Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.762.2025.4.MT
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-31
Teza: Możliwość zaliczenia do kup czynszu najmu.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza
koszt-koszty uzyskania przychodów
najem-najem na cele działalności
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.-Definicja kosztów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 sierpnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 20 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 24 września 2025 r. (wpływ 25 września 2025 r.)
    – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Nabył Pan od Zbywcy nieruchomość (dalej: „Nieruchomość”), obejmującą grunt wraz z
    posadowionym na nim budynkiem służącym działalności wytwórczej (dalej: „Transakcja”).

    Do nabycia Nieruchomości doszło na podstawie umowy sprzedaży, zawartej pomiędzy
    stronami Transakcji 15 lutego 2025 r. (dalej: „Umowa”). Przedmiotem Transakcji nie było
    przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część.
    Kupujący miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego z faktur otrzymanych w związku z najmem Nieruchomości.
    Budynek był wcześniej przedmiotem najmu przez Pana od 2016 r. Odliczał Pan VAT z
    tytułu zakupionych usług najmu i zaliczał je do kosztów danego okresu. Wynagrodzenie z
    tytułu najmu zostało przez Sprzedającego zaliczone na poczet ceny sprzedaży.
    W 2025 r. dokonał Pan zakupu wynajmowanego budynku o wartości ok. 1,78 mln zł, na
    poczet zapłaty ceny zostały zaliczone zapłacone czynsze najmu, stąd finalna kwota do
    zapłaty wyniosła 0,57 mln zł.
    Sprzedający nie wykorzystywał Nieruchomości wyłącznie na cele prowadzenia działalności
    zwolnionej z VAT.
    Zaliczał Pan kwoty zapłaconego czynszu z tytułu wynajmu Nieruchomości do kosztów
    uzyskania przychodów na zasadach ogólnych.
    Charakterystyka stron Transakcji
    Sprzedający jest zarejestrowany w Polsce jako podatnik VAT czynny (i był zarejestrowany
    także na moment zawarcia Transakcji).
    Jest Pan osobą fizyczną prowadzącą działalność. Prowadzi Pan działalność gospodarczą,
    obejmującą wytworzenie mebli tj. transakcji, podlegającą opodatkowaniu VAT oraz
    dokonuje Pan zakupów towarów i usług, w odniesieniu do których odlicza Pan podatek
    naliczony stosownie do art. 86 ustawy o VAT.
    Oznacza to, że Nieruchomość jest wykorzystywana przez Pana wyłącznie do czynności
    opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, niekorzystających ze zwolnienia od tego
    podatku.
    Nabycie Nieruchomości nastąpiło wyłącznie w celu prowadzonej przez Pana działalności
    gospodarczej w zakresie produkcji mebli.
    Nie zamierza Pan świadczyć usług w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania
    Nieruchomości, ani jej części na cele mieszkaniowe.
    Jest Pan zarejestrowany jako czynny podatnik VAT w Polsce (i był Pan zarejestrowany także
    na moment zawarcia Transakcji). Dokonuje Pan zakupów towarów i usług, w odniesieniu
    do których odlicza Pan podatek naliczony stosownie do art. 86 ustawy o VAT.
    Pan oraz Sprzedający nie jesteście podmiotami powiązanymi w rozumieniu art. 11 ustawy
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Pomiędzy Panem i Sprzedającym nie zachodzą
    również powiązania o charakterze rodzinnym lub z tytułu przysposobienia, kapitałowym,
    majątkowym lub wynikające ze stosunku pracy, o których mowa w ustawie o VAT.
    Rozliczenie umów najmu
    W ramach Umowy Strony ustaliły, że czynsz najmu netto za miesiące poprzednie, w
    którym została przeprowadzona Transakcja, zostanie w całości zaliczony na rzecz ceny
    sprzedaży.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie stanu faktycznego
    Wskazał Pan, że występuje Pan z wnioskiem o wydanie interpretacji jako Kupujący
    nieruchomość o której mowa we wniosku. Działalność gospodarczą, o której mowa we
    wniosku prowadzi Pan od lutego 2013 r. Forma opodatkowania Pana działalności
    gospodarczej to podatek liniowy. Dla celów rozliczeń w podatku dochodowym od osób
    fizycznych prowadzi Pan podatkową księgę przychodów i rozchodów. Pana wniosek
    dotyczy 2025 r. Pomiędzy Panem, a Zbywcą 5 grudnia 2016 r. została zawarta umowa

    najmu. Była to standardowa umowa najmu z prawem pierwokupu. Zawarta w 2016 r.
    między Panem, a Zbywcą umowa zawierała zapisy na temat prawa pierwokupu. Umowa
    nie zawierała zapisów na temat zaliczenia czynszu najmu na poczet ceny, gdyż nie musiała
    ich zawierać i na moment jej podpisania trudno uznać, że mogła zawierać zapisy
    dotyczące transakcji, która wydarzyła się za blisko dekadę. Stosowne zapisy znalazły się w
    akcie notarialnym z 2025 r. Umowa ta nie miała charakteru umowy przedwstępnej.
    Umowa najmu zawarta w 2016 r. pomiędzy Panem, a Zbywcą była umową najmu z
    zapisem na temat pierwokupu. Kwoty czynszu zostały zaliczone na poczet ceny sprzedaży
    Nieruchomości na podstawie porozumienia zawartego, pomiędzy Panem, a
    Sprzedającym, co znalazło odzwierciedlenie w akcie notarialnym i jest zasadą swobody
    umów między stronami. Trudno oczekiwać, że 9 lat wcześniej strony zawrą zapisy na
    temat kwot ze sprzedaży nieruchomości i zaliczenia na poczet ceny sprzedaży, gdy nie
    znają wartości ceny nieruchomości oraz jak te rozliczenia wpłyną na finalną cenę.
    Właściwym momentem jest moment sprzedaży nieruchomości, co znalazło
    odzwierciedlenie w akcie notarialnym, co notariusz potwierdził jako dopuszczalny zapis z
    punktu widzenia prawa. Rynek nieruchomości jest mocno fluktuacyjny i wykazuje na
    przestrzeni lat, a tym bardziej prawie dekady tendencję wzrostową, stąd nie było celowe
    wprowadzenie tych zapisów ze względu na Kupującego. Cena zakupu Nieruchomości, o
    której mowa we Wniosku, jaka widnieje w akcie notarialnym, to 1.780.000,00 zł. Zbywca
    oświadczył, że przed podpisaniem aktu notarialnego otrzymał od kupującego część ceny w
    kwocie 1.205.205,00 zł., kwota ta została zbywcy zapłacona poprzez zaliczenie na poczet
    ceny wpłaconych czynszów najmu. Dopłacono pozostałe 574.795,00 zł. Do kosztów
    uzyskania przychodów prowadzonej działalności zaliczał Pan kwoty czynszu.
    Pytania
    1. Czy będzie Pan uprawniony do odliczenia na zasadach ogólnych kwoty podatku VAT
      naliczonego, wynikającej z faktur VAT wystawionych przez Zbywcę w zakresie najmu
      nieruchomości?
    2. Czy czynsz najmu może być zaliczony przez Pana do kosztów uzyskania przychodów na
      zasadach ogólnych?
    3. Jeżeli odpowiedź na pytanie nr 2 będzie negatywna, czy musi Pan zaliczoną wartość
      czynszu najmu na poczet ceny kupna zakwalifikować jako przychód z nieodpłatnych
      świadczeń?
    Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytanie oznaczone we wniosku Nr
    2 i Nr 3. W zakresie pytania oznaczonego we wniosku Nr 1 zostało wydane odrębne
    rozstrzygnięcie.
    Pana stanowisko w sprawie
    Ad. 2
    Pana zdaniem czynsz najmu może być zaliczony przez Pana do kosztów uzyskania
    przychodów na zasadach ogólnych.
    Jeżeli podatnik nabywa usługi na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, to
    zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na te usługi
    dokonywane jest w oparciu o zasady ogólne. Zgodnie z nimi, kosztem podatkowym mogą
    być te wydatki, które są poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów
    lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem wydatków
    ustawowo wyłączonych z kosztów podatkowych (tj. na podstawie art. 22 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych). Przyjmuje się ponadto, że kosztem podatkowym mogą
    być te wydatki, które są racjonalne, ekonomicznie uzasadnione oraz właściwie
    udokumentowane.

    Z pytania wynika, że będzie Pan użytkował wynajętą nieruchomość na potrzeby
    prowadzonej działalności gospodarczej. Generalnie nie ma zatem przeszkód, aby wydatki
    na ten najem (czynsz) zaliczył Pan do kosztów uzyskania przychodów, o ile wydatki te
    zostaną właściwie udokumentowane.
    Ad. 3
    Pana zdaniem musi Pan zaliczoną na poczet ceny kupna wartość czynszu najmu
    zakwalifikować jako przychód z nieodpłatnych świadczeń.
    Jeżeli odpowiedź na pytanie 2 będzie negatywna wtedy wartość czynszu najmu zaliczona
    na rzecz ceny kupna Nieruchomości należy zakwalifikować jako przychód z nieodpłatnych
    świadczeń.
    Do podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym przychodów zalicza się m.in.
    wartość otrzymanych przez podatników świadczeń w naturze oraz innych nieodpłatnych
    świadczeń na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 z późn. zm.) - dalej u.p.d.o.f.
    Zasady ustalania wartości tych świadczeń określają przepisy art. 11 ust. 2-2a u.p.d.o.f.
    Sposoby te określone zostały wyczerpująco. Nie jest możliwe ustalanie wartości świadczeń
    nieodpłatnych w inny sposób (zob. wyrok WSA w Warszawie).
    W przypadku niemożliwości zaliczenia czynszu najmu do kosztów uzyskania przychodów
    na zasadach ogólnych wartość czynszu najmu zaliczona na rzecz ceny kupna
    Nieruchomości należy zakwalifikować jako przychód z nieodpłatnych świadczeń.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    W przypadku źródła przychodów jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza należy
    przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo
    uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem
    jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego między poniesieniem kosztu a
    powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych bądź też
    zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    A zatem warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania
    przychodów jest łączne spełnienie następujących przesłanek:
        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik);

        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona;
        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą;
        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
        może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów;
        został właściwie udokumentowany;
        nie może znajdować się w grupie wydatków, których – zgodnie z art. 23 ust. 1
        ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – nie uważa się za koszty
        uzyskania przychodów.
    Koszty ponoszone przez podatnika należy ocenić pod kątem ich celowości, a więc dążenia
    do uzyskania przychodów, zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodów. Aby
    określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym
    wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowo-skutkowy
    tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego
    przychodu. Kosztami będą więc zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z
    uzyskiwanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie
    wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu osiągnięcia przychodów,
    nawet wówczas, gdy z obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty.
    Nie ulega wątpliwości, że nie wszystkie koszty, które ponosi podatnik prowadzący
    działalność gospodarczą mogą stanowić koszty uzyskania przychodów (pomijając przy
    tym, co oczywiste, te, które ustawodawca wprost wyłączył z kosztów na podstawie art. 23
    ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Wymogiem, który musi być bezwzględnie spełniony, nie jest, co wynika z literalnego
    brzmienia przepisu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    związek kosztów z działalnością gospodarczą, tylko z uzyskaniem przychodów lub też z
    zachowaniem albo zabezpieczeniem jego źródła. Powyższe twierdzenie jest zgodne z
    utrwalonym poglądem judykatury (por. wyrok NSA z 2 sierpnia 2012 r. sygn. akt II FSK 41
    /11, uchwała NSA z dnia 24 stycznia 2011 r. sygn. akt II FPS 6/10 oraz uchwała z dnia 12
    grudnia 2011 r. sygn. akt II FPS 2/11).
    Należy również wskazać, że jeżeli wydatki nie zostały wyłączone z kosztów podatkowych
    na mocy art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mogą co do zasady
    stanowić koszt uzyskania przychodu na gruncie art. 22 ust. 1 ww. ustawy, jeśli zostanie
    wykazany ich związek z uzyskaniem przychodu lub zachowaniem albo zabezpieczeniem
    źródła przychodów.
    Przepis art. 23 ust. 1 ww. ustawy zawiera enumeratywną listę wyłączeń z kosztów
    uzyskania przychodów, co oznacza, że każdy koszt dający się zakwalifikować do
    którejkolwiek z pozycji wymienionej na tej liście nie będzie mógł być zaliczony do kosztów
    uzyskania przychodów. Jednocześnie zauważyć należy, że samo wyliczenie kosztów,
    których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, nie stwarza domniemania, że
    wszelkie pozostałe koszty, które nie są zamieszczone w art. 23 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, zostaną uznane za koszty uzyskania przychodów.
    Pomiędzy poniesionym kosztem, a potencjalnym przychodem musi bowiem zaistnieć
    związek przyczynowo-skutkowy, albowiem musi być to wydatek poniesiony w celu
    zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Niezwykle istotne jest przy tym, aby
    obiektywna ocena działań podatnika skutkowała możliwością uznania ich za racjonalne,
    podjęte przy zachowaniu zasad staranności, które to działania muszą cechować
    przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą.
    Podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą winien
    zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodu.

    Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania
    przychodu odnosi ewidentne korzyści, ponieważ o ten koszt zmniejsza podstawę
    opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest
    kosztem uzyskania przychodu.
    Należy przy tym zauważyć, że definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter
    ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien
    podlegać indywidualnej analizie, w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem
    jest sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów
    uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W
    pozostałych przypadkach, należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy
    poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów
    podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą winien
    zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodów.
    Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z
    prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, że
    jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Podatnik zobowiązany jest więc wykazać
    nie tylko fakt poniesienia danego wydatku, ale także jego celowość i racjonalność. Przy
    ustalaniu kosztów uzyskania przychodów, nie można uznać za koszt wydatków, których
    charakter budzi wątpliwości.
    W tym miejscu należy zauważyć, że ustawodawca nie definiuje, co należy rozumieć pod
    pojęciami: „w celu” osiągnięcia przychodu, jak i „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła
    przychodów.
    Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN, pojęcie:
    a. „celowość” oznacza: „przydatność do jakichś potrzeb”, „świadome zmierzanie do celu”,
      „taki przebieg zjawisk, zdarzeń, działań ludzkich, jakby w swym rozwoju zmierzały one
      do określonego celu”,
    b. „zabezpieczyć” oznacza: „zapewnienie ochrony przed czymś niebezpiecznym lub
      szkodliwym”, „uczynienie bezpiecznym”, „zapewnienie utrzymania czegoś w
      dotychczasowym stanie”, „zapewnienie komuś środków do życia”, „zapewnienie
      zaspokojenia roszczenia lub wykonanie kary”, natomiast
    c. „zachować” oznacza: „pozostać w posiadaniu czegoś”, „dochować coś w niezmienionym
      stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”, „uchronić przed
      zapomnieniem”.
    Można więc przyjąć, że koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów to takie koszty,
    które są poniesione w trakcie dążenia do uzyskania przychodów. Określony cel musi być
    widoczny w momencie ponoszenia kosztu. Ponadto, poniesione koszty winny omawiany
    cel realizować lub co najmniej zakładać jego realność. Koszty poniesione na zachowanie
    źródła przychodu to takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła
    przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło
    w ogóle dalej istniało. Natomiast, jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się
    przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki
    sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób.
    Podsumowując, wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy
    jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania
    przychodu zaistnieje związek przyczynowy i koszt nie będzie objęty dyspozycją art. 23 ust.
    1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury: „Warunkiem uznania danego wydatku za
    koszt uzyskania przychodu jest łączne spełnienie następujących warunków: faktycznego
    (rzeczywistego) poniesienia wydatku przez podatnika, istnienie związku z prowadzoną
    przez podatnika działalnością oraz poniesienie go w celu uzyskania przychodu, jego

    zwiększenia bądź zachowania źródła przychodu. Nie każdy zatem wydatek, nawet
    związany z prowadzoną działalnością gospodarczą jest kosztem podatkowym,
    zmniejszającym podstawę opodatkowania, ale tylko taki, który realizuje cel wskazany w
    art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Cel ten musi być widoczny, a ponoszone koszty winny go
    realizować bądź co na najmniej zakładać realnie możliwość jego osiągnięcia” (por. wyrok
    NSA z 2 sierpnia 2012 roku, sygn. akt II FSK 41/11, uchwała NSA z 24 stycznia 2011 r., sygn.
    akt II FPS 6/10, oraz uchwała z 12 grudnia 2011 roku, sygn. akt II FPS 2/11). Poza tym: „przy
    ustaleniu kosztów uzyskania przychodów każdy wydatek – poza wyraźnie wskazanymi w
    ustawie – wymaga indywidualnej oceny pod kątem bezpośredniego lub pośredniego
    związku z przychodem i racjonalnością działania dla osiągnięcia tego przychodu. Sytuacje,
    w których ów związek przyczynowy nie jest jednoznaczny, należy rozwiązywać według
    zasad racjonalnego rozumowania, odrębnie w odniesieniu do każdego przypadku” (por.
    wyrok NSA z 9 września 2011 roku, sygn. akt II FSK 1118/10). Kosztowa kwalifikacja
    konkretnego wydatku u konkretnego podatnika musi uwzględniać charakter i profil
    prowadzonej działalności gospodarczej oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego
    kosztu (por. wyrok NSA z 1 marca 2016 roku, sygn. akt II FSK 4009/13).
    Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że wydatki na czynsz
    jakie poniósł Pan z tytułu najmu nieruchomości (gruntu wraz z posadowionym na nim
    budynkiem), w celu korzystania z powierzchni tej nieruchomości na potrzeby prowadzonej
    przez Pana działalności gospodarczej, spełniają przesłanki określone w art. 22 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i mogły stanowić koszty uzyskania
    przychodów, bowiem ponoszone przez Pana wydatki z ww. tytułu były związane z
    prowadzoną przez Pana działalnością gospodarczą i miały oczywisty związek z
    osiągnięciem przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła Pana przychodów.
    Wobec powyższego Pana stanowisko w zakresie pytania Nr 2 jest prawidłowe.
    W związku z faktem, że Pana stanowisko w zakresie pytania Nr 2 zostało ocenione jako
    prawidłowe, a odpowiedzi na pytanie Nr 3 oczekiwał Pan w sytuacji, gdyby odpowiedź na
    pytanie Nr 2 była nieprawidłowa, odstępuję od udzielenia odpowiedzi na pytanie Nr 3.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego
    obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego czy kontrolnego. Przy
    wydawaniu interpretacji indywidualnych w trybie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa,
    opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym we
    wniosku - nie prowadzę postępowania dowodowego. Przy wydawaniu niniejszej
    interpretacji dokonałem więc wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku.
    Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawione we wniosku stan faktyczny
    /zdarzenie przyszłe jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego
    stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży
    obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których
    wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.
    Jeżeli zatem przedstawiony we wniosku opis zdarzenia różnić się będzie od występującego
    w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pana chroniła w zakresie
    rzeczywiście zaistniałego zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...).
    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002
    r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze
    zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego.
    Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.