Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-1.4012.639.2024.2.RMA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-04
Teza: Opodatkowanie sprzedaży nieruchomości.
Słowa kluczowe: czynności-czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług; dzierżawa; grunty-sprzedaż gruntów; nieruchomości-sprzedaż nieruchomości; podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i świadczenie usług -Dostawa towarów; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 grudnia 2024 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy braku opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży udziału we
    współwłasności. Uzupełniła go Pani pismem z 29 stycznia 2025 r. – w odpowiedzi na
    wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A.A. (dalej: Wnioskodawczyni) jest osobą fizyczną nieprowadzącą działalności
    gospodarczej. Jest ona polskim rezydentem podatkowym.
    Postanowieniem Sądu Rejonowego (...) Wnioskodawczyni nabyła spadek po siostrze B.B. w
    1/4 części. Pozostałymi spadkobiercami B.B. byli C.C., D.D., F.F. W skład spadku po B.B.
    wchodziły:
      1. nieruchomość rolna położona w (...) (dalej nieruchomość nr: 1),
      2. mieszkanie położone w (...) (dalej nieruchomość nr: 2).
    Na podstawie notarialnego aktu poświadczenia dziedziczenia (...), spadek po C.C. nabyli F.
    F., A.A. i D.D. po 1/3 części. W skład spadku po C.C. wchodziły:
      1. udział we współwłasności nieruchomości nr: 1,
      2. udział we współwłasności nieruchomości nr: 2,
      3. nieruchomości rolne zabudowane położone w (...) (dalej nieruchomość nr: 3),
    Umową o dział spadku z dnia 11 maja 2017 r. Wnioskodawczyni oraz pozostali
    spadkobiercy C.C. dokonali działu spadku w ten sposób, że nieruchomość nr: 3 została
    przeniesiona na własność D.D.
    W dniu 28 grudnia 2017 r. aktem notarialnym (...) Wnioskodawczyni wraz z D.D. oraz F.F.
    zbyli udziały we współwłasności w nieruchomości nr: 1.
    W dniu 22 maja 2022 r. aktem notarialnym (...) Wnioskodawczyni wraz z D.D. i F.F.
    sprzedali udziały we współwłasności nieruchomości nr: 2.
    Notarialnym aktem poświadczenia dziedziczenia sporządzonym w dniu 11 sierpnia 2022 r.
    Wnioskodawczyni nabyła spadek po D.D. w wysokości 1/2 wraz z siostrą F.F. W skład
    spadku wchodziły:
      1. mieszkanie położone w (...) (dalej jako nieruchomość nr: 4),
      2. nieruchomość nr: 3.
    W dniu 22 listopada 2022 r. Wnioskodawczyni wraz z siostrą F.F. zbyły swoje udziały we
    współwłasności nieruchomości nr: 4 na podstawie aktu notarialnego (...) na rzecz osób
    fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej.
    Wszystkie z powyższych nieruchomości (nr: 1, 2, 4) zostały zbyte przez ich współwłaścicieli,
    którzy nie korzystali z usług profesjonalnych pośredników w obrocie nieruchomościami.
    Żaden ze współwłaścicieli powyższych nieruchomości nie prowadził działalności
    gospodarczej, ani nie był zarejestrowany jako czynny podatnik podatku od towarów i
    usług. Wnioskodawczyni nigdy nie zbywała innych nieruchomości ani udziału w nich.
    Nieruchomości nr: 1, 2, 4, zostały zbyte bez ponoszenia na nie nakładów, mających na celu

    zwiększenie atrakcyjności ich sprzedaży, takich jak podział działek, wydzielanie dróg,
    pozyskanie decyzji o warunkach zabudowy, zabieganie o uchwalenie miejscowego planu
    zagospodarowania przestrzennego lub ponoszenie na nie nakładów rzeczowych w postaci
    budowy budynków, czy nawet ogrodzenia. Mieszkania, ani budynki usytuowane na
    przedmiotowych nieruchomościach przed sprzedażą nie były remontowane. Poza
    zawarciem umowy dzierżawy zawartej z firmą X, nie były one także wynajmowane, ani
    dzierżawione. Na terenie miejscowości, w których położone są powyższe nieruchomości,
    nie zostały uchwalone miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego.
    Na dzień wystąpienia z wnioskiem o sporządzenie niniejszej interpretacji podatkowej
    Wnioskodawczyni jest współwłaścicielką jedynie 1/2 udziału w nieruchomości nr: 3 wraz z
    siostrą F.F. Jest ona zabudowana budynkami mieszkalnym i gospodarczym,
    wybudowanymi i zasiedlonymi kilkadziesiąt lat temu.
    W dniu 30 listopada 2023 r. Wnioskodawczyni wraz z F.F. zawarły umowę dzierżawy jednej
    z działek wchodzących w skład nieruchomości nr: 3 (dalej działka nr: 5) z firmą X wraz z
    aneksem do niej. Została ona zawarta na czas oznaczony - 3 miesięcy. Miała na celu
    weryfikację przydatności powyższej nieruchomości do celów inwestycyjnych firmy X.
    Wysokość czynszu ustalono na kwotę 30,00 zł miesięcznie. Wnioskodawczyni wraz z F.F.
    wyraziły zgodę na dysponowanie przez firmę X działką nr: 5 na cele budowlane w
    rozumieniu art. 33 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo
    budowlane w zakresie uzyskania niezbędnych zgód i pozwoleń określonych szczegółowo
    w treści Umowy przedwstępnej.
    Jednocześnie w dniu 30 listopada 2023 r. Wnioskodawczyni wraz z siostrą F.F. zawarły z
    firmą X warunkową umowę przedwstępną sprzedaży działki nr: 5 w formie aktu
    notarialnego. Firma X jest podatnikiem podatku VAT, prowadzi przede wszystkim
    działalność handlową prowadzoną w sklepach detalicznych. Zgodnie z powyższą umową
    Wnioskodawczyni wraz z F.F. zobowiązały się do sprzedaży działki nr: 5 firmie X. Jako cenę
    sprzedaży całości działki nr: 5 ustalono kwotę (...) zł netto.
    Do zawarcia definitywnej umowy sprzedaży może dojść po spełnieniu licznych warunków
    określonych w umowie przedwstępnej, które pozwolą na zweryfikowanie firmie X
    atrakcyjności działki nr: 5 dla jej zamierzenia inwestycyjnego. Inicjatywa w zawarciu
    powyższej umowy dzierżawy oraz umowy przedwstępnej sprzedaży leżała po stronie firmy
    X. Wnioskodawczyni nigdy nie oferowała przedmiotowej działki do sprzedaży na żadnych z
    portali ogłoszeniowych ani w biurach pośrednictwa w obrocie nieruchomościami.
    Zgodnie z postanowieniami umowy przedwstępnej, firma X uprawniona jest do
    wystąpienia w imieniu Wnioskodawczyni oraz F.F. z wnioskami o wydanie decyzji o
    warunkach zabudowy dla działki nr: 5, pozwolenia na budowę, pozwolenia na rozbiórkę
    budynku, lokalizację zjazdu na nieruchomość, wycinkę drzew z nieruchomości,
    przeprowadzenia badań geologicznych, uzyskania warunków technicznych przyłączy,
    potwierdzenia charakteru nierolnego przedmiotowej działki poprzez wpisanie do
    ewidencji gruntów i budynków zmiany użytku rolnego, uzyskania warunków technicznych
    usunięcia kolizji infrastruktury technicznej z planowanym obiektem handlowo-usługowym.
    Wszystkie z powyższych czynności mają zostać wykonane przez firmę X. W ewidencji
    gruntów działka nr: 5 ujawniona jest jako grunty rolne zabudowane. Na przestrzeni
    ostatnich pięciu lat nie była ona wykorzystywana rolniczo.
    W związku z zawarciem umowy przedwstępnej dla działki nr: 5 założona została osobna
    księga wieczysta, w której wpisano roszczenie firmy X o zakup nieruchomości.
    Inicjatywa zawarcia zarówno umowy dzierżawy oraz umowy przedwstępnej leżała po
    stronie firmy X. Zarówno Wnioskodawczyni, jak i F.F. były przy zawarciu powyższych umów
    reprezentowane przez zstępnych. Koszty sporządzenia umowy przedwstępnej w formie
    aktu notarialnego zostały poniesione przez firmę X.
    Po zbyciu działki nr: 5 Wnioskodawczyni będzie jedynie współwłaścicielką części
    nieruchomości nr: 3, pozostałych po oddzieleniu od niej działki nr: 5.

    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
    Zgodnie z postanowieniami umowy przedwstępnej, firma X uprawniona jest do
    wystąpienia w imieniu Wnioskodawczyni z wnioskami o wydanie decyzji o warunkach
    zabudowy dla działki nr: 5, pozwolenia na budowę, pozwolenia na rozbiórkę budynku,
    lokalizację zjazdu na nieruchomość, wycinkę drzew z nieruchomości, przeprowadzenia
    badań geologicznych, uzyskania warunków technicznych przyłączy, potwierdzenia
    charakteru nierolnego przedmiotowej działki poprzez wpisanie do ewidencji gruntów i
    budynków zmiany użytku rolnego, uzyskania warunków technicznych usunięcia kolizji
    infrastruktury technicznej z planowanym obiektem handlowo-usługowym. Upoważnienie
    do wykonania tych czynności zostało zawarte w pełnomocnictwie stanowiącym integralny
    element umowy przedwstępnej.

## Pytanie

Czy sprzedaż przez Wnioskodawczynię udziału we współwłasności w działce nr: 5 będzie
    podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
    Pani stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawczyni nie będzie ona występować w charakterze podatnika podatku
    VAT, a zatem odpłatne zbycie udziału Wnioskodawczyni we współwłasności działki nr: 5
    nie będzie opodatkowane podatkiem od towarów i usług.
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatna dostawa towarów i
    odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, o ile jest ona dokonana przez podatnika
    tego podatku (art. 5 ust. 1 pkt 1) ustawy o VAT).
    Za podatnika podatku VAT uważa się osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
    osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności (art. 15 ust. 1 ustawy o
    VAT).
    Działalność gospodarcza na gruncie ustawy o VAT została zdefiniowana jako wszelka
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Obejmuje ona w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
    towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych
    (art. 15 ust. 2 ustawy o VAT). Zatem dostawa towarów będzie podlegać opodatkowaniu
    podatkiem VAT wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status
    podatnika podatku VAT, oraz działający w takim charakterze w odniesieniu do danej
    transakcji.
    Nie posiadają statusu podatnika podatku VAT osoby fizyczne w przypadku, gdy dokonują
    one przeniesienia własności nieruchomości stanowiących część majątku, który nie został
    nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach
    działalności gospodarczej.
    Uznanie każdej dostawy gruntu przeznaczonego pod zabudowę za objętą podatkiem od
    wartości dodanej na podstawie prawa krajowego państwa członkowskiego możliwe byłoby
    wyłącznie, jeżeli państwo to skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1
    dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (wyrok
    TSUE z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10). Zgodnie z
    powyższym przepisem państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto
    okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością gospodarczą, rozumianą jako
    wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w
    celu uzyskania z tego tytułu dochodu, w szczególności jednej z następujących transakcji:
      a) dostawy budynku lub części budynku oraz związanego z nim gruntu, przed
        pierwszym zasiedleniem;
      b) dostawy terenu budowlanego.

    Skorzystanie przez państwo członkowie UE z powyższej możliwości może skutkować
    opodatkowaniem takich transakcji, niezależnie od częstotliwości takich transakcji oraz od
    kwestii, czy sprzedawca prowadzi działalność producenta, handlowca lub usługodawcy
    pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności. Wymaga to jednak wprowadzenia do krajowego
    porządku prawnego regulacji stanowiących implementację art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006
    /112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.
    Dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem VAT
    wyłącznie, jeżeli państwo to skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1
    Dyrektywy 2006/112/WE, opodatkowując te transakcje niezależnie od ich częstotliwości
    oraz od kwestii, czy sprzedawca prowadzi działalność producenta, handlowca lub
    usługodawcy. Warunkiem uznania sprzedawcy za podatnika podatku VAT w takiej sytuacji
    jest stwierdzenie, że transakcja sprzedaży nie stanowi jedynie czynności związanej ze
    zwykłym wykonywaniem prawa własności. Ustawa o VAT nie zawiera jednoznacznego i
    precyzyjnego unormowania, z którego wynikałoby, że państwo polskie skorzystało z
    uprawnienia określonego w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE, na podstawie którego
    za podatnika należy uznać każdego, kto okazjonalnie dokonuje dostawy terenu
    budowlanego, stanowiącego jego majątek prywatny.
    W świetle polskiej ustawy o VAT nie jest natomiast podatnikiem tego podatku osoba
    fizyczna, dokonująca okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle
    regularna zapłata oraz nie prowadząca zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności
    gospodarczej w tym zakresie. W ocenie Wnioskodawczyni zakres dokonanych przez nią
    czynności nie uzasadnia przyjęcia, jakoby miała ona prowadzić działalność gospodarczą w
    zakresie handlu nieruchomościami.
    Warto w tym miejscu odwołać się do poglądu utrwalonego w orzecznictwie sądów
    administracyjnych, iż czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Liczba i
    zakres dokonanych transakcji sprzedaży nie ma charakteru decydującego.
    Należy w tym miejscu odwołać się do rozległej argumentacji zawartej w wyroku
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2007 r. (sygn. akt I FPS 3/07).
    W motywach powyższego judykatu został wyrażony pogląd, iż stwierdzenie, czy dany
    podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik VAT wymaga oceny
    każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Wykonanie danej
    czynności jednorazowo, nawet w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania
    jej w sposób częstotliwy nie przesądza automatycznie, że z tego tylko powodu dany
    podmiot staje się podatnikiem VAT. Konieczne jest ustalenie, że w odniesieniu do
    konkretnej czynności podmiot występował w charakterze podatnika, czyli jako osoba
    angażująca środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, a nie osoba
    wykonująca prawo własności w stosunku do tego gruntu. Przyjęcie, że dana osoba
    fizyczna sprzedając działki budowlane działa w charakterze podatnika prowadzącego
    handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność
    w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą. Istotne jest to, czy z
    przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że sprzedający w celu dokonania
    sprzedaży gruntów podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami,
    angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i
    usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, co skutkuje koniecznością
    uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu.
    Do czynności tych należą uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych oraz
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, stanowią o takiej aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami,
    które mogą wskazywać, że czynności sprzedającego przybierają formę zawodową

    (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną. Powyższe stanowisko Naczelnego Sądu
    Administracyjnego było wielokrotnie potwierdzane w kolejnych judykatach sądów
    administracyjnych.
    Z przedstawionych we wniosku okoliczności nie wynika taka aktywność Wnioskodawczyni,
    która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa
    własności. Wnioskodawczyni nie podejmie bowiem ciągu działań, które wskazywałyby na
    aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami. Wnioskodawczyni nabyła wszystkie
    nieruchomości w wyniku spadkobrania. Inicjatywa zbycia działki nr: 5 leżała po stronie
    firmy X. Wnioskodawczyni nie podejmowała i nie zamierza podejmować żadnych
    profesjonalnych czynności związanych ze sprzedażą nieruchomości.
    Całokształt powyższych okoliczności wskazuje, że brak jest przesłanek pozwalających
    uznać, iż planując sprzedaż działki nr: 5 Wnioskodawczyni wystąpi w charakterze
    podatnika podatku VAT. W przedstawionym zdarzeniu nie działa ona jako handlowiec, a
    poziom jej aktywności nie ma charakteru działań profesjonalnych w zakresie obrotu
    nieruchomościami. Podejmowane i planowane przez nią czynności stanowią jedynie
    racjonalny sposób zagospodarowania posiadanego majątku prywatnego. Całokształt
    okoliczności i ich zakres wskazuje bowiem, że będą to działania należące do zakresu
    zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Tym samym sprzedaż przez Wnioskodawczynię nieruchomości lub jej części będzie
    stanowić zwykłe wykonywanie prawa własności. Wnioskodawczyni sprzedając
    nieruchomość stanowiącą majątek prywatny będzie korzystać z przysługującego jej prawa
    do rozporządzania własnym majątkiem.
    W konsekwencji, odnośnie zdarzeń przyszłych zbycia działki nr: 5 Wnioskodawczyni nie
    będzie działała w charakterze podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT
    prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, a w
    konsekwencji nie będzie ona opodatkowana podatkiem VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 i 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o:
      6) towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie
      energii;
      22) sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne
      świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową
      dostawę towarów.
    Zatem grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż
    jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.
    Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego
    nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2

    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.),
    zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      1) określone udziały w nieruchomości,
      2) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
      3) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
        prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej
        części.
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.) zwanej dalej „
    Kodeksem cywilnym”.
    Na mocy art. 195 Kodeksu cywilnego:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Jak stanowi art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Na podstawie art. 196 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    W świetle art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Art. 198 Kodeksu cywilnego stanowi, że:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody
      pozostałych współwłaścicieli.
    Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu
    na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez
    zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że
    współwłaściciel może zbyć swój udział.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art.
    7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez
    podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i
    usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza” na potrzeby podatku od towarów i usług
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy:
      1. Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
        prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą,
        o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
      2. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
        lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz

        rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
        gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
        towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
        zarobkowych.
    Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Jednocześnie w art. 12 ust. 1 lit. b) Dyrektywy 2006/112/WE wskazano:
      Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje
      transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w
      szczególności dostawy terenu budowlanego.
    W myśl art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE:
      Do celów ust. 1 lit. b) „teren budowlany” oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub
      uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie.
    Na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE:
      Opodatkowaniu VAT podlega odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa
      członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze.
    Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną
    jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób
    świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
    wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu

    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym.
    Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy
    o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest
    odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter
    Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą
    podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do
    prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek
    prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią
    przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze
    wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej
    nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Kwestie dotyczące stosunków cywilnoprawnych między podmiotami, w tym kwestie
    dotyczące przeniesienia własności nieruchomości, reguluje Kodeks cywilny.
    Zgodnie z art. 535 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego
      własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i
      zapłacić sprzedawcy cenę.
    Moment przeniesienia własności nieruchomości został określony w art. 155 § 1 Kodeksu
    cywilnego, w myśl którego:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Z kolei umowa przedwstępna została uregulowana w art. 389-396 Kodeksu cywilnego.
    Zgodnie z art. 389 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Umowa, przez którą jedna ze stron lub obie zobowiązują się do zawarcia
      oznaczonej umowy (umowa przedwstępna), powinna określać istotne postanowienia
      umowy przyrzeczonej.
      § 2. Jeżeli termin, w ciągu którego ma być zawarta umowa przyrzeczona, nie został
      oznaczony, powinna ona być zawarta w odpowiednim terminie wyznaczonym przez
      stronę uprawnioną do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej. Jeżeli obie strony są
      uprawnione do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej i każda z nich wyznaczyła
      inny termin, strony wiąże termin wyznaczony przez stronę, która wcześniej złożyła
      stosowne oświadczenie. Jeżeli w ciągu roku od dnia zawarcia umowy przedwstępnej
      nie został wyznaczony termin do zawarcia umowy przyrzeczonej, nie można żądać jej
      zawarcia.
    Umowa przedwstępna jest więc jedynie zobowiązaniem do przeniesienia własności, lecz
    własności nie przenosi. Kupujący nie otrzymuje na mocy tej umowy żadnych uprawnień
    właścicielskich. Właścicielem zostaje dopiero dzięki zawarciu umowy przyrzeczonej.

    Tym samym zgodnie z powyższymi normami prawa cywilnego umowa przedwstępna,
    będąca przyrzeczeniem zawarcia właściwej umowy sprzedaży, nawet jeśli sporządzona
    została w formie aktu notarialnego, nie powoduje przeniesienia prawa własności
    nieruchomości.
    Ponadto należy zwrócić uwagę na kwestię udzielania pełnomocnictw, która to została
    uregulowana w Tytule IV Działu VI Przedstawicielstwo, Rozdział I Przepisy ogólne, Rozdział
    II Pełnomocnictwo, Kodeksu cywilnego.
    Zgodnie z art. 95 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z
      właściwości czynności prawnej, można dokonać czynności prawnej przez
      przedstawiciela.
      § 2. Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach umocowania
      pociąga za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego.
    W myśl art. 96 Kodeksu cywilnego:
      Umocowanie do działania w cudzym imieniu może opierać się na ustawie
      (przedstawicielstwo ustawowe) albo na oświadczeniu reprezentowanego
      (pełnomocnictwo).
    Stosownie do art. 98 Kodeksu cywilnego:
      Pełnomocnictwo ogólne obejmuje umocowanie do czynności zwykłego zarządu. Do
      czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebne jest pełnomocnictwo
      określające ich rodzaj, chyba że ustawa wymaga pełnomocnictwa do poszczególnej
      czynności.
    Z art. 99 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego wynika:
      § 1. Jeżeli do ważności czynności prawnej potrzebna jest szczególna forma,
      pełnomocnictwo do dokonania tej czynności powinno być udzielone w tej samej
      formie.
      § 2. Pełnomocnictwo ogólne powinno być pod rygorem nieważności udzielone na
      piśmie.
    Na mocy art. 108 Kodeksu cywilnego:
      Pełnomocnik nie może być drugą stroną czynności prawnej, której dokonuje w
      imieniu mocodawcy, chyba że co innego wynika z treści pełnomocnictwa albo że ze
      względu na treść czynności prawnej wyłączona jest możliwość naruszenia interesów
      mocodawcy. Przepis ten stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy pełnomocnik
      reprezentuje obie strony.
    Z regulacji art. 109 Kodeksu cywilnego wynika, że:
      Przepisy działu niniejszego stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy oświadczenie
      woli ma być złożone przedstawicielowi.
    Z wniosku wynika, że jest Pani osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej.
    Jest Pani współwłaścicielką działki nr 5. 30 listopada 2023 r. wraz z F.F. zawarła Pani
    umowę dzierżawy działki nr 5 z firmą X. Została ona zawarta na czas oznaczony - 3
    miesięcy. Wysokość czynszu ustalono na kwotę 30,00 zł miesięcznie. Wraz z F.F. wyraziła
    Pani zgodę na dysponowanie przez firmę X działką nr 5 na cele budowlane w zakresie
    uzyskania niezbędnych zgód i pozwoleń. 30 listopada 2023 r. wraz z siostrą F.F. zawała
    Pani z firmą X w formie aktu notarialnego warunkową umowę przedwstępną sprzedaży
    działki nr 5. Zgodnie z powyższą umową Pani wraz z F.F. zobowiązały się do sprzedaży
    działki nr 5 firmie X. Do zawarcia definitywnej umowy sprzedaży może dojść po spełnieniu
    licznych warunków określonych w umowie przedwstępnej, które pozwolą na
    zweryfikowanie firmie X atrakcyjności działki nr 5 dla jej zamierzenia inwestycyjnego.

    Zgodnie z postanowieniami umowy przedwstępnej, firma X uprawniona jest do
    wystąpienia w imieniu Pani oraz F.F. z wnioskami o wydanie decyzji o warunkach
    zabudowy dla działki nr 5, pozwolenia na budowę, pozwolenia na rozbiórkę budynku,
    lokalizację zjazdu na nieruchomość, wycinkę drzew z nieruchomości, przeprowadzenia
    badań geologicznych, uzyskania warunków technicznych przyłączy, potwierdzenia
    charakteru nierolnego przedmiotowej działki poprzez wpisanie do ewidencji gruntów i
    budynków zmiany użytku rolnego, uzyskania warunków technicznych usunięcia kolizji
    infrastruktury technicznej z planowanym obiektem handlowo-usługowym. Upoważnienie
    do wykonania tych czynności zostało zawarte w pełnomocnictwie stanowiącym integralny
    element umowy przedwstępnej.
    Pani wątpliwości dotyczą braku opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    sprzedaży przez Panią udziału w działce nr 5.
    W okolicznościach niniejszej sprawy do momentu faktycznego przeniesienia prawa
    własności działki nr 5, tj. do momentu podpisania definitywnej umowy sprzedaży, ww.
    działka pozostaje Pani współwłasnością. Z kolei Pani oraz kupujący – firma X, w
    przedwstępnej umowie zobowiązali się do czynności wskazanych powyżej, których
    zrealizowanie warunkuje podpisanie definitywnej umowy sprzedaży.
    W świetle powyższego uznać należy, że firma X będzie dokonywać określonych czynności
    w związku ze sprzedażą przez Panią udziału w działce nr 5. Pomimo, że ww. czynności
    dokonywane będą przez przyszłego właściciela, to aby takie czynności mogły zostać
    poczynione, to faktyczny właściciel nieruchomości musi wystąpić z wnioskiem lub udzielić
    stosownych pełnomocnictw (zgody/upoważnienia w sprawach dotyczących
    nieruchomości) potencjalnemu przyszłemu właścicielowi, tak aby mógł on działać w jego
    imieniu. Z treści wniosku wynika, że udzieliła Pani kupującemu – firmie X, stosownego
    pełnomocnictwa.
    Okoliczność, że ww. działania nie będą podejmowane bezpośrednio przez Panią, ale przez
    kupującego nie oznacza, że pozostają bez wpływu na Pani sytuację prawną. Po udzieleniu
    pełnomocnictwa czynności wykonane przez kupującego wywołają skutki bezpośrednio w
    Pani (mocodawcy) sferze prawnej. Z kolei kupujący, dokonując ww. działań, uatrakcyjni
    przedmiotową nieruchomość stanowiącą nadal Pani współwłasność. Działania te,
    dokonywane za Pani pełną zgodą, wpłyną generalnie na podniesienie atrakcyjności
    nieruchomości jako towaru i wzrost jej wartości.
    Mając zatem na uwadze powyższe okoliczności należy wskazać, że dokonując sprzedaży
    udziału w działce nr 5 nie będzie Pani korzystała z przysługującego prawa do
    rozporządzania własnym majątkiem prywatnym, nie jest to bowiem typowe (zwykłe)
    rozporządzanie prawem własności. W taki sposób zorganizowała Pani sprzedaż udziału w
    ww. działce, że niejako Pani działania łącznie z działaniami przyszłego nabywcy stanowią
    pewnego rodzaju wspólne przedsięwzięcie.
    Do czasu zawarcia umowy przyrzeczonej posiada Pani udział w działce nr 5, która podlega
    wielu czynnościom. Wszystkie te czynności z punktu widzenia podatku VAT zostaną
    „wykonane” w Pani sferze prawnopodatkowej. W tym kontekście bez znaczenia pozostaje
    okoliczność wykonywania ww. czynności przez potencjalnego nabywcę. W efekcie
    wykonywanych czynności dostawie podlega nieruchomość o zupełnie innym charakterze,
    jak w chwili zawarcia umowy przedwstępnej.
    Zatem w przedmiotowej sprawie podejmując ww. czynności zaangażowała Pani środki
    podobne do tych, jakie wykorzystują podmioty zajmujące się profesjonalnie obrotem
    nieruchomościami, o których mowa we wskazanych orzeczeniach w sprawach C-180/10 i
    C-181/10, tj. wykazała aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do
    działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem.
    Ponadto z opisu sprawy wynika, że działka nr 5 została wydzierżawiona firmie mającej
    dokonać jej zakupu pod działalność gospodarczą. Firma zobowiązała się płacić
    wydzierżawiającemu określony umową czynsz dzierżawny.

    Na mocy art. 693 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz
      do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a
      dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.
    Tak więc dzierżawa jest umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem
    świadczenia wydzierżawiającego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania i
    pobierania pożytków, jest świadczenie dzierżawcy, polegające na płaceniu umówionego
    czynszu. Umowa dzierżawy jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony – zarówno
    wydzierżawiającego, jak i dzierżawcę – określone przepisami obowiązki.
    Zatem dzierżawa stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1
    ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy. Tym samym wypełnia ona określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję
    działalności gospodarczej.
    Wobec powyższego wskazać należy, że dzierżawa działki nr 5, w której posiada Pani udział
    spowodowała, że straciła ona charakter majątku prywatnego. Wykorzystywanie przez
    Panią w sposób ciągły dla celów zarobkowych udziału w działce nr 5 spowodowało, że ww.
    udział był wykorzystywany w prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej, a nie
    wyłącznie w ramach majątku osobistego.
    Zatem uznać należy, że podejmowane przez Panią działania oraz dokonane czynności
    wykluczają sprzedaż udziału w działce nr 5 w ramach zarządu Pani majątkiem prywatnym.
    Tym samym należy stwierdzić, że ww. sprzedaż będzie dostawą dokonaną w ramach
    prowadzenia działalności gospodarczej w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, a Pani będzie działała
    jako podatnik VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. Z uwagi na powyższe, w tej
    konkretnej sytuacji nie można uznać, że przedmiotem dostawy będzie Pani składnik
    majątku osobistego, a sprzedaż udziału w ww. działce będzie stanowiła realizację prawa
    do rozporządzania majątkiem osobistym.
    W konsekwencji, skoro w tej sprawie wystąpią przesłanki stanowiące podstawę uznania
    Pani za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność
    gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, to czynność sprzedaży udziału w działce nr 5
    będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT jako odpłatna dostawa towarów na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.
    Wobec powyższego Pani stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja prawa podatkowego jest wydawana w indywidualnej sprawie
    zainteresowanego, co wynika wprost z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. Tym samym
    niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie Pani i tylko w stosunku do Pani może wywołać
    określone przepisami skutki prawne.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie
        zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje
        się Pani do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.