Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.669.2025.2.WS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-24
Teza: Ulga na złe długi i k.u.p. (przedawnione wierzytelności).
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza
koszt-koszty uzyskania przychodów
wierzytelność
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Wyłączenia z kosztów
uzyskania przychodów.-Wierzytelności.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Podstawa obliczenia i wysokość podatku.-Zmiana
wysokości podstawy opodatkowania oraz strat w
związku z nieuregulowanymi wierzytelnościami o zapłatę
świadczenia pieniężnego z tytułu transakcji handlowej
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 21
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 26i

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 sierpnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 8 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 23 września 2025 r. (wpływ 25 września 2025 r.)
    – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis zdarzeń przyszłych
    1. Jest Pan przedsiębiorcą, prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą od (...)
      2006. Przeważająca działalność gospodarcza to działalność ochroniarska, z
      wyłączeniem obsługi systemów bezpieczeństwa.
    2. Obecnie Pana działalność jest zawieszona od (...) 2024.
    3. Od (...) 2014 był Pan zarejestrowany jako czynny podatnik VAT. Obecnie od (...) 2025 jest
      Pan wyrejestrowany z urzędu z tytułu zawieszenia działalności.
    4. Jest Pan polskim rezydentem podatkowym.
    5. W roku 2019 wykonywał Pan usługi ochrony mienia na rzecz kontrahenta (...). Na rzecz
      kontrahenta wystawił Pan faktury na łączną kwotę netto ok. (...) zł. Faktury te ujął Pan
      jako przychody w księdze przychodów i rozchodów i odprowadził należny podatek
      dochodowy od osób fizycznych.
    6. Daty wystawienia faktur to okres od (...) 2019 do (...) 2019. Terminy płatności określone
      w fakturach przypadały na okres od (...) 2019 do (...) 2020. Faktury te nie zostały
      zapłacone mimo monitów z Pana strony. Wierzytelności nie zostały też zbyte.
    7. W dniu (...) 2020 rozpoczęła się restrukturyzacja (postępowanie układowe)
      przedsiębiorstwa dłużnika na podstawie postanowienia Sądu rejonowego (...). W
      późniejszym czasie otrzymał Pan pismo z dnia (...) 2020 o terminie zgromadzenia
      wierzycieli z odpisem propozycji układowych. Pisemnie zgodził się Pan na
      proponowany układ i drogą pocztową przesłał kartę do głosowania nad układem.
    8. Postępowanie restrukturyzacyjne zakończyło się odmową zatwierdzenia układu.
    9. Dłużnik został wykreślony z CEIDG w dniu (...) 2023.
    10. Pomiędzy wnioskodawcą a dłużnikiem nie istnieją żadne powiązania, o których mowa
      w przepisach art. 23m ust. 1 pkt 4 ustawy PIT.
    11. Zarówno wierzyciel – Pan, jak i dłużnik są osobami fizycznymi, które mają miejsce
      zamieszkania i siedzibę prowadzenia działalności na terenie Polski, a zatem są
      rezydentami podatkowymi polskimi i zgodnie z przepisami mają nieograniczony
      obowiązek podatkowy w Polsce.
    12. Dotychczas nie korzystał Pan z tzw. ulgi na złe długi w rozumieniu przepisu art. 26i
      Ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (zwanej
      dalej „ustawą PIT”) ani nie zaliczył Pan długu w koszty uzyskania przychodów na
      podstawie art. 23 ust. 1 pkt 20 lub 21 ustawy PIT.
    13. Przedmiotowe wierzytelności nie podlegają odliczeniu od podstawy obliczenia podatku
      ani nie zwiększają straty; zostały też zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na
      podstawie innych przepisów ustawy, w tym poprzez rezerwy lub odpisy.
    Uzupełnienie wniosku

    Czy zamierza Pan podjąć zawieszoną działalność gospodarczą (jeśli tak – proszę wskazać
    datę) albo zakończyć działalność gospodarczą (jeśli tak – proszę wskazać datę)?
    Planuje Pan zakończyć działalność gospodarczą w II połowie 2026 roku.
    Czy w okresie zawieszenia uzyskiwał/będzie Pan uzyskiwał przychody z Pana działalności
    gospodarczej?
    Nie.
    Jaka była forma opodatkowania Pana dochodów/przychodów z działalności gospodarczej
    przed jej zawieszeniem (np. zasady ogólne, podatek liniowy)?
    Przed zawieszeniem działalności był Pan na podatku liniowym (art. 30c ustawy).
    Jaki rodzaj dokumentacji podatkowej Pan prowadził (np. podatkową księgę przychodów i
    rozchodów, księgi rachunkowe)?
    Prowadził Pan podatkową księgę przychodów i rozchodów.
    Czy Pana wierzytelności będące przedmiotem wniosku są przedawnione w rozumieniu
    ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071)?
    Wierzytelności będące przedmiotem wniosku są na dzień sporządzenia niniejszego
    uzupełnienia przedawnione, lecz w latach 2019 i 2020 nie były przedawnione, a tych lat
    dotyczy korekta, w stosunku do której sformułowano pytania we wniosku.
    Czy w odniesieniu do przedmiotowych wierzytelności sporządził Pan odpisy aktualizujące;
    jeśli tak – proszę wskazać datę?
    Odpisy aktualizacyjne są wprost pojęciem rachunkowości i sporządzone znajdują swój
    wyraz w odpowiednim księgowaniu w księgach rachunkowych. W księdze przychodów i
    rozchodów nie ma możliwości księgowania tych korekt, więc mają charakter wirtualny. Nie
    wyklucza to możliwości zastosowania przepisu art. 23 ust. 1 pkt 21 ustawy w odniesieniu
    do księgi przychodów i rozchodów, potwierdzonej utartą praktyką interpretacyjną. Na
    koniec lat 2019 i 2020 ustalił Pan wartość hipotetycznych odpisów aktualizacyjnych (które
    byłyby księgowane, gdyby prowadził Pan księgi rachunkowe) w odniesieniu do
    przedmiotowych wierzytelności.
    Czy wierzytelności zostały przez Pana zaliczone do kosztów uzyskania działalności?
    We wniosku wkradł się błąd polegający na pominięciu słowa „nie”. Punkt 13 powinien
    brzmieć:
    Przedmiotowe wierzytelności nie podlegają odliczeniu od podstawy obliczenia podatku
    ani nie zwiększają straty; NIE zostały też zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na
    podstawie innych przepisów ustawy, w tym poprzez rezerwy lub odpisy.
    Pytania
    1. Czy może Pan skorzystać z tzw. ulgi na złe długi zgodnie z przepisami art. 26i ust. 1 pkt 1
      ustawy PIT i dokonać odpowiednej korekty zeznania podatkowego za lata 2019 i 2020?
    2. Czy może Pan skorzystać z możliwości zaliczenia w koszty uzyskania przychodów
      odpisów aktualizujących wartość opisanych we wniosku należności (długów),
      obliczonych na podstawie przepisów ustawy o rachunkowości, które były uprzednio
      zaliczone na podstawie art. 14 do przychodów należnych, a ich nieściągalność została
      uprawdopodobniona, zgodnie z przepisem art. 23 ust. 1 pkt 21 ustawy PIT, w formie
      odpowiedniej korekty zeznania podatkowego za rok 2020?
    Pana stanowisko w sprawie

    W Pana ocenie – możliwości wynikające z Pana pytań i stanowiska przedstawionych w p. 1
    i 2 są wykluczające się – nie można ich zastosować jednocześnie, a jedynie jedną z nich.
    Pana zdaniem – w odniesieniu do pytania nr 1 – tak, może Pan skorzystać z tzw. ulgi na złe
    długi zgodnie z przepisami art. 26i ust. 1 pkt 1 ustawy PIT i dokonać odpowiedniej korekty
    zeznań podatkowych za lata 2019 i 2020.
    Uzasadnienie
    Zgodnie z przepisem art. 26i ust. 1 pkt 1 ustawy PIT: Podstawa obliczenia podatku
    ustalona zgodnie z art. 26 ust. 1, art. 30c ust. 2 lub art. 30ca ust. 3 oraz po uprzednim
    odliczeniu kwot określonych w art. 26e, art. 26ga, art. 26gb, art. 26h-26he i art. 52jb:
    1) może być zmniejszona o zaliczaną do przychodów należnych wartość wierzytelności o
      zapłatę świadczenia pieniężnego w rozumieniu art. 4 pkt 1 a ustawy o przeciwdziałaniu
      nadmiernym opóźnieniom, która nie została uregulowana lub zbyta, przy czym
      zmniejszenia dokonuje się w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w
      którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego na fakturze
      (rachunku) lub w umowie.
    W Ustawie z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w
    transakcjach handlowych określono, jakich transakcji powyższy przepis ustawy PIT
    dotyczy, a mianowicie:
    art. 4 – Użyte w ustawie określenia oznaczają:
    1) transakcja handlowa – umowę, której przedmiotem jest odpłatna dostawa towaru lub
    odpłatne świadczenie usługi, jeżeli strony, o których mowa w art. 2, zawierają ją w związku
    z wykonywaną działalnością;
    1a) świadczenie pieniężne – wynagrodzenie za dostawę towaru lub wykonanie usługi w
    transakcji handlowej.
    Z kolei z art. 2 można określić, jakiego podmiotu dotyczą przedmiotowe transakcje
    handlowe:
    Art. 2. [Zakres podmiotowy ustawy]
    Przepisy ustawy stosuje się do transakcji handlowych, których wyłącznymi stronami są:
    1) przedsiębiorcy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo
      przedsiębiorców (Dz. U. z 2023 r. poz. 221,641 i 803);
    2) podmioty prowadzące działalność, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca
      2018 r. –Prawo przedsiębiorców.
    Przepisy art. 26i ustawy PIT formułują dalsze warunki do zastosowania zmniejszenia, o
    którym mowa w ust. 1 pkt 1:
    5. Zmniejszenia na podstawie ust. 1 pkt 1 albo zwiększenia na podstawie ust. 2 pkt 1
      dokonuje się, jeżeli do dnia złożenia zeznania podatkowego wierzytelność nie została
      uregulowana lub zbyta.
    6. Zwiększenia na podstawie ust. 1 pkt 2 albo zmniejszenia na podstawie ust. 2 pkt 2
      dokonuje się, jeżeli do dnia złożenia zeznania podatkowego zobowiązanie nie zostało
      uregulowane.
    ....
    9. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się wyłącznie do wierzytelności lub zobowiązań, odpowiednio
      o zapłatę lub do zapłaty, świadczeń pieniężnych, wynikających z transakcji handlowych,
      jeżeli z tytułu tych transakcji przynajmniej u jednej ze stron określa się przychody lub
      koszty uzyskania przychodów, bez względu na termin ich ujęcia w tych przychodach lub
      kosztach uzyskania przychodów.

    10. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się w przypadku, gdy spełnione są łącznie następujące
      warunki:
      1) dłużnik na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego dzień złożenia zeznania
        podatkowego nie jest w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego, postępowania
        upadłościowego lub w trakcie likwidacji;
      2) od daty wystawienia faktury (rachunku) lub zawarcia umowy dokumentującej
        wierzytelność nie upłynęły 2 lata, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym
        została wystawiona faktura (rachunek) lub została zawarta umowa, a w przypadku,
        gdy rok kalendarzowy, w którym wystawiono fakturę (rachunek), jest inny niż rok
        kalendarzowy, w którym zawarto umowę – gdy nie upłynęły 2 lata, licząc od końca
        roku kalendarzowego późniejszej z tych czynności;
      3) transakcja handlowa zawarta jest w ramach działalności wierzyciela oraz działalności
        dłużnika, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym na
        terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    ...
    13. Wierzytelności, o których mowa w ust. 1 i 2, nie podlegają odliczeniu od podstawy
      obliczenia podatku ani nie zwiększają straty, jeżeli zostały zaliczone do kosztów
      uzyskania przychodów na podstawie innych przepisów ustawy, w tym poprzez rezerwy
      lub odpisy.
    ...
    18. Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do transakcji handlowych dokonywanych między
      podmiotami powiązanymi w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4.
    Z zacytowanych powyżej przepisów wynika, że warunkiem skorzystania z korekty na
    podstawie art. 26i ust. 1 pkt 1 ustawy PIT, zwanej potocznie „ulga na złe długi”, jest
    spełnienie następujących przesłanek (powołane przepisy dotyczą ustawy PIT, poza
    wskazanymi inaczej):
    a) korekta musi dotyczyć braku zapłaty świadczenia pieniężnego w rozumieniu art. 4 pkt 1
      a ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom, czyli związanego z transakcją
      zawartą pomiędzy przedsiębiorcami, w związku z ich działalnością gospodarczą – art.
      26i ust. 1 pkt 1, w związku z art. 2 pkt 1 i art. 4 pkt 1 i 1a Prawa przedsiębiorców,
    b) wierzytelność do dnia dokonania korekty nie powinna być uregulowana lub zbyta – art.
      26i ust. 1 pkt 1,
    c) przynajmniej u jednej ze stron transakcji związanej z wierzytelnością, z tytułu której
      określono przychody lub koszty uzyskania przychodów – art. 26i ust. 9,
    d) dłużnik na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego dzień złożenia zeznania
      podatkowego nie może być w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego,
      postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji – art. 26i ust. 10 pkt 1,
    e) od daty wystawienia faktury (rachunku) nie upłynęły 2 lata, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym została wystawiona faktura (rachunek) – art. 26i ust. 10 pkt
      2,
    f) obie strony transakcji opodatkowane są podatkiem dochodowym na terytorium Polski –
      art. 26i ust. 10 pkt 3,
    g) wierzytelności nie podlegają odliczeniu od podstawy obliczenia podatku ani nie
      zwiększają straty, jeżeli zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na
      podstawie innych przepisów ustawy, w tym poprzez rezerwy lub odpisy – art. 26i ust.
      11,
    h) transakcja nie została dokonana pomiędzy podmiotami powiązanymi – art. 26i ust. 18.

    Jak zostanie wykazane poniżej, przesłanki wszystkie określone przepisami zostaną
    spełnione:
    a) zarówno wierzyciel (Pan), jak i dłużnik zawarli transakcje, których dotyczą
      nieuregulowane wierzytelności jako przedsiębiorcy w ramach swojej działalności
      gospodarczej – p. 1 i 5 opisu,
    b) wierzytelności do dnia sporządzenia niniejszego wniosku nie zostały uregulowane ani
      zbyte – p. 6 opisu,
    c) kwoty netto z przedmiotowych faktur zaliczył Pan do przychodów w roku 2019 – p. 5
      opisu,
    d) na ostatni dzień złożenia zeznania w formie korekty dłużnik nie będzie w trakcie
      postępowania restrukturyzacyjnego, postępowania upadłościowego lub w trakcie
      likwidacji; trzeba podkreślić, że wykreślenie przedsiębiorcy z CEIDG to nie proces lub
      stan likwidacji – p. 8 i 9 opisu,
    e) od daty wystawienia faktur (okres od (...) 2019 do (...) 2019) do końca okresu, który
      obejmują korekty zeznań nie minęły 2 lata, licząc od końca roku kalendarzowego, w
      którym została wystawiona faktura (rachunek); w tym miejscu należy wyraźnie
      podkreślić niejednoznaczność przepisu art. 26i ust. 10 pkt 2 ustawy PIT, który precyzuje
      początek 2-letniego okresu, nie określając dokładnie końca tego okresu; daje to
      podstawę zastosowania przepisu art. 2a Ordynacji podatkowej, gdyż przyjmuje Pan, że
      koniec okresu przypada na ostatni dzień roku podatkowego, za który składana jest
      korekta zeznania – p. 6 opisu,
    f) zarówno wierzyciel – Pan, jak i dłużnik są osobami fizycznymi, które mają miejsce
      zamieszkania i siedzibę prowadzenia działalności na terenie Polski, a zatem są
      rezydentami podatkowymi polskimi i zgodnie z przepisami mają nieograniczony
      obowiązek podatkowy w Polsce – p. 4. 5 i 11 opisu,
    g) wierzytelności nie podlegają odliczeniu od podstawy obliczenia podatku ani nie
      zwiększają straty, nie zostały też zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na
      podstawie innych przepisów ustawy, w tym poprzez rezerwy lub odpisy – p. 12 opisu,
    h) pomiędzy stronami transakcji nie istnieją żadne powiązania, o których mowa w
      przepisach art. 23m ust. 1 pkt 4 ustawy PIT – p. 10 opisu.
    Jak wykazano powyżej, wszystkie przesłanki do zastosowania tzw. ulgi na złe długi w
    opisywanym przypadku zostały spełnione, zatem uprawniony jest Pan do dokonania
    korekty w zeznaniach podatkowych za lata 2029 i 2020 w następujący sposób:
    · w odniesieniu do wierzytelności wynikających z faktur, w których 90 dni od terminu
      płatności przypada na rok 2019 – korekta za rok 2019,
    · w odniesieniu do wierzytelności wynikających z faktur, w których 90 dni od terminu
      płatności przypada na rok 2020 – korekta za rok 2020.
    Należy ponadto zaznaczyć, że prawo do dokonania korekty za rok 2019 obowiązuje do
    dnia 31.12.2025, a za rok 2020 do 31.12.2026, co wynika z przepisów art. 70 § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Pana zdaniem – w odniesieniu do pytania nr 2 – tak, może Pan skorzystać z możliwości
    zaliczenia w koszty uzyskania przychodów odpisów aktualizujących wartość opisanych we
    wniosku należności (długów), obliczonych na podstawie przepisów ustawy o
    rachunkowości, które były uprzednio zaliczone na podstawie art. 14 do przychodów
    należnych, a ich nieściągalność została uprawdopodobniona, zgodnie z przepisem art. 23
    ust. 1 pkt 21 ustawy PIT, w formie odpowiedniej korekty zeznania podatkowego za rok
    2020.
    Uzasadnienie

    Co do zasady, nie ma automatyzmu w zaliczaniu nieuregulowanych wierzytelności w
    koszty uzyskania przychodów. Istnieją jednak szczególne przepisy, które dają taką
    możliwość. Jednym z takich przepisów jest art. 23 ust. 1 pkt 21 ustawy PIT, rozszerzony o
    przepis art. 23 ust. 3:
    Art. 23. [Wyłączenia od kosztów uzyskania przychodów]
    1. Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów:
    23) odpisów aktualizujących, z tym że kosztem uzyskania przychodów są odpisy
      aktualizujące wartość należności, określone w ustawie o rachunkowości, od tej części
      należności, która była uprzednio zaliczona na podstawie art. 14 do przychodów
      należnych, a ich nieściągalność została uprawdopodobniona na podstawie ust. 3.
    3. Nieściągalność wierzytelności, w przypadku określonym w ust. 1 pkt 21, uznaje się za
    uprawdopodobnioną, w szczególności gdy:
    1) dłużnik zmarł, został wykreślony z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności
      Gospodarczej, postawiony w stan likwidacji lub została ogłoszona jego upadłość albo
    2) zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne lub został złożony wniosek o
      zatwierdzenie układu w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w
      ustawie z dnia 15 maja 2015 r. – Prawo restrukturyzacyjne, lub zostało wszczęte
      postępowanie ugodowe w rozumieniu przepisów o restrukturyzacji finansowej
      przedsiębiorstw i banków, albo
    3) wierzytelność została zasądzona prawomocnym orzeczeniem sądu i skierowana na
      drogę postępowania egzekucyjnego, albo
    4) wierzytelność jest kwestionowana przez dłużnika, na drodze powództwa sądowego.
    Z przepisów powyższych wynika, że można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów
    nieuregulowane wierzytelności uprzednio zaliczone do przychodów w postaci odpisów
    aktualizujących wartość wierzytelności ustalonych w oparciu o zasady określone w
    ustawie o rachunkowości (art. 35b), jeśli nieściągalność wierzytelności zostanie
    uprawdopodobniona w jednej z form wyszczególnionych w przepisie art. 23 ust. 3 ustaw
    PIT.
    Może powstać wątpliwość, czy podatnik prowadzący podatkową księgę przychodów i
    rozchodów może skorzystać z tego przepisu, innymi słowy, czy ma prawo do ustalenia
    odpisów aktualizujących, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 21 ustawy PIT.
    Powyższy przepis wprawdzie odnosi się do zasad rachunkowości, lecz nie ogranicza
    wprost wykorzystania go jedynie przez podatników prowadzących księgi rachunkowe.
    Zatem możliwe jest zastosowanie tego przepisu także przez podatników prowadzących
    podatkową księgę przychodów i rozchodów. Przyjęcie przeciwnego stanowiska byłoby
    pogwałceniem równego traktowania podmiotów z uwagi na różną formę księgowości i
    byłoby sprzeczne zarówno z przepisami Konstytucji RP (art. 32 § 1), jak i ustawy z dnia 6
    marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (art. 2).
    Potwierdzają to liczne wyroki sądów administracyjnych, a m. in.:
    · Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2019 r. (II FSK 3752/17):
      Przepisy podatkowe nie precyzują momentu, w którym należy zaliczyć do kosztów
      uzyskania przychodów odpisy aktualizujące wartość należności nieściągalnych. W
      przypadku odpisów trudno wykazać ich związek z konkretnymi przychodami, z
      konkretnym rokiem podatkowym. W odniesieniu do podatników prowadzących
      kasowo podatkową księgę przychodów i rozchodów należy zastosować regułę, że koszt
      ten będzie potrącany z chwilą jego poniesienia. Z uwagi na specyfikę kosztów
      wywołanych dokonaniem odpisu aktualizującego należność nieściągalną należy
      przyjąć, że koszt podatkowy wystąpi po pierwsze w chwili, kiedy wierzytelność stanie
      się nieściągalna w rozumieniu ustawy (art. 23 ust. 1 pkt 21 u.p.d.o.f.), i po drugie: nie
      wcześniej niż w chwili, kiedy podatnik ujmie odpis aktualizujący w księgach

      podatkowych. Nie ma przy tym znaczenia w jakiej formie podatnik prowadzi księgi
      podatkowe (księgi rachunkowe, czy też podatkową księgę przychodów i rozchodów).
      Wprawdzie w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie
      prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. z 2017 r. poz. 728) nie
      zostały przewidziane odpisy aktualizujące należności nieściągalne, jednak
      zróżnicowanie skutków podatkowych w zależności od formy prowadzenia ksiąg
      podatkowych jest nieuzasadnione z punktu widzenia ratio legis przepisu art. 23 ust. 1
      pkt 21 u.p.d.o.f. i konstytucyjnej zasady proporcjonalności obowiązującej w legislacji
      podatkowej (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP).
    Przepisy prawa nie przewidują także ograniczenia czasowego dla decyzji podatnika
    odnośnie utworzenia odpisu aktualizującego. Można przyjąć, z uwagi na treść przepisu
    § 12 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie
    prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, że podatnik może
    skorygować podatkową księgę przychodów i rozchodów, umieszczając w niej odpis
    aktualizujący nieściągalną wierzytelność aż do chwili rozpoczęcia kontroli przez
    naczelnika urzędu skarbowego albo organ kontroli skarbowej. Z uwagi na treść
    przepisu art. 23 ust. 1 pkt 17 u.p.d.o.f., który stanowi że nie uważa się za koszt
    uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako przedawnione, należałoby
    przyjąć, że momentem końcowym, w którym podatnik jest uprawniony do wykazania
    odpisu aktualizującego, jest moment przedawnienia wierzytelności. Ponadto kolejnym
    ograniczeniem czasowym będzie przedawnienie zobowiązania w podatku dochodowym
    od osób fizycznych, które wynosi zasadniczo 5 lat od końca roku podatkowego w
    którym upłynął termin płatności podatku (art. 70 § 1 – w związku z art. 21 ust. 1 pkt 1
    ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, Dz. U. Nr 137, poz. 926 z
    późn. zm. – zwanej dalej: ord. pod.)
    · Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 sierpnia 2017 r. (I
      SA/GI 528/17): Nie ma możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
      odpisów aktualizujących wartość należności, dokonanych niezgodnie z ustawą z 1994 r.
      o rachunkowości. Natomiast brak jest podstawy prawnej, z której wynikałoby, że
      możliwość zaliczenia odpisów aktualizujących do kosztów podatkowych ma
      zastosowanie jedynie do podatników prowadzących księgi rachunkowe. Dlatego też
      twierdzenie, iż wskazania zawarte w art. 35b ust. 1 ustawy o rachunkowości, dotyczące
      rachunkowych zasad dokonywania odpisów aktualizujących, nie mogą odnosić się do
      obowiązków podatników prowadzących uproszczoną księgowość, pozbawione jest
      jakichkolwiek racji.
    Prawo do zaliczenia w koszty odpisów aktualizujących przez podatnika prowadzącego
    podatkową księgę przychodów i rozchodów potwierdzają także liczne indywidualne
    interpretacje przepisów; przykładowo:
    · Pismo z dnia 11 grudnia 2020 r. Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej nr 0112-KDIL2-
      2.4011.694.2020.1.KP,
    · Pismo z dnia 13 listopada 2020 r. Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej nr 0115-
      KDIT3.4011.545.2020.3. AWO,
    · Pismo z dnia 16 lipca 2020 r. Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej nr 0113-KDIPT2-
      1.4011.396.2020.1 .MGR.
    Jak już wspominano, wierzytelności zostały zaliczone do przychodów w roku 2019.
    Odnośnie przesłanek uprawdopodobnienia nieściągalności wierzytelności, to mamy do
    czynienia z otwarciem postępowania restrukturyzacyjnego w dniu 2.01.2020, czyli
    spełnieniem warunku z przepisu art. 23 ust. 3 pkt 2 ustawy PIT.

    Zatem warunki do zastosowania przepisu art. 23 ust. 1 pkt 21 ustawy PIT zostały
    spełnione, co oznacza, że odpisy aktualizujące wartość należności, określone w ustawie o
    rachunkowości mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w formie
    korekty zeznania podatkowego za rok 2020.
    Na zakończenie należy przypomnieć, że możliwości korekty wynikające z Pana pytań i
    stanowiska przedstawionych w p. 1 i 2 wykluczają się – nie można ich zastosować
    jednocześnie, a jedynie jedną z nich.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 26i ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Podstawa obliczenia podatku ustalona zgodnie z art. 26 ust. 1, art. 30c ust. 2 lub art.
      30ca ust. 3 oraz po uprzednim odliczeniu kwot określonych w art. 26e, art. 26ga, art.
      26gb, art. 26h-26he i art. 52jb:
      1) może być zmniejszona o zaliczaną do przychodów należnych wartość
        wierzytelności o zapłatę świadczenia pieniężnego w rozumieniu art. 4 pkt 1a
        ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom, która nie została
        uregulowana lub zbyta, przy czym zmniejszenia dokonuje się w zeznaniu
        podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia
        upływu terminu zapłaty określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie;
      2) podlega zwiększeniu o zaliczaną do kosztów uzyskania przychodów wartość
        zobowiązania do zapłaty świadczenia pieniężnego w rozumieniu art. 4 pkt 1a
        ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom, które nie zostało
        uregulowane, przy czym zwiększenia dokonuje się w zeznaniu podatkowym
        składanym za rok podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu
        zapłaty określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie.
    W myśl art. 26i ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik poniósł stratę ze źródła, z którym związana jest transakcja handlowa
      w rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom, kwota straty:
      1) może być zwiększona o zaliczaną do przychodów należnych wartość
        wierzytelności o zapłatę świadczenia pieniężnego w rozumieniu art. 4 pkt 1a
        ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom, która nie została
        uregulowana lub zbyta, przy czym zwiększenia dokonuje się w zeznaniu
        podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia
        upływu terminu zapłaty określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie;
      2) podlega zmniejszeniu o zaliczaną do kosztów uzyskania przychodów wartość
        zobowiązania do zapłaty świadczenia pieniężnego w rozumieniu art. 4 pkt 1a
        ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom, które nie zostało
        uregulowane, przy czym zmniejszenia dokonuje się w zeznaniu podatkowym
        składanym za rok podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu
        zapłaty określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie.
    Zgodnie z art. 26i ust. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się w przypadku, gdy spełnione są łącznie następujące
      warunki:

      1) dłużnik na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego dzień złożenia zeznania
        podatkowego nie jest w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego,
        postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji;
      2) od daty wystawienia faktury (rachunku) lub zawarcia umowy dokumentującej
        wierzytelność nie upłynęły 2 lata, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym
        została wystawiona faktura (rachunek) lub została zawarta umowa, a w
        przypadku gdy rok kalendarzowy, w którym wystawiono fakturę (rachunek), jest
        inny niż rok kalendarzowy, w którym zawarto umowę – gdy nie upłynęły 2 lata,
        licząc od końca roku kalendarzowego późniejszej z tych czynności;
      3) transakcja handlowa zawarta jest w ramach działalności wierzyciela oraz
        działalności dłużnika, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem
        dochodowym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Uregulowana w powyższych przepisach tzw. ulga na złe długi została wprowadzona
    ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia zatorów
    płatniczych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1649). Jak wynika z uzasadnienia do tej ustawy (druk
    3475):
      W zakresie podatków dochodowych, zarówno od osób fizycznych, jak i od osób
      prawnych, ustawa przewiduje wprowadzenie przepisów szczególnych mających na
      celu rozpoznawanie skutków w podatku dochodowym, tzw. „złych długów”. (...)
      Projekt przewiduje wprowadzenie możliwości pomniejszenia przez wierzyciela
      podstawy opodatkowania o zaliczaną do przychodów należnych wartość
      wierzytelności o zapłatę świadczenia pieniężnego w rozumieniu ustawy z dnia 8
      marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach
      handlowych, jeżeli wierzytelność ta nie zostanie uregulowana lub zbyta w ciągu 90
      dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze
      (rachunku).
    Zatem ulga na złe długi to możliwość dokonania korekty podatku przez wierzyciela w razie
    nieuregulowania płatności, a jednocześnie obowiązek analogicznej korekty po stronie
    dłużnika. W przypadku podatku dochodowego ulga na złe długi oznacza zatem
    zmniejszenie oraz odpowiednio zwiększenie podstawy opodatkowania o fakturę, która nie
    została opłacona po upływie 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego na
    fakturze lub w umowie. Wierzyciele mają możliwość zmniejszenia podstawy
    opodatkowania o zaliczaną do przychodów należnych wartość wierzytelności, która nie
    została uregulowana lub zbyta. Dłużnicy natomiast dokonują zwiększenia podstawy
    opodatkowania o zaliczaną do kosztów uzyskania przychodów wartość zobowiązania,
    które nie zostało uregulowane.
    Jednocześnie zgodnie z art. 16 ustawy o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia
    zatorów płatniczych:
      Przepisy ustaw zmienianych w art. 2 i art. 7, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,
      mają zastosowanie do transakcji handlowych w rozumieniu ustawy zmienianej w art.
      10, w przypadku których termin zapłaty upływa po dniu 31 grudnia 2019 r.
    To oznacza, że zakresem ulgi na złe długi uregulowanej w ustawie o podatku
    dochodowym od osób fizycznych mogą być objęte wyłącznie transakcje, w odniesieniu do
    których termin zapłaty upływał po 31 grudnia 2019 r.
    Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że Pana działalność jest zawieszona od
    maja 2024 roku. Planuje Pan zakończyć działalność gospodarczą w II połowie 2026 roku. W
    okresie zawieszenia nie uzyskiwał Pan i nie będzie Pan uzyskiwać przychodów z
    działalności gospodarczej. W roku 2019 wykonywał Pan usługi ochrony mienia na rzecz
    kontrahenta i wystawił Pan na rzecz tego kontrahenta faktury na łączną kwotę netto ok.
    (...) zł. Faktury te ujął Pan jako przychody w księdze przychodów i rozchodów i odprowadził
    należny podatek dochodowy od osób fizycznych. Daty wystawienia faktur to okres od (...)
    2019 roku do (...) 2019 roku. Terminy płatności określone w tych fakturach przypadały na

    okres od (...) 2019 roku do (...) 2020 roku. Faktury te nie zostały zapłacone mimo monitów
    z Pana strony. Wierzytelności nie zostały też zbyte. W dniu (...) 2020 roku rozpoczęła się
    restrukturyzacja (postępowanie układowe) przedsiębiorstwa dłużnika, na podstawie
    postanowienia Sądu. W późniejszym czasie otrzymał Pan pismo z (...) 2020 roku o terminie
    zgromadzenia wierzycieli z odpisem propozycji układowych. Pisemnie zgodził się Pan na
    proponowany układ i drogą pocztową przesłał kartę do głosowania nad układem.
    Postępowanie restrukturyzacyjne zakończyło się odmową zatwierdzenia układu. Dłużnik
    został wykreślony z CEIDG w (...) 2023 roku.
    W tym miejscu podkreślam, że dopuszczalne jest korzystanie z ulgi na złe długi na bieżąco,
    jak również na zasadzie korekty deklaracji rocznej. Jednak należy pamiętać o warunku
    wynikającym z art. 26i ust. 10 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Nie można bowiem stosować ulgi na złe długi, jeżeli od daty wystawienia faktury
    (rachunku) lub zawarcia umowy dokumentującej wierzytelność nie upłynęły 2 lata, licząc
    od końca roku kalendarzowego, w którym została wystawiona faktura (rachunek) lub
    została zawarta umowa, a w przypadku gdy rok kalendarzowy, w którym wystawiono
    fakturę (rachunek), jest inny niż rok kalendarzowy, w którym zawarto umowę – gdy nie
    upłynęły 2 lata, licząc od końca roku kalendarzowego późniejszej z tych czynności. Zasada
    ta ogranicza możliwość zastosowania ulgi na złe długi, w tym przez korektę zeznania PIT
    za lata wstecz. Zatem okres 2 lat od wystawienia faktury lub innego dokumentu liczyć
    trzeba do momentu przygotowania korekty (jej złożenia), a nie do okresu, który jest
    korygowany.
    W Pana sprawie zakres ulgi na złe długi nie obejmuje transakcji, w odniesieniu do których
    termin zapłaty upływał do 31 grudnia 2019 r., co wynika wprost z art. 16 ustawy o zmianie
    niektórych ustaw w celu ograniczenia zatorów płatniczych. Natomiast w przypadku
    transakcji, w odniesieniu do których termin zapłaty upływał po 31 grudnia 2019 r., nie
    został spełniony warunek określony w art. 26i ust. 10 pkt 2 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, ponieważ od daty wystawienia faktur upłynęły 2 lata. W
    konsekwencji nie ma Pan możliwości skorzystania z ulgi na złe długi w stosunku do
    wszystkich wskazanych w opisie Pana wierzytelności.
    Podsumowanie: nie może Pan skorzystać z tzw. ulgi na złe długi uregulowanej w art. 26i
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem nie ma Pan uprawnienia do
    dokonania korekty zeznań podatkowych za lata 2019 i 2020.
    W odniesieniu natomiast do możliwości zaliczenia w koszty uzyskania przychodów
    odpisów aktualizujących wartość opisanych we wniosku należności stwierdzam, co
    następuje.
    Na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem
      kosztów wymienionych w art. 23.
    Zatem, aby określony wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów,
    musi spełniać łącznie następujące przesłanki:
    · zostać poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztów uzyskania
      przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
      przez osoby inne niż podatnik),
    · być definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    · pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    · zostać poniesiony w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

    · być należycie udokumentowany,
    · nie znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ww. ustawy nie
      uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako
      przedawnione.
    Ponadto stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 21 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów aktualizujących, z tym że
      kosztem uzyskania przychodów są odpisy aktualizujące wartość należności,
      określone w ustawie o rachunkowości, od tej części należności, która była uprzednio
      zaliczona na podstawie art. 14 do przychodów należnych, a ich nieściągalność
      została uprawdopodobniona na podstawie ust. 3.
    Analiza przytoczonego przepisu prowadzi do wniosku, że – co do zasady – odpisy
    aktualizujące nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. Wyjątkiem są odpisy
    spełniające łącznie następujące warunki:
    · są odpisami aktualizującymi wartość należności, określonymi w ustawie z dnia 29
      września 1994 r. o rachunkowości (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 120 ze zm.),
    · zostały dokonane od należności bądź części należności uprzednio zaliczonej do
      przychodów należnych na podstawie art. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób
      fizycznych,
    · nieściągalność tych należności została uprawdopodobniona, zgodnie z art. 23 ust. 3
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Ponadto należności, które są aktualizowane przez dokonanie odpisu aktualizującego, nie
    mogą być odpisane jako przedawnione.
    Przesłanki dokonania odpisu aktualizującego wartość należności zawarte zostały w art.
    35b ustawy o rachunkowości.
    Zgodnie z art. 35b ust. 1 ustawy o rachunkowości:
      Wartość należności aktualizuje się uwzględniając stopień prawdopodobieństwa ich
      zapłaty poprzez dokonanie odpisu aktualizującego, w odniesieniu do:
      1) należności od dłużników postawionych w stan likwidacji lub w stan upadłości oraz
      w stosunku do których zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne lub został
      złożony wniosek o zatwierdzenie układu w postępowaniu o zatwierdzenie układu –
      do wysokości należności nieobjętej gwarancją lub innym zabezpieczeniem
      należności, zgłoszonej likwidatorowi lub sędziemu-komisarzowi w postępowaniu
      upadłościowym lub umieszczonej w spisie wierzytelności w postępowaniu
      restrukturyzacyjnym;
      2) należności od dłużników w przypadku oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości,
      jeżeli majątek dłużnika nie wystarcza lub jedynie wystarcza na zaspokojenie kosztów
      postępowania upadłościowego – w pełnej wysokości należności;
      3) należności kwestionowanych przez dłużników oraz z których zapłatą dłużnik
      zalega, a według oceny sytuacji majątkowej i finansowej dłużnika spłata należności w
      umownej kwocie nie jest prawdopodobna – do wysokości niepokrytej gwarancją lub
      innym zabezpieczeniem należności;
      4) należności stanowiących równowartość kwot podwyższających należności, w
      stosunku do których uprzednio dokonano odpisu aktualizującego – w wysokości tych
      kwot, do czasu ich otrzymania lub odpisania;

      5) należności przeterminowanych lub nieprzeterminowanych o znacznym stopniu
      prawdopodobieństwa nieściągalności, w przypadkach uzasadnionych rodzajem
      prowadzonej działalności lub strukturą odbiorców – w wysokości wiarygodnie
      oszacowanej kwoty odpisu, w tym także ogólnego, na nieściągalne należności.
    Należy mieć również na uwadze fakt, że odpis aktualizacyjny musi spełniać warunki
    zawarte w art. 24a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który
    stanowi:
      Osoby fizyczne, przedsiębiorstwa w spadku, spółki cywilne osób fizycznych, spółki
      cywilne osób fizycznych i przedsiębiorstwa w spadku, spółki jawne osób fizycznych
      oraz spółki partnerskie, wykonujące działalność gospodarczą, są obowiązane
      prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów, zwaną dalej „księgą”, z
      zastrzeżeniem ust. 3, 5 i 5a, albo księgi rachunkowe, zgodnie z odrębnymi
      przepisami, w sposób zapewniający ustalenie dochodu (straty), podstawy
      opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, w tym za okres
      sprawozdawczy, a także uwzględniać w ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych informacje niezbędne do obliczenia wysokości odpisów
      amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 22a-22o.
    Na podstawie art. 23 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nieściągalność wierzytelności, w przypadku określonym w ust. 1 pkt 21, uznaje się za
      uprawdopodobnioną, w szczególności gdy:
      1) dłużnik zmarł, został wykreślony z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności
      Gospodarczej, postawiony w stan likwidacji lub została ogłoszona jego upadłość albo
      2) zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne lub został złożony wniosek o
      zatwierdzenie układu w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w
      ustawie z dnia 15 maja 2015 r. – Prawo restrukturyzacyjne, lub zostało wszczęte
      postępowanie ugodowe w rozumieniu przepisów o restrukturyzacji finansowej
      przedsiębiorstw i banków, albo
      3) wierzytelność została zasądzona prawomocnym orzeczeniem sądu i skierowana
      na drogę postępowania egzekucyjnego, albo
      4) wierzytelność jest kwestionowana przez dłużnika, na drodze powództwa
      sądowego.
    Wyliczenie to ma charakter otwarty, co oznacza, że podatnik może przedstawić inne
    dowody na okoliczność nieściągalności wierzytelności niż zostały wskazane. Inne
    przesłanki takiego uprawdopodobnienia muszą mieć jednak charakter prawny
    równorzędny w stosunku do wskazanych w ww. przepisie. Nie może to być jednak sama
    wiedza podatnika na temat finansowej sytuacji dłużnika, lecz takie dowody i fakty, które
    pozwalają na wyciągnięcie wniosku, że istnieje duże prawdopodobieństwo nieściągalności
    wierzytelności.
    Uprawdopodobnienie nieściągalności jest środkiem zastępczym dowodu, a więc środkiem
    niedającym pewności, lecz tylko prawdopodobieństwo twierdzenia o fakcie.
    Uprawdopodobnienie nieściągalności wierzytelności jest zatem wskazaniem okoliczności
    wystarczających do powzięcia przekonania o prawdopodobieństwie faktu, nie jest
    natomiast przeprowadzeniem dowodu czyniącego fakt absolutnie pewnym.
    Aby zatem przewidziane ustawą o rachunkowości odpisy aktualizujące wartość należności
    mogły być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu cytowanego art. 23
    ust. 1 pkt 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należności te powinny
    być uprzednio zaliczone do przychodów należnych na podstawie art. 14 omawianej
    ustawy podatkowej oraz nieściągalność wierzytelności musi być uprawdopodobniona.
    Oczywiście nie może to być wierzytelność, która uległa przedawnieniu. Niezbędne jest
    zatem kumulatywne spełnienie tych przesłanek.

    Zauważam, że art. 23 ust. 1 pkt 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    uzależnia możliwość zaliczenia odpisów aktualizujących do kosztów uzyskania
    przychodów od łącznego spełnienia przesłanek podatkowych (o których mowa w art. 23
    ust. 3 tej ustawy – w zakresie uprawdopodobnienia nieściągalności), jak i rachunkowych
    (tj. dokonania odpisu aktualizującego z zachowaniem warunków określonych ustawą o
    rachunkowości).
    Koszt podatkowy nie wystąpi więc w sytuacji uprawdopodobnienia nieściągalności
    należności, jeżeli nie został dokonany odpis aktualizujący tę należność, ponieważ kosztem
    tym jest odpis aktualizujący, a nie wierzytelność, czy należność, której nieściągalność
    została uprawdopodobniona. Koszt podatkowy nie wystąpi również w sytuacji dokonania
    odpisu aktualizującego należność, jeżeli nie dojdzie do uprawdopodobnienia
    nieściągalności takiej należności.
    Zatem odpisy aktualizujące należności zaliczane są do kosztów uzyskania przychodów w
    dacie łącznego spełnienia dwóch warunków:
    - musi być rachunkowo dokonany odpis aktualizujący wartość należności oraz
    - nieściągalność wierzytelności powinna być uprawdopodobniona.
    Gdy warunki te zostaną spełnione w różnych latach podatkowych, zaliczenie odpisu do
    kosztów uzyskania przychodów będzie możliwe w roku podatkowym, w którym spełniony
    zostanie drugi z warunków. Jeżeli zatem odpis aktualizujący zostanie dokonany przed
    uprawdopodobnieniem nieściągalności, spełnienie drugiego z warunków nastąpi w
    momencie uprawdopodobnienia nieściągalności. Natomiast w przypadku, gdy do
    uprawdopodobnienia nieściągalności doszłoby przed dokonaniem odpisu aktualizującego,
    jego zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów nastąpi dopiero w momencie jego
    dokonania.
    Przy czym, zawsze trzeba mieć na uwadze, że nie są kosztem uzyskania przychodów
    wierzytelności odpisane jako przedawnione.
    Z opisu sprawy wynika, że przed zawieszeniem działalności był Pan opodatkowany
    podatkiem liniowym. Prowadził Pan podatkową księgę przychodów i rozchodów. Na
    koniec lat 2019 i 2020 ustalił Pan wartość odpisów aktualizacyjnych (które byłyby
    księgowane, gdyby prowadził Pan księgi rachunkowe) w odniesieniu do wskazanych we
    wniosku wierzytelności. W Pana przypadku nieściągalność należności została
    uprawdopodobniona, ponieważ (...) 2020 r. rozpoczęła się restrukturyzacja (postępowanie
    układowe) przedsiębiorstwa dłużnika, na podstawie postanowienia Sądu. Wierzytelności
    będące przedmiotem wniosku są na ten moment przedawnione.
    W tym miejscu podkreślam, że powołany art. 23 ust. 1 pkt 17 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych wyłącza z kosztów uzyskania przychodów wierzytelności
    przedawnione.
    Zatem momentem końcowym, w którym podatnik jest uprawniony do wykazania odpisu
    aktualizującego, jest moment przedawnienia wierzytelności.
    Potwierdza to również art. 14 ust. 2 pkt 7b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, zgodnie z którym:
      Przychodem z działalności gospodarczej jest również wartość należności
      umorzonych, przedawnionych lub odpisanych jako nieściągalne w tej części, od
      której dokonane odpisy aktualizujące zostały uprzednio zaliczone do kosztów
      uzyskania przychodów.
    To oznacza, że w kosztach uzyskania przychodów nie mogą być wykazywane
    wierzytelności przedawnione.
    W konsekwencji nie może Pan zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów odpisów
    aktualizujących od wierzytelności przedawnionych, w tym przez korektę zeznania za 2020
    rok.

    Podsumowanie: nie może Pan zaliczyć w koszty uzyskania przychodów odpisów
    aktualizujących od wierzytelności przedawnionych. Zatem nie ma Pan uprawnienia do
    dokonania korekty zeznania podatkowego za rok 2020.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzeń przyszłych, które Pan przedstawił, i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem zdarzeń przyszłych i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.