Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.455.2025.2.JG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-25
Teza: Opodatkowanie sprzedaży wydzielonej części nieruchomości.
Słowa kluczowe: limit-limit obrotu
lokal-lokal mieszkalny
lokal-lokal użytkowy
spadek
zwolnienie-zwolnienie podatkowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa budynków, budowli
lub ich części
1

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X.
Rejestracja. Deklaracje i informacje podsumowujące.
Zapłata podatku -Rozdział 1. Rejestracja -Zgłoszenie
rejestracyjne
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Rozdział 1. Szczególne procedury
dotyczące drobnych przedsiębiorców -Zwolnienie
podatkowe-Zwolnienie podmiotowe - limit
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 10
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 2-pkt 2-lit. a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 maja 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 29 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie opodatkowania sprzedaży wydzielonej części nieruchomości.
    Uzupełniła go Pani pismem z 21 czerwca 2025 r. (wpływ 26 czerwca 2025 r.) - w
    odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni wraz z matką jest współwłaścicielem nieruchomości o przeznaczeniu
    mieszkalno-usługowym.
    Nieruchomość położona jest w (...) dla której Sąd Rejonowy w (...) prowadzi księgę
    wieczystą nr KW (...).
    W skład nieruchomości wchodzą:
    - 35 mieszkań w tym 27 wynajmowanych.
    - 3 lokale usługowe w tym jeden wynajmowany
    1. (...) Budynek główny z oficyną: łącznie 10 mieszkań i dwa lokale usługowe Budynek
    główny trzykondygnacyjny:
    Parter: dwa mieszkania, dwa lokale usługowe (wynajmowany jeden)
    I piętro: dwa mieszkania
    II piętro: dwa mieszkania
    III piętro: strych
    Budynek oficyny dwukondygnacyjny:
    Parter: jedno mieszkanie
    I piętro: jedno mieszkanie
    II piętro: jedno mieszkanie
    2. (...) Budynek główny z oficyną: łącznie 15 mieszkań (14 wynajmowanych).
    Budynek główny trzykondygnacyjny:

    Parter: dwa mieszkania
    I piętro: dwa mieszkania
    II piętro: dwa mieszkania
    III piętro: jedno mieszkanie, strych
    Budynek oficyny trzykondygnacyjny:
    Parter: dwa mieszkania
    I piętro: dwa mieszkania
    II piętro: dwa mieszkania
    III piętro: dwa mieszkania
    3. (...) Budynek główny z oficyną: łącznie 10 mieszkań (3 wynajmowane) jeden lokal
    usługowy.
    Budynek główny trzykondygnacyjny:
    Parter: jedno mieszkanie i lokal usługowy
    I piętro: jedno mieszkanie
    II piętro: jedno mieszkanie
    III piętro: jedno mieszkanie
    Budynek oficyny trzykondygnacyjny
    Parter: dwa mieszkania
    I piętro: dwa mieszkania
    II piętro: jedno mieszkanie, strych
    III piętro: jedno mieszkanie
    Nieruchomości zbudowane są na dwóch działkach nr 1 i 2. Na części działki usadowiona
    jest część budynku zbudowanego, utrzymywanego i wykorzystywanego jedynie przez (...)
    Spółdzielnię Spożywców. Spółdzielnia jest zainteresowana zakupem części dzierżawionej
    nieruchomości gruntowej, na której jest posadowiony budynek.
    Oznaczenie części nieruchomości która ma być wydzielona i sprzedana oznaczone jest na
    załączniku do wniosku - mapie poglądowej.
    W celu przeprowadzenia sprzedaży, Wnioskodawczyni zamierza wydzielić nieruchomość w
    części, która ma być sprzedana. Wnioskodawczyni nie podejmowała ani nie podejmuje
    żadnych czynności związanych z nieruchomością w celu zwiększenia wartości
    nieruchomości i zawarcia umowy sprzedaży.
    Wnioskodawczyni przedmiotową nieruchomość nabyła w drodze dziedziczenia APD - z 13
    marca 2023 r. rep (...) po swoim ojcu zmarłym 25 stycznia 2023 r.
    Nieruchomość jest wynajmowana przez Wnioskodawczynię oraz drugą współwłaścicielkę.
    Wnioskodawczyni oraz współwłaścicielka nie prowadziły działalności gospodarczej w
    związku z przedmiotową nieruchomością, nie ponosiły nakładów ani ulepszeń na
    nieruchomości.
    Spadkodawca również nie prowadził na przedmiotowej nieruchomości działalności
    gospodarczej a dochód z najmu rozliczał na zasadach ogólnych dla osób nieprowadzących
    działalności gospodarczej.
    Wnioskodawczyni, współwłaścicielka ani spadkobierca nie byli podatnikami podatku od
    towarów i usług ani nie rozliczali podatku naliczonego od wydatków związanych z
    nieruchomością.

    Przychody wszystkich współwłaścicieli (spadkobierców) są rozliczane na zasadach
    przewidzianych dla najmu prywatnego zgodnie z art. 6 ust. 1a ustawy o zryczałtowanym
    podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (t. j. Dz.
    U. z 2022 r. poz. 776). Wyżej wymieniona nieruchomość nie stanowiła środka trwałego w
    działalności gospodarczej Wnioskodawczyni oraz współwłaścicielki i nie podlegała
    amortyzacji. Nieruchomość nie była też w inny sposób wykorzystywana do prowadzonej
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 3 ustawy prawo przedsiębiorców.
    Wnioskodawczyni, współwłaścicielka ani spadkodawca nie odliczał podatku naliczonego
    zawartego w materiałach i usługach wykorzystanych do zakupu oraz budowy
    nieruchomości. Nie dokonywał też odliczenia podatku naliczonego związanego z
    ulepszeniem, modernizacją bądź remontem nieruchomości.
    Działania związane z podziałem i sprzedażą części nieruchomości prowadzone są we
    własnym zakresie wynikają z inicjatywy dzierżawcy.
    Przychody z najmu części nieruchomości rozliczane były przez spadkobiercą a po jego
    śmierci przez spadkobierców proporcjonalnie do nabytego spadku.
    Wartość sprzedaży części wydzielonej nieruchomości, tj. części wynajmowanej przekroczy
    kwotę 200.000 zł. Ponadto kwota uzyskana ze sprzedaży przypadająca na każdego ze
    współwłaścicieli także przekroczy 200.000 zł.
    Wnioskodawczyni i współwłaścicielka nie wykonują czynności o których mowa w art. 113
    ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Sprzedaż wydzielonej części nieruchomości ma charakter transakcji pomocniczej.
    Ustawodawca zarówno w akcie zasadniczym, jak i w rozporządzeniach wykonawczych do
    ustawy, nie zdefiniował pojęcia charakter „pomocniczy”. W takim przypadku w pierwszej
    kolejności stosuje się wykładnię językową, w taki bowiem sposób ustawodawca
    komunikuje się z podatnikiem jako adresatem normy. Dopiero gdy wykładnia językowa
    nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów dopuszczalne jest skorzystanie z
    pozajęzykowych dyrektyw interpretacyjnych. Według internetowego słownika synonimów
    (strona internetowa -http://synonim.net/synonim/pomocniczy), synonimami do słowa
    „pomocniczy” są pojęcia: „pomocny, wspierający, poboczny, akcesoryjny, dodatkowy,
    dopływowy, posiłkowy, subsydialny, subsydiarny, uzupełniający, wspomagający”. Zatem
    transakcje pomocnicze to takie, które nie są związane z zasadniczą działalnością
    podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i koniecznym
    uzupełnieniem tej działalności. Tak więc, aby ocenić, czy dana czynność może być uznana
    za pomocniczą, należy wziąć pod uwagę przede wszystkim to, czy stanowi ona
    uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika. Jeżeli dana działalność
    stanowi stały i niezbędny element wbudowany w funkcjonowanie przedsiębiorstwa
    podatnika, to transakcje takie nie mogą być uznane za pomocnicze.
    Działalność Wnioskodawczyni oraz współwłaścicielki ogranicza się do najmu. Sprzedaż
    części nieruchomości w tym będzie czynnością incydentalną w stosunku do czynności
    stanowiących podstawę rozliczeń podatnika. Sprzedaż wydzielonej części nieruchomości
    będzie transakcją jednorazową.
    Przed sprzedażą Wnioskodawczyni i współwłaścicielka nie planują dokonać modernizacji
    wydzielonej części nieruchomości ani jej odnowienia.
    Wnioskodawczyni oraz współwłaścicielka posiada inne nieruchomości o charakterze
    mieszkaniowym, które są obecnie przez nie zamieszkane. Po sprzedaży wydzielonej części
    nieruchomości będącego przedmiotem niniejszej interpretacji, Wnioskodawczyni oraz
    współwłaścicielka planuje nadal wynajmować pozostałą cześć nieruchomości.
    Wnioskodawczyni, współwłaścicielka ani spadkodawca nie ponosili nakładów na
    ulepszenie nieruchomości w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym
    przekraczających 30 % wartości początkowej.

    Pytania
    1) Czy w okolicznościach wyżej przedstawionych sprzedaż wydzielonej części
      nieruchomości będzie czynnością związaną z działalność gospodarczą, o której mowa
      w art. 15 ust. 2 a tym samym Wnioskodawczyni wystąpi w roli podatnika, o którym
      mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT?
    2) Czy w związku z tym, że po przeprowadzeniu transakcji sprzedaży nieruchomości,
      wartość sprzedaży przekroczy limit uprawniający podatnika do zwolnienia
      podmiotowego (art. 113) Wnioskodawczyni powinna złożyć zawiadomienie VAT-R i
      zarejestrować się jako podatnik VAT czynny, a w konsekwencji tego złożyć deklarację
      VAT-7 i wykazać sprzedaż związaną z tą transakcją?
    3) Czy transakcja sprzedaży wydzielonej części nieruchomości będzie korzystać ze
      zwolnienia przedmiotowego, o którym mowa w art. 43 ust 1 pkt 10a) lit a) i b) ustawy z
      uwagi na fakt, że w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich
      dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
      ani dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do
      których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
      naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości
      początkowej tych obiektów?
    Pani stanowisko w sprawie (stanowisko ostatecznie sprecyzowane w uzupełnieniu do
    wniosku)
    Ad 1
    W ocenie strony, transakcja sprzedaży wydzielonej części nieruchomości nie będzie
    podlegać opodatkowaniu na zasadach przewidzianych w ustawie o podatku od towarów i
    usług.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług -
    zwanej dalej „ustawą”: opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna
    dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy: przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1,
    rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast przez świadczenie usług, na podstawie art. 8 ust. 1, rozumie się każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o podatku
    od towarów i usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana
    czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot, który w
    związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy: podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Działalność gospodarcza - zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy: obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Powyższe przepisy pozwalają stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, działającego w takim charakterze w
    odniesieniu do danej transakcji. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie o

    podatku od towarów i usług ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem
    „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując
    w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Tym samym, nie jest działalnością handlową, a
    zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty ani też
    wykorzystany w trakcie jego posiadania w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z
    prowadzoną działalnością gospodarczą. Wobec tego, właściwe jest wykluczenie osób
    fizycznych z grona podatników podatku VAT w przypadku, gdy dokonują sprzedaży,
    przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj.
    majątku, nabytego w drodze dziedziczenia. W tym kontekście, nie jest podatnikiem
    podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych,
    okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie
    prowadzi zorganizowanej działalności gospodarczej.
    Jednakże każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości
    dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy jest uznany za
    podatnika podatku od towarów i usług. Zatem wykorzystywanie majątku prywatnego
    stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży
    nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie majątku w
    sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został i faktycznie wykorzystany
    na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej.
    Na gruncie prawa wspólnotowego, należy wskazać, że zgodnie z art. 9 ust. 1 Dyrektywy
    2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od
    wartości dodanej, podatnikiem jest każda osoba prowadząca samodzielnie i w dowolnym
    miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
    działalności.
    Działalność gospodarcza definiowana jest jako wszelka działalność producentów,
    handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
    wykonywaniem wolnych zawodów. Za działalność gospodarczą uznaje się również
    wykorzystywanie w sposób ciągły majątku rzeczowego i wartości niematerialnych i
    prawnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. W tym kontekście tych regulacji należy
    odwołać się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r.
    w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10, J. S. przeciwko Ministrowi Finansów (C-180
    /10) oraz E. K., H. J.-K. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10). We
    wskazanym wyroku Trybunał stwierdził, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem
    prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności
    gospodarczej, sama liczba i zakres transakcji sprzedaży dokonanych nie ma charakteru
    decydującego.
    Podobnie okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na
    działki w celu osiągnięcia wyższej ceny nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru
    również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z
    nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do
    zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast - zdaniem TSUE - w przypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE. Takie aktywne działania mogą polegać na
    przykład na uzbrojeniu terenu, albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie
    należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej
    sytuacji dostawy terenu budowlanego nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności.
    Z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że uznanie, iż dany podmiot
    działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług wymaga ustalenia, że
    prowadzi on zawodowo, w sposób profesjonalny działalność gospodarczą w danym

    zakresie. Wymaga to każdorazowo zbadania, czy dana dostawa towarów (usług) została
    wykonana w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej w tym konkretnym
    zakresie, gdyż podatnika definiuje się w związku z pojęciem działalności gospodarczej. Nie
    wystarczy zatem stwierdzenie, iż w ogóle dany podmiot prowadzi działalność
    gospodarczą, ale musi to być działalność o określonym profilu, bowiem wykonanie danej
    czynności nawet wielokrotnie nie przesądza o jej opodatkowaniu. Przyjęcie więc, iż dana
    osoba fizyczna działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność
    gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie
    przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej
    osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności
    przybierają formę zorganizowaną (np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę,
    jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu
    sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o
    warunkach zagospodarowania terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności
    gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym
    charakterze). Przy czym na tego rodzaju aktywność handlową wskazywać musi ciąg
    powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie pojedynczych
    z tych okoliczności (por. wyroki NSA: z 27 października 2009 r., sygn. akt I FSK 1043/08; z 7
    października 2011 r., sygn. akt I FSK 1289/10; z 16 listopada 2011 r., sygn. akt I FSK 1654
    /11; wyrok NSA z 24 listopada 2017 r., I FSK 172/16; wyrok NSA z 9 maja 2018 r., I FSK 1136
    /16).
    W kontekście powyższych kryteriów odróżnienia działalności gospodarczej od zarządu
    majątkiem prywatnym sprzedaż wydzielonej części nieruchomości nie będzie wpisywać się
    w definicję działalności gospodarczej z tego względu, że wnioskodawca nie wykazywał
    zawodowego działania odnoszącego się do handlu nieruchomościami.
    Dotychczasowe postępowanie Wnioskodawczyni oraz współwłaścicielki nie wskazuje na to
    by w momencie nabycia prowadziła czynności zmierzające do jej sprzedaży w
    okolicznościach wskazujących na profesjonalne (zawodowe) działanie.
    Nieruchomość była zarządzana przez spadkobiercę do 2023 r. a od momentu nabycia
    Wnioskodawczyni ani współwłaścicielka nie wykonują w tym okresie żadnych czynności
    związanych z profesjonalnym obrotem nieruchomościami. Wydzielona cześć
    nieruchomości będzie sprzedawana w takim stanie w jakim funkcjonowała dotychczas.
    Wnioskodawczyni ani współwłaścicielka nie dokona żadnych typowych czynności
    mogących wpłynąć na cenę nieruchomości.
    W ocenie Wnioskodawczyni, transakcja sprzedaży nie będzie wykraczała poza zwykły
    zarząd prawem własności.
    Zgodnie z art. 195 Kodeksu cywilnego: Ze współwłasnością mamy do czynienia wtedy, gdy
    własność tej samej rzeczy przysługuje niepodzielnie kilku osobom.
    W przypadku współwłasności nieruchomości określonej w częściach ułamkowych, każdy
    ze współwłaścicieli ma określony ułamkiem udział w nieruchomości.
    Współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję wyłącznego właściciela.
    Stosownie do art. 198 ustawy Kodeks cywilny: Każdy ze współwłaścicieli może
    rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie
    udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.
    Na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości lub udziału w
    nieruchomości dokonywane przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej
    dostawy towarów, o której stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Jednak nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy o
    podatku od towarów i usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby

    dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy: Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy: Działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Powyższe przepisy pozwalają stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, działającego w takim charakterze w
    odniesieniu do danej transakcji.
    Wątpliwości strony w pierwszej kolejności dotyczą ustalenia czy dla opisanej transakcji
    sprzedaży wydzielonej części nieruchomości będącej we współwłasności strona będzie
    występowała w roli podatnika.
    Wskazania wymaga, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy,
    jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do
    treści orzeczenia TSUE w sprawie C- 91/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które
    dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od
    wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności
    gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych.
    „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez
    nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej.
    Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania
    danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być, np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w
    odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług,
    wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
    Ad 3
    Sprzedaży wydzielonej części nieruchomości będzie korzystać ze zwolnienia
    przedmiotowego, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10a) lit a) i b) ustawy z uwagi na fakt,
    że w stosunku do tych obiektów stronie nie przysługiwało prawo do obniżenia kwot}'
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, ani strona nie dokonała wydatków na
    ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwot}’ podatku należnego
    o kwotę podatku naliczonego oraz strona nie ponosiła wydatków wyższych niż 30%
    wartości początkowej tych obiektów.

    Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostawy towarów lub świadczenia usług zostały
    określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy: Zwalnia się od podatku dostawę
    budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:
    a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
    b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął
      okres krótszy niż 2 lata.
    Jak wynika z powyższych uregulowań, zwolnienie wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy
    stosuje się w odniesieniu do dostawy całości lub części budynków, budowli, jeżeli w
    stosunku do nich doszło do pierwszego zasiedlenia, przy czym okres pomiędzy pierwszym
    zasiedleniem, a dostawą nie jest krótszy niż 2 lata.
    Wykluczenie z tego zwolnienia następuje w sytuacjach, gdy dostawa jest dokonywana w
    ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od momentu
    pierwszego zasiedlenia do chwili sprzedaży nie minęły co najmniej 2 lata. Zgodnie z art. 2
    pkt 14 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o pierwszym zasiedleniu - rozumie
    się przez to oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub
    rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich:
    a) wybudowaniu lub
    b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o
      podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30 % wartości początkowej.
    Z powyższego przepisu wynika, że pierwszym zasiedleniem jest pierwsze zajęcie
    nieruchomości do używania. „Pierwsze zasiedlenie” budynku lub jego części ma więc
    miejsce zarówno w sytuacji, w której po wybudowaniu budynku oddano go w najem, jak i
    w przypadku wykorzystywania budynku na potrzeby własnej działalności gospodarczej
    podatnika - bowiem w obydwu przypadku doszło do korzystania z budynku.
    W przypadku budynków/budowli niespełniających przesłanek do zwolnienia od podatku
    na podstawie powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, ustawodawca
    umożliwia podatnikom - po spełnieniu określonych warunków - skorzystanie ze zwolnienia
    wskazanego w pkt 10a tego przepisu.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy: Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli
    lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem, że:
    a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
    b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których
    miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli
    ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30 % wartości początkowej tych obiektów.
    Jeżeli nie zostaną spełnione przesłanki zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie
    art. 43 ust. 1 pkt 10 i pkt 10a ustawy, należy przeanalizować możliwość skorzystania ze
    zwolnienia od podatku w oparciu o przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Charakter korzystania z nieruchomości przez stronę oraz brak profesjonalnych czynności
    podejmowanych przez stronę, brak prawa do obniżenia podatku należnego oraz brak
    wydatków na ulepszenie skutkuje prawem do skorzystania przez stronę ze zwolnienia
    podmiotowego.
    Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy: Zwalnia się od podatku dostawę towarów
    wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu
    nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich
    dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

    Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich
    towarów - zarówno nieruchomości, jak i ruchomości - przy nabyciu (imporcie lub
    wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i
    wykorzystywanych - niezależnie od okresu ich używania przez podatnika (kilka dni,
    miesięcy czy lat) - wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.
    Na mocy art. 29a ust. 8 ustawy: W przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z
    gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania
    nie wyodrębnia się wartości gruntu.
    Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że termin „ulepszenia” zawarty w ustawie o podatku
    od towarów i usług, odwołuje się do przepisów o podatku dochodowym.
    Stosownie do art. 22g ust. 17 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2647 ze zm.): Jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu
    w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość
    początkową tych środków, ustaloną zgodnie z ust. 1, 3-9 i 11-15, powiększa się o sumę
    wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub
    peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 10 000 zł. Środki trwale
    uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę,
    rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację wdanym roku podatkowym
    przekracza 10 000 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do
    wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności
    okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą
    ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.
    Ulepszeniem środka trwałego - w rozumieniu ww. przepisu - jest więc:
        przebudowa środka trwałego, tj. wykonanie takich prac, w wyniku których nastąpi
        jego dostosowanie do zmienionych potrzeb funkcjonalnych, użytkowych lub
        technicznych,
        rozbudowa środka trwałego, tj. wykonanie takich prac, które powiększają ten
        środek trwały,
        rekonstrukcja środka trwałego, tj. wykonanie prac, w wyniku których nastąpi
        odtworzenie zniszczonego środka trwałego do jego poprzedniego stanu,
        adaptacja środka trwałego, tj. wykonanie prac mających na celu przystosowanie
        danego środka trwałego do spełniania odmiennych funkcji od tych, dla których
        został zbudowany lub użytkowany,
        modernizacja środka trwałego, tj. unowocześnienie środka trwałego.
    Tym samym nakłady na ulepszenie środków trwałych zmierzają do podjęcia bądź
    rozszerzenia działalności w drodze budowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub
    modernizacji, powodujących istotną zmianę cech użytkowych.
    Powyższy przepis wskazuje, że na gruncie prawa podatkowego „ulepszenie” jest pojęciem,
    które dotyczy wyłącznie składników majątku będących środkami trwałymi. Pod pojęciem
    tym należy rozumieć takie czynności, jak przebudowa, rozbudowa, rekonstrukcja,
    adaptacja lub modernizacja środka trwałego, które podnoszą jego wartość techniczną,
    użytkową, jak i przystosowanie składnika majątkowego do wykorzystania go w innym celu,
    niż pierwotne przeznaczenie albo nadanie temu składnikowi innych cech użytkowych.
    Zatem nieruchomości (budynki), które nie będą stanowić u podatnika środka trwałego, nie
    mogą ulec ulepszeniu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, ponieważ pojęcie
    ulepszenia, do którego odwołuje się ustawodawca w art. 2 pkt 14 ustawy, odsyłając do
    przepisów o podatku dochodowym, dotyczy ulepszenia środków trwałych.

    Ad 2
    Wartość sprzedaży nie przekroczy limitu uprawniającego podatnika do zwolnienia
    podmiotowego z art. 113 ustawy o VAT i strona nie będzie miała obowiązku
    zarejestrowania się jako podatnik od towarów i usług oraz nie będzie miała obowiązku
    złożyć deklaracji VAT-7 i nie będzie miała obowiązku wykazania sprzedaży w w/w deklaracji.
    W ocenie strony w zakresie planowanych czynności, związanych ze sprzedażą wydzielonej
    nieruchomości może mieć zastosowanie zwolnienie o którym mowa w art. 113 ust. 2 pkt
    2) lit. a) i z tego tytułu na stronie nie będzie ciążył obowiązek dokonania rejestracji jako
    podatnika VAT i brak obowiązku złożenia deklaracji VAT-7 z tytułu planowanej czynności
    sprzedaży.
    Ponieważ na podstawie art. 113 ust. 2 ustawy: Do wartości sprzedaży, o której mowa w
    ust. 1, nic wlicza się:
    1) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz wewnątrzwspólnotowej sprzedaży
    towarów na odległość, która nic podlega opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;
    1a) sprzedaży na odległość towarów importowanych, która nie podlega opodatkowaniu
    podatkiem na terytorium kraju;
    2) odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku
    na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z
    wyjątkiem:
    a) transakcji związanych z nieruchomościami,
    b) usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41,
    c) usług ubezpieczeniowych
    - jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych;
    3) odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są
    zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
    podlegających amortyzacji.
    Jak stanowi art. 113 ust. 5 ustawy: Jeżeli wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na
    podstawie ust. 1 przekroczy kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc
    począwszy od czynności, którą przekroczono tę kwotę.
    Stosownie do art. 113 ust. 9 ustawy: Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez
    podatnika rozpoczynającego w trakcie roku podatkowego wykonywanie czynności
    określonych w art. 5, jeżeli przewidywana przez niego wartość sprzedaży nie przekroczy, w
    proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej w roku podatkowym, kwoty
    określonej w ust. 1.
    Zgodnie z art. 113 ust. 10 ustawy: Jeżeli faktyczna wartość sprzedaży zwolnionej od
    podatku na podstawie ust. 9, w proporcji do okresu prowadzonej działalności
    gospodarczej, przekroczy w trakcie roku podatkowego kwotę określoną w ust. 1,
    zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą przekroczono tę kwotę.
    Z art. 113 ust. 11 ustaw - wynika, że: Podatnik, który utracił prawo do zwolnienia
    sprzedaży od podatku lub zrezygnował z tego zwolnienia, może, nie wcześniej niż po
    upływie roku, licząc od końca roku, w którym utracił prawo do zwolnienia lub zrezygnował
    z tego zwolnienia, ponownie skorzystać ze zwolnienia określonego w ust. 1.
    Podatnik może korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie i według zasad
    określonych m.in. wyżej przytoczonymi przepisami art. 113 ust. 1-10 ustawy pod
    warunkiem, że nic wykonuje czynności, o których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają
      odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie natomiast do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Jak stanowi art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów
      oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi,
    bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      a) określone udziały w nieruchomości;
      b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;
      c) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne
        lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie zarówno
    gruntu jak też udziału w prawie własności gruntu traktowane jest jako czynność odpłatnej
    dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    Zgodnie z art. 195 wyżej powołanej ustawy Kodeks cywilny:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku
    podmiotom. Do współwłasności stosuje się - jeśli co innego nie wynika z przepisów
    poświęconych specjalnie tej instytucji - przepisy odnoszące się do własności.
    Zgodnie z art. 196 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Na podstawie art. 196 § 2 ustawy Kodeks cywilny:

      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    Przepis art. 198 ustawy Kodeks cywilny stanowi, że:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych
      współwłaścicieli.
    Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu
    na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez
    zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że
    współwłaściciel może zbyć swój udział.
    Wskazać jednak należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w
    rozumieniu art. 7 ustawy, bądź świadczenie usług zdefiniowane w art. 8 ustawy podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała
    opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Jak stanowi art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły do celów zarobkowych.
    W świetle powyższego stwierdzić należy, że każdy, kto dokonuje czynności, które
    zmierzają do wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i
    usług. Tym samym, wykorzystywanie majątku prywatnego przez osobę fizyczną stanowi
    również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Zatem, podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym przypadku
    nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie towarów
    w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został na potrzeby własne, czy
    też z przeznaczeniem do działalności handlowej.
    Określony w cytowanej ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne
    jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie
    czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w
    ustawie o podatku od towarów i usług, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie
    pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność,
    występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania bądź darowizny towarów stanowiących część majątku

    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej.
    Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania
    danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być, np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Jak wynika z przywołanych przepisów dostawa towarów podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot
    mający status podatnika, działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej
    transakcji.
    Z opisu sprawy wynika, że zamierza Pani sprzedać Spółdzielni wydzieloną część
    dzierżawionej przez nią nieruchomości zabudowanej (lokali). Przedmiotową nieruchomość
    nabyła Pani w drodze dziedziczenia.
    Pani wątpliwości dotyczą ustalenia, czy sprzedaż wydzielonej części nieruchomości będzie
    czynnością związaną z działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 a tym
    samym wystąpi Pani w roli podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy.
    Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, czy dany podmiot w
    odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług,
    wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
    Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów dostawa towarów (w tym nieruchomości)
    będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy
    działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia
    działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu
    podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce również w
    odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo. Dla uznania czynności za wykonywaną
    w ramach działalności gospodarczej nie ma bowiem znaczenia częstotliwość jej
    wykonywania, lecz zamiar z jakim została zrealizowana i okoliczności w jakich ją wykonano.
    Analiza okoliczności przedstawionych we wniosku oraz obowiązujących w tym zakresie
    przepisów ustawy pozwala stwierdzić, że w niniejszej sprawie wystąpią okoliczności, które
    wskazują, że sprzedaż wydzielonej części nieruchomości zabudowanej stanowić będzie
    działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, a Pani z tytułu tej
    transakcji będzie podatnikiem podatku VAT zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy.
    Wskazała Pani we wniosku, że zbywana część nieruchomości jest przedmiotem najmu.
    Mając na uwadze powyższą informacje należy podnieść, że zgodnie z art. 659 § 1 ustawy z
    dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.

    Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem
    świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest
    świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Z powyższego wynika,
    że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z
    cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie nieruchomości przez
    jego najemcę.
    Charakter stosunku prawnego, jaki kształtuje umowa najmu wskazuje, że ma ona
    długotrwały charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe.
    W kontekście niniejszej sprawy, należy zwrócić uwagę na treść zdania drugiego definicji
    pojęcia „działalność gospodarcza”, w której mówi się o wykorzystywaniu m.in. towarów w
    sposób ciągły do celów zarobkowych. Takie wykorzystywanie towarów ma miejsce
    poprzez oddanie ich w stosunki obligacyjne (najem, dzierżawa, leasing itp.).
    Odnosząc powyższe przepisy do przedstawionych we wniosku okoliczności stwierdzić
    należy, że oddanie w najem części działki zabudowanej wskazuje na wykorzystanie przez
    Panią posiadanej nieruchomości w sposób ciągły do celów zarobkowych (uzyskiwane
    korzyści z tytułu świadczonej przez Panią usługi najmu ma charakter stały). Wykorzystanie
    zatem nieruchomości do świadczenia usługi najmu wypełnia określoną w art. 15 ust. 2
    ustawy definicję działalności gospodarczej bez względu na to, czy najem jest prowadzony
    w ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu w rozumieniu
    przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Podkreślić należy, że najem stanowi odpłatne świadczenie usług, a zawarcie umowy najmu
    powoduje wyłączenie nieruchomości z majątku osobistego. Taki sposób wykorzystania
    przez Panią części nieruchomości spowodował, że nieruchomość jest wykorzystywana w
    prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej, a nie wyłącznie w ramach majątku
    osobistego.
    W efekcie, najem nieruchomości na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i
    usług stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i
    świadczony jest w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a
    tym samym podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art.
    5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    W związku z powyższym sprzedaż wydzielonej części nieruchomości będzie czynnością
    związaną z działalność gospodarczą, zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy, a tym samym w tej
    sytuacji wystąpi Pani w roli podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy.
    Zatem Pani stanowisko w zakresie pytania nr 1 wniosku uznaję za nieprawidłowe.
    Kolejne Pani wątpliwości sprowadzają się do ustalenia, czy transakcja sprzedaży
    wydzielonej części nieruchomości będzie korzystała ze zwolnienia przedmiotowego, o
    którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy.
    Odnosząc się do Pani wątpliwości należy wskazać, że ustawa o podatku od towarów i
    usług przewiduje możliwość skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT.
    Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:
      a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
      b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części
        upłynął okres krótszy niż 2 lata.
    Z powyższych uregulowań wynika, że zwolnienie wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy
    stosuje się w odniesieniu do dostawy całości lub części budynków, budowli, jeżeli w
    stosunku do nich powstało pierwsze zasiedlenie, przy czym okres pomiędzy pierwszym
    zasiedleniem, a dostawą nie jest krótszy niż 2 lata. Wykluczenie z tego zwolnienia
    następuje w sytuacjach, gdy dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia

    lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od momentu pierwszego zasiedlenia do chwili
    sprzedaży nie minęły co najmniej 2 lata.
    Zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o pierwszym zasiedleniu - rozumie się przez
      to oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie
      użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich:
      a) wybudowaniu lub
      b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o
        podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
    W tym miejscu należy zauważyć, że w przypadku nieruchomości niespełniających
    przesłanek do zwolnienia od podatku na podstawie powołanego wyżej przepisu art. 43
    ust. 1 pkt 10 ustawy, ustawodawca umożliwia podatnikom - po spełnieniu określonych
    warunków - skorzystanie ze zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu.
    Zgodnie do art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą
      zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem, że:
      a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo
        do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
      b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do
        których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
        naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości
        początkowej tych obiektów.
    Należy zaznaczyć, że jeżeli nie zostaną spełnione przesłanki zastosowania zwolnienia od
    podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 lub pkt 10a ustawy należy przeanalizować
    możliwość skorzystania ze zwolnienia od podatku w oparciu o przepis art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy.
    Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty
      podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Aby zastosować zwolnienie od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dla
    dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym przepisie, tj.:
        towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
        działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
        przeznaczenia oraz
        przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów nie przysługiwało
        dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę
        podatku naliczonego.
    Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy
    towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    W tym miejscu wskazać należy, że kwestię opodatkowania dostawy gruntu, na którym
    posadowione zostały budynki lub budowle rozstrzyga art. 29a ust. 8 ustawy, w myśl
    którego:

      W przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części
      takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości
      gruntu.
    W świetle tego przepisu przy sprzedaży budynków lub budowli, dokonywanej wraz z
    dostawą gruntu, na którym są one posadowione, grunt dzieli byt prawny budynków oraz
    budowli w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Oznacza to, że do
    dostawy gruntu stosuje się analogiczną stawkę podatku, jak przy dostawie budynków,
    budowli lub ich części trwale z gruntem związanych. Jeżeli dostawa budynków albo
    budowli lub ich części korzysta ze zwolnienia od podatku, ze zwolnienia takiego korzysta
    również dostawa gruntu, na którym obiekt jest posadowiony.
    Ponadto, zgodnie z art. 43 ust. 10 ustawy:
      Podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt
      10, i wybrać opodatkowanie dostawy budynków, budowli lub ich części, pod
      warunkiem że dokonujący dostawy i nabywca budynku, budowli lub ich części:
      1) są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni;
      2) złożą:
      a) przed dniem dokonania dostawy tych obiektów właściwemu dla ich nabywcy
      naczelnikowi urzędu skarbowego lub
      b) w akcie notarialnym, do zawarcia którego dochodzi w związku z dostawą tych
      obiektów
      - zgodne oświadczenie, że wybierają opodatkowanie dostawy budynku, budowli lub
      ich części.
    Stosownie do art. 43 ust. 11 ustawy:
      Oświadczenie, o którym mowa w ust. 10 pkt 2, musi również zawierać:
      1) imiona i nazwiska lub nazwę, adresy oraz numery identyfikacji podatkowej
      dokonującego dostawy oraz nabywcy;
      2) planowaną datę zawarcia umowy dostawy budynku, budowli lub ich części - w
      przypadku, o którym mowa w ust. 10 pkt 2 lit. a;
      3) adres budynku, budowli lub ich części.
    Tak więc, ustawodawca daje podatnikom, dokonującym dostawy budynków, budowli lub
    ich części spełniających przesłanki do korzystania ze zwolnienia od podatku wskazanego w
    art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy po spełnieniu określonych warunków - możliwość rezygnacji ze
    zwolnienia i opodatkowania transakcji na zasadach ogólnych.
    Aby ustalić, czy w odniesieniu do lokali będących przedmiotem wniosku zastosowanie
    znajdzie zwolnienie od podatku od towarów i usług, kluczowe jest określenie, czy i kiedy
    doszło do ich pierwszego zasiedlenia. Pozwoli to określić, czy w odniesieniu do transakcji
    sprzedaży budynku może Pani skorzystać ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT
    na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.
    Z wniosku wynika, że w odniesieniu do ww. wynajmowanych lokali, doszło już do
    pierwszego zasiedlenia, zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy i pomiędzy pierwszym zasiedleniem
    a momentem ich dostawy, upłynął okres dłuższy niż 2 lata. Jak bowiem Pani wskazała
    nieruchomość zabudowaną budynkami, w których znajdują sie lokale, nabyła w drodze
    dziedziczenia po zmarłym ojcu 25 stycznia 2023 r., nieruchomość była i jest
    wynajmowana. Ponadto, nie ponosiła Pani nakładów na ulepszenie nieruchomości w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym stanowiących co najmniej 30 % wartości
    początkowej.

    Zatem w analizowanym przypadku będą spełnione przesłanki do zastosowania zwolnienia
    od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.
    Z uwagi na fakt, że w myśl art. 29a ust. 8 ustawy - co do zasady - grunt podlega
    opodatkowaniu według takiej stawki podatku od towarów i usług, jaką opodatkowane są
    budynki, budowle lub ich części na nim posadowione, również grunt, z którym ww. część
    budynku jest związana korzystał będzie ze zwolnienia od podatku na podstawie ww.
    przepisu.
    Skoro więc dostawa wydzielonej części budynku, w którym zanjdują się wynajmowane
    lokale będzie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10
    ustawy, to analiza zwolnienia tej dostawy wynikająca z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 2 i 10a
    ustawy jest bezzasadna.
    W związku z powyższym Pani stanowisko w zakresie pytania nr 3 wniosku uznaję za
    nieprawidłowe.
    Pani stanowisko w powyższym zakresie uznałem za nieprawidłowe z uwagi na fakt, że
    wskazała Pani, że sprzedaży wydzielonej części nieruchomości będzie korzystała ze
    zwolnienia przedmiotowego, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10a) lit a) i b) ustawy,
    natomiast powyżej wywiodłem, że sprzedaż tej nieruchomości będzie korzystała ze
    zwolnienia z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.
    Ma Pani również wątpliwości, czy jeżeli wartość sprzedaży przekroczy limit uprawniający
    Panią do zwolnienia podmiotowego wynikającego z art. 113 ustawy, to powinna
    zarejestrować się Pani jako podatnik VAT czynny, a w konsekwencji tego złożyć deklarację
    VAT-7 i wykazać sprzedaż związaną z tą transakcją.
    Z wniosku wynika, że nabyła Pani nieruchomość w ramach spadku. Pani działalność
    gospodarcza ogranicza się do usług najmu. Świadcząc usługi najmu korzysta Pani ze
    zwolnienia podmiotowego. Sprzedaż wydzielonej części nieruchomości będzie transakcją
    jednorazową. Po sprzedaży wydzielonej części nieruchomości, planuje Pani nadal
    wynajmować pozostałą cześć nieruchomości. Wartość sprzedaży części wydzielonej
    nieruchomości przekroczy kwotę 200 000 zł. Nie wykonuje Pani czynności o których mowa
    w art. 113 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Odnosząc się do powyższych wątpliwości należy wskazać, że zgodnie z art. 113 ust. 1
    ustawy:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego siedzibę
      działalności gospodarczej na terytorium kraju, u którego wartość sprzedaży, z
      wyłączeniem podatku, nie przekroczyła w poprzednim ani bieżącym roku podatkowym
      kwoty 200.000 zł.
    Przepis art. 113 ust. 2 ustawy stanowi, że
      Do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się:
      1) wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość, która nie podlega
      opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;
      1a) sprzedaży na odległość towarów importowanych, która nie podlega
      opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;
      2) odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od
      podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust.
      3, z wyjątkiem:
      a) transakcji związanych z nieruchomościami,
      b) usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41,
      c) usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych

      - jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych;
      3) odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym
      są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
      prawnych podlegających amortyzacji.
    Stosownie do art. 113 ust. 5 ustawy:
      Jeżeli wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy kwotę,
      o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą
      przekroczono tę kwotę.
    Stosownie do art. 113 ust. 9 ustawy:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego siedzibę
      działalności gospodarczej na terytorium kraju, rozpoczynającego w trakcie roku
      podatkowego wykonywanie czynności określonych w art. 5, jeżeli przewidywana przez
      niego wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu prowadzonej
      działalności gospodarczej w roku podatkowym, kwoty określonej w ust. 1.
    Z treści art. 113 ust. 10 ustawy wynika, że:
      Jeżeli faktyczna wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 9, w
      proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej, przekroczy w trakcie roku
      podatkowego kwotę określoną w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności,
      którą przekroczono tę kwotę.
    W myśl art. 113 ust. 11 ustawy:
      Podatnik, który utracił prawo do zwolnienia sprzedaży od podatku lub zrezygnował z
      tego zwolnienia, może, nie wcześniej niż po upływie roku, licząc od końca roku, w
      którym utracił prawo do zwolnienia lub zrezygnował z tego zwolnienia, ponownie
      skorzystać ze zwolnienia określonego w ust. 1.
    Tym samym podatnik może korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie i według
    zasad określonych m.in. wyżej przytoczonymi przepisami pod warunkiem, że nie wykonuje
    czynności, o których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy. W myśl tego przepisu:
      Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników:
      1) dokonujących dostaw:
      a) towarów wymienionych w załączniku nr 12 do ustawy,
      b) towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu przepisów o
        podatku akcyzowym, z wyjątkiem:
      - energii elektrycznej (CN 2716 00 00),
      - wyrobów tytoniowych,
      - samochodów osobowych, innych niż wymienione w lit. e, zaliczanych przez
      podatnika, na podstawie przepisów o podatku dochodowym, do środków trwałych
      podlegających amortyzacji,
      c) budynków, budowli lub ich części, w przypadkach, o których mowa w art. 43 ust. 1
        pkt 10 lit. a i b,
      d) terenów budowlanych,
      e) nowych środków transportu,
      f) następujących towarów, w związku z zawarciem umowy w ramach zorganizowanego
        systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron,
        z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania
        się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie:
      - preparatów kosmetycznych i toaletowych (PKWiU 20.42.1),

      - komputerów, wyrobów elektronicznych i optycznych (PKWiU 26),
      - urządzeń elektrycznych (PKWiU 27),
      - maszyn i urządzeń, gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 28),
      g) hurtowych i detalicznych części i akcesoriów do:
      - pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli (PKWiU 45.3),
      - motocykli (PKWiU ex 45.4);
      2) świadczących usługi:
      a) prawnicze,
      b) w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i
        hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze
        sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego,
      c) jubilerskie,
      d) ściągania długów, w tym factoringu;
      3) nieposiadających siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju.
    Biorąc pod uwagę powyższe przepisy należy wskazać, że - co do zasady - o ile podatnik nie
    przekroczył kwoty sprzedaży określonej na podstawie art. 113 ust. 1 lub ust. 9 ustawy, ma
    prawo do korzystania z ww. zwolnienia do momentu przekroczenia tej kwoty. W
    przypadku przekroczenia ww. kwoty z tytułu świadczenia czynności podlegających
    opodatkowaniu podatkiem VAT, podatnik zobowiązany będzie do dokonania rejestracji
    dla potrzeb podatku od towarów i usług na zasadach określonych w ustawie. Ponadto,
    aby móc korzystać ze zwolnienia podatnik nie może wykonywać czynności określonych w
    art. 113 ust. 13 ustawy.
    Zgodnie z art. 96 ust. 1 ustawy:
      Podmioty, o których mowa w art. 15 i art. 15a, są obowiązane przed dniem wykonania
      pierwszej czynności określonej w art. 5 złożyć naczelnikowi urzędu skarbowego
      zgłoszenie rejestracyjne, z zastrzeżeniem ust. 3.
    Zauważyć należy, że stosownie do dyspozycji art. 96 ust. 3 ustawy:
      Podmioty wymienione w art. 15, u których sprzedaż jest zwolniona od podatku na
      podstawie art. 113 ust. 1 i 9 lub wykonujące wyłącznie czynności zwolnione od
      podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust.
      3, mogą złożyć zgłoszenie rejestracyjne.
    Stosownie do art. 96 ust. 5 ustawy:
      Jeżeli podmioty, o których mowa w ust. 3, rozpoczną dokonywanie sprzedaży
      opodatkowanej, utracą zwolnienie od podatku lub zrezygnują z tego zwolnienia,
      obowiązane są do złożenia zgłoszenia rejestracyjnego, o którym mowa w ust. 1, a w
      przypadku podatników zarejestrowanych jako podatnicy VAT zwolnieni - do
      aktualizacji tego zgłoszenia, w terminach:
      1) przed dniem dokonania pierwszej sprzedaży towaru lub usługi, innych niż
      zwolnione od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2, 2a i 4-41 lub przepisów
      wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, w przypadku rozpoczęcia dokonywania tej
      sprzedaży;
      2) przed dniem, w którym podatnik traci prawo do zwolnienia, o którym mowa w art.
      113 ust. 1 i 9, w przypadku utraty tego prawa;
      3) przed początkiem miesiąca, w którym podatnik rezygnuje ze zwolnienia, o którym
      mowa w art. 43 ust. 1 pkt 3 oraz art. 113 ust. 1 i 9, w przypadku rezygnacji z tego
      zwolnienia, z zastrzeżeniem pkt 4;

      4) przed dniem wykonania pierwszej czynności określonej w art. 5, w przypadku
      rezygnacji ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 9, od pierwszej wykonanej
      czynności.
      Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio.
    Natomiast na podstawie art. 99 ust. 1 ustawy:
      Podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym
      deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca
      następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10, art. 130c, art.
      133 i art. 138g ust. 2.
    Opowiadając na Pani wątpliwości, w pierwszej kolejności należy wskazać, że w myśl
    przepisu art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. c ustawy, zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie
    stosuje się do podatników dokonujących dostaw: budynków, budowli lub ich części, w
    przypadkach, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 lit. a i b - tj. w ramach pierwszego
    zasiedlenia lub gdy od tego zasiedlenia nie upłynął jeszcze okres 2 lat. W takim przypadku
    dostawa budynku, budowli lub ich części jest opodatkowana podatkiem VAT, a podatnik
    nie może korzystać ze zwolnienia podmiotowego od podatku. Jak wyżej wskazano
    sprzedając wydzieloną część nieruchomości będzie Pani korzystać ze zwolnienia z
    opodatkowania VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy. Tym samym, oznacza to, że
    w niniejszej sprawie wyłączenie, o którym mowa w art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. c ustawy nie
    będzie mieć zatem zastosowania.
    Natomiast, ustalając kwestię wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy,
    należy przeanalizować brak obowiązku wliczenia kwoty uzyskanej ze sprzedaży
    wydzielonej części nieruchomości do tej wartości . Art. 113 ust. 2 pkt 2 lit. a) ustawy
    bowiem wskazuje, że do wartości sprzedaży nie wlicza się odpłatnej dostawy towarów
    zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy, z wyjątkiem transakcji
    związanych z nieruchomościami, jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji
    pomocniczych.
    Zgodnie z art. 288 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, str. 1, ze zm.), dalej:
    Dyrektywa 2006/112/WE Rady:
      1. Kwota rocznego obrotu stanowiąca punkt odniesienia dla zastosowania zwolnienia,
      o którym mowa w art. 284, obejmuje następujące kwoty, z wyłączeniem VAT:
      a) wartość dostaw towarów i świadczenia usług w zakresie, w jakim byłyby one
      opodatkowane, gdyby zostały dokonane przez podatnika nieobjętego zwolnieniem;
      b) wartość transakcji zwolnionych, z prawem do odliczenia VAT zapłaconego na
      poprzednim etapie, zgodnie z art. 98 ust. 2 lub art. 105a;
      c) wartość transakcji zwolnionych zgodnie z art. 146-149 oraz art. 151, 152 i 153;
      d) wartość transakcji zwolnionych zgodnie z art. 138, gdy zastosowanie ma zwolnienie
      przewidziane w tym artykule;
      e) wartość transakcji związanych z nieruchomościami, transakcji finansowych, o
      których mowa w art. 135 ust. 1 lit. b)-g), oraz usług ubezpieczeniowych i
      reasekuracyjnych, chyba że transakcje te mają charakter transakcji pomocniczych.
      2. Zbycie materialnych lub niematerialnych dóbr inwestycyjnych przedsiębiorstwa nie
      jest jednak uwzględniane przy obliczaniu obrotu.
    Dokonane zatem od dnia 1 stycznia 2014 r. zmiany w ustawie w sposób ściślejszy
    odwzorowują przepisy Dyrektywy 2006/112/WE Rady, która w art. 288 ust. 1 lit. e również
    stanowi, że kwota obrotu obejmuje wartość transakcji związanych z nieruchomościami.
    Analizując treść art. 113 ust. 2 pkt 2 lit. a) ustawy, wskazać ponadto należy, że „Słownik
    języka polskiego PWN” pod redakcją prof. Stanisława Dubisza, Warszawa 2008, definiuje

    słowo „transakcja” jako operację handlową dotyczącą kupna lub sprzedaży towarów lub
    usług albo umowę handlową na kupno lub sprzedaż towarów lub usług i samo zawarcie
    takiej umowy.
    Ustawodawca zarówno w akcie zasadniczym, jak i w rozporządzeniach wykonawczych do
    ustawy nie zdefiniował pojęcia charakter „pomocniczy”. W takim przypadku w pierwszej
    kolejności stosuje się wykładnię językową, w taki bowiem sposób ustawodawca
    komunikuje się z podatnikiem jako adresatem normy. Dopiero gdy wykładnia językowa
    nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów dopuszczalne jest skorzystanie z
    pozajęzykowych dyrektyw interpretacyjnych.
    Według internetowego słownika synonimów (strona internetowa -http://synonim.net
    /synonim/pomocniczy), synonimami do słowa „pomocniczy” są pojęcia: „pomocny,
    wspierający, poboczny, akcesoryjny, dodatkowy, dopływowy, posiłkowy, subsydialny,
    subsydiarny, uzupełniający, wspomagający”.
    Przepisy unijnej Dyrektywy w zakresie VAT posługują się określeniem „incidental
    transactions” w ramach odpowiedniego przepisu, co na język polski może być tłumaczone
    jako „transakcje incydentalne/uboczne”. Termin „incydentalny” wg Słownika języka
    polskiego (Słownika Wydawnictwa Naukowego PWN) oznacza przy tym „mający małe
    znaczenie lub zdarzający się bardzo rzadko”, natomiast termin „uboczny” oznacza
    „dotyczący czegoś pośrednio, mniej istotny lub dodatkowy”. Transakcje o charakterze
    „incydentalnym” oznaczają zdarzenia występujące nie tyle rzadko, ile ubocznie, przy
    określonej okazji, nawet gdyby występowały w sposób powtarzalny. Pojęcie
    „incydentalności” odnosi się więc nie tyle do samej częstotliwości występowania danego
    zdarzenia, co raczej do jego poboczności względem zasadniczej działalności podatnika.
    Także w wersji francuskiej omawianej VI Dyrektywy użyto określenia „accessoire”, a w
    wersji niemieckiej „Hilfsumsaetze”, co wskazuje, że w analizowanym kontekście istotne
    jest, aby były to czynności poboczne, czy też pomocnicze do zasadniczej działalności
    podatnika (wspomniane powyżej trzy wersje językowe VI Dyrektywy są kompatybilne i
    wskazują na pomocniczy, poboczny charakter omawianych czynności). Podobnie, polska
    wersja językowa Dyrektywy 2006/112, która zastąpiła VI Dyrektywę, odstępuje od
    sformułowania „transakcje sporadyczne” i określa omawiane czynności jako „transakcje
    pomocnicze”.
    Transakcje pomocnicze zatem to takie, które nie są związane z zasadniczą działalnością
    podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i koniecznym
    uzupełnieniem tej działalności. Tak więc, aby ocenić, czy dana czynność może być uznana
    za pomocniczą, należy wziąć pod uwagę przede wszystkim to, czy stanowi ona
    uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika. Jeżeli dana działalność
    stanowi stały i niezbędny element wbudowany w funkcjonowanie przedsiębiorstwa
    podatnika, to transakcje takie nie mogą być uznane za pomocnicze.
    Zatem, aby ocenić, czy świadczona usługa ma charakter „pomocniczy”, należy wziąć pod
    uwagę to, czy jest związana z zasadniczą działalnością i czy stanowi ona jej uzupełnienie.
    Z brzmienia cytowanego art. 113 ust. 2 pkt 2 lit. a) ustawy wynika, że do wartości
    sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 (czyli uprawniającej do zwolnienia od podatku)
    nie wlicza się m.in. obrotu z tytułu odpłatnego świadczenia usług zwolnionych od podatku
    (na podstawie m.in. art. 43 ust. 1 ustawy), jednakże z wyjątkiem transakcji związanych z
    nieruchomościami, jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych. Za
    czynności związane z nieruchomościami należy uznać nie tylko usługi stricte dotyczące
    nieruchomości, ale wszelkie czynności, których wykonanie oparte jest na wykorzystaniu,
    używaniu i użytkowaniu nieruchomości. Transakcje pomocnicze natomiast to takie, które
    nie są związane z zasadniczą działalnością podatnika, a przychody z ich tytułu nie są
    bezpośrednim, stałym i koniecznym uzupełnieniem tej działalności.
    Pani działalność gospodarcza polega na świadczeniu usług najmu nieruchomości.
    Nieruchomość, którą zamierza Pani sprzedać była przez Panią wynajmowana, czyli służyła

    do wykonywania przez Panią działalności gospodarczej. Tym samym, sprzedaż
    wydzielonej części nieruchomości, wykorzystywanej w prowadzonej przez Panią
    działalności gospodarczej jest związana z Pani zasadniczą działalnością gospodarczą, co
    oznacza, że nie może ona mieć charakteru transakcji pomocniczej, o której mowa w art.
    113 ust. 2 pkt 2 lit. a) ustawy, bez względu czy jest czynnością jednorazową.
    W świetle powyższego - odnosząc rozważania do wątpliwości zawartych w pytani nr 2 -
    stwierdzić należy, że obrót z tytułu najmu nieruchomości oraz zwolniony od podatku VAT
    obrót z tytułu dostawy nieruchomości (w części odpowiadającej Pani udziałowi), jako
    transakcja związana z nieruchomościami, która nie ma charakteru czynności
    pomocniczych, powinna Pani wliczyć do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust.
    1 ustawy.
    W związku z powyższym, należy wskazać, że do wartości sprzedaży należy wliczyć łączny
    obrót zarówno z tytułu najmu nieruchomości, jak i sprzedaży nieruchomości (1/2 części).
    Tym samym, jeśli łączna wartość sprzedaży z tytułu najmu nieruchomości jak i sprzedaży
    nieruchomości (w części odpowiadającej Pani udziałowi) przekroczy kwotę 200 000 zł, to
    utraci Pani prawo do korzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.
    Prawo do zwolnienia, utraci moc począwszy od czynności, która spowodowała
    przekroczenie kwoty 200 000 zł. Tym samym po przekroczeniu tej kwoty będzie Pani
    zobowiązana do zarejestrowania się jako podatnik podatku VAT (art. 96 ust. 5 ustawy) jak
    również będzie Pani zobowiązana do składania pliku JPK z deklaracją.
    Zatem Pani stanowisko w zakresie pytania nr 2 wniosku uznaję za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Nadmieniam, że niniejsza interpretacji dotyczy tylko Pani sytuacji prawnopodatkowej i nie
    dotyczy sytuacji prawnopodatkowej współwłaścicielki nieruchomości.
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a i art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.