Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-1.4011.248.2025.1.EC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-06
Teza: Moment powstania przychodu ze sprzedaży voucherów oraz
kart podarunkowych.
Słowa kluczowe: bony
przychód
przychód-moment powstania przychodów
spółki-spółka cywilna
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z działalności
gospodarczej.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 14-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 14-ust. 1i
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 14-ust. 3-pkt 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    7 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 6 marca 2025 roku o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1) Zainteresowany będący stroną postępowania:
        A. A.
    2) Zainteresowany niebędący stroną postępowania:
        B. A.

## Opis zdarzenia przyszłego

1. SPÓŁKA ORAZ WSPÓLNICY
    A. spółka cywilna (dalej: „Spółka”), NIP: (...) jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem
    podatku od towarów i usług, zajmującym się głównie sprzedażą voucherów oraz kart
    podarunkowych.
    Wspólnikami Spółki są dwie osoby fizyczne będące polskimi rezydentami podatkowymi –
    A. A. oraz B. A. (dalej łącznie: „Wnioskodawcy” albo „Wspólnicy").
    W związku z przekroczeniem limitów przychodów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2
    ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości w brzmieniu obowiązującym 1 stycznia
    2023 r. (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 217 z późn. zm.) począwszy od 2023 r. Spółka stosuje
    przepisy ustawy o rachunkowości tj. przede wszystkim prowadzi księgi rachunkowe oraz
    sporządza sprawozdanie finansowe.
    II. PRZEDMIOT DZIAŁALNOŚCI SPÓŁKI I OFEROWANE PRODUKTY
    Głównym przedmiotem działalności Spółki jest emisja oraz sprzedaż bonów, voucherów
    oraz kart podarunkowych, które uprawniają ich posiadacza (dalej: „Klient” albo „Klienci”)
    do wymiany na wybraną atrakcję - usługę lub towar z katalogu oferowanego przez Spółkę,
    jak (...) (dalej: „Prezenty”). Główny model realizacji Prezentów, którego dotyczy niniejszy
    wniosek, to realizacja Prezentów przez partnerów biznesowych działających na zlecenie
    samej Spółki - po wyborze Prezentu przez Klienta, Spółka dokonuje zamówienia
    wybranego towaru lub usługi u swojego partnera biznesowego, który zajmuje się
    realizacją.
    Aktualnie Spółka oferuje m.in. bony nazywane „Voucherami”, „B Voucherami" oraz
    „Pakietami" (dalej zbiorczo: „Bon” albo „Bony”). Różnice w oferowanych Bonach
    sprowadzają się przede wszystkim do różnych zasad ich wymiany na dostępne dla
    Klientów Prezenty. Dla przykładu B Vouchery uprawniają jedynie do ich wymienienia na
    Vouchery lub Pakiety, natomiast Vouchery uprawniają do ich wymieniania na wybrany
    Prezent.
    Każdy Bon ma określoną wartość oraz termin realizacji, co w uproszczeniu oznacza, że
    Klient może dokonać jego wymiany w określonym terminie na oferowany przez Spółkę
    Prezent (lub inny Bon), którego wartość nie przekracza wartości posiadanego Bonu.
    Wymiana Bonu na prezent (lub inny Bon) o wartości wyższej niż wartość Bonu wymaga
    dopłaty.
    Nawet jeśli zgodnie z aktualną strategią marketingową Spółka sprzedaje Vouchery na
    konkretne Prezenty, to zgodnie z regulaminem serwisu internetowego określającego
    zasady działania serwisu i realizacji Bonów (dalej: „Regulamin”) są to Prezenty jedynie
    sugerowane. Należy przez to rozumieć, że w okresie ważności Vouchera Klient może
    dokonać jego wymiany również na inny dostępny Prezent.
    Jeżeli dojdzie do przeterminowania Bonu, tj. upływu terminu jego ważności bez wymiany
    na Prezent lub inny Bon, to Klient traci możliwość jego realizacji, a Spółka zachowuje
    środki pieniężne pobrane od Klienta przy sprzedaży Bonu.

    Termin realizacji Bonów aktualnie waha się między 12 miesięcy a 36 miesięcy, jednak
    Spółka planuje wprowadzić mechanizm pozwalający Klientom na wydłużanie terminu
    realizacji Bonów względem terminu pierwotnego.
    Nazwy emitowanych Bonów mogą w przyszłości ulec zmianie, jak również Spółka może
    kreować nowe Bony o nowych nazwach, terminach ważności i zasadach wymiany oraz
    realizacji. Niezmienne pozostaną jednak podstawowe zasady działania sprzedawanych
    produktów, tj. zakupione Bony, w terminie ich ważności, będą uprawniały Klienta do
    wymiany na oferowane przez Spółkę Prezenty. Natomiast po upływie terminu ważności, o
    ile Spółka i Klient nie umówią się inaczej, np. nie dojdzie do wydłużenia terminu ważności
    Bonu:
        realizacja Bonu nie będzie możliwa,
        Spółka nie będzie zobowiązana do zwrotu wartości Bonu Klientowi,
        Spółka zachowa środki pieniężne pobrane od Klienta przy sprzedaży Bonu.
    III. KLASYFIKACJA BONÓW NA GRUNCIE USTAWY O VAT
    Niezależnie od nazw Bonów i zasad ich wymiany na Prezenty lub inne Bony, emitowane
    przez Spółkę Bony nie spełniają obu poniższych warunków łącznie:
        w chwili emisji Bonu jest znane miejsce dostawy towarów lub świadczenia usług,
        których Bon dotyczy,
        w chwili emisji Bonu jest znana kwota należnego podatku, podatku od wartości
        dodanej lub podatku o podobnym charakterze z tytułu dostawy towarów lub
        świadczenia usług, których Bon dotyczy.
    Zgodnie z Regulaminem oferowane przez Spółkę Bony:
        mogą zostać wymienione na dowolny Prezent z oferty dostępnych w serwisie
        internetowym, które to Prezenty opodatkowane są różnymi stawkami VAT lub też w
        przypadku których miejsce dostawy towarów lub świadczenia usług znajduje się w
        Polsce, jak i poza Polską,
        mogą zostać wymienione na inne Bony, np. B Voucher na wybrany Voucher.
    Mając na względzie powyższe, Spółka stoi na stanowisku, że aktualnie oferowane przez
    nią Bony, jak również Bony, które może oferować w przyszłości, należy uznać zgodnie z
    art. 2 pkt 44 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 361 z późn. zm.) (dalej: „ustawa o VAT”) za bony różnego przeznaczenia (dalej:
    „bon C” albo „bony C”).
    Gdyby okazało się, że Spółka emituje również bony jednego przeznaczenia (art. 2 pkt 43
    ustawy o VAT), to należy uznać, że treść niniejszego wniosku ich nie dotyczy, a dotyczy
    tylko bonów różnego przeznaczenia.
    IV. AKTUALNY SPOSÓB ROZLICZENIA WSPÓLNIKÓW NA GRUNCIE USTAWY O PODATKU
    DOCHODOWYM OD OSÓB FIZYCZNYCH
    Pobrana przez Spółkę cena Bonu traktowana jest przez Wspólników jako zaliczka tj. kwota
    pobrana na poczet dostaw towarów i usług, które zostaną wykonane w następnych
    okresach sprawozdawczych - zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o
    podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 226, z późn. zm.) (dalej:
    „ustawa o PIT”). Oznacza to, że cena Bonu w momencie jego sprzedaży nie stanowi dla
    Wspólników przychodu.

    Niemniej w momencie realizacji Bonu przez Klienta, tj. wymiany Bonu na Prezent dochodzi
    do dostawy towarów lub usług i Spółka wystawia fakturę lub paragon. Wtedy też, zgodnie
    z art. 14 ust. 1c ustawy o PIT, Wspólnicy rozpoznają przychód w wysokości ceny Bonu
    pomniejszonej o należny VAT.
    Jeżeli jednak Klient nie zrealizuje Bonu, tj. nie dokona jego wymiany na Prezent w terminie
    ważności Bonu, Wspólnicy rozpoznają przychód w momencie upływu terminu ważności
    Bonu w wysokości ceny jaką pobrali sprzedając Bon.
    V. AKTUALNE ROZLICZENIE SPRZEDAŻY I REALIZACJI BONÓW W KSIĘGACH
    RACHUNKOWYCH
    Zgodnie z aktualnie obowiązującą polityką rachunkowości Spółka rozlicza poszczególne
    zdarzenia związane ze sprzedażą Bonów na poniższych zasadach:
    1) sprzedaż Bonu
    W momencie sprzedaży Bonu jego cena ewidencjonowana jest w księgach rachunkowych
    jako rozliczenia międzyokresowe przychodów, ponieważ z perspektywy Spółki są to środki
    otrzymane z tytułu świadczeń, których wykonanie nastąpi w następnych okresach
    rozliczeniowych
        zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j.
        Dz. U. z 2023 r. poz. 120, z późn. zm.) (dalej: „ustawa o rachunkowości”).
    Jeżeli wykonanie świadczeń nastąpić miałoby w kolejnym okresie rozliczeniowym po
    okresie rozliczeniowym, w którym zostały pobrane środki pieniężne, to Spółka wykazuje je
    w swoim sprawozdaniu finansowym jako pasywa bilansu w pozycji Innych rozliczeń
    międzyokresowych.
    2) realizacja Bonu - wymiana Bonu na Prezent
    Jeżeli Klient dokonuje realizacji Bonu, czyli jego wymiany na Prezent, Spółka ewidencjonuje
    tę sprzedaż w księgach rachunkowych jako przychody netto ze sprzedaży produktów.
    Ponieważ realizacja Bonu, co do zasady, pociąga za sobą obowiązek rozliczenia podatku
    od towarów i usług, to przychodem netto ze sprzedaży produktów jest dla Spółki cena
    Bonu pomniejszona o należny podatek od towarów i usług.
    W księgach rachunkowych realizacja Bonu powoduje obowiązek wyksięgowania ceny
    Bonu z konta księgowego rozliczeń międzyokresowych przychodów oraz zaksięgowania
    tej wartości:
        w kwocie netto na koncie przychodów netto ze sprzedaży produktów i
        w kwocie VAT na koncie należnego podatku od towarów i usług.
    Sporządzając sprawozdanie finansowe za dany rok obrotowy Spółka wykazuje cenę
    zrealizowanych Bonów pomniejszoną o należny VAT w rachunku zysków i strat w pozycji
    Przychodów netto ze sprzedaży produktów.
    3) przeterminowanie Bonu - upływ czasu na jego realizację
    Jeżeli jednak dojdzie do przeterminowania Bonu, tj. bezpowrotnie upłynie czas na jego
    realizację, to Spółka ewidencjonuje to zdarzenie wyksięgowując cenę Bonu z konta
    księgowego rozliczeń międzyokresowych przychodów oraz przeksięgowuje ją na konto
    pozostałych przychodów operacyjnych.
    Sporządzając sprawozdanie finansowe za dany rok obrotowy Spółka wykazuje cenę
    niezrealizowanych Bonów w rachunku zysków i strat w pozycji Innych przychodów
    operacyjnych.
    VI. PLANOWANA ZMIANA POLITYKI RACHUNKOWOŚCI

    Przyjęte przez Spółkę rozwiązanie dotyczące ewidencjonowania sprzedaży, realizacji i
    przeterminowania Bonów opisane w części „V. Aktualne rozliczenie sprzedaży i realizacji
    Bonów w księgach rachunkowych” powoduje, że co roku Spółka wykazuje w bilansie
    sprawozdania finansowego istotną kwotę w pozycji pasywów Innych rozliczeń
    międzyokresowych, która odpowiada wartości sprzedanych, ale wciąż niezrealizowanych i
    nieprzeterminowanych Bonów.
    Spółka prowadzi działalność w opisanym zakresie od wielu lat, dlatego na podstawie
    zbieranych w tym czasie danych, jest w stanie z dużym prawdopodobieństwem określić,
    jaka część ze sprzedawanych Bonów nie zostanie zrealizowana przez Klientów i ulegnie
    przeterminowaniu. Tym samym Spółka posiada wiedzę popartą danymi lat ubiegłych, aby
    określić, jaka kwotowo część z wartości stanowiącej cenę sprzedanych Bonów i
    ewidencjonowana na kontach rozliczeń międzyokresowych przychodów, stanie się w
    przyszłości pozostałymi przychodami operacyjnymi.
    Po konsultacji z biegłym rewidentem Spółka zaczęła rozważać wprowadzenie zmiany w
    polityce rachunkowości. Zmiana miałaby spowodować, że wartość sprzedanych w danym
    roku obrotowym Bonów, która statystycznie będzie odpowiadać wartości
    niezrealizowanych (przeterminowanych) Bonów, zaksięgowana zostanie nie później niż z
    końcem roku obrotowego od razu na kontach pozostałych przychodów operacyjnych, a
    nie jak dotychczas na kontach rozliczeń międzyokresowych przychodów. Spowodowałoby
    to, że wartość, o której mowa powyżej, w sprawozdaniu finansowym składanym za rok
    obrotowy, w którym sprzedano Bony, wykazana zostałaby w rachunku zysków i strat w
    pozycji Innych przychodów operacyjnych, a nie w bilansie w pozycji pasywów Innych
    rozliczeń międzyokresowych. W uproszczeniu doprowadziłoby to do przesunięcia
    momentu wykazania wartości Bonów, które ulegną przeterminowaniu, w pozycji Innych
    przychodów operacyjnych z roku obrotowego przeterminowania Bonów, na rok obrotowy,
    w którym doszło do ich sprzedaży.
    Wspólnicy, działający jako kierownik jednostki, którą jest Spółka, uważają, że
    proponowany powyżej sposób prezentacji przychodów i pasywów dla celów prawa
    bilansowego bardziej odpowiada rzeczywistości gospodarczej, w jakiej prowadzona jest
    działalność Spółki. Konsultacja z biegłym rewidentem potwierdziła, że taki sposób
    ewidencjonowania zdarzeń gospodarczych w Spółce można uznać za prawidłowy i
    dopuszczalny w świetle ustawy o rachunkowości.
    Mając na względzie powyższe Wspólnicy rozważają dokonanie zmiany polityki
    rachunkowości ze skutkiem na 1 stycznia 2025 r. albo ze skutkiem na pierwszy dzień
    jednego z kolejnych lat obrotowych.
    VII. DOSTOSOWANIE WYNIKÓW LAT POPRZEDZAJĄCYCH ZMIANĘ POLITYKI
    RACHUNKOWOŚCI
    Zmiana polityki rachunkowości spowodowałaby zmiany w bieżącym ewidencjonowaniu
    zdarzeń gospodarczych w sposób opisany w części „VI. Planowana zmiana polityki
    rachunkowości” od pierwszego dnia danego roku obrotowego, niezależnie, w którym dniu
    roku obrotowego podjęto by decyzję (art. 8 ust. 2 ustawy o rachunkowości).
    Spółka zobowiązana jest do otwarcia ksiąg rachunkowych i sporządzenia bilansu otwarcia
    na początek roku obrotowego w oparciu o wyniki bilansu zamknięcia roku poprzedniego.
    Dlatego zmieniając politykę rachunkowości w opisany sposób, Spółka musiałaby również
    dostosować wyniki roku bieżącego będące kontynuacją wyników lat ubiegłych.
    Oznaczałoby to, że dokonując zmiany polityki rachunkowości od 1 stycznia 2025 r. Spółka
    dokonałaby również przeksięgowania wartości pozycji rozliczeń międzyokresowych
    przychodów wynikającej z bilansu sprawozdania finansowego za 2024 r., gdzie ujęto
    sprzedane do 31 grudnia 2024 r., ale niezrealizowane i nieprzeterminowane Bony.
    Przeksięgowanie nastąpiłoby z konta księgowego rozliczeń międzyokresowych
    przychodów na konto rozliczenia wyniku finansowego (roku poprzedniego). W
    konsekwencji przeksięgowane wartości znalazłyby swoje odzwierciedlenie w

    sprawozdaniu finansowym, gdzie wykazane zostałyby w pozycji Zysk/Strata z lat ubiegłych
    (pasywa bilansu), powiększając zysku lat ubiegłych albo pomniejszając stratę lat ubiegłych.
    Przeksięgowanie dotyczyłoby jedynie tej części sprzedanych do 31 grudnia 2024 r., ale
    niezrealizowanych ani nieprzeterminowanych Bonów, które według statystycznych danych
    Spółki, nie zostałyby zrealizowane przez Klientów i uległyby przeterminowaniu.
    Daty zmian mogą różnić się w zależności od tego, czy Spółka decyzję o zmianie polityki
    rachunkowości podejmie w 2025 r., czy w latach kolejnych.
    Pytania
    1. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawców, że planowana zmiana polityki
      rachunkowości, nie wpłynie na moment powstania bieżących przychodów ze
      sprzedaży Bonów na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
      ponieważ ten powstanie w momencie realizacji Bonów albo w momencie upływu
      terminu ich realizacji?
    2. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawców, że dostosowanie wyników lat
      poprzedzających zmianę polityki rachunkowości, nie spowoduje w momencie zmiany
      polityki rachunkowości lub opisanego przeksięgowania powstania przychodu w
      podatku PIT w stosunku do sprzedanych i niezrealizowanych Bonów, ponieważ ten
      powstanie niezależnie od skutków bilansowych, tj. w momencie realizacji Bonów albo
      w momencie upływu terminu ich realizacji?
    Państwa stanowisko w sprawie
    ODPOWIEDŹ NA PYTANIE NR 1
    Według Wnioskodawców planowana zmiana polityki rachunkowości nie wpłynie na
    moment powstania bieżących przychodów ze sprzedaży Bonów na gruncie podatku
    dochodowego od osób fizycznych, ponieważ przychód ten powstanie w momencie
    realizacji Bonów albo w momencie upływu terminu ich realizacji.
    UZASADNIENIE STANOWISKA WNIOSKODAWCÓW
    UZASADNIENIE DO ODPOWIEDZI NR 1
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 163) do jednego ze źródeł przychodów opodatkowanych
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych, zalicza się pozarolniczą działalność
    gospodarczą.
    Natomiast przez przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, należy rozumieć
    zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: „(...) kwoty
    należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych
    towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i
    usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa
    się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.”
    Stosownie natomiast do art. 14 ust. 1c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
    „Za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 1, uważa się, z zastrzeżeniem ust.
    1e, 1 h-1j i 1n-1p, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi,
    albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:
    1) wystawienia faktury albo
    2) uregulowania należności.”
    Przytoczony powyżej przepis należy traktować jako generalną zasadę określającą moment
    powstania przychodów dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Wyjątek od tak skonstruowanej zasady wprowadzają przepisy art. 14 ust. 1e, 1h i 1i
    powołanej ustawy.

    W myśl art. 14 ust. 1e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli strony
    ustalą, że usługa jest rozliczana w okresach rozliczeniowych, za datę powstania przychodu
    uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na
    wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w roku.
    Przepis ten ma zastosowanie w przypadku usług o charakterze ciągłym, gdy strony
    uzgodnią, że regulowanie wzajemnych należności i zobowiązań między stronami będzie
    obejmować kolejne określone okresy świadczenia tych usług w czasie trwania umowy.
    Art. 14 ust. 1h ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że przepis ust.
    1e stosuje się odpowiednio do dostawy energii elektrycznej i cieplnej oraz gazu
    przewodowego.
    Natomiast zgodnie z art. 14 ust. 1i ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w
    przypadku otrzymania przychodu z działalności gospodarczej, do którego nie stosuje się
    ust. 1c, 1e i 1 h, za datę powstania przychodu uznaje się dzień otrzymania zapłaty.
    Jeśli zatem nie zachodzą przesłanki do zastosowania któregokolwiek z poprzednich
    przepisów, to podatnik musi wykazać przychód w momencie otrzymania zapłaty. Znajduje
    to zastosowanie przede wszystkim w przypadku otrzymania odszkodowania, czy kary
    umownej.
    Jednocześnie należy zwrócić uwagę na brzmienie przepisu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, który stanowi, że do przychodów, o których
    mowa w ust. 1 i 2, nie zalicza się „(...) pobranych wpłat lub zarachowanych należności na
    poczet dostaw towarów i usług, które zostaną wykonane w następnych okresach
    sprawozdawczych, a także otrzymanych lub zwróconych pożyczek (kredytów), w tym
    również uregulowanych w naturze, z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych
    pożyczek (kredytów)”.
    Tym samym przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wprost
    stanowią, że wpłaty o charakterze zaliczkowym jako należności na poczet przyszłych
    dostaw towarów lub usług, które to dostawy zostaną wykonane w kolejnych okresach
    sprawozdawczych, nie stanowi dla podatnika przychodu. Dopiero dokonanie dostawy
    towaru lub usługi, względnie upływ terminu, kiedy można żądać wykonania dostawy
    towaru lub usługi, powoduje powstanie przychodu.
    W przedmiotowej sprawie Spółka sprzedaje Bony o określonej wartości oraz terminie
    realizacji. W momencie sprzedaży Bonu Spółka nie wie, kiedy Klient postanowi
    wykorzystać swój Bon i jaki Prezent wybierze. Tym samym Spółka nie zna ani terminu
    realizacji Bonu, a ze względu na to, że Bony są bonami C, Spółka nie zna również
    wysokości swojego ewentualnego przychodu netto.
    Zgodnie ze słownikową definicją pojęcia „bon” należy rozumieć przez to „dowód
    uprawniający do otrzymania w oznaczonym terminie pewnych towarów, sumy pieniędzy
    lub usług” (Słownik Języka Polskiego PWN, „Bon”, https://sjp.pwn.pl/szukaj/bon.html),
    natomiast „voucher” to „rodzaj bonu w formie fizycznej lub elektronicznej, uprawniający
    jego posiadacza do otrzymania zniżki lub wymiany na różnego rodzaju produkty i usługi”
    (Słownik Języka Polskiego PWN, „Voucher”, https://sjp.pwn.pl/slowniki/voucher.html).
    Podobnie pojęcie vouchera definiuje internetowy Słownik Języka Polskiego (www.sjp.pl),
    według którego „voucher” to
    1. dowód na piśmie,
    2. dokument świadczący o zawarciu transakcji,
    3. oświadczenie lub upoważnienie na piśmie,
    4. certyfikat, list uwierzytelniający.
    Z powyższej definicji wynika, że bon lub voucher nie jest rzeczą, ani prawem majątkowym,
    nie mieści się także w pojęciu „usługa" lub „towar”. Jest jedynie dokumentem w niemal

    dowolnej formie, który poświadcza przysługujące jego posiadaczowi uprawnienia, np. do
    nabycia w oznaczonym terminie pewnego świadczenia (lub zakupu towaru).
    Należy zatem uznać, że sprzedaż Bonu nie jest wydaniem towaru ani świadczeniem usługi,
    a jedynie pobraniem pieniędzy na poczet przyszłego wydania towarów lub świadczenia
    usług. Tym samym środki pobrane przez Spółkę przy sprzedaży Bonu mają charakter
    zaliczki, tj. zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, wpłaty pobranej na poczet dostaw towarów i usług, które zostaną wykonane w
    następnych okresach sprawozdawczych. Tym samym sprzedaż Bonu nie określa
    momentu powstania przychodu z perspektywy Wnioskodawców.
    Skoro zatem środki pieniężne pobrane przez Spółkę tytułem sprzedaży Bonów stanowią
    zaliczkę na przyszłe dostawy towarów i usług, to zgodnie z ogólną definicją przychodu,
    momentem jego powstania powinien być moment wydania towaru lub wykonania usług.
    Dlatego też dopiero zrealizowanie Bonu przez Klienta, tj. jego wymiana na Prezent, będzie
    skutkowała dla Wnioskodawców powstaniem obowiązku podatkowego w zakresie
    podatku dochodowego od osób fizycznych. Jeśli Bon nie zostanie wymieniony na Prezent
    w terminie realizacji, jego cena stanie się definitywnym przysporzeniem dla Wspólników,
    co określi moment powstania przychodu.
    Powyższe dodatkowo uzasadnia również fakt, że sprzedawane przez Spółkę Bony mają co
    do zasady charakter bonów MPV, czyli w momencie sprzedaży Bonu nie jest znana kwota
    netto, która zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    stanowi przychód („U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług
    opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się
    przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.”).
    Podsumowując, moment powstania przychodu ze sprzedaży Bonów z perspektywy
    Wspólników kształtują dwa różne zdarzenia:
        w przypadku zrealizowania Bonu przez Klienta - przychód powstaje w momencie
        realizacji Bonu,
        w przypadku niezrealizowania Bonu przez Klienta - przychód powstaje w momencie
        upływu terminu ważności Bonu.
    Powyższe rozumowanie potwierdzone zostało w licznych interpretacjach podatkowych -
    zarówno w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, jak i podatku
    dochodowego od osób prawnych, bowiem poszczególne ustępy art. 12 w ustawie z dnia
    15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2023, poz. 2805 z
    późn. zm.) (dalej: „ustawa o CIT”) odpowiadają treścią przepisom art. 14 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (w tym przede wszystkim art. 12 ust. ust. 4 pkt 1 ustawy
    o podatku dochodowym od osób prawnych odpowiadający art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych ):
        interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 2.07.2018 r.,
        sygn. 0114-KDIP2-2.4010.200.2018.1.SO, w której stwierdzono:
    [w zakresie zaliczki] „Mając na uwadze ogólną zasadę, że przychód podatkowy należy
    rozpoznawać w momencie wydania towaru lub wykonania usługi, to zdaniem
    Wnioskodawcy, otrzymanie zapłaty za Vouchery/Karnety/Subskrypcje stanowi zaliczkę na
    poczet późniejszego wykonania usługi. Z uwagi na fakt, że tego rodzaju przysporzenia są
    wyłączone z przychodów na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy CIT, otrzymanie
    płatności z tytułu sprzedaży Voucherów/ Karnetów/ Subskrypcji nie stanowi przychodu
    podatkowego dla Wnioskodawcy.”

    [w zakresie momentu powstania przychodu] „Mając powyższe na uwadze, Spółka
    postępuje prawidłowo rozpoznając przychód z tytułu sprzedaży Voucherów/Karnetów
    /Subskrypcji w momencie wykorzystania Vouchera/ Karnetu/ Subskrypcji przez
    użytkownika lub, w przypadku niewykorzystania Vouchera/Karnetu/Subskrypcji, w
    momencie upływu terminu ich ważności.”
    Dyrektor KIS zgodził się z uzasadnieniem Wnioskodawcy w całości i odstąpił od
    uzasadnienia prawnego.
        interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 30.08.2018
        r., sygn. 0113-KDIPT2-1.4011.409.2018.1.RK, w której stwierdzono:
    [w zakresie zaliczki] „Tym samym, w dacie wydania vouchera na konkretną usługę nie
    powstaje po stronie Wnioskodawczyni przychód podatkowy. Przychód ten powstanie
    dopiero w momencie wykonania przez Wnioskodawczynię usługi.
    Skoro przychód podatkowy winien być rozpoznany w momencie wykonania usługi, to też
    otrzymaną zapłatę za voucher należy traktować jako zaliczkę na poczet późniejszego
    wykonania usługi. Tego rodzaju przysporzenia są wyłączone z przychodów na podstawie
    art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w myśl którego do
    przychodów, o których mowa w ust. 1 i 2 (przychodów z pozarolniczej działalności
    gospodarczej), nie zalicza się pobranych wpłat lub zarachowanych należności na poczet
    dostaw towarów i usług, które zostaną wykonane w następnych okresach
    sprawozdawczych (...).”
    [w zakresie momentu powstania przychodu] „Podsumowując, w przypadku wystawienia
    vouchera przychód należy rozpoznać dopiero w momencie wykonania usługi lub w
    momencie upływu terminu ważności vouchera - w przypadku niewykorzystania vouchera
    w wyznaczonym terminie.”
        interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 15.10.2018
        r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.285.2018.6.AP, w której stwierdzono:
    [w zakresie zaliczki] „Skoro przychód podatkowy winien być, co do zasady, rozpoznany w
    momencie wydania towaru lub wykonania usługi, toteż otrzymaną zapłatę za kartę
    podarunkową/voucher, należy traktować jako zaliczkę na poczet późniejszego wykonania
    usługi. Tego rodzaju przysporzenia są wyłączone z przychodów na podstawie cyt. art. 12
    ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT. Z tej też przyczyny nie jest możliwe potraktowanie otrzymanych
    wpłat za wydanie karty podarunkowej/vouchera za przychód podatkowy.”
    [w zakresie momentu powstania przychodu] „Dopiero zatem zrealizowanie karty
    podarunkowej/vouchera (wydanie rzeczy, wykonanie usługi) będzie skutkowało
    powstaniem obowiązku podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób
    prawnych dla Spółki. Natomiast w sytuacji, gdy w oznaczonym terminie klient nie
    zrealizuje uprawnień wynikających z karty podarunkowej/vouchera, Spółka będzie miała
    obowiązek rozpoznania przychodu w wysokości niewykorzystanej przez klienta w dniu, w
    którym upłynie termin ważności karty podarunkowej/ vouchera.”
        interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 17.11.2023
        r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.368.2023.4.AJ, w której stwierdzono:
    [w zakresie zaliczki] „Karta przedpłacona jest substytutem pieniądza i umożliwia jedynie
    dokonanie zapłaty zaświadczenia zrealizowane w przyszłości, które będą polegały na
    wydaniu towarów lub wykonaniu usługi w ramach działalności gospodarczej. Należy
    zatem uznać, iż wydanie (sprzedaż) karty przedpłaconej nie jest wydaniem towaru, ani

    świadczeniem usługi. Wynikające z zakupionej (otrzymanej) karty przedpłaconej
    uprawnienia, niekoniecznie muszą zostać w przyszłości zrealizowane przez klienta.”
    [w zakresie momentu powstania przychodu] „W odniesieniu do pytania dotyczącego
    momentu rozpoznania przychodu w podatku dochodowym od osób prawnych z tytułu
    środków pieniężnych (punktów) zgromadzonych, a niewykorzystanych na Karcie, po
    upływie jej ważności wskazać należy, że w sytuacji gdy klient nie zrealizuje Karty
    przedpłaconej posiadającej z góry określony termin ważności, momentem rozpoznania
    przychodu podatkowego przez Wnioskodawcę będzie dzień, w którym upłynął termin
    wyznaczony na jej realizację (dzień przekształcenia się przedpłaty w definitywne
    przysporzenie majątkowe). W tym dniu otrzymane od Klienta środki pieniężne za wydanie
    /doładowanie Karty i niewykorzystane przez Klienta na zakupy uzyskają cechę
    definitywności, powiększając tym samym majątek obrotowy Spółki i w tym dniu będą
    Państwo zobowiązani do rozpoznania przychodu podatkowego.”
        interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 28.06.2024
        r., sygn. 0111-KDIB1-1.4010.238.2024.1.RH, w której stwierdzono:
    [w zakresie zaliczki] „Karta podarunkowa oraz voucher są substytutem pieniądza i
    umożliwiają jedynie dokonanie zapłaty za świadczenia zrealizowane w przyszłości, które
    będą polegały na wydaniu towarów lub wykonaniu usługi w ramach działalności
    gospodarczej. Należy zatem uznać, że wydanie (sprzedaż) karty podarunkowej/vouchera
    nie jest wydaniem towaru ani świadczeniem usługi. Wynikające z zakupionej (otrzymanej)
    karty podarunkowej/vouchera uprawnienia, niekoniecznie muszą zostać w przyszłości
    zrealizowane przez klienta.”
    [w zakresie momentu powstania przychodu]: „Mając powyższe na uwadze, należy zgodzić
    się z Wnioskodawcą, że w opisanym we wniosku stanie faktycznym oraz zdarzeniu
    przyszłym, przychód podatkowy, o którym mowa w art. 12 ust. 3 i 3a w związku z art. 12
    ust. 4 pkt 1 i art. 12 ust. 4 pkt 9 ustawy o CIT z tytułu sprzedaży towarów za pomocą karty
    podarunkowej (bonu różnego przeznaczenia) powstanie w momencie wykorzystania karty
    przez klienta na zakup towarów w wysokości wartości netto sprzedaży (tj. bez podatku
    VAT według odpowiedniej stawki).
    Natomiast w sytuacji, gdy klient nie zrealizuje w całości bądź w części karty podarunkowej
    posiadającej z góry określony termin ważności, momentem rozpoznania przychodu
    podatkowego przez Wnioskodawcę będzie dzień, w którym upłynął termin wyznaczony na
    jej realizację (dzień przekształcenia się przedpłaty w definitywne przysporzenie
    majątkowe).”
    Do jednej z nadrzędnych zasad rachunkowości zalicza się zasadę wiarygodności
    (Dyhdalewicz A, Hołownia K., „Kontrola wewnętrzna jako narzędzie realizacji zasady
    wiarygodności informacji prezentowanych w sprawozdaniu finansowym”, Academy of
    Management 2019;3(4), s. 33), która oznacza, że ujmowane w księgach operacje powinny
    być prezentowane w sposób rzetelny i umożliwiający właściwą ocenę finansową
    podmiotu. Celem realizacji postulatów zasady wiarygodności jest przedstawienie realnej
    sytuacji finansowej podmiotu, zwłaszcza z perspektywy interesariuszy zewnętrznych,
    takich jak klienci, kontrahenci czy organy publiczne.
    Wyrazem zasady wiarygodności są m.in. przepisy ustawy o rachunkowości odnoszące się
    do „wiarygodnej wyceny”, „wiarygodnej wartości” czy „wiarygodnych szacunku”.
    Przykładem jest chociażby art. 3 ust. 1 pkt 30 ustawy o rachunkowości, który stanowi, że
    przez przychody i zyski rozumie się „(...) uprawdopodobnione powstanie w okresie
    sprawozdawczym korzyści ekonomicznych, o wiarygodnie określonej wartości, w formie
    zwiększenia wartości aktywów, albo zmniejszenia wartości zobowiązań, które doprowadzą
    do wzrostu kapitału własnego lub zmniejszenia jego niedoboru w inny sposób niż
    wniesienie środków przez udziałowców lub właścicieli.”

    Ponieważ Spółka prowadzi działalność w przedstawionym we wniosku zakresie od wielu
    lat, na podstawie zbieranych w tym czasie danych, jest w stanie z dużym
    prawdopodobieństwem, na zasadzie szacunku, określić, jaka część sprzedawanych Bonów
    nie zostanie zrealizowana przez Klientów i ulegnie przeterminowaniu.
    Tym samym Spółka z dużą dozą prawdopodobieństwa wie, jaka część Bonów nie zostanie
    zrealizowana w terminie i stanie się dla niej pozostałymi przychodami operacyjnymi.
    Dlatego też, ze względu na dopuszczalność takiej metody przez biegłego rewidenta,
    Spółka w celu uwiarygodnienia osiąganych przez siebie przychodów, rozważa zmianę
    polityki rachunkowości. Zmiana ta umożliwi uznanie za pozostałe przychody operacyjne w
    roku sprzedaży Bonów, tej części wartości sprzedanych Bonów, które
    najprawdopodobniej ulegną przeterminowaniu.
    Niemniej, o ile Spółka dla celów prawa bilansowego porusza się w sferze szacunków,
    statystyki i wiarygodności, to z perspektywy prawa cywilnego, uznanie części wartości
    sprzedanych Bonów za pozostałe przychody operacyjne przed upływem terminu na ich
    realizację, nie spowoduje wygaszenia zobowiązania Spółki do świadczenia na rzecz Klienta
    z prawem do zachowania ceny pobranej przy sprzedaży Bonu. Niezależnie od
    postępowania Spółki w sferze prawa bilansowego, posiadacz nieprzeterminowanego
    Bonu niezmiennie zachowa prawo do jego realizacji. Natomiast gdyby szacunku Spółki
    odnośnie wartości Bonów, które należy uznać za pozostałe przychody operacyjne przed
    upływem terminu na ich realizację, okazały się nieprawidłowe, to Spółka zobowiązana
    będzie do skorygowania swoich rozliczeń bilansowych.
    Powyższe porównać można do częstej sytuacji, w której jednostka ocenia, że jej
    przeterminowana należność zagrożona jest wysokim stopniem nieściągalności. Dla
    wiarygodnego przedstawienia własnej sytuacji ekonomicznej, jednostka powinna dokonać
    wyksięgowania należności, a następnie tzw. „spisania” jej w ciężar pozostałych kosztów
    operacyjnych (art. 3 ust. 1 pkt 32 lit. d) ustawy o rachunkowości). Niemniej od strony
    prawa cywilnego, należność ta, o ile nie uległa przedawnieniu, wciąż mogłaby być
    dochodzona.
    Tym samym należy odnotować, że zmiana polityki rachunkowości nie wpływa na stosunki
    cywilnoprawne łączące Spółkę z Klientami, a sytuacja pewnych rozbieżności na gruncie
    prawa bilansowego i cywilnego jest zjawiskiem częstym.
    Wysoki poziom szacunków (art. 28 ust. 1 pkt 9 ustawy o rachunkowości), wyceny (art. 10
    ust. 1 pkt 2 ustawy o rachunkowości) i ostrożności (art. 7 ust. 1 ustawy o rachunkowości)
    wpisany jest w istotę prawa bilansowego, ponieważ podstawową funkcją sporządzonego
    sprawozdania finansowego jest przedstawienie jasnego i rzetelnego obrazu sytuacji
    finansowej jednostki (A. Spoz, „Koncepcja prawdziwego i rzetelnego obrazu w systemie
    rachunkowości jednostki”, Prace Naukowe Uniwersytetu Ekonomicznego we Wrocławiu,
    Tom II, s. 135).
    Zupełnie inaczej kształtuje się cel przepisów prawa podatkowego, których zasady
    ustanowiono właśnie dla precyzyjnego wyliczenia kwoty zobowiązania podatkowego oraz
    dokładnego określenia terminu jego powstania. Wiąże się to z obowiązkiem zapłaty
    podatku, a w przypadku opóźnienia, naliczeniem odsetek za zwłokę.
    Z tego też względu prawo podatkowe z zasady nie opiera się na szacunkach i
    prawdopodobieństwie, ale wiąże moment powstania obowiązku podatkowego z
    konkretnym zdarzeniem i konkretną datą oraz precyzyjnie określa wysokość zobowiązania
    podatkowego.
    Zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. 2025 r.
    poz. 111) (dalej: „Ordynacja podatkowa”) zobowiązanie podatkowe jest wynikającym z
    obowiązku podatkowego zobowiązaniem podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu
    Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w
    miejscu określonym w przepisach prawa podatkowego.

    Natomiast stosowanie do art. 4 Ordynacji podatkowej - obowiązkiem podatkowym jest
    wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność przymusowego
    świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych
    ustawach.
    Mając na względzie powyższe, jakiekolwiek zdarzenia normujące powstanie obowiązku
    podatkowego, a w dalszej kolejności zobowiązania podatkowego, wynikać muszą z ustaw
    podatkowych, którymi zgodnie z art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej są ustawy dotyczące
    podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot,
    przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę
    opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów
    podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz
    osób trzecich.
    Oznacza to, że pojęcie ustawy podatkowej, w świetle art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej,
    obejmuje te ustawy, które dotyczą trzech kategorii danin publicznych: podatków, opłat i
    niepodatkowych należności budżetowych, a więc tych należności, które stosownie do art.
    2 § 1 pkt 1 stanowią podstawowy przedmiot regulacji Ordynacji podatkowej (W.
    Michałowski, „Pojęcie „ustawy podatkowej” w polskim porządku normatywnym”,
    Doradztwo Podatkowe Biuletyn Instytutu Studiów Podatkowych 2022/6, s. 22).
    Ponieważ ustawa o rachunkowości nie dotyczy żadnej z trzech kategorii danin publicznych
    ani nie normuje innych elementów wskazanych w art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej, to nie
    można uznać jej za ustawę podatkową w świetle tego przepisu. Oczywistym jest zatem, że
    bez jasnego odesłania w ustawie podatkowej, przepisy ustawy o rachunkowości nie mogą
    samodzielnie modyfikować momentu powstania obowiązku podatkowego, w tym
    momentu powstania przychodu.
    Tym samym moment powstania obowiązku podatkowego na gruncie podatku
    dochodowego od osób fizycznych należy odnosić jedynie do przepisów ustawy o PIT, które
    przytoczone w niniejszym wniosku, nie odnoszą się do momentu subiektywnego uznania
    danego zdarzenia za przychód przez kierownika jednostki na potrzeby prawa bilansowego
    czy też zmiany przez niego polityki rachunkowości, ale do konkretnych zdarzeń
    wskazanych m.in. w art. 14 ust. 1c, 1e, 1h i 1i.
    Końcowo należy również zwrócić uwagę, że dualizm określania przychodu bilansowego na
    gruncie ustawy o rachunkowości oraz przychodu podatkowego na gruncie ustaw o
    podatkach dochodowych istnieje dość powszechnie i nie budzi kontrowersji:
        odsetki stanowią przychody i koszty podatkowe dopiero w momencie ich
        uregulowania, natomiast dla celów bilansowych istotny jest moment ich naliczenia;
        różnice kursowe powstające w związku z wyceną bilansową na koniec roku
        obrotowego, które nie stanowią przychodów i kosztów podatkowych;
        przychody z nieodpłatnych świadczeń wpływają na wynik podatkowy, ale nie
        znajdują odzwierciedlenia w przychodach bilansowych.
    Podsumowując, według Wnioskodawców planowana zmiana polityki rachunkowości nie
    wpłynie na moment powstania bieżących przychodów ze sprzedaży Bonów na gruncie
    podatku dochodowego od osób fizycznych, ponieważ przychód ten powstanie w
    momencie realizacji Bonów albo w momencie upływu terminu ich realizacji.
    UZASADNIENIE DO ODPOWIEDZI NR 2
    W związku z planowaną zmianą polityką rachunkowości Spółka zobowiązana byłaby do
    dokonania odpowiednich przeksięgowań i kwalifikacji zdarzeń przeszłych, które
    wpływałyby na jej bieżący wynik bilansowy.

    Zmieniając politykę rachunkowości ze skutkiem od początku roku obrotowego Spółka
    zapewne dysponowałaby sprzedanymi i wciąż niezrealizowanymi, ale też
    nieprzeterminowanymi Bonami, których sprzedaż dokonana została najpóźniej do
    ostatniego dnia poprzedniego roku obrotowego. Przeksięgowanie dotyczyłoby zatem
    wartości pozycji rozliczeń międzyokresowych przychodów wynikającej z bilansu
    sprawozdania finansowego za rok obrotowy poprzedzający rok zmiany polityki
    rachunkowości. Tym samym Spółka wykazałaby przedmiotowe wartości w pozycji Zysk
    /Strata z lat ubiegłych (pasywa bilansu), powiększając zysk lat ubiegłych albo
    pomniejszając stratę lat ubiegłych.
    Wątpliwości Wspólników dotyczą tego, czy dostosowanie wyników lat poprzedzających
    zmianę polityki rachunkowości, nie spowoduje w momencie zmiany polityki
    rachunkowości lub opisanego przeksięgowania powstania przychodu w podatku PIT w
    stosunku do sprzedanych i niezrealizowanych Bonów.
    Podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu do pytania nr 1, Wspólnicy stoją na
    stanowisku, że niezależnie od tego, kiedy Spółka sprzeda Bony, zmiana polityki
    rachunkowości oraz przeksięgowanie części wartości Bonów zgodnie z nowymi zasadami
    polityki rachunkowości, nie spowoduje powstania przychodu podatkowego po stronie
    Wspólników.
    Wspólnicy uważają, że w stosunku do wszystkich Bonów, również tych sprzedanych przed
    zmianą polityki rachunkowości, przychód powstanie w momencie realizacji Bonów, tj. ich
    wymiany na Prezent albo w momencie upływu terminu ważności Bonów.
    Jak zauważono, obowiązek podatkowy wynikać może jedynie z ustawy podatkowej, tj.
    ustawy dotyczącej podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych
    określającej podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego,
    podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów
    podatkowych, podatników, płatników i Inkasentów, a także ich następców prawnych oraz
    osób trzecich.
    Obowiązek podatkowy nie może zatem wynikać z innych ustaw, w tym m.in. z ustawy o
    rachunkowości, czy też innych zdarzeń, z którymi ustawa podatkowa nie wiąże powstania
    obowiązku podatkowego, jak moment zmiany polityki rachunkowości czy przeksięgowania
    wartości między kontami księgowymi.
    Tym samym stwierdzić należy, że dostosowanie wyników lat poprzedzających zmianę
    polityki rachunkowości, nie spowoduje w momencie zmiany polityki rachunkowości lub
    opisanego przeksięgowania powstania przychodu w podatku PIT w stosunku do
    sprzedanych i niezrealizowanych Bonów, ponieważ ten powstanie niezależnie od skutków
    bilansowych, tj. w momencie realizacji Bonów albo w momencie upływu terminu ich
    realizacji.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych należy
    stwierdzić, że zostały wydane w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla Organu
    wydającego przedmiotową interpretację. Powołane interpretacje nie stanowią źródła

    prawa, wiążą strony w konkretnej indywidualnej sprawie, więc zawartych w nich stanowisk
    organów podatkowych nie można wprost przenosić na grunt innej sprawy. Każdą sprawę
    tut. Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą
        mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    A. A. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej)
    ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...).
    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002
    r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze
    zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54
    § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego.
    Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.