Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-1.4012.723.2025.2.EW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-03
Teza: Uznanie, że sprzedaż Lokali stanowiła/stanowi czynność
niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT oraz, że
Sprzedający nie był/nie będzie obowiązany do zapłaty podatku
VAT z tytułu sprzedaży udziału w wysokości 50% w 6 zbytych
Lokalach oraz przyszłej dostawa udziału w wysokości 100% w
2 Lokalach, ponieważ sprzedaż ta będzie zwolniona od
podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.
Słowa kluczowe: lokal-sprzedaż lokalu
opodatkowanie
podatnik
współwłasność
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa budynków, budowli
lub ich części
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 10
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 10a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 9

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 sierpnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie
    skutków podatkowych związanych ze sprzedażą 8 lokali.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Pan A.A. (dalej: Wnioskodawca) jest polskim rezydentem podatkowym i zarejestrowanym
    czynnym podatnikiem VAT.
    Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa
    w obrocie nieruchomościami.

    W 2019 r. Wnioskodawca wraz z żoną oraz osobą trzecią, która nie jest podmiotem
    powiązanym w stosunku do Wnioskodawcy w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4 ustawy z
    dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    163) (dalej: Współwłaściciel), nabyli nieruchomość gruntową zabudowaną budynkiem
    mieszkalnym (dalej: Nieruchomość).
    Budynek ten był wybudowany i po raz pierwszy zamieszkany wiele lat wcześniej przed
    nabyciem przez Wnioskodawcę i pozostałych współwłaścicieli, min. 2 lata przed nabyciem
    Nieruchomości przez Wnioskodawcę i pozostałych współwłaścicieli.
    Pomiędzy Wnioskodawcą, a jego małżonką panuje ustrój małżeńskiej wspólności
    majątkowej. Nieruchomość została nabyta do majątku wspólnego małżonków. W związku
    z transakcją nabycia udziały współwłaścicieli kształtowały się następująco:
        50% udziałów w Nieruchomości nabył Wnioskodawca z żoną,
        50% udziałów nabył Współwłaściciel.
    Sprzedający Nieruchomość w odniesieniu do tej transakcji nie występowali jako podatnicy
    podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o
    podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.; dalej: Ustawa VAT). W
    konsekwencji, transakcja ta nie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, a
    Wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego.
    Nieruchomość nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych Wnioskodawcy
    prowadzonej na potrzeby działalności gospodarczej. Wnioskodawca nabył Nieruchomość
    z przeznaczeniem i myślą o celach mieszkaniowych swoich i swojej rodziny. Pierwotnie,
    Wnioskodawca z żoną oraz Współwłaścicielem zamierzali zaadaptować budynek, będący
    częścią Nieruchomości, na dwa odrębne lokale mieszkalne, przeprowadzić drobne
    naprawy i prace mające na celu odświeżenie budynku. Po finalizacji transakcji zakupu
    Nieruchomości Wnioskodawca dowiedział się, że budynek został wcześniej wpisany do
    rejestru zabytków, o czym nie wiedział wcześniej.
    W celu przeprowadzenia prac remontowych konieczne było pozyskanie przez
    Wnioskodawcę ekspertyz technicznobudowlanych. Ekspertyzy te wykazały zły stan
    techniczny budynku i brak możliwości przeprowadzenia podziału budynku na dwa
    odrębne lokale według początkowego pomysłu Wnioskodawcy, jego żony i
    Współwłaściciela.
    Początkowo, Wnioskodawca oraz pozostali współwłaściciele zakładali wykonanie wyłącznie
    drobnych prac adaptacyjnych. Jednak po dokonaniu oceny stanu technicznego przez
    rzeczoznawcę budowlanego stwierdzono, że budynek wymaga kapitalnego remontu, z
    uwagi na jego znaczne zużycie techniczne i konstrukcyjne. Prace mające na celu
    wyodrębnienie dwóch lokali wymagałyby poniesienia nakładów finansowych, które
    znacząco przewyższałyby budżet Wnioskodawcy. Sytuacja ta spowodowała konflikt
    pomiędzy Wnioskodawcą i jego żoną a Współwłaścicielem. W związku z tym, podjęto
    decyzję o sprzedaży Nieruchomości.
    Ze względu na dużą powierzchnię Nieruchomości i w związku z tym trudności w jej
    sprzedaży, zdecydowano o podziale budynku na 8 samodzielnych lokali mieszkalnych
    (dalej razem jako: Lokale), aby możliwie maksymalnie przyspieszyć sprzedaż. Zakres prac
    objął m. in. wymianę pokrycia dachowego, remont i wzmocnienie stropów, wykonanie
    nowych ścian działowych, montaż nowych instalacji wodno-kanalizacyjnych, elektrycznych,
    CO oraz całkowitą naprawę elewacji. Przeprowadzenie kompleksowych prac było
    niezbędne dla przywrócenia budynku do użytkowania mieszkalnego.
    Wyodrębnienie Lokali pozwoliło na optymalizację kosztów inwestycji i uniknięcie
    nadmiernych nakładów koniecznych przy próbie wydzielenia jedynie dwóch dużych lokali.
    Każdy z Lokali został wyposażony w instalacje sanitarne, elektryczne, kuchenne oraz

    pomieszczenia pomocnicze. Lokale te spełniają definicję samodzielnego lokalu
    mieszkalnego w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności
    lokali.
    Po przeprowadzeniu niezbędnych prac Lokale nie były przedmiotem najmu, dzierżawy,
    ani innej czynności o podobnym charakterze. W związku z podziałem nieruchomości na 8
    Lokali odrębna własność poszczególnych lokali była ustanawiana dopiero przy podpisaniu
    umowy sprzedaży Lokali z nowymi właścicielami przed notariuszem. Przed tym
    momentem nie dokonywano formalnego wyodrębnienia lokali.
    W czerwcu 2022 r. na podstawie aktu notarialnego została zawarta umowa częściowego
    zniesienia współwłasności poprzez ustanowienie odrębnej własności. Zniesienie
    współwłasności nastąpiło pomiędzy Wnioskodawcą i jego żoną względem
    Współwłaściciela (nie doszło do zniesienia współwłasności pomiędzy Wnioskodawcą i jego
    żoną) i dotyczyło wyłącznie dwóch z ośmiu Lokali. Nie miało miejsce zniesienie
    współwłasności pomiędzy Wnioskodawcą i jego żoną. W konsekwencji zniesienia
    współwłasności, Wnioskodawca wraz z żoną nabył prawo odrębnej własności dwóch Lokali
    wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej, w ramach odpłatnego zniesienia
    współwłasności, za ustaloną kwotę środków pieniężnych.
    Następnie, w tym samym roku sprzedano 6 z 8 Lokali, w tym:
        2 Lokale sprzedano bez naliczonego podatku VAT,
        4 Lokale sprzedano z naliczonym podatkiem VAT.
    W celu zbycia Lokali, składających się na Nieruchomość, Wnioskodawca nie podejmował
    żadnych aktywnych działań marketingowych wykraczających poza zwykłe formy
    ogłoszenia. Nabywcy Lokali zostali pozyskani poprzez podstawowe ogłoszenia
    internetowe, bez korzystania z usług biura nieruchomości. Wnioskodawca nie udzielał
    również pełnomocnictwa żadnemu podmiotowi do działania w jego imieniu w tych
    transakcjach.
    Do dnia złożenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Wnioskodawcy nie udało
    się sprzedać 2 Lokali. Są to te dwa lokale, co do których zniesiono współwłasność
    Wnioskodawcy, jego żony oraz Współwłaściciela, na co wskazano wyżej we wniosku, w
    związku z tym Wnioskodawca i jego żona są obecnie wyłącznymi właścicielami tych lokali.
    Jednocześnie, Wnioskodawca nie posiada obecnie innych nieruchomości przeznaczonych
    do sprzedaży.
    W związku z realizacją transakcji sprzedaży 6 Lokali, żona Wnioskodawcy nie złożyła
    zgłoszenia rejestracyjnego VAT-R, natomiast Współwłaściciel na cele sprzedaży 4 Lokali
    dokonał rejestracji do celów podatku VAT. Żona Wnioskodawcy oraz Współwłaściciel w
    momencie sprzedaży nie prowadzili i nadal nie prowadzą działalności gospodarczej.
    Decyzja o naliczeniu VAT od transakcji sprzedaży 4 Lokali wynikała wyłącznie z ostrożności,
    jednakże analizując orzecznictwo i wydawane interpretacje indywidualne Wnioskodawca
    powziął wątpliwość, czy rozliczenie przez niego podatku VAT było działaniem właściwym.
    W odniesieniu do dokonanej w przeszłości sprzedaży Lokali, sprzedający (m. in.
    Wnioskodawca) i kupujący nie złożyli organowi podatkowemu oświadczenia o rezygnacji
    ze zwolnienia i wyborze opodatkowania transakcji. W odniesieniu do możliwej w
    przyszłości sprzedaży dwóch Lokali przez Wnioskodawcę, strony transakcji nie będą
    składały oświadczenia o rezygnacji ze zwolnienia i wyborze opodatkowania transakcji.
    Przedmiotem niniejszego wniosku jest rozstrzygnięcie skutków podatkowych na gruncie
    VAT w odniesieniu do dostaw Lokali już dokonanych w przeszłości przez Wnioskodawcę
    oraz dwóch Lokali, które nie zostały sprzedane do dnia złożenia niniejszego wniosku, a
    mogą zostać sprzedane w przyszłości.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego

    W odpowiedzi na pytania wskazał Pan:
    1. Czy dokonywał Pan w przeszłości sprzedaży innych (oprócz wskazanych we wniosku)
      nieruchomości (zabudowanych lub niezabudowanych)?
      Odp.: Wnioskodawca w przeszłości dokonał sprzedaży dwóch innych zabudowanych
      nieruchomości. Obie nieruchomości zostały nabyte przez Wnioskodawcę na cele
      mieszkaniowe jego i jego rodziny i nie miały związku z jakąkolwiek działalnością
      gospodarczą.
    2. Kiedy nastąpił podział budynku mieszkalnego na 8 mniejszych lokali mieszkalnych
      (proszę wskazać datę)?
      Odp.: Do podziału budynku mieszkalnego na 8 mniejszych lokali mieszkalnych doszło
      w następujący sposób:
      1) W dniu 23 czerwca 2020 r. wydana została na rzecz Wnioskodawcy decyzja o
        warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania
        budynku mieszkalnego jednorodzinnego na budynek wielorodzinny.
      2) Następnie zgłoszono zmianę sposobu użytkowania budynku mieszkalnego
        jednorodzinnego na budynek mieszkalny wielorodzinny, a starosta powiatowy
        właściwy dla nieruchomości pismem z dnia 10 maja 2022 r. nie wniósł sprzeciwu
        na takie zgłoszenie.
      3) W dniu 18 maja 2022 r. starosta powiatowy wydał zaświadczenie o samodzielności
        8 lokali mieszkalnych.
    3. Czy przed sprzedażą 6 lokali mieszkalnych podejmował Pan aktywne działania
      marketingowe w zakresie obrotu nieruchomościami, wykraczające poza zwykłe formy
      ogłoszenia, mające na celu dokonanie sprzedaży tych lokali (np. reklama w mediach,
      czy korzystanie z biura nieruchomości)? W jaki sposób pozyskał Pan nabywców
      sprzedanych lokali mieszkalnych? Jakie czynności Pan podjął w celu ich zbycia)?
      Odp.: Przed sprzedażą 6 lokali mieszkalnych Wnioskodawca nie podejmował żadnych
      aktywnych działań marketingowych wykraczających poza zwykłe formy ogłoszenia.
      Nabywcy lokali zostali pozyskani poprzez podstawowe ogłoszenia internetowe, bez
      korzystania z biura nieruchomości.
    4. Czy udzielił Pan innemu podmiotowi pełnomocnictwa do działania w Pana imieniu w
      związku z transakcją sprzedaży 6 lokali mieszkalnych? Jeśli tak – do jakich czynności
      udzielono pełnomocnictwa (proszę je wymienić)?
      Odp.: Wnioskodawca nie udzielał pełnomocnictwa żadnemu podmiotowi do działania
      w jego imieniu w związku ze sprzedażą 6 lokali mieszkalnych.
    5. Czy w ostatnich 2 latach przed sprzedażą ponosił Pan w rozumieniu przepisów o
      podatku dochodowym wydatki na ulepszenie lokali będących przedmiotem wniosku,
      stanowiące co najmniej 30% ich wartości początkowej, jeśli tak to należy wskazać:
        o kiedy miały miejsce te ulepszenia (należy wskazać datę),
        o czy przysługiwało Panu prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
        podatku naliczonego w związku z ponoszonymi wydatkami na ulepszenie lokali,
        o czy po poniesionych nakładach na ulepszenie, które stanowiły co najmniej 30%
        wartości początkowej lokale były oddana do użytkowania, należy wskazać kiedy i
        do jakich czynności/do jakiej działalności (zwolnionej, opodatkowanej podatkiem
        VAT)?
      Odp.: Wnioskodawca pragnie wskazać, że nie można stwierdzić, że ponosił on wydatki
      na ulepszenie, których wartość wynosiłaby co najmniej 30% wartości początkowej
      nieruchomości będących przedmiotem wniosku, ponieważ w przypadku lokali nie
      można powiedzieć, że istniała jakakolwiek ich wartość początkowa, gdyż nie stanowiły

      one środka trwałego w działalności gospodarczej Wnioskodawcy. Wobec tego na tak
      postawione pytanie należałoby odpowiedzieć przecząco.
    Pytania
    1. Czy w okolicznościach przedstawionych w opisie stanu faktycznego/zdarzenia
      przyszłego, sprzedaż Lokali stanowiła/stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu
      podatkiem VAT?
    2. W przypadku udzielenia twierdzącej odpowiedzi na pytanie nr 1, tj. uznania, że
      sprzedaż Lokali stanowiła/będzie stanowiła czynność podlegającą opodatkowaniu
      podatkiem VAT, czy w okolicznościach przedstawionych w opisie stanu faktycznego
      /zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca był/będzie obowiązany do zapłaty podatku VAT
      z tytułu sprzedaży Lokali?
    Pana stanowisko w sprawie
    1. W okolicznościach przedstawionych w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego,
      sprzedaż Lokali nie podlegała/nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT.
    2. W przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 za
      nieprawidłowe, tj. przyjęcia, że sprzedaż Lokali stanowiła/będzie stanowiła czynność
      podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, w okolicznościach przedstawionych w
      opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż
      nie był/nie będzie obowiązany do zapłaty podatku VAT z tytułu sprzedaży Lokali,
      ponieważ sprzedaż ta była/będzie zwolniona z VAT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.; dalej: Ustawa VAT), opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlega m. in. odpłatna dostawa towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 Ustawy VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt
    1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    W świetle art. 2 pkt 6 Ustawy VAT, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach -
    rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Przepisy Ustawy VAT zawierają również definicję działalności gospodarczej. Zgodnie z art.
    15 ust. 1 Ustawy VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
    osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 Ustawy VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych. Z powyższych definicji wynika, że opodatkowaniu podatkiem VAT
    będzie podlegać tylko taka dostawa towarów, która dokonywana jest w ramach
    działalności gospodarczej. Opodatkowaniu VAT podlegają bowiem tylko czynności
    wykonywane przez podmiot, który w stosunku do konkretnej czynności działa jako
    podatnik VAT. Nie każda bowiem dostawa towarów jest objęta opodatkowaniem VAT, a
    tylko taka, która jest dokonywana przez podatnika działającego w takim charakterze w
    stosunku do tej transakcji (przesłanka podmiotowa i przedmiotowa). A contrario,
    opodatkowaniu nie będzie podlegać dostawa dokonywana w ramach np. zarządzania
    majątkiem osobistym.
    Zatem w okolicznościach niniejszej sprawy, dokonując oceny, czy dostawa towarów będzie
    dokonywana w ramach działalności gospodarczej, należy zweryfikować, czy działania
    sprzedającego wykraczają poza zakres zarządzania majątkiem prywatnym i stanowią

    działania zbliżone do działań wykonywanych przez podmioty profesjonalnie zajmujące się
    obrotem nieruchomościami.
    Jak zaznaczył TSUE w wyroku z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10
    i C-181/10, „czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą
    same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej (zob. wyrok z dnia
    20 czerwca 1996 r. w sprawie C-155/94 Wellcome Trust, Rec. s. I-3013, pkt 32). Należy
    dodać, że sama liczba i zakres transakcji sprzedaży dokonanych w niniejszej sprawie nie
    ma charakteru decydującego. Jak orzekł Trybunał, zakres transakcji sprzedaży nie może
    stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które
    znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi
    działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych transakcji sprzedaży można
    dokonywać również jako czynności osobistych (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie
    Wellcome Trust, pkt 37). Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany
    dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie
    nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te
    transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych
    elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym
    zainteresowanego”.
    W ocenie Wnioskodawcy, podejmowane przez niego działania nie wykraczają poza zakres
    zarządzania własnym majątkiem. Nieruchomość nie stanowiła majątku przedsiębiorstwa
    Wnioskodawcy oraz w związku z jej nabyciem Wnioskodawca nie był uprawniony do
    odliczenia podatku VAT. Dokonywane przez Wnioskodawcę czynności związane z
    przeprowadzeniem remontu i podziałem Nieruchomości miały na celu ułatwienie jej
    zbycia. Nie można bowiem oczekiwać, że podmiot zbywający składnik majątku
    prywatnego nie będzie dążył do realizacji transakcji na możliwe korzystnych dla siebie
    warunkach.
    Ponadto, nawiązując do ugruntowanego już orzecznictwa w ww. zakresie, liczba
    sprzedawanych lokali nie może mieć decydującego znaczenia przy ocenie, czy sprzedający
    działa w charakterze podatnika VAT w odniesieniu do transakcji. Istotny jest bowiem
    zamiar działania w sposób, który wpisuje się w definicję działalności gospodarczej.
    W analizowane sprawie, Wnioskodawca działał wyłącznie w sferze działań prywatnych,
    zarządzając swoim majątkiem prywatnym, nabytym w celach osobistych. W konsekwencji,
    nie można uznać, że działania Wnioskodawcy stanowią czynności, które są podejmowane
    przez podmioty profesjonalnie zajmujące się obrotem nieruchomościami.
    Z przytoczonych wcześniej przepisów wynika również, że jeżeli podatnik wykorzystuje
    towary w sposób ciągły do celów zarobkowych, wówczas należy uznać, że prowadzi on
    działalność gospodarczą.
    Zdaniem Wnioskodawcy, ciągłe wykorzystanie należy rozumieć jako wykorzystywanie
    towarów w sposób powtarzalny. Tym samym, przesłanka ciągłości nie będzie spełniona,
    jeżeli towary będą wykorzystywane w sposób okazjonalny. W efekcie, okazjonalna
    sprzedaż nie będzie stanowiła czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Jak wskazał sam Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 12.01.2024 r., sygn.
    0114-KDIP1-3.4012.657.2023.2.LM, „Nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana
    ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej
    działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą
    prowadzonej działalności gospodarczej, nie pozwala na uznanie danego podmiotu za
    podatnika w zakresie tych czynności”.
    W ocenie Wnioskodawcy, dokonywane przez niego czynności miały charakter
    incydentalny. Działalność Wnioskodawcy nie stanowi działalności, która polega na
    nabywaniu nieruchomości w celu odsprzedaży z zyskiem, który następnie jest
    przeznaczony na nabycie kolejnej nieruchomości. W przeszłości Wnioskodawca nabywał

    inne nieruchomości. Niemniej jednak, nie można uznać, że nabycie i następnie zbycie tych
    nieruchomości w okolicznościach przedstawionych w opisie stanu faktycznego świadczy o
    spełnieniu przesłanki ciągłości.
    Podsumowując, działania Wnioskodawcy przedstawione w opisie stanu faktycznego i
    zdarzenia przyszłego nie stanowiły działań, które wykraczałyby poza zarząd majątkiem
    prywatnym oraz spełniają przesłankę ciągłości. Tym samym, nie spełniały one definicji
    działalności gospodarczej na gruncie podatku VAT. W efekcie, dotychczasowa sprzedaż
    sześciu Lokali nie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT jako odpłatna dostawa
    towarów i opodatkowaniu nie będzie także podlegać ewentualna przyszła sprzedaż dwóch
    Lokali, opisanych we wniosku, niesprzedanych na dzień złożenia wniosku o interpretację.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż dokonana przez niego w przeszłości sprzedaż Lokali,
    jak również możliwa w przyszłości sprzedaż Lokali nie stanowi czynności wykonywanych w
    ramach działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o podatku VAT. Wnioskodawca
    zatem nie działał i nie będzie działał w charakterze podatnika podatku VAT w odniesieniu
    do tych transakcji, co wyklucza możliwość objęcia opodatkowaniem tych transakcji.
    Z ostrożności procesowej, w razie gdyby tut. Organ uznał stanowisko Wnioskodawcy w
    odniesieniu do pytania nr 1 za nieprawidłowe, z czym Wnioskodawca się nie zgadza i co
    zostało uargumentowane już wcześniej w niniejszym wniosku, Wnioskodawca prezentuje
    poniżej swoje stanowisko w zakresie sposobu opodatkowania VAT takich transakcji.
    Zdaniem Wnioskodawcy, w razie przyjęcia w wydanej interpretacji indywidualnej, że
    występuje on w roli podatnika VAT w odniesieniu do dokonanych i przyszłych transakcji,
    dostawy te powinny zostać uznane za zwolnione z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1
    pkt 10 Ustawy VAT, co skutkuje brakiem obowiązku zapłaty podatku VAT od tych transakcji
    przez Wnioskodawcę.
    Ustawodawca przewidział w przepisach Ustawy VAT zwolnienia od podatku m. in. dla
    dostaw budynków lub ich części. Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10 Ustawy VAT, zwalnia się od
    podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:
    a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
    b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął
      okres krótszy niż 2 lata.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 10a Ustawy VAT, zwalnia się od podatku dostawę budynków,
    budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem
    że:
    a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
    b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do
      których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
      naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości
      początkowej tych obiektów.
    Weryfikując prawo do zastosowania powyższych zwolnień, należy najpierw sprawdzić, czy
    podatnik jest uprawniony do zastosowania zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10
    Ustawy VAT.
    Jeżeli dostawa nie jest objęta tym zwolnieniem od podatku, wówczas należy zweryfikować
    prawo do zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a Ustawy VAT.
    W celu ustalenia prawa do zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 Ustawy VAT
    należy ustalić moment, w którym doszło do pierwszego zasiedlenia nieruchomości.
    Pojęcie pierwszego zasiedlenia zostało zdefiniowane na gruncie przepisów Ustawy VAT. W
    świetle art. 2 pkt 14 Ustawy VAT, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o pierwszym

    zasiedleniu - rozumie się przez to oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub
    użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub
    ich części, po ich:
    a) wybudowaniu lub
    b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o
      podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
    Z powyższego przepisu wynika, że do pierwszego zasiedlenia dochodzi w związku z
    oddaniem nieruchomości do użytkowania po jej wybudowaniu. Jednakże, do ponownego
    pierwszego zasiedlenia może również dojść w związku z ulepszeniem Nieruchomości.
    Niemniej jednak, należy również zweryfikować, czy nie doszło do ponownego pierwszego
    zasiedlenia w wyniku ulepszenia. W tym celu, należy zdefiniować pojęcie ulepszenia. Jak
    wskazał TSUE w wyroku z dnia 16.11.2017 r., sygn. akt C-308/16, „art. 12 ust. 1 i 2 oraz art.
    135 ust. 1 lit. j) dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one
    przepisom krajowym, takim jak będące przedmiotem postępowania głównego, które
    uzależniają zwolnienie z VAT w związku z dostawą budynków od spełnienia warunku,
    zgodnie z którym pierwsze zasiedlenie tych budynków następuje w ramach czynności
    podlegającej opodatkowaniu.
    Wskazane przepisy tejże dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają
    się one temu, aby takie przepisy krajowe uzależniały owo zwolnienie od warunku, zgodnie
    z którym w wypadku „ulepszenia” istniejącego budynku poniesione wydatki nie mogą
    przekroczyć 30% początkowej wartości tego budynku, o ile rzeczone pojęcie „ulepszenia”
    jest interpretowane w taki sam sposób jak pojęcie „przebudowy” zawarte w art. 12 ust. 2
    dyrektywy VAT, to znaczy tak, że odnośny budynek powinien być przedmiotem istotnych
    zmian przeprowadzonych w celu zmiany jego wykorzystania lub w celu znaczącej zmiany
    warunków jego zasiedlenia”.
    Przepisy Ustawy VAT nie zawierają definicji „ulepszenia” i „wartości początkowej”. Pojęcia
    te zostały natomiast zdefiniowane w przepisach o podatku dochodowym od osób
    fizycznych i podatku dochodowym od osób prawnych.
    Zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163; dalej: Ustawa PIT), za wartość początkową
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-18,
    uważa się w razie odpłatnego nabycia - cenę ich nabycia, a jeżeli były używane przez
    podatnika przed wprowadzeniem ich do ewidencji środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych i nie były wcześniej amortyzowane - cenę ich nabycia, nie
    wyższą jednak od ich wartości rynkowej (w niniejszej sprawie na potrzeby przedstawienia
    stanowiska Wnioskodawcy odwołano się do przepisów obowiązujących na gruncie
    podatku dochodowego od osób fizycznych, niemniej analogiczne regulacje obowiązują na
    gruncie podatku dochodowego od osób prawnych).
    W myśl art. 22g ust. 17 Ustawy PIT, jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku
    przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową
    tych środków, ustaloną zgodnie z ust. 1, 3-9 i 11-15, powiększa się o sumę wydatków na
    ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych,
    których jednostkowa cena nabycia przekracza 10 000 zł.
    Z przytoczonych definicji wynika, że pojęcie wartości początkowej funkcjonujące w
    systemie podatku dochodowego odnosi się wyłącznie do środków trwałych i wartości
    niematerialnych i prawnych, a w przypadku ich odpłatnego nabycia wartością początkową
    jest cena nabycia.
    Z kolei ulepszenie należy rozumieć jako efekt prac związanych z przebudową, rozbudową,
    rekonstrukcją, adaptacją lub modernizacją, zgodnie z art. 22g ust. 17 Ustawy PIT.
    Podsumowując, aby uznać, że doszło do ulepszenia, konieczne jest spełnienie łącznie
    przesłanki jakościowej oraz ilościowej. Przesłanka jakościowa odnosi się do prac, które

    powinny dotyczyć przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji
    nieruchomości i których skutkiem była znacząca zmiana wykorzystania budynku lub
    warunków jego zasiedlenia. Z kolei przesłanka ilościowa odnosi się do wydatków
    poniesionych na ulepszenie, które powinny stanowić min. 30% wartości początkowej
    budynku.
    Z opisu stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca wraz z pozostałymi
    współwłaścicielami ponieśli wydatki w celu przeprowadzenia prac, w wyniku których
    wydzielono Lokale. W ocenie Wnioskodawcy, przeprowadzone prace miały na celu
    przebudowę i modernizację Nieruchomości i w ich wyniku doszło do zmiany warunków
    zamieszkania, ponieważ z pojedynczego budynku mieszkalnego wyodrębnione zostały
    Lokale. Przeprowadzone prace mogą wpisywać się zatem w rozumienie przebudowy czy
    adaptacji. W przypadku oceny kryterium ilościowego punktem odniesienia jest wartość
    początkowa Nieruchomości. Z perspektywy Wnioskodawcy, Nieruchomość została nabyta
    na cele prywatne, zatem nie spełniała definicji środka trwałego i dlatego nie podlegała
    ujęciu w ewidencji środków trwałych w działalności gospodarczej Wnioskodawcy, jako
    niespełniająca definicji środka trwałego w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.
    W konsekwencji, skoro Nieruchomość nie stanowi środka trwałego, wówczas nie można
    również mówić o jej wartości początkowej, ponieważ pojęcie to jest związane wyłącznie ze
    środkami trwałymi i wartościami niematerialnymi i prawnymi. Takie zdanie wyraził
    również Dyrektor KIS interpretacji indywidualnej z dnia 25 marca 2025 r. sygn. 0114-KDIP1-
    1.4012.195.2025.1.AWY, w której stwierdził, że „skoro nie mamy do czynienia ze środkiem
    trwałym, nakłady ponoszone przez Państwa na przedmiotowe lokale nie stanowią
    ulepszenia w rozumieniu art. 16g ust. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych. Jak już zaznaczono powyżej, na gruncie prawa podatkowego „ulepszenie” jest
    pojęciem, które dotyczy wyłącznie składników majątku będących środkami trwałymi. W
    przedmiotowej sprawie nie ma znaczenia, czy wydatki poniesione na remont lokali
    przekroczą, czy nie 30% ich wartości początkowej. Nie można bowiem mówić o
    dokonywaniu w tych lokalach ulepszeń wskazanych w art. 2 pkt 14 ustawy, gdyż nie
    stanowią one u Państwa środków trwałych”.
    Podobne stanowisko zajął Dyrektor KIS w innych interpretacjach indywidualnych m. in.:
        z dnia 10 marca 2022 r., sygn. 0111-KDIB3-1.4012.14.2022.1.AB,
        z dnia 25 października 2023 r., sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.414.2023.2.KAK,
        z dnia 8 października 2024 r., sygn. 0114-KDIP1-1.4012.643.2024.1.MKA.
    W ocenie Wnioskodawcy, skoro Nieruchomość nie stanowiła środka trwałego, to nie
    można określić jej wartości początkowej. Zatem, nie może zostać spełniona przesłanka
    ilościowa dot. ulepszenia, tj. poniesienie wydatków na ulepszenie, które przekraczałyby
    30% wartości początkowej Nieruchomości. W konsekwencji, opisane przez Wnioskodawcę
    prace nie stanowią ulepszenia, o którym mowa w art. 2 pkt 14 Ustawy VAT. W efekcie, w
    odniesieniu do Wnioskodawcy nie można twierdzić, że dokonane i przyszłe dostawy Lokali
    są dokonywane w ramach pierwszego zasiedlenia lub w okresie 2 lat po pierwszym
    zasiedleniu, bowiem Wnioskodawca nie dokonał w Nieruchomości ulepszeń w rozumieniu
    art. 2 pkt 14 Ustawy VAT.
    Nieruchomość została oddana do używania po jej wybudowaniu pierwszemu
    użytkownikowi już wiele lat temu, przynajmniej 2 lata przed jej nabyciem przez
    Wnioskodawcę. Z opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wynika, że w okresie
    poprzedzającym transakcję nabycia Nieruchomości przez Wnioskodawcę, była ona
    zamieszkiwana. Wnioskodawca nie posiada informacji, kiedy dokładnie Nieruchomość
    została oddana do użytku po raz pierwszy, jednakże nastąpiło to przed 2017 r., tj.
    przynajmniej 2 lata przed nabyciem Nieruchomości przez Wnioskodawcę. Zatem, skoro
    oddanie Nieruchomości do użytku miało miejsce przynajmniej 2 lata przed nabyciem
    Nieruchomości przez Wnioskodawcę, a Nieruchomość przed nabyciem przez m. in.

    Wnioskodawcę była oddana do używania i zamieszkiwana i nie zostały spełnione
    przesłanki do uznania, że dostawy dokonywane przez Wnioskodawcę odbywały się w
    warunkach pierwszego zasiedlenia, to przedstawiona w opisie stanu faktycznego
    /zdarzenia przyszłego dostawa Lokali nie będzie dokonywana w ramach pierwszego
    zasiedlenia w związku z ich wybudowaniem lub przed nim, ani w związku z ich
    ulepszeniem. Dostawa nie będzie również miała miejsca w okresie 2 lat od oddania
    Nieruchomości do użytku pierwszemu użytkownikowi.
    W konsekwencji, nie wystąpiły przesłanki wymienione w art. 43 ust. 1 pkt 10 Ustawy VAT,
    które wykluczałyby prawo do zwolnienia. Jeżeli przedstawione w opisie stanu faktycznego
    działania Wnioskodawcy nie stanowiły ulepszenia w rozumieniu przepisów o podatku
    dochodowym, wówczas nie można powiedzieć, że miało miejsce „ponowne” pierwsze
    zasiedlenie Nieruchomości. W efekcie, dostawa Lokali nie była/nie będzie dokonywana w
    ramach pierwszego zasiedlenia, ani w okresie 2 lat po nim. W konsekwencji,
    Wnioskodawca był/będzie uprawniony do skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w
    art. 43 ust. 1 pkt 10 Ustawy VAT w odniesieniu do dostawy Lokali.
    Ww. zwolnienie ma wprawdzie charakter fakultatywny, gdyż ustawodawca dopuszcza
    możliwość zrezygnowania z tego zwolnienia przez strony transakcji i wybór
    opodatkowania transakcji, natomiast jest to możliwe po spełnieniu warunków opisanych
    w art. 43 ust. 10 Ustawy VAT.
    Jak zostało wskazane w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, sprzedający (m. in.
    Wnioskodawca) i kupujący nie złożyli organowi podatkowemu oświadczenia o rezygnacji
    ze zwolnienia i wyborze opodatkowania transakcji w odniesieniu do transakcji dot. 6
    Lokali, które już miały miejsce oraz nie zamierzają złożyć takiego oświadczenia w
    odniesieniu do transakcji przyszłych dot. pozostałych 2 Lokali.
    Zatem, skoro sprzedający, w tym Wnioskodawca, oraz kupujący nie złożyli/nie złożą
    oświadczenia, o którym mowa w art. 43 ust. 10 Ustawy VAT, wówczas byli/będą
    uprawnieni do skorzystania ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 Ustawy VAT.
    Podsumowując, w przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1
    za nieprawidłowe, tj. przyjęcia, że dokonana w przeszłości i przyszła sprzedaż Lokali
    stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, w okolicznościach
    przedstawionych w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca stoi na
    stanowisku, iż nie był/nie będzie obowiązany do zapłaty podatku VAT z tytułu sprzedaży
    Lokali, ponieważ sprzedaż ta była/będzie zwolniona z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt
    10 Ustawy VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest:
        nieprawidłowe - w zakresie uznania, że sprzedaż Lokali stanowiła/stanowi czynność
        niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT oraz
        prawidłowe - w zakresie uznania, że Sprzedający nie był/nie będzie obowiązany do
        zapłaty podatku VAT z tytułu sprzedaży udziału w wysokości 50% w 6 zbytych
        Lokalach oraz przyszłej dostawa udziału w wysokości 100% w 2 Lokalach, ponieważ
        sprzedaż ta będzie zwolniona od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10
        ustawy o VAT.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zatem nieruchomości czy to niezabudowane, czy zabudowane, spełniają definicję towaru
    wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej
    dostawy towarów na terytorium kraju.
    Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi,
    bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      a) określone udziały w nieruchomości;
      b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;
      c) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
      prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
    Zaznaczenia wymaga, że na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług,
    również zbycie udziału w towarze (np. współwłasności nieruchomości gruntowej) stanowi
    odpłatną dostawę towarów. Powyższe potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w
    Warszawie w uchwale 7 sędziów z 24 października 2011 r., sygn. akt I FPS 2/11.
    Należy w tym miejscu wyjaśnić, że problematyka współwłasności została uregulowana w
    art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    1071), zwanej dalej Kodeksem cywilnym.
    Na mocy art. 195 Kodeksu cywilnego:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku
    podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów
    poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności.
    Jak stanowi art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Na podstawie art. 196 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    W świetle art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego:

      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Art. 198 Kodeksu cywilnego stanowi, że:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody
      pozostałych współwłaścicieli.
    Należy zatem uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną
    postacią prawną własności.
    Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu
    na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez
    zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że
    współwłaściciel może zbyć swój udział.
    W konsekwencji, należy przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy,
    zbycie nieruchomości (gruntów), jak również udziału we współwłasności nieruchomości
    traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1
    ustawy.
    Kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego
    1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2809).
    Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez obojga małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    Jak stanowi art. 36 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
      szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
      wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających
      majątek wspólny.
    W myśl natomiast art. 36 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że
      przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które
      dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.

    Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego
    rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między
    nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest
    współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład
    majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału
    majątku wspólnego.
    Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Jednak nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy o
    podatku od towarów i usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby
    dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Należy wskazać, że małżeństwo nie należy do żadnej kategorii podmiotów wymienionych
    w cytowanym wyżej art. 15 ust. 1 ustawy. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących
    działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną. Żaden z przepisów ustawy o
    podatku od towarów i usług nie zabrania małżonkom prowadzenia działalności
    gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym przeszkód, aby pomiędzy
    małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała ustawowa wspólność majątkowa.
    W konsekwencji, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który
    dokonał czynności podlegającej opodatkowaniu.
    Autonomiczność prawa podatkowego wyklucza bowiem możliwość interpretacji
    przepisów, która zakładałaby, że stosunki majątkowe między małżonkami, regulowane
    przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, mogą kształtować zakres praw i
    obowiązków podatników podatku od towarów i usług.
    Jeżeli zatem przedmiotem dokonywanej dostawy/lub świadczonej usługi jest majątek
    wspólny małżonków, to podatnikiem podatku od towarów i usług w okolicznościach
    wskazanych w art. 15 ustawy będzie ten małżonek, który dokonuje dostawy lub świadczy
    usługę we własnym imieniu (który jest stroną czynności prawnej) – jako podatnik podatku
    VAT.
    W świetle przytoczonych wyżej przepisów zauważyć należy, że status podatnika podatku
    od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających
    opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia, czy podmiot dokonujący transakcji
    sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że
    prowadzi on działalność gospodarczą.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby

    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto,
    działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług
    jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów
    ustawy.
    Zatem, kiedy osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego, a czynność
    ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, nie
    oznacza to prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje
    okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie
    prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie
    określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej,
    nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.
    W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    W kwestii opodatkowania dostawy nieruchomości (lokali mieszkalnych) istotne jest, czy w
    świetle zaprezentowanego we wniosku opisu sprawy, w celu dokonania sprzedaży udziału
    w przedmiotowych Lokalach oraz przyszłej sprzedaży 2 Lokali, podejmował Pan aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust.
    2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania Pana za podmiot prowadzący działalność
    gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i
    usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Zwykłe
    nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku
    rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu jako, że jedynym przychodem z takich
    transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.

    Z orzeczenia TSUE z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby
    przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć
    przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności
    związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być
    uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji
    sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi
    prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy 2006/112/WE Rady,
    a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału –
    okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu
    osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się
    do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast – jak wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany
    podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady.
    Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży nieruchomości
    angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości
    porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Z opisu sprawy wynika, że w 2019 r. nabył Pan z żoną oraz osobą trzecią nieruchomość
    gruntową zabudowaną budynkiem mieszkalnym w następujących udziałach: 50% Pan z
    żoną i 50% współwłaściciel niepowiązany. Między Panem i żoną obowiązuje ustrój
    wspólności majątkowej małżeńskiej, tak więc 50% udział w nieruchomości gruntowej
    zabudowanej budynkiem mieszkalnym nabyty w 2019 r. został nabyty do wspólności
    majątkowej małżeńskiej. W momencie nabycia nieruchomości w 2019 r. był Pan czynnym
    zarejestrowanym podatnikiem VAT, w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    Nie otrzymał Pan faktury z wykazaną kwotą podatku przy nabyciu nieruchomości. Nie
    przysługiwało Panu prawo do odliczenia podatku VAT z tytułu nabycia nieruchomości.
    W związku z brakiem porozumienia między współwłaścicielami co do sposobu
    użytkowania nieruchomości postanowił Pan wraz z żoną i współwłaścicielem sprzedać
    udziały i przeznaczyć uzyskane środki na zakup nowego mieszkania. Ze względu na
    wielkość nieruchomości zdecydował Pan ze współwłaścicielami o jej podziale i
    wyodrębnieniu 8 Lokali celem łatwiejszej i szybszej sprzedaży, tj.:
        w 2022 r. sprzedano 2 Lokale mieszkalne bez naliczonego podatku VAT,
        w 2022 r. sprzedano 4 Lokale mieszkalne z naliczonym podatkiem VAT.
    Prowadzi Pan działalność gospodarczą jako pośrednik w obrocie nieruchomościami.
    Opisana we wniosku nieruchomość nie była jednak wykorzystywana w działalności
    gospodarczej. Do podziału budynku mieszkalnego na 8 mniejszych Lokali mieszkalnych
    doszło w następujący sposób:
    1) 23 czerwca 2020 r. wydana została na Pana rzecz decyzja o warunkach zabudowy dla
      inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku mieszkalnego
      jednorodzinnego na budynek wielorodzinny;
    2) następnie zgłoszono zmianę sposobu użytkowania budynku mieszkalnego
      jednorodzinnego na budynek mieszkalny wielorodzinny, a starosta powiatowy
      właściwy dla nieruchomości pismem z 10 maja 2022 r. nie wniósł sprzeciwu na takie
      zgłoszenie;
    3) 18 maja 2022 r. starosta powiatowy wydał zaświadczenie o samodzielności 8 Lokali
      mieszkalnych.

    Lokale mieszkalne w żadnym okresie nie były przedmiotem odpłatnego najmu, dzierżawy,
    ani innej odpłatnej czynności o podobnym charakterze. Nie podejmował Pan żadnych
    aktywnych działań marketingowych poza zwykłe formy ogłoszenia mających na celu
    dokonanie sprzedaży tych Lokali. Nabywcy Lokali zostali pozyskani poprzez podstawowe
    ogłoszenia internetowe, bez korzystania z biura rachunkowego. Nie udzielał Pan
    pełnomocnictwa żadnemu podmiotowi do działania w Pana imieniu w związku ze
    sprzedażą 8 Lokali.
    Przy tak przedstawionym opisie sprawy Pana wątpliwości dotyczą ustalenia, czy w
    okolicznościach przedstawionych w opisie sprawy, sprzedaż udziałów w 6 Lokalach oraz
    przyszła sprzedaż 2 Lokali stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Jak już wyżej wskazano, istotnym dla określenia, czy w odniesieniu do konkretnej dostawy
    mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on
    działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Uznanie, że dany podmiot w
    odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług,
    wymaga zatem oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej
    sprawy.
    W opisie sprawy wskazał Pan, że jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT i
    prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa w obrocie
    nieruchomościami.
    Ponadto 23 czerwca 2020 r. wydana została na Pana rzecz decyzja o warunkach zabudowy
    dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku mieszkalnego
    jednorodzinnego na budynek wielorodzinny.
    W czerwcu 2022 r. 2 Lokale zostały sprzedane bez naliczonego podatku VAT, a 4 Lokale
    zostały sprzedane z naliczonym podatkiem VAT. W związku z realizacją ww. transakcji
    sprzedaży 6 Lokali, Pana żona nie złożyła zgłoszenia rejestracyjnego VAT-R, natomiast Pan
    na cele sprzedaży 4 Lokali dokonał rejestracji do celów podatku VAT. Pana żona oraz
    Współwłaściciel w momencie sprzedaży nie prowadzili i nadal nie prowadzą działalności
    gospodarczej.
    Biorąc pod uwagę treść przytoczonych przepisów oraz zawarty we wniosku opis sprawy
    wskazać należy, że w przypadku sprzedaży 50% udziałów w 6 Lokalach oraz planowanej
    sprzedaży 100% udziałów w 2 Lokalach stanowiących współwłasność małżeńską, to
    wyłącznie Pan będzie występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy. Uznać należy zatem, że Nieruchomość gruntowa
    zabudowana budynkiem mieszkalnym jest związana tylko i wyłącznie z Pana działalnością
    gospodarczą. Wobec powyższego, to po Pana stronie wystąpił obowiązek opodatkowania
    dostawy 6 Lokali oraz wystąpi obowiązek podatkowy przy planowanej w przyszłości
    dostawie 2 Lokali.
    W konsekwencji, sprzedaż 50% udziałów w 6 Lokalach i sprzedaż w przyszłości 100%
    udziałów w 2 Lokalach w całości podlega/będzie podlegała po Pana stronie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jako odpłatna dostawa towarów na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy. Pana żona z tytułu sprzedaży
    udziału w Lokalach nie będzie występowała w charakterze podatnika podatku od towarów
    i usług prowadzącego działalność gospodarczą.
    Wyjaśnić należy, że dokonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, może być albo opodatkowana właściwą stawką podatku VAT, albo może
    korzystać ze zwolnienia od tego podatku.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dla dostawy towarów zostały
    określone m.in. w art. 43 ustawy.
    I tak, stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:

      a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
      b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części
        upłynął okres krótszy niż 2 lata.
    Z powyższego uregulowania wynika, że dostawa budynków, budowli lub ich części jest –
    co do zasady – zwolniona od podatku od towarów i usług. Wyjątek stanowi dostawa w
    ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz jeżeli pomiędzy pierwszym
    zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.
    Zatem dla ustalenia zasad opodatkowania dostawy budynków, budowli lub ich części
    kluczowym jest ustalenie, kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki upłynął okres od tego
    momentu.
    Kwestia pierwszego zasiedlenia została uregulowana w art. 2 pkt 14 ustawy, zgodnie z
    którym:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o pierwszym zasiedleniu rozumie się przez
      to oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie
      użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich:
      a) wybudowaniu lub
      b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o
        podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
    Z powyższego przepisu wynika, że pierwszym zasiedleniem jest pierwsze zajęcie budynku,
    budowli lub ich części do użytkowania. Zatem aby można było mówić o pierwszym
    zasiedleniu, musi dojść do zajęcia budynku, budowli lub ich części, ich używania, w tym na
    potrzeby własne. Pierwsze zasiedlenie budynku, budowli lub ich części ma więc miejsce
    zarówno w sytuacji, w której po wybudowaniu budynek, budowlę lub ich część oddano w
    najem, jak i w przypadku wykorzystywania budynku, budowli lub ich części na potrzeby
    własnej działalności gospodarczej podatnika czy też potrzeby własne osoby fizycznej –
    bowiem w obydwu przypadkach dochodzi do korzystania z budynku, budowli lub ich
    części.
    W tym miejscu należy nadmienić, że w przypadku nieruchomości zabudowanych
    niespełniających przesłanek do zwolnienia od podatku na podstawie powołanego wyżej
    przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, ustawodawca umożliwia podatnikom – po spełnieniu
    określonych warunków – skorzystanie ze zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą
      zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem, że:
      a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo
        do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
      b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do
        których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
        naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości
        początkowej tych obiektów.
    Z analizy powołanych wyżej przepisów wynika, że jeżeli dostawa budynków, budowli lub
    ich części będzie mogła korzystać ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, wówczas
    badanie przesłanek wynikających z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10a stanie się bezzasadne.
    Jeżeli nie zostaną spełnione przesłanki zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie
    art. 43 ust. 1 pkt 10 i pkt 10a ustawy, należy przeanalizować możliwość skorzystania ze
    zwolnienia od podatku w oparciu o przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:

      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich
    towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub
    wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i
    wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez podatnika – wyłącznie na
    cele działalności zwolnionej od podatku VAT. Niespełnienie jednego z powyższych
    warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT
    przewidzianego w tym artykule.
    Zgodnie z art. 2 ust. 2 Ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. j. Dz. U. z
    2021 r. poz. 1048 ze zm.):
      Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi
      ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi,
      które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb
      mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych
      lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne.
    Podkreślić w tym miejscu należy, że termin „ulepszenia” zawarty w ustawie o podatku od
    towarów i usług, odwołuje się do przepisów o podatku dochodowym.
    Zgodnie z art. 16g ust. 13 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U z 2025 r. poz. 278 ze zm.):
      Jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy,
      rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków,
      ustaloną zgodnie z ust. 1 i 3-11, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie,
      w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których
      jednostkowa cena nabycia przekracza 10.000 zł. Środki trwałe uważa się za
      ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę,
      rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza
      10.000 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z
      dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem
      używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą
      ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.
    Ulepszeniem środka trwałego – w rozumieniu ustawy podatkowej – jest więc:
        przebudowa środka trwałego, tj. wykonanie takich prac, w wyniku których nastąpi
        jego dostosowanie do zmienionych potrzeb funkcjonalnych, użytkowych lub
        technicznych;
        rozbudowa środka trwałego, tj. wykonanie takich prac, które powiększają ten
        środek trwały;
        rekonstrukcja środka trwałego, tj. wykonanie prac, w wyniku których nastąpi
        odtworzenie zniszczonego środka trwałego do jego poprzedniego stanu;
        adaptacja środka trwałego, tj. wykonanie prac mających na celu przystosowanie
        danego środka trwałego do spełniania odmiennych funkcji od tych, dla których
        został zbudowany lub użytkowany;
        modernizacja środka trwałego, tj. unowocześnienie środka trwałego.

    Powyższy przepis wskazuje, że na gruncie prawa podatkowego „ulepszenie” jest pojęciem,
    które dotyczy wyłącznie składników majątku będących środkami trwałymi. Pod pojęciem
    tym należy rozumieć takie czynności, jak przebudowa, rozbudowa, rekonstrukcja,
    adaptacja lub modernizacja środka trwałego, które podnoszą jego wartość techniczną,
    użytkową, jak i przystosowanie składnika majątkowego do wykorzystania go w innym celu,
    niż pierwotne przeznaczenie albo nadanie temu składnikowi innych cech użytkowych.
    Zatem nieruchomości (np. budynki, lokale mieszkalne lub usługowe), które nie będą
    stanowić u podatnika środka trwałego, nie mogą ulec ulepszeniu w rozumieniu przepisów
    o podatku dochodowym, ponieważ pojęcie ulepszenia, do którego odwołuje się
    ustawodawca w art. 2 pkt 14 ustawy, odsyłając do przepisów o podatku dochodowym,
    dotyczy wyłącznie ulepszenia środków trwałych.
    W analizowanej sprawie Pana wątpliwości dotyczą również kwestii możliwości
    zastosowania zwolnienia od podatku VAT dla dokonanej i planowanej sprzedaży Lokali
    mieszkalnych.
    Z opisu sprawy wynika, że w 2019 r. nabył Pan wraz z żoną oraz osobą trzecią, która nie
    jest podmiotem powiązanym nieruchomość gruntową zabudowaną budynkiem
    mieszkalnym. Transakcja ta nie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, a Panu nie
    przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego.
    Budynek ten był wybudowany i po raz pierwszy zamieszkany wiele lat wcześniej przed
    nabyciem przez Pana i pozostałych współwłaścicieli, min. 2 lata przed nabyciem
    Nieruchomości przez Pana i pozostałych współwłaścicieli. Nieruchomość nie została
    wprowadzona do Pana ewidencji środków trwałych prowadzonej na potrzeby działalności
    gospodarczej. Pierwotnie Pan wraz z żoną oraz Współwłaścicielem zamierzaliście
    zaadaptować budynek, będący częścią Nieruchomości, na dwa odrębne Lokale
    mieszkalne, przeprowadzić drobne naprawy i prace mające na celu odświeżenie budynku.
    Po finalizacji transakcji zakupu Nieruchomości dowiedział się Pan, że budynek został
    wcześniej wpisany do rejestru zabytków.
    W celu przeprowadzenia prac remontowych konieczne było pozyskanie przez Pana
    ekspertyz technicznobudowlanych. Ekspertyzy te wykazały zły stan techniczny budynku i
    brak możliwości przeprowadzenia podziału budynku na dwa odrębne Lokale. Po
    dokonaniu oceny stanu technicznego przez rzeczoznawcę budowlanego stwierdzono, że
    budynek wymaga kapitalnego remontu, z uwagi na jego znaczne zużycie techniczne i
    konstrukcyjne. Prace mające na celu wyodrębnienie dwóch Lokali wymagałyby poniesienia
    nakładów finansowych, które znacząco przewyższałyby Pana budżet. Sytuacja ta
    spowodowała konflikt pomiędzy Panem i jego żoną, a Współwłaścicielem. W związku z
    tym, podjęto decyzję o sprzedaży Nieruchomości.
    Ze względu na dużą powierzchnię Nieruchomości i w związku z tym trudności w jej
    sprzedaży, zdecydowano o podziale budynku na 8 samodzielnych Lokali mieszkalnych,
    aby możliwie maksymalnie przyspieszyć sprzedaż.
    Należy jednak podkreślić, że jak wskazał Pan w uzupełnieniu opisu sprawy nie ponosił Pan
    wydatków na ulepszenie, których wartość wynosiłaby co najmniej 30% wartości
    początkowej nieruchomości będących przedmiotem wniosku, ponieważ w przypadku
    Lokali nie można powiedzieć, że istniała jakakolwiek ich wartość początkowa, gdyż nie
    stanowiły one środka trwałego w Pana działalności gospodarczej.
    Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że dostawa udziału w wysokości 50% w 6
    zbytych Lokalach oraz przyszła dostawa udziałów w wysokości 100% w 2 Lokalach nie
    nastąpiła/nastąpi w ramach pierwszego zasiedlenia, gdyż Lokale zostały zasiedlone wiele
    lat wcześniej. W przypadku wyodrębnienia Lokali w granicach istniejącego już budynku,
    nie mamy do czynienia z czynnością spełniającą warunki pierwszego zasiedlenia w

    rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy. Zatem należy uznać, że pomiędzy pierwszym
    zasiedleniem 8 Lokali będących przedmiotem wniosku, a ich dostawą upłynął/upłynie
    okres dłuższy niż dwa lata.
    W konsekwencji, sprzedaż Lokali korzysta/będzie korzystać ze zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.
    Zatem Państwa stanowisko uznaję za:
        nieprawidłowe - w zakresie uznania, że sprzedaż Lokali stanowiła/stanowi czynność
        niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT oraz
        prawidłowe - w zakresie uznania, że Sprzedający nie był/nie będzie obowiązany do
        zapłaty podatku VAT z tytułu sprzedaży udziału w wysokości 50% w 6 zbytych
        Lokalach oraz przyszłej dostawa udziału w wysokości 100% w 2 Lokalach, ponieważ
        sprzedaż ta będzie zwolniona od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10
        ustawy o VAT.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Pana we wniosku i stanu
        prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
        faktycznym,
        zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Pana we wniosku i stanu prawnego
        obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Ponadto, stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej:
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w
      jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego
      (interpretację indywidualną).
    Zatem przedmiotowa interpretacja rozstrzyga w zakresie zastosowania przepisów
    regulujących podatek od towarów i usług względem Pana, a nie wywiera skutku prawnego
    dla Pana małżonki oraz Współwłaściciela.
    Odnosząc się do powołanych przez Pana interpretacji indywidualnych należy wskazać, że
    interpretacje wydawane są w indywidualnych sprawach podatników w oparciu o aktualnie
    obowiązujące przepisy prawa i stan faktyczny/zdarzenie przyszłe przedstawiony przez
    danego podatnika. Powołana interpretacja nie stanowi źródła powszechnie
    obowiązującego prawa, więc zawartego w niej stanowiska organu podatkowego nie
    można wprost przenosić na grunt innej sprawy. Każdą sprawę tut. Organ jest zobowiązany
    rozpatrywać indywidualnie.
    W odniesieniu do przywołanych przez Pana wyroków sądów administracyjnych
    wskazujemy, że jakkolwiek wyroki sądów kształtują pewną linię wykładni obowiązującego
    prawa, jednak dotyczą wyłącznie konkretnych spraw, w danym stanie faktycznym.
    Rozstrzygnięcia te zapadły w indywidualnych sprawach i w świetle art. 87 Konstytucji
    Rzeczypospolitej Polskiej nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa i tym samym
    nie mogą być wiążące dla organu wydającego przedmiotową interpretację.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy stan faktyczny i zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji
    pokrywać się będzie ze stanem faktycznym i zdarzeniem przyszłym podanym przez Pana

    w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją
    aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.