Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-1.4012.47.2025.1.AM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-04
Teza: Uznania dostawy nieruchomości na rzecz użytkownika
wieczystego za czynność podlegającą zwolnieniu od podatku
VAT.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
użytkowanie (używanie)
użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1-pkt 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 lutego 2025 r. wpłynął Państwa o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy
    uznania dostawy nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego za czynność
    podlegającą zwolnieniu od podatku VAT.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Nieruchomość gruntowa oznaczona w ewidencji gruntów i budynków jako działka
    ewidencyjna nr 1 o powierzchni (...) ha położona we wsi (...), gmina (...), objęta księgą
    wieczystą nr (...), stanowi własność Gminy (...) i została oddana w użytkowanie wieczyste
    na okres 99 lat zgodnie z aktem notarialnym Rep A nr (...) z dnia (...) lutego 1998 r.
    Na podstawie umowy sprzedaży prawa użytkowania wieczystego za Rep A nr (...) z dnia
    (...) września 2007 roku oraz zgodnie z treścią księgi wieczystej aktualnym
    użytkownikiem wieczystym nieruchomości jest osoba fizyczna.
    Przedmiotowa nieruchomość nie jest wykorzystywana do prowadzenia działalności
    gospodarczej. Nieruchomość jest niezabudowana, stanowi teren zagospodarowany
    roślinnością ozdobną, teren działki ogrodzony. W granicach działki znajduje się staw
    oraz instalacja fotowoltaiczna. Wydatki na zainwestowanie nieruchomości w całości
    ponosił użytkownik wieczysty. Przez działkę przebiega sieć elektroenergetyczna
    średniego napięcia. Kształt działki regularny zbliżony do prostokąta.
    Konfiguracja terenu płaska. W bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotowej
    nieruchomości zlokalizowane są tereny niezainwestowane, zadrzewione oraz działki z
    zabudową mieszkaniową jednorodzinną niskiej intensywności. Dojazd do
    nieruchomości bezpośrednio z ulicy (...), drogi publicznej szutrowej.
    Działka 1 zgodnie z prowadzoną przez starostę ewidencją gruntów i budynków posiada
    oznaczenie użytków gruntowych jako (...) (grunty zadrzewione i zakrzewione na
    użytkach rolnych) o powierzchni (...) ha i (...) (łąki trwałe klasy (...)) o powierzchni (...) ha.
    Zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego
    gminy (...) części południowej wsi (...) zatwierdzonym uchwałą nr (...) Rady Gminy (...) z
    dnia (...) lutego 2015 roku działka nr 1 przeznaczona jest pod teren łąk i pastwisk,
    oznaczony na rysunku planu symbolem (...) oraz w niewielkiej części około (...)% całej
    powierzchni pod teren dróg publicznych klasy dojazdowej, oznaczony na rysunku planu
    symbolem (...), jako poszerzenie ul. (...) we wsi (...). Teren (...) znajduje się w strefie
    złożonych warunków gruntowo-wodnych, w jej zasięgu ustala się zakaz zmiany rzeźby
    terenu, w szczególności niwelowania wzniesień oraz obniżeń dolinek smużnych.
    Użytkownik wieczysty przedmiotowej nieruchomości wystąpił z wnioskiem o wykup
    nieruchomości.
    Sprzedaż nieruchomości na rzecz jej użytkownika wieczystego odbywa się w trybie art.
    32 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami, dalej zwana
    „ustawą”.
    Zgodnie z ust. 1 art. 32 ustawy nieruchomość gruntowa oddana w użytkowanie
    wieczyste może być sprzedana wyłącznie użytkownikowi wieczystemu. Sprzedaż
    nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego nie może nastąpić przed
    upływem 10 lat od dnia zawarcia umowy o oddanie nieruchomości gruntowej w
    użytkowanie wieczyste. Przedmiotowa nieruchomość została oddana w użytkowanie
    wieczyste w 1998 roku.
    Zgodnie z art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy w przypadku sprzedaży nieruchomości na rzecz jej
    użytkownika wieczystego nieruchomość zbywana jest w drodze bezprzetargowej.
    Ze względu na przeznaczenie nieruchomości i wolę nabycia przez jej użytkownika
    wieczystego zasadne jest uwzględnienie wniosku o wykup nieruchomości.

    Nieruchomość nie jest przewidziana pod gminne cele inwestycyjne, zaś poszerzenie ul.
    (...) na tym odcinku nie jest przewidziane do realizacji w wieloletniej perspektywie.
    Rada Gminy (...) podjęła uchwałę nr (...) dnia 27 stycznia 2025 r. w sprawie wyrażenia
    zgody na sprzedaż prawa własności działki 1 położonej w (...) na rzecz jej użytkownika
    wieczystego.
    Na podstawie art. 69 ustawy cenę nieruchomości gruntowej niewykorzystywanej do
    prowadzenia działalności gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu,
    ustala się jako dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki
    procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości
    nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży.
    Zgodnie z wyceną sporządzoną przez rzeczoznawcę majątkowego w formie operatu
    szacunkowego z dnia (...) października 2024 r. wartość nieruchomości wynosi (...) zł.
    Dotychczasowa stawka procentowa opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego
    wynosi 1%.
    Gmina (...) będąca czynnym podatnikiem VAT zamierza sprzedać prawo własności ww.
    nieruchomość na rzecz jej użytkownika wieczystego.
    Pytania
    Czy w danym stanie faktycznym cena sprzedaży prawa własności na rzecz jej użytkownika
    wieczystego nieruchomości stanowiącej działkę nr 1 we wsi (...) powinna obejmować
    podatek VAT czy też należy przyjąć, że ewentualna czynność zbycia będzie podlegała
    zwolnieniu od opodatkowania podatkiem od towarów i usług jako dostawa terenów
    niezabudowanych innych niż tereny budowlane (art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11
    marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.)?
    Czy zdarzenie przyszłe - sprzedaż w trybie art. 32 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o
    gospodarce nieruchomościami prawa własności nieruchomości na rzecz jej użytkownika
    wieczystego, niezależnie od przeznaczenia i rodzaju nieruchomości, podlega
    opodatkowaniu podatkiem VAT, w przypadku prawa użytkowania wieczystego
    ustanowionego przed 1 maja 2004 roku, tj. datą wprowadzenia przepisów ustawy od
    towarów i usług?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Gminy, w przedstawionym stanie faktycznym dla nieruchomości oznaczonej jako
    działka nr 1 we wsi (...) stanowiącej nieruchomość gruntową niezabudowaną,
    niewykorzystywaną do prowadzenia działalności gospodarczej oraz niebędącą terenami
    budowlanymi, cena sprzedaży nie powinna uwzględniać podatku VAT, gdyż przedmiotowa
    czynność zbycia („dostawy” według nomenklatury ustawy o podatku od towarów i usług)
    terenu niezabudowanego innego niż tereny budowlane podlega zwolnieniu od podatku
    VAT stosownie do brzmienia art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług.
    W związku z powyższym w omawianym przypadku ostateczna cena sprzedaży
    nieruchomości winna zostać ustalona na kwotę (...) zł bez opodatkowania, a jedynie w
    oparciu o przepisy art. 69 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.

    Art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postaci energii.
    Art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
      1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
        imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów
        w zamian za odszkodowanie;
      2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej
        umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy
        sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w
        następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty
        ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
      3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a
        komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
      4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu,
        jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
      5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
        ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz
        przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na
        spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka
        spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o
        innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności
        lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
      6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
      7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    Grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż, jak
    również oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste, stanowi dostawę towarów, o której
    mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa towarów” nie odwołuje się do
    cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa własności, stąd też nie można
    utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i
    usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa cywilnego.
    W celu przedstawienia właściwego rozumienia pojęcia „przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel” należy zaznaczyć, że dotyczy ono tego rodzaju
    czynności, które dają nabywcy prawo do postępowania z towarem jak właściciel. Chodzi
    tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie
    rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem
    przeniesienie prawa własności, zatem wyrażenia „prawo do rozporządzania jak właściciel”
    nie można interpretować jako „prawo własności”.
    Czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejęcie własności w
    sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa
    własności rzeczy.
    W konsekwencji pojęcie „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie
    muszą wiązać się ze skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności.
    Pozwala to na uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach

    nałożenia na nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą decydującą o
    przejściu na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest, co do
    zasady, wydanie towaru.
    Uwzględniając szerokie, ekonomiczne, a nie cywilistyczne rozumienie pojęcia
    „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel”, ustawodawca uznał, że
    oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów, wymieniając tę
    czynność w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy. W wyniku ustanowienia prawa użytkowania
    wieczystego dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz
    użytkownika wieczystego, co sprawia, że może on rozporządzać nim jak właściciel.
    Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z niego
    pożytków w sposób niemalże taki, jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak i w
    możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot, jak przy dokonywaniu
    sprzedaży gruntu przez właściciela.
    Art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Oznacza to, że organ władzy publicznej będzie uznany za podatnika podatku od towarów i
    usług w dwóch przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności:
        inne niż te, które mieszczą się w ramach jego zadań, oraz
        mieszczące się w ramach zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatnika ma charakter wyłącznie
    podmiotowo-przedmiotowy.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności, tj.:
        czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii
        podatników, natomiast
        czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za
        podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy
        towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i
        usług.
    Kwestie dotyczące prawa wieczystego użytkowania uregulowane zostały w ustawie z dnia
    23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).

    Art. 233 Kodeksu cywilnego:
      W granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez
      umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek
      samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik
      może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach
      użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać.
    Przepis ten, a także następne przepisy Kodeksu cywilnego (art. 234, art. 235, art. 237)
    kształtujące uprawnienia użytkownika wieczystego na wzór uprawnień właściciela, jak
    również długi czas trwania użytkowania wieczystego (art. 236 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego)
    wskazują, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi przeniesienie prawa do
    rozporządzania tym gruntem jak właściciel. Użytkowanie wieczyste stanowi prawo do
    rzeczy cudzej, ale daje użytkownikowi wieczystemu uprawnienia do dysponowania rzeczą
    w sposób zbliżony do właściciela.
    Art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U.
    z 2024 r. poz. 1145 ze zm.):
      Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz
      odrębnych ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach
      gospodarowania nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu
      administracji rządowej, a organami reprezentującymi jednostki samorządu
      terytorialnego są ich organy wykonawcze.
    Art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości
      gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie
      nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w
      drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej.
    Art. 32 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa oddana w użytkowanie wieczyste może być sprzedana
      wyłącznie użytkownikowi wieczystemu, z zastrzeżeniem ust. 1a i ust. 3. Sprzedaż
      nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego nie może nastąpić
      przed upływem 10 lat od dnia zawarcia umowy o oddanie nieruchomości gruntowej
      w użytkowanie wieczyste.
    Art. 32 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa stanowiąca własność Skarbu Państwa może być sprzedana
      użytkownikowi wieczystemu za zgodą wojewody. Zgody wojewody nie wymaga
      sprzedaż na rzecz użytkownika wieczystego nieruchomości, o których mowa w art.
      51 ust. 2 i art. 57 ust. 1.
    Art. 32 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z dniem zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości wygasa, z mocy prawa,
      uprzednio ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Przepisu art. 241 Kodeksu
      cywilnego nie stosuje się.
    Art. 37 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w
      użytkowanie wieczyste w drodze przetargu.
    Art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli sprzedaż
      nieruchomości następuje na rzecz jej użytkownika wieczystego.
    Art. 69 ustawy o gospodarce nieruchomościami:

      1. Cenę nieruchomości gruntowej niewykorzystywanej do prowadzenia działalności
      gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, ustala się jako
      dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej
      opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości
      gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży. Przepisy art. 68 i art. 68a
      stosuje się odpowiednio.
      2. Cenę nieruchomości gruntowej wykorzystywanej do prowadzenia działalności
      gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, ustala się w wysokości
      nie niższej niż dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki
      procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości
      nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży, jednak
      nie wyższej niż wartość nieruchomości gruntowej określona na dzień zawarcia
      umowy sprzedaży.
      3. Jeżeli dotychczas nie obowiązywała opłata roczna z tytułu użytkowania
      wieczystego nieruchomości gruntowej, właściwy organ ustala cenę, o której mowa w
      ust. 1 i 2, przyjmując stawkę procentową określoną w art. 72 ust. 3 stosownie do celu
      wynikającego ze sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej.
    Art. 71 ust. 1-4 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się
      pierwszą opłatę i opłaty roczne.
      2. Pierwsza opłata za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
      drodze przetargu podlega zapłacie jednorazowo, nie później niż do dnia zawarcia
      umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste.
      3. Pierwszą opłatę za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
      drodze bezprzetargowej można rozłożyć na oprocentowane raty. W sprawach tych
      stosuje się odpowiednio przepis art. 70 ust. 2–4.
      4. Opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie do
      dnia 31 marca każdego roku, z góry za dany rok. Opłaty rocznej nie pobiera się za
      rok, w którym zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Właściwy organ,
      na wniosek użytkownika wieczystego złożony nie później niż 14 dni przed upływem
      terminu płatności, może ustalić inny termin zapłaty, nieprzekraczający danego roku
      kalendarzowego.
    Z powołanych przepisów wynika, że oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie
    wieczyste jest czynnością odpłatną, gdyż ustawodawca w ustawie o gospodarce
    nieruchomościami przewidział w tym zakresie dwa rodzaje odpłatności, tj. pierwszą opłatę
    oraz opłaty roczne.
    Ustanowienie prawa użytkowania wieczystego przed 1 maja 2004 r. nie podlegało
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż na podstawie obowiązującej przed
    tym dniem ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku
    akcyzowym (t. j. Dz. U. z 1993 r. Nr 11 poz. 50 ze zm.), grunt nie był towarem i
    ustanowienie prawa jego użytkowania wieczystego nie stanowiło dostawy towarów.
    Dopiero z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług, zmieniła się definicja towaru oraz zakres opodatkowania podatkiem od towarów i
    usług.
    Od 1 maja 2004 r. ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowi czynność
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt
    1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy.
    Z opisu sprawy wynika, że nieruchomość gruntowa oznaczona w ewidencji gruntów i
    budynków jako działka ewidencyjna nr 1 stanowi Państwa własność i została oddana w
    użytkowanie wieczyste na okres 99 lat zgodnie z aktem notarialnym z (...) lutego 1998 r.

    Na podstawie umowy sprzedaży prawa użytkowania wieczystego z 28 września 2007 r.
    oraz zgodnie z treścią księgi wieczystej aktualnym użytkownikiem wieczystym
    nieruchomości jest osoba fizyczna.
    Mają Państwo wątpliwości, czy sprzedaż w trybie art. 32 ustawy o gospodarce
    nieruchomościami prawa własności nieruchomości na rzecz jej użytkownika wieczystego,
    podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, w przypadku prawa użytkowania wieczystego
    ustanowionego przed 1 maja 2004 r. oraz czy cena sprzedaży prawa własności na rzecz jej
    użytkownika wieczystego nieruchomości stanowiącej działkę nr 1 powinna obejmować
    podatek VAT, czy też należy przyjąć, że ewentualna czynność zbycie będzie podlega
    zwolnieniu od opodatkowania podatkiem od towarów i usług jako dostawa terenu
    niezabudowanego innego niż teren budowlany.
    Biorąc pod uwagę powyższe przepisy stwierdzić należy, że w wyniku oddania gruntu w
    użytkowanie wieczyste (ustanowienie użytkowania wieczystego) dochodzi do przeniesienia
    władztwa nad gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co pozwala mu rozporządzać
    nim jak właściciel. Użytkownik wieczysty może więc swobodnie korzystać z gruntu oraz
    czerpać z niego pożytki w sposób taki, jak w przypadku właściciela gruntu, może również
    „przenieść władztwo na inny podmiot” w taki sam sposób w jaki właściciel dokonuje
    sprzedaży gruntu.
    Należy zatem stwierdzić, że użytkownik wieczysty otrzymuje prawo do faktycznego
    dysponowania nieruchomością, jak gdyby był jej właścicielem, z chwilą ustanowienia
    prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości.
    Sprzedaż nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego nie może być traktowana jako
    ponowna dostawa tej samej nieruchomości, bowiem nie została spełniona dyspozycja art.
    7 ust. 1 ustawy, tj. w opisanej transakcji nie dojdzie do przeniesienia prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel. W świetle przepisów art. 7 ust. 1 pkt 6 i pkt 7
    ustawy doszło już do dostawy tej nieruchomości na rzecz obecnego użytkownika
    wieczystego.
    Zatem sprzedaż nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego, będąca w istocie
    przekształceniem prawa wieczystego użytkowania w prawo własności nieruchomości
    stanowi jedynie zmianę tytułu prawnego do nieruchomości, nie wpływa natomiast na
    „władztwo rzeczy”, które pierwotny użytkownik wieczysty uzyskał i nie może być
    traktowana jako sprzedaż tego samego towaru.
    Czynność sprzedaży nieruchomości będącej wcześniej przedmiotem użytkowania
    wieczystego, dla którego prawo to ustanowiono do dnia 30 kwietnia 2004 r., nie podlega
    opodatkowaniu jako ponowna dostawa towarów, ani żadna inna czynność podlegająca
    opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Bez znaczenia w tej sytuacji pozostaje fakt, kiedy obecny użytkownik wieczysty nabył
    prawo użytkowania wieczystego nieruchomości od poprzedniego użytkownika
    wieczystego. Istotna jest data ustanowienia prawa użytkowania wieczystego
    nieruchomości na rzecz pierwotnego użytkownika wieczystego.
    W konsekwencji należy stwierdzić, że w analizowanej sprawie sprzedaż nieruchomości, tj.
    działki nr 1 na rzecz jej dotychczasowego użytkownika wieczystego, dla której
    ustanowiono prawo użytkowania wieczystego przed 30 kwietnia 2004 r., nie może być
    traktowana jako ponowna dostawa tej samej nieruchomości, zatem nie stanowi odpłatnej
    dostawy towarów, o której mowa art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy, ani żadnej
    innej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Do ceny sprzedaży nieruchomości gruntowej nr 1 na rzecz dotychczasowego użytkownika
    wieczystego nie należy doliczać podatku VAT.

    Jak wskazano powyżej dostawa nieruchomości na rzecz dotychczasowego użytkownika
    wieczystego stanowi czynność niepodlegającą opodatkowaniu, a nie jak Państwo wskazali
    czynność podlegającą zwolnieniu od podatku VAT stosownie do brzmienia art. 43 ust. 1
    pkt 9 ustawy.
    Zatem Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu
    prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W interpretacji oparłem się na informacjach przedstawionych przez Państwa w opisie
    sprawy, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli
    celno#skarbowej zostanie określony odmienny stan faktyczny od przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy interpretacja nie wywoła skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.