Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBI/2/423-649/10/BG
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2010-08-13
Teza: Czy Spółka postępuje prawidłowo ujmując różnice kursowe od oddziałów i zaliczając je odpowiednio do przychodów i kosztów podatkowych?
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; metoda-metoda rachunkowa; oddział; opodatkowanie; przychód; rozliczanie (rozliczenia); różnica-różnice kursowe; umowa-umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania; ustalanie; wycena; zakład
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 1-art. 9b

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 04 maja 2010r. (data wpływu do tut. BKIP w dniu 05 maja 2010r.), uzupełnionym w dniu 30 lipca 2010r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do przychodów i kosztów uzyskania przychodów różnic kursowych powstałych pomiędzy Spółką a jej oddziałami zagranicznymi – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 05 maja 2010r. wpłynął do tut. BKIP wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do przychodów i kosztów uzyskania przychodów różnic kursowych powstałych pomiędzy Spółką a jej oddziałami zagranicznymi.

Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, dlatego też pismem z dnia 22 lipca 2010 r. Znak IBPBI/2/423-649/10/BG wezwano do ich uzupełnienia. Uzupełnienia dokonano w dniu 30 lipca 2010r.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Z dniem 01 stycznia 2010r. Spółka przeszła na metodę bilansową rozliczania różnic kursowych zgodnie z art. 9b ust. 1 pkt 2 z ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy o rachunkowości dokonuje wyceny należności i zobowiązań w walutach obcych, również od Oddziałów Zagranicznych.

Spółka posiada oddziały w Czechach, Libii, Pakistanie oraz na Słowacji (oddziały samobilansujące, oddzielne podmioty podatkowe, zarejestrowane w rejestrach handlowych). Powstałe różnice kursowe Spółka zalicza odpowiednio do przychodów i kosztów finansowych ujmując je w sprawozdaniu finansowym (badanym obowiązkowo, co roku od 10 lat przez niezależnego audytora).

Dodatkowo Spółka płaci podatek w Polsce od dochodu uzyskanego przez Oddział Spółki w Libii (łącząc dochody), z uwagi na fakt, iż Rzeczypospolita Polska nie posiada z Libią umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Różnice kursowe od należności i zobowiązań są raz dodatnie, raz ujemne w zależności od oddziału i wielkości rozrachunków w walutach i według Spółki są one różnicami podatkowymi.

W imieniu oddziałów Spółka ponosi składki ZUS (odprowadzane do polskiego ZUS), wynagrodzenia, przeloty i ubezpieczenia pracowników oraz inne koszty, za które obciąża Oddziały. Oddziały zagraniczne przelewają Spółce środki pieniężne (wpływ środków - kurs zakupu banku) na podstawie not obciążeniowych (nota przeliczona do ksiąg po średnim kursie NBP) wystawianych przez Spółkę jako Centralę lub kompensuje wzajemne rozrachunki. Stosując do celów podatkowych metodę bilansową rozliczania różnic kursowych podatkowo Spółka chce uwzględniać bez żadnych wyłączeń różnice kursowe (również te, które powstają na rozrachunkach z Oddziałami) odnoszone w przychody lub koszty finansowe.

W odpowiedzi na wezwanie, w uzupełnieniu stanu faktycznego, Spółka wskazała, iż posiada oddziały zagraniczne z następujących krajach: w Czechach, na Słowacji, w Pakistanie, w Libii.

Powyższe oddziały spełniają przesłanki do uznania ich za zakłady w oparciu o art. 4a pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczypospolita Polska. Są to samodzielne podmioty podatkowe w ww. krajach. Oddziały te, to stałe placówki przez które prowadzona jest działalność gospodarcza – świadczenie usług sejsmicznych.

Oddział w Libii spełnia kryteria zakładu w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy Spółka postępuje prawidłowo ujmując różnice kursowe od oddziałów i zaliczając je odpowiednio do przychodów i kosztów podatkowych?

Zdaniem Spółki, uregulowania dotyczące różnic kursowych sprowadzają się do zasady, iż podatnicy, którzy wybrali rachunkową metodę ustalania różnic kursowych w sposób konsekwentny zaliczają odpowiednio do przychodów i kosztów podatkowych ujęte w księgach rachunkowych różnice kursowe, także te od oddziałów. Rozwiązania wynikające z rachunkowości determinują, zatem skutek w podatku dochodowym związany z różnicami kursowymi.

Zasada ta nie jest modyfikowana innymi przepisami ustawy o podatku od osób prawnych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 ze zm., określanej w dalszej części „ustawa o pdop”), podatnicy, jeżeli mają siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania.

Ustawodawca zdefiniował w art. 4a pkt 11 ustawy o pdop pojęcie zagranicznego zakładu, które oznacza:

1.  stałą placówkę, poprzez którą podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium jednego państwa wykonuje całkowicie lub częściowo działalność na terytorium innego państwa, a w szczególności oddział, przedstawicielstwo, biuro, fabrykę, warsztat albo miejsce wydobywania bogactw naturalnych,
2.  plac budowy, budowę, montaż lub instalację, prowadzone na terytorium jednego państwa przez podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium innego państwa,
3.  osobę, która w imieniu i na rzecz podmiotu mającego siedzibę lub zarząd na terytorium jednego państwa działa na terytorium innego państwa, jeżeli osoba ta ma pełnomocnictwo do zawierania w jego imieniu umów i pełnomocnictwo to faktycznie wykonuje,

\-chyba że umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest Polska, stanowi inaczej.

Postanowienia zawartych przez Rzeczypospolitą Polską z państwami obcymi umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, mają w stosunku do norm prawa wewnętrznego charakter norm szczególnych. Tego rodzaju hierarchia wynika z art. 91 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), który stanowi, że ratyfikowana umowa międzynarodowa ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową.

Z przedstawionego przez Spółkę stanu faktycznego wynika, iż w omawianym przypadku mamy do czynienia ze stałymi placówkami, które spełniają przesłanki, uznania ich za zakład.

W myśl przepisu art. 12 ust. 1 pkt. 1 ustawy o pdop, przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ww. ustawy o pdop, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Zgodnie z art. 9b ust. 1 ustawy o pdop, podatnicy ustalają różnice kursowe na podstawie:

1.  art. 15a, albo
2.  przepisów o rachunkowości, pod warunkiem że w okresie, o którym mowa w ust. 3, sporządzane przez podatników sprawozdania finansowe będą badane przez podmioty uprawnione do ich badania.

Stosownie do art. 9b ust. 2 ustawy o pdop, podatnicy, którzy wybrali metodę, o której mowa w ust. 1 pkt 2, zaliczają odpowiednio do przychodów lub kosztów uzyskania przychodów ujęte w księgach rachunkowych różnice kursowe z tytułu transakcji walutowych i wynikające z dokonanej wyceny składników aktywów i pasywów wyrażonych w walucie obcej, a także wyceny pozabilansowych pozycji w walutach obcych. Wycena ta dla celów podatkowych powinna być dokonywana na ostatni dzień każdego miesiąca i na ostatni dzień roku podatkowego lub na ostatni dzień kwartału i na ostatni dzień roku podatkowego albo tylko na ostatni dzień roku podatkowego, z tym że wybrany termin wyceny musi być stosowany przez pełny rok podatkowy i nie może być zmieniany.

Analizując całokształt przepisów zamieszczonych w art. 9b ustawy o pdop, należy mieć na uwadze, iż powyższy artykuł ustanowiony został przez ustawodawcę dla rozpoznawania różnic kursowych w podatku dochodowym od osób prawnych, gdyż w ust. 1 tego artykułu jest wyraźnie mowa o ustalaniu przez podatników różnic kursowych (na podstawie art. 15a ustawy o pdop lub przepisów o rachunkowości).

Biorąc powyższe pod uwagę przy dokonywaniu interpretacji zapisów art. 9b ust. 2 ustawy o pdop, czyli w stosunku do podatników, którzy wybrali „metodę rachunkową” ustalania różnic kursowych, w pełni uzasadnionym staje się stwierdzenie, iż zapisy te w całości dotyczą kwestii zaliczania do przychodów lub kosztów uzyskania przychodów różnic kursowych.

Tym samym należy uznać, iż w świetle art. 9b ust. 2 ustawy o pdop zaliczeniu - przez podatników, którzy wybrali „metodę rachunkową” - odpowiednio do przychodów lub kosztów uzyskania przychodów podlegają ujęte w księgach rachunkowych:

*   różnice kursowe z tytułu transakcji walutowych,
*   różnice kursowe wynikające z dokonanej wyceny składników aktywów i pasywów wyrażonych w walucie obcej oraz
*   różnice kursowe z wyceny pozabilansowych pozycji w walutach obcych.

Z przepisu tego wynika, iż ustawodawca wyraził zgodę na zaliczanie różnic kursowych wyliczanych zgodnie z przepisami o rachunkowości, a więc i w rozumieniu przepisów o rachunkowości.

Podatkowe rozwiązanie dotyczące różnic kursowych sprowadza się do reguły, iż podatnicy, którzy wybrali metodę rachunkową ustalania różnic kursowych, w sposób konsekwentny zaliczają odpowiednio do przychodów lub kosztów podatkowych ujęte w księgach rachunkowych różnice kursowe z transakcji walutowych i wyceny aktywów oraz pasywów, a także wyceny pozabilansowej pozycji w walutach obcych (art. 9b ust. 2 ustawy o pdop). W takiej sytuacji rozwiązania wynikające z rachunkowości określają skutek w podatku dochodowym od osób prawnych związany z różnicami kursowymi. Zasada ta nie jest modyfikowana innymi przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Zatem, różnice kursowe powstające na rozrachunkach pomiędzy centralą i oddziałami które, stanowią różnice kursowe w świetle ustawy o rachunkowości, stanowią również różnice kursowe w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, które mają wpływ na przychody i koszty uzyskania przychodów.

Biorąc pod uwagę powyższe stanowisko Spółki należy uznać za prawidłowe

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Nadmienia się, iż w zakresie różnic kursowych z tytułu transakcji walutowych i wynikające z dokonanej wyceny składników aktywów i pasywów wyrażonych w walucie obcej, a także wyceny pozabilansowych pozycji w walutach obcych, dotyczących poszczególnych oddziałów, wydano odrębne rozstrzygnięcie.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-512 Kraków po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.