Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-1.4012.630.2025.2.IZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-28
Teza: Rozliczenie pustej faktury.
Słowa kluczowe: deklaracje-deklaracja korygująca
deklaracje-deklaracja miesięczna VAT-7
faktura-faktura korygująca
faktura-faktura pusta
opodatkowanie-podstawa opodatkowania
zapłata-zapłata podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X.
Rejestracja. Deklaracje i informacje podsumowujące.
Zapłata podatku -Rozdział 2. Deklaracje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X.
Rejestracja. Deklaracje i informacje podsumowujące.
Zapłata podatku -Rozdział 4. Zapłata podatku
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Elementy faktury
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Faktura korygująca
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Obowiązek
wystawienia faktury
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Sposób wystawienia
faktur
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 2. Ewidencje
2
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 10
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 13
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 14
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 2-art. 99-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106a-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106a-pkt 2
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106e-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106g-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106j-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106j-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106j-ust. 2a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 108-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 lipca 2025 r. wpłynął Pana wniosek. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie
    podatku od towarów i usług dotyczący rozliczenia wystawionych faktur i faktur
    korygujących. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 1 września 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku VAT prowadzącym działalność
    gospodarczą na własne nazwisko. Wnioskodawca jest również Prezesem Zarządu jak i
    udziałowcem spółki A. Sp. z o.o. (dalej: „Spółka”) - poprzez spółkę B. Sp. z o.o. SK. Spółka
    zajmuje się m.in. sprzedażą oraz wynajmem nieruchomości. Spółka posiadała kilka
    nieruchomości, które były przedmiotem najmu.
    W połowie 2023 roku – Wnioskodawca jako Prezes Zarządu Spółki w rozmowie z Panem X
    poinformował go, że Spółka planuje w przyszłości sprzedaż konkretnie wymienionych
    lokali użytkowych. Informacja ta została przekazana w imieniu Spółki, a nie działalności
    gospodarczej Wnioskodawcy.
    Po ponad roku, 6 czerwca 2024 r., Pan X zadzwonił do Wnioskodawcy z zapytaniem, czy
    wskazane lokale są nadal dostępne – rozmowa dotyczyła zakupu lokali przez jego dzieci,
    finansowanego przez niego.
    Bezpośrednio po rozmowie z Panem X, Wnioskodawca działając jako Prezes Spółki A. Sp. z
    o.o. wysłał do Pana X informację z lokalizacją lokalu 1 należącego do Spółki (sms dnia 6
    czerwca 2024 r. (...)). Następnie po dwóch dniach Wnioskodawca wysłał kolejnego smsa z
    informacją o chęci sprzedaży również drugiego lokalu należącego do Spółki (sms dnia 8
    czerwca 2024 r. (...)) wraz ze wskazaniem lokalizacji. Informacje te zostały przekazane w
    imieniu Spółki, która posiadała te lokale i zamierzała je sprzedać, a nie działalności
    gospodarczej Wnioskodawcy, która w momencie wysyłania tych wiadomości nie była
    właścicielem tych lokali ani nie łączyła jej żadna umowa o współpracy w zakresie
    sprzedaży tych lokali ze Spółką.
    Po tym kontakcie 13 czerwca 2024 r. Spółka, bezpośrednio, przesłała oferty sprzedaży
    omawianych 3 nieruchomości na adres e-mail rodziny Państwa X.
    Po przygotowaniu przez Spółkę materiałów dotyczących sprzedaży opisanych trzech lokali
    dla Państwa X, Spółka zdecydowała o rozpoczęciu poszukiwania również innych klientów

    na te nieruchomości (w celu wzmocnienia pozycji negocjacyjnej lub ich sprzedaży komuś
    innemu gdyby Państwo X nie zdecydowali się na zakup).
    Następnie 15 czerwca 2024 r. podpisane zostały umowy pośrednictwa przy sprzedaży 3
    omawianych nieruchomości z firmą Wnioskodawcy – C., jako osobą prowadzącą
    działalność gospodarczą. Umowy nie zawierały jakichkolwiek informacji, że przed ich
    podpisaniem firma C. zgłosiła Spółce jakiegokolwiek klienta, bo takiego zgłoszenia i
    jakichkolwiek czynności nie było.
    Spółka od początku samodzielnie prowadziła rozmowy z Panem X, który sam
    skontaktował się ze Spółką 6 czerwca 2024 r., tj. 9 dni przed podpisaniem umów
    pośrednictwa. W związku z powyższym kupujący, w żadnym przypadku nie mógł być
    objęty umową pośrednictwa, a firma C. w dniu kontaktu spółki A. Sp. z o.o. z Panem X, nie
    miała nawet wiedzy, że takie umowy pośrednictwa zostaną w przyszłości podpisane, tj. 15
    czerwca 2024 r. pomiędzy firmą C. a spółką A. Sp. z o.o.
    Ponadto, jako że Wnioskodawca jest zarówno Prezesem Zarządu jak i udziałowcem Spółki
    (poprzez spółkę B. Sp. z o.o. SK), ustalenia pomiędzy Wnioskodawcą, a Spółką dotyczące
    usługi pośrednictwa, powinny zostać potwierdzone umową pośrednictwa pomiędzy
    Wnioskodawcą i Spółką, której Wnioskodawca jest Prezesem Zarządu.
    Zgodnie z kodeksem spółek handlowych przy zawarciu takiej umowy - Spółka powinna być
    reprezentowana przez pełnomocnika powołanego uchwałą wspólników, co niestety nie
    miało miejsca w stanie faktycznym.
    W związku z tym, przy późniejszej weryfikacji, umowy pośrednictwa 15 czerwca 2024 r.
    okazały się nieważne.
    18 czerwca 2024 r., tj. pięć dni po wysłaniu ofert, a dwa dni po podpisaniu nieważnej
    umowy pośrednictwa, odbyło się spotkanie negocjacyjne między Spółką, a rodziną X. Po
    spotkaniu sporządzono protokół z negocjacji. W spotkaniu, pomimo zawartej (nieważnej)
    umowy pośrednictwa, nie uczestniczyła firma Wnioskodawcy, bo to nie ona zgłosiła Spółce
    kupującego. Stronami negocjacji byli wyłącznie:
        Spółka jako sprzedający,
        dzieci Pana X jako nabywcy,
        Pan X jako finansujący.
    W związku z tym, że transakcja sprzedaży nieruchomości przez Spółkę została
    potwierdzona i wynegocjowana samodzielnie przez Spółkę 18 czerwca 2024 r., firma
    Wnioskodawcy zaniechała wykonywania jakichkolwiek czynności związanych z
    pośrednictwem, gdyż nie było już takiej potrzeby.
    Wnioskodawca nie zamieszczał ogłoszeń, nie podejmował działań marketingowych ani
    operacyjnych. Nie istnieją żadne dowody wykonania przez firmę Wnioskodawcy
    jakichkolwiek usług, ponieważ takie działania nie miały miejsca.
    W ramach rutynowego rozliczenia, jako osoba prowadząca działalność gospodarczą w
    dniu 31 lipca 2024 r. Wnioskodawca omyłkowo wystawił faktury za pośrednictwo,
    zakładając błędnie, że doszło do wykonania świadczenia i zawarta umowa była ważna.
    Ponieważ Wnioskodawca działa równolegle jako Prezes Zarządu Spółki oraz właściciel
    działalności gospodarczej, ten błąd został nieświadomie powielony również po stronie
    Spółki - faktury zostały opłacone.
    Po analizie przez doradcę podatkowego i prawnika - ich zdaniem :
        nie doszło do wykonania żadnej usługi pośrednictwa,
        wystawienie i opłacenie faktur było błędem formalnym,

        umowy były nieważne.
    W związku z tym faktury wystawione przez Wnioskodawcę jako osobę prowadzącą
    działalność gospodarczą zostały skorygowane do zera – na podstawie faktur korygujących
    wystawionych 31 grudnia 2024 r., środki zostały zwrócone Spółce. Spółka otrzymała
    faktury korygujące 31 grudnia 2024 r. Informację potwierdzającą datę otrzymania faktur
    korygujących przez Spółkę Wnioskodawca otrzymał 31 grudnia 2024 r.
    Uzupełninie opisu stanu faktycznego
    Działalność gospodarcza Wnioskodawcy została zarejestrowana w CEIDG od 17 czerwca
    2022 r. Działalność ta to: 70.22.Z Pozostałe doradztwo w zakresie prowadzenia
    działalności gospodarczej i zarządzania, 64.19.Z Pozostałe pośrednictwo pieniężne, 64.99.
    Z Pozostała finansowa działalność usługowa, gdzie indziej niesklasyfikowana, z
    wyłączeniem ubezpieczeń i funduszów emerytalnych, 68.31.Z Pośrednictwo w obrocie
    nieruchomościami, 74.90.Z Pozostała działalność profesjonalna, naukowa i techniczna,
    gdzie indziej niesklasyfikowana, 82.11.Z Działalność usługowa związana z administracyjną
    obsługą biura, 82.19.Z Wykonywanie fotokopii, przygotowywanie dokumentów i pozostała
    specjalistyczna działalność wspomagająca prowadzenie biura.
    15 czerwca 2024 r. Wnioskodawca zawarł ze Spółką jedną umowę pośrednictwa. Umowa
    pośrednictwa z mocy prawa była nieważna.
    Wnioskodawca nie podjął żadnych czynności na podstawie zawartej ze Spółką umowy
    pośrednictwa.
    Otrzymana wpłata od Spółki nie stanowiła zaliczki na poczet przyszłej usługi pośrednictwa.
    Otrzymana wpłata od Spółki nie stanowiła wynagrodzenia za usługi pośrednictwa.
    Wystawione przez Wnioskodawcę faktury nie potwierdzają rzeczywistych zdarzeń
    gospodarczych – nie potwierdzają wykonania przez Wnioskodawcę usług pośrednictwa,
    nie potwierdzają otrzymanych zaliczek na poczet przyszłej usługi pośrednictwa.
    W dniu 31 lipca 2024 r. Wnioskodawca wystawił trzy faktury na Spółkę wskazując jako tytuł
    usługi pośrednictwa.
    Faktury zostały ujęte przez Wnioskodawcę w rejestrach JPK i Wnioskodawca rozliczył
    podatek należny VAT wynikających z wystawionych faktur.
    Wnioskodawca zmniejszył podatek należny na podstawie wystawionych faktur
    korygujących i ujął faktury korygujące w rozliczeniach JPK.
    Pytania
    1. Czy w opisanym stanie faktycznym Wnioskodawca będzie zobowiązany do wykazania
      w JPK lub rozliczenia lub zapłaty podatku należnego VAT (w tym również na podstawie
      art. 108 ustawy o VAT) z tytułu wystawianych 31 lipca 2024 r. na Spółkę faktur – jeżeli
      Wnioskodawca wystawił faktury korygujące do zera?
    2. Czy wystawiając 31 grudniu 2024 r. Spółce faktury korygujące do zera z tytułu
      opisanego stanu faktycznego jako wystawca – Wnioskodawca będzie uprawniony do
      zmniejszenia podatku należnego VAT wykazanego na fakturach korygujących z tego
      tytułu w rozliczeniu JPKVAT za miesiąc grudzień 2024 r., – czy też nie będę zarówno
      ujmował w rozliczeniach JPK VAT wystawionych błędnych faktur pierwotnych oraz nie
      będzie ujmował w rozliczeniach JPK VAT również faktur korygujących?
    Pana stanowisko w sprawie
    Stanowisko podatnika

    1. W opisanym stanie faktycznym Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do wykazania w
      JPK lub rozliczenia lub zapłaty podatku należnego VAT (w tym również na podstawie
      art. 108 ustawy o VAT) z tytułu wystawianych 31 lipca 2024 r. na Spółkę faktur – jeżeli
      Wnioskodawca wystawił faktury korygujące do zera.
    2. Wystawiając 31 grudniu 2024 r. Spółce faktury korygujące do zera z tytułu opisanego
      stanu faktycznego jako wystawca – Wnioskodawca nie będzie uprawniony do
      zmniejszenia podatku należnego VAT wykazanego na fakturach korygujących z tego
      tytułu w rozliczeniu JPK VAT za miesiąc grudzień 2024 r. – w związku z tym nie będzie
      zarówno ujmował w rozliczeniach JPK VAT wystawionych błędnych faktur pierwotnych
      oraz nie będzie ujmował w rozliczeniach JPK VAT również faktur korygujących.
    UZASADNIENIE
    Stosownie do treści art. 29a ust. 1 ustawy, podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust.
    2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi
    zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z
    tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi
    dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi
    bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez
    podatnika.
    W myśl art. 29a ust. 10 ustawy, podstawę opodatkowania obniża się o:
    1. kwoty udzielonych po dokonaniu sprzedaży opustów i obniżek cen;
    2. wartość zwróconych towarów i opakowań, z zastrzeżeniem ust. 11 i 12;
    3. zwróconą nabywcy całość lub część zapłaty otrzymaną przed dokonaniem sprzedaży,
    jeżeli do niej nie doszło;
    4. wartość zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, o
    których mowa w ust. 1.
    Na mocy art. 29a ust. 13 ustawy, w przypadkach, o których mowa w ust. 10 pkt 1-3,
    obniżenia podstawy opodatkowania, w stosunku do podstawy określonej w wystawionej
    fakturze z wykazanym podatkiem, dokonuje się za okres rozliczeniowy, w którym podatnik
    wystawił fakturę korygującą, pod warunkiem że z posiadanej przez tego podatnika
    dokumentacji wynika, że uzgodnił on z nabywcą towaru lub usługobiorcą warunki
    obniżenia podstawy opodatkowania dla dostawy towarów lub świadczenia usług
    określone w fakturze korygującej oraz warunki te zostały spełnione, a faktura ta jest
    zgodna z posiadaną dokumentacją. W przypadku gdy w okresie rozliczeniowym, w którym
    została wystawiona faktura korygująca, podatnik nie posiada dokumentacji, o której
    mowa w zdaniu pierwszym, obniżenia podstawy opodatkowania dokonuje za okres
    rozliczeniowy, w którym dokumentację tę uzyskał.
    Zgodnie z art. 29a ust. 14 ustawy o VAT, przepis ust. 13 stosuje się odpowiednio w
    przypadku stwierdzenia pomyłki w kwocie podatku na fakturze i wystawienia faktury
    korygującej do faktury, w której wykazano kwotę podatku wyższą niż należna.
    Zasady wystawiania faktur i faktur korygujących regulują przepisy art. 106a-106q ustawy.
    Zgodnie z art. 106b ust. 1 ustawy - podatnik jest obowiązany wystawić fakturę
    dokumentującą:
    1. sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt
    2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości
    dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej
    podatnikiem;
    2. wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik korzysta z
    procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;

    3. wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany w pkt
    1;
    4. otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o
    których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:
    a. wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
    b. czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4,
    c. dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 1b.
    W praktyce w obrocie gospodarczym zdarzają się sytuacje, w których należy skorygować
    uprzednio wystawiony i wprowadzony do obrotu prawnego dokument.
    Na mocy art. 106j ust. 1 ustawy - w przypadku gdy po wystawieniu faktury:
    1. podstawa opodatkowania lub kwota podatku wskazana w fakturze uległa zmianie,
    2. (uchylony)
    3. dokonano zwrotu podatnikowi towarów i opakowań,
    4. dokonano zwrotu nabywcy całości lub części zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1
    pkt 4,
    5. stwierdzono pomyłkę w jakiejkolwiek pozycji faktury
    - podatnik wystawia fakturę korygującą.
    W świetle art. 106j ust. 2 i 2a ustawy - faktura korygująca powinna zawierać:
    1. (uchylony)
    2. numer kolejny oraz datę jej wystawienia;
    2a. numer identyfikujący w Krajowym Systemie e-Faktur fakturę, której dotyczy faktura
    korygująca - w przypadku faktury korygującej w postaci faktury ustrukturyzowanej;
    3. dane zawarte w fakturze, której dotyczy faktura korygująca:
    a. określone w art. 106e ust. 1 pkt 1-5,
    b. nazwę (rodzaj) towaru lub usługi objętych korektą;
    4. (uchylony)
    5. jeżeli korekta wpływa na zmianę podstawy opodatkowania lub kwoty podatku
    należnego - odpowiednio kwotę korekty podstawy opodatkowania lub kwotę korekty
    podatku należnego z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku i
    sprzedaży zwolnionej;
    6. w przypadkach innych niż wskazane w pkt 5 - prawidłową treść korygowanych pozycji.
    Faktura korygująca może zawierać:
    1. wyrazy „FAKTURA KORYGUJĄCA” albo „KOREKTA”;
    2. przyczynę korekty.
    Z powyższych przepisów wynika, że faktura dokumentuje sprzedaż. Podatnik dokonujący
    sprzedaży zobowiązany jest do udokumentowania tej czynności poprzez wystawienie
    faktury. Faktura jest zatem dokumentem (dowodem) potwierdzającym zaistnienie
    zdarzenia gospodarczego dokonanego przez podatnika VAT. Prawidłowość
    materialnoprawna faktury zachodzi wówczas, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe
    zdarzenie gospodarcze, tj. potwierdza m.in. dostawę towarów i świadczenie usług. Faktura
    jest niewątpliwie dokumentem potwierdzającym zaistnienie zdarzenia gospodarczego.

    Jeżeli po wystawieniu faktury wystąpią zdarzenia mające wpływ na treść wystawionej
    faktury lub okaże się, że wystawiona faktura zawiera błędy, podatnik wystawia w takim
    przypadku fakturę korygującą.
    Zatem faktura korygująca wystawiana jest w celu podania właściwych, prawidłowych i
    zgodnych z rzeczywistością kwot i innych danych, decydujących o rzetelności
    wystawionego dokumentu. Przy czym fakturę korygującą wystawić może jedynie podatnik,
    który wystawił fakturę wymagającą korekty.
    Zatem, fakturę korygującą wystawia się w przypadku, gdy podstawa opodatkowania lub
    kwota podatku wskazana w fakturze uległa zmianie, dokonano zwrotu podatnikowi
    towarów i opakowań, dokonano zwrotu nabywcy całości lub części zapłaty, o której mowa
    w art. 106b ust. 1 pkt 4, a także gdy stwierdzono pomyłkę w jakiejkolwiek pozycji faktury.
    Dopuszczalne jest zatem korygowanie „pomyłek w jakiejkolwiek pozycji faktury”, przy
    czym nie uczyniono żadnych zastrzeżeń co do charakteru tych pomyłek, mogą to być więc
    - co do zasady - wszelkie możliwe pomyłki.
    Najczęściej wystawienie faktury utożsamia się z jej sporządzeniem jako dokumentu oraz
    przekazaniem innemu podmiotowi, a przez to wprowadzeniem do obrotu prawnego.
    Jednak wystawienie faktury w znaczeniu literalnym odnosi się do fizycznego utworzenia
    (wytworzenia) dokumentu, który zawiera dane wynikające z art. 106e ust. 1 ustawy.
    Wystawienie faktury, chociaż samo w sobie nie powoduje powstania obowiązku
    podatkowego, to może powodować zapłatę podatku wykazanego na fakturze, wykazania
    danych z faktury w ewidencji, informacji podsumowującej czy też deklaracji podatkowej.
    Zatem wystawienie faktury związane jest z pewnymi konsekwencjami w sferze
    podatkowoprawnej.
    Stosownie do art. 108 ust. 1 ustawy, w przypadku gdy osoba prawna, jednostka
    organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której
    wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty.
    Powyższy przepis zobowiązuje wystawcę faktury do zapłaty wykazanej w niej kwoty
    podatku, niezależnie od okoliczności wystawienia takiej faktury. Już samo wystawianie
    faktur, które nie dokumentują faktycznych zdarzeń gospodarczych skutkuje zaistnieniem
    obowiązku wynikającego z art. 108 ust. 1 ustawy. Treść powołanego wyżej przepisu art.
    108 ust. 1 ustawy wskazuje, że jest on adresowany do wszystkich podmiotów, niezależnie
    od tego, czy podmiot w nim wymieniony posiada, czy też nie, status podatnika, jak
    również od tego, czy jest zarejestrowany jako taki podatnik oraz czy jest zarejestrowany
    jako podatnik VAT czynny lub zwolniony. Wynika stąd, że obowiązek zapłaty podatku
    wykazanego w fakturze na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy powstaje przez sam fakt
    wystawienia faktury z wykazaną kwotą podatku bez względu na to, czy osoba, która
    wystawiła fakturę, jest podatnikiem podatku VAT dokonującym czynności podlegających
    opodatkowaniu tym podatkiem.
    W tym miejscu warto zwrócić uwagę na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej, który w uzasadnieniu wyroku z 18 marca 2021 r., C-48/20, UAB „P” przeciwko
    Dyrektorowi Izby Skarbowej w B., odniósł się do zastosowania zasady dobrej wiary
    podmiotu wystawiającego faktury także w przypadku wszczęcia kontroli podatkowej i
    możliwości skorygowania błędnego rozliczenia VAT bez ponoszenia jego negatywnych
    skutków. Jeżeli podatnik wystawił faktury VAT w dobrej wierze, to przepisy krajowe, które
    nie zezwalają na korektę faktury z nienależnie wykazanym VAT, są niezgodne z zasadami
    neutralności i proporcjonalności VAT. Jak twierdzi TSUE możliwość dokonania korekty
    błędnego rozliczenia dokonanego w dobrej wierze powinna mieć zastosowanie także w
    toku kontroli podatkowej.

    W sytuacji będącej przedmiotem niniejszej interpretacji Wnioskodawca nie jest w trakcie
    kontroli podatkowej, a sam fakt wystawienia faktur korygujących nie był spowodowany
    działaniami organów podatkowych lecz wewnętrzną weryfikacją samego podatnika.
    Zgodnie z ugruntowaną praktyką, w przypadku omyłkowego wystawienia tzw. pustej
    faktury, jej wystawca może uniknąć związanych z tym konsekwencji, jeżeli „wycofa” taką
    fakturę z obrotu.
    Ma w tym przypadku dwie możliwości. Pierwsza, to tzw. anulowanie wewnętrzne. Jest to
    jednak możliwe wyłącznie przed przekazaniem egzemplarza faktury dostawcy (przed
    wprowadzeniem do obrotu prawnego). Druga, to wystawienie faktury korygującej (tzw.
    faktury korygującej do zera) jeżeli pusta faktura została już wprowadzona do obrotu.
    Faktura jest dokumentem sformalizowanym (potwierdzającym zaistnienie określonego
    zdarzenia gospodarczego), który powinien spełniać szereg wymogów przewidzianych
    przepisami prawa.
    Prawidłowość materialnoprawna faktury zachodzi wówczas, jeżeli odzwierciedla ona
    prawdziwe zdarzenie gospodarcze. Podatnik wystawia fakturę m.in. w przypadku
    sprzedaży towaru lub usługi oraz w przypadku otrzymania zaliczki przed wydaniem
    towaru lub wykonaniem usługi. Faktura jest zatem dokumentem potwierdzającym
    zaistnienie zdarzenia gospodarczego i nierozerwalnie związana jest z powstaniem
    obowiązku podatkowego.
    Wystawienie faktury należy rozumieć jako sporządzenie ww. dokumentu oraz jego
    przekazanie innemu podmiotowi (nabywcy), a przez to wprowadzenie faktury do obrotu
    prawnego.
    Faktura korygująca wystawiana jest w celu podania właściwych, prawidłowych i zgodnych
    z rzeczywistością kwot i innych danych, decydujących o rzetelności wystawionego
    dokumentu.
    Dokonanie korekty faktury jest możliwe jedynie w przypadku, gdy pierwotna faktura
    została wprowadzona do obrotu prawnego, tzn. została przyjęta (odebrana) przez
    nabywcę towaru lub usługi oraz ujęta w jego rozliczeniach. Natomiast nie ma możliwości
    dokonywania korekty faktury w sytuacji, gdy pierwotna faktura została wystawiona, ale nie
    weszła do obrotu prawnego, gdyż nie wywołuje wówczas żadnych skutków prawnych.
    Co do zasady korygowanie treści pierwotnie wystawionej faktury VAT powinno nastąpić
    przez wystawienie przez sprzedawcę faktury korygującej.
    Podsumowując, biorąc pod uwagę wartość formalno-prawną faktury, nie może taka
    faktura pozostać w obrocie gospodarczym. W takim przypadku istnieje wyłącznie
    możliwość wystawienia faktury korygującej stosownie do art. 106j ust. 1 pkt 5 ustawy
    (stwierdzenie pomyłki w jakiejkolwiek pozycji faktury).
    W takiej sytuacji rozwiązaniem jest wystawienie przez przedsiębiorcę faktury korygującej
    „do zera". Transakcja udokumentowana fakturą wystawioną na rzecz nabywcy w
    rzeczywistości nigdy nie została i nie zostanie zrealizowana.
    W tym miejscu należy podkreślić, iż wykazać w JPK VAT należy wyłącznie transakcje
    podlegające opodatkowaniu VAT – będące odzwierciedleniem zdarzeń gospodarczych.
    Jeżeli więc nie powstał obowiązek podatkowy z tytułu świadczenia usług i tym samym
    wystawiona przez Wnioskodawcę faktura, dokumentuje czynność, która nie miała miejsca
    i jako taka nie podlega wykazaniu w JPK VAT.
    Idąc dalej, skoro błąd został zidentyfikowany przeze Wnioskodawcę i została wystawiona
    faktura korygująca z własnej inicjatywy (a nie w toku kontroli podatkowej czy
    postępowania podatkowego inicjowanego przez organy podatkowe) to:

        wystawiona faktura nie może być uznana za podlegająca opodatkowaniu zgodnie z
        art. 108 Ustawy o VAT;
        faktury korygujące nie powinny być uwzględnione w JPK VAT.
    W związku z tym Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do wykazania w JPK VAT ani do
    zapłaty podatku VAT wynikającego z wystawionych faktur, a także do wykazania w JPK
    wystawionych przez Wnioskodawcę faktur korygujących.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest:
        nieprawidłowe w zakresie braku obowiązku zapłaty podatku VAT z faktur
        wystawionych 31 lipca 2024 r.,
        prawidłowe w zakresie braku wykazania i rozliczenia faktur i faktur korygujących w
        rozliczeniach JPK VAT oraz braku prawa do zmniejszenia podatku należnego z tytułu
        wystawionych faktur korygujących za miesiąc grudzień 2024 r.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W świetle art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Należy zaznaczyć, że pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres. Przez
    świadczenie należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno
    działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie,
    powstrzymanie się od działania (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie
    charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa o podatku od
    towarów i usług zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest dostawą w myśl
    art. 7 tej ustawy. Należy jednak zaznaczyć, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w
    przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący
    korzyść o charakterze majątkowym.
    Zatem czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w
    ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za
    bezpośredniego beneficjenta tej czynności, przy czym związek pomiędzy otrzymywaną
    płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter
    bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za
    to świadczenie.
    W myśl art. 2 pkt 22 ustawy:

      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Na podstawie art. 2 pkt 31 ustawy:
    Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze - rozumie się przez to dokument w
    formie papierowej lub w formie elektronicznej zawierający dane wymagane ustawą i
    przepisami wydanymi na jej podstawie.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Zasady wystawiania faktur regulują przepisy art. 106a-106q ustawy.
    Co do zasady, zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 i pkt 4 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:
      1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art.
      106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od
      wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem.
      4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o
      których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:
      a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
      b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt
      4,
      c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a
      ust. 1b.
    Elementy obowiązkowe, jakie powinna zawierać faktura, zostały wymienione w art. 106e
    ustawy.
    I tak w myśl przepisu art. 106e ust. 1 ustawy:
      Faktura powinna zawierać:
      1) datę wystawienia
      2) kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób
      jednoznaczny identyfikuje fakturę;
      3) imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich
      adresy;
      4) numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, z
      zastrzeżeniem pkt 24 lit. a oraz pkt 25;

      5) numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na
      potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on towary
      lub usługi, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. b;
      6) datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi lub datę
      otrzymania zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, o ile taka data jest
      określona i różni się od daty wystawienia faktury;
      7) nazwę (rodzaj) towaru lub usługi;
      8) miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług;
      9) cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto);
      10) kwoty wszelkich opustów lub obniżek cen, w tym w formie rabatu z tytułu
      wcześniejszej zapłaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej netto;
      11) wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją, bez
      kwoty podatku (wartość sprzedaży netto);
      12) stawkę podatku albo stawkę podatku od wartości dodanej w przypadku
      korzystania z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a, 7
      i 9;
      13) sumę wartości sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi
      stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku;
      14) kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty
      dotyczące poszczególnych stawek podatku;
      15) kwotę należności ogółem.
    Stosownie do zapisu art. 106g ust. 1 ustawy:
      Faktury wystawia się co najmniej w dwóch egzemplarzach, z których jeden otrzymuje
      nabywca, a drugi zachowuje w swojej dokumentacji podatnik dokonujący sprzedaży.
    Na podstawie art. 106j. ust. 1 ustawy:
      W przypadku gdy po wystawieniu faktury:
      1) podstawa opodatkowania lub kwota podatku wskazana w fakturze uległa zmianie,
      2) (uchylony)
      3) dokonano zwrotu podatnikowi towarów i opakowań,
      4) dokonano zwrotu nabywcy całości lub części zapłaty, o której mowa w art. 106b
      ust. 1 pkt 4,
      5) stwierdzono pomyłkę w jakiejkolwiek pozycji faktury – podatnik wystawia fakturę
      korygującą.
    Elementy, jakie powinny znaleźć się na fakturze korygujące zostały określone w art. 106j
    ust. 2 ustawy.
    I tak zgodnie z tym przepisem:
      Faktura korygująca powinna zawierać:
      1) (uchylony)
      2) numer kolejny oraz datę jej wystawienia;
      2a) numer identyfikujący w Krajowym Systemie e-Faktur fakturę, której dotyczy
      faktura korygująca, z wyjątkiem faktur korygujących wystawianych do faktur, dla
      których nie został nadany numer identyfikujący w Krajowym Systemie e-Faktur;
      3) dane zawarte w fakturze, której dotyczy faktura korygująca:

      a) określone w art. 106e ust. 1 pkt 1–5,
      b) nazwę (rodzaj) towaru lub usługi objętych korektą;
      4) (uchylony)
      5) jeżeli korekta wpływa na zmianę podstawy opodatkowania lub kwoty podatku
      należnego – odpowiednio kwotę korekty podstawy opodatkowania lub kwotę korekty
      podatku należnego z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku
      i sprzedaży zwolnionej;
      6) w przypadkach innych niż wskazane w pkt 5 – prawidłową treść korygowanych
      pozycji.
    W myśl art. 106j ust. 2a ustawy:
      Faktura korygująca może zawierać:
      1) wyrazy „FAKTURA KORYGUJĄCA” albo „KOREKTA”;
      2) przyczynę korekty.
    Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a–30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Stosownie do zapisu art. 29a ust. 10 ustawy:
      Podstawę opodatkowania obniża się o:
      1) kwoty udzielonych po dokonaniu sprzedaży opustów i obniżek cen;
      2) wartość zwróconych towarów i opakowań;
      3) zwróconą nabywcy całość lub część zapłaty otrzymaną przed dokonaniem
      sprzedaży, jeżeli do niej nie doszło;
      4) wartość zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym
      charakterze, o których mowa w ust. 1.
    Zgodnie z art. 29a ust. 13 ustawy:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 10 pkt 1–3, obniżenia podstawy
      opodatkowania, w stosunku do podstawy określonej w wystawionej fakturze z
      wykazanym podatkiem, dokonuje się za okres rozliczeniowy, w którym podatnik
      wystawił fakturę korygującą, pod warunkiem że z posiadanej przez tego podatnika
      dokumentacji wynika, że uzgodnił on z nabywcą towaru lub usługobiorcą warunki
      obniżenia podstawy opodatkowania dla dostawy towarów lub świadczenia usług
      określone w fakturze korygującej oraz warunki te zostały spełnione, a faktura ta jest
      zgodna z posiadaną dokumentacją. W przypadku gdy w okresie rozliczeniowym, w
      którym została wystawiona faktura korygująca, podatnik nie posiada dokumentacji, o
      której mowa w zdaniu pierwszym, obniżenia podstawy opodatkowania dokonuje za
      okres rozliczeniowy, w którym dokumentację tę uzyskał.
    W myśl art. 29a ust. 14 ustawy:
      Przepis ust. 13 stosuje się odpowiednio w przypadku stwierdzenia pomyłki w kwocie
      podatku na fakturze i wystawienia faktury korygującej do faktury, w której wykazano
      kwotę podatku wyższą niż należna.
    Zgodnie z art. 99 ustawy:

      Podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym
      deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca
      następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2–10, art. 130c,
      art. 133 i art. 138g ust. 2.
    Z wniosku wynika, że jest Pan czynnym podatnikiem podatku VAT prowadzącym
    działalność gospodarczą między innymi w zakresie pośrednictwa w obrocie
    nieruchomościami. Jednocześnie jest Pan Prezesem Zarządu Spółki, która zajmuje się m.
    in. sprzedażą nieruchomości.
    W połowie 2023 roku – jako Prezes Zarządu Spółki poinformował Pan Pana X, że Spółka
    planuje w przyszłości sprzedaż konkretnie wymienionych lokali użytkowych. Informacja ta
    została przekazana w imieniu Spółki, a nie prowadzonej przez Pana działalności
    gospodarczej. Po ponad roku, 6 czerwca 2024 r., Pan X zadzwonił do Pana z zapytaniem,
    czy lokale są nadal dostępne – rozmowa dotyczyła zakupu lokali przez jego dzieci,
    finansowanego przez niego. Bezpośrednio po rozmowie z Panem X, działając jako Prezes
    Spółki wysłał Pan do Pana X informację z lokalizacją lokalu 1 należącego do Spółki (sms
    dnia 6 czerwca 2024 r. (...)), następnie po dwóch dniach wysłał kolejnego smsa z
    informacją o chęci sprzedaży również drugiego lokalu należącego do Spółki (sms dnia 8
    czerwca 2024 r. (...)) wraz ze wskazaniem lokalizacji. Informacje te zostały przekazane w
    imieniu Spółki, która posiadała te lokale i zamierzała je sprzedać, a nie Pana działalności
    gospodarczej. W momencie wysyłania tych wiadomości nie był Pan właścicielem tych lokali
    ani nie łączyła Pana żadna umowa o współpracy w zakresie sprzedaży tych lokali ze
    Spółką. Po tym kontakcie 13 czerwca 2024 r. Spółka, bezpośrednio, przesłała oferty
    sprzedaży 3 nieruchomości na adres e-mail rodziny Państwa X. Następnie 15 czerwca
    2024 r. podpisana została przez Spółkę umowa pośrednictwa przy sprzedaży 3
    nieruchomości z Panem jako osobą prowadzącą działalność gospodarczą. Umowy nie
    zawierały jakichkolwiek informacji, że przed ich podpisaniem Pana firma zgłosiła Spółce
    jakiegokolwiek klienta, bo takiego zgłoszenia i jakichkolwiek czynności ze strony Pana
    firmy nie było.
    Spółka od początku samodzielnie prowadziła rozmowy z Panem X, który sam
    skontaktował się ze Spółką 6 czerwca 2024 r., tj. 9 dni przed podpisaniem umów
    pośrednictwa. W związku z powyższym kupujący, w żadnym przypadku nie mógł być
    objęty umową pośrednictwa, a Pana firma, nie miała nawet wiedzy, że takie umowy
    pośrednictwa zostaną w przyszłości, tj. 15 czerwca 2024 r. podpisane ze Spółką. Wskazał
    Pan, że ustalenia pomiędzy Panem, a Spółką dotyczące usługi pośrednictwa, powinny
    zostać potwierdzone umową pośrednictwa pomiędzy Panem i Spółką, której jest
    Prezesem Zarządu. Zgodnie z kodeksem spółek handlowych przy zawarciu takiej umowy -
    Spółka powinna być reprezentowana przez pełnomocnika powołanego uchwałą
    wspólników, co nie miało miejsca. W związku z tym, przy późniejszej weryfikacji, umowy
    pośrednictwa 15 czerwca 2024 r. okazały się nieważne.
    18 czerwca 2024 r. tj. pięć dni po wysłaniu ofert, a dwa dni po podpisaniu nieważnej
    umowy pośrednictwa, odbyło się spotkanie negocjacyjne między Spółką, a rodziną X. Po
    spotkaniu sporządzono protokół z negocjacji. W spotkaniu, pomimo zawartej (nieważnej)
    umowy pośrednictwa, nie uczestniczyła Pana firma, bo to nie ona zgłosiła Spółce
    kupującego. Stronami negocjacji byli wyłącznie:
        Spółka jako sprzedający,
        dzieci Pana X jako nabywcy,
        Pan X jako finansujący.
    W związku z tym, że transakcja sprzedaży nieruchomości przez Spółkę została
    potwierdzona i wynegocjowana samodzielnie przez Spółkę 18 czerwca 2024 r., Pana firma
    zaniechała wykonywania jakichkolwiek czynności związanych z pośrednictwem, gdyż nie
    było już takiej potrzeby.

    Nie podjął Pan żadnych czynności na podstawie zawartych ze Spółką umów pośrednictwa.
    Nie zamieszczał ogłoszeń, nie podejmował działań marketingowych ani operacyjnych. Nie
    istnieją żadne dowody wykonania przez Pana firmę jakichkolwiek usług, ponieważ takie
    działania nie miały miejsca.
    W ramach rutynowego rozliczenia, jako osoba prowadząca działalność gospodarczą w
    dniu 31 lipca 2024 r. omyłkowo wystawił Pan faktury 3 za pośrednictwo, zakładając
    błędnie, że doszło do wykonania świadczenia i zawarta umowa była ważna.
    Ponieważ działa Pan równolegle jako Prezes Zarządu spółki oraz właściciel działalności
    gospodarczej, ten błąd został nieświadomie powielony również po stronie Spółki - faktury
    zostały opłacone.
    Otrzymana wpłata od Spółki nie stanowiła zaliczki na poczet przyszłej usługi pośrednictwa,
    ani nie stanowiła wynagrodzenia za usługi pośrednictwa.
    Wystawione przez Pana faktury nie potwierdzają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych –
    nie potwierdzają wykonania usług pośrednictwa nie potwierdzają otrzymanych zaliczek na
    poczet przyszłej usługi pośrednictwa.
    W związku z tym faktury wystawione przez Pana jako osobę prowadzącą działalność
    gospodarczą zostały skorygowane do zera – na podstawie faktur korygujących
    wystawionych 31 grudnia 2024 r., środki zostały zwrócone Spółce. Spółka otrzymała
    faktury korygujące.
    31 grudnia 2024 r. otrzymał Pan informację potwierdzającą datę otrzymania faktur
    korygujących przez Spółkę.
    Faktury zostały ujęte przez Pana w rejestrach JPK i rozliczył podatek należny VAT
    wynikających z wystawionych faktur.
    Zmniejszył Pan podatek należny na podstawie wystawionych faktur korygujących i ujął
    faktury korygujące w rozliczeniach JPK.
    Pana wątpliwości dotyczą zapłaty podatku należnego VAT z tytułu faktur wystawianych na
    Spółkę 31 lipca 2024 r., zmniejszenia podatku należnego na podstawie wystawionych
    faktur korygujących w rozliczeniu miesiąca grudnia 2024 r. oraz ujęcia wystawionych
    faktur i faktur korygujących w rozliczeniach JPK VAT.
    Na gruncie przepisów ustawy o podatku VAT faktura jest dokumentem
    odzwierciedlającym prawidłowy przebieg zdarzenia gospodarczego zarówno pod
    względem przedmiotu transakcji, jak i podmiotów biorących w niej udział. Co do zasady
    zatem, faktura musi być wystawiona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa
    krajowego w tym względzie. Prawidłowość materialnoprawna faktury zachodzi wówczas,
    jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe zdarzenie gospodarcze, czyli w istocie stwierdza np.
    fakt dostawy określonych towarów i świadczonych usług. Wystawienie faktury należy
    rozumieć jako sporządzenie dokumentu oraz jego przekazanie innemu podmiotowi, a
    przez to wprowadzenie faktury do obrotu prawnego. Faktura jest zatem dokumentem
    potwierdzającym zaistnienie zdarzenia gospodarczego i nierozerwalnie związana jest z
    powstaniem obowiązku podatkowego, jednakże samo wystawienie faktury nie skutkuje
    powstaniem obowiązku podatkowego.
    Ze wskazanych wyżej przepisów wynika również, że jeżeli po wystawieniu faktury wystąpią
    zdarzenia mające wpływ na treść wystawionej faktury lub okaże się, że wystawiona faktura
    zawiera błędy, podatnik, wystawia w takim przypadku fakturę korygującą. Fakturę
    korygującą wystawia się m.in. w razie stwierdzenia pomyłki w cenie, stawce lub kwocie
    podatku bądź w jakiejkolwiek innej pozycji faktury. Zatem, co do zasady, korygowanie
    treści pierwotnie wystawionej faktury powinno nastąpić przez wystawienie przez
    sprzedawcę faktury korygującej. Faktura korygująca wystawiana jest w celu podania
    właściwych, prawidłowych i zgodnych z rzeczywistością kwot i innych danych,
    decydujących o rzetelności wystawionego dokumentu. Zatem, istotą faktur korygujących

    jest korekta faktur pierwotnych, tak aby dokumentowały rzeczywisty przebieg zdarzeń
    gospodarczych. Faktury korygujące wystawia się w celu udokumentowania ostatecznej
    wielkości sprzedaży w danym okresie rozliczeniowym.
    Podkreślić trzeba, że ani przepisy ustawy o podatku od towarów i usług, ani przepisy
    rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy nie regulują kwestii dotyczącej anulowania
    wystawionych faktur. W praktyce jednak – w drodze wyjątku – jest dopuszczalne
    anulowanie faktury, sprowadzające się do przekreślenia oryginału i kopii faktury oraz
    dokonaniu na nich adnotacji uniemożliwiających ich powtórne wykorzystanie. Należy
    jednak podkreślić, że anulowanie faktur powinno dotyczyć wyłącznie tych dokumentów
    rozliczeniowych, które nie zostały wprowadzone przez podatnika do obrotu prawnego.
    Jak wyżej wskazano wyżej, samo wystawienie faktury nie skutkuje powstaniem obowiązku
    podatkowego, ale jej wystawienie może powodować zapłatę podatku na niej wykazanego.
    Zgodnie bowiem z zapisem art. 108 ust. 1 ustawy:
      W przypadku gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości
      prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest
      obowiązana do jego zapłaty.
    Powyższy przepis koresponduje z art. 103 ust. 1 ustawy, na podstawie którego:
      Podatnicy oraz podmioty wymienione w art. 108 są obowiązani, bez wezwania
      naczelnika urzędu skarbowego, do obliczania i wpłacania podatku za okresy
      miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym
      powstał obowiązek podatkowy, na rachunek urzędu skarbowego, z zastrzeżeniem
      ust. 1a-4 oraz art. 33 i art. 33b.
    Przepis art. 108 ust. 1 ustawy zobowiązuje wystawcę faktury do zapłaty wykazanej w niej
    kwoty podatku, niezależnie od okoliczności wystawienia takiej faktury. Każda zatem
    faktura z wykazaną kwotą podatku, wprowadzona do obrotu prawnego, powoduje
    konieczność zapłaty tego podatku. Już samo wystawianie faktur, które nie dokumentują
    faktycznych zdarzeń gospodarczych, bez względu na ujęcie ich w rejestrach prowadzonych
    dla celów rozliczenia podatku od towarów i usług oraz wykazanie podatku należnego z
    nich wynikającego w deklaracji, skutkuje zaistnieniem obowiązków wynikających z art. 108
    ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Każda osoba, która wprowadza do obrotu
    prawnego fakturę z wykazaną kwotą podatku (bez względu na powód nieprawidłowego
    wystawienia faktury) ma obowiązek zapłaty wykazanego w niej podatku VAT.
    Podkreślić trzeba, że przepis art. 108 ust. 1 ustawy kreuje obowiązek zapłaty podatku
    wykazanego w fakturze w oderwaniu od regulacji dotyczących obowiązku podatkowego i
    zobowiązania podatkowego, chodzi bowiem o obowiązek zapłaty podatku i to obowiązek
    skonkretyzowany w obrębie tego przepisu, bez związku w szczególności z instytucjami
    takimi jak obliczenie i wpłacenie podatku za okresy miesięczne, oraz kształtowanie
    zobowiązania podatkowego według określonych relacji między podatkiem należnym i
    naliczonym.
    Każda faktura zatem z wykazaną kwotą podatku, wprowadzona do obrotu prawnego
    powoduje konieczność zapłaty tego podatku (należy tutaj mieć również na uwadze
    regulacje w zakresie powstania obowiązku podatkowego). Obowiązek taki wynika z tego,
    że faktura w systemie wspólnego podatku VAT pełni rolę dokumentu będącego podstawą
    dla otrzymującego ją podatnika do obniżenia własnego podatku należnego, jak również
    zwrotu różnicy podatku.
    Prawidłowość ww. stanowiska została potwierdzona w orzecznictwie Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE), m.in. w wyroku w sprawie C-342/87, czy w
    sprawach połączonych C-78/02 do C-80/02. w którym Trybunał nie zakwestionował
    obowiązku wystawcy faktury do zapłaty wykazanej w niej kwoty podatku, pomimo
    uznania, że kwota wykazana na fakturze nie może być zakwalifikowana jako podatek VAT.
    Podkreślenia wymaga również, iż art. 108 ww. ustawy o podatku od towarów i usług,

    podobnie jak ww. art. 203 Dyrektywy 2006/112/WE, ma charakter sankcyjno-prewencyjny,
    mający zapobiegać nadużyciom w systemie VAT i należy stosować go z uwzględnieniem
    analizy, czy zaistniała sytuacja wytworzona faktem wystawienia faktury, o której mowa w
    tym przepisie, niesie za sobą ryzyko jakiegokolwiek obniżenia wpływów z tytułu podatków,
    zgodnie z zasadą neutralności podatku od towarów i usług.
    W kwestii trybu i sposobu rozliczenia podatku zawartego w dokumencie, o którym mowa
    w art. 108 ust. 1 ustawy stwierdzić należy, że podatek ten winien zostać rozliczony na
    zasadach ogólnych wynikających z przepisów ustawy tj. art. 103 ustawy.
    W sprawie nie będzie miał zastosowania art. 99 ustawy, tym przypadku obowiązek
    podatkowy jest w szczególny sposób związany z samym faktem wystawienia faktury.
    Faktura wystawiona w wyżej wskazanym trybie podlega także przepisom regulującym
    zasady ich korygowania.
    W tym miejscu wskazać trzeba, że faktura z wykazaną kwotą podatku dotycząca czynności,
    która nie została dokonana na rzecz podmiotu wskazanego na fakturze jako nabywca, nie
    powinna zostać ujęta w rozliczeniach JPK VAT. W rozliczeniach JPK VAT powinny być
    uwzględniane jedynie rzeczywiste zdarzenia gospodarczej, tj. dokonywana przez
    podatnika dostawa towarów i świadczenie usług.
    Z przedstawionego przez Pana opisu stanu faktycznego wynika, że w ramach zawartej ze
    Spółką 15 czerwca 2024 r. umową pośrednictwa przy sprzedaży nieruchomości nie
    dokonał Pan żadnych czynności. Nie zamieszczał Pan ogłoszeń, nie podejmował działań
    marketingowych ani operacyjnych.
    Wystawione na Spółkę 31 lipca 2024 r. faktury za usługi pośrednictwa przy sprzedaży
    nieruchomości nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, tj. nie
    dokumentują świadczonej przez Pana usługi na rzecz Spółki oraz nie dokumentują
    otrzymania od Spółki zaliczek na poczet przyszłej usługi pośrednictwa przy sprzedaży
    nieruchomości. Faktury te wystawił Pan omyłkowo. Z okoliczności sprawy wynika, że
    Spółka otrzymała wystawione przez Pana faktury i uiściła wynikające z nich należności. 31
    grudnia 2024 r. wystawił Pan faktury korygujące do zera faktury wystawione 31 lipca 2024
    r. W tym samym dniu otrzymał Pan potwierdzenie o ich otrzymaniu przez Spółkę. Zwrócił
    Pan Spółce otrzymane wynagrodzenie.
    Biorąc pod uwagę opis stanu faktycznego nie można zgodzić się z Pana stanowiskiem, że
    nie jest Pan zobowiązany do zapłaty podatku VAT wynikającego z wystawionych 31 lipca
    2024 r. faktur, które nie dokumentują żadnych zdarzeń gospodarczych. Nawet z
    wystawioną fakturą, która nie dokumentuje żadnego zdarzenia gospodarczego – tak jak
    wskazał Pan we wniosku, a na której wykazano kwotę podatku, ustawodawca w art. 108
    ust. 1 ustawy wiąże obowiązek zapłaty kwoty podatku VAT. Tak więc podatek VAT
    wynikający z faktur wystawionych 31 lipca 2024 r. miał Pan obowiązek zapłacić w terminie,
    o którym mowa w art. 103 ustawy.
    W tym zakresie Pana stanowisko uznaję za nieprawidłowe.
    W sprawie za zasadne uznać trzeba, że skoro wystawione przez Pana 31 lipca 2024 r.
    zostały wprowadzone do obrotu prawnego – Spółka je otrzymała i zapłaciła wynikające z
    nich należności, a faktury te zostały wystawione przez Pana omyłkowo i nie potwierdzają
    żadnych rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, to na podstawie art. 106j ust. 1 pkt 5
    ustawy, ma Pan prawo wystawić faktury korygujące i skorygować do zera faktury
    wystawione 31 lipca 2024 r. Faktury korygujące wystawił Pan 31 grudnia 2024 r.
    W tym zakresie Pana stanowisko uznaję za prawidłowe.
    Odnosząc się z kolei do możliwości zmniejszenia podatku należnego VAT wykazanego na
    fakturach korygujących z tego tytułu w rozliczeniu JPK VAT za miesiąc grudzień 2024 r.
    zauważyć należy, że przepis art. 29a ust. 10 pkt 1-3 oraz art. 29a ust. 14 ustawy wymienia
    okoliczności, których zaistnienie pozwala na obniżenie podstawy opodatkowania, w

    stosunku do podstawy określonej w wystawionej fakturze z wykazanym podatkiem na
    podstawie art. 29a ust. 13 ustawy.
    Jak wskazano wyżej ma Pan prawo do wystawienia faktur korygujących do faktur
    wystawionych 31 lipca 2024 r. (zrealizował Pan to prawo 31 grudnia 2024 r.) na podstawie
    art. 106j ust. 1 pkt 5 ustawy, tj. z powodu stwierdzenia pomyłki w jakiejkolwiek pozycji
    faktury. Zatem faktury korygujące wystawione na podstawie tego przepisu nie odnoszą się
    przypadków wymienionych w art. 29a ust. 10 pkt 1-3 ustawy oraz w ust. 14 ustawy.
    Podkreślić ponownie trzeba, że przepis art. 108 ust. 1 ustawy kreuje obowiązek zapłaty
    podatku wykazanego w fakturze w oderwaniu od regulacji dotyczących obowiązku
    podatkowego i zobowiązania podatkowego, stąd nawet potwierdzenie odbioru faktury
    korygującej do faktury wystawionej w trybie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, nie stanowi
    podstawy do obniżenia kwoty podatku należnego w rozliczeniu za miesiąc w którym
    sprzedawca otrzymał to potwierdzenie. W tej sytuacji nie znajdzie zastosowania
    obowiązek posiadania dokumentacji, z której wynika, że sprzedawca uzgodnił z nabywcą
    warunki obniżenia podstawy opodatkowania określone w fakturze korygującej.
    Zatem w sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 29a ust. 13 ustawy, a tym samym
    zgodzić należy się z Pana stanowiskiem, że nie ma Pan prawa do możliwości zmniejszenia
    podatku należnego VAT wykazanego na fakturach korygujących z tego tytułu w rozliczeniu
    JPK VAT za miesiąc grudzień 2024 r.
    W tym zakresie Pana stanowisko uznaję za prawidłowe.
    Zgodzić należy się również z Pana poglądem, że zarówno faktury wystawione 31 lipca
    2024 r. z wykazaną kwotą podatku dotyczące czynności, które jak Pan wskazał w
    rzeczywistości nie zostały dokonane na rzecz Spółki, jak i faktury korygujące wystawione
    31 grudnia 2024 r. nie powinny być ujęte - wykazane i rozliczone w pliku JPK VAT.
    W tym zakresie Pana stanowisko uznaję za prawidłowe.
    W tym miejscu dodać trzeba, że z okoliczności sprawy wynika, że faktury wystawione 31
    lipca 2024 r. zostały ujęte w rejestrach JPK i rozliczył Pan podatek należny VAT
    wynikających z wystawionych faktur. Zmniejszył podatek należny na podstawie
    wystawionych faktur korygujących i ujął faktury korygujące w rozliczeniach JPK.
    Sytuacja, w której faktura wystawiona w trybie art. 108 ust. 1 ustawy została rozliczona w
    deklaracji determinuje konieczność wyeliminowania tej faktury z rozliczenia podatku
    należnego (tj. z deklaracji w której została pierwotnie rozliczona) i równoległe nakłada
    obowiązek zapłaty wykazanego w niej podatku. Wykazanie w ewidencji VAT tzw. „pustej
    faktury”, nie zmienia faktu, że kwota podatku VAT z tej faktury podlega (pomimo, że jest
    wyłączona z rozliczenia deklaracyjnego) wpłacie w terminie do 25. dnia miesiąca
    następującego po miesiącu w którym została wystawiona – art. 103 ustawy.
    Zgodnie z art. 81 § 1 i § 2 ustawy z dnia29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.
    U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.)
      Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą
      skorygować uprzednio złożoną deklarację.
      Skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji.
    Korekta deklaracji ma na celu poprawienie błędu, który został popełniony przy jej
    sporządzeniu. Może on dotyczyć określenia wysokości zobowiązania podatkowego,
    wysokości nadpłaty lub zwrotu podatku oraz innych danych zawartych w treści deklaracji.
    Należy zauważyć, że skorygowanie deklaracji polega na ponownym, poprawnym już
    wypełnieniu deklaracji.
    Wskazane wyżej przepisy statuują ogólną zasadę, prawo podatnika do korygowania
    uprzednio złożonych deklaracji. Korekta deklaracji VAT zastępuje poprzednio złożoną
    deklarację, czyli za prawidłowe uważane są te dane, które zostały wykazane w

    skorygowanej deklaracji. Składając korektę deklaracji podatnik oświadcza, że jego wiedza
    w zakresie skonkretyzowania zobowiązania podatkowego uległa zmianie, a także wyraża
    wolę nadania swojemu uprzedniemu oświadczeniu wiedzy w tym przedmiocie
    odmiennego brzmienia. Zatem skorzystanie przez podatnika z wprowadzonej przez
    ustawodawcę instytucji korekty deklaracji powoduje, że złożona przez niego korygująca
    deklaracja zastępuje pierwotną (korygowaną) deklarację i pociąga za sobą skutki prawne,
    pozbawiając jednocześnie pierwotną deklarację mocy prawnej.
    W świetle powyższego w sprawie zasadne jest złożenie korekt deklaracji dla potrzeb
    podatku VAT za okresy, w których rozliczył Pan podatek należy z tytułu faktur
    wystawionych 31 lipca 2024 r. oraz zmniejszył Pan podatek należny na podstawie faktur
    korygujących wystawionych 31 grudnia 2024 r.
    W tym miejscu wskazać należy, że przyjęte w interpretacji stanowisko w zakresie
    obowiązku zapłaty podatku z faktur wystawionych w trybie art. 108 ust. 1 ustawy nie
    pozostaje w sprzeczności wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 18
    marca 2021 r. w sprawie C-48/20, który dotyczył możliwości skorygowania faktury z
    nienależnie wykazanym VAT. W wyroku tym Sąd nie wskazał, że podatnik nie ma
    obowiązku zapłaty podatku wykazanego na fakturze wystawionej w trybie art. 108 ust. 1
    ustawy.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Jednocześnie podkreślić należy, że tut. Organ wydając interpretację przepisów prawa
    podatkowego na podstawie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej nie prowadzi postępowania
    podatkowego w rozumieniu tej ustawy. Niniejsza interpretacja indywidualna ogranicza się
    wyłącznie do udzielenia pisemnej informacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa
    podatkowego w okolicznościach stanu faktycznego podanego przez Pana. Tut. Organ
    informuje, iż nie jest właściwy do przeprowadzenia postępowania dowodowego, które w
    przedmiotowej sprawie umożliwiłoby weryfikację opisanego stanu faktycznego/zdarzenia
    przyszłego.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego.
    Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem
    zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym
    lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego).
    W interpretacji jako element opisu stanu faktycznego przyjęto za Panem, że faktury
    wystawione przez Pana 31 lipca 2024 r. nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń
    gospodarczych.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie
    sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).

      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.