Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBI/2/423-698/11/BG
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2011-09-09
Teza: w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków udokumentowanych skanem rachunku
Słowa kluczowe: dokumentacja-dokumentacja księgowa; dokumentacja-dokumentacja podatkowa; dokumentowanie; dokumentowanie-dokumentowanie wydatków; dowód-dowód księgowy; koszt-koszty uzyskania przychodów; rachunkowość-ustawa o rachunkowości
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 06 czerwca 2011 r. (data wpływu do tut. BKIP w dniu 14 czerwca 2011r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków udokumentowanych skanem rachunku - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 14 czerwca 2011r. wpłynął do tut. BKIP wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków udokumentowanych skanem rachunku.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca zakupuje od kontrahentów, będących osobami fizycznymi nie deklarującymi Wnioskodawcy wykonywania swych usług w ramach działalności gospodarczej, usługi takie jak tłumaczenie, korekta tekstów, badania rynkowe, pisanie artykułów czy raportów.

Usługi te wykonywane są na podstawie umów o dzieło. Kontrahenci mają miejsce zamieszkania w różnych państwach, zarówno Unii Europejskiej, jak i poza nią. Niektórzy są polskimi rezydentami podatkowymi.

Dotychczas kontrahenci ci wysyłali Wnioskodawcy własnoręcznie podpisane rachunki wskazujące kwotę należną im do zapłaty. Podobnie postępowali z umowami o dzieło, które Wnioskodawca zawsze zawierał z nimi w formie pisemnej. System ten jest dla Wnioskodawcy niezwykle uciążliwy, albowiem:

*   wydłuża wydatnie okres płatności (Wnioskodawca nie dokonuje bowiem wypłat przed otrzymaniem rachunku) i tym samym obniża atrakcyjność współpracy z Wnioskodawcą,
*   często dochodzi do zagubienia rachunków przez pocztę i innych operatorów.

System ten negatywnie wpływa na działalność Wnioskodawcy również dlatego, że generuje dodatkowe koszty związane z wysyłką dla jego kontrahentów.

Wnioskodawca chciałby zrezygnować z wymogów, które w chwili obecnej stawia kontrahentom, na rzecz akceptowania skanów rachunków wystawianych i podpisanych własnoręcznie przez kontrahentów. Podobnież akceptowałby skany podpisanych przez nich umów. Wszystkie skany byłyby przesyłane Wnioskodawcy drogą elektroniczną. Skany takie Wnioskodawca będzie drukował i przechowywał tak, jak inne dowody stanowiące podstawę rozliczeń podatkowych. W konsekwencji zatem wszystkie dokumenty stanowiące podstawę zarachowania kosztu podatkowego Wnioskodawca posiadałby w formie wydruku skanu. Umowy o dzieło nie byłyby zatem zawarte w formie pisemnej w rozumieniu art. 78 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, tj. nie będą opatrzone własnoręcznymi podpisami obu stron.

Oprócz tego Wnioskodawca będzie w posiadaniu wydruków z rachunku bankowego, potwierdzających dokonanie wypłaty i innych dokumentów potwierdzających, że de facto umowa został wykonana.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy posiadanie przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych jedynie wydruku skanu rachunku wystawionego w związku z wykonaniem umowy o dzieło przez osobę fizyczną, nie wykonującą jej w ramach działalności gospodarczej ani jako podatnik podatku od towarów i usług, oraz wydruku skanu podpisanej przez drugą stronę umowy o dzieło stanowi samoistny powód nieuznania wydatku za koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?

Zdaniem Wnioskodawcy, posiadanie przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych jedynie wydruku skanu rachunku wystawionego w związku z wykonaniem umowy o dzieło przez osobę fizyczną, nie wykonującą jej w ramach działalności gospodarczej ani jako podatnik podatku od towarów i usług, oraz wydruku skanu podpisanej przez drugą stronę umowy o dzieło nie może stanowić samoistnego powodu nieuznania wydatku za koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm., dalej „updop”),

Zgodnie z art. 15 ust. 1 updop kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów. Ustawa nie definiuje, co należy rozumieć przez „inny dowód". Bez wątpienia winien on uprawdopodabniać fakt poniesienia kosztu.

Jak stanowi natomiast art. 9 ust. 1 updop podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m. W wypadku Wnioskodawcy zatem ewidencją tą są księgi rachunkowe, które statuują szereg wymogów co do dokumentów źródłowych, w szczególności wskazują zaś, co dowód źródłowy winien zawierać.

To właśnie przepisy o rachunkowości legły zatem u podstaw zwyczaju księgowania należności z umów o dzieło czy zlecenie na podstawie tzw. rachunków. Nie są to jednakże dokumenty wystawiane na podstawie art. 87 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, gdyż te są zobligowani na żądanie wystawiać jedynie podatnicy prowadzący działalność gospodarczą, a nie wystawiający faktur VAT.

W ocenie Wnioskodawcy przepisy podatkowe, w szczególności przepisy o podatku dochodowym od osób prawnych nie narzucają podatnikom obowiązku posiadania oryginału takich „rachunków" wystawianych przez osoby wykonujące umowy o dzieło. Co więcej, przepisy podatkowe (ani żadne inne) nie nakładają na wykonującego umowę o dzieło obowiązku wystawiania takich „rachunków" (gdyby nawet zresztą to czyniły, obowiązek ten zapewne nie stosowałby się do podatników zagranicznych). Trzeba podkreślić zatem, że rachunek, o którym mowa, jest ściśle księgowym dowodem, którego istnienie nie jest wymogiem przepisów prawa podatkowego.

Warto także zauważyć, iż nawet gdyby skan rachunku uznać za wadliwy dokument z punktu widzenia ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, to nie wpływa to automatycznie na możliwość rozpoznania wydatku z niego wynikającego jako kosztu uzyskania przychodów (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17.06.1991 r. sygn. akt III SA 245/91). Sąd uznał, że przepisy o rachunkowości nie mogą tworzyć ani modyfikować obowiązków podatkowych. Te zaś nie wymagają szczególnego dokumentowania koszów wynikających z zakupu dzieła.

Zatem skan takiego „rachunku" - czyli obraz oryginału - jest zupełnie poprawną podstawą zaksięgowania i rozpoznania kosztu uzyskania przychodów, zwłaszcza że, co trzeba podkreślić - nigdy nie jest wyłączną podstawą. Wnioskodawca dysponuje bowiem również dokumentami (bądź ich skanami) potwierdzającymi zawarcie umowy, może wykazać fakt dokonania przelewu na rzecz kontrahenta oraz innymi środkami udowodnić, iż na jego rzecz została wykonana umowa, której koszt dotyczy. W dalszej zaś kolejności potrafi on wykazać związek pomiędzy poniesionym kosztem a wykazanym przychodem.

Tym samym sam fakt dysponowania przez Wnioskodawcę jedynie skanem takiego „rachunku” wystawionego przez osobę działającą jako nieprzedsiębiorca nie może stanowić wyłącznej podstawy zakwestionowania wydatku jako koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 updop.

Odnosząc się natomiast do umowy o dzieło, która również może stanowić podstawę rozpoznania kosztu, Wnioskodawca pragnie zauważyć, iż umowa ta nie wymaga zachowania żadnej formy dla swej ważności. Tym samym nie musi ona również spełniać wymogów formy pisemnej. Istotne jest to, że zawarcie umowy jest natomiast wysoce uprawdopodobnione już przez sam fakt istnienia skanu pisemnego oświadczenia jednej z jej stron.

Na koniec nadmienić trzeba, iż katalog środków dowodowych zawarty w art. 81 Ordynacji podatkowej nie wyklucza możliwości dowodzenia okoliczności takiej jak poniesienie kosztu i jego tytuł wszelkimi środkami dowodowymi, także takimi, które mają postać obrazu (skanu). Przepis ten przykładowo wskazuje, że dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Art. 180 Ordynacji podatkowej nakazuje natomiast dopuścić jako dowód wszystko, co nie jest sprzeczne z prawem, a może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Nie ma zatem podstaw, aby skany (czy ich wydruki) wyeliminować jako środek wykazujący podstawę poniesienia kosztu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm. dalej „updop”), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

W myśl tego przepisu, podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod tym jednak warunkiem, iż wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

1.  został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),
2.  jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
3.  pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
4.  poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
5.  został właściwie udokumentowany,
6.  nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 updop nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów. Ponoszone koszty należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu.

Zatem, każdy wydatek celowo poniesiony z zamiarem uzyskania przychodu, poza wyraźnie wskazanymi w art. 16 ust. 1 updop, powinien być uznany za koszt uzyskania przychodów. Do tak zdefiniowanych kosztów ustawodawca zalicza zarówno takie wydatki, których poniesienie bezpośrednio przekłada się na uzyskanie konkretnych przychodów, jak i te, których nie można w ten sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako zmierzające do ich osiągnięcia.

Obowiązkiem podatników, jako odnoszących ewentualną korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie, w oparciu o zgromadzone dowody, związku pomiędzy poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodu (w tym zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów), zgodnie z dyspozycją powołanego art. 15 ust. 1 updop. Zaznaczyć należy, iż to organ podatkowy dokonuje analizy zakwalifikowanych przez podatnika do kosztów uzyskania przychodów wydatków, w oparciu o zgromadzony przez tychże podatników materiał dowodowy. Dowody powinny potwierdzać wystąpienie związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy kosztami a przychodami Spółki.

Powołany przepis art. 15 ust. 1 updop, należy interpretować łącznie z art. 9 ust. 1 tej ustawy, na mocy którego podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a – 16m.

Odrębne przepisy, o których mowa w tym artykule zawarte są w ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 152, poz. 1223 ze zm.). Z przepisów tej ustawy wynika, iż podstawą zapisów w księgach rachunkowych – w myśl art. 20 ust. 2 i 3 ustawy o rachunkowości – są dowody księgowe stwierdzające dokonanie operacji gospodarczej, zwane „dowodami źródłowymi”. Księgi rachunkowe powinny być prowadzone rzetelnie, bezbłędnie, sprawdzalnie i bieżąco (art. 24 ust. 1 ustawy o rachunkowości), a transakcje udokumentowane rzetelnymi dowodami księgowymi (art. 22 tej ustawy).

Podstawą zapisów w księgach rachunkowych, zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy o rachunkowości, są dowody księgowe stwierdzające dokonanie operacji gospodarczej, zwane dalej „dowodami źródłowymi”:

1.  zewnętrzne obce - otrzymane od kontrahentów,
2.  zewnętrzne własne - przekazywane w oryginale kontrahentom,
3.  wewnętrzne - dotyczące operacji wewnątrz jednostki.

Zgodnie z art. 20 ust. 3 ustawy o rachunkowości, podstawą zapisów mogą być również sporządzone przez jednostkę dowody księgowe:

1.  zbiorcze - służące do dokonania łącznych zapisów zbioru dowodów źródłowych, które muszą być w dowodzie zbiorczym pojedynczo wymienione;
2.  korygujące poprzednie zapisy;
3.  zastępcze - wystawione do czasu otrzymania zewnętrznego obcego dowodu źródłowego;
4.  rozliczeniowe - ujmujące już dokonane zapisy według nowych kryteriów klasyfikacyjnych.

Art. 21 ust. 1 powyższej ustawy określa, iż dowód księgowy powinien zawierać co najmniej:

1.  określenie rodzaju dowodu i jego numeru identyfikacyjnego,
2.  określenie stron (nazwy, adresy) dokonujących operacji gospodarczej,
3.  opis operacji oraz jej wartość, jeżeli to możliwe, określoną także w jednostkach naturalnych,
4.  datę dokonania operacji, a gdy dowód został sporządzony pod inną datą - także datę sporządzenia dowodu,
5.  podpis wystawcy dowodu oraz osoby, której wydano lub od której przyjęto składniki aktywów,
6.  stwierdzenie sprawdzenia i zakwalifikowania dowodu do ujęcia w księgach rachunkowych przez wskazanie miesiąca oraz sposobu ujęcia dowodu w księgach rachunkowych (dekretacja), podpis osoby odpowiedzialnej za te wskazania.

Przepisy art. 20 i art. 21 ustawy o rachunkowości, ustalają zasady dokumentowania operacji gospodarczych, a w szczególności warunki, jakim powinny odpowiadać dowody księgowe stanowiące podstawę zapisów w księgach rachunkowych. W świetle tych przepisów dowody księgowe powinny być rzetelne, to jest zgodne z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczej, którą dokumentują, kompletne, wolne od błędów rachunkowych, zawierające wymienione wyżej elementy.

Dowód księgowy, który będzie właściwy do wprowadzenia kosztu do ksiąg rachunkowych, będzie również stosownym dokumentem do celów podatkowych, choć niejednokrotnie dokumentem niewystarczającym. Podatnik, uznając określone wydatki za koszty uzyskania przychodu, odnosi ewidentne korzyści, bowiem o te koszty pomniejszona zostaje podstawa opodatkowania. Podejmując decyzję o poniesieniu określonych kosztów, podatnik winien w oparciu o racjonalne i obiektywne przesłanki uzasadnić związek kosztu z przychodem. Na podatniku spoczywa ciężar dowodu w zakresie wykazania związku przyczynowo – skutkowego między poniesionym wydatkiem a uzyskanym przychodem. Dopiero na podstawie dokumentów potwierdzających faktyczne wykonanie świadczenia Spółka ma prawo zaliczenia poniesionego wydatku do kosztów uzyskania przychodów.

Należy zatem rozważyć czy przedmiotowe dokumenty, w których posiadaniu jest Wnioskodawca, spełniają warunki dowodu księgowego, o których mowa w art. 21 ustawy o rachunkowości, a zatem czy mogą być przedmiotem zapisów księgowych oraz czy stanowią dowód będący podstawą do prawidłowego ustalenia kosztów uzyskania przychodów – w trybie art. 9 ust. 1 i art. 15 ust. 1 updop.

Zwrócić przy tym należy uwagę na istotę dowodów wykonania usług w postępowaniu kontrolnym lub podatkowym. Stosownie do art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dowodami w postępowaniu podatkowym, zgodnie z art. 181 ww. ustawy, mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie „w szczególności” wskazuje, iż katalog dowodów jest otwarty. Wskazane jest zatem posiadanie (pod kątem ewentualnego postępowania kontrolnego lub podatkowego) wszelkich dowodów, potwierdzających zaistnienie danego zdarzenia gospodarczego.

Należy zaznaczyć, iż zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie poglądem, dokumenty potwierdzające dokonanie konkretnej transakcji, które nie spełniają wszystkich wymagań określonych w art. 21 ustawy o rachunkowości, nie mogą być automatycznie pominięte jako dowody świadczące o poniesionych kosztach. Dotyczy to w szczególności sytuacji, gdy uchybienia formalne są niewielkie np. brak jest elementów, które mogą być uzupełnione, a fakt dokonania transakcji nie budzi wątpliwości i może być potwierdzony przez kontrahenta.

Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, iż Spółka zakupuje od kontrahentów usługi. Usługi te wykonywane są na podstawie umów o dzieło. Wnioskodawca chciałby akceptować skany rachunków i umów wystawianych i podpisanych własnoręcznie przez kontrahentów. Wszystkie skany byłyby przesyłane Wnioskodawcy drogą elektroniczną. Skany takie Wnioskodawca będzie drukował i przechowywał tak, jak inne dowody stanowiące podstawę rozliczeń podatkowych. W konsekwencji zatem wszystkie dokumenty stanowiące podstawę zarachowania kosztu podatkowego Wnioskodawca posiadałby w formie wydruku skanu. Oprócz tego Wnioskodawca będzie w posiadaniu wydruków z rachunku bankowego, potwierdzających dokonanie wypłaty i innych dokumentów potwierdzających, że umowa został wykonana. Wnioskodawca wskazał ponadto, iż potrafi wykazać związek pomiędzy poniesionym kosztem a wykazanym przychodem.

W świetle powyższego, stwierdzić należy, że o ile posiadane przez Spółkę skany rachunków spełniają wymogi dowodu księgowego zgodnie z przepisami ustawy o rachunkowości, to Spółka będzie uprawniona do zaliczenia poniesionych wydatków, na podstawie art. 15 ust. 1 updop do kosztów uzyskania przychodów.

W odniesieniu do powołanego przez Spółkę orzeczenia sądu administracyjnego stwierdzić należy, że rozstrzygnięcie to zapadło w indywidualnej sprawie i nie wiąże organu wydającego przedmiotową interpretację.

Biorąc pod uwagę powyższe przepisy podatkowe i przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe należy stwierdzić, iż stanowisko Wnioskodawcy jest prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-512 Kraków po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.