Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBI/1/415-310/09/ZK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2009-07-13
Teza: Czy wydatki polegające na naprawie podłogi, odnowieniu powierzchni ścian, wymianie okien można zaliczyć bezpośrednio w koszty działalności gospodarczej? Czy koszty remontu wspólnych elementów budynku takich jak: dach, łazienka, drzwi wejściowe do budynku, itp., dla części mieszkalnej i części wykorzystywanej dla działalności gospodarczej można zaliczyć w koszty działalności gospodarczej w części proporcjonalnej do powierzchni wykorzystywanej do tej działalności?
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza; koszt-koszty uzyskania przychodów; środek-środek trwały
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 13 marca 2009r. (data wpływu do tut. Biura – 16 kwietnia 2009r.), uzupełnionym w dniu 16 czerwca 2009r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, wydatków z tytułu remontu budynku **– jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 16 kwietnia 2009r. do tut. Biura wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, wydatków z tytułu remontu budynku.

Wniosek powyższy zawierał braki formalne. Dlatego też, pismem z dnia 05 czerwca 2009r. wezwano do jego uzupełnienia, co też nastąpiło w dniu 16 czerwca 2009r.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca jest współwłaścicielem domu mieszkalnego dwukondygnacyjnego (parter i piętro). W nieruchomości tej zamierza poszerzyć obszar, na którym jest wykonywana działalność gospodarcza. Pierwsze piętro nieruchomości chce przeznaczyć na pomieszczenia biurowe. Pomieszczenia te zostaną jedynie odświeżone i wyremontowane. Przeprowadzone prace nie zmienią ich wartości użytkowych i eksploatacyjnych.

W uzupełnieniu wniosku wskazano, iż:

1.  wnioskodawca jest jedynym właścicielem nieruchomości opisanej we wniosku,
2.  w nieruchomości będącej przedmiotem wniosku nie ma żadnych wyodrębnionych lokali będących odrębnym przedmiotem własności,
3.  dotychczas na potrzeby działalności wykorzystywał nie więcej jak 12 m²,
4.  nieruchomość nie jest środkiem trwałym wykorzystywanym do prowadzenia działalności gospodarczej.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1.  Czy prace polegające na naprawie podłogi, odnowieniu powierzchni ścian, wymianie okien można zaliczyć bezpośrednio w koszty działalności gospodarczej?
2.  Czy koszty remontu wspólnych elementów budynku takich jak: dach, łazienka, drzwi wejściowe do budynku, itp., dla części mieszkalnej i części wykorzystywanej dla działalności gospodarczej można zaliczyć w koszty działalności gospodarczej w części proporcjonalnej do powierzchni wykorzystywanej do tej działalności? Całkowita powierzchnia użytkowa domu wynosi 120 m². Na działalność gospodarczą przeznaczone jest całe piętro czyli 40 m² (1/3 całkowitej powierzchni budynku). Czy w związku z tym może w ciężar kosztów działalności zaliczyć 1/3 części remontu wspólnych elementów budynku?

Zdaniem wnioskodawcy:

Ad. a. Ponieważ ww. prace mają charakter odtworzeniowy i nie zmieniają własności użytkowych pomieszczeń, dlatego można je zaliczyć bezpośrednio w ciężar kosztów działalności gospodarczej bez względu na ich wartość.

Ad. b. W przepisach podatkowych, jak również w ustawie o rachunkowości brak jasnego kryterium jakim należy się posługiwać przy zaliczaniu do kosztów działalności wydatków, które w części związane są z działalnością gospodarczą, a częściowo służą innym celom. Z uwagi na brak uregulowań prawnych w tym zakresie wnioskodawca uważa, że należy kierować się zasadą współmierności kosztów do części wykorzystywanej do działalności gospodarczej jako kryterium logicznym i nie zabronionym innymi przepisami prawnymi. W przypadku remontu dachu, który służy całemu budynkowi w równym stopniu wydaje się logicznym zastosowanie kryterium opartego na udziale powierzchni wykorzystywanej do działalności gospodarczej w całym budynku. Ponieważ część ta stanowi 1/3 całkowitej powierzchni, dlatego w ciężar kosztów można zaliczyć 1/3 wartości remontu całego dachu. Podobnie przedstawia się sytuacja z wymianą drzwi wejściowych czy remontu pomieszczenia łazienki, które będą służyły zarówno działalności gospodarczej, jak i celom prywatnym.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy.

Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu winien, w myśl powołanego przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:

*   pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z przychodem lub ze źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,
*   nie znajdować się na liście wydatków nieuznanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
*   być właściwie udokumentowany.

Generalnie przyjmuje się, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie poniesione racjonalnie uzasadnione wydatki, poza enumeratywnie wskazanymi w ustawie, związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Mogą to być więc koszty bezpośrednio lub pośrednio związane z uzyskiwanymi przychodami.

Należy przy tym podkreślić, iż obowiązek jednoznacznego wykazania związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionym wydatkiem, a przychodem uzyskanym z działalności, zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła tego przychodu – każdorazowo spoczywa na podatniku.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. c ww. ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust. 17 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych (…).

Natomiast w myśl art. 22g ust. 17 tej ustawy, jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków, ustaloną zgodnie z ust. 1, 3-9 i 11-15, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 3.500 zł. Środki trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza 3.500 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.

Ulepszenie polega na przebudowie, rozbudowie, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji środka trwałego. Wyliczenie zawarte w omawianym przepisie stanowi katalog zamknięty, co oznacza, że tylko wydatki związane chociaż z jedną z tych prac, które w konsekwencji skutkują wymienionymi efektami, czyli przebudową, rozbudową, rekonstrukcją, adaptacją lub modernizacją środka trwałego, mogą zostać uznane za wydatki ulepszające ten środek. Przebudową jest rezultat prac budowlanych, którego istotą jest zmiana struktury wewnętrznej obiektu już istniejącego, nie powodująca jednak zwiększenia ani jego powierzchni, ani też kubatury. Rozbudowa polega na zwiększeniu, w wyniku prac budowlanych, powierzchni lub kubatury budynku. Rekonstrukcja to ponowna budowa, w efekcie której nastąpi odtworzenie określonych elementów obiektu w tej przestrzeni, którą dotychczas elementy te zajmowały. Zazwyczaj dotyczy elementów zużytych lub zniszczonych. Adaptacja natomiast polega na przystosowaniu obiektu do nowej funkcji, której dotychczas nie pełnił, a modernizacja to unowocześnienie, tj. wyposażenie obiektu bądź jego elementów składowych w takie urządzenia lub cechy, których wcześniej nie miał, a które są wytworem nowszej myśli technicznej. Wynikiem ulepszenia musi być wzrost wartości użytkowej środka trwałego w stosunku do wartości z dnia jego przyjęcia do używania. Warunkiem zaliczenia wydatków na ulepszenie, do wydatków zwiększających wartość środka trwałego w powyższym rozumieniu jest uzyskanie wymiernych korzyści tego ulepszenia. Przepis art. 22g ust. 17 ustawy wskazuje przykładowo w jaki sposób ten efekt może się wyrażać: np. wydłużeniem okresu używania środka ulepszonego w stosunku do stanu poprzedniego, zwiększeniem jego zdolności wytwórczej, podwyższeniem jakości produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i zmniejszeniem kosztów ich eksploatacji. Efekt wymiernego ulepszenia środka trwałego powinien wystąpić nie na skutek porównania stanu przed dokonaniem nakładów i po tym fakcie, ale porównania stanu z dnia przyjęcia środka trwałego do używania oraz po dokonaniu ulepszenia.

Podstawą do zwiększenia wartości początkowej środków trwałych o wartość wydatków poniesionych na ich ulepszenie, jest spełnienie zawartych w wyżej powołanym przepisie art. 22g ust. 17 ustawy warunków.

Przepisy prawa podatkowego nie zawierają definicji remontu, dlatego w odniesieniu do remontu należy stosować definicję sformułowaną w przepisach prawa budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) remontem jest wykonanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu pierwotnego stanu technicznego i użytkowego środka trwałego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.

Istotą remontu są zatem wszystkie działania przywracające pierwotny stan techniczny i użytkowy środka trwałego, w tym również polegające na wymianie zużytych składników technicznych następujące w toku eksploatacji środka trwałego i będące wynikiem tej eksploatacji, niezwiększające jego wartości początkowej. Podkreślenia wymaga fakt, że przy remoncie mogą być stosowane materiały odpowiadające aktualnym standardom technologicznym. Remont następuje w toku eksploatacji środka trwałego przez podatnika. Wymiana zużytych elementów środka trwałego na nowe ma charakter odtworzeniowy, przywracający jedynie jego pierwotną wartość użytkową i niezmieniający jego charakteru. Różnica pomiędzy nakładami ponoszonymi na remont a nakładami ponoszonymi na ulepszenie środków trwałych polega na tym, że remont zmierza do podtrzymania, odtworzenia wartości użytkowej środka trwałego i jest rodzajem naprawy, wymiany zużytych elementów, natomiast w wyniku ulepszenia środek trwały zostaje unowocześniony lub przystosowany do spełniania innych, nowych funkcji, zyskuje istotną zmianę cech użytkowych.

W przedstawionym we wniosku zdarzeniu przyszłym wnioskodawca wskazał, iż przedmiotowy budynek nie stanowi środka trwałego. Dotychczas na potrzeby działalności wykorzystywał nie więcej jak 12 m², a zamierza pierwsze piętro tego budynku przeznaczyć na pomieszczenia biurowe, które zostaną jedynie odświeżone i wyremontowane. Przeprowadzone prace polegające na naprawie podłogi, odnowieniu powierzchni ścian, wymianie okien mają charakter odtworzeniowy i nie zmienią ich wartości użytkowych i eksploatacyjnych. Zostaną również wyremontowane wspólne elementy budynku, takie jak: dach, łazienka, drzwi wejściowe do budynku, itp.

Mając na uwadze treść cyt. wyżej przepisów stwierdzić należy, iż przedstawione we wniosku prace nie będą stanowiły ulepszenia środka trwałego, a zatem wnioskodawca będzie mógł zaliczyć bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, wydatki poniesione w związku z ww. remontem pomieszczeń wykorzystywanych w tej działalności (pierwsze piętro) oraz część wydatków poniesionych na remont wspólnych elementów budynku, proporcjonalnie przypadającą na wykorzystywaną w ramach działalności gospodarczej, część budynku.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, ul. Kośnego 70, 45-372 Opole, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, 43-300 Bielsko-Biała, ul. Traugutta 2a.