Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP2/443-551/11/ASz
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2011-08-05
Teza: Sposób refakturowania mediów na najemców lokali użytkowych, prawo do odliczenia podatku z faktur zakupu mediów.
Słowa kluczowe: najem; odliczenia-prawo do odliczenia; opodatkowanie
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 28 kwietnia 2010r. (data wpływu 5 maja 2011r.), uzupełnionym pismem z dnia 29 lipca 2011r. (data wpływu 1 sierpnia 2011r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie refakturowania opłat za wodę, kanalizację, wywóz nieczystości, dostawy energii cieplnej i elektrycznej:

1.  w zakresie sposobu refakturowania mediów na najemców lokali użytkowych, w tym stosowania stawki podatku – **jest nieprawidłowe,**
2.  w zakresie prawa do odliczenia podatku z faktur zakupu mediów – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 5 maja 2011r. został złożony ww. wniosek, uzupełnionym pismem z dnia 29 lipca 2011r. (data wpływu 1 sierpnia 2011r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie refakturowania opłat za wodę, kanalizację, wywóz nieczystości, dostawy energii cieplnej i elektrycznej.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący zaistniały stan faktyczny:

Wnioskodawca udostępnia pomieszczenia biurowe. Z każdym z najemców zawarta jest umowa najmu określająca obowiązek pokrywania przez najemcę czynszu. Zgodnie z tymi umowami najmu najemca jest odrębnie i niezależnie od samego czynszu obciążany kosztami typu: opłaty za wodę, kanalizację, wywóz nieczystości, dostawy energii cieplnej i elektrycznej. Obciążenia Wnioskodawca dokonuje zgodnie ze stawkami i cenami, którymi sam jest obciążany przez dostawców mediów i z tego tytułu wystawia faktury na podstawie liczników bądź podliczników przypisanych do wynajmowanych pomieszczeń. Obowiązek podatkowy z tytułu refakturowanych mediów powstaje w terminie płatności wystawionej refaktury, który określa umowa na 14 dzień od dnia wystawienia faktury. Z faktur dokumentujących nabycie refakturowanych później mediów Wnioskodawca odlicza podatek VAT w wysokości wynikającej z wystawionych refaktur w terminie, w jakim przypada termin płatności fakturę otrzymany od dostawców mediów.

Przykładowo Wnioskodawca otrzymuje fakturę za dostarczanie wody i odprowadzanie ścieków za okres 08.02.2011 do 06.04.2011, faktura wpływa do Wnioskodawcy 10.04.2011r. Kolejno Wnioskodawca w dniu 14.04.2011 wystawia refakturę na najemcę z datą sprzedaży 14.04.2011 jako momentem odsprzedaży usługi, stawką 8% i 14 dniowym terminem płatności wynikającym z umowy, przypadającym na dzień 28.04.2011, będącym dniem powstania obowiązku podatkowego.

Inaczej rzecz się ma w wynajmowanych pomieszczeniach, które nie posiadają liczników określających zużycie przez najemców mediów, opłaty z tych tytułów fakturowane są w formie ryczałtu. Z faktur dokumentujących nabycie mediów odsprzedawanych później w formie ryczałtu Wnioskodawca nie dokonuje obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z tych faktur.

W związku z powyższym zadano następujące pytania (sformułowane w piśmie z dnia 29 lipca 2011r.):

1.  Czy w prawidłowym momencie Wnioskodawca dokonuje refakturowania mediów dla najemców lokali dokonując tego tak, jak Wnioskodawca opisał w stanie faktycznym, ustalając datę sprzedaży, która jest tożsama z datą wystawienia refaktury?
2.  Czy Wnioskodawca stosuje właściwą stawkę przy refakturowaniu mediów za dostarczanie wody i odprowadzanie ścieków?
3.  Czy Wnioskodawca ma prawo do odliczenia podatku VAT z faktur zakupu mediów od ich dostawców dla Banku, które następnie będą refakturowane na ostatecznego odbiorcę mediów?

Jednocześnie Wnioskodawca wskazał, iż nie wnosi o interpretację w sprawie rozliczania mediów w formie ryczałtu w sytuacji gdy pomieszczenie nie posiada licznika.

Stanowisko Wnioskodawcy (sformułowane w piśmie z dnia 29 lipca 2011r.):

1.  Bank w prawidłowym momencie dokonuje refakturowania mediów, ustalając dla ostatecznego odbiorcy mediów datę sprzedaży, która jest tożsama z datą wystawienia refaktury. Termin płatności faktury, ustala się zgodnie z zawartymi umowami z najemcą. Ustalony termin płatności faktury jest dla Banku terminem obowiązku podatkowego VAT z tytułu refakturowania.
2.  Przy refakturowaniu dostarczania wody i odprowadzania ścieków Wnioskodawca stosuje stawkę 8%. Przy refakturowaniu energii elektrycznej stawkę 23%. Wnioskodawca uważa, iż stosuje prawidłową stawkę przy refakturowaniu mediów.
3.  Bank ma prawo do odliczania podatku VAT z faktur zakupu mediów zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. Odliczenie podatku dokonuje w terminie w jakim przypada termin płatności faktur otrzymanych od dostawców mediów.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zaistniałego stanu faktycznego uznaje się:

1.  w zakresie sposobu refakturowania mediów na najemców lokali użytkowych, w tym stosowania stawki podatku – **za nieprawidłowe,**
2.  w zakresie prawa do odliczenia podatku z faktur zakupu mediów – **za prawidłowe.**

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 5a cyt. ustawy o VAT, towary lub usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne.

Jak wynika z art. 7 cyt. ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Stosownie do art. 8 ust. 1 ww. ustawy o VAT, przez świadczenie usług o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, należy rozumieć każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

*   przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
*   zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
*   świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

W myśl art. 106 ust. 1 ustawy o VAT podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 1a, 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16.

Zgodnie z art. 19 ust. 13 pkt 4 ustawy o VAT, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż z upływem terminu płatności określonego w umowie lub fakturze – z tytułu świadczenia na terytorium kraju usług najmu, dzierżawy, leasingu lub usług o podobnym charakterze, a także usług ochrony osób oraz usług ochrony, dozoru i przechowywania mienia, usług w zakresie pośrednictwa ubezpieczeniowego oraz usług stałej obsługi prawnej i biurowej.

Minister Finansów, na podstawie delegacji ustawowej, wydał rozporządzenie z dnia 28 marca 2011r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 68, poz. 360), zwane dalej rozporządzeniem.

Zgodnie z § 11 ust. 1 i ust. 2 ww. rozporządzenia, w przypadkach określonych w art. 19 ust. 10, ust. 13 pkt 1-4 i 7-11, ust. 16a i 16b oraz ust. 19a ustawy fakturę wystawia się nie później niż z chwilą powstania obowiązku podatkowego. Faktury, o których mowa w ust. 1, nie mogą być wystawione wcześniej niż 30. dnia przed powstaniem obowiązku podatkowego.

Stosownie do treści art. 29 ust. 1 ustawy o VAT, podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy lub osoby trzeciej. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku.

Należy zauważyć, że umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony – zarówno wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki.

Jak wynika z przepisu art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.

Tak więc oddanie rzeczy innej osobie do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony na podstawie umowy najmu związane jest z wzajemnym świadczeniem najemcy polegającym na zapłacie umówionego czynszu. Z powyższego wynika, że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu mieszkalnego lub użytkowego przez jego najemcę.

Ze złożonego wniosku wynika, że Wnioskodawca udostępnia pomieszczenia biurowe. Z każdym z najemców zawarta jest umowa najmu określająca obowiązek pokrywania przez najemcę czynszu. Zgodnie z tymi umowami najmu najemca jest odrębnie i niezależnie od samego czynszu obciążany kosztami typu: opłaty za wodę, kanalizację, wywóz nieczystości, dostawy energii cieplnej i elektrycznej. Obciążenia Wnioskodawca dokonuje zgodnie ze stawkami i cenami, którymi sam jest obciążany przez dostawców mediów i z tego tytułu wystawia faktury na podstawie liczników bądź podliczników przypisanych do wynajmowanych pomieszczeń. Obowiązek podatkowy z tytułu refakturowanych mediów powstaje w terminie płatności wystawionej refaktury, który określa umowa na 14 dzień od dnia wystawienia faktury. Z faktur dokumentujących nabycie refakturowanych później mediów Wnioskodawca odlicza podatek VAT w wysokości wynikającej z wystawionych refaktur w terminie, w jakim przypada termin płatności faktur otrzymany od dostawców mediów. Przykładowo Wnioskodawca otrzymuje fakturę za dostarczanie wody i odprowadzanie ścieków za okres 08.02.2011 do 06.04.2011., faktura wpływa do Wnioskodawcy 10.04.2011r. Kolejno Wnioskodawca w dniu 14.04.2011 wystawia refakturę na najemcę z datą sprzedaży 14.04.2011 jako momentem odsprzedaży usługi, stawką 8% i 14 dniowym terminem płatności wynikającym z umowy, przypadającym na dzień 28.04.2011, będącym dniem powstania obowiązku podatkowego.

Ad. 1. i ad. 2.

Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że przedmiotem świadczenia na rzecz najemców jest usługa główna, tj. najem lokali użytkowych, a ww. koszty tzw. mediów są elementem usług pomocniczych do tej usługi. W efekcie, na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, przedmiotowe wydatki są świadczeniem należnym z tytułu umowy najmu lokali, a nie z tytułu odsprzedaży „mediów”, czy przeniesienia na najemców tych kosztów.

Tym samym wydatki za media w sytuacji, gdy korzystający z lokalu nie ma zawartej umowy bezpośrednio z dostawcą mediów, stanowią wraz z czynszem obrót w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, z tytułu świadczenia usług najmu na rzecz najemców. Należy przy tym wskazać, że usługi te opodatkowane będą według zasad właściwych dla świadczonych usług najmu lokali. Powyższe oznacza, że w przypadku najmu lokali biurowych będzie miała zastosowanie do dnia 31 grudnia 2010r. 22% stawka podatku VAT, natomiast od 1 stycznia 2011r. 23% stawka podatku VAT.

Za ujęciem dodatkowych kosztów związanych z usługą najmu w pojęciu „kwoty należnej od całości świadczenia należnego od nabywcy” przemawia także stanowisko Trybunału Sprawiedliwości UE w kwestii opodatkowania świadczeń złożonych, w których obok usług głównych występują świadczenia pomocnicze (zob. M. Wojda w: Dyrektywa VAT 2006/112/WE pod red. J. Martini, Unimex 2009, s. 420-429), w szczególności zaprezentowane w sprawach: C–349/96 (Card Protection Plan Ltd), C-41/04 (Levob Verzekeringen BV and OV Bank), C-111/05 (Aktiebolaget NN and Akatteverket). Podstawowym kryterium uznania danego świadczenia za świadczenie pomocnicze w świetle tego orzeczenia ma jego funkcjonalny (ekonomiczny) związek ze świadczeniem głównym, a nie aspekty prawne.

W orzeczeniu z dnia 25 lutego 1999r. w sprawie Card Protection Plan Ltd v Commissioners of Customs and Excise (C-349/96), Trybunał stwierdził, iż "W celu ustalenia, dla celów VAT, czy świadczenie usług obejmujące klika części składowych należy traktować jako jedno świadczenie, czy też jako dwa lub więcej świadczeń wycenianych odrębnie, należy przede wszystkim wziąć pod uwagę treść przepisu art. 2 (1) VI Dyrektywy, zgodnie z którym każde świadczenie usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne oraz fakt, iż świadczenie obejmujące z ekonomicznego punktu widzenia jedną usługę nie powinno być sztucznie dzielone, co mogłoby prowadzić do nieprawidłowości w funkcjonowaniu systemu podatku VAT". Trybunał wskazał, że "pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas, gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeżeli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej".

Z powyższego wyroku nie płyną jednak wyraźne wskazówki, co do tego, od którego momentu podział danego świadczenia obejmującego z ekonomicznego punktu widzenia jedną usługę, byłby sztuczny. Trybunał zaakcentował "ekonomiczny punkt widzenia" oraz ocenę z perspektywy nabywcy. Z treści powołanego wyroku wynika, że TSUE położył duży nacisk na subiektywne kryteria przy ocenie danego świadczenia jako złożonego, jednakże wnioski, co do kwalifikacji danego kompleksu zdarzeń gospodarczych jako świadczenia złożonego, nie mogą być pozbawione waloru obiektywnego albowiem zakres i sposób opodatkowania świadczenia nie może być zależny jedynie od woli stron transakcji. Stąd w pierwszym rzędzie Trybunał odwołał się do art. 2(1) VI Dyrektywy, wedle którego każde świadczenie usług powinno być zwykle uznawane za odrębne i niezależne a świadczenie złożone w aspekcie gospodarczym nie powinno być sztucznie rozdzielane, by nie pogarszać funkcjonalności systemu VAT. Sąd wskazał, że jeśli dana transakcja składa się z szeregu świadczeń i czynności należy uwzględnić wszystkie okoliczności, w jakich jest dokonywana rozpatrywana transakcja.

Z kolei w wyroku z dnia 27 października 2005r w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV, OV Bank NV p-ko Staatssecretaris van Financiën, Trybunał wskazał, że art. 2 (1) VI Dyrektywy "należy interpretować w ten sposób, że jeżeli dwa lub więcej niż dwa świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta, rozumianego jako konsumenta przeciętnego, są tak ściśle związane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia lub czynności stanowią jednolite świadczenie do celów stosowania podatku od wartości dodanej".

Zatem, jeżeli transakcja składa się z zespołu świadczeń i czynności, należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności, w jakich dokonywana jest rozpatrywana transakcja. Po pierwsze zatem, czy są to świadczenia odrębne, czy też jest to jedno świadczenie, a po drugie, czy w tym ostatnim przypadku to jedno świadczenie powinno zostać zakwalifikowane jako świadczenie usług.

Zatem, w ocenie tut. organu, odrębne potraktowanie dodatkowych kosztów obciążających najemców z tytułu korzystania przez nich z mediów stanowiłoby sztuczne dzielenie usługi najmu nie znajdujące uzasadnienia ekonomicznego i gospodarczego.

Mając na względzie powyższe należy stwierdzić iż w sytuacji, gdy korzystający z lokalu nie ma zawartej umowy bezpośrednio z dostawcą mediów, odbiorcą nieczystości stałych i płynnych, opłaty za media, wywóz nieczystości stanowiące element świadczenia należnego z tytułu umowy najmu lokalu stanowią wraz z czynszem obrót w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy o podatku VAT z tytułu świadczenia usług najmu.

Zatem jak wynika z opisu stanu faktycznego, Wnioskodawca związku ze świadczeniem usługi najmu, zgodnie z umową, oprócz czynszu, obciąża najemcę również kosztami mediów i opłatami za wywóz nieczystości.

Zatem ww. wydatki (opłaty za media i wywóz nieczystości) są świadczeniem należnym Wnioskodawcy z tytułu umowy najmu lokali, a nie z tytułu odsprzedaży mediów i usług wywozu nieczystości.

Jak wskazano wyżej, z treści art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług wynika, że podstawą opodatkowania jest obrót. Zaś obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. W związku z powyższym kwota należna obejmuje wszystkie koszty związane z usługą najmu, kształtujące w efekcie kwotę żądaną od nabywcy.

Mając na uwadze powyższe, w opisanym we wniosku staniem faktycznym, wydatki za media i wywóz nieczystości stanowiące obrót w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy o VAT winny zostać opodatkowane stawką właściwą dla świadczonych usług najmu.

Należy tutaj jeszcze raz podkreślić, iż nie można sztucznie wyodrębniać z jednej kompleksowej usługi, jaką jest usługa najmu lokalu, pewnych czynności tylko w tym celu, aby opodatkować je (poprzez refakturowanie) na korzystnych zasadach. Do takiego postępowania nie uprawniają cyt. wyżej przepisy definiujące podstawę opodatkowania i obrót. W przypadku, gdy dany podmiot świadczy usługę o charakterze kompleksowym, lecz stanowiącą w istocie jedno, niepodzielne świadczenie, to wówczas nie jest dopuszczalne dzielenie tej usługi na części i dokonywanie refakturowania jej poszczególnych elementów.

W ocenie tut. organu wydatki za media nie stanowią samodzielnego, odrębnego świadczenia na rzecz najemców. Świadczenia te są bowiem nierozerwalnie związane z usługą najmu, jako konieczne do korzystania z lokalu, lecz mające w stosunku do niej charakter poboczny. Mają na celu wykonanie usługi podstawowej. Ww. wydatki są świadczeniem należnym z tytułu umowy najmu lokali, a nie z tytułu odsprzedaży mediów czy przeniesienia na najemców kosztów z mediami związanych. Żaden bowiem z najemców nie byłby zainteresowany zakupem samych mediów gdyby nie najmował lokalu, który bez mediów nie byłby zdatny do użytku. Zatem tworzą one w aspekcie gospodarczym jedną całość z usługą najmu. Tym samym należy traktować je jako element składowy usługi finalnej.

Podsumowując:

1.  Wnioskodawca postępuje nieprawidłowo, refakturując media dla najemców lokali dokonując tego tak, jak Wnioskodawca opisał w stanie faktycznym, ustalając datę sprzedaży, która jest tożsama z datą wystawienia refaktury, gdyż winien kwoty mediów wliczać do podstawy opodatkowania czynszu za najem i wystawiać jedną fakturę.
2.  Wnioskodawca stosuje niewłaściwe stawki przy tzw. refakturowaniu mediów, gdyż dla ustalonej podstawy opodatkowania winien stosować stawkę właściwą dla usługi najmu lokali użytkowych.

Zatem w ww. zakresie stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe.

Ad. 3.

Podstawowa zasada dotycząca odliczania podatku naliczonego została sformułowana w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług. Zgodnie z tym przepisem, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 ustawy, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Na mocy art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011r., nadanym ustawą z dnia 16 grudnia 2010r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 247, poz. 1652), kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika:

1.  z tytułu nabycia towarów i usług,
2.  potwierdzających dokonanie przedpłaty (zaliczki, zadatku, raty), jeżeli wiązały się one z powstaniem obowiązku podatkowego,
3.  od komitenta z tytułu dostawy towarów będącej przedmiotem umowy komisu

– z uwzględnieniem rabatów określonych w art. 29 ust. 4.

Zgodnie z art. 86 ust. 10 pkt 3, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego powstaje w przypadku nabycia towarów i usług, o których mowa w art. 19 ust. 13 pkt 1, jeżeli faktura zawiera informację, jakiego okresu dotyczy - w rozliczeniu za okres, w którym przypada termin płatności.

W myśl powołanego wyżej art. 19 ust. 13 pkt 1 ustawy o VAT, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą upływu terminu płatności, jeżeli został on określony w umowie właściwej dla rozliczeń z tytułu:

1.  dostaw energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej oraz gazu przewodowego,
2.  świadczenia usług telekomunikacyjnych i radiokomunikacyjnych, z zastrzeżeniem ust. 18,
3.  świadczenia usług wymienionych w poz. 140-153, 174 i 175 załącznika nr 3 do ustawy.

Z powyższego wynika, iż prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Natomiast prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony nie przysługuje m. in. przy nabyciu towarów i usług:

1.  wykorzystywanych do czynności nie objętych zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług (tzn. niepodlegających opodatkowaniu tym podatkiem),
2.  wykorzystywanych do czynności wprawdzie podlegających zakresowi opodatkowania podatkiem od towarów i usług, nie mniej jednak na podstawie przepisów szczególnych zwolnionych od tego podatku.

Jak wskazano wyżej, kwoty wynikające z faktur za zakup mediów winny być ujęte jako element podstawy opodatkowania usług najmu. Usługi najmu podlegają opodatkowaniu właściwą stawką podatku VAT.

W związku z powyższym Wnioskodawca posiada prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur dokumentujących nabycie mediów, gdyż te zakupy są związane z wykonywaniem czynności opodatkowanych przez Wnioskodawcę.

Ponadto Wnioskodawca ma prawo do odliczenia podatku w terminie płatności faktury, o ile faktura zawiera informację jakiego okresu dotyczy.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w ww. zakresie należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, ul. Kraszewskiego 4a, 35-016 Rzeszów, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.