Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.501.2025.3.MN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-05
Teza: Skutki podatkowe umorzenia kredytu zaciągniętego na
nabycie i wykończenie lokalu mieszkalnego oraz skutki
podatkowe zwrotu kosztów procesu.
Słowa kluczowe: koszt-koszty zastępstwa procesowego
kredyt
kwota-kwota dodatkowa
lokal-lokal mieszkalny
nadpłata
opodatkowanie
przychód
remonty
ugody
umorzenie
zaniechanie
zwrot
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Podstawa obliczenia i wysokość podatku.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1
Ordynacja podatkowa-Dział III Zobowiązania podatkowe-
Rozdział 1 Powstawanie zobowiąznia podatkowego-
Zaniechanie poboru podatku
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 maja 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 24 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 18 czerwca 2025 r. (wpływ 23 czerwca 2025 r.)
    oraz z 1 września 2025 r. (wpływ 4 września 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść
    wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym i podlega nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Wnioskodawca i drugi z kredytobiorców zawarli w dniu 4 czerwca 2008 r., jeszcze przed
    zawarciem związku małżeńskiego, z (...) Bankiem (...) S.A. z siedzibą w (...) (dalej: bank), w
    zakresie prowadzonej przez bank działalności gospodarczej, umowę kredytu Kredyt
    mieszkaniowy (...) oprocentowanie zmienne nr (...) (dalej: umowa kredytu), na mocy której
    bank udzielił, na zasadach określonych w umowie, kredytu na nabycie i wykończenie
    lokalu mieszkalnego położonego w (...) przy ul. (...), lok. (...). Na mocy umowy kredytu bank
    zobowiązał się oddać do dyspozycji kredytobiorców równowartość kwoty 84.242,06 CHF w
    walucie PLN. Kredyt został wypłacony w dwóch transzach w łącznej wysokości 170.700,23
    złotych, stanowiącej równowartość kwoty 84.242,06 CHF. Zgodnie z umową kredyt miał
    być oprocentowany według zmiennej stopy procentowej. W dniu sporządzenia umowy
    stopa oprocentowania kredytu wynosiła 4,60417 % w stosunku rocznym, na którą składają
    się suma stawki LIBOR dla terminów 3-miesięcznych i marża banku w wysokości 1,83 p.p.
    Do dnia przedłożenia w banku dokumentu potwierdzającego dokonanie prawidłowego
    wpisu hipoteki stanowiącej zabezpieczenie spłaty kredytu marża banku podwyższona była
    dodatkowo o 0,9 p.p. Umowa została zawarta na okres 360 miesięcy. Ostateczny termin
    spłaty kredytu miał nastąpić w dniu 5 maja 2038 r.
    Jako zabezpieczenie spłaty kredytu, na nieruchomości będącej przedmiotem
    kredytowania, ustanowiona została hipoteka kaucyjna do kwoty 24.440,00 CHF oraz
    hipoteka zwykła do kwoty 84.242,06 CHF.
    Zawarta umowa stanowi umowę kredytu denominowanego kursem waluty CHF.
    Kredytowana nieruchomość zakupiona została na zaspokojenie własnych potrzeb
    mieszkaniowych kredytobiorców. Kredytobiorcy przez wiele lat po zakupie tj. do 2015 r.
    mieszkali w kredytowanej nieruchomości. Od 2015 r. kredytobiorcy nie mieszkają w
    kredytowanej nieruchomości. Nadal pozostają jednak właścicielami kredytowanej
    nieruchomości. Nieruchomość nigdy nie była wynajmowana, nie służyła również celom
    związanym z prowadzeniem pozarolniczej działalności gospodarczej.

    W dacie zawarcia umowy kredytowej kredytobiorcy nie byli małżeństwem. Małżeństwem
    są od dnia 27 grudnia 2008 r. W małżeństwie obowiązuje ustrój wspólności majątkowej
    małżeńskiej.
    Bank jest podmiotem, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu
    nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawnionym do udzielania kredytów na podstawie
    odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów.
    Kredytobiorcy uznając, iż zawarta przez nich umowa spełnia przesłanki uznania jej za
    nieważną, jak również z uwagi na występowanie w niej niedozwolonych postanowień
    umownych w obrocie konsumenckim (tzw. klauzul abuzywnych) wystąpili w październiku
    2024 r. do Sądu Okręgowego w (...) XXVIII Wydział Cywilnego z pozwem przeciwko
    bankowi, domagając się ustalenia nieważności umowy kredytowej i zasądzenia na swoją
    rzecz kwoty 58.885,97 złotych, stanowiącej różnicę pomiędzy łączną sumą wpłat na poczet
    umowy, a kwotą wypłaconego na ich rzecz przez bank kapitału. Postępowanie toczy się
    pod sygnaturą akt: (...).
    Kredytobiorcy spłacali raty na rzecz banku do daty wydania przez Sąd postanowienie i
    udzielenia zabezpieczenia roszczenia o ustalenie nieważności umowy poprzez zawieszenie
    spłaty rat na czas trwania postępowania. Postanowienie wydane zostało w dniu 17
    października 2024 r.
    W okresie od dnia zawarcia umowy kredytu do dnia 6 września 2024 r. włącznie
    kredytobiorcy uiścili na rzecz banku łącznie kwotę 229 586,20 złotych, na którą to kwotę
    składają się:
    · kwota 227.774,10 złote - tytułem rat kapitałowo - odsetkowych za okres od dnia
      zawarcia umowy do dnia 6 września 2024 r. włącznie,
    · kwota 150,00 złotych - tytułem oszacowania wartości nieruchomości,
    · kwota 1.357,09 złotych - tytułem prowizji za udzielenie kredytu,
    · kwota 50,00 złotych - tytułem powtórnego wydania klientowi dokumentów,
    · kwota 50,00 złotych - za wydanie zaświadczenia,
    · kwota 40,00 złotych - za telefon interwencyjny,
    · kwota 165,01 złotych - tytułem wysłanych zawiadomień o niedopłacie/braku spłaty.
    Bank przedstawił kredytobiorcom propozycję zakończenia zaistniałego sporu w drodze
    ugody sądowej (dalej: ugoda), poprzez przyjęte w ugodzie rozwiązania, w tym zmianę
    umowy kredytowej w zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej.
    Bank zaproponował zawarcie ugody o następującej treści:
    Zważywszy na to, iż:
    1) Bank i Kredytobiorcę łączy Umowa kredytu mieszkaniowego nr (...), obecnie
    zaewidencjonowana pod NR (...), z dnia 4 czerwca 2008 r., zwana dalej „Umową". Kredyt
    mieszkaniowy rozumiany jest jako kredyt udzielony w całości lub w części na finansowanie
    własnego celu mieszkaniowego Kredytobiorcy;
    2) pomiędzy Stronami powstał spór dotyczący skuteczności poszczególnych postanowień
    umownych i całej Umowy (oraz jej ważności), który zawisł w sprawie za sygn. akt (...) o
    ustalenie i zapłatę toczącej się przed Sądem Okręgowym w (...), z powództwa
    Kredytobiorcy przeciwko Bankowi, zwany dalej „Sporem";
    3) zamiarem Banku i Kredytobiorcy jest polubowne zakończenie Sporu i uchylenie stanu
    niepewności co do roszczeń wynikających z Umowy, poprzez przyjęte w Ugodzie
    rozwiązania, w tym zmianę Umowy w zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty
    wierzytelności kredytowej;

    4) Kredytobiorca mając pełną świadomość i rozumiejąc skutki dokonywanej czynności
    prawnej (w tym w szczególności finansowe), dobrowolnie godzi się odstąpić od
    dochodzenia od Banku roszczeń objętych Sporem oraz innych wywodzonych z zarzutu
    nieważności Umowy lub niedozwolonego charakteru postanowień Umowy w brzmieniu
    sprzed zmiany Umowy dokonanej niniejszą Ugodą, w zamian za zmianę postanowień
    Umowy w zakresie zobowiązań Kredytobiorcy (i odpowiadających im praw Banku) w
    sposób opisany w § 1 ust. 4 i nast. Ugody;
    5) ze względu na przyjęte w Ugodzie rozwiązania, w tym zmianę Umowy w zakresie waluty,
    wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej, zgodnym zamiarem Stron jest również
    zaniechanie dochodzenia w przyszłości roszczeń w zakresie związanym z postanowieniami
    dotyczącymi zawarcia i wykonywania Umowy w walucie obcej w brzmieniu sprzed zmiany
    Umowy dokonanej niniejszą Ugodą; Strony zawierają Ugodę o następującej treści:
    § 1
    1. Strony potwierdzają, iż miały wolę zawarcia Umowy w dacie jej zawarcia.
    2. Strony potwierdzają, iż Bank wypłacił Kredytobiorcy kwotę kredytu przeznaczoną na
    realizację celu kredytu określonego w Umowie, a Kredytobiorca oświadcza, że wykorzystał
    kwotę kredytu na realizację tego celu.
    3. W księgach rachunkowych Banku na dzień <> wysokość zadłużenia Kredytobiorcy z
    tytułu Umowy wynosiła <> CHF:
    - kapitał (pozostała do spłaty kwota kredytu): <> CHF,
    - odsetki skapitalizowane: <> CHF,
    - odsetki zapadłe niespłacone: <> CHF,
    - odsetki od zadłużenia przeterminowanego: <> CHF,
    - odsetki zawieszone: <> CHF,
    - odsetki bieżące: <> CHF,
    co oznacza, że po przeliczeniu na walutę polską po średnim kursie Narodowego Banku
    Polskiego z dnia poprzedzającego dzień zawarcia Ugody, zadłużenie Kredytobiorcy na
    dzień zawarcia Ugody wynosi <> złotych:
    - kapitał (pozostała do spłaty kwota kredytu): <> złotych,
    - odsetki skapitalizowane: <> złotych,
    - odsetki zapadłe niespłacone: <> złotych,
    - odsetki od zadłużenia przeterminowanego: <> złotych,
    - odsetki zawieszone: <> złotych,
    - odsetki bieżące: « KWOTA » złotych,
    a zadłużenie Kredytobiorcy z tytułu niezapłaconych kosztów i opłat związanych z Umową
    wynosi <> złotych.
    4. Przedmiotem Ugody jest zakończenie Sporu oraz uchylenie niepewności co do roszczeń
    wynikających z Umowy, między innymi poprzez zmianę Umowy w zakresie waluty,
    wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej wynikającej z Umowy. Strony dokonują
    zmiany waluty zadłużenia, określonej w Umowie, na walutę polską na zasadach
    określonych w § 1 ust. 5 i nast.
    5. Za podstawę ustalenia wysokości zadłużenia Strony przyjęły, iż kredyt udzielony na
    podstawie Umowy zostanie rozliczony tak, jakby od daty zawarcia Umowy, tj. od dnia 4
    czerwca 2008 r., stanowił kredyt zlotowy udzielony na warunkach, o których mowa w § 1
    ust. 6, z zachowaniem: (1) pozostałych parametrów kredytu wynikających z Umowy tj.
    okresu kredytowania - 360 miesięcy licząc od daty zawarcia Umowy oraz formy spłaty

    kredytu w ratach annuitetowych, z uwzględnieniem § 1 ust. 7, (2) poniesionych opłat,
    prowizji i składek ubezpieczeniowych.
    6. Warunki udzielenia kredytu Złotowego, o których mowa w § 1 ust. 5, zostały określone
    w sposób następujący:
    1) kwota kredytu (kapitał) stanowiła sumę kwot wypłaconych tytułem kredytu i wynosiła
    170.700,23 PLN; jeśli jakakolwiek część wypłaty nastąpiła w CHF, Bank przeliczył ją na
    walutę polską po średnim kursie Narodowego Banku Polskiego z dnia wypłaty,
    2) oprocentowanie kredytu według zmiennej stopy procentowej zostało ustalone jako
    suma wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M i marży w wysokości 1,44 %; w dniu wypłaty
    kredytu lub pierwszej transzy kredytu oprocentowanie wynosiło 8,02 %, zaś wartość
    wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M z dnia wypłaty kredytu lub pierwszej transzy kredytu
    wynosiła 6,58 %; pierwszy okres obowiązywania wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M
    obowiązywał od dnia wypłaty kredytu lub pierwszej transzy i mógł być krótszy niż kolejne
    okresy trzymiesięczne wyznaczane w dniu wymagalności raty kredytu i odsetek; kolejne
    trzymiesięczne okresy obowiązywania wskaźnika referencyjnego kończyły się w dniu
    poprzedzającym dzień, który datą odpowiada dniowi, w którym rozpoczął się poprzedni
    trzymiesięczny okres obowiązywania wskaźnika referencyjnego, z uwzględnieniem zasad
    liczenia terminów oznaczonych w miesiącach, przewidzianych w przepisach Kodeksu
    cywilnego,
    3) wysokość marży, o której mowa w pkt 2), odpowiada wysokości marży kredytów
    mieszkaniowych ponad średnią wartość WIBOR dla miesiąca, w którym została zawarta
    Umowa; informacja o jej wysokości dla poszczególnych miesięcy dostępna jest w tabeli
    „Marża kredytów mieszkaniowych” w arkuszu „Marża ponad śr. WIBOR-od 2005 r” w
    kolumnie „Marża ponad średnią wartość WIBOR® 3M”, opublikowanej przez Komisję
    Nadzoru Finansowego na stronie internetowej www.knf.gov.pl pod tytułem „Dane
    statystyczne opisujące marżę ponad WIBOR® dla potrzeb ugód dotyczących walutowych
    kredytów mieszkaniowych" (dostęp do strony internetowej aktywny na dzień zawarcia
    Ugody),
    4) informacja o wysokości dziennej wartości wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M, o
    którym mowa w pkt 2), dostępna jest w tabeli „Marża kredytów mieszkaniowych" w
    arkuszu „Fixing WIBOR (2000-2020)" w kolumnie „Wartość Fixingu WIBOR® 3M" w pliku
    „Dane statystyczne", o którym mowa w pkt 3); informacja o wysokości dziennej wartości
    wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M od roku 2021 dostępna jest w tabeli „Dane
    opóźnione" opublikowanej przez (...) S.A. na stronie internetowej: https://(...).
    7. Rozliczenie dotychczas spłaconych rat kredytu udzielonego na podstawie Umowy na
    poczet kredytu w złotych, o którym mowa w § 1 ust. 5, a którego warunki udzielenia
    zostały określone w § 1 ust. 6, następuje w ten sposób, że wartość spłat dokonanych na
    podstawie Umowy zostanie zaliczona w pierwszej kolejności na poczet rat odsetkowych, a
    następnie - rat kapitałowych kredytu w złotych. Powstała nadwyżka pomniejsza kapitał do
    spłaty kredytu, o którym mowa w § 1 ust. 6 pkt 1) , od którego naliczane są kolejne
    odsetki, a niedobór - powiększa kapitał do spłaty, o którym mowa w § 1 ust. 6 pkt 1), od
    którego naliczane są kolejne odsetki. Odsetki bieżące od ostatniej spłaty raty podlegają
    rozliczeniu do dnia zawarcia Ugody na zasadach określonych w § 1 ust. 6 pkt 2). Przed
    zawarciem niniejszej Ugody Bank przedłożył Kredytobiorcy Zestawienie stanowiące
    podstawę rozliczenia Umowy, a Kredytobiorca potwierdza jego otrzymanie.
    8. Po zmianie waluty zadłużenia na walutę polską, w wyniku przeprowadzonych negocjacji
    Strony uzgadniają, iż z uwzględnieniem § 1 ust. 5-7, pozostałe do spłaty zadłużenie
    Kredytobiorcy wobec Banku z tytułu Umowy, na dzień zawarcia Ugody wynosi 0,00
    (słownie: zero) złotych. Bank nie będzie zgłaszał roszczeń w stosunku do Kredytobiorcy w
    związku z Umową. Jednocześnie Bank odstępuje od naliczania odsetek bieżących
    należnych z tytułu spłaty ostatniej raty. Tym samym Strony uznają, iż kredyt udzielony na
    podstawie Umowy został spłacony w całości.

    9. Bank zwalnia Kredytobiorcę z długu (umarza zadłużenie Kredytobiorcy) w kwocie <>
    złotych stanowiącej różnicę między kwotą zadłużenia wskazaną w § 1 ust. 3, a kwotą
    zadłużenia wskazaną w § 1 ust. 8, a Kredytobiorca dokonane zwolnienie z długu
    przyjmuje. Na kwotę zwolnienia z długu składa się zadłużenie z następującego tytułu w
    poniższych wysokościach:
    - kapitał: <> złotych,
    - odsetki skapitalizowane: <> złotych,
    - odsetki zapadłe niespłacone: <> złotych,
    - odsetki od zadłużenia przeterminowanego: <> złotych,
    - odsetki zawieszone: <> złotych,
    - odsetki bieżące: <> złotych.
    Dodatkowo Bank zwalnia Kredytobiorcę z długu (umarza zadłużenie Kredytobiorcy) w
    kwocie <> PLN stanowiącej wysokość kosztów i opłat, o których mowa w ust. 3, a
    Kredytobiorca dokonane zwolnienie z długu przyjmuje.
    § 2.
    1. Kredytobiorca oświadcza, iż jest świadomy, że:
    1) w przypadku niezawarcia Ugody, sąd rozpoznający Spór może w szczególności
    uwzględnić powództwo Kredytobiorcy zasądzając dochodzone roszczenie w całości lub w
    części, albo oddalić powództwo Kredytobiorcy w całości lub w części, odpowiednio
    zasądzając koszty postępowania sądowego pomiędzy Stronami;
    2) przed sądami polskimi toczą się postępowania, z powództw kredytobiorców przeciwko
    bankom albo z powództw banków przeciwko kredytobiorcom, w ramach których
    podnoszone są przez kredytobiorców zarzuty istnienia w umowach kredytów
    denominowanych lub indeksowanych do waluty CHF klauzul abuzywnych lub zarzuty
    nieważności tych umów tożsame lub podobne do zarzutów podnoszonych przez
    Kredytobiorcę w ramach Sporu; w przypadku powództw kredytobiorców - dochodzone są
    roszczenia z tego tytułu, w szczególności roszczenia kredytobiorców o zapłatę należności
    odpowiadającej wysokości uiszczonych w wykonaniu umów kredytów rat kapitałowo-
    odsetkowych (i ewentualnie innych opłat). Spośród możliwych rozstrzygnięć sporów
    pomiędzy kredytobiorcami a bankami, obejmujących w szczególności:
    a) uznanie przez sąd zawartych w umowie kredytu klauzul za nieabuzywne i oddalenie
    powództwa kredytobiorcy lub - w przypadku gdy z powództwem wystąpił bank -
    uwzględnienie powództwa (zasądzenie dochodzonego roszczenia) banku;
    b) uznanie przez sąd zawartych w umowie kredytu klauzul za abuzywne, ich
    wyeliminowanie z umowy i w konsekwencji uznanie, że:
    i) strony są związane umową w pozostałym zakresie, a po wyeliminowaniu tych klauzul,
    kredyt staje się kredytem walutowym, udzielonym w walucie CHF i oprocentowanym
    stopą procentową LIBOR i marżą banku, a kredytobiorcy może przysługiwać roszczenie z
    tytułu nienależytego wykonania umowy na etapie wypłaty kwoty kredytu,
    ii) strony są związane umową w pozostałym zakresie, a jej niedozwolone postanowienia
    powinny zostać zastąpione przepisem przewidującym możliwość określenia wartości
    waluty obcej (CHF) według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z
    dnia dokonania płatności,
    iii) strony są związane umową w pozostałym zakresie, a wypłacony w jej wykonaniu kredyt
    powinien zostać rozliczony jak udzielony w walucie PLN i oprocentowany stopą
    procentową WIBOR i marżą banku,

    iv) strony są związane umową w pozostałym zakresie, a wypłacony w jej wykonaniu kredyt
    powinien zostać rozliczony jak udzielony w walucie PLN i oprocentowany stopą
    procentową LIBOR i marżą banku,
    v) bez klauzul uznanych za abuzywne umowa nie może wiązać, jest trwale bezskuteczna
    względnie nieważna, a kredytobiorcy i bankowi przysługują odrębne roszczenia o zwrot
    świadczeń pieniężnych spełnionych w wykonaniu tej umowy;
    c) uznanie przez sąd umowy kredytu za nieważną bez względu na ewentualną abuzywność
    jej postanowień;
    w ostatnich latach zdecydowaną przewagę uzyskała linia orzecznicza, w ramach której
    najczęściej zapadającym rozstrzygnięciem jest stwierdzenie abuzywności klauzuli ryzyka
    walutowego i zasad denominacji lub indeksacji i w konsekwencji nieważność całej umowy
    kredytu (pkt 2 lit. b) pkt v powyżej), oraz - w przypadku powództw kredytobiorców -
    zasądzenie na rzecz kredytobiorcy roszczeń dochodzonych z tego tytułu; przy czym należy
    mieć na względzie, że zapadają także inne rozstrzygnięcia, w tym wyroki określone w pkt 2
    lit. a) oraz lit. b) pkt i-iv;
    3) w przypadku uzyskania przez Kredytobiorcę w Sporze z Bankiem rozstrzygnięcia
    odpowiadającego tym, które zapadają w ramach dominującej linii orzeczniczej opisanej w
    pkt 2 lit. b) pkt v powyżej, Stronom przysługiwałyby wzajemne roszczenia o zwrot
    świadczeń pieniężnych spełnionych w wykonaniu Umowy:
    a) Bank byłby zobowiązany do zwrotu Kredytobiorcy sumy uiszczonych przez
    Kredytobiorcę rat kapitałowo-odsetkowych (i ewentualnie innych opłat),
    b) Kredytobiorca zobowiązany byłby do zwrotu Bankowi wypłaconego kapitału;
    przy czym każdorazowo, dodatkowo Kredytobiorca mógłby uzyskać również zasądzenie
    od Banku zapłaty odsetek za opóźnienie w zapłacie dochodzonego roszczenia pieniężnego
    lub kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego;
    4) w dniu 25 kwietnia 2024 r. Sąd Najwyższy w składzie całej Izby Cywilnej podjął w sprawie
    za sygn. III CZP 25/22 uchwałę (dalej „Uchwała III CZP 25/22"), w której rozstrzygnął
    zagadnienia prawne dotyczące umów kredytów indeksowanych lub denominowanych w
    walucie obcej, przedstawione przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego w dniu 29
    stycznia 2021 r. W uchwale tej stwierdzono, że:
    1. w obowiązującym stanie prawnym nie można przyjąć, że miejsce abuzywnego,
    niewiążącego konsumenta postanowienia umowy kredytu indeksowanego lub
    denominowanego odnoszącego się do sposobu określenia kursu waluty obcej zajmuje
    inny sposób jej określenia wynikający z przepisów prawa lub zwyczajów;
    2. w razie niemożliwości ustalenia więżącego strony kursu waluty obcej w umowie kredytu
    indeksowanego lub denominowanego umowa ta nie wiąże stron także w pozostałym
    zakresie;
    3. jeżeli w wykonaniu umowy kredytu, która nie wiąże z powodu niedozwolonego
    charakteru jej postanowień, bank wypłacił kredytobiorcy całość lub część kwoty kredytu, a
    kredytobiorca dokonywał spłat kredytu, powstają samodzielne roszczenia o zwrot
    nienależnego świadczenia na rzecz każdej ze stron;
    4. jeżeli umowa kredytu nie wiąże z powodu niedozwolonego charakteru jej postanowień,
    bieg przedawnienia roszczenia banku o zwrot kwot wypłaconych z tytułu kredytu
    rozpoczyna się co do zasady od dnia następującego po dniu, w którym kredytobiorca
    zakwestionował względem banku związanie postanowieniami umowy;
    5. jeżeli umowa kredytu nie wiąże z powodu niedozwolonego charakteru jej postanowień,
    nie ma podstawy prawnej do żądania przez którąkolwiek ze stron odsetek lub innego

    wynagrodzenia z tytułu korzystania z jej środków pieniężnych w okresie od spełnienia
    nienależnego świadczenia do chwili popadnięcia w opóźnienie co do zwrotu tego
    świadczenia;
    5) Uchwała III CZP 25/22 ma moc zasady prawnej, a tym samym odstąpienie od niej przez
    jakikolwiek skład orzekający Sądu Najwyższego wymagałoby ponownego rozstrzygnięcia
    tych zagadnień co najmniej przez skład całej Izby Cywilnej. Uchwała ta co do zasady
    potwierdza już wypracowane w orzecznictwie sądów powszechnych poglądy w zakresie
    zagadnień prawnych będących jej przedmiotem. Z tego względu spodziewanym skutkiem
    jej podjęcia będzie dalsze utrwalenie się dominującej linii orzeczniczej, o której mowa w
    pkt 3 powyżej, a zgodnie z którą bez uznanych za abuzywne klauzul przeliczeniowych
    umowy kredytów denominowanych lub indeksowanych do waluty CHF nie mogą wiązać i
    tym samym są nieważne, a kredytobiorcy i bankowi przysługują odrębne roszczenia o
    zwrot świadczeń pieniężnych spełnionych w wykonaniu takiej umowy. Należy przy tym
    jednak podkreślić, że przyjęcie wyrażonego w punkcie 4 Uchwały III CZP 25/22 stanowiska
    co do początku biegu terminu przedawnienia roszczeń banku, może w poszczególnych
    przypadkach oznaczać, że roszczenie banku o zwrot wypłaconego kapitału kredytu
    zostanie uznane za przedawnione, przy czym, zgodnie z art. 1171 Kodeksu cywilnego,
    mając na uwadze w szczególności charakter okoliczności, które spowodowały
    niedochodzenie roszczenia, w wyjątkowych przypadkach, po rozważeniu interesów stron,
    sąd może nie uwzględnić upływu terminu przedawnienia roszczenia przysługującego
    przeciwko konsumentowi, jeśli wymagają tego względy słuszności;
    6) Bank jednocześnie odnotowuje, że w przestrzeni publicznej pojawiają się głosy o
    niekonstytucyjności składu orzekającego, który podjął Uchwałę III CZP 25/22, a tym samym
    poddaje się w wątpliwość jej moc więżąca oraz skuteczność;
    7) w przedmiocie dalszych wzajemnych roszczeń stron umowy kredytu, (których dotyczy
    punkt 5 Uchwały III CZP 25/22) kilkukrotnie wypowiedział się również Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE), w tym w wyroku z dnia 15 czerwca 2023 r.
    wydanym w sprawie za sygn. C- 20/21, a także w wyroku z dnia 12 stycznia 2024 r. w
    sprawie za sygn. C-488/23. TSUE dokonując wykładni dyrektywy 93/13 wskazał, że jeżeli
    umowa kredytu jest nieważna w całości i nie można jej dalej wykonywać, to bank nie może
    żądać od konsumenta zapłaty żadnego rodzaju rekompensaty wykraczającej poza zwrot
    kwoty kapitału (w jego nominalnej wysokości) i zapłaty odsetek za zwłokę od dnia
    wezwania do zapłat (co zostało potwierdzone w Uchwale III CZP 25/22). Jednocześnie w
    ocenie TSUE dyrektywa 93/13 nie stoi na przeszkodzie takiej wykładni prawa krajowego,
    zgodnie z którą konsument ma prawo żądać od instytucji kredytowej rekompensaty
    wykraczającej poza zwrot miesięcznych rat i kosztów zapłaconych z tytułu wykonania
    nieważnej umowy kredytu oraz poza zapłatę ustawowych odsetek za zwłokę od dnia
    wezwania do zapłaty, pod warunkiem poszanowania celów dyrektywy 93/13 i zasady
    proporcjonalności - Uchwałą III CZP 25/22 wyjaśniono, że na gruncie prawa krajowego
    (polskiego) takie roszczenie nie przysługuje;
    8) w związku z wydaniem przez TSUE wyroku z dnia 15 czerwca 2023 r. (w sprawie za sygn.
    C- 20/21) Urząd Komisji Nadzoru Finansowego opublikował w dniu 15 czerwca 2023 r.
    komentarz, w którego treści wyraził oczekiwanie wobec banków co do ich aktywnej
    postawy w zakresie systemowego rozwiązania problemu walutowych kredytów
    mieszkaniowych w postaci oferowania swoim klientom ugód, jak również przekonanie, iż z
    punktu widzenia klientów banków
    (kredytobiorców), ugoda jest najbardziej atrakcyjną i racjonalną alternatywą dla
    kosztownej i długotrwałej ścieżki sądowej;
    9) podejmując decyzję o zawarciu Ugody z Bankiem, Kredytobiorca powinien rozważyć,
    które rozwiązanie jest dla niego korzystniejsze: zawarcie Ugody z Bankiem czy proces
    sądowy z Bankiem i rozstrzygnięcie Sporu przez sąd. Ugoda, w ocenie Banku, przewiduje
    dla Kredytobiorcy korzystne warunki finansowe i daje gwarancję zakończenia Sporu z
    Bankiem w krótkim czasie;

    10) w procesie sądowym, zgodnie z orzecznictwem TSUE oraz Uchwałą III CZP 25/22,
    konsument może domagać się od Banku zwrotu zapłaconych rat kredytu i innych kosztów
    z tytułu wykonania tej umowy oraz zapłaty ustawowych odsetek za opóźnienie. Uchwałą III
    CZP 25/22 wyjaśniono przy tym, że na gruncie prawa krajowego (polskiego) brak jest
    podstawy prawnej dla dochodzenia przez kredytobiorcę od banku innych - niż wskazane
    powyżej - roszczeń z tytułu nieważności umowy kredytu. W procesie sądowym, zgodnie z
    wyrokiem TSUE (w sprawie za sygn. C-520/21) oraz Uchwałą III CZP 25/22, również bank
    nie będzie mógł żądać od konsumenta zapłaty rekompensaty wykraczającej poza zwrot
    kapitału (w jego nominalnej wysokości) i zapłatę odsetek za zwłokę od dnia wezwania do
    zapłaty.
    2. Kredytobiorca oświadcza, że zapoznał się z treścią informacji udzielonej w § 2 ust. 1 i
    rozumieją, a jego wątpliwości w tym zakresie zostały wyjaśnione na etapie
    poprzedzającym zawarcie Ugody.
    3. Kredytobiorca oświadcza również, iż jest świadomy, że:
    1) wskutek zawarcia Ugody wyeliminowaniu ulegną dotychczasowe postanowienia
    Umowy, dotyczące zasad ustalania kursu waluty, klauzuli ryzyka walutowego i zasad
    denominacji lub indeksacji;
    2) powyższe postanowienia Umowy zostają zastąpione postanowieniami Ugody w
    przedmiocie zmiany Umowy w zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności
    kredytowej;
    4. Kredytobiorca oświadcza, iż godzi się na zawarcie Ugody w celu: (i) potwierdzenia
    dotychczasowego związania postanowieniami Umowy, o których mowa w § 2 ust. 3 pkt 1),
    oraz (ii) wyrażenia zgody na zastąpienie tych postanowień Umowy, postanowieniami
    Ugody w zakresie zmiany waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej, i
    potwierdza, że rozumie, iż czynności te są dokonywane w celu dalszego niepowoływania
    się na ewentualnie niedozwolony charakter postanowień Umowy w brzmieniu sprzed
    zawarcia Ugody i niedochodzenia roszczeń z tego tytułu.
    5. Mając na względzie oświadczenia złożone w § 2 ust. 2, 3 i 4, Kredytobiorca potwierdza,
    iż zdając sobie sprawę z przysługujących mu uprawnień na wypadek braku związania
    określonymi postanowieniami Umowy, w tym w szczególności na wypadek stwierdzenia
    trwałej bezskuteczności Umowy, świadomie decyduje się zawrzeć Ugodę.
    §3.
    1. Zawarcie Ugody nie stanowi odnowienia w rozumieniu art. 506 Kodeksu cywilnego.
    2. W związku z zawarciem Ugody, Strony zgodnie oświadczają, iż nie będą występować w
    przyszłości względem siebie z roszczeniami wywodzonymi z postanowień Umowy, jej
    zawarcia oraz wykonywania w walucie obcej, w brzmieniu sprzed zmiany Umowy
    dokonanej Ugodą, ze względu na przyjęcie w Ugodzie rozwiązania, w tym zmianę Umowy
    w zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej.
    3. Ugoda wyczerpuje wszelkie wzajemne roszczenia Stron w zakresie objętym Sporem i
    określonym w § 3 ust. 2, a zarazem wszelkie wzajemne roszczenia Stron objęte procesem,
    w którym Ugoda jest zawierana.
    4. Kredytobiorca oświadcza, że przed zawarciem Ugody nie przeniósł, ani nie zobowiązał
    się do przeniesienia na rzecz jakiejkolwiek osoby trzeciej jakiegokolwiek roszczenia lub
    prawa dotyczącego lub związanego z Umową i zobowiązuje się nie dokonywać tego
    rodzaju czynności do dnia uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu
    postępowania mającego za przedmiot Spór na skutek zawarcia niniejszej Ugody.
    5. Kredytobiorca wyraża zgodę na zniszczenie przez Bank weksli i deklaracji wekslowej
    stanowiących zabezpieczenie kredytu udzielonego na podstawie Umowy.
    §4.

    1. Kredytobiorca przyjmuje do wiadomości, że w wyniku zwolnienia z części długu
    (umorzenia) zgodnie z § 1 ust. 9, powstaje po jego stronie przychód, a na Banku ciąży
    wypełnienie obowiązku informacyjnego (tj. sporządzenie informacji PIT - 11).
    2. Kredytobiorca przyjmuje do wiadomości, że w celu zastosowania do osiągniętego
    przychodu regulacji rozporządzenia Ministra Finansów dotyczącego zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, niezbędne jest spełnienie przez
    Kredytobiorcę warunków wskazanych w tym rozporządzeniu, co Kredytobiorca potwierdził
    stosownym oświadczeniem, przedłożonym Bankowi przy zawarciu niniejszej Ugody, a
    Bank potwierdza jego otrzymanie.
    §5.
    1. Bank zobowiązuje się do zwrotu kosztów procesu poniesionych przez Kredytobiorcę w
    związku ze Sporem w wysokości 10.800 PLN tytułem kosztów zastępstwa procesowego.
    2. Bank zobowiązuje się do zapłaty kwot wskazanych w ust. 1 w terminie 21 dni od dnia
    zawarcia
    Ugody na rachunek należący do (...), NIP: (...), o numerze (...), prowadzony przez (...)
    3. W odniesieniu do innych kosztów związanych z prowadzeniem Sporu, Strony
    oświadczają, że poza kwotami wskazanymi w ust. 1 każda z nich ponosi koszty procesu we
    własnym zakresie i nie będą dochodzić od siebie ich zwrotu.
    4. Bank, w terminie 21 dni od daty podpisania Ugody, wypłaci Kredytobiorcy kwotę
    dodatkową w wysokości 50.000,00 PLN (słownie: pięćdziesiąt tysięcy złotych i 00/100) na
    rachunek należący do (...) prowadzony w (...) o numerze (...).
    Kredytobiorcy nie mają wpływu na treść postanowień zawartych w ugodzie. Bank nie
    zgadza się na wprowadzanie zmian do treści zaproponowanej przez siebie ugody. Bank
    nie zgadza się na prowadzenie negocjacji co do innych postanowień ugody niż kwoty
    rozliczeń - tj. kwota zwrotu kosztów procesu i wypłacana kwota dodatkowa. Bank nie
    zgadza się w szczególności na wprowadzenie do ugody postanowienia, zgodnie z którym
    strony potwierdziłyby nieważność umowy, abuzywność niektórych z jej postanowień lub
    doprecyzowałyby tytuł pod jakim dokonywana jest płatność kwoty dodatkowej.
    Wnioskodawca dodatkowo wskazuje, mimo iż nie wynika to wprost z postanowień ugody,
    iż:
    1) wypłacana przez bank kwota dodatkowa w wysokości 50.000,00 PLN stanowi część
    kwoty uiszczonej przez kredytobiorców na poczet umowy; kwota ta mieści się w kwocie
    różnicy pomiędzy łączną sumą wpłat na poczet umowy tytułem rat kapitałowo -
    odsetkowych i innych opłat, a kwotą kapitału kredytu; łączna suma wpłat na poczet
    umowy wynosi bowiem 229 586,20 PLN z czego kwota wpłat na poczet spłaty rat
    kapitałowo - odsetkowych wynosi kwota 227 774,10 PLN, zaś kwota udostępnionego przez
    bank kapitału 170 700,23 złotych; kwota dodatkowa stanowi w istocie znaczną część
    spłaconych odsetek od kwoty głównej kredytu,
    2) ani on ani drugi z kredytobiorców nie korzystali z zaniechania poboru podatku od kwot
    umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację
    innej niż określona w niniejszym wniosku inwestycji.
    Wnioskodawca rozważa zawarcie z bankiem ugody o ww. treści. Na dzień dzisiejszym
    ugoda nie została jeszcze zawarta. Jej zawarcie Wnioskodawca uzależnia od odpowiedzi na
    poniższe pytania.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    Zgodnie z zawartą umową wszyscy kredytobiorcy odpowiadają za spłatę kredytu
    solidarnie, tj. do pełnej wysokości.

    Umorzenie kwoty kredytu będzie dotyczyć wszystkich współkredytobiorców i będzie
    skutkowało wygaśnięciem zobowiązania wobec banku w całości po stronie każdego ze
    współkredytobiorców odpowiadających solidarnie za dług.
    „§1.
    1. Strony potwierdzają, iż miały wolę zawarcia Umowy w dacie jej zawarcia.
    2. Strony potwierdzają, iż Bank wypłacił Kredytobiorcy kwotę kredytu przeznaczoną na
    realizację celu kredytu określonego w Umowie, a Kredytobiorca oświadcza, że wykorzystał
    kwotę kredytu na realizację tego celu.
    3. W księgach rachunkowych Banku na dzień «ZAWARCIA UGODY» wysokość zadłużenia
    Kredytobiorcy z tytułu Umowy wynosiła «KWOTA» CHF:
    - kapitał (pozostała do spłaty kwota kredytu): «KW0TA» CHF,
    - odsetki skapitalizowane: «KWOTA» CHF,
    - odsetki zapadłe niespłacone: «KWOTA» CHF,
    - odsetki od zadłużenia przeterminowanego: «KWOTA» CHF,
    - odsetki zawieszone: «KWOTA» CHF,
    - odsetki bieżące: «KWOTA» CHF,
    co oznacza, że po przeliczeniu na walutę polską po średnim kursie Narodowego Banku
    Polskiego z dnia poprzedzającego dzień zawarcia Ugody, zadłużenie Kredytobiorcy na
    dzień zawarcia Ugody wynosi «KWOTA» złotych:
    - kapitał (pozostała do spłaty kwota kredytu): «KWOTA» złotych,
    - odsetki skapitalizowane: «KWOTA» złotych,
    -odsetki zapadłe niespłacone: «KWOTA» złotych,
    -odsetki od zadłużenia przeterminowanego: «KWOTA» złotych,
    - odsetki zawieszone: «KWOTA» złotych,
    - odsetki bieżące: « KWOTA » złotych,
    a zadłużenie Kredytobiorcy z tytułu niezapłaconych kosztów i opłat związanych z Umową
    wynosi «KWOTA» złotych.
    1. Przedmiotem Ugody jest zakończenie Sporu oraz uchylenie niepewności co do roszczeń
    wynikających z Umowy, między innymi poprzez zmianę Umowy w zakresie waluty,
    wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej wynikającej z Umowy. Strony dokonują
    zmiany waluty zadłużenia, określonej w Umowie, na walutę polską na zasadach
    określonych w § 1 ust. 5 i nast.
    2. Za podstawę ustalenia wysokości zadłużenia Strony przyjęły, iż kredyt udzielony na
    podstawie Umowy zostanie rozliczony tak, jakby od daty zawarcia Umowy, tj. od dnia 4
    czerwca2008 r., stanowił kredyt złotowy udzielony na warunkach, o których mowa w § 1
    ust. 6, z zachowaniem: (1) pozostałych parametrów kredytu wynikających z Umowy tj.
    okresu kredytowania - 360 miesięcy licząc od daty zawarcia Umowy oraz formy spłaty
    kredytu w ratach annuitetowych, z uwzględnieniem § 1 ust. 7, (2) poniesionych opłat,
    prowizji i składek ubezpieczeniowych.
    6. Warunki udzielenia kredytu Złotowego, o których mowa w § 1 ust. 5, zostały określone
    w sposób następujący:
    1) kwota kredytu (kapitał) stanowiła sumę kwot wypłaconych tytułem kredytu i wynosiła
    170.700,23 PLN; jeśli jakakolwiek część wypłaty nastąpiła w CHF, Bank przeliczył ją na
    walutę polską po średnim kursie Narodowego Banku Polskiego z dnia wypłaty,

    2) oprocentowanie kredytu według zmiennej stopy procentowej zostało ustalone jako
    suma wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M i marży w wysokości 1,44 %; w dniu wypłaty
    kredytu lub pierwszej transzy kredytu oprocentowanie wynosiło 8,02 %, zaś wartość
    wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M z dnia wypłaty kredytu lub pierwszej transzy kredytu
    wynosiła 6,58 %; pierwszy okres obowiązywania wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M
    obowiązywał od dnia wypłaty kredytu lub pierwszej transzy i mógł być krótszy niż kolejne
    okresy trzymiesięczne wyznaczane w dniu wymagalności raty kredytu i odsetek; kolejne
    trzymiesięczne okresy obowiązywania wskaźnika referencyjnego kończyły się w dniu
    poprzedzającym dzień, który datą odpowiada dniowi, w którym rozpoczął się poprzedni
    trzymiesięczny okres obowiązywania wskaźnika referencyjnego, z uwzględnieniem zasad
    liczenia terminów oznaczonych w miesiącach, przewidzianych w przepisach Kodeksu
    cywilnego,
    3) wysokość marży, o której mowa w pkt 2), odpowiada wysokości marży kredytów
    mieszkaniowych ponad średnią wartość WIBOR dla miesiąca, w którym została zawarta
    Umowa; informacja o jej wysokości dla poszczególnych miesięcy dostępna jest w tabeli
    „Marża kredytów mieszkaniowych” w arkuszu „Marża ponad śr. WIBOR-od 2005 r" w
    kolumnie „Marża ponad średnią wartość WIBOR® 3M", opublikowanej przez Komisję
    Nadzoru Finansowego na stronie internetowej www.knf.gov.pl pod tytułem „Dane
    statystyczne opisujące marżę ponad WIBOR® dla potrzeb ugód dotyczących walutowych
    kredytów mieszkaniowych" (dostęp do strony internetowej aktywny na dzień zawarcia
    Ugody),
    4) informacja o wysokości dziennej wartości wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M, o
    którym mowa w pkt 2), dostępna jest w tabeli „Marża kredytów mieszkaniowych" w
    arkuszu „Fixing WIBOR (2000- 2020)" w kolumnie „Wartość Fixingu WIBOR® 3M" w pliku
    „Dane statystyczne", o którym mowa w pkt 3); informacja o wysokości dziennej wartości
    wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M od roku 2021 dostępna jest w tabeli „Dane
    opóźnione" opublikowanej przez (...) S.A. na stronie internetowej: https://(...).
    7. Rozliczenie dotychczas spłaconych rat kredytu udzielonego na podstawie Umowy na
    poczet kredytu w złotych, o którym mowa w § 1 ust. 5, a którego warunki udzielenia
    zostały określone w § 1 ust. 6, następuje w ten sposób, że wartość spłat dokonanych na
    podstawie Umowy zostanie zaliczona w pierwszej kolejności na poczet rat odsetkowych, a
    następnie - rat kapitałowych kredytu w złotych. Powstała nadwyżka pomniejsza kapitał do
    spłaty kredytu, o którym mowa w § 1 ust. 6 pkt 1), od którego naliczane są kolejne odsetki,
    a niedobór - powiększa kapitał do spłaty, o którym mowa w § 1 ust. 6 pkt 1), od którego
    naliczane są kolejne odsetki. Odsetki bieżące od ostatniej spłaty raty podlegają rozliczeniu
    do dnia zawarcia Ugody na zasadach określonych w § 1 ust. 6 pkt 2). Przed zawarciem
    niniejszej Ugody Bank przedłożył Kredytobiorcy Zestawienie stanowiące podstawę
    rozliczenia Umowy, a Kredytobiorca potwierdza jego otrzymanie.
    8. Po zmianie waluty zadłużenia na walutę polską, w wyniku przeprowadzonych negocjacji
    Strony uzgadniają, iż z uwzględnieniem § 1 ust. 5-7, pozostałe do spłaty zadłużenie
    Kredytobiorcy wobec Banku z tytułu Umowy, na dzień zawarcia Ugody wynosi 0,00
    (słownie: zero ) złotych. Bank nie będzie zgłaszał roszczeń w stosunku do Kredytobiorcy w
    związku z Umową. Jednocześnie Bank odstępuje od naliczania odsetek bieżących
    należnych z tytułu spłaty ostatniej raty. Tym samym Strony uznają, iż kredyt udzielony na
    podstawie Umowy został spłacony w całości.
    9. Bank zwalnia Kredytobiorcę z długu (umarza zadłużenie Kredytobiorcy) w kwocie
    «KWOTA» złotych stanowiącej różnicę między kwotą zadłużenia wskazaną w § 1 ust. 3, a
    kwotą zadłużenia wskazaną w § 1 ust. 8, a Kredytobiorca dokonane zwolnienie z długu
    przyjmuje. Na kwotę zwolnienia z długu składa się zadłużenie z następującego tytułu w
    poniższych wysokościach:
    · kapitał: «KWOTA» złotych,
    · odsetki skapitalizowane: «KWOTA» złotych,

    · odsetki zapadłe niespłacone: «KWOTA» złotych,
    · odsetki od zadłużenia przeterminowanego: «KWOTA» złotych,
    · odsetki zawieszone: «KWOTA» złotych,
    · odsetki bieżące: «KWOTA» złotych.
    Dodatkowo Bank zwalnia Kredytobiorcę z długu (umarza zadłużenie Kredytobiorcy) w
    kwocie «kwota» PLN stanowiącej wysokość kosztów i opłat, o których mowa w ust. 3, a
    Kredytobiorca dokonane zwolnienie z długu przyjmuje.”
    Ugoda nie zwiera jednak na chwilę obecną żadnych kwot w zakresie umorzenia.
    Zgodnie z umową:
    Roczna stopa oprocentowania dla zadłużenia przeterminowanego na dzień sporządzenia
    umowy wynosi 29 p.p.,
    dodatkowo: wg par 34 umowy kredytowej:
    „1. Za każdy dzień kalendarzowy w okresie utrzymania się zadłużenia przeterminowanego
    z tytułu kredytu, (...) SA pobiera odsetki według obowiązującej w tym okresie zmiennej
    stopy procentowej dla kredytów przeterminowanych i kredytów postawionych, po upływie
    terminu wypowiedzenia, w stan natychmiastowej wymagalności, zwanej dalej „stopą
    procentową kredytów przeterminowanych".
    2. Stopa procentowa dla kredytów przeterminowanych w stosunku rocznym jest równa
    czterokrotności wysokości stopy kredytu lombardowego Narodowego Banku Polskiego.
    Zmiana stopy procentowej jest uzależniona od zmiany stopy kredytu lombardowego
    Narodowego Banku Polskiego.
    3. W przypadku zmiany przepisów prawa, obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej,
    określających maksymalną wysokość odsetek wynikających z czynności prawnej, stopa
    procentowa dla kredytów przeterminowanych, o których mowa w ust. 2, równa będzie
    maksymalnej wysokości odsetek wynikających z czynności prawnej (tzw. odsetek
    maksymalnych), określonej przez zmienione przepisy.
    4. Informacja o wysokości stopy procentowej dla kredytów przeterminowanych jest
    podawana w komunikacie (...) SA.
    5. Okres zadłużenia przeterminowanego jest liczony od dnia powstania zadłużenia
    przeterminowanego do dnia poprzedzającego spłatę tego zadłużenia włącznie.
    W przypadku o którym mowa w par. 32 ust. 2 COU, gdy wypłata kredytu następuje w
    transzach, (...) SA wstrzymuje dalszą wypłatę kredytu, począwszy od następnego dnia po
    upływie umownego terminu spłaty do dnia uregulowania zaległych należności”.
    Kwota dodatkowa w wysokości 50 000 zł mieści się w kwocie wpłaconych do banku rat
    kredytu w czasie trwania umowy.
    Kwota 10 800 złotych wypłacana przez bank tytułem zwrotu kosztów zastępstwa
    prawnego stanowi kwotę, która zgodnie z umową z Kancelarią, stanowiła będzie w całości
    wynagrodzenie Kancelarii za reprezentowanie w sprawie. Kwota ta będzie płatna przez
    bank, na podstawie ugody, bezpośrednio na rachunek Kancelarii.
    Zgodnie z zapisem § 1 ust. 9 Bank zwalnia Kredytobiorcę z długu w zakresie kapitału oraz
    odsetek, przy czym dokładne dane w tym zakresie Bank przedstawia dopiero w dniu
    poprzedzającym podpisanie ugody. Oznacza to, że zwrócenie się do Banku z pytaniem, czy
    w danym przypadku naliczono jakiekolwiek odsetki, nie musi odzwierciedlać faktycznego
    stanu sprawy w dniu ewentualnego zawarcia ugody. W związku z tym, nawet jeśli już dziś
    zwróciliby się Państwo do analityków Banku o sporządzenie odpowiednich wyliczeń, mogą
    one ulec zmianom do dnia zawarcia ugody ze względu na konieczność ich aktualizacji.

    Kwota 50.000,00 zł pochodzi ze środków Kredytobiorcy, wpłacanych tytułem
    dotychczasowego wykonywania Umowy Kredytu.
    Pytania
    1) Czy umorzenie pozostałej kwoty zadłużenia z tytułu kredytu będzie stanowiło po stronie
    Wnioskodawcy przychód korzystający ze zwolnienia z opodatkowania zgodnie z
    postanowieniami rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe?
    2) Czy kwota dodatkowa w wysokości 50.000,00 PLN, którą bank ma wypłacić
    kredytobiorcom będzie stanowiła po stronie Wnioskodawcy przychód podlegający
    opodatkowaniu?
    3) Czy kwota w wysokości 10.800,00 PLN którą bank ma wypłacić kredytobiorcom tytułem
    zwrotu kosztów procesu poniesionych przez kredytobiorców w związku ze sporem będzie
    stanowiła po stronie Wnioskodawcy przychód podlegający opodatkowaniu?
    Przedmiotem tej interpretacji jest odpowiedź na pytania nr 1 i 3. Natomiast w zakresie
    pytania nr 2 zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Pani stanowisko w sprawie
    Stanowisko Wnioskodawcy w przedmiocie pytania 1
    W ocenie Wnioskodawcy umorzenie pozostałej kwoty zadłużenia z tytułu kredytu będzie
    stanowiło po stronie Wnioskodawcy przychód korzystający ze zwolnienia z opodatkowania
    zgodnie z postanowieniami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.
    Stanowisko Wnioskodawcy w przedmiocie pytania 3
    W ocenie Wnioskodawcy kwota zwrotu kosztów procesu w wysokości 10.800,00 PLN którą
    bank ma wypłacić tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego poniesionych przez
    kredytobiorców w związku ze sporem nie będzie stanowiła po stronie Wnioskodawcy
    przychodu podlegającego opodatkowaniu.
    Uzasadnienie
    Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju
    dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
    których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega.
    Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
        dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a
        i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku
        oraz
        dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia
        ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art.
        22 ustawy Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w
        przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem
        podatników).

    W myśl art. 9 ust. 1a ww. ustawy jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego
    źródła, przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem
    art. 25e, art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f,
    suma dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dochodem
    ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art.
    30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego
    źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania
    przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust.
    1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
    · pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika - tj. takie
      pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
      zainkasował, objął w posiadanie";
    · pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika - tj.
      takie przysporzenia,
    które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki
    pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma
    możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione
    od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do
    dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Za
    przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę
    pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych źródłami
    przychodów są inne źródła.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10
    ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego
    funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej
    rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych,
    kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego
    oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
    dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
    pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z
    tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
    dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych
    w art. 12-14 i art. 17.

    Użycie w powyższym przepisie sformułowania "w szczególności", wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    Przychód podatkowy po stronie podatnika powstanie więc zawsze, gdy u podatnika
    wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Na podmiotach dokonujących świadczeń z innych źródeł ciążą natomiast obowiązki
    informacyjne wynikające z art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Zgodnie z tym przepisem osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą,
    osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające
    osobowości prawnej, które dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w
    art. 20 ust. 1, z wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art.
    52a i art. 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
    zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek
    lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić informację według
    ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją podatnikowi oraz urzędowi
    skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według
    miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatników, o
    których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik
    urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje
    swoje zadania.
    Umowa kredytu uregulowana została przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r. prawo
    bankowe. Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy przez umowę kredytu bank
    zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę
    środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się
    do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego
    kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od
    udzielonego kredytu.
    Instytucja zwolnienia z długu uregulowana została w art. 508 ustawy z 23 kwietnia 1964 r.
    kodeks cywilny. Zgodnie z przedmiotowym przepisem zobowiązanie wygasa, gdy
    wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie przyjmuje. Istota zwolnienia z
    długu sprowadza się do tego, że skoro wierzytelność jest prawem wierzyciela, nie ma
    przeszkód, aby wierzyciel zrzekł się tego prawa, tj. by umorzył zobowiązanie bez uzyskania
    świadczenia ze strony dłużnika. Zwolnienie z długu należy do czynności prawnych
    rozporządzających, bowiem skutkuje ono wygaśnięciem zobowiązania. Samo zrzeczenie
    się wierzyciela aktem jednostronnym nie jest wystarczające do zwolnienia z długu. Dla
    umorzenia wierzytelności koniecznym jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w wyniku ugody,
    zawartego układu, czy też poprzez oświadczenie, umowę). Wierzytelność będzie
    umorzona wówczas, gdy wierzyciel uzyska wiadomość od dłużnika, że dłużnik przyjął
    zwolnienie z długu. Konsekwencją rozporządzeniowego charakteru umowy o zwolnienie
    jest przysporzenie po stronie dłużnika, które następuje przez zmniejszenie pasywów jego
    majątku. Skoro zatem dłużnik godzi się na zawarcie zwolnienia z długu to osiąga on
    przychód, bowiem uzyskuje on przysporzenie. Otrzymanie kredytu i jego spłata na
    warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po
    stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu,
    jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie
    majątkowe stanowiące przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania
    poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z
    kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe:
      Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:

      1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
      przypadku gdy:
      a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
      mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy
      kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji
      mieszkaniowej, oraz
      b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
      zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
      mieszkaniowej;
      2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
      udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego
      do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania
      ujemnego oprocentowania.
      2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
      1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
      2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
      3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
      umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
      szczególności ubezpieczeń.
      3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne
      niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
      dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128, z późn. zm.),
      zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu
      kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego
      zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do
      całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
      4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym
      lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o
      którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu
      kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie
      wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego
      5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie
      się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
      1) jednego gospodarstwa domowego albo
      2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
      mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
      fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
      podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
      podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2021 r. poz. 1043).
      6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
      gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
      albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi
      osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
      7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
      inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
      osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
      zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.

    Natomiast z § 3 ww. rozporządzenia wynika, że:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
      1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
      podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
      uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
      zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
      2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
      nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
      prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale
      w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
      lub udziale w takim prawie, oraz
      3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
      lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z kolei § 4 ww. rozporządzenia zmieniony rozporządzeniem z 20 grudnia 2022 r. (Dz. U. z
    2022 r. poz. 2743), które weszło w życie 24 grudnia 2022 r. stanowi, że zaniechanie, o
    którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od
    dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Zgodnie z treścią art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    wskazanego w § 3 ww. rozporządzenia:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
      a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
      mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
      także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego
      gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,
      b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału
      w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
      udziału w takim prawie,
      c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
      prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym
      również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu
      lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim
      prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni
      przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
      d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
      mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
      e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
      budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
      własnego pomieszczenia niemieszkalnego położonych w państwie członkowskim Unii
      Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru
      Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej.
    Dochody, od których zaniechano poboru podatku nie są wykazywane w zeznaniach
    rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do urzędu skarbowego.
    Wobec powyższego, zaniechanie poboru podatku dochodowego znajdzie zastosowanie do
    umorzonych w do 31 grudnia 2026 r. osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu
    kredytów zaciągniętych na cele mieszkaniowe i zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych
    przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do udzielania kredytów na
    podstawie odrębnych ustaw, w przypadku, gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na

    realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu
    mieszkaniowego - gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie
    jednej inwestycji mieszkaniowej oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną
    umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot
    umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację
    innej niż określona w lit. a) inwestycji mieszkaniowej (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. b ww.
    rozporządzenia). Kwota ww. wierzytelności może przy tym obejmować kapitał, odsetki, a
    także prowizje oraz poniesione opłaty niezbędne do zawarcia umowy kredytu
    mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń.
    Istotne jest, żeby kredyt mieszkaniowy został przeznaczony na wydatki, o których mowa w
    art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz
    kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy
    prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.
    Zgodnie z art. 98 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - kodeks postępowania cywilnego
    strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie
    koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu) (§ 1).
    Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez
    pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem patentowym,
    zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub jej
    pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie.
    Suma kosztów przejazdów i równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać
    wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu procesowego (§
    2). Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się
    wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i
    wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego
    stawiennictwa strony (§ 3). Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego
    zarobku lub dochodu oraz kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie
    adwokata, radcy prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy (§ 4).
    Odnosząc powyższe do pytania 1 - w zakresie tego, czy umorzenie pozostałej kwoty
    zadłużenia z tytułu kredytu będzie stanowiło po stronie Wnioskodawcy przychód
    korzystający ze zwolnienia z opodatkowania zgodnie z postanowieniami rozporządzenia
    Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku
    dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, wskazać należy, co poniżej.
    W okolicznościach sprawy, jak wskazane zostało powyżej, iż kredyt został zaciągnięty przez
    kredytobiorców celem zakupu nieruchomości na zaspokojenie własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Kredyt został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej.
    Zawarta z bankiem umowa jest więc umową o kredyt mieszkaniowy w rozumieniu
    przepisów ww. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe. Kredyt ten został
    udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega
    nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do
    udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania
    takich podmiotów oraz zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości.
    Dlatego też, mając na uwadze ww. okoliczności, a także ww. przepisy prawa uznać należy,
    iż umorzenie przez bank części kwoty kredytu zaciągniętego przez kredytobiorców na
    sfinansowanie zakupu mieszkania, stanowić będzie dla Wnioskodawcy przychód w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z tytułu
    nieodpłatnych świadczeń klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w
    zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych. Jednocześnie jednak do uzyskanego przez Wnioskodawcę przychodu

    związanego z umorzeniem wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zastosowanie
    znajdzie zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie
    rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.
    Odnosząc powyższe do pytania 3 - czy kwota zwrotu kosztów procesu w wysokości
    10.800,00 PLN którą bank ma wypłacić kredytobiorcom tytułem zwrotu kosztów
    zastępstwa procesowego w związku ze sporem będzie stanowiła po stronie
    Wnioskodawcy przychód podlegający opodatkowaniu, wskazać należy, iż jak wynika z ww.
    przepisów prawa koszty procesu, w tym koszty zastępstwa procesowego mają charakter
    zwrotu wydatków poniesionych przez stronę.
    Zatem, zwrócone koszty procesu, w tym koszty zastępstwa procesowego, nie będą
    stanowiły przysporzenia po stronie Wnioskodawcy i nie będą podlegały opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ w związku z dokonanym zwrotem
    nie nastąpi realne przysporzenie majątkowe. Kwoty te będą stanowiły jedynie zwrot
    poniesionych wydatków - nie będą więc dochodem podlegającym opodatkowaniu. Dla
    celów podatkowych otrzymana kwota będzie obojętna podatkowo.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
        pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
        pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
        zainkasował, objął w posiadanie”;
        pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika –
        tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
        odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć
        do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i

        wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby
        stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Wskazała Pani, że na podstawie proponowanej ugody bank umorzy Pani zadłużenie,
    wypłaci „kwotę dodatkową” oraz zwróci koszty procesu.
    Umorzenie wierzytelności
    Umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli zrzeczenia się
    przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze strony dłużnika.
    Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że zobowiązanie
    wygasa.

    Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy Kodeks
    cywilny:
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Tak więc dla umorzenia wierzytelności koniecznym jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w
    wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Tym samym, umorzoną Pani kwotę wierzytelności z tytułu zaciągniętego kredytu należy
    zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw.
    z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zaniechanie poboru podatku
    Jednakże zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 102) w aktualnie obowiązującym brzmieniu zmienionym
    Rozporządzeniem Ministra Finansów z 20 grudnia 2024 r. (Dz. U. 2024 poz. 1912):
        1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od
          kwot:
        1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
          przypadku gdy:
        a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
          mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego -
          gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej
          inwestycji mieszkaniowej, oraz
        b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
          zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
          kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a
          inwestycji mieszkaniowej;
        2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
          udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub
          indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu
          zastosowania ujemnego oprocentowania.
        2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
        1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
        2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
        3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
          umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
          szczególności ubezpieczeń.
        3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki
          inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o
          podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128, z późn.
          zm.), zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności

          z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu
          mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej
          ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
        4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem
          refinansowym lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny,
          zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę
          wierzytelności z tytułu kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części
          odpowiadającej kwocie wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego
        5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a,
          rozumie się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
        1) jednego gospodarstwa domowego albo
        2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
          mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna
          osoba fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I
          grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983
          r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2021 r. poz. 1043).
        6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
          gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal
          mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub
          wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
        7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
          inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
          osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
          zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Z kolei § 4 cytowanego rozporządzenia stanowi, że:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów
      (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Stosownie do § 4a tego rozporządzenia:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, w przypadku pożyczek, o których mowa w §
      3 ust. 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia
      2025 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Natomiast w myśl § 3 komentowanego rozporządzenia:
        1. Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
          rozumieć kredyt, który został:
        1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
          podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
          uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw
          regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
        2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
          nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
          prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
          udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
          mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
        3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
          lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
        2. Za kredyt mieszkaniowy uważa się również pożyczkę, o ile spełnia warunki
          określone w ust. 1.

    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
        a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
          mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu,
          a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
          wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem
          lub lokalem,
        b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub
          udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni
          mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,
        c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
          prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
          tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego
          gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub
          udziału w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt
          ten zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
        d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
          mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
      e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
      budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
      własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Zatem zaniechanie poboru podatku do umorzonych osobom fizycznym kwot
    wierzytelności z tytułu kredytów znajdzie zastosowanie, jeżeli zostaną spełnione łącznie
    następujące przesłanki:
    1. kredyt był zaciągnięty na realizację inwestycji mieszkaniowej;
    2. kredyt był udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do
      udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw;
    3. kredyt był zabezpieczony hipotecznie;
    4. kredytobiorca nie korzystał wcześniej z umorzenia zobowiązania z tytułu innego
      kredytu na własne cele mieszkaniowe zabezpieczonego hipotecznie.
    Pani skutki podatkowe z tytułu umorzenia wierzytelności
    Omawiane Rozporządzenie odwołuje się w swej treści do art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazując – że główną przesłanką do
    skorzystania z zaniechania poboru podatku jest przeznaczenie kredytu na wydatki, o
    których mowa w tym artykule.
    Zgodnie z tym artykułem, wydatkiem uznawanym za cel mieszkaniowy jest m.in. nabycie
    lokalu mieszkalnego i jego remont.
    Z opisu sprawy wynika, że zaciągnęła Pani kredyt na zakup i wykończenie lokalu
    mieszkalnego. Zatem główna przesłanka do skorzystania z zaniechania poboru podatku
    została spełniona.
    W art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – jako wydatki
    na cele mieszkaniowe – zostało wymienione nabycie i remont lokalu mieszkalnego.

    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje „remontu”. Dla
    wyjaśnienia tego pojęcia, należy odnieść się do jego znaczenia funkcjonującego w języku
    powszechnym. I tak, „remont” to „doprowadzenie jakiegoś budynku lub urządzenia do
    stanu używalności; naprawa, odnawianie (czegoś)”. Synonimami tego pojęcia są m.in.
    „naprawa, przebudowa, odrestaurowanie, modernizacja”.
    Pojęcie remontu zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 8 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo
    budowlane (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 725 ze zm.) jako:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o remoncie - należy przez to rozumieć wykonywanie w
      istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu
      stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się
      stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.
    Niemniej jednak, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie odwołuje się do
    tego przepisu. Tym samym, definicja „remontu” funkcjonująca na gruncie Prawa
    budowlanego nie może być wprost przenoszona na grunt omawianej ustawy podatkowej.
    Może być natomiast uwzględniona jako jeden z elementów służących ustaleniu znaczenia
    pojęcia „remontu” dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Za „remont”, o którym mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. d) ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, należy więc uznać prace dotyczące danej nieruchomości i jej części
    składowych (tj. wszystkiego, co nie może być odłączone od nieruchomości bez
    uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany
    przedmiotu odłączonego), służące utrzymaniu nieruchomości we właściwym stanie,
    doprowadzeniu jej do pożądanej zdolności użytkowej, modernizacji jego elementów
    składowych. „Remontem” w rozumieniu omawianego przepisu jest również tzw.
    wykończenie lokalu mieszkalnego, a więc prace służące doprowadzeniu do zdolności
    użytkowej nowo wybudowanego lokalu. W każdym przypadku remont dotyczy „materii”
    lokalu mieszkalnego, a więc jego ścian, podłóg, sufitu, okien, drzwi, wyposażenia
    technicznego takiego jak instalacje: wodna, kanalizacyjna, elektryczna, grzewcza, gazowa,
    bądź innych elementów trwale połączonych konstrukcyjnie z elementami budowlanymi
    budynku mieszkalnego.
    Mając na uwadze powyższe – zarówno wydatkowanie środków z kredytu na zakup lokalu
    mieszkalnego, jak również na wykończenie tego lokalu należy uznać za wydatki na cele
    mieszkaniowe.
    Podkreślenia wymaga również kwestia, że w przypadku korzystania z ulg i zwolnień
    podatkowych, obowiązek udowodnienia, że określony wydatek został poniesiony przez
    podatnika przy spełnieniu wszystkich warunków wynikających z danych przepisów
    spoczywa na podatniku, który wywodzi z tego określone skutki prawne.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie przewiduje ściśle określonego
    sposobu dokumentowania wydatków poniesionych na cele określone w art. 21 ust. 25
    ww. ustawy. Niemniej jednak, skoro podatnik zamierza skorzystać z zaniechania poboru
    podatku wynikającego z omawianego rozporządzenia powinien liczyć się z koniecznością
    wykazania faktu wydatkowania środków na cel mieszkaniowy.
    Podsumowując, do przychodu uzyskanego przez Panią w wyniku umorzenia
    wierzytelności z tytułu kredytu zaciągniętego na nabycie i wykończenie lokalu
    mieszkalnego znajdzie zastosowanie zaniechanie poboru podatku na mocy
    Rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.
    Zatem nie będzie Pani zobowiązana do zapłaty podatku dochodowego z tego tytułu.
    Pani stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest więc prawidłowe.
    Skutki podatkowe zwrotu kosztów procesu

    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady –
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją dochodu –
    jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem
    pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez
    ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ustawy, jako otrzymane lub postawione do
    dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z
    definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru
    zwrotnego.
    Zgodnie z art. 98 § 1 ustawy z 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.):
      Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego
      żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty
      procesu).
    Stosownie do art. 98 § 2 cytowanej ustawy:
      Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez
      pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem
      patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do
      sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek
      stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdów i równowartość utraconego
      zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego
      zawód w siedzibie sądu procesowego.
    Z kolei w myśl art. 98 § 3 tej ustawy:
      Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się
      wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych
      przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego
      przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
    Zgodnie z art. 98 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego:
      Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz
      kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy
      prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.
    Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu mają charakter zwrotu wydatków
    poniesionych przez powoda. Zwrot ten nie rodzi więc obowiązku podatkowego w świetle
    przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ile kwota zasądzona
    tytułem zwrotu kosztów postępowania nie przewyższała faktycznie poniesionych przez
    powoda wydatków.
    Z wniosku wynika, że na podstawie zawartej ugody otrzyma Pani od banku zwrot kosztów
    zastępstwa procesowego.
    W tym miejscu wyjaśniam, że zgodnie z przepisem art. 95 § 1 i 2 ustawy Kodeks cywilny:
      Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z właściwości
      czynności prawnej, można dokonać czynności prawnej przez przedstawiciela.
      Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach umocowania pociąga
      za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego.
    Na podstawie art. 96 ww. ustawy:
      Umocowanie do działania w cudzym imieniu może opierać się na ustawie
      (przedstawicielstwo ustawowe) albo na oświadczeniu reprezentowanego
      (pełnomocnictwo).

    Mając na względzie cytowane wyżej przepisy stwierdzam, że skutki podatkowe związane
    ze zwrotem kosztów zastępstwa procesowego należy odnosić bezpośrednio do
    Kredytobiorcy niezależnie od dalszych rozliczeń pomiędzy Kredytobiorcą – Panią, a
    Kancelarią.
    Nie ma zatem znaczenia, czy „technicznie” zwrot kosztów zostanie przelany na Pani konto,
    czy od razu na konto Kancelarii prowadzącej Pani sprawę. Dla celów podatkowych
    otrzymana kwota tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego jest obojętna
    podatkowo.
    Mając na uwadze powyższe, zwrot poniesionych przez Panią kosztów zastępstwa
    prawnego – do wysokości poniesionych przez Panią wydatków - nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Pani stanowisko w zakresie pytania nr 3 jest więc prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Wydając interpretacje indywidualną nie dokonuję wyliczeń. Zgodnie bowiem z zasadą
    samoopodatkowania, obowiązującą w polskim systemie podatkowym, na podatniku
    spoczywa obowiązek dokonania oceny własnej sytuacji prawnopodatkowej, a po jej
    dokonaniu zachowania się zgodnie z przepisami prawa podatkowego, bowiem
    prawidłowość takiego wyliczenia podlega weryfikacji przez organ podatkowy w
    postępowaniu podatkowym. Dlatego też, nie odniosłem się do kwot wskazanych we
    wniosku.
    Skoro stroną wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej
    podatku dochodowego od osób fizycznych jest Pan, to interpretacja nie wywołuje skutków
    podatkowych dla Pani męża.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.