Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.44.2025.1.AW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-19
Teza: Strata wynikająca z likwidacji nie w pełni zamortyzowanych środków trwałych w wysokości niezamortyzowanej wartości budynków i budowli podlegających likwidacji będzie stanowić koszt uzyskania przychodów w momencie likwidacji ŚT. Koszty fizycznej likwidacji budynków i budowli będą stanowić koszt wytworzenia nowego środka trwałego, a tym samym zwiększą jego wartość początkową. Wydatki te będą zaliczane do kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne nowo powstałego środka trwałego.
Słowa kluczowe: amortyzacja; amortyzacja-odpisy amortyzacyjne; budynek-rozbiórka budynku; koszt-koszty uzyskania przychodów; strata; wartość-wartość początkowa-wartość początkowa środka trwałego; środek-środek trwały-likwidacja środka trwałego
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-Wartość początkowa środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych; Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Wydatki niestanowiące kosztów uzyskania przychodów-Wydatki dotyczące środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych-Likwidacja nie w pełni umorzonych środków trwałych
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15-ust. 1; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 6; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16g-ust. 4

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 27 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Sp. z o.o. (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) prowadzi działalność, której głównym
    przedmiotem jest produkcja artykułów w zakresie (...). Siedziba i miejsce zarządu Spółki
    znajdują się na terytorium Polski, a działalność podlega opodatkowaniu na podstawie
    ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z
    2023 r. poz. 2805 ze zm.; dalej: „ustawa o CIT”). Rokiem podatkowym Spółki jest rok
    kalendarzowy. Wnioskodawca jest zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym i nie
    korzysta ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 ustawy o VAT.
    Spółka specjalizuje się w produkcji (...). Spółka wytwarza dwa rodzaje produktów, tj.: (...).
    W 2017 r. Spółka nabyła na własność działkę nr (...) o powierzchni (...) ha położoną we wsi
    (...) gmina (...), dla której Sąd Rejonowy w (...) (...) wydział Ksiąg Wieczystych w (...) prowadzi
    księgę wieczystą o numerach (...).
    Zgodnie z uchwałą nr 1 nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników Spółki z dnia (...) 2017
    r. grunt został zakupiony w celu wybudowania na nim budynku biurowo-produkcyjnego.
    Uchwała dotycząca zakupu gruntu została podjęta jednomyślnie w głosowaniu jawnym.
    Rozpoczęcie nowej inwestycji planowane jest w okresie do 5 lat od dnia złożenia wniosku.
    Nowa inwestycja będzie służyła do prowadzenia działalności produkcyjnej i magazynowej
    sklasyfikowanej według nomenklatury Polskiej Klasyfikacji Działalności PKD jako: (...)
    Działalność ta jest zgodna z podstawowym przedmiotem działalności Wnioskodawcy i
    ujawnionymi w KRS kodami PKD Spółki.
    Na nabytej przez Wnioskodawcę działce znajdowały się budynki i budowle (dalej:
    „Budynki” lub „ŚT”). Spółka w 2017 r. wprowadziła budynki oraz budowle do ewidencji
    środków trwałych i rozpoczęła ich amortyzację.
    W okresie od (...) do (...) Wnioskodawca wynajmował ŚT podmiotowi trzeciemu, pobierając
    z tego tytułu czynsz najmu. W tym czasie trwał proces przygotowywania nowej inwestycji.

    Wnioskodawca m.in. sporządził projekt inwestycji, uzyskał pozwolenia administracyjne na
    likwidację (wyburzenie) znajdujących się na działce ŚT oraz podpisał umowę na wykonanie
    prac rozbiórkowych.
    Spółka podjęła decyzję o przeznaczeniu budynków i budowli do rozbiórki. Wyburzenie
    (likwidacja) ŚT nastąpiło w dniach od (...) 2024 r. do (...) 2024 r. Likwidacja istniejących ŚT
    była niezbędna do rozpoczęcia nowej inwestycji. ŚT na dzień likwidacji nie zostały w pełni
    zamortyzowane.
    Spółka powzięła wątpliwości w zakresie interpretacji przepisów ustawy o CIT, w
    szczególności art. 15 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 pkt 6. Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą
    tego, czy strata wynikająca z likwidacji nie w pełni zamortyzowanych ŚT może stanowić
    koszt uzyskania przychodu, czy też jest wyłączona z kosztów uzyskania przychodów na
    podstawie art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT. Dodatkowo Spółka powzięła wątpliwość, czy
    zgodnie z art. 16g ust. 4 ustawy o CIT koszty rozbiórki powinny zwiększać koszt
    wytworzenia nowego środka trwałego, czy też mogą stanowić koszt uzyskania przychodu
    w momencie likwidacji ŚT.
    Pytania
    1. Czy strata wynikająca z likwidacji nie w pełni zamortyzowanych środków trwałych w
      wysokości niezamortyzowanej wartości budynków i budowli podlegających likwidacji
      będzie stanowić koszt uzyskania przychodów w momencie likwidacji środka trwałego?
    2. Czy koszty likwidacji budynków i budowli, tj. koszty wyburzenia, rozbiórki oraz
      demontażu zwiększają koszt wytworzenia nowo budowanego środka trwałego,
      zwiększając jego wartość początkową zgodnie z art. 16g ust. 4 ustawy o CIT ?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1. Strata wynikająca z likwidacji nie w pełni zamortyzowanych środków trwałych w
      wysokości niezamortyzowanej wartości budynków i budowli podlegających likwidacji
      będzie stanowić koszt uzyskania przychodów w momencie likwidacji ŚT zgodnie z art.
      15 ust. 1 ustawy o CIT i nie będzie wyłączona z kosztów uzyskania przychodów na
      podstawie art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT.
    2. Koszty fizycznej likwidacji budynków i budowli będą stanowić koszt wytworzenia
      nowego środka trwałego, a tym samym zwiększą jego wartość początkową. Wydatki te
      będą zaliczane do kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne
      nowo powstałego środka trwałego.
    Poniżej Wnioskodawca przedstawił argumentację dotyczącą zajętego stanowiska.
    Ad 1.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.
    1 (...).
    Konstrukcja tego przepisu daje podatnikowi możliwość odliczenia dla celów podatkowych
    wszelkich kosztów (niewymienionych w art. 16 ww. ustawy) pod warunkiem, że wykaże
    istnienie związku przyczynowego pomiędzy ich poniesieniem a powstaniem,
    zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu.
    Dotyczy to zarówno takich wydatków, które bezpośrednio przekładają się na uzyskanie
    konkretnych przychodów, jak i tych, których nie można w taki sposób przypisać do
    określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione, jako zmierzające do ich
    osiągnięcia.

    Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów
    strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli
    środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności.
    Ograniczenie zawarte w art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT, dotyczy wyłącznie środków
    trwałych zlikwidowanych, których utrata przydatności gospodarczej była skutkiem zmiany
    rodzaju działalności. Kosztem uzyskania przychodów, co do zasady, będzie zatem strata
    powstała w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te
    zostały zlikwidowane z przyczyn innych aniżeli wskazane w treści ww. przepisu, tj. nie były
    zdeterminowane zmianą rodzaju działalności gospodarczej, a co za tym idzie utratą przez
    likwidowany środek trwały jego przydatności gospodarczej.
    Powyższą wykładnię art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT potwierdza NSA w wyroku z dnia 20
    lutego 2018 r. sygn. II FSK 432/16 wskazując: „Art. 16 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p. daje możliwość
    zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku likwidacji nie w
    pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli utrata przydatności gospodarczej nie nastąpiła
    w wyniku zmiany rodzaju działalności”.
    W przedstawionym stanie faktycznym zdaniem Wnioskodawcy, likwidacja ŚT nie nastąpiła
    na skutek zmiany rodzaju działalności gospodarczej. W sytuacji Wnioskodawcy ŚT
    generowały dla Spółki przychody z najmu, jednak podstawowym celem Wnioskodawcy
    była realizacja nowej inwestycji budowlanej. Spółka od momentu nabycia zakładała, że ŚT
    muszą zostać wyburzone, aby nowa inwestycja mogła powstać.
    Jednocześnie, Spółka prowadzi działalność w sposób elastyczny dostosowując decyzje do
    aktualnych warunków biznesowych. Ponieważ względy biznesowe spowodowały
    odroczenie w czasie docelowych planów budowlanych dotyczących nowej inwestycji,
    Spółka podjęła ekonomicznie racjonalną decyzję o używaniu istniejących budynków i
    budowli do generowania przychodów. Nieracjonalne gospodarczo byłoby bowiem
    zamknięcie lub wyburzenie istniejących budynków i budowli od razu wiedząc, że docelowa
    inwestycja budowlana ulegnie opóźnieniu. W efekcie, podjęcie przez Spółkę decyzji o
    wyburzeniu (likwidacji) środków trwałych stanowiło realizację pierwotnych planów
    gospodarczych Spółki, które wykazują wyraźny związek z przyszłymi przychodami Spółki.
    Planowana przez Wnioskodawcę nowa inwestycja będzie prowadzić do zwiększenia
    przychodów Spółki. Zatem strata jaka zostanie poniesiona przez Spółkę w wyniku
    wyburzenia (likwidacji) środków trwałych będzie kosztem uzyskania przychodu w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Spółka podkreśla, że nowa fabryka będzie
    produkować wyroby o tym samym charakterze i rodzaju co dotychczasowe produkty
    wytwarzane przez Spółkę. Celem inwestycji jest wyłącznie zwiększenie zdolności
    produkcyjnych Wnioskodawcy. Likwidacja ŚT nie nastąpi więc w związku ze zmianą
    rodzaju dotychczas prowadzonej działalności.
    Ograniczenie zawarte w art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT, dotyczy wyłącznie środków
    trwałych zlikwidowanych, których utrata przydatności gospodarczej była skutkiem zmiany
    rodzaju działalności. Tym samym wyłączenie z art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT nie znajdzie
    zastosowania w przedstawionym przez Wnioskodawcę stanie faktycznym.
    Powyższe stanowisko Spółki znajduje potwierdzenie w licznych interpretacjach
    indywidualnych, m.in. w interpretacji indywidualnej z dnia 1 lipca 2024 r., sygn. 0111-
    KDIB1-1.4010.256.2024.1.SH, w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził,
    że: „Ograniczenie zawarte w art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT, dotyczy wyłącznie środków
    trwałych zlikwidowanych, których utrata przydatności gospodarczej była skutkiem zmiany
    rodzaju działalności. Kosztem uzyskania przychodów, co do zasady, będzie zatem strata
    powstała w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te
    zostały zlikwidowane z przyczyn innych aniżeli wskazane w treści ww. przepisu, tj. nie były
    zdeterminowane zmianą rodzaju działalności gospodarczej, a co za tym idzie utratą przez
    likwidowany środek trwały jego przydatności gospodarczej. (...) W przedstawionym

    zdarzeniu przyszłym Spółka powinna zaliczyć stratę powstałą w związku z likwidacją nie w
    pełni umorzonych środków trwałych jednorazowo do kosztów uzyskania przychodów w
    wysokości niezamortyzowanej wartości tych budynków. Tym samym, nieumorzona
    wartość likwidowanego środka trwałego obciąży bieżące koszty operacyjne Spółki i tym
    samym pomniejszy podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych
    i nie wpłynie na zwiększenie wartości początkowej nowo wytworzonego w tym miejscu
    środka trwałego, a tym samym nie będzie stanowiła kosztu uzyskania przychodu poprzez
    dokonywane odpisy amortyzacyjne”.
    Podobne stanowisko zaprezentowano w interpretacji z dnia 26 lipca 2023 r., sygn. 0114-
    KDIP2-1. 4010.301.2023.1.JF, gdzie wskazano, że „(...) należy zgodzić się ze stanowiskiem
    Spółki, że niezamortyzowana wartość zlikwidowanego środka trwałego w postaci Maszyny
    stanowiła będzie koszt uzyskania przychodu Spółki”.
    DKIS analogicznie wypowiedział się w interpretacji z dnia 11 maja 2018 r., sygn. 0114-
    KDIP2-2. 4010.109.2018.1.AG, gdzie czytamy: „W związku z powyższym należy zatem
    stwierdzić, że strata z tytułu likwidacji nie w pełni umorzonego środka trwałego (koszt
    nabycia pomniejszony o ewentualne odpisy amortyzacyjne), spowodowana zdarzeniem
    niezwiązanym ze zmianą rodzaju działalności, powinna być uznana jednorazowo za koszt
    uzyskania przychodu w wysokości niezamortyzowanej wartości tego budynku (przypadki
    oznaczone we wniosku nr 4, 5, 6 i 7). Koszt ten winien być rozpoznany w momencie
    faktycznej likwidacji środka trwałego (data sporządzenia protokołu zakończenia fizycznej
    likwidacji środka trwałego) pod warunkiem ujęcia tego zdarzenia w księgach”.
    W opinii Spółki niewątpliwie, strata ponoszona przez Wnioskodawcę będzie w tym
    przypadku polegała na likwidacji nie w pełni umorzonych (zamortyzowanych) środków
    trwałych w postaci budynków i budowli. ŚT utraciły przydatność gospodarczą w wyniku
    podjętych przez Spółkę ekonomicznie uzasadnionych decyzji, które w ocenie Spółki nie
    wynikają ze zmiany rodzaju działalności. Spółka zarówno przed nabyciem gruntu jak i po
    likwidacji ŚT będzie prowadziła ten sam rodzaj działalności gospodarczej w myśl art. 16
    ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT. Nowa inwestycja jedynie zwiększy możliwości produkcyjne
    Spółki. Tym samym niezamortyzowana wartość zlikwidowanych środków trwałych w
    postaci budynków i budowli będzie stanowiła dla Spółki koszt uzyskania przychodu w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Ad 2.
    Stosownie do postanowień art. 16g ust. 4 ustawy o CIT kosztem wytworzenia jest wartość,
    w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników
    majątku i wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń wraz pochodnymi, i inne
    koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych.
    Pojęcie „inne koszty” jest otwartym katalogiem, do którego zaliczyć można wszelkie koszty
    związane bezpośrednio lub pośrednio z wytworzeniem nowego środka trwałego, które nie
    mogą być zaliczone do żadnej konkretnej kategorii kosztów wymienionych w art. 16g ust.
    4 ustawy o CIT. Mogą to być zatem także koszty wyburzenia, rozbiórki, demontażu
    budynków oraz budowli jeżeli ich likwidacja jest niezbędna dla przeprowadzenia nowej
    inwestycji.
    Wskazaną wyżej otwartość katalogu kosztów z art. 16g ust. 4 ustawy o CIT potwierdza
    orzecznictwo Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, przykładowo WSA w Warszawie w
    wyroku z 6 maja 2015 r. (III SA/Wa 1860/14) wskazuje: „Katalog wydatków poniesionych w
    związku z wytworzeniem środka trwałego, powiększających jego wartość początkową ma
    charakter otwarty, co wskazuje na to, że mieszczą się w nim również inne, nie wymienione
    wprost koszty, które będą miały wpływ na wartość początkową danego składnika majątku.
    Zasadne jest twierdzenie, że decydujące znaczenie dla zakwalifikowania danego wydatku
    do kosztów wytworzenia środka trwałego ma możliwość powiązania danego wydatku z
    konkretnym przedsięwzięciem – środkiem trwałym, co wynika z art. 16g ust. 4”.

    Orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje także na konieczność istnienia związku
    ekonomicznego pomiędzy danym wydatkiem a wytworzonym przez podatnika środkiem
    trwałym, Przykładowo w wyroku z 2 lutego 2011 r. (II FSK 1744/09) Naczelny Sąd
    Administracyjny stwierdził, że: „Możliwość zaliczenia do kosztu wytworzenia, o którym
    mowa w art. 16g ust. 4 u.p.d.o.p., uzależniona jest od wykazania istnienia związku
    ekonomicznego pomiędzy danym kosztem, a wytworzonym przez podatnika środkiem
    trwałym. W przypadku nieistnienia związku ekonomicznego pomiędzy danymi kosztami, a
    wytworzonym środkiem trwałym przez podatnika, brak jest podstaw do uznania takiego
    kosztu, za koszt powiększający wartość początkową wytworzonego”.
    NSA w wyroku z dnia 1 lutego 2011 r. (II FSK 1603/09) potwierdził, że: „wszelkie wydatki,
    które dają się przyporządkować do środka trwałego stanowią element wartości
    początkowej wytwarzanego środka trwałego (...) pojęcie inwestycji obejmuje swym
    zakresem również czynności podejmowane przed rozpoczęciem budowy w celu
    stworzenia warunków do jej prowadzenia. Są to działania, które nie wchodzą w zakres
    jego zwykłej, bieżącej działalności, lecz są podejmowane w związku z zamierzoną budową
    środka trwałego. Do takich działań inwestycyjnych należy zaliczyć prace związane z
    przygotowywaniem i przeprowadzeniem przetargu, badań i pomiarów geologicznych i
    geodezyjnych, uzyskaniem pozwoleń budowlanych, które to czynności są niezbędne do
    realizacji konkretnego obiektu. Proces inwestycyjny obejmuje również prace związane z
    przygotowaniem placu pod budowę, w tym również likwidację (rozbiórkę) starego środka
    trwałego”.
    Analogicznie NSA wypowiedział się w wyroku z 6 września 2012 r. (II FSK 168/11), gdzie
    bezpośrednio wskazano, że: „(...) ponoszone koszty wyburzenia istniejących środków
    trwałych (w zakresie obejmującym przygotowanie pod nową inwestycję) są bezpośrednio
    związane z procesem inwestycyjnym mającym na celu wytworzenie nowego środka
    trwałego, będą bowiem poniesione w następstwie decyzji o realizacji inwestycji, służyć
    będą realizacji danej inwestycji. Wydatki te bezpośrednio wpływają na koszt
    realizowanego środka trwałego. Z tej przyczyny winny stanowić element kosztu
    wytworzenia i przyczyniać się do powiększenia wartości początkowej nowo wytwarzanego
    środka trwałego”.
    Powyższe stanowiska NSA podzielają również organy podatkowe. m.in. DKIS w
    interpretacji z 1 lipca 2024 r. sygn. 0111-KDIB1-1.4010.256.2024.1.SH wskazuje „Wydatki z
    tytułu wyburzenia trzech budynków znajdujących się na terenie obiektu przy ul. (...) (...)
    pod nową inwestycję, które zostaną poniesione w związku z budową nowego środka
    trwałego, stanowią koszty bezpośrednio związane z tą inwestycją, co oznacza, że na
    podstawie art. 16g ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, wydatki te
    zwiększą wartość początkową planowanej inwestycji, tj. budowy nowego środka trwałego,
    od której to wartości Wnioskodawca będzie mógł dokonywać odpisów amortyzacyjnych
    stosownie do treści art. 16h ust. 1 ustawy o ustawy o CIT, po jego oddaniu do
    użytkowania”.
    W ocenie Spółki, rozbiórka budynków oraz budowli posadowionych na gruncie, na którym
    realizowana będzie nowa inwestycja, ma wyraźny i jednoznaczny związek z realizacją
    nowej inwestycji budowlanej. Koszty likwidacji ŚT poniesione przez Spółkę są celowe,
    ponoszone wyłącznie po to, aby nowa inwestycja mogła powstać. Bez ich poniesienia
    rozpoczęcie nowej inwestycji nie było by możliwe. Należy zatem uznać, że wyburzenie
    (likwidacja środka trwałego) miała na celu realizację nowej inwestycji. W zakresie, w jakim
    nowa inwestycja polegać będzie na wytworzeniu nowego środka trwałego, koszt
    wynikający z tytułu likwidacji (wyburzenia) powinien stanowić „inny koszt” dający się
    zaliczyć do wartości początkowej tego środka trwałego w rozumieniu art. 16g ust. 4
    ustawy o CIT.
    Podsumowując Spółka podziela ugruntowany w orzecznictwie Sądów Administracyjnych i
    organów podatkowych, pogląd mówiący, że koszty likwidacji budynków i budowli, tj.

    koszty wyburzenia, rozbiórki oraz demontażu zwiększają koszt wytworzenia nowo
    wybudowanego środka trwałego, powiększając tym samym jego wartość początkową
    zgodnie z art. 16g ust. 4 ustawy o CIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytań). Zatem inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określają przepisy
    art. 15 oraz art. 16 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278, dalej: „ustawa o CIT”).
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...)
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu,
    a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź
    też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów
      lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT,
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    W przepisie art. 16 ust. 1 ustawy o CIT ustawodawca określił katalog wydatków, które
    nawet pomimo poniesienia ich przez podatnika w celu osiągnięcia przychodów, w
    rozumieniu przepisów podatkowych, nie mogą być uznane za koszt uzyskania
    przychodów.
    I tak, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku likwidacji
      nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność
      gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności.

    Państwa wątpliwości w rozpatrywanej sprawie dotyczą m.in. ustalenia, czy strata
    wynikająca z likwidacji nie w pełni zamortyzowanych środków trwałych w wysokości
    niezamortyzowanej wartości budynków i budowli podlegających likwidacji będzie stanowić
    koszt uzyskania przychodów w momencie likwidacji środka trwałego.
    Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o
    CIT:
      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych
      lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od
      pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość
      wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w
      którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością
      początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich
      niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których
      zgodnie z art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Jak wynika z powyższego odpisów amortyzacyjnych dokonuje się m.in. do końca miesiąca,
    w którym postawiono je w stan likwidacji.
    Pojęcie „likwidacja” nie zostało zdefiniowane w prawie podatkowym w związku z
    powyższym należy odnieść się do rozumienia tego znaczenia w języku potocznym, które
    jest wieloznaczne i oznacza zniesienie, usunięcie, rozwiązanie czegoś (Internetowy Słownik
    języka polskiego https://sjp.pwn.pl/sjp/). Zatem, likwidacja środka trwałego to także
    usunięcie z ewidencji, definitywne zaprzestanie korzystania, czy też pozostawienie w
    dyspozycji innego podmiotu. Likwidacja to nie tylko fizyczne unicestwienie środka
    trwałego, ale także przekazanie środka trwałego innemu podmiotowi czy to poprzez
    darowiznę czy sprzedaż, zmianę metody prowadzenia działalności gospodarczej,
    likwidację środka trwałego w związku z jego zużyciem technicznym, technologicznym lub
    „moralnym”, wycofanie go z ewidencji środków trwałych. W związku z takim rozumieniem
    tego pojęcia - likwidacją będzie definitywne pozbycie się środka trwałego (wykreślenie z
    ewidencji), np. poprzez jego zniszczenie, usunięcie, czy sprzedaż.
    Z kolei, przez utratę przydatności gospodarczej środków trwałych należy rozumieć, nie
    tylko ich fizyczne zużycie, np. w wyniku długotrwałej eksploatacji, a więc utratę cech
    zapewniających zdatność do użytku, lecz także brak opłacalności korzystania z nich.
    Odnosząc powyższe do okoliczności przedstawionych w opisie sprawy, stwierdzić należy,
    że jak wskazano powyżej zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT, nie uważa się za
    koszty uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni
    umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą na
    skutek zmiany rodzaju działalności. Wnioskując a contrario, nie ma przeszkód dla
    zaliczenia do kategorii kosztów uzyskania przychodów straty powstałej w wyniku likwidacji
    nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli ich likwidacja nie jest związana z utratą
    przydatności gospodarczej na skutek zmiany rodzaju działalności, tj. niezamortyzowana
    wartość środków trwałych zlikwidowanych z innych powodów niż zmiana rodzaju
    prowadzonej działalności.
    Strata, o której mowa w tym przepisie odzwierciedla wartość nierozliczonych podatkowo
    wydatków poniesionych przez podatnika na nabycie lub wytworzenie likwidowanych
    składników majątku. Wydatki tego rodzaju – w braku likwidacji środków trwałych i
    wartości niematerialnych i prawnych – mieszczą się w kategorii kosztów uzyskania
    przychodów potrącalnych w momencie powstania przychodów ze zbycia tych składników
    majątku albo rozliczanych dla celów podatkowych poprzez odpisy amortyzacyjne.
    Natomiast likwidacja składników majątku uniemożliwia realizację bądź kontynuację ww.
    sposobów podatkowego rozliczenia wskazanych wydatków. Wartość tych – poniesionych
    w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością, w celu uzyskania przychodów lub
    zachowania albo zabezpieczenia ich źródła – nierozliczonych dla celów podatkowych
    wydatków (tj. wydatków, które stanowiłyby koszty uzyskania przychodu z odpłatnego

    zbycia składnika majątku lub zostałyby rozliczone podatkowo poprzez amortyzację, gdyby
    nie doszło do likwidacji składników majątku) stanowi wartość straty, o której mowa w
    powołanych przepisach.
    Z powyższych przepisów wynika, że – co do zasady – wydatki poniesione na nabycie, bądź
    wytworzenie składników majątku stanowiących środki trwałe, podlegają zaliczeniu do
    kosztów uzyskania przychodów pośrednio, poprzez odpisy amortyzacyjne dokonywane od
    wartości początkowej tych środków trwałych. Natomiast w przypadku likwidacji nie w pełni
    zamortyzowanego środka trwałego, o ile likwidacja ta nie jest związana z utratą
    przydatności tego środka trwałego na skutek zmiany rodzaju prowadzonej działalności, do
    kosztów uzyskania przychodów można zaliczyć stratę w postaci niezamortyzowanej części
    wartości początkowej likwidowanego środka trwałego.
    Z treści powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że decydującą przesłanką dla
    niezaliczenia do kosztów uzyskania przychodów tego określonego rodzaju strat jest
    wystąpienie zmiany rodzaju działalności powodującej utratę przez likwidowane środki
    trwałe przydatności gospodarczej. Zatem dla podatkowej kwalifikacji strat powstałych w
    wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych decydującym pozostaje
    ustalenie, czy utracenie przez te środki przydatności gospodarczej spowodowane zostało
    rezygnacją przez podatnika z prowadzenia określonego rodzaju działalności, w której to
    działalności wykorzystywany był likwidowany środek trwały.
    Jak wskazali Państwo we wniosku, grunt został zakupiony przez Spółkę w celu
    wybudowania na nim budynku biurowo-produkcyjnego. Rozpoczęcie nowej inwestycji
    planowane jest w okresie do 5 lat od dnia złożenia wniosku. Nowa inwestycja będzie
    służyła do prowadzenia działalności produkcyjnej i magazynowej. Działalność ta jest
    zgodna z podstawowym przedmiotem działalności Wnioskodawcy i ujawnionymi w KRS
    kodami PKD Spółki. Na nabytej działce znajdowały się budynki i budowle (środki trwałe).
    Wnioskodawca wynajmował te budynki podmiotowi trzeciemu, pobierając z tego tytułu
    czynsz najmu. W tym czasie trwał proces przygotowywania nowej inwestycji. Spółka
    podjęła decyzję o przeznaczeniu budynków i budowli do rozbiórki. Wyburzenie (likwidacja)
    ŚT nastąpiło w 2024 r. Likwidacja istniejących ŚT była niezbędna do rozpoczęcia nowej
    inwestycji. ŚT na dzień likwidacji nie zostały w pełni zamortyzowane.
    Biorąc pod uwagę powyższy opis sprawy oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy
    prawa podatkowego należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie wykorzystywane
    dotychczas w działalności Spółki środki trwałe (budynki i budowle) uległy likwidacji w celu
    budowy nowego obiektu. Nowo wybudowany budynek będzie służył prowadzeniu
    głównego przedmiotu działalności gospodarczej Spółki. W wyniku realizacji inwestycji nie
    zostanie zmieniony rodzaj prowadzonej przez Spółkę działalności. Faktu tego nie zmienia
    uprzednie wynajmowanie środków trwałych do chwili ich wyburzenia. Spółka nie zmieniła
    bowiem charakteru prowadzonej przez siebie działalności lecz czerpała zysk wynajmując
    środki trwałe podmiotowi trzeciemu, pobierając z tego tytułu czynsz najmu w czasie
    trwania procesu przygotowywania nowej inwestycji.
    Z kolei nowy budynek będzie służył do kontynuowania działalności Spółki z
    przeznaczeniem na cele produkcyjne i magazynowe. Zatem w konsekwencji nie dojdzie do
    zmiany rodzaju prowadzonej działalności. Tym samym strata powstała w związku
    likwidacją nie w pełni zamortyzowanych środków trwałych nie jest spowodowana
    rezygnacją przez Spółkę z prowadzenia określonego rodzaju działalności.
    W świetle powyższego Spółce przysługuje prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania
    przychodów straty związanej z likwidacją nie w pełni zamortyzowanych środków trwałych,
    o których mowa we wniosku.
    Odnosząc się natomiast do ustalenia momentu likwidacji środków trwałych wskazać
    należy, że przepisy ustawy o CIT dokonują podziału kosztów na koszty bezpośrednio
    związane z przychodami i koszty pośrednie (inne niż bezpośrednio związane z
    przychodami).

    Zgodnie z ugruntowanym poglądem, kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio
    związanymi z przychodami są takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w
    sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów. W ich przypadku możliwe
    jest „zidentyfikowanie” wpływu danego kosztu na wielkość osiągniętych przychodów. Do
    tej kategorii należą głównie te koszty, które mogą być przydzielone, przypisane do
    określonych wyrobów bądź usług.
    Natomiast pośrednie koszty uzyskania przychodów to takie wydatki, których nie da się
    przypisać wprost do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako
    prowadzące do ich osiągnięcia. Nie pozostają one w uchwytnym związku z konkretnymi
    przysporzeniami podatnika – brak jest możliwości ustalenia, w jakim okresie i w jakiej
    wysokości powstał związany z nimi przychód. Wydatki te są związane z działalnością
    prowadzoną przez podatnika i przyczyniają się w sposób ogólny do osiągania przez niego
    przychodów. Nie można jednak ustalić, uzyskaniu jakiego konkretnego przychodu dany
    wydatek służy.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT:
      Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w
      latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w
      tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z
      zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.
    W myśl art. 15 ust. 4d ustawy o CIT:
      Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z
      przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu
      przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część
      dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
      przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Zgodnie natomiast art. 15 ust. 4e ustawy o CIT:
      Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h,
      uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na
      podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na
      podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem
      sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
      międzyokresowych kosztów.
    Podkreślić ponadto należy, że z brzmienia ww. przepisów art. 16a ust. 1 ustawy o CIT
    wskazujących składniki majątku podlegające amortyzacji i postanowień art. 16h ust. 1 pkt
    1 ustawy o CIT określającego zasady dokonywania odpisów amortyzacyjnych od środka
    trwałego wynika, że amortyzacji podlegają środki trwałe wykorzystywane do prowadzonej
    działalności gospodarczej do chwili ich likwidacji, czyli daty definitywnego zaprzestania
    korzystania z danego środka trwałego do celu do jakiego był on wykorzystywany.
    W opisanym we wniosku stanie faktycznym datą definitywnego zaprzestania korzystania z
    likwidowanych środków trwałych było wykonanie prac rozbiórkowych.
    Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że koszty podatkowe z tego tytułu powinny
    więc być rozpoznane w dacie zakończenia prac rozbiórkowych. Wtedy bowiem będzie
    można uznać, że środki trwałe zostały zlikwidowane, gdyż od tej chwili Spółka nie miała
    możliwości dalszej ich eksploatacji.
    Zatem momentem likwidacji środków trwałych jest data fizycznego zakończenia prac
    rozbiórkowych.
    Podsumowując, strata wynikająca z likwidacji nie w pełni zamortyzowanych środków
    trwałych w wysokości niezamortyzowanej wartości budynków i budowli podlegających
    likwidacji będzie stanowić koszt uzyskania przychodów w momencie likwidacji ŚT zgodnie
    z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT i nie będzie wyłączona z kosztów uzyskania przychodów na
    podstawie art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT.

    Tym samym Państwa stanowisko dotyczące pytania 1 należało uznać za prawidłowe.
    Odnosząc się natomiast do Państwa wątpliwości dotyczących ustalenia, czy koszty
    fizycznej likwidacji budynków i budowli będą stanowić koszt wytworzenia nowego środka
    trwałego, a tym samym zwiększą jego wartość początkową wskazać należy, że podstawę
    naliczania odpisów amortyzacyjnych stanowi wartość początkowa środka trwałego.
    Sposób jej ustalania, zależy od sposobu nabycia składnika majątku trwałego.
    W myśl art. 16g ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT:
      Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
      z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się w razie wytworzenia we własnym zakresie
      koszt wytworzenia.
    Zgodnie z art. 16g ust. 4 ustawy o CIT:
      Za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia
      środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych,
      kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi, i inne koszty dające się zaliczyć
      do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się:
      kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów
      operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek
      (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia
      przekazania środka trwałego do używania.
    Mając na uwadze powyższe regulacje należy podkreślić, że w przypadku wytworzenia we
    własnym zakresie środka trwałego, wartością początkową tego środka jest koszt jego
    wytworzenia obejmujący:
    - wartość w cenie nabycia zużytych rzeczowych składników majątku, tj. w szczególności
      materiały, z których został wykonany środek trwały,
    - wartość w cenie nabycia, wykorzystanych usług obcych, tj. usług związanych
      bezpośrednio z samym procesem wytworzenia, a także usług niezwiązanych
      bezpośrednio z wytworzeniem lecz niezbędnych do uczynienia składnika majątku
      zdatnym do używania,
    - koszty wynagrodzeń wraz z narzutami,
    - inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych.
    Analiza przywołanego powyżej przepisu art. 16g ust. 4 ustawy o CIT upoważnia do
    stwierdzenia, że wydatki ponoszone w związku z wytwarzaniem przez podatnika środka
    trwałego powinny być uwzględnione w wartości początkowej tego środka trwałego, gdy
    pomiędzy tymi wydatkami, a wytworzeniem środka trwałego istnieje ścisły, bezpośredni,
    związek.
    Dla ustalenia istnienia ścisłego związku poniesionych wydatków z procesem wytwarzania
    środków trwałych, istotne znaczenie ma orzecznictwo sądów administracyjnych, z którego
    wynika, że kosztami dającymi się zaliczyć do wartości początkowej wytworzonych środków
    trwałych są wydatki, co do których nie ma wątpliwości, że nie wystąpiłyby, gdyby podatnik
    nie wytworzył środka trwałego we własnym zakresie (por. Wyroki WSA we Wrocławiu z
    dnia 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Wr 264/13 oraz WSA w Warszawie z dnia 11 lutego
    2009 r., sygn. akt III SA/Wa 1665/08).
    Jednocześnie należy wskazać, że sformułowana w art. 16g ust. 4 ustawy o CIT definicja
    wartości początkowej wytworzonego środka trwałego, stanowiąca w istocie wyliczenie
    kosztów, które mogą stanowić podstawę ustalenia wartości początkowej wytwarzanego
    przez podatnika we własnym zakresie środka trwałego, z uwagi na dopełniające ją
    sformułowanie „inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków
    trwałych”, ma charakter otwarty (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 maja 2015 r., sygn.
    akt III SA/Wa 1860/14: „ (...) W ocenie Sądu – zgodnie z wskazanymi wyżej przepisami
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, wszelkie wydatki pozostające w
    związku z wytworzeniem środka trwałego poniesione od momentu rozpoczęcia inwestycji,

    aż do momentu przekazania środka do używania mają wpływ na jego koszt wytworzenia.
    Koszt ten zarazem stanowi o wartości początkowej środka trwałego, od której dokonuje
    się następnie odpisów amortyzacyjnych. Nakład inwestycyjny – zgodnie z art. 16g ust. 4
    PDOPrU oznacza wszystkie koszty poniesione dla realizacji inwestycji, w tym na działania
    wstępne, przygotowujące prace rzeczowe. Katalog wydatków poniesionych w związku z
    wytworzeniem środka trwałego, powiększających jego wartość początkową ma charakter
    otwarty, co wskazuje na to, że mieszczą się w nim również inne, nie wymienione wprost
    koszty, które będą miały wpływ na wartość początkową danego składnika majątku.
    Zasadne jest twierdzenie, że decydujące znaczenie dla zakwalifikowania danego wydatku
    do kosztów wytworzenia środka trwałego ma możliwość powiązania danego wydatku z
    konkretnym przedsięwzięciem – środkiem trwałym, co wynika z art. 16g ust. 4 PDOPrU”.
    Zatem do wartości początkowej wytworzonego środka trwałego zalicza się ogół kosztów
    poniesionych w związku z jego wytworzeniem od momentu rozpoczęcia inwestycji aż do
    momentu przekazania środka do używania. Nakład inwestycyjny, w myśl powyższej
    regulacji, oznacza wszystkie koszty poniesione dla realizacji inwestycji, w tym na działania
    wstępne, przygotowujące prace rzeczowe.
    Z przytoczonych wyżej regulacji wynika, że na wartość początkową środka trwałego
    składają się wszystkie koszty poniesione w związku z budową środków trwałych, a zatem
    mogą to być m.in. koszty wyburzenia likwidowanych środków trwałych bądź innych
    składników majątku, jeżeli czynność ta pozostaje w związku z prowadzoną inwestycją.
    Przedmiotowe koszty stanowią bowiem prace wstępne, przygotowujące miejsce pod
    nową inwestycję. Ponadto dla prawidłowego rozliczenia kosztów wytworzenia środków
    trwałych znaczenie ma określenie momentu zakończenia inwestycji i momentu
    faktycznego oddania tych środków do używania. Wszelkie bowiem wydatki pozostające w
    związku z wytworzeniem środka trwałego i poniesione do dnia oddania go do używania
    mają wpływ na jego koszt wytworzenia. Koszt ten zarazem stanowi o wartości początkowej
    środka trwałego, od której dokonuje się następnie odpisów amortyzacyjnych.
    Jak wynika z przytoczonych wyżej regulacji na wartość początkową środka trwałego
    składają się wszystkie koszty poniesione w związku z budową środków trwałych, a zatem
    mogą to być koszty wyburzenia likwidowanych środków trwałych bądź innych składników
    majątku, jeżeli czynność ta pozostaje w związku z prowadzoną inwestycją. Przedmiotowe
    koszty stanowią bowiem prace wstępne, przygotowujące miejsce pod nową inwestycję.
    W świetle powyższego stwierdzić należy, że wydatki z tytułu prac rozbiórkowych, które
    zostaną poniesione w związku z budową nowego środka trwałego – nowego obiektu –
    stanowią koszt bezpośrednio związany z tą inwestycją, co oznacza, że na podstawie art.
    16g ust. 4 ustawy o CIT, wydatki te zwiększą wartość początkową planowanej inwestycji,
    od której to wartości Spółka może dokonywać odpisów amortyzacyjnych stosownie do
    treści art. 16h ust. 1 ustawy o ustawy o CIT, po jego oddaniu do użytkowania. W związku z
    powyższym wydatki poniesione na prace rozbiórkowe powiększą wartość początkową
    nowego środka trwałego.
    Podsumowując: koszty fizycznej likwidacji budynków i budowli będą stanowić koszt
    wytworzenia nowego środka trwałego, a tym samym zwiększą jego wartość początkową.
    Wydatki te będą zaliczane do kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy
    amortyzacyjne nowo powstałego środka trwałego.
    Tym samym Państwa stanowisko dotyczące pytania 2 należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać
    należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego.
    Odnosząc się natomiast do przywołanych przez Państwa wyroków zaznaczyć należy, że
    orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast organ,
    mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi
    rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost,
    ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.