Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.378.2025.1.KW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-12
Teza: Gdy wynagrodzenie wypłacane wspólnikom, czyli
komplementariuszowi i komandytariuszowi zostanie ustalone
w drodze jednomyślnej uchwały wspólników podjętej na
podstawie umowy spółki komandytowej, będzie stanowić
koszt uzyskania przychodu dla spółki w rozumieniu art. 15 ust.
1 ustawy o CIT.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
wynagrodzenia-wynagrodzenie pracownika
wynagrodzenia-wynagrodzenie za pracę
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 12 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie ustalenia, czy wynagrodzenie za prowadzenie spraw spółki
    będzie kosztem uzyskania przychodów. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest spółką komandytową, podatnikiem CIT podlegającym w Polsce
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
    Wspólnikami Wnioskodawcy są dwie osoby fizyczne (jedna jest komplementariuszem,
    druga komandytariuszem), posiadające podatkowe miejsce zamieszkania/siedziby na
    terytorium Polski. Zgodnie z postanowieniami umowy spółki prawo prowadzenia spraw
    spółki przysługuje zarówno komplementariuszowi jak i komandytariuszowi; jednocześnie
    zgodnie z umową Wspólnicy mogą postanowić w drodze jednomyślnej uchwały o
    przyznaniu wynagrodzenia za prowadzenie spraw Spółki Intencją Wnioskodawcy jest
    wynagradzanie wspólników, którzy prowadzą sprawy spółki. Opisywany rodzaj przychodu
    nie stanowi dla wspólników przychodu ze stosunku pracy oraz nie stanowi przychodu z
    działalności gospodarczej. Pozostaje poza zakresem art. 12 i art. 14 PIT (gdyż strony nie
    zawierają umowy o pracę, a ukonstytuowany stosunek prawny nie odpowiada cechom
    umowy o pracę, a także osoby fizyczne nie prowadzą działalności gospodarczej w ww.
    zakresie).

## Pytanie

Czy wynagrodzenie za prowadzenie spraw spółki będzie kosztem uzyskania przychodów
    Wnioskodawcy?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem wnioskodawcy wynagrodzenie za prowadzenie spraw spółki będzie kosztem
    uzyskania przychodów.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 CIT: „Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu
    osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
    źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...)”.
    Na podstawie treści powyższego przepisu można zatem stwierdzić, że są dwa wymogi
    uznania danego kosztu za koszt uzyskania przychodów, tj. po pierwsze poniesienie w celu
    osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, a po
    drugie brak ujęcia takiego kosztu w katalogu negatywnym. Jednocześnie uwzględniając
    dorobek interpretacyjny i orzeczniczy, można uznać, że koszt może zostać uznany za koszt
    uzyskania przychodu w podatku dochodowym jeżeli:
        został definitywnie poniesiony przez tego podatnika, który zamierza go odliczyć od
        swojego przychodu podatkowego;
        został poniesiony w celu uzyskania przychodów, ewentualnie w celu zachowania
        albo zabezpieczenia źródła przychodów;
        ma związek z danym źródłem przychodów (np. z działalnością gospodarczą
        podatnika) - został właściwie udokumentowany;
        jest poniesiony racjonalne;
        nie jest wymieniony w negatywnym katalogu określonym w art. 16 ustawy o CIT.
    Na co wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 25 czerwca 2012 roku (II
    FPS 2/12) „(...) za koszty uzyskania przychodów należy uznać wszystkie racjonalnie i
    gospodarczo uzasadnione oraz definitywnie poniesione wydatki, których celem jest

    osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie ich źródła, związane z
    prowadzoną działalnością gospodarczą, o ile, jak wynika z art. 15 ust. 1 in fine, nie zostały
    one wymienione w katalogu kosztów (wydatków) zawartym w art. 16 ust. 1.
    W analizowanym zakresie za kierunkowe kryterium wykładni art. 15 ust. 1u.p.d.o.p.
    przyjąć trzeba kryterium celu poniesionego kosztu. Wiąże się ono z zamiarem działania
    podatnika zdeterminowanym na osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo
    zabezpieczenie ich źródła, tym samym z istnieniem związku przyczynowego, który wyraża
    się we wpływie (bezpośrednim lub pośrednim) ponoszonego kosztu na powstanie lub
    zwiększenie osiąganego przychodu lub we wpływie na zachowanie (np. również w stanie
    polegającym na wyeliminowaniu, czy też ograniczeniu generowania strat
    pomniejszających przychód) albo zabezpieczenie jego źródła. W tym więc kontekście
    istotne jest, aby ocena zachowania podatnika, kwalifikującego określony koszt jako koszt
    podatkowy, dokonywana była również z perspektywy związku tego wydatku z prowadzoną
    działalnością gospodarczą oraz wiedzy o związkach przyczynowych, tj. w tym zakresie, że
    dany wydatek (koszt) może obiektywnie przyczynić się do realizacji pożądanego celu -
    osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia jego źródła - co jednak
    oczywiście nie oznacza, że cel ten zostanie osiągnięty”. Opisywany rodzaj kosztu spełnia
    powyższą definicję.
    Nie jest on bowiem wymieniony w art. 16 ust. 1 CIT, czyli negatywnym katalogu kosztów.
    Opisywany koszt spełnia także definicję ogólną określoną w art. 15 ust. 1 CIT. Cel
    poniesienia kosztu będącego przedmiotem wniosku odpowiada celom określonym w
    przepisie Przede wszystkim służy on zabezpieczeniu źródła przychodów - poprzez
    zagwarantowanie możliwości zarządzania spółką przez szeroki krąg osób posiadających
    wymaganą wiedzę i doświadczenie. Wynagrodzenie tych osób za wykonywanie
    obowiązków wynikających z obowiązku prawnego (określonego w umowie spółki i prawie
    handlowym) jest naturalną cechą obrotu gospodarczego. Prawidłowe zarządzanie spółką
    ma na celu zarówno dbałość o bazę materialną służącą prowadzeniu działalności, ale
    także zdobywanie rynków, weryfikację sposobu realizacji umów oraz wykonywanie
    obowiązków prawnych związanych z prowadzeniem działalności. Istnieje również związek
    kosztu z prowadzoną działalnością gospodarczą (czynności zarządcze będą dotyczyć
    działalności gospodarczej podatnika oraz wynikających z nich obowiązków prawnych).
    Dzięki zobowiązaniu do prowadzenia spraw i wynagradzaniu wspólników Spółka może
    oczekiwać stałego, profesjonalnego zaangażowania tych osób w proces zarządzania, co
    będzie skutkować, m.in. uzyskiwaniem przychodów podatkowych. Wystąpi też skutek w
    postaci zabezpieczenia źródła przychodów - poprzez rozwój i dbałość o pewność
    prowadzonej działalności gospodarczej. Spełnia to wymogi określone w art. 15 ust. 1
    ustawy o CIT. Ponadto wydatki opisywane we wniosku (wynagrodzenie z zarządzanie)
    będzie faktycznie ponoszone przez Wnioskodawcę (kosztem jego majątku). Wydatek
    będzie miał charakter rzeczywisty i definitywny.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na mocy art. 1 ust. 3 pkt 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1074, dalej: „ustawa o CIT”):
      przepisy ustawy mają również zastosowanie do spółek komandytowych i spółek
      komandytowo-akcyjnych mających siedzibę lub zarząd na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione

      w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez
      Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień
      poniesienia kosztu.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu
    podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
        został poniesiony przez podatnika - w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
        jest definitywny (rzeczywisty) - wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
        może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
        został właściwie udokumentowany,
        nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww.
        ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie
    wymienionych w stosownych przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku
    przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo
    zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów.
    Art. 16 ust. 1 ustawy o CIT zawiera enumeratywną listę wyłączeń z kosztów uzyskania
    przychodów, co oznacza, że każdy koszt, dający się zakwalifikować do którejkolwiek z
    pozycji wymienionej na liście, nie będzie mógł być zaliczony do kosztów uzyskania
    przychodów, nawet jeśli był poniesiony w celu osiągnięcia przychodów.
    Ustawodawca przewidział dwa wyłączenia dotyczące wydatków na wspólników spółki z
    kosztów uzyskania przychodów.
    W myśl przepisu art. 16 ust. 1 pkt 38 ww. ustawy:
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków związanych z
      dokonywaniem jednostronnych świadczeń na rzecz wspólników lub członków
      spółdzielni niebędących pracownikami w rozumieniu odrębnych przepisów, z tym że
      wydatki ponoszone na rzecz członków rolniczych spółdzielni produkcyjnych i innych
      spółdzielni zajmujących się produkcją rolną są kosztem uzyskania przychodów w
      części dotyczącej działalności objętej obowiązkiem podatkowym w zakresie podatku
      dochodowego.
    Stosownie zaś do art. 16 ust. 1 pkt 38a ustawy o CIT:

      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na rzecz osób wchodzących
      w skład rad nadzorczych, komisji rewizyjnych lub organów stanowiących osób
      prawnych oraz spółki, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1, z wyjątkiem wynagrodzeń
      wypłacanych z tytułu pełnionych funkcji.
    Z powyższego przepisu wynika konieczność wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów
    wszelkich wydatków na rzecz osób wchodzących w skład rad nadzorczych, komisji
    rewizyjnych lub organów stanowiących osób prawnych, z jednym tylko wyjątkiem -
    wynagrodzeń wypłacanych z tytułu pełnionych funkcji.
    Wskazać należy, że treść art. 16 ust. 1 pkt 38a ustawy o CIT skierowana jest do spółek
    wskazanych w przywołanym przepisie art. 1 ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT, w których
    funkcjonują organy wymienione w treści art. 16 ust. 1 pkt 38a ustawy o CIT.
    Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że prowadzą Państwo działalność
    gospodarczą w formie spółki komandytowej. Wspólnikami Spółki są dwie osoby fizyczne
    (jedna jest komplementariuszem, druga komandytariuszem).
    Państwa wątpliwości dotyczą możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
    wypłaconego Wspólnikom wynagrodzenia za prowadzenie spraw spółki.
    Na podstawie art. 103 § 1 ustawy z 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 18 ze zm. dalej: KSH):
      W sprawach nieuregulowanych w zakresie dotyczącym spółki komandytowej stosuje
      się przepisy o spółce jawnej, chyba że ustawa stanowi inaczej.
    Zgodnie z art. 39 § 1 KSH dotyczącym spółki jawnej:
      Każdy wspólnik ma prawo i obowiązek prowadzenia spraw spółki.
    Natomiast z art. 46 KSH wynika, że:
      za prowadzenie spraw spółki wspólnik nie otrzymuje wynagrodzenia.
    Z powyższych przepisów wynika, że wspólnik spółki komandytowej nie może otrzymywać
    wynagrodzenia za prowadzenie spraw spółki. Jednakże należy zauważyć, że przepis art. 46
    KSH ma charakter dyspozytywny, co wynika z treści art. 37 KSH:
      § 1. Przepisy niniejszego rozdziału mają zastosowanie, jeżeli umowa spółki nie
      stanowi inaczej.
      § 2. Umowa spółki nie może ograniczyć lub wyłączyć przepisów art. 38.
    Co oznacza, że przepisy Rozdziału 3 mają zastosowanie, jeżeli umowa spółki nie stanowi
    inaczej. Nie jest to więc przepis bezwzględnie obowiązujący.
    W świetle powyższego spółka komandytowa może przyznać wynagrodzenia wspólnikom
    tylko, gdy umowa spółki to dopuszcza. Zgodnie z opisem Państwa sprawy w umowie
    spółki zawarto zapis, że prawo prowadzenia spraw spółki przysługuje zarówno
    komplementariuszowi jak i komandytariuszowi. Jednocześnie zgodnie z umową Wspólnicy
    mogą postanowić w drodze jednomyślnej uchwały o przyznaniu wynagrodzenia za
    prowadzenie spraw Spółki.
    Odnosząc się do przedmiotowej sprawy, należy wskazać, że nie będzie miał tutaj
    zastosowania przepis art. 16 ust. 1 pkt 38 ustawy o CIT, który mówi, że wydatków
    związanych z dokonywaniem jednostronnych świadczeń na rzecz wspólników lub
    członków spółdzielni niebędących pracownikami w rozumieniu odrębnych przepisów, z
    tym że wydatki ponoszone na rzecz członków rolniczych spółdzielni produkcyjnych i
    innych spółdzielni zajmujących się produkcją rolną są kosztem uzyskania przychodów w
    części dotyczącej działalności objętej obowiązkiem podatkowym w zakresie podatku
    dochodowego - dotyczy on czynności jednostronnych, a wypłacanie przez Spółkę
    wspólnikom wynagrodzenia za prowadzenie spraw spółki taką czynnością nie jest.

    Z kolei art. 16 ust. 1 pkt 38a ustawy o CIT uniemożliwia uznanie za koszt uzyskania
    przychodów jakichkolwiek wydatków wypłacanych na rzecz członków wymienionych w tym
    przepisie organów - bez względu na tytuł, z jakiego są one wypłacane - za wyjątkiem
    wynagrodzeń z tytułu pełnionych funkcji (funkcji członka organu).
    Przepisy ustawy o CIT i KSH nie zawierają definicji legalnej pojęcia „organu stanowiącego”.
    W praktyce przyjmuje się jednak, że pod tym pojęciem należy rozumieć organy władne
    podejmować decyzje w sprawach spółki lub innego podmiotu, w tym dotyczące ich
    funkcjonowania oraz powoływania i odwoływania ich organów wykonawczych.
    Komentowany przepis nie znajduje jednak zastosowania do spółek komandytowych.
    Art. 16 ust. 1 pkt 38a ustawy o CIT, odnosi się wyłącznie do członków organów
    nadzorczych lub stanowiących. Tymczasem spółki komandytowe są zaliczane do kategorii
    jednostek organizacyjnych niebędących osobami prawnymi - w przeciwieństwie do osób
    prawnych (np. takich jak spółka z ograniczoną odpowiedzialnością czy spółka akcyjna), czy
    niektórych jednostek organizacyjnych niebędących osobami prawnymi, które posiadają
    jednak organy (np. walne zgromadzenie akcjonariuszy w spółce komandytowo-akcyjnej) -
    nie posiadają organów i działają przez osoby uprawnione do prowadzenia ich spraw.
    W związku z tym, że przywołane przepisy art. 16 ust. 1 pkt 38 i art. 16 ust. 1 pkt 38a
    ustawy o CIT nie znajdą zastosowania w opisanym zdarzeniu przyszłym, dla możliwości
    zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na wynagrodzenia z tytułu
    prowadzenia spraw spółki decydujące znaczenie będzie miało spełnienie warunków
    ogólnych wynikających z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Jak wskazali Państwo, wynagrodzenie wypłacane wspólnikom za prowadzenie spraw
    spółki jest kosztem poniesionym przez spółkę przede wszystkim w celu zabezpieczenia
    źródła przychodów poprzez stałe i profesjonalne zaangażowanie wspólników w proces
    zarządzania, co będzie skutkować m.in. uzyskiwaniem przychodów podatkowych.
    A zatem należy wskazać, że gdy wynagrodzenie wypłacane wspólnikom, czyli
    komplementariuszowi i komandytariuszowi zostanie ustalone w drodze jednomyślnej
    uchwały wspólników podjętej na podstawie umowy spółki komandytowej, będzie stanowić
    koszt uzyskania przychodu dla spółki w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    W świetle powyższego Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dacie
    wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    stanu faktycznego /zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    W odniesieniu do powołanego przez Państwa wyroku sądu należy stwierdzić, że został
    wydany w indywidualnej sprawie podmiotu i nie jest wiążący w sprawie będącej
    przedmiotem wniosku. Został wydany w określonym stanie faktycznym i w tej sprawie
    rozstrzygnięcie w nim zawarte jest wiążące, nie może on zatem przesądzać o niniejszym
    rozstrzygnięciu. Natomiast organy mimo, że w ocenie indywidualnych spraw podatników
    posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami organów podatkowych oraz wyrokami sądów
    administracyjnych, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost z tego powodu, że nie
    stanowią one materialnego prawa podatkowego. Każdą sprawę organ jest zobowiązany
    rozpatrywać indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem
    Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.