Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.914.2025.2.ACZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-24
Teza: Obowiązki płatnika w związku z wypłatą kwoty dodatkowej w
przypadku zwarcia ugody z bankiem.
Słowa kluczowe: banki
kredyt-kredyt bankowy
kwota-kwota dodatkowa
obowiązek-obowiązek płatnika
ugody
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 października 2025 r. złożyli Państwo wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca jest spółką (...) z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
    podlegającą w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku
    dochodowym od osób prawnych. Wnioskodawca jest bankiem krajowym działającym na
    podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 146
    ze zm.; dalej „Prawo bankowe”).
    Przedmiotem działalności Banku jest m.in. udzielanie kredytów dla osób fizycznych
    będących konsumentami, a także dla klientów instytucjonalnych i przedsiębiorców.
    Wnioskodawca zawierał z osobami fizycznymi (dalej „Klient”/„Klienci” lub „Kredytobiorca”/
    „Kredytobiorcy”) umowy kredytu oraz umowy pożyczki indeksowane lub denominowane
    do waluty innej niż złoty polski (dalej „PLN”), np. do franka szwajcarskiego, euro lub dolara
    – dalej łącznie „Umowy kredytu”. Kredyty hipoteczne indeksowane do waluty obcej (tzw.
    kredyty z klauzulą indeksacyjną) to kredyty, które były udzielane i wypłacane przez Bank w
    PLN. Kredytobiorca może dokonywać spłaty kredytu (rat kapitałowych i odsetkowych) oraz
    prowizji i innych opłat związanych z kredytem w PLN. Spłaty kredytu (w niektórych
    przypadkach) mogły następować także w walucie, do której kredyt jest indeksowany.
    Mimo, że kwota kredytu była ustalana i wypłacana w PLN, wysokość rat kapitałowo-
    odsetkowych należnych od Klienta była zależna od ustalonego w umowie (regulaminie lub
    podobnym dokumencie) mechanizmu przeliczenia kwoty kredytu na walutę obcą, do
    której kredyt był/jest indeksowany. W przeciwieństwie do kredytów złotówkowych, w
    przypadku kredytów indeksowanych do waluty obcej, saldo zadłużenia Kredytobiorcy
    wobec Banku oraz należne raty kredytu (kapitałowe i odsetkowe) były wyrażone w walucie
    obcej (np. CHF). W momencie wymagalności, raty kredytu były przeliczane z waluty obcej
    na PLN zgodnie z ustalonym kursem wymiany walut obcych (m.in. według kursu
    sprzedaży, zgodnie z tabelą kursów obowiązującą w Banku), chyba że Kredytobiorca
    dokonywał spłaty bezpośrednio w walucie, do której kredyt był indeksowany. W zakresie
    kredytów hipotecznych denominowanych do waluty obcej (tzw. kredyty z klauzulą
    denominacyjną) – tego rodzaju kredyty były udzielane w walucie obcej (m.in. w CHF),
    natomiast wypłata kredytu następowała w PLN (np. w związku z przeliczeniem kwoty
    kredytu według kursu wymiany z dnia wypłaty). Zapłata przez Kredytobiorcę rat
    kredytowych oraz opłat była realizowana w PLN.
    Ze względu na zawarte w Umowach kredytów klauzule waloryzacyjne i postępującą
    deprecjację PLN, w szczególności względem CHF, która pogorszyła sytuację
    Kredytobiorców, pomiędzy bankami a częścią Kredytobiorców powstały spory prawne.
    Klienci kwestionują ważność umów, z uwagi na istnienie w nich klauzul niedozwolonych
    (tzw. abuzywnych). Dotyczy to w szczególności zastosowania klauzul indeksacyjnych
    /denominacyjnych, czy klauzul spreadowych (powołując się np. na art. 58 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm., dalej „Kodeks
                    1  1  1cywilny”), w związku z art. 353 w związku z art. 358 lub 385 § 1 oraz 2, jak również art.
    405 oraz art. 410 Kodeksu cywilnego) oraz klauzul ryzyka walutowego.
    Roszczenia Kredytobiorców dotyczą/mogą dotyczyć, w szczególności:
                                                11) uznania postanowień Umów kredytów za bezskuteczne na podstawie art. 385 § 1 i
    nast. Kodeksu Cywilnego, w tym postanowień w zakresie:
                                                  11) uznania postanowień Umów kredytów za bezskuteczne na podstawie art. 385 § 1 i
        nast. Kodeksu Cywilnego, w tym postanowień w zakresie:
      a) zasad ustalania kursu waluty, oraz

      b) zasad waloryzacji do waluty obcej,
    2) stwierdzenia/ustalenia bezskuteczności lub nieważności całej Umowy kredytu;
    3) zapłaty środków na rzecz Kredytobiorcy w związku z uznaniem za bezskuteczne
      postanowień Umów kredytów lub stwierdzeniem bezskuteczności/nieważności całej
      Umowy kredytu.
    W efekcie pozwów składanych przez Klientów zapadają głównie wyroki wskazujące na
    nieistnienie Umowy kredytu i stwierdzające jej nieważność (możliwe są także wyroki
    utrzymujące w mocy ważność Umów kredytu, ale ze wskazaniem abuzywności niektórych
    klauzul) – dalej „Wyroki”. Nieważność lub bezskuteczność umów może być stwierdzona
    albo w sentencji orzeczenia albo w uzasadnieniu (tzw. przesłankowe stwierdzenie
    nieważności), jednak rozróżnienie to nie ma znaczenia z perspektywy bytu umowy, która
    w każdym przypadku nie wiąże stron.
    W wyniku wydawanych Wyroków stwierdzających nieważność umowy lub jej
    bezskuteczność, co do zasady, każdej ze stron Umowy kredytu przysługuje roszczenie o
    zwrot świadczeń pieniężnych spełnionych w wykonaniu tej umowy. Tym samym, Strony
    Umowy kredytu powinny dokonać zwrotu otrzymanych kwot (świadczeń) jako świadczeń
    nienależnych w rozumieniu art. 410 Kodeksu cywilnego, tj. Kredytobiorca powinien
    dokonać zwrotu pierwotnie otrzymanej od Banku kwoty kapitału kredytu w PLN, a Bank
    powinien dokonać zwrotu wszelkich płatności otrzymanych od Klienta w okresie trwania
    Umowy kredytu. Szczegóły dotyczące samego sposobu rozliczenia zwrotu wzajemnych
    świadczeń mogą się różnić w zależności od konkretnego Wyroku i sytuacji Kredytobiorcy,
    w tym stosowania przez sąd teorii salda lub teorii dwóch kondykcji, dokonania potrącenia
    w ramach rozliczenia z Klientem, czy stopnia spłaty kapitału kredytu przez Klienta.
    Jednocześnie Bank może być zobowiązany do zapłaty odsetek ustawowych za opóźnienie
    – za okres od daty zgłoszenia przez Kredytobiorcę zarzutu abuzywności postanowień
    Umowy kredytu i jej nieważności, a także do zwrotu kosztów sądowych i zastępstwa
    procesowego.
    Powództwa cywilne są/były wytaczane w odniesieniu do kredytów nadal obsługiwanych,
    jak również w odniesieniu do kredytów już całkowicie spłaconych. Okoliczność ta nie jest
    dla sądów okolicznością różnicującą sytuację prawną klientów. W obu przypadkach sądy
    (co do zasady) uwzględniają roszczenia klientów.
    W przypadku zastosowaniu teorii dwóch kondykcji, unieważnienie Umowy kredytu
    Wyrokiem powoduje, że Bank, w celu odzyskania wypłaconej kwoty kapitału kredytu (która
    stanowi nienależne świadczenie) musi ponieść koszty procesu. Składają się na nie w
    szczególności opłata sądowa w wysokości 5% dochodzonej kwoty i koszty zastępstwa
    prawnego. Przy dochodzeniu przez Bank zwrotu kapitału kredytu zachodzi też ryzyko
    przedawnienia wierzytelności o zwrot całej kwoty kredytu, ponieważ w orzecznictwie
    sądowym różnie jest obliczany termin, od którego należy liczyć wymagalność roszczenia o
    zwrot kapitału kredytu.
    Bank dążąc do polubownego rozwiązania sporu oraz w celu wyeliminowania ryzyka
    prawnego, tj. możliwości unieważnienia umów w wyniku rozstrzygnięcia sądowego oraz
    ryzyka przedawnienia wierzytelności o zwrot kapitału kredytu oraz do zmniejszenia kwoty
    ponoszonych kosztów (np. w zakresie całości lub części odsetek ustawowych czy też
    kosztów procesu), występuje do Klientów z propozycjami ugód (dalej jako „Ugody”). Ugody
    oferowane są i będą wyłącznie Klientom, którzy zawarli z Bankiem Umowę kredytu.
    Ugody dotyczą Umów kredytów wciąż wykonywanych (spłacanych), jak i Umów kredytów,
    w których, przed zawarciem Ugody, doszło już do całkowitej spłaty kredytu.
    Ugody są i będą zawierane zarówno z Klientami, którzy złożyli powództwo przeciwko
    Bankowi w związku z Umową kredytu, jak i z Kredytobiorcami, którzy (przedsądowo)
    zgłosili Bankowi swoje roszczenie.

    Celem zawarcia Ugody jest polubowne zakończenie sporu dotyczącego ważności Umowy
    w związku z zarzutem istnienia w niej klauzul abuzywnych.
    Ugody są i będą także zawierane z osobami, które nie złożyły powództwa, a zawarta
    Ugoda ma chronić Bank przez ryzykiem wystąpienia z takim roszczeniem, co pozwala na
    wczesnym etapie zakończyć polubownie sprawę kredytu walutowego na korzystnych
    warunkach dla obu Klienta i Wnioskodawcy.
    Ugody są i będą zawierane przed sądami powszechnymi, a także bez jego udziału
    (pozasądowo).
    Co do zasady, na mocy Ugody Bank dąży do potwierdzenia związania stron umową,
    jednocześnie ustalając warunki finansowe rozliczenia.
    Możliwe są różne warianty postanowień w ugodach.
    W ramach procesu wzajemnych negocjacji pomiędzy Bankiem a Kredytobiorcą
    /Kredytobiorcami (ich pełnomocnikiem, itp.) może m.in. dochodzić do ustalenia kwoty
    /kwot podlegających wypłacie na rzecz Klienta, które mogą obejmować:
      a) zwrot części lub całości nadpłaconego kapitału kredytu (dalej „Kwota zwrotu”).
        Maksymalna Kwota zwrotu jest ustalana jako nadwyżka (dodatnia różnica): sumy
        wpłat Klienta na rzecz Banku, dokonanych w wykonaniu Umowy kredytu (w
        szczególności spłaty rat kapitałowo-odsetkowych) do dnia zawarcia Ugody, nad
        kwotą wypłaconego przez Bank Kredytobiorcy kapitału kredytu.
        W toku negocjacji, Bank oraz Klient mogą ustalić niższą Kwotę zwrotu, ale nie może
        być ona wyższa niż kwota wypłaconego przez Bank Kredytobiorcy kapitału kredytu.
        Jeśli wpłaty Klienta były dokonywane na rzecz Banku w walucie obcej, to Bank, w
        celu ustalenia Kwoty zwrotu, dokonuje ich przeliczenia na PLN. W zależność od
        ustaleń, przeliczenie to może odbywać się według średniego kursu publikowanego
        przez Narodowy Bank Polski z dnia wpłaty Klienta albo zgodnie z kursem ustalonym
        Umową kredytową, regulaminem lub podobnym dokumentem (m.in. według kursu
        sprzedaży, zgodnie z tabelą kursów obowiązującą w Banku).
        Kwota zwrotu obejmuje zatem część środków pieniężnych, które wcześniej
        Kredytobiorca, realizując zobowiązania wynikające z Umowy kredytu, przekazał na
        rzecz Banku, w szczególności w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych kredytu,
        a także prowizji i innych opłat (jeśli miały zastosowanie). Innymi słowy, suma
        wszystkich spłat rat kapitałowo-odsetkowych (i innych opłat) w okresie
        kredytowania po odjęciu Kwoty zwrotu jest nie niższa, niż kwota pierwotnie
        udzielonego kredytu (brak jest zatem korzyści ekonomicznej u Klienta w postaci
        niższej sumy rzeczywistych spłat niż kwota otrzymanego kredytu). Jeśli suma wpłat
        Klienta na rzecz Banku dokonanych w wykonaniu Umowy kredytu do dnia zawarcia
        Ugody jest mniejsza niż kwota kapitału kredytu wypłacona przez Bank na podstawie
        tej umowy – ugoda nie zawiera Kwoty zwrotu. Wówczas to Klient jest obowiązany
        do zapłaty na rzecz Banku kwoty odpowiadającej tej niedopłacie.
      b) zwrot całości lub części poniesionych przez Kredytobiorców kosztów procesowych
        (np. koszty zastępstwa procesowego, koszty opłat sądowych) – mając na uwadze, że
        przeważająca większość sporów sądowych w zakresie konsumenckich kredytów
        walutowych jest rozstrzyganych na korzyść Klientów z zasądzeniem kosztów

        procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego w stawkach wynikających z
        właściwych rozporządzeń Ministra Sprawiedliwości, należy przyjąć że w każdej
        toczącej się sprawie sądowej w przypadku przegranej, koszty i tak byłyby zasądzone
        od Banku dla Klienta i otrzymanie ich w ramach ugody nie stanowi dla Klienta
        dodatkowego przysporzenia. Zwykle umowy łączące Klientów z ich kancelariami
        wprost przewidują, że koszty zastępstwa procesowego stanowią dodatkowy
        składnik wynagrodzenia kancelarii reprezentującej Klienta.
      c) odsetki ustawowe za opóźnienie (dalej „Odsetki ustawowe”) – powszechną praktyką
        sądów jest zasądzanie w Wyrokach odsetek ustawowych za opóźnienie od daty
        upływu terminu określonego w wezwaniu do zapłaty Klienta do daty zapłaty.
        Wynika to z tego, jaką datę sądy uznają za datę wymagalności roszczenia Klienta.
        Innymi słowy, gdyby Bank nie zawarł ugody z Klientem, mógłby się spodziewać, że
        obowiązek zapłaty przez niego na rzecz Klienta odsetek ustawowych za opóźnienie,
        wynikał będzie z wyroku.
      d) inne kwoty, jeśli zostaną ustalone w toku indywidualnych negocjacji.
    Dodatkowo, jeśli w dacie zawarcia Ugody z Umowy kredytu wciąż istnieje wierzytelność
    Kredytobiorcy do spłaty kapitału kredytu, bank może zwolnić Kredytobiorcę z długu w
    zakresie całości lub części tej wierzytelności (dochodzi do umorzenia bieżącego
    zobowiązania kredytowego). Wartość, która jest umarzana (objęta zwolnieniem z długu),
    jest wynikiem wzrostu zadłużenia (w części kapitałowej kredytu) wywołanego deprecjacją
    PLN. W praktyce może to oznaczać, że pomimo znaczących wpłat, przewyższających już
    wartość kapitału z dnia jego wypłacenia, Klient nadal ma do spłaty znaczną kwotę. W
    wyniku Umorzenia oraz otrzymania Kwoty zwrotu, Kredytobiorca dokonuje spłaty całego
    pierwotnie udzielonego kredytu, tj. suma wszystkich spłat rat kapitałowo-odsetkowych w
    okresie kredytowania (a także prowizji i innych opłat, jeśli miały zastosowanie) po odjęciu
    Kwoty zwrotu jest nie niższa niż kwota pierwotnie udzielonego kredytu (brak korzyści
    majątkowej w postaci niższej kwoty spłaconej niż kwota otrzymanego kredytu).
    Wskutek zawarcia ugody i w związku w wypłatą Klientowi kwot w niej określonych,
    Kredytobiorca jest obowiązany wycofać pozew (jeśli go złożył) i zrzec się prawa do
    kwestionowania w przyszłości postanowień Umowy kredytu.

## Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym, Kwota zwrotu
    przekazywana Klientowi na podstawie Ugody, nie stanowi przychodu w rozumieniu
    ustawy PIT, a tym samym Bank nie jest zobowiązany do sporządzenia informacji o
    przychodach z innych źródeł (PIT-11) i przesłania jej Kredytobiorcy jako podatnikowi oraz
    właściwemu urzędowi skarbowemu, zgodnie z art. 42a ust. 1 ustawy PIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W Państwa ocenie, w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym, Kwota
    zwrotu przekazywana Klientowi na podstawie Ugody, nie stanowi przychodu w
    rozumieniu ustawy PIT, a tym samym Bank nie jest zobowiązany do sporządzenia

    informacji o przychodach z innych źródeł (PIT-11) i przesłania jej Kredytobiorcy jako
    podatnikowi oraz właściwemu urzędowi skarbowemu, zgodnie z art. 42a ust. 1 ww.
    ustawy.
    Uzasadnienie
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają
    wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c
    oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano
    poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy PIT, dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art.
    23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią
    inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania
    osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów,
    różnica jest stratą ze źródła przychodów.
    Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie, bądź od których zaniechano poboru
    podatku. Aby jednak doszło do opodatkowania dochodu, osoba fizyczna musi osiągnąć
    przychód.
    W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy PIT, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust.
    1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Katalog źródeł przychodu, do których kwalifikuje się przychody danego rodzaju, wynika z
    art. 10 ust. 1 ustawy PIT, zgodnie z którym źródłem przychodów są m.in. wskazane w pkt 9
    tego przepisu – inne źródła. Zostały one zdefiniowane w art. 20 ust. 1 ustawy PIT – za
    przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
    szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
    wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
    przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu
    zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
    indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
    osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
    ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o
    pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty,
    nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-
    14 i art. 17.
    Katalog przychodów zaliczanych do innych źródeł ma otwarty charakter. Zawiera bowiem
    jedynie przykładowe wskazanie przychodów zaliczanych do tego źródła, o czym świadczy
    użycie słowa „w szczególności”. Wobec tego przychodem z innych źródeł będzie dla
    podatnika każde przysporzenie majątkowe, mające konkretny wymiar finansowy,
    otrzymane jako świadczenie pieniężne, rzeczowe lub też jako świadczenie nieodpłatne, czy
    częściowo odpłatne.
    Na podmiotach dokonujących świadczeń z innych źródeł ciążą natomiast obowiązki
    informacyjne wynikające z art. 42a ust. 1 ustawy, który wskazuje, że osoby fizyczne
    prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz
    jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują wypłaty
    należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z wyjątkiem dochodów
    (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c oraz dochodów, od
    których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku, od

    których nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek lub zryczałtowanego podatku
    dochodowego, są obowiązane sporządzić informację według ustalonego wzoru o
    wysokości przychodów i przesłać ją podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy
    którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika
    wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a,
    urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w
    sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.
    W kontekście powyższych przepisów definiujących przychód, szczególnego podkreślenia
    wymaga, że zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie wskazuje się, że elementem istotnym
    dla uznania danego świadczenia za przychód podatkowy jest uzyskanie przez podatnika
    realnego przysporzenia majątkowego.
    O uzyskaniu przychodu można mówić zatem jedynie w sytuacji, gdy podatnik uzyskuje
    rzeczywistą korzyść majątkową – czy to na skutek otrzymania określonych wartości
    majątkowych zwiększających jego aktywa (pieniędzy, wartości pieniężnych, świadczeń w
    naturze lub innych nieodpłatnych świadczeń), czy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów. Oznacza to, że
    nie każda otrzymana przez podatnika kwota generuje powstanie po jego stronie
    przychodu podatkowego dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych. Nie
    wystarczy bowiem zidentyfikowanie strumienia pieniądza, który płynie w kierunku
    podatnika. Konieczne jest ustalenie, że mamy do czynienia ze świadczeniem, które
    powoduje rzeczywiste wzbogacenie się podatnika (przyrost w jego majątku).
    Powyższe stanowisko potwierdzają sądy administracyjne oraz organy podatkowe.
    Przykładowo:
      Naczelny Sąd Administracyjny (dalej „NSA”) w wyroku z 29 listopada 2019 r., sygn. akt
      II FSK 799/18 stwierdził, że: „Mimo, że nie wynika to wprost z brzmienia przepisu art.
      11 ust. 1 u.p.d.o.f., za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie
      świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Przychód jest bowiem w istocie
      określonym przyrostem majątkowym, a zatem jego otrzymanie musi mieć charakter
      definitywny”;
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 3 marca 2022
      r., nr 0113-KDIPT2-1.4011.905.2021.5.MAP wskazał, że: „Opodatkowaniu podatkiem
      dochodowym od osób fizycznych podlega zatem dochód uzyskiwany w wyniku
      określonych czynności faktycznych i prawnych, w następstwie których mamy do
      czynienia z przyrostem mienia, osiągniętym przysporzeniem majątkowym mającym
      konkretny wymiar finansowy. (...) Wobec tego do przychodów podlegających
      opodatkowaniu podatkiem dochodowym nie zalicza się kwot uzyskanych z tytułu
      różnego rodzaju zwrotów nakładów własnych poczynionych za inny podmiot”.
    Powyższe potwierdza, iż pomimo tego, że w literalnym brzmieniu art. 11 ust. 1 ustawy PIT
    wskazuje, że przychodem są wszelkie pieniądze i wartości pieniężne otrzymane przez
    podatnika, nie każda otrzymana przez podatnika kwota generuje powstanie po jego
    stronie przychodu podatkowego. W szczególności, do powstania przychodu skutkującego
    realnym przysporzeniem majątkowym nie dochodzi w przypadku zwrotu wydatków na
    rzecz podatnika. W takiej sytuacji, koszty w pierwszej kolejności są ponoszone
    (finansowane) z własnych środków podatnika, a następnie są mu zwracane, w
    konsekwencji czego po stronie podatnika nie powstaje przysporzenie majątkowe, a
    jedynie „wyrównanie” (całkowite lub częściowe) wcześniejszego uszczuplenia w jego
    majątku. O braku przysporzenia majątkowego w takich sytuacjach wypowiadały się sądy
    administracyjne, np. NSA w wyroku z 31 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 2253/15, w

    którym Sąd stwierdził, że: „Opodatkowaniu podlega wyłącznie definitywne przysporzenie
    (art. 1, art. 9 ust. 1 i 2 u.p.d.o.f.), a w przypadku zwrotu już poniesionego wydatku nie
    dochodzi do zwiększenia aktywów (podatnik odzyskuje aktywa, które wcześniej posiadał).
    Nie ma więc przedmiotu opodatkowania”.
    Odnosząc powyższe do przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, należy
    dokonać oceny, czy Kwota zwrotu przekazywana Klientowi na podstawie Ugody powoduje
    definitywne zwiększenie aktywów, skutkujące osiągnięciem przychodu podatkowego, a w
    ślad za tym powstaje obowiązek sporządzenia przez Bank informacji podatkowej PIT-11.
    Instytucja ugody jako jednego z typów umowy jest regulowana przepisami Kodeksu
    cywilnego.
    Zgodnie z art. 917 Kodeksu cywilnego, przez ugodę strony czynią sobie wzajemne
    ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić
    niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie
    albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać.
    Mając na uwadze powyższe, należy wskazać, iż ugoda powinna cechować się
    następującymi elementami:
      ugoda może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy między stronami stosunku
      prawnego istnieje niepewność albo spór co do roszczeń wynikających z tego
      stosunku;
      celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu;
      strony ugody dążą do osiągnięcia tego celu przez wzajemne ustępstwa (w literaturze
      przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy podmiot
      rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też
      odstępuje od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień, czy
      też zarzutów, zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.). Takie stanowisko
      zostało zaprezentowane m.in. w wyroku Sądu Najwyższego z 4 lutego 2004 r., sygn.
      akt I CK 178/03, w którym Sąd wskazał, że: „Literalne brzmienie przepisu, w którym
      zawarto legalną definicję ugody, jednoznacznie uzasadnia wniosek, iż o ugodzie
      można mówić jedynie w sytuacji, gdy reguluje ona prawa i obowiązki stron (w celu
      usunięcia wątpliwości lub sporu) – przy czynieniu wzajemnych ustępstw – w ramach
      istniejącego już stosunku prawnego. Ugoda nie może natomiast kreować nowego
      stosunku prawnego między stronami”.
    Bank zawiera ugody w związku z toczącymi się postępowaniami sądowymi, możliwością
    wytoczenia powództw cywilnych przez Kredytobiorców w przyszłości, jak również faktem,
    że w zdecydowanej większości sądy powszechne uwzględniają powództwa wnoszone
    przez Kredytobiorców. Gdyby nie fakt licznych sporów sądowych, które były/są
    prowadzone zarówno w odniesieniu do Banku, jak również do wielu innych banków
    udzielających kredytów walutowych, Bank nie wdrażałby środków zaradczych w postaci
    zawierania Ugód w przedmiotowym zakresie. Z tego względu wszelkie cechy ugody zostały
    spełnione w przedmiotowym przypadku (niewątpliwe mamy do czynienia z ugodami w
    myśl prawa cywilnego). Wyliczenie i przyznanie Klientowi Kwoty zwrotu jest zatem
    konsekwencją zgodnego uznania przez Bank i Kredytobiorcę, że część postanowień
    umownych (lub cała umowa) w ramach łączącej strony Umowy kredytu jest (lub mogłaby
    być) przedmiotem sporu. W związku z zawarciem Ugody, Klient dobrowolnie godzi się na
    odstąpienie od dochodzenia roszczeń wobec Banku w zamian za zmianę postanowień
    umowy w zakresie zobowiązań Klienta oraz odpowiadających im praw Banku.

    W świetle powyższego, mając na uwadze elementy konstrukcyjne instytucji ugody, tj. w
    szczególności fakt, że ugoda nie kreuje nowego stosunku prawnego i jest zawierana
    niejako „na tle” pierwotnego stosunku prawnego, rozliczenia z tytułu Ugody dla celów
    podatku dochodowego od osób fizycznych nie powinny być rozpatrywane w oderwaniu od
    rozliczeń dokonywanych pomiędzy Bankiem a Kredytobiorcą na podstawie Umowy
    kredytu.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy Prawo bankowe. Zgodnie z
    treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy, przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do
    dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z
    przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na
    warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z
    odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata, co do zasady, są obojętne
    podatkowo (brak przysporzenia po stronie kredytobiorcy). Wynika to m.in. z art. 14 ust. 3
    pkt 1 ustawy PIT – do przychodów (...) nie zalicza się (...) otrzymanych lub zwróconych
    pożyczek (kredytów), w tym również uregulowanych w naturze, z wyjątkiem
    skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów).
    Mając na uwadze powyższe, należy wskazać, iż sama spłata bądź otrzymanie kredytu
    powinno pozostać neutralne podatkowe.
    Tym samym, zwrot części dokonanych spłat kredytu (nieprzekraczających kwoty
    pierwotnie udzielonego kredytu) nie powinna stanowić przychodu podatkowego, gdyż taki
    zwrot nie skutkuje przysporzeniem majątkowym po stronie Kredytobiorcy. Także kwota
    zwracanych kosztów procesowych nie stanowi przysporzenia podatkowego (są to koszty
    pomniejszające majątek Kredytobiorcy, a zwrot rekompensuje te koszty), a tym samym
    nie jest to przychodem podatkowym Kredytobiorcy.
    W opisanych przypadkach Kwota zwrotu nie tworzy sytuacji, w której kwota dokonanych
    wpłat byłaby niższa niż kwota udzielonego kredytu (spłaty Kredytobiorcy stanowią co
    najmniej wartość udzielonego kredytu), a tym samym, w ocenie Banku, nie powstaje
    przysporzenie majątkowe po stronie Kredytobiorcy rozumiane jako sytuacja, gdzie kwota
    spłat nie pokrywa kwoty pierwotnie przekazanej Kredytobiorcy.
    Z uwagi na powyższe, należy uznać, iż w związku z zawarciem Ugody Kredytobiorca
    otrzymuje jedynie niejako ekwiwalent środków pieniężnych, które wcześniej na mocy
    Umowy kredytu przekazał na rzecz Banku w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych
    od otrzymanego Kredytu – zwrot kwoty, która była uprzednio poniesiona z jego własnych
    środków. Zatem kwoty te nie powodują faktycznego przyrostu w jego majątku, a jedynie
    „wyrównanie” wcześniejszego zmniejszenia w jego majątku.
    W konsekwencji, taka operacja nie spełnia celu i podstawowej przesłanki przychodu, jakim
    jest zwiększenie majątku podatnika – ani poprzez zwiększenie aktywów, ani poprzez
    zmniejszenie jego pasywów. Tym samym, nieuzasadnione byłoby opodatkowanie
    podatkiem dochodowym na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych kwot otrzymywanych na mocy Ugody tytułem zwrotu jako
    niespełniających definicji przychodu.
    Tym samym, dokonane zwroty, jako niebędące opodatkowane podatkiem dochodowym
    na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie będą
    podlegały raportowaniu na podstawie art. 42a ust. 1 ww. ustawy.
    Podejście takie, w analogicznych stanach faktycznych, znajduje odzwierciedlenie w
    indywidualnych interpretacjach podatkowych skierowanych do podatników podatku
    dochodowego od osób fizycznych, a także płatników podatku, np.:
    1. „skoro „Dodatkowa kwota” wypłacana przez Państwo w wyniku zawarcia ugody, mieścić
    się będzie w kwocie wpłacanej przez drugą stronę ugody (Klientów/podatników) podczas

    spłaty finansowania hipotecznego, jej wypłacenie nie spowoduje po stronie danego
    Klienta (podatnika) dodatkowego przysporzenia majątkowego. Tym samym, wypłata ta
    będzie dla Klientów (podatników) – a w konsekwencji również dla Państwa jako płatnika –
    podatkowo neutralna” (Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji
    indywidualnej z 29 listopada 2024 r., nr 0112-KDIL2-1.4011.676.2024.2.TR);
    2. „w związku z zawarciem Ugody Kredytobiorca otrzymuje niejako ekwiwalent środków
    pieniężnych, które wcześniej na mocy Umowy przekazał na rzecz Banku w ramach spłaty
    rat kapitałowo-odsetkowych od otrzymanego Kredytu. Kredytobiorca otrzymuje środki
    będące ekwiwalentem wydatków, które były uprzednio poniesione z jego własnych
    środków. Zatem kwoty te nie powodują faktycznego przyrostu w jego majątku, a jedynie
    „wyrównanie” wcześniejszego zmniejszenia w jego majątku. W konsekwencji, można uznać
    za Wnioskodawcą, że taka operacja nie spełnia celu przychodu jakim jest zwiększenie
    majątku podatnika – ani poprzez zwiększenie aktywów ani poprzez zmniejszenie jego
    pasywów” (Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 11
    listopada 2024 r., nr 0113-KDIPT2-2.4011.682.2024.2.ACZ);
    3. „kwota zwrócona przez bank będzie stanowić zwrot wpłaconych uprzednio przez
    Państwa rat kapitałowo-odsetkowych. Wobec tego, opisane we wniosku świadczenie
    pieniężne nie spowoduje uzyskania przez Państwa przysporzenia majątkowego,
    faktycznego przyrostu Państwa majątku. Otrzymana przez Państwa kwota będzie stanowić
    zwrot własnych pieniędzy, które wpłacili Państwo wcześniej do banku. Tym samym z tego
    tytułu nie powstanie po Państwa stronie przychód w rozumieniu przepisów ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych” (Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w
    interpretacji indywidualnej z 11 sierpnia 2025 r., nr 0115-KDST2-2.4011.351.2025.1.AP);
    1. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 6 sierpnia
    2025 r., nr 0115-KDST2-1.4011.309.2025.3.JPO;
    2. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 18 września
    2025 r., nr 0114-KDIP3-2.4011.562.2025.3.MN;
    3. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 17 września
    2025 r., nr 0114-KDIP3-2.4011.672.2025.2.MN;
    4. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 25 września
    2025 r., nr 0115-KDIT1.4011.562.2025.2.ASZ;
    5. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 26 września
    2025 r., nr 0113-KDIPT2-2.4011.717.2025.2.KR;
    6. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 26 września
    2025 r., nr 0115-KDIT1.4011.559.2025.2.AS.

    Reasumując, w związku z opisem w stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym, w ocenie
    Wnioskodawcy, Kwota zwrotu przekazywana Klientowi na podstawie Ugody, nie stanowi
    przychodu w rozumieniu ustawy PIT, a tym samym Bank nie jest zobowiązany do
    sporządzenia informacji o przychodach z innych źródeł (PIT-11) i przesłania jej
    Kredytobiorcy jako podatnikowi oraz właściwemu urzędowi skarbowemu, zgodnie z art.
    42a ust. 1 ww. ustawy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
    · dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku oraz
    · dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia ministra
      właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22 ustawy
      Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w przypadkach
      uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników).
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30poraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
    · pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
      pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
      zainkasował, objął w posiadanie”;

    · pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj.
      takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
      odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do
      swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości
      pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone
      pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów
    Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. I tak zgodnie z ww. przepisem:
      Źródłami przychodów są:
    1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo
      w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją
      rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta;
    2) działalność wykonywana osobiście;
    3) pozarolnicza działalność gospodarcza;
    4) działy specjalne produkcji rolnej;
    5) (uchylony)
    6) najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym
      charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji
      rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na
      prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku
      związanych z działalnością gospodarczą;
    7) kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych
      innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c;
    8) odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
    a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
    b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz
      prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,

    c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
    d) innych rzeczy,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy -
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany;
      8a) działalność prowadzona przez zagraniczną jednostkę kontrolowaną;
      8b) niezrealizowane zyski, o których mowa w art. 30da;
    9) inne źródła.
    Przychody z poszczególnych źródeł przychodów i zasady ich ustalania zostały
    uregulowane w art. 12-20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym
    przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Na mocy art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z
      wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c
      oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
      zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na
      podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić
      informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją
      podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje
      zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi
      skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w
      sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.
    Zwrot części lub całości nadpłaconego kapitału kredytu – wypłata „Kwoty zwrotu”
    Powzięli Państwo wątpliwość, czy Kwota zwrotu przekazywana Kredytobiorcy na
    podstawie Ugody, nie stanowi przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, a tym samym Bank nie jest zobowiązany do sporządzenia informacji o
    przychodach z innych źródeł oraz o dochodach i pobranych zaliczkach na podatek

    dochodowy (PIT-11) i przesłania jej Kredytobiorcy jako podatnikowi oraz właściwemu
    urzędowi skarbowemu, zgodnie z art. 42a ust. 1 ww. ustawy.
    Jak stanowi art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 1071):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje
    od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów,
    zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
    Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną
    ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się
    do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym
    podstawę zawarcia ugody. W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z
    którym kauzalność ugody przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć
    strony po zawarciu ugody. Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze
    wzajemnych ustępstw stron, zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku lub zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu
    istniejącego lub mogącego powstać.
    Z kolei instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997
    r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej
    ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia
    się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy
    bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji
    podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z
    definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru
    zwrotnego.

    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Jak wynika z opisu sprawy, w ramach procesu wzajemnych negocjacji pomiędzy Bankiem a
    Kredytobiorcą/Kredytobiorcami (ich pełnomocnikiem, itp.) może m.in. dochodzić do
    ustalenia kwoty/kwot podlegających wypłacie na rzecz Klienta, które mogą obejmować m.
    in. zwrot części lub całości nadpłaconego kapitału kredytu (dalej „Kwota zwrotu”).
    Maksymalna Kwota zwrotu jest ustalana jako nadwyżka (dodatnia różnica) sumy wpłat
    Klienta na rzecz Banku, dokonanych w wykonaniu Umowy kredytu (w szczególności spłaty
    rat kapitałowo-odsetkowych) do dnia zawarcia Ugody nad kwotą wypłaconego przez Bank
    Kredytobiorcy kapitału kredytu.
    W toku negocjacji, Bank oraz Klient mogą ustalić niższą Kwotę zwrotu, ale nie może być
    ona wyższa niż kwota wypłaconego przez Bank Kredytobiorcy kapitału kredytu. Jeśli wpłaty
    Klienta były dokonywane na rzecz Banku w walucie obcej, to Bank, w celu ustalenia Kwoty
    zwrotu, dokonuje ich przeliczenia na PLN. W zależność od ustaleń, przeliczenie to może
    odbywać się według średniego kursu publikowanego przez Narodowy Bank Polski z dnia
    wpłaty Klienta albo zgodnie z kursem ustalonym Umową kredytową, regulaminem lub
    podobnym dokumentem (m.in. według kursu sprzedaży, zgodnie z tabelą kursów
    obowiązującą w Banku). Kwota zwrotu obejmuje zatem część środków pieniężnych, które
    wcześniej Kredytobiorca, realizując zobowiązania wynikające z Umowy kredytu, przekazał
    na rzecz Banku, w szczególności w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych kredytu, a
    także prowizji i innych opłat (jeśli miały zastosowanie). Innymi słowy, suma wszystkich
    spłat rat kapitałowo-odsetkowych (i innych opłat) w okresie kredytowania po odjęciu
    Kwoty zwrotu jest nie niższa niż kwota pierwotnie udzielonego kredytu (brak jest zatem
    korzyści ekonomicznej u Klienta w postaci niższej sumy rzeczywistych spłat niż kwota
    otrzymanego kredytu). Jeśli suma wpłat Klienta na rzecz Banku dokonanych w wykonaniu
    Umowy kredytu do dnia zawarcia Ugody jest mniejsza niż kwota kapitału kredytu
    wypłacona przez Bank na podstawie tej umowy – ugoda nie zawiera Kwoty zwrotu.
    Wówczas to Klient jest obowiązany do zapłaty na rzecz Banku kwoty odpowiadającej tej
    niedopłacie.
    Wobec powyższego, w analizowanej sprawie należy zgodzić się z Państwem, że po stronie
    Kredytobiorców nie dochodzi do powstania przysporzenia majątkowego z tytułu
    otrzymywanej na mocy Ugody Kwoty zwrotu. Jak słusznie Państwo zauważyli, w związku z
    zawarciem Ugody Kredytobiorca otrzymuje jedynie niejako ekwiwalent środków
    pieniężnych, które wcześniej na mocy Umowy kredytu przekazał na rzecz Banku w ramach
    spłaty rat kapitałowo-odsetkowych od otrzymanego Kredytu – zwrot kwoty, która była
    uprzednio poniesiona z jego własnych środków. Zatem kwoty te nie powodują faktycznego
    przyrostu w jego majątku, a jedynie „wyrównanie” wcześniejszego zmniejszenia w jego
    majątku. W konsekwencji, można uznać za Państwem, że taka operacja nie spełnia celu
    przychodu jakim jest zwiększenie majątku podatnika – ani poprzez zwiększenie aktywów
    ani poprzez zmniejszenie jego pasywów.
    W związku z powyższym, mając na uwadze przedstawiony we wniosku stan faktyczny i
    zdarzenie przyszłe oraz powołane wyżej przepisy prawa, stwierdzam, że Kwota zwrotu
    przekazywana Kredytobiorcy na podstawie Ugody, nie stanowi dla Kredytobiorcy
    przychodu podatkowego, zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, a tym samym Bank nie jest/nie będzie zobowiązany do sporządzenia informacji
    o przychodach z innych źródeł oraz o dochodach i pobranych zaliczkach na podatek
    dochodowy (PIT-11) i przesłania jej Kredytobiorcy jako podatnikowi oraz właściwemu
    urzędowi skarbowemu, zgodnie z art. 42a ust. 1 ww. ustawy.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo
    przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zastrzec należy, że niniejsza interpretacja indywidualna stanowi rozstrzygnięcie w zakresie
    sformułowanego we wniosku pytania dotyczącego wskazania, czy Kwota zwrotu
    przekazywana Klientowi (Kredytobiorcy) na podstawie Ugody, nie stanowi przychodu w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym Bank nie
    jest zobowiązany do sporządzenia informacji o przychodach z innych źródeł oraz o
    dochodach i pobranych zaliczkach na podatek dochodowy (PIT-11) i przesłania jej
    Kredytobiorcy jako podatnikowi oraz właściwemu urzędowi skarbowemu, zgodnie z art.
    42a ust. 1 ww. ustawy i nie rozstrzyga w zakresie ustalenia, czy kwota zwracanych kosztów
    procesowych nie stanowi po stronie Kredytobiorcy przysporzenia podatkowego, a tym
    samym nie jest przychodem podatkowym Kredytobiorcy, ponieważ kwestia ta nie była
    objęta sformułowanym przez Państwa pytaniem.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do

    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.