Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-1.4012.766.2024.4.AR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-20
Teza: Prawo do skorzystania z odrębnego od małżonki limitu
zwolnienia z art. 113 ust. 1 ustawy z tytułu usługi najmu
/dzierżawy świadczonej przez małżonków.
Słowa kluczowe: limit-limit obrotu
lokal-lokal mieszkalny
małżonkowie-majątek wspólny małżonków
miejsce-miejsce postojowe
najem
zwolnienie-prawo do zwolnienia
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Rozdział 1. Szczególne procedury
dotyczące drobnych przedsiębiorców -Zwolnienie
podatkowe-Zwolnienie podmiotowe - limit
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,

    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w zakresie podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 listopada 2024 r. wpłynął Pana wniosek z 7 listopada 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług dotyczącej prawa do skorzystania
    przez Pana z odrębnego od małżonki limitu zwolnienia z art. 113 ust. 1 ustawy z tytułu
    usługi najmu/dzierżawy świadczonej przez małżonków. Uzupełnił go Pan pismem z 2
    stycznia 2025 r. (wpływ 2 stycznia 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego (w zakresie podatku od towarów i usług)
    Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym podlegającym nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Wnioskodawca pozostaje w związku małżeńskim i w
    ustroju ustawowej wspólności majątkowej. Żona Wnioskodawcy nie prowadzi działalności
    gospodarczej, jest zatrudniona w innym podmiocie na podstawie umowy o pracę.
    Wnioskodawca prowadzi działalność w formie jednoosobowej działalności gospodarczej
    (wpis do CEIDG) z siedzibą (...). Przedmiotem działalności jest zakładanie stolarki
    budowlanej. Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą według PKD 43.32.Z.
    Wnioskodawca opodatkowuje dochody z działalności gospodarczej według zasad
    ogólnych (PIT36).
    Wnioskodawca oraz jego żona są obecnie właścicielami w częściach równych
    nieruchomości gruntowych zabudowanych. Nieruchomości wchodzą w skład majątku
    wspólnego Wnioskodawcy i jego żony. W księgach wieczystych prowadzonych dla
    Nieruchomości, jako właściciele, są wpisani Wnioskodawca, jak i jego żona.
    Wnioskodawca wraz z żoną zawarli umowy dzierżawy lub najmu (dalej: „Umowa”)
    Nieruchomości na rzecz osób fizycznych, której stronami są małżonkowie, jako podmioty
    oddające Nieruchomości w najem oraz osoba fizyczna, jako najemca. Celem zawarcia
    Umowy jest wynajem osobom fizycznym nieruchomości na cele mieszkaniowe. W Umowie
    jako wynajmujący figurują oboje małżonkowie. Przychody z najmu prywatnego są
    opodatkowane według zasad ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych (PIT28), a
    zaliczki na podatek są odprowadzane ze wspólnego konta Wnioskodawcy i żony
    Wnioskodawcy.
    Wnioskodawca nie prowadził i nie prowadzi obecnie, ani nie wykonywał i nie wykonuje
    działalności opodatkowanej podatkiem VAT. Wynajmujący nie był i nie jest zarejestrowany
    jako podatnik VAT czynny. Wnioskodawca opodatkowywał łączne przychody z najmu i
    wykazywał w zeznaniach podatkowych na własne imię i nazwisko. Żona Wnioskodawcy nie
    składała zeznania podatkowego w części dotyczącej najmu prywatnego (PIT28).
    W odniesieniu do oddania przez Wnioskodawcę wraz z żoną w odpłatny najem/dzierżawę
    Nieruchomości wchodzącej w skład małżeńskiej wspólności majątkowej limit zwolnienia
    podmiotowego, o którym mowa w art. 113 ust. 1 Ustawy VAT, tj. na podstawie wartości
    sprzedaży, która nie przekracza łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200.000
    zł, należy liczyć do każdego z małżonków osobno. Podatnikami podatku VAT są osoby
    prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne,
    wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu
    na cel lub rezultat takiej działalności (art. 15 ust. 1 Ustawy VAT). W przepisach Ustawy VAT
    małżonkowie wspólnie nie zostali zatem wymienieni jako odrębna kategoria podatnika
    VAT. Tym samym na gruncie przepisów VAT nie ma przeszkód, aby osoby fizyczne
    prowadzące działalność gospodarczą we własnym imieniu pozostawały w związku
    małżeńskim i w ustroju wspólności majątkowej.

    Jednocześnie w przepisach Ustawy VAT nie zostały zawarte regulacje wykonywania
    czynności związanych ze składnikami majątkowymi wchodzącymi w skład majątku
    wspólnego objętego małżeńską wspólnością majątkową. Zasady funkcjonowania majątku
    objętego małżeńską wspólnością majątkową zostały zawarte w przepisach ustawy z dnia
    25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (dalej jako: „kro”).
    W świetle art. 31 § 1 kro, z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z
    mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty
    majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich
    (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do
    majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zgodnie z treścią art. 36 § 1 oraz § 2 kro, oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać
    w zarządzie majątkiem wspólnym, w szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o
    stanie majątku wspólnego, o wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o
    zobowiązaniach obciążających majątek wspólny. Każdy z małżonków może samodzielnie
    zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że przepisy poniższe stanowią inaczej.
    Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które dotyczą przedmiotów majątkowych
    należących do majątku wspólnego, w tym czynności zmierzające do zachowania tego
    majątku. W związku z powyższym, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno
    ustawowej, jak i umownej jest to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem
    poszczególnych składników majątku wspólnego (dorobkowego) na zasadach
    współwłasności łącznej (bezudziałowej). Jednocześnie oboje małżonkowie są uprawnieni
    do samodzielnego zarządzania majątkiem wspólnym, w ramach którego każdy z
    małżonków ma prawo do wykonywania czynności dotyczących przedmiotów majątkowych
    należących do majątku wspólnego.
    Jeżeli zatem każdy z małżonków uprawniony jest do wykonywania czynności prawnych,
    których przedmiotem są przedmioty wchodzące w skład majątku wspólnego, to w takiej
    sytuacji przyjąć należy, że podatnikiem podatku VAT będzie ten z małżonków, który
    wykonuje daną czynność samodzielnie, we własnym imieniu i na własny rachunek (z
    zastrzeżeniem, że skuteczność czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu
    wymaga akceptacji drugiego małżonka). Takie podejście spójne jest z treścią art. 15 ust. 1
    Ustawy VAT, z którego wynika, że podatnikiem VAT jest taki podmiot, który wykonuje
    działalność gospodarczą samodzielnie, bez względu na jej cel lub rezultat. Zatem w
    przypadku, gdy tylko jeden z małżonków jest stroną czynności prawnej, której
    przedmiotem jest przedmiot wchodzący w skład majątku wspólnego, to przyjąć należy, że
    wyłącznie ten małżonek jest podatnikiem VAT. Natomiast w sytuacji, gdy stroną czynności
    prawnej dotyczącej składnika majątku objętego wspólnością majątkową są oboje
    małżonkowie, to zdaniem Wnioskodawcy, każdy z małżonków osobno posiada status
    podatnika VAT. Każdy bowiem z nich wykonuje w takim przypadku działalność
    gospodarczą samodzielnie i na własny rachunek. Na gruncie Ustawy VAT nie ma zatem
    podstaw, aby traktować małżeństwo jako jeden podmiot podlegający jednemu
    obowiązkowi podatkowemu.
    Takie stanowisko prezentują również organy podatkowe w wydawanych interpretacjach
    indywidualnych. Przykładowo, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji
    indywidualnej z 24 października 2017 r., znak 0114-KDIP1-3.4012.286.2017.1.MK uznał, że:
    „Wobec tego podmiot świadczący usługę dzierżawy będzie podatnikiem podatku od
    towarów i usług wówczas, gdy dzierżawę tą będzie wykonywał we własnym imieniu i na
    własny rachunek. Jeżeli przedmiotem dzierżawy jest rzecz stanowiąca majątek wspólny
    małżonków, to podatnikiem podatku od towarów i usług, w okolicznościach wskazanych w
    art. 15 ust. 1 ustawy, będzie ten małżonek, który dokonał czynności podlegającej
    opodatkowaniu, czyli ten, który dokonuje wynajmu we własnym imieniu (jest stroną
    czynności prawnej). Natomiast jeżeli małżonkowie dokonali czynności wspólnie, to każdy z
    nich z osobna jest podatnikiem podatku od towarów i usług”.

    Podobne stanowisko przedstawił Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji
    indywidualnej z 20 marca 2018 r., znak 0112-KDIL2-1.4012.73.2018.2.MC uznał: „Na
    gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz przepisów Kodeksu
    rodzinnego i opiekuńczego, dotyczących stosunków majątkowych między małżonkami, nic
    nie uprawnia do wniosku, że wykonywanie czynności opodatkowanych podatkiem od
    towarów i usług przez jednego z małżonków (sprzedaż towarów, odpłatne świadczenie
    usług, import itp.) czyni podatnikiem tego podatku również drugiego małżonka, gdy
    czynności te dotyczą składników ich majątku wspólnego, a przychód uzyskany z
    wykonywania tych czynności stanowi ich majątek dorobkowy. Skoro każdy z małżonków
    jest uprawniony do samodzielnego zarządzania majątkiem wspólnym, to może on
    samodzielnie, we własnym imieniu i na własny rachunek dokonywać czynności prawnych
    będących wykonywaniem tego zarządu, jakkolwiek skuteczność czynności
    przekraczających zakres zwykłego zarządu wymaga akceptacji drugiego małżonka. Jak już
    wyżej stwierdzono, ustawa o podatku od towarów i usług nie wymienia małżonków jako
    odrębnej kategorii podatników. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących
    działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną. Żaden z przepisów ustawy nie
    zabrania małżonkom prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom.
    Nie ma przy tym przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne
    działalności istniała ustawowa wspólność majątkowa. W konsekwencji, podatnikiem
    podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który dokonał czynności podlegającej
    opodatkowaniu. Natomiast jeżeli małżonkowie dokonali czynności wspólnie, to każdy z
    nich z osobna jest podatnikiem podatku od towarów i usług”.
    Potwierdza to także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 16 stycznia 2013 r., sygn.
    akt I FSK 143/12, w którym NSA podkreślił, że: „regulacje ustawy o VAT nie wymieniają
    małżonków jako odrębnej kategorii podatników. Dla określenia zakresu podmiotowego
    opodatkowania podatkiem VAT czynności dokonanej formalnie przez współmałżonków
    istotne jest zatem ustalenie, kto faktycznie dokonuje czynności podlegających
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, działając przy tym w charakterze
    wskazanym w art. 15 ust. 2 ustawy”.
    Mając powyższe na uwadze, zdaniem Wnioskodawcy, w takim przypadku każdy z
    małżonków będzie podatnikiem podatku VAT osobno, zatem w odniesieniu do każdego z
    małżonków należy osobno rozpatrywać konsekwencje podatkowe występujące na gruncie
    Ustawy VAT. W przypadku, gdy wartość dokonywanej sprzedaży u danego podatnika nie
    przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200 000 zł, sprzedaż
    wykonywana przez danego podatnika podlega zwolnieniu w oparciu o art. 113 ust. 1
    Ustawy VAT.
    Z treści powołanego przepisu wynika, że zwolnienie podmiotowe związane z wartością
    sprzedaży dokonanej w poprzednim roku podatkowym dotyczy pojedynczego podatnika.
    Mając na uwadze, że w analizowanym zdarzeniu przyszłym, zarówno Wnioskodawca, jak i
    żona Wnioskodawcy, będą osobno posiadać status podatnika VAT oraz będą zobowiązani
    do samodzielnego rozliczenia podatku VAT od otrzymanego wynagrodzenia, zdaniem
    Wnioskodawcy, limit zwolnienia podmiotowego będzie przysługiwał każdemu z
    małżonków osobno (tj. osobno Wnioskodawcy oraz osobno małżonkowi Wnioskodawcy).
    Do wartości dokonywanej przez danego małżonka sprzedaży należy zatem zaliczać
    wyłącznie tę część wynagrodzenia otrzymanego w związku z oddaniem Nieruchomości w
    najem/dzierżawę, która na tego małżonka przypada. W związku z powyższym, w
    przypadku oddania przez Wnioskodawcę i żonę Wnioskodawcy w odpłatny najem
    Nieruchomości, która wejdzie w skład małżeńskiej wspólności majątkowej, limit zwolnienia
    podmiotowego, o którym mowa w art. 113 ust. 1 Ustawy VAT, tj. na podstawie wartości
    sprzedaży, która nie przekracza łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200.000
    zł, należy liczyć do każdego z małżonków osobno.
    Doprecyzowanie i uzupełnienie opisu sprawy

    Na poniższe pytania z wezwania, wskazał Pan:
      1) „kiedy zawarł Pan i Pana małżonka umowę najmu/dzierżawy Nieruchomości;
        daty zwarcia umów: (...) 2015 r., (...), (...) 2024 r. – umowy najmu mieszkań oraz (...)
        2015 r., (...) 2015 r., (...) 2022 r. – miejsca postojowe
      2) czy usługi najmu/dzierżawy Nieruchomości były/są zawsze świadczone wyłącznie na
        cele mieszkaniowe;
        (...) na cele mieszkaniowe, (...) na miejsca postojowe
      3) czy świadczona przez Pana usługa najmu/dzierżawy Nieruchomości na cele
        mieszkaniowe korzysta/korzystała ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w art.
        43 ust. 1 pkt 36 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
        Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.);
        tak
      4) czy zawsze oboje Państwo (Pan i Pana małżonka) byli/są stronami umowy najmów
        /dzierżawy Nieruchomości, o których mowa w opisie sprawy; jeśli nie, proszę
        wskazać, jakie dokładnie Nieruchomości wynajmował/wynajmuje Pan samodzielnie.
        tak”.
    Pytanie (ostatecznie sformułowane w piśmie z 2 stycznia 2025 r.)
    Czy limit przychodów zgodnie z art. 113 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług
    dotyczy każdego z małżonków?
    Ponadto, jako przepisy mające być przedmiotem interpretacji wskazał Pan art. 113 ust. 1
    ustawy o podatku od towarów i usług.
    Pana stanowisko w sprawie (ostatecznie przedstawione w piśmie z 2 stycznia 2025 r.)
    Zdaniem Wnioskodawcy, każdy małżonek ma swój limit zwolnienia zgodnie z art. 113 pkt 1
    ustawy o podatku od towarów i usług. Jeżeli opodatkowanie i limit dotyczy małżonków
    oddzielnie, to przychody z najmu prywatnego mają wpływ na przekroczenie lub nie
    przekroczenie limitu zwolnienia zgodnie z art. 113 ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 8 ust. 1 ustawy:

      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Z cytowanych wyżej przepisów ustawy wynika, że przez usługę należy rozumieć każde
    świadczenie na rzecz danego podmiotu niebędące dostawą towarów.
    Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług w
    rozumieniu art. 5 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Dostawa towarów lub świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywane są przez podmiot mający status
    podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej
    transakcji.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ww. ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Zatem definicja działalności gospodarczej ma charakter uniwersalny, pozwalający na
    objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określaną
    działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Przy tym, z art. 15 ust. 2
    ustawy jednoznacznie wynika, że pod pojęciem działalności gospodarczej należy rozumieć
    także czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i
    prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W tym przypadku decydujące
    znaczenie ma ciągłość wykorzystywania majątku. Wykorzystywanie towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych ma miejsce przede wszystkim poprzez oddanie ich w stosunki
    obligacyjne, np. w najem, dzierżawę itp. Przy czym przez ciągłość wykorzystywania
    składników majątku rozumieć należy także wykorzystanie majątku, które charakteryzuje
    się powtarzalnością lub długim okresem trwania.
    Należy wskazać, że umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony –
    zarówno wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki.
    Jak wynika z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    Jak wynika z art. 659 § 2 ustawy Kodeks cywilny:
      Czynsz może być oznaczony w pieniądzach lub w świadczeniach innego rodzaju.
    Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną. Odpowiednikiem
    świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest
    świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Z powyższego wynika,
    że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z
    cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego

    najemcę. Należy wskazać, że umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na
    strony – zarówno wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki.
    Mając na uwadze powołane przepisy należy stwierdzić, że najem wypełnia określoną w
    art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, jeżeli wykonywany jest w sposób
    ciągły dla celów zarobkowych (zawierane umowy najmu mają zazwyczaj długotrwały
    charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe), bez względu na to, czy
    najem jest prowadzony w ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło
    przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W konsekwencji, najem nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym
    mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i świadczony jest w ramach działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a tym samym podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Należy również zauważyć, że ustawodawca przewiduje zwolnienie od podatku od towarów
    i usług dla pewnej grupy podatników. Regulacje w tym zakresie zawarte zostały w art. 113
    ustawy.
    Na mocy art. 113 ust. 1 ustawy:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość
      sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200 000
      zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.
    W tym miejscu wskazać należy, że stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Na podstawie art. 113 ust. 2 ustawy stanowi, że:
      Do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się:
      1) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz wewnątrzwspólnotowej sprzedaży
      towarów na odległość, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem na terytorium
      kraju;
      1a) sprzedaży na odległość towarów importowanych, która nie podlega
      opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;
      2) odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od
      podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82
      ust. 3, z wyjątkiem:
      a) transakcji związanych z nieruchomościami,
      b) usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41,
      c) usług ubezpieczeniowych
      – jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych;
      3) odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku
      dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.
    Z przepisu art. 113 ust. 5 ustawy wynika, że:
      Jeżeli wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy
      kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą
      przekroczono tę kwotę.
    Stosownie do art. 113 ust. 9 ustawy:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika rozpoczynającego w
      trakcie roku podatkowego wykonywanie czynności określonych w art. 5, jeżeli

      przewidywana przez niego wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu
      prowadzonej działalności gospodarczej w roku podatkowym, kwoty określonej w ust.
      1.
    Zgodnie z art. 113 ust. 10 ustawy:
      Jeżeli faktyczna wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 9, w
      proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej, przekroczy w trakcie
      roku podatkowego kwotę określoną w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od
      czynności, którą przekroczono tę kwotę.
    Na mocy art. 113 ust. 11 ustawy:
      Podatnik, który utracił prawo do zwolnienia sprzedaży od podatku lub zrezygnował z
      tego zwolnienia, może, nie wcześniej niż po upływie roku, licząc od końca roku, w
      którym utracił prawo do zwolnienia lub zrezygnował z tego zwolnienia, ponownie
      skorzystać ze zwolnienia określonego w ust. 1.
    Powyższe oznacza, że podatnik, który utracił prawo do zwolnienia od podatku lub
    zrezygnował z tego zwolnienia, może na podstawie powołanego przepisu, ponownie
    skorzystać z tego zwolnienia, jeżeli upłynął rok, licząc od końca roku, w którym utracił
    prawo do zwolnienia lub zrezygnował z tego zwolnienia, przy czym podatnik ma prawo do
    powrotu do zwolnienia od początku dowolnego miesiąca w trakcie roku podatkowego, o
    ile zostaną spełnione pozostałe – wynikające z treści przepisu art. 113 ustawy – przesłanki
    uprawniające do korzystania ze zwolnienia podmiotowego.
    W myśl art. 113 ust. 13 ustawy:
      Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników:
      1) dokonujących dostaw:
      a) towarów wymienionych w załączniku nr 12 do ustawy,
      b) towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu przepisów o
        podatku akcyzowym, z wyjątkiem:
      – energii elektrycznej (CN 2716 00 00),
      – wyrobów tytoniowych,
      – samochodów osobowych, innych niż wymienione w lit. e, zaliczanych przez
      podatnika, na podstawie przepisów o podatku dochodowym, do środków trwałych
      podlegających amortyzacji,
      c) budynków, budowli lub ich części, w przypadkach, o których mowa w art. 43 ust. 1
        pkt 10 lit. a i b,
      d) terenów budowlanych,
      e) nowych środków transportu,
      f) następujących towarów, w związku z zawarciem umowy w ramach
        zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej
        fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej
        liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy
        włącznie:
      – preparatów kosmetycznych i toaletowych (PKWiU 20.42.1),
      – komputerów, wyrobów elektronicznych i optycznych (PKWiU 26),
      – urządzeń elektrycznych (PKWiU 27),
      – maszyn i urządzeń, gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 28),
      g) hurtowych i detalicznych części i akcesoriów do:
      – pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli (PKWiU 45.3),
      – motocykli (PKWiU ex 45.4);
      2) świadczących usługi:
      a) prawnicze,

      b) w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i
      hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze
      sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego,
      c) jubilerskie,
      d) ściągania długów, w tym factoringu;
      3) nieposiadających siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju.
    W świetle powołanych wyżej przepisów podatnik, aby skorzystać ze zwolnienia
    przewidzianego w art. 113 ustawy nie może wykonywać czynności wymienionych w art.
    113 ust. 13 ustawy.
    W tym miejscu wskazać należy, że stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania
      nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny
      rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe lub na rzecz społecznych agencji najmu, o
      których mowa w art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o społecznych
      formach rozwoju mieszkalnictwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 790 i 1114, 1463 i 1693).
    Z powołanego wyżej przepisu wynika, że ze zwolnienia od podatku od towarów i usług
    korzysta wyłącznie świadczenie usług wynajmu nieruchomości o charakterze mieszkalnym
    na cele mieszkaniowe. Zastosowanie zwolnienia jest więc uzależnione od spełnienia
    przesłanek obiektywnych, dotyczących charakteru wynajmowanego lokalu (lokal
    mieszkalny) oraz subiektywnych, dotyczących przeznaczenia wynajmowanego lokalu (cel
    mieszkaniowy). W związku z tym, zwolnieniu nie podlega wynajem nieruchomości o
    charakterze mieszkalnym na cel inny niż mieszkaniowy lub też najem nieruchomości o
    charakterze niemieszkalnym.
    Powyższe wskazuje, że przesłanki do zastosowania zwolnienia są następujące:
    · świadczenie usługi na własny rachunek,
    · charakter mieszkalny nieruchomości,
    · mieszkaniowy cel najmu lub dzierżawy.
    Zaistnienie wszystkich powyższych przesłanek skutkuje zastosowaniem zwolnienia od
    podatku. Brak któregokolwiek z powyższych elementów nie pozwala natomiast na
    zastosowanie zwolnienia i w konsekwencji następuje opodatkowanie świadczonej usługi.
    Analiza powołanych wyżej przepisów prawa podatkowego wskazuje, że obliczając limit
    sprzedaży uprawniający podatnika do zwolnienia od podatku na podstawie art. 113 ust.1
    ustawy, po przekroczeniu którego podatnik traci prawo do zwolnienia od podatku,
    zgodnie z art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy nie bierze się pod uwagę odpłatnej dostawy
    towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43
    ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem m.in. transakcji
    związanych z nieruchomościami, jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji
    pomocniczych.
    Na podstawie art. 288 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, s. 1 ze zm.):
      1. Kwota rocznego obrotu stanowiąca punkt odniesienia dla zastosowania
      zwolnienia, o którym mowa w art. 284, obejmuje następujące kwoty, z wyłączeniem
      VAT:
      a) wartość dostaw towarów i świadczenia usług w zakresie, w jakim byłyby one
      opodatkowane, gdyby zostały dokonane przez podatnika nieobjętego zwolnieniem;
      b) wartość transakcji zwolnionych, z prawem do odliczenia VAT zapłaconego na
      poprzednim etapie, zgodnie z art. 98 ust. 2 lub art. 105a;
      c) wartość transakcji zwolnionych zgodnie z art. 146–149 oraz art. 151, 152 i 153;

      d) wartość transakcji zwolnionych zgodnie z art. 138, gdy zastosowanie ma
      zwolnienie przewidziane w tym artykule;
      e) wartość transakcji związanych z nieruchomościami, transakcji finansowych, o
      których mowa w art. 135 ust. 1 lit. b)–g), oraz usług ubezpieczeniowych i
      reasekuracyjnych, chyba że transakcje te mają charakter transakcji pomocniczych.
      2. Zbycia materialnych lub niematerialnych dóbr inwestycyjnych podatnika nie
      uwzględnia się do celów obliczania obrotu, o którym mowa w ust. 1.
    Zatem Dyrektywa 2006/112/WE w art. 288 pkt 1 lit. e stanowi, że kwota obrotu obejmuje
    wartość transakcji związanych z nieruchomościami.
    Zauważenia wymaga, że Dyrektywa 2006/112/WE najem i dzierżawę nieruchomości
    traktuje jako transakcje. Wynika to chociażby z treści art. 135 lit. l Dyrektywy, dotyczącego
    zwolnienia od podatku określonych transakcji, który jako transakcje zwolnione wymienia
    dzierżawę i najem nieruchomości.
    Według internetowego wielkiego słownika języka polskiego, transakcja to czynność lub
    zespół czynności prowadzący lub mający doprowadzić do kupna albo sprzedaży jakichś
    towarów.
    Ustawodawca zarówno w akcie zasadniczym, jak i w rozporządzeniach wykonawczych do
    ustawy nie zdefiniował pojęcia charakter „pomocniczy”. W takim przypadku w pierwszej
    kolejności stosuje się wykładnię językową, w taki bowiem sposób ustawodawca
    komunikuje się z podatnikiem jako adresatem normy. Dopiero gdy wykładnia językowa
    nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów dopuszczalne jest skorzystanie z
    pozajęzykowych dyrektyw interpretacyjnych.
    Według internetowego słownika synonimów (strona internetowa - http://synonim.net
    /synonim/pomocniczy), synonimami do słowa „pomocniczy” są pojęcia: „pomocny,
    wspierający, poboczny, akcesoryjny, dodatkowy, dopływowy, posiłkowy, subsydialny,
    subsydiarny, uzupełniający, wspomagający”.
    Przepisy unijnej Dyrektywy w zakresie VAT posługują się określeniem „incidental
    transactions” w ramach odpowiedniego przepisu, co na język polski może być tłumaczone
    jako „transakcje incydentalne/uboczne”. Termin „incydentalny” wg Słownika języka
    polskiego (Słownika Wydawnictwa Naukowego PWN) oznacza przy tym „mający małe
    znaczenie lub zdarzający się bardzo rzadko”, natomiast termin „uboczny” oznacza
    „dotyczący czegoś pośrednio, mniej istotny lub dodatkowy”. Transakcje o charakterze
    „incydentalnym” oznaczają zdarzenia występujące nie tyle rzadko, ile ubocznie, przy
    określonej okazji, nawet gdyby występowały w sposób powtarzalny. Pojęcie
    „incydentalności” odnosi się więc nie tyle do samej częstotliwości występowania danego
    zdarzenia, co raczej do jego poboczności względem zasadniczej działalności podatnika.
    Także w wersji francuskiej omawianej VI Dyrektywy użyto określenia „accessoire”, a w
    wersji niemieckiej „Hilfsumsaetze”, co wskazuje, że w analizowanym kontekście istotne
    jest, aby były to czynności poboczne, czy też pomocnicze do zasadniczej działalności
    podatnika (wspomniane powyżej trzy wersje językowe VI Dyrektywy są kompatybilne i
    wskazują na pomocniczy, poboczny charakter omawianych czynności). Podobnie, polska
    wersja językowa Dyrektywy 2006/112, która zastąpiła VI Dyrektywę, odstępuje od
    sformułowania „transakcje sporadyczne” i określa omawiane czynności jako „transakcje
    pomocnicze”.
    Transakcje pomocnicze zatem to takie, które nie są związane z zasadniczą działalnością
    podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i koniecznym
    uzupełnieniem tej działalności. Tak więc, aby ocenić, czy dana czynność może być uznana
    za pomocniczą, należy wziąć pod uwagę przede wszystkim to, czy stanowi ona
    uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika. Jeżeli dana działalność
    stanowi stały i niezbędny element wbudowany w funkcjonowanie przedsiębiorstwa
    podatnika, to transakcje takie nie mogą być uznane za pomocnicze.

    Zatem, aby ocenić, czy świadczona usługa ma charakter „pomocniczy”, należy wziąć pod
    uwagę to, czy stanowi ona uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika.
    Zauważenia wymaga, że jak wcześniej wskazano, świadczenie usług najmu wypełnia
    określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, jeżeli jest
    wykonywane w sposób ciągły do celów zarobkowych.
    W okolicznościach niniejszej sprawy na gruncie ww. przepisów należy więc stwierdzić, że
    czynność najmu przez Pana Nieruchomości na gruncie ustawy o podatku od towarów i
    usług wypełnia definicję działalności gospodarczej określoną w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Przedmiotowe Nieruchomości stanowią majątek wykorzystywany w prowadzonej przez
    Pana działalności gospodarczej.
    Należy wskazać, że na gruncie przepisów ustawy działalność gospodarcza obejmuje
    czynności polegające na wykorzystywaniu towarów (w tym przypadku Nieruchomości) w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych z tytułu tej czynności.
    Tym samym, skoro świadczy Pan usługi najmu Nieruchomości za wynagrodzeniem, to w
    kontekście powołanych przepisów ustawy, najem ten stanowi, zgodnie z art. 8 ust. 1
    ustawy, odpłatne świadczenie usług w ramach prowadzonej przez Pana działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. W konsekwencji jest Pan podatnikiem
    podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, z tytułu ww. najmu.
    Ponadto wskazać należy, że kwestie dotyczące stosunków majątkowych pomiędzy
    małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j.
    Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.), zwanej dalej „Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym”.
    Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    Jak stanowi art. 36 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
      szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
      wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających
      majątek wspólny.
    W myśl natomiast art. 36 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że
      przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które
      dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną uprawniającą
    do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego, a w czasie jej
    trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego.
    Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Małżeństwo nie należy do żadnej kategorii podmiotów wymienionych w ww. art. 15 ust. 1
    ustawy. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą
    szczególną sytuację prawną. Należy zauważyć, że żaden z przepisów ustawy nie zabrania
    małżonkom prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma
    przy tym przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności
    istniała ustawowa wspólność majątkowa.
    Status podatnika podatku od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności
    podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Podatnikiem podatku od towarów i usług
    jest więc ten z małżonków, który dokona czynności podlegającej opodatkowaniu.
    Autonomiczność prawa podatkowego wyklucza bowiem możliwość interpretacji
    przepisów, która zakładałaby, że stosunki majątkowe między małżonkami, regulowane
    przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, mogą kształtować zakres praw i
    obowiązków podatników podatku od towarów i usług.
    Jeżeli zatem, przedmiotem odpłatnego świadczenia usług jest majątek wspólny
    małżonków, to podatnikiem podatku od towarów i usług w okolicznościach wskazanych w
    art. 15 ustawy będzie ten małżonek, który dokonuje dostawy we własnym imieniu (który
    jest stroną czynności prawnej) – jako podatnik VAT. Natomiast jeżeli małżonkowie
    dokonali czynności wspólnie, to każdy z nich z osobna jest podatnikiem podatku od
    towarów i usług z tego tytułu.
    Wobec tego podmiot świadczący usługę najmu będzie podatnikiem podatku od towarów i
    usług wówczas, gdy najem ten będzie wykonywał we własnym imieniu i na własny
    rachunek. Jeżeli przedmiotem najmu jest rzecz stanowiąca majątek wspólny małżonków,
    to podatnikiem podatku od towarów i usług, w okolicznościach wskazanych w art. 15 ust.
    1 ustawy, będzie ten małżonek, który dokonał czynności podlegającej opodatkowaniu,
    czyli ten, który dokonuje wynajmu we własnym imieniu (jest stroną czynności prawnej).
    Natomiast jeżeli małżonkowie dokonali czynności wspólnie, to każdy z nich z osobna jest
    podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan działalność w formie jednoosobowej działalności
    gospodarczej. Przedmiotem działalności jest zakładanie stolarki budowlanej.
    Opodatkowuje Pan dochody z działalności gospodarczej według zasad ogólnych (PIT36).
    Żona Wnioskodawcy nie prowadzi działalności gospodarczej, jest zatrudniona w innym
    podmiocie na podstawie umowy o pracę. Pan oraz Pana żona są obecnie właścicielami w
    częściach równych nieruchomości gruntowych zabudowanych. Nieruchomości wchodzą w
    skład majątku wspólnego Pana i Pana żony. W księgach wieczystych prowadzonych dla
    Nieruchomości, jako właściciele, jest wpisany zarówno Pan, jak i Pana żona.
    Zawarł Pan wraz z żoną Umowy dzierżawy/najmu Nieruchomości na rzecz osób
    fizycznych, której stronami są małżonkowie, jako podmioty oddające Nieruchomości w
    najem oraz osoba fizyczna, jako najemca. Celem zawarcia Umowy jest wynajem osobom
    fizycznym nieruchomości na cele mieszkaniowe. W Umowie jako wynajmujący figurują
    oboje małżonkowie (daty zwarcia umów: (...) – umowy najmu mieszkań oraz (...) – miejsca
    postojowe). Usługi najmu/dzierżawy Nieruchomości były/są świadczone na cele

    mieszkaniowe ((...) lokale mieszkalne) oraz (...) – na miejsca postojowe. Świadczona przez
    Pana usługa najmu/dzierżawy Nieruchomości na cele mieszkaniowe korzysta/korzystała
    ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy. Przychody z
    najmu prywatnego są przez Pana opodatkowane według zasad ryczałtu od przychodów
    ewidencjonowanych (PIT28), a zaliczki na podatek są odprowadzane ze wspólnego konta
    Pana i Pana żony.
    Nie był Pan i nie jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny. Opodatkowywał Pan
    łączne przychody z najmu i wykazywał w zeznaniach podatkowych na własne imię i
    nazwisko.
    Wskazał Pan, że stronami umowy najmów/dzierżawy Nieruchomości, o których mowa w
    opisie sprawy, byli/są oboje Państwo (Pan i Pana małżonka).
    Pana wątpliwości dotyczą kwestii, czy w odniesieniu do oddanej przez Pana oraz Pana
    małżonkę w odpłatny najem Nieruchomości należącej do majątku wspólnego Pana i Pana
    małżonki, limit zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, tj. na
    podstawie wartości sprzedaży, która nie przekracza łącznie w poprzednim roku
    podatkowym kwoty 200.000 zł, należy liczyć do każdego z małżonków osobno.
    Odnosząc się do Pana wątpliwości w pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że w
    związku z tym, że świadczy Pan usługi najmu (...) lokali mieszkalnych na cele
    mieszkaniowe, które są zwolnione od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy, iż
    z cytowanego brzmienia art. 113 ust. 2 pkt 2 lit. a) ustawy wynika, że do wartości
    sprzedaży, o której mowa w ust. 1 (czyli uprawniającej do zwolnienia podmiotowego) nie
    wlicza się m.in. obrotu z tytułu odpłatnego świadczenia usług zwolnionych od podatku (na
    podstawie m.in. art. 43 ust. 1 ustawy), jednakże z wyjątkiem transakcji związanych z
    nieruchomościami, jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych. Za
    czynności związane z nieruchomościami należy uznać nie tylko usługi stricte dotyczące
    nieruchomości, ale wszelkie czynności, których wykonanie oparte jest na wykorzystaniu,
    używaniu i użytkowaniu nieruchomości. Transakcje pomocnicze natomiast to takie, które
    nie są związane z zasadniczą działalnością podatnika, a przychody z ich tytułu nie są
    bezpośrednim, stałym i koniecznym uzupełnieniem tej działalności, co w Pana przypadku
    nie ma miejsca.
    Prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług najmu
    (...) lokali mieszkalnych na cele mieszkaniowe – zwolnionych od podatku na podstawie art.
    43 ust. 1 pkt 36 ustawy – nie można uznać za działalność świadczoną pomocniczo. Jest to –
    jak jednoznacznie wynika z przedstawionego opisu sprawy – obok działalności w zakresie
    zakładania stolarki budowlanej, drugi rodzaj wykonywanej przez Pana, na podstawie
    przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, działalności gospodarczej.
    Ponadto zwrócić należy uwagę, że zwolnienie wynikające z art. 113 ustawy jest
    zwolnieniem podmiotowych, co oznacza, że jest związane bezpośrednio z podmiotem
    prowadzącym działalność gospodarczą, która w standardowych warunkach podlegałaby
    opodatkowaniu. Zwolnienie to odnosi się do konkretnego limitu wynikającego ze
    sprzedaży (odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług) danego
    podatnika. Skoro, jak wyżej wskazano, wykonuje Pan oprócz działalności gospodarczej
    polegającej na zakładaniu stolarki budowlanej również działalność gospodarczą w zakresie
    wynajmu ((...) lokali mieszkalnych, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt
    36 ustawy oraz (...) miejsc postojowych), to sprzedaż z tej działalności również powinna
    być wliczana do limitu, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.
    W konsekwencji należy stwierdzić, że wartość świadczonych przez Pana usług najmu
    Nieruchomości, tj. zarówno (...) lokali mieszkalnych, jak i (...) miejsc postojowych,
    stanowiących odpłatne świadczenie usług w ramach prowadzonej w tym zakresie przez
    Pana działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i
    usług, każdorazowo podlega wliczeniu do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113
    ust. 1 ustawy.

    W dalszej kolejności, biorąc pod uwagę powyższe przepisy prawa oraz przedstawiony
    przez Pana opis sprawy, należy wskazać, że skoro będące przedmiotem wniosku
    Nieruchomości ((...) lokale mieszkalne oraz (...) miejsca postojowe) są własnością zarówno
    Pana, jak i Pana małżonki, podatnikiem jest ten, który faktycznie dokonuje czynności
    związanych z najmem, np. zawarł umowę, otrzymuje czynsz. Stroną wynajmującą
    Nieruchomości, która jest składnikiem majątku wspólnego Pana i Pana małżonki, jest
    zarówno Pan, jak i Pana małżonka. Zatem, zarówno Pan, jak i Pana małżonka, są Państwo
    stroną wynajmującą zawartych Umów najmu Nieruchomości oraz otrzymują Państwo
    wynagrodzenie za tą usługę.
    Zatem, odrębnie od Pana małżonki, dokonuje Pan odpłatnego świadczenia usług, tj.
    najmu Nieruchomości należącej do majątku wspólnego Pana i Pana małżonki i z tego
    tytułu posiada Pan status podatnika podatku od towarów i usług, w rozumieniu w art. 15
    ust. 1 ustawy. Zatem, z tytułu ww. najmu Nieruchomości jest Pan zobowiązany do
    rozliczenia wynagrodzenia wyłącznie w części przypadającej na Pana. Tym samym, do ww.
    limitu zwolnienia podmiotowego nie powinien Pan wliczać wartości sprzedaży osiąganej
    przez Pana małżonkę z tytułu najmu ww. Nieruchomości.
    Jednocześnie w takiej sytuacji limit, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, czyli limit
    zwolnienia przysługującego, gdy wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim
    roku podatkowym kwoty 200 000 zł (bez kwoty podatku VAT), przysługuje Panu odrębnie
    od małżonki (każdemu z małżonków osobno), pod warunkiem niezaistnienia wyłączeń, o
    których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy.
    Zatem w sytuacji, gdy wartość sprzedaży z tytułu działalności w zakresie zakładania
    stolarki budowlanej oraz z tytułu świadczenia usługi najmu (w części przypadającej na
    Pana) nie przekroczy kwoty 200.000 zł, będzie Pan mógł nadal korzystać ze zwolnienia
    podmiotowego, określonego w art. 113 ust. 1 ustawy.
    Podsumowanie
    Limit, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, czyli limit zwolnienia podmiotowego z
    którego ma Pan prawo korzystać, gdy wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w
    poprzednim roku podatkowym kwoty 200 000 zł (bez kwoty podatku VAT), przysługuje
    Panu odrębnie od małżonki (każdemu z małżonków osobno), pod warunkiem
    niezaistnienia wyłączeń, o których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy.
    Pana stanowisko uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu
    faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym/opisem zdarzenia przyszłego.
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem
    interpretacji pokrywał się będzie ze stanem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym
    wniosku.
    W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego
    we wniosku opisu sprawy lub stanu prawnego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

    Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej,
    bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie
    wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Wskazuję, że wydana interpretacja wywiera skutki prawne wyłącznie dla Pana
    (Zainteresowanego), natomiast nie wywiera skutku prawnego dla współwłaściciela
    Nieruchomości, tj. Pana żony, która chcąc uzyskać interpretację indywidualną, powinna
    wystąpić z osobnym wnioskiem o jej wydanie.
    Informuję ponadto, że w interpretacji tej rozstrzygnięto wniosek w części dotyczącej stanu
    faktycznego w podatku od towarów i usług w zakresie prawa do skorzystania przez Pana z
    odrębnego od małżonki limitu zwolnienia z art. 113 ust. 1 ustawy z tytułu świadczonej
    przez małżonków usługi najmu/dzierżawy Nieruchomości. Natomiast w części dotyczącej
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych zostanie wydane odrębne
    rozstrzygnięcie.
    Nadmieniam, że w zarówno w pytaniu, jak i we własnym stanowisku użył Pan zwrotu: ,,Art.
    113 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług”. Jednakże, mając na uwadze wskazane
    przez Pana przepisy prawa mające być przedmiotem interpretacji, tj. „Art. 113 ust. 1 –
    ustawy o podatku od towarów i usług” oraz merytoryczną treść wniosku, przyjąłem
    powyższe jako oczywistą omyłkę pisarską, bowiem jako przepis, który ma być
    przedmiotem interpretacji wskazał Pan art. 113 ust. 1 ustawy. Natomiast art. 113 pkt 1 nie
    istnieje.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.