Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT3.4011.809.2025.1.AK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-20
Teza: Czy wydatki poniesione na zakup odzieży oznaczonej w
sposób trwały, widoczny i rozpoznawalny nazwą i logo
prowadzonej działalności gospodarczej (poprzez naszywki z
nazwą i logo) oraz wydatki poniesione na zakup tych naszywek
mogą stanowić koszt uzyskania przychodów.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-jednoosobowa
działalność gospodarcza
koszt-koszty uzyskania przychodów
logo
odzież
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 23

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,

    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 października 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść
    wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą opodatkowaną na zasadach
    ogólnych według skali podatkowej. Podstawowy zakres działalności został sklasyfikowany
    pod kodem (...).
    W ramach prowadzonej działalności świadczy Pan usługi programistyczne na rzecz
    różnych kontrahentów. Zleceniodawców może Pan pozyskiwać między innymi podczas
    spotkań branżowych, targów, konferencji i innych wydarzeń o charakterze zawodowym.
    Planuje Pan nabywać odzież wykorzystywaną podczas takich spotkań, którą zamierza
    oznakować w sposób trwały i rozpoznawalny (na zewnętrznej, widocznej części odzieży)
    nazwą i logo prowadzonej działalności gospodarczej. Oznaczenie na odzieży będzie
    wykonane poprzez trwałe przyszycie/przyklejenie naszywki z nazwą i logo działalności.
    Koszt wykonania indywidualnego oznaczenia bezpośrednio przez producenta odzieży
    byłby znacząco wyższy niż zakup naszywek i ich trwałe umieszczenie na odzieży we
    własnym zakresie.
    Tak oznaczona odzież ma służyć identyfikacji Pana jako przedsiębiorcy oraz budowaniu
    rozpoznawalności nazwy firmy w kontaktach z potencjalnymi kontrahentami. Odzież nie
    będzie pełniła funkcji reprezentacyjnej (nie ma na celu stworzenia wizerunku luksusu,
    prestiżu czy okazałości), a jej wygląd będzie miał charakter neutralny. Opisane wydatki
    będą odpowiednio udokumentowane dla celów prowadzonej działalności gospodarczej,
    na podstawie faktur VAT oraz rachunków i będą poniesione przeze Pana.

## Pytanie

Czy wydatki poniesione na zakup odzieży oznaczonej w sposób trwały, widoczny i
    rozpoznawalny nazwą i logo prowadzonej działalności gospodarczej (poprzez naszywki z
    nazwą i logo) oraz wydatki poniesione na zakup tych naszywek mogą stanowić koszt
    uzyskania przychodów?
    Pana stanowisko w sprawie
    Pana zdaniem, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub
    zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych
    w art. 23.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który
    przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, dlatego przyjmuje się, że
    kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z
    prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie
    źródła przychodów.
    W takim ujęciu kosztami tymi są zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z
    uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie
    wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w
    tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas, gdyby z
    obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.
    Do kategorii wydatków mających na celu osiągnięcie przychodów zalicza się między
    innymi koszty reklamy. Wydatki poniesione na reklamę, na zasadach ogólnych, mogą
    stanowić koszty uzyskania przychodów. Nie są one wyłączne z kosztów uzyskania

    przychodów na podstawie art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, jak ma to miejsce w przypadku kosztów reprezentacji.
    Przez reklamę rozumie się działania podmiotu gospodarczego, mające na celu
    kształtowanie popytu na dane towary, usługi lub markę, poprzez zachęcenie jak
    największej liczby potencjalnych klientów do nabywania towarów i usług tego podmiotu
    gospodarczego. Może być ona realizowana za pomocą rozmaitych środków wyrazu oraz
    przy użyciu zróżnicowanych środków przekazu, w tym poprzez prezentowanie danej
    usługi, a także poprzez rozpowszechnianie logo firmy. Każda z tych form, jeżeli jest
    stosowana w określonych okolicznościach, spełnia funkcje reklamowe. Identyfikowana
    bowiem jest z daną firmą i oferowanymi przez nią usługami, zwiększając ich
    rozpoznawalność oraz pośrednio zachęcając do ich nabycia.
    Zakup i oznakowanie odzieży nazwą firmy umożliwia jednoznaczną identyfikację Pana jako
    przedsiębiorcy podczas spotkań branżowych, ułatwia budowanie rozpoznawalności marki,
    sprzyja pozyskiwaniu nowych zleceń i utrzymywaniu relacji biznesowych. Odzież nie
    będzie miała charakteru reprezentacyjnego. W związku z tym wydatki na jej zakup i trwałe
    oznakowanie powinny stanowić koszty uzyskania przychodów.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który
    przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, dlatego przyjmuje się, że
    kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z
    prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie
    źródła przychodów.
    W takim ujęciu kosztami tymi są zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z
    uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie
    wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w
    tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas, gdyby z
    obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.
    Jednak, aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów,
    podatnik musi wykazać jego związek z prowadzoną działalnością oraz to, że jego
    poniesienie miało lub mogło mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.
    Ustawodawca wiąże bowiem koszty uzyskania przychodów z celem ich poniesienia, jakim
    jest osiągnięcie przychodów, ewentualnie zachowanie lub zabezpieczenie źródła
    przychodów.
    Podkreślam, że o tym co jest celowe i potrzebne w prowadzonej działalności, decyduje
    podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a nie organ podatkowy. Na podatniku
    spoczywa obowiązek wykazania związku poniesionych kosztów nie tyle co z działalnością
    gospodarczą, ale przede wszystkim okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na
    wysokość osiągniętych przychodów, zwłaszcza w sytuacji wystąpienia sporu w tej kwestii.
    W złożonej rzeczywistości życia gospodarczego istnieje obiektywna i zasadnicza trudność
    w precyzyjnym wyznaczeniu linii rozgraniczającej poszczególne przejawy aktywności
    gospodarczej, wykazywanej przez przedsiębiorców. Chodzi tu o ich podstawową

    działalność (produkcję, handel, usługi) i towarzyszące tej działalności przedsięwzięcia o
    charakterze marketingowym, promocyjnym, reklamowym, reprezentacyjnym – dotyczące
    sprzedaży towarów i usług oraz relacji z aktualnymi i potencjalnymi kontrahentami.
    Zatem kosztem uzyskania przychodów nie są wszystkie wydatki, ale tylko takie, które nie
    są wymienione w art. 23 ww. ustawy i których poniesienie pozostaje w związku
    przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem (zwiększeniem) przychodu z danego źródła bądź
    też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów. Jednak ciężar wykazania
    owego związku spoczywa na podatniku, który wywodzi z tego określone skutki prawne.
    Zatem, aby wydatek poniesiony przez podatnika mógł stanowić koszt uzyskania
    przychodów, muszą zaistnieć łącznie następujące przesłanki:
    · być poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty
      z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztów uzyskania przychodów
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    · być definitywny (rzeczywisty), czyli wartość poniesionego wydatku nie może zostać
      podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
    · być poniesiony w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    · pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    · zostać właściwie udokumentowany,
    · wydatek nie może znajdować się w katalogu kosztów określonych w art. 23 ust. 1
      ustawy.
    Dokonując powyższej kwalifikacji należy mieć również na uwadze negatywny katalog
    kosztów zawarty w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl przepisu art. 23 ust. 1 pkt 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów reprezentacji, w szczególności
      poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym
      alkoholowych.
    Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia reprezentacji, reklamy oraz promocji, zatem przy
    wykładni powyższych pojęć, należy odnieść się do ich wykładni językowej.
    Reprezentacja odnosi się do dobrego reprezentowania firmy. W konsekwencji o
    reprezentacji należy mówić w odniesieniu do całokształtu działań mających na celu
    stworzenie i utrwalenie jak najkorzystniejszego wizerunku firmy na zewnątrz, to jest w
    relacji z kontrahentami (ich przedstawicielami), gośćmi i potencjalnymi klientami.
    Właściwy wizerunek to taki, który może sprawić, że kształtowany dzięki reprezentacji
    „obraz przedsiębiorcy” przełoży się na nabywanie jego produktów lub usług. Świadome
    kształtowanie więc właściwego wizerunku przez przedsiębiorcę ma na celu stworzenie o
    nim takiego wyobrażenia, które spowoduje pozytywne postrzeganie tegoż przedsiębiorcy
    przez osoby z zewnątrz, które z kolei będzie zachętą do podjęcia rozmów, współpracy,
    zakupów jego produktów czy usług.
    Reprezentacja dotyczy działań zmierzających do kształtowania, rozpowszechniania
    wizerunku podatnika jako podmiotu gospodarczego, natomiast reklama dotyczy działań
    zmierzających do kształtowania, rozpowszechniania wizerunku nie samego podatnika,
    lecz jego produktów (towarów i usług). Podnosi się także, że reklama polega na
    przedstawianiu towarów i usług oraz nakłanianiu do ich nabycia w sposób bezpośredni,
    zaś reprezentacja pośrednio promuje podmiot gospodarczy poprzez stworzenie dobrego
    wizerunku firmy (J. Marciniuk, Podatek dochodowy od osób prawnych, rok 2007,
    Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2007, teza 438 do art. 16, s. 568).

    Z kolei reklama to działania podmiotu gospodarczego kształtującego popyt na dane
    towary, usługi lub markę, poprzez poszerzenie wiedzy o nich, zachwalanie, mające na celu
    skłonienie jak największej liczby potencjalnych klientów do zakupu towarów lub usług tego
    podmiotu gospodarczego.
    Pojęcie „reklamy” należy rozumieć jako wszelkie celowe działania podatnika mające na
    celu rozpowszechnienie wiedzy o oferowanych przez niego produktach lub usługach,
    działania, których celem jest kształtowanie popytu, poprzez poszerzenie wiedzy przyszłych
    nabywców o towarach bądź usługach, ich cechach i przeznaczeniu, w celu zachęcenia do
    nabywania towarów, bądź usług od tego właśnie a nie innego podmiotu gospodarczego
    (B. Brzeziński, M. Kalinowski, Podatek dochodowy od osób prawnych, Komentarz,
    Warszawa 1997, s. 159; zob. też wyrok NSA z dnia 10 listopada 1999 r., sygn. akt I SA/Lu
    1030/98, Lex nr 46935).
    Istotne zatem jest rozróżnienie między nakładami ukierunkowanymi na reprezentowanie
    firmy oraz budowanie jej prestiżu (reprezentacja), a wydatkami mającymi na celu
    zachęcanie potencjalnych klientów do nawiązania bądź utrzymania kontaktów z
    przedsiębiorcą oraz nabywania towarów lub usług danej firmy (reklama). Ocena
    charakteru wydatku możliwa jest na podstawie całokształtu działalności prowadzonej
    przez podatnika. Ocena ta powinna być dokonywana każdorazowo przez podatnika, który
    prowadząc działalność gospodarczą może najlepiej dokonać właściwej kwalifikacji danego
    wydatku pod kątem funkcji, jaką będzie spełniać w firmie.
    Jednocześnie należy podkreślić, że nie każdy wydatek, choćby jego poniesienie – z punktu
    widzenia podatnika – posiadało racjonalne i ekonomiczne uzasadnienie, może stanowić
    koszt uzyskania przychodów w działalności gospodarczej. Prowadząc działalność
    gospodarczą podatnik ponosi szereg wydatków, zarówno takich, których poniesienie w
    sposób bezpośredni związane jest z działaniami firmy (np. zakup towarów i usług
    mających na celu zabezpieczenie podstawowej działalności), jak również i takich, których
    cechy – po przedstawieniu odpowiedniej argumentacji – uzasadniałyby ich związek z
    potencjalnym uzyskaniem przychodów, utrzymaniem źródła przychodów, bądź jego
    zabezpieczeniem.
    Jak wskazano w wyroku NSA z 16 października 2012 r., sygn. akt II FSK 430/11 oraz wyroku
    NSA z 17 stycznia 2017 r. sygn. akt II FSK 3813/14, wydatek należy oceniać mając na
    uwadze racjonalność określonego działania dla osiągnięcia przychodu. Poniesienie
    wydatku musi zatem być powiązane z prowadzoną przez podatnika działalnością
    gospodarczą, ukierunkowaną na uzyskanie przychodów. Kosztowa kwalifikacja
    konkretnego wydatku u konkretnego podatnika musi więc uwzględniać charakter i profil
    prowadzonej działalności gospodarczej oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego
    wydatku.
    Natomiast w wyroku WSA we Wrocławiu z 17 października 2013 r., sygn. I SA/Wr 1291/13
    wyjaśniono, że:
      Nie jest (...) wykluczone, że dany wydatek teoretycznie może się przyczynić do
      uzyskania przychodu, niemniej jednak faktycznie jest on obojętny dla uzyskiwania
      przychodu. W praktyce występują bowiem sytuacje, w których podatnicy zaliczają do
      kosztów uzyskania przychodów wydatki, które przeznaczone są na realizację ich
      potrzeb osobistych, a ich możność przyczynienia się do powstania przychodu jest
      czysto teoretyczna.
      Kryterium celowości nie wyznacza w sposobu ostry granicy pozwalającej odróżnić
      wydatki, które można uznać za koszy uzyskania przychodów, od tych, które już nimi
      nie są. Niemniej jednak kryterium to nie może służyć rekomendowaniu otwartego
      ciągu zdarzeń, tworząc w ten sposób niekończący się związek skutkowo-przyczynowy
      (patrz wyrok NSA z 8 sierpnia 2017 r. sygn. II FSK 1859/15).
    Zauważam również, że aby wydatki mogły stanowić koszt uzyskania przychodu
    prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej, muszą być poniesione wyłącznie na

    potrzeby wykonywanej działalności gospodarczej. Oznacza to, że wydatki nie mogą mieć
    charakteru osobistego, ponieważ wydatki osobiste nie mają na celu uzyskania przychodu
    z działalności gospodarczej, czy też zachowania lub zabezpieczenia tego źródła przychodu.
    W konsekwencji wydatki ponoszone w celach prywatnych (osobistych) nie mogą stanowić
    kosztu uzyskania przychodu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej.
    Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że:
    · prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą opodatkowaną na zasadach
      ogólnych,
    · podstawowym zakresem działalności jest – (...),
    · świadczy Pan usługi programistyczne na rzecz różnych kontrahentów,
    · zleceniodawców pozyskuje Pan między innymi podczas spotkań branżowych, targów,
      konferencji i innych wydarzeń o charakterze zawodowym.
    Wątpliwości Pana sprowadzają się do ustalenia, czy poniesione przez niego wydatki na
    zakup odzieży oznaczonej w sposób trwały, widoczny i rozpoznawalny nazwą i logo
    prowadzonej działalności gospodarczej (poprzez naszywki z nazwą i logo) oraz wydatki
    poniesione na zakup tych naszywek mogą stanowić koszt uzyskania przychodów.
    Wskazać należy, że Pana odzież musi być zakupiona wyłącznie na potrzeby wykonywanej
    działalności gospodarczej. Wydatki te będą mogły stanowić koszty uzyskania przychodów
    tylko i wyłącznie w sytuacji, jeśli nie mają one charakteru osobistego, bowiem wydatki
    osobiste nie mają na celu uzyskania przychodu z działalności gospodarczej, czy też
    zachowania lub zabezpieczenia tego źródła przychodu. W konsekwencji wydatki
    ponoszone w celach prywatnych (osobistych) nie mogą stanowić kosztu uzyskania
    przychodu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej.
    Zatem, aby poniesione wydatki na zakup odzieży oznaczonej w sposób trwały, widoczny i
    rozpoznawalny nazwą i logo prowadzonej działalności gospodarczej (poprzez naszywki z
    nazwą i logo) oraz wydatki poniesione na zakup tych naszywek mogły zostać zaliczone do
    kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej, nie mogą być one
    wykorzystywane w celach prywatnych, co oznacza, że muszą utracić charakter odzieży
    osobistej.
    Wskazać należy, że za logo uznać należy znak handlowy o charakterze graficznym,
    używany przez daną firmę do identyfikowania marki swojego produktu lub oferowanych
    usług oraz odróżniania ich od innych. Logo może obejmować zarówno nazwę
    przedsiębiorcy, jej skrót jak też nazwę konkretnego produktu lub usługi. Każda z tych
    form, jeżeli jest stosowana w określonych okolicznościach spełnia funkcje reklamowe.
    Identyfikowana bowiem jest z daną firmą i oferowanymi przez nią towarami lub usługami,
    zwiększając ich rozpoznawalność oraz pośrednio zachęcając do ich nabycia.
    W złożonym wniosku wskazał Pan, że stosowana przez niego zawodowo odzież zostanie
    oznaczona w sposób trwały i rozpoznawalny, tj. na zewnętrznej, widocznej części odzieży.
    Oznaczenie na odzieży będzie wykonane poprzez trwałe przyszycie/przyklejenie naszywki
    z nazwą i logo działalności.
    Jeżeli zatem w istocie odzież zostanie w sposób trwały oznaczona w widocznym miejscu
    logo firmy, to oznacza to, że utraciła ona charakter osobisty.
    Zatem, mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że jeżeli spełnione zostaną
    powyższe warunki, a odzież nie będzie wykorzystywana przez Pana w celach prywatnych,
    opatrzona w sposób trwały i widoczny cechami charakterystycznymi dla firmy (nazwa
    firmy i logo) i trwałe oznakowanie, to wydatki na jej zakup mogą być zaliczone do kosztów
    uzyskania przychodów prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej zgodnie z art.
    22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, pod warunkiem
    prawidłowego ich udokumentowania.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Pana i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.