Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.233.2021.1.MM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2021-04-30
Teza: Stawka amortyzacji w odniesieniu do budynków używanych w warunkach pogorszonych.
Słowa kluczowe: amortyzacja; działalność-działalność gospodarcza; działy specjalne produkcji rolnej; koszt-koszty uzyskania przychodów; produkcja-produkcja rolna; stawka
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 5 lutego 2021 r. (data wpływu 2 marca 2021 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zastosowania podwyższonej stawki amortyzacyjnej przy zastosowaniu współczynnika nie wyższego niż 1,4 – **jest nieprawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 2 marca 2021 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zastosowania podwyższonej stawki amortyzacyjnej przy zastosowaniu współczynnika nie wyższego niż 1,4.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca prowadzi działy specjalne produkcji rolnej, obejmujące fermową hodowlę drobiu, w ramach której w każdym cyklu produkcyjnym obsadza kurnik ptakami, które po zakończeniu cyklu hodowlanego sprzedaje innemu podmiotowi w celu uboju. W każdym roku odbywa się 1 cykl produkcyjny.

Wnioskodawca jest podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych i prowadzi księgi rachunkowe na podstawie ustawy o rachunkowości. Dochody z działów specjalnych produkcji rolnej opodatkowane są na zasadach określonych w art. 30c ustawy PIT (stawka 19%).

W prowadzonych działach specjalnych produkcji rolnej Wnioskodawca wykorzystuje będące jego własnością kurniki.

W kurnikach prowadzona jest fermowa hodowla drobiu. Z uwagi na specyfikę eksploatacji kurników w budynkach panują warunki mikroklimatyczne z koncentracją szkodliwych gazów, w tym amoniaku, siarkowodoru i dwutlenku węgla, a także duże zapylenie. Źródłem zapylenia są cząstki powstałe z upierzenia, ściółki, paszy. Ponadto w budynkach stosowane są środki chemiczne służące do dezynfekcji.

Budynki narażone są na ciągłe działanie chemicznych środków dezynfekujących oraz wody. Posadzki kurników wyściełane są ściółką ze słomy, na ściółce gromadzone są wydaliny hodowanego drobiu, tworząc pomiot ptasi.

Niezależnie od powyższego ma również miejsce wydziobywanie powierzchni tynku cementowego na ścianach przez kury.

W budynkach podczas usuwania obornika ładowarkami teleskopowymi powstają mechaniczne uszkodzenia posadzek i ścian do wysokości np. 80 cm co przyczynia się do powstawania dziur i pęknięć w ścianach, zarywania, zadzierania posadzek. Dochodzi do powstania dziur i pęknięć w ścianach, a także do zarwania i pozdzierania posadzek.

Do mechanicznego uszkodzenia ścian (tynków) i wypłukiwania posadzek dochodzi również podczas mycia pod ciśnieniem 200 Bar.

Wilgoć (ok. 75%), zapylenie i gazy sprawiają, iż budynek pracuje w skrajnie trudnych warunkach. Na ścianach rozwijają się pleśnie i grzyby m.in. sprężniaki (Mucor i Rhizopus) oraz workowce (Aspergillus, Penicillum, Alternaria, Fusarium, Cladosporium).

Stalowe elementy kurnika nadmiernie korodują. Stalowe elementy kurnika korodują szybciej niż w przypadku innych budynków.

Pył, nawet obojętny chemicznie przyspiesza w znacznym stopniu procesy korozyjne ze względu na higroskopijne pobieranie i przetrzymywanie wilgoci z powietrza.

Po zakończeniu cyklu produkcji, w trakcie przerwy między cyklami, która trwa ok. 1 miesiąca, a przed wprowadzeniem następnej partii kur, kurniki poddawane są myciu środkami chemicznymi oraz zabiegom dezynfekcyjnym.

Dezynfekcja składa się z:

1.  Dezynfekcji wstępnej;
2.  Czyszczenia i mycia;
3.  Dezynfekcji właściwej;
4.  Przygotowania ściółki;
5.  Przygotowania końcowego.

Ad 1.

Dezynfekcja wstępna to pierwszy etap prac przygotowawczych, jaki jest wykonywany przed zasiedleniem ptaków. Jej zasadniczym celem jest ograniczenie do minimum liczebności insektów, które mogą być nosicielami chorób zakaźnych drobiu. Dezynfekcja wstępna obejmuje oprysk pomieszczenia – ścian, sufitów oraz samej ściółki preparatem (…) w stężeniu 2% o składzie: (…).

Ad 2.

W drugim etapie czyszczony jest sprzęt i urządzenia drobiarskie. Jego celem jest całkowita eliminacja wszystkich mikroorganizmów chorobotwórczych oraz materii organicznej sprzyjającej ich rozwojowi. Budynek jest czyszczony ciepłą wodą pod ciśnieniem 200 Bar, co powoduje penetrację najdrobniejszych szczelin, co z kolei przyczynia się do degradacji posadzki betonowej oraz ścian murowanych pokrytych tynkiem cementowo wapiennym oraz szybszej korozji metalowej podbitki wykonanej z blachy falistej – trapez. Przed myciem nanoszony jest środek myjący (…) w stężeniu 4 % w postaci piany. Ze względu na zawartość wodorotlenku sodu wpływa on negatywnie na elementy metalowe przyśpieszając ich korodowanie. Mycie obejmuje nie tylko sam kurnik i wszystkie jego pomieszczenia (ściany, posadzki, sufit), ale również wszelkiego rodzaju osprzęt (poidła, karmidła, wentylatory), a także dodatkowe miejsca, z którymi ptactwo nie ma styczności (pomieszczenia socjalne, magazyny, silosy). Jednocześnie dokonywane jest czyszczenie i dezynfekcja systemów pojenia środkiem (…) w stężeniu 2%.

Ad 3.

Dezynfekcja wykonywana jest preparatami: (…) w stężeniu 7% (jony chlorków i jony podchlodrynu są agresywne chemicznie dla stali, nawet nierdzewnych powodując ich korozję wżerową) (…) w stężeniu 6% (…) w stężeniu 6%, ze względu na silne właściwości utleniające powoduje korozję elementów metalowych, (…) w stężeniu 2% (…), wysoka zawartość kwasu octowego przyczynia się do osłabienia wiązań cementowych prowadząc do szybszego zużywania się posadzki, a dodatkowo do korodowania elementów metalowych. Równolegle przeprowadzane jest gruntowne oczyszczanie otoczenia budynków inwentarskich. Po wykonaniu gruntownej dezynfekcji właściwej następuje wypalanie posadzki (około 4-5 sekund temperatura 800oC, taki zabieg przyczynia się do pękania posadzki w wyniku jej przegrzania) oraz białkowanie posadzki i ścian roztworem wapna – Ca(OH)2.

Ad 4.

W zdezynfekowanym chemicznie kurniku rozkładana jest słoma. Pokryty słomą kurnik podgrzewany jest do 26 stopni, rozkładany jest w nim papier dla piskląt i rozprowadzany preparat (…) za pomocą zamgławiacza termicznego.

Ad 5.

Na 2-3 dni przed przyjęciem ptaków budynek jest nagrzewany do około 34 stopni Celsjusza tak, by posadzka osiągnęła wymaganą temperaturę 28 stopni.

Środki chemiczne użyte do dezynfekcji (m.in. podchloryn sodu – NaOCI, wodorotlenek sodu NaOH, Kwas octowy – CH3COOH, Kwas nadoctowy C2H4O3, amoniak NH3) powodują korozję podsufitki wykonanej z blachy trapezowej, obróbek blacharskich oraz korozję metalowych elementów wyposażenia kurnika tj.: kosze i rury paszociągów, linki nośne paszociągów i poideł, kolejka transportowa. Korodują również drzwi kurnika. Środki chemiczne użyte do dezynfekcji (m.in. Kwas octowy – CH3COOH, Izopropanol C3H7OH) – powodują szybsze zużywanie się posadzki betonowej.

Wyżej opisane warunki użytkowania kurników w jednakowy sposób odnoszą się do kurników eksploatowanych przez Wnioskodawcę na terenie: (…).

Kurniki wprowadzone są do ewidencji środków trwałych i sklasyfikowane w grupie 1, podgrupie 10 i rodzaju 108 Budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa, dla których stawkę amortyzacyjną przyjęto z Wykazu Rocznych Stawek Amortyzacyjnych stanowiącym załącznik nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (stawka 2,5%).

Wnioskodawca do tej pory stosował podstawową stawkę amortyzacyjną, co jednak w jego ocenie nie jest trafne, ponieważ z uwagi na zwiększoną degradację budynków zasadne jest zastosowanie stawki podwyższonej, o której mowa w art. 22i ust. 2 ustawy PIT.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy Wnioskodawca w przedstawionym stanie faktycznym jest uprawniony do zastosowania podwyższonej stawki amortyzacyjnej z wykorzystaniem współczynnika nie wyższego niż 1,4, o której mowa w art. 22i ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w odniesieniu do kurników jako budynków używanych w warunkach złych, powodujących przyspieszenie zużycia tych obiektów przez działanie niszczących środków chemicznych oraz dokonywać ich amortyzacji, czy też Wnioskodawca powinien w takiej sytuacji zastosować stawkę amortyzacyjną z wykorzystaniem współczynnika nie wyższego niż 1,2, o której mowa w art. 22i ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w odniesieniu do budynków używanych w warunkach pogorszonych, powodujących przyspieszenie zużycia tych obiektów?

Zdaniem Wnioskodawcy jest on uprawniony do zastosowania podwyższonej stawki amortyzacyjnej, o której mowa w art. 22i ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w odniesieniu do kurników jako budynków używanych w złych warunkach, powodujących przyspieszenie zużycia tych obiektów oraz dokonywać ich amortyzacji z wykorzystałem współczynnika podwyższającego 1,4. Zgodnie z art. 22i ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podatnicy mogą podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki podwyższać:

1.  dla budynków i budowli używanych w warunkach:
    1.  pogorszonych – przy zastosowaniu współczynników nie wyższych niż 1,2,
    2.  złych – przy zastosowaniu współczynników nie wyższych niż 1,4.

Zgodnie z ust. 7 powyższego przepisu wyjaśnienia dotyczące warunków używania budynków i budowli, określenia szczególnej sprawności technicznej maszyn, urządzeń i środków transportu oraz maszyn i urządzeń poddanych szybkiemu postępowi technicznemu, o których mowa w ust. 2, zawarte są w objaśnieniach do Wykazu stawek amortyzacyjnych.

Zgodnie z objaśnieniami: za złe warunki używania budynków i budowli, o których mowa w art. 22i ust. 2 pkt 1 lit. b, uważa się używanie tych środków trwałych pod wpływem niszczących środków chemicznych, a zwłaszcza gdy służą one produkcji, wytwarzaniu lub przechowywaniu żrących środków chemicznych. Dotyczy to również przypadków silnego działania na budynek lub budowlę niszczących środków chemicznych rozproszonych w atmosferze, wodzie lub wydzielających się w postaci oparów, których źródłem są inne obiekty znajdujące się w pobliżu.

Natomiast za pogorszone warunki używania budynków i budowli, o których mowa w art. 22i ust. 2 pkt 1 lit. a, uważa się używanie tych środków trwałych pod ciągłym działaniem wody, par wodnych, znacznych drgań, nagłych zmian temperatury oraz innych czynników powodujących przyspieszenie zużycia obiektu.

Wśród przesłanek umożliwiających uznanie budynków jako używanych w złych warunkach znajduje się przesłanka „używania tych środków trwałych pod wpływem niszczących środków chemicznych”, co w sposób niewątpliwy ma miejsce u Wnioskodawcy.

Powyżej opisane warunki używania budynków kurników i czynniki działające na budynek, jak związki chemiczne rozproszone w powietrzu – amoniak, dwutlenek węgla, środki dezynfekujące, działanie pomiotu ptasiego bezpośrednio na posadzkę budynku/kurnika, zapylenie uwalniające się podczas dozowania pasz można uznać za „używanie środków trwałych pod wpływem niszczących środków chemicznych”, a także „silnego działania na budynek lub budowlę niszczących środków chemicznych rozproszonych w atmosferze, wodzie” powodujące przyspieszenie zużycia obiektu.

Czynniki te oddziałują na budynek w sposób ciągły, nie jest to działanie jednorazowe.

Niniejszy wniosek o interpretację rozważa możliwość zastosowania podwyższonego współczynnika 1,2 właściwego dla budynków użytkowanych w warunkach pogorszonych oraz 1,4 właściwego dla budynków użytkowanych w złych warunkach, przy czym w ocenie Wnioskodawcy zasadne jest zastosowanie współczynnika 1,4.

W objaśnieniach do Wykazu stawek amortyzacyjnych zostało wyraźnie wskazane, że w przypadku używania środków trwałych pod wpływem niszczących środków chemicznych, i również przypadków silnego działania na budynek lub budowlę niszczących środków chemicznych rozproszonych w atmosferze, wodzie – warunki takiego użytkowania traktowane są jako „złe”, uprawniające do zastosowania współczynnika 1,4.

Współczynnik 1,2 ma odniesienie do warunków innych niż chemiczne, takich jak drgania, woda czy wahania temperatury.

Co prawda u Wnioskodawcy występują niektóre warunki przypisane do współczynnika 1,2 (m.in. oddziaływanie wody), jednakże dominujący wpływ na degradację budynków mają czynniki o charakterze chemicznym, co uzasadnia stosowanie współczynnika 1,4.

Tym samym Wnioskodawca może zastosować podwyższoną stawkę amortyzacyjną o współczynnik nie wyższy niż 1,4 na podstawie art. 22i ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy PIT w odniesieniu do wskazanych budynków/kurników używanych w warunkach złych, powodujących przyspieszenie zużycia tych obiektów.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1426, z późn. zm.): kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Z powyższego przepisu wynika, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie koszty, a więc bezpośrednio i pośrednio związane z uzyskiwaniem przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 powołanej ustawy.

Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu winien, w myśl powołanego przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:

*   musi pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub ze źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,
*   musi nie znajdować się na liście wydatków nieuznanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
*   musi być właściwie udokumentowany.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, zatem należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tychże kosztów. Przy czym związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku, a osiągnięciem przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu, bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Należy przy tym zauważyć, że konieczność poniesienia danego wydatku nie może wynikać z zaniedbań lub sprzecznych z prawem działań podatnika.

W takim ujęciu kosztami tymi będą zarówno wydatki pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.

Należy jednak pamiętać o tym, że wykazanie związku poniesionych kosztów z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiąganych przychodów (lub na zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów) obciąża podatnika.

Przepis art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że: kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.

Aby dany składnik majątku był uznany za środek trwały musi:

*   stanowić własność lub współwłasność podatnika,
*   zostać nabyty lub wytworzony we własnym zakresie przez podatnika,
*   być kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do używania,
*   jego przewidywany okres używania musi być dłuższy niż rok,
*   być wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną działalnością albo oddany do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z przepisu art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że: amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1.  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2.  maszyny, urządzenia i środki transportu,
3.  inne przedmioty

– o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

W myśl art. 22c pkt 2 ww. ustawy: amortyzacji nie podlegają budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami lub lokale mieszkalne, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy, jeżeli podatnik nie podejmie decyzji o ich amortyzowaniu, zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.

Jak stanowi art. 22d ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego, o którym mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4.

W myśl art. 22h ust. 1 pkt 1 tej ustawy: odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem art. 22e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub, w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których, zgodnie z art. 23 ust. 1, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Dla celów amortyzacji środka trwałego należy również ustalić właściwą stawkę amortyzacyjną.

Zgodnie z art. 22h ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l i 22ł, dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji określonej w art. 22i-22k dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego.

Odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 22j-22ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, o czym stanowi art. 22i ust. 1 cytowanej ustawy.

Sposób ustalenia stawki amortyzacyjnej dla środków trwałych uzależniony jest również od tego, do jakiego rodzaju środków trwałych, zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (Dz. U. z 2016 r., poz. 1864), określony środek zostanie zakwalifikowany. Klasyfikacja Środków Trwałych jest usystematyzowanym zbiorem obiektów majątku trwałego służącym m.in. do celów ewidencyjnych, ustalania stawek odpisów amortyzacyjnych oraz badań statystycznych.

W Klasyfikacji Środków Trwałych za podstawową jednostkę ewidencji przyjmuje się pojedynczy element majątku trwałego spełniający określone funkcje w procesie wytwarzania wyrobów i świadczenia usług. Kwalifikacji środka trwałego do określonej grupy Klasyfikacji Środków Trwałych dokonuje sam podatnik.

W myśl art. 22i ust. 2 pkt 1 ww. ustawy: podatnicy mogą podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki podwyższać dla budynków i budowli używanych w warunkach:

1.  pogorszonych – przy zastosowaniu współczynników nie wyższych niż 1,2,
2.  złych – przy zastosowaniu współczynników nie wyższych niż 1,4.

Jak z powyższego wynika, przesłanką stosowania podwyższonych stawek amortyzacyjnych jest używanie budynków lub budowli w warunkach pogorszonych albo w warunkach złych.

Wyjaśnienia dotyczące warunków używania budynków i budowli, określenia szczególnej sprawności technicznej maszyn, urządzeń i środków transportu oraz maszyn i urządzeń poddanych szybkiemu postępowi technicznemu, o których mowa w ust. 2, zawarte są w objaśnieniach do Wykazu stawek amortyzacyjnych (art. 22i ust. 7 ww. ustawy).

Zgodnie z nimi – za pogorszone warunki używania budynków i budowli, o których mowa w art. 22i ust. 2 pkt 1 lit. a, uważa się używanie tych środków trwałych pod ciągłym działaniem wody, par wodnych, znacznych drgań, nagłych zmian temperatury oraz innych czynników powodujących przyspieszenie zużycia obiektu.

Za złe warunki używania budynków i budowli, o których mowa w art. 22i ust. 2 pkt 1 lit. b, uważa się używanie tych środków trwałych pod wpływem niszczących środków chemicznych, a zwłaszcza gdy służą one produkcji, wytwarzaniu lub przechowywaniu żrących środków chemicznych. Dotyczy to również przypadków silnego działania na budynek lub budowlę niszczących środków chemicznych rozproszonych w atmosferze, wodzie lub wydzielających się w postaci oparów, których źródłem są inne obiekty znajdujące się w pobliżu.

Należy przy tym podkreślić, że uprawnienie do stosowania podwyższonej stawki nie ma charakteru stałego – dotyczy okresu, w którym istnieją okoliczności pozwalające uznawać budynek lub budowle za używane w warunkach pogorszonych. Okoliczności używania budynku mogą bowiem ulegać zmianie, w tym w sposób powodujący ustanie warunków uzasadniających podwyższenie stawek. W takim przypadku podatnik ma obowiązek obniżyć stawkę do poziomu wynikającego z Wykazu.

W razie wystąpienia bądź ustania warunków uzasadniających podwyższenie stawek, o których mowa w art. 22i ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stawki te ulegają podwyższeniu lub obniżeniu od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zaistniały okoliczności uzasadniające te zmiany, co wynika bezpośrednio z art. 22i ust. 3 tej ustawy.

W myśl art. 22i ust. 6 omawianej ustawy podatkowej: w przypadku podwyższenia stawek amortyzacyjnych, podanych w Wykazie stawek amortyzacyjnych przy zastosowaniu współczynników określonych w ust. 2, należy dla poszczególnych środków trwałych stosować jeden wybrany współczynnik, przez który mnoży się stawkę amortyzacyjną właściwą dla danego środka trwałego, przyjętą z Wykazu stawek amortyzacyjnych.

Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca prowadzi działy specjalne produkcji rolnej obejmujące fermową hodowlę drobiu. Wnioskodawca prowadzi księgi rachunkowe. Dochody z działów specjalnych produkcji rolnej opodatkowane są podatkiem liniowym. W prowadzonych działach specjalnych produkcji rolnej Wnioskodawca wykorzystuje będące jego własnością kurniki. Kurniki wprowadzone są do ewidencji środków trwałych i sklasyfikowane w grupie 1, podgrupie 10 i rodzaju 108 Budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa, dla których stawkę amortyzacyjną Wnioskodawca przyjął z Wykazu Rocznych Stawek Amortyzacyjnych stanowiącym załącznik nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (stawka 2,5%). Z uwagi na specyfikę eksploatacji kurników w budynkach panują warunki mikroklimatyczne z koncentracją szkodliwych gazów, w tym amoniaku, siarkowodoru i dwutlenku węgla, a także duże zapylenie. Źródłem zapylenia są cząstki powstałe z upierzenia, ściółki, paszy. Ponadto w budynkach stosowane są środki chemiczne służące do dezynfekcji. Budynki narażone są na ciągłe działanie chemicznych środków dezynfekujących oraz wody. Posadzki kurników wyściełane są ściółką ze słomy, na ściółce gromadzone są wydaliny hodowanego drobiu, tworząc pomiot ptasi. Niezależnie od powyższego ma również miejsce wydziobywanie powierzchni tynku cementowego na ścianach przez kury. W budynkach podczas usuwania obornika ładowarkami teleskopowymi powstają mechaniczne uszkodzenia posadzek i ścian do wysokości np. 80 cm co przyczynia się do powstawania dziur i pęknięć w ścianach, zarywania zadzierania posadzek. Do mechanicznego uszkodzenia ścian (tynków) i wypłukiwania posadzek dochodzi również podczas mycia pod ciśnieniem 200 Bar. Wilgoć (ok. 75%), zapylenie i gazy sprawiają, iż budynek pracuje w skrajnie trudnych warunkach. Na ścianach rozwijają się pleśnie i grzyby. Stalowe elementy kurnika nadmiernie korodują. Stalowe elementy kurnika korodują szybciej niż w przypadku innych budynków. Pył, nawet obojętny chemicznie, przyspiesza w znacznym stopniu procesy korozyjne ze względu na higroskopijne pobieranie i przetrzymywanie wilgoci z powietrza. Po zakończeniu cyklu produkcji, w trakcie przerwy między cyklami, która trwa ok. 1 miesiąca, a przed wprowadzeniem następnej partii kur, kurniki poddawane są myciu środkami chemicznymi oraz zabiegom dezynfekcyjnym. Wnioskodawca wykazał, że budynki (kurniki), narażone są na ciągłe działanie chemicznych środków dezynfekujących i wody. Ze względu na specyfikę wykorzystywania budynków narażone one są również na dużą wilgotność, zapylenie oraz koncentrację szkodliwych gazów, co sprawia, że budynki te pracują w skrajnie trudnych warunkach. Ulegają szybszemu zniszczeniu.

W świetle powyższego – okoliczności przedstawione przez Wnioskodawcę nie pozwalają na uznanie przez Organ, że budynki (kurniki) są używane w warunkach złych. W niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka zawarta w art. 22i ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych warunkująca podwyższenie stawki amortyzacji o współczynnik nie wyższy niż 1,4.

Należy wskazać, że ustawodawca wyraźnie określił jakie warunki używania budynków i budowli można uznać za złe, o których mowa w art. 22i ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Za złe warunki uważa się używanie tych budynków pod wpływem niszczących środków chemicznych, a zwłaszcza gdy służą one produkcji, wytwarzaniu lub przechowywaniu żrących środków chemicznych. Zasada ta dotyczy również przypadków silnego działania na budynek lub budowlę niszczących środków chemicznych rozproszonych w atmosferze, wodzie lub wydzielających się w postaci oparów, których źródłem są inne obiekty znajdujące się w pobliżu.

Powyższe oznacza, że w analizowanym przypadku nie zachodzą żadne ze wskazanych okoliczności wymienionych w ww. przepisie. A zatem nie można mówić, że budynki (kurniki) są używane w warunkach złych.

Reasumując – Wnioskodawca będzie uprawniony do zastosowania podwyższonej stawki amortyzacyjnej, o której mowa w art. 22i ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w odniesieniu do kurników jako budynków używanych w warunkach pogorszonych, powodujących przyspieszenie zużycia tych obiektów oraz dokonywać ich amortyzacji z wykorzystaniem współczynnika nie wyższego niż 1,2 od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zaistniały okoliczności uzasadniające zmiany.

Jednocześnie wskazać należy, że przy wydawaniu niniejszej interpretacji tutejszy organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego organ nie przeprowadza postępowania dowodowego, lecz opiera się jedynie na stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193, z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.