Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDWB.4010.116.2025.2.APA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-14
Teza: Ustalenie: 1. czy w przypadku, gdy Spółka nabywa karty
sportowe i przekazuje je współpracownikom działającym w
oparciu o umowy B2B, a następnie w pełni refakturuje
wartość zakupu na podwykonawców (bez elementu dopłaty ze
strony Spółki i bez włączenia do wynagrodzenia za usługi),
prawidłowe jest przyjęcie, że transakcja ta nie generuje po
stronie Spółki ani kosztu uzyskania przychodu, ani przychodu
podatkowego, z uwagi na brak poniesienia ekonomicznego
ciężaru i wyłącznie techniczny charakter rozliczenia. 2. Czy w
przypadku nabycia licencji do zagranicznej platformy kadrowo; zarządczej od dostawcy, która wykorzystywana jest jedynie na
potrzeby wewnętrzne Spółki, bez dalszego udostępniania
osobom trzecim, Spółka jest zobowiązana do poboru podatku
u źródła na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. 3. Czy
w przypadku, gdy Spółka ponosi koszt rocznej polisy
ubezpieczeniowej (OC/AC) dla samochodu użyczonego byłemu
właścicielowi, a następnie refakturuje go w tej samej
wysokości za pomocą noty obciążeniowej, może jednorazowo
rozpoznać koszt i przychód podatkowy w dacie wystawienia
faktury/poniesienia wydatku.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
licencja
nabywca-nabywca końcowy
należność-należności licencyjne
osoba-osoba współpracująca
podatek-podatek pobierany u źródła
polisa ubezpieczeniowa
pracownik-świadczenia na rzecz pracowników
1

przychód
refaktura
refakturowanie
samochód
umowa-umowa cywilnoprawna
umowa-umowa użyczenia
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność
kosztów-Koszty bezpośrednio związane z przychodami
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika
(podatek u źródła)
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika
(podatek u źródła)-Należności objęte obowiązkiem
poboru podatku przez płatnika
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 2
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 3-pkt 5
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 5
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 3
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4d
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4e
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 49
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 1-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 2
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6-art. 26-ust. 1
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia stanowiące
przychód
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 sierpnia 2025 r., wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 21 października 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej, posiadającą status polskiego rezydenta podatkowego,
    podlegającą nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Wnioskodawca
    posiada zarejestrowaną działalność gospodarczą w zakresie następujących rodzajów
    działalności wg klasyfikacji PKD:
    - (...),
    - (...),
    - (...).
    W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca koncentruje się w szczególności na
    sprzedaży, zakupie oraz zarządzaniu flotą samochodów osobowych, głównie używanych,
    sporadycznie nowych, przeznaczonych do dalszej odsprzedaży lub tymczasowego
    powierzenia klientom w ramach umów cywilnoprawnych. Model działania Spółki polega
    na nabywaniu samochodów osobowych od klientów końcowych na podstawie
    standardowej umowy sprzedaży, skutkującej przeniesieniem własności pojazdu na Spółkę.
    Samochody te stają się pełnoprawną własnością Spółki i są ujmowane w księgach
    rachunkowych jako towary handlowe, przeznaczone do dalszej odsprzedaży lub
    odpłatnego oddania w użytkowanie. Jednocześnie z klientami Spółka zawiera umowę
    powierzenia, na mocy której uprzedni właściciel pojazdu uzyskuje prawo dalszego,
    odpłatnego lub nieodpłatnego użytkowania samochodu, który wcześniej został sprzedany

    na rzecz Spółki. W tego rodzaju przypadkach pojazd formalnie pozostaje w majątku Spółki,
    natomiast klient korzysta z niego do momentu ewentualnego ponownego nabycia -
    zgodnie z zapisami umowy.
    Spółka nabywa karty sportowe (...) od zewnętrznego dostawcy - najczęściej w cenie około
    (...) zł brutto za sztukę. Zakup opłacany jest przez Spółkę z jej firmowego konta. Następnie
    Spółka przekazuje te karty swoim współpracownikom działającym w ramach umów B2B.
    Przekazanie kart następuje odpłatnie - wystawiana jest na tę okoliczność refaktura (nota
    obciążeniowa), obejmująca dokładnie tę samą wartość, którą Spółka poniosła przy
    zakupie. W księgach rachunkowych Spółka ujmuje koszt zakupu kart sportowych po
    stronie kosztów uzyskania przychodów, a jednocześnie wpływ z refaktury po stronie
    przychodów. Model ten w ocenie Spółki zapewnia neutralność podatkową - nie powstaje
    rzeczywisty przychód ani koszt ekonomiczny, ponieważ wydatek jest zwracany w całości
    przez kontrahenta. Spółka powzięła jednak wątpliwość, czy taka konstrukcja - tj. koszt i
    przychód refakturowanej karty sportowej - rzeczywiście może być rozliczana podatkowo w
    ten sposób, czy może powinna być neutralna również podatkowo (tj. nieujmowana ani w
    kosztach, ani w przychodach), podobnie jak ma to miejsce w przypadku świadczeń
    przekazywanych pracownikom w ciężar wynagrodzenia.
    Nadto, Spółka zakupiła dostęp do zagranicznej platformy do zarządzania zasobami
    ludzkimi - dostawcą jest podmiot (...), który wystawia faktury za dostęp do usługi
    /oprogramowania. W ramach tej licencji Spółka ma możliwość m.in. ewidencjonowania
    czasu pracy, urlopów i zadań pracowniczych. Licencja jest wykorzystywana wyłącznie
    przez Spółkę - nie dochodzi do jej dalszego odpłatnego udostępniania innym podmiotom.
    W związku z powyższym Spółka powzięła wątpliwość, czy na gruncie art. 21 ust. 1 pkt 1
    ustawy o CIT, należy potraktować zakup tej licencji jako należność z tytułu korzystania z
    praw autorskich i tym samym - czy ciąży na niej obowiązek poboru podatku u źródła. W
    ocenie Spółki obowiązek taki nie powstaje, ponieważ licencja nie służy dalszemu
    rozpowszechnianiu, nie stanowi wartości niematerialnej wykorzystywanej w działalności
    generującej przychody z praw autorskich, a jej wykorzystanie ma charakter pomocniczy i
    wewnętrzny.
    Oprócz tego, w ramach działalności Spółka nabywa samochody osobowe od klientów. W
    części przypadków, po nabyciu pojazdu, zawierana jest umowa użyczenia, na podstawie
    której samochód pozostaje w użytkowaniu poprzedniego właściciela. W ramach tej
    umowy, klient zobowiązany jest do uiszczania opłaty rezerwacyjnej, natomiast obowiązek
    ubezpieczenia pojazdu spoczywa po stronie Spółki - zawierana jest przez nią roczna polisa
    ubezpieczeniowa (OC/AC) na ten pojazd. Koszt polisy ponoszony jest jednorazowo i w tej
    samej wysokości refakturowany jest na użytkownika (sprzedającego) za pomocą noty
    obciążeniowej, wystawionej również jednorazowo. Spółka powzięła wątpliwość, czy w
    takim przypadku prawidłowe jest jednorazowe ujęcie kosztu polisy w dacie poniesienia
    oraz równoczesne rozpoznanie jednorazowego przychodu z refaktury. Alternatywnie, czy -
    jako że polisa dotyczy okresu rocznego - zarówno koszt, jak i przychód powinny być
    rozliczane w czasie (np. przez 12 miesięcy).
    Uzupełnienie wniosku
    W ramach udzielonej licencji nie doszło do przeniesienia na Spółkę żadnych praw
    autorskich ani praw pokrewnych. Spółka uzyskała wyłącznie niewyłączne, ograniczone
    czasowo prawo do korzystania z oprogramowania/platformy w modelu (...), bez nabycia
    jakichkolwiek praw własności intelektualnej.
    Spółka korzysta z nabytej licencji wyłącznie na własne potrzeby, w charakterze
    użytkownika końcowego. Spółka nie posiada prawa do modyfikowania, ulepszania,
    tłumaczenia, rozpowszechniania, sublicencjonowania ani udzielania dostępu osobom
    trzecim. Licencja służy wyłącznie celom wewnętrznym Spółki.

    Wynagrodzenie wypłacane podmiotowi (...) obejmuje wyłącznie opłatę za dostęp/licencję
    do platformy kadrowo-zarządczej. Nie obejmuje ono żadnych dodatkowych usług
    wdrożeniowych, doradczych, serwisowych ani innych świadczeń o charakterze usługowym.
    Podmiot (...), od którego Spółka nabywa licencję, nie jest podmiotem powiązanym ze
    Spółką w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych.
    Wartość należności wypłacanych na rzecz wskazanego podmiotu (...) nie przekroczyła w
    roku podatkowym Spółki kwoty 2 000 000 zł.
    Spółka posiada certyfikat rezydencji podatkowej podmiotu (...), potwierdzający jego
    rezydencję podatkową w (...).
    Nabywane przez Spółkę pojazdy stanowią zasadniczo samochody osobowe w rozumieniu
    art. 4a pkt 9a ustawy o CIT. Jednocześnie Spółka wskazuje, że w niektórych przypadkach
    nabywane są również pojazdy ciężarowe, w zależności od potrzeb działalności
    gospodarczej.
    Wartość samochodów przyjęta dla celów ubezpieczenia zazwyczaj nie przekracza kwoty
    150 000 zł, jednak w niektórych przypadkach wartość może tę kwotę przekroczyć.
    Ponadto wskazali Państwo dane transgraniczne identyfikujące podmiot zagraniczny
    biorący udział w zdarzeniu opisanym we wniosku.
    Pytania
    1. Czy w przypadku, gdy Spółka nabywa karty sportowe (...) i przekazuje je
      współpracownikom działającym w oparciu o umowy B2B, a następnie w pełni
      refakturuje wartość zakupu na podwykonawców (bez elementu dopłaty ze strony
      Spółki i bez włączenia do wynagrodzenia za usługi), prawidłowe jest przyjęcie, że
      transakcja ta nie generuje po stronie Spółki ani kosztu uzyskania przychodu, ani
      przychodu podatkowego, z uwagi na brak poniesienia ekonomicznego ciężaru i
      wyłącznie techniczny charakter rozliczenia?
    2. Czy w przypadku nabycia licencji do zagranicznej platformy kadrowo-zarządczej od (...)
      dostawcy, która wykorzystywana jest jedynie na potrzeby wewnętrzne Spółki, bez
      dalszego udostępniania osobom trzecim, Spółka jest zobowiązana do poboru podatku
      u źródła na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT?
    3. Czy w przypadku, gdy Spółka ponosi koszt rocznej polisy ubezpieczeniowej (OC/AC) dla
      samochodu użyczonego byłemu właścicielowi, a następnie refakturuje go w tej samej
      wysokości za pomocą noty obciążeniowej, może jednorazowo rozpoznać koszt i
      przychód podatkowy w dacie wystawienia faktury/poniesienia wydatku?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1) Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku nabycia kart sportowych (...) i ich
      refakturowania w całości na współpracowników (działających w oparciu o umowę
      B2B), z uwagi na brak ekonomicznego ciężaru i neutralność operacji - operacja ta nie
      powinna być ujmowana ani po stronie kosztów, ani po stronie przychodów.
    2) Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku nabycia licencji do zagranicznej platformy
      kadrowo-zarządczej od (...) dostawcy, która wykorzystywana jest jedynie na potrzeby
      wewnętrzne Spółki, bez dalszego udostępniania osobom trzecim, Spółka nie jest
      zobowiązana do poboru podatku u źródła na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o
      CIT.
    3) Zdaniem Wnioskodawcy, skoro koszt ubezpieczenia został jednorazowo przeniesiony
      na klienta poprzez refakturę, a Spółka nie ponosi ekonomicznego ciężaru tego
      wydatku, nie ma podstaw do jego rozliczania w czasie.
    Ad 1.

    Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w
    celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem koszów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Powyższe oznacza, że podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich
    wydatków, pod warunkiem, iż nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. oraz
    że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poczynienie ma lub może mieć
    wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia
    przychodów). Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której pomiędzy kosztem
    podatkowym oraz przychodami podatnika musi wystąpić związek przyczynowo-skutkowy.
    Kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki koszt, który spełnia łącznie następujące
    warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p.,
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Należy przy tym zauważyć, że definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter
    ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien
    podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest
    sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów
    uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W
    pozostałych przypadkach, należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowo-skutkowego
    pomiędzy poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania
    przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich
    uzyskiwania. Koszty ponoszone przez podatnika należy ocenić pod kątem ich celowości, a
    więc dążenia do uzyskania przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za
    koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi
    zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na
    powstanie lub zwiększenie jego przychodu. Do ustalenia momentu zaliczenia wydatków w
    ciężar kosztów uzyskania przychodów, podatnik powinien rozpoznać rodzaj powiązania
    kosztów z przychodami.
    W oparciu o kryterium stopnia tego powiązania koszty podatkowe można podzielić na:
    1. bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na
      uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej
      wysokości powstał związany z nimi przychód),
    2. inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób
      przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako
      prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).
    Za koszty bezpośrednie związane z uzyskaniem przychodu uznaje się te koszty, których
    poniesienie można wprost powiązać z konkretnym przychodem uzyskanym przez
    podatnika (koszty najczęściej stanowiące element kalkulacji ceny konkretnego produktu).

    Natomiast, pośrednie koszty uzyskania przychodów to takie wydatki, których nie da się
    przypisać wprost do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako
    prowadzące do ich osiągnięcia. Nie pozostają one w uchwytnym związku z konkretnymi
    przysporzeniami podatnika - brak jest możliwości ustalenia, w jakim okresie i w jakiej
    wysokości powstał związany z nimi przychód. Do tego rodzaju kosztów zalicza się m.in.
    koszty ogólnego zarządu, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów,
    obsługę prawną, ubezpieczenia, świadczenia na rzecz pracowników. Każdy z ww.
    wydatków jest związany z działalnością prowadzoną przez podatnika i przyczynia się w
    sposób ogólny do osiągania przez niego przychodów. Nie można jednak ustalić, uzyskaniu
    jakiego konkretnego przychodu dany wydatek służy.
    W ocenie Wnioskodawcy, wydatki ponoszone przez Spółkę na zakup karty sportowej (...),
    które w całości są refakturowane na współpracownika (kontrahenta), powinny być
    traktowane jako neutralne podatkowo - to znaczy nie powinny być ujmowane ani jako
    koszt uzyskania przychodów, ani jako przychód. Refakturowanie polega na pośrednim
    przeniesieniu kosztu na rzeczywistego beneficjenta usługi bez jego obciążania
    ekonomicznie. Spółka działa tu jedynie jak pośrednik - odpowiada za formalność zakupu,
    ale ponoszone koszty są w pełni zwracane. W związku z tym transakcja nie stanowi
    przysporzenia majątkowego po stronie Spółki i nie niesie ryzyka ekonomicznego. Zgodnie
    z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., za koszt podatkowy można uznać wydatki realnie poniesione i
    zarazem mające wpływ na osiągnięcie przychodu. W przypadku refakturowania całkowicie
    neutralnego, związek z przychodem jest iluzoryczny, podobnie jak ekonomiczne
    obciążenie.
    Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 31 października
    2024 r., Znak: 0111#KDIB2#1.4010.461.2024.2.AG, przedstawia podejście organów
    podatkowych do kwalifikowania wydatków ponoszonych przez spółki na programy
    sportowe, takie jak (...). W omawianej sprawie wnioskodawca opisał model, w którym karta
    sportowa była częściowo finansowana ze środków pracodawcy, a częściowo przez
    pracownika. Organ podatkowy potwierdził, że wydatki ponoszone przez pracodawcę, jako
    element motywacyjny i propracowniczy, mogą być traktowane jako koszty uzyskania
    przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych. Kluczowym elementem w tej ocenie była jednak właśnie ta częściowa
    partycypacja pracodawcy, czyli poniesienie przez niego rzeczywistego, definitywnego
    kosztu, który miał związek z działalnością gospodarczą i wpływał pośrednio na zwiększenie
    efektywności pracowników.
    Należy jednak podkreślić, że przywołana interpretacja dotyczy innego modelu
    biznesowego niż ten analizowany w niniejszym przypadku. W przedstawionym przez
    Spółkę stanie faktycznym wydatki na (...) są w całości refakturowane na
    współpracowników będących osobami prowadzącymi działalność gospodarczą. W
    praktyce oznacza to, że Spółka jedynie przejściowo pokrywa koszt, który następnie w
    całości odzyskuje. Brak definitywnego charakteru wydatku - czyli brak ostatecznego
    obciążenia ekonomicznego po stronie Spółki - skutkuje brakiem przesłanek do zaliczenia
    tego rodzaju kosztu do rachunku podatkowego. Wydatki te nie służą bowiem ani
    osiąganiu przychodów przez Spółkę, ani zachowaniu czy zabezpieczeniu źródła
    przychodów, a ich poniesienie nie wywiera wpływu na efektywność pracy personelu, z
    uwagi na brak charakteru propracowniczego.
    Z punktu widzenia podatkowego znaczenie ma również fakt, że Spółka w tej sytuacji nie
    ponosi żadnego ryzyka ekonomicznego. Koszt jest w całości przenoszony na
    współpracownika, a Spółka działa wyłącznie jako podmiot technicznie pośredniczący w
    transakcji - nie angażując własnych środków w sposób trwały, nie realizując żadnej polityki
    personalnej i nie osiągając w związku z tym żadnych przychodów lub korzyści natury
    operacyjnej. Art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. wymaga, by koszt pozostawał w związku
    przyczynowym z przychodem i wpływał na jego osiągnięcie, co w omawianej konfiguracji
    nie ma miejsca.

    W efekcie należy uznać, że skoro ponoszony przez Spółkę wydatek jest w pełni
    refakturowany na współpracownika, nie może być traktowany jako koszt uzyskania
    przychodów. Jednocześnie, brak poniesienia definitywnego kosztu eliminuje również
    obowiązek wykazania przychodu po stronie Spółki z tytułu dokonanej refaktury.
    Transakcja ma bowiem wyłącznie charakter techniczny i rozliczeniowy, a po stronie Spółki
    nie występuje żadna realna korzyść ekonomiczna. W rezultacie operacja taka powinna być
    traktowana jako podatkowo neutralna i nieujmowana ani po stronie kosztowej, ani po
    stronie przychodowej. Dla porównania, gdyby Spółka współfinansowała kartę sportową, a
    resztę kosztu obciążała współpracownika - wówczas możliwe byłoby uznanie wydatku (w
    części nieprzeniesionej) za koszt podatkowy. Jednak w przypadku pełnego przerzutu
    ekonomicznego ciężaru, jak ma to miejsce w opisanym stanie faktycznym, wydatki te
    pozostają poza rachunkiem podatkowym.
    Ad 2.
    W ocenie Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym nie znajduje zastosowania
    obowiązek poboru podatku u źródła na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. Zakupiona
    przez Spółkę usługa polega na nabyciu licencji do korzystania z zagranicznej platformy
    kadrowej (online), umożliwiającej zarządzanie czasem pracy, urlopami oraz obowiązkami
    pracowników i współpracowników. Spółka nabywa dostęp wyłącznie na własny użytek
    wewnętrzny - nie udziela sublicencji, nie odsprzedaje tego prawa i nie integruje go z
    żadnym towarem czy usługą oferowaną klientom. Oznacza to, że nie występuje tzw.
    „eksploatacja komercyjna” praw autorskich lub praw pokrewnych, która jest warunkiem
    zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p.
    Zgodnie z literalnym brzmieniem tego przepisu, podatek dochodowy z tytułu uzyskanych
    na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2,
    przychodów z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów
    wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży
    tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego,
    za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także
    środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze
    zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-
    how).
    Spółka korzysta z zagranicznej platformy w formule subskrypcyjnej, przy czym dostęp do
    niej ograniczony jest wyłącznie do wewnętrznego użytku. Nie dochodzi tu do nabycia praw
    autorskich, przeniesienia egzemplarza programu, ani też do jego dalszego udostępniania
    osobom trzecim. W praktyce oznacza to, że mamy do czynienia z klasyczną usługą
    użytkownika końcowego, która nie powinna być traktowana jako „należność licencyjna” w
    rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., ponieważ nie dotyczy transferu praw autorskich
    ani sublicencjonowania.
    Stanowisko to znajduje potwierdzenie w aktualnej interpretacji indywidualnej Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej z 12 lutego 2025 r., Znak: 0114-KDIP2-1.4010.712.2024.1.
    DK. W sprawie tej organ uznał, że płatności za użytkowanie oprogramowania w formule
    (...), przeznaczonego wyłącznie do użytku wewnętrznego przez polską spółkę, nie stanowią
    należności licencyjnych i w konsekwencji nie podlegają opodatkowaniu zryczałtowanym
    podatkiem dochodowym u źródła. Kluczowe dla rozstrzygnięcia było to, że zagraniczny
    podmiot nie przenosi na użytkownika żadnych autorskich praw majątkowych, a
    korzystanie z oprogramowania odbywa się w sposób ograniczony i czasowy.
    W ocenie Wnioskodawcy, skoro nabywana platforma kadrowa służy wyłącznie
    wewnętrznej organizacji procesów HR i nie wiąże się z komercyjnym wykorzystaniem lub
    udzielaniem dalszych licencji, opłaty ponoszone z tego tytułu nie spełniają definicji
    należności licencyjnych. Tym samym, na Spółce nie ciąży obowiązek poboru
    zryczałtowanego podatku dochodowego od tych płatności ani obowiązek składania
    deklaracji IFT-2R.

    Ad 3.
    W ocenie Wnioskodawcy, skoro koszt rocznej polisy ubezpieczeniowej został poniesiony
    jednorazowo, a równolegle został w całości przerzucony na kontrahenta
    (dotychczasowego właściciela pojazdu, obecnie korzystającego z niego na podstawie
    umowy użyczenia), to zarówno wydatek, jak i przychód powinny zostać rozpoznane
    jednorazowo - w dacie poniesienia kosztu i wystawienia noty obciążeniowej.
    Nie występują bowiem przesłanki do rozliczania tego kosztu (i przychodu) w czasie. Spółka
    nie korzysta z polisy na własne potrzeby - jej zakup ma charakter techniczny i formalny,
    podyktowany faktem, że Spółka jest właścicielem pojazdu i to na niej ciąży obowiązek
    zawarcia ubezpieczenia. Ekonomiczny ciężar tego ubezpieczenia został jednak w całości
    przeniesiony na osobę faktycznie korzystającą z pojazdu, co potwierdza refakturowanie
    kosztu w pełnej wysokości na kontrahenta.
    W takim przypadku wydatek nie spełnia definicji kosztu pośredniego, który powinien być
    rozliczany proporcjonalnie do czasu, np. miesięcy trwania ubezpieczenia. Jego charakter
    jest jednorazowy, a cel nie dotyczy bieżącej działalności operacyjnej Spółki, lecz czynności
    technicznej związanej z zabezpieczeniem obowiązkowego ubezpieczenia OC (ew. także
    AC), które jednak nie służy Spółce, lecz jej kontrahentowi. Analogicznie - skoro przychód z
    tytułu noty obciążeniowej również nie ma charakteru wynagrodzenia za świadczenie
    rozłożone w czasie, lecz jedynie technicznie odzwierciedla jednorazowy koszt
    ubezpieczenia, który został przeniesiony na korzystającego - nie ma podstaw do jego
    rozliczania proporcjonalnie w czasie.
    Zgodnie z zasadą memoriału i współmierności przychodów i kosztów, koszty pośrednie
    rozlicza się w czasie, jeżeli dotyczą okresów przekraczających rok podatkowy i nie zostały
    poniesione w całości w danym roku. W analizowanej sytuacji wydatek został poniesiony w
    całości w roku podatkowym, a jego istota nie wskazuje na celowe rozłożenie kosztu w
    czasie - przeciwnie, jego charakter uzasadnia ujęcie jednorazowe, podobnie jak
    refakturowanego przychodu. W związku z tym, w ocenie Wnioskodawcy, zarówno koszt
    polisy ubezpieczeniowej, jak i odpowiadający mu przychód z noty obciążeniowej powinny
    być jednorazowo rozpoznane dla celów podatku dochodowego - bez konieczności
    rozliczania w czasie.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Ad 1 i 3.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od
    osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej „ustawa o CIT”):
      Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane
      pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
    Stosownie do art. 12 ust. 3 ustawy o CIT:
      Za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi
      produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z
      zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1
      pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie

      otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i
      skont.
    Literalna wykładnia powołanych wyżej przepisów prowadzi do wniosku, że do przychodów
    podatkowych zalicza się tylko takie przychody, które w danym momencie są trwałe,
    definitywne i bezwarunkowe. W konsekwencji, do przychodów podatkowych, podatnik
    powinien zaliczyć tylko takie przychody, które są mu należne. Nie będą to zatem
    jakiekolwiek przychody, lecz przychody, w stosunku do których podatnikowi przysługiwać
    będzie prawo do ich otrzymania i które stanowić będą jego trwałe przysporzenie
    majątkowe. Co do zasady więc, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do
    przychodów danej osoby prawnej decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w
    tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika, lub
    pomniejsza jego pasywa. Od zasady tej, w ściśle określonych przypadkach, wprowadzone
    zostały przez ustawodawcę wyjątki. Katalog przysporzeń, których nie zalicza się do
    przychodów podatkowych jest zamknięty i zawarto go w art. 12 ust. 4 ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych. Wskazać przy tym należy, że przychód w prawie
    podatkowym nie jest definiowany wynikowo (jako strata lub zysk podmiotu), a jako
    jakiekolwiek trwałe przysporzenie majątkowe, uzyskane poprzez przyrost aktywów lub
    zmniejszenie pasywów podatnika.
    Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określają przepisy
    art. 15 ustawa o CIT, zgodnie z którym:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione
      w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez
      Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień
      poniesienia kosztu.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu,
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    ocenie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu
    podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    - wydatek został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on
      zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
      przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez
      osoby inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,

    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których nie uważa się za koszty uzyskania
      przychodów.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie
    wymienionych w stosownych przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku
    przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo
    zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych dokonują podziału kosztów
    na koszty bezpośrednio związane z przychodami i koszty pośrednie (inne niż
    bezpośrednio związane z przychodami).
    Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania
    przychodów powinna więc brać pod uwagę:
    - przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu,
      racjonalność i niezbędność), oraz
    - potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie
      obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.
    Zatem do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty
    związane z przychodami (zarówno bezpośrednio, jak i pośrednio), o ile zostały prawidłowo
    udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za niestanowiące kosztów
    uzyskania przychodów.
    Zgodnie z ugruntowanym poglądem, kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio
    związanymi z przychodami są takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w
    sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów. W ich przypadku możliwe
    jest „zidentyfikowanie” wpływu danego kosztu na wielkość osiągniętych przychodów. Do
    tej kategorii należą głównie te koszty, które mogą być przydzielone, przypisane do
    określonych wyrobów bądź usług. Klasycznym przykładem bezpośredniego związku
    kosztów z przychodami jest relacja, w jakiej pozostają wydatki na nabycie lub wytworzenie
    jednostki towaru i przychód ze zbycia tej jednostki towaru.
    Natomiast, pośrednie koszty uzyskania przychodów to takie wydatki, których nie da się
    przypisać wprost do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako
    prowadzące do ich osiągnięcia. Nie pozostają one w uchwytnym związku z konkretnymi
    przysporzeniami podatnika - brak jest możliwości ustalenia, w jakim okresie i w jakiej
    wysokości powstał związany z nimi przychód. Do tego rodzaju kosztów zalicza się m.in.
    koszty ogólnego zarządu, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów,
    obsługę prawną, ubezpieczenia, świadczenia na rzecz pracowników. Każdy z ww.
    wydatków jest związany z działalnością prowadzoną przez podatnika i przyczynia się w
    sposób ogólny do osiągania przez niego przychodów. Nie można jednak ustalić, uzyskaniu
    jakiego konkretnego przychodu dany wydatek służy.
    Mając na uwadze zróżnicowany charakter ww. kategorii kosztów ustawodawca
    zróżnicował zasady ich potrącalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 4 ustawy o CIT:
      Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w
      latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w
      tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z
      zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.
    W myśl art. 15 ust. 4d ustawy o CIT:

      Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z
      przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu
      przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część
      dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
      przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Jak stanowi art. 15 ust. 4e ustawy o CIT:
      Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h,
      uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na
      podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na
      podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem
      sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
      międzyokresowych kosztów.
    Koszty pośrednie potrąca się, co do zasady, w roku poniesienia. Jeżeli jednak dotyczą one
    okresu dłuższego niż 1 rok, rozlicza się je proporcjonalnie (art. 15 ust. 4d zd. drugie ustawy
    o CIT). O tym jednak czy w istocie dany wydatek z uwagi na swój charakter nie może
    zostać przyporządkowany do długości okresu, którego dotyczy, decydować będą przepisy
    prawa podatkowego, a nie sposób jego księgowania na potrzeby prawa bilansowego.
    Państwa wątpliwości:
    - w zakresie pytania nr 1 dotyczą ustalenia czy w przypadku gdy Spółka nabywa karty
      sportowe i przekazuje je współpracownikom działającym w oparciu o umowy B2B, a
      następnie refakturuje wartość zakupu na podwykonawców transakcja ta nie generuje
      po stronie Spółki ani kosztu uzyskania przychodu, ani przychodu podatkowego,
    - w zakresie pytania nr 3 dotyczą ustalenia czy w przypadku, gdy Spółka ponosi koszt
      rocznej polisy ubezpieczeniowej (OC/AC) dla samochodu użyczonego byłemu
      właścicielowi, a następnie refakturuje go w tej samej wysokości za pomocą noty
      obciążeniowej, może jednorazowo rozpoznać koszt i przychód podatkowy w dacie
      wystawienia faktury/poniesienia wydatku.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności należy wskazać należy, że
    przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie definiują pojęcia
    „refakturowanie”. Charakter i konstrukcja tej czynności zostały wypracowane przez
    doktrynę i praktykę gospodarczą.
    W myśl art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. EU L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1,
    ze zm.), w przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby
    trzeciej bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że podatnik ten sam otrzymał i
    wyświadczył te usługi.
    Oznacza to, że podmiot odsprzedający daną usługę nabytą we własnym imieniu, lecz na
    rzecz osoby trzeciej, traktowany jest najpierw jako usługobiorca, a następnie jako
    usługodawca tej samej usługi.
    Refakturowanie polega na zafakturowaniu odsprzedaży usług bez doliczania jakiejkolwiek
    marży. Celem refakturowania jest przeniesienie wyłożonych kosztów przez podmiot
    refakturujący, na podmiot, który z danych usług faktycznie korzystał, mimo że podmiot
    refakturujący fizycznie danej usługi nie świadczy.
    Refakturowanie usług nastąpić może pod tymi jednak warunkami, że strony łączy umowa
    określająca sprzedaż o charakterze zasadniczym, zaś refakturowanie jest jedynie
    sprzedażą uboczną służącą realizacji zawartej umowy, odbiorca faktury jest równocześnie
    odbiorcą refakturowanych usług oraz pomiędzy odbiorcą, a wystawcą refaktury istnieje
    umowa, z której wynika, że taka usługa jest przedmiotem świadczenia i odrębnego
    fakturowania. Przyjęty sposób rozliczenia powinien wynikać z zawartej umowy.

    Refakturowanie jest samoistną czynnością, wywołująca skutek podatkowy w postaci
    uzyskania przychodu należnego. Jest to przychód, który może być wskazany co do kwoty i
    tożsamości. Koszt poniesiony w celu refakturowania usługi wiąże się bezpośrednio z
    przychodem z tytułu refakturowania. Podmiot zakupujący daną usługę nabywa ją na
    własny rachunek i we własnym imieniu, a następnie odsprzedaje ją ostatecznemu
    nabywcy, który jest konsumentem tej usługi. Refaktura jest więc zwykłą fakturą tyle, że
    wystawioną przez podmiot pośredniczący pomiędzy właściwym usługodawcą a
    rzeczywistym nabywcą tej usługi.
    Jak wskazano powyżej, zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT, co do zasady koszty uzyskania
    przychodów bezpośrednio związane z przychodami są potrącalne w tym roku
    podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody (koszty
    bezpośrednie).
    Z uwagi na bezpośredni związek kosztów usług z przychodami z tytułu ich refakturowania
    przyjmuje się, że są to koszty bezpośrednio związane z przychodem, o którym mowa w
    art. 12 ust. 3 ustawy o CIT, które zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT powinny być
    zaliczane w koszty uzyskania przychodów w momencie uzyskania tego przychodu.
    Mając na uwadze powyższe, nie można się zgodzić, z Państwa stanowiskiem, że wydatki
    ponoszone na zakup kart sportowych, które w całości są refakturowane na
    współpracowników powinny być traktowane jako neutralne podatkowo.
    W świetle powyżej powołanych przepisów, a także opisu sprawy należy uznać, że
    należności wynikające z refaktury za karty sportowe stanowią dla Państwa przychód
    podatkowy zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o CIT, zaś wydatki które Państwo ponoszoną na
    zakup kart sportowych, które są refakturowane na współpracowników są kosztami
    bezpośrednio związanymi z tą refakturą i powinny zostać zaliczone do kosztów
    podatkowych w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im
    przychody z refaktury, zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1, należało uznać za
    nieprawidłowe.
    Odnosząc się natomiast do Państwa wątpliwości w zakresie refaktur polisy
    ubezpieczeniowej (OC/AC) dla samochodu użyczonego byłemu właścicielowi biorąc pod
    uwagę całokształt powyższych rozważań wydatki ponoszone na polisę ubezpieczeniową
    samochodów jako koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodem z
    refaktury, o którym mowa w art. 12 ust. 3 ustawy o CIT, zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o
    CIT powinny być zaliczane w koszty uzyskania przychodów jednorazowo w momencie
    uzyskania tego przychodu.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3, zgodnie z którym:
    - zarówno koszt polisy ubezpieczeniowej, jak i odpowiadający mu przychód z noty
      obciążeniowej powinny być jednorazowo rozpoznane dla celów podatku
      dochodowego - bez konieczności rozliczania w czasie jest prawidłowe,
    - wydatek z tytułu polisy ubezpieczeniowej stanowi koszt uzyskania przychodu w dacie
      poniesienia - jest nieprawidłowe.
    Dodatkowo należy zauważyć, że art. 16 ust. 1 ustawy o CIT zawiera enumeratywną listę
    wyłączeń z kosztów uzyskania przychodów. Koszt kwalifikujący się do którejkolwiek z
    pozycji wymienionej na tej liście nie będzie mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania
    przychodów, bez względu na przyczynę jego poniesienia.
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 49 ustawy o CIT:

      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów składek na ubezpieczenie samochodu
      osobowego w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w
      jakiej kwota 150 000 zł pozostaje do wartości samochodu przyjętej dla celów
      ubezpieczenia.
    Ad 2.
    Państwa wątpliwości w zakresie pytania nr 2 dotyczą ustalenia czy w przypadku nabycia
    licencji do zagranicznej platformy kadrowo-zarządczej od (...) dostawcy, która
    wykorzystywana jest jedynie na potrzeby wewnętrzne Spółki, bez dalszego udostępniania
    osobom trzecim, Spółka jest zobowiązana do poboru podatku u źródła na podstawie art.
    21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o CIT:
      Podatnicy, jeżeli mają siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
      podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na
      miejsce ich osiągania.
    W myśl art. 3 ust. 3 pkt 5 ustawy o CIT:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji,
      wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki
      organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania,
      siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca
      zawarcia umowy i wykonania świadczenia.
    Zgodnie z art. 3 ust. 5 ustawy o CIT:
      Za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa się przychody
      wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów
      (przychodów), o których mowa w ust. 3 pkt 1-4.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
      Podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów z odsetek, z praw
      autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków
      towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z
      należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za
      użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także
      środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane
      ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej
      (know-how).
    W myśl natomiast art. 26 ust. 1 ustawy o CIT:
      Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
      fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów
      wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy
      pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty
      zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń
      przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e . Zastosowanie stawki podatku wynikającej z
      właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku
      zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby
      podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji.
      Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21
      ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających
      z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik
      jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania

      należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez
      płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5płatnika z podatnikiem.
    Z treści ww. przepisów wynika, że od niektórych przychodów osiąganych na terytorium
    Polski przez podatników podlegających ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu
    pobierany jest podatek dochodowy w sposób zryczałtowany. Podatek ten nazywany jest
    podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób jego poboru, który dokonywany
    jest przez podmiot polski wypłacający określone należności na rzecz nierezydenta w trybie
    i na zasadach wymienionych w art. 26 ustawy o CIT.
    Stosownie do art. 21 ust. 2 ustawy o CIT:
      Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia
      podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Jak wynika z powołanego powyżej art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, podatek dochodowy w
    wysokości 20% ustala się m.in. od przychodów z praw autorskich uzyskanych na terenie
    Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem analizując obowiązek pobrania podatku u źródła od
    licencji użytkownika końcowego, należy odnieść się do przepisów określających zakres
    praw autorskich.
    W celu określenia zakresu praw autorskich wg polskich przepisów, należy odnieść się do
    art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j.
    Dz.U. z 2025 r. poz. 24 ze zm., dalej: „ustawa o prawie autorskim”), który stwierdza, że:
      Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o
      indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od
      wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór)
    Ponadto w art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o prawie autorskim stwierdza się, że:
      W szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory wyrażone słowem,
      symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne,
      naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe).
    W myśl art. 74 ust. 1 ustawy o prawie autorskim:
      Programy komputerowe podlegają ochronie jak utwory literackie, o ile przepisy
      niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.
    Ponadto, zgodnie z art. 74 ust. 2 ustawy o prawie autorskim:
      Ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego
      wyrażenia. Idee i zasady będące podstawą jakiegokolwiek elementu programu
      komputerowego, w tym podstawą łączy, nie podlegają ochronie.
    Stosownie do treści art. 74 ust. 4 tej ustawy:
    Autorskie prawa majątkowe do programu komputerowego, z zastrzeżeniem przepisów
    art. 75 ust. 2 i 3, obejmują prawo do:
    1) trwałego lub czasowego zwielokrotnienia programu komputerowego w całości lub w
      części jakimikolwiek środkami i w jakiejkolwiek formie; w zakresie, w którym dla
      wprowadzania, wyświetlania, stosowania, przekazywania i przechowywania
      programu komputerowego niezbędne jest jego zwielokrotnienie, czynności te
      wymagają zgody uprawnionego;
    2) tłumaczenia, przystosowywania, zmiany układu lub jakichkolwiek innych zmian w
      programie komputerowym, z zachowaniem praw osoby, która tych zmian dokonała;
    3) rozpowszechniania, w tym użyczenia lub najmu, programu komputerowego lub jego
      kopii.
    Skoro jak wynika z opisu sprawy, Spółka nabyła na wykorzystanie na użytek własny
    licencje platformy kadrowo-zarządczej (tzw. licencje użytkownika końcowego), w ramach

    licencji nie doszło do przeniesienie na Spółkę jakiekolwiek majątkowych praw autorskich
    do ww. platformy, Spółka nie posiada prawa do modyfikowania, ulepszenia, tłumaczenia,
    rozpowszechniania, sublicencjonowania ani udzielenia dostępu osobom trzecim, to należy
    uznać, że omawiane płatności z tytułu licencji końcowego użytkownika nie stanowią
    przychodów z praw autorskich i tym samym nie mieszczą się w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy
    o CIT. Oznacza to, że dokonując wypłaty takich należności nie są Państwo zobowiązani do
    potrącenia od nich zryczałtowanego podatku dochodowego ani składania deklaracji IFT-2R.
    Zatem, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
    Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych wskazać należy, iż
    dotyczą one konkretnych, indywidualnych spraw podatników, osadzonych w określonym
    stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach rozstrzygnięcia w
    każdej z nich zawarte są wiążące.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
    będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących
    przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.