Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.649.2025.3.KS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-07
Teza: Uznania sprzedaży działki nr 1 za sprzedaż dokonaną w
ramach działalności gospodarczej oraz ustalenia kto z Państwa
powinien zostać uznany za podatnika podatku od towarów i
usług z tytułu tej sprzedaży.
Słowa kluczowe: małżeństwo
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Opis zdarzenia przyszłego

Małżonkowie A.A. i B.B. (dalej Wnioskodawcy) nabyli w roku 2014 do swojego majątku
    wspólnego nieruchomość gruntową niezabudowaną - działka 1 położoną w (...). Na
    podstawie aktu notarialnego Wnioskodawcy nabyli tę działkę od osób fizycznych
    nieprowadzących działalności gospodarczej. Zgodnie z aktem notarialnym został pobrany
    podatek od czynności cywilnoprawnych. Wnioskodawcy nie mieli prawa do odliczenia
    podatku VAT.
    Nieruchomość ta przeznaczona jest w miejscowym planie zagospodarowania
    przestrzennego jako nieruchomość budowlana - tereny zabudowy usługowej. Obecnie
    teren nie jest zabudowany. Nieruchomość ta nie była wydzierżawiana.
    W 2023 roku Wnioskodawcy pozyskali pozwolenie na budowę (na tej nieruchomości oraz
    na nieruchomości 2) w zakresie budynku handlowo-usługowego wraz z garażem
    podziemnym, z budową instalacji wewnętrznych: wodno-kanalizacyjnych, c.o.,
    elektrycznej, wentylacji mechanicznej i klimatyzacji, budową instalacji wewnętrznych poza
    budynkiem: elektrycznej, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej z wewnętrznym
    układem komunikacyjnym: dojazdem, dojściami do budynku i miejscami postojowymi.
    Dodatkowo Wnioskodawcy doprowadzili lub są w trakcie doprowadzania mediów do tej
    działki, w tym uzgodnienia w zakresie przyłącza do sieci wodociągowej, budowy stacji
    transformatorowej odbiorcy 15/0,4 kV zasilającej budynek handlowo-usługowy z garażem
    podziemnym na działce nr 1 i 2, uzgodnienia w sprawie projektu kanalizacji opadowej i
    decyzję w tej sprawie.
    Na każdym z powyżej opisanych dokumentów widnieje tylko jeden z Wnioskodawców -
    Pan A.A.
    W 2021 roku Wnioskodawcy nabyli przyległą działkę (2), która pozwoli na doprowadzenie
    drogi dojazdowej do przedmiotowej działki. Z uwagi na sprzedaż działki 1, w przyszłości
    działka ta (2) również zostanie zbyta temu samemu nabywcy. Nabycie działki 2 nastąpiło
    do majątku wspólnego Wnioskodawców. W tym okresie, tj. od sierpnia 2020 roku do
    października 2024 roku A.A. prowadził jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie
    wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi. Działalność nigdy
    nie obejmowała obrotu nieruchomościami, czy pośrednictwa w zakresie obrotu
    nieruchomościami.
    Akt notarialny wskazuje, że nabycie tej działki było opodatkowane podatkiem od towarów
    i usług, a sprzedawca wystawił fakturę na dane firmy A.A. Jednakże działka ta nie została
    wprowadzona do majątku firmy, jak również nie został odliczony podatek VAT.

    Pozwolenie na budowę, jak i przyłącza mediów Wnioskodawcy pozyskali lub są w trakcie
    pozyskiwania, na własny rachunek, za pośrednictwem wyspecjalizowanych firm czy osób,
    przy czym stroną tych postępowań jest jeden z Wnioskodawców - Pan A.A.
    Obecnie Wnioskodawcy planują sprzedaż nieruchomość wraz z pozwoleniem na budowę i
    innymi uzyskanymi dokumentami.
    Działki nie były ogłaszane na portalach internetowych. Wnioskodawcy nie angażowali
    pośredników do sprzedaży tej działki.
    Wnioskodawcy planują sprzedać działkę 1. Po sprzedaży tej działki Wnioskodawcy planują
    również przenieść własność działki numer 2 na Nabywcę.
    Przedmiotem interpretacji jest wyłącznie sprzedaż działki numer 1, ale z uwzględnieniem,
    że w przyszłości również będzie zbyta działka numer 2.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
    Pan A.A. nie jest zarejestrowany jako czynny podatnik podatku od towarów i usług.
    Pani B.B. nie jest zarejestrowana jako czynny podatnik podatku od towarów i usług.
    Działka 1 została nabyta w drodze umowy kupna.
    Działka nabyta została w celach inwestycyjnych, lokaty kapitału.
    Oprócz wskazanych w opisie sprawy czynności, Wnioskodawcy nie dokonywali żadnych
    innych czynności.
    Wszystkie media czyli: przyłącze prądu, przyłącze wody, przyłącze do kanalizacji sanitarnej
    i deszczowej są zaprojektowane, a projekty mają aktualne uzgodnienia dostawców.
    Wykonanie zaś tych przyłączy będzie dopiero możliwe po wybudowaniu budynku.
    Działka nie była wynajmowana ani nie była wykorzystywana na cele związane z
    działalnością gospodarczą prowadzoną przez Pana A.A. W najbliższej przyszłości działka
    zostanie sprzedana.
    Działka nie była wynajmowana ani nie była wykorzystywana na cele związane z
    działalnością gospodarczą prowadzoną przez Panią B.B. W najbliższej przyszłości działka
    zostanie sprzedana.
    Działka nie była i nie będzie wykorzystywana na cele prywatne Pana A.A.
    Działka nie będzie wykorzystywana w inny sposób niż opisany w stanie faktycznym. Nie
    była wykorzystywana do działalności gospodarczej Pani B.B. Z uwagi na wspólność
    majątkową małżeńską, Pani B.B. będzie stroną umowy sprzedaży działki. Pozwolenia i
    decyzje dotyczące doprowadzenia mediów zostały uzyskane przez A.A. w uzgodnieniu z
    Panią B.B. Pani B.B. nie brała czynnego udziału w pozyskaniu tych dokumentów, ale
    wyrażała zgodę na ich pozyskanie.
    Działka nr 1 nie była/nie będzie udostępniana osobom trzecim do dnia sprzedaży na
    podstawie umów cywilnoprawnych (najem, dzierżawa, użyczenie).
    Nie doszło jeszcze do przeniesienia własności działki.
    Nabywca jest znany Wnioskodawcom. Działka nie była ogłaszana na portalach
    sprzedażowych.
    Została zawarta umowa przedwstępna w formie aktu notarialnego z 19 sierpnia 2025
    roku. Stroną umowy przedwstępnej byli małżonkowie (z uwagi na współwłasność
    majątkową małżeńską). Wnioskodawcy z dniem podpisania umowy przedwstępnej wydali
    Nieruchomość w posiadanie Kupującemu. Wszelkie korzyści i ciężary związane z tą
    Nieruchomością przechodzą na Kupującego. Wnioskodawcy wyrazili zgodę na rozpoczęcie
    budowy budynku usługowo-handlowego przez Kupującego.

    Dodatkowo Wnioskodawcy zobowiązali się do uzyskania i przedłożenia: aktualnego
    wypisu z rejestru gruntów, wyrysu z mapy ewidencyjnej aktualne zaświadczenie o
    przeznaczeniu działki, zaświadczenia że działka nie jest objęta uproszczonym planem
    urządzenia lasu lub decyzją (w tej sprawie), zaświadczenia, że działka nie leży w terenach
    objętych strefą obszaru zdegradowanego oraz obszaru rewitalizacji i w specjalnej strefie
    ekonomicznej, indywidualnej interpretacji podatkowej o koniczności naliczenia bądź
    zwolnienia z naliczenia podatku VAT. Wnioskodawcy zobowiązali się nie dokonywać
    żadnych czynności prawnych ani faktycznych mogących spowodować obciążenie lub
    zmniejszenie wartości przedmiotu umowy. Wnioskodawcy wyrazili zgodę na wpis
    roszczenia w księgach wieczystych.
    Kupującemu nie zostało udzielone pełnomocnictwo.
    Wnioskodawcy dokonywali wcześniej sprzedaży innych nieruchomości (poza
    wymienionymi w opisie sprawy):
                      2  22 mieszkania o pow. 51 m oraz 63 m, przy (...). Zakup obydwu mieszkań nastąpił
        od dewelopera w 2004 roku,
                      21 mieszkanie o pow. 81 m zlokalizowane (...).
    Zakup nastąpił w 1999 roku od dewelopera. Zakup nastąpił na cele inwestycyjne - lokata
    kapitału oraz najem. Mieszkania te były wynajmowane. Mieszkania te zostały sprzedane.
    Sprzedaż nie była opodatkowana podatkiem VAT. W chwili sprzedaży właściciele B.B. i A.A.
    nie byli czynnymi podatnikami VAT.
    Wnioskodawcy nie posiadają innych nieruchomości (poza tymi, wskazanymi we wniosku)
    przeznaczonych w późniejszym czasie do sprzedaży.
    Pytania
      1. Czy sprzedaż działki 1 będzie traktowana jako czynność wykonana w ramach
        działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT?
      2. Kto będzie podatnikiem podatku od towarów i usług?
    Stanowisko Zainteresowanych (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    Podatnikami - według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy - są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Zdaniem Wnioskodawców, sprzedaż działki 1 będzie traktowana jako czynność wykonana
    w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT. Podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być jeden z Wnioskodawców.
    UZASADNIENIE
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą o VAT”, opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne
    świadczenie usług na terytorium kraju.
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach -
    rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 7 ust 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust 1 pkt 1,
    rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 ustawy, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o
    sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług
    na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

    Zgodnie z przedstawionymi przepisami, zarówno grunty, jak i budynki, spełniają definicję
    towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność
    odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Należy zaznaczyć, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art.
    7 ustawy, podlega jednak opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby
    dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza, obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto,
    działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, „Podatnikiem jest każda osoba
    prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez
    względu na cel czy też rezultaty takiej działalności”. „Działalność gospodarcza” obejmuje
    wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z
    górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za
    takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób
    ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu
    dochodu.
    Jednocześnie w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że, Państwa
    członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji
    związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności jednej
    z następujących transakcji:

      1) dostawa budynku lub części budynku oraz związanego z nim gruntu, przed
        pierwszym zasiedleniem;
      2) dostawa terenu budowlanego.
    W myśl art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE Rady, do celów ust. 1 lit. b „teren
    budowlany” oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren
    budowlany przez państwa członkowskie. Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem
    podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje
    czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością
    zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów,
    handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
    wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie - czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zaplata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko, np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności
    określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną może być, np.: nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych J. S. przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz E. K. i H. J.-K.
    przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności
    związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być
    uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji
    sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi
    prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami
    stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Inaczej jest natomiast - wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9

    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym. Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie
    analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w
    której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92
    (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży
    przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalność gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być, np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w
    ramach majątku prywatnego.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy. W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży,
    przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj.
    majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych
    czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie
    przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady
    bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.
    Na profesjonalny charakter podejmowanych działań może wskazywać fakt, że
    Wnioskodawcy pozyskał decyzję pozwolenie na budowę budynku usługowego. Charakter
    tego budynku jednoznacznie wskazuje, że nie jest to przedmiot, który mógłby być
    wykorzystany w celach prywatnych. Dodatkowo Wnioskodawcy nabyli działkę przyległą (2),
    na której można doprowadzić dojazd do działki (1).
    Pozyskują również dokumenty dotyczące przyłączy mediów czy budowy stacji
    transformatorowej.
    Te wszystkie działania podejmowane przez Wnioskodawców powodują, że należy uznać,
    że w świetle orzecznictwa TSUE sprzedaż działki 1 następuje w ramach działalności
    gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, a tym samym
    Wnioskodawcy będą podatnikami tego podatku.
    Ad. 2
    Towarem jest też udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości.
    Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE
    Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
    dodanej (Dz. Urz. UE. L Nr 347 z 11 grudnia 2006 str. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą
    2006/112/WE Rady”.
    Zaznaczenia wymaga, że na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług,
    również zbycie udziału w towarze, (np. współwłasności nieruchomości) stanowi odpłatną
    dostawę towarów. Powyższe potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w
    uchwale 7 sędziów z 24 października 2011 r. sygn. akt I FPS 2/11.

    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), zwanej dalej
    Kodeksem cywilnym.
    Na mocy art. 195 Kodeksu cywilnego, własność tej samej rzeczy może przysługiwać
    niepodzielnie kilku osobom (współwłasność).
    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku
    podmiotom. Do współwłasności stosuje się - jeśli co innego nie wynika z przepisów
    poświęconych specjalnie tej instytucji - przepisy odnoszące się do własności.
    Należy zatem uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną
    postacią prawną własności.
    Jak stanowi art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego, współwłasność jest albo współwłasnością w
    częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną.
    Na podstawie art. 196 § 2 Kodeksu cywilnego, współwłasność łączną regulują przepisy
    dotyczące stosunków, z których ona wynika. Do współwłasności w częściach ułamkowych
    stosuje się przepisy niniejszego działu.
    W świetle art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego, nieruchomościami są części powierzchni
    ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z
    gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych
    stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.
    Przepis art. 198 Kodeksu cywilnego stanowi, że, każdy ze współwłaścicieli może
    rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli.
    Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu
    na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez
    zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że
    współwłaściciel może zbyć swój udział.
    Powyższe przepisy wskazują, że w przypadku współwłasności małżeńskiej, każdy z
    właścicieli może rozporządzać całym majątkiem.
    W tym miejscu zauważyć, że kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami
    reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023
    r. poz. 2809 ze zm.).
    Stosownie do art. 31 § 1 ustawy - Kodeks rodzinny i opiekuńczy, powstaje między
    małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca
    przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez obojga małżonków lub przez
    jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością
    ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, w czasie trwania wspólności
    ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. Nie może
    również rozporządzać ani zobowiązywać się do rozporządzania udziałem, który w razie
    ustania wspólności przypadnie mu w majątku wspólnym lub w poszczególnych
    przedmiotach należących do tego majątku.
    W myśl art. 36 § 1 oraz § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, oboje małżonkowie są
    obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w szczególności udzielać sobie
    wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o wykonywaniu zarządu majątkiem
    wspólnym i o zobowiązaniach obciążających majątek wspólny.

    Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że
    przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które
    dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym czynności
    zmierzające do zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, zgoda drugiego małżonka
    jest potrzebna do dokonania czynności prawnej prowadzącej do zbycia, obciążenia,
    odpłatnego nabycia nieruchomości lub użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej
    do oddania nieruchomości do używania lub pobierania z niej pożytków. Na mocy zapisu
    zawartego w art. 43 § 1 cyt. Kodeksu, oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku
    wspólnym.
    W świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 3 kwietnia 2025 r. sygn. C-
    213/24, należałoby przyjąć, że wspólność ustawowa małżeńska jest osobnym podatnikiem
    podatku od towarów i usług, jednak praktyka oraz przepisy ustawy o VAT nie wprowadzają
    takiej możliwości.
    Art. 15 określa kto jest podatnikiem tego podatku - wprowadzając definicję ogólną.
    Przypadki szczególne zostały określone w art. 15a -17 ustawy o VAT. Wskazują one w
    jakich przypadkach dany podmiot jest traktowany, na podstawie ustawy o podatku od
    towarów I usług, jako samodzielny podatnik. W przepisach tych brak jest wskazania, że
    małżonkowie są odrębnym podatnikiem VAT.
    W konsekwencji Małżonkowie powinni być traktowani jako odrębni podatnicy tego
    podatku, a z uwagi na wspólność majątkową małżeńską każdy z nich może rozporządzać
    całością wspólnego majątku (za zgodą drugiej strony). W konsekwencji każdy z nich
    zobowiązany jest do wystawienia faktury.
    Organy podatkowe uznają, że ustawa o podatku od towarów i usług nie wymienia
    małżonków jako odrębnej kategorii podatników. Stwarza to dla małżonków prowadzących
    działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną. Żaden z przepisów ustawy nie
    zabrania małżonkom prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom.
    Nie ma przy tym przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne
    działalności istniała ustawowa wspólność majątkowa.
    W konsekwencji, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który
    dokona czynności podlegającej opodatkowaniu. Jeżeli zatem przedmiotem dostawy jest
    majątek wspólny małżonków, to podatnikiem podatku od towarów i usług w
    okolicznościach wskazanych w art. 15 ustawy będzie ten małżonek, który dokonuje
    dostawy we własnym imieniu (który jest stroną czynności prawnej) - jako podatnik VAT
    (przykładowo interpretacja z 23 lipca 2025 r. sygn. 0114-KDIP1-3.4012.579.2025.1.JG.
    Mając powyższe na uwadze podatnikiem podatku od towarów i usług w niniejszej sprawie
    może być jeden z Wnioskodawców.
    W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawcy doprecyzowali, że ich zdaniem podatnikiem
    podatku od towarów i usług, powinien być jeden z Wnioskodawców –A.A.
    Podtrzymując uzasadnienie wskazane we wniosku, zdaniem Wnioskodawców, z uwagi na
    większe zaangażowanie Pan A.A., to on powinien być uznany za podatnika.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.

    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 i pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o:
      6. towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie
        energii,
      22. sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne
        świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz
        wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi,
    bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11
    grudnia 2006 s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE Rady”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      1) określone udziały w nieruchomości,
      2) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
      3) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
        prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej
        części.
    Na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, również zbycie udziału w
    towarze (np. współwłasności nieruchomości gruntowej) stanowi odpłatną dostawę
    towarów. Potwierdził to Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uchwale 7 sędziów
    z 24 października 2011 r., sygn. akt I FPS 2/11.
    Zatem, na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości
    (gruntów), jak również udziału we współwłasności nieruchomości traktowane jest jako
    czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była
    opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.
    Art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Ustawa o podatku od towarów i usług nie wymienia małżonków jako odrębnej kategorii
    podatników. Stwarza to dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą szczególną
    sytuację prawną. Żaden z przepisów ustawy nie zabrania małżonkom prowadzenia
    działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym przeszkód, aby

    pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała ustawowa wspólność
    majątkowa.
    W konsekwencji, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który
    dokona czynności podlegającej opodatkowaniu.
    Jeżeli zatem przedmiotem dostawy jest majątek wspólny małżonków, to podatnikiem
    podatku od towarów i usług w okolicznościach wskazanych w art. 15 ustawy będzie ten
    małżonek, który dokonuje dostawy we własnym imieniu (który jest stroną czynności
    prawnej) – jako podatnik VAT.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto,
    działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie
    wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem
    trwania. Zatem, czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie
    działalności gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT, jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Jednocześnie, w art. 12 ust. 1 lit. b) powołanej Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że:
      Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje
      transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w
      szczególności dostawy terenu budowlanego.
    W myśl art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE:
      Opodatkowaniu VAT podlega, na podstawie odpłatna dostawa towarów na
      terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim
      charakterze.
    W świetle przytoczonych wyżej przepisów zauważyć należy, że status podatnika podatku
    od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających
    opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia czy podmiot dokonujący transakcji
    sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że
    prowadzi on działalność gospodarczą.

    Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być
    każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym
    czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność
    gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących
    usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów
    lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie:
        po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających
        opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
        po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej
        wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności
    określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży Nieruchomości istotne jest, czy w
    świetle zaprezentowanego opisu sprawy, w celu dokonania sprzedaży udziałów w
    działkach, Sprzedający podjęli aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami,
    angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i
    usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania
    Sprzedających za podmioty prowadzące działalność gospodarczą w rozumieniu tego
    przepisu, a więc za podatników podatku od towarów i usług.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i

    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został
    wykorzystany do działalności gospodarczej.
    Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku
    rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy
    2006/112/WE Rady (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako, że jedynym przychodem z
    takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.
    W tym miejscu należy przywołać orzeczenie z 15 września 2011 r. TSUE w sprawach
    połączonych C-180/10 i C-181/10, w którym TSUE wskazał, że:
      „(...) czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same
      z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Należy dodać, że
      sama liczba i zakres transakcji sprzedaży dokonanych w niniejszej sprawie nie ma
      charakteru decydującego. Jak orzekł Trybunał, zakres transakcji sprzedaży nie może
      stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie,
      które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami
      stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych transakcji
      sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych. Podobnie
      okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w
      celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma
      takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały ani
      wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może
      bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego”.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym.
    W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w
    odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług,
    wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
    Ocenie podlegać muszą przede wszystkim działania, jakie podejmuje zbywca w celu
    dokonania sprzedaży.
    Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów (w tym udziału
    nieruchomości gruntowej) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i

    usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać
    znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu
    przez niego statusu podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć
    miejsce również w odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo. Dla uznania
    czynności za wykonywaną w ramach działalności gospodarczej nie ma bowiem znaczenia
    częstotliwość jej wykonywania, lecz zamiar, z jakim została zrealizowana i okoliczności, w
    jakich ją wykonano. Oznacza to, że w rozpatrywanej sprawie należy przeanalizować
    całokształt działań, jakie Sprzedający podjęli/podejmą w odniesieniu do działki będącej
    przedmiotem sprzedaży.
    W kontekście powyższych rozważań istotna jest więc ocena, czy z przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy wynika, że podejmowali Państwo działania charakterystyczne dla
    profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Ocena ta powinna przy tym uwzględniać nie
    tylko samodzielne znaczenie poszczególnych kryteriów kwalifikacji określonych działań
    jako cech charakteryzujących działalność handlową, ale też brać pod uwagę całokształt
    tychże działań, ich wzajemne uzupełnianie się i przydatność z punktu widzenia tego
    rodzaju działalności gospodarczej.
    Państwa wątpliwości dotyczą uznania sprzedaży działki nr 1 za sprzedaż dokonaną w
    ramach działalności gospodarczej oraz ustalenia kto z Państwa powinien zostać uznany za
    podatnika podatku od towarów i usług z tytułu tej sprzedaży.
    Aby rozstrzygnąć, czy sprzedaż działki nr 1 będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług, należy ustalić, czy w odniesieniu do tej czynności Państwo jako
    Sprzedający spełniają przesłanki do uznania ich za podatników podatku od towarów i
    usług.
    Analiza przedstawionego opisu sprawy, obowiązujących przepisów oraz tez wynikających z
    powołanego orzecznictwa prowadzi do wniosku, że z tytułu sprzedaży działki 1, będą
    Państwo podatnikami podatku od towarów i usług.
    Z opisu sprawy wynika, że:
        w 2014 r. nabyli Państwo do swojego majątku wspólnego nieruchomość gruntową
        niezabudowaną - działkę 1, która w miejscowym planie zagospodarowania
        przestrzennego przeznaczona jest jako nieruchomość budowlana - tereny
        zabudowy usługowej. Działka została nabyta w drodze umowy kupna, w celach
        inwestycyjnych, lokaty kapitału,
        w 2023 roku pozyskali Państwo pozwolenie na budowę (na tej nieruchomości oraz
        na nieruchomości 2) w zakresie budynku handlowo-usługowego wraz z garażem
        podziemnym, z budową instalacji wewnętrznych: wodno-kanalizacyjnych, c.o.,
        elektrycznej, wentylacji mechanicznej i klimatyzacji, budową instalacji
        wewnętrznych poza budynkiem: elektrycznej, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji
        deszczowej z wewnętrznym układem komunikacyjnym: dojazdem, dojściami do
        budynku i miejscami postojowymi,
        dodatkowo doprowadzili Państwo lub są w trakcie doprowadzania mediów do tej
        działki, w tym uzgodnienia w zakresie przyłącza do sieci wodociągowej, budowy
        stacji transformatorowej zasilającej budynek handlowo-usługowy z garażem
        podziemnym na działce nr 1 i 2, uzgodnienia w sprawie projektu kanalizacji
        opadowej i decyzję w tej sprawie,
        na każdym z powyżej opisanych dokumentów widnieje tylko jedno z Państwa - Pan
        S.K.,

        w 2021 r. nabyli Państwo przyległą działkę (2), która pozwoli na doprowadzenie
        drogi dojazdowej do działki nr 1. Z uwagi na sprzedaż działki 1, w przyszłości działka
        ta (2) również zostanie zbyta temu samemu nabywcy. Pozwolenie na budowę, jak i
        przyłącza mediów pozyskali Państwo lub są w trakcie pozyskiwania, na własny
        rachunek, za pośrednictwem wyspecjalizowanych firm czy osób, przy czym stroną
        tych postępowań jest jedno z Państwa - Pan S.K.
        obecnie planują Państwo sprzedaż nieruchomości wraz z pozwoleniem na budowę
        i innymi uzyskanymi dokumentami,
        planują Państwo sprzedać działkę 1, po jej sprzedaży planują również przenieść
        własność działki numer 2 na Nabywcę,
        wszystkie media czyli: przyłącze prądu, przyłącze wody, przyłącze do kanalizacji
        sanitarnej i deszczowej są zaprojektowane, a projekty mają aktualne uzgodnienia
        dostawców. Wykonanie zaś tych przyłączy będzie dopiero możliwe po
        wybudowaniu budynku,
        pozwolenia i decyzje dotyczące doprowadzenia mediów zostały uzyskane przez
        jedno z Państwa – Pana A.A. w uzgodnieniu z Panią E. K. Pani E. K. nie brała
        czynnego udziału w pozyskaniu tych dokumentów, ale wyrażała zgodę na ich
        pozyskanie,
        została zawarta umowa przedwstępna w formie aktu notarialnego z 19 sierpnia
        2025 roku. Stroną umowy przedwstępnej byli Państwo (z uwagi na współwłasność
        majątkową małżeńską). Z dniem podpisania umowy przedwstępnej wydali Państwo
        Nieruchomość w posiadanie Kupującemu. Wszelkie korzyści i ciężary związane z tą
        Nieruchomością przechodzą na Kupującego. Wyrazili Państwo zgodę na
        rozpoczęcie budowy budynku usługowo-handlowego przez Kupującego.
        Dodatkowo zobowiązali się Państwo nie dokonywać żadnych czynności prawnych
        ani faktycznych mogących spowodować obciążenie lub zmniejszenie wartości
        przedmiotu umowy,
        dokonywali Państwo wcześniej sprzedaży innych nieruchomości (poza
        wymienionymi w opisie sprawy): trzech mieszkania, których zakup nastąpił na cele
        inwestycyjne - lokata kapitału oraz najem. Mieszkania te były wynajmowane.
        Mieszkania te zostały sprzedane.
    Biorąc pod uwagę treść przytoczonych przepisów oraz całokształt opisu sprawy stwierdzić
    należy, że planowana przez Państwa sprzedaż działki nr 1, będzie zgodnie z art. 15 ust. 1 i
    ust. 2 ustawy, dostawą dokonywaną przez podatników w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej.
    Podkreślić należy, że już sam zakup przez Państwa działki nr 1 w celach inwestycyjnych
    (lokaty kapitału), przeznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego
    jako nieruchomość budowlana - tereny zabudowy usługowej, jak również inne działania
    wykonywane przez Państwa, - w tym uzyskanie pozwolenia na budowę, podejmowane za
    zgodą obydwu małżonków, wykluczają możliwość zakwalifikowania dokonywanych
    aktywności w odniesieniu do posiadanej nieruchomości, jako zarząd majątkiem
    prywatnym. Całokształt okoliczności sprawy wskazuje, że podejmowanych przez Państwa
    działań nie można przypisać do czynności, jakie wykonują osoby fizyczne w celu
    zaspokojenia swoich potrzeb osobistych. Sprzedaż działki nr 1, będzie dostawą

    dokonywaną przez podatników w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Z tytułu transakcji sprzedaży ww. działki, każde z Państwa będzie podatnikiem podatku od
    towarów i usług, a nie tylko jedno z Państwa. Bez znaczenia na taką klasyfikację prawną
    ww. transakcji sprzedaży działki pozostaje fakt, że pozwolenia i decyzje dotyczące
    doprowadzenia mediów zostały uzyskane przez jedno z Państwa, skoro czynności które
    doprowadziły do uzyskania decyzji i pozwoleń bez wątpienia wpłynęły na podniesienia
    atrakcyjności oraz wartości działki nr 1 jako całości, były one dokonywane za zgodą i
    wiedzą obojga małżonków. Nie były to więc działania, które pozostaną bez wpływu na
    Państwa sytuację prawną. Działania te wpływają generalnie na podniesienie atrakcyjności
    nieruchomości jako całości i wzrost jej wartości.
    Istotne jest to, że działka nr 1 już od momentu jej nabycia przez Państwa miała charakter
    inwestycyjny, a wszystkie czynności zmierzające do podniesienie jej atrakcyjności oraz
    wzrostu wartości były dokonywane na rzecz Państwa, a nie tylko jednego z nich, za zgodą i
    wiedzą obojga małżonków. Nabycie nieruchomości w celu lokaty kapitału to zasadniczo
    nabycie o charakterze inwestycyjnym. A zatem ww. działka została przez Państwa nabyta
    w celu jej dalszej odsprzedaży, już w momencie nabycia nie planowali Państwo jej
    wykorzystania na cele prywatne/osobiste. Wskazać ponadto należy, że wystąpili Państwo
    o pozwolenie na budowę budynku handlowo-usługowego, a więc Państwa celem była
    realizacja inwestycji o charakterze komercyjnym, a nie zaspokajanie potrzeb osobistych
    /prywatnych.
    Całokształt okoliczności sprawy wskazuje, że działkę nr 1, będącej przedmiotem
    planowanej sprzedaży, wykorzystywali Państwo w całym okresie posiadania w sposób,
    któremu nie można przypisać znamion wykorzystywania majątku w celach prywatnych.
    Świadomie podejmowali Państwo działania mające na celu wykorzystywanie opisanej
    nieruchomości w celach inwestycyjnych, których nie można uznać za czynność związaną
    ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W analizowanej sprawie nie istnieją
    obiektywne okoliczności potwierdzające przeznaczenie posiadanej przez Państwa
    nieruchomości wyłącznie do celów prywatnych w całym okresie jej posiadania.
    Wykonywane działania, wypełniające określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję
    działalności gospodarczej wskazują, że podejmowali Państwo szereg działań, które
    spowodowały wyłączenie ww. nieruchomości z majątku prywatnego, ale również
    podniesienie jej atrakcyjności, wzrost jej wartości jako całości. Nabyli Państwo w drodze
    kupna działkę do swojego majątku wspólnego, w celach inwestycyjnych, lokaty kapitału.
    Następnie pozyskali Państwo pozwolenie na budowę na tej nieruchomości w zakresie
    budynku handlowo-usługowego wraz z garażem podziemnym, z budową instalacji
    wewnętrznych: wodno-kanalizacyjnych, c.o., elektrycznej, wentylacji mechanicznej i
    klimatyzacji, budową instalacji wewnętrznych poza budynkiem: elektrycznej, kanalizacji
    sanitarnej, kanalizacji deszczowej z wewnętrznym układem komunikacyjnym: dojazdem,
    dojściami do budynku i miejscami postojowymi. Dodatkowo doprowadzili Państwo lub są
    w trakcie doprowadzania mediów do tej działki. W 2021 r. nabyli Państwo przyległą działkę
    (2), która pozwoli na doprowadzenie drogi dojazdowej do działki nr 1. W przyszłości
    działka ta (2) również zostanie zbyta temu samemu nabywcy. Pozwolenie na budowę, jak i
    przyłącza mediów pozyskali Państwo lub są w trakcie pozyskiwania, na własny rachunek.
    Obecnie planują Państwo sprzedaż nieruchomości wraz z pozwoleniem na budowę i
    innymi uzyskanymi dokumentami. Pozyskanie pozwoleń oraz wszelkich dokumentów
    odbywało się za zgodą obojga małżonków. Z kolei z dniem podpisania umowy
    przedwstępnej wydali Państwo działkę nr 2 w posiadanie Kupującemu, przenosząc
    wszelkie korzyści i ciężary związane z tą nieruchomością na Kupującego. Istotne jest
    również to, że wcześniej dokonywali Państwo sprzedaży innych nieruchomości (trzech
    mieszkania, których zakup nastąpił również na cele inwestycyjne - lokatę kapitału oraz
    najem).

    A zatem żadnych z podejmowanych przez Państwa aktywności w odniesieniu do
    posiadanej nieruchomości nie można przypisać do czynności, jakie podejmują osoby
    fizyczne w celu zaspokojenia swoich potrzeb osobistych. W wyniku podjętych przez
    Państwa działań na przestrzeni kilku lat, oferują Państwo działkę o zupełniej innej wartości
    niż w chwili jej nabycia.
    Ze wskazanego powyżej orzeczenia C-291/92 wynika, że aby nieruchomość stanowiła
    majątek prywatny, podatnik musi w całym okresie jej posiadania wykazywać zamiar
    wykorzystywania danej nieruchomości czy jej części, w ramach majątku osobistego.
    Wobec powyższego, dokonując sprzedaży działki nr 2, Państwo jako Sprzedający będą
    działać w charakterze podatników w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzących
    działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy. Zatem, planowana przez Państwa
    sprzedaż działki 2, będzie stanowiła czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.
    Biorąc pod uwagę treść przytoczonych przepisów oraz opis sprawy stwierdzić należy, że
    planowana przez Państwa sprzedaż działki nr 1 będzie zgodnie z art. 15 ust. 1 i ust. 2
    ustawy, dostawą dokonywaną przez podatników w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej.
    Wobec powyższego, skoro w analizowanej sprawie wystąpiły przesłanki stanowiące
    podstawę uznania Państwa za podatników w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy,
    prowadzących działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, to czynność dostawy
    ww. działki będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, jako odpłatna dostawa
    towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.
    Zatem, oceniając całościowo Państwa stanowisko należało uznać je za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Wydana interpretacja dotyczy wyłącznie podatku od towarów i usług. W zakresie podatku
    dochodowego od osób fizycznych wydane zostało odrębne rozstrzygnięcie.
    W odniesieniu do powołanej przez Państwa interpretacji indywidualnej oraz wyroków
    należy zaznaczyć, że każde rozstrzygnięcie dotyczy unikalnego stanu faktycznego
    /zdarzenia przyszłego i w zasadzie wyłącznie do niego się ogranicza. Ocena omawianej
    kwestii, tj. uznania sprzedaży działki nr 1 za sprzedaż dokonaną w ramach działalności
    gospodarczej oraz ustalenia podatników podatku od towarów i usług z tytułu tej
    sprzedaży, nie jest kwestią uniwersalną dającą się odnieść do ogólnych okoliczności w
    analizowanych sprawach, lecz opiera się na wielu przesłankach podnoszonych wyżej przez
    organ podatkowy i powinna być dokonywana z punktu widzenia każdego odrębnego
    stanu faktycznego.
    Należy zwrócić uwagę na to, że we wskazanej interpretacji oraz wyrokach zakres
    okoliczności faktycznych nie jest tożsamy do sprawy będącej przedmiotem wydanego
    rozstrzygnięcia. Ponadto specyfika działalności podmiotów jest na tyle różnorodną, że
    niekiedy nawet podobne pozornie okoliczności faktyczne nie spowodują analogicznych
    konsekwencji dla przedsiębiorcy, a tym samym nie mogą być tożsamo traktowane.
    Zatem z uwagi na różnorodność i odmienność okoliczności faktycznych występujących w
    każdej z indywidualnych spraw, powołana przez Państwa interpretacja indywidualna oraz
    wyroki nie mogą stanowić podstawy do rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego. Z funkcji
        ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    A. A. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej)
    ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej