Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-3.4012.463.2025.1.AM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-21
Teza: Wliczenie przychodów z najmu prywatnego do limitu, o
którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT.
Słowa kluczowe: czynności-czynności opodatkowane podatkiem od
towarów i usług
działalność-działalność gospodarcza-prowadzenie
działalności gospodarczej
najem-najem na cele mieszkalne
najem-najem prywatny
nieruchomości
podatek-podatek od towarów i usług-zwolnienia z
podatku od towarów i usług
podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Rozdział 1. Szczególne procedury
dotyczące drobnych przedsiębiorców -Zwolnienie
podatkowe-Zwolnienie podmiotowe - limit
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 1
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 13
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 5

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

Pana wniosek z 28 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej wpłynął 28 lipca
    2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego

    Prowadzi Pan działalność gospodarczą niezwiązaną z najmem nieruchomości. Jest Pan
    współwłaścicielem domu jednorodzinnego, który wraz z bratem odziedziczył Pan po
    rodzicach. Nieruchomość ta nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych.
    Zawarł Pan umowę najmu tej nieruchomości z firmą, która wynajmowała ją na cele
    mieszkaniowe dla swoich pracowników. Wynajem ten miał charakter prywatny - nie był
    prowadzony w ramach Pana działalności gospodarczej. Umowa najmu została zawarta
    jako osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej w tym zakresie. Dochody z
    najmu są opodatkowane ryczałtem ewidencjonowanym 8.5%.

## Pytanie

Czy przychody uzyskiwane z najmu prywatnego (wynajem domu firmie na cele
    mieszkaniowe), który nie jest prowadzony w ramach działalności gospodarczej, wliczają się
    do limitu 200 000 zł, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT (zwolnienie
    podmiotowe z VAT)?
    Pana stanowisko w sprawie
    Uważa Pan, że przychody z najmu prywatnego, który nie jest prowadzony w ramach
    działalności gospodarczej, nie podlegają wliczeniu do limitu 200 000 zł, o którym mowa
    art. 113 ust. 1 ustawy o VAT. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, działalnością
    gospodarczą w rozumieniu tej ustawy jest działalność wykonywana w sposób ciągły i dla
    celów zarobkowych. W Pana przypadku wynajem nieruchomości, nie jest prowadzony w
    sposób zorganizowany i ciągły w rozumieniu ustawy o VAT - ma charakter prywatny. W
    związku z tym przychody z tego tytułu nie powinny być brane po uwagę przy obliczaniu
    limitu zwolnienia podmiotowego z VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 775, ze zm.) zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede
    wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu,
    które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego
    istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu
    świadczącego usługę.

    Zauważenia jednak wymaga, że nie każda czynność stanowiąca odpłatną dostawę
    towarów lub odpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu. Aby dana czynność
    podlegała opodatkowaniu musi być wykonywana przez podmiot o statusie podatnika
    działającego w takim charakterze w odniesieniu do tej czynności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W tym miejscu należy wskazać, że umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą
    na strony - zarówno wynajmującego, jak i najemcę - określone przepisami obowiązki.
    Jak wynika z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z
    2025 r. poz. 1071), zwanej dalej Kodeksem cywilnym:
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    W myśl art. 659 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Czynsz może być oznaczony w pieniądzach lub w świadczeniach innego rodzaju.
    Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, a umówiony między
    stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi
    świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego najemcę.
    Na gruncie przepisów ustawy najem stanowi świadczenie usług zdefiniowane w art. 8 ust.
    1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Zatem, usługa najmu wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności
    gospodarczej, jeżeli wykonywana jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Charakter
    stosunku prawnego, jaki kształtuje umowa najmu, wskazuje, że ma ona długotrwały
    charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe.
    Ustawa o podatku od towarów i usług przewiduje jednak możliwość skorzystania ze
    zwolnienia podmiotowego zgodnie z art. 113 ustawy.
    Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość
      sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200.000
      zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.
    Przepis art. 113 ust. 2 ustawy stanowi, że:
      Do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się:
        1) wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość, która nie podlega
          opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;
        1a)sprzedaży na odległość towarów importowanych, która nie podlega
          opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;

        2) odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od
          podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art.
          82 ust. 3, z wyjątkiem:
          a) transakcji związanych z nieruchomościami,
          b) usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41,
          c) usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych
      - jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych;
        3) odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku
          dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości
          niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.
    Stosownie do art. 113 ust. 5 ustawy:
      Jeżeli wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy
      kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą
      przekroczono tę kwotę.
    Tym samym podatnik może korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie i według
    zasad określonych m.in. wyżej przytoczonymi przepisami pod warunkiem, że nie wykonuje
    czynności, o których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy. W myśl tego przepisu:
      Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników:
        1) dokonujących dostaw:
          a) towarów wymienionych w załączniku nr 12 do ustawy,
          b) towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu przepisów
          o podatku akcyzowym, z wyjątkiem:
          - energii elektrycznej (CN 2716 00 00),
          - wyrobów tytoniowych,
          - samochodów osobowych, innych niż wymienione w lit. e, zaliczanych przez
            podatnika, na podstawie przepisów o podatku dochodowym, do środków
            trwałych podlegających amortyzacji,
          c) budynków, budowli lub ich części, w przypadkach, o których mowa w art. 43
          ust. 1 pkt 10 lit. a i b,
          d) terenów budowlanych,
          e) nowych środków transportu,
          f) następujących towarów, w związku z zawarciem umowy w ramach
          zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej
          fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej
          liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy
          włącznie:
          - preparatów kosmetycznych i toaletowych (PKWiU 20.42.1),
          - komputerów, wyrobów elektronicznych i optycznych (PKWiU 26),
          - urządzeń elektrycznych (PKWiU 27),
          - maszyn i urządzeń, gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 28),
          g) hurtowych i detalicznych części i akcesoriów do:

          - pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli (PKWiU 45.3),
          - motocykli (PKWiU ex 45.4);
        2) świadczących usługi:
          a) prawnicze,
          b) w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z
          uprawą i hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także
          związanego ze sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji
          gospodarstwa rolnego,
          c) jubilerskie,
          d) ściągania długów, w tym factoringu;
        3) nieposiadających siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju.
    Analiza powołanych wyżej przepisów prawa podatkowego wskazuje, że obliczając limit
    sprzedaży uprawniający podatnika do zwolnienia od podatku na podstawie art. 113 ust.1
    ustawy, po przekroczeniu którego podatnik traci prawo do zwolnienia od podatku,
    zgodnie z art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy nie bierze się pod uwagę odpłatnej dostawy
    towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43
    ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem m.in. transakcji
    związanych z nieruchomościami, jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji
    pomocniczych.
    Na podstawie art. 288 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, s. 1, ze zm.):
      1. Kwota rocznego obrotu stanowiąca punkt odniesienia dla zastosowania
        zwolnienia, o którym mowa w art. 284, obejmuje następujące kwoty, z
        wyłączeniem VAT:
        a) wartość dostaw towarów i świadczenia usług w zakresie, w jakim byłyby one
          opodatkowane, gdyby zostały dokonane przez podatnika nieobjętego
          zwolnieniem;
        b) wartość transakcji zwolnionych, z prawem do odliczenia VAT zapłaconego na
          poprzednim etapie, zgodnie z art. 98 ust. 2 lub art. 105a;
        c) wartość transakcji zwolnionych zgodnie z art. 146–149 oraz art. 151, 152 i 153;
        d) wartość transakcji zwolnionych zgodnie z art. 138, gdy zastosowanie ma
          zwolnienie przewidziane w tym artykule;
        e) wartość transakcji związanych z nieruchomościami, transakcji finansowych, o
          których mowa w art. 135 ust. 1 lit. b)–g), oraz usług ubezpieczeniowych i
          reasekuracyjnych, chyba że transakcje te mają charakter transakcji
          pomocniczych.
      2. Zbycia materialnych lub niematerialnych dóbr inwestycyjnych podatnika nie
        uwzględnia się do celów obliczania obrotu, o którym mowa w ust. 1.
    Zatem Dyrektywa 2006/112/WE w art. 288 pkt 1 lit. e stanowi, że kwota obrotu obejmuje
    wartość transakcji związanych z nieruchomościami.
    Zauważenia wymaga, że Dyrektywa 2006/112/WE najem i dzierżawę nieruchomości
    traktuje jako transakcje. Wynika to chociażby z treści art. 135 lit. l Dyrektywy, dotyczącego
    zwolnienia od podatku określonych transakcji, który jako transakcje zwolnione wymienia
    dzierżawę i najem nieruchomości.

    Według internetowego wielkiego słownika języka polskiego, transakcja to czynność lub
    zespół czynności prowadzący lub mający doprowadzić do kupna albo sprzedaży jakichś
    towarów.
    Ustawodawca zarówno w akcie zasadniczym, jak i w rozporządzeniach wykonawczych do
    ustawy nie zdefiniował pojęcia charakter „pomocniczy”. W takim przypadku w pierwszej
    kolejności stosuje się wykładnię językową, w taki bowiem sposób ustawodawca
    komunikuje się z podatnikiem jako adresatem normy. Dopiero gdy wykładnia językowa
    nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów dopuszczalne jest skorzystanie z
    pozajęzykowych dyrektyw interpretacyjnych.
    Według internetowego słownika synonimów (strona internetowa - http://synonim.net
    /synonim/pomocniczy), synonimami do słowa „pomocniczy” są pojęcia: „pomocny,
    wspierający, poboczny, akcesoryjny, dodatkowy, dopływowy, posiłkowy, subsydialny,
    subsydiarny, uzupełniający, wspomagający”.
    Przepisy unijnej Dyrektywy w zakresie VAT posługują się określeniem „incidental
    transactions” w ramach odpowiedniego przepisu, co na język polski może być tłumaczone
    jako „transakcje incydentalne/uboczne”. Termin „incydentalny” wg Słownika języka
    polskiego (Słownika Wydawnictwa Naukowego PWN) oznacza przy tym „mający małe
    znaczenie lub zdarzający się bardzo rzadko”, natomiast termin „uboczny” oznacza
    „dotyczący czegoś pośrednio, mniej istotny lub dodatkowy”. Transakcje o charakterze
    „incydentalnym” oznaczają zdarzenia występujące nie tyle rzadko, ile ubocznie, przy
    określonej okazji, nawet gdyby występowały w sposób powtarzalny. Pojęcie
    „incydentalności” odnosi się więc nie tyle do samej częstotliwości występowania danego
    zdarzenia, co raczej do jego poboczności względem zasadniczej działalności podatnika.
    Także w wersji francuskiej omawianej VI Dyrektywy użyto określenia „accessoire”, a w
    wersji niemieckiej „Hilfsumsaetze”, co wskazuje, że w analizowanym kontekście istotne
    jest, aby były to czynności poboczne, czy też pomocnicze do zasadniczej działalności
    podatnika (wspomniane powyżej trzy wersje językowe VI Dyrektywy są kompatybilne i
    wskazują na pomocniczy, poboczny charakter omawianych czynności). Podobnie, polska
    wersja językowa Dyrektywy 2006/112, która zastąpiła VI Dyrektywę, odstępuje od
    sformułowania „transakcje sporadyczne” i określa omawiane czynności jako „transakcje
    pomocnicze”.
    Transakcje pomocnicze zatem to takie, które nie są związane z zasadniczą działalnością
    podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i koniecznym
    uzupełnieniem tej działalności. Tak więc, aby ocenić, czy dana czynność może być uznana
    za pomocniczą, należy wziąć pod uwagę przede wszystkim to, czy stanowi ona
    uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika. Jeżeli dana działalność
    stanowi stały i niezbędny element wbudowany w funkcjonowanie przedsiębiorstwa
    podatnika, to transakcje takie nie mogą być uznane za pomocnicze.
    Zatem, aby ocenić, czy świadczona usługa ma charakter „pomocniczy”, należy wziąć pod
    uwagę to, czy stanowi ona uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika.
    Z przedstawionego przez Pana we wniosku opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan
    działalność gospodarczą niezwiązaną z najmem nieruchomości. Ponadto, jest Pan
    współwłaścicielem domu jednorodzinnego domu jednorodzinnego, który wraz z bratem
    odziedziczył Pan po rodzicach. Nieruchomości tej nie wprowadził Pan w ewidencję
    środków trwałych. Wskazał Pan ponadto, że wskazaną we wniosku nieruchomość
    wynajmuje Pan firmie, która wynajęła ją na cele mieszkaniowe swoich pracowników. Z
    wniosku wynika, że wynajem ten miał charakter prywatny, bowiem nie był prowadzony w
    ramach prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej. Umowę najmu zawarł Pan
    jako osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej w tym zakresie. Dochody z
    tego najmu są opodatkowane ryczałtem ewidencjonowanym 8,5%.

    Pana wątpliwości dotyczą określenia czy przychody uzyskiwane z najmu prywatnego
    (wynajem domu firmie na cele mieszkaniowe), który nie jest prowadzony w ramach
    działalności gospodarczej, wliczają się do limitu 200 000 zł, o którym mowa w art. 113 ust.
    1 ustawy o VAT (zwolnienie podmiotowe z VAT).
    Odpowiadając na Pana wątpliwości w pierwszej kolejności zauważenia wymaga, że jak
    wcześniej wskazano, świadczenie usług najmu wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy
    definicję działalności gospodarczej, jeżeli jest wykonywane w sposób ciągły do celów
    zarobkowych.
    Tym samym w okolicznościach niniejszej sprawy na gruncie ww. przepisów dokonywana
    przez Pana czynność najmu domu jednorodzinnego na gruncie ustawy o podatku od
    towarów i usług wypełnia definicję działalności gospodarczej określoną w art. 15 ust. 2
    ustawy. Przedmiotowy budynek stanowi majątek wykorzystywany w prowadzonej przez
    Pana działalności gospodarczej.
    Bez znaczenia, dla uznania Pana za podatnika podatku od towarów i usług prowadzącego
    działalność gospodarczą w rozumieniu podatku VAT z tytułu najmu budynku, pozostaje
    okoliczność jego wynajmu w ramach tzw. „najmu prywatnego”. Należy wskazać, że na
    gruncie przepisów ustawy o VAT działalność gospodarcza obejmuje czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów (w tym przypadku budynku) w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych z tytułu tej czynności.
    Tym samym, skoro świadczy Pan usługę najmu domu jednorodzinnego, to w kontekście
    powołanych przepisów ustawy, najem ten stanowi, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, odpłatne
    świadczenie usług w ramach prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. W konsekwencji jest Pan podatnikiem podatku VAT, o
    którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, z tytułu ww. najmu.
    Prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej w zakresie usługi najmu
    przedmiotowego budynku nie można uznać za działalność świadczoną pomocniczo. Jest to
    - jak jednoznacznie wynika z przedstawionego opisu sprawy - obok działalności
    niezwiązanej z najmem nieruchomości, drugi rodzaj wykonywanej przez Pana, na
    podstawie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, działalności gospodarczej.
    Zatem najem nie ma charakteru transakcji pomocniczych względem prowadzonej przez
    Pana działalności niezwiązanej z najmem nieruchomości, lecz jest to transakcja
    podstawowa - w zakresie odrębnego rodzaju (przedmiotu) wykonywanej przez Pana
    działalności gospodarczej. Jednocześnie usługa ta nie ma charakteru incydentalnego,
    okazjonalnego, lecz ma charakter ciągły. Zatem usługa najmu nieruchomości, którą Pan
    świadczy, nie jest usługą pomocniczą, o której mowa w art. 113 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy.
    Ponadto zwrócić należy uwagę, że zwolnienie wynikające z art. 113 ustawy jest
    zwolnieniem podmiotowym, co oznacza, że jest związane bezpośrednio z podmiotem
    prowadzącym działalność gospodarczą, która w standardowych warunkach podlegałaby
    opodatkowaniu. Zwolnienie to odnosi się do konkretnego limitu wynikającego ze
    sprzedaży (odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług) danego
    podatnika. Skoro, jak wyżej wskazano wykonuje Pan oprócz działalności gospodarczej
    niezwiązanej z najmem nieruchomości również działalność gospodarczą w zakresie
    wynajmu, to na podstawie art. 113 ust. 1 pkt 2 lit. b przychody uzyskiwane z tej
    działalności również powinny być wliczane do limitu, o którym mowa w art. 113 ust. 1
    ustawy.
    W konsekwencji należy stwierdzić, że przychody z najmu prywatnego, który nie jest
    prowadzony w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, podlegają wliczeniu do
    limitu 200 000 zł, o którym mowa art. 113 ust. 1 ustawy o VAT.
    Tym samym Pana stanowisko, względem zadanego we wniosku pytania, należy uznać za
    nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Organ informuje, że wydana interpretacja dotyczy wyłącznie Pana sytuacji
    prawnopodatkowej oraz sprawy będącej przedmiotem zadanego pytania i została wydana
    w oparciu o przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu
    faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem
    interpretacji pokrywał się będzie ze stanem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy lub stanu prawnego, udzielona odpowiedź
    traci swą aktualność. Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony
    odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111, ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.