Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP4/443-173/14-4/EWW
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2014-06-27
Teza: Opodatkowanie sprzedaży działek przeznaczonej pod zabudowę.
Słowa kluczowe: dostawa; działki; grunty; opodatkowanie; podatnik
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku z dnia 1 kwietnia 2014 r. (data wpływu do Izby Skarbowej w Poznaniu 3 kwietnia 2014 r., data wpływu do Biura KIP w Lesznie 8 kwietnia 2014 r.) uzupełnionym pismem z dnia 16 czerwca 2014 r. (data wpływu 17 czerwca 2014 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 3 kwietnia 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek. Wniosek został uzupełniony pismem z dnia 16 czerwca 2014 r. (data wpływu 17 czerwca 2014 r.) o doprecyzowanie opisu sprawy.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca w wyniku toczącego się postępowania spadkowego, na mocy postanowień: Sądu Powiatowego z dnia 21 marca 1963 r. i 27 grudnia 1970 r. oraz postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 17 września 1992 r., stał się współwłaścicielem w 1/3 majątku. Pozostałymi spadkobiercami byli: matka oraz brat. Następnie Wnioskodawca w drodze dziedziczenia ustawowego na podstawie prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 8 listopada 2000 r. nabył 1/2 spadku po zmarłej w dniu 7 maja 2000 r. matce. Drugim spadkobiercą jest brat Wnioskodawcy.

W wyniku umowy o podział spadku i zniesienie współwłasności sporządzonej dnia 5 maja 2004 r. Wnioskodawca stał się właścicielem działek, obecnie o numerach 57/16, 57/20 i 116/6 zapisanych w księdze wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy.

Rada Gminy uchwałą z dnia 8 listopada 2013 r. przyjęła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenów należących do Wnioskodawcy. Przeznaczenie działek określono jako: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zabudowa letniskowa, zabudowa zagrodowa i upraw polnych, tereny komunikacji.

W oparciu o ustalenia planu miejscowego Wnioskodawca przystąpił do procedury dokonania podziału (scalania) działek.

Spadkodawcy, po których dziedziczy Wnioskodawca nie prowadzili działalności gospodarczej, a nieruchomości których byli właścicielami stanowiły nieruchomości rolne. Nieruchomości te nie były przez spadkodawców nabyte w celach prowadzenia działalności gospodarczej lub dokonywania nimi obrotu.

Wnioskodawca (spadkobierca) również nie prowadzi działalności gospodarczej.

Wnioskodawca będący spadkobiercą, jak wskazano wyżej, nabył nieruchomości w drodze dziedziczenia, a tym samym stanowią one majątek będący w posiadaniu jego rodziny od kilkudziesięciu lat. Tym samym Wnioskodawca nie nabył wyżej opisanych nieruchomości w celu wykorzystywania ich do prowadzenia działalności gospodarczej lub dokonywania nimi obrotu. Nabyte nieruchomości stanowią jego prywatny majątek. Wnioskodawca zamierza dokonać sprzedaży odziedziczonych nieruchomości (działek powstałych w wyniku podziału). Sprzedaż nieruchomości, której zamierza dokonać Wnioskodawca będzie sprzedażą nieruchomości będących „w rodzinie” od kilkudziesięciu lat.

Wnioskodawca uzyskanych ze sprzedaży kwot nie zamierza przeznaczać na zakup kolejnych nieruchomości, którymi dokonywałby obrotu. Zatem nie zamierza on dokonywać obrotu nieruchomościami. Sprzedaż działek będzie stanowiła sprzedaż prywatnego majątku Wnioskodawcy.

W uzupełnieniu do wniosku poinformowano, że:

1.  Wnioskodawca nie sprzedaje działek, plan zagospodarowania przestrzennego wszedł dopiero w życie, a pytanie dotyczy ewentualnej przyszłej sprzedaży. Wnioskodawca nie zamierza sprzedać kilkunastu działek jednorazowo lub w krótkim czasie, ale zamierza sprzedać pojedyncze działki;
2.  Wnioskodawca w ciągu ostatnich kilku lat sprzedał pojedyncze działki (łącznie 6 działek, 1 2 działek rocznie), które były w poprzednim planie zagospodarowania przestrzennego, na terenie przyległym do tego, którego dotyczy pytanie;
3.  Wnioskodawca nie wnioskował o objęcie otrzymanych w spadku nieruchomości planem zagospodarowania przestrzennego. Plan wynikał ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, które było uchwalone wiele lat wcześniej;
4.  Wnioskodawca nie jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej;
5.  Nieruchomości wskazane we wniosku nie były wykorzystywane w działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, w tym działalności rolniczej, o której mowa w art. 2 pkt 15 ww. ustawy;
6.  Działki nie były udostępnione innym osobom na podstawie umowy najmu, dzierżawy, użyczenia itp.;
7.  Wnioskodawca nie poniósł i nie planuje ponosić żadnych nakładów finansowych w celu przygotowania nieruchomości do sprzedaży. Wnioskodawca nie dokonywał uzbrojenia terenu, jego ogrodzenia. Wnioskodawca nie podejmował również innych działań zmierzających do zwiększenia wartości nieruchomości lub ich atrakcyjności. Wnioskodawca nie zamierza zamieszczać ogłoszeń o sprzedaży nieruchomości w środkach masowego przekazu, tj. w prasie, radiu lub telewizji. Wnioskodawca podpisał umowę z biurem pośrednictwa nieruchomości.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy w sytuacji sprzedaży przez Wnioskodawcę kilkunastu działek (stanowiących jego prywatny majątek i będących w jego rodzinie od kilkudziesięciu lat) zgodnie z przedstawionym opisem sprawy, będzie on podatnikiem podatku od towarów i usług i w konsekwencji czynność ta podlegać będzie opodatkowaniu tym podatkiem?

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionej sprawie sprzedaż prywatnego majątku - w postaci nieruchomości - nabytego przez niego w drodze dziedziczenia i będącego wcześniej własnością spadkodawców - rodziców Wnioskodawcy (nieruchomości będących w jego rodzinie od kilkudziesięciu lat), z której to sprzedaży pieniądze nie będą przeznaczone na zakup nieruchomości w celu dokonywania nimi obrotu, będzie stanowiło zbycie prywatnego majątku i będzie wykonywaniem prawa własności, a tym samym sprzedaż prywatnego majątku nie będzie stanowiła wykonywania działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. W konsekwencji Wnioskodawca nie stanie się podatnikiem podatku od towaru i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, a więc czynność sprzedaży działek nie będzie podlegała opodatkowaniu tym podatkiem.

Aktualizacja obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług następuje po ziszczeniu się dwóch przesłanek:

*   podmiotowej, która zostaje spełniona gdy podmiot dokonujący danej czynności jest podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2014 r. o podatku od towarów i usług,
*   przedmiotowej, gdy dany podmiot dokonuje czynności objętych opodatkowaniem na gruncie ww. ustawy.

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podlega m.in. odpłatna dostawa towaru.

W myśl art. 2 pkt 6 cyt. ustawy, obowiązującej od dnia 1 stycznia 2011 r., przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Art. 7 ust. 1 cyt. ustawy stanowi, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (\`(...)\`).

Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 powołanej wyżej ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem był podatnikiem podatku od towarów i usług.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 - podatnikiem podatku od towaru i usług są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą bez względu na jej cel i rezultaty.

Zgodnie z definicją działalności gospodarczej zawartą w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, jej istotą jest wykonywanie jej przez podmiot działający w charakterze handlowca, usługodawcy lub producenta i to z określoną częstotliwością (zamiarem powtarzalności, a nie wyłącznie w celu jednorazowego wykonania danej czynności). Na działalność gospodarczą składa się wykonywanie czynności polegających na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Działalność gospodarczą cechuje pewien poziom profesjonalizmu jej prowadzenia, co w przypadku obrotu nieruchomościami oznaczałoby podejmowanie ekstraordynaryjnych działań.

W związku z powyższym, aby dostawę towarów uznać za działalność gospodarczą, należy wykazać, że w momencie jej realizacji podatnik miał zamiar dokonywać takich czynności wielokrotnie, a wykorzystywane przez niego towary czy usługi zostały nabyte w celu spożytkowania ich do wykonywania tej czynności.

Zgodnie z treścią art. 924 k.c. spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy. Art. 925 k.c. stanowi, że spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku. Z chwilą otwarcia spadku spadkobierca nabywa spadek, tj. z mocy samego prawa (ex lege) wstępuje w ogół praw i obowiązków zmarłego. Zasada ta dotyczy każdego spadkobiercy, ustawowego i testamentowego. Z przepisów art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP wynika konstytucyjne prawo do dziedziczenia. Z chwilą otwarcia spadku spadkobierca nabywa prawo do dziedziczenia uznawane w literaturze za prawo podmiotowe do spadku traktowane jako swoista całość (bliżej M. Pazdan (w:) K. Pietrzykowski, Komentarz, t. II, s. 1022 i cyt. tam literatura). Nabycie spadku ma charakter sukcesji uniwersalnej (J. Piątowski, H. Witczak, J. Kawałko (w:) System prawa prywatnego, t. 10, s. 131-133), przy czym jest niezależne od woli i wiedzy uprawnionego oraz jakichkolwiek innych zdarzeń.

Nieruchomości, które Wnioskodawca zamierza sprzedać, należą do jego majątku prywatnego. Nie zostały nabyte w celu obrotu nimi. Nieruchomości te należały do rodziny Wnioskodawcy od kilkudziesięciu lat, a on stał się ich właścicielem z mocy prawa - w wyniku nabycia spadku (dziedziczenia ustawowego).

Planowana sprzedaż działek ma charakter zarządu prywatnym majątkiem, nie będzie stanowiła regularnego i powtarzalnego źródła dochodów dla Wnioskodawcy. Pieniędzy uzyskanych ze sprzedaży Wnioskodawca nie zamierza przeznaczać na zakup kolejnych nieruchomości i ich sprzedaży.

Należy zauważyć, że działalnością handlową w postaci sprzedaży majątku osobistego (prywatnego), nie jest sprzedaż majątku który nie został nabyty w celach odsprzedaży (handlowych). W każdym przypadku decydujące znaczenie powinien mieć zamiar nabycia gruntów, które następnie są sprzedawane przez nabywcę (por. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 listopada 2009 r., I SA/Po 423/09).

Przedstawione stanowisko jest zgodne z prezentowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz interpretacjach podatkowych. Przedstawione stanowisko znajduje potwierdzenie m.in. w wyroku NSA z dnia 18 października 2011 r. (sygn. akt I FSK 1536/10), z dnia 9 listopada 2011 r. (sygn. akt I FSK 1658/11), z dnia 9 listopada 2011 r. (sygn. akt I FSK 1656/11) oraz WSA z dnia 1 grudnia 2011 r. (sygn. akt I SA/Po 670/11), z dnia 14 grudnia 2011 r. (sygn. akt I SA/Po 730/11), NSA z dnia 23 kwietnia 2013 r. (I FSK 686/12 ), a także w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach nr IBPP1/443 225/12/ES, wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w połączonych sprawach C-180/10 i C-181/10.

W przedstawionym zakresie Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 wskazał, że nie jest działalnością handlową sprzedaż majątku osobistego (prywatnego), który nie został nabyty w celach odsprzedaży (w celach handlowych), lecz spożytkowania w celach prywatnych. Liczba i zakres transakcji sprzedaży gruntów nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem opodatkowania, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.

Podsumowując należy wskazać, że Wnioskodawca nie nabył działek w celach sprzedaży, ale stał się ich właścicielem w drodze dziedziczenia po rodzicach (ex lege). Działki nigdy nie były wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Działki stanowią prywatny majątek Wnioskodawcy. Pieniędzy uzyskanych ze sprzedaży działek Wnioskodawca nie zamierza przeznaczać na zakup innych nieruchomości w celu dokonywania nimi obrotu. Wobec powyższego planowana sprzedaż działek będzie neutralna podatkowo na gruncie podatku od towarów i usług.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.) - zwanej dalej ustawą - opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez dostawę towarów - w myśl art. 7 ust. 1 ustawy - rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii (art. 2 pkt 6 ustawy).

Zgodnie zatem z ww. przepisami grunty spełniają definicję towaru wynikającą z powyższego przepisu, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę - w rozumieniu art. 7 ustawy - podlega jednak opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy - podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel i rezultat takiej działalności.

Jak wynika natomiast z art. 15 ust. 2 ustawy - działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej - zawarta w ustawie - ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE L 347.1 ze zm.; dalej: Dyrektywa) - „podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

Zarówno z brzmienia powołanego przepisu Dyrektywy, jak i art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy wynika, że warunkiem niezbędnym do uznania danego podmiotu za podatnika podatku VAT jest ustalenie, czy działa on niezależnie, jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik czy wykonujący wolny zawód.

Należy zauważyć, że dla uznania danego podmiotu za podatnika nie ma znaczenia rezultat prowadzonej działalności. Oznacza to, że aby uznać działalność podmiotu za działalność gospodarczą nie jest konieczne, aby przyniosła ona jakiekolwiek efekty. Podatnikiem jest zatem również podmiot prowadzący działalność generującą straty, a nawet podmiot, który w ogóle nie dokona żadnej sprzedaży.

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C 181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalności gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.

Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

W niniejszej sprawie konieczne stało się zatem ustalenie, czy w świetle przedstawionych informacji Zainteresowany w celu planowanej sprzedaży działek, podejmował będzie aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkować będzie koniecznością uznania go za podmiot prowadzący „działalność gospodarczą” w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż ta nastąpi w ramach zarządu jego majątkiem prywatnym.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca w wyniku toczącego się postępowania spadkowego, stał się współwłaścicielem w 1/3 majątku. Następnie w drodze dziedziczenia ustawowego na podstawie prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego nabył on 1/2 spadku po zmarłej matce. Drugim spadkobiercą jest brat Zainteresowanego.

W wyniku umowy o podział spadku i zniesienie współwłasności Wnioskodawca stał się właścicielem działek, obecnie o numerach 57/16, 57/20 i 116/6 zapisanych w księdze wieczystej. Rada Gminy uchwałą z dnia 8 listopada 2013 r. przyjęła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenów należących do Zainteresowanego. Przeznaczenie działek określono jako: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zabudowa letniskowa, zabudowa zagrodowa i upraw polnych, tereny komunikacji. Wnioskodawca nie wnioskował o objęcie otrzymanych w spadku nieruchomości planem zagospodarowania przestrzennego  plan wynikał ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, które było uchwalone wiele lat wcześniej. W oparciu o ustalenia planu miejscowego przystąpił on do procedury dokonania podziału działek i zamierza dokonać ich sprzedaży. Zainteresowany nie prowadzi działalności gospodarczej i nie jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Uzyskanych ze sprzedaży kwot nie zamierza przeznaczać na zakup kolejnych nieruchomości, którymi dokonywałby obrotu. Będące przedmiotem pytania działki nie były wykorzystywane w działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, w tym działalności rolniczej, o której mowa w art. 2 pkt 15 ustawy. Nie były one udostępnione innym osobom na podstawie umowy najmu, dzierżawy, użyczenia itp. Zainteresowany nie poniósł i nie planuje ponosić żadnych nakładów finansowych w celu przygotowania nieruchomości do sprzedaży. Nie dokonał on uzbrojenia terenu czy jego ogrodzenia. Wnioskodawca nie podejmował również innych działań zmierzających do zwiększenia wartości nieruchomości lub ich atrakcyjności. Nie zamierza zamieszczać ogłoszeń o sprzedaży nieruchomości w środkach masowego przekazu, tj. w prasie, radiu lub telewizji. Zainteresowany podpisał umowę z biurem pośrednictwa nieruchomości. W ciągu ostatnich kilku lat Wnioskodawca sprzedał pojedyncze działki (łącznie 6 działek, 1 2 działek rocznie), które były w poprzednim planie zagospodarowania przestrzennego, na terenie przyległym do tego którego dotyczy pytanie.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika zatem, że w przedmiotowej sprawie wystąpiły pojedyncze z okoliczności wskazanych przykładowo w treści orzeczeń TSUE, związane z podziałem nieruchomości i podpisaniem umowy z biurem nieruchomości, jednak zaznaczyć należy, że powyższe dotyczy gruntu otrzymanego w drodze darowizny (a zatem nie nabytego w celu dalszej odsprzedaży) oraz niewykorzystywanego do celów zarobkowych przez Zainteresowanego.

Przedstawione okoliczności faktyczne sprawy w żadnym zakresie nie wskazują, że aktywność Wnioskodawcy w przedmiocie zbycia przedmiotowych działek jest porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem. Zainteresowany nie nabył tych działek w celu ich odsprzedaży, nie wnioskował o ich objęcie planem zagospodarowania przestrzennego, nie poniósł i nie planuje ponosić żadnych nakładów finansowych w celu przygotowania ich do sprzedaży, nie dokonywał uzbrojenia terenu ani jego ogrodzenia, nie podejmował innych działań zmierzających do zwiększenia wartości nieruchomości lub ich atrakcyjności.

Prawidłowe jest wobec tego przyjęcie, że Zainteresowany, tak jak każda osoba fizyczna posiadająca nieruchomość, w ramach prawidłowego zarządu swoim majątkiem prywatnym, dokonuje jego zbycia. Nie można bowiem uznać, że czynności dokonane przez Wnioskodawcę w tym zakresie przybrały formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą i zorganizowaną. Wobec powyższego, zbycie kilku działek wchodzących w skład nieruchomości otrzymanej w spadku, nie będzie stanowić działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdyż brak jest przesłanek świadczących o takiej aktywności Zainteresowanego w przedmiocie zbycia opisanych działek, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem. To wskazuje, że w takim przypadku będziemy mieli do czynienia z czynnościami mieszczącymi się w ramach zarządu majątkiem prywatnym – niemających cech działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy.

Mając zatem na uwadze przedstawiony opis sprawy i obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa oraz powołane orzeczenie TSUE należy stwierdzić, że Wnioskodawca dokonując dostaw działek wydzielonych z nieruchomości otrzymanej w spadku, będzie korzystał z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, a zatem w odniesieniu do tych czynności nie będzie można uznać go za podatnika prowadzącego w tym zakresie działalność gospodarczą.

Podsumowując, sprzedaż kilkunastu działek której zamierza dokonać Wnioskodawca, nie wypełni definicji działalności gospodarczej, zawartej w art. 15 ust. 2 ustawy, w związku z czym Zainteresowany z tego tytułu nie wstąpi w rolę podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. Zatem sprzedaż działek nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy uznano za prawidłowe, jednak na podstawie innego uzasadnienia niż wskazane przez niego.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.