Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT3.4011.774.2025.4.AWO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-19
Teza: Określenie właściwej stawki amortyzacyjnej.
Słowa kluczowe: amortyzacja
amortyzacja-metody amortyzacji
amortyzacja-odpisy amortyzacyjne
działalność-działalność gospodarcza
stawka-preferencyjna stawka amortyzacji
środek-środek trwały
środek-środek trwały-używany środek trwały
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Odpisy amortyzacyjne.-
Budowle, budynki, lokale,maszyny, urządzenia, środki
transportu, inne przedmioty o przewidywanym okresie
użytkowania dłuższym niż rok.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22j-ust. 1-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22j-ust. 1-pkt 3-lit. a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22j-ust. 3-pkt 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 października 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 3 października 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwania – pismami z:
    13 listopada 2025 r. (data wpływu 13 listopada 2025 r.), 1 grudnia 2025 r. (data wpływu 1
    grudnia 2025 r.), 2 grudnia 2025 r. (data wpływu 2 grudnia 2025 r.) oraz 4 grudnia 2025 r.
    (data wpływu 4 grudnia 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    8 sierpnia 2025 r. zakupiła Pani lokal użytkowy (akt notarialny Repertorium A numer: (...))
    [kwestia doprecyzowana w uzupełnieniu wniosku – przypis organu], który wykorzystuje
    Pani na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Przedmiotowy lokal został
    wybudowany i przekazany po raz pierwszy do użytkowania w latach siedemdziesiątych.
    Z uwagi na to, że lokal ten, przez poprzednich właścicieli, był użytkowany ponad 40 lat,
    chciałaby Pani zastosować indywidualną stawkę amortyzacyjną dla lokali używanych w
    wysokości 10%, na podstawie art. 22j ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku od osób fizycznych.
    W przedmiotowym lokalu prowadzona jest działalność w zakresie wynajmu pomieszczeń
    magazynowych. Opodatkowana jest Pani liniowym podatkiem (PIT-36L). Prowadzona jest
    podatkowa księga przychodów i rozchodów.
    Zakupiony lokal użytkowy jest sklasyfikowany zgodnie z Polską Klasyfikacją Obiektów
    Budowlanych (PKOB) w dziale 12, jako budynek niemieszkalny grupa 123 budynki
    handlowo#usługowe. Lokal ten został wprowadzony do ewidencji środków trwałych 8
    sierpnia 2025 r., to jest w dniu zakupu. Od października 2025 r. rozpoczęta została
    amortyzacja. Wartość początkowa środka trwałego została ustalona na podstawie ceny
    zakupu wskazanej w akcie notarialnym.
    Zastosowano metodę liniową amortyzacji i obliczono miesięczną stawkę amortyzacji w
    wysokości: 10%.
    Po zakupie lokal ten był kompletny i zdatny do użytku. W Wykazie rocznych stawek
    amortyzacyjnych, będącym Załącznikiem nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych lokal jest sklasyfikowany pod symbolem KŚT (grupa, podgrupa lub rodzaj) pod
    numerem: 103.
    W uzupełnieniach wniosku doprecyzowała Pani, że:
    • lokal użytkowy kupiła Pani wraz z mężem (Państwo A. i B.C.),
    • lokal wykorzystuje Pani na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej,
    • przedmiotowy lokal użytkowała Gmina (...) jako magazyn, a następnie Państwo D. i E.F.,
      również jako magazyn.
    • wskazany lokal użytkowy wykorzystuje Pani w swojej działalności gospodarczej,
      wynajmuje go Pani i nadal używany jest jako magazyn,
    • w przedmiotowym lokalu - wynajem pomieszczeń magazynowych - prowadzi Pani,
    • opodatkowana jest Pani podatkiem liniowym,

    • w Pani firmie prowadzona jest księga przychodów i rozchodów,
    • prowadzi Pani pozarolniczą działalność gospodarczą od 1 marca 1994 r., w zakresie:
        – 46.90.Z - Sprzedaż hurtowa niewyspecjalizowana,
        – 46.90.Z - Sprzedaż hurtowa niewyspecjalizowana,
        – 46.19.Z - Działalność agentów zajmujących się sprzedażą towarów różnego
        rodzaju,
        – 47.91.Z - Sprzedaż detaliczna prowadzona przez domy sprzedaży wysyłkowej lub
        Internet,
        – 49.41.Z - Transport drogowy towarów,
        – 73.11.Z - Działalność agencji reklamowych,
        – 73.12.A - Pośrednictwo w sprzedaży czasu i miejsca na cele reklamowe w radio i
        telewizji,
        – 73.12.B - Pośrednictwo w sprzedaży miejsca na cele reklamowe w mediach
        drukowanych,
        – 73.12.C - Pośrednictwo w sprzedaży miejsca na cele reklamowe w mediach
        elektronicznych (Internet),
        – 73.12.D - Pośrednictwo w sprzedaży miejsca na cele reklamowe w pozostałych
        mediach,
        – 74.10.Z - Działalność w zakresie specjalistycznego projektowania,
    • lokal użytkowy jest posadowiony na działce gruntu o numerze: 1/1, oznaczony
      numerem identyfikacyjnym: (...), dla którego Sąd Rejonowy w (...) prowadzi księgę
      wieczystą numer: (...),
        – jest to budynek trwale z gruntem związany,
        – nieruchomość ta jest użytkowana zgodnie z Pani wiedzą od lat siedemdziesiątych,
    • zgodnie z obowiązującą Polską Klasyfikacja Obiektów Budowlanych (PKOB) kupiony
      budynek (objęty zapytaniem) wyodrębniony jest w dziale: 12 - jako budynek
      niemieszkalny, grupa: 123 budynki handlowo-usługowe; spełnia on bowiem wszystkie
      cechy budynku tam opisanego,
    • zgodnie z obowiązującą Klasyfikacją Środków Trwałych budynek handlowo-usługowy
      sklasyfikowany jest:
        – w grupie: 1 - Budynki i lokale oraz spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego i
        spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego,
        – w podgrupie: 10 - Budynki niemieszkalne,
        – symbol: 103 - Budynki handlowo-usługowe,
    • lokal jest wprowadzony do ewidencji środków trwałych,
    • wskazany lokal użytkowy został oddany do użytkowania w 1970 r.
    • lokal od dnia zakupu jest użytkowany cały czas,
    • wskazany lokal użytkowy został przez Panią wprowadzony po raz pierwszy do ewidencji
      środków trwałych,
    • w budynku znajduje się jeden lokal użytkowy,
        – nie powstał w skutek podziału,
    • zgodnie z aktem notarialnym repertorium A numer: (...) z 8 sierpnia 2025 r. zakupiła
      Pani nieruchomość gruntową zabudowaną budynkiem,

    • w Pani małżeństwie obowiązuje ustrój wspólności małżeńskiej,
    • cała nieruchomość - grunt i budynek, w którego skład wchodzi lokal użytkowy - stanowi
      składnik majątku wspólnego, lecz używany jest do prowadzonej przez Panią
      działalności gospodarczej,
    • lokal użytkowy jest użytkowany przez Państwa od dnia zakupu, a sam budynek był
      użytkowany przez Państwa poprzedników prawnych – (...) – od lat siedemdziesiątych
      jako magazyn (...), następnie przez Państwa E. i F.G., który prowadzili w budynku
      hurtownię, według pozyskanych informacji budynek jest użytkowany od lat
      siedemdziesiątych.
    Pytanie sformułowane ostatecznie w uzupełnieniu wniosku
    Czy prawidłowe jest zastosowanie 10% stawki amortyzacyjnej, na podstawie art. 22j ust. 1
    pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który stanowi, że podatnicy
    mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków
    trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika, z tym, że okres
    amortyzacji nie może być krótszy niż: dla budynków (lokali) niemieszkalnych, dla których
    stawka amortyzacyjna z Wykazu stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5% - 40 lat
    pomniejszone o pełną liczbę lat, które upłynęły od dnia ich oddania po raz pierwszy do
    używania do dnia wprowadzenia do ewidencji środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych prowadzonej przez podatnika, z tym, że okres amortyzacji nie
    może być krótszy niż 10 lat (czy jeżeli stawka 10% nie jest prawidłowa, to czy zastosowanie
    ma stawka 2,5%)?
    Pani stanowisko w sprawie
    Ustosunkowując się do obu pytań podała Pani, że przepis ten stanowi, że podatnicy mogą
    indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków
    trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika, z tym, że okres
    amortyzacji nie może być krótszy niż: dla budynków (lokali) niemieszkalnych, dla których
    stawka amortyzacyjna z Wykazu stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5% - 40 lat
    pomniejszone o pełną liczbę lat, które upłynęły od dnia ich oddania po raz pierwszy do
    używania do dnia wprowadzenia do ewidencji środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych prowadzonej przez podatnika, z tym, że okres amortyzacji nie
    może być krótszy niż 10 lat.
    Zatem, twierdzi Pani, że prawidłowe jest zastosowanie dziesięcioprocentowej stawki
    amortyzacyjnej, na podstawie art. 22j ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t.j. Dz.U. 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Zgodnie z generalną zasadą zawartą w cytowanym przepisie, aby określony wydatek
    można było uznać za koszt uzyskania przychodu, to pomiędzy tym wydatkiem, a
    osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek tego typu, że poniesienie wydatku ma lub
    może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu, zachowanie lub
    zabezpieczenie źródła przychodów.

    Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione
    wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie
    przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów. Przy czym - związek
    przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodów bądź
    zachowaniem lub zabezpieczeniem ich źródła - należy oceniać indywidualnie w stosunku
    do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek
    obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodów bądź służyć zachowaniu lub
    zabezpieczeniu źródła przychodów.
    W świetle powyższego, żeby wydatek poniesiony przez Podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek:
    • został poniesiony przez Podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność Podatnika przez osoby
      inne niż Podatnik),
    • jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została Podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    • pozostaje w związku z prowadzoną przez Podatnika działalnością gospodarczą,
    • poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    • został właściwie udokumentowany,
    • nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Pierwsze zdanie art. 22 ust. 8 wskazanej wyżej ustawy stanowi, że:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie
      zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.
    Natomiast, zgodnie z art. 22a ust. 1 cytowanej ustawy:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
        1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
        2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
        3) inne przedmioty
        – o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
        podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
        gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy
        lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Co jednak ważne, zgodnie z art. 22c tej ustawy:
      Amortyzacji nie podlegają:
        1) grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów,
        2) budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami, lokale mieszkalne
        stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu
        mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub
        wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy,
        3) dzieła sztuki i eksponaty muzealne,

        4) wartość firmy, jeżeli wartość ta powstała w inny sposób niż określony w art. 22b
        ust. 2 pkt 1 i 1a,
        5) składniki majątku, które nie są używane na skutek zawieszenia wykonywania
        działalności gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia
        wykonywania działalności gospodarczej albo zaprzestania działalności, w której
        te składniki były używane; w tym przypadku składniki te nie podlegają
        amortyzacji od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zawieszono albo
        zaprzestano tej działalności
        – zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i
        prawnymi.
    Z okoliczności przedstawionej przez Pani sprawy wynika m.in., że:
    • zgodnie z aktem notarialnym, 8 sierpnia 2025 r. zakupiła Pani nieruchomość gruntową
      zabudowaną budynkiem,
    • kupiony budynek (objęty zapytaniem) wyodrębniony jest w dziale: 12, jako budynek
      niemieszkalny grupa: 123 budynki handlowo-usługowe - spełnia on bowiem wszystkie
      cechy budynku tam opisanego,
    • w budynku znajduje się jeden lokal użytkowy,
    • lokal wykorzystuje Pani na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej
    • zastosowała Pani metodę liniową amortyzacji i obliczono miesięczną stawkę amortyzacji
      w wysokości: 10%.
    Z punktu widzenia podniesionej przez Panią problematyki, istotne jest zatem to, że art.
    22h ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l i 22ł, dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji
      określonej w art. 22i-22k dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem
      ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego
      środka trwałego.
    Z powyższego wynika zatem, że:
    • wyboru metody amortyzacji środka trwałego dokonuje się przed rozpoczęciem
      amortyzacji,
    • raz wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka, co
      oznacza zakaz zmiany metody amortyzacji w trakcie trwania tego procesu,
    • przez metody amortyzacji, o których mowa w ustawie, rozumie się metody opisane w
      art. 22i-22k.
    Przedmiot Pani wątpliwości interpretacyjnych zmierza do ustalenia, w oparciu o jaką
    stawkę amortyzacyjną powinna Pani dokonywać odpisów amortyzacyjnych? Innymi słowy,
    czy właściwe jest zastosowanie 10% stawki amortyzacyjnej, czy też innej (jakiej)?
    Uważa Pani bowiem, że:
      (...) prawidłowe jest zastosowanie 10% stawki amortyzacyjnej, na podstawie art. 22j
      ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Wyjaśniam więc, że stosownie do art. 22j ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych:
      Podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l, mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne
      dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do
      ewidencji danego podatnika, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy niż:
        3) dla budynków (lokali) i budowli, innych niż wymienione w pkt 4 - 10 lat, z
        wyjątkiem:

          a) trwale związanych z gruntem budynków handlowo-usługowych
            wymienionych w rodzaju 103 Klasyfikacji i innych budynków
            niemieszkalnych wymienionych w rodzaju 109 Klasyfikacji, trwale
            związanych z gruntem,
                                      3b) kiosków towarowych o kubaturze poniżej 500 m, domków kempingowych i
            budynków zastępczych – dla których okres amortyzacji - nie może być
            krótszy niż 3 lata;
        4) dla budynków (lokali) niemieszkalnych, dla których stawka amortyzacyjna z
        Wykazu stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5% - 40 lat pomniejszone o pełną
        liczbę lat, które upłynęły od dnia ich oddania po raz pierwszy do używania do
        dnia wprowadzenia do ewidencji środków trwałych oraz wartości
        niematerialnych i prawnych prowadzonej przez podatnika, z tym że okres
        amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat.
    Ustawodawca dopuszcza więc możliwość stosowania preferencyjnej stawki
    amortyzacyjnej w wysokości wskazanej w art. 22j ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, w stosunku m.in. do:
      trwale związanych z gruntem budynków handlowo-usługowych wymienionych w
      rodzaju 103 Klasyfikacji.
    Tym samym, skoro - jak Pani podała:
    • zgodnie z aktem notarialnym, 8 sierpnia 2025 r. zakupiła Pani nieruchomość gruntową
      zabudowaną budynkiem,
    • zgodnie z obowiązującą Polską Klasyfikacja Obiektów Budowlanych (PKOB), kupiony
      przez Panią budynek wyodrębniony jest w dziale: 12, jako budynek niemieszkalny,
      grupa: 123 budynki handlowo-usługowe (spełnia on wszystkie cechy budynku tam
      opisanego),
    • jest to budynek trwale z gruntem związany,
    • zgodnie z obowiązują Klasyfikacją Środków Trwałych budynek handlowo-usługowy
      sklasyfikowany jest w grupie 1 Budynki i lokale oraz spółdzielcze prawo do lokalu
      użytkowego i spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego, w podgrupie 10 Budynki
      niemieszkalne, symbol: 103 budynki handlowo-usługowe,
    - to możliwość zastosowania indywidualnej stawki amortyzacji (przy spełnieniu
    pozostałych warunków ustawowych) dla opisanego środka trwałego będzie wynikała z art.
    22j ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W świetle art. 22j ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Środki trwałe, o których mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za:
        1) używane - jeżeli podatnik wykaże, że przed ich nabyciem były wykorzystywane
        przez podmiot inny niż podatnik co najmniej przez okres 60 miesięcy, lub
        2) ulepszone - jeżeli przed wprowadzeniem do ewidencji wydatki poniesione przez
        podatnika na ulepszenie stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
    Treść powyższych przepisów wskazuje, że zastosowanie indywidualnej stawki
    amortyzacyjnej jest możliwe wyłącznie do składników majątku, które przed
    wprowadzeniem do ewidencji środków trwałych i przed dokonaniem ulepszenia spełniały
    ustawowe kryteria uznania je za środek trwały. Stawkę tę można stosować dla używanych
    środków trwałych po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika lub dla
    środków trwałych, które przed wprowadzeniem do ewidencji środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych uległy ulepszeniu.
    Zatem, żeby zastosować indywidualną stawkę amortyzacyjną dla budynku
    niemieszkalnego po raz pierwszy wprowadzonego do ewidencji środków trwałych i

    wartości niematerialnych i prawnych, Podatnik musi m.in. wykazać, że dany budynek był
    wcześniej używany.
    W zawartej w art. 22j ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych definicji:
    „używany środek trwały” - występują dwa istotne elementy: pojęcie „przed nabyciem”,
    które oznacza, że chodzi o jakiekolwiek przeniesienie własności (np. darowizna, nabycie)
    oraz udowodnienie „wykorzystania”, bez doprecyzowania przez kogo i na jakie cele dany
    składnik majątku miał być wykorzystywany. Innymi słowy, należy przyjąć, że przez
    używanie środka trwałego dla potrzeb tego przepisu rozumie się jego eksploatowanie
    (użytkowanie) przed dniem nabycia przez Podatnika.
    Ustosunkowując się więc do Pani pytań, stwierdzam, że skoro opisany budynek handlowo-
    usługowy został wprowadzony przez Panią do ewidencji środków trwałych jako KŚT: 103 i
    budynek ten został oddany do użytkowania w latach siedemdziesiątych, to ma Pani
    możliwość - do opisanego środka trwałego (po raz pierwszy wprowadzonego do Pani
    ewidencji środków trwałych) - stosowania stawki amortyzacyjnej w wysokości ustalonej
    indywidualnie, w oparciu o regulację z art. 22j ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    W związku z powyższym, Pani stanowisko, z którego wynika m.in., że prawidłowe jest
    zastosowanie 10% stawki amortyzacyjnej, na podstawie art. 22j ust. 1 pkt 4 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych uznaję za nieprawidłowe.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Końcowo zaznaczam, że:
    • przedstawiany przez Panią zakres żądania (zadane pytanie) zakreśla granice w jakich
      mogę wydać interpretację indywidualną. Przedmiotowe rozstrzygnięcie dotyczy więc
      tylko wyznaczonego przez Pana przedmiotu wniosku - zakresu Pana pytania,
    • przedmiotem interpretacji indywidualnej może być wyłącznie sam przepis prawa.
      Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego
      nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego.
      Nie prowadzę również postępowania dowodowego. Z powyższych powodów:
        – niniejszej odpowiedzi udzielam wyłącznie w oparciu o informacje podane we
        wniosku,
        – nie jestem uprawniony do analizowania i oceny załączonych dokumentów,
    • wynikająca z art. 22j ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, możliwość
      stosowania indywidualnych stawek amortyzacyjnych dla używanych lub ulepszonych
      środków trwałych jest prawem, a nie obowiązkiem podatnika,
    • kwestia ustalenia symbolu KŚT nie jest regulowana ustawami podatkowymi i nie może
      stanowić przedmiotu interpretacji indywidualnej. To na Podatniku ciąży obowiązek
      dokonania prawidłowej klasyfikacji środka trwałego do odpowiedniej grupy KŚT.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    • Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111). Interpretacja
      będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z
      opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    • Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego.
    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r.
    Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze
    zm., dalej jako „PPSA”.
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    • w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA) albo
    • w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie
      ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.