Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.307.2025.2.KF
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-17
Teza: Opodatkowanie sprzedaży nieruchomości będącej we
wspólności majątkowej.
Słowa kluczowe: działki
udział
umowa-umowa przedwstępna
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca posiada miejsce zamieszkania na terytorium Polski i podlega
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Wnioskodawca nie prowadzi
    jednoosobowej działalności gospodarczej oraz nie jest czynnym podatnikiem VAT.
    Również żona Wnioskodawcy nie prowadzi jednoosobowej działalności gospodarczej oraz
    nie jest czynnym podatnikiem VAT.
    Wnioskodawca wraz z małżonką jest współwłaścicielem nieruchomości gruntowej, dla
    której prowadzona jest księga wieczysta nr 1 przez Sąd Rejonowy w (...), IV Wydział Ksiąg
    Wieczystych. Przedmiotowa nieruchomość gruntowa jest zlokalizowana w województwie
    (...), w powiecie (...), w gminie (...), w miejscowości (...), przy ulicy (...), obręb ewidencyjny
    numer 1, nazwa (...), oraz stanowi działkę gruntu o numerze ewidencyjnym 1 o obszarze
    0,3296 ha.
    Sposób korzystania z nieruchomości określono jako „R – grunty orne”. Po 1/8 udziału we
    współwłasności nieruchomości Wnioskodawca wraz z małżonką nabyli na podstawie
    decyzji wydanej 20 maja 1977 r. przez Naczelnika Gminy w (...) znak: (...) oraz
    postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku wydanego 17 kwietnia 1987 r. przez Sąd
    Rejonowy dla (...) II Wydział Cywilny, sygn. akt (...). 6/8 z kolei udziału w prawie własności
    nieruchomości na zasadach wspólności ustawowej małżeńskiej Wnioskodawca wraz z
    małżonką nabyli na podstawie umowy przekazania gospodarstwa rolnego z 25 września
    1990 r. (akt notarialny Repertorium A nr 3).
    Wyżej wymieniona nieruchomość gruntowa nie stanowi nieruchomości rolnej w
    rozumieniu ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego oraz jest nieruchomością
    niezabudowaną.
    3 lutego 2025 r. Wnioskodawca wraz z małżonką zawarli przedwstępną umowę sprzedaży
    nieruchomości (akt notarialny Repertorium A nr 4) z A. L. działającym w imieniu i na rzecz
    spółki A. sp. z o.o. (NIP: (...)).
    Wnioskodawca wraz z małżonką sprzedadzą Spółce nieruchomość gruntową po cenie
    rynkowej.
    Wnioskodawca podkreśla, że sprzedaż nieruchomości nie odbywa się w ramach
    działalności gospodarczej, lecz stanowi formę zarządu majątkiem prywatnym w ramach
    uprawnień właścicielskich.
    Zgodnie z postanowieniami przedwstępnej umowy sprzedaży sprzedający zobowiązali się
    do zawarcia ostatecznej umowy sprzedaży po uzyskaniu indywidualnej interpretacji
    podatkowej w zakresie opodatkowania umowy przeniesienia własności podatkiem od
    towarów i usług na podstawie ustawy o VAT. Mocą postanowień przedwstępnej umowy

    sprzedaży również sprzedający wyrazili zgodę na dysponowanie nieruchomością na cele
    budowlane przez kupującego w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. -
    Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418 ze zm.). Zakres przedmiotowej zgody
    obejmuje w szczególności prawo do występowania we własnym imieniu lub poprzez
    pełnomocników w celu uzyskania wszelkich wymaganych prawem decyzji, postanowień i
    uzgodnień ze wszystkimi organami administracji, osobami fizycznymi i prawnymi, jakie w
    zakresie zamierzonego celu inwestycyjnego w postaci budowy obiektu magazynowo-
    usługowego okażą się niezbędne, w tym w szczególności do występowania przed
    właściwym organem administracji architektoniczno-budowlanej, dostawcami mediów,
    celem uzyskania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenie na
    budowę. Sprzedający nie wystąpili z tym z własną inicjatywą. Postanowienia umowy
    przedwstępnej nie uzależniają od tego zawarcia umowy przeniesienia własności. Wskazać
    również należy, że Sprzedający nie poszukiwali aktywnie nabywcy nieruchomości, ten
    zgłosił się do nich z własnej inicjatywy będąc zainteresowanym nabyciem nieruchomości
    gruntowej. W tym zakresie Sprzedający nie publikowali ogłoszeń dotyczących sprzedaży
    nieruchomości. Sprzedający nie udzielili również innych pełnomocnictw kupującemu
    dotyczących sprzedawanej nieruchomości. Sprzedający nie dokonywali również podziału
    nieruchomości gruntowej na mniejsze działki. Sprzedający nie dokonywali również
    uzbrojenia sprzedawanej nieruchomości we własnym zakresie.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu sprawy
    Działka nr 1 była w całym okresie jej posiadania wykorzystywana przez Wnioskodawców
    do celów rolniczych, stanowiących cele osobiste Wnioskodawców.
    Działka nr 1 była wyłącznie przedmiotem dzierżawy na rzecz dwóch synów
    Wnioskodawców z zamiarem kontynuacji wykonywania działalności rolniczej na niniejszej
    nieruchomości oraz zamiarem przejścia Wnioskodawców na wcześniejszą emeryturę
    rolniczą na podstawie przepisów ustawy z 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym
    rolników (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 197 ze zm.). Przedmiotowe prawo potwierdza, tytułem
    przykładu, wyrok Sądu Najwyższego z 18 stycznia 2012 r., sygn. akt (...). Zgodnie z
    przedmiotowym orzeczeniem, ubezpieczony w KRUS ma prawo do rolniczej emerytury w
    pełnej wysokości, jeśli swoje gospodarstwo wydzierżawi dziecku. Wnioskodawcy zawarli
    ww. umowy dzierżawy 8 listopada 2017 r. na okres 10 lat. Umowa przewidywała
    miesięczny czynsz dzierżawny płatny przez Wnioskodawców na rzecz synów w wysokości
    100 zł miesięcznie do 15 dnia każdego miesiąca.
    W całym okresie posiadania działki nr 1 Wnioskodawcy wykorzystywali przedmiotową
    nieruchomość do celów rolniczych (cele osobiste Wnioskodawców). Z tytułu żadnej
    czynności dotyczącej przedmiotowej nieruchomości Wnioskodawcy wedle najlepszej
    wiedzy nie byli zobowiązani do rejestracji oraz rozliczenia podatku VAT.
    Wnioskodawcy wskazują, że w przeszłości dokonywali transakcji dotyczących sprzedaży
    nieruchomości innych niż nieruchomość wskazana we wniosku. 22 września 2020 r.
    Wnioskodawcy byli stroną 5 umów sprzedaży niezabudowanych nieruchomości
    gruntowych (akt notarialny Repertorium A nr 5, akt notarialny Repertorium A nr 6, akt
    notarialny Repertorium A nr 7, akt notarialny Repertorium A nr 8 oraz akt notarialny
    Repertorium A nr 9).
    29 czerwca 2020 r. Wnioskodawcy dokonali również sprzedaży niezabudowanej
    nieruchomości gruntowej dokumentowanej aktem notarialnym Repertorium A nr 10. W
    każdym z ww. przypadków nieruchomość gruntowa została nabyta przez Wnioskodawców
    na zasadach wspólności ustawowej małżeńskiej na podstawie umowy przekazania
    gospodarstwa rolnego z 25 września 1990 r. (6/8 udziału) oraz w udziałach po 1/8 części
    na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego dla (...) z 17 kwietnia 1987 r., sygn. akt (..)
    (prawomocne postanowienie dotyczące nabycia spadku) oraz decyzji Naczelnika Gminy w
    (...) z 20 maja 1977 r., (...) (decyzja wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 26
    października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz. U. z 1971 r. 27,
    poz. 250). Przedmiotowe nieruchomości stanowiły przez cały okres ich posiadania majątek

    osobisty Wnioskodawców wykorzystywany do celów rolniczych (cele osobiste
    Wnioskodawców).
    W zakresie ww. transakcji Wnioskodawcy nie działali jako podatnicy podatku od towarów i
    usług oraz nie podejmowali aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami i
    jakichkolwiek działań marketingowych mających na celu zorganizowaną sprzedaż.
    Realizacja sprzedaży była związana ze zwyczajnym wykonywaniem prawa własności w
    stosunku do nieruchomości gruntowych (zarząd majątkiem prywatnym).
    Mając powyższe na względzie, wnoszą Państwo o potwierdzenie, że sprzedaż
    nieruchomości, o której mowa we wniosku nie podlega podatkowi VAT.

## Pytanie

Czy planowana przez Wnioskodawcę wraz z małżonką sprzedaż nieruchomości gruntowej
    podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 15 ust.
    1 ustawy VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, planowana sprzedaż nieruchomości nie będzie podlegać
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż wykonywana jest w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym.
    Uzasadnienie
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Z kolei jak stanowi art. 15 ust. 2 ustawy VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE.L Nr 347, str. 1 ze zm.),
    "podatnikiem" jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
    jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
    działalności.
    Status zatem podatnika podatku od towarów i usług wynika z okoliczności dokonywania
    czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia, czy osoba
    dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem VAT, istotne jest
    stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów
    cytowanej wyżej ustawy.
    Jak wskazano w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 5
    lutego 2025 r., sygn. 0111-KDIB3-3.4012.568.2024.3.AW: „uznanie, że dany podmiot
    sprzedając nieruchomość podejmuje działania w charakterze podatnika VAT wymaga
    ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).
    Biorąc pod uwagę treść przepisów jak również stanowisko sądów administracyjnych oraz
    organów podatkowych, przy uznaniu sprzedaży nieruchomości za działalność
    gospodarczą na gruncie ustawy o VAT istotne jest, czy sprzedawca realizuje daną sprzedaż
    w ramach profesjonalnego obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych (przez) handlowca, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, bowiem
    podjęcie takich działań zbliżonych do tych podejmowanych przez podmioty profesjonalne

    skutkowałoby koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą
    w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też
    sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Zwykłe nabycie lub sprzedaż
    rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania
    z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady (a tym
    samym art. 15 ust. 2 ustawy). W konsekwencji, za zawodową (profesjonalną) działalność
    gospodarczą zakresie obrotu nieruchomościami należy uznać podjęcie szeregu
    zorganizowanych czynności stanowiących logiczny ciąg zdarzeń, w szczególności: nabycie
    terenu przeznaczonego pod zabudowę w celu jego dalszej odsprzedaży z zyskiem, jego
    uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, podjęcie działań marketingowych w celu
    sprzedaży działek, wykraczających poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o
    warunkach zabudowy terenu etc”.
    W interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 5 marca 2025 r.,
    sygn. 0112-KDIL1-2.4012.1.2025.4.AS podniesiono, że nie jest podatnikiem podatku od
    towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych
    transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi
    zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się
    majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą
    prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego
    podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.
    W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 27 czerwca 2024 r., sygn.
    akt I SA/Ke 219/24 (orzeczenie nieprawomocne) wskazano, że zbycie nawet kilkunastu
    działek budowlanych, powstałych z podziału gruntu rolnego, nie stanowi per se
    działalności handlowej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdy brak przesłanek
    świadczących o takiej aktywności sprzedawcy w przedmiocie zbycia przedmiotowych
    gruntów, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego - stałego i
    zorganizowanego charakteru takiej działalności), co wskazuje, że w takim przypadku
    mamy do czynienia z czynnościami mieszczącymi się w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym - niemającym cech działalności gospodarczej w rozumieniu VAT.
    Także sama liczba i zakres planowanych transakcji nie mogą stanowić kryterium
    rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie a stanowiącymi działalność
    gospodarczą (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 16 stycznia 2024 r.,
    sygn. akt I SA/Łd 870/23; orzeczenie nieprawomocne).
    Brak opodatkowania podatkiem od towarów i usług czynności sprzedaży nieruchomości
    gruntowej przez osoby fizyczne w ramach zarządu majątkiem prywatnym potwierdza
    również orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Tytułem przykładu w
    wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r., sygn. akt C-180
    /10 dostrzeżono, że: „Osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie
    nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek
    zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt
    przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej
    w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2006
    /138, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach
    zarządu majątkiem prywatnym tej osoby”.
    Biorąc powyższe pod uwagę, Wnioskodawca wskazuje, że planowana transakcja
    sprzedaży nieruchomości nie będzie stanowiła przedmiotu opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług, ponieważ nie będzie wykonywana w ramach działalności gospodarczej
    Wnioskodawcy oraz jego małżonki w rozumieniu Ustawy VAT. Sprzedaż nieruchomości
    gruntowej stanowi formę zarządu majątkiem Wnioskodawcy oraz jego małżonki oraz
    wykonywanie uprawnień właścicielskich w stosunku do sprzedawanej nieruchomości.
    Mając powyższe na uwadze Wnioskodawca prosi o potwierdzenie prawidłowości
    przedstawionego stanowiska.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.) – zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi,
    bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „2006/112/WE”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      1) określone udziały w nieruchomości,
      2) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
      3) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
        prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości gruntowych (działki), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy
    towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    W tym miejscu należy także zauważyć, że kwestie dotyczące stosunków majątkowych
    pomiędzy małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks Rodzinny i
    Opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.), zwanej dalej Kodeksem rodzinnym i
    opiekuńczym.
    Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez obojga małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    Jak stanowi art. 36 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

      Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
      szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
      wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających
      majątek wspólny.
    W myśl natomiast art. 36 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że
      przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które
      dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego
    rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między
    nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest
    współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład
    majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału
    majątku wspólnego.
    Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Małżeństwo nie należy do żadnej kategorii podmiotów wymienionych w art. 15 ust. 1
    ustawy. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą
    szczególną sytuację prawną. Należy zauważyć, że żaden z przepisów ustawy nie zabrania
    małżonkom prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma
    przy tym przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności
    istniała ustawowa wspólność majątkowa.
    Wskazać jednak należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w
    rozumieniu art. 7 ustawy, bądź świadczenie usług zdefiniowane w art. 8 ustawy podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała
    opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Jak wynika natomiast z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.

    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto,
    działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być, np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Ponadto, sprzedaż składników wykorzystywanych w działalności gospodarczej podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii czy sprzedaż nieruchomości będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo współwłaścicielami działki nr 1. Wnioskodawcy
    wydzierżawili działkę na rzecz swoich synów z zamiarem kontynuacji wykonywania
    działalności rolniczej na nieruchomości. Umowa dzierżawy została zawarta 8 listopada
    2017 r. na okres 10 lat. Umowa przewidywała miesięczny czynsz dzierżawny płatny przez
    Wnioskodawców na rzecz synów w wysokości 100 zł miesięcznie do 15 dnia każdego
    miesiąca.

    W tym miejscu wyjaśnić należy, że na mocy art. 693 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeksu cywilnego (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz
      do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a
      dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.
    Tak więc dzierżawa stanowi umowę dwustronnie zobowiązującą i wzajemną nakładającą
    na strony – zarówno wydzierżawiającego jak i dzierżawcę – określone przepisami
    obowiązki.
    Istota umowy dzierżawy wskazuje, że na jej podstawie dochodzi do odpłatnego
    świadczenia usług przez właściciela na rzecz dzierżawcy. Dzierżawca za oddaną mu w
    dzierżawę rzecz płaci umówiony czynsz. Istnieje zatem bezpośredni związek między
    świadczoną usługą a przekazanym za nią wynagrodzeniem.
    Zatem wskazać należy, że dzierżawa działki stanowi odpłatne świadczenie usług, a
    zawarcie umów dzierżawy powoduje wyłączenie nieruchomości z majątku osobistego. Taki
    sposób wykorzystania przez Państwa przedmiotowej działki sprawił, że jest ona
    wykorzystywana w prowadzonej przez Państwa działalności gospodarczej, a nie wyłącznie
    w ramach majątku osobistego. Tym samym, planując dostawę nieruchomości, nie
    dokonają Państwo zbycia majątku osobistego, ale majątku wykorzystywanego w
    działalności gospodarczej.
    Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że skoro działka nr 1 została przez Państwa
    nabyta do celów prowadzonej przez Państwa działalności gospodarczej i była w niej
    wykorzystywana, tym samym przedmiotem sprzedaży nie jest Państwa majątek osobisty,
    ale grunt wykorzystywany w działalności gospodarczej.
    Zatem planowana transakcja sprzedaży działki nr 1 będzie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, jako odpłatna
    dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    W konsekwencji, Państwa stanowisko uznaję za nieprawidłowe.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa w uzasadnieniu własnego stanowiska
    wyroków, należy zaznaczyć, że każdy z wyroków zapada na gruncie unikalnego zdarzenia
    przyszłego/stanu faktycznego i w zasadzie wyłącznie do niego się ogranicza. Ocena
    omawianej kwestii, tj. skutków sprzedaży nieruchomości nie jest kwestią uniwersalną,
    dającą się odnieść do ogólnych okoliczności w analizowanych sprawach, lecz opiera się na
    wielu przesłankach podnoszonych wyżej przez organ podatkowy i powinna być
    dokonywana z punktu widzenia każdego odrębnego stanu faktycznego. Specyfika
    działalności podmiotów jest na tyle różnorodna, że niekiedy z pozoru nawet podobne
    okoliczności faktyczne nie spowodują analogicznych konsekwencji prawnopodatkowych, a
    tym samym nie mogą być tożsamo traktowane. Zatem z uwagi na różnorodność i
    odmienność okoliczności faktycznych występujących w każdej z indywidualnych spraw,
    powołane przez Państwa orzeczenia sądowe, choć stanowią element argumentacji, to nie
    mogą stanowić podstawy do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.
    W odniesieniu do powołanych interpretacji indywidualnych wskazać należy, że zapadły
    ona również w indywidualnych sprawach osadzonych w konkretnych stanach faktycznych
    i nie są wiążące dla organu wydającego niniejszą interpretację. Interpretacje organów
    podatkowych wydawane są w indywidualnych sprawach podatników na podstawie stanu
    faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez podatnika.
    Zatem z uwagi na różnorodność i odmienność okoliczności faktycznych występujących w
    każdej z indywidualnych spraw, powołane przez Państwa orzeczenia sądowe i
    interpretacje indywidualne, choć stanowią element argumentacji, to nie mogą stanowić
    podstawy do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego. Z funkcji
        ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pan A.A. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.