Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-1.4012.112.2021.3.AKA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2021-06-08
Teza: Z uwagi na fakt, że wynajmowany przez Wnioskodawcę budynek biurowy jest wykorzystywany do działalności gospodarczej i Wnioskodawca jest podatnikiem VAT, to w analizowanym przypadku spełnione są warunki, o których mowa w art. 86 ust. 1 ustawy. W konsekwencji w analizowanym przypadku nie znajdują zastosowania wyłączenia wynikające z art. 88 ust. 3a ustawy. W związku z powyższym Wnioskodawca jest uprawniony do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w fakturze dokumentującej wynajem budynku biurowego, która nie stanowi kosztów uzyskania przychodów, z uwagi na okoliczność że zapłata za fakturę została dokonana z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności.
Słowa kluczowe: faktura; mechanizm podzielonej płatności (MPP; split payment); odliczenia-prawo do odliczenia
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 18 lutego 2021 r. (data wpływu 1 marca 2021 r.) uzupełnionym pismem z 7 maja 2021 r. (data wpływu 18 maja 2021 r.) na wezwanie z 30 kwietnia 2021 r. nr 0114-KDIP1-1.4012.159.2021.2.AKA oraz 0111-KDIB2-1.4010.83.2021.4.AP o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury, która nie stanowi kosztów uzyskania przychodów i zapłata za fakturę została dokonana z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 1 marca 2021 r. wpłynął do organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury, która nie stanowi kosztów uzyskania przychodów i zapłata za fakturę została dokonana z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Spółka (Wnioskodawca) zawarła umowę najmu budynku biurowego na czas określony – 24 miesięczny, z miesięcznym cyklicznym wynagrodzeniem wynoszącym 12 300,00 zł brutto. Cała wartość transakcji opiewała na kwotę wyższą niż 15 000,00 zł brutto.

Od pierwszej transakcji stosowano płatności bezgotówkowe. Płatności zostały dokonywane na rachunek bankowy wynajmującego wskazany na fakturze VAT bez zastosowania mechanizmu podzielonej płatności. Spółka – nabywca na fakturze – zweryfikowała, że rachunek wynajmującego – wystawcy faktury – nie znajduje się w bazie podatników VAT Ministerstwa Finansów. Pomimo tego dokonywała płatności na ww. rachunek spoza „białej listy”. Do Naczelnika Urzędu Skarbowego nie zostało złożone zawiadomienie ZAW-NR o zapłacie należności na ten rachunek.

Obaj przedsiębiorcy są czynnymi podatnikami VAT.

W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wskazał, że wynajmowany budynek biurowy, który jest przedmiotem najmu jest wykorzystywany do działalności. Nieruchomość nie powiększała przychodów z działalności, natomiast podatnik dokonujący najmu ponosił koszty: opłaty czynszowe, media, ochrony, itp., od których odliczał podatek VAT naliczony.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie (oznaczone we wniosku jako pytanie nr 3):

W przytoczonym przykładzie, czy przedsiębiorca ma prawo odliczyć VAT od faktury, która nie stanowi kosztów uzyskania przychodów?

Stanowisko Wnioskodawcy:

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w przypadku wydatków udokumentowanych fakturami, podatnik ma prawo do odliczenia VAT naliczonego. W podanym przykładzie, faktury odzwierciedlały rzeczywiste transakcje. Zarówno w zakresie realizacji zdarzenia gospodarczego oraz w zakresie stron umowy i przedmiotu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Z powyższych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Przedstawiona wyżej zasada wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających temu podatkowi.

Należy podkreślić, że ustawodawca przyznał podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Zgodnie z art. 88 ust. 3a ustawy, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy:

1.  sprzedaż została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi:
    1.  wystawionymi przez podmiot nieistniejący,
    2.  (uchylona);
2.  transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku;
3.  (uchylony);
4.  wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne:
    1.  stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności,
    2.  podają kwoty niezgodne z rzeczywistością - w części dotyczącej tych pozycji, dla których podane zostały kwoty niezgodne z rzeczywistością,
    3.  potwierdzają czynności, do których mają zastosowanie przepisy art. 58 i 83 Kodeksu cywilnego - w części dotyczącej tych czynności;
5.  faktury, faktury korygujące wystawione przez nabywcę zgodnie z odrębnymi przepisami nie zostały zaakceptowane przez sprzedającego;
6.  (uchylony);
7.  wystawiono faktury, w których została wykazana kwota podatku w stosunku do czynności opodatkowanych, dla których nie wykazuje się kwoty podatku na fakturze - w części dotyczącej tych czynności.

Zgodnie z art. 88 ust. 4 ustawy, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.

Jak wynika z powołanych wyżej przepisów, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. m.in. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.

Z opisu sprawy wynika, że Spółka (Wnioskodawca) zawarła umowę najmu budynku biurowego na czas określony – 24 miesięczny, z miesięcznym cyklicznym wynagrodzeniem wynoszącym 12 300,00 zł brutto. Cała wartość transakcji opiewała na kwotę wyższą niż 15 000,00 zł brutto.

Od pierwszej transakcji stosowano płatności bezgotówkowe. Płatności zostały dokonywane na rachunek bankowy wynajmującego wskazany na fakturze VAT bez zastosowania mechanizmu podzielonej płatności. Spółka – nabywca na fakturze – zweryfikowała, że rachunek wynajmującego – wystawcy faktury – nie znajduje się w bazie podatników VAT Ministerstwa Finansów. Pomimo tego dokonywała płatności na ww. rachunek spoza „białej listy”. Do Naczelnika Urzędu Skarbowego nie zostało złożone zawiadomienie ZAW-NR o zapłacie należności na ten rachunek. Obaj przedsiębiorcy są czynnymi podatnikami VAT.

Wynajmowany budynek biurowy, który jest przedmiotem najmu jest wykorzystywany do działalności. Nieruchomość nie powiększała przychodów z działalności, natomiast podatnik dokonujący najmu ponosił koszty: opłaty czynszowe, media, ochrony, itp., od których odliczał podatek VAT naliczony.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury, która nie stanowi kosztów uzyskania przychodów i zapłata za fakturę została dokonana z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności.

Jak już zaznaczono, prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury uzależnione jest nie tylko od spełnienia warunków wynikających z przepisu art. 86 ust. 1 ustawy, ale również od niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Należy wskazać, że powołany wyżej art. 88 ustawy, nie przewiduje braku prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury, która nie stanowi kosztów uzyskania przychodów i zapłata za fakturę została dokonana z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności.

Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy, jak również powołane przepisy, należy wskazać, że z uwagi na fakt, że wynajmowany przez Wnioskodawcę budynek biurowy jest wykorzystywany do działalności gospodarczej i Wnioskodawca jest podatnikiem VAT, to w analizowanym przypadku spełnione są warunki, o których mowa w art. 86 ust. 1 ustawy. W konsekwencji w analizowanym przypadku nie znajdują zastosowania wyłączenia wynikające z art. 88 ust. 3a ustawy.

W związku z powyższym Wnioskodawca jest uprawniony do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w fakturze dokumentującej wynajem budynku biurowego, która nie stanowi kosztów uzyskania przychodów, z uwagi na okoliczność że zapłata za fakturę została dokonana z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy uznano za prawidłowe.

Niniejsza interpretacja dotyczy podatku od towarów i usług. W zakresie podatku dochodowego od osób prawnych oraz Ordynacji podatkowej zostały wydane odrębne rozstrzygnięcia.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawyz dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…), za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.).

Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.