Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.390.2025.1.PC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-25
Teza: Możliwość dokonania korekty odpisów amortyzacyjnych od
środka trwałego w związku z zakończeniem sporu dotyczącego
własności tego środka trwałego.
Słowa kluczowe: amortyzacja-odpisy amortyzacyjne
koszt-korekta kosztów
leasing-leasing finansowy
oszustwo podatkowe
przestępstwo
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Korekta
kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4i

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 czerwca 2025 r., wpłynął Państwa wniosek, o wydanie interpretacji indywidualnej,
    dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie ustalenia, czy w związku z

    zakończeniem sporu dotyczącego własności Maszyny w (...) 2024 r., Spółka jest
    zobowiązana dokonać korekty kosztów podatkowych o wartość odpisów amortyzacyjnych
    od wartości początkowej Maszyny za tenże okres. Wniosek uzupełniono w dniu 25 lipca
    2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    S. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [dalej: „Spółka”, lub „Wnioskodawca”] jest
    osobą prawną, polskim rezydentem podatkowym dla celów podatku dochodowego od
    osób prawnych [CIT] i czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług [VAT].
    Działalność gospodarcza Spółki obejmuje przede wszystkim (...). W ramach tej działalności
    Spółka udziela przedsiębiorcom finansowania w formie pożyczek, bądź w formie umów
    leasingu, na podstawie których dokonuje nabycia wskazanych przez korzystających
    środków trwałych i oddaje je im do używania i pobierania pożytków w zamian za zapłatę
    rat leasingowych.
    W ramach prowadzonej przez Spółkę działalności, (...) 2016 r. Wnioskodawca zawarł z N.
    sp. z o.o. [„Korzystający”] umowę leasingu, na mocy której Spółka zobowiązała się do
    nabycia (...) do (...) [„Urządzenie”, „Maszyna”], a następnie oddania tej Maszyny na rzecz
    Korzystającego do używania i pobierania pożytków w zamian za zapłatę rat leasingowych.
    Umowa spełniała warunki określone w art. 17b ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o
    podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm.,
    dalej „ustawa o CIT”), tj. była to umowa leasingu operacyjnego, w ramach której Spółka –
    jako finansujący – dokonywała odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej
    Maszyny, zaś uiszczane przez Korzystającego raty leasingowe stanowiły dla niego koszty
    podatkowe.
    Zgodnie z pierwotnymi ustaleniami dostawcą miał być (...) Maszyny, tj. (...). Ostatecznie
    jednak Urządzenie zostało dostarczone na rzecz Spółki przez Korzystającego w wykonaniu
    umowy leasingu tzw. zwrotnego (w ramach którego dostawcą środka trwałego na rzecz
    finansującego jest przyszły korzystający). W efekcie, (...) 2016 r. Spółka zawarła z
    Korzystającym umowę sprzedaży Urządzenia, w ramach której Korzystający wskazał, iż jest
    uprawnionym do rozporządzania rzeczą (Maszyną).
    Spółka, zawierając umowę, dochowała należytej staranności poprzez (...) oraz weryfikację
    (...). W tym celu, Spółka uzyskała i przeprowadziła analizę kompletu dokumentów
    potwierdzających własność Maszyny, w tym oświadczenie prezesa zarządu
    Korzystającego, umowę sprzedaży Maszyny zawartą pomiędzy Korzystającym a (...)
    Maszyny, fakturę pro forma wystawioną przez (...) oraz fakturę sprzedaży, wystawioną
    przez (...) Maszyny, jednoznacznie potwierdzającą uiszczenie ceny. Ponadto, Maszyna
    miała status nowej, nieużywanej, a mimo to Spółka dokonała weryfikacji (...). Przedłożone
    dokumenty nie budziły żadnych wątpliwości, wobec czego Spółka nie podejmowała
    dodatkowych działań mających na celu ustalenie prawa własności Korzystającego do
    przedmiotowej Maszyny. Choć oznaczenie przedmiotu w umowie sprzedaży odbiegało od
    wskazanego w pozostałych dokumentach, jego specyfikacja oraz cena były zgodne, a
    pozostała dokumentacja jednoznacznie potwierdzała prawo własności Korzystającego do
    nabywanej przez Spółkę Maszyny.
    Następnie, (...) 2016 r. Spółka przekazała Maszynę Korzystającemu do używania, co
    potwierdzone zostało protokołem odbioru oraz dokumentacją fotograficzną. Początkowo
    umowa leasingu była prawidłowo realizowana przez Korzystającego, niemniej po kilku
    miesiącach zaprzestał on spłaty rat leasingowych. Ostatecznie, z uwagi na
    niewywiązywanie się Korzystającego z postanowień umowy, została ona wypowiedziana
    przez Spółkę. W efekcie, Maszyna została odebrana przez Spółkę i umieszczona w
    magazynie podmiotu, z którym Spółka współpracuje. Celem Spółki było
    zagospodarowanie przejętej Maszyny poprzez albo jej sprzedaż, albo oddanie jej do
    używania nowemu korzystającemu na podstawie umowy leasingu.

    Niemniej, (...) 2018 r. Spółka otrzymała pismo od Banku Sp. z o.o. [„Bank”], w którym
    podmiot ten oświadczył, że to Bank jest faktycznym właścicielem Maszyny. W piśmie tym
    Bank wezwało Spółkę do (...). Podkreślenia wymaga, że do momentu otrzymania tego
    pisma przynależność prawa własności przedmiotowej Maszyny do Spółki nie była w żaden
    sposób kwestionowana.
    Następnie, w (...) 2018 r. Bank wezwało Spółkę do wydania Maszyny powołując się na
    swoje rzekome prawo własności. W odpowiedzi na to pismo, Spółka wskazała, że Maszyna
    stanowi jej własność i przedstawiła dokumenty potwierdzające nabycie tej Maszyny od
    Korzystającego, w tym fakturę sprzedaży.
    W dniu (...) 2018 r. Wnioskodawcy doręczono pismo Sądu (...) dotyczące pozwu złożonego
    przez Bank w sprawie wydania Maszyny, skierowanego przeciwko Spółce. Odpowiadając
    na pozew Spółka nadal broniła swojego prawa własności w odniesieniu do Maszyny – w
    szczególności (...). Z tej perspektywy, w ocenie Spółki wyrażonej w odpowiedzi na pozew,
    była ona właścicielem spornej Maszyny.
    W trakcie kolejnych lat, (...) ustalono, że Spółka padłą ofiarą oszustwa, w szczególności
    reprezentujący Korzystającego prezes zarządu, działając w celu osiągnięcia korzyści
    majątkowych, wprowadził Spółkę w błąd, (...). Spółka zawarła z Korzystającym umowę
    sprzedaży Maszyny, w której Korzystający oświadczał, że przysługuje mu prawo do
    rozporządzania Maszyną, podczas gdy oświadczenie to okazało się nieprawdą. W
    rzeczywistości – (...), Maszyna stanowiła własność Bank i została jedynie oddana przez
    Bank do użytkowania na rzecz Korzystającego na podstawie umowy leasingu
    operacyjnego z (...) (...) r.
    W związku z powyższymi działaniami prezesa zarządu Korzystającego, w dniu (...) został on
    skazany przez Sąd (...) (sygn. akt ...), na karę (...). Ponadto, Sąd nałożył na prezesa zarządu
    Korzystającego obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez (...).
    Przedmiotowy wyrok jest prawomocny, natomiast zasądzona na rzecz Spółki kwota nie
    została dotychczas przekazana na rzecz Spółki, nawet w części.
    Biorąc pod uwagę powyższy wyrok i wynik przeprowadzonego postępowania
    wyjaśniającego, dążąc do polubownego zakończenia sporu w zakresie własności i wydania
    Maszyny, (...) Spółka zawarła porozumienie z Bankiem [„Porozumienie”]. Biorąc pod
    uwagę, że z powołanego wyroku wydanego przez Sąd (...) jednoznacznie wynikała wina
    prezesa zarządu Korzystającego w zakresie wprowadzenia Spółkę w błąd w związku ze
    sprzedażą Maszyny na rzecz Spółki, i wyrok ten stał się prawomocny, Wnioskodawca
    uznał, że dalsze prowadzenie sporu z Bankiem co do własności Maszyny może okazać się
    bezprzedmiotowe. W efekcie, zgodnie z postanowieniami Porozumienia, Spółka uznała, że
    właścicielem Maszyny jest Bank i zobowiązała się do protokolarnego przekazania
    ruchomości na rzecz Banku.
    Biorąc pod uwagę, że Spółka zawarła umowę sprzedaży Maszyny z Korzystającym w (...) i
    oddała tę Maszynę Korzystającemu do używania i pobierania pożytków na podstawie
    umowy leasingu operacyjnego (o której mowa w art. 17b ust. 1 ustawy o CIT), Spółka w (...)
    wprowadziła tę Maszynę do ewidencji środków trwałych i kontynuowała dokonywanie
    odpisów amortyzacyjnych od jej wartości początkowej. W związku z zawarciem
    Porozumienia z Bankiem, w którym Spółka zrezygnowała z dalszego udowadniania
    swojego prawa własności względem Maszyny i formalnie uznała, że właścicielem Maszyny
    jest Bank, po stronie Spółki powstały wątpliwości co do okresu, w którym Spółka winna
    dokonać korekty odpisów amortyzacyjnych, zaliczonych uprzednio do kosztów uzyskania
    przychodów.

## Pytanie

Czy w związku z zakończeniem sporu dotyczącego własności Maszyny w (...) 2024 r., Spółka
    jest zobowiązana dokonać korekty kosztów podatkowych o wartość odpisów
    amortyzacyjnych od wartości początkowej Maszyny za tenże okres?

    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy, biorąc pod uwagę brzmienie art. 15 ust. 4i ustawy o CIT, Spółka
    jest zobowiązana do skorygowania kosztów podatkowych o wartość odpisów
    amortyzacyjnych dokonanych od wartości początkowej Maszyny, w (...) 2024 r., tj. za okres,
    w którym Spółka zaprzestała kontynuacji sporu z Bank co do własności tej Maszyny.
    W opisie stanu faktycznego Spółka wskazała, że głównym przedmiotem jej działalności jest
    (...). Należy wskazać, że umowa leasingu została zdefiniowana w art. 17a pkt 1 ustawy o
    CIT, zgodnie z którym pod pojęciem umowy leasingu rozumie się umowę nazwaną w
    kodeksie cywilnym, a także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze stron
    (finansujący), oddaje do odpłatnego używania albo używania i pobierania pożytków na
    warunkach określonych w ustawie drugiej stronie (korzystający), podlegające amortyzacji
    środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, a także grunty oraz prawo wieczystego
    użytkowania gruntów. Z przytoczonej definicji wynika, że przedmiotem leasingu mogą być
    między innymi podlegające amortyzacji środki trwałe.
    Pojęcie środków trwałych nie zostało wprost uregulowane w ustawie o CIT, jednakże w
    oparciu o obowiązujące przepisy można określić, jakie warunki muszą zostać spełnione,
    by daną rzecz uznać za środek trwały na gruncie ustawy o CIT. Zgodnie z art. 16a ust. 1
    ustawy o CIT amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub
    współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
    zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
    1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
    2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
    3) inne przedmioty
    - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika
    na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane
    do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt
    1, zwane środkami trwałymi.
    Natomiast art. 16f ust. 1 ustawy o CIT wprowadza zasadę, zgodnie z którą podatnicy, z
    wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą działalności
    gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 16a ust. 1 i ust.
    2 pkt 1-3 oraz w art. 16b. Zgodnie z art. 16f ust. 3 ustawy o CIT, odpisów amortyzacyjnych
    dokonuje się zgodnie z art. 16h-16m, gdy wartość początkowa środka trwałego albo
    wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia do używania jest wyższa niż 10.000 zł.
    Zgodnie natomiast z art. 16h ust. 1 pkt 1) ustawy o CIT, odpisów amortyzacyjnych
    dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych począwszy od pierwszego
    miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do
    ewidencji do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów
    amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji,
    zbyto lub stwierdzono ich niedobór.
    Zgodnie z powyższymi przepisami, składniki majątku kwalifikowane jako środki trwałe, o
    wartości początkowej przekraczającej 10.000 zł, podlegają amortyzacji zgodnie z zasadami
    przewidzianymi m.in. w art. 16h ustawy o CIT, który przewiduje – jako podstawową
    metodę amortyzacji - tzw. metodę liniową, zgodnie z którą odpisów amortyzacyjnych
    dokonuje się od miesiąca następującego po miesiącu wprowadzenia środka trwałego do
    ewidencji do końca miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów
    amortyzacyjnych z wartością początkową środka trwałego lub w którym środek ten został
    sprzedany. Alternatywnie, podatnik jest uprawniony do zastosowania tzw. degresywnej
    metody amortyzacji, o której mowa w art. 16k ust. 1 ustawy o CIT – zgodnie bowiem z tym

    przepisem, odpisów amortyzacyjnych można dokonywać od wartości początkowej maszyn
    i urządzeń zaliczonych do grupy 3-6 i 8 KŚT oraz środków transportu (z wyłączeniem
    samochodów osobowych), w ten sposób, że:
    (i) w pierwszym podatkowym roku ich używania odpisów amortyzacyjnych dokonuje się
      przy zastosowaniu stawek podanych w Wykazie stawek amortyzacyjnych
      podwyższonych o współczynnik nie wyższy niż 2,0;
    (ii) zaś w następnych latach podatkowych od ich wartości początkowej pomniejszonej o
      dotychczasowe odpisy amortyzacyjne, ustalonej na początek kolejnych lat ich
      używania;
    (iii) natomiast począwszy od roku podatkowego, w którym tak określona roczna kwota
      amortyzacji miałaby być niższa od rocznej kwoty amortyzacji obliczonej przy
      zastosowaniu metody liniowej, podatnicy dokonują dalszych odpisów
      amortyzacyjnych zgodnie z art. 16i ustawy o CIT (tj. z zastosowaniem metody liniowej).
    Biorąc natomiast pod uwagę, że w toku dokonywania odpisów amortyzacyjnych od
    wartości środka trwałego mogą wystąpić różne zdarzenia mające wpływ na poziom
    odpisów amortyzacyjnych bądź ich zasadność – należy również przywołać art. 15 ust. 4i
    ustawy o CIT, zgodnie z którym: Jeżeli korekta kosztu uzyskania przychodów, w tym odpisu
    amortyzacyjnego, nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą
    omyłką, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie kosztów uzyskania
    przychodów poniesionych w okresie rozliczeniowym, w którym została otrzymana faktura
    korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający przyczyny
    korekty.
    Ponadto, jak wynika z art. 15 ust. 4k ustawy o CIT, wskazany przepis nie ma zastosowania
    w odniesieniu do
    (i) korekt kosztów uzyskania przychodów związanych z zobowiązaniem podatkowym,
      które uległo przedawnieniu oraz
    (ii) korektą cen transferowych.
    Niezależnie więc od tego czy korekta kosztów winna być dokonywana na bieżąco, czy też
    wstecz za okresy historyczne (jeśli wynika z błędu rachunkowego bądź innej oczywistej
    omyłki), korekty takiej nie dokonuje się w odniesieniu do kosztów ujętych jako koszty
    podatkowe w okresach, za które zobowiązanie podatkowe uległo już przedawnieniu.
    Zasady wynikające z art. 15 ust. 4i ustawy o CIT rozróżniają dwie sytuacje, a w ślad za tym
    – dwie metodologie korekty kosztów podatkowych, w tym odpisów amortyzacyjnych:
    (i) Co do zasady, w przypadkach, gdy konieczność przeprowadzenia korekty nie wynika
      ani z błędu rachunkowego, ani z innej oczywistej omyłki, korekta kosztu, w tym odpisu
      amortyzacyjnego winna być dokonana na bieżąco, z chwilą otrzymania faktury
      korygującej bądź innego dokumentu uzasadniającego przeprowadzenie takiej korekty.
    (ii) Natomiast w przypadku, gdy przyczyną korekty jest błąd rachunkowy bądź inna
      oczywista omyłka, korekta kosztu, w tym odpisu amortyzacyjnego winna być
      przeprowadzona wstecznie, za okresy historyczne. Od razu należy jednak zaznaczyć, iż
      sformułowania „błąd rachunkowy” czy „inna oczywista omyłka” nie zostały
      zdefiniowane w ustawie o CIT.
    Odnosząc się do konieczności korekty kosztów podatkowych o wartość zaliczonych przez
    Spółkę odpisów amortyzacyjnych od wartości Maszyny, należy wskazać, iż wynika ona
    zasadniczo z definicji środków trwałych, zawartej w przywołanym art. 16a ust. 1 ustawy o
    CIT - z definicji wynika, że środkiem trwałym może być rzecz, która spełnia jednocześnie
    następujące warunki:
    (i) stanowi własność lub współwłasność podatnika,
    (ii) została nabyta lub wytworzona we własnym zakresie,

    (iii) jest kompletna i zdatna do użytku w dniu przyjęcia do używania,
    (iv) przewidywany okres jej używania musi być dłuższy niż rok,
    (v) jest wykorzystywana przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego
      działalnością gospodarczą albo oddana do używania na podstawie umowy najmu,
      dzierżawy lub umowy leasingu.
    Odnosząc powyższe wymogi do opisanego stanu faktycznego należy wskazać, że po
    upływie kilku lat od nabycia Maszyny Spółka powzięła informację, że do tej Maszyny prawo
    własności rości sobie inna firma leasingowa. Ponadto, w oparciu o przeprowadzone (...)
    postępowanie, którego ostatecznym efektem było wydanie przez Sąd (...) w (...) wyroku w
    sprawie karnej wobec prezesa zarządu Korzystającego, okazało się, że Spółka padła ofiarą
    oszustwa (...). W efekcie przedmiotowego oszustwa Spółka nabyła Maszynę od podmiotu,
    który okazał się – w efekcie zdarzeń mających miejsce wiele lat po dokonaniu transakcji –
    nie być podmiotem uprawnionym do rozporządzania tą Maszyną. Przy czym, jako że
    Spółka dochowała należytej staranności w procesie nabycia przedmiotowej Maszyny, jak i
    w ciągu kolejnych lat prowadziła z Bankiem spór mający na celu potwierdzenie jej prawa
    do tej Maszyny, dopiero w momencie, w którym Spółka zaprzestała tych działań uznając, iż
    własność Maszyny przysługuje Bankowi, korekta kosztów o dokonane odpisy
    amortyzacyjne wydaje się być zasadna.
    Jak wspomniano, ustawa o CIT nie zawiera definicji „błędu rachunkowego” czy „innej
    oczywistej omyłki”, w razie zaistnienia których korekta kosztów, w tym odpisów
    amortyzacyjnych, winna nastąpić wstecznie, za okresy historyczne, w których koszty takie
    były ujęte. Jak natomiast wynika np. z wyroku WSA w Gdańsku z 1 grudnia 2020 r. (sygn. I
    SA/Gd 897/20):
    Korekta „wstecz” może być dokonana jedynie wtedy, gdy przyczyną korekty jest błąd
    rachunkowy lub inna oczywista omyłka. Ustawodawca nie wskazuje, co należy rozumieć
    poprzez pojęcia „błąd rachunkowy” oraz „inna oczywista omyłka”. Pojęcia te zatem należy
    rozumieć zgodnie z ich znaczeniem potocznym. Zatem, za „błąd rachunkowy” należy
    uznać sytuację, gdy koszt został niewłaściwie ujęty ze względu na błąd w toku
    wykonywania obliczeń; może to dotyczyć zarówno okoliczności leżących po stronie
    wystawcy faktury czy innego dokumentu księgowego (np. błędne podanie na fakturze cen
    lub wartości towarów), jak i po stronie odbiorcy takiego dokumentu (np. wprowadzenie do
    ksiąg rachunkowych nieprawidłowej cyfry, zastosowanie wadliwego kursu waluty obcej
    przy przeliczaniu wartości kosztu na złote, etc.). Podkreślenia wymaga, że wyrok ten
    zapadł w odniesieniu do sprawy, w której doszło do obniżenia opłaty licencyjnej na skutek
    zastosowania błędnej wysokości stawki procentowej. Organ podatkowy uznał, że
    pierwotna cena wykazana w fakturach była wynikiem błędu w związku z zastosowaniem
    niewłaściwej stawki procentowej, na podstawie której została obliczona cena transakcji. W
    związku z tym, zdaniem organu podatkowego (co zaaprobował Sąd we wskazanym
    wyroku), prawidłowe rozliczenie przychodów i kosztów winno być dokonane w roku
    podatkowym, którego przedmiotowe rozliczenie dotyczyło (a więc wstecznie).
    Podkreślenia wymaga jednak, że wyrok ten został uchylony przez Naczelny Sąd
    Administracyjny, który w wyroku z 27 października 2023 r. (sygn. II FSK 374/21) wskazał, iż:
    Przepis art. 15 ust. 4i u.p.d.o.p. nie dotyczy wyłącznie sytuacji, w której okoliczności, które
    modyfikują fakturę powstały w późniejszym czasie. Zaś wyrażenie ustawowe „błąd
    rachunkowy” nie oznacza np. błędu merytorycznego co do wysokości stawki opłaty
    licencyjnej przyjętej w pierwotnie wystawianych fakturach. Jeżeli pierwotnie sporządzone
    faktury błędnie, nieprawidłowo dokumentowały stan faktyczny, to korekta nie była jedynie
    wynikiem błędu rachunkowego lub innej oczywistej omyłki. To zaś powoduje, że powinna
    zostać ona dokonana na bieżąco, a nie przyporządkowana wstecznie do okresu, którego
    dotyczyła. Jak wynika ze stanowiska NSA, błąd o charakterze merytorycznym (jakim było
    zastosowanie błędnej stawki do wyliczenia opłaty licencyjnej, a więc niezgodnej ze stanem
    faktycznym) nie jest ani błędem rachunkowym, ani inną oczywistą omyłką, a tylko w razie
    zaistnienia takich sytuacji korekta kosztów winna mieć charakter „wsteczny”. We

    wszystkich innych przypadkach zaś, tj. gdy koszty zostały ujęte błędnie z innych przyczyn
    niż błąd rachunkowy bądź omyłka o charakterze oczywistym, korekta kosztów powinna
    być przeprowadzona na bieżąco.
    Dla rozstrzygnięcia co do okresu, za który winny być dokonywane korekty kosztów
    podatkowych istotne są również konkluzje zawarte w wyroku NSA z 4 kwietnia 2019 r.
    (sygn. II FSK 1064/17), w którym Sąd przeprowadził analizę w zakresie pojęcia „błąd
    rachunkowy” i oddalając skargę kasacyjną wskazał, iż:
        • Autor skargi kasacyjnej utożsamia natomiast „nieprawidłowość” oraz „błąd”, a
        ponadto zrównuje ze sobą „błąd” oraz „błąd rachunkowy”. Należy zatem wyjaśnić,
        że przez nieprawidłowość rozumie się: 1. brak prawidłowości; 2. fakt lub zjawisko
        niezgodne z przepisami, normami, prawidłami (Słownik języka polskiego pod red.
        W. Doroszewskiego - wyd. internetowe https://sjp.pwn.pl/slowniki
        /nieprawidłowość.html). Z kolei przez błąd rozumie się: 1. niezgodność z
        obowiązującymi regułami pisania, liczenia, wymowy itp.; 2. niewłaściwe
        posunięcie; 3. błąd dotyczący treści, istoty czegoś (Słownik języka polskiego pod
        red. W. Doroszewskiego - wyd. internetowe https://sjp.pwn.pl/slowniki/błąd.
        html). Użycie określnika „rachunkowy” wskazuje natomiast, że chodzi o omyłkę w
        działaniu matematycznym (pomyłka arytmetyczna). Określenia
        „nieprawidłowość” oraz „błąd” zawierają zatem sugestię, że chodzi o negatywnie
        oceniane odstępstwo od stanu uważanego za prawidłowy, natomiast określenie
        „błądrachunkowy” wskazuje jednoznacznie napomyłkę arytmetycznąjako
        przyczynę owego odstępstwa. Nie można zatem utożsamiać błędu
        rachunkowego z wszelkimi błędami czy nieprawidłowościami.
        • Konkludując, skoro Skarżąca w treści wniosku nie dokonała kwalifikacji
        powołanych wyżej okoliczności jako „błąd rachunkowy” ani nie określiła ich w
        sposób wskazujący na to, że źródłem tych okoliczności jest pomyłka
        arytmetyczna, to organ interpretacyjny nie mógł przyjąć, że okoliczności te
        stanowią błąd rachunkowy. Zasadnie zatem Sąd I instancji przyjął, że powołane w
        treści wniosku okoliczności stanowiące przyczynę korekty w zakresie podatku od
        nieruchomości są zarówno liczne, jak i rozbieżne, zaś organ interpretacyjny
        naruszył art. 14b § 1 O.p., jak również art. 14c § 1 i 2 O.p., uznając stanowisko
        Skarżącej za nieprawidłowe i opierając się na założeniu, że przyczynę korekty w
        zakresie podatku od nieruchomości stanowi błąd rachunkowy w rozumieniu art.
        15 ust. 4i ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, choć okoliczność ta
        nie wynikała bezpośrednio z treści wniosku Skarżącej, a organ w treści
        zaskarżonej interpretacji nie uzasadnił podstaw i okoliczności, które
        doprowadziły go do przyjęcia ww. wniosku.
    Odnosząc powyższe stanowiska sądów do opisanego stanu faktycznego należy wskazać, iż
    ujawniony po latach fakt, iż Spółka nabyła Maszynę od podmiotu, który okazał się nie być
    jej właścicielem, w efekcie czego w (...) 2024 r. zawarła z faktycznym właścicielem tej
    Maszyny (tj. Bank) Porozumienie, w którym uznawała ten fakt oraz zobowiązywała się do
    wydania przejętej przez siebie Maszyny na rzecz Banku, nie stanowił ani błędu
    rachunkowego, ani też innej oczywistej omyłki – przez wiele lat Spółka nie miała bowiem
    podstaw sądzić, że jej uprawnienie do rozporządzania Maszyną, a tym samym
    uprawnienie do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od jej wartości, może być
    zagrożone. Przy czym sam fakt nabycia Maszyny od podmiotu nie będącego jej
    faktycznym właścicielem nie stanowi ani błędu, który można by uznać za „rachunkowy” (tj.
    arytmetyczny), ani innej omyłki, która miałaby walor „oczywistej”. Stąd też, dopiero w
    chwili zaprzestania sporu i formalnej akcepcji, iż faktycznym właścicielem jest Bank,
    można mówić o konieczności dokonania korekty kosztów podatkowych o wartość
    odpisów amortyzacyjnych zaliczonych do kosztów podatkowych.
    Na zasadność takiego podejścia wskazują również interpretacje organów podatkowych, w
    tym przykładowo:

        • Interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej [„Dyrektor KIS”] z 22
        stycznia 2024 r., nr 0111-KDIB1-3.4010.733.2023.1.PC, w której potwierdził on
        prawidłowość stanowiska podatnika co do bieżącej korekty kosztów wynikających
        z odpisów amortyzacyjnych od wartości lokomotyw, w odniesieniu do których
        podatnik odstąpił od umowy ich nabycia. Jak wynika z przedmiotowej
        interpretacji: Z regulacji zawartych w cytowanym powyżej art. 15 ust. 4i uCIT
        wynika, że korekta „wstecz” może być dokonana jedynie wtedy, gdy przyczyną
        korekty jest błąd rachunkowy lub inna oczywista omyłka. Przy czym,
        ustawodawca nie wskazuje, co należy rozumieć poprzez pojęcia „błąd
        rachunkowy” oraz „inna oczywista omyłka”. Pojęcia te zatem należy rozumieć
        zgodnie z ich znaczeniem potocznym. Zatem, za „błąd rachunkowy” należy uznać
        sytuację, gdy koszt został niewłaściwie ujęty ze względu na błąd w toku
        wykonywania obliczeń; może to dotyczyć zarówno okoliczności leżących po
        stronie wystawcy faktury czy innego dokumentu księgowego (np. błędne podanie
        na fakturze cen lub wartości towarów), jak i po stronie odbiorcy takiego
        dokumentu (np. wprowadzenie do ksiąg rachunkowych nieprawidłowej cyfry,
        zastosowanie wadliwego kursu waluty obcej przy przeliczaniu wartości
        przychodu na złote itp.). Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN (wersja
        internetowa www.sip.pwn.pl), przez „omyłkę” należy rozumieć „spostrzeżenie,
        sąd niezgodny z rzeczywistością, niewłaściwe postępowanie, posunięcie”. W
        konsekwencji, za „inną oczywistą omyłkę” należy uznać inny oczywisty błąd, który
        nie jest jednocześnie błędem rachunkowym. Takim błędem będzie np. ujęcie w
        kosztach podatkowych faktury wystawionej na podmiot inny niż faktyczny
        nabywca towaru. „Omyłka” wiązać się również będzie z błędem polegającym albo
        na nieprawidłowym wystawieniu albo nieprawidłowym ujęciu dowodu
        księgowego. Okoliczność taka musi mieć zatem charakter „pierwotny”. Co więcej,
        „omyłka” musi być „oczywista”. (...) Tylko w przypadku jednoznacznego
        stwierdzenia, że nieprawidłowe ujęcie przychodu bądź kosztu było bezpośrednim
        wynikiem błędu rachunkowego lub oczywistej omyłki, korekta kosztu winna być
        uwzględniana „wstecznie”. Odnosząc się do cytowanych powyżej przepisów
        zgodzić się należy z Wnioskodawcą, że w miesiącu zawarcia Porozumienia tj. w XII
        2023 r., Spółka winna:
        - zmniejszyć koszty uzyskania przychodów o koszty amortyzacji zaliczonej
        dotychczas do kosztów podatkowych od lokomotyw objętych odstąpieniem od
        umowy oraz
        - zwiększyć koszty uzyskania przychodów o wydatki ponoszone w związku z
        używaniem lokomotyw (w tym zastępczych) za okres XI 2016 r. - XII 2020 r.
        • Interpretacji Dyrektora KIS z 2 maja 2023 r., nr 0111-KDIB1-2.4010.144.2023.1.
        MZA, która dotyczyła bezpośrednio sytuacji podatnika, który – podobnie jak
        Spółka – padł ofiarą oszustwa i dokonał nabycia towarów i ich wydania na rzecz
        osób podszywających się pod rzekomego nabywcę. W interpretacji tej organ
        wskazał, iż: Mając powyższe na względzie, w sytuacji przedstawionej we wniosku
        przyczyną korekty nie jest błąd rachunkowy ani inna oczywista omyłka.
        Zdarzeniem powodującym korektę jest wydanie (...) grudnia 2022 r. przez Sąd w
        M. orzeczenia o umorzeniu śledztwa z uwagi na niewykrycie sprawców
        przestępstwa, w którym stwierdzono, że faktycznie doszło do kradzieży
        tożsamości pracowników Y oraz wskazano, że z uwagi na złożony charakter
        przestępstwa, mimo długotrwałego śledztwa nie sposób wykryć rzeczywistych
        sprawców przestępstwa. Zatem, korekta kosztów uzyskania przychodu (przez ich
        zmniejszenie) w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym nie wynika z
        błędu, czy też oczywistej omyłki, stąd korekta ta nastąpi „na bieżąco”, tj. w okresie
        rozliczeniowym, w którym wystawiono dokument potwierdzający przyczyny
        korekty.

    Podsumowując powyższe, biorąc pod uwagę, iż:
        • dokonując nabycia Maszyny Spółka dochowała należytej staranności
        przeprowadzając analizę statusu dostawcy, który jednocześnie był
        Korzystającym, w tym w szczególności jego sytuacji finansowej i wiarygodności,
        pozyskała dokumenty potwierdzające zarówno istnienie Maszyny, jak i status
        Korzystającego jako jej właściciela (w tym umowę sprzedaży, fakturę pro forma
        oraz fakturę ostateczną z adnotacją o jej opłaceniu), zapoznała się z wyceną
        Maszyny,
        • a dopiero w kilka lat później zaistniały okoliczności mogące sugerować, iż dostawca
        tej Maszyny mógł nie być uprawniony do rozporządzania nią, w efekcie czego
        Spółka podjęła w (...) 2024 r. decyzję o zaprzestaniu dalszego sporu z Bank co do
        własności Maszyny,
    w ocenie Spółki, korekta kosztów uzyskania przychodów o wartość zaliczonych do nich
    odpisów amortyzacyjnych winna nastąpić w rozliczeniu za ten okres, tj. (...) 2024 r.
    W świetle powyższego Spółka wnosi o uznanie jej stanowiska za prawidłowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.
    Uzasadnienie stanowiska wnioskodawcy
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „uCIT”, „updop”),
      kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione
      w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez
      Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień
      poniesienia kosztu.
    Konstrukcja przepisu dotyczącego kosztów uzyskania przychodów daje podatnikowi
    możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów (niewymienionych w art.
    16 ust. 1 updop), pod warunkiem, że wykaże ich bezpośredni bądź pośredni związek z
    prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość
    osiągniętego przychodu. Tak więc, kosztami uzyskania przychodów są wszelkie,
    racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem działalności
    gospodarczej, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła
    przychodów, z wyjątkiem wymienionych w art. 16 ust. 1 updop.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 updop, nie
      uważa się za koszty uzyskania przychodów.

    Zgodnie z art. 15 ust. 6 uCIT,
      kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
      środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku
      podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy
      amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w
      tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Na podstawie art. 16a ust. 1 uCIT,
      amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Oznacza to, że wymienione w pkt 1-3 powyższej regulacji środki trwałe będą podlegały
    amortyzacji po spełnieniu następujących warunków:
    - zostały nabyte lub wytworzone we własnym zakresie,
    - stanowią własność lub współwłasność podatnika - amortyzacji podatkowej podlegają
      wyłącznie środki trwałe, do których przysługuje podatnikowi prawo własności, z
      wyjątkiem środków używanych przez leasingobiorcę na podstawie umowy leasingu
      finansowego oraz tych wymienionych w art. 16a ust. 2 updop,
    - są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania - ustawodawca nie
      określił bliżej tych warunków, jednakże należy stwierdzić, że warunki te spełnia
      składnik majątku, który jest wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne
      pozwalające na jego funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem, ponadto sprawne
      technicznie i zalegalizowane prawnie w formie stosownych uprawnień, homologacji i
      pozwoleń na użytkowanie,
    - przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok - to podatnik samodzielnie
      decyduje o tym, jak długo będzie używany dany składnik,
    - są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego
      działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu,
      dzierżawy lub umowy leasingu,
    - nie są wymienione w katalogu środków trwałych wymienionych w art. 16c updop.
    W myśl art. 16d ust. 2 updop,
      składniki majątku, o których mowa w art. 16a-16c, wprowadza się do ewidencji
      środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 9 ust. 1,
      najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin
      wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej
      i prawnej, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 4.
    Zgodnie z art. 16f ust. 1 updop,
      podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą
      działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości

      początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których
      mowa w art. 16a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 16b.
    Na podstawie art. 16f ust. 3 updop,
      odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 16h-16m, gdy wartość
      początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia
      do używania jest wyższa niż 10.000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest
      równa lub niższa niż 10.000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16d ust. 1, mogą
      dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16h-16 m albo jednorazowo w
      miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i
      prawnej, albo w miesiącu następnym.
    Stosownie do art. 16h ust. 1 pkt 1 updop,
      odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych
      lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od
      pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość
      wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w
      którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością
      początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich
      niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których
      zgodnie z art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Z powyższych przepisów wynika, że amortyzacja podatkowa stanowi formę rozłożonego w
    czasie obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w prowadzonej działalności
    gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w okresie dłuższym niż 1 rok (środków
    trwałych). Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania
    danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek
    amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych, stanowiących
    Załącznik nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Aby dany składnik
    majątku mógł zostać zaliczony do środków trwałych, musi stanowić własność lub
    współwłasność podatnika.
    Zasady dokonywania korekt w zakresie wysokości kosztów uzyskania przychodów w
    ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych uregulowano w art. 15 ust. 4i do 4k.
    Zgodnie bowiem z art. 15 ust. 4i-4k uCIT:
      4i. Jeżeli korekta kosztu uzyskania przychodów, w tym odpisu amortyzacyjnego, nie
      jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, korekty
      dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie kosztów uzyskania przychodów
      poniesionych w okresie rozliczeniowym, w którym została otrzymana faktura
      korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający
      przyczyny korekty.
      4j. Jeżeli w okresie rozliczeniowym, o którym mowa w ust. 4i, podatnik nie poniósł
      kosztów uzyskania przychodów lub kwota poniesionych kosztów uzyskania
      przychodów jest niższa niż kwota zmniejszenia, podatnik jest obowiązany zwiększyć
      przychody o kwotę, o którą nie zostały zmniejszone koszty uzyskania przychodów.
      4k. Przepisów ust. 4i i 4j nie stosuje się do:
      1) korekty dotyczącej kosztu uzyskania przychodów związanego ze zobowiązaniem
      podatkowym, które uległo przedawnieniu;
      2) korekty cen transferowych, o której mowa w art. 11e.
    Z treści powołanego wcześniej art. 15 ust. 4i uCIT wynika, że jeżeli korekta kosztu
    uzyskania przychodów, w tym odpisu amortyzacyjnego, nie jest spowodowana błędem
    rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub
    zwiększenie kosztów uzyskania przychodów poniesionych w okresie rozliczeniowym, w

    którym została otrzymana faktura korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny
    dokument potwierdzający przyczyny korekty.
    W mojej ocenie, przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego przedstawiający
    okoliczności zaistniałej sytuacji, nie pozwala stwierdzić, że zgodnie z oczekiwaniem
    Państwa, korekta kosztów w postaci odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej
    maszyny, może być dokonywana w świetle powyższego przepisu na „bieżąco” tj. w okresie
    zawarcia porozumienia z właścicielem maszyny.
    Maszyna nie została nigdy skutecznie nabyta przez Wnioskodawcę na własność, a zawarte
    w tym zakresie porozumienie z prawowitym właścicielem (Bank), nie powoduje powstania
    nowych okoliczności, które mogłyby skutkować bieżącą korektą odpisów amortyzacyjnych.
    Zawarte porozumienie jedynie potwierdza istniejącą od początku sytuację, że odpisy
    amortyzacyjne wnioskodawcy nie przysługiwały ze względu na to, że nie nabył na własność
    maszyny.
    Dokumenty na podstawie, których Wnioskodawca nabył maszynę były nierzetelne i jako
    takie nie mogły stanowić od początku podstawy do zaliczania jakichkolwiek wydatków do
    kosztów.
    Tym samym, korekta odpisów amortyzacyjnych, w opisanej we wniosku sytuacji powinna
    być dokonana wstecz, tj. w okresach (latach podatkowych), w których te odpisy zostały
    rozpoznane jako koszt uzyskania przychodów, z uwzględnieniem okresu przedawnienia.
    W rozpatrywanym przypadku mamy do czynienia z koniecznością korekty rozliczeń
    podatkowych w związku z bezpodstawnym od początku ujęciem w nich nieprawidłowo
    dokonywanych odpisów amortyzacyjnych, a nie z korektą, o której mowa w art. 15 ust. 4i
    ustawy CIT (na skutek oczywistej omyłki, błędu rachunkowego czy z powodu późniejszych
    zdarzeń). Ujawnienie nieprawidłowości nie może być rozpatrywane w kategoriach zdarzeń
    uzasadniających korektę na bieżąco.
    Jak podkreślano już wcześniej, do kosztów uzyskania przychodów można zaliczać jedynie
    odpisy amortyzacyjne dokonywane od takich środków trwałych, których własność została
    skutecznie przeniesiona na podatnika będącego ich nabywcą. Wnioskodawca nie był zaś
    właścicielem maszyny od początku wejścia w jej posiadanie, co tylko wyszło na jaw w
    terminie późniejszym. Bez znaczenia jest, że działał w dobrej wierze i że padł ofiarą
    oszustwa.
    Mając na uwadze przedstawiony powyżej opis stanu faktycznego oraz odnosząc się do
    cytowanych powyżej przepisów nie można zgodzić się z Państwem, że biorąc pod uwagę
    brzmienie art. 15 ust. 4i uCIT, Spółka jest zobowiązana do skorygowania kosztów
    podatkowych o wartość odpisów amortyzacyjnych dokonanych od wartości początkowej
    Maszyny, w (...) 2024 r., tj. za okres, w którym Spółka zaprzestała kontynuacji sporu z
    Bankiem co do własności tej Maszyny.
    Stanowisko Państwa należy więc uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Odnosząc się natomiast do przywołanych przez Państwa wyroków należy zaznaczyć, że
    orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast organ,
    mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi
    rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost,
    ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Wskazać należy, że powołane we wniosku interpretacje indywidualne zostały wydane w
    indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą organu w sprawie będącej
    przedmiotem wniosku.

    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.