Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-1.4012.718.2025.2.AWY
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-17
Teza: Nieuznanie za podatnika w związku ze sprzedażą udziałów w
działkach.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
grunty-podział gruntu
majątek-majątek prywatny
nieruchomości-podział nieruchomości
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
spadek
współwłasność
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 sierpnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy nieuznania Pana za podatnika podatku VAT w związku ze sprzedażą udziałów w
    działkach nr 1, 2, 3, 5, 6, 7 oraz w działce nr 4 stanowiącej drogę wewnętrzną.
    Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 8 września 2025 r. (wpływ 12
    września 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest osobą fizyczną nieprowadzącą indywidualnej działalności
    gospodarczej w oparciu o wpis do ewidencji działalności gospodarczej. Nie jest wpisany do
    CEiDG. Wnioskodawca posiada stałe miejsce zamieszkania za granicą, choć posiada
    obywatelstwo polskie. Na terytorium Polski Wnioskodawca nie prowadzi działalności
    zarobkowej.
    Wnioskodawca jest współwłaścicielem w częściach ułamkowych (w 1/6 udziału) 7 działek
    budowlanych o numerach:
        1 (identyfikator działki: (...)),
        2 (identyfikator działki: (...)),
        3 (identyfikator działki: (...)),
        4 (identyfikator działki: (...)),
        5 (identyfikator działki: (...)),
        6 (identyfikator działki: (...)) oraz
        7 (identyfikator działki: (...)).

    Działka 4 została przeznaczona pod drogę wewnętrzną, czyli jest działką o funkcji
    drogowej. Udziały w tej działce będą docelowo mieć nabywcy pozostałych działek tak, aby
    zapewnić im prawny dostęp do drogi publicznej.
    W styczniu 2024 r. działka numer 8 została już przez ojca Wnioskodawcy (udział 2/3),
    Wnioskodawcę (udział 1/6) oraz siostrę Wnioskodawcy (udział 1/6) sprzedana.
    Nabycie przez Wnioskodawcę 1/6 udziału w wyżej wymienionych działkach nastąpiło w
    ramach spadkobrania po zmarłej 4 września 2023 r. matce. W chwili nabycia ww. udziału
    przedmiotowa działka miała charakter działki budowlanej.
    Powyższe działki powstały z podziału działki o numerze 8 (objętej księgą wieczystą NR (...)),
    która to działka, oryginalnie o charakterze rolnym, miała areał ok. 1 ha. Ponad 5 lat temu
    została ona przekształcona na działkę budowlaną i zgodnie z decyzją Burmistrza A. nr (...)
    podzielona na ww. działki budowlane.
    Podział dziedziczonej nieruchomości na działki o powierzchni jak wyżej miał w założeniu
    maksymalizować jednostkową cenę sprzedaży nieruchomości.
    Spadkobiercy podjęli decyzję o sprzedaży swoich udziałów w ww. działkach. W ramach
    planowanej sprzedaży Wnioskodawca:
        nie prowadzi i nie będzie prowadzić bezpośrednio działań marketingowych i z
        takich usług nie zamierza korzystać w przyszłości,
        nie jest wykluczone, że przy opisanej sprzedaży skorzysta z usług agencji
        nieruchomości, zawierając umowę pośrednictwa jako osoba fizyczna
        nieprowadząca działalności gospodarczej, jednak takie działania nie przekroczą
        zwykłej formy ogłoszenia,
        w ramach przedmiotowych działek dokonano uzbrojenia działek w przyłącze energii
        elektrycznej, przedmiotowe działki są już podłączone do miejskiej instalacji wody i
        kanalizacji,
        nie wykonywał ani nie zlecał wykonania innych czynności charakterystycznych dla
        profesjonalnego obrotu nieruchomościami,
        nie realizował oraz nie partycypował w ogrodzeniu dzielonych działek (ani
        tymczasowym, ani stałym), działki, w których posiada udziały nie są ogrodzone,
        w działkach będących przedmiotem niniejszego wniosku, nie zostały poniesione
        przez Wnioskodawcę żadne nakłady inwestycyjne.
    Wnioskodawca oświadcza, że nie jest i nigdy nie był czynnym podatnikiem podatku od
    towarów i usług z innych tytułów. Działki będące przedmiotem wniosku nie były
    wykorzystywane w działalności gospodarczej Wnioskodawcy ani w jego działalności rolnej,
    tym samym z tego tytułu nie jest i nie był on podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Wnioskodawca nie jest rolnikiem ryczałtowym. Wnioskodawca nie sprzedawał płodów
    rolnych z działek będących przedmiotem niniejszego wniosku.
    Działki, o których mowa w pytaniu, niegdyś były przedmiotem dzierżawy na cele produkcji
    rolnej. W stosunku do działek objętych wnioskiem współwłaściciele nie występowali o
    warunki zabudowy. Wnioskodawca nie zawierał przedwstępnych umów kupna-sprzedaży.
    Oprócz działek wymienionych we wniosku Wnioskodawca nie posiada nieruchomości,
    które w przyszłości zamierza sprzedać.
    Oprócz nieruchomości, objętych niniejszym wnioskiem, Wnioskodawca nie dokonywał
    wcześniej transakcji zbycia nieruchomości w ramach działalności gospodarczej.

    Sprzedaż udziału w opisanych działkach będzie miała charakter jednorazowy.
    Wnioskodawca nie zamierza reinwestować środków pieniężnych uzyskanych ze sprzedaży
    w dalszy obrót nieruchomościami, czyli dalej kupować i sprzedawać nieruchomości w
    zakresie prowadzonej działalności gospodarczej. Długość okresu, w jakim transakcje
    sprzedaży gruntu następują to jest łącznie maksymalnie kilkanaście miesięcy.
    Ojciec Wnioskodawcy w 2022 r., jeszcze za życia matki Wnioskodawcy, zwrócił się w swoim
    oraz jej imieniu do zakładu energetycznego o uzbrojenie przedmiotowych działek w
    przyłącze energii elektrycznej. Podłączenie nastąpiło ok. półtorej roku później, tj. już w
    2023 r. jeszcze za życia matki Wnioskodawcy.
    W sprawie przyłączenia do sieci wodno-kanalizacyjnej, to ojciec Wnioskodawcy 15
    października 2024 r. odebrał końcowy protokół (PROTOKÓŁ ODBIORU TECHNICZNEGO nr
    (...) z 15 października 2024 r. wydany przez B. w A.) podłączenia przedmiotowych działek
    do sieci, o co wystąpił wczesną wiosną 2024 r. w swoim własnym imieniu, jak i działając w
    imieniu Wnioskodawcy i siostry Wnioskodawcy na mocy pełnomocnictwa notarialnego.
    Ojciec Wnioskodawcy do 2019 r. użyczał bez jakiegokolwiek wynagrodzenia swojemu
    znajomemu część całej działki rolnej przed podziałem (obecnie podzielonej na
    przedmiotowe działki budowlane), na której ten uprawiał różne płody rolne. Pozostałą
    mniejszą część, na której stoi altanka i garaż, ojciec Wnioskodawcy uprawiał sam dla celów
    własnych (owoce i warzywa). Było to dokonywane na mocy ustnej umowy, ojciec
    Wnioskodawcy nie pobierał z tego tytułu żadnego wynagrodzenia od tego znajomego.
    Ojciec Wnioskodawcy po prostu nie chciał, by ziemia leżała odłogiem, bo sam już nie był w
    stanie się nią zająć.
    Warto nadmienić, że w sprawie tego samego zdarzenia przyszłego wobec siostry
    Wnioskodawcy 19 sierpnia 2025 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał
    interpretację o sygn. 0114-KDIP1-3.4012.582.2025.2.PRM, w której uznał stanowisko
    siostry Wnioskodawcy za prawidłowe. Jest to nie bez znaczenia dla realizacji postulatu
    jednolitości orzecznictwa podatkowego, równości wobec prawa oraz sprawiedliwości
    podatkowej.

## Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym, planowana sprzedaż nabytych w spadkobraniu
    działek nosi cechy działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o
    podatku od towarów i usług, i tym samym czyni Wnioskodawcę podatnikiem tego podatku
    dla czynności sprzedaży, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ww. ustawy?
    Pana stanowisko w sprawie
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11
    marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775, 894, 896),
    zwanej dalej „ustawą”, podlegają tylko następujące transakcje: odpłatna dostawa towarów
    i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Obie te kategorie transakcji zostały
    zdefiniowane w ustawie.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy: „przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1,
    rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...)”, przy czym
    pojęcie „towaru” zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 6 ustawy: „ilekroć w dalszych
    przepisach jest mowa o towarach, rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także
    wszelkie postacie energii”.
    Opisane w przedmiotowym wniosku nieruchomości gruntowe (działki gruntu)
    niewątpliwie spełniają powyższą definicję „towaru”, a więc ich odpłatne zbycie należy
    traktować jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1
    ustawy. Planowana sprzedaż ogólnie rzecz biorąc stanowi zatem czynności, które mogą
    wchodzić w zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

    Powyższego nie zmienia fakt, że w przypadku Wnioskodawcy mielibyśmy do czynienia ze
    zbyciem udziału 1/6 we współwłasności przedmiotowych działek.
    Zgodnie z art. 195 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
    1610 ze zm.), zwanej dalej: Kodeksem cywilnym: „własność tej samej rzeczy może
    przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność)”.
    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku
    podmiotom. Do współwłasności stosuje się jeśli co innego nie wynika z przepisów
    poświęconych specjalnie tej instytucji przepisy odnoszące się do własności. Należy zatem
    uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną postacią prawną
    własności. Na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług również zbycie
    udziału w towarze (rozumianego jako współwłasność towaru), stanowi odpłatną dostawę
    towarów (taka interpretacja została niejednokrotnie potwierdzona w orzecznictwie sądów
    administracyjnych np. uchwała NSA w składzie 7 sędziów z 24 października 2011 r., sygn.
    akt I FPS 2/11).
    Należy podkreślić, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art.
    7 ust. 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby
    dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem działa w charakterze podatnika podatku od towarów i
    usług. Planowana sprzedaż będzie stanowić opodatkowaną dostawę towaru tylko wtedy,
    gdy Wnioskodawca wystąpi przy tej transakcji w charakterze podatnika podatku od
    towarów i usług.
    Udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy Wnioskodawca występuje tu jako podatnik
    przedmiotowego podatku wymaga przeanalizowania art. 15 ust. 1 ustawy (statuującego
    definicję podatnika tego podatku) w kontekście opisanych we wniosku o interpretację
    okoliczności prawnych i faktycznych planowanej sprzedaży.
    Zgodnie z powyższą definicją podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Działalność gospodarcza na gruncie podatku od towarów i usług, w myśl art. 15 ust. 2
    ustawy, obejmuje z kolei wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także
    działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w
    szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Pojęcie „majątku osobistego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy,
    jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do
    treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzasmt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które

    dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od
    wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności
    gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. Majątek prywatny to zatem taka część
    majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana
    dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika
    zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać
    zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem
    takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla
    zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w
    wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE,
    który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb
    własnych.
    Rozstrzygnięcie czy sprzedaż nieruchomości jest sprzedażą majątku osobistego, czy też
    stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego w tym zakresie działalność
    gospodarczą, była przedmiotem orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z
    15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi
    Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby
    Skarbowej w Warszawie (C-181/10). We wskazanym orzeczeniu sąd stwierdził, że osoby
    fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z
    podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania
    przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie
    można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art.
    12 ust. 1 dyrektywy 112, zmienionej dyrektywą 2006/138/WE, kiedy dokonuje ona
    sprzedaży tego gruntu, jeśli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym tej osoby.
    Ponadto, Trybunał orzekł, że liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru
    decydującego i nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami
    dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a
    czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych
    transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności z zakresu zarządzania
    majątkiem osobistym. Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą dana osoba dokonała
    podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama w sobie, nie jest
    decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim transakcje
    sprzedaży gruntu następują, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość
    powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym
    zainteresowanego.
    Trybunał wyjaśnił, że inaczej jest w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania polegające na
    uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do
    zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia,
    czyjego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem
    zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może
    wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie
    terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działki, wykraczające poza zwykłe formy
    ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność handlową

    wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu
    wystąpienia pojedynczych z nich.
    W kwestii opodatkowania planowanej sprzedaży działek gruntu, istotne jest czy w świetle
    zaprezentowanego opisu sprawy w celu dokonania sprzedaży tych gruntów Sprzedający
    podjął lub podejmie aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując
    środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania Sprzedającego za
    podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za
    podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż ta nastąpi w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym.
    Wnioskodawca jest współwłaścicielem w częściach ułamkowych po 1/6 w działkach
    szczegółowo opisanych w niniejszym wniosku o interpretację. Nabycie przez
    Wnioskodawcę udziału w wyżej wymienionych działkach nastąpiło w ramach
    spadkobrania po zmarłej matce. Ze względu na brak zainteresowania spadkobierców
    prowadzeniem działalności rolniczej, brakiem chętnych do dzierżawy nabytych gruntów
    na cele rolnicze spadkobiercy podjęli decyzję o zamiarze zbycia swoich udziałów w
    dziedziczonym gruncie. W celu zwiększenia wartości sprzedawanej nieruchomości
    współwłaściciele podjęli decyzję o podziale pierwotnej działki o numerze 8 na mniejsze,
    gwarantujące możliwość sprzedaży udziału w rozsądnym czasie i uzyskanie korzystniejszej
    ceny sprzedaży. W celu dokonania podziału nabytych w spadkobraniu nieruchomości
    gruntowych współwłaściciele, działając wspólnie, dokonali następujących czynności
    przygotowawczych: wyłączyli działki objęte niniejszym wnioskiem z działalności rolniczej
    (zmiana przeznaczenia), podzielili na 7 opisanych w treści wniosku działek budowlanych
    (nowe działki ewidencyjne po podziale, na dzień sporządzenia niniejszego wniosku zostały
    wydzielone: 6 działek budowlanych oraz jedna działka stanowiąca drogę wewnętrzną). W
    każdej z wymienionych powyżej działkach Wnioskodawca ma po 1/6 udziału.
    W stosunku do działek objętych wnioskiem, współwłaściciele nie uzyskiwali warunków
    zabudowy.
    Jak podkreślono we wniosku o interpretację, Wnioskodawca nie był nigdy czynnym,
    zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Działki nie były
    wykorzystywane w działalności gospodarczej Wnioskodawcy, ani działalności rolnej, tym
    samym z tego tytułu Wnioskodawca nie jest i nie był podatnikiem podatku od towarów i
    usług. Działki, o których mowa w pytaniu były niegdyś przedmiotem dzierżawy na cele
    działalności rolniczej. Wnioskodawca nie wyklucza skorzystania z agencji nieruchomości.
    W przedmiotowych działkach dokonano uzbrojenia w przyłącza energii elektrycznej,
    działki są uzbrojone w instalację wod-kan. Oprócz wymienionych we wniosku działek
    Wnioskodawca nie jest właścicielem lub współwłaścicielem nieruchomości, które w
    przyszłości zamierza sprzedać.
    W ocenie Wnioskodawcy opisana w niniejszym wniosku sprzedaż stanowi sprzedaż części
    jego majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. Nie można uznać, że
    Wnioskodawca podejmuje lub podejmował w ramach przedmiotowej sprzedaży działania
    charakterystyczne dla osoby występującej przy transakcji w charakterze osoby
    prowadzącej działalność gospodarczą. Skala zaangażowania, w odniesieniu do sprzedaży
    ww. działek, nie wykracza poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem
    prawa własności, nawet jeśli w takie wykonywanie własności wpisują się czynności
    zmierzające do zwiększenia wartości sprzedawanego majątku. W niniejszej sprawie nie ma
    przesłanek świadczących o takiej aktywności w przedmiocie sprzedaży ww. działek, która
    byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    stałym i zawodowym obrotem posiadającym zorganizowany charakter i cechę ciągłości.
    Sprzedaż udziału w opisanych działkach będzie miała charakter jednorazowy i
    okazjonalny. Wnioskodawca nie zamierza reinwestować środków pieniężnych uzyskanych
    ze sprzedaży w dalszy obrót nieruchomościami, czyli dalej kupować i sprzedawać

    nieruchomości w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej. Przedmiotowe działki
    podzielono na mniejsze działki o charakterze budowlanym, jednakże fakt ten nie
    przesądza w tej sytuacji tego, że zbycie udziału w ww. działkach podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako wykonane w ramach działalności
    gospodarczej Wnioskodawcy.
    Uwzględniając przedstawiony opis zdarzenia przyszłego oraz ww. przepisy należy
    stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie nie ma podstaw do uznania Wnioskodawcy w
    związku ze sprzedażą udziału 1/6 w opisanych działkach za podatnika podatku od
    towarów i usług prowadzącego działalność gospodarczą, o której mowa w ustawie.
    Sprzedaż taką, w analizowanej sprawie, należy uznać za czynność związaną ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności w zakresie zarządzania majątkiem osobistym, do której
    unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania. Wobec
    powyższego, zamierzona sprzedaż udziału we własności działek nie będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Powołując się na stanowiące kamień milowy orzecznictwa podatkowego orzeczenia
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach
    połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i
    Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10).
    Wnioskodawca pragnie wskazać, że z tego orzeczenia wynikają trzy grupy kryteriów:
    (i) takie, które nie mogą stanowić rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi
      prywatnie, a czynnościami dokonywanymi w ramach działalności gospodarczej,
    (ii) takie, które wskazują tylko na dokonanie czynności poza zakresem zastosowania
      przepisów o podatku od wartości dodanej (oraz o podatku od towarów i usług) oraz
    (iii) takie, które wskazują typowo na czynności stanowiące działalność gospodarczą.
    1.1 Kryteria, które nie mogą stanowić rozróżnienia
    Z orzecznictwa TSUE wynika, że następujące kryteria nie są decydujące w kwestii
    przedmiotowego rozróżnienia:
        Liczba i zakres transakcji sprzedaży,
        Wielkość transakcji,
        Dokonanie podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej,
        Długość okresu, w jakim transakcje sprzedaży gruntu następują,
        Wysokość osiągniętych z nich przychodów.
    Takich czynności, zgodnie z wyrokiem TSUE, można dokonywać w ramach zarządzania
    majątkiem prywatnym oraz w ramach działalności gospodarczej.
    1.2 Kryteria wskazujące tylko na dokonywanie czynności w ramach zarządzania majątkiem
      prywatnym
    Jako kryteria wskazujące typowo na to, że dany podmiot dokonuje czynności tylko w
    ramach zarzadzania majątkiem prywatnym, TSUE wskazał następujące okoliczności:
        Dokonanie czynności jednorazowo lub okazjonalnie,
        Brak regularnej zapłaty,
        Brak zorganizowanej działalności gospodarczej w formie np. biura, siedziby firmy,
        stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej,
        Brak zarejestrowania działalności gospodarczej w formie wpisu do odpowiedniego
        rejestru (w Polsce chodzi o Centralną Ewidencję i Informację o Działalności
        Gospodarczej),

        Sprzedaż majątku niewykorzystywanego w działalności gospodarczej, a służącego
        jej do celów prywatnych.
    1.3 Kryteria wskazujące na dokonywanie czynności w ramach działalności gospodarczej
      podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    Trybunał wskazał, że istnieją kryteria, które wskazują na to, że dane czynności są
    podejmowane w ramach działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług. Są to aktywne działania w zakresie obrotu
    nieruchomościami przy zaangażowaniu środków podobnych do wykorzystywanych przez
    producentów, handlowców i usługodawców, przy czym działalność w tym zakresie musi
    przybrać formę zawodową (profesjonalną). W przedmiotowym orzeczeniu TSUE wymienił
    jedynie przykładowo następujące czynności, które mogą (ale nie muszą, jak to ujął TSUE)
    wskazywać, że działalność przybiera formę zorganizowaną:
        Uzbrojenie terenu,
        Podejmowanie działań marketingowych w celu sprzedaży działki, wykraczające
        poza zwykłą formę ogłoszenia,
        Nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę,
        Wydzielenie dróg wewnętrznych,
        Uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu,
        Wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla
        sprzedawanego obszaru,
        Prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych
        tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze.
    Jednocześnie, na co wskazał TSUE, tego rodzaju aktywność handlowa wskazywać musi ciąg
    powyżej przytoczonych czynności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia
    pojedynczych z nich. To oznacza, że musi nastąpić odpowiedni stopień nasilenia tych
    czynności, aby można było uznać transakcję za dokonaną w ramach działalności
    opodatkowanej podatkiem od towarów i usług.
    1.4 Zastosowanie powyższych kryteriów do oceny zdarzenia przyszłego objętego
      wnioskiem Wnioskodawcy o wydanie interpretacji indywidualnej
    W celu stwierdzenia, czy w przedmiotowym zdarzeniu przyszłym są spełnione warunki z
    art. 15 ust. 1 Ustawy o p.t.u. oraz art. 15 ust. 2 Ustawy o p.t.u. należałoby dokonać
    swoistego prześwietlenia okoliczności zdarzenia przyszłego pod kątem zaistnienia
    stosownych kryteriów.
    Jeśli chodzi o kryteria wskazujące czynności, które można dokonywać w ramach
    zarządzania majątkiem prywatnym oraz w ramach działalności gospodarczej to w ramach
    opisanego zdarzenia przyszłego:
    1. Liczba i zakres transakcji sprzedaży jest niewielka i obejmuje tylko 7 transakcji.
    2. Wielkość transakcji jest również niewielka i nie wskazuje na działalność gospodarczą.
    3. Jest spełnione kryterium dokonania podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia
      wyższej ceny łącznej.
    4. Długość okresu, w jakim transakcje sprzedaży gruntu następują, to jest łącznie
      maksymalnie kilkanaście miesięcy.
    5. Wysokość osiągniętych z nich przychodów jest równa wartości rynkowej działek na
      lokalnym rynku.

    Jeśli chodzi o kryteria wskazujące tylko na dokonywanie czynności w ramach zarządzania
    majątkiem prywatnym to w ramach opisanego zdarzenia przyszłego:
    1. Czynności zostaną dokonane incydentalnie lub okazjonalnie.
    2. Brak regularnej zapłaty, w przypadku sprzedaży cena zostanie zapłacona jednorazowo.
    3. Występuje kryterium braku zorganizowanej działalności gospodarczej.
    4. Występuje kryterium braku zarejestrowania działalności gospodarczej w formie wpisu
      do odpowiedniego rejestru.
    5. Występuje kryterium sprzedaży majątku niewykorzystywanego w działalności
      gospodarczej, a służącego do celów prywatnych.
    Jeśli chodzi z kolei o kryteria wskazujące na dokonywanie czynności w ramach działalności
    gospodarczej podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług ciąg czynności
    to w ramach opisanego zdarzenia przyszłego:
    1. Wystąpi kryterium uzbrojenia terenu.
    2. Nie wystąpi kryterium podejmowania działań marketingowych w celu sprzedaży
      działki, wykraczających poza zwykłą formę ogłoszenia.
    3. Nie wystąpi kryterium nabycia terenu przeznaczonego pod zabudowę.
    4. Wystąpi kryterium wydzielenia dróg wewnętrznych.
    5. Nie wystąpi kryterium uzyskania decyzji o warunkach zabudowy terenu.
    6. Nie wystąpi kryterium wystąpienia o opracowanie planu zagospodarowania
      przestrzennego.
    7. Nie wystąpi kryterium prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie usług
      deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze.
    Dokonując oceny opisanego we wniosku o interpretację zdarzenia przyszłego w zakresie
    zastosowania w niniejszej sprawie art. 15 ust. 1 Ustawy o p.t.u. oraz art. 15 ust. 2 Ustawy o
    p.t.u., należy dojść do wniosku, że nie mają tu decydującego znaczenia okoliczności takie,
    że wyprzedaż przedmiotowych działek ma trwać nie dłużej niż kilkanaście miesięcy,
    wielkość transakcji, wysokość przychodów, które mają zostać uzyskane, czy też fakt
    sfinalizowania przez Wnioskodawcę podziału jednej, pierwotnie otrzymanej tytułem
    spadku, działki. Te elementy zdarzenia przyszłego, zgodnie z orzecznictwem TSUE, mogą
    wystąpić zarówno w przypadku sprzedaży działek w ramach sprzedaży majątku
    prywatnego, jak i sprzedaży w ramach działalności gospodarczej.
    Dokonując oceny opisanego we wniosku o interpretację zdarzenia przyszłego należy
    zauważyć, że w ramach zamierzonego zdarzenia przyszłego występują absolutnie
    wszystkie okoliczności wskazujące na to, że planowane zbycie nieruchomości zostanie
    dokonane w ramach zarządzania majątkiem prywatnym.
    Z kolei, jeśli chodzi o kryteria wskazujące na dokonywanie czynności zbycia w ramach
    działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, to
    w ramach opisanego zdarzenia przyszłego zostaną dokonane jedynie dwie z siedmiu
    czynności charakterystycznych dla tego reżimu opodatkowania. W przeważającym
    zakresie nie wystąpią zatem okoliczności, które by przemawiały za potraktowaniem
    przedmiotowych transakcji jako dokonanych w ramach działalności gospodarczej
    opodatkowanej podatkiem od towarów i usług. W ocenie Wnioskodawcy tego rodzaju
    aktywność handlowa wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych czynności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich. W opisanym zdarzeniu
    przyszłym ten ciąg czynności charakterystycznych nie występuje, istnieją jedynie
    wyrywkowo dwie takie okoliczności, spośród siedmiu. Natężenie czynności

    charakterystycznych dla dokonania danej transakcji w ramach działalności gospodarczej
    opodatkowanej podatkiem od towarów i usług jest zatem zbyt słabe, aby uznać, że
    Wnioskodawca ma dokonać zbycia opodatkowanego podatkiem od towarów i usług.
    1.5 Aspekt temporalny podatkowo-prawnego zdarzenia przyszłego
    Ponadto, konieczne jest uwypuklenie bardzo istotnej okoliczności chronologicznej
    przedstawionego zdarzenia przyszłego, a mianowicie tego, że Wnioskodawca ma dokonać
    opisanych transakcji okazjonalnie. Poza opisanymi w zdarzeniu przyszłym transakcjami
    Wnioskodawca nie zajmuje się profesjonalnie obrotem nieruchomościami. Jest ona osobą
    fizyczną nieprowadzącą indywidualnej działalności gospodarczej w oparciu o wpis do
    ewidencji działalności gospodarczej. Nie jest też wpisany do CEiDG. Poza zaplanowaną
    sprzedażą przedmiotowych działek Wnioskodawca nie prowadzi jakiejkolwiek działalności
    zarobkowej/gospodarczej. Zostało to wyraźnie wskazane w opisie zdarzenia przyszłego.
    Przedmiotowe działki, jak wynika to z opisu okoliczności zdarzenia przyszłego,
    Wnioskodawca nabył jako mienie spadkowe po zmarłej matce, a nie kupił od kogoś w
    celach inwestycyjnych. W celu zoptymalizowania wartości ekonomicznej tego majątku
    prywatnego brał udział w dokonaniu opisanych ulepszeń na nieruchomości. Sprzedaż tę
    można jednak uznać raczej jako najkorzystniejszą z ekonomicznego punktu widzenia
    wyprzedaż majątku osobistego (spadkowego), a nie inwestycję nieruchomościową
    dokonaną w ramach działalności gospodarczej. Ten istotny aspekt należy uwzględnić.
    Ten właśnie aspekt temporalny jest kluczowy dla jednoznacznej odpowiedzi na pytanie,
    czy w niniejszej sprawie mamy do czynienia z opodatkowaniem planowanej sprzedaży
    działek w ramach działalności gospodarczej Wnioskodawcy, czy też nie.
    Przechodząc na grunt wykładni systemowej warto zacząć od tego, iż jeszcze w poprzedniej
    wersji art. 15 ust. 2 Ustawy o p.t.u. definicja działalności gospodarczej przewidziana w tym
    przepisie brzmiała następująco: „Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również
    wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących
    na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza
    obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych”.
    Z powyższego przepisu o charakterze już historyczno-prawnym wynika, że podmiot, który
    wykonał jednorazowo czynność charakterystyczną dla działalności m.in. handlowców
    podlega opodatkowaniu tylko wtedy, gdy wykonał ją w okolicznościach wskazujących na
    zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Jak z tego wynika, okoliczności
    muszą wskazywać na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. I tak, na
    gruncie ówczesnej definicji działalności gospodarczej nie można by uznać, że
    Wnioskodawca wykonuje taką działalność, gdyż w przedmiotowej sprawie jasno i wyraźnie
    zostało zaznaczone w zdarzeniu przyszłym, iż Wnioskodawca takiego zamiaru nie ma.
    Chce on tylko sprzedać w sposób optymalny ekonomicznie własność działek, które nabył
    tytułem dziedziczenia po zmarłej matce. Tylko to i nic ponadto. Z przedstawionego
    zdarzenia przyszłego nie wynika, że Wnioskodawca zamierza kontynuować inwestowanie
    w nieruchomości, reinwestować pozyskane ze sprzedaży środki. Wynika coś zupełnie
    innego, m.in. to że nie zamierza w jakikolwiek sposób prowadzić działalności
    gospodarczej. W takich okolicznościach na gruncie ówczesnej definicji nie można by było
    uznać Wnioskodawcy za podatnika podatku od towarów i usług prowadzącego działalność
    gospodarczą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    I teraz warto pochylić się nad tym, iż wskazana definicja działalności gospodarczej uległa
    zasadniczej zmianie w 2013 roku, kiedy to usunięto z niej fragment: „również wówczas,
    gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar
    wykonywania czynności w sposób częstotliwy”. Stało się to na gruncie ustawy z dnia 7
    grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych
    ustaw. Według uzasadnienia do projektu tej ustawy, zmiany zawarte w projekcie ustawy

    zmieniającej ustawę o podatku od towarów i usług oraz niektóre inne ustawy związane są
    przede wszystkim z koniecznością dostosowania przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004
    r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), do przepisów
    unijnych. Zgodnie z tym uzasadnieniem: „Zaproponowany projekt ustawy zawiera
    równocześnie szereg zmian upraszczających stosowanie przepisów dotyczących podatku
    VAT dla przedsiębiorców, zapewniających pewność prawną oraz zmierzających do
    odbiurokratyzowania wielu obowiązków nałożonych obecnie na podatników”. Co istotne,
    we wskazanym uzasadnieniu projektu zmian w art. 15 ust. 2 (definicja działalności
    gospodarczej) wyraźnie wskazano, iż: „Do najważniejszych z nich należą: uproszczenie
    definicji działalności gospodarczej, poprzez jednoznaczne wskazanie, że nie obejmuje ona
    czynności okazjonalnych związanych z działalnością gospodarczą”. Taki był zatem telos tej
    zmiany. Jak z tego wynika, jeśli podmiot dokonuje określonych czynności, które co prawda
    mogą być zakwalifikowane jako czynności charakterystyczne dla osoby prowadzącej
    działalność gospodarczą (np. handlowca), ale te czynności nie wykraczają poza ramy
    okazjonalności, to w takiej sytuacji ze względu na powyższą zmianę ustawodawczą
    podmiot nie powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług
    prowadzącego działalność gospodarczą. Ustawodawca bowiem w sposób jasny i
    zamierzony wyłączył czynności okazjonalne związane z działalnością gospodarczą spod
    definicji tej działalności, a tym samym spod opodatkowania.
    Powyższą zasadę należałoby interpretować w kontekście wykładni systemowej
    odwołującej się do przepisów prawa wspólnotowego, w oparciu, o które polski podatek od
    towarów i usług został skonstruowany. Precyzyjnie rzecz biorąc, należałoby się odwołać do
    art. 12 ust. 1 Dyrektywy o VAT, zgodnie z którym: „Państwa członkowskie mogą uznać za
    podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o
    której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności jednej z następujących transakcji:
    a) dostawa budynku lub części budynku oraz związanego z nim gruntu, przed pierwszym
      zasiedleniem;
    b) dostawa terenu budowlanego”.
    Zgodnie z przepisem art. 12 ust. 1 Dyrektywy o VAT: „Do celów ust. 1 lit. b) teren
    budowlany oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren
    budowlany przez państwa członkowskie”.
    Dla lepszego zobrazowania mechanizmu działania opisanej zasady można przytoczyć tezy
    z wyroku TSUE z 13 czerwca 2013 r. w sprawie C-62/12 Galin Kostow przeciwko Direktor
    na Direkcija „Obżałwane i uprawienie na izpyłnenieto” - grad Warna pri Centrałno
    uprawienie na Nacionałnata agencija za prichodite.
    W wyroku tym stwierdzono, że: „Artykuł 9 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy
    interpretować w ten sposób, że osoba fizyczna, która już jest podatnikiem podatku od
    wartości dodanej w związku ze swoją działalnością prywatnego komornika, powinna
    zostać uznana za podatnika względem każdej innej działalności gospodarczej
    wykonywanej w sposób okazjonalny, pod warunkiem że działalność ta stanowi działalność
    w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112”.
    Jednak w takim przypadku powinna ona być uznana za podatnika tylko pod warunkiem, że
    państwo członkowskie skorzystało z wyżej opisanej opcji opodatkowania, co w przypadku
    Polski (jak zostało wyżej wykazane) nie nastąpiło.
    W konsekwencji, nawet gdyby hipotetycznie uznać, że Wnioskodawca prowadzi jakąś inną
    działalność gospodarczą, a planowana sprzedaż działek stanowi okazjonalną transakcję
    dostawy terenu budowlanego związaną z tą działalnością gospodarczą, to jest jasne, że na
    gruncie polskich przepisów o podatku od towarów i usług Wnioskodawca nie mógłby
    zostać uznany za podatnika tego podatku. Odwołując się do wykładni teleologicznej trzeba

    wskazać, że intencją Ustawodawcy w sposób wyraźny jest bowiem wyłączenie czynności
    okazjonalnych związanych z działalnością gospodarczą spod definicji działalności
    gospodarczej, a tym samym spod opodatkowania.
    Powyższy rezultat wykładni systemowej i celowościowej znajduje potwierdzenie w
    rezultacie wykładni językowej. Wykładnia językowa przepisów prawa podatkowego jest nie
    tylko punktem wyjścia wykładni prawa, ale także zakreśla jej granice, odejście od
    rezultatów wykładni językowej staje się możliwe w dwóch sytuacjach: po pierwsze
    wówczas, gdy nie dostarcza ona rezultatów jednoznacznych, a po drugie, gdy jej rezultaty
    są jednoznaczne, ale stoją w zasadniczej sprzeczności z postrzeganą przez interpretatora
    hierarchią wartości. Zgodnie z rozumieniem potocznym należy rozumieć pojęcie
    okazjonalnie jako: rzadko i nieregularnie. Z kolei zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego
    PWN słowo okazjonalnie oznacza:
    1) odnoszący się do określonej okazji okoliczności, sytuacji,
    2) nieczęsto się zdarzający, spotykany.
    Niewątpliwie w przedmiotowym zdarzeniu przyszłym mamy opis sytuacji, w ramach której
    Wnioskodawca zamierza sprzedać podzieloną działkę rzadko, nieregularnie, jednorazowo,
    tylko przy okazji odziedziczenia udziału po zmarłej matce. Taką sprzedaż można na pewno
    uznać za nieczęsto się zdarzającą, jest ona wyjątkowym zdarzeniem w życiu
    Wnioskodawcy, który nie zajmuje się jakąkolwiek działalnością gospodarczą. W niniejszej
    sprawie rezultat wykładni językowej sformułowania okazjonalnie zatem jedynie wzmacnia
    wcześniej opisany rezultat wykładni systemowej i celowościowej.
    Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należałoby się zastanowić jak zastosować
    przepisy Ustawy o p.t.u. do Wnioskodawcy, który zamierza dokonać czynności
    niewątpliwie okazjonalnych, ale niezwiązanych z działalnością gospodarczą (tj. poza tymi
    czynnościami nie prowadzi jakiejkolwiek działalności gospodarczej).
    W tym miejscu zasadne jest odwołanie do reguł wnioskowań prawniczych, których
    wykorzystanie w toku dyskursu prawniczego wydaje się często nieodzowne. Dla
    wzmocnienia wskazanych wyżej wyników wykładni pełnomocnik Wnioskodawcy pragnie
    odwołać się do dwóch kategorii argumentów: a fortiori oraz a contrario.
    Szczególnie wykorzystanie argumentu a fortiori a maiori ad minus wydaje się zasadne.
    Jeśli bowiem uznamy, iż na gruncie obowiązujących przepisów w zbiorze (kategorii)
    podmiotów nieopodatkowanych podatkiem od towarów i usług mieści się podmiot
    dokonujący okazjonalnej transakcji dostawy terenu budowlanego związanej z jego
    działalnością gospodarczą (tj. prowadzący zasadniczo działalność gospodarczą
    nieokazjonalnie, a okazjonalnie dokonujący dostawy terenu budowlanego związaną z tą
    działalnością), to tym bardziej należałoby zaliczyć do tego zbioru podmiot dokonujący
    okazjonalnej transakcji dostawy terenu budowlanego niezwiązanej z jego działalnością
    gospodarczą (czyli nieprowadzący zasadniczo działalności gospodarczej i okazjonalnie
    dokonujący dostawy terenu budowlanego).
    W pierwszym przypadku, jak zostało wykazane, taka okazjonalna dostawa terenu
    budowlanego nie podlega opodatkowaniu na gruncie Ustawy o p.t.u., a więc nie ma
    jakiegokolwiek uzasadnienia dla opodatkowania takiej okazjonalnej dostawy terenu
    budowlanego w tym drugim przypadku. Wniosek przeciwny byłby sprzeczny m.in. z
    zasadą równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP) oraz z zasadą sprawiedliwości
    podatkowej. Państwo zgodnie z art. 217 Konstytucji RP ma prawo nakładać podatki, inne
    daniny publiczne, określać podmioty, przedmiot opodatkowania i stawki podatkowe, a
    także zasady przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorie podmiotów zwolnionych od
    podatków, co następuje w drodze ustawy przy jednoczesnym respektowaniu zasady
    równości obywateli wobec prawa wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP oraz sprawiedliwości
    społecznej w związku z art. 32 Konstytucji RP. Zasada sprawiedliwości podatkowej jest
    konkretyzacją zasady sprawiedliwości społecznej w zakresie materii podatkowej.

    Ponadto, odwołując się do argumentum a contrario z art. 12 ust. 1 Dyrektywy o VAT
    należałoby wywnioskować, że osoba, która dokonuje jedynie okazjonalnie transakcji z
    reguły dokonywanej przez producentów, handlowców lub usługodawców, nie powinna
    zasadniczo być uznana za podatnika w rozumieniu dyrektywy w sprawie podatku VAT.
    Taki sposób rozumienia przedmiotowej zasady znajduje potwierdzenie w orzecznictwie
    TSUE. Trybunał ten w tezie nr 28 wyroku TSUE z 13 czerwca 2013 r. w sprawie C-62/12
    Galin Kostow przeciwko Direktor na Direkcija „Obżałwane i uprawienie na izpyłnenieto” -
    grad Warna pri Centrałno uprawienie na Nacionałnata agencija za prichodite stwierdził
    wprost, że: „(...) o ile z wykładni a contrario art. 12 ust. 1 dyrektywy w sprawie podatku VAT
    może wynikać, że osoba, która dokonuje jedynie okazjonalnie transakcji z reguły
    dokonywanej przez producentów, handlowców lub usługodawców, nie powinna
    zasadniczo być uznana za podatnika w rozumieniu dyrektywy w sprawie podatku VAT, o
    tyle niekoniecznie wynika z tego przepisu, że podatnik działający w pewnej dziedzinie
    działalności, który okazjonalnie dokonuje transakcji należącej do innej dziedziny
    działalności, nie jest zobowiązany do zapłaty podatku VAT od tej transakcji”.
    Ponadto, Trybunał stwierdził w tezie nr 30 powołanego wyroku w sprawie C-62/12 Galin
    Kostow, że: „art. 12 ust. 1 dyrektywy w sprawie podatku VAT należy interpretować w ten
    sposób, że nie dotyczy on wyłącznie osób będących już podatnikami podatku VAT w
    odniesieniu do ich podstawowej działalności gospodarczej”. To by potwierdzało, że opcja
    opodatkowania okazjonalnej transakcji dostawy terenu budowlanego nie obejmuje tylko
    osób, które już są podatnikami VAT w odniesieniu do ich zasadniczej działalności
    gospodarczej, lecz dotyczy także osób, które nie są podatnikami VAT w ogóle, gdyż takiej
    zasadniczej działalności gospodarczej nie prowadzą. Wynikałoby z tego, że jeśli Polska
    chciałaby opodatkować okazjonalne transakcje dostawy terenu budowlanego (związane z
    pozostałą działalnością gospodarczą osoby, która już jest podatnikiem, czy też
    niezwiązane z taką działalnością przy braku prowadzenia działalności gospodarczej, braku
    statusu podatnika), to musiałaby wyraźnie skorzystać z opcji opodatkowania. Tego, jak
    zostało udowodnione, nie zrobiono, a wręcz przeciwnie w sposób intencjonalny z tej opcji
    Ustawodawca zrezygnował.
    Ponadto, na korzyść Wnioskodawcy przemawia jeszcze jedna okoliczność, a mianowicie
    to, że fakt uzbrojenia przez ojca Wnioskodawcy terenu nie powinien być uznany za
    decydujący dla jej opodatkowania. Wynika to bezpośrednio z samego brzmienia art. 12
    ust. 1 Dyrektywy o VAT, zgodnie z którym: „Do celów ust. 1 lit. b) teren budowlany oznacza
    każdy grunt nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa
    członkowskie”.
    To oznacza, że opcja opodatkowania okazjonalnej dostawy terenu budowlanego obejmuje
    nie tylko transakcje dostawy gruntu nieuzbrojonego, ale także transakcje dostawy gruntu
    uzbrojonego. Innymi słowy, zgodnie z powyższą zasadą podmiot dokonujący dostawy
    terenu budowlanego w sposób okazjonalny zostanie wyłączony z zakresu definicji
    działalności gospodarczej niezależnie od tego, czy ten grunt uzbroił, czy też nie.
    Decydujące jest zatem uznanie, czy transakcja nosi znamiona okazjonalności oraz to, czy
    państwo członkowskie skorzystało z opodatkowania transakcji okazjonalnej na gruncie art.
    12 ust. 1 Dyrektywy o VAT, czy też nie. W przypadku Polski, która z tej opcji nie skorzystała,
    okazjonalną transakcję dostawy gruntu budowlanego uzbrojonego należałoby uznać za
    niepodpadającą pod definicję działalności gospodarczej z przepisów Ustawy o p.t.u., a tym
    samym za nieopodatkowaną.
    Przedstawiona powyżej interpretacja znajduje bezpośrednio potwierdzenie w pozostałym
    orzecznictwie TSUE, jak i orzecznictwie niektórych sądów administracyjnych w Polsce (np.
    wyrok WSA w Kielcach z 27 czerwca 2025 r., sygn. I SA/Ke 219/24, orzeczenie
    nieprawomocne).
    Przykładem jest choćby rzeczone orzeczenie Trybunału z 15 września 2011 r. w sprawach
    połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i
    Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10).

    Stwierdzono w nim, że: „Rząd polski utrzymuje, że skorzystał z możliwości przewidzianej w
    tym przepisie, ustanawiając w prawie krajowym art. 15 ust. 2 ustawy o podatku VAT,
    zgodnie z którym „działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów,
    handlowców lub usługodawców (...), również wówczas, gdy czynność została wykonana
    jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w
    sposób częstotliwy (...)”. Z postanowień odsyłających, jak również z brzmienia
    wspomnianego art. 15 ust. 2 ustawy o podatku VAT, nie wynika jednak, czy Rzeczpospolita
    Polska rzeczywiście skorzystała z art. 12 ust. 1 dyrektywy VAT. Będzie to musiał ustalić sąd
    krajowy”.
    W kontekście tego, co już zostało wyjaśnione w niniejszej sprawie należy uznać, że ten
    fragment orzeczenia jedynie potwierdza, że rezygnacja w ramach zmian ustawodawczych
    w 2013 r. z części art. 15 ust. 2 Ustawy o p.t.u. („również wówczas, gdy czynność została
    wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania
    czynności w sposób częstotliwy”) oznacza świadomą i zamierzoną przez Ustawodawcę
    rezygnację z możliwości opodatkowania transakcji okazjonalnych na podstawie art. 12 ust.
    1 Dyrektywy o VAT.
    Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem TSUE zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie
    stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego
    tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy VAT, jako że jedynym przychodem z
    takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. Takie transakcje nie
    stanowią zaś same z siebie działalności gospodarczej w rozumieniu dyrektywy (zob. wyroki
    z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie C 77/01 EDM, Rec. s. I 4295, pkt 58; z 21 października 2004
    r. w sprawie C 8/03 BBL, Zb.Orz. s. I 10157, pkt 39).
    Trybunał w dalszej części powołanego orzeczenia z 15 września 2011 r. w sprawach
    połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i
    Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10)
    stwierdził (teza 49), że: „W związku z powyższym trzeba odpowiedzieć na postawione
    pytania w ten sposób, że dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za
    objętą podatkiem VAT na podstawie prawa krajowego państwa członkowskiego, jeżeli
    państwo to skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 dyrektywy VAT,
    niezależnie od częstotliwości takich transakcji oraz od kwestii, czy sprzedawca prowadzi
    działalność producenta, handlowca lub usługodawcy, pod warunkiem że transakcja ta nie
    stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności”.
    Z powyższego cytatu wynika a contrario, że jeżeli państwo członkowskie (jak Polska) nie
    skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 Dyrektywy VAT to dostawę gruntu
    przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od towarów i usług na
    podstawie prawa krajowego państwa członkowskiego nie niezależnie od częstotliwości
    takich transakcji, lecz tylko wtedy, gdy ta częstotliwość przekracza to, co uznajemy za
    okazjonalność.
    To ostatnie sformułowanie powinno być rozumiane, jak już to wyżej wskazano, zgodnie z
    wykładnią językową prawa podatkowego, ale też w kontekście wykładni systemowej i
    celowościowej. Przy czym okazjonalność to nie to samo co jednorazowość, krótkotrwałość
    czy incydentalność. Okazjonalny to, zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN:
    1) odnoszący się do określonej okazji okoliczności, sytuacji,
    2) nieczęsto się zdarzający, spotykany.
    Odnoszenie się do określonej okazji, okoliczności, sytuacji nie musi oznaczać
    krótkotrwałości, może równie dobrze sprowadzać się do rozciągniętej w czasie transakcji
    przy jakiejś okazji. Z kolei nieczęsto się zdarzający, spotykany wprowadza pewien interwał
    czasowy na osi czasu, lecz też nie oznacza, że coś musi być krótkotrwałe. Dana transakcja
    sprzedaży gruntu może być przeciągnięta w czasie, nie być krótkotrwała, lecz z
    perspektywy czasu nie zdarzać się często.

    W kontekście powyższych rozważań należy dojść do wniosku, że w ramach zdarzenia
    przyszłego nie zaistniały okoliczności, które by mogły wskazywać na zamiar Wnioskodawcy
    prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej, zamiar dokonywania czynności w
    sposób nieokazjonalny. Niektóre z przedstawionych we wniosku o interpretację
    indywidualną okoliczności (w szczególności uzbrojenie terenu) mogą, co prawda, być
    charakterystyczne dla osób prowadzących działalność gospodarczą, jednak w gruncie
    rzeczy mamy do czynienia z okazjonalną sprzedażą jednej pierwotnej działki, która została
    uatrakcyjniona ekonomicznie przez jej podział na mniejsze działki i uzbrojona. Osoba,
    która by chciała przedmiotowe działki sprzedać w ramach działalności gospodarczej
    cechowałaby się tym, że w jej głowie istniałaby strategia, plan prowadzenia, rozwoju tej
    działalności, w jej sercu istniałaby chęć prowadzenia działalności gospodarczej, a jej
    działania lub zaniechania obiektywnie manifestowałyby te plany i zamiary.
    W przedmiotowej sprawie Wnioskodawca nie ma intencji, chęci prowadzenia działalności
    gospodarczej, planu lub strategii jej prowadzenia lub rozwijania. Wskazuje na to szereg
    okoliczności opisanych we wniosku o interpretację indywidualną. Wnioskodawca chce
    tylko jednorazowo wyprzedać swój majątek prywatny, lecz będąc (jak większość ludzi)
    homo oeconomicus dąży do takiego podwyższenia wartości tego majątku prywatnego,
    aby reprezentował on maksymalną wartość ekonomiczną przy sprzedaży. Wnioskodawca
    nie chce robić nic ponad taką sprzedaż, w szczególności nie chce kontynuować
    inwestowania w nieruchomości, jak i prowadzić innej działalności gospodarczej. Z
    perspektywy osi czasu życia Wnioskodawcy jest to zdarzenie nieczęsto się zdarzające.
    Można uznać, że w jego życiu zawodowym jest to zdarzenie epizodyczne. Wskazał on
    wyraźnie w opisie zdarzenia przyszłego, że ani przed planowaną sprzedażą nie dokonywał
    takich transakcji, ani po planowanej sprzedaży nie zamierza dokonywać takich transakcji.
    Zdarzenie przyszłe niewątpliwie zatem nosi cechy okazjonalności, choć rzeczywiście
    niektóre działania Wnioskodawcy mogą wydawać się tożsame z osobą, która chce
    prowadzić działalność gospodarczą. W świetle powyższych konstatacji jest to jednak zbyt
    mało dla objęcia opisanych transakcji sprzedaży opodatkowaniem na gruncie istniejących
    przepisów o podatku od towarów i usług.
    1.6 Aspekty subiektywne podatkowo-prawnego zdarzenia przyszłego
    W uzupełnieniu dotychczasowych dywagacji należy wskazać na kwestie związane z
    brakiem zamiaru prowadzenia działalności gospodarczej po stronie Wnioskodawcy.
    W ocenie Wnioskodawcy zamiar dokonywania czynności opodatkowanych jest elementem
    niejako konstytuującym definicję podatnika podatku od towarów i usług. W ocenie
    Wnioskodawcy zamiar ten jest elementem konstytutywnym, a z punktu widzenia logiki
    formalnej warunkiem koniecznym, dla uznania danego podmiotu za podatnika
    przedmiotowego podatku. Dodać do tego należy to, że zamiar ten musi dotyczyć
    prowadzenia działalności w sposób, który przekracza cechę okazjonalności. To musi być
    zamiar nieokazjonalnego prowadzenia działalności producenta, handlowca lub
    usługodawcy.
    Tymczasem, jak to szczegółowo opisano w przedmiotowym zdarzeniu przyszłym, tego
    zamiaru prowadzenia działalności powtarzalnej, ciągłej, w zakresie szeroko rozumianego
    rynku nieruchomości Wnioskodawcy przypisać nie można. Po pierwsze dokonuje on
    jednorazowej wyprzedaży, uprzednio zoptymalizowanej ekonomicznie, nieruchomości,
    którą nabył w spadku po zmarłej matce, jednak bez zamiaru wykorzystywania tego
    majątku przy prowadzonej działalności gospodarczej. O ile zgodnie z orzecznictwem
    sądów administracyjnych (np. wyrok NSA z 27 maja 2022 r., sygn. akt I FSK 190/22, czy też
    wyrok NSA z 29 sierpnia 2014 r., sygn. akt I FSK 1229/13) sam zamiar sprzedającego
    istniejący przy nabyciu nieruchomości nie ma przesądzającego znaczenia dla oceny jego
    statusu jako podatnika podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży danej
    nieruchomości, to niewątpliwie brak takiego zamiaru przemawia przeciwko uznaniu
    Wnioskodawcy za podatnika tego podatku.

    Od zamiaru sprzedającego istniejącego przy nabyciu nieruchomości należy odróżnić
    zamiar sprzedającego prowadzenia działalności gospodarczej w danym zakresie. W
    podatkowo-prawnym stanie faktycznym będącym kanwą zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca dokonał jedynie jednej czynności, która najczęściej bywa identyfikowana
    jako charakterystyczna dla podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą i chodzi tutaj
    o uzbrojenie terenu. Pozostałe czynności, których dokonał (takie jak np. podział działki) nie
    były decydujące dla uznania go za podatnika. Była to jedyna okoliczność, którą można
    uznać za obiektywną manifestację prowadzonej działalności gospodarczej, jednak należy
    jeszcze raz podkreślić, że wystąpiła ona w warunkach działania okazjonalnego.
    Jednak należy mieć na uwadze to, że tzw. uzbrojenie terenu nie jest czynnością wysoce
    skomplikowaną, którą może podjąć tylko przedsiębiorca. W praktyce polega ono zwykle
    na wystąpieniu do dostawców odpowiednich mediów z wnioskami o wydanie warunków
    przyłączeniowych. Jest to czynność nieskomplikowana, która obejmuje zwykle udanie się
    do odpowiedniego dostawcy mediów oraz złożenie formalnego wniosku, co do którego
    wypełnienia najczęściej osoby w biurze obsługi klienta świadczą fachową pomoc.
    Następnie czeka się określony czas na uzyskanie tzw. warunków przyłączeniowych oraz
    uiszcza się obliczoną przez dostawcę mediów opłatę przyłączeniową, która obejmuje też
    koszty wykonania instalacji. W ostatnim kroku następuje wykonanie instalacji
    przyłączeniowej przez profesjonalnego wykonawcę wybranego przez dostawcę mediów.
    Nie wymaga to profesjonalnej wiedzy przedsiębiorcy i praktycznie każdy laik może to
    zrobić prowadzony niejako za rękę przez osoby z biura obsługi klienta. Jak zresztą uczy
    doświadczenie życiowe, większość ludzi budujących domy dla celów prywatnych metodą
    gospodarczą samodzielnie dokonuje uzbrojenia działek pomimo tego, że nie są
    przedsiębiorcami.
    Ponadto, w ocenie Wnioskodawcy wystąpienie okoliczności uzbrojenia terenu nie
    powinno przesłaniać tego, że w opisanym zdarzeniu przyszłym mamy do czynienia z
    ewidentnym brakiem manifestacji po stronie Wnioskodawcy zamiaru prowadzenia
    działalności gospodarczej w sposób nieokazjonalny. Wręcz przeciwnie Wnioskodawca w
    opisie zdarzenia przyszłego jasno i wyraźnie wskazał, że nie prowadził i nie zamierza
    prowadzić w przyszłości jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Okoliczność uzbrojenia
    terenu nie ma też decydującego znaczenia w kontekście wyżej wskazanej interpretacji art.
    12 ust. 1 Dyrektywy VAT, a jedyną okolicznością decydującą jest okazjonalność transakcji,
    czy też jej brak.
    Reasumując, w związku z planowaną transakcją lub planowanymi transakcjami
    Wnioskodawca nie wystąpi w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15
    ust. 2 ustawy. Zatem, opisana we wniosku sprzedaż nie będzie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług jako pozostająca poza zakresem zastosowania ustawy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:

      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zgodnie z przedstawionymi wyżej przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z
    art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy
    towarów na terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi,
    bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      a) określone udziały w nieruchomości;
      b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;
      c) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
        prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej
        części.
    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie zarówno
    gruntu jak też udziału w gruncie traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy
    towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071), zwanej dalej „Kodeksem
    cywilnym”.
    I tak, zgodnie z art. 195 Kodeksu cywilnego:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    W myśl art. 196 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną. Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące
      stosunków, z których ona wynika. Do współwłasności w częściach ułamkowych
      stosuje się przepisy niniejszego działu.
    Na podstawie art. 198 Kodeksu cywilnego:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody
      pozostałych współwłaścicieli.
    Podkreślić więc należy, że współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję
    wyłącznego właściciela, a rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel
    może zbyć swój udział.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:

      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto,
    działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie
    wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem
    trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie
    działalności gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT, jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną
    jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób
    świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
    wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie:
        po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających
        opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
        po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej
        wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której
    zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt
    Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez
    osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej.
    Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania
    danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego.
    Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu
    dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w
    wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE,
    który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb
    własnych.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał
    podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych
    elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym
    zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast – jak wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany
    podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady. Przykładowo podane
    zostały działania polegające na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych.
    Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności
    określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego

    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Z opisu sprawy wynika, że jest Pan współwłaścicielem w częściach ułamkowych (w 1/6
    udziału) działek nr: 1, 2, 3, 5, 6, 7 oraz 4. Działka nr 4 została przeznaczona pod drogę
    wewnętrzną. Współwłaścicielem działek został Pan w drodze spadku po zmarłej 4
    września 2023 r. matce. Spadkobiercy podjęli decyzję o sprzedaży swoich udziałów w ww.
    działkach.
    W styczniu 2024 r. wraz z pozostałymi współwłaścicielami sprzedał Pan działkę nr 8.
    Nie jest i nigdy nie był Pan czynnym podatnikiem podatku VAT. Nie prowadzi Pan
    indywidualnej działalności gospodarczej. Działki będące przedmiotem wniosku nie były
    wykorzystywane w Pana działalności gospodarczej ani działalności rolniczej.
    Ponad 5 lat temu działka objęta nr 8 została przekształcona i podzielona na ww.
    przedmiotowe działki budowlane. Podział miał w założeniu maksymalizować jednostkową
    cenę sprzedaży nieruchomości.
    Do 2019 r. Pana ojciec użyczał bez jakiegokolwiek wynagrodzenia swojemu znajomemu
    część całej działki rolnej przed podziałem (obecnie podzielonej na przedmiotowe działki
    budowlane), na której ten uprawiał różne płody rolne.
    Pana ojciec w 2022 r., jeszcze za życia Pana matki, zwrócił się w swoim oraz jej imieniu do
    zakładu energetycznego o uzbrojenie przedmiotowych działek w przyłącze energii
    elektrycznej. Podłączenie nastąpiło w 2023 r., jeszcze za życia Pana matki.
    Wiosną 2024 r. Pana ojciec, na podstawie udzielonego Mu pełnomocnictwa notarialnego
    przez Pana i Pana siostrę, wystąpił w sprawie przyłączenia opisanych działek do sieci
    wodno-kanalizacyjnej i 15 października 2024 r. odebrał końcowy protokół odbioru
    technicznego.
    W ramach planowanej sprzedaży nie prowadzi i nie będzie Pan prowadzić bezpośrednio
    działań marketingowych i z takich usług nie zamierza Pan korzystać w przyszłości - nie jest
    wykluczone, że przy opisanej sprzedaży skorzysta Pan z usług agencji nieruchomości,
    zawierając umowę pośrednictwa jako osoba fizyczna nieprowadząca działalności
    gospodarczej, jednak takie działania nie przekroczą zwykłej formy ogłoszenia. W działkach
    będących przedmiotem niniejszego wniosku, nie zostały poniesione przez Pana żadne
    nakłady inwestycyjne.
    Pana wątpliwości dotyczą kwestii, czy sprzedaż przez Pana udziału 1/6 w opisanych
    powyżej działkach podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.
    W przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać Pana w zakresie
    sprzedaży udziału w działkach nr: 1, 2, 3, 5, 6, 7 oraz 4 za podatnika podatku VAT w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15
    ust. 2 ustawy.
    W Pana sprawie nie wystąpi bowiem ciąg zdarzeń, który może przesądzać, że dostawa
    udziału w działkach nr: 1, 2, 3, 5, 6, 7 oraz 4 wypełni przesłanki działalności gospodarczej.
    Jak wynika z okoliczności sprawy, nie podejmie / nie podejmował Pan aktywnych działań w
    zakresie sprzedaży udziału w ww. działkach, które będą świadczyły o angażowaniu
    środków w sposób podobny do wykonywanych przez handlowców. Działka, z której
    wydzielone zostały ww. działki była do 2019 r. przez Pana ojca użyczana nieodpłatnie na
    cele rolnicze. W spadku otrzymał Pan już podzielone i podłączone do sieci energetycznej
    ww. działki, które Pana ojciec i zmarła matka planowali sprzedać. Nie prowadzi i nie
    zamierza Pan prowadzić działań marketingowych w celu sprzedaży posiadanego przez
    Pana udziału w powyższych działkach. Nie poniósł Pan żadnych nakładów inwestycyjnych z
    nimi związanych. Nie jest Pan czynnym podatnikiem podatku VAT i nie wykorzystywał Pan
    działek do działalności gospodarczej ani działalności rolniczej. Wraz z pozostałymi

    współwłaścicielami wystąpił Pan jedynie o przyłączenie działek nr 1, 2, 3, 5, 6, 7 oraz 4 do
    sieci wodno-kanalizacyjnej, co nastąpiło w 2024 r. Ewentualnie nie jest wykluczone, że przy
    sprzedaży skorzysta Pan z usług agencji nieruchomości.
    Podkreślić należy, że z powołanego wyżej orzeczenia TSUE w sprawach C-180/10 i C-181
    /10 wynika, że w celu ustalenia, czy podmiot dokonujący sprzedaży nieruchomości
    występuje w charakterze podatnika, niezbędne jest przeanalizowanie wszystkich
    okoliczności sprawy. O opodatkowaniu danej transakcji przesądza ciąg działań podjętych
    w celu sprzedaży oraz angażowanie środków podobnych do podmiotów profesjonalnie
    zajmujących się sprzedażą gruntów.
    Analiza przedstawionego zdarzenia przyszłego w świetle powołanych przepisów prawa
    prowadzi do wniosku, że sprzedaż udziału w działkach nie będzie stanowiła działalności
    gospodarczej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdyż brak jest przesłanek świadczących o
    takiej Pana aktywności w przedmiocie zbycia ww. udziału w działkach, która to aktywność
    byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    obrotem (brak przesłanek zawodowego – stałego i zorganizowanego charakteru takiej
    działalności).
    W konsekwencji, w tej konkretnej sytuacji należy uznać, że przedmiotem dostawy będzie
    składnik Pana majątku osobistego, a sprzedaż udziału w działkach nr: 1, 2, 3, 5, 6, 7 oraz 3
    będzie stanowić realizację prawa do rozporządzania tym majątkiem.
    Tym samym, należy zgodzić się z Panem, że sprzedaż udziału w działkach nr: 1, 2, 3, 5, 6, 7
    oraz 4 nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie
    art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, gdyż w związku z jego sprzedażą nie można uznać, że będzie Pan
    działał jako podatnik podatku VAT prowadzący działalność gospodarczą stosownie do art.
    15 ust. 1 i 2 ustawy.
    Wobec powyższego, Pana stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej:
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w
      jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego
      (interpretację indywidualną).
    Przedmiotowa interpretacja rozstrzyga w zakresie zastosowania przepisów regulujących
    podatek od towarów i usług względem Pana, a nie wywiera skutku prawnego dla
    współwłaścicieli gruntu.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać
    się będzie ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku
    z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.