Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.603.2025.3.ACZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-11
Teza: Skutki podatkowe zawarcia ugód z bankiem.
Słowa kluczowe: banki
kredyt-kredyt bankowy
kwota-kwota dodatkowa
nadpłata
rozporządzenie
ugody
umorzenie
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne
źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 czerwca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 11 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 4 lipca 2025 r. (data wpływu 10 lipca 2025 r.)
    oraz pismem z 26 sierpnia 2025 r. (data wpływu 28 sierpnia 2025 r.) – w odpowiedzi na
    wezwania.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    W 2002 r. wraz z byłą żoną zawarł Pan umowę kredytu hipotecznego indeksowanego do
    waluty CHF, na podstawie którego udzielono kredytu w wysokości 120 000 zł. Kredyt został
    przeznaczony na zakup i dokończenie domu położonego w (...) przy ul. (...), co stanowi
    jedną inwestycję mieszkaniową.
    Spłatę kredytu określono do dnia (...) 2027 r. Zabezpieczenie kredytu stanowiła
    ustanowiona na ww. nieruchomości hipoteka.
    W 2012 r. rozwiódł się Pan ze współkredytobiorczynią. Od tego czasu samodzielnie spłaca
    Pan kredyt.
    W 2018 r. zawarł Pan ponowny związek małżeński.
    17 lutego 2020 r. przystąpił Pan do długu wynikającego z umowy kredytu
    denominowanego do waluty CHF.
    W 2023 r. z uwagi na zawarty w umowie niedozwolony charakter postanowień umowy –
    klauzule abuzywne, złożony został pozew o unieważnienie umowy kredytowej. Sprawa
    toczy się przed Sądem (...) w (...).
    W 2024 r. wytoczył Pan wraz z obecną żoną postępowanie sądowe w zakresie umowy
    kredytu, gdzie przystąpił Pan do długu.
    (...) maja 2025 r. zawarł Pan wraz z obecną żoną ugodę z (...). Kredyt był przeznaczony na
    jedną inwestycję mieszkaniową. Bank umorzył pozostałe zadłużenie oraz zwrócił kwotę
    dodatkową w wysokości 29 000 zł, stanowiącą różnicę między spłatami dokonanymi przez
    małżonkę a kapitałem udostępnionym przez Bank w walucie PLN.
    Otrzymał Pan propozycję ugody co do kredytu z 2002 r. Bank zaproponował rozliczenie na
    podstawie nominalnych kwot świadczeń. Przyjął, że kwota kapitału wynosi 120 000 zł, zaś
    suma świadczeń tytułem rat kapitałowo-odsetkowych oraz kosztów okołokredytowych
    wynosi 189 959,16 zł.
    W treści ugody nie ma informacji o umorzeniu salda w CHF. Bank wskazuje, że dochodzi
    do rozliczenia na podstawie wyżej wskazanych świadczeń i zwraca kwotę 69 696,16 zł.
    Byłaby to jedyna ugoda podpisana przez współkredytobiorczynię, zaś druga podpisana
    przez Kredytobiorcę.
    W uzupełnieniu wniosku z 4 lipca 2025 r. wskazał Pan, że nie korzystał Pan wcześniej z
    zaniechania poboru podatku w związku z umorzeniem wierzytelności z tytułu kredytu
    mieszkaniowego.
    Na pytanie Organu o treści cyt.: „W związku z planowaną ugodą z bankiem w odniesieniu
    do kredytu zaciągniętego w 2002 r., proszę wskazać:
      czy kredyt został udzielony przez podmiot, którego działalność podlega nadzorowi
      państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania
      kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich

      podmiotów?”, wskazał Pan, że tak, kredyt został udzielony przez podmiot, którego
      działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem
      finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw
      regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów;
      „kiedy dojdzie do zawarcia ugody z bankiem i kto będzie stroną zawartego
      porozumienia?”, wskazał Pan, że w październiku 2025 r., Stroną będzie Pan, Pana
      była żona oraz bank;
      „czy w ramach ugody z bankiem nastąpi „przewalutowanie” zaciągniętego kredytu?”,
      wskazał Pan, że w ramach ugody nie nastąpi „przewalutowanie” zaciągniętego
      kredytu.
    W odniesieniu do kwoty 69 696,16 zł:
      nie będzie stanowić nadwyżki powstałej w wyniku zmiany waluty kredytu;
      będzie stanowić zwrot na rzecz Kredytobiorców wynikający z przekazanych wcześniej
      na rzecz banku rat kapitałowo-odsetkowych i będzie mieściła się w kwocie wpłaconej
      przez Kredytobiorców do banku tytułem spłaty zadłużenia;
      nie będzie stanowiła kwoty dodatkowej;
      nie będzie świadczeniem związanym z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania
      ujemnego oprocentowania.
    W związku z zawarciem (...) maja 2025 r. ugody z Bankiem, w odniesieniu do kredytu do
    którego przystąpił Pan z obecną żoną, wskazał Pan:
      umowa o kredyt została zawarta (...) 2007 r. na okres 360 miesięcy;
      kredyt został udzielony przez podmiot, którego działalność podlega nadzorowi
      państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania
      kredytów;
      umowa została zawarta przez A i B.C.;
      wszyscy kredytobiorcy odpowiadali za spłatę kredytu solidarnie;
      celem kredytu była rozbudowa, nadbudowa oraz zmiana konstrukcji dachu budynku
      mieszkalnego jednorodzinnego położonego w (...) przy ul. (...) wraz ze zmianą
      sposobu użytkowania poddasza na cele mieszkaniowe;
      nieruchomość położona jest w Polsce i zabudowana budynkiem mieszkalnym;
      kredyt był kredytem hipotecznym zaciągniętym na cele mieszkaniowe, o których
      mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych;
      przystąpił Pan do długu wynikającego z ww. umowy kredytu w formie aneksu do
      umowy kredytu;
      kredyt był zabezpieczony hipotecznie;
      na kwotę umorzenia składały się: kapitał (pozostała do spłaty kwota kredytu) – 51
      582,19 CHF, odsetki zapadłe niespłacone – 1 604,23 CHF, odsetki zawieszone – 30,60
      CHF oraz odsetki bieżące – 33,83 CHF;
      umorzenie dotyczyło wszystkich Kredytobiorców;

      w ramach ugody nastąpiło „przewalutowanie” zaciągniętego kredytu.
    W zakresie kwoty 29 000 zł:
      kwota została wypłacona w czerwcu 2025 r.;
      kwota nie stanowiła nadwyżki (nadpłaty) powstałej w wyniku zmiany waluty z franka
      szwajcarskiego na polski złoty (przewalutowania);
      kwota stanowiła zwrot na rzecz Kredytobiorców wynikający z przekazanych wcześniej
      na rzecz banku rat kapitałowo-odsetkowych i mieści się w kwocie wpłaconej przez
      Kredytobiorców do banku tytułem spłaty zadłużenia. Została określona jako kwota
      dodatkowa.
    W uzupełnieniu wniosku z 26 sierpnia 2025 r. wskazał Pan, że w związku umową kredytu z
    2002 r. złożył Pan w 2023 r. z uwagi na zawarty w umowie niedozwolony charakter
    postanowień umowy – klauzule abuzywne, pozew o unieważnienie umowy kredytowej
    przed Sądem (...) w (...).
    Na pytanie Organu o treści cyt.: „Czy w ugodzie z bankiem dotyczącej umowy kredytu z
    2002 r.:
      zostanie potwierdzone, że umowa kredytowa jest ważna, lecz Strony zmieniają jej
      treść poprzez ponowne przeliczenie należności kredytowych (w ugodzie
      Kredytobiorcy i bank ustalą zasady przeliczenia wzajemnych świadczeń inne niż
      wynikały z pierwotnej treści umowy o kredyt)? bądź
      dojdzie do rozliczenia wzajemnych roszczeń, tj. Kredytobiorcy oddadzą bankowi całą
      kwotę kredytu, jaką bank dał Kredytobiorcom do dyspozycji zgodnie z umową
      kredytową, a bank odda Kredytobiorcom wszystkie środki wpłacone przez
      Kredytobiorców w trakcie trwania umowy kredytowej?”
    wskazał Pan, że dojdzie do rozliczenia wzajemnych roszczeń, tj. Kredytobiorcy oddadzą
    bankowi całą kwotę kredytu jaką bank dał Kredytobiorcom do dyspozycji zgodnie z
    umową kredytową, a bank odda Kredytobiorcom wszystkie środki wpłacone przez
    Kredytobiorców w trakcie trwania umowy kredytowej.
    Kwota 69 696,16 zł zostanie wypłacona po połowie na D (Pana) i E.F.
    Nie jest Pan właścicielem ani współwłaścicielem nieruchomości położonej w (...).
    Celem, na który zaciągnięto (...) 2007 r. kredyt, jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych
    jednego gospodarstwa domowego.
    Kredyt zaciągnięty (...) 2007 r. został zabezpieczony hipoteką na gruntach rolnych
    zabudowanych przy ul. (...) w (...).
    Pytania (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)

      1. Czy od umorzonej kwoty wierzytelności w ugodzie z (...) maja 2025 r., jest Pan
        zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego?
      2. Czy od kwoty wypłaconej Panu przez bank wynoszącej 29 000 zł, jest Pan
        zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego?
      3. Czy w związku z brakiem informacji w ugodzie dotyczącej umowy kredytu z 2002 r. o
        umorzeniu kwoty wierzytelności a jedynie o wypłacie świadczenia, jest Pan
        zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego, mimo zawarcia ugody z innym
        bankiem?
      4. Czy od wypłaconej kwoty 69 696,16 zł, jest Pan zobowiązany do zapłaty podatku
        dochodowego?
      5. Czy w przypadku zwrócenia kwoty 69 696,16 zł na drugiego kredytobiorcę, który
        dotychczas nie zawierał żadnej ugody, a z którym nie pozostaje w związku
        małżeńskim, po Pana stronie powstaje przychód?
    Pana stanowisko w sprawie (ostatecznie doprecyzowane w uzupełnieniu wniosku)
    W Pana ocenie, w odniesieniu do pytania nr 1, nie jest Pan zobowiązany do opłacenia
    podatku dochodowego od kwoty umorzonej wierzytelności przy ugodzie z (...) maja 2025 r.
    W Pana ocenie, w odniesieniu do pytania nr 2, nie jest Pan zobowiązany do opłacenia
    podatku dochodowego od otrzymanej kwoty 29 000 zł.
    W Pana ocenie, w odniesieniu do pytania nr 3, nie jest Pan zobowiązany do opłacenia
    podatku dochodowego od kwoty umorzonej wierzytelności przy ugodzie kredytu z 2002 r.
    wobec braku informacji o umorzeniu wierzytelności w treści ugody.
    W Pana ocenie, w odniesieniu do pytania nr 4, nie jest Pan zobowiązany do opłacenia
    podatku dochodowego od otrzymanej kwoty 69 696,16 zł.
    W Pana ocenie, w odniesieniu do pytania nr 5, nie jest Pan zobowiązany do opłacenia
    podatku dochodowego od otrzymanej kwoty 69 696,16 zł.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:

      dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i
      52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku
      oraz
      dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia
      ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22
      ustawy Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w
      przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem
      podatników).
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
      pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
      zainkasował, objął w posiadanie”;
      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj.
      takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
      odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do
      swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości
      pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej
      określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.

    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    źródłem przychodów są „inne źródła”.
    Stosownie natomiast do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Zwrot przez bank środków pieniężnych
    Ugoda – jako jeden z typów umów – regulowana jest przepisami Kodeksu cywilnego.
    Zgodnie z art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 1071):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje
    od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów,
    zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.

    Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną
    ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się
    do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym
    podstawę zawarcia ugody.
    W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z którym kauzalność ugody
    przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć strony po zawarciu ugody.
    Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze wzajemnych ustępstw stron,
    zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub
    zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu istniejącego lub mogącego powstać.
    Instytucja kredytu została natomiast uregulowana przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na
      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach
      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady –
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Z kolei, zasady i skutki dokonywania kompensaty (potrącenia) reguluje przepis art. 498
    ustawy Kodeks cywilny, zgodnie z którym:
      § 1. Gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami,
      każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli
      przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone
      tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone
      przed sądem lub przed innym organem państwowym.
      § 2. Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości
      wierzytelności niższej.
    Potrącenie wierzytelności jest jedną z form wygaśnięcia zobowiązania w wyniku
    wykonania świadczenia przez umorzenie wzajemnych wierzytelności między stronami.
    Wygaśnięcie zobowiązania przez potrącenie, czyli kompensata wierzytelności, następuje

    wówczas, jeżeli jedna strona jest w stosunku do drugiej dłużnikiem i jednocześnie
    wierzycielem, tj. ma zarówno wierzytelność, jak i zobowiązanie względem tej drugiej
    strony. Potrącenie, mimo że dotyczy świadczeń tego samego rodzaju (z reguły
    pieniężnych), prowadzi do zaliczenia jednej wierzytelności na poczet drugiej. Dochodzi w
    ten sposób do zaspokojenia wierzyciela i osiągnięcia tym samym celu zobowiązania. Na
    skutek potrącenia wierzytelności obydwu stron umarzają się nawzajem do wysokości
    wierzytelności niższej. Instytucja potrącenia jest substytutem świadczenia, dzięki któremu
    dłużnik płaci swój dług i zwalnia się z zobowiązania. W momencie potrącenia następuje
    faktyczne spełnienie świadczenia. Potrącenie jest więc formą wykonania zobowiązania, do
    którego, w myśl art. 503 Kodeksu cywilnego, stosuje się przepisy o zaliczeniu zapłaty.
    Wprawdzie przez potrącenie strony nie otrzymują efektywnie należnych im świadczeń, ale
    wskutek zaliczenia wierzytelności jednej z nich na poczet wierzytelności drugiej każda ze
    stron zostaje zwolniona ze swego długu, co pozwala uznać ich długi za spłacone. Tym
    samym potrącenie jako sposób wygaszenia stosunku zobowiązaniowego uznaje się za
    równoważny spełnieniu świadczenia (zapłacie).
    W sytuacji, gdy dojdzie do umorzenia należności poprzez potrącenie wierzytelności, u
    stron nie wystąpi przychód podatkowy. Przychód podatkowy wystąpiłby wówczas, gdy
    doszłoby do częściowej kompensaty wierzytelności, a wierzyciel zwolniłby dłużnika z
    pozostałej części długu.
    Pana skutki podatkowe z tytułu wypłaty przez bank określonej kwoty w związku z ugodą
    zawartą w maju 2025 r. i dotyczącą kredytu zaciągniętego w 2007 r.
    Wobec powyższego, skoro jak wskazał Pan we wniosku i jego uzupełnieniu – kwota
    pieniężna wypłacona Panu przez bank w czerwcu 2025 r. stanowiła zwrot na rzecz
    Kredytobiorców wynikający z przekazanych wcześniej na rzecz Banku rat kapitałowo-
    odsetkowych i mieści się w kwocie wpłaconej przez Kredytobiorców do banku tytułem
    spłaty zadłużenia, to stwierdzam, że zwrot ten nie stanowi dla Pana przychodu.
    Czynność ta nie spowodowała uzyskania przez Pana przysporzenia majątkowego, wzrostu
    Pana majątku.
    Pieniądze te nie są Pana przychodem w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanym do źródła, o którym mowa w art. 10 ust.
    1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy i ich uzyskanie nie skutkuje po Pana stronie
    powstaniem obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz
    obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych od wypłaconej przez
    bank kwoty.
    Pana skutki podatkowe z tytułu ugody, którą zawrze Pan w październiku 2025 r. i która
    będzie dotyczyła kredytu zaciągniętego w 2002 r.
    Jak wynika z opisu sprawy, w związku z ugodą, którą zawrze Pan z bankiem w październiku
    2025 r. i która będzie dotyczyła kredytu zaciągniętego w 2002 r., dojdzie do rozliczenia
    wzajemnych roszczeń, tj. Kredytobiorcy oddadzą bankowi całą kwotę kredytu, jaką bank
    dał Kredytobiorcom do dyspozycji zgodnie z umową kredytową, a bank odda
    Kredytobiorcom wszystkie środki wpłacone przez Kredytobiorców w trakcie trwania
    umowy kredytowej. W treści ugody nie ma informacji o umorzeniu salda w CHF. Bank
    wskazuje, że dochodzi do rozliczenia na podstawie wyżej wskazanych świadczeń i zwraca
    kwotę 69 696,16 zł. Kwota ta będzie stanowić zwrot na rzecz Kredytobiorców wynikający z
    przekazanych wcześniej na rzecz banku rat kapitałowo-odsetkowych i będzie mieściła się
    w kwocie wpłaconej przez Kredytobiorców do banku tytułem spłaty zadłużenia.
    Wobec powyższego, skoro w wyniku potrącenia wzajemnych roszczeń Kredytobiorcy (Pan
    i Pana była żona) oddadzą bankowi całą kwotę kredytu, jaką bank dał Kredytobiorcom do
    dyspozycji zgodnie z umową kredytową, a bank odda Kredytobiorcom wszystkie środki
    wpłacone przez Kredytobiorców w trakcie trwania umowy kredytowej – to stwierdzam, że
    taki zwrot nie będzie spełniał celu przychodu jakim jest zwiększenie majątku podatnika ani

    poprzez zwiększenie aktywów, ani poprzez zmniejszenie jego pasywów. Po stronie
    kredytobiorcy nie dochodzi do powstania przysporzenia majątkowego, bowiem otrzymuje
    on z powrotem zwrot swoich własnych środków, które wcześniej wpłacił tytułem spłaty
    zaciągniętego kredytu.
    Zatem, kwota zwrotu, którą bank Panu wypłaci nie będzie Pana przychodem w rozumieniu
    art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanym do źródła, o
    którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy i jej uzyskanie nie
    będzie skutkowało po Pana stronie powstaniem obowiązku podatkowego w podatku
    dochodowym od osób fizycznych oraz obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego od
    osób fizycznych od wypłaconej przez bank kwoty.
    Również w przypadku zwrócenia przez bank kwoty na drugiego kredytobiorcę w
    związku z potrąceniem wzajemnych roszczeń między Stronami, po Pana stronie nie
    powstanie przychód podatkowy. W takim przypadku nie uzyska Pan faktycznie korzyści
    majątkowej, która mogłaby zostać potraktowana jako trwałe przysporzenie w Pana
    majątku, spełniając w ten sposób definicję przychodu podlegającego opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    W odniesieniu natomiast do Pana wątpliwości, czy w związku z brakiem informacji w
    ugodzie dotyczącej umowy kredytu z 2002 r. o umorzeniu kwoty wierzytelności, a
    jedynie o wypłacie świadczenia jest Pan zobowiązany do zapłaty podatku
    dochodowego, mimo zawarcia ugody z innym bankiem wyjaśniam, że w Pana sytuacji,
    w związku z planowanym zawarciem w październiku 2025 r. ugody z bankiem dojdzie
    do umorzenia należności poprzez potrącenie wzajemnych wierzytelności z tytułu
    kredytu między Stronami, tj. między Panem i Pana byłą żoną a bankiem.
    W takiej sytuacji nie wystąpi u Pana przychód podatkowy i nie będzie Pan zobowiązany do
    zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu.
    Przychód podatkowy wystąpiłby w sytuacji, gdyby w wyniku zawarcia ugody doszłoby do
    umorzenia Panu przez bank części wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego poprzez
    zwolnienie Pana z pozostałej do spłaty części długu, co jednak – jak wynika z opisu sprawy
    – w przypadku zawarcia ugody w październiku 2025 r. nie będzie miało miejsca.
    W przedmiotowej sprawie bez znaczenia będzie miała kwestia zawarcia przez Pana ugody
    z innym bankiem.
    Umorzenie wierzytelności w związku z zawartą w maju 2025 r. ugodą z bankiem
    Jak wskazano wyżej, otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia
    się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy
    bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Należy w tym miejscu wyjaśnić, że umorzenie wierzytelności następuje w przypadku
    zwolnienia z długu, czyli zrzeczenia się przez wierzyciela z prawa do wierzytelności, bez
    uzyskania świadczenia ze strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik
    je przyjmie, powoduje, że zobowiązanie wygasa.
    Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy Kodeks
    cywilny:
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Tak więc, dla umorzenia wierzytelności koniecznym jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w
    wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).
    Tym samym, wartość umorzonych Panu kwot wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego
    (kwoty kapitału i odsetek), na podstawie zawartej w maju 2025 r. ugody z bankiem,

    stanowi przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych z tytułu nieodpłatnych świadczeń, klasyfikowany do źródła, o którym mowa w
    art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy.
    Zaniechanie poboru podatku
    Zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2024
    r. poz. 102 ze zm.):
      1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od
        kwot:
      1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
        przypadku gdy:
      a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
        mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy
        kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji
        mieszkaniowej, oraz
      b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
        zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
        mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
        mieszkaniowej;
      2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
        udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub
        indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu
        zastosowania ujemnego oprocentowania.
      2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
      1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
      2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
      3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
        umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
        szczególności ubezpieczeń.
      3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne
        niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
        dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 z późn. zm.),
        zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z
        tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego
        zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje
        do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
      4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym
        lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o
        którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu
        kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie
        wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.
      5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie
        się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
      1) jednego gospodarstwa domowego albo
      2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
        mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
        fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy

        podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
        podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).
      6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
        gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal
        mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub
        wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
      7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
        inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
        osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
        zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Z kolei § 4 cytowanego rozporządzenia stanowi, że:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów
      (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Stosownie do § 4a tego rozporządzenia:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, w przypadku pożyczek, o których mowa w §
      3 ust. 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia
      2025 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Natomiast w myśl § 3 komentowanego rozporządzenia:
      1. Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
        rozumieć kredyt, który został:
      1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
        podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
        uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
        zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
      2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
        nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
        prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
        udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
      3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
      2. Za kredyt mieszkaniowy uważa się również pożyczkę, o ile spełnia warunki
        określone w ust. 1.
    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
      a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
      b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału
        w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
        lub udziału w takim prawie,
      c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
        tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego

        gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału
        w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten
        zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
      d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
      e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Dochody, od których zaniechano poboru podatku nie są wykazywane w zeznaniach
    rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do urzędu skarbowego.
    Wobec powyższego, ww. zaniechanie poboru podatku znajdzie zastosowanie do
    umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na
    cele mieszkaniowe i zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych przed dniem 15 stycznia
    2015 r. przez podmioty uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych
    ustaw, w przypadku, gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej
    inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego –
    gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji
    mieszkaniowej oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu
    mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
    wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż
    określona w lit. a) inwestycji mieszkaniowej (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. b ww. rozporządzenia).
    Istotne jest, żeby kredyt mieszkaniowy został przeznaczony na wydatki, o których mowa w
    art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Pana skutki podatkowe z tytułu umorzenia wierzytelności w związku z zawartą w maju
    2025 r. ugodą z bankiem
    W konsekwencji, stwierdzam, że kwota wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego
    zaciągniętego w 2007 r., która została Panu umorzona przez bank w maju 2025 r. (kwota
    kapitału i odsetek), stanowi dla Pana przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu nieodpłatnych świadczeń,
    klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    W stosunku do tego przychodu związanego z umorzeniem wierzytelności z tytułu kredytu
    hipotecznego zaciągniętego w 2007 r. na rozbudowę, nadbudowę oraz zmianę konstrukcji
    dachu budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz ze zmianą sposobu użytkowania
    poddasza na cele mieszkaniowe, który uzyskał Pan w maju 2025 r. (kwoty kapitału i
    odsetek), zastosowanie znajdzie zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób
    fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.
    Zatem, nie jest Pan zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z
    tytułu umorzenia w maju 2025 r. przez bank, kwoty wierzytelności z tytułu ww. kredytu
    hipotecznego (kwoty kapitału i odsetek).

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Pan
    przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

    Podkreślam, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa
    podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy
    kontrolnego. Wydając interpretacje opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub
    zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzę postępowania
    dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu
    wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego
    materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem
    interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja
    podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą
    postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie
    jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne. Nie prowadzę postępowania dowodowego,
    ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku.
    Ponadto, wskazuję, że z uwagi na to, iż interpretacje prawa podatkowego wydawane są w
    indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja
    podatkowa – niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie Pana. Nie wywołuje skutków
    prawnych dla innych osób (np. współkredytobiorców).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.