one odrębne
    programy komputerowe podlegające ochronie według wskazanego art. 74 ustawy o
    prawie autorskim i prawach pokrewnych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j.
    Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 ze zm.) stanowi, że:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych jednym ze źródeł przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
    W myśl art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej
      działalności gospodarczej – oznacza to działalność zarobkową:
        a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
        b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
        c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
        - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
        zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
        przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
    Stosownie natomiast do treści art. 5b ust. 1 ww. ustawy:
      Za pozarolniczą działalność gospodarczą nie uznaje się czynności, jeżeli łącznie
      spełnione są następujące warunki:
        1) odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich
        wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów
        niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności;
        2) są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych
        przez zlecającego te czynności;
        3) wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z
        prowadzoną działalnością.
    Zgodnie z art. 5a pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności badawczo-rozwojowej oznacza to
      działalność twórczą obejmującą badania naukowe lub prace rozwojowe,
      podejmowaną w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz
      wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań.
    W myśl art. 5a pkt 39 ww. ustawy:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o badaniach naukowych oznacza to:
        a) badania podstawowe w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018
        r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2022 r. poz. 574, z późn. zm.),
        b) badania aplikacyjne w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r.
        – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.
    Z kolei w definicji prac rozwojowych zawartej w art. 5a pkt 40 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych wskazano, że oznaczają one:
      prace rozwojowe w rozumieniu art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o
      szkolnictwie wyższym i nauce.
    Na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i
    nauce:
      Badania naukowe są działalnością obejmującą:
        1) badania podstawowe rozumiane jako prace empiryczne lub teoretyczne mające
        przede wszystkim na celu zdobywanie nowej wiedzy o podstawach zjawisk i
        obserwowalnych faktów bez nastawienia na bezpośrednie zastosowanie
        komercyjne;
        2) badania aplikacyjne rozumiane jako prace mające na celu zdobycie nowej wiedzy
        oraz umiejętności, nastawione na opracowywanie nowych produktów, procesów
        lub usług lub wprowadzanie do nich znaczących ulepszeń.
    Natomiast stosownie do art. 4 ust. 3 ww. ustawy:

      Prace rozwojowe są działalnością obejmującą nabywanie, łączenie, kształtowanie i
      wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi
      informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i
      tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług, z
      wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do
      nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń.
    Z okoliczności przedstawionych we wniosku wynika, że głównym przedmiotem Pana
    działalności jest wytwarzanie programów komputerowych. Realizuje Pan projekty
    programistyczne począwszy od etapu analizy potrzeb Kontrahenta, poprzez
    projektowanie, implementację, testy, wdrożenie oraz asystę przy uruchomieniach
    testowych i produkcyjnych. Usługi świadczone przez Pana polegają również na rozwijaniu i
    ulepszaniu już istniejących rozwiązań, poprzez nowe implementacje programistyczne.
    Wskazał Pan, że realizuje zlecenia programistyczne na rzecz swoich Kontrahentów, a w
    szczególności jako efekt prac, korzystając z języka programowania (...), w 2023 r.
    stworzono m.in. szereg integracji z systemami zewnętrznymi do realizacji procesów e-
    commerce dla platformy (...).
    Wskazał Pan, że wszystkie wymienione we wniosku efekty prac stanowią odrębne
    programy komputerowe. Przedstawione we wniosku oprogramowania zostały przez Pana
    samodzielnie wytworzone, a w niektórych przypadkach również następnie rozwinięte lub
    ulepszone.
    Na wstępie trzeba podkreślić, że z pracami badawczo-rozwojowymi mamy do czynienia
    wówczas, gdy wykorzystuje się dostępną wiedzę z dziedziny nauki, technologii oraz innej
    wiedzy i umiejętności do tworzenia nowych lub ulepszenia istniejących produktów/usług.
    Wobec powyższego ocena, czy prowadzone przez Pana prace programistyczne stanowią
    działalność badawczo-rozwojową, dokonana zostanie w kontekście wskazanych przez
    Pana efektów tych prac (programów opisanych we wniosku).
    Z ustawowej definicji zawartej w regulacjach ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wynika, że działalność badawczo-rozwojowa musi mieć charakter twórczy. Jak
    podaje słownik języka polskiego PWN, działalność twórcza to zespół działań
    podejmowanych w kierunku tworzenia (działalność – zespół działań podejmowanych w
    jakimś celu), powstania czegoś (twórczy – mający na celu tworzenie, tworzyć – powodować
    powstanie czegoś). W doktrynie prawa autorskiego podkreśla się natomiast, że cecha
    twórczości związana jest przede wszystkim z rezultatem działalności człowieka o
    charakterze kreacyjnym i jest spełniona wówczas, gdy istnieje nowy wytwór intelektu.
    Działalność twórcza oznacza, że „ustawodawca za przedmiot prawa autorskiego uznaje
    tylko rezultat (przejaw) takiego działania, który choćby w minimalnym stopniu odróżnia się
    od innych rezultatów takiego samego działania, a zatem, że posiada cechę nowości, której
    stopień nie ma znaczenia”. Zatem twórczość działalności badawczo-rozwojowej może
    przejawiać się opracowywaniem nowych koncepcji, narzędzi, rozwiązań niewystępujących
    dotychczas w praktyce gospodarczej podatnika lub na tyle innowacyjnych, że w znacznym
    stopniu odróżniają się od rozwiązań już funkcjonujących u podatnika.
    We wniosku wskazał Pan, że wytwarza nowe koncepcje, narzędzia, rozwiązania
    niewystępujących dotychczas w Pana praktyce gospodarczej lub na tyle nowatorskie, że w
    znacznym stopniu odróżniają się od rozwiązań już funkcjonujących, to znaczy
    wprowadzających to, czego jeszcze nie było. Przy czym to pole dotyczy działalności Pana i
    Kontrahenta, nowość koncepcji nie jest badana w kontekście globalnym, światowym.
    Sprawdza Pan, czy istnieją gotowe lub podobne rozwiązania. Jednak ze względu na
    stopień zindywidualizowania środowisk programistycznych Kontrahentów, nie zdarzają się
    rozwiązania „z półki” współpracujące z oprogramowaniem Kontrahentów. Praktycznie
    zawsze należy przeprowadzić refaktor i wprowadzić szereg rozwiązań wykorzystywanych
    jedynie u konkretnego Kontrahenta. Wykorzystuje Pan przy tym własną inwencję twórczą i
    korzysta z posiadanej przez siebie wiedzy, doświadczenia i umiejętności.

    Wszystkie wymienione we wniosku efekty Pana prac stanowią odrębne programy
    komputerowe. Zawsze posiadają rzeczywisty, indywidualny i oryginalny charakter,
    stanowiąc rezultat działalności intelektualnej prowadzącej do powstania nowej, wcześniej
    nieistniejącej wartości niematerialnej. Prace programistyczne wykonywane przez Pana nie
    są powtarzalne, ponieważ nawet gdyby przyjąć, że dwóch różnych Kontrahentów ma
    podobny przypadek biznesowy, to w Pana praktyce żaden z nich nie miał identycznego
    środowiska technicznego i programistycznego oraz organizacyjnego. W związku z tym
    niemożliwe jest zastosowanie tego samego rozwiązania programistycznego w takich
    przypadkach. Za każdym razem należy przeprowadzić indywidualne rozważania i
    zastosować innowacyjne podeście. W związku z tym, że cel może realizować podobną
    funkcjonalność, implementacja programu realizująca zadany cel będzie się znacznie
    różnić. Pana rozwiązania są unikalne, niepowtarzalne, a dojście do nich wymaga
    pomysłowości. Pana prace programistyczne nie mają charakteru jedynie technicznego.
    Realizowane prace stanowią Pana samodzielną działalność intelektualną, działalność
    ukierunkowaną na kreowanie nowych rozwiązań, wg specyfikacji otrzymywanych od
    klientów.
    Zatem prowadzona przez Pana działalność w zakresie tworzenia wymienionych
    programów komputerowych ma twórczy charakter.
    Kolejnym kryterium działalności badawczo-rozwojowej jest prowadzenie tej działalności w
    sposób systematyczny. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego PWN, słowo
    systematyczny oznacza (i) robiący coś regularnie i starannie, (ii) o procesach: zachodzący
    stale od dłuższego czasu, (iii) o działaniach: prowadzony w sposób uporządkowany,
    według pewnego systemu; też: o efektach takich działań; planowy, metodyczny. W związku
    z tym, że w definicji działalności badawczo-rozwojowej słowo „systematyczny” występuje w
    sformułowaniu „podejmowaną (działalność) w sposób systematyczny”, a więc odnosi się
    do „działalności”, czyli zespołu działań podejmowanych w jakimś celu, najbardziej właściwą
    definicją systematyczności w omawianym zakresie jest definicja obejmująca prowadzenie
    działalności w sposób uporządkowany, według pewnego systemu. Zatem słowo
    systematycznie odnosi się również do działalności prowadzonej w sposób metodyczny,
    zaplanowany i uporządkowany. To oznacza, że działalność badawczo-rozwojowa jest
    prowadzona systematycznie niezależnie od tego, czy podatnik stale prowadzi prace
    badawczo-rozwojowe, czy tylko od czasu do czasu, a nawet incydentalnie, co wynika z
    charakteru prowadzonej przez niego działalności oraz potrzeb rynku, klientów, sytuacji
    mikro i makroekonomicznej. Z powyższego wynika, że spełnienie kryterium
    „systematyczności” danej działalności nie jest uzależnione od ciągłości tej działalności, w
    tym od określonego czasu przez jaki działalność taka ma być prowadzona ani też od
    istnienia planu co do prowadzenia przez podatnika podobnej działalności w przyszłości.
    Wystarczające jest, aby podatnik zaplanował i przeprowadził chociażby jeden projekt
    badawczo-rozwojowy, przyjmując dla niego określone cele do osiągnięcia, harmonogram i
    zasoby. Taka działalność może być uznana za działalność systematyczną, tj. prowadzoną w
    sposób metodyczny, zaplanowany i uporządkowany.
    Wskazał Pan, że w ramach działalności gospodarczej prowadzi w sposób systematyczny
    prace twórcze w celu tworzenia nowych zastosowań przy wykorzystaniu zasobów wiedzy.
    Opracowuje Pan nowe programy komputerowe na rzecz danego Kontrahenta, czyniąc to z
    wykorzystaniem aktualnie posiadanej wiedzy i umiejętności. Pana prace programistyczne
    mają charakter ciągły – nie są incydentalne czy przypadkowe. Pisze Pan programy
    komputerowe w ramach codziennie wykonywanej działalności gospodarczej.
    Zorganizował sobie Pan miejsce pracy i wyposażył stanowisko pracy w odpowiedni sprzęt i
    oprogramowanie. Pana działania są realizowane zgodnie z przygotowanym
    harmonogramem prac (podział projektu na etapy: analiza, projektowanie, implementacja,
    testy, wdrożenie), wraz z Kontrahentem określa Pan cel możliwy do osiągnięcia w ramach
    odrębnego programu komputerowego (stworzenie konkretnej funkcjonalności, wdrożenie
    wersji oprogramowania do testów, dostarczenie gotowego rozwiązania
    programistycznego). Prowadzi Pan swoje działania w sposób powtarzalny i

    zorganizowany, co świadczy o ich profesjonalnym charakterze, wykorzystuje Pan metodyki
    zarządzania projektami IT (...), które zakładają uporządkowane podejście do tworzenia
    oprogramowania. Pana prace nad oprogramowaniem są zaplanowane – istnieje
    harmonogram, backlog zadań, roadmapa projektu.
    Podejmuje Pan pracę nad jakimś projektem posiadając nakreślony cel, którym jest
    wytworzenie oprogramowania, które rozwiąże problemy nakreślone przez Kontrahenta
    przy negocjowaniu współpracy. Cele są określane każdorazowo z Kontrahentem. W 2023
    r. osiągnął Pan opisane we wniosku cele. W 2023 r. cele te zostały osiągnięte poprzez
    systematyczne prowadzenie przez Pana działalności gospodarczej. W przypadku każdego
    z realizowanych projektów ustala Pan z Kontrahentem ogólny harmonogram prac
    programistycznych pozwalając nakreślić cel (gotową funkcjonalność), natomiast później w
    trakcie realizacji harmonogramy są rozbijane na mniejsze/krótsze pozwalające określić
    pośrednie cele, umożliwiając zminimalizować ryzyko nieosiągnięcia celu głównego
    (gotowego modułu/funkcjonalności). Na osiągnięcie celu wpływ mają oprócz samych prac
    programistycznych również informacje dostarczane przez samego Kontrahenta oraz inne
    podmioty zaangażowane w realizację zadania.
    Zatem kolejne kryterium definicji działalności badawczo-rozwojowej, tj. prowadzenie
    działalności w sposób systematyczny, w odniesieniu do wskazanych przez Pana
    programów komputerowych jest spełnione.
    Powyżej omówione dwa kryteria działalności badawczo-rozwojowej dotyczą charakteru i
    organizacji prowadzenia tej działalności, podczas gdy ostatnie, trzecie kryterium, dotyczy
    rezultatu prowadzenia tej działalności, tj. zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania
    zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. W konsekwencji – głównym zadaniem
    dla zarządzającego projektem badawczo-rozwojowym jest zlokalizowanie i
    zidentyfikowanie zasobów wiedzy przed rozpoczęciem działań projektowych; zasobów w
    ujęciu funkcjonalnym i celowościowym, czyli podlegającym zwiększeniu oraz możliwym i
    właściwym do wykorzystania zwiększonej wiedzy do nowych zastosowań. Lokalizacja i
    identyfikacja wiedzy obejmuje szereg działań, w tym określenie stanu wiedzy, miejsca,
    sposobu jej wykorzystania oraz selekcji pod względem przydatności do realizacji celu
    projektu.
    Z opisu sprawy wynika, że w ramach działalności gospodarczej prowadzi Pan w sposób
    systematyczny prace twórcze w celu tworzenia nowych zastosowań przy wykorzystaniu
    zasobów wiedzy. Działalność ta polega na tworzeniu nowych funkcjonalności, które
    wcześniej nie miały miejsca, zarówno w ramach działalności prowadzonej bezpośrednio
    przez Pana, jak i Kontrahenta, na rzecz którego są realizowane zlecenia programistyczne.
    Zasobami wiedzy, które wykorzystuje Pan przy planowaniu projektu są technologie
    informatyczne, czyli Pana wiedza o oprogramowaniu i narzędziach informatycznych oraz
    technikach wytwórczych, występujących zarówno w ogólnym stanie nauki, jak i w
    środowisku, w którym funkcjonować ma program przez Pana wytworzony. Pozyskuje Pan
    wiedzę niezbędną do realizacji oprogramowania, codziennie poszukuje Pan informacji
    dotyczących nowych metod programowania, optymalizacji kodu w celu jego szybszego
    procesowania, a także sposobów zabezpieczania procesów przetwarzania danych przed
    rozmaitymi zagrożeniami. W tym celu wykupuje Pan dostęp do platform edukacyjnych
    oraz uczestniczy w webinarach, a także spotyka się bezpośrednio z Kontrahentami. Musi
    Pan również nieustannie szkolić się z procesów biznesowych zachodzących u
    Kontrahentów. Robi to Pan metodycznie i w sposób ciągły, ponieważ zobowiązany jest w
    ramach danej umowy do ścisłej, zgodnej z harmonogramem współpracy, którą
    zobowiązany jest należycie udokumentować i wykonywać zgodnie z oczekiwaniami
    Kontrahenta i przedstawionym przez nich planem oraz uzgodnionymi harmonogramami.
    Szkoląc się z różnych dziedzin, nie tylko programowania, ale również z zakresu usług
    świadczonych przez Kontrahentów systematycznie poszerza Pan swoje doświadczenie,
    przez co finalnie zwiększa zasób wiedzy i znajduje jej komercyjne zastosowanie.

    W pracy programistycznej stosuje Pan także rozwiązania techniczne i technologiczne:
    zasady projektowania systemów rozproszonych, architektura klient-serwer, obsługa
    wielowątkowości, kolejkowania zdarzeń, znajomość wzorców projektowych, zasady
    optymalizacji zapytań bazodanowych, indeksowanie, zasady bezpieczeństwa aplikacji:
    szyfrowanie, uwierzytelnianie, kolejkowanie zadań.
    Dodatkowo stosuje Pan rozwiązania programistyczne, w tym: (...).
    Zatem powyższe pozwala uznać, że wykorzystuje Pan istniejące zasoby wiedzy w celu
    tworzenia nowych zastosowań. Ponadto sam Pan wskazał w opisie sprawy, że Pana
    działania zmierzają do zwiększenia oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia
    nowych zastosowań.
    Kluczowe jest również zawarte w definicji działalności badawczo-rozwojowej rozróżnienie,
    które wskazuje, że taka działalność obejmuje dwa rodzaje aktywności, tj.:
    - badania podstawowe i badania aplikacyjne zdefiniowane w art. 4 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy
      Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz
    - prace rozwojowe, o których mowa w art. 4 ust. 3 tej ustawy.
    Prace rozwojowe polegają na nabywaniu, łączeniu, kształtowaniu i wykorzystywaniu
    dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności – przy czym użyty przez ustawodawcę spójnik „i”
    wskazuje, że aby uznać działania za prace rozwojowe konieczne jest zaistnienie wszystkich
    tych czynności, tj.:
    • nabycia dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności;
    • łączenia dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności;
    • kształtowania dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności;
    • wykorzystania dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności.
    Prace rozwojowe bazują zatem na dostępnej wiedzy – w zależności od celów, jakie
    przyjęto dla prowadzenia prac, będzie to wiedza z określonej dziedziny lub dziedzin. Prace
    te obejmują kolejno:
    • nabycie wiedzy i umiejętności, czyli pozyskanie wiedzy/umiejętności, zapoznanie się z
      wiedzą, zrozumienie jej;
    • łączenie wiedzy i umiejętności, czyli znalezienie takich zależności pomiędzy wiedzą z
      różnych zakresów, dziedzin lub wiedzy wynikającej z różnych badań naukowych oraz
      pomiędzy umiejętnościami, które są istotne z punktu widzenia postawionych celów
      badań rozwojowych;
    • kształtowanie wiedzy i umiejętności, czyli takie „ułożenie” efektów nabywania i łączenia
      wiedzy i umiejętności lub takie sformułowanie wniosków płynących z tych procesów,
      aby można je było wykorzystać dla realizacji postawionych celów prac rozwojowych;
    • wykorzystanie wiedzy i umiejętności, czyli ich użycie, posłużenie się nimi dla osiągnięcia
      celów prac rozwojowych.
    Co istotne, całość ww. czynności służy:
    • planowaniu produkcji oraz
    • projektowaniu i tworzeniu zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów
      lub usług.
    Chodzi przy tym o konkretne produkty, konkretne procesy lub konkretne usługi albo
    konkretne rodzaje produktów, procesów lub usług. Podmiot prowadzący prace rozwojowe
    organizuje je z uwzględnieniem specyfiki konkretnych produktów, procesów lub usług –
    od niej zależą potrzeby prowadzenia prac rozwojowych i ich zakres.

    Jednocześnie ustawodawca wyłączył z definicji prac rozwojowych działalność obejmującą
    rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do produktów, procesów lub usług, nawet
    jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń. O tym, jakie zmiany do produktów, procesów
    lub usług mają charakter rutynowy (wykonywany często i niemal automatycznie) i
    okresowy (powtarzający się, występujący co pewien czas) będzie każdorazowo decydował
    charakter konkretnych produktów, procesów bądź usług.
    Z treści wniosku wynika, że pracując nad wytworzeniem oprogramowania nabywa Pan,
    łączy, kształtuje i wykorzystuje dostępną aktualnie wiedzę i umiejętności dotyczące
    narzędzi informatycznych i istniejących programów w celu wytworzenia nowych
    zastosowań w postaci nowoczesnych i unikalnych systemów i aplikacji. W ramach
    działalności zdobywa Pan, poszerza i łączy interdyscyplinarną wiedzę z zakresu tworzenia
    oprogramowania w celu optymalizacji i dalszego rozwijania stworzonych systemów i
    aplikacji. Wytwarzane przez Pana Oprogramowania opierają się na indywidualnych,
    autorskich pomysłach i obejmują m.in. zaprojektowanie algorytmu, czynność
    programowania (tworzenia kodu źródłowego) oraz weryfikację, modyfikację i
    udoskonalanie dostępnych rozwiązań programistycznych. Działania te prowadzone są w
    metodyczny sposób, czego wymaga specyfika tworzenia programu komputerowego, tj.
    określenie celu, jaki ma on spełniać, ustalenie sposobu dojścia do danego celu (dobór
    odpowiednich rozwiązań programistycznych oraz technologii), zaplanowanie prac,
    weryfikacja, zakończenie. W ramach bezpośrednio prowadzonej działalności gospodarczej
    opracowuje Pan nowe rozwiązania informatyczne, programy komputerowe na rzecz
    danego Kontrahenta, czyniąc to z wykorzystaniem aktualnie posiadanej wiedzy i
    umiejętności, w sposób twórczy i unikalny, ale niekoniecznie tworzy innowacyjne
    rozwiązania w wymiarze światowym, gdyż nie weryfikuje Pan tego w takiej skali. Każda z
    tych funkcjonalności nie funkcjonowała wcześniej w kontekście każdego z Kontrahentów
    jak i Pana. Wytwarza Pan nowe, nieistniejące wcześniej programy komputerowe, na
    podstawie posiadanej wiedzy, które w ten sposób cechują się innowacyjnością. Wszystkie
    wymienione we wniosku efekty Pana prac stanowią odrębne programy komputerowe.
    Zawsze posiadają rzeczywisty, indywidualny i oryginalny charakter, stanowiąc rezultat
    działalności intelektualnej prowadzącej do powstania nowej, wcześniej nieistniejącej
    wartości niematerialnej. Zaznaczył Pan, że nie świadczy usług polegających na
    wprowadzaniu okresowych i rutynowych zmian do tworzonego programu
    komputerowego. Wynika to z faktu, że jest Pan twórcą swoich programów, z których
    osiąga przychód.
    Zatem powyższe pozwala uznać, że opisana działalność w zakresie tworzenia
    wymienionych programów komputerowych spełnia warunki do uznania jej za prace
    rozwojowe.
    W konsekwencji, mając na uwadze przedstawione okoliczności sprawy, Pana działalność
    polegająca na tworzeniu i rozwoju programów komputerowych spełnia definicję
    działalności badawczo-rozwojowej w rozumieniu art. 5a pkt 38 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Należy przy tym podkreślić, że działalnością badawczo-rozwojową nie jest całość usług
    świadczonych przez Pana ani też całość prowadzonej przez Pana działalności
    programistycznej, ale wyłącznie te działania, które ściśle dotyczą tworzenia innowacyjnych
    rozwiązań służących stworzeniu nowego produktu – takich jak te, które zostały
    wymienione we wniosku i jego uzupełnieniu oraz w warunkach działalności opisanych we
    wniosku i jego uzupełnieniu.
    Przedsiębiorcy osiągający dochody generowane przez prawa własności intelektualnej od 1
    stycznia 2019 r. mogą korzystać z preferencyjnej stawki w podatku dochodowym.
    Zgodnie z art. 30ca ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Podatek od osiągniętego przez podatnika w ramach pozarolniczej działalności
      gospodarczej kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności
      intelektualnej wynosi 5% podstawy opodatkowania.
    W myśl art. 30ca ust. 2 ww. ustawy:
      Kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej są:
        1) patent,
        2) prawo ochronne na wzór użytkowy,
        3) prawo z rejestracji wzoru przemysłowego,
        4) prawo z rejestracji topografii układu scalonego,
        5) dodatkowe prawo ochronne dla patentu na produkt leczniczy lub produkt
        ochrony roślin,
        6) prawo z rejestracji produktu leczniczego i produktu leczniczego weterynaryjnego
        dopuszczonych do obrotu,
        7) wyłączne prawo, o którym mowa w ustawie z dnia 26 czerwca 2003 r. o ochronie
        prawnej odmian roślin (Dz. U. z 2021 r. poz. 213),
        8) autorskie prawo do programu komputerowego
        - podlegające ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub
        ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita
        Polska, oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia
        Europejska, których przedmiot ochrony został wytworzony, rozwinięty lub
        ulepszony przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności
        badawczo-rozwojowej.
    Na mocy art. 30ca ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podstawę opodatkowania stanowi suma kwalifikowanych dochodów z
      kwalifikowanych praw własności intelektualnej osiągniętych w roku podatkowym.
    Należy przyjąć, że dochody z kwalifikowanego IP mogą być opodatkowane na
    preferencyjnych zasadach w takim zakresie, w jakim kwalifikowane IP wytwarza dochody
    w efekcie prac badawczo-rozwojowych prowadzonych przez podatnika. Innymi słowy,
    skorzystanie z preferencji IP BOX jest możliwe w sytuacji występowania związku między
    dochodem kwalifikującym się do preferencji a kosztami faktycznie poniesionymi w celu
    jego uzyskania.
    Stosownie natomiast do art. 30ca ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Wysokość kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej
      ustala się jako iloczyn dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej
      osiągniętego w roku podatkowym i wskaźnika obliczonego według wzoru:
                          (a + b) x 1,3
                          a + b + c + d
      w którym poszczególne litery oznaczają koszty faktycznie poniesione przez podatnika
      na:
        a – prowadzoną bezpośrednio przez podatnika działalność badawczo-rozwojową
        związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej,
        b – nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym
        prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu
        niepowiązanego w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 3,

        c – nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym
        prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu
        powiązanego w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4,
        d – nabycie przez podatnika kwalifikowanego prawa własności intelektualnej.
    Na podstawie art. 30ca ust. 5 ww. ustawy:
      Do kosztów, o których mowa w ust. 4, nie zalicza się kosztów, które nie są
      bezpośrednio związane z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, w
      szczególności odsetek, opłat finansowych oraz kosztów związanych z
      nieruchomościami.
    Stosownie natomiast do treści art. 30ca ust. 7 powołanej ustawy:
      Dochodem (stratą) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej jest obliczony
      zgodnie z art. 9 ust. 2 dochód (strata) z pozarolniczej działalności gospodarczej w
      zakresie, w jakim został osiągnięty:
        1) z opłat lub należności wynikających z umowy licencyjnej, która dotyczy
        kwalifikowanego prawa własności intelektualnej;
        2) ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej;
        3) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej uwzględnionego w cenie
        sprzedaży produktu lub usługi;
        4) z odszkodowania za naruszenie praw wynikających z kwalifikowanego prawa
        własności intelektualnej, jeżeli zostało uzyskane w postępowaniu spornym, w tym
        postępowaniu sądowym albo arbitrażu.
    Na mocy art. 30ca ust. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy korzystający z opodatkowania zgodnie z ust. 1 tego artykułu są obowiązani
      do wykazania dochodu (straty) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w
      zeznaniu za rok podatkowy, w których osiągnięto ten dochód (poniesiono stratę).
    Na podstawie art. 30cb ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy podlegający opodatkowaniu na podstawie art. 30ca są obowiązani:
        1) wyodrębnić każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej w prowadzonych
        księgach rachunkowych;
        2) prowadzić księgi rachunkowe w sposób zapewniający ustalenie przychodów,
        kosztów uzyskania przychodów i dochodu (straty), przypadających na każde
        kwalifikowane prawo własności intelektualnej;
        3) wyodrębnić koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4, przypadające na każde
        kwalifikowane prawo własności intelektualnej, w sposób zapewniający określenie
        kwalifikowanego dochodu;
        4) dokonywać zapisów w prowadzonych księgach rachunkowych w sposób
        zapewniający ustalenie łącznego dochodu z kwalifikowanych praw własności
        intelektualnej – w przypadku gdy podatnik wykorzystuje więcej niż jedno
        kwalifikowane prawo własności intelektualnej, a w prowadzonych księgach
        rachunkowych nie jest możliwe spełnienie warunków, o których mowa w pkt 2 i 3;
        5) dokonywać zapisów w prowadzonych księgach rachunkowych w sposób
        zapewniający ustalenie dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej
        w odniesieniu do tego produktu lub tej usługi albo do tych produktów lub tych
        usług – w przypadku gdy podatnik wykorzystuje jedno kwalifikowane prawo
        własności intelektualnej lub większą liczbę tych praw w produkcie lub usłudze
        albo w produktach lub usługach, a w prowadzonych księgach rachunkowych nie
        jest możliwe spełnienie warunków, o których mowa w pkt 2-4.

    Stosownie do treści art. 30cb ust. 2 ww. ustawy:
      Podatnicy prowadzący podatkową księgę przychodów i rozchodów wykazują
      informacje, o których mowa w ust. 1, w odrębnej ewidencji.
    Zgodnie z art. 30cb ust. 3 powołanej ustawy:
      W przypadku gdy na podstawie ksiąg rachunkowych lub ewidencji, o której mowa w
      ust. 2, nie jest możliwe ustalenie dochodu (straty) z kwalifikowanych praw własności
      intelektualnej, podatnik jest obowiązany do zapłaty podatku zgodnie z art. 27 lub art.
      30c.
    Zatem, podatnik, który osiągnął w ciągu roku dochód z kwalifikowanego IP i decyduje, że
    wobec tego dochodu będzie stosował 5% stawkę podatku, jest zobowiązany do wykazania
    tego dochodu w zeznaniu rocznym składanym za rok, w którym ten dochód został
    osiągnięty.
    Ponadto należy wskazać, że podatnik, który ma zamiar skorzystać z ww. preferencji jest
    zobowiązany prowadzić szczegółową ewidencję w sposób umożliwiający obliczenie
    podstawy opodatkowania, w tym powiązanie ponoszonych kosztów prac badawczo-
    rozwojowych z osiąganymi dochodami z kwalifikowanych praw własności intelektualnej
    powstałymi w wyniku przeprowadzenia tych prac.
    Jak wcześniej rozstrzygnięto, Pana działalność w zakresie tworzenia programów
    komputerowych spełnia definicję działalności badawczo-rozwojowej, o której mowa w
    ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z opisu okoliczności sprawy wynika, że wszystkie wymienione we wniosku efekty prac
    stanowią odrębne programy komputerowe. Przedstawione we wniosku oprogramowania
    zostały przez Pana samodzielnie wytworzone, a w niektórych przypadkach również
    następnie rozwinięte lub ulepszone. Wskazał Pan, że każdy ze wskazanych efektów Pana
    prac stanowi utwór i jest objęty ochroną w rozumieniu art. 74 ustawy o prawie autorskim i
    prawach pokrewnych. Projekty programistyczne są realizowane w oparciu o pisemne
    umowy z Kontrahentem, w ramach których odpłatnie są przenoszone prawa autorskie. W
    wyniku zawartych umów z Kontrahentami, przekazuje Pana wszelkie prawa autorskie do
    wytworzonego oprogramowania. Umowy zawarte pomiędzy Panem a danym
    Kontrahentem wskazują, że w zakresie związanym z wytwarzaniem Oprogramowania
    przenoszone są wszelkie prawa autorskie do nich w zamian za wynagrodzenie –
    otrzymywane przez Pana należności będą przychodem z tytułu sprzedaży majątkowych
    praw autorskich do programu komputerowego. Wartość wynagrodzenia za przeniesienie
    poszczególnych praw autorskich do Oprogramowania jest każdorazowo określana na
    koniec okresu rozliczeniowego na podstawie Pana zaangażowania w prace nad
    określonym programem komputerowym. Przed podjęciem współpracy z Kontrahentem
    podpisuje Pan umowę o współpracę. W każdym przypadku jest to umowa pisemna
    zawierająca odpowiednie działy poświęcone odpłatnemu przenoszeniu praw własności
    intelektualnej, w tym autorskie prawa majątkowe oraz prawa własności przemysłowej do
    utworu. Działy te zawierają opisane pola eksploatacji, z reguły wszelkie możliwe, oraz
    bezterminowe przeniesienie praw na Kontrahentów. W swojej praktyce stosuje Pan formę
    i zakres przeniesienia praw: umowy zostały zawarte w formie pisemnej, prawa autorskie
    majątkowe do utworu (programu komputerowego) są przenoszone na Kontrahenta na
    wskazanych polach eksploatacji, które obejmują m.in.: utrwalanie i zwielokrotnianie w tym
    w formie cyfrowej; wprowadzanie do obrotu i używanie w systemach informatycznych;
    modyfikację i łączenie z innym oprogramowaniem; publiczne udostępnianie w sieci
    Internet.
    Ponadto wskazał Pan, że w wyniku wykonywanych prac powstaje dokumentacja
    projektowa prowadzona jako repozytorium kodu, opisy zadań w (...). Zaznaczył Pan, że
    dokumentacja programistyczna stanowi integralną część z kodem, do którego sprzedaje

    Pan prawa autorskie Kontrahentowi i całość mu odpłatnie przekazuje. Umowy o poufności
    danych, podpisywane z Kontrahentem nakazują Panu, po wykonaniu zadania, przekazanie
    całości i zabraniają tworzenia i przechowywania kopii danych po Pana stronie.
    Wykaz wykonanych i zbywanych programów komputerowych ewidencjonuje Pan w
    ewidencji odrębnej od podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Wspomniana
    ewidencja pozwala na określenie kosztów i przychodów odpowiadających poszczególnym
    programom komputerowym i pozwala na określenie dochodu kwalifikowanego. Od 1
    stycznia 2023 r. prowadzi Pan odrębną od podatkowej księgi przychodów i rozchodów
    szczegółową ewidencję, o której mowa w art. 30cb ustawy o PIT. W związku z tym, że
    przepisy nie narzucają podatnikom konkretnej formy ewidencjonowania zdarzeń na cele
    stosowania preferencji, sporządzana jest ona techniką komputerową w postaci arkusza
    kalkulacyjnego, obejmującego comiesięczne zestawienie dokumentów. Na koniec każdego
    okresu rozliczeniowego kalendarzowego ustala Pan dochód z każdego programu
    komputerowego. Równolegle w tejże ewidencji wyodrębnia Pan koszty, o których mowa w
    art. 30ca ust. 4 w zw. z art. 30ca ust. 5 ustawy o PIT i uwzględnia je we wzorze w celu
    ustalenia wysokości wskaźnika Nexus, a następnie oblicza podstawę opodatkowania
    preferencyjną stawką.
    Zamierza Pan skorzystać z preferencyjnego opodatkowania stawką 5% w odniesieniu do
    kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej (IP Box),
    uregulowanego w art. 30ca ustawy o PIT za 2023 r.
    Należy także wskazać, że oprogramowanie – definiowane, jako ogół informacji w postaci
    zestawu instrukcji, zaimplementowanych interfejsów i zintegrowanych danych
    przeznaczonych dla komputera do realizacji wyznaczonych celów – podlega ochronie jak
    utwór literacki z art. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2509) dalej: „ustawa o PAIPP”.
    Stąd oprogramowanie może być uznane za kwalifikowane IP, w świetle art. 30ca ust. 2 pkt
    8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeśli jego wytworzenie, rozszerzenie
    lub ulepszenie jest wynikiem prac badawczo-rozwojowych.
    Zgodnie z art. 74 ust. 2 ustawy o PAIPP:
      Ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego
      wyrażenia. Idee i zasady będące podstawą jakiegokolwiek elementu programu
      komputerowego, w tym podstawą łączy, nie podlegają ochronie.
    Mając powyższe na uwadze, autorskie prawo do programu komputerowego,
    wytwarzanego samodzielnie przez Pana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest
    kwalifikowanym prawem własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 2 pkt 8
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przychody z tytułu przenoszenia
    autorskich praw majątkowych do programów komputerowych na Kontrahenta mieszczą
    się w kategorii przychodów ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej,
    które są podstawą do ustalenia dochodu z kwalifikowanego IP (art. 30ca ust. 7 pkt 2
    ustawy).
    Tym samym, na podstawie art. 30ca ust. 1 ww. ustawy, może Pan zastosować stawkę
    opodatkowania 5% do kwalifikowanego dochodu osiągniętego z kwalifikowanych praw
    własności intelektualnej za okres objęty wnioskiem, tj. za 2023 r.
    Należy podkreślić, że wysokość kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego IP ustala się
    jako iloczyn:
    – dochodu z kwalifikowanego IP osiągniętego w roku podatkowym i
    – wskaźnika nexus obliczonego według specjalnego wzoru określonego w art. 30ca ust. 4
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Przechodząc do Pana wątpliwości dotyczących uznania ponoszonych wydatków za koszty
    konieczne do wyliczenia wskaźnika, o którym mowa w art. 30ca ust. 4 w zw. z art. 30ca ust.

    5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należy zauważyć, że istotne jest to,
    aby ze wskaźnika nexus wykluczyć koszty, które nie są lub ze swej natury nie mogą być,
    bezpośrednio związane z wytworzeniem, rozwinięciem lub ulepszeniem konkretnych
    kwalifikowanych praw własności intelektualnej.
    Ustalając wskaźnik nexus, należy pamiętać, aby istniał związek między:
    – wydatkami poniesionymi przez podatnika w związku z wytworzeniem kwalifikowanego
      prawa własności intelektualnej,
    – kwalifikowanym prawem własności intelektualnej oraz
    – dochodami uzyskiwanymi z kwalifikowanych praw własności intelektualnej.
    Ta szczególna metoda ujmowania kosztów we wskaźniku ma zastosowanie jedynie dla
    celu, jakim jest kalkulacja tego wskaźnika.
    Należy również pamiętać, że wskaźnik nexus jest obliczany oddzielnie dla dochodów z
    poszczególnych kwalifikowanych praw własności intelektualnej. W związku z tym powinien
    Pan również ustalić odrębnie koszty faktycznie poniesione na działalność badawczo-
    rozwojową związaną z danym prawem.
    Przyjąć należy zatem, że jeżeli podatnik poniósł rzeczywiście wydatki, które kwalifikują się
    jako koszty prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej, to wydatki
    związane z wytworzeniem w ramach tej działalności kwalifikowanego IP należy uznać za
    koszty faktycznie poniesione przez podatnika na prowadzoną bezpośrednio przez niego
    działalność badawczo-rozwojową związaną z kwalifikowanym prawem własności
    intelektualnej, z zastrzeżeniem art. 30ca ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Wobec powyższego, wydatki wskazane w opisie sprawy, przy zachowaniu właściwej
    proporcji, mogą stanowić koszty, o których mowa w literze „a” wzoru z art. 30ca ust. 4
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, uwzględnione przy wyliczaniu
    wskaźnika nexus dla poszczególnych kwalifikowanych praw własności intelektualnej, w
    zakresie, w jakim służyły prowadzeniu działalności badawczo-rozwojowej, której efektem
    było powstanie kwalifikowanych praw własności intelektualnej.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym podanym przez wnioskodawcę w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
    Niniejszą interpretację wydano w oparciu o opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    przedstawionego we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej
    interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To
    na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności
    faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi
    postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we
    wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi
    być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej
    sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że
    zdarzenie opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości,
    wówczas wydana interpretacja nie będzie Pana chroniła.

    Dodatkowo informujemy, że interpretacja indywidualna dotyczy wyłącznie sprawy
    będącej przedmiotem wniosku w kontekście sformułowanych pytań interpretacyjnych,
    natomiast nie rozstrzyga innych kwestii opisanych we wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    • Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    • Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    • Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    • w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    • w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.