Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-2.4012.385.2025.1.BS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-18
Teza: Nieuznanie za podatnika podatku VAT w odniesieniu do
aportu niezabudowanych nieruchomości gruntowych do
spółki komunalnej.
Słowa kluczowe: aport
gmina
nieruchomości-nieruchomość niezabudowana
podatnik
spółki-spółka komunalna
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Organy władzy publicznej
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 6
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 17 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy nieuznania Państwa za podatnika podatku VAT w odniesieniu
    do aportu niezabudowanych nieruchomości gruntowych do spółki komunalnej.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Gmina (...) (dalej zwana „Gminą”), jest czynnym podatnikiem VAT.
    Gmina wykonuje zadania nałożone na nią odrębnymi przepisami prawa, do realizacji
    których została powołana na podstawie Ustawy o samorządzie gminnym oraz wykonuje
    czynności opodatkowane podatkiem VAT w ramach zawartych umów cywilnoprawnych.
    Gmina (...) jest jedynym wspólnikiem spółki komunalnej, tj. A Sp. z o.o. w (...) (dalej zwana
    „A” posiadającym 100% udziałów). A działa na podstawie ustawy o społecznych formach
    rozwoju mieszkalnictwa.
    Podstawowym celem działalności spółki jest wynajem i zarządzanie nieruchomościami
    własnymi lub dzierżawionymi PKD (68.20.Z). Spółka może również m.in:
    · kupować i sprzedawać nieruchomości na własny rachunek PKD (68.10.Z) – własne i
      dzierżawione:
    - budynki mieszkalne w tym domy jednorodzinne,
    - mieszkania,
    - budynki niemieszkalne i lokale użytkowe,
    - grunty,
    · zarządzać nieruchomościami wykonywane za zlecenie PKD (68.32.Z) w tym placami
      targowymi,
    · wykonywać roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i
      niemieszkalnych PKD (41.20.Z) w tym:
    - jednorodzinnych,
    - wielomieszkaniowych włączając wieżowce,

    - wszelkiego typu budynków niemieszkalnych,
    - przebudowę i remont istniejących już budynków mieszkalnych własnych i nie będących
      własnością Towarzystwa,
    - budować budynki mieszkalne wraz z ich eksploatacją na zasadach najmu,
    - sprawować funkcję inwestora zastępczego w zakresie inwestycji mieszkaniowych oraz
      infrastruktury związanej z budownictwem mieszkaniowym,
    - budować budynki wielorodzinne oraz domy jednorodzinne ze środków przyszłych
      właścicieli,
    - budować budowle i urządzenia infrastruktury technicznej związanej z funkcjonowaniem
      zasobu mieszkaniowego.
    Zadania z zakresu budowy budynków mieszkalnych i ich eksploatacja na zasadach najmu
    wykonywane przez A należą do zadań własnych Gminy z zakresu gminnego budownictwa
    mieszkaniowego (art. 7 ust. 1 pkt 7 Ustawy o samorządzie gminnym). Do chwili obecnej
    spółka wybudowała 9 budynków mieszkalnych z mieszkaniami na wynajem.
    30 kwietnia 2025 r. Rada Miasta (...) podjęła uchwalę nr (...) w sprawie wyrażenia zgody na
    wniesienie nieruchomości gruntowych jako wkładu niepieniężnego (aportu) do Spółki A.
    Przedmiotem aportu będą działki stanowiące własność Miasta (...):
    1. Działka o nr ew. 1/1 o powierzchni (...) ha położona w (...) – działka rolna – o wartości
      (...) zł netto.
    2. Działka o nr ew. 2/1 o powierzchni (...) ha położona w (...) – działka rolna – o wartości
      (...) zł netto.
    3. Działka o nr ew. 3 o powierzchni (...) ha położona w (...) – działka, dla której została
      wydana decyzja o warunkach zabudowy w 2019 r. – o wartości (...) zł netto.
    Przedmiotowe działki nie są objęte obowiązującym miejscowym planem
    zagospodarowania przestrzennego oraz nie są objęte miejscowym planem rewitalizacji.
    Na ww. nieruchomościach nie znajdują się budynki, budowle ani ich części w rozumieniu
    Prawa Budowlanego. Przekazanie aportem ww. gruntów do spółki komunalnej odbędzie
    się w zamian za objęcie udziałów. Przekazane działki do Spółki będą przeznaczone na
    zabezpieczenie kredytów inwestycyjnych (2 kredytów) zaciągniętych na budowę budynku
    mieszkalnego (...) z 50 mieszkaniami na wynajem (stawka VAT ZW) i 18 boksami
    garażowymi (stawka VAT 23%) – w chwili obecnej 10 mieszkań i 3 garaże zostało
    sprzedanych. W sytuacji zwolnienia działek spod hipoteki, działki przeznaczone zostaną
    pod budownictwo mieszkaniowe – w chwili obecnej spółka wystąpiła o warunki zabudowy
    dla działek ul. (...). Z tytułu aportu działek Spółka A nie skorzysta z prawa do odliczenia
    podatku VAT z uwagi na ich wykorzystanie do działalności zwolnionej od podatku VAT.

## Pytanie

Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym, polegającym na wniesieniu przez Gminę aportu w
    postaci niezabudowanych nieruchomości gruntowych, zastosowanie znajduje przepis art.
    15 ust. 6 ustawy o VAT, skutkujący uznaniem, że Gmina w tym zakresie nie działa jako
    podatnik VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W opisanym zdarzeniu przyszłym, polegającym na wniesieniu przez Gminę aportu w
    postaci niezabudowanych nieruchomości gruntowych, znajdzie zastosowanie przepis art.
    15 ust. 6 ustawy o VAT, skutkujący uznaniem, że Gmina w tym zakresie nie działa jako
    podatnik VAT.
    Uzasadnienie Państwa stanowiska w sprawie
    Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu VAT podlegają m.in. odpłatna
    dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1

    pkt 1 wskazanej ustawy, przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel. Ponadto, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT,
    podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
    oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na
    cel lub rezultat takiej działalności. Przy czym stosownie do ust. 2 przywołanego artykułu,
    działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także
    działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w
    szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W myśl natomiast
    art. 15 ust. 6 wskazanej ustawy, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej
    oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych
    odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem
    czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Zapis
    cytowanego powyżej art. 15 ust. 6 ustawy o VAT jest odzwierciedleniem art. 13 dyrektywy
    Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od
    wartości dodanej (Dz. Urz. UE.L z 2006 r. Nr 347, str. 1, z późn. zm.), zgodnie z którym
    krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są
    uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami,
    których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty,
    składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami. Jednakże w
    przypadku, gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji, są uważane
    za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby wykluczenie ich z
    kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji.
    Z przedstawionych powyżej przepisów wynika, że kryterium rozróżniającym działanie
    jednostki samorządu terytorialnego w charakterze organu władzy publicznej od działania
    w charakterze podatnika VAT jest to, czy podmiot ten działa jako organ władzy, czy też
    zachowuje się jak przedsiębiorca. Tym samym, jeżeli jednostka samorządu terytorialnego
    realizuje swoje zadania przy wykorzystaniu narzędzi i uprawnień nadanych jej w drodze
    aktów prawnych, nie jest uznawana za podatnika VAT. W przypadku natomiast, gdy dane
    zadanie jest realizowane przez jednostkę samorządu terytorialnego na warunkach i w
    okolicznościach typowych dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą -
    jednostka taka będzie traktowana jako podatnik VAT. W przeciwnym razie dochodziłoby
    bowiem do zakłócenia konkurencji - organ władzy publicznej, wykonujący ten sam rodzaj
    działalności co przedsiębiorca byłby na uprzywilejowanej podatkowo pozycji względem
    innych przedsiębiorców.
    Wniesienie aportu (wkładu niepieniężnego) do spółki prawa handlowego lub cywilnego
    spełnia definicję odpłatnej dostawy towarów, zawartej w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, a
    tym samym w rozumieniu art. 2 pkt 22 tejże ustawy, uznawane jest za sprzedaż, ponieważ
    dostawa ta odbywa się za wynagrodzeniem (wniesienie aportu spełnia przymiot
    odpłatności, istnieje bowiem bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów a
    otrzymanym wynagrodzeniem w formie wyrażonych pieniężnie udziałów), a jej efektem
    jest przeniesienie na inny podmiot prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel.
    W sytuacji zatem, gdy przedmiotem aportu są towary w rozumieniu powołanego wyżej
    przepisu i gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tymi
    towarami jak właściciel, mamy do czynienia z odpłatną dostawą towarów w ujęciu art. 7
    ust. 1 ustawy o VAT, podlegającą opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o
    VAT. Należy podkreślić, że opodatkowanie VAT ma miejsce wówczas, jeżeli spełnione
    zostaną jednocześnie przesłanki o charakterze:
    - przedmiotowym, tj. wystąpi czynność podlegająca opodatkowaniu w oparciu o przepis
      art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT,

    - podmiotowym, tj. gdy czynność podlegająca opodatkowaniu VAT zostanie dokonana
      przez osobę (lub jednostkę organizacyjną) będącą podatnikiem w rozumieniu art. 15
      ust. 1 ustawy o VAT, działającą w takim charakterze.
    Jednym z podstawowych zadań władz publicznych, które zostało zapisane w Konstytucji
    Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (dalej: „Konstytucja RP”), jest
    prowadzenie polityki sprzyjającej zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych obywateli. W
    szczególności ma to się przejawiać w przeciwdziałaniu bezdomności, wspieraniu rozwoju
    budownictwa socjalnego oraz popieraniu działań obywateli zmierzających do uzyskania
    własnego mieszkania (art. 75 ust. 1 Konstytucji RP). Rozwinięciem powołanych przepisów
    Konstytucji RP jest art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o samorządzie gminnym, który stanowi, że
    zaspokojenie zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej w zakresie gminnego
    budownictwa mieszkaniowego należy do zadań własnych gminy. W tym zakresie gmina,
    na zasadach i w wypadkach przewidzianych w ustawie o ochronie praw lokatorów,
    zapewnia lokale socjalne i lokale zamienne, a także zaspokaja potrzeby mieszkaniowe
    gospodarstw domowych o niskich dochodach, np. wypłacając im dodatki mieszkaniowe. W
    ramach obowiązku zaspokajania potrzeb mieszkaniowych na gminie ciąży także
    obowiązek utrzymania substancji mieszkaniowej w należytym stanie. Zgodnie z art. 9 ust.
    3 ustawy o samorządzie gminnym, formy prowadzenia gospodarki gminnej, w tym
    wykonywania przez gminę zadań o charakterze użyteczności publicznej określa ustawa z
    dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 2021 r. poz. 679, z późn. zm.;
    dalej: „ustawa o gospodarce komunalnej”). Ustawa o gospodarce komunalnej przewiduje,
    że gmina może prowadzić gospodarkę komunalną w formie samorządowego zakładu
    budżetowego lub spółek prawa handlowego (art. 2 ustawy o gospodarce komunalnej),
    może tworzyć spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółki akcyjne, a także
    przystępować do takich spółek (art. 9 ust. 1 ustawy o gospodarce komunalnej). Na
    podstawie aktów prawa miejscowego, Gmina i w celu realizacji jej zadań ma zamiar wnieść
    wkład niepieniężny w postaci Nieruchomości. Tym samym Gmina, jako udziałowiec Spółki,
    ma realny wpływ na realizację – za jej pośrednictwem – zadań z zakresu komunalnego
    budownictwa mieszkaniowego, nałożonych na Gminę na podstawie ustawy o samorządzie
    gminnym. W związku z powyższym, w ocenie Gminy, Spółka nie powinna być postrzegana
    jako zupełnie odrębny podmiot zewnętrzny, lecz przeciwnie – działalność Spółki można
    uznać za formę bezpośredniego działania Gminy w sferze gospodarki komunalnej. Należy
    także podkreślić, że Spółka prowadzi działalność w zakresie gminnego budownictwa
    mieszkaniowego (jednocześnie realizując zadania własne Gminy) na podstawie
    powołującego ją do życia aktu notarialnego, podpisanego m.in. przez Gminę, a nie na
    podstawie umowy o powierzeniu wykonania zadań. Kwestię tę zasygnalizował między
    innymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 21 marca 2024 r., sygn. I
    SA/Po 821/23: „Należy odróżnić sytuację, w której spółka stanowi formę wykonania
    zadania przez jednostkę samorządu terytorialnego, od sytuacji, w której spółka jest formą
    współpracy z podmiotem zewnętrznym, prowadzącej do przekazania temu podmiotowi
    wykonania zadania własnego. W ocenie Sądu, spółka kontrolowana przez konkretną
    jednostkę samorządu terytorialnego może być uznana za formę bezpośredniego jej
    działania w sferze gospodarki komunalnej. W orzecznictwie zwraca się uwagę na
    szczególną pozycję w gospodarce komunalnej spółek traktowanych jako jednostki
    organizacyjne gminy. Wskazuje się przy tym, że spółka jest taką jednostką, jeżeli występuje
    odpowiednia więź między gminą i spółką, przy czym brak ustalonych jednoznacznych
    kryteriów do określenia tej więzi. Tym też tłumaczy się brak wymogu zawarcia przez gminę
    umowy z taką spółką w celu zlecenia wykonania zadań. Spółka jest wówczas jednostką
    organizacyjną gminy, działając jako jej jednostka wewnętrzna, i nie przynależy do
    podmiotów zewnętrznych, z którymi trzeba wchodzić w stosunki umowne na podstawie
    art. 3 u.g.k. Orzeczenia zawierające tezę o braku konieczności zawierania umów w takich
    przypadkach opierają się na twierdzeniu, że umowa cywilnoprawna jest potrzebna przy
    zlecaniu zadań użyteczności publicznej podmiotom zewnętrznym wobec jednostki
    samorządowej, a więc niepodporządkowanym jej organizacyjnie. Wynika z tego

    jednocześnie, że jednostką organizacyjną gminy w tym rozumieniu jest, obok
    samorządowego zakładu budżetowego, również spółka prawa handlowego”. Biorąc pod
    uwagę powyższe, zdaniem Gminy, w ramach transakcji wniesienia aportu do Spółki nie
    działa ona w charakterze przedsiębiorcy, lecz w charakterze publicznoprawnym.
    Wniesienie aportu do Spółki nie ma na celu jej dokapitalizowania, lecz związane jest z
    realizacją zadania własnego. Zasadnicza odmienność między gospodarką komunalną a
    działalnością gospodarczą polega głównie na tym, że gospodarka komunalna nie ma celu
    zarobkowego. Musi się ona mieścić w ramach działalności komunalnej, a jej
    obligatoryjnym celem pozostaje wykonywanie zadań własnych gminy, a w tym
    zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty (zadań użyteczności publicznej). W tym
    kontekście należy wskazać, że Społeczne Inicjatywy Mieszkaniowe (SIM) – w tym także
    Spółka – to spółki non-profit (https://www.gov.pl/web/rozwoj-technologia/spoleczna-
    inicjatywamieszkaniowa), których zasady funkcjonowania reguluje ustawa o SIM, a ich
    działalność wpisuje się w ramy zadań własnych gminy z zakresu gminnego budownictwa
    mieszkaniowego. Powyżej prezentowane stanowisko znajduje również odzwierciedlenie w
    aktualnej linii orzeczniczej. Wskazać należy w tym miejscu na wyrok WSA w Szczecinie z 5
    października 2022 r., sygn. I SA/Sz 375/22, w którym WSA uznał, że: „należy uznać za
    uzasadnione stanowisko Gminy, że za pośrednictwem... – wykonuje ona swoje zadania
    własne (...). Skoro zatem Gmina za pośrednictwem... wykonuje zadania własne w postaci
    gminnego budownictwa mieszkaniowego to nie może być uznana za podatnika podatku
    od towarów i usług zgodnie z art. 15 ust. 6 u.p.t.u. (...) Wniesienie aportu do spółki nie
    miało na celu jej dokapitalizowanie, lecz związane było z realizacją zadania własnego z art.
    7 ust. 1 pkt 7 u.s.g.”. Tożsame stanowisko przedstawił również WSA w Gdańsku w wyroku z
    22 listopada 2023 r., sygn. I SA/Gd 682/23: „Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie w świetle
    przedstawionego stanu faktycznego należy uznać za uzasadnione stanowisko Gminy, że
    za pośrednictwem... – wykonuje ona swoje zadania własne w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 7
    u.s.g., art. 9 ust. 1 i 3 u.s.g. i art. 2 u.g.k. Skoro zatem Gmina za pośrednictwem... wykonuje
    zadania własne w postaci gminnego budownictwa mieszkaniowego to nie może być
    uznana za podatnika podatku od towarów i usług zgodnie z art. 15 ust. 6 u.p.t.u.”. W
    konsekwencji, Gmina dokonując opisanego aportu Nieruchomości na rzecz Spółki nie
    będzie dla tej transakcji występowała jako podatnik VAT, gdyż w tym przypadku realizuje
    swoje zadania własne (bez nastawienia na zysk), wspierające budownictwo mieszkaniowe
    realizowane w celu wykonania obowiązków konstytucyjnych i ustawowych organu władzy
    publicznej. Ponadto, wnosząc aport Nieruchomości do Spółki, Gmina nie wykonuje
    czynności charakterystycznej dla obrotu gospodarczego i dostępnej wszystkim
    podmiotom. W konsekwencji błędnym byłoby uznanie, że ww. transakcja prowadzi do
    zakłóceń konkurencji.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W ujęciu tego przepisu, pojęcie „dostawa towarów” obejmuje wszelkie czynności, w
    ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel,
    np.: sprzedaż, zamianę, darowiznę, przeniesienie własności w formie wkładu
    niepieniężnego, czyli aportu.
    Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zatem, zgodnie z powołanymi przepisami, nieruchomości w tym grunty, spełniają definicję
    towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność
    odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.
    Jak stanowi art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Aport to wkład na utworzenie lub powiększenie majątku spółki, który daje prawo do
    udziału w jej zyskach. Przedmiotem aportu mogą być pieniądze (aporty pieniężne), rzeczy
    lub prawa (aporty rzeczowe) oraz umiejętności, kompetencje techniczne czy zawodowe.
    W związku z wniesieniem wkładu do spółki realizują się dwa rodzaje świadczeń
    ekonomicznych:
    · wnoszący wkład (aport) przenosi na spółkę, do której dokonuje wkładu, prawo do
      rozporządzania określonymi składnikami majątku,
    · w zamian za aport wnoszący otrzymuje pewne uprawnienia (udziały) mające określoną
      wartość.
    Taka transakcja bez wątpienia ma charakter odpłatny. Odpłatność może przybierać różne
    formy – nie jest konieczne, aby została ustalona lub dokonana w pieniądzu. Odpłatnością
    jest więc także np. otrzymanie udziałów spółki, w związku z którym wnoszący aport
    uzyskuje pewną wymierną korzyść.
    Wniesienie aportu do spółki prawa handlowego lub cywilnego – w zależności od tego co
    jest jego przedmiotem – spełnia definicję odpłatnej dostawy towarów lub odpłatnego
    świadczenia usług. Tym samym, w rozumieniu art. 2 pkt 22 ustawy, uznawane jest za
    sprzedaż, ponieważ odbywa się za wynagrodzeniem: istnieje bowiem bezpośredni związek
    pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem w
    formie wyrażonych pieniężnie udziałów.
    W sytuacji zatem, gdy przedmiotem aportu są towary w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy i
    gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tymi towarami jak
    właściciel, mamy do czynienia z odpłatną dostawą towarów w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy.
    Nie każdą jednak czynność stanowiącą dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ust. 1
    ustawy, można uznać za czynność opodatkowaną. Aby dana czynność była opodatkowana
    podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podmiot, który w ramach tej
    czynności jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
      podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według art. 15 ust. 2 ustawy:

      działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Z cyt. wyżej art. 15 ust. 6 ustawy wynika, że wyłączenie przewidziane w tym przepisie
    dotyczy wyłącznie organów władzy publicznej oraz odnosi się tylko do tych czynności,
    które związane są z realizacją zadań nałożonych na te podmioty przepisami prawa, do
    realizacji których zostały one powołane.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od 1 stycznia 2007 r.
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L. Nr 347 z 11 grudnia 2006 s. 1 ze zm.),
    zgodnie z którym:
      Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami.
      Jednakże w przypadku, gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich
      transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
      gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
      konkurencji.
      W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników
      w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych
      działań sprawia, że mogą być one pominięte.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są
    podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które
    mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów
    cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki czynności w
    sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i
    ruchomości), wynajmu, dzierżawy itp., umów prawa cywilnego (nazwanych i
    nienazwanych). Tylko w tym zakresie ich czynności mają bowiem charakter działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Dokonując wykładni powołanego wyżej przepisu art. 15 ust. 6 ustawy, należy rozgraniczyć
    sferę imperium, która jest wyłączona z opodatkowania podatkiem od towarów i usług od
    sfery dominium, w której stosownie do wskazanych wyżej przepisów, organy powinny być
    traktowane jak podatnicy tego podatku. Podatnikiem podatku od towarów i usług jest
    więc również organ władzy publicznej, jeżeli w stosunku do określonej czynności lub
    transakcji zachowuje się jak podmiot gospodarczy. Z tego właśnie względu, ustawodawca
    uznał w art. 15 ust. 6 ustawy, że organy nie są podatnikami w zakresie realizowanych
    zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one
    powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie umów
    cywilnoprawnych. Powyższy przepis nie jest samodzielną podstawą do określenia, kiedy
    organ władzy publicznej jest podatnikiem VAT. Nie można go bowiem interpretować w
    oderwaniu od wynikającej z art. 15 ust. 1 ustawy definicji podatnika jako podmiotu

    wykonującego działalność gospodarczą w rozumieniu ust. 2 tego artykułu, przy czym
    działalność ta musi być wykonywana samodzielnie – we własnym imieniu i na własny
    rachunek. Jak wynika z powyższego, wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii
    podatnika ma charakter wyłącznie podmiotowo-przedmiotowy.
    W świetle wskazanych unormowań, jednostki samorządu terytorialnego, na gruncie
    podatku od towarów i usług występować mogą w dwoistym charakterze:
    · podmiotów niebędących podatnikami, gdy realizują zadania nałożone na nie odrębnymi
      przepisami prawa oraz
    · podatników podatku od towarów i usług, gdy wykonują czynności na podstawie umów
      cywilnoprawnych.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm.):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym,
      niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Katalog zadań własnych gminy został określony w art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie
    gminnym.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 i 7 ustawy o samorządzie gminnym:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności zadania własne obejmują sprawy ładu przestrzennego, gospodarki
      nieruchomościami, ochrony środowiska i przyrody oraz gospodarki wodnej,
      gminnego budownictwa mieszkaniowego.
    W świetle art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.):
      Do gminnego zasobu nieruchomości należą nieruchomości, które stanowią
      przedmiot własności gminy i nie zostały oddane w użytkowanie wieczyste, oraz
      nieruchomości będące przedmiotem użytkowania wieczystego gminy.
    Jak stanowi art. 13 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami,
      Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z ustaw, nieruchomości mogą być
      przedmiotem obrotu. W szczególności nieruchomości mogą być przedmiotem
      sprzedaży, zamiany i zrzeczenia się, oddania w użytkowanie wieczyste, w najem lub
      dzierżawę, użyczenia, oddania w trwały zarząd, a także mogą być obciążane
      ograniczonymi prawami rzeczowymi, wnoszone jako wkłady niepieniężne (aporty) do
      spółek, przekazywane jako wyposażenie tworzonych przedsiębiorstw państwowych
      oraz jako majątek tworzonych fundacji.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo podatnikiem podatku od towarów i usług,
    zarejestrowanym jako podatnik czynny. Realizują Państwo zadania własne, określone
    przede wszystkim w art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. M.in. są to sprawy ładu
    przestrzennego, gospodarki nieruchomościami, ochrony środowiska i przyrody oraz
    gospodarki wodnej, oraz gminnego budownictwa mieszkaniowego. Zadania z zakresu
    budowy budynków mieszkalnych i ich eksploatacja na zasadach najmu są wykonywane

    przez spółkę komunalną, w której posiadają Państwo 100% udziałów. Rada Miasta (...)
    uchwałą nr (...) wyraziła zgodę na wniesienie wkładu niepieniężnego (aportu) na rzecz
    Spółki A, w postaci nieruchomości gruntowych, stanowiących własność Miasta.
    Przekazanie aportem ww. gruntów do Spółki A odbędzie się w zamian za objęcie udziałów.
    Przekazane działki Spółka A przeznaczy na zabezpieczenie kredytów inwestycyjnych
    zaciągniętych na budowę budynku mieszkalnego z 50 mieszkaniami na wynajem i 18
    boksami garażowymi. W sytuacji zwolnienia działek spod hipoteki działki przeznaczone
    zostaną pod budownictwo mieszkaniowe. Z tytułu aportu działek Spółka A nie skorzysta z
    prawa do odliczenia podatku VAT z uwagi na ich wykorzystanie do działalności zwolnionej
    od podatku VAT.
    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii nieuznania Państwa za podatnika podatku VAT w
    odniesieniu do aportu w postaci niezabudowanych nieruchomości gruntowych do spółki
    komunalnej.
    W tym miejscu należy wskazać, że pojęcie podatnika obejmuje swym zakresem podmioty,
    które dokonują czynności podlegającej opodatkowaniu. Ustawodawca określił wskazane
    pojęcie szeroko. Działalność gospodarcza ma miejsce również wówczas, gdy nie przyniosła
    ona żadnych widocznych efektów (bez względu na cel i rezultat takiej działalności).
    Charakterystyka ta pozwala na uznanie, że pojęcie podatnika na gruncie podatku od
    towarów i usług ma wymiar autonomiczny i niezależny od uregulowań innych aktów
    normatywnych regulujących stosunki prawnopodatkowe.
    Ustawa definiuje więc podatnika jako każdy podmiot, niezależnie od jego formy
    organizacyjno-prawnej, który samodzielnie prowadzi działalność gospodarczą, bez
    względu na cel oraz rezultat takiej działalności. W szczególności działalność gospodarcza
    nie musi być prowadzona w celu osiągnięcia zysku.
    Warto w niniejszej sprawie przywołać wyrok NSA w Warszawie z 8 czerwca 2022 r., sygn.
    akt I FSK 674/21, w którym Sąd wskazał:
      Przydatne dla rozpoznawanej sprawy jest zwłaszcza stanowisko przyjęte w wyrokach
      Trybunału Sprawiedliwości z 29 października 2015 r. w sprawie C-174/14 (ECLI:EU:C:
      2015:733) oraz z 22 lutego 2018 r. w sprawie C-182/17 (ECLI:EU:C:2018:91.), bowiem
      okoliczności faktyczne spraw rozstrzyganych przez Trybunał Sprawiedliwości
      wykazują istotne analogie ze sporem występującym w rozpoznawanej sprawie. W
      ostatnim z wymienionych wyroków, tj. wyroku z 22 lutego 2018 r. w sprawie C-182
      /17, Trybunał wyjaśnił, że działalność polegająca na wykonywaniu przez spółkę
      należąca w 100% do gminy niektórych zadań publicznych, zgodnie z umową zawartą
      między nią samą a gminą nie jest objęta zasadą nieopodatkowania podatkiem od
      wartości dodanej przewidzianą w art. 13 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE wówczas, gdy
      działalność ta stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy
      2006/112/WE. Podkreślił zarazem, że „(...) z zastrzeżeniem sprawdzenia przez sąd
      odsyłający istotnych okoliczności faktycznych, działalność taka jak będąca
      przedmiotem postępowania głównego, polegająca na wykonywaniu przez spółkę
      niektórych zadań publicznych zgodnie z umową zawartą między nią samą a gminą (w
      rozpatrywanej obecnie sprawie – Województwem) stanowi odpłatne świadczenie
      usług, podlegające opodatkowaniu VAT na mocy tego przepisu” (pkt 42). Trybunał
      potwierdził swoje wcześniejsze stanowisko, że nawet w sytuacji, w której zakres
      autonomii spółki jest ograniczony w ten sposób, że kapitał spółki należy w 100% do
      gminy (w rozpatrywanej obecnie sprawie – do Województwa) nie stanowi
      okoliczności przesądzającej dla uznania, iż podmiot taki należy uznać za wykonujący
      działalność, jako „organ władzy publicznej” dla potrzeb VAT. Jak bowiem wskazał
      Trybunał, pomimo tej okoliczności inne cechy więzi łączącej spółkę z organem władzy
      publicznej (gminą) mogą przemawiać za uznaniem, że faktycznie nie pozostaje ona w
      organicznym związku z tym podmiotem, gdyż nie jest wystarczająco wkomponowana
      w ramy organizacji administracji publicznej”.

    Podobne wnioski wynikają z wyroku z 26 maja 2021 r. (sygn. akt I FSK 1803/18), w którym
    NSA w Warszawie odwołał się do orzecznictwa TSUE i wskazał:
      Jako że [...] została bowiem utworzona przez gminę [...] w formie spółki z ograniczoną
      odpowiedzialnością o celu niezarobkowym, spółka ta jest przede wszystkim osobą
      prawną prawa prywatnego posiadającą, według przepisów, którym podlega, pewną
      autonomię w stosunku do wspomnianej gminy w zakresie funkcjonowania i
      bieżącego własnego zarządzania. Chociaż zakres autonomii [...] jest oczywiście
      ograniczony ze względu na fakt, iż kapitał spółki, w którym osoby prywatne nie mogą
      objąć udziałów, jest w 100% własnością gminy [...] inne czynniki mogą wskazywać na
      to, że owa gmina nie jest w stanie wywierać decydującego wpływu na działalność [...]”.
    Ocena charakteru wykonywanych przez gminę czynności za pośrednictwem spółki prawa
    handlowego była również przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. W
    wyroku z 5 czerwca 2019 r., sygn. akt I FSK 659/18, NSA wskazał:
      [...] utworzenie przez gminę spółki kapitałowej w celu wykonywania zadań własnych
      jest jedną z zasadniczych form wykonywania zadań w obszarze użyteczności
      publicznej. Decyzja o powierzeniu takiej spółce wykonywania zadań publicznych
      przyjmuje postać uchwały organu gminy, a także dokonywa się w akcie
      założycielskim spółki (akcie założycielskim spółki z o.o.). Według art. 4 ust. 1 pkt 1 u.
      g. k., jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organy stanowiące jednostek
      samorządu terytorialnego postanawiają o wyborze sposobu prowadzenia i form
      gospodarki komunalnej. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że tylko wtedy, gdy
      mamy do czynienia z podmiotem od gminy niezależnym organizacyjnie i
      gospodarczo jego zaangażowanie w wykonywanie gminnych zdań użyteczności
      publicznej odbywa się na zasadach ogólnych, a więc z wykorzystaniem umowy. W
      przypadku powołania do życia spółki kapitałowej w celu realizacji określonych zadań
      własnych gminy (art. 9 ust. 1 u. s. g.), uchwała powierzająca takiej spółce
      wykonywanie zadań własnych gminy stanowi podstawę zlecenia spółce wykonywania
      tych zadań (wyrok NSA z 3 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2590/15). Z powyższego
      wynika, że jakkolwiek w niniejszej sprawie brak było podstaw do powierzenia
      wykonywania zadań w drodze umowy cywilnoprawnej, to zgodzić się trzeba z
      organem, że relacja zobowiązaniowa to nie tylko stosunek powstały na kanwie
      umowy cywilnoprawnej, ale także innego rodzaju porozumień, czy też podjętych
      uchwał, które powodują powstanie relacji zobowiązującej strony do wzajemnego
      określonego zachowania.
    W opisanej sytuacji, w przypadku transakcji wniesienia aportu do spółki komunalnej,
    wyczerpane zostaną przesłanki do uznania tej czynności za podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług w świetle art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy w związku z art. 7 ust. 1
    ustawy – wniesienie niezabudowanych nieruchomości gruntowych do spółki komunalnej,
    w zamian za udziały w tej spółce, będzie niewątpliwie czynnością cywilnoprawną (nie zaś
    publicznoprawną).
    Jak wskazano wyżej, gmina – w zakresie czynności wykonywanych na podstawie umów
    cywilnoprawnych, tj. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości),
    wynajmu, dzierżawy, itp., umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych) – jako
    osoba prawna będzie podlegała obowiązkowi podatkowemu na zasadach ogólnych. W
    tym zakresie bowiem, wykonywane przez gminę czynności będą miały charakter
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Jednocześnie należy wskazać, że czynność wykonywana przez Państwa, opisana we
    wniosku, nie będzie podlegała wyłączeniu z opodatkowania na podstawie art. 15 ust. 6
    ustawy. Organy władzy publicznej nie będą uznawane za podatników w zakresie
    czynności, które mieszczą się w ramach zadań, dla realizacji których zostały one powołane,
    dodatkowo pod warunkiem, że czynności te nie będą wykonywane na podstawie
    zawartych umów cywilnoprawnych. W przypadku aportu w postaci niezabudowanych

    nieruchomości gruntowych do spółki komunalnej, w zamian za udziały w tej spółce nie
    będą realizowane zadania, dla realizacji których organy te zostały powołane. Państwa
    działania będą w tym przypadku tożsame z działaniami każdego innego podmiotu
    dokonującego dostawy towaru.
    Mając zatem na uwadze opis sprawy oraz powołane przepisy należy stwierdzić, że
    wniesienie przez Państwa aportem w postaci niezabudowanych nieruchomości
    gruntowych do spółki komunalnej, w zamian za udziały w tej spółce, będzie stanowiło
    czynność podlegającą opodatkowaniu VAT, a Państwo wystąpią w tym przypadku w roli
    podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy.
    Podsumowując, stwierdzam, że w opisanym zdarzeniu przyszłym, polegającym na
    wniesieniu aportu w postaci niezabudowanych nieruchomości gruntowych do Spółki A,
    nie znajdzie zastosowania przepis art. 15 ust. 6 ustawy, a Państwo będą działali w
    przedstawionym zakresie jako podatnik w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy.
    Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku zdarzeniem przyszłym, Państwo
    ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego
    przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Natomiast odnosząc się do powołanych przez Państwa we wniosku wyroków sądów
    administracyjnych wyjaśniam, że wskazane wyroki zostały potraktowane jako element
    Państwa argumentacji, są to jednak rozstrzygnięcia odnoszące się do indywidualnych
    spraw i co do zasady wiążą one stronę postępowania w konkretnej, indywidualnej
    sprawie, nie rozciągając swojego oddziaływania na inne, choćby podobne lub zbieżne
    sprawy. Zatem wskazane we wniosku wyroki sądu nie mają wpływu na podjęte w
    niniejszej interpretacji rozstrzygnięcie.
    Zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej:
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w
      jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego
      (interpretację indywidualną).
    W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    Państwa wniosku (pytania). Inne kwestie przedstawione w opisie zdarzenia przyszłego,
    bądź we własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być, zgodnie z
    art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, rozpatrzone.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).

      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.