Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-1.4011.493.2025.1.KD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-25
Teza: Skutki podatkowe sprzedaży działki.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza
grunty
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z działalności
gospodarczej.-Odpłatne zbycie składników majątku.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 14-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 maja 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący
    skutków podatkowych sprzedaży działki, na której znajdują się złoża piaskowca. Uzupełnił
    go Pan pismem z 25 lipca 2025 r. (wpływ 25 lipca 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca prowadził indywidualną działalność gospodarczą na podstawie wpisu do
    CEiDG, której przedmiotem było wydobywanie kamieni ze złóż. Działalność ta była
    prowadzona w okresie od 5.09.1998 r. do 11.01.2023 r. (data zawieszenia działalności,
    firma Wnioskodawcy nie została do chwili dzisiejszej wykreślona z CEiDG). Jednocześnie
    Wnioskodawca był współwłaścicielem wraz ze swoją małżonką – w ramach ustroju
    majątkowej wspólności małżeńskiej, niezabudowanej nieruchomości gruntowej, na której
    znajdują się złoża piaskowca (dalej: Nieruchomość). Nieruchomość ta została zakupiona
    22.09.1989 r. do majątku prywatnego Wnioskodawcy i Jego małżonki. Dla tej
    Nieruchomości nie jest sporządzony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.
    Zgodnie z danymi znajdującymi się w rejestrze gruntów oraz we właściwym studium
    uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, działki wchodzące w
    skład ww. Nieruchomości są zakwalifikowane wyłącznie jako lasy kategorii LsV i LsVI.
    Jednocześnie z zaświadczenia wydanego przez właściwe Starostwo Powiatowe wynika, że
    wszystkie działki wchodzące w skład Nieruchomości występują w Uproszczonym Planie
    Urządzenia Lasu, aktualnym na okres 1.01.2020 r. – 31.12.2029 r. Na mocy decyzji
    wydanej przez właściwe Starostwo Powiatowe Wnioskodawcy uzyskali koncesję na
    wydobywanie piaskowca ze złoża znajdującego się na obszarze Nieruchomości. Na jej
    mocy eksploatacja tego złoża miała być prowadzona wyłącznie systemem odkrywkowym.
    Piaskowiec miał być urabiany bez użycia materiałów wybuchowych przy pomocy wiertarek
    i środka pęczniejącego, ale także ręcznego klinowania. Odspojone bloki skalne miały być
    wydobywane za pomocą podnośnika na powierzchnię terenu i transportowane poza teren
    kopalni na miejsce przeróbki. Roboty odkrywkowe miały polegać na zdjęciu nadkładu
    zalegającego nad złożem za pomocą spycharki. Składowanie nadkładu miało być czasowe,
    zaś nadkład deponowany w południowej części złoża, a po zakończeniu eksploatacji
    wykorzystany do rekultywacji. Zgodnie z literalnym brzmieniem decyzji, posiadanie
    koncesji nie zwalniało Wnioskodawców z obowiązku wyłączenia gruntów z produkcji rolnej
    oraz ich rekultywacji na własny koszt, zgodnie z art. 20 ustawy o ochronie gruntów rolnych
    i leśnych z dnia 3 lutego 1995 r. (Dz. U. Nr 16, poz. 78 z późn. zm.). Powyższe oznacza, że
    do wydobycia nie jest, ani nie będzie w przyszłości potrzebna jakakolwiek infrastruktura
    trwale zespolona z gruntem, nie będą wznoszone jakiekolwiek budynki, budowle ani
    obiekty małej architektury. Tymczasowe magazynowanie urobku będzie odbywało się na
    terenie Nieruchomości, na powietrzu. Sprzęt wykorzystywany do wydobycie to wyłącznie
    urządzenia i maszyny niezłączone trwale z gruntem. W stosunku do Nieruchomości nigdy
    nie były wydane decyzje w przedmiocie warunków zabudowy ani pozwolenia na budowę.
    Nie istnieją też jakiekolwiek dokumenty, z których wynikałoby, że Nieruchomość lub jej
    część stanowi teren budowlany. Do końca 2020 r. Nieruchomość służyła do działalności
    górniczej, tj. na Nieruchomości prowadzone były prace wydobywcze, przygotowywano
    urobek do zbycia (cięcie kamienia na bloki zgodnie z zamówieniem klienta), wydawano
    towar odbiorcy. Od tego czasu Nieruchomość nie jest wykorzystywana do prowadzenia
    działalności gospodarczej i została usunięta z ewidencji środków trwałych. W grudniu 2022
    r. doszło do jej sprzedaży. Na dzień dokonania sprzedaży Nieruchomości Wnioskodawca
    był podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 11
    marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, przy czym z tytułu jej sprzedaży korzystał ze
    zwolnienia z opodatkowania tym podatkiem, stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 9
    ustawy o VAT.
    W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wskazał, że w rzeczywistości ww. Nieruchomość
    nigdy nie została ujęta w ewidencji środków trwałych. Nie mogła zatem być z niej
    wykreślona. Dlatego też końcowa część opisu sprawy powinna brzmieć w sposób

    następujący: „Od tego czasu Nieruchomość nie jest wykorzystywana do prowadzenia
    działalności gospodarczej i nigdy nie została usunięta z ewidencji środków trwałych.”

## Pytanie

Czy w wyniku sprzedaży przez Wnioskodawcę Nieruchomości nieujętej w ewidencji
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, która wykorzystywana była
    na cele związane z działalnością gospodarczą, przy czym sprzedaż następuje przed
    upływem 6 lat od pierwszego dnia miesiąca, w którym wycofano tę Nieruchomość z
    działalności gospodarczej, powstaje przychód z działalności gospodarczej, podlegający
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
    Pana stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy dokonana przez Niego i Jego małżonkę transakcja podlega
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a tym samym nie jest
    wyłączona z opodatkowania, mimo że została nabyta przez Wnioskodawcę i jego
    małżonkę ponad 5 lat przed jej sprzedażą.
    Jak wynika bowiem z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o PIT – źródłami przychodu są: [...]
    nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości [...] jeżeli odpłatne zbycie nie
    następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku
    odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c – przed
    upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
    wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w
    którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób
    dokonującej zamiany.
    Na gruncie niniejszej sprawy fundamentalne znaczenie ma jednak treść art. 10 ust. 2 pkt 3
    ustawy o PIT, zgodnie z którym przywołanego powyżej wyłączenia z opodatkowania (art.
    10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT) nie stosuje się do odpłatnego zbycia nieruchomości, nawet
    jeżeli przed zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, jeśli między pierwszym
    dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane
    z działalności i dniem ich odpłatnego zbycia, nie upłynęło 6 lat.
    Jednocześnie w art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o PIT przewidziano, że przychodem z
    działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku
    będących środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi,
    podlegającymi ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
    prawnych.
    Zdaniem Wnioskodawcy, zbycie Nieruchomości podlegać będzie opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych jako przychód z działalności gospodarczej.
    Wnioskodawca powziął jednak wątpliwość, czy opodatkowaniu będzie podlegała
    Nieruchomość, która nie została ujęta w ewidencji środków trwałych. Ustawodawca
    przewidział w art. 10 ustawy o PIT enumeratywny katalog źródeł uzyskania przychodu. Bez
    cienia wątpliwości zatem każdy przychód osiągnięty przez podatnika powinien być
    skategoryzowany do konkretnego źródła.
    Zbycie przedmiotowej Nieruchomości – w świetle obowiązujących przepisów ustawy o PIT
    – wywołało określony skutek podatkowy.
    Zgodnie z brzmieniem art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o PIT, odpłatne zbycie
    nieruchomości, które nie jest dokonywane w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej, podlega opodatkowaniu wyłącznie, jeśli następuje przed upływem pięciu
    lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
    Jednocześnie zgodnie z art. 10 ust. 2 pkt 3 ustawy o PIT, wyłączenie z opodatkowania nie
    dotyczy nieruchomości, która wcześniej była wykorzystywana w działalności gospodarczej

    i została z niej wycofana, a między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu,
    w którym składniki majątku zostały wycofane z działalności i dniem ich odpłatnego zbycia,
    nie upłynęło 6 lat.
    Z uwagi na fakt, że w okresie, na który wskazuje ww. regulacja, na Nieruchomości
    dokonywane było wydobycie i sprzedaż kamienia, to przywołana zasada ustawowa będzie
    miała bezpośrednie odzwierciadlenie w przedmiotowym stanie faktycznym.
    Na marginesie dodać trzeba, że sprzedaż nieruchomości poza działalnością gospodarczą,
    co do zasady w ogóle nie podlega opodatkowaniu, jeśli minęło 5 lat od ich nabycia.
    Jednakże w przypadku nieruchomości wykorzystywanych w przeszłości w działalności
    gospodarczej upłynąć musi lat 6 między pierwszym dniem miesiąca następującego po
    miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z działalności i dniem ich
    odpłatnego zbycia i muszą być spełnione dalsze warunki by sprzedaż nie wiązała się z
    uzyskaniem przychodu podlegającego opodatkowaniu. Ta z kolei sytuacja in casu nie
    miała miejsca, bowiem od daty zaprzestania wykorzystywania Nieruchomości do
    działalności gospodarczej do jej sprzedaży upłynęły niecałe 3 lata. Wobec ziszczenia się
    powyższej przesłanki, nie ulega wątpliwości, że dokonana przez Wnioskodawcę sprzedaż
    będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych i zostanie
    zakwalifikowana jako przychód ze źródła przychodów działalność gospodarcza. Oznacza
    to, że opodatkowanie Nieruchomości w związku z jej zbyciem powinno zatem nastąpić w
    oparciu o art. 30e ust. 1 ustawy o PIT, zgodnie z którym od dochodu z odpłatnego zbycia
    nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c podatek dochodowy wynosi
    19% podstawy obliczenia podatku. Bez znaczenia przy tym pozostaje, czy nieruchomość
    została ujęta w ewidencji środków trwałych czy nie. Podkreślić bowiem należy, że w
    świetle przepisów ustawy o PIT obowiązujących w dniu dokonania opisanej transakcji
    sprzedaży Nieruchomości, samo ujęcie przez danego podatnika danego składnika majątku
    w ewidencji środków trwałych, nie determinowało tego, czy transakcja sprzedaży będzie
    miała związek z tą działalnością, czy też będzie dotyczyć sprzedaży prywatnej.
    Zgodnie z art. 22a ustawy o PIT, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c,
    stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym
    zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania: budowle, budynki
    oraz lokale będące odrębną własnością, maszyny, urządzenia i środki transportu, inne
    przedmioty – o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
    podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą
    albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej
    w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Na skutek nowelizacji ustawy o PIT z 2015 r., art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy otrzymał nowe
    brzmienie, zgodnie z którym na znaczeniu stracił przymiot faktycznego ujęcia danego
    składnika jako środka trwałego w ewidencji, zaś ustawodawca wyeksponował sam fakt
    możności ujęcia takowego w rzeczonym spisie. Tym samym znaczenie ma charakter
    danego środka trwałego. Zgodnie z literalnym brzmieniem tego przepisu o tym, czy dana
    transakcja ma związek z działalnością gospodarczą decyduje to, czy dany składnik majątku
    obiektywnie podlega ujawnieniu w ewidencji środków trwałych, bez względu na to, czy
    podatnik w tym zakresie postąpił zgodnie z prawnym obowiązkiem, czy też postąpił
    nieprawidłowo i danego składnika nie ujął. Zmiana tego przepisu nie była przypadkowa,
    bowiem przed 1 stycznia 2015 r. przepis ten miał zgoła odmienne brzmienie. Zgodnie z
    jego ówczesną treścią, przychodem z działalności gospodarczej były także przychody ze
    sprzedaży środków trwałych faktycznie ujętych w ewidencji środków trwałych. O tym
    jednak, która z powyższych regulacji ma in casu zastosowanie decyduje data zdarzenia
    powodującego skutki podatkowe, tj. w tym przypadku data sprzedaży nieruchomości.
    Skoro miała ona miejsce w grudniu 2022 r., nie ulega wątpliwości, że zastosowanie mają
    przepisy art. 14 ust. 2 ustawy o PIT obowiązujące w tej dacie. Jednocześnie o tym, że
    niezabudowana nieruchomość podlega ujęciu w ewidencji środków trwałych przesądza
    art. 22d ust. 2 ustawy o PIT, zgodnie z którym składniki majątku, o których mowa w art.

    22a-22c, z wyłączeniem składników o wartości niższej niż 10.000 zł, wprowadza się do
    ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych najpóźniej w
    miesiącu przekazania ich do używania. Jednocześnie w art. 22c pkt 1 ustawy o PIT
    wymienia się grunty oraz prawa wieczystego użytkowania gruntów jako składniki
    niepodlegające amortyzacji. To, że dany składnik majątku amortyzacji nie podlega nie
    oznacza jednak, że nie stanowi środka trwałego i nie podlega wpisaniu do ewidencji
    środków trwałych. Skoro zatem przedmiotowa Nieruchomość podlegała ujęciu w
    ewidencji środków trwałych, tj. na Wnioskodawcy spoczywał obowiązek jej ujęcia, bowiem
    stanowi grunt, którego wartość przewyższa 10.000 zł, to sprzedaż tej Nieruchomości
    stanowi przychód z działalności gospodarczej, skoro następuje ona przed upływem 6 lat
    od pierwszego dnia miesiąca upływającego po miesiącu, w którym została ona wycofana z
    działalności gospodarczej. Zatem w sytuacji, w której konkretny środek trwały powinien
    podlegać wpisowi, a z jakichkolwiek przyczyn nie został ujawniony w ewidencji, to fakt ten
    pozostaje bez znaczenia dla obowiązku podatkowego wynikającego z przepisów
    powszechnie obowiązujących (art. 10 w zw. z art. 30e ustawy o PIT).
    Prezentowane stanowisko jest w całej rozciągłości akceptowane i ugruntowane zarówno w
    orzecznictwie, jak i w rozstrzygnięciach organów skarbowych. Jak trafnie wskazał Naczelny
    Sąd Administracyjny w wyroku z 24 listopada 2022 r.: „nie ma już znaczenia fakt, czy
    nieruchomość była wpisana do ewidencji środków trwałych. Wystarczy sam fakt, że dana
    nieruchomość czy inne składniki majątku mogłyby podlegać ujęciu w ewidencji środków
    trwałych i były wykorzystywane w działalności gospodarczej. To przesądza, że w
    przypadku sprzedaży należy uzyskane przychody zaliczyć do przychodów z działalności
    gospodarczej, a nie z odpłatnego zbycia nieruchomości, czego konsekwencją jest inny
    okres, który uprawnia do nieopodatkowania takich przychodów”.
    Podobne w przedmiotowej kwestii tuż po nowelizacji wypowiedział się Dyrektor Izby
    Skarbowej w Katowicach, który w interpretacji indywidualnej z 19 lutego 2015 r. Nr IBPBI/1
    /415- 1413/14/KB, wskazał, iż zbycie po dniu 31 grudnia 2014 r. składnika majątku
    wykorzystywanego w prowadzonej działalności gospodarczej i spełniającego definicję
    środka trwałego, który z jakichkolwiek przyczyn nie został ujęty w stosownej ewidencji,
    stanowi przychód z tej działalności bez względu na to, czy taki składnik majątku został
    nabyty przed 1 stycznia 2015 r., czy po tej dacie. Organ podkreślił przy tym, że „W świetle
    powyższego stwierdzić należy, że regulacją art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a ww. ustawy w
    brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2015 r. objęty został przychód z odpłatnego
    zbycia tych składników majątku, które spełniają ustawową definicję środka trwałego,
    podlegającego ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
    prawnych, niezależnie od tego, czy podatnik wprowadził, czy też nie wprowadził te
    składniki do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, jak
    również od tego, czy zaliczał do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne
    dokonywane od ich wartości początkowej”.
    Interpretacja przepisów podatkowych, zwłaszcza tych, które przesądzają o powstaniu
    obowiązku, winna być dokonywana w sposób literalny i zawężający. Ciężar podatkowy
    nałożony na czynność zbycia nieruchomości podlegającej wpisowi do ewidencji środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych wynika bezpośrednio z brzmienia
    znowelizowanego przepisu ustawy o PIT.
    Powyższe zostało potwierdzone przez orzecznictwo w następujących orzeczeniach sądów:
      1. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 grudnia 2019 r. sygn. akt II FSK 523
        /18 – „Regulacją art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.d.o.f. objęty został przychód z
        odpłatnego zbycia tych składników majątku, które spełniają ustawową definicję
        środka trwałego, podlegającego ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości
        niematerialnych i prawnych, niezależnie od tego, czy podatnik wprowadził, bądź nie,
        te składniki do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
        prawnych.”,

      2. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 15 listopada 2019 r.
        sygn. akt I SA/PO 624/19 – „Sam fakt wykorzystywania danego składnika majątku w
        prowadzonej działalności gospodarczej przesądza o tym, że przy jego zbyciu należy
        rozpoznać przychód zaliczony do źródła, jakim jest działalność gospodarcza. Odnosi
        się to również do składników majątku wykorzystywanych w działalności
        gospodarczej, które zostały z niej wycofane, przy uwzględnieniu zapisu art. 10 ust. 2
        pkt 3 u.p.d.o.f.”’
      3. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 21 sierpnia 2018 r.
        sygn. akt I SA/Bd 404/18 – „Nieprowadzenie ewidencji środków trwałych nie może
        prowadzić do wniosków, że zbycie wynajmowanych lokali należy zakwalifikować
        jako pochodzące z innego źródła niż działalność gospodarcza, gdyby przedmiotem
        sprawy było zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych
        za 2015 r. lub następne lata podatkowe. Dopiero po interwencji ustawodawcy,
        sprzedaż lokali uprzednio wykorzystywanych w działalności gospodarczej jako
        przedmiot najmu, jeżeli podlegały ujęciu w ewidencji środków trwałych (nawet gdy
        nie zostały faktycznie ujęte), podlega opodatkowaniu.”,
      4. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 30 stycznia 2018 r. sygn.
        akt I SA/Łd 1127/17 – „Regulacją art. 14 ust. 2 punkt 1 lit. a u.p.d.o.f., w brzmieniu
        obowiązującym od 1 stycznia 2015 r., objęty został przychód z odpłatnego zbycia
        tych składników majątku, które spełniają ustawową definicję środka trwałego,
        podlegającego ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
        prawnych, niezależnie od tego, czy podatnik wprowadził, czy też nie wprowadził te
        składniki do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
        jak również od tego, czy zaliczał do kosztów uzyskania przychodów odpisy
        amortyzacyjne dokonywane od ich wartości początkowej”.
    Analiza cytowanych przepisów ww. ustawy o PIT oraz orzecznictwa w przedmiocie
    skutków nieujęcia środka trwałego w postaci nieruchomości gruntowej w ewidencji
    środków trwałych pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że okoliczność ta pozostaje
    całkowicie irrelewantna dla oceny skutków podatkowych sprzedaży takiego aktywa. Jeśli z
    okoliczności opisanego stanu faktycznego w sposób jednoznaczny wynika, że
    Nieruchomość była wykorzystywana przez Wnioskodawcę w prowadzonej przez Niego
    działalności gospodarczej, a do jej zbycia doszło przed upływem terminu, o którym mowa
    w art. 10 ust. 2 pkt 3) ustawy o PIT, to nie można mieć wątpliwości, że sprzedaż ta podlega
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych i skutkuje powstaniem
    przychodu, którego źródłem jest działalność gospodarcza.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.
    Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r.
    Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.), odstępuję od uzasadnienia
    prawnego dokonanej przez Pana oceny stanowiska.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie wydania interpretacji indywidualnej.
    Jednocześnie wskazać należy, że zgodnie z art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.), interpretacje przepisów prawa
    podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, a zatem
    interpretacja indywidualna skierowana jest wyłącznie do Pana i skutki prawne wywołuje
    tylko w stosunku do Pana (nie dotyczy Pana małżonki).

    Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności
    podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji
    przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku
    stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie
    interpretacji przepisów prawa podatkowego nie przeprowadzam postępowania
    dowodowego, lecz opieram się jedynie na opisie stanu faktycznego przedstawionym we
    wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania
    podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania
    okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.

    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 ustawy
    Ordynacja podatkowa, który stanowi:
    Interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu
    faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z
    uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli
    stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.