Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.38.2025.2.KR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-04
Teza: Skutki podatkowe zniesienia współwłasności nieruchomości; przejęcie przez drugiego współwłaściciela w całości kredytu
hipotecznego zaciągniętego pierwotnie przez współwłaścicieli i
dokonanie spłaty (zwolnienie z długu). Przejęcie długu
(kredytu) przez inną osobę; spłata kredytu; cele
mieszkaniowe.
Słowa kluczowe: cel-cele mieszkaniowe
nabycie
nieruchomości-nabycie nieruchomości
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
ulga-ulga mieszkaniowa
wydatek-wydatki mieszkaniowe
zniesienie-zniesienie współwłasności
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Sprzedaż nieruchomości i praw
majątkowych.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
1

Odpłatne zbycie nieruchomości, prawa wieczystego
użytkowania gruntów i spółdzielczego własnościowego
prawa do lokalu.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8-lit. a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 131
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 25-pkt 2-lit. a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 stycznia 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych
    zniesienia współwłasności nieruchomości. Uzupełnił go Pan pismem z 17 marca 2025 r.
    (wpływ 17 marca 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest osobą fizyczną podlegającą w Polsce obowiązkowi podatkowemu od
    całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł
    przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).
    W dniu 22 lipca 2021 r. Wnioskodawca wraz ze swoją partnerką dokonał nabycia
    zaprotokołowanego przez notariusza w (...) (...), za Rep. A Nr (...) nieruchomości - lokalu
    mieszkalnego położonego w (...) przy ulicy (...) nr (...) lok. nr (...), dla której Sąd Rejonowy
    dla (...) w (...) prowadzi księgę wieczystą o numerze KW: (...), w częściach ułamkowych po
    50% każdy. W celu sfinansowania jej nabycia, Wnioskodawca ze swoją partnerką, jako
    współkredytobiorcy zawarli w dniu 20 lipca 2021 r. umowę kredytu hipotecznego nr (...) z
    (...). Cena nabycia nieruchomości została ustalona na kwotę (...) zł.
    Zakup nieruchomości został sfinansowany w następujący sposób:
      a) wkład własny (...) zł pochodzący z własnych środków partnerki Wnioskodawcy;
      b) środki pozyskane z ww. umowy kredytu: (...) zł.
    Pozostała wartość kredytu do zapłaty wynosi: (...) zł (...) gr, tym:
      - (...) zł (...) gr części kapitałowej kredytu;
      - (...) zł (...) gr części odsetkowej kredytu.
    Wnioskodawca poniósł z własnego majątku nakłady na nieruchomość, które zostały
    wycenione przez Wnioskodawcę oraz Jego partnerkę na kwotę (...) zł.
    Wnioskodawca ze swoją partnerką planują dokonać zniesienia współwłasności, w ten
    sposób, że Wnioskodawca ma przenieść na rzecz partnerki własność przysługującej Mu
    części nieruchomości, w wyniku czego partnerka Wnioskodawcy ma zostać jedynym
    właścicielem nieruchomości, Wnioskodawca zaś ma zostać zwolniony z długu
    wynikającego z ww. umowy kredytu, tj. ze wszelkich zobowiązań wynikających z zawartej
    umowy kredytu oraz otrzymać zwrot poniesionych nakładów na nieruchomość w
    wysokości (...) zł.
    Wartość rynkowa nieruchomości wynosi (...) zł.

    Uzupełnienie zdarzenia przyszłego
    W piśmie z 17 marca 2025 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku, udzielił Pan
    następujących odpowiedzi na zadane w wezwaniu pytania:
      a) jaka jest forma prawna nabytego (zakupionego w 2021 r.) przez Pana i Pana
        partnerkę lokalu mieszkalnego, będącego przedmiotem planowanego zniesienia
        współwłasności (np. spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego,
        lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość, prawo do domu
        jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, własność budynku mieszkalnego
        wraz z gruntem (inny – jaki?))?
    Odpowiedź: Jest to lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość.
      b) prosimy wskazać przewidywaną/przybliżoną datę zniesienia współwłasności ww.
        lokalu mieszkalnego?
    Odpowiedź: Zniesienie współwłasności planowane jest na kwiecień-maj 2025 r.
      c) na mocy jakiego dokumentu nastąpi ww. zniesienie współwłasności; czy nastąpi na
        podstawie aktu notarialnego?
    Odpowiedź: Zniesienie współwłasności nastąpi na mocy umowy zaprotokołowanej w
    formie aktu notarialnego.
      d) czy kredyt hipoteczny, o którym mowa we wniosku, został zaciągnięty przez
        kredytobiorców, tj. Pana i Pana partnerkę, w banku lub spółdzielczej kasie
        oszczędnościowo-kredytowej, mających siedzibę w państwie członkowskim Unii
        Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru
        Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej?
    Odpowiedź: Kredyt hipoteczny został zaciągnięty przez Wnioskodawcę i przez Jego
    partnerkę w banku, a dokładniej w (...) z siedzibą w (...).
      e) czy z umowy kredytowej wynikało, że wszyscy kredytobiorcy (Pan wraz z Pana
        partnerką) odpowiadają solidarnie za wynikające z niej zadłużenie?
    Odpowiedź: Z umowy kredytowej wynikało, że wszyscy kredytobiorcy odpowiadają
    solidarnie za wynikające z niej zadłużenie.
      f) na jakiej podstawie i warunkach zostanie Pan zwolniony z obowiązku świadczenia
        w postaci spłaty zadłużenia wobec banku, który udzielił ww. kredytu hipotecznego?
        Czy przejęcie przez Pana partnerkę długu wynikającego z ww. kredytu
        hipotecznego nastąpi za wiedzą i zgodą banku i zostanie potwierdzone przez bank
        w drodze zmiany umowy kredytu (np. aneks do umowy kredytowej)?
    Odpowiedź: Przejecie długu przez Wnioskodawcy partnerkę odbędzie się za zgodą banku,
    który udzielił kredytu hipotecznego i zostanie dokonane na podstawie zmiany umowy
    dokonanej w formie aneksu do umowy. Na mocy tego dokumentu, jedynym kredytobiorcą
    odpowiedzialnym za spłatę zadłużenia wynikającego z kredytu hipotecznego będzie
    partnerka Wnioskodawcy.
      g) czy warunkiem zwolnienia Pana z zobowiązania kredytowego wobec banku
        poprzez jego spłatę przez Pana partnerkę będzie przekazanie na jej rzecz Pana
        udziału w prawie własności do ww. lokalu mieszkalnego, poprzez zawarcie umowy
        zniesienia współwłasności?
    Odpowiedź: Warunkiem zwolnienia Wnioskodawcy z zobowiązania kredytowego wobec
    banku będzie przekazanie na rzecz partnerki udziałów Wnioskodawcy w nieruchomości
    poprzez zawarcie umowy zniesienia współwłasności.

      h) czy warunkiem przeniesienia przez Pana udziału w prawie własności do ww. lokalu
        mieszkalnego na rzecz Pana partnerki, poprzez zawarcie umowy zniesienia
        współwłasności, będzie również dokonanie na Pana rzecz wypłaty kwoty (...) zł
        (zwrot poniesionych nakładów na nieruchomość)?
    Odpowiedź: Warunkiem przeniesienia przez Wnioskodawcę współwłasności udziału w
    prawie własności do ww. lokalu mieszkalnego na rzecz partnerki, będzie również spłata na
    rzecz Wnioskodawcy przez partnerkę poniesionych przez Wnioskodawcę nakładów na
    nieruchomość w wysokości (...) zł.
    Pytania
      1. Czy zniesienie współwłasności nieruchomości w zamian za zwolnienie
        Wnioskodawcy z długu wynikającego z zawartej umowy kredytu hipotecznego i
        otrzymanie zwrotu nakładów stanowi dla Wnioskodawcy czynność prawną
        generującą po Jego stronie przychód z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o
        podatku dochodowym od osób fizycznych?
      2. Czy przejęcie przez partnerkę Wnioskodawcy kredytu i zwolnienie Wnioskodawcy z
        długu wynikającego z zawartej umowy kredytu będzie stanowić dla Wnioskodawcy
        wydatek na własne cele mieszkaniowe, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131
        ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    Pana stanowisko w sprawie
    Ad 1
    Zdaniem Wnioskodawcy, zniesienie współwłasności nieruchomości w zamian za
    zwolnienie Wnioskodawcy z długu wynikającego z zawartej umowy kredytu hipotecznego i
    otrzymanie zwrotu nakładów nie stanowi dla Wnioskodawcy czynności prawnych
    generujących po Jego stronie przychodu z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Ad 2
    Zdaniem Wnioskodawcy, przejęcie przez partnerkę Wnioskodawcy kredytu i zwolnienie
    Wnioskodawcy z długu wynikającego z zawartej umowy kredytu będzie stanowić dla
    Wnioskodawcy wydatek na własne cele mieszkaniowe, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt
    131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Uzasadnienie
    Ad 1
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów
    wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów
    Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W oparciu o powyższy przepis opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika z wyjątkiem
    tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych
    zawartym w ww. ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.
    Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł
    przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy, źródłem przychodu jest odpłatne zbycie,
    z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,

      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      d) innych rzeczy,
    - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało
    dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych
    określonych w lit. a)-c) - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
    którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku,
    licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te
    odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
    Tym samym, każda czynność prawna, której przedmiotem jest odpłatne zbycie
    nieruchomości lub praw wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, stanowi źródło przychodów w rozumieniu tego
    przepisu, jeżeli zostanie dokonana w określonym czasie, tj. przed upływem pięciu lat,
    licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie
    następuje w wykonaniu działalności gospodarczej.
    Przepis art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że za
    przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
    szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
    wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
    przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu
    zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
    indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
    osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
    ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o
    pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty,
    nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych wart. 12-
    14 i art. 17.
    Wskazać należy, że instytucja kredytu uregulowana została przepisami prawa bankowego.
    Przez umowę kredytu - zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. -
    Prawo bankowe - bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
    oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
    kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie,
    zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty
    oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Zatem, otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie
    kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w
    przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu lub jego części, wtedy bowiem
    kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu
    ustawy).
    W świetle powyższego, nie można uznać, że w chwili zwolnienia z długu po stronie
    kredytobiorcy powstałby przychód podlegający opodatkowaniu. W sytuacji zwolnienia z
    długu (zmiany stron umowy kredytowej), po stronie takiej osoby nie dojdzie zatem do
    powstania przychodu z innych źródeł, o którym mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji nie ciąży na takiej osobie obowiązek
    zapłaty podatku dochodowego.
    Uzasadniając swoje stanowisko, Wnioskodawca pragnie powołać się na jednolitą linię
    orzeczniczą, w tym na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2020 r.,
    sygn. akt II FSK 1196/18, w którym to Sąd stwierdził, że:

    „Przeniesienie prawa własności nieruchomości w zamian za zwolnienie z długu nie ma
    odpłatnego charakteru, gdyż przenoszący to prawo nie uzyskuje przysporzenia
    majątkowego - nie powiększają się jego aktywa majątkowe, a jedynie zmienia się ich
    struktura.”
    „Przeniesienie prawa własności nieruchomości w zamian za zwolnienie z długu
    hipotecznego obciążającego tę nieruchomość, dokonane w ramach czynności świadczenia
    w miejsce wykonania, nie stanowi odpłatnego zbycia nieruchomości w rozumieniu art. 10
    ust. 1 pkt 8 ustawy z 26.7.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z
    2019 r. poz. 1387 ze zm.)”
    Ww. pogląd ten znajduje potwierdzenie w innych wyrokach Naczelnego Sądu
    Administracyjnego: z dnia (sygn. akt II FSK 1384/1011, sygn. akt FSK 1384/10), z dnia 12
    czerwca 2012 r. (sygn. akt II FSK 1260/11), z dnia 9 lipca 2013 r. (sygn. akt II FSK 2312/11), z
    dnia 21 marca 2014 r. (sygn. akt II FSK 835/12), z dnia 20 kwietnia 2016 r. (sygn. akt II FSK
    669/14) i z dnia 5 maja 2017 r. (sygn. akt II FSK 3144/15).
    Jednocześnie uznać należy, że otrzymanie kwoty (...) zł przez Wnioskodawcę nie będzie
    stanowiło dla Niego przychodu.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychodami
    (...) są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń.
    W orzecznictwie i praktyce interpretacyjnej wskazuje się, że elementem istotnym dla
    uznania danego świadczenia za przychód podatkowy jest uzyskanie przez podatnika
    realnego przysporzenia majątkowego (zob. NSA w wyroku z 15 listopada 2012 r., sygn. akt
    II FSK 752/11, w wyroku z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt II FSK 1248/11).
    Powyższe oznacza, że nie każda otrzymana przez podatnika kwota prowadzi do powstania
    po jego stronie przychodu podatkowego. Dla rozpoznania przychodu podatkowego w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie jest wystarczające
    zidentyfikowanie strumienia pieniężnego, który płynie w kierunku podatnika. Konieczne
    jest przy tym również ustalenie, że mamy do czynienia ze świadczeniem, które powoduje
    rzeczywiste wzbogacenie się podatnika - przyrost w jego majątku.
    W związku z powyższym należy uznać, że do powstania przychodu podatkowego
    skutkującego realnym przysporzeniem majątkowym nie prowadzi zwrot wydatków
    poniesionych pierwotnie przez podatnika i następnie mu zwróconych. W takiej sytuacji
    koszty są w pierwszej kolejności ponoszone z własnych środków podatnika, a następnie
    zwracane na jego rzecz - a w konsekwencji po jego stronie nie powstaje przysporzenie
    majątkowe, lecz jedynie „wyrównanie” wcześniejszego uszczuplenia jego majątku.
    Ad 2
    Wskazać należy, że w myśl przepisu art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, wolne od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia
    nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 30e, w wysokości, która
    odpowiada iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele
    mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych,
    jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie trzech lat od końca
    roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, przychód uzyskany ze zbycia tej
    nieruchomości lub tego prawa majątkowego został wydatkowany na własne cele
    mieszkaniowe; udokumentowane wydatki poniesione na te cele uwzględnia się do
    wysokości przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych.
    Cytowany powyżej przepis art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wiąże skutki prawne w postaci zwolnienia od opodatkowania z faktem
    przeznaczenia - w warunkach określonych w ustawie - uzyskanego z tytułu odpłatnego

    zbycia nieruchomości i praw majątkowych dochodu wyłącznie na własne cele
    mieszkaniowe wymienione w przepisie art. 21 ust. 25 ww. ustawy.
    Powyższe zwolnienie obejmuje taką część dochodu uzyskanego z tytułu odpłatnego zbycia
    nieruchomości, jaka proporcjonalnie odpowiada udziałowi poniesionych wydatków na
    własne cele mieszkaniowe w osiągniętych przychodach z odpłatnego zbycia.
    W sytuacji, gdy przychód z odpłatnego zbycia zostanie w całości przeznaczony na cele
    mieszkaniowe, to wówczas uzyskany z tego tytułu dochód będzie w całości korzystał ze
    zwolnienia od podatku dochodowego.
    Cele mieszkaniowe, których sfinansowanie przychodem z odpłatnego zbycia
    nieruchomości lub praw majątkowych uprawnia do skorzystania ze zwolnienia z
    opodatkowania, wymienione zostały w art. 21 ust. 25 ww. ustawy.
    Stosownie do art. 21 ust. 25 pkt 1 i pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się:
      1) wydatki poniesione na:
        a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
          mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu,
          a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
          wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem
          lub lokalem,
        b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub
          udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni
          mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,
        c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim
          gruncie, prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim
          prawie, w tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz
          nabycie innego gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego
          gruntu lub udziału w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt
          131, grunt ten zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku
          mieszkalnego,
        d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
          mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
        e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne
          własnego budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu
          niemieszkalnego lub własnego pomieszczenia niemieszkalnego
        - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
        należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
        Szwajcarskiej;
      2) wydatki poniesione na:
        a) spłatę kredytu (pożyczki) oraz odsetek od tego kredytu (pożyczki) zaciągniętego
          przez podatnika przed dniem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia, o
          którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, na cele określone w pkt 1,
        b) spłatę kredytu (pożyczki) oraz odsetek od tego kredytu (pożyczki) zaciągniętego
          przez podatnika przed dniem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia, o
          którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, na spłatę kredytu (pożyczki), o
          którym mowa w lit. a,
        c) spłatę każdego kolejnego kredytu (pożyczki) oraz odsetek od tego kredytu
          (pożyczki) zaciągniętego przez podatnika przed dniem uzyskania przychodu z

          odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, na spłatę
          kredytu (pożyczki), o których mowa w lit. a lub b
        - w banku lub w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, mających
        siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
        należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
        Szwajcarskiej, z zastrzeżeniem ust. 29 i 30.
    W świetle natomiast art. 21 ust. 25a ww. ustawy, wydatki, o których mowa w ust. 25 pkt 1
    lit. a)-c), uznaje się za wydatki poniesione na cele mieszkaniowe, jeżeli przed upływem
    okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, nastąpiło nabycie własności rzeczy lub praw
    wymienionych w ust. 25 pkt 1 lit. a)-c), w związku z którymi podatnik ponosił wydatki na
    nabycie.
    Zgodnie natomiast z art. 21 ust. 30a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    wydatki, o których mowa w ust. 25 pkt 2, obejmują także wydatki na spłatę kredytu
    (pożyczki) oraz odsetek od tego kredytu (pożyczki), zaciągniętego w związku ze zbywaną
    nieruchomością lub prawem majątkowym na cele określone w ust. 25 pkt 1, w tym także
    gdy wydatki te odpowiadają równowartości wydatków uwzględnionych w kosztach
    uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)
    -c), które sfinansowane zostały tym kredytem (pożyczką).
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że na równo ze spłatą kredytu, jako wydatek na własne
    cele mieszkaniowe, należy rozumieć również uwolnienie Wnioskodawcy od długu
    wynikającego z kredytu hipotecznego.
    Do podobnych co Wnioskodawca wniosków doszedł Naczelny Sąd Administracyjny w
    wyroku z dnia 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt II FSK 996/14, w uzasadnieniu którego NSA
    stwierdził, że: „W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd pierwszej instancji
    zasadnie nie ograniczył się do ściśle językowej wykładni zwrotu normatywnego „na spłatę
    kredytu lub pożyczki” i uznał przy zastosowaniu innych reguł wykładni, że w zwrocie tym
    mieści się również instytucja przejęcia długu. Skoro ustawodawca nie zdefiniował
    wskazanego zwrotu normatywnego, tym samym za dopuszczalne należy uznać przyjęcie
    znaczenia jakie mu nadaje, w ramach wykładni systemowej zewnętrznej, prawo cywilne,
    zważywszy, że pojęcia „spłaty kredytu” nie można odnieść do konkretnego sposobu
    zaspokojenia roszczeń wierzyciela, lecz ogólnie do ich zaspokojenia. W stanie faktycznym
    sprawy niniejszej przejęcie długu podatniczki, jaki posiadała wobec banku z tytułu kredytu
    hipotetycznego zaciągniętego na nabycie nieruchomości mieszkalnej, przez nabywcę tej
    nieruchomości, spowodowało uwolnienie jej od tego długu. Nastąpił więc skutek tożsamy
    ze spłatą kredytu bezpośrednio bankowi. Co istotne, ustawodawca przedmiotowy zwrot
    odniósł do podatnika, jako dłużnika banku, a nie odwrotnie. Tym samym bez znaczenia
    pozostaje, czy osoba przejmująca dług, spłaci go bankowi czy też. Istotne jest, że bank na
    takie przejęcie długu wyraził zgodę. Zgodnie z art. 508 KC. zobowiązanie wygasa, gdy
    wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie przyjmuje. Innymi słowy dla
    wygaśnięcia i powstania zobowiązania istotna jest wola stron, bez niej zobowiązanie nie
    może zaistnieć lub wygasnąć. Prawo cywilne nie nadaje zobowiązaniu odrębnego bytu.”

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z treści ww. przepisu art. 9 ust. 1 ww. ustawy wynika, że opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z

    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę w katalogu
    zwolnień przedmiotowych ustawy, bądź od których zaniechano poboru podatku, w drodze
    rozporządzenia.
    Na podstawie art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Powyższa definicja przychodów ma charakter ogólny i znajduje zastosowanie, o ile w
    przepisach szczególnych ustawodawca nie uregulował tej kwestii odmiennie. Zatem
    zgodnie z tą definicją, do przychodów zalicza się wszelkie przysporzenia o charakterze
    pieniężnym, jak i niepieniężnym, w tym wartość otrzymanych nieodpłatnych świadczeń.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się – co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie – że
    pojęcie nieodpłatnego świadczenia ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje
    ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem
    jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami
    lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar
    finansowy.
    Również, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, przysporzeniem majątkowym i
    przychodem, w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    (art. 9 ust. 1), są nie tylko aktywa, które ulegają zwiększeniu u podatnika, ale także
    zmniejszenie jego pasywów.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji pojęcia
    „nieodpłatnego świadczenia”. Dokonując zatem wykładni gramatycznej, za „nieodpłatne
    świadczenie” uznać należy świadczenia „nie wymagające opłaty, takie, za które się nie
    płaci, bezpłatne”. Zatem należy przyjąć, że nieodpłatnym świadczeniem jest takie
    zdarzenie, którego skutkiem (następstwem) jest nieodpłatne przysporzenie majątku
    jednej osobie kosztem majątku innej osoby, innego podmiotu. Nieodpłatne świadczenie w
    znaczeniu prawa podatkowego obejmuje nie tylko świadczenie w rozumieniu prawa
    cywilnego (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony), ale w jego zakres wchodzą
    także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest
    uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne oraz
    gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku mające konkretny
    wymiar finansowy.
    Z kolei w treści art. 10 ust. 1 ww. ustawy, zostały określone źródła przychodów, gdzie m.in.
    wymienia się inne źródła (pkt 9).
    W myśl art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki

      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Należy podkreślić, że użyte w konstrukcji art. 20 ust. 1 ww. ustawy sformułowanie „w
    szczególności” świadczy o przykładowym katalogu przychodów z innych źródeł. Oznacza
    to, że przychodami z innych źródeł są także inne przychody, niewymienione wprost w tym
    przepisie. Tym samym uznaje się, że katalog ten nie jest katalogiem zamkniętym. O
    przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u
    podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Analizując wystąpienie ewentualnego obowiązku podatkowego w opisanym zdarzeniu
    przyszłym należy rozważyć, czy przeniesienie prawa własności udziału w nieruchomości –
    lokalu mieszkalnym w drodze zniesienia współwłasności, w zamian za zwolnienie z długu i
    otrzymanie ustalonej kwoty (spłaty), stanowi odpłatne zbycie udziału w nieruchomości w
    rozumieniu przepisu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    W myśl bowiem przepisu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
    Powyższy przepis formułuje generalną zasadę, że nienastępujące w wykonaniu
    działalności gospodarczej odpłatne zbycie nieruchomości, jej części, udziału w
    nieruchomości lub praw wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy, przed
    upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
    wybudowanie rodzi obowiązek podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego.
    W przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w
    nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww.
    ustawy, co do zasady decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych ma moment i sposób ich nabycia.
    W świetle powyższego, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości lub ww. praw majątkowych
    następuje przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło
    nabycie i nie zostaje dokonane w wykonywaniu działalności gospodarczej stanowi źródło
    przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Zauważyć jednocześnie należy, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych, jak
    również inne akty prawne, nie zawierają definicji „odpłatnego zbycia” rzeczy lub praw. W
    celu ustalenia znaczenia tych terminów należy więc posłużyć się wykładnią językową.
    Charakterystyczną cechą odpłatnego zbycia jest ekwiwalentność świadczeń stron, przy
    czym świadczenia stron względem siebie nie muszą mieć tego samego wymiaru
    ekonomicznego, ustalanego według kryteriów obiektywnych. Wskazać należy, że odpłatne
    czynności prawne charakteryzują się tym, że każda ze stron uzyskuje jakąś korzyść
    majątkową (niekoniecznie w postaci pieniężnej). Cechą umów odpłatnych jest to, że
    świadczenie jednej strony umowy znajduje swój odpowiednik w świadczeniu drugiej
    strony. Jest to sytuacja, gdy każda ze stron umowy uzyskuje ekwiwalent (równoważnik) dla

    świadczenia własnego. Nie dochodzi więc w takim przypadku do sytuacji, gdy tylko jedna
    ze stron odnosi korzyść z dokonanego świadczenia, a świadczenie zbywcy nie odbywa się
    kosztem uszczuplenia własnego majątku. Istotą odpłatnego zbycia jest bowiem to, że
    zbywca dokonując przysporzenia nie czyni tego kosztem własnego majątku, albowiem
    uzyskuje ekwiwalentne świadczenie, posiadające określony wymiar materialny,
    przejawiający się w zwolnieniu z długu.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęcia „nabycia”; należy
    zatem odwołać się do przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), a w szczególności do art. 155 § 1, który stanowi, że:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Tym samym określenie „zbycie” odnosi się do wszystkich przypadków przeniesienia
    własności, nie ogranicza się wyłącznie do sprzedaży, czy zamiany, lecz ma zastosowanie
    do wszystkich czynności prawnych, których skutkiem jest przeniesienie prawa własności
    do całej rzeczy lub udziału. Pod pojęciem „odpłatnego zbycia” należy rozumieć każde
    zdarzenie i każdą czynność prawną, w wyniku których dochodzi do przeniesienia prawa
    własności nieruchomości (lub udziału w niej) za wynagrodzeniem. Przy czym
    wynagrodzenie można określić nie tylko w pieniądzu, ale także poprzez inne określenie
    jego wartości, np. zwolnienie z długu, czy potrącenie wzajemnych wymagalnych
    wierzytelności. Zatem pod pojęciem „odpłatne zbycie” należy rozumieć nie tylko sprzedaż,
    ale każdą czynność prawną, w wyniku której dochodzi do przeniesienia prawa własności
    nieruchomości, jej części lub udziału w niej za odpłatnością (niekoniecznie w formie
    gotówkowej), a więc co do zasady również zniesienie współwłasności, w następstwie
    którego współwłaściciel nieruchomości w zamian za nabycie udziału w tej nieruchomości
    przejmuje dług czy dokonuje spłaty.
    Przystępując do oceny skutków podatkowych odpłatnego zniesienia współwłasności
    zauważyć należy, że celem postępowania o zniesienie współwłasności, w rozumieniu
    przepisów ustawy Kodeks cywilny jest nowe ukształtowanie prawa własności rzeczy, która
    stanowi przedmiot współwłasności.
    W świetle art. 195 ww. Kodeksu cywilnego:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    W myśl art. 196 § 1 ww. Kodeksu:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Zgodnie z art. 210 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności. Uprawnienie to
      może być wyłączone przez czynność prawną na czas nie dłuższy niż lat pięć.
      Jednakże w ostatnim roku przed upływem zastrzeżonego terminu dopuszczalne jest
      jego przedłużenie na dalsze lat pięć; przedłużenie można ponowić.
    Stosownie do art. 211 ww. Kodeksu:
      Każdy ze współwłaścicieli może żądać, ażeby zniesienie współwłasności nastąpiło
      przez podział rzeczy wspólnej, chyba że podział byłby sprzeczny z przepisami ustawy
      lub ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem rzeczy albo że pociągałby za sobą
      istotną zmianę rzeczy lub znaczne zmniejszenie jej wartości.
    Zatem, przez zniesienie współwłasności rozumie się likwidację łączącego współwłaścicieli
    stosunku prawnego, która następuje w drodze umowy lub orzeczenia sądu.
    Art. 212 § 1 i § 3 Kodeksu cywilnego stanowią, że:

      § 1. Jeżeli zniesienie współwłasności następuje na mocy orzeczenia sądu, wartość
      poszczególnych udziałów może być wyrównana przez dopłaty pieniężne. Przy
      podziale gruntu sąd może obciążyć poszczególne części potrzebnymi służebnościami
      gruntowymi.
      § 3. Jeżeli ustalone zostały dopłaty lub spłaty, sąd oznaczy termin i sposób ich
      uiszczenia, wysokość i termin uiszczenia odsetek, a w razie potrzeby także sposób
      ich zabezpieczenia. W razie rozłożenia dopłat i spłat na raty terminy ich uiszczenia
      nie mogą łącznie przekraczać lat dziesięciu. W wypadkach zasługujących na
      szczególne uwzględnienie sąd na wniosek dłużnika może odroczyć termin zapłaty rat
      już wymagalnych.
    Niewątpliwie, w rozpatrywanej sprawie zbycia mamy do czynienia z przykładem
    ekwiwalentności świadczeń. Istotą odpłatnego zbycia jest bowiem to, że zbywca (Pan)
    dokonując przysporzenia, nie czyni tego kosztem własnego majątku, albowiem uzyskuje
    świadczenie, posiadające określony wymiar materialny, przejawiający się w zwolnieniu
    Pana ze spłacania kolejnych rat kredytu (zwolnieniu z zobowiązania kredytowego wobec
    banku), a także w wyniku zniesienia współwłasności otrzyma Pan również ustaloną kwotę
    (spłatę).
    Zatem, planowane przeniesienie przez Pana w 2025 r. udziału w lokalu mieszkalnym
    stanowiącym odrębną nieruchomość w drodze zniesienia współwłasności na rzecz
    drugiego współwłaściciela (Pana partnerki) – będzie dla Pana odpłatnym zbyciem tego
    udziału (odpłatnym zniesieniem współwłasności), które wyczerpuje dyspozycję przepisu
    art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż
    dokonane zostanie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
    którym nastąpiło nabycie (tj. 2021 r.). Konsekwencją odpłatnego zbycia udziału w ww.
    lokalu mieszkalnym w drodze zniesienia współwłasności, będzie przejęcie przez drugiego
    współwłaściciela w całości kredytu hipotecznego zaciągniętego pierwotnie przez
    współwłaścicieli i dokonanie spłaty na Pana rzecz. Zwolnienie z długu będzie miało – w
    opisanym przypadku – określoną wartość majątkową, gdyż w jego wyniku przestanie Pan
    być zobowiązany wobec wierzyciela (banku) do zapłaty określonej kwoty pieniężnej.
    Przejęcie kredytu, jak również dokonanie spłaty przez drugiego współwłaściciela stanowi
    formę odpłatności za przeniesienie własności udziału w nieruchomości (lokalu
    mieszkalnym).
    Reasumując, planowane przeniesienie przez Pana w 2025 r. udziału w lokalu mieszkalnym
    stanowiącym odrębną nieruchomość w drodze odpłatnego zniesienia współwłasności na
    drugiego współwłaściciela stanowić będzie dla Pana źródło przychodu w rozumieniu art.
    10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż dokonane
    zostanie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym
    nastąpiło nabycie (tj. 2021 r.). Dochód uzyskany z tego tytułu podlega opodatkowaniu 19%
    podatkiem dochodowym na zasadach określonych w art. 30e ust. 1 ww. ustawy.
    W myśl art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1
      pkt 8 lit. a)-c) podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.
    Stosownie do art. 30e ust. 2 ww. ustawy:
      Podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący
      różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw
      określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d,
      powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1
      pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.
    Zgodnie z uregulowaniami zawartymi w art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych:
      Przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych
      rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie

      określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena,
      bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub
      praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej.
      Przepis art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.
    Przychodem z odpłatnego zbycia jest wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, o
    ile odpowiada wartości rynkowej, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia.
    Pojęcie kosztów odpłatnego zbycia nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w
    ustawie, należy zatem stosować językowe rozumienie tego wyrażenia, zgodnie z którym za
    koszty odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych uważa się wszystkie
    wydatki poniesione przez zbywającego, które są konieczne, aby transakcja mogła dojść do
    skutku (wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z tą czynnością). Można do
    takich kosztów zaliczyć np.: koszty wyceny sprzedawanej nieruchomości przez
    rzeczoznawcę majątkowego, koszty pośrednictwa w sprzedaży nieruchomości, wydatki
    związane ze sporządzeniem przez notariusza umowy cywilnoprawnej, koszty i opłaty
    sądowe, o ile były ponoszone przez zbywcę. Pomiędzy tymi wydatkami a dokonanym
    zbyciem musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy.
    Ustalenie kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia odbywa się natomiast
    zgodnie z art. 22 ust. 6c lub 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w
    zależności od tego, czy zbywaną nieruchomość lub prawo nabyto odpłatnie, czy
    nieodpłatnie.
    W myśl art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10
      ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty
      nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o
      udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych,
      poczynione w czasie ich posiadania.
    Zgodnie z art. 22 ust. 6e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6c i 6d, ustala się na podstawie faktur
      VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów
      stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych.
    Z kolei stosownie do treści art. 22 ust. 6f ww. ustawy:
      Koszty nabycia lub koszty wytworzenia, o których mowa w ust. 6c, są corocznie
      podwyższane, począwszy od roku następującego po roku, w którym nastąpiło
      nabycie lub wytworzenie zbywanych rzeczy lub praw majątkowych, do roku
      poprzedzającego rok podatkowy, w którym nastąpiło ich zbycie, w stopniu
      odpowiadającym wskaźnikowi wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych w
      okresie pierwszych trzech kwartałów roku podatkowego w stosunku do tego samego
      okresu roku ubiegłego, ogłaszanemu przez Prezesa Głównego Urzędu
      Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.
    Jak wynika z powyższych przepisów, podstawą obliczenia podatku jest dochód, stanowiący
    różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa określonym
    zgodnie z art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. wartością
    wyrażoną w cenie określonej w umowie sprzedaży pomniejszoną o koszty odpłatnego
    zbycia), a kosztami uzyskania przychodu ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Tak obliczony dochód podlega opodatkowaniu
    19% podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do treści art. 30e ust. 4 ww. ustawy:
      Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu
      podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać:
      1) dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
        majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) i obliczyć należny podatek

        dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131,
        lub
      2) dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.
    Z kolei, jak stanowi art. 30e ust. 5 ww. ustawy:
      Dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art.
      10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł.
    W myśl natomiast art. 30e ust. 7 ww. ustawy:
      W przypadku niewypełnienia warunków określonych w art. 21 ust. 1 pkt 131
      podatnik jest obowiązany do złożenia korekty zeznania, o którym mowa w art. 45
      ust. 1a pkt 3, i do zapłaty podatku wraz z odsetkami za zwłokę; odsetki nalicza się od
      następnego dnia po upływie terminu płatności, o którym mowa w art. 45 ust. 4 pkt 4,
      do dnia zapłaty podatku włącznie.
    Dochód ze sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1
    pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – na podstawie art. 21
    ust. 1 pkt 131 tej ustawy – może jednak zostać objęty zwolnieniem z opodatkowania przy
    spełnieniu warunków określonych w tym przepisie.
    Przepis art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi,
    że:
      Wolne od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i
      praw majątkowych, o których mowa w art. 30e, w wysokości, która odpowiada
      iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele
      mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych, jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie
      trzech lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie,
      przychód uzyskany ze zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został
      wydatkowany na własne cele mieszkaniowe; udokumentowane wydatki poniesione
      na te cele uwzględnia się do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia
      nieruchomości i praw majątkowych.
    Dochód zwolniony należy obliczyć według następującego wzoru:
    dochód zwolniony = D × W/P
    gdzie:
    D – dochód z odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa,
    W – wydatki poniesione na cele mieszkaniowe wymienione w art. 21 ust. 25 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych,
    P – przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa.
    Należy wyjaśnić, że powyższe zwolnienie obejmuje taką część dochodu uzyskanego z
    tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości, jaka proporcjonalnie odpowiada udziałowi
    poniesionych wydatków na własne cele mieszkaniowe w osiągniętych przychodach z
    odpłatnego zbycia. W sytuacji, gdy przychód z odpłatnego zbycia zostanie w całości
    przeznaczony na cele mieszkaniowe, to wówczas uzyskany z tego tytułu dochód będzie w
    całości korzystał ze zwolnienia od podatku dochodowego.
    Cele mieszkaniowe, których sfinansowanie przychodem z odpłatnego zbycia
    nieruchomości lub praw majątkowych uprawnia do skorzystania ze zwolnienia z
    opodatkowania, zostały enumeratywnie wymienione w art. 21 ust. 25 pkt 1-2 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do treści art. 21 ust. 25 pkt 1-2 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się:
      1) wydatki poniesione na:

      a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
      b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału
        w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
        lub udziału w takim prawie,
      c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
        tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego
        gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału
        w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten
        zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
      d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
      e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
        należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
        Szwajcarskiej;
      2) wydatki poniesione na:
      a) spłatę kredytu (pożyczki) oraz odsetek od tego kredytu (pożyczki) zaciągniętego
        przez podatnika przed dniem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia, o którym
        mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, na cele określone w pkt 1,
      b) spłatę kredytu (pożyczki) oraz odsetek od tego kredytu (pożyczki) zaciągniętego
        przez podatnika przed dniem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia, o którym
        mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, na spłatę kredytu (pożyczki), o którym mowa w
        lit. a,
      c) spłatę każdego kolejnego kredytu (pożyczki) oraz odsetek od tego kredytu
        (pożyczki) zaciągniętego przez podatnika przed dniem uzyskania przychodu z
        odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, na spłatę kredytu
        (pożyczki), o których mowa w lit. a lub b
      - w banku lub w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, mających siedzibę
        w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do
        Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej, z
        zastrzeżeniem ust. 29 i 30.
    Wskazać w tym miejscu należy, że ulgi i zwolnienia są wyjątkiem od zasady powszechności
    opodatkowania wynikającej z art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r.
    Nr 78 poz. 483 ze zm.) stanowiącego, że:
      Każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym
      podatków, określonych w ustawie.
    Oznacza to, że wszelkie odstępstwa od tej zasady muszą bezwzględnie wynikać z
    przepisów prawa i być interpretowane ściśle z jego literą. Tym samym podkreślenia
    wymaga fakt, że tylko określone zdarzenia prawne, bądź spełnienie określonych
    przesłanek, od których ustawodawca uzależnia prawo do zwolnienia z opodatkowania,
    skutkuje zwolnieniem dochodu z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych. Oznacza to, że w prawie podatkowym w stosunku do wszelkich ulg i zwolnień
    zabronione jest stosowanie rozszerzającej wykładni przepisów.
    Z istoty rozwiązania zawartego w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych wynika, że podstawową okolicznością decydującą o możliwości
    skorzystania z przedmiotowego zwolnienia jest przeznaczenie przychodu uzyskanego ze

    sprzedaży nieruchomości i określonych praw majątkowych nie później niż w okresie
    trzech lat od końca roku podatkowego, w którym została ona dokonana, na wskazane w
    art. 21 ust. 25 i ust. 30a ww. ustawy własne cele mieszkaniowe. Zawarte w tych przepisach
    wyliczenie tzw. wydatków mieszkaniowych, których realizacja uprawnia do zastosowania
    ww. zwolnienia ma charakter enumeratywny (wyczerpujący).
    Nie można przyjąć, że przychód uzyskany przez Pana z tytułu przeniesienia własności
    udziału w lokalu mieszkalnym stanowiącym odrębną nieruchomość w drodze zniesienia
    współwłasności na współwłaściciela (Pana partnerkę), który w zamian zobowiązał się do
    przejęcia długu – spłaty kredytu zaciągniętego na nabycie tego lokalu - zostanie
    przeznaczony przez Pana na spłatę kredytu mieszkaniowego w myśl regulacji określonej w
    art. 21 ust. 25 pkt 2 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – zwolnienie
    z długu nie jest bowiem równoznaczne ze spłatą zadłużenia Pana wobec wierzyciela jakim
    jest bank. Przejęcie długu, co należy podkreślić, nie powoduje bowiem żadnych
    konsekwencji w zakresie stosunku zobowiązaniowego – nie zmienia tożsamości, kształtu
    ani treści tego zobowiązania, nie wpływa również na jego cywilnoprawny charakter czy
    bieg przedawnienia. Nie narusza więc, jak zostało wykazane, treści istniejącego stosunku
    zobowiązaniowego powodując jedynie zmianę samej osoby dłużnika – przejmujący dłużnik
    wstąpi bowiem we wszystkie dotychczasowego obowiązki poprzedniego dłużnika.
    Ustawodawca w art. 21 ust. 25 pkt 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, wyraźnie sprecyzował warunki, od spełnienia których uzależnione jest prawo
    podatnika do skorzystania z ulgi podatkowej. Jednym z nich jest przeznaczenie przez
    podatnika uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości przychodu na spłatę kredytu,
    zaciągniętego na cele określone w pkt 1.
    Zwolnienie przewidziane w art. 21 ust. 25 pkt 2 lit. a) ww. ustawy, pozwala na uniknięcie
    zapłacenia podatku, tylko na zasadach i po spełnieniu warunków przewidzianych tym
    przepisem. Użyte przez ustawodawcę określenie „na spłatę kredytu (pożyczki)” należy
    rozumieć w sposób dosłowny. Chodzi w tym przypadku o wywiązanie się przez
    kredytobiorcę z długu względem banku w sposób określony w umowie kredytowej.
    Zwolnienia i ulgi podatkowe są odstępstwem od zasady powszechności i równości
    opodatkowania i dlatego muszą być interpretowane ściśle z wyłączeniem stosowania
    interpretacji rozszerzającej.
    W żadnym razie za „spłatę kredytu” nie może uchodzić czynność prawna polegająca na
    zwolnieniu z długu w związku z jego przejęciem przez inną osobę. Skutkiem tej czynności
    jest uwolnienie kredytobiorcy z obowiązku spłaty kredytu, który to obowiązek powstaje po
    stronie osoby przejmującej. Innymi słowy, zadłużenie kredytowe istnieje nadal, tylko
    zmieniła się osoba dłużnika. W sytuacji, w której przejmujący zadłużenie nie spłaca go, a
    zatem - niezależnie od podmiotu obowiązanego do spłaty kredytu - skutek ten (czyli spłata
    kredytu) w ogóle nie wystąpi.
    W przedmiotowej sprawie warunek ten nie zostanie spełniony, ponieważ przejęcie długu
    (kredytu) przez inną osobę (Pana partnerkę) nie będzie stanowić spłaty kredytu przez
    Pana. Przejęcie długu Pana względem banku przez nabywcę udziału w lokalu mieszkalnym
    stanowiącym odrębną nieruchomość, nie jest tożsame ze spłatą kredytu przez Pana.
    Zatem, przeniesienie udziału w prawie własności lokalu mieszkalnego stanowiącego
    odrębną nieruchomość - nabytego w 2021 r. – na rzecz Pana partnerki w zamian za
    zwolnienie z długu (kredytu) oraz spłatę w związku z planowanym w 2025 r. zniesieniem
    współwłasności stanowić będzie dla Pana źródło przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1
    pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ zbycie to będzie
    miało charakter odpłatny. W związku z faktem, że osiągnięty przez Pana przychód nie
    zostanie przeznaczony na spłatę kredytu mieszkaniowego, dochód uzyskany z odpłatnego
    zbycia udziału w lokalu mieszkalnym stanowiącym odrębną nieruchomość nie będzie
    korzystał ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dniu zaistnienia zdarzenia.
    Organ podkreśla, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa
    podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy
    kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu
    faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi
    postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej
    ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa
    podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.
    Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997
    r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111) jest sam przepis prawa. Rolą
    postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie
    jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego,
    ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych
    okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem
    się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę.
    Odnosząc się do powołanych wyroków sądów administracyjnych wskazać należy, że
    niewątpliwie rozstrzygnięcie to kształtują pewną linię wykładni obowiązującego prawa,
    jednak dotyczą wyłącznie konkretnych spraw, w danym stanie prawnym. Należy
    podkreślić, że rozstrzygnięcia te zapadły w indywidualnych sprawach i w świetle art. 87
    Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa i
    tym samym nie mogą być wiążące dla organu wydającego przedmiotową interpretację.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.