Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-3.4012.102.2025.3.KK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-14
Teza: Niewliczanie do limitu sprzedaży, o którym mowa w art. 113
ust. 1 i ust. 9 ustawy wartości sprzedaży usług najmu
nieruchomości prywatnych.
Słowa kluczowe: limit
najem-najem prywatny
zwolnienie-zwolnienie podmiotowe
Zagadnienia: wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o
charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości na
cele mieszkaniowe
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Rozdział 1. Szczególne procedury
dotyczące drobnych przedsiębiorców -Zwolnienie
podatkowe-Zwolnienie podmiotowe - obliczanie obortu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Rozdział 1. Szczególne procedury
dotyczące drobnych przedsiębiorców -Zwolnienie
podatkowe-Zwolnienie podmiotowe - limit
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 36
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 10
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 13-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 13-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 5
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 9
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi w zakresie
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 lutego 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 12 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy niewliczania do limitu sprzedaży, o którym mowa w art. 113
    ust. 1 i ust. 9 ustawy wartości sprzedaży usług najmu nieruchomości prywatnych.
    Uzupełniła go Pani pismem – brak daty pisma (wpływ 11 marca 2025 r.) oraz pismem –
    brak daty pisma (wpływ 17 marca 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego (ostatecznie przedstawiony w piśmie, które wpłynęło 17 marca
    2025 r.)
    Pani zawodowa działalność gospodarcza:
    Działalność gospodarczą w zakresie planowania przestrzennego zarejestrowała Pani na
    początku lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku (1 listopada 1991 r.) pod nazwą A.
    Przejście na własną działalność nastąpiło w związku z likwidacją B, którego była Pani
    etatowym pracownikiem.
    Wcześniej: (...).
    Pani przygotowanie zawodowe do zatrudnienia w wymienionych instytucjach polegało na
    ukończeniu (...). Aby jednak rozpocząć działalność w zakresie planowania przestrzennego
    na własny rachunek, musiała Pani dodatkowo uzyskać stosowne uprawnienia, a w tym:
    ukończyć dwuletnie studia podyplomowe w zakresie planowania przestrzennego, które
    odbyła Pani na (...) oraz zdać egzamin dyplomowy. Dopiero to upoważniło Panią do
    ubiegania się we właściwym Ministerstwie o wydanie uprawnień. Uprawnienia Pani
    uzyskała. Ale to nie wystarczyło, bo następnie musiała Pani zgłosić przynależność do (...),
    co wiązało się z opłacaniem znaczących składek, a także corocznie obowiązkowo musiała

    Pani uczestniczyć w odpłatnym szkoleniu organizowanym przez (...). Wyłącznie spełnienie
    wyżej opisanych wymogów, uprawniało Panią do wykonywania zawodu urbanisty.
    Warunki te Pani spełniła, a zatem mogła Pani prowadzić samodzielną działalność
    gospodarczą w zakresie planowania przestrzennego. Pisze Pani o tym dlatego, aby
    unaocznić brak jakiegokolwiek związku pomiędzy prowadzoną przez Panią działalnością
    gospodarczą a najmem.
    Zgłosiła Pani działalność pod nazwą A. Przy rejestracji firmy w Wydziale Gospodarczym
    Urzędu Miejskiego podany został zakres jej działania: plany zagospodarowania
    przestrzennego i projekty budowlane. Po podjęciu działalności gospodarczej, zatrudniła
    Pani w biurze (...) osoby, w tym (...) młode osoby poszukujące pracy po studiach.
    W zasadzie w roku 2008, w związku z osiągnięciem wieku (...) lat, mogła Pani przejść na
    emeryturę. Pozwoliłoby to uchronić firmę przed skutkami kolejnych kryzysów:
    gospodarczego z roku 2008 oraz później – spowodowanego pandemią, jednak ze względu
    na młodych pracowników, którzy mogliby nie znaleźć pracy w wyuczonych zawodach –
    kontynuowała Pani działalność, mimo faktu, iż zdarzało się, że musiała Pani zasilać firmę
    własnymi środkami, bo taka była ogólna sytuacja gospodarcza.
    Działalność w planowaniu przestrzennym nie jest działalnością znacząco dochodową. Tym
    bardziej po wprowadzeniu zasady „Polskiego Ładu”. Łączyło się to bowiem z
    jednoczesnym corocznym podnoszeniem płacy minimalnej, a w związku z tym i wszystkich
    pozostałych obciążeń związanych z zatrudnianiem pracowników. Wprowadzony został też
    obowiązek opłacania składki zdrowotnej, również przez emerytów, a więc i Pani musiała tę
    składkę płacić. W tych okresach prowadzenie firmy było odczuwalnie trudne, ale kierując
    się zasadą lojalności wobec pracowników firma A działała starając się przetrwać – i
    przetrwała. Jednak uzyskiwane z pracy środki nie pozwalały Pani zgromadzić żadnych
    oszczędności na późniejsze lata.
    Księgowość firmy A prowadzona była przez firmę księgową, która przygotowywała
    wymagane sprawozdania, w tym PIT-36L, natomiast Pani, jako właściciel firmy,
    monitorowała jej przychody, aby nieświadomie nie przekroczyć progu 200 000 zł, co było
    dla Pani ważne. W okresie ostatnich dziesięciu lat osiągnięcie przychodów na poziomie
    ponad 200 000 zł i tak było mało prawdopodobne ze względu na drastyczny spadek cen
    na wykonywanie prac planistycznych, spowodowany dużą liczbą osób działających na
    rynku, co wiązało się z obniżeniem wymogów w zakresie przygotowania zawodowego
    urbanistów (likwidacja uprawnień zawodowych), a także faktem, iż wykonanie
    przedmiotów umów trwało w pewnych przypadkach latami wskutek skomplikowanych
    procedur planistycznych i lokalnych zasad dotyczących tempa realizacji zadań. Tym
    niemniej nieznaczne przekroczenie tego progu było możliwe i dlatego wymagało z Pani
    strony monitorowania. Zwiększenie kwot umownych o 23% wskutek hipotetycznego
    przekroczenia progu 200 000 zł byłoby bowiem znaczącą przeszkodą w pozyskiwaniu
    zleceń, nie mówiąc o stratach bieżących, bo przecież nikt po zawarciu umowy nie
    zgodziłby się na jej zwiększenie o 23%.
    Przychód firmy był wypracowywany przez grupę osób, a zatem nie stanowił wyłącznie Pani
    przychodu. W przeważającej części był przeznaczony na wypłatę poborów, składek ZUS,
    kwot wynikających z umów z innymi współpracownikami niezatrudnionymi na etatach.
    Tymczasem, wobec przekroczenia wieku (...) lat i okoliczności od Pani zupełnie
    niezależnych (stan zdrowia), miała Pani świadomość konieczności stopniowego kończenia
    działalności zawodowej. W świetle wysokości emerytury jaką Pani przyznano, a także
    wobec wytworzenia określonego standardu życia w związku z (...) latami pracy zarobkowej,
    przyszłość po rezygnacji z pracy zawodowej wydawała się trudna. Na początku lat
    dziewięćdziesiątych składkę ZUS dla drobnych przedsiębiorców naliczało się od pensji
    minimalnej, dopiero później od średniej. Obecnie, po marcowej rewaloryzacji wraz z
    dodatkiem pielęgnacyjnym równym de facto składce na ZUS otrzymuje Pani (...) zł
    miesięcznie. Dodatek pielęgnacyjny wynosi (...) zł, natomiast składka ZUS – (...) zł, czyli na
    cele pielęgnacji pozostaje (...) zł. Po zakończeniu działalności gospodarczej, wpływy

    wyłącznie z emerytury nie wystarczyłyby na Pani utrzymanie. Ograniczenie Pani dochodów
    wyłącznie do ustalonej wysokości emerytury nie starczyłoby nawet na opłacenie domu
    opieki, kiedy ten czas nieuchronnie nadejdzie. Wie Pani, że są ludzie, którzy żyją mając
    mniejsze emerytury, ale jest to kwestią osiągniętego standardu życia, do którego
    dochodziła Pani długoletnią, trwającą (...) lata ciężką pracą, po spełnieniu wysokich
    wymagań umożliwiających podjęcie i wykonywanie tej pracy.
    Wobec nieuchronnego zbliżania się czasu zakończenia działalności, zdecydowała się Pani
    podjąć działania, mające zabezpieczyć Panią finansowo na czas rezygnacji z działalności
    zawodowej. Postanowiła Pani zatem zabezpieczyć się na czas starości poprzez pozyskanie
    środków z najmu.
    Najem.
    Na początku lat dziewięćdziesiątych (1994 r.) kupiła Pani nieruchomość za środki
    zaoszczędzone podczas pracy na państwowych posadach. Nieruchomość użytkowała Pani
    na cele rekreacyjne. Podkreślić należy, że w roku 1991 rozpoczęła Pani dopiero własną
    działalność gospodarczą, a więc do roku 1993 wpływy z własnej działalności, siłą faktu,
    były minimalne, albo nie było ich wcale, a więc do dyspozycji miała Pani tylko środki z
    wcześniej zgromadzonych oszczędności.
    W latach 2018/2019 sprzedała Pani powyższą nieruchomość. Za uzyskane środki ze
    sprzedaży nieruchomości zakupiła Pani lokale mieszkalne. Nabyła je Pani po korzystnej
    cenie, bo były zrujnowane. Wyremontowała je Pani i przygotowała do wynajmu z tych
    samych środków ze sprzedaży nieruchomości.
    Wynajem rozpoczęła Pani nieco wcześniej niż po zakończeniu działalności zawodowej, aby
    zaczęły się chociaż częściowo zwracać koszty, które poniosła Pani w związku z zakupem
    lokali i ich remontem. Podatek od wpływów z najmu rozlicza się ryczałtowo i nie można
    uprzednio poniesionych kosztów uwzględnić, aby podatek ten umniejszyć.
    Najem dotyczy trzech lokali. Oznacza je Pani kolejnymi cyframi: nr 1, nr 2 i nr 3.
    Najemcami są osoby fizyczne, obecnie sześć osób, pracujące lub studiujące w (...). Osoby
    te wynajmują lokale na cele wyłącznie mieszkalne.
    Dwie osoby pracujące są zatrudnione w firmach zewnętrznych i nie prowadzą w
    wynajmowanych lokalach działalności zdalnej (...).
    A zatem:
    1. Lokal 1 – obecnie wynajmują go trzy osoby fizyczne wyłącznie na cele mieszkaniowe.
      Według Pani wiedzy – dwóch studentów (...) i jedna studentka (...). W lokalu przebywają
      również ich kot oraz pies (...). (Wcześniej – dwie studentki i jeden student. W trakcie
      najmu nastąpiła wymiana osób na obecne wyżej opisane. Studentka (...) odstąpiła od
      umowy i wymieniła się ze studentem (...)).
    2. Lokal nr 2 – wynajmuje go osoba fizyczna (młody mężczyzna w wieku około 26 lat)
      zatrudniony (...). Pracuje w (...). Zdecydowanie nie pracuje zdalnie, czyli nie pracuje w
      wynajmowanym lokalu. (Wcześniej inny młody człowiek z psem).
    3. Lokal nr 3 – wynajmują go dwie młode osoby: mężczyzna i kobieta. Mężczyzna jest
      studentem – (...), kobieta – (...), a więc kobieta nie może pracować zdalnie (...). W lokalu
      przebywa również ich kot. (Wcześniej trzy osoby zatrudnione w zakładach pracy).
    Najem nie ma charakteru ciągłego. Najem, w formie najmu okazjonalnego, zawierała Pani
    na czas określony, czyli na jeden rok.
    Po upływie roku lub wcześniejszym opuszczeniu lokalu przez najemcę, szukała Pani
    kolejnych najemców, co powodowało przerwy w najmie od 2 lub 3 miesięcy do pół roku, w
    którym to okresie nie było wpływów opłat z najmu. Sama musiała Pani regulować
    stosunkowo wysokie opłaty administracyjne, oczywiście bez ujmowania ich w kosztach A,
    a wyłącznie z Pani prywatnych środków.

    Pani zaangażowanie w sprawy najmu ograniczało się do podpisania umowy i przekazania
    lokalu najemcy. Poza tym okresowo sprawdzała Pani, czy na Pani prywatne a nie firmowe
    konto, wpłynął czynsz z najmu, następnie samodzielnie sporządzała Pani sprawozdanie
    PIT-28 i opłacała należny podatek. Wszystko to robiła Pani po godzinach pracy zawodowej
    w firmie A. Poza powyższym sporadycznym działaniem (raz w miesiącu), podejmowanym
    poza godzinami pracy zawodowej, najem nie angażował Pani ani czasowo ani finansowo.
    Również firma księgowa, która prowadzi księgowość A, nie prowadziła księgowości najmu:
    ani odrębnie, a tym bardziej jako części działalności A, bo taki związek nie występował.
    Najem nie był powiązany z nakładami rzeczowymi ponoszonymi przez A – podobnie, jak
    uprzednio zakup i remont lokali. Przedmiot najmu nie został wprowadzony do ewidencji
    środków trwałych A.
    Porównanie działalności gospodarczej i najmu.
    W żadnym momencie nabycie, remont i wynajem lokali, nie wchodziły w zakres Pani
    zawodowej działalności gospodarczej prowadzonej pod szyldem A, nie były w żaden
    sposób z tą działalnością powiązane, ani nie stanowiły bezpośredniego, stałego i
    koniecznego rozszerzenia tej działalności. Sposób prowadzenia działalności gospodarczej i
    sposób prowadzenia najmu nie miały żadnych cech wspólnych oraz żadnych związków
    organizacyjnych, finansowych, rzeczowych ani osobowych. Najem był działalnością
    pomocniczą przygotowaną na czasy bezczynności zawodowej. Owszem, zasada
    racjonalności działań nakazywała rozpocząć najem wcześniej niż po zakończeniu
    działalności zawodowej, aby wcześniej, chociaż częściowo, zwróciły się nakłady na remont.
    Nie miała Pani zatem podstaw, aby w ten sposób uzyskiwany przychód sumować z
    przychodem z najmu, z którym żadna z wymienionych osób, oprócz Pani, nie miała nic
    wspólnego. Nie miała Pani również podstaw do tego, aby koszt zakupu lokali i ich
    remontów pokrywać z przychodów firmy, które były przecież wypracowywane nie tylko
    przez Panią, ale również osoby zatrudnione i współpracowników niezatrudnionych na
    etacie. Siłą faktu, ze względu na pracowników i współpracowników nie pokrywała Pani
    kosztów remontu i wyposażenia ze środków A, bo rozliczenia w firmie były jawne i nie
    mogła Pani wypracowanych wspólnie środków przeznaczać na swoje prywatne cele, a
    ponadto nie starczyłoby na pokrycie kosztów pracy. Wspólnie wypracowywali Państwo
    przychód i jawnie rozliczali koszty umożliwiające tę działalność. Lokale nabyte z własnych
    środków (sprzedaż nieruchomości) stanowiły Pani osobisty majątek, a nie majątek firmy, a
    zatem również koszty zakupu i remontu dotyczyły wyłącznie Pani, a nie firmy.
    Porównując obie formy działalności stwierdza Pani, że:
    1. Pieniądze, które zainwestowała Pani w przedsięwzięcie najmu, pochodziły ze sprzedaży
      nieruchomości, którą nabyła Pani za środki zarobione podczas zatrudnienia w
      państwowych firmach. W momencie kupna nieruchomości miała Pani za sobą (...) lat
      pracy, a więc pewne oszczędności wynikające z pracy zgodnej z Pani wykształceniem i
      zajmowanymi stanowiskami (...) były możliwe. Dopiero rozpoczęła Pani działalność
      gospodarczą, a więc nie mogło zaistnieć zaangażowanie w zakup nieruchomości
      środków założonej dopiero firmy pod nazwą A.
    2. Podobnie jak w przypadku zakupu lokali na cele najmu, również na cele remontu
      nabytych lokali przeznaczyła Pani wyłącznie środki ze sprzedaży nabytej uprzednio
      nieruchomości. Zatem nie środki firmy A zgromadzone podczas Pani działalności
      zawodowej zainwestowała Pani w przygotowanie najmu, ale wyłącznie prywatne środki
      ze sprzedaży nabytej wcześniej nieruchomości.
    3. Najem nie wymaga angażowania znaczącego czasu w jego obsługę. Sprawy wymagające
      załatwienia, związane z najmem załatwia Pani na ogół wieczorem, bo wtedy najczęściej
      możliwy jest kontakt z najemcą.
    4. Kosztów prowadzenia najmu nie wliczała Pani do kosztów działania A.
    5. Oddawane w najem lokale nie zostały wprowadzone do ewidencji A w formie środków
      trwałych.
    Pytanie (ostatecznie sformułowane w piśmie, które wpłynęło 17 marca 2025 r.)

    Czy w świetle art. 113 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy o podatku VAT z dnia 11 marca 2004
    r. (t. j. z 2024 r. ze zm.), powinna Pani wliczać swoje przychody z najmu do limitu 200 000
    zł, jeżeli przedmiotowy najem jest w stosunku do prowadzonej przez Panią działalności
    gospodarczej w zakresie planowania przestrzennego – transakcją pomocniczą, w żaden
    sposób i w żadnym stopniu niepowiązaną z prowadzoną przez Panią działalnością
    gospodarczą?
    Pani stanowisko w sprawie (ostatecznie wyrażone w piśmie, które wpłynęło 17 marca
    2025 r.)
    W związku z opisaną wyżej sytuacją nie dopatrzyła się Pani podstaw do wliczania
    przychodów z najmu do limitu 200 000 zł, określonego w art. 113 ust. 1 ustawy o podatku
    VAT. W Pani przekonaniu zachowała Pani, jako A, uprawnienia podatnika zwolnionego
    podmiotowo z opłacania podatku VAT w związku z uzyskiwanym przychodem z
    prowadzonej działalności gospodarczej.
    Pani przekonanie o braku obowiązku wnoszenia podatku VAT uzasadnia Pani tym, że
    prowadzony przez Panią najem ma wyłącznie charakter pomocniczej transakcji finansowej
    w stosunku do Pani podstawowej zawodowej działalności w zakresie planowania
    przestrzennego ze względu na to, że najem:
    - nie jest wykonywany jako element Pani podstawowej działalności gospodarczej,
    - nie wiąże się nawet w sposób marginalny z wykorzystaniem składników majątkowych
      oraz usług, które przy zakupach firmowych podlegają opodatkowaniu, a etatowi
      pracownicy firmy, a także niezatrudnieni w firmie współpracownicy i osoba
      prowadząca księgowość firmy nie byli angażowani w obsługę najmu,
    - nie stanowi bezpośredniego, stałego i koniecznego rozszerzenia Pani działalności
      zawodowej jako podatnika,
    - nie zaliczyła Pani wynajmowanych lokali do składników majątku prowadzonej przez Panią
      firmy.
    Uważa Pani, że nie jest zasadne zaliczanie przychodu z wyżej scharakteryzowanego najmu
    do limitu określanego przy zwolnieniu podmiotowym z obowiązku płacenia podatku VAT z
    działalności gospodarczej, ze względu na to, że:
    - przychód firmy nie był wypracowywany wyłącznie jednoosobowo – przez Panią, ale był
      wynikiem pracy osób zatrudnionych w firmie, a także osób współpracujących w
      poszczególnych zagadnieniach składających się na całość przedmiotów umów,
    - najem nie był wykonywany jako element Pani podstawowej działalności gospodarczej,
    - nie wprowadzała Pani prywatnych lokali stanowiących przedmiot najmu do środków
      trwałych firmy,
    - nie wliczała Pani kosztów związanych z zakupem lokali i ich remontem do kosztów
      ponoszonych przez firmę,
    - nie zarządzała Pani tymi lokalami w ramach działalności firmy jako wydzieloną częścią
      przedsiębiorstwa,

    - nie przyjęła Pani do zarządzania najmem firmowej strategii działania, a zatem nie mogła
      Pani uznać, że przychód z najmu stanowi przychód firmy.
    W ocenie obowiązku płacenia podatku VAT w opisanej wyżej sytuacji, wobec brzmienia art.
    113 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy o podatku VAT (dawniej lit. c), kierowała się Pani
    jednoznacznym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, że „jeżeli podatnik: nie
    wyodrębnił osobistych składników majątkowych do prowadzenia działalności
    gospodarczej, nie zarządzał tymi składnikami majątku w ramach firmy jako wydzieloną
    częścią przedsiębiorstwa, nie przyjął firmowej strategii działania, to nie można uznawać,
    że składniki majątkowe są wykorzystywane w działalności gospodarczej, a zatem stanowią
    przychód firmy. Należy natomiast uznać, że zakup przedmiotu najmu, remont lokali, a
    następnie ich najem był i jest lokowaniem kapitału ich właściciela jako osoby fizycznej a
    nie przedsiębiorcy”. Uchwała NSA odnosiła się do przepisów dotyczących podatku
    dochodowego od najmu lokali, natomiast nie można nie uznać zasadności zawartych w
    niej sformułowań w odniesieniu do wszystkich przepisów podatkowych w celu ich
    logicznej interpretacji.
    Wobec powyższych przesłanek i okoliczności miała Pani przeświadczenie i było to dla Pani
    oczywiste, że najem w stosunku do Pani działalności spełniał kryteria uznania go za
    transakcje pomocnicze, a zatem nie powinien być uwzględniany przy obliczaniu limitu
    uprawniającego do zwolnienia podmiotowego z podatku VAT. Najem nie wchodził bowiem
    w zakres Pani podstawowej działalności i nie stanowił jej elementu, a także nie stanowił jej
    bezpośredniego, stałego oraz koniecznego rozszerzenia. Dodatkowo, stopień
    zaangażowania środków firmy A był żaden. Najem nie był też transakcją charakterystyczną
    dla prowadzonej przez trzydzieści lat działalności gospodarczej oraz wcześniejszego
    dwudziestoletniego zatrudnienia w firmach państwowych. Nie był też związany z
    wymaganym przygotowaniem zawodowym dla tej działalności i zdobytymi uprawnieniami.
    Nie był elementem profesjonalnej działalności A, a skala transakcji pomocniczych, czyli
    prowadzonego najmu, była ułamkiem skali przychodów działalności podstawowej.
    Dotyczy to nie tylko wielkości obrotu, ale również stopnia Pani zaangażowania w tę
    działalność.
    Rozważając całą sytuację, kierowała się Pani też faktem, iż transakcje pomocnicze są
    nazywane również transakcjami sporadycznymi, a w związku z tą nazwą Naczelny Sąd
    Administracyjny zajął stanowisko (sygn. akt I FSK 571/12 z dnia 14 lutego 2013 r.), że
    „sporadyczność transakcji, zgodnie z orzecznictwem ETS nie odnosi się do częstotliwości
    takich czynności, lecz raczej do stopnia wykorzystania zasobów podatnika, przy nabyciu
    których przysługiwało prawo do odliczenia”. Podobnie z orzeczeń Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) wynika, że najważniejszą przesłanką uznania
    transakcji za pomocniczą powinien być niewielki poziom wykorzystywania zasobów
    przedsiębiorstwa zaangażowanych w takie transakcje, przy czym transakcje te nie są
    stałym, bezpośrednim i koniecznym uzupełnieniem zasadniczej działalności firmy. W Pani
    przypadku wobec niewykorzystywania zasobów przedsiębiorstwa – A – najem ma

    charakter pomocniczy, a zatem nie powinien być wliczany do limitu zwolnienia
    podmiotowego.
    Zdarzenia przyszłe: Po (...) latach Pani pracy zawodowej, oceniając perspektywy tzw. „życia
    na emeryturze”, w świetle wysokości otrzymywanej emerytury, podjęcie działań
    pomocniczych w opisanej wyżej formie było nieodzowne, aby nie stać się ciężarem i
    problemem na tzw. „stare lata”.
    Zwraca się Pani zatem z uprzejmą prośbą o wydanie indywidualnej interpretacji z
    uwzględnieniem opisanej sytuacji, w tym uznanie Pani argumentacji i przesłanek, którymi
    się Pani kierowała przy obliczaniu limitu 200 000 zł i nie wliczaniu do niego dochodu z
    najmu, co umożliwi zachowanie firmy A w latach 2021 – 2024 na liście podatników
    zwolnionych z VAT. Z dniem 31 grudnia 2024 r. zakończyła Pani działalność gospodarczą, a
    A zostało wykreślone z Ewidencji Gospodarczej.
    Uzasadnienie Pani interpretacji art. 113 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy o podatku VAT:
    Zaznajamiając się z obowiązującymi przepisami podatkowymi oraz z ich interpretacjami, a
    w szczególności z wyrokami sądów administracyjnych w tym zakresie miała Pani
    świadomość, że:
    1) posiada Pani prawo do zwolnienia z podatku VAT na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o
      VAT, bo zalicza się Pani do podatników prowadzących działalność gospodarczą, u
      których wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym
      kwoty 200 000 zł;
    2) z art. 113 ust. 2 pkt 2 lit. a jednoznacznie wynika, że do limitu zwolnienia podmiotowego
      z VAT nie wlicza się transakcji związanych z nieruchomościami, przedmiotowo
      zwolnionych z VAT, jeżeli mają one charakter transakcji pomocniczych, wyżej wykazała
      Pani, że transakcje najmu są transakcjami pomocniczymi w stosunku do prowadzonej
      zawodowej działalności gospodarczej;
    3) z Dyrektywy Rady Europy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. wynika, że
      pomocnicze transakcje finansowe to transakcje, które nie są wykonywane jako
      element podstawowej działalności gospodarczej podatnika, nie wiążą się lub wiążą się
      w sposób marginalny z wykorzystaniem składników majątkowych oraz usług, które
      przy zakupie podlegają opodatkowaniu, a także nie stanowią bezpośredniego, stałego i
      koniecznego rozszerzenia działalności podatnika (ma to jednocześnie odbicie w art. 90
      ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług);
    4) dodatkowo w Dyrektywie Rady j.w. podano, że przy obliczaniu proporcji podlegającej
      odliczeniu nie uwzględnia się wysokości obrotu uzyskanego z transakcji związanych z
      pomocniczymi transakcjami w zakresie nieruchomości;
    5) ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 kwietnia 2021 r. sygn. akt I
      FSK 737/18 wskazał, że pomocnicze transakcje finansowe to te, które nie są

      wykonywane jako element podstawowej działalności podatnika i nie stanowią jej
      bezpośredniego, stałego oraz koniecznego rozszerzenia, a ich liczba i wartość są bez
      znaczenia;
    6) w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 maja 2021 r. (sygn. akt I FSK 943/18)
      wskazano również, że „transakcje pomocnicze nie mogą stanowić podstawowej,
      głównej działalności podatnika, lecz muszą mieć charakter poboczny”;
    7) z wyroku z dnia 22 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Kr 912/10 wynika, że na pomocniczość
      czynności podatnika wskazuje jej odbieganie charakterem od rodzaju działalności
      gospodarczej podatnika;
    8) w wyroku z dnia 17 lipca 2014 r. sygn. akt IFSK 1293/13 NSA stwierdzono, że termin
      „pomocniczy”, zgodnie z wykładnią językową, rozumieć należy jako uboczność,
      akcesoryjność wobec podstawowego nurtu działalności, to jest jako działalność leżącą
      poza zakresem działalności podstawowej;
    9) z wyroków NSA, a także wyroków TSUE wynika też, że o charakterze pomocniczym
      transakcji decydują: znaczenie i zakres transakcji w zawodowej działalności
      gospodarczej podatnika, a konkretnie, czy transakcje te są elementem zawodowej
      działalności podatnika, przy czym nie będzie transakcją pomocniczą transakcja
      stanowiąca podstawę działalności zawodowej podatnika (czyli w Pani przypadku –
      planowania przestrzennego), jednocześnie częstotliwość i wartość transakcji
      pomocniczych nie ma przy tym znaczenia – znaczenie ma ich powiązanie z
      działalnością zawodową (w Pani przypadku – powiązanie nie występuje);
    10) z wyroków NSA i TSUE wynika też, że
      - na uznanie transakcji za pomocniczą wpływa poziom wykorzystywania zasobów
        przedsiębiorstwa – powinien on być niewielki lub żaden – w Pani przypadku zakup i
        remont sfinansowany był bez zaangażowania środków A, a zatem udział ten nie był
        nawet marginalny, w trakcie trwania umów najmu środki firmy również nie były
        angażowane,
      - transakcja może być uznana za pomocniczą, jeżeli nie stanowi jednocześnie
        bezpośredniego, stałego i koniecznego rozszerzenia działalności podatnika – najem
        nie jest w żaden sposób powiązany z Pani podstawową działalnością zawodową –
        planowaniem przestrzennym, czyli nie jest z tą działalnością powiązany w sposób
        bezpośredni, stały lub konieczny: A działało zawsze w jednakowej, tej samej postaci
        i przez ostatnie cztery lata, czyli do czasu jej zamknięcia w związku z zakończeniem
        wszystkich wiążących firmę umów, nie było powodów ani potrzeby zmian odnośnie
        do zakresu i sposobu działalności firmy,
      - transakcje pomocnicze nie mogą stanowić podstawowej, głównej działalności
        podatnika, lecz muszą mieć charakter poboczny – najem nie stanowi podstawowej,
        głównej, ani żadnej innej części działalności firmy A – firma A została zarejestrowana
        jako firma o określonym zakresie działania, to jest – planowania przestrzennego
        (architektura), jaki był cel najmu opisała Pani wyżej,
      - nieruchomości nie zostały wpisane do ewidencji środków trwałych firmy A,

      - przychody z najmu są zdecydowanie niższe niż przychody firmy A z działalności
        zawodowej;
    11) uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2021 r.,
      sygn. II FPS 1/21, wskazała, że to podatnik decyduje, jaki jest zamiar dokonywanych
      czynności związanych z najmem nieruchomości. Ponadto najem lokalu na cele
      mieszkalne jest, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób
      fizycznych, odrębnym od pozarolniczej działalności gospodarczej źródłem przychodu, o
      ile przedmiot najmu nie stanowi składników majątku związanego z działalnością
      gospodarczą (ewidencja środków trwałych). Oznacza to w praktyce, że podatnik będący
      osobą fizyczną, jednocześnie prowadzący działalność gospodarczą ma wolność
      wyboru, czyli może co do zasady posiadane nieruchomości opodatkować jako
      przychody z najmu lub przychody z działalności gospodarczej. W przywołanej uchwale
      NSA wskazano, że przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy albo umów
      o podobnym charakterze, o ile nie dotyczą składników majątku związanych z
      wykonywaniem działalności gospodarczej, należy kwalifikować do źródła przychodów
      określonego w art. 1 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT. Dotyczy to wprawdzie podatku
      dochodowego, ale nie można zawartych tam definicji i znaczeń pojęć nie zastosować w
      analizie zdarzeń z zakresu podatku VAT;
    12) skoro ustawodawca nie zamieścił w ustawie definicji pojęcia „transakcje pomocnicze”,
      natomiast z przywołanych wyroków sądów oraz dyrektyw UE wynika jednoznacznie ich
      sens, nie jest właściwe i konieczne inne, niekorzystne dla podatnika, interpretowanie
      tego pojęcia przez organy podatkowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie natomiast do postanowień art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;

      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z uwagi na powyższe unormowania, pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć
    każde zachowanie się na rzecz innej osoby, na które składać się może zarówno działanie
    (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź
    też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).
    Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa
    zalicza do grona usług każde świadczenie. Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko
    takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca
    świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. Odbiorcą świadczenia musi
    być inny podmiot niż wykonujący usługę.
    W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy
    otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie.
    Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usługi w
    rozumieniu art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług, musi być wykonana przez podatnika.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Zatem definicja działalności gospodarczej ma charakter uniwersalny, pozwalający na
    objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określaną
    działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Przy tym, z art. 15 ust. 2
    ustawy jednoznacznie wynika, iż pod pojęciem działalności gospodarczej należy rozumieć
    także czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i
    prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W tym przypadku decydujące
    znaczenie ma ciągłość wykorzystywania majątku. Wykorzystywanie towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych ma miejsce przede wszystkim poprzez oddanie ich w stosunki
    obligacyjne, np. w najem, dzierżawę itp. Przy czym przez ciągłość wykorzystywania
    składników majątku rozumieć należy także wykorzystanie majątku, które charakteryzuje
    się powtarzalnością lub długim okresem trwania.
    Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania
      nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny

      rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe lub na rzecz społecznych agencji najmu, o
      których mowa w art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o społecznych
      formach rozwoju mieszkalnictwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 790 i 1114, 1463 i 1693).
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że ze zwolnienia od podatku od towarów i usług
    korzysta wyłącznie świadczenie usług wynajmu nieruchomości o charakterze
    mieszkalnym na cele mieszkaniowe. Zastosowanie zwolnienia jest więc uzależnione od
    spełnienia przesłanek obiektywnych, dotyczących charakteru wynajmowanego lokalu
    (lokal mieszkalny) oraz subiektywnych, dotyczących przeznaczenia wynajmowanego
    lokalu (cel mieszkaniowy). W związku z tym, zwolnieniu nie podlega wynajem
    nieruchomości o charakterze mieszkalnym na cel inny niż mieszkaniowy.
    Powyższe wskazuje, że przesłanki do zastosowania zwolnienia są następujące:
    · świadczenie usługi na własny rachunek,
    · charakter mieszkalny nieruchomości,
    · mieszkaniowy cel najmu lub dzierżawy.
    Zaistnienie wszystkich powyższych przesłanek skutkuje zastosowaniem zwolnienia od
    podatku. Brak któregokolwiek z powyższych elementów nie pozwala natomiast na
    zastosowanie zwolnienia i w konsekwencji następuje opodatkowanie świadczonej usługi.
    Należy zauważyć, że ustawodawca przewiduje zwolnienie od podatku VAT dla pewnej
    grupy podatników, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim
    roku podatkowym kwoty 200 000 zł.
    Jak wynika z art. 113 ust. 1 ustawy:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego
      siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, u którego wartość sprzedaży,
      z wyłączeniem podatku, nie przekroczyła w poprzednim ani bieżącym roku
      podatkowym kwoty 200 000 zł.
    Zgodnie z art. 113 ust. 2 ustawy:
      Do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się:
      1) wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość, która nie podlega
        opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;
      1a) sprzedaży na odległość towarów importowanych, która nie podlega
      opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;
      2) odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od
        podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82
        ust. 3, z wyjątkiem:
      a) transakcji związanych z nieruchomościami,
      b) usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41,
      c) usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych
      - jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych;
      3) odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku
        dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości
        niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.
    W myśl art. 113 ust. 5 ustawy:
      Jeżeli wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy
      kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą
      przekroczono tę kwotę.
    Natomiast stosownie do art. 113 ust. 9 ustawy:

      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego
      siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, rozpoczynającego w trakcie
      roku podatkowego wykonywanie czynności określonych w art. 5, jeżeli
      przewidywana przez niego wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu
      prowadzonej działalności gospodarczej w roku podatkowym, kwoty określonej w ust.
      1.
    Ponadto, na mocy art. 113 ust. 10 ustawy:
      Jeżeli faktyczna wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 9, w
      proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej, przekroczy w trakcie
      roku podatkowego kwotę określoną w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od
      czynności, którą przekroczono tę kwotę.
    Z treści art. 113 ust. 13 pkt 1 i pkt 2 ustawy wynika, że:
      Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników:
      1) dokonujących dostaw:
      a) towarów wymienionych w załączniku nr 12 do ustawy,
      b) towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu przepisów o
        podatku akcyzowym, z wyjątkiem:
      - energii elektrycznej (CN 2716 00 00),
      - wyrobów tytoniowych,
      - samochodów osobowych, innych niż wymienione w lit. e, zaliczanych przez
        podatnika, na podstawie przepisów o podatku dochodowym, do środków
        trwałych podlegających amortyzacji,
      c) budynków, budowli lub ich części, w przypadkach, o których mowa w art. 43 ust. 1
        pkt 10 lit. a i b,
      d) terenów budowlanych,
      e) nowych środków transportu,
      f) następujących towarów, w związku z zawarciem umowy w ramach
        zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej
        fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej
        liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy
        włącznie:
      - preparatów kosmetycznych i toaletowych (PKWiU 20.42.1),
      - komputerów, wyrobów elektronicznych i optycznych (PKWiU 26),
      - urządzeń elektrycznych (PKWiU 27),
      - maszyn i urządzeń, gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 28),
      g) hurtowych i detalicznych części i akcesoriów do:
      - pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli (PKWiU 45.3),
      - motocykli (PKWiU ex 45.4);
      2) świadczących usługi:
      a) prawnicze,
      b) w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i
        hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze
        sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego,
      c) jubilerskie,

      d) ściągania długów, w tym factoringu.
      (...)
    Jak wynika z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną. Odpowiednikiem
    świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest
    świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Z powyższego wynika,
    że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z
    cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego
    najemcę. Należy wskazać, że umowa najmu jest umową cywilnoprawną, nakładającą na
    strony – zarówno wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki.
    Charakter usług najmu wyczerpuje znamiona działalności gospodarczej, o której mowa w
    art. 15 ust. 2 ustawy, podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług bez
    względu na to, czy najem jest prowadzony w ramach działalności gospodarczej, czy jako
    odrębne źródło przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Sam charakter stosunku prawnego, jaki kształtuje umowa najmu, wskazuje, że
    ma ona długotrwały charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe.
    W konsekwencji najem nieruchomości, należy uznać za świadczony w ramach działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, i stanowi on odpłatne świadczenie usług,
    o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, podlegające opodatkowaniu tym podatkiem na
    mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Wobec tego, podmiot świadczący usługę najmu będzie podatnikiem podatku od
    towarów i usług wówczas, gdy najem będzie wykonywał we własnym imieniu i na
    własny rachunek.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że 1 listopada 1991 r. zgłosiła Pani działalność
    pod nazwą A. Przy rejestracji firmy w Wydziale Gospodarczym Urzędu Miejskiego podany
    został zakres jej działania: plany zagospodarowania przestrzennego i projekty budowlane.
    Księgowość firmy A prowadzona była przez firmę księgową, która przygotowywała
    wymagane sprawozdania, w tym PIT-36L. Natomiast Pani, jako właściciel firmy,
    monitorowała jej przychody, aby nieświadomie nie przekroczyć progu 200.000 zł.
    Na początku lat dziewięćdziesiątych (1994 r.), kupiła Pani nieruchomość, którą użytkowała
    Pani na cele rekreacyjne.
    W latach 2018/2019 sprzedała Pani powyższą nieruchomość. Za uzyskane środki ze
    sprzedaży nieruchomości, kupiła Pani lokale mieszkalne.
    Wynajem rozpoczęła Pani nieco wcześniej niż po zakończeniu działalności zawodowej.
    Najem nie miał charakteru ciągłego. Najem, w formie najmu okazjonalnego, zawierała
    Pani na czas określony, czyli na jeden rok. Po upływie roku lub wcześniejszym opuszczeniu
    lokalu przez najemcę, szukała Pani kolejnych najemców, co powodowało przerwy w
    najmie od 2 lub 3 miesięcy do pół roku, w którym to okresie nie było wpływów opłat z
    najmu. Sama musiała Pani regulować stosunkowo wysokie opłaty administracyjne, bez
    ujmowania ich w kosztach A, a wyłącznie ze swoich prywatnych środków.
    Pani zaangażowanie w sprawy najmu ograniczało się do podpisania umów i przekazania
    lokalu najemcy. Wszystko to robiła Pani po godzinach pracy zawodowej w firmie A. Poza
    tym okresowo sprawdzała Pani, czy na prywatne a nie firmowe konto, wpłynął czynsz z
    najmu, następnie samodzielnie sporządzała Pani sprawozdanie PIT-28 i opłacała należny

    podatek. Poza powyższym sporadycznym działaniem (raz w miesiącu), podejmowanym
    poza godzinami pracy zawodowej, najem nie angażował Pani ani czasowo ani finansowo.
    Również firma księgowa, która prowadzi księgowość A, nie prowadziła księgowości najmu:
    ani odrębnie, a tym bardziej jako części działalności A, bo taki związek nie występował.
    Najem nie był powiązany z nakładami rzeczowymi ponoszonymi przez A – podobnie, jak
    uprzednio zakup i remont lokali. Przedmiot najmu nie został wprowadzony do ewidencji
    środków trwałych A.
    W żadnym momencie nabycie, remont i wynajem lokali, nie wchodziły w zakres
    zawodowej działalności gospodarczej prowadzonej przez Panią pod szyldem A, nie były w
    żaden sposób z tą działalnością powiązane, ani nie stanowiły bezpośredniego, stałego i
    koniecznego rozszerzenia tej działalności. Sposób prowadzenia działalności gospodarczej i
    sposób prowadzenia najmu nie miały żadnych cech wspólnych oraz żadnych związków
    organizacyjnych, finansowych, rzeczowych ani osobowych. Najem był działalnością
    pomocniczą przygotowaną na czasy bezczynności zawodowej.
    Pani wątpliwości dotyczą kwestii, czy powinna Pani wliczać swoje przychody z najmu do
    limitu 200 000 zł, jeżeli przedmiotowy najem jest w stosunku do prowadzonej przez Panią
    działalności gospodarczej w zakresie planowania przestrzennego – transakcją
    pomocniczą, w żaden sposób i w żadnym stopniu niepowiązaną z prowadzoną przez
    Panią działalnością gospodarczą.
    W świetle przytoczonych wyżej przepisów zauważyć należy, że status podatnika podatku
    od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających
    opodatkowaniu tym podatkiem.
    W okolicznościach analizowanej sprawy należy stwierdzić, że czynność udostępniania
    przez Panią nieruchomości prywatnych na cele mieszkaniowe, na gruncie ustawy o
    podatku od towarów i usług wypełnia definicję działalności gospodarczej określoną w
    art. 15 ust. 2 ustawy. Przedmiotowe mieszkania stanowią majątek wykorzystywany w
    prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej.
    Bez znaczenia, dla uznania Pani za podatnika podatku od towarów i usług
    prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu podatku VAT z tytułu najmu lokali
    mieszkalnych, pozostaje okoliczność ich wynajmu w ramach tzw. „najmu prywatnego”.
    We wniosku wskazała Pani, że lokale mieszkalne nie były, w żaden sposób związane z
    prowadzoną przed Panią działalnością gospodarczą. Jednakże należy wskazać, że na
    gruncie przepisów ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje czynności
    polegające na wykorzystywaniu towarów (w tym przypadku nieruchomości prywatnych
    – lokali mieszkalnych) w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Tym samym, na gruncie
    ustawy o podatku od towarów i usług świadcząc usługę najmu prowadziła Pani
    działalność gospodarczą w rozumieniu tej ustawy i ma Pani status podatnika podatku
    VAT.
    Tym samym, skoro świadczy Pani usługi najmu lokali mieszkalnych za wynagrodzeniem, to
    w kontekście powołanych przepisów ustawy, najem ten stanowi, zgodnie z art. 8 ust. 1
    ustawy, odpłatne świadczenie usług w ramach prowadzonej przez Panią działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. W konsekwencji jest Pani podatnikiem
    podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, z tytułu ww. najmu.
    Odnosząc się natomiast do kwestii wliczania wartości sprzedaży usług najmu do limitu, o
    którym mowa w art. 113 ust. 1 i 9 ustawy należy stwierdzić co następuje:
    Analiza powołanych wyżej przepisów prawa podatkowego wskazuje, że obliczając limit
    sprzedaży uprawniający podatnika do zwolnienia od podatku na podstawie art. 113 ust. 1
    ustawy, po przekroczeniu którego podatnik traci prawo do zwolnienia od podatku,
    zgodnie z art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy, nie bierze się pod uwagę odpłatnej dostawy
    towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43

    ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem transakcji
    związanych z nieruchomościami, usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41
    oraz usług ubezpieczeniowych – jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji
    pomocniczych.
    Poza przywołanym wyżej art. 113 ust. 2 ustawy warto zwrócić uwagę również na przepisy
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006, str. 1, z późn. zm.). Zgodnie
    z art. 288 Dyrektywy:
      1. Kwota rocznego obrotu stanowiąca punkt odniesienia dla zastosowania
        zwolnienia, o którym mowa w art. 284, obejmuje następujące kwoty, z
        wyłączeniem VAT:
      a) wartość dostaw towarów i świadczenia usług w zakresie, w jakim byłyby one
        opodatkowane, gdyby zostały dokonane przez podatnika nieobjętego
        zwolnieniem;
      b) wartość transakcji zwolnionych, z prawem do odliczenia VAT zapłaconego na
        poprzednim etapie, zgodnie z art. 98 ust. 2 lub art. 105a;
      c) wartość transakcji zwolnionych zgodnie z art. 146-149 oraz art. 151, 152 i 153;
      d) wartość transakcji zwolnionych zgodnie z art. 138, gdy zastosowanie ma
        zwolnienie przewidziane w tym artykule;
      e) wartość transakcji związanych z nieruchomościami, transakcji finansowych, o
        których mowa w art. 135 ust. 1 lit. b)-g), oraz usług ubezpieczeniowych i
        reasekuracyjnych, chyba że transakcje te mają charakter transakcji
        pomocniczych.
      2. Zbycia materialnych lub niematerialnych dóbr inwestycyjnych podatnika nie
        uwzględnia się do celów obliczania obrotu, o którym mowa w ust. 1.
    Zatem Dyrektywa 2006/112/WE w art. 288 pkt 1 lit. e stanowi, że kwota obrotu obejmuje
    wartość transakcji związanych z nieruchomościami.
    Natomiast sformułowanie „transakcje związane z nieruchomościami” oznacza (stosownie
    do wyroku Trybunału w sprawie C-716/18) transakcje dotyczące nieruchomości objęte
    zwolnieniem przewidzianym w art. 135 ust. 1 lit. j i k (dot. obrotu nieruchomościami) oraz
    lit. l (dot. wynajmu nieruchomości) Dyrektywy 2006/112/WE.
    Według internetowego wielkiego słownika języka polskiego, transakcja to czynność lub
    zespół czynności prowadzący lub mający doprowadzić do kupna albo sprzedaży jakichś
    towarów.
    Ustawodawca zarówno w akcie zasadniczym, jak i w rozporządzeniach wykonawczych
    do ustawy nie zdefiniował pojęcia charakter „pomocniczy”. W takim przypadku w
    pierwszej kolejności stosuje się wykładnię językową, w taki bowiem sposób
    ustawodawca komunikuje się z podatnikiem jako adresatem normy. Dopiero gdy
    wykładnia językowa nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów dopuszczalne jest
    skorzystanie z pozajęzykowych dyrektyw interpretacyjnych.
    Według internetowego słownika synonimów (strona internetowa – http://synonim.net
    /synonim/pomocniczy), synonimami do słowa „pomocniczy” są pojęcia: „pomocny,
    wspierający, poboczny, akcesoryjny, dodatkowy, dopływowy, posiłkowy, subsydialny,
    subsydiarny, uzupełniający, wspomagający”.
    Ponadto w art. 288 Dyrektywy 2006/112/WE, w wersji angielskiej posłużono się
    pojęciem „ancillary transactions”. Zbliżonym znaczeniowo do powyższego jest termin
    „incidental transactions”, który występuje w art. 19 VI Dyrektywy i art. 174 Dyrektywy
    2006/112/WE, co na język polski może być tłumaczone jako „transakcje incydentalne
    /uboczne”. Termin „incydentalny” wg Słownika języka polskiego (Słownika Wydawnictwa
    Naukowego PWN) oznacza przy tym „mający małe znaczenie lub zdarzający się bardzo
    rzadko”, natomiast termin „uboczny” oznacza „dotyczący czegoś pośrednio, mniej

    istotny lub dodatkowy”. Transakcje o charakterze „incydentalnym” oznaczają zdarzenia
    występujące nie tyle rzadko, ile ubocznie, przy określonej okazji, nawet gdyby
    występowały w sposób powtarzalny. Pojęcie „incydentalności” odnosi się więc nie tyle
    do samej częstotliwości występowania danego zdarzenia, co raczej do jego poboczności
    względem zasadniczej działalności podatnika.
    Także w wersji francuskiej VI Dyrektywy użyto określenia „accessoire”, a w wersji
    niemieckiej „Hilfsumsätze”, co wskazuje, że w analizowanym kontekście istotne jest, aby
    były to czynności poboczne, czy też pomocnicze do zasadniczej działalności podatnika
    (wspomniane powyżej trzy wersje językowe VI Dyrektywy są kompatybilne i wskazują na
    pomocniczy, poboczny charakter omawianych czynności). Podobnie, polska wersja
    językowa Dyrektywy 2006/112/WE, która zastąpiła VI Dyrektywę, odstępuje od
    sformułowania „transakcje sporadyczne” i określa omawiane czynności jako „transakcje
    pomocnicze”.
    Transakcje pomocnicze zatem to takie, które nie są związane z zasadniczą działalnością
    podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i koniecznym
    uzupełnieniem tej działalności. Tak więc, aby ocenić, czy dana czynność może być
    uznana za pomocniczą, należy wziąć pod uwagę przede wszystkim to, czy stanowi ona
    uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika. Jeżeli dana działalność
    stanowi stały i niezbędny element wbudowany w funkcjonowanie działalności
    podatnika, to transakcje takie nie mogą być uznane za pomocnicze.
    Zatem, aby ocenić, czy świadczona usługa ma charakter „pomocniczy”, należy wziąć pod
    uwagę to, czy stanowi ona uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej
    podatnika.
    Za czynności związane z nieruchomościami należy uznać nie tylko usługi stricte
    dotyczące nieruchomości, ale wszelkie czynności, których wykonanie oparte jest na
    wykorzystaniu, używaniu i użytkowaniu nieruchomości. Transakcje pomocnicze
    natomiast to takie, które nie są związane z zasadniczą działalnością podatnika, a
    przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i koniecznym uzupełnieniem tej
    działalności.
    Na gruncie niniejszej sprawy należy zauważyć, że jak wcześniej wskazano, świadczenie
    usług najmu wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności
    gospodarczej, jeżeli jest wykonywane w sposób ciągły do celów zarobkowych.
    Prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej w zakresie usługi najmu
    nieruchomości prywatnych – na cele mieszkaniowe, nie można uznać za działalność
    świadczoną pomocniczo. Jest to – jak jednoznacznie wynika z przedstawionego opisu
    sprawy, obok prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej, w zakresie
    planowania przestrzennego, drugi rodzaj wykonywanej przez Panią działalności.
    Zatem najem nieruchomości prywatnych (lokali mieszkalnych) za wynagrodzeniem nie
    ma charakteru transakcji pomocniczych do świadczonej przez Panią działalności w
    zakresie planowania przestrzennego, lecz są to dwie różne transakcje podstawowe – w
    zakresie odrębnego rodzaju (przedmiotu) wykonywanej przez Panią działalności
    gospodarczej.
    Analiza przedstawionych przez Panią okoliczności sprawy w kontekście powołanych
    przepisów prawa prowadzi do wniosku, że wartość sprzedaży z tytułu świadczenia
    usług najmu nieruchomości prywatnych (lokali mieszkalnych) z przeznaczeniem na cele
    mieszkaniowe, jako transakcje związane z nieruchomościami, które nie mają charakteru
    czynności pomocniczych, powinny być wliczane do wartości sprzedaży, o której mowa w
    art. 113 ust. 1 ustawy.
    W konsekwencji, powinna Pani wliczać do limitu 200 000 zł, o którym mowa w art. 113
    ust. 1 ustawy, wartość sprzedaży usług najmu nieruchomości prywatnych (lokali
    mieszkalnych).

    Tym samym Pani stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem
    zdarzenia przyszłego). Pani ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Panią w
    złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Natomiast odnośnie powołanych przez Panią wyroków sądów należy zauważyć, iż wyroki
    sądów, są to rozstrzygnięcia odnoszące się do indywidualnych spraw i co do zasady wiążą
    one strony postępowania w tych konkretnych, indywidualnych sprawach nie rozciągając
    swojego oddziaływania na inne, choćby podobne lub zbieżne sprawy. Zatem powołane
    orzeczenia nie mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości przedmiotowej kwestii.
    Informuję również, że niniejszą interpretacją został załatwiony wniosek w zakresie pytania
    oznaczonego we wniosku nr 1. Natomiast w części dotyczącej pytań oznaczonych we
    wniosku nr 2 i nr 3 zostało wydane postanowienie o umorzeniu postępowania.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Pani do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.