Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB2/415-1079a/14/RS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2015-03-09
Teza: Obowiązki płatnika w związku z bezpłatnym dowozem pracowników do zakładu pracy.
Słowa kluczowe: świadczenie-świadczenie nieodpłatne
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 11; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 12; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 7-art. 31

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 12 listopada 2014 r. (data wpływu 28 listopada 2014 r.), uzupełnionym w dniu 23 lutego 2015 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika w związku bezpłatnym dowozem pracowników do zakładu pracy - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 28 listopada 2014 r. został złożony ww. wniosek, uzupełniony w dniu 23 lutego 2015 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika w związku z bezpłatnym dowozem pracowników do zakładu pracy.

We wniosku tym oraz jego uzupełnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca (Spółka Jawna) jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem VAT. Cała sprzedaż jest opodatkowana. W działalności wykorzystywane są samochody.

Jeden z pojazdów to bus, o dopuszczalnej ładowności 800 kg i dopuszczalnej masie całkowitej 2380 kg, liczbie miejsc siedzących 6. Zakupiony w 2011 r. Sprzedawca wystawił fakturę VAT marża. Nie odliczono podatku VAT. Obecnie samochód ten wykorzystywany jest celem dowozu pracowników do zakładu pracy oraz przewozu z zakładu pracy do domu. Wnioskodawca jest firmą produkcyjną z branży spożywczej. Większość produkowanych wyrobów ma krótki termin przydatności do spożycia - 8 do 12 dni. W związku z tym produkcja jest uzależniona od bieżących zamówień oraz dostępności surowca na rynku.

81% zatrudnienia stanowi dział produkcji, który pracuje w równoważnym systemie czasu pracy, w systemie 2 - zmianowym, również w soboty i niedziele. Tylko taki system pracy gwarantuje realizację zamówień. Większość pracowników zaczyna pracę wcześnie rano i ich dojazd do pracy komunikacją publiczną jest utrudniony albo w ogóle niemożliwy. Poza tym zdarza się, że pracownicy kończą pracę o różnych godzinach, raz po 8, raz po 9, czasami po 10 godzinach pracy (umożliwia to równoważny system czasu pracy). Taki system pracy dodatkowo utrudnia pracownikom powrót po pracy do domu. Są to pracownicy z terenów wiejskich, głównie kobiety. Aby zagwarantować zatrudnienie w takim zakresie jaki jest obecnie oraz zapewnić sobie odpowiednią organizację pracy w spółce konieczne jest dowożenie pracowników do pracy z terenów, z których dojazd ten jest utrudniony. Co miesiąc sporządzana jest lista osób wyrażających chęć korzystania z dowozu. Ponadto ciągle rozwijana jest działalność spółki. Rośnie zapotrzebowanie na pracowników. Od długiego czasu spółka ma oferty pracy. Często zdarzało się, że potencjalny pracownik nie może podjąć zatrudnienia z powodu braku dojazdu do pracy.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

1.  Czy z tytułu bezpłatnego dowozu pracowników, po stronie tych pracowników powstaje przychód z tytułu nieodpłatnego świadczenia polegającego na dowozie do zakładu pracy?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wartość nieodpłatnego świadczenia w postaci zapewnienia przewozu z i do pracy będzie stanowiło przychód ze stosunku pracy. W konsekwencji, Wnioskodawca ma obowiązek pobrać i odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy, ponieważ ci pracownicy otrzymują korzyści finansowe w postaci przewozu do pracy i z pracy do domu, za które nie płacą.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

W myśl art. 31 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.) osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, zwane dalej "zakładami pracy", są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy źródłem przychodów jest stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Art. 11 ust. 1 w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2014 r., stanowi, że przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2014 r., wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem art. 12 ust. 2, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.

Na podstawie ust. 2a tego artykułu wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

1.  jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych odbiorców,
2.  jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu,
3.  jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku,
4.  w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika (art. 11 ust. 2b ww. ustawy).

W myśl art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Tak szerokie zdefiniowanie pojęcia przychodu pracownika wskazuje, iż w każdym przypadku, w którym uzyska on realną korzyść, będzie to rodzić obowiązek zwiększenia jego przychodu, z wyjątkiem świadczeń określonych w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartych w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Biorąc powyższe pod uwagę do przychodów ze stosunku pracy (stosunku służbowego) zalicza się każde świadczenie, które pracownik otrzymał w związku z faktem pozostawania w stosunku pracy z pracodawcą. Do przychodów ze stosunku pracy zalicza się więc zarówno otrzymane przez pracownika pieniądze, jak i wartość pieniężną świadczeń w naturze, świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Do nieodpłatnych świadczeń na rzecz pracownika związanych ze stosunkiem pracy (stosunkiem służbowym) zaliczyć należy zatem również bezpłatny dowóz pracowników do zakładu pracy.

Natomiast, zgodnie z uregulowaniami zawartymi w art. 12 ust. 2 i 3 ww. ustawy, wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych odbiorców - jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w zakres działalności pracodawcy. Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.

Z opisanego stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca (Spółka Jawna) jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem VAT. Cała sprzedaż jest opodatkowana. W działalności wykorzystywane są samochody.

Jeden z pojazdów to bus, o dopuszczalnej ładowności 800 kg i dopuszczalnej masie całkowitej 2380 kg, liczbie miejsc siedzących 6. Zakupiony w 2011 r. Sprzedawca wystawił fakturę VAT marża. Nie odliczono podatku VAT. Obecnie samochód ten wykorzystywany jest celem dowozu pracowników do zakładu pracy oraz przewozu z zakładu pracy do domu. Wnioskodawca jest firmą produkcyjną z branży spożywczej. Większość produkowanych wyrobów ma krótki termin przydatności do spożycia - 8 do 12 dni. W związku z tym produkcja jest uzależniona od bieżących zamówień oraz dostępności surowca na rynku.

81% zatrudnienia stanowi dział produkcji, który pracuje w równoważnym systemie czasu pracy, w systemie 2 - zmianowym, również w soboty i niedziele. Tylko taki system pracy gwarantuje realizację zamówień. Większość pracowników zaczyna pracę wcześnie rano i ich dojazd do pracy komunikacją publiczną jest utrudniony albo w ogóle niemożliwy. Poza tym zdarza się, że pracownicy kończą pracę o różnych godzinach, raz po 8, raz po 9, czasami po 10 godzinach pracy (umożliwia to równoważny system czasu pracy). Taki system pracy dodatkowo utrudnia pracownikom powrót po pracy do domu. Są to pracownicy z terenów wiejskich, głównie kobiety. Aby zagwarantować zatrudnienie w takim zakresie jaki jest obecnie oraz zapewnić sobie odpowiednią organizację pracy w spółce konieczne jest dowożenie pracowników do pracy z terenów, z których dojazd ten jest utrudniony. Co miesiąc sporządzana jest lista osób wyrażających chęć korzystania z dowozu. Ponadto ciągle rozwijana jest działalność spółki. Rośnie zapotrzebowanie na pracowników. Od długiego czasu spółka ma oferty pracy. Często zdarzało się, że potencjalny pracownik nie może podjąć zatrudnienia z powodu braku dojazdu do pracy.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że sfinansowanie przez Wnioskodawcę dowozu pracowników do zakładu pracy stanowi dla nich nieodpłatne świadczenie. Wartość ww. świadczenia, które uzyska pracownik Wnioskodawcy stanowi przychód ze stosunku pracy podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji płatnik ma obowiązek doliczyć je do wynagrodzenia wypłacanego w danym miesiącu i od łącznej wartości obliczyć, pobrać i odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy według zasad przewidzianych przepisami art. 31, 32 i 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.