Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.685.2025.1.DW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-15
Teza: Dotyczy kwalifikacji opłaty przyłączeniowej jako kosztu
pośredniego.
Słowa kluczowe: koszt-koszty pośrednie
moment
opłata
przyłącze
przyłączenie do sieci
zarachowanie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność
kosztów-Koszty bezpośrednio związane z przychodami
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność
1

kosztów-Koszty inne niż bezpośrednio związane z
przychodami (koszty pośrednie)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4a
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4b
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4c
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4d
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4e

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek, z tego samego dnia, o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

(...) (zwana dalej „Spółką”) prowadzi działalność na terytorium Polski, gdzie posiada swoją
    siedzibę. W świetle przepisów podatkowych jest uznawana za polskiego rezydenta
    podatkowego zgodnie z art. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej:
    „ustawa o CIT”) oraz jest zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Głównym przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest budowanie elektrowni
    wiatrowych. W chwili obecnej Spółka zainicjowała proces inwestycyjny polegający na
    budowie farmy wiatrowej wykorzystującej technologię konwersji energii wiatru na energię
    elektryczną. W skład tej farmy wejdą środki trwałe (budowle, urządzenia i sieci).
    W ramach realizacji inwestycji Spółka zawrze umowę o przyłączenie do sieci energetycznej
    z operatorem przesyłu lub dystrybucji energii elektrycznej, zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z
    dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 266 z późn. zm.) –
    dalej: „ustawa PE”). Umowa ta przewiduje konieczność poniesienia opłaty przyłączeniowej
    przez Spółkę w celu przeprowadzenia niezbędnych prac związanych z rozbudową sieci
    dystrybucyjnej, umożliwiających podłączenie farmy wiatrowej.

## Pytanie

Czy opłaty przyłączeniowe związane z elektrownią wiatrową należy uznać za koszty
    bieżącej działalności Spółki zgodnie z art. 15 ust. 4-4e ustawy o CIT i potrącać je w dacie
    poniesienia zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Spółki, wydatki na opłaty przyłączeniowe powinny być klasyfikowane jako koszty
    bieżącej działalności i rozpoznawane w dacie ich poniesienia na podstawie przepisów art.
    15 ust. 4-4e oraz art. 15 ust. 4d ustawy o CIT.
    Uzasadnienie prawne:
    Zagadnienia dotyczące pokrywania kosztów budowy sieci oraz wykonywania przyłączy
    ciepłowniczych, gazowych i elektrycznych są uregulowane w przepisach ustawy z dnia 10
    kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 266 z późn. zm.) - zwanej
    dalej „PE”.
    Zgodnie z tymi przepisami, przedsiębiorstwa energetyczne zajmujące się przesyłem lub
    dystrybucją paliw gazowych i energii mają obowiązek zawierania umów o przyłączenie do
    sieci (art. 7 ust. 1 ustawy PE). Są one również zobowiązane do realizacji i finansowania
    budowy oraz rozbudowy sieci, w tym na potrzeby przyłączania nowych podmiotów.

    Działania te muszą być zgodne z warunkami określonymi w przepisach wykonawczych do
    ustawy (art. 9 ust. 1-4, 7 i 8 oraz art. 46) oraz w założeniach i planach, o których mowa w
    art. 19 i 20 (art. 7 ust. 5 ustawy PE). Jednocześnie, na podstawie art. 7 ust. 8, za
    przyłączenie do sieci pobierana jest opłata ustalana według zasad wskazanych w ustawie.
    Kluczową kwestią w analizie jest powiązanie wydatków na opłatę przyłączeniową z
    inwestycją realizowaną przez Spółkę. Umowy o przyłączenie muszą obligatoryjnie określać
    wysokość opłaty przyłączeniowej oraz miejsce rozgraniczenia własności między siecią
    przedsiębiorstwa energetycznego (Operatora) a instalacją podmiotu przyłączanego
    (Spółki).
    Zgodnie z art. 7 ust. 8, przedsiębiorstwo energetyczne może obciążyć podmiot przyłączany
    kosztami poniesionymi na rozbudowę infrastruktury niezbędnej do realizacji przyłączenia.
    Oznacza to, że koszty te są przenoszone na podmiot przyłączany w formie opłaty
    przyłączeniowej, a samo przyłącze staje się częścią infrastruktury przedsiębiorstwa
    energetycznego i jego własnością. W przypadku nowo wybudowanej podstacji trakcyjnej
    oznacza to, że rozbudowana infrastruktura należy do przedsiębiorstwa energetycznego, a
    Spółka ponosi koszty tej rozbudowy.
    Przyłącze energetyczne pełni funkcję umożliwiającą korzystanie ze środków trwałych
    poprzez zapewnienie dostaw energii elektrycznej, ale nie stanowi ich części składowej ani
    elementu konstrukcyjnego środków trwałych Spółki. Cel poniesienia opłaty za przyłączenie
    wskazuje, że wydatek ten nie prowadzi do wytworzenia środków trwałych ani nie wpływa
    na koszt ich budowy. Przyłącze służy jedynie zasilaniu inwestycji, takich jak farma
    wiatrowa, co oznacza, że opłata za przyłączenie jest związana z bieżącą eksploatacją
    środków trwałych.
    W związku z tym, wydatek na opłatę za przyłączenie każdego środka trwałego należy
    traktować jako element bieżącej eksploatacji o charakterze quasi-administracyjnym. Nie
    prowadzi on do powstania nowych środków trwałych ani nie zwiększa kosztów ich
    budowy, lecz warunkuje jedynie możliwość ich użytkowania poprzez zapewnienie dostaw
    energii elektrycznej.
    Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym
    od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”), kosztami
    uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub
    zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych
    w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Powyższe oznacza, iż podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich
    wydatków, pod warunkiem, iż nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ww. ustawy oraz
    że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poczynienie ma lub może mieć
    wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia
    przychodów). Pomiędzy kosztem podatkowym oraz przychodami podatnika musi wystąpić
    związek przyczynowo-skutkowy. Kosztami uzyskania przychodów są więc wszystkie
    wydatki, poniesione w celu uzyskania przychodów, w tym również w celu zachowania i
    zabezpieczenia źródła przychodów, tak aby to źródło przynosiło przychody także w
    przyszłości.
    Kosztem uzyskania przychodów jest taki koszt, który spełnia łącznie następujące warunki:
    - zostały poniesione przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika, a co za tym idzie nie stanowią kosztu
      uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność
      podatnika przez osoby inne niż podatnik,
    - jest definitywny, rzeczywisty, tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

    - poniesiony został w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie jest kosztem wymienionym w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p.
    Kierując się kryterium stopnia powiązania istniejącego pomiędzy kosztem a celem,
    jakiemu ma służyć, wyróżnia się koszty uzyskania przychodów:
    • bezpośrednio związane z przychodami i
    • koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z przychodami (tzw.
      koszty pośrednie).
    Ustawodawca różnicuje powyższe koszty poprzez moment ich potrącalności w myśl
    przepisów art. 15 ust. 4, 4b-4e ustawy o CIT. Do pierwszej z wymienionych powyżej
    kategorii należą takie wydatki, których poniesienie ma bezpośrednio na celu uzyskanie
    konkretnych przychodów. W ich przypadku możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w
    jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód. Natomiast, druga z powyższych
    kategorii - pośrednie koszty uzyskania przychodów to takie wydatki, których ponoszenie
    jest racjonalnie uzasadnione jako służące osiąganiu przychodów lub zachowaniu albo
    zabezpieczeniu ich źródła, nie ma jednak możliwości przypisania ich do określonych,
    konkretnych przychodów. Do tego rodzaju kosztów zalicza się m.in. koszty zarządu
    ponoszone przez spółkę kapitałową (wydatki związane z działaniem organu
    zarządzającego spółki kapitałowej), uznając, że - jako ogólne, stałe koszty dotyczące jej
    funkcjonowania jako osoby prawnej i podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą -
    są ponoszone w celu uzyskiwania przychodów. Do tego rodzaju kosztów zalicza się m.in.
    koszty ogólnego zarządzania, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów,
    obsługę prawną, ubezpieczenia, świadczenia na rzecz pracowników. Każdy z ww.
    wydatków jest związany z działalnością prowadzoną przez podatnika i przyczynia się w
    sposób ogólny do osiągnięcia przez niego przychodów. Nie można jednak ustalić,
    uzyskaniu jakiego konkretnego przychodu dany wydatek służy.
    Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są
    potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli natomiast dotyczą one okresu przekraczającego
    rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku
    podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie
    do długości okresu, którego dotyczą, zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT.
    Katalog wyłączeń z kategorii kosztów uzyskania przychodów zawarty został w art. 16 ust. 1
    ustawy o CIT i ma charakter zamknięty. Kosztami uzyskania przychodów nie są m.in.
    wydatki na:
    a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za
      wieczyste użytkowanie gruntów,
    b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a środków
      trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w
      skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części,
    c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 16 ust. 13 powiększają wartość
      środków trwałych, stanowią podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych
    - wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę
    odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, są
    kosztem uzyskania przychodów, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub
    wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia.

    Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, kosztem uzyskania przychodów są odpisy
    z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy
    amortyzacyjne), dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m ustawy o CIT
    (...) z uwzględnieniem art. 16 ustawy o CIT. (...).
    Zwrócić należy również uwagę, że zgodnie z art. 4a pkt 1 ustawy o CIT, na gruncie tej
    ustawy inwestycja oznacza środek trwały w budowie w rozumieniu ustawy z 29 września
    1994 r. o rachunkowości. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 16 ustawy o rachunkowości, środki
    trwałe w budowie, to zaliczane do aktywów trwałych środki trwałe w okresie budowy,
    montażu lub ulepszenia już istniejącego środka trwałego.
    W myśl art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od
    wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z
    zastrzeżeniem art. 16k ww. ustawy, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po
    miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem
    art. 16e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów
    amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji,
    zbyto lub stwierdzono ich niedobór. Suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również
    odpisy, których zgodnie z art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Składniki majątku, stanowiące środki trwałe i wartości niematerialne i prawne,
    wymienione zostały przez ustawodawcę w art. 16a-16c ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 16d ust. 2 zdanie pierwsze ustawy o CIT, składniki majątku, o których mowa
    w ww. przepisach, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o CIT, najpóźniej w miesiącu
    przekazania ich do używania.
    Wprowadzenie takiego składnika majątku do ewidencji, wymaga ustalenia jego wartości
    początkowej. Zasady ustalania wartości początkowej środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych zostały unormowane w art. 16g ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 16g ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, za wartość początkową środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się w razie
    wytworzenia we własnym zakresie - koszty wytworzenia. Zgodnie natomiast z art. 16g ust.
    4 ustawy o CIT, do kosztów wytworzenia środka trwałego, wpływających na jego wartość
    początkową, od której dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, zalicza się wartość, w cenie
    nabycia, zużytych do jego wytworzenia: rzeczowy składników majątku i wykorzystanych
    usług, obcych, kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi i inne koszty dające się
    zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztów wytworzenia nie zalicza
    się: kosztów ogólnych, zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów
    operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek
    (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania
    środka trwałego do używania.
    Ustawodawca, obejmuje pojęciem kosztu wytworzenia środka trwałego wszelkie koszty,
    których poniesienie jest związane bezpośrednio z realizacją inwestycji. Oceniając dany
    wydatek pod kątem możliwości uznania go za element wartości początkowej
    wytworzonego we własnym zakresie środka trwałego, należy zatem badać, czy stanowi on
    element procesu wytwarzania tego składnika majątku podatnika.
    Konkludując, do wartości początkowej wytworzonego środka trwałego zalicza się ogół
    kosztów poniesionych w związku z jego wytworzeniem od momentu rozpoczęcia
    inwestycji aż do momentu przekazania środka do używania. Do kosztu wytworzenia
    środka trwałego zalicza się również „inne koszty dające się zaliczyć do wartości
    wytworzonych środków trwałych”. Użycie przez ustawodawcę powyższego zwrotu
    oznacza, że katalog wydatków poniesionych w związku z wytworzeniem środka trwałego,
    powiększających jego wartość początkową jest otwarty, co wskazuje na to, że mieszczą się
    w nim również inne, niewymienione wprost koszty, które mogą mieć wpływ na wartość
    początkową danego składnika majątku.

    Prezentowane powyżej stanowisko zostało potwierdzone w interpretacjach
    indywidualnych. Przykładowo: w interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z
    dnia 14 grudnia 2015 r., Znak: IPPB5/4510-1042/15-2/MR, interpretacji Dyrektora Izby
    Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 16 stycznia 2014 r., znak: ITPB3/423-535a/13/AW,
    interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 20 września 2012 r., znak: IPTPB3
    /423-234/12-2/KJ, interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 6 maja
    2022 r. znak: 0111-KDIB1-1.4010.66.2022.1.SH, interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej z dnia 22 sierpnia 2022 r. znak: 0111-KDIB1-3.4010.372.2022.1.PC, organy
    uznały, że:
    - „....opłata przyłączeniowa, co prawda jest związana z prowadzoną inwestycją w postaci
      budowy farm fotowoltaicznych, to jednak ze swej istoty ma inny charakter niż wydatki
      mieszczące się w kategorii kosztu wytworzenia środka trwałego, o którym mowa w art.
      16g ust. 4 u.p.d.o.p. Koszt opłaty przyłączeniowej nie jest bowiem związany z samym
      procesem wytworzenia farmy fotowoltaicznej, nie zwiększa jej wartości. Wydatek ten
      ma zapewnić w przyszłości dostawę energii do farmy fotowoltaicznej. Tym samym
      powyższy wydatek jest związany z możliwością korzystania z farmy. Oznacza to, że
      wydatek na opłatę przyłączeniową nie zwiększa kosztu wytworzenia środka trwałego,
      o którym mowa w art. 16g ust. 4 u.p.d.o.p. i nie stanowi elementu wartości
      początkowej. Ponoszone opłaty za przyłącze energetyczne powinny być zaliczone do
      kosztów uzyskania przychodów na zasadach ogólnych wynikających z art. 15 ust. 1 u.p.
      d.o.p.”;
    - „....przyłącze energetyczne warunkuje jedynie możliwość wykorzystania środków
      trwałych, tj. zapewnienie podmiotom przyłączanym dostaw energii elektrycznej.
      Przyłącze energetyczne nie stanowi środków trwałych podmiotów przyłączanych, na
      co wskazuje m.in. cel poniesienia opłaty za przyłączenie do sieci. (...) wydatek na opłatę
      za przyłączenie środków trwałych do sieci będzie zatem związany z bieżącą ich
      eksploatacją i nie spowoduje wytworzenia środków trwałych.”;
    - „....opłata przyłączeniowa nie ma charakteru wydatku dającego się zaliczyć przez spółkę
      do wartości wytwarzanych środków trwałych, nie stanowi nakładu na przyłącze, gdyż
      nakłady te w tej części są własnością przedsiębiorstwa energetycznego. Jest opłatą
      administracyjną, niezbędną do uzyskania możliwości przyłączenia do sieci
      elektroenergetycznej, w celu sprzedaży energii elektrycznej wytworzonej przy
      wykorzystaniu nowobudowanego układu kogeneracyjnego”.
    Reasumując, zdaniem Wnioskodawcy, wydatek w postaci opłaty przyłączeniowej, dotyczy
    przyłącza należącego do środków trwałych przedsiębiorstwa energetycznego, a co za tym
    idzie nie będzie się mieścił w katalogu kosztów zwiększających wartość początkową środka
    trwałego w postaci Farmy wiatrowej, wskazanym w art. 16g ust. 4 ustawy o CIT.
    W związku z powyższym, wydatek ten stanowi dla Wnioskodawcy koszt uzyskania
    przychodu, o którym mowa w art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, który powinien być
    rozpoznawany w dniu jego poniesienia, określonym zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.
    Wskazać jednak należy, że od 1 stycznia 2018 r. zmianie uległo brzmienie art. 15 ust. 1
    ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 278 ze zm.). Zgodnie z obowiązującym brzmieniem art. 15 ust. 1 ww. ustawy,
    kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze
    źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 (...).
    Jednakże zmiana brzmienia ww. przepisu nie ma wpływu na dokonane rozstrzygnięcie.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    W odniesieniu do powołanych interpretacji indywidualnych, należy zauważyć, że
    interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach
    podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach
    będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych
    /zdarzeń przyszłych co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do

    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.