Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.723.2024.3.MST
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-04
Teza: Skutki podatkowe umorzenia części zobowiązania kredytowego, otrzymania „kwoty dodatkowej” oraz odsetek od nadpłaty kredytu na podstawie ugody z bankiem.
Słowa kluczowe: banki; dług-zwolnienie z długu; kredyt-kredyt mieszkaniowy; kredyt-spłata kredytu; nadpłata-zwrot nadpłaty; odsetki-odsetki za zwłokę; przychód-powstanie przychodu; ugody-ugoda sądowa; umowa-umowa o kredyt; wierzytelność-umorzenie wierzytelności; wypłata-wypłata pieniężna; zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku dochodowego.-Odsetki z tytułu nieterminowych wypłat.; Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.; Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Przychody.; Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 11-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 20-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 95b

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 listopada 2024 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy skutków podatkowych umorzenia części zobowiązania kredytowego, otrzymania
    „kwoty dodatkowej” oraz odsetek od nadpłaty kredytu na podstawie ugody z bankiem.
    Uzupełniła go Pani pismami z 13, 20 i 31 stycznia 2025 r. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

16 lipca 2008 r. A. A (zwana dalej: „Wnioskodawcą” lub „Kredytobiorcą”), jako jedna z
    dwóch kredytobiorców, podpisała umowę kredytu mieszkaniowego (zwana dalej:
    „Umową”) z X S.A. z siedzibą w A, której następcą prawnym jest Y S.A. z siedzibą w B
    (zwaną dalej: „Bankiem”), która w całości służyła sfinansowaniu własnego celu
    mieszkaniowego Kredytobiorcy zgodnego z regulacjami określonymi w art. 21 ust. 25 pkt 1
    Ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 226 z późn. zm., dalej: „Ustawa o PIT”).
    Bank wypłacił umówioną kwotę Kredytobiorcy przeznaczoną na realizację celu
    mieszkaniowego, a Kredytobiorca oświadczył, że przeznaczył kwotę kredytu na realizację
    tego celu. Ponadto Kredytobiorca oświadczył, że nie skorzystał dotychczas z zaniechania
    poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego
    zaciągniętego na realizację innej inwestycji mieszkaniowej niż ta, która była finansowana
    przedmiotowym kredytem. Kredyt walutowy został zabezpieczony w postaci hipoteki
    ustanowionej na nieruchomości. Wnioskodawca jest podatnikiem podatku dochodowego
    od osób fizycznych o nieograniczonym obowiązku podatkowym na terytorium Polski,
    zgodnie z brzmieniem przepisu art. 3 ust. 1 Ustawy o PIT. Bank, który udzielił
    Wnioskodawcy kredytu, jest podmiotem, którego działalność podlega nadzorowi
    państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawnionym do udzielania
    kredytów na podstawie odrębnych ustaw.
    Pomiędzy Kredytobiorcą i Bankiem powstał spór dotyczący skuteczności poszczególnych
    postanowień umownych i całej Umowy (oraz jej ważności), który zawisł w sprawie za sygn.

    (...) o ustalenie i zapłatę, toczącej się przed Sądem Okręgowym w B z powództwa
    Kredytobiorcy przeciwko Bankowi. Kredytobiorca zamierza zawrzeć z Bankiem Ugodę
    Sądową (dalej: „Ugoda”) w celu polubownego zakończenia sporu i uchylenie stanu
    niepewności co do roszczeń wynikających z Umowy, poprzez przyjęte w Ugodzie
    rozwiązania, w tym zmianę Umowy w zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty
    wierzytelności kredytowej od początku jej obowiązywania. Na gruncie Ugody
    Kredytobiorca świadomie i dobrowolnie odstąpi od dochodzenia od Banku roszczeń.
    Zgodnie z treścią Ugody „W księgach rachunkowych Banku na dzień (...).09.2024 r.
    wysokość zadłużenia Kredytobiorcy z tytułu Umowy wynosiła 52.596,32 CHF (w tym:
    kapitał 35.244,06 CHF, odsetki skapitalizowane 4,39 CHF, odsetki zapadłe niespłacone
    67,82 CHF, odsetki do zadłużenia przeterminowanego 17.246,72 CHF, odsetki zawieszone
    33,33 CHF), co oznacza, że po przeliczeniu na walutę polską po średnim kursie NBP z dnia
    poprzedzającego dzień zawarcia Ugody 4,5518, zadłużenie Kredytobiorcy na dzień
    zawarcia Ugody wynosi 239.407,39 PLN (...)”. Natomiast zgodnie z warunkami Ugody Bank
    zwolnił z ww. długu (umorzył zadłużenie) Kredytobiorcę. W wyniku powyższego zwolnienia
    zadłużenie wobec Banku z tytułu „kredytu walutowego” zostało uznane za spłacone w
    całości.
    Ponadto, zgodnie z postanowieniami Ugody, „za podstawę ustalenia wysokości zadłużenia
    Strony przyjęły, iż kredyt udzielony na podstawie Umowy zostanie rozliczony tak, jakby od
    daty zawarcia Umowy, tj. od dnia 16 lipca 2008 r., stanowił kredyt złotowy” (z
    uwzględnieniem warunków o których mowa w dalszej części Ugody oraz z zachowaniem
    pozostałych parametrów Umowy). Kwota udzielonego kredytu (kapitał), tj. po
    „odfrankowieniu”, stanowiła sumę kwot wypłaconych tytułem kredytu i wynosiła
    330.332,28 PLN. Jeśli jakakolwiek część wypłaty nastąpiła w CHF, Bank przeliczył ją na
    walutę polską po średnim kursie Narodowego Banku Polskiego z dnia wypłaty.
    Oprocentowanie kredytu według zmiennej stopy procentowej zostało ustalone jako suma
    wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M i marży w wysokości 1,72%. W dniu wypłaty kredytu
    lub pierwszej transzy kredytu oprocentowanie wynosiło 8,3%, zaś wartość wskaźnika
    referencyjnego WIBOR 3M z dnia wypłaty kredytu lub pierwszej transzy kredytu wynosiła
    6,58%; pierwszy okres obowiązywania wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M obowiązywał
    od dnia wypłaty kredytu lub pierwszej transzy i mógł być krótszy niż kolejne okresy
    trzymiesięczne wyznaczane w dniu wymagalności raty kredytu i odsetek; kolejne
    trzymiesięczne okresy obowiązywania wskaźnika referencyjnego kończyły się w dniu
    poprzedzającym dzień, który datą odpowiada dniowi, w którym rozpoczął się poprzedni
    trzymiesięczny okres obowiązywania wskaźnika referencyjnego, z uwzględnieniem zasad
    liczenia terminów oznaczonych w miesiącach, przewidzianych w przepisach Kodeksu
    cywilnego”.
    W dalszej części Ugody, zgodnie z jej treścią: „Po zmianie waluty zadłużenia na walutę
    polską Strony uzgadniają, iż (...) kredyt udzielony na podstawie Umowy został spłacony i
    powstała nadpłata należna Kredytobiorcy, która na dzień zawarcia Ugody wynosi wraz z
    odsetkami 95.941,01 PLN, w tym 81.633,87 PLN kapitału i 14.307,14 PLN odsetek. Na
    odsetki składa się naliczane przez Bank od dnia powstania nadpłaty oprocentowanie
    zmienne w stosunku rocznym w wysokości wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M (...).
    Naliczone odsetki podlegały miesięcznej kapitalizacji”. Bank zobowiązał się do zapłaty
    (zwrotu) na rzecz Kredytobiorcy nadpłaty wraz z odsetkami w terminie 21 dni od zawarcia
    Ugody. Ponadto, niezależnie od ww. kwoty, Bank zobowiązał się wypłacić 92.058,99 PLN
    „kwoty dodatkowej” (zapis z ugody).
    W okresie od sierpnia 2008 r. do września 2020 r. Kredytobiorca dokonał spłaty kredytu w
    wysokości 244.515,24 PLN i 57.677,85 CHF, która w przeliczeniu na PLN po średnim kursie
    NBP z dnia wpłaty wynosi łącznie około 201.000 PLN, a łącznie w przybliżeniu 445.515
    PLN. Oznacza to, że Kredytobiorca względem kredytu wynoszącego 330.332,28 PLN
    (potencjalnego kredytu złotowego wynikającego z Ugody) nadpłaciłby kwotę o wartości
    115.182,72 PLN. Kwota ta stanowiłaby więc różnicę między wartością całości dokonanej

    spłaty Kredytobiorcy a wartością potencjalnego kredytu ustalonego zgodnie z
    postanowieniami Ugody. W związku ze zwolnieniem z części długu (umorzenie), tj. kwoty
    239.407,39 PLN oraz zgodnie z wypłatą odsetek od nadpłaty, tj. kwoty 14.307,14 PLN, a
    także w związku z wypłatą kwoty dodatkowej, tj. 92.059,99 PLN, Bank zobowiązał się do
    wypełnienia obowiązku informacyjnego, tj. sporządzenie informacji PIT-11.
    W związku z powyższym Kredytobiorca powziął wątpliwość w zakresie tego co stanowi dla
    niego przychód, tj.:
    1) Czy Bank słusznie przyjął, że kwota odsetek wynoszących 14.307,14 PLN od kwoty
      81.633,87 PLN (łącznie 95.941,01 PLN ) w rzeczywistości stanowi dla Kredytobiorcy
      przychód i dlatego Bank zobowiązał się do przygotowania dla tej kwoty informacji PIT-
      11,
    2) Czy Bank słusznie przyjął, że był zobowiązany do sporządzenia informacji PIT-11 od
      całości kwoty „dodatkowej” wynoszącej 92.058,99 PLN zakładając, że przynajmniej
      część z tej kwoty będzie stanowić w rzeczywistości zwrot nienależnie zapłaconej kwoty
      na podstawie pierwotnie obowiązującej umowy kredytu, tj. warunkami
      obowiązującymi przed przedstawieniem warunków kredytowych wynikających z
      Ugody. Wątpliwość wynika z tego, że przynajmniej część z wypłacanej przez Bank
      kwoty dodatkowej wynoszącej 92.058,99 PLN stanowić będzie kwotę niższą niż
      całkowita wartość wpłat dokonanych przez Kredytobiorcę w całym okresie
      kredytowania, przy uwzględnieniu nowej wynikającej z Ugody wartości kredytu
      hipotecznego wraz z odsetkami oraz zwrotu kwoty wraz z odsetkami wynoszącej
      95.941,01 PLN. Kredytobiorca posiada więc wątpliwość co do słuszności
      przedstawionego toku rozumowania.
    Uzupełnienie wniosku w odpowiedzi na wezwanie z 24 grudnia 2024 r.
    Informacja o nowych kwotach wynikających z zastosowania nowego kursu
    przeliczeniowego, tj. 4,5515:
    · Całkowita wartość wpłat dokonanych przez Kredytobiorcę przez cały okres
      kredytowania: 507.053,27 zł;
    · Zmiana wartości „limitu”, tj. różnicy pomiędzy dokonanymi wpłatami (507.053,27 zł)
      przez Kredytobiorcę a wartością udostępnionego kredytu (324.946,20 zł) wynosi
      182.107,07 zł (wcześniej 115.182,72 PLN). Oznacza to również, że tylko kwota 5.893
      PLN z „kwoty dodatkowej” będzie podlegać opodatkowaniu (wcześniej 72.817,28 PLN)
      ze względu na powiększenie limitu w związku z zastosowaniem nowego kursu;
    · Wartość kredytu przeznaczonego do rozporządzania przez Kredytobiorcę wynosi
      324.946,20 zł. Kwota 330.332,28 dotyczy wartości kredytu wraz z prowizją. Przy
      obliczeniach uwzględniono wyłącznie kwotę 324.946,20 zł.
    Ugoda nie przesądza o ważności lub nieważności umowy. W Ugodzie jest zawarta
    informacja, że zamiarem Banku i Kredytobiorcy jest polubowne zakończenie sporu i
    uchylenie stanu niepewności co do roszczeń wynikających z Umowy poprzez przyjęte w
    Ugodzie rozwiązania, w tym zmianę Umowy w zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty
    wierzytelności kredytowej.
    W odpowiedzi na pytanie organu, czy w ugodzie Pani i bank uznacie, że wpłaty
    dokonywane przez Panią do banku na podstawie umowy kredytowej były nienależnym
    świadczeniem w rozumieniu art. 405 i 410 Kodeksu cywilnego wskazała Pani, że nie,
    ponieważ Bank nie godzi się na takie postanowienie, jednakże Bank na mocy Ugody ma
    zwracać Klientowi w przeważającej mierze kwoty przez niego wpłacone w trakcie
    wykonywania umowy tytułem rat kapitałowo-odsetkowych.
    Kredytobiorca w trakcie umowy spłacił kwotę 244.515,24 PLN i 57.677,85 CHF. Dokładna
    wysokość tych spłat tak naprawdę codziennie ulega zmianie, bowiem aby uzyskać kwotę
    zadłużenia w złotówkach należy przeliczyć franki po średnim kursie NBP. Bank też w tej

    ugodzie przynajmniej co do przeliczenia zadłużenia kredytobiorcy zastosował kurs 4,5515
    – to jest kurs NBP z dnia poprzedzającego sporządzenie projektu ugody. Przyjmując ten
    kurs Pani A. A spłaciła 507.053,27 zł. Na mocy ugody Bank zwraca łącznie 188.000,01 zł.
    Kwota, która została wypłacona Kredytobiorcy do faktycznego wykorzystania to
    324.946,20 zł, pozostała kwota kredytu to prowizja, która od razu została przelana na
    konto banku. Łącznie wartość kredytu z prowizją to 330.332,28 zł.
    W przypadku dalszego kontynuowania sporu i stwierdzenia nieważności umowy przez Sąd
    kredytobiorca zwraca tylko wypłacony przez Bank kapitał, czyli 324.946,20 zł. W przypadku
    zaś, gdy doszło do nadpłaty po stronie kredytobiorcy, Bank jest zobowiązany do zwrotu
    nadpłaty na podstawie art. 405 kc, zatem w przypadku stwierdzenia nieważności umowy
    w wyniku rozliczeń stron Bank musiałby zwrócić 182.107,07 zł, bowiem to jest kwota, którą
    przy uwzględnieniu kursu średniego NBP z dnia poprzedzającego sporządzenie projektu
    ugody kredytobiorca nadpłacił w ciągu trwania umowy.
    Kwota 92.058,99 zł nie została w Ugodzie scharakteryzowana i szczegółowo opisana.
    Postanowienie w Ugodzie stanowi, że: „Bank, w terminie 21 dni od daty podpisania Ugody,
    wypłaci Kredytobiorcy kwotę dodatkową w wysokości 92.058,99 PLN na rachunek (...).
    Kredytobiorca przyjmuje do wiadomości, że w związku z wypłatą ww. kwoty powstaje po
    jego stronie przychód, a na Banku ciąży wypełnienie obowiązku informacyjnego (tj.
    sporządzenie informacji PIT-11)”. Jednakże kwota dodatkowa to w istocie zwrot części rat
    kredytowych, które podlegałyby zwrotowi przez Bank jako świadczenie nienależne w
    przypadku uznania przez Sąd postanowień umowy za nieważną. Uwzględniając kurs
    średni NBP z dnia poprzedzającego zawarcie projektu ugody Kredytobiorca łącznie
    nadpłacił kwotę 182.107,07 PLN, a Bank na mocy ugody zwraca łącznie 188.000 PLN.
    Ugoda stanowi: „Po zmianie waluty zadłużenia na walutę polską Strony uzgadniają, iż z
    uwzględnieniem § 1 ust. 5-7, kredyt udzielony na podstawie Umowy został spłacony i
    powstała nadpłata należna Kredytobiorcy, która na dzień zawarcia Ugody wynosi wraz z
    odsetkami 95.941,01 złotych, w tym: kapitał wynoszący 81.633,86 zł oraz 14.307,14 zł
    odsetek”. Natomiast w przypadku kwoty dodatkowej postanowienie Ugody brzmi
    następująco: „Bank, w terminie 21 dni od daty podpisania Ugody wypłaci Kredytobiorcy
    kwotę dodatkową w wysokości 92.058,99 PLN na rachunek (...). Kredytobiorca przyjmuje
    do wiadomości, że w związku z wypłatą ww. kwoty powstaje po jego stronie przychód, a na
    Banku ciąży wypełnienie obowiązku informacyjnego (tj. sporządzenie informacji PIT-11)”.
    Z Ugody wynika, że jedynie wypłata kwoty 95.941,01 PLN stanowi zwrot nadpłaty
    dokonanej przez Kredytobiorcę, po zmianie zasad przeliczania kredytu. Natomiast w
    rzeczywistości Kredytobiorczyni nadpłaciła ponad kapitał kwotę 182.107,01 zł, która w
    przypadku stwierdzenia nieważności Umowy kredytu powinna zostać jej zwrócona.
    Podsumowując, z umowy wynika, że jedynie wypłata kwoty 95.941,01 PLN stanowi zwrot
    nadpłaty dokonanej przez Kredytobiorcę. Natomiast w rzeczywistości również i część
    „kwoty dodatkowej”, co wynika z przedstawionego stanu faktycznego, stanowiłaby zwrot
    nadpłaty, a realnemu opodatkowaniu podlegałaby tylko kwota 5.893 PLN z „kwoty
    dodatkowej”.
    Ugoda zakłada, iż za podstawę ustalenia wysokości zadłużenia strony przyjęły, iż kredyt
    udzielony na podstawie Umowy zostanie rozliczony tak, jakby od daty zawarcia Umowy, tj.
    od dnia 16 lipca 2008 r., stanowił kredyt złotowy udzielony na warunkach, (...), z
    zachowaniem: (1) pozostałych parametrów kredytu wynikających z Umowy, tj. okresu
    kredytowania – 16 lat licząc od daty zawarcia Umowy oraz formy spłaty kredytu w ratach
    annuitetowych, (...) (2) poniesionych opłat, prowizji i składek ubezpieczeniowych. Za
    podstawę ustalenia wysokości nadpłaty stanowi kwota 182.107,07 PLN, która stanowi limit
    nadwyżki wpłat Kredytobiorcy.
    W rezultacie tych ponownych przeliczeń doszło do nadpłaty kwoty 95.941,01 PLN. Co do
    kwoty 92.058,99 PLN, tj. „kwoty dodatkowej”, Ugoda nie wskazuje, że jest to nadpłata po
    przeliczeniu kredytu waloryzowanego na kredyt złotowy, tylko kwota dodatkowa.

    Zgodnie z postanowieniami Ugody: „Na odsetki składa się naliczane przez Bank od dnia
    powstania nadpłaty oprocentowanie zmienne w stosunku rocznym w wysokości
    wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M. Dzień poprzedzający dzień roboczy powstania
    nadpłaty jest dniem rozpoczynającym pierwszy trzymiesięczny okres obowiązywania tego
    wskaźnika. Wskaźnik referencyjny WIBOR 3M na dzień roboczy poprzedzający dzień
    powstania nadpłaty wynosił 1,70. Kolejne trzymiesięczne okresy obowiązywania wskaźnika
    referencyjnego WIBOR 3M kończą się w dniu poprzedzającym dzień, który datą
    odpowiada dniowi, w którym rozpoczął się poprzedni trzymiesięczny okres
    obowiązywania wskaźnika referencyjnego. Naliczone odsetki podlegały miesięcznej
    kapitalizacji”. Należy więc stwierdzić, że są to odsetki należne kredytobiorcy, które zostały
    naliczone od ustalonej w ugodzie nadpłaty kredytu.
    Odnośnie charakteru kwoty dodatkowej Ugoda określa tylko tyle, że jest to kwota
    dodatkowa wypłacona przez Bank. Ugoda nie określa, że jest to rekompensata lub
    odszkodowanie.
    W zakresie natomiast fragmentu opisu sprawy, zgodnie z którym „(...) Kredytobiorca
    dokonał spłaty kredytu w wysokości (...) łącznie w przybliżeniu 445.515 PLN. Oznacza to, że
    Kredytobiorca względem kredytu wynoszącego 330.332,28 PLN (potencjalnego kredytu
    złotowego wynikającego z Ugody) nadpłaciłby kwotę o wartości 115.182,72 PLN. Kwota ta
    stanowiłaby więc różnicę między wartością całości dokonanej spłaty Kredytobiorcę a
    wartością potencjalnego kredytu ustalonego zgodnie z postanowieniami Ugody” wskazała
    Pani, że nie jest to element wyliczeń Ugody. W przypadku stwierdzenia nieważności
    umowy przez Sąd Kredytobiorca zwraca tylko kwotę kapitału, dlatego też wszelkie kwoty
    wpłacone ponad kapitał stanowią nadpłatę i powinny być zwrócone Kredytobiorcy.
    Zgodnie z ugodą kwota 115 182,72 zł nie jest Pani należna od Banku. Byłaby to kwota
    należna od Banku, gdyby strony dalej kontynuowały spór sądowy i sąd orzekłby
    nieważność umowy.
    W ocenie Kredytobiorcy w Ugodzie nieprawidłowo przyjęto, że całość kwoty dodatkowej,
    tj. 92.058,99 PLN, stanowi dla Kredytobiorcy przychód w sytuacji, w której tylko wartość
    5.893 PLN z kwoty dodatkowej przekracza wskazany limit kwoty 182.107,07 PLN,
    stanowiącej sumę nadpłaty ponad kapitał. Istotą wątpliwości jest więc to, czy słusznie w
    Ugodzie przyjęto, że całość kwoty dodatkowej, tj. 92.058,99 PLN, stanowi dla
    Kredytobiorcy przychód w sytuacji, w której tylko wartość 5.893 PLN z kwoty dodatkowej
    przekracza wskazany limit kwoty 182.107,07 PLN, stanowiącej sumę nadpłaty ponad
    kapitał (według wskazanego na początku kursu Kredytobiorca spłacił 507.053,27 PLN, a
    kwota, która została wypłacona Kredytobiorcy do faktycznego wykorzystania to
    324.946,20 PLN).
    Kredytobiorca w trakcie umowy spłacił kwotę 244.515,24 PLN i 57 677,85 CHF. Przyjmując
    kurs średni NBP z dnia poprzedzającego zawarcie ugody Kredytobiorca spłacił 507.053,27
    PLN. Na mocy ugody Bank zwraca łącznie 188.000,01 PLN. Kwota, która została Pani
    wypłacona do faktycznego wykorzystania to 324.946,20 PLN, pozostała kwota kredytu to
    prowizja, która od razu została przelana na konto banku. Łącznie kwota kredytu z prowizją
    to 330.332,28 PLN. Relacja między wartością kwoty dodatkowej a wartością wpłat
    dokonanych przez Kredytobiorcę w całym okresie kredytowania polega na tym, że
    wskazana przez Bank kwota nadpłaty (tj. 95.941,01 PLN) stanowi kwotę niższą niż kwota
    limitu 182.107,07 PLN (tj. różnica kwoty wpłaconej przez Kredytobiorcę przez cały okres
    kredytowania, czyli 507. 053,27 PLN i kwoty wypłaconego przez Bank rozporządzalnego
    kredytu, czyli 324.946,20 PLN). Oznacza to, jak wcześniej wskazano, że określona wartość
    kwoty dodatkowej mieści się w wartości wskazanego limitu wynoszącego 182.107,07 PLN.
    Oznaczałoby to, że tylko kwota 5.893 PLN z wypłaconej kwoty dodatkowej przekraczałaby
    wartość limitu (182.107,01 PLN) i z tego powodu stanowiłaby przychód. Z kolei nowa
    wartość kredytu oznacza „odfrankowaną” wartość kredytu obliczoną na nowych, bardziej
    korzystnych zasadach wskazanych w Ugodzie.

    Zdaniem Kredytobiorcy, mimo że Bank określił, iż kwota 92.058,99 zł stanowi kwotę
    dodatkową, to przeważająca część tej kwoty, tj. 86.165 zł, jest w istocie zwrotem rat
    kapitałowo-odsetkowych, które zostały wpłacone przez Kredytobiorcę i w przypadku
    unieważnienia umowy kwota ta zostałaby zwrócona Kredytobiorcy jako świadczenie
    nienależne.
    Uzupełnienie wniosku w odpowiedzi na wezwanie z 21 stycznia 2025 r.
    W związku z dokonaną w uzupełnieniu z 20 stycznia 2025 r. zmianą stanowiska do pytania
    nr 2 będącego konsekwencją zweryfikowania przez Panią wcześniejszych obliczeń poprzez
    nieuwzględnienie w wartości „nadpłaty kredytu” odsetek za zwłokę od nieterminowego jej
    zwrotu, pismem z 31 stycznia 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie – doprecyzowała Pani
    opis sprawy, eliminując niespójność pomiędzy tym opisem a stanowiskiem do ww. pytania.
    Na prośbę organu o jednoznaczne określenie, czy kwota dodatkowa w pełnej wysokości,
    tj. 92.058,99 zł, mieści się w kwocie będącej różnicą pomiędzy dokonanymi przez Panią
    wpłatami do banku tytułem spłaty kredytu hipotecznego a wartością udostępnionego jej
    kredytu (w tzw. „limicie”) wskazała Pani, że wartość kwoty dodatkowej, przy uwzględnieniu
    wskazanych uwag, mieści się w pełnej wysokości we wskazanym limicie. Wynika to z faktu,
    że uważa Pani, iż odsetki od umownie określonej „nadpłaty” nie wliczają się do „limitu”.
    Pytania
    1. Czy kwota długu wynosząca 239.407,93 PLN, którą Bank Kredytobiorcy umorzył,
      będzie podlegać zaniechaniu poboru podatku zgodnie z Rozporządzeniem Ministra
      Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku
      dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
      hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 102, dalej:
      „Rozporządzenie MF”)?
    2. Czy – biorąc pod uwagę wątpliwości przedstawione w punkcie 2 stanu faktycznego –po
      stronie Kredytobiorcy powstałby przychód w całkowitej wysokości kwoty dodatkowej,
      tj. w wysokości 92.058,99 PLN i czy w związku z tym Kredytobiorca byłby zobowiązany
      do zapłaty podatku dochodowego od tej kwoty?
    3. Czy w związku z zawarciem Ugody mającej na celu zakończenie sporu na tle Umowy,
      wypłacona kwota odsetek wynosząca 14.307,14 PLN, zgodnie ze wskazanymi
      wątpliwościami w punkcie nr 1 stanu faktycznego, stanowić będzie przychód i czy w
      związku z tym po stronie Wnioskodawcy powstanie obowiązek zapłaty podatku
      dochodowego od osób fizycznych na podstawie przepisów Ustawy o PIT?
    Pani stanowisko w sprawie
    Ad 1
    Zdaniem Wnioskodawcy umorzona kwota, zgodnie z przepisami Rozporządzenia MF,
    będzie podlegać zaniechaniu od poboru podatku dochodowego.
    Zgodnie z § 1 Rozporządzenia MF, w którym uregulowano kwestie zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów związanych z kredytem hipotecznym
    udzielonym na cele mieszkaniowe, zarządza się zaniechanie poboru podatku
    dochodowego od osób fizycznych od kwot:
    1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
      przypadku gdy:
        a. kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
        mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy
        kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej
        inwestycji mieszkaniowej, oraz

        b. osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
        zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
        mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
        mieszkaniowej;
    2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
      udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego do
      waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego
      oprocentowania.
    Powyższe stosuje się do kwot wymienionych w § 1 ust. 2 Rozporządzenia, które obejmują:
    · kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
    · odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
    · opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy
      kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności
      ubezpieczeń.
    Niniejsze zaniechanie poboru PIT ma zastosowanie wyłącznie do kredytów, które zostały
    zabezpieczone hipotecznie oraz udzielone na cele mieszkaniowe i związane z tym wydatki
    określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o PIT (tj. nabycie budynku mieszkalnego,
    spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego, nabycie gruntu pod
    budowę budynku mieszkalnego, ich budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę itp.),
    gdy te nieruchomości położone są w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w
    innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
    Szwajcarskiej.
    Zarazem ww. przepisy stosuje się przede wszystkim w sytuacji, w której dochodzi do
    umorzenia kwot kredytu mieszkaniowego (kapitału), odsetek i prowizji oraz poniesionych
    opłat niezbędnych przy zawarciu kredytu.
    Rozporządzenie MF definiuje pojęcie kredytu mieszkalnego w § 3. Zgodnie z treścią
    przepisu ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
    rozumieć kredyt, który został:
    1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega
      nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do
      udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady
      funkcjonowania takich podmiotów, oraz
    2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
      nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
      prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale
      w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
      lub udziale w takim prawie, oraz
    3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca
      1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że Kredytobiorca spełnił wszelkie przesłanki
    umożliwiające zaniechanie poboru podatku, tj.:
    · dochodzi do umorzenia kwoty kapitału i odsetek;
    · kredyt Kredytobiorcy został zabezpieczony hipotecznie;
    · Kredytobiorca przeznaczył kredyt na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej;
    · środki zostały przeznaczone na cele mieszkaniowe określone w art. 21 ust. 25 pkt 1
      ustawy o PIT;

    · Bank, który udzielił Wnioskodawcy kredytu jest podmiotem, którego działalność
      podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
      uprawnionym do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw.
    Ad 2 (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku z 20 stycznia 2025 r.)
    Zdaniem Wnioskodawcy, nie powinien on płacić podatku dochodowego od osób
    fizycznych od wskazanej kwoty dodatkowej, jako że kwota ta nie stanowi dla
    Wnioskodawcy przychodu, ponieważ w całości „mieści się” ona we wskazanym limicie
    182.107,07 PLN. Wynika to z faktu, że wypłacona kwota odsetek za zwłokę (14.307,14 PLN)
    od „kwoty nadpłaty” wynoszącej 95.941,01 PLN nie stanowi dla niego kwoty, którą należy
    uwzględnić w ramach wskazanego limitu. Ponadto dla Banku kwota dodatkowa stanowiła
    bezpodstawne wzbogacenia, skutkiem czego podlegałaby zwrotowi zgodnie z art. 405
    Ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 z późn.
    zm., zw. dalej: „KC”).
    Ustawodawca w art. 10 ust. 1 ustawy o PIT wymienia źródła przychodów, z których
    przychód (dochód) podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Nienależne świadczenie w podanym rozumieniu przyjętym w art. 410 w zw. z art. 405
    Kodeksu cywilnego nie zostało wymienione jako odrębne źródło przychodów w art. 10 ust.
    1 pkt 1-8 ustawy o PIT.
    Ogólna definicja przychodu, którą uregulowano w art. 11 ustawy o PIT stanowi, że
    przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
    praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art.
    30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku
    kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w
    naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu do wyroku z 2 marca 2017 r., sygn. akt II
    FSK 164/15, wskazał: „jak stanowi przepis art. 11 ust. 1 ustawy o PIT (...). Przytoczona
    definicja przychodu wyprowadzona na podstawie tego przepisów ma charakter ogólny, a
    zatem będzie ona w użyciu wówczas, gdy zastosowania nie będą znajdować regulacje
    szczegółowe, inaczej opisujące danego rodzaju przychód. Należy również pamiętać, że
    przepisy art. 11 u.p.d.o.f. trzeba interpretować w powiązaniu z przepisami art. 10 oraz art.
    12-20 u.p.d.o.f., co pozwala na ustalenie, czy dana kwota lub świadczenie przynależą do
    któregokolwiek ze źródeł przychodów podatkowych. Jeżeli nie będzie możliwe
    przyporządkowanie danego świadczenia do jakiegokolwiek źródła przychodu (w tym
    również do „innych źródeł przychodu” – art. 20 ustawy o PIT), to nie będzie ono mogło być
    uznane za przychód podatkowy, choćby nawet odpowiadało ogólnej definicji przychodu
    zawartej w przepisach art. 11 ustawy o PIT”.
    Zgodnie z powyższym, za przychód należy uznać definitywne przysporzenie majątkowe,
    do którego nie kwalifikują wszelkie wartości podlegającego zwrotowi z różnych przyczyn.
    Mając na uwadze fakt, iż w projekcie Ugody nie została wskazana podstawa, na jakiej Bank
    zobowiązany jest do zapłaty na rzecz Kredytobiorcy kwoty 92.058,99 PLN (Bank określił to
    „kwotą dodatkową”), to kwota ta nie powinna podlegać opodatkowaniu, jako że zgodnie
    ze stanem faktycznym Kredytobiorca ma otrzymać zwrot tego, co w czasie trwania Umowy
    Kredytu Kredytobiorca świadczył. Zwrot tego, co świadczono, nie stanowi przychodu. Bank
    na podstawie Umowy Kredytu udzielił Kredytobiorcy kredytu, a Kredytobiorca dokonał
    spłaty na rzecz Banku, w wyniku zawarcia w Umowie Kredytu przez Bank klauzul
    abuzywnych pozwalających Bankowi na dowolność ustalania kursu CHF. Tym samym Bank
    pobrał od Kredytobiorcy bezpodstawnie świadczenie nienależne, a otrzymana przez
    Kredytobiorcę w wyniku Ugody kwota 92.058,99 PLN stanowić będzie w całości zwrot tego
    co Kredytobiorca wpłacił, ponieważ kwota dodatkowa mieści się we wskazanym limicie
    182.107,07 PLN. Z uwagi na to, że nie ma możliwości przyporządkowania danego
    świadczenia do jakiegokolwiek źródła przychodu (w tym również do „innych źródeł
    przychodu”, o których mowa w art. 20 ustawy o PIT) to nie można go uznać za przychód

    podatkowy, choćby nawet odpowiadał ogólnej definicji przychodu zawartej w przepisach
    art. 11.
    Ponadto ustawa o PIT określa dochód jako nadwyżkę przychodów nad kosztami ich
    uzyskania (art. 9 ust. 2). Przychód podatkowy warunkuje możliwość powstania dochodu
    podatkowego w tym znaczeniu, że dopóki nie mamy do czynienia z przychodem w sensie
    podatkowym, dopóty nie może powstać dochód podatkowy. Otrzymanego zwrotu nie
    można traktować w kategorii przychodu podatkowego w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 11, ponieważ w
    tej sytuacji nie następuje po Pani stronie żadne przysporzenie majątkowe.
    W uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 marca 2017 r., sygn. akt II
    FSK 164/15 wskazano, że (...) jak stanowi przepis art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, przychodami,
    z zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Przytoczona definicja przychodu wyprowadzona na podstawie tych przepisów
    ma charakter ogólny, a zatem będzie ona w użyciu wówczas, gdy zastosowania nie będą
    znajdować regulacje szczegółowe, inaczej opisujące danego rodzaju przychód. Należy
    również pamiętać, że przepisy art. 11 ustawy o PIT trzeba interpretować w powiązaniu z
    przepisami art. 10 oraz art. 12-20 tej ustawy, co pozwala na ustalenie, czy dana kwota lub
    świadczenie przynależą do któregokolwiek ze źródeł przychodów podatkowych. Jeżeli nie
    będzie możliwe przyporządkowanie danego świadczenia do jakiegokolwiek źródła
    przychodu (w tym również do „innych źródeł przychodu” – art. 20 ustawy o PIT) to nie
    będzie ono mogło być uznane za przychód podatkowy, choćby nawet odpowiadało
    ogólnej definicji przychodu zawartej w przepisach art. 11. Mimo że nie wynika to wprost z
    art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie
    świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Przychód jest bowiem w istocie
    określonym przyrostem majątkowym, a zatem jego otrzymanie musi mieć charakter
    definitywny. Stąd też wszystkie kwoty otrzymywane „tytułem zwrotnym” nie są zaliczane
    do przychodów podatkowych.
    Podsumowując, zwrot otrzymanej kwoty, tj. 92.058,99 PLN, która w całości nie przekracza
    wskazanego limitu, tytułem bezpodstawnego wzbogacenia się kosztem Kredytobiorcy na
    podstawie art. 405 i art. 410 Kodeksu cywilnego (nienależne świadczenie) nie stanowi dla
    Wnioskodawcy przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 11 ust. 1 oraz
    art. 20 ust. 1 ustawy o PIT.
    W tożsamy sposób jak w niniejszej sprawie zadecydowano w interpretacji indywidualnej z
    23.04.2024 r. wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, znak 0112-KDIL2-
    1.4011.207.2024.1.MKA, co oznacza, że zarówno w przytoczonej interpretacji, jak i w
    przedstawionym stanie faktycznym cała kwota zapłacona przez Bank stanowi zwrot
    nadpłaty, tj. zwrot dokonywany przez Bank stanowi wartość poniżej wskazanego w stanie
    faktycznym limitu.
    Ad 3 (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku z 20 stycznia 2025 r.)
    Zdaniem Wnioskodawcy, otrzymana od Banku kwota odsetek za zwłokę wynosząca
    14.307,14 PLN nie będzie stanowić dla niego przychodu na podstawie art. 21 ust. 1 pkt
    95b ustawy o PIT.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o PIT: Wolne od podatku dochodowego są (...)
    odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty należności niepodlegających opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym, wolnych od podatku dochodowego lub od których na podstawie
    przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Jednocześnie na mocy przepisu intertemporalnego wprowadzonego przez art. 70 ust. 1
    pkt 1 ustawy z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych
    ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105 z późn. zm., dalej: „ustawa nowelizująca”), przepis art. 21

    ust. 1 pkt 95b ustawy o PIT, o którym mowa powyżej, w brzmieniu nadanym ustawą
    nowelizującą ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2021
    r. (Ugoda z kolei została zawarta w 2024 roku).
    Zdaniem Wnioskodawcy wypłacane od 1 stycznia 2021 r. odsetki ustawowe – które
    wypłacane są na podstawie art. 481 § 1 Kodeksu cywilnego za opóźnienie w zapłacie
    dochodzonego przez Kredytobiorcę – stanowią odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty
    należności, o których mowa w analizowanym art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o PIT. Tym
    samym odsetki wypłacone na podstawie art. 481 § 1 Kodeksu cywilnego mogą być wolne
    od podatku dochodowego – pod warunkiem, że są naliczone i wypłacone z tytułu
    nieterminowej wypłaty należności, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym, jest wolna od podatku dochodowego lub od której na podstawie przepisów
    Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Zdaniem Wnioskodawcy, przepis w niniejszej sprawie znajdzie zastosowanie, ponieważ
    nadpłata, od której naliczone są odsetki, nie podlega opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym. Zdaniem Wnioskodawcy, zwrot nadpłaty dokonanej przez Kredytobiorcę
    nie prowadzi do przysporzenia majątkowego po stronie Kredytobiorcy. Nie powodują one
    faktycznego przyrostu majątku Kredytobiorcy, a tylko prowadzą do „wyrównania”
    wcześniejszego zmniejszenia w tym majątku – i tym samym nie stanowią przychodu
    podatkowego w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o PIT. W rezultacie taki zwrot nie
    powodując w ogóle powstania przychodu podatkowego na gruncie ustawy o PIT – nie
    podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym na gruncie ustawy o PIT.
    Należy więc wskazać, że odsetki ustawowe spełniają oba warunki pozwalające na uznanie
    ich za odsetki objęte powyższym przepisem, tj.:
    1) są naliczane z tytułu nieterminowej wypłaty należności – zwrotu nadpłaty przez Bank
      na rzecz Kredytobiorcy oraz
    2) świadczenie, od którego są one naliczane nie podlega opodatkowaniu podatkiem
      dochodowym, bowiem nie stanowi przychodu podatkowego na gruncie ustawy o PIT.
    Tym samym odsetki ustawowe z tytułu nieterminowej wypłaty należności są wolne od
    podatku dochodowego na mocy art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o PIT.
    Podobnie stwierdzono w interpretacji z 11.07.2023 r., wydanej przez Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej, znak 0115-KDIT2.4011.255.2023.1.ŁS.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
    • dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku oraz
    • dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia ministra
      właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22 ustawy

      Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w przypadkach
      uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników).
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    W świetle natomiast art. 11 ust. 1 powołanej ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
    · pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
      pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
      zainkasował, objął w posiadanie”;
    · pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj.
      takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
      odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do
      swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości
      pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone
      pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 powołanej
    ustawy mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro
    bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika, jego
    otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów (obejmujący m.in. kwestię uwzględniania kosztów
    uzyskania przychodów dla celów ustalenia dochodu z danego źródła przychodów).
    Źródła przychodów
    Źródła przychodów zostały określone w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. Wśród nich ustawodawca wyodrębnił – w punkcie 9 ww. przepisu – „inne
    źródła”.
    Stosownie do treści art. 20 ust. 1 tejże ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,

      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w treści art. 20 ust. 1 ustawy. O
    przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u
    podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Skutki podatkowe umorzenia części zobowiązania kredytowego
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2488 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej
    ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się jednak w przypadku,
    kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub należnych odsetek. Wtedy
    kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych) – nie musi spłacać należności, do spłaty
    których był pierwotnie zobowiązany.
    Umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli zrzeczenia się
    przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze strony dłużnika.
    Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że zobowiązanie
    wygasa.
    Umorzoną kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego kwalifikuje się do
    przychodów z innych źródeł (art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Prawodawca przewidział przy tym szczególne rozwiązanie dla określonych sytuacji
    umorzeń kredytów mieszkaniowych. Umożliwił zaniechanie poboru podatku od dochodów
    z tytułu takich umorzeń – na zasadach, które określa rozporządzenie Ministra Finansów z
    dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od
    niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na
    cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 102 ze zm.). Zgodnie z § 1 tego rozporządzenia:
        1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od
        kwot:
          1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu
            mieszkaniowego, w przypadku gdy:
          a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
            mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego -
            gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej
            inwestycji mieszkaniowej, oraz
          b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
            korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
            wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację
            innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;
          2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu
            mieszkaniowego udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz

            nominowanego lub indeksowanego do waluty obcej, w związku z
            powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania.
        2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
          1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
          2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
          3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do
            zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług
            dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń.
        3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne
        niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
        dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.),
        zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z
        tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego
        zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje
        do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
        4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym
        lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o
        którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu
        kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie
        wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.
        5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie
        się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
          1) jednego gospodarstwa domowego albo
          2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby
            fizyczne mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej
            niż jedna osoba fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami
            zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy
            z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2023 r.
            poz. 1774 i 1843).
        6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
        gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal
        mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub
        wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
        7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
        inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
        osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
        zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Natomiast z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia wynika, że:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
        1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
        podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
        uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
        zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
        2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
        nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
        prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub

        udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
        3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z kolei § 4 ww. rozporządzenia stanowi, że:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów)
      uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Zaniechanie poboru podatku znajdzie zastosowanie do umorzonych osobom fizycznym
    kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na cele mieszkaniowe i
    zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez
    podmioty uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw, w
    przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art.
    21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z treścią art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
        a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
        b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub
        udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,
        c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
        tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego
        gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału
        w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten
        zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
        d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
        e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
        – położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
        należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
        Szwajcarskiej.
    Istotne jest, żeby kredyt mieszkaniowy został przeznaczony na wydatki, o których mowa w
    art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Mając na uwadze przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe oraz powołane przepisy
    prawa, umorzenie przez bank części kwoty kredytu zaciągniętego przez Panią na własne
    cele mieszkaniowe będzie stanowić dla Pani przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych, z tytułu nieodpłatnych świadczeń
    klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Jednocześnie do uzyskanego przez Panią przychodu związanego z umorzeniem
    wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, o którym mowa we wniosku,

    zastosowanie znajdzie zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na
    podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.
    Skutki podatkowe wypłaty Pani przez bank „kwoty dodatkowej”
    Odnosząc się do skutków podatkowych wypłaty Pani przez bank ustalonej w ugodzie
    kwoty pieniężnej określonej jako „kwota dodatkowa”, o uzyskaniu przychodu w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można mówić w każdej
    sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych
    (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy
    też na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec
    innych podmiotów, uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.
    Z informacji przez Panią przedstawionych wynika, że:
    · 16 lipca 2008 r. zawarła Pani umowę kredytu mieszkaniowego,
    · planuje Pani zawrzeć z bankiem ugodę sądową,
    · na podstawie zawartej ugody bank – obok zwolnienia Pani z długu – ma wypłacić Pani
      kwotę dodatkową w wysokości 92.058,99 zł, która w całości mieści się w kwocie
      będącej różnicą pomiędzy dokonanymi przez Panią wpłatami do banku tytułem spłaty
      kredytu hipotecznego a wartością udostępnionego Pani kredytu.
    Wobec powyższego, skoro kwota dodatkowa, którą otrzyma Pani od banku w wyniku
    zawartej ugody, mieści się w kwocie wpłacanej przez Panią podczas spłaty kredytu
    hipotecznego, to jej otrzymanie nie spowoduje po Pani stronie dodatkowego
    przysporzenia majątkowego. W konsekwencji pieniądze te nie będą Pani przychodem w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i ich
    uzyskanie nie będzie skutkować obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego.
    Skutki podatkowe wypłaty odsetek za nieterminowy zwrot nadpłaty kredytu
    Instytucję prawną odsetek za zwłokę reguluje art. 481 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964
    r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), zgodnie z którym:
      Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może
      żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby
      opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    Nie każde odsetki otrzymane przez osoby fizyczne podlegają opodatkowaniu.
    Ustawodawca przewidział w niektórych sytuacjach, w odniesieniu do odsetek, możliwość
    zwolnienia od podatku dochodowego. Takie zwolnienie przysługuje wyłącznie wówczas,
    gdy przepis omawianej ustawy zawiera w tym przedmiocie wyraźne postanowienie.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są: odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty
      należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od
      podatku dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
      zaniechano poboru podatku.
    Jak wynika z powyższego, art. 21 ust. 1 pkt 95b powołanej ustawy zwalnia z
    opodatkowania m.in. odsetki za opóźnienie wypłacone w związku ze świadczeniami, które
    nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Odsetki ustawowe, jakie zostaną Pani wypłacone mocą ugody w kwocie 14.307,14 zł,
    dotyczą nieterminowej wypłaty należności niepodlegającej opodatkowaniu ww. podatkiem

    – nadpłaty kredytu hipotecznego. Należy zatem zgodzić się z Pani stanowiskiem, że będą
    one zwolnione od podatku dochodowego od osób fizycznych na mocy art. 21 ust. 1 pkt
    95b ustawy.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnośnie do powołanych przez Panią interpretacji indywidualnych, interpretacje te
    dotyczą konkretnych spraw podatników osadzonych w określonym stanie faktycznym
    /zdarzeniu przyszłym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.