Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT3.4011.608.2025.2.KP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-12
Teza: Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
prowadzonej działalności gospodarczej wydatków związanych
z utrzymaniem zwierząt.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-jednoosobowa
działalność gospodarcza
koszt-koszty uzyskania przychodów
pies
zwierzęta
związki-związek przyczynowo-skutkowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 lipca 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go
    Pani pismami z 13 sierpnia 2025 r. (wpływ) – w odpowiedzi na wezwania. Treść wniosku
    jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Potrzeba wprowadzenia na stan firmy X zwierząt osobistych. Psa – (...) o imieniu A oraz (...)
    kotów: (...).
    Wizerunki zwierząt wykorzystywane są w socialmediach tworząc content oraz w
    szczególności pies jako przewodnik dla innych psów np. na spacerach w zaznajamianiu się
    z Panią, czy w pokazywaniu innym pieskom właściwych postaw. Można powiedzieć, że
    Pani zwierzęta są żywą wizytówką Pani firmy.
    Uzupełnienie wniosku
    Pozarolnicza działalność gospodarcza pod nazwą X została przez Panią założona 2 lipca
    2025 r.
    Zajmuje się Pani szeroko rozumianą opieką nad psami i kotami w zależności od potrzeb
    klienta, zajmuje się Pani zwierzętami podczas nieobecności właścicieli, wyprowadza psy na
    spacery, dokarmia i towarzyszy kotom PKD 96.99 Z.
    W celu rozpoznawalności swojej firmy prowadzi Pani funpage na (...).
    Forma opodatkowania – na zasadach ogólnych, prowadzi Pani KPiR, nie jest Pani Vat-
    owcem.
    Oprócz prowadzenia firmy nie osiąga Pani innych dochodów.
    Składany wniosek dotyczy bieżącego roku 2025.
    Pies A jest (...). Kotka (...).
    Z psem A chodzi Pani na spacery z innymi podopiecznymi psami, czasami w celu
    pokazania innym psom dobrych postaw i uspokojenia przez A lub w celu rozrywki dla
    psów (żeby mogły się pobawić razem), A jest przewodnikiem dla innych psów.
    Pani zwierzęta występują też na Pani mediach społecznościowych tworząc content. W
    momencie, gdy akurat nie ma Pani podopiecznych wykorzystuje nagrania i zdjęcia swoich
    zwierząt do podtrzymania aktywności w mediach społecznościowych, może też Pani
    pokazać jakieś czynności czy postawy, które wykonuje na przykładach swoich pupili np.
    podawanie leków, obcinanie pazurów, karmienie, testowanie produktów itp. dzięki czemu
    zwiększa się Pani widoczność w sieci i przybywa Pani klientów, co stanowi bezpośredni
    wpływ na wzrost Pani przychodów.
    Posiadanie własnych zwierząt wzbudza też poczucie bezpieczeństwa wśród właścicieli
    zwierząt towarzyszących, którzy oddają je pod Pani opiekę, co ma bezpośredni wpływ na
    przychody w Pani firmie i zainteresowanie klientów Pani usługami.
    Średnie miesięczne kwoty na utrzymanie zwierząt, tj. zakup karmy, żwirku, przysmaków,
    regularne wizyty weterynaryjne to 2 000 zł.
    Ponoszone wydatki związane ze zwierzętami będą udokumentowane na podstawie FV.
    Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    Czy opisane we wniosku wydatki ponoszone w związku z utrzymaniem zwierząt
    osobistych mogą zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych stanowić koszty uzyskania przychodów w prowadzonej działalności
    gospodarczej?
    Pani stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)

    Wydaje się Pani, że nie powinno być przeszkód w potraktowaniu wydatków związanych z
    utrzymaniem Pani zwierząt i zaliczeniem ich jako koszty uzyskania przychodu. Tym
    bardziej, że Pani praca związana jest ściśle ze zwierzętami towarzyszącymi, w której na co
    dzień pomagają Pani, Pani osobiste pupile zwiększając poczucie bezpieczeństwa klientów,
    zachęcając i przyciągając uwagę poprzez media społecznościowe, przyczyniając się realnie
    na zwiększenie zainteresowania klientów generując tym samym wzrost przychodów.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który
    przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, zatem przyjmuje się, że
    kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z
    prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów lub zabezpieczenie
    albo zachowanie źródła przychodów tak, aby to źródło przynosiło przychody także w
    przyszłości. W takim ujęciu kosztami tymi będą zarówno wydatki pozostające w
    bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku
    pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu
    uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów),
    nawet wówczas gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.
    Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodów” zawarte we wskazanym art. 22 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych oznacza, że nie wszystkie wydatki ponoszone
    przez podatnika w związku z osiąganiem przychodów podlegają odliczeniu od podstawy
    opodatkowania. Zauważam, że przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do
    osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot
    „celowości”, jeżeli na podstawie dostępnej wiedzy o związkach przyczynowo-skutkowych
    można zasadnie uznać, że poniesiony koszt może przynieść oczekiwane następstwo
    (przychód).
    W związku z powyższym, kosztem uzyskania przychodu są wszelkie wydatki, których
    poniesienie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem przychodu z
    danego źródła bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodu i nie są
    wymienione w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania
    przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    · zostać poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    · być definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    · pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    · być poniesiony w celu uzyskania przychodu, zachowania lub zabezpieczenia źródła
      przychodów lub mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    · zostać właściwie udokumentowany,

    · nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ww. ustawy
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    O tym co jest celowe i potrzebne w prowadzonej działalności, decyduje podmiot
    prowadzący tę działalność, a nie organ podatkowy. Na podatniku spoczywa zatem
    obowiązek wykazania związku poniesionych kosztów z prowadzoną działalnością, w tym
    okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiągniętych przychodów.
    Przy tym związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodu
    bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w
    stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony
    wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu bądź służyć
    zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.
    Koszty uzyskania przychodów nie są kosztami uzyskania jakichkolwiek przychodów, lecz
    zawsze związane są z uzyskaniem przychodu z konkretnego źródła. Koszty uzyskania
    przychodu z danego źródła pomniejszają przychody z tego właśnie źródła. Koszty te są
    zatem ściśle i funkcjonalnie przyporządkowane do danego źródła przychodów.
    Co warte podkreślenia w kontekście tej sprawy, jednym z warunków zaliczenia danego
    wydatku do kosztów uzyskania przychodu jest poniesienie go w celu uzyskania
    przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu w związku z
    wykonywaną działalnością gospodarczą.
    Dokonując kwalifikacji należy mieć również na uwadze negatywny katalog kosztów
    zawarty w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl przepisu art. 23 ust. 1 pkt 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów reprezentacji, w szczególności
      poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym
      alkoholowych.
    Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia reprezentacji, reklamy oraz promocji, zatem przy
    wykładni powyższych pojęć, należy odnieść się do ich wykładni językowej.
    Reprezentacja odnosi się do dobrego reprezentowania firmy. W konsekwencji o
    reprezentacji należy mówić w odniesieniu do całokształtu działań mających na celu
    stworzenie i utrwalenie jak najkorzystniejszego wizerunku firmy na zewnątrz, to jest w
    relacji z kontrahentami (ich przedstawicielami), gośćmi i potencjalnymi klientami.
    Właściwy wizerunek to taki, który może sprawić, że kształtowany dzięki reprezentacji
    „obraz przedsiębiorcy” przełoży się na nabywanie jego produktów lub usług. Świadome
    kształtowanie więc właściwego wizerunku przez przedsiębiorcę ma na celu stworzenie o
    nim takiego wyobrażenia, które spowoduje pozytywne postrzeganie tegoż przedsiębiorcy
    przez osoby zewnętrzne, które z kolei będzie zachętą do podjęcia rozmów, współpracy,
    zakupów jego produktów czy usług.
    Reprezentacja dotyczy działań zmierzających do kształtowania, rozpowszechniania
    wizerunku podatnika jako podmiotu gospodarczego, natomiast reklama dotyczy działań
    zmierzających do kształtowania, rozpowszechniania wizerunku nie samego podatnika,
    lecz jego produktów (towarów i usług). Podnosi się także, że reklama polega na
    przedstawianiu towarów i usług oraz nakłanianiu do ich nabycia w sposób bezpośredni,
    zaś reprezentacja pośrednio promuje podmiot gospodarczy poprzez stworzenie dobrego
    wizerunku firmy (J. Marciniuk, Podatek dochodowy od osób prawnych, rok 2007,
    Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2007, teza 438 do art. 16, s. 568).
    Reklama to działania podmiotu gospodarczego kształtującego popyt na dane towary,
    usługi lub markę, poprzez poszerzenie wiedzy o nich, zachwalanie, mające na celu
    skłonienie jak największej liczby potencjalnych klientów do zakupu towarów lub usług tego
    przedmiotu gospodarczego.

    Pojęcie „reklamy” należy rozumieć jako wszelkie celowe działania podatnika mające na
    celu rozpowszechnienie wiedzy o oferowanych przez niego produktach lub usługach,
    działania, których celem jest kształtowanie popytu, poprzez poszerzenie wiedzy przyszłych
    nabywców o towarach bądź usługach, ich cechach i przeznaczeniu, w celu zachęcenia do
    nabywania towarów, bądź usług od tego właśnie a nie innego podmiotu gospodarczego
    (B. Brzeziński, M. Kalinowski, Podatek dochodowy od osób prawnych, Komentarz,
    Warszawa 1997, s. 159; zob. też wyrok NSA z dnia 10 listopada 1999 r., sygn. akt I SA/Lu
    1030/98, Lex nr 46935).
    Istotne zatem jest rozróżnienie między nakładami ukierunkowanymi na reprezentowanie
    firmy oraz budowanie jej prestiżu (reprezentacja), a wydatkami mającymi na celu
    zachęcanie potencjalnych klientów do nawiązania bądź utrzymania kontaktów z
    przedsiębiorcą oraz nabywania towarów lub usług danej firmy (reklama). Ocena
    charakteru wydatku możliwa jest na podstawie całokształtu działalności prowadzonej
    przez podatnika. Ocena ta powinna być dokonywana każdorazowo przez podatnika, który
    prowadząc działalność gospodarczą może najlepiej dokonać właściwej kwalifikacji danego
    wydatku pod kątem funkcji, jaką będzie spełniać w firmie.
    Nie każdy wydatek, choćby jego poniesienie – z punktu widzenia podatnika – posiadało
    racjonalne i ekonomiczne uzasadnienie, może stanowić koszt uzyskania przychodów w
    działalności gospodarczej. Prowadząc działalność gospodarczą podatnik ponosi szereg
    wydatków, zarówno takich, których poniesienie w sposób bezpośredni związane jest z
    działaniami firmy (np. zakup towarów i usług mających na celu zabezpieczenie
    podstawowej działalności), jak również i takich, których cechy – po przedstawieniu
    odpowiedniej argumentacji – uzasadniałyby ich związek z potencjalnym uzyskaniem
    przychodów, utrzymaniem źródła przychodów, bądź jego zabezpieczeniem.
    Jak wskazano w wyroku NSA z 16 października 2012 r., sygn. akt II FSK 430/11 oraz wyroku
    NSA z 17 stycznia 2017 r. sygn. akt II FSK 3813/14, wydatek należy oceniać mając na
    uwadze racjonalność określonego działania dla osiągnięcia przychodu. Poniesienie
    wydatku musi zatem być powiązane z prowadzoną przez podatnika działalnością
    gospodarczą, ukierunkowaną na uzyskanie przychodów. Kosztowa kwalifikacja
    konkretnego wydatku u konkretnego podatnika musi więc uwzględniać charakter i profil
    prowadzonej działalności gospodarczej oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego
    wydatku.
    W opisie wniosku wskazała Pani, że:
    · od 2 lipca 2025 r. prowadzi Pani pozarolniczą działalność gospodarczą pod nazwą X.
    · Zajmuje się Pani szeroko rozumianą opieką nad psami i kotami w zależności od potrzeb
      klienta, zajmuje się Pani zwierzętami podczas nieobecności właścicieli, wyprowadza
      psy na spacery, dokarmia i towarzyszy kotom – PKD 96.99 Z.
    · Działalność opodatkowana jest na zasadach ogólnych, prowadzi Pani KPiR, nie jest Pani
      podatnikiem VAT.
    · Składany wniosek dotyczy bieżącego roku 2025.
    · W celu rozpoznawalności swojej firmy prowadzi Pani funpage na (...).
    · Pies A jest (...). Kotka (...).
    · Z psem a chodzi Pani na spacery z innymi podopiecznymi psami, czasami w celu
      pokazania innym psom dobrych postaw i uspokojenia przez A lub w celu rozrywki dla
      psów (żeby mogły się pobawić razem), A jest przewodnikiem dla innych psów.
    · Pani zwierzęta występują też na Pani mediach społecznościowych tworząc content. W
      momencie, gdy akurat nie ma Pani podopiecznych wykorzystuje nagrania i zdjęcia
      swoich zwierząt do podtrzymania aktywności w mediach społecznościowych, może też
      Pani pokazać jakieś czynności czy postawy, które wykonuje na przykładach swoich
      pupili np. podawanie leków, obcinanie pazurów, karmienie, testowanie produktów itp.

      dzięki czemu zwiększa się Pani widoczność w sieci i przybywa Pani klientów, co
      stanowi bezpośredni wpływ na wzrost Pani przychodów.
    · Posiadanie własnych zwierząt wzbudza też poczucie bezpieczeństwa wśród właścicieli
      zwierząt towarzyszących, którzy oddają je pod Pani opiekę, co ma bezpośredni wpływ
      na przychody w Pani firmie i zainteresowanie klientów Pani usługami.
    · Średnie miesięczne kwoty na utrzymanie zwierząt, tj. zakup karmy, żwirku, przysmaków,
      regularne wizyty weterynaryjne to 2 000 zł.
    · Ponoszone wydatki związane ze zwierzętami będą udokumentowane na podstawie FV.
    Analiza opisanych we wniosku kosztów nie wskazuje na charakter reprezentacyjny
    jakichkolwiek wydatków w nim opisanych. Natomiast część wydatków związanych z
    wykorzystywaniem zwierząt w mediach społecznościowych nosi znamiona wydatków o
    charakterze reklamowym.
    Zaznaczyć ponadto należy, że wskazane przez Panią wydatki związane z utrzymaniem
    zwierząt nie zostały wprost wymienione w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych w katalogu wydatków wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów. Jednak
    fakt, że dany wydatek nie został ujęty w art. 23 ust. 1 tej ustawy, nie uprawnia do
    automatycznego przyjęcia domniemania, że wszystkie pozostałe koszty, które nie są
    wymienione w tym przepisie, mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów.
    Zgodnie z wyrokiem NSA z 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 3526/16:
      Niezmiennie trzeba mieć na uwadze zasadniczy kwalifikator, jakim jest wpływ wydatku
      na wielkość osiągniętego przychodu, zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodu. Wystąpienie tego wpływu (związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy
      wydatkiem a przychodem) należy oceniać (badać) ad casum.
    Skoro zatem jednym z warunków zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania
    przychodu jest poniesienie go w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodu, kryterium uznania danego wydatku za koszt uzyskania
    przychodu sprowadza się w istocie do ustalenia, czy mógł się on potencjalnie przyczynić
    do osiągnięcia przychodów lub zabezpieczenia źródła przychodów bez względu na to, czy
    ów skutek się ziści. Wykazywany związek przyczynowo-skutkowy powinien mieć charakter
    obiektywny.
    Biorąc pod uwagę okoliczności wskazane w opisie sprawy oraz powołane przepisy
    stwierdzam, że stosownie do art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych może Pani zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej
    pozarolniczej działalności gospodarczej wydatki związane z utrzymaniem zwierząt, tj.
    zakup karmy, żwirku, przysmaków, regularne wizyty weterynaryjne.
    Należy przy tym pamiętać, że to na Pani, jako podmiocie odnoszącym korzyść z faktu
    zaliczenia wskazanych we wniosku wydatków do kosztów uzyskania przychodu, ciąży
    obowiązek wykazania związku przyczynowo-skutkowego ponoszonych wydatków z
    prowadzoną przez Panią pozarolniczą działalnością gospodarczą, jak również obowiązek
    ich właściwego udokumentowania.
    Zaznaczam również, że ww. wydatki mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania
    przychodów w takiej części, w jakiej zwierzęta (pies A, koty: (...)) wykorzystywane są na
    potrzeby prowadzonej działalności, a nie dla celów prywatnych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła, i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

    W odniesieniu do powołanej przez Panią interpretacji stwierdzam, że zapadła one w
    indywidualnej sprawie i nie jest wiążąca dla organu wydającego tę interpretację.
    Jednocześnie zaznaczam, że zaliczając określony wydatek do kosztów uzyskania
    przychodów, podatnik stosuje przepis prawa podatkowego o charakterze
    materialnoprawnym, tj. uznaje, że zaistniałe po jego stronie okoliczności wypełniają
    hipotezę określonej normy prawnej (mieszczą się w zakresie zastosowania danej normy
    prawnej/danego przepisu). Podejmując decyzję o zastosowaniu danego przepisu prawa
    podatkowego, podatnik musi liczyć się jednak z koniecznością przedstawienia dowodów
    potwierdzających prawidłowość tej czynności, jaka może się pojawić na etapie
    ewentualnych postępowań podatkowych lub kontrolnych. Udowodnienie prawidłowości
    zaliczenia opisanych we wniosku wydatków do kosztów uzyskania przychodów może
    zatem wymagać w szczególności udowodnienia: poniesienia wydatków, ich charakteru, w
    szczególności ich celowości, racjonalności działań podatnika, a w konsekwencji braku
    okoliczności uniemożliwiających uznanie przedmiotowych kosztów za koszty uzyskania
    przychodów. W ramach postępowania dowodowego może również zostać dokonana
    szczegółowa analiza związku ponoszonych wydatków z Pani przychodami.
    Zasady udowadniania okoliczności faktycznych w postępowaniu podatkowym normuje
    ustawa – Ordynacja podatkowa. Na mocy art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, jako dowód
    należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest
    sprzeczne z prawem. W szczególności dowodami takimi mogą być księgi podatkowe,
    deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i
    informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty
    zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem
    art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku
    postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub
    wykroczenia skarbowe (art. 181 Ordynacji podatkowej). Stosownie do art. 187 § 1 tego
    aktu prawnego, organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący
    rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ocena kwestii udowodnienia danej okoliczności jest
    dokonywana na podstawie całości zgromadzonych dowodów (art. 191 tej ustawy).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.