Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-1.4012.658.2025.2.EK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-11
Teza: Wliczanie do limitu zwolnienia podmiotowego opłat
eksploatacyjnych ponoszonych przez najemców.
Słowa kluczowe: czynności-czynności opodatkowane
czynności-czynności opodatkowane podatkiem od
towarów i usług
czynności-czynności podlegające opodatkowaniu
czynsz
energia-energia cieplna
energia-energia elektryczna
limit-limit obrotu
media
najem-najem mieszkań
najem-najem na cele mieszkalne
najem-najem prywatny
najemcy
odpady (śmieci)-wywóz odpadów (śmieci)
odsprzedaż
refaktura
sprzedaż-wartość sprzedaży
woda
zwolnienie-zwolnienie podmiotowe
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
1
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Rozdział 1. Szczególne procedury
dotyczące drobnych przedsiębiorców -Zwolnienie
podatkowe-Zwolnienie podmiotowe - limit
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 2a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 36
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 2

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne
      świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W świetle art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:

      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów” i jest
    wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    transakcji wykonywanych przez podatników w ramach ich działalności gospodarczej. Z
    treści art. 8 ust. 1 ustawy wynika, że przez usługę należy rozumieć każde świadczenie na
    rzecz danego podmiotu. Słownik języka polskiego definiuje czasownik „świadczyć” jako
    „wykonywać coś na czyjąś rzecz”, „świadczenie” zaś to obowiązek wykonywania,
    przekazania czegoś.
    Z powyższego wynika więc, że świadczeniem usług jest każde świadczenie na rzecz danego
    podmiotu niebędące dostawą towarów. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy
    rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie,
    wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź też
    tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia, jako usługi, należy mieć na względzie,
    że ustawa o podatku od towarów i usług zalicza do grona usług każde świadczenie, które
    nie jest dostawą towarów, zgodnie z art. 7 ustawy. Dodatkowo, warto wskazać, że pojęcie
    „świadczenia” wywodzi się z prawa cywilnego i należy je rozumieć zgodnie z ukształtowaną
    w tej gałęzi prawa definicją jako „każde zachowanie się na rzecz innej osoby”.
    Pojęcie usługi według ustawy o podatku od towarów i usług jest szersze od usługi w
    rozumieniu klasyfikacji statystycznych. Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko
    takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca
    świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.
    W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Co więcej, związek pomiędzy
    otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można było powiedzieć, że płatność
    następuje w zamian za to świadczenie.
    Taka definicja świadczenia usług jest wyrazem realizacji powszechności opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług wszelkich transakcji wykonywanych przez podatników w
    ramach ich działalności gospodarczej.
    Stosownie do art. 8 ust. 2a ustawy:
      W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby
      trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam
      otrzymał i wyświadczył te usługi.
    Przepis ten jest źródłem praw i obowiązków podatników w odniesieniu do świadczeń
    określanych mianem „odsprzedaży” lub „refakturowania” usług. W związku z tym należy
    stwierdzić, że nabycie usług oraz ich późniejsza odsprzedaż (z marżą czy bez) powinny być
    zawsze traktowane jako dwie odrębne transakcje usługowe.
    Powyższy przepis jest odpowiednikiem art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE
    L 347, s. 1, ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady, który stanowi, że:
      W przypadku, kiedy podatnik działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby
      trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że podatnik ten nabył i
      wyświadczył te usługi.

    Oznacza to, że podmiot świadczący (sprzedający) daną usługę nabytą we własnym
    imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej traktowany jest najpierw jako usługobiorca, a
    następnie jako usługodawca tej samej usługi. Przeniesienie ciężaru kosztów na inną
    osobę nie może być zatem w żaden inny sposób potraktowane niż jako świadczenie
    usługi w tym samym zakresie.
    Przepis ten reguluje zatem takie sytuacje, kiedy podatnik działając we własnym imieniu
    zawiera umowę, na podstawie której zobowiązuje się do zrealizowania pewnego
    świadczenia, jednak faktycznie świadczenie to realizowane jest przez podmiot trzeci. W
    takim przypadku, gdy podmiot nabywa usługę, a następnie odsprzedaje ją
    kontrahentowi w tzw. „stanie nieprzetworzonym”, uznawany jest za podatnika, który
    taką usługę świadczy.
    Podkreślenia wymaga, że aby dana czynność – stanowiąca dostawę towarów lub
    świadczenie usług w rozumieniu ustawy – podlegała opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług musi być wykonywana przez podmiot działający w charakterze podatnika.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z powyższego wynika, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z
    zasadą powszechności opodatkowania, podlegają wszelkie transakcje, których
    przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one
    realizowane przez „podatników” w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach
    działalności gospodarczej.
    Zatem definicja działalności gospodarczej ma charakter uniwersalny, pozwalający na
    objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określaną
    działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Przy tym z art. 15 ust. 2
    ustawy jednoznacznie wynika, że pod pojęciem działalności gospodarczej należy rozumieć
    także czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i
    prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W tym przypadku decydujące
    znaczenie ma ciągłość wykorzystywania majątku. Wykorzystywanie towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych ma miejsce przede wszystkim poprzez oddanie ich w stosunki
    obligacyjne, np. w najem, dzierżawę itp. Przy czym przez ciągłość wykorzystywania
    składników majątku rozumieć należy także wykorzystanie majątku, które charakteryzuje
    się powtarzalnością lub długim okresem trwania.
    Należy zauważyć, że kwestię zawierania umów reguluje ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.), zwana dalej jako: „Kodeks cywilny”.
                                  1Zgodnie z zasadą swobody umów zapisaną w art. 353 Kodeksu cywilnego:
      Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania,
      byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie
      ani zasadom współżycia społecznego.
    Strony mogą więc dowolnie ustalać stosunki cywilnoprawne, jednakże postanowienia
    umów nie mogą pozostawać w sprzeczności z innymi przepisami prawa, do stosowania
    których strony są zobowiązane.

    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że od 2014 r. osiąga Pan przychody z tzw.
    „najmu prywatnego” – wynajmując pokoje w 2 lokalach mieszkalnych, stanowiących
    odrębną własność, należących do małżeńskiego majątku wspólnego.
    Jak wynika z treści art. 659 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    Umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony – zarówno
    wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki.
    Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną. Odpowiednikiem
    świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest
    świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu.
    Należy też zaznaczyć, że na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług nie występuje
    pojęcie „najmu prywatnego” i „najmu w ramach działalności gospodarczej”. W świetle
    przepisów ustawy działalnością gospodarczą jest każda czynność najmu niezależnie od
    tego, czy wynajmujący działalność tę zarejestrował czy nie i niezależnie od tego, czy
    przedmiot najmu stanowi w jego działalności środek trwały.
    W  konsekwencji  najem  nieruchomości  stanowi  odpłatne  świadczenie  usług,  o  którym
    mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i świadczony jest w ramach działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a tym samym podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Ustawodawca przewidział zwolnienie od podatku niektórych czynności.
    Zakres  i  zasady  zwolnienia  od  podatku  od  towarów  i  usług  dostawy  towarów  lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Jak wskazał Pan w opisie sprawy: „Wnioskodawca nie jest czynnym podatnikiem VAT,
    zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT w ramach najmu prywatnego”.
    Ustawodawca przewiduje także zwolnienie od podatku dla określonej grupy podatników.
    Regulacje w tym zakresie zostały zawarte w art. 113 ustawy.
    Stosownie do treści art. 113 ust. 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia
    2024 r.:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość
      sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200 000
      zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.
    Natomiast w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2025 r. art. 113 ust. 1 ustawy
    stanowi, że:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego
      siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, u którego wartość sprzedaży,
      z wyłączeniem podatku, nie przekroczyła w poprzednim ani bieżącym roku
      podatkowym kwoty 200 000 zł.
    W myśl art. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 2025 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów
    i usług (Dz. U. z 2025 r. poz. 896):
      1. W ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r.
        poz. 775 i 894) w art. 113 w ust. 1 wyrazy „kwoty 200 000 zł” zastępuje się
        wyrazami „kwoty 240 000 zł”.
    Zgodnie z art. 2 ww. ustawy:
      1. Podatnicy posiadający siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, u
        których wartość sprzedaży w 2025 r. była wyższa niż 200 000 zł i nie przekroczyła

        240 000 zł, mogą skorzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1
        ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
      2. Podatnicy posiadający siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju,
        którzy rozpoczęli w 2025 r. wykonywanie czynności określonych w art. 5 ustawy
        zmienianej w art. 1, u których wartość sprzedaży, w proporcji do okresu
        prowadzonej działalności gospodarczej, przekroczyła 200 000 zł i nie przekroczyła
        240 000 zł, mogą skorzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1
        ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
      3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w przypadku sprzedaży dokonywanej
        przez podatników, o których mowa w art. 113a ustawy zmienianej w art. 1.
    Natomiast art. 3 cytowanej ustawy wskazuje, że:
      Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2026 r.
    W myśl art. 113 ust. 2 ustawy:
      Do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się:
      1) wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość, która nie podlega
      opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;
      1a) sprzedaży na odległość towarów importowanych, która nie podlega
      opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;
      2) odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od
      podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82
      ust. 3, z wyjątkiem:
      a) transakcji związanych z nieruchomościami,
      b) usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41,
      c) usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych
      - jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych;
      3) odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku
      dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.
    W oparciu o art. 113 ust. 5 ustawy:
      Jeżeli wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy
      kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą
      przekroczono tę kwotę.
    Tym samym podatnik posiadający siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju
    może korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie i według zasad określonych m.in.
    wyżej przytoczonymi przepisami pod warunkiem, że nie wykonuje czynności, o których
    mowa w art. 113 ust. 13 ustawy.
    Zgodnie z art. 113 ust. 13 ustawy:
      Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników:
      1) dokonujących dostaw:
      a) towarów wymienionych w załączniku nr 12 do ustawy,
      b) towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu przepisów o
        podatku akcyzowym, z wyjątkiem:
      - energii elektrycznej (CN 2716 00 00),
      - wyrobów tytoniowych,

      - samochodów osobowych, innych niż wymienione w lit. e, zaliczanych przez
        podatnika, na podstawie przepisów o podatku dochodowym, do środków
        trwałych podlegających amortyzacji,
      c) budynków, budowli lub ich części, w przypadkach, o których mowa w art. 43 ust. 1
        pkt 10 lit. a i b,
      d) terenów budowlanych,
      e) nowych środków transportu,
      f) następujących towarów, w związku z zawarciem umowy w ramach
        zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej
        fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej
        liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy
        włącznie:
      - preparatów kosmetycznych i toaletowych (PKWiU 20.42.1),
      - komputerów, wyrobów elektronicznych i optycznych (PKWiU 26),
      - urządzeń elektrycznych (PKWiU 27),
      - maszyn i urządzeń, gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 28),
      g) hurtowych i detalicznych części i akcesoriów do:
      - pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli (PKWiU 45.3),
      - motocykli (PKWiU ex 45.4);
      2) świadczących usługi:
      a) prawnicze,
      b) w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i
        hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze
        sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego,
      c) jubilerskie,
      d) ściągania długów, w tym factoringu;
      3) (uchylony).
    Wskazał Pan, że przewidywana przez Pana wartość sprzedaży świadczonych usług najmu
    w roku 2025 nie przekroczy kwoty 200 000 zł oraz że nie wykonuje Pan czynności, które
    zostały wymienione w art. 113 ust. 13 ustawy. Oprócz wynajmu pracuje Pan na etacie.
    Aby rozstrzygnąć Pana wątpliwości w pierwszej kolejności należy ustalić, czy przenoszone
    na poszczególnego najemcę opłaty eksploatacyjne obejmujące koszty zużycia mediów
    takich jak: woda, energia elektryczna, gaz, centralne ogrzewanie, wywóz nieczystości
    stałych, stanowią usługi ściśle związane z usługą najmu, która jest zwolniona od podatku
    na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy, czy występują jako niezależne odrębne
    świadczenia.
    Przy czym należy zauważyć, że w przypadku najmu pomieszczeń ustawodawca nie
    zdefiniował, jakie koszty wynajmującego mieszczą się w pojęciu „czynszu”, a obciążenie
    nimi najemcy zależy wyłącznie od zawartej umowy. Wyliczenie, co się składa na
    wykonaną usługę ma istotne znaczenie informacyjne przy ustalaniu ceny, jednak nie
    może uzasadniać łącznego kwalifikowania poszczególnych elementów zawartych w tym
    wyliczeniu (dla celów podatkowych).
    Na gruncie orzecznictwa podatkowego wielokrotnie podkreślano, że nie należy
    sztucznie dzielić czynności złożonych. Niemniej jednak orzecznictwo to, w tym przede
    wszystkim orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, za zasadę
    przewodnią przyjmuje, że – zgodnie z Dyrektywą 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada

    2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, a wcześniej Szóstą
    Dyrektywą Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów państw
    członkowskich dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od
    wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. Urz. UE. L. 145/1, ze
    zm.) – każde świadczenie powinno być uznawane za odrębne i niezależne. Podstawową
    zasadę odrębności i niezależności świadczeń Trybunał Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej wywodzi z art. 2 Dyrektywy 2006/112/WE. W tym kontekście, zdaniem
    TSUE, tylko w pewnych okolicznościach odrębne świadczenia można uznać za jednolitą
    czynność.
    W wyroku C-42/14 w sprawie Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, kierując się ogólną
    zasadą wynikającą z art. 1 ust. 2 akapit drugi dyrektywy VAT, zgodnie z którą każde
    świadczenie należy traktować odrębnie, Trybunał Sprawiedliwości rozstrzygnął, że:
      Artykuł 14 ust. 1, art. 15 ust. 1 i art. 24 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28
      listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej,
      zmienionej dyrektywą Rady 2009/162/UE z dnia 22 grudnia 2009 r., należy
      interpretować w ten sposób, że w ramach najmu nieruchomości dostawy energii
      elektrycznej, energii cieplnej i wody oraz wywóz nieczystości, zapewniane przez
      podmioty trzecie na rzecz najemcy bezpośrednio zużywającego te towary i usługi,
      należy uważać za dokonywane przez wynajmującego w sytuacji, gdy stroną umów o
      te świadczenia jest wynajmujący przenoszący jedynie koszty świadczeń na najemcę.
      Rzeczoną dyrektywę należy interpretować w ten sposób, że najem nieruchomości i
      związane z nim: dostawa wody, energii elektrycznej, energii cieplnej oraz wywóz
      nieczystości, co do zasady, należy uważać za kilka odrębnych i niezależnych
      świadczeń, które winno się oceniać oddzielnie z punktu widzenia podatku od
      wartości dodanej, chyba że elementy transakcji, także te wskazujące względy
      ekonomiczne zawarcia umowy, są ze sobą tak ściśle związane, iż tworzą obiektywnie
      tylko jedno niepodzielne świadczenie ekonomiczne, którego rozdzielenie miałoby
      charakter sztuczny.
    Zasadą jest, że towarzyszące czynności udostępniania nieruchomości dostawy towarów
    i usług, np. wody, energii elektrycznej i cieplnej, odprowadzanie ścieków, powinny być
    uważane za odrębne świadczenia, jeżeli najemca ma możliwość wyboru sposobu
    korzystania z nich, (tj. danych towarów i usług) poprzez decydowanie o wielkości ich
    zużycia. Sytuacja taka występuje w szczególności w przypadku odrębnego rozliczania
    zużycia tych „mediów” w oparciu o wskazania liczników lub podliczników. Taką samą
    zasadę należy również przyjąć w przypadku, gdy umowa przewiduje odrębne
    rozliczanie „mediów”, a wysokość opłaty z tego tytułu ustalana jest w umowie na
    podstawie kryteriów innych niż opomiarowanie wg liczników, uwzględniających zużycie
    tych mediów przez najemcę. Takimi innymi kryteriami mogą być przykładowo: liczba
    osób korzystających z nieruchomości, czy też powierzchnia nieruchomości.
    Natomiast w przypadku, gdy wyodrębnienie wskazanych „mediów” miałoby charakter
    sztuczny, świadczenia takie należy traktować jako jedną usługę, usługę najmu. Sytuacja
    taka będzie miała miejsce przykładowo w przypadku wynajmu lokali biurowych
    gotowych do użytku wraz z dostawą „mediów” lub w przypadku krótkotrwałego najmu
    nieruchomości w celach wakacyjnych lub zawodowych, jeżeli świadczenia takie są
    wykonywane na rzecz najemcy bez możliwości oddzielenia „mediów”. W takiej bowiem
    sytuacji na płaszczyźnie ekonomicznej świadczenia te stanowią jedną całość. Wówczas
    też pobierana jest stała kwota wynagrodzenia za najem, bez względu na ilość zużycia
    „mediów” (innymi słowy, bez uwzględnienia kryterium zużycia „mediów”). Okoliczności
    te wskazują, że celem zawarcia takiej umowy było wynajęcie lokalu gotowego do użytku
    wraz z odpowiednimi „mediami”.
    Zatem, przy podatkowej kwalifikacji świadczeń związanych z usługą najmu lokali, w
    każdym przypadku należy uwzględniać rzeczywisty przebieg transakcji.

    Okoliczności faktyczne, które były przedmiotem ww. wyroku Trybunału, dotyczyły
    przypadku, w którym dostawy towarów i usług były „refakturowane”, tj. wynajmujący
    przenosił na najemcę poniesione koszty z tytułu nabycia tych towarów i usług od
    podmiotów trzecich, bez doliczania marży. Należy więc uznać, że ustalone przez
    Trybunał zasady kwalifikacji świadczeń w ramach umowy najmu nieruchomości mają
    zastosowanie wyłącznie w przypadku, jeżeli wynajmujący dokonuje na rzecz najemcy
    „refakturowania” (przeniesienia) dokładnego kosztu towaru lub usługi, jakim został
    obciążony przez podmiot trzeci, faktycznie zapewniający świadczenie najemcy.
    Tak więc orzecznictwo TSUE, które oparte jest na przepisach prawa UE, daje podstawę
    do skonstruowania zasadniczej tezy, że każde świadczenie należy traktować odrębnie.
    Zatem, co do zasady, towarzyszące najmowi nieruchomości dostawy ww. towarów i
    usług należy traktować jako świadczenie odrębne od usługi najmu nieruchomości.
    Traktowanie wskazanych dostaw towarów/świadczenia usług, jako jednej usługi z
    najmem, uzasadnione jest jedynie w przypadku, gdy świadczenia te są nierozerwalnie
    związane z najmem i ich podział miałby charakter sztuczny.
    W analizowanej sprawie warto również przywołać orzeczenie Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 10 lipca 2015 r. sygn. akt I FSK 944/15, w którym Sąd stwierdził, że:
    „Jeżeli chodzi o media w postaci zużycia wody, energii elektrycznej i cieplnej,
    odprowadzania ścieków, to wskazane media, co do zasady, powinny być uważane za
    odrębne świadczenia od usługi najmu, jeżeli najemca ma możliwość wyboru sposobu
    korzystania z danych towarów i usług, poprzez decydowanie o wielkości zużycia. Taka
    sytuacja wystąpi wówczas, gdy zostały przyjęte kryteria umożliwiające określenie
    faktycznego zużycia mediów. W szczególności, jak wskazał Trybunał, taka sytuacja
    występuje w przypadku rozliczania zużycia tych mediów w oparciu o wskazania
    liczników. Możliwe jest jednak przyjęcie przez strony umowy innego sposobu ustalenia
    faktycznego zużycia mediów, np. w oparciu o liczbę osób korzystających z
    wynajmowanych pomieszczeń. Przy wyborze tych kryteriów strony muszą kierować się
    względami ekonomicznymi, które pozwolą na wydzielenie i oddzielne rozliczenie
    mediów w taki sposób, że obiektywnie odzwierciedlone zostanie ich zużycie i wówczas
    świadczenia te powinny być traktowane odrębnie. Zatem w odniesieniu do mediów, w
    stosunku do których możliwe jest przyjęcie kryterium zużycia, to właśnie ww. kryterium
    będzie decydujące o odrębności tych mediów, a nie kwestia czy najemca miał
    możliwość wyboru świadczeniodawcy”.
    Biorąc powyższe rozstrzygnięcie pod uwagę należy uznać, że świadczenie złożone ma
    miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych czynności (świadczeń) wykonywanych na
    rzecz jednego nabywcy ma charakter świadczenia podstawowego i świadczenia
    pomocniczego (lub świadczeń pomocniczych), a więc takich, które umożliwia
    (umożliwiają) skorzystanie (względnie lepsze skorzystanie) ze świadczenia
    podstawowego lub jest/są niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia
    podstawowego. Jeżeli jednak świadczenia te można, bez popadania w sztuczność,
    rozdzielić tak, że nie zmieni to ich charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy,
    wówczas świadczenia takie powinny być traktowane jako dwa niezależnie,
    opodatkowane świadczenia. Zatem w celu ustalenia, czy świadczenia stanowią kilka
    niezależnych świadczeń, czy jedno świadczenie, należy poszukiwać elementów
    charakterystycznych dla danej transakcji.
    Z opisu sprawy wynika, że od 2014 r. osiąga Pan przychody z tzw. „najmu prywatnego” –
    wynajmując pokoje w 2 lokalach mieszkalnych, stanowiących odrębną własność,
    należących do małżeńskiego majątku wspólnego. Wynajem jest świadczony we
    własnym imieniu i na własny rachunek. Stroną umów najmu jest jedynie Pan, za zgodą
    żony. Jednocześnie udzielono pełnomocnictwa Agencji Nieruchomości, która zajmuje
    się bieżącym zarządzaniem lokalami. Najem ma charakter ciągły, z wyjątkiem krótkich
    przerw związanych z rotacją najemców. Lokale te wynajmuje Pan osobom fizycznym,
    umowy zawierane są na czas określony (na ogół jeden rok). Przedmiotem najmu są przy

    tym poszczególne pokoje w lokalach – każdy najemca zawiera odrębną umowę
    dotyczącą wynajmu konkretnego pokoju.
    Wskazał Pan, że umowy najmu przewidują odrębne od czynszu obliczanie i rozliczanie
    opłat za media. Stroną umów na media z dostawcami jest głównie Pana żona. Umowy
    najmu zawierają postanowienia, zgodnie z którymi najemca zobowiązany jest do
    uiszczania:
    1. Czynszu najmu – określonego w umowie jako stała kwota za korzystanie z przedmiotu
      najmu.
    2. Opłat eksploatacyjnych – obejmujących koszty zużycia mediów, takich jak:
      · woda,
      · energia elektryczna,
      · gaz,
      · centralne ogrzewanie (dotyczy jednego z lokali),
      · wywóz nieczystości stałych.
    Powyższe należności są rozdzielone. Opłaty za media są kalkulowane na podstawie
    rzeczywistego zużycia, zgodnie z odczytami liczników (gaz, prąd, woda) przy kilka razy w
    roku aktualizowanych stawkach w programie SON (system obsługi najmu). Przy czym
    jedno z mieszkań ma CO rozliczane raz w roku w okolicy listopada (nowi najemcy zwykle
    rozpoczynają najem w okolicy września). Oznacza to, że ostateczne rozliczenie nastąpi po
    ich wyprowadzce. Wcześniej pobierane są zaliczki. W żadnym wypadku nie dolicza Pan do
    tych opłat żadnej marży ani zysku. Najemcom wystawia Pan faktury, w których czynsz
    najmu oraz poszczególne opłaty za media są wyraźnie wyodrębnione jako odrębne
    pozycje.
    Jak wynika z opisu sprawy, najemcy pokoi nie mają możliwości wyboru
    świadczeniodawców w zakresie dostawy wody, energii elektrycznej, gazu, centralnego
    ogrzewania oraz wywozu nieczystości stałych. Najemcy mogą wpływać na wielkość zużycia
    oszczędzając zużycie mediów (zużywając mniej wody, używając mniej prądu, przykręcając
    kaloryfery) lub nie robiąc tego. By oszczędzać efektywnie powinni porozumieć się,
    ponieważ zużycie jest wspólne i dopiero potem rozdzielane na liczbę osób. Zaznaczył Pan
    również, że przez wywóz nieczystości stałych, o którym mowa we wniosku, należy
    rozumieć usługę wykonywaną w ramach gospodarowania odpadami komunalnymi przez
    gminę, wynikającą z ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku
    w gminach. O wysokości opłat decyduje miasto (...).
    Mając na uwadze powołane przepisy prawa, orzecznictwo TSUE oraz przedstawiony opis
    sprawy należy stwierdzić, że skoro wysokość opłat eksploatacyjnych obejmujących koszty
    zużycia wody, energii elektrycznej, gazu i centralnego ogrzewania (dotyczy jednego z
    lokali), jest zależna od faktycznego zużycia mediów przez najemców, ustalonego w oparciu
    o rzeczywiste zużycie – zgodnie z odczytami liczników (gaz, prąd, woda), to najem
    poszczególnych pomieszczeń (pokoi) w lokalu i związane z nim media, stanowią odrębne i
    niezależne świadczenia. Brak jest więc podstaw do traktowania opłat za ww. media jako
    elementu kalkulacyjnego opłaty czynszowej za usługi najmu.
    W analizowanej sprawie – zgodnie z art. 8 ust. 2a ustawy – z tytułu dostawy ww. mediów
    do lokali, tj. dostawy wody, energii elektrycznej, gazu, centralnego ogrzewania występuje
    Pan jako podmiot świadczący usługi dostarczania mediów, a dokonywana przez Pana
    odsprzedaż towarów i usług stanowi czynność, która podlega opodatkowaniu, na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, według stawek właściwych dla danego rodzaju towaru
    /usługi.

    Natomiast co do kwestii opłaty za wywóz nieczystości stałych zauważyć należy, że opłata
    ta ma inny charakter niż pozostałe opłaty eksploatacyjne wymienione przez Pana we
    wniosku.
    W tej kwestii TSUE w wyroku nr C-42/14 (pkt 45) wskazał, że czynności wywozu
    nieczystości, podobnie jak w przypadku sprzątania części wspólnych, powinny być
    traktowane jako odrębne od usługi najmu, jeżeli najemca ma możliwość dokonania
    wyboru świadczeniodawcy tych usług, gdyż: „nawet jeśli ze względu na dogodność nie
    dokonuje tego wyboru lub nie korzysta z tego uprawnienia, lecz otrzymuje świadczenie
    od podmiotu wyznaczonego przez wynajmującego, na podstawie umowy zawartej
    między tymi dwoma ostatnimi podmiotami, okoliczność ta stanowi wskazówkę
    przemawiającą za istnieniem świadczenia odrębnego od najmu”.
    W analizowanej sytuacji wskazał Pan, że przez wywóz nieczystości stałych, o którym
    mowa we wniosku, należy rozumieć usługę wykonywaną w ramach gospodarowania
    odpadami komunalnymi przez gminę, wynikającą z ustawy z dnia 13 września 1996 r. o
    utrzymaniu czystości i porządku w gminach.
    Na podstawie art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i
    porządku w gminach (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 733):
      Gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od
      właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy.
    Zgodnie z art. 6c ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach:
      Rada gminy może, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego,
      postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na
      których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne.
    W myśl art. 6h pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach:
      Opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi są obowiązani ponosić
      właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy - na rzecz gminy, na
      terenie której są położone nieruchomości lub lokale.
    W świetle art. 6l ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach:
      Rada gminy określi, biorąc pod uwagę warunki miejscowe, w drodze uchwały
      stanowiącej akt prawa miejscowego, termin, częstotliwość i tryb uiszczania opłaty za
      gospodarowanie odpadami komunalnymi, w tym wskazanie czy opłatę uiszcza się z
      dołu czy z góry.
    W oparciu o art. 6m ust. 1 pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach:
      Deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi są
      obowiązani złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta właściciele
      nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy.
    Stosownie do art. 6o ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach:
      W razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami
      komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji
      wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za
      gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane
      właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku –
      uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie
      zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na
      nieruchomościach o podobnym charakterze.
    Według art. 6q ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach:
      W sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje
      się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, z tym że

      uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub
      prezydentowi miasta, a w przypadku przejęcia przez związek międzygminny zadań
      gminy, o których mowa w art. 3 ust. 2, w zakresie gospodarowania odpadami
      komunalnymi, w zakresie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, które
      stanowią dochód związku międzygminnego - zarządowi związku międzygminnego.
    Na mocy art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o właścicielach nieruchomości – rozumie się przez to
      także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i
      osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne
      podmioty władające nieruchomością.
    Z powołanych wyżej przepisów jednoznacznie wynika, że obowiązek uiszczania opłat za
    wywóz odpadów komunalnych ciąży na właścicielu nieruchomości lub innych
    podmiotach władających nieruchomością.
    Jak wynika z opisu sprawy wywóz nieczystości stałych wykonywany jest w ramach
    gospodarowania odpadami komunalnymi przez Gminę, na podstawie ustawy o
    utrzymaniu czystości i porządku w gminach. O wysokości opłat decyduje miasto.
    Jednocześnie wskazał Pan, że dokonuje odsprzedaży tej usługi na rzecz poszczególnych
    najemców.
    W świetle przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, zarówno
    wynajmujący, jak i najemca nie mają możliwości dokonania wyboru świadczeniodawcy
    tych usług. Zobowiązanie do uiszczenia opłat z tytułu odbioru odpadów komunalnych
    /odbioru nieczystości stałych ciąży na właścicielu nieruchomości i nie może być w
    drodze umowy przeniesione na najemcę ze skutkiem zwalniającym wynajmującego z
    obowiązku jej zapłaty. Zapłata ta stanowi zatem nieodłączny element usługi najmu i
    powinna być traktowana jako jedna usługa z najmem, o ile wynajmujący decyduje się
    na „przeniesienie” jej kosztu na najemcę.
    Podmiotem zobowiązanym do uiszczenia opłaty za odbiór odpadów komunalnych
    /odbiór nieczystości stałych jest właściciel nieruchomości – w rozumieniu art. 2 ust. 1
    pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.
    Skoro „przenosi” Pan koszt opłaty za wywóz nieczystości stałych na poszczególnego
    najemcę, to koszt ten (opłata) stanowi nieodłączny element świadczenia wykonywanego
    przez Pana na rzecz tego najemcy (element cenotwórczy). Tak więc usługa wywozu
    śmieci powinna być traktowana jako jedna usługa ze świadczeniem głównym – usługą
    najmu.
    Powyższe wyjaśnienia są punktem wyjścia dla rozstrzygnięcia, czy wskazane we wniosku
    opłaty eksploatacyjne ponoszone przez najemców, wliczane są do limitu zwolnienia
    podmiotowego od podatku określonego w art. 113 ust. 1 ustawy.
    Jak zauważyłem wcześniej z treści art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy wynika jednoznacznie, że do
    wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się odpłatnej dostawy towarów i
    odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub
    przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3 (...).
    Jednocześnie zwracam uwagę, że zwolnienie wynikające z art. 113 jest zwolnieniem
    podmiotowym, co oznacza, że jest związane bezpośrednio z podmiotem prowadzącym
    działalność gospodarczą, która w standardowych warunkach podlegałaby opodatkowaniu.
    Zwolnienie to odnosi się do konkretnego limitu wynikającego ze sprzedaży (odpłatnej
    dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług) danego podatnika.
    W rozpatrywanej sytuacji – zgodnie z art. 8 ust. 2a ustawy – z tytułu dostawy wody, energii
    elektrycznej, gazu, centralnego ogrzewania do lokali (w przypadku centralnego

    ogrzewania – do 1 lokalu) występuje Pan jako podmiot świadczący usługi dostarczania
    mediów, a dokonywana przez Pana odsprzedaż towarów i usług stanowi czynność, która
    podlega opodatkowaniu, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Zauważam przy tym, że czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług, może korzystać ze zwolnienia od tego podatku albo może być opodatkowana
    właściwą stawką podatku VAT.
    Przy czym zastosowanie zwolnienia od podatku, jako odstępstwo od zasady
    powszechności i równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku
    wykonywania czynności ściśle określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych
    wydanych na podstawie jej upoważnienia.
    W tym miejscu należy odnieść się do przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z 20
    grudnia 2013 r. w sprawie zwolnień od podatku od towarów i usług oraz warunków
    stosowania tych zwolnień (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 832), dalej jako „rozporządzenie”.
    Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia:
      Zwalnia się od podatku czynności wykonywane przez wspólnotę mieszkaniową lub
      właścicieli lokali mieszkalnych tworzących w określonej nieruchomości wspólnotę
      mieszkaniową, na rzecz osób używających na podstawie innego tytułu prawnego niż
      prawo własności lokale należące do właścicieli tworzących tę wspólnotę
      mieszkaniową, za które pobierane są opłaty niezależne od właściciela w rozumieniu
      ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym
      zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 725) lub opłaty
      pośrednie w rozumieniu ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił
      Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2024 r. poz. 1270), jeżeli lokale te są
      wykorzystywane wyłącznie na cele mieszkaniowe.
    Podkreślić należy, że zwolnienie od podatku w oparciu o ww. przepisy możliwe jest
    wyłącznie w odniesieniu do opłat pobieranych przez wspólnotę mieszkaniową oraz
    właścicieli lokali mieszkalnych tworzących wspólnotę mieszkaniową od użytkowników
    zamieszkujących w lokalach będących własnością członków tej wspólnoty. Ponadto
    zastosowanie zwolnienia od podatku w oparciu o cyt. wyżej przepis uzależnione jest od
    spełnienia przesłanek obiektywnych dotyczących charakteru danego lokalu (lokal
    mieszkalny) oraz subiektywnych dotyczących przeznaczenia tego lokalu (cel mieszkaniowy).
    Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz wskazane wyżej przepisy należy
    stwierdzić, że w odniesieniu do wynajmowanych przez Pana nieruchomości nie są
    spełnione warunki, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia Ministra Finansów
    z dnia 20 grudnia 2013 r. w sprawie zwolnień od podatku od towarów i usług oraz
    warunków stosowania tych zwolnień. Dokonując odsprzedaży mediów na rzecz lokatorów
    nie występuje Pan dla tej czynności jako podmiot dla którego ww. norma prawna
    przewiduje możliwość skorzystania ze zwolnienia.
    Tym samym w analizowanej sytuacji – zgodnie z art. 8 ust. 2a ustawy – z tytułu dostawy
    wody, energii elektrycznej, gazu, centralnego ogrzewania do lokali (w przypadku
    centralnego ogrzewania – do 1 lokalu) występuje Pan jako podmiot świadczący usługi
    dostarczania mediów, a dokonywana przez Pana odsprzedaż towarów i usług nie korzysta
    ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy, ani na podstawie § 3
    ust. 1 pkt 11 rozporządzenia. Zatem czynności te są opodatkowane podatkiem VAT
    według stawki właściwej dla danej czynności.
    W konsekwencji należy stwierdzić, że skoro odsprzedaż (refakturowanie) opłat
    eksploatacyjnych obejmujących koszty zużycia mediów takich jak woda, energia
    elektryczna, gaz i centralne ogrzewanie stanowi czynność opodatkowaną podatkiem od
    towarów i usług, to kwotę obrotu z tego tytułu powinien Pan uwzględnić przy obliczaniu
    wartości sprzedaży opodatkowanej określonej w art. 113 ust. 1 ustawy.

    Natomiast skoro koszt wywozu nieczystości stałych powinien być w opisanej sytuacji
    traktowany jako jedna usługa z najmem i stanowić nieodłączny element świadczenia
    wykonywanego przez Pana na rzecz najemcy (element cenotwórczy), to uwzględniając
    okoliczność, że na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy usługę w zakresie wynajmowania
    nieruchomości traktuje Pan jako zwolnioną od podatku – również opłata za wywóz
    nieczystości stałych korzysta z tego zwolnienia. W takiej sytuacji – stosownie do treści art.
    113 ust. 2 pkt 2 ustawy – kwotę obrotu z tego tytułu nie uwzględnia Pan przy obliczaniu
    wartości sprzedaży opodatkowanej określonej w art. 113 ust. 1 ustawy („do wartości
    sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego
    świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 (...)”).
    Podsumowując stwierdzam, że:
    1. Do wartości limitu sprzedaży, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, powinien Pan
      wliczać opłaty eksploatacyjne z tytułu dostarczania wody i gazu oraz dostawy
      towarów w postaci energii elektrycznej i cieplnej, ponieważ odsprzedaż
      (refakturowanie) tych opłat eksploatacyjnych stanowi czynność opodatkowaną
      podatkiem od towarów i usług.
    2. Do wartości limitu sprzedaży, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, nie powinien
      Pan wliczać opłaty eksploatacyjnej z tytułu wywozu nieczystości stałych, ponoszonych
      przez najemców.
    Tym samym Pana stanowisko, z uwagi na odmienną argumentację, całościowo oceniłem
      jako nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zauważam, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem stanu faktycznego podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Podkreślam, że ta interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony
    odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Zaznaczam, że zakres złożonego wniosku wyznacza zadane przez Pana pytanie. Wskazuję
    tym samym, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Pana
    wniosku (zapytania). Stąd inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały
    objęte Pana pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej –
    rozpatrzone.
    Jednocześnie odnosząc się do powołanych przez Pana wyroków sądowych wyjaśniam,
    że powołane wyroki są rozstrzygnięciami w indywidualnych sprawach, osadzonych w
    określonych stanach faktycznych i tylko do nich się zawężają. Zatem wskazane we
    wniosku wyroki nie mają wpływu na podjęte w tej interpretacji rozstrzygnięcie.

    Ponadto informuję, że wniosek w zakresie zryczałtowanego podatku dochodowego od
    niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne został rozpatrzony odrębnym
    pismem.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.