Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-3.4019.8.2025.2.AM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-04
Teza: Uznanie sprzedaży produktów gastronomicznych na rzecz
klientów za sprzedaż detaliczną.
Słowa kluczowe: opodatkowanie-podstawa opodatkowania
sprzedaż-sprzedaż detaliczna
sprzedaż-sprzedaż opodatkowana
usługi-usługi gastronomiczne
Zagadnienia: Sprzedaż detaliczna -Obowiązek podatkowy i stawki
podatku -Obowiązek podatkowy
Sprzedaż detaliczna -Podmiot, przedmiot i podstawa
opodatkowania podatkiem-Podmiot opodatkowania
Sprzedaż detaliczna -Podmiot, przedmiot i podstawa
opodatkowania podatkiem-Podstawa opodatkowania
Sprzedaż detaliczna -Podmiot, przedmiot i podstawa
opodatkowania podatkiem-Przedmiot opodatkowania
Przepisy: [SPRZEDAŻ-DETAL] Ustawa podatek od sprzedaży
detalicznej -Rozdział 1-art. 3
[SPRZEDAŻ-DETAL] Ustawa podatek od sprzedaży
detalicznej -Rozdział 2 -art. 4
[SPRZEDAŻ-DETAL] Ustawa podatek od sprzedaży
detalicznej -Rozdział 2 -art. 5
[SPRZEDAŻ-DETAL] Ustawa podatek od sprzedaży
detalicznej -Rozdział 2 -art. 6

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

Państwa wniosek z 6 marca 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej wpłynął 6 marca
    2025 r. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    X jest polską spółką, której przedmiotem działalności zgodnie z Polską Klasyfikacją
    Działalności (dalej: PKD) jest m.in. (...).
    Wnioskodawca jest polską spółką akcyjną, dopuszczoną do obrotu na rynku regulowanym
    i notowaną na Giełdzie Papierów Wartościowych. Spółka jest podatnikiem podatku
    dochodowego od osób prawnych (dalej: „CIT”) i podlega opodatkowaniu w Polsce od
    całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania - w myśl art. 3 ust 1
    ustawy o CIT (jest rezydentem podatkowym w Polsce). Wnioskodawca jest również
    czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: „VAT”) zarejestrowanym w
    Polsce.
    Jednym z obszarów działalności Wnioskodawcy jest dostawa żywności (...).
    Proces sprzedaży produktów żywnościowych podlega rozróżnieniu ze względu na format
    (...). Co do zasady należy wyróżnić format podstawowy i format rozszerzony.
    Sprzedaż produktów gastronomicznych (...) w formacie podstawowym przebiega w
    następujący sposób:
    1. w celu zamówienia danego produktu z oferty, klient musi wybrać określony produkt
      (...);
    2. oferowane produkty są, co do zasady, ściśle zdefiniowane. Klient może jednak wybrać
      (...);
    3. zadaniem personelu jest zasadniczo sprawne przyjęcie zamówienia i wydanie
      produktu po złożeniu tego zamówienia przy kasie rejestrującej; przyjętą zasadą jest, iż
      personel nie doradza klientowi, co do wyboru produktów lub zestawu produktów.
      Niemniej jednak personel może, np. polecać klientowi dany produkt. Zadaniem
      personelu jest również udzielanie podstawowych informacji o produktach, np.
      wskazanie ich składu surowcowego, czy też które produkty w danym momencie
      znajdują się w promocji cenowej itd.

    4. przygotowanie ww. produktów odbywa się według określonego schematu zgodnie z
      zasadami HACCP. (...);
    5. na (...) klient nie ma możliwości wyboru produktów z karty dań, nie jest prowadzona
      obsługa kelnerska, brak jest sali restauracyjnej, nie istnieje zaplecze restauracyjne (tj.
      wyodrębniona kuchnia, naczynia, urządzenia myjące itd.), brak jest szatni. Pracownicy
      nie muszą mieć specjalnego gastronomicznego wykształcenia;
    6. po otrzymaniu (...) klient może je skonsumować (...) (większość ..., na których można
      kupić (...) posiadają miejsce do ich spożycia z ograniczoną liczbą miejsc siedzących tj.
      niewielki blat oraz 2-4 krzesła/wysoki stolik bez miejsc siedzących/stolik z kanapą do
      siedzenia/niewielki blat z kilkoma wysokimi krzesłami typu „hoker”) lub poza (...).
    Spółka oferuje również możliwość zakupu produktów spożywczych (...), gdzie standard
    obsługi klienta jest dużo wyższy niż opisany powyżej - format rozszerzony.
    Sprzedaż produktów gastronomicznych (...) w formacie rozszerzonym przebiega w
    następujący sposób:
    1. (...) znajduje się rozbudowana strefa restauracyjna (gastronomiczna) i sklepowa. W
      strefie restauracyjnej, wydzielonej/oddzielonej od reszty (...), znajdują się stoły/stoliki,
      przy których można usiąść (na krześle/kanapie/stołku barowym) i z karty dań wybrać
      posiłek do spożycia. Z karty można zamówić (...). Ponadto, w części restauracyjnej (...)
      znajduje (...) do wyboru klienta. Do lodówki ma dostęp personel. (...). Klienta ma
      możliwość powieszenia ubrania wierzchniego na udostępnionych wieszakach.
    2. W części sklepowej klient ma możliwość nabycia m.in. wielu gotowych produktów
      spożywczych. W części sklepowej klient ma również możliwość nabycia (...) (są
      dostępne również w części restauracyjnej).(...). W części sklepowej znajduje się także
      lodówka m.in. z (...) do której ma dostęp klient. (...).
    3. W części restauracyjnej znajduje się adekwatna liczba stanowisk przeznaczonych dla
      klientów do spożycia posiłków na miejscu tj. stoły, przy których znajdują się krzesła lub
      kanapy. W części restauracyjnej jest dostępny telewizor, wifi oraz gniazdka elektryczne
      do podłączenia/doładowania np. telefonu, laptopa.
    4. Dania dla klientów są przygotowywane na zapleczu, w części kuchennej, która - w
      ramach przyjętej aranżacji - jest widoczna dla klientów, w rezultacie przygotowanie
      posiłków odbywa się „na oczach” klientów. Część kuchenna, w której są
      przygotowywane dania, jest rozbudowana (tj. wyodrębniona kuchnia wraz z
      odpowiednimi urządzeniami (piece, kuchnie), naczynia, urządzenia myjące itd.) -
      możliwa jest jednoczesna obsługa co najmniej kilku zamówień na raz.
    5. Przygotowanie posiłku, po przyjęciu zamówienia od klienta (zamówienia są
      numerowane i drukowane wraz z paragonem), obejmuje co najmniej obróbkę finalną,
      na którą składa się co najmniej: (...).
    6. Zastawa oraz sztućce są wielorazowego użytku (nie są jednorazowe). Co do zasady,
      zamówienia są składane i odbierane przez klientów przy kasie/kontuarze. Natomiast
      po spożyciu posiłku personel sprząta stoły.

    W tym miejscu należy wskazać, że Spółka swoją sprzedaż w zakresie produktów objętych
    niniejszym wnioskiem - w zakresie sprzedaży w formacie podstawowym - na podstawie
    interpretacji indywidualnej z dnia (...) opodatkowywała stawką VAT w wysokości 5% jako
    dostawę dań gotowych, natomiast stawkę w wysokości 8% zastosowała od lutego 2018 r.
    Wynikało to z faktu, że ww. interpretacja indywidualna została wygaszona
    Postanowieniem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wydanym (...) co skutkowało
    uznaniem sprzedaży za świadczenia usługi restauracyjnej - zgodnie z Interpretacją Ogólną
    Ministra Finansów z dnia 24 czerwca 2016 roku Nr PT1.050.3.2016.156).
    Jednocześnie Spółka informuje, że zgodnie z pismem otrzymanym z GUS sprzedaż
    produktów gastronomicznych należy klasyfikować jako „usługi restauracji i pozostałych
    placówek gastronomicznych” PKWiU 56.10.1.
    Spółka informuje również, że otrzymała interpretację indywidualną prawa podatkowego z
    dnia (...) uznającą za nieprawidłowe stanowisko X wyrażone we wniosku z dnia (...) o
    udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w sprawie dotyczącej
    objęcia opodatkowaniem sprzedaży produktów gastronomicznych podatkiem od
    sprzedaży detalicznej. Z ww. interpretacji wynika że:
    - zgodnie z art. 3 pkt. 6 ustawy o podatku od sprzedaży detalicznej przez pojęcie towaru
      rozumie się rzeczy ruchome lub ich części,
    - opodatkowaniu nie podlega świadczenie usług,
    - zgodnie z art. 46 Kodeksu cywilnego, rzeczami są tylko przedmioty materialne,
    - produkty gastronomiczne sprzedawane (...) (hot dogi, ciabatty zapiekanki, pizze itd.)
      mają postać materialną i wraz z jego sprzedażą zmienia się właściciel,
    -usługi występujące ze sprzedażą produktów gastronomicznych, tj. rozmrażanie,
      podgrzewanie, przyprawianie itp. nie wystąpiłyby gdyby nie produkt główny,
      przygotowaniu którego one towarzyszą,
    - produkty gastronomiczne w rozumieniu ustawy o podatku od sprzedaży detalicznej są
      więc towarami tym bardziej, że dla celów VAT Spółka tak właśnie je traktuje.
    Jednocześnie należy wskazać, że przedmiotowa interpretacja została zbadana przez WSA
    (...), który to wyrokiem z (...) utrzymał ją w mocy.
    Należy jednak podkreślić, że stan faktyczny na podstawie którego została wydana ww.
    interpretacja nie dotyczył (...) w formacie rozszerzonym. W związku z tym obecnie
    zaprezentowany stan faktyczny jest inny, gdyż zawiera dodatkowy komponent, który nie
    był ówcześnie przedmiotem oceny Organu i Sądu.

## Pytanie

Czy przestawiona w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego sprzedaż produktów
    gastronomicznych na rzecz klientów, prowadzona (...) Spółki nie stanowi sprzedaży deta
    licznej w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o podatku od sprzedaży
    detalicznej (Dz.U. 2016 r., poz. 1155, dalej: u.p.s.d.) a tym samym nie wchodzi w podstawę
    opodatkowania tym podatkiem?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Spółki prowadzona (...) sprzedaż produktów gastronomicznych nie stanowi
    sprzedaży detalicznej w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o podatku od
    sprzedaży detalicznej (Dz.U. 2016 r., poz. 1155, dalej: u.p.s.d.) a tym samym nie jest
    podatnikiem tego podatku detalicznego z tego tytułu (dostawy produktów
    gastronomicznych).

    W art. 3 u.p.s.d. ustawodawca zawarł definicje ustawowe, które pozwalają na
    zidentyfikowanie podmiotów i czynności podlegających opodatkowaniu na mocy ustawy o
    podatku od sprzedaży detalicznej. Zgodnie z art. 3 u.p.s.d. ilekroć w ustawie jest mowa o:
    1) działalności gospodarczej - rozumie się przez to działalność gospodarczą, o której
      mowa w art. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
    2) kasie rejestrującej - rozumie się przez to kasę rejestrującą, o której mowa w art. 111
      ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług;
    3) konsumencie - rozumie się przez to osobę fizyczną nieprowadzącą działalności
      gospodarczej oraz osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą nabywającą
      towary bez związku z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą, a także
      rolnika ryczałtowego w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy o podatku od towarów i usług:
    4) sprzedawcy detalicznym - rozumie się przez to osobę fizyczną, osobę prawną, spółkę
      cywilną oraz jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej dokonujące
      sprzedaży detalicznej;
    5) sprzedaży detalicznej - rozumie się przez to dokonywanie na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej, w ramach działalności gospodarczej zbywcy, odpłatnego
      zbywania towarów konsumentom na podstawie umowy zawartej:
    a) w lokalu przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o
      prawach konsumenta (Dz.U. poz. 827. z 2015 r. poz. 1854 oraz z 2016 r. poz. 615),
    b) poza lokalem przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 maja 2014
      r. o prawach konsumenta
      - także w przypadku, gdy zbywaniu towaru towarzyszy świadczenie usługi odrębnie
      niezaewidencjonowanej;
    6) towarze - rozumie się przez to rzeczy ruchome lub ich części.
    Zgodnie z art. 4 u.p.s.d. podatnikami podatku są sprzedawcy detaliczni, stosownie zaś do
    art. 5 u.p.s.d. przedmiotem opodatkowania podatkiem jest przychód ze sprzedaży
    detalicznej.
    W myśl powołanych przepisów, podatnikami podatku są sprzedawcy detaliczni, przy czym
    pojęcie to zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 4 ustawy. Definicja sprzedawcy detalicznego
    zawarta w wyżej wymienionym przepisie wyznacza tak naprawdę zakres podmiotowy
    podatku, przy czym jest ona ściśle związana z zakresem przedmiotowym podatku, a więc z
    definicją sprzedaży detalicznej.
    Podkreślić należy, iż formalnie rzecz biorąc, wszystkie podmioty dokonujące sprzedaży
    detalicznej są podatnikami podatku od sprzedaży detalicznej. Najogólniej rzecz ujmując,
    oznacza to, że każdy podmiot odpłatnie zbywający towary konsumentom (w inny sposób
    niż na podstawie umów zawartych na odległość, czyli przede wszystkim w ramach tzw.
    sprzedaży internetowej) jest podatnikiem tego podatku, natomiast zgodnie z definicją
    zawartą w przywołanym przepisie art. 3 pkt 6 u.p.s.d., towary to rzeczy ruchome lub ich
    części. Mimo braku odesłania do regulacji kodeksu cywilnego, przy wykładni pojęcia
    towarów nie sposób nie odnieść się do regulacji znajdujących się w kodeksie cywilnym.
    Biorąc to pod uwagę, wskazać należy, że rzeczami są tylko i wyłącznie przedmioty
    materialne, czyli takie części przyrody, w stanie pierwotnym lub przetworzonym, które są
    wyodrębnione spośród innych w sposób umożliwiający samoistne ich traktowanie w
    obrocie.

    Należy także wskazać, przepisy u.p.s.d. nie zawierają definicji legalnej usługi, jak również
    nie odsyłają podatników w tym zakresie do innych aktów prawnych. W tym kontekście,
    niezbędne jest dokonanie wykładni językowej pojęcia świadczenia usług w znaczeniu
    potocznym, z którego rozmienia - w ocenie Spółki - wynika, że sprzedaż produktów
    gastronomicznych (...), w okolicznościach wyżej opisanych, stanowi usługę o charakterze
    gastronomicznym a nie zbywanie towarów i to niezależnie od tego czy klient po zakupie
    dokonuje spożycia posiłku (...), czy poza nią.
    Wskazać należy, że zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN, usługi to „działalność
    gospodarcza służąca do zaspokajania potrzeb ludzi”; z kolei Słownik języka polskiego pod
    red. W. Doroszewskiego podaje, że usługa to „czynność polegająca na obsłużeniu kogoś,
    praca świadczona na czyjąś rzecz”. Niewątpliwie w przypadku działalności prowadzonej
    przez Spółkę dochodzi do zaspokojenia potrzeby ludzkiej związanej z wyżywieniem i to
    poprzez dokonanie pewnych czynności mających charakter „obsługi” poszczególnych
    klientów. Czynności te polegają w szczególności na przygotowaniu posiłku (zostały one
    bardzo szczegółowo opisane przez Spółkę, wskazać w tym miejscu jedynie należy, że ich
    zakres jest różny w zależności od rodzaju formatu (...) - od podstawowego polegającego w
    zasadzie wyłącznie na skomponowaniu posiłku z półproduktów, do znacznego w
    przypadku przygotowania dań obiadowych) ale również na przyjęciu zamówienia,
    przedstawieniu oferty, umożliwieniu klientowi dokonania wyboru dania lub (...) jego
    modyfikacji w stosunku do oferty oraz - choć nie we wszystkich przypadkach -
    zapewnieniu infrastruktury w celu spożycia posiłku i stworzenia do tego odpowiedniej
    atmosfery. W ocenie Spółki wszystkie te elementy mają charakter usługowy, mieszczący
    się w podanych wyżej definicjach słownikowych. Charakter opisanych wyżej czynności nie
    jest więc związany z prostym zbyciem posiłku, do jakiego dochodzi np. w sklepie
    spożywczym.
    Sam fakt przygotowania posiłków (...) oraz udostępnienie infrastruktury klientom (mniej
    lub bardziej rozbudowanej) ma istotne znaczenie dla oceny, czy mamy do czynienia ze
    zbywaniem towarów czy ze świadczeniem usług. Czynności takie wyznaczają tak
    naprawdę kształt świadczenia ze strony Spółki, która nie dokonuje prostej sprzedaży
    oferowanego towaru, a przygotowuje posiłek według stosowanych przez siebie procedur.
    W tym miejscu należy wskazać, że brak obsługi kelnerskiej czy ograniczony wpływ klienta
    na wybór posiłku nie mogą stanowić samodzielnej podstawy do zanegowania usługowego
    charakteru świadczenia. Należy bowiem mieć na uwadze pozostałe usługowe elementy
    świadczenia, o których wspomniano powyżej, które w sposób oczywisty występują w
    działalności Spółki i nadają charakter wykonywanym przez nią świadczeniom. Na
    marginesie należy dodać, że brak wpływu klienta na sposób przygotowania posiłku akurat
    jest okolicznością, która z reguły występuje również w restauracjach z obsługą kelnerską,
    w których klient wybiera gotowe dania z karty.
    Trzeba jednocześnie wskazać, że zgodnie z art. 3 pkt 5 u.p.s.d., w sytuacji, gdy odpłatnemu
    zbyciu towaru towarzyszy świadczenie usługi, to na potrzeby ustawy usługę tę uważa się
    za sprzedaż detaliczną podlegającą opodatkowaniu, o ile nie jest ona odrębnie
    zaewidencjonowana od sprzedaży towaru (wówczas usługa ta nie będzie przedmiotem
    opodatkowania). Chodzi tu jednak wyraźnie o usługę towarzyszącą zbyciu towarów, a więc
    od niej odrębną i mającą inny cel (w uzasadnieniu do projektu ustawy wskazano
    przykładowo na sprzedaż książki łącznie z jej opakowaniem, czy sprzedaż pralki łącznie z
    jej wniesieniem). W ocenie Spółki w przypadku przygotowania posiłków, obsługi
    zamówienia klienta (...) czy zapewnienia infrastruktury w celu komfortowego spożycia,
    które to czynności - jak już wyżej wskazano - niewątpliwie mają charakter usługowy, na
    plan pierwszy wysuwa się zaspokojenie potrzeby klienta związanej z wyżywieniem, nie zaś
    sprzedanie mu określonego towaru. Zatem te czynności składają się tak naprawdę na
    jedną usługę gastronomiczną, nie stanowią natomiast odrębnych usług towarzyszących w
    stosunku do sprzedaży towaru.

    Niezależnie od powyższego, trzeba wskazać, że w sprawie nie sposób nie nawiązać
    również do definicji usługi występujących na gruncie rozporządzenia Rady Ministrów z
    dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (Dz.U. 2015 r. poz.
    1676 ze zm.). Definicje tam zawarte są stosowane do klasyfikowania wyrobów i usług na
    potrzeby stosowania regulacji podatkowych i można je - pomocniczo - stosować na
    gruncie przepisów podatkowych, zwłaszcza, gdy dana regulacja nie zawiera odpowiednich
    definicji legalnych. Warto przy tym zauważyć, że pojęcie „usług”, wskazanego w opisie
    zasad metodycznych, stanowiącym załącznik do Rozporządzenia PKWiU, nawiązuje w
    pewnym sensie do potocznego rozumienia tego pojęcia, mianowicie zgodnie z zawartą
    tam definicją są to m.in. wszelkie czynności świadczone na rzecz jednostek gospodarki
    narodowej oraz na rzecz ludności, przeznaczone dla celów konsumpcji indywidualnej,
    zbiorowej i ogólnospołecznej.
    Jak wskazała Spółka w opisie stanu faktycznego, działalność przez nią prowadzona
    podlega klasyfikacji do działu PKD 56 „Działalność usługowa związana z wyżywieniem” co
    jest potwierdzone pismem GUS. Zgodnie z objaśnieniami (zamieszczonymi na stronie
    internetowej http://stat.gov.pl) dział ten obejmuje w szczególności „działalność usługową
    związaną z zapewnianiem pełnego wyżywienia przeznaczonego do bezpośredniej
    konsumpcji w restauracjach, włączając restauracje samoobsługowe i oferujące posiłki na
    wynos, z lub bez miejsc do siedzenia”, przy czym, „nie jest tu istotny rodzaj obiektu
    serwującego posiłki, ale fakt, że są one przeznaczone do bezpośredniej konsumpcji”. I
    właśnie w ocenie Spółki taki opis działalności zdaje się w ogólnych zarysach pokrywać z
    opisem przedstawionym przez Spółkę i na gruncie Rozporządzenia PKWiU działalność taka
    uznawana jest za usługową.
    Spółka stoi również na stanowisku, że nie jest nieuzasadnione całkowite odejście od zasad
    rozumienia pojęcia „usługi” na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług, choć
    omawiana ustawa podatkowa istotnie w tym zakresie nie odwołuje się do przepisów
    ustawy o VAT. W piśmiennictwie można odnaleźć pogląd zgodnie z którym, mając na
    uwadze pewną spójność systemu, przy kwalifikacji świadczenia złożonego jako dostawy
    towarów (co będzie skutkowało uznaniem jej za sprzedaż detaliczną) bądź jako
    świadczenia usług, decydować powinno to, w jaki sposób świadczenie to zostało
    potraktowane na gruncie podatku od towarów i usług (tak: Bartosiewicz Adam, Ustawa o
    podatku od sprzedaży detalicznej. Komentarz WK 2016, LEX). Tym bardziej, że jak
    wskazano w opisie stanu faktycznego organy podatkowe przyjmują odmienne rozumienie
    i odmienną kwalifikację czynności podejmowanych przez Spółkę w ramach prowadzonej
    działalności na gruncie podatku VAT przy obiektywnie takim samym charakterze tych
    czynności. Jak wskazano, Spółce wygaszono interpretację indywidualną wskazującą na
    towarowy charakter dostawy produktów gastronomicznych, uznając taką dostawę za
    świadczenie usług. Zresztą Spółka od momentu wygaszenia przedmiotowej interpretacji
    opodatkowuje sprzedaż produktów gastronomicznych na wszystkich swoich (...) stawką
    8% - traktując taką dostawę - zgodnie ze stanowiskiem wskazanym w Postanowieniu o
    wygaszeniu interpretacji - jako świadczenie usługi gastronomicznej.
    Na potwierdzenie powyższej argumentacji należy przytoczyć jeszcze argument związany z
    procesem legislacyjnym dotyczącym omawianej ustawy podatkowej. Otóż, projekt u.p.s.d.
    pierwotnie zakładał art. 7 pkt 6, że „nie podlega opodatkowaniu sprzedaż detaliczna
    towarów zbywanych w ramach świadczenia usług gastronomicznych”. Wyłączenie to
    zostało następnie wykreślone w trakcie prac Komisji Finansów Publicznych i projekt trafił
    do drugiego i trzeciego czytania w Sejmie już bez tej jednostki redakcyjnej. Zapis
    przebiegu posiedzenia komisji z dnia 5 lipca 2016 r. (dostępny na stronie www.sejm.gov.
    pl) wskazuje jednak wyraźnie na to, że poprawka w zakresie wykreślenia powołanego
    wyżej art. 7 pkt 6 u.p.s.d. miała charakter doprecyzowujący. Uznano mianowicie, że skoro
    z definicji sprzedaży detalicznej wynika, że świadczenie usług, nawet jeżeli towarzyszy mu
    dostawa towarów, nie jest przedmiotem opodatkowania, to regulacja omawianego pkt 6
    jest zbędna. W szczególności stwierdzono, że powyższe wyłączenie, jako dotyczące jedynie

    sprzedaży towarów zbywanych w ramach świadczenia usług gastronomicznych, mogłoby
    sugerować, że sprzedaż towarów w ramach świadczenia usług innych niż gastronomiczne
    podlega opodatkowaniu, gdy tymczasem w zamyśle projektodawcy sprzedaż towarów w
    ramach prowadzenia działalności usługowej w ogóle nie miała być objęta podatkiem od
    sprzedaży detalicznej. W konsekwencji, w podjętym głosowaniu regulacja zawarta w pkt 6
    artykułu 7 została wykreślona.
    Dodatkowo, w ocenie Spółki odmienna interpretacja ww. przepisów może naruszać art. 2a
    Ordynacji podatkowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm., dalej jako: O.p.) zgodnie z którym,
    „niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga
    się na korzyść podatnika”.
    W tym kontekście należy wskazać stanowisko przedstawione w wyroku NSA z 12 marca
    2024 r. (sygn. I FSK 1840/23). W wyroku tym Sąd stwierdził, że „Ustawodawca na pozór
    rozróżnia podlegającą opodatkowaniu sprzedaż detaliczną od usług, które takiemu
    opodatkowaniu nie podlegają. Rozróżnienie powyższe dalekie pozostaje jednak od
    jednoznaczności i precyzji, jakie powinny charakteryzować treść norm prawa
    podatkowego, zgodnie z konstytucyjnymi zasadami poprawnej legislacji podatkowej,
    legalizmu i ochrony zaufania podatnika do państwa i stanowionego przez nie prawa
    podatkowego (art. 2 oraz art. 7 w związku z art. 84 i art. 217 Konstytucji).
    W szczególności ustawodawca nie zdefiniował pojęcia usług, zwłaszcza „usługi
    towarzyszącej”, do której odwołuje się art. 3 pkt 5 in fine u.p.s.d. Jednocześnie za sprzedaż
    detaliczną uznał natomiast odpłatne zbywanie towarów konsumentom nawet wówczas,
    gdy sprzedaży tej towarzyszy świadczenie usługi odrębnie niezaewidencjonowanej.
    Sprecyzował wprawdzie, że przez towary rozumie rzeczy ruchome lub ich części, jednak
    niejednoznaczne rozróżnienie dostawy towarów od świadczenia usług towarzyszących tej
    dostawie, nie pozwala uchwycić wyraźnej granicy pomiędzy przychodem ze świadczenia
    usług (niepodlegającym opodatkowaniu), a przychodem ze sprzedaży towarów, której
    towarzyszy usługa odrębnie niezaewidencjonowana (podlegającym opodatkowaniu).
    Dokonanie takiego rozróżnienia w sposób oczywisty utrudnia okoliczność, że
    ustawodawca nie wskazał również, kiedy możemy mówić o odrębnym
    zaewidencjonowaniu usług towarzyszących zbyciu towaru. Jednak zagadnienie odrębnego
    zaewidencjonowania przychodu ze świadczenia usług pozostaje poza sporem niniejszej
    sprawy. Otóż przychód ze świadczenia usług towarzyszących zostaje wliczony do
    podstawy opodatkowania podatkiem od sprzedaży detalicznej tylko wówczas, jeśli
    zaliczony został w poczet ceny towaru, zapłata której nie została zaewidencjonowana
    oddzielnie od wartości samej usługi. Oddzielne zaewidencjonowanie przychodu ze
    świadczenia usługi oraz ze sprzedaży towarów powoduje natomiast, iż w myśl art. 5 w
    związku z art. 3 pkt 5 in fine u.p.s.d. przychód ze świadczenia usług w ogóle nie wchodzi
    do podstawy opodatkowania. W przeciwnym razie powiązanie sprzedaży detalicznej ze
    świadczeniem usługi wykluczałoby możliwość objęcia takiej transakcji opodatkowaniem
    rzeczoną daniną, co w konsekwencji mogłoby prowadzić do obejścia prawa. Z tego właśnie
    względu ustawodawca uznał, że do podstawy opodatkowania wchodzi przychód ze
    sprzedaży towaru nawet, jeśli sprzedaży tej towarzyszy świadczenie usługi odrębnie
    niezaewidencjonowanej. Jednak takie założenie nie zwalnia ustawodawcy podatkowego
    od jednoznacznego i precyzyjnego kształtowania treści stanowionych norm prawnych.
    Dlatego też wspomniany brak definicji pojęć „usług towarzyszących” oraz „oddzielnego
    niezaewidencjonowania” wskazuje na istotne mankamenty legislacyjne omawianego aktu,
    uzasadniające dokonanie jego niezwłocznej nowelizacji, precyzującej również i powyższe
    zagadnienia.
    Odmienna interpretacja tego stanu rzeczy, a więc taka jaką zastosował organ
    interpretacyjny wyjaśniając, że za każdym razem, gdy mamy do czynienia ze sprzedażą
    towarów i usług w ramach jednego świadczenia - niezależnie od tego, czy to towary, czy
    też usługi mają charakter dominujący w świadczeniu - należy całą wartość sprzedaży
    wliczyć w przychód ze sprzedaży detalicznej (z wyjątkiem sytuacji, gdy usługi są odrębnie

    zaewidencjonowane od sprzedaży towaru), nie znajduje oparcia w treści art. 3 pkt 5 u.p.s.
    d., ani w powszechnie uznanych zasadach wykładni prawa podatkowego.
    Odczytywana bowiem z art. 84 w związku z art. 217 Konstytucji zasada władztwa
    daninowego państwa stanowiąca, że obowiązek podatkowy musi wynikać z ustawy (art. 84
    Konstytucji) precyzyjnie określającej elementy spełniające konstytucyjne wymogi
    nakładania podatków i innych danin publicznych (art. 217 Konstytucji), nie oznacza
    domniemania istnienia obowiązku podatkowego (zob. wyrok TK z 8 grudnia 2009 r., sygn.
    K 7/08; OTK ZU nr 11/A/2009, poz. 166). Konstytucyjnoprawne zasady poprawnej legislacji
    podatkowej, determinujące kierunek wykładni norm prawa podatkowego, jednoznacznie
    sprzeciwiają się bowiem domniemaniu powstania obowiązku podatkowego, albowiem
    obowiązek ten wynikać może wyłącznie z ustawy (art. 84 i 217 w związku z art. 2 i art. 7
    Konstytucji). Dlatego z perspektywy zasad wykładni prawa podatkowego, mając na
    względzie zasadę in dubio pro tributario, wyrażoną wprost w art. 2a O.p., która nakazuje
    wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść
    podatnika, to a fortiori powinna ona znaleźć zastosowanie w zakresie rozstrzygania
    wątpliwość co do tego, czy dana okoliczność lub element normatywny w ogóle wchodzą w
    zakres przedmiotu lub podstawy opodatkowania”.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie:
    - opodatkowania sprzedaży produktów gastronomicznych (...) w formacie podstawowym
      oraz dokonywanej w formacie rozszerzonym sprzedaży w części sklepowej gotowych
      produktów spożywczych – jest nieprawidłowe,
    - opodatkowania sprzedaży w zakresie sprzedaży prowadzonej w strefie restauracyjnej
      (gastronomicznej) w ramach modelu rozszerzonego – jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o podatku od sprzedaży detalicznej (t.j. Dz.U.
    z 2023 r. poz. 148), zwanej dalej ustawą, ilekroć w ustawie jest mowa o:
      1) działalności gospodarczej - rozumie się przez to działalność gospodarczą, o której
      mowa w art. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U.
      z 2022 r. poz. 931, z późn. zm.);
      2) kasie rejestrującej - rozumie się przez to kasę rejestrującą, o której mowa w ustawie
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) konsumencie - rozumie się przez to osobę fizyczną nieprowadzącą działalności
      gospodarczej oraz osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą nabywającą
      towary bez związku z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą, a także
      rolnika ryczałtowego w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o
      podatku od towarów i usług;
      4) sprzedawcy detalicznym - rozumie się przez to osobę fizyczną, osobę prawną, spółkę
      cywilną oraz jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej dokonujące
      sprzedaży detalicznej;
      5) sprzedaży detalicznej - rozumie się przez to dokonywanie na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej, w ramach działalności gospodarczej zbywcy, odpłatnego
      zbywania towarów konsumentom na podstawie umowy zawartej:

        a) w lokalu przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 maja 2014
          r. o prawach konsumenta (Dz.U. z 2020 r. poz. 287, z 2021 r. poz. 2105 oraz z
          2022 r. poz. 2337 i 2581),
        b) poza lokalem przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 maja
          2014 r. o prawach konsumenta
          - także w przypadku, gdy zbywaniu towaru towarzyszy świadczenie usługi
            odrębnie niezaewidencjonowanej;
      6) towarze - rozumie się przez to rzeczy ruchome lub ich części.
    Zatem opodatkowaniu podlega sprzedaż dokonana na podstawie umów zawartych w
    lokalu oraz poza nim, przy czym konieczna jest fizyczna obecność stron przynajmniej na
    etapie złożenia oferty, która inicjuje zawarcie umowy.
    Jak stanowi art. 4 ustawy:
      Podatnikami podatku są sprzedawcy detaliczni.
    Stosownie natomiast do art. 5 ustawy:
      Przedmiotem opodatkowania podatkiem jest przychód ze sprzedaży detalicznej.
    Jak wynika z cytowanych przepisów, podatnikiem podatku od sprzedaży detalicznej (dalej
    zwanym podatkiem) jest podmiot (osoba fizyczna, osoba prawna, spółka cywilna oraz
    jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej) dokonujący - na terytorium
    Polski odpłatnego zbywania rzeczy ruchomych lub ich części na rzecz osób fizycznych (bez
    związku z prowadzoną przez nie działalnością gospodarczą jeżeli takową prowadzą) oraz
    rolnikom ryczałtowym w rozumieniu ustawy o VAT.
    Zatem, już na wstępie, można stwierdzić, że nie podlega opodatkowaniu podatkiem od
    sprzedaży detalicznej sprzedaż usług.
    W świetle art. 6 ust. 1 ustawy:
      Podstawę opodatkowania podatkiem stanowi osiągnięta w danym miesiącu
      nadwyżka przychodów ze sprzedaży detalicznej ponad kwotę 17 000 000 zł.
    Stosownie do art. 6 ust. 2 ustawy:
      Przychodem ze sprzedaży detalicznej są kwoty otrzymane przez podatnika z tytułu
      sprzedaży, o której mowa w ust. 1, w tym zaliczki, raty, przedpłaty i zadatki, także w
      przypadku, gdy kwoty te podatnik otrzymał przed wydaniem towaru.
    Zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy:
      Przychód ze sprzedaży detalicznej określa się na podstawie wielkości sprzedaży
      zaewidencjonowanej przy użyciu kas rejestrujących oraz sprzedaży
      niezaewidencjonowanej zgodnie ze zwolnieniem określonym w przepisach
      wykonawczych wydanych na podstawie art. 111 ust. 8 i art. 145a ust. 17 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.
    W myśl art. 6 ust. 4 ustawy:
      Przychód ze sprzedaży detalicznej nie obejmuje należnego podatku od towarów i
      usług.
    Z ww. przepisów wynika, że podstawą opodatkowania podatkiem od sprzedaży detalicznej
    jest nadwyżka - ponad kwotę 17 000 000 zł w danym miesiącu - przychodów ze sprzedaży
    towarów uznanej za sprzedaż detaliczną w rozumieniu ustawy, zaewidencjonowana przy
    pomocy kas rejestrujących oraz obrotu niezaewidencjonowanego zgodnie ze zwolnieniem
    przewidzianym w Rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2024 r. w sprawie
    zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas
    rejestrujących (Dz.U. z 2024 r. poz. 1902).

    Należy zauważyć, że aby dany przychód ze sprzedaży był opodatkowany podatkiem od
    sprzedaży detalicznej, konieczne jest aby łącznie były spełnione następujące warunki:
    1. zbycie musi być dokonywana na rzecz określonej grupy podmiotów (konsumentów),
    2. zbycie winno następować w ramach działalności gospodarczej (w rozumieniu art. 15
      ustawy o VAT) zbywcy,
    3. zbycie musi mieć charakter odpłatny oraz musi mieć miejsce na podstawie umowy
      zawartej w lokalu przedsiębiorstwa lub poza lokalem przedsiębiorstwa w rozumieniu
      ustawy o prawach konsumenta,
    4. przedmiotem zbycia muszą być towary (w rozumieniu ustawy).
    Zatem, aby móc rozstrzygnąć czy dana działalność podlega opodatkowaniu podatkiem,
    konieczne jest ustalenie, czy są spełnione ww. warunki.
    Pod pojęciem konsumenta rozumieć się osobę fizyczną nieprowadzącą działalności
    gospodarczej oraz prowadzącą działalność gospodarczą, nabywającą towary bez związku z
    prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą, a także rolnika ryczałtowego.
    Jak zauważono w uzasadnieniu do ustawy, wyłączone z katalogu podmiotów uznawanych
    za konsumentów, będą osoby (przedsiębiorcy), dla których sprzedaż dokumentowana
    będzie fakturą VAT zawierającą numer identyfikacji podatkowej (NIP). Zgodnie z art. 106e
    ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2024
    r. poz. 361, ze zm.) jednym z elementów prawidłowo wystawionej faktury VAT jest, co do
    zasady, numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na
    potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on towary lub
    usługi. Oznacza to, że w zależności od statusu nabywcy i jego rezydencji podatkowej
    będzie to albo NIP (numer podatkowy, pod którym nabywca jest zidentyfikowany dla
    celów podatku), albo numer podatkowy innego państwa członkowskiego (pod którym
    nabywca jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od wartości dodanej). Z powyższego
    wynika, że NIP nabywcy zawiera jedynie faktura VAT wystawiona na rzecz
    zidentyfikowanego podatnika podatku VAT. Jednocześnie należy zauważyć, że wyłącznym
    identyfikatorem podatkowym dla podatników będących osobami fizycznymi objętymi
    rejestrem PESEL nieprowadzącymi działalności gospodarczej lub niebędącymi
    zarejestrowanymi podatnikami podatku od towarów i usług jest PESEL. Takie osoby nie
    posługują się NIP-em (zgodnie z ustawą z dnia 13 października 1995 r. o zasadach
    ewidencji i identyfikacji podatników i płatników - t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 237, ze zm.).
    Pojęcie rolnika ryczałtowego określono przez odesłanie do definicji zawartej w art. 2 pkt
    19 ustawy o podatku od towarów i usług, zgodnie z którą:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o rolniku ryczałtowym - rozumie się przez to
      rolnika dokonującego dostawy produktów rolnych lub świadczącego usługi rolnicze,
      korzystającego ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 3, z
      wyjątkiem rolnika obowiązanego na podstawie odrębnych przepisów do
      prowadzenia ksiąg rachunkowych.
    Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że przedmiotem opodatkowania podatkiem
    może być przychód ze sprzedaży towarów na rzecz podmiotów:
      - nie będących przedsiębiorcami,
      - będących przedsiębiorcami lecz nabycie to nie jest związane z ich działalności
        gospodarczą,
      - rolników ryczałtowych.

    Jak wskazano powyżej zbycie musi nastąpić w ramach działalności gospodarczej w
    rozumieniu ustawy o VAT. Jak wynika z art. 15 ust. 2 tej ustawy działalność gospodarcza
    obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym
    podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób
    wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności
    czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i
    prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Można zatem stwierdzić, że co do zasady opodatkowaniu podatkiem podlega tylko takie
    zbycie towarów, które jest dokonywane w ramach zorganizowanego działalności,
    natomiast nie podlega opodatkowaniu zbycie towarów, które jest dokonywane w ramach
    zarządu majątkiem prywatnym.
    Odnośnie zaś „odpłatności zbycia towarów” wskazać należy, że przepisy ustawy o podatku
    od sprzedaży detalicznej nie zawierają definicji legalnej tego pojęcia. Przez pojęcie
    „odpłatny”, zgodnie z potocznym znaczeniem tego wyrazu, rozumie się taki, „za który się
    płaci”, „wymagający zapłacenia”. Natomiast „zbywać” oznacza „sprzedać coś”, „przekazać”.
    Można też zauważyć, że przez „sprzedaż” rozumie się „odstąpić komuś coś za pieniądze”.
    Jak stwierdzono w uzasadnieniu do ustawy: „Odpłatne zbycie towarów ma znaczenie
    szersze niż cywilistyczne ujęcie sprzedaży. Pod pojęciem odpłatnego zbycia należy
    rozumieć wszelkie postaci przeniesienia własności towarów, dokonywane zarówno w
    swoim imieniu i na swoją rzecz, jak i na rzecz osób trzecich (w tym dokonywane na
    podstawie umowy komisu lub umowy agencyjnej), za wynagrodzeniem”.
    Zatem można stwierdzić, że gdy w ustawie jest mowa o odpłatnym zbyciu należy przez to
    rozumieć, że chodzi o przekazanie towaru za pieniądze przez sprzedawcę detalicznego na
    rzecz konsumenta (nabywcy).
    Przy czym, aby takie zbycie stanowiło sprzedaż detaliczną w rozumieniu ustawy - a tym
    samym przychód z takiej sprzedaży podlegał opodatkowaniu podatkiem - konieczne jest,
    aby miało ono miejsce w Polsce, na podstawie umowy zawartej w lokalu przedsiębiorstwa
    w rozumieniu art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 1796), albo poza lokalem przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy
    z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta.
    Zgodnie z art. 2 pkt 2 ww. ustawy, przez umowę zawartą poza lokalem przedsiębiorstwa,
    rozumie się umowę z konsumentem zawartą:
    a) przy jednoczesnej fizycznej obecności stron w miejscu, które nie jest lokalem
      przedsiębiorstwa danego przedsiębiorcy,
    b) w wyniku przyjęcia oferty złożonej przez konsumenta w okolicznościach, o których
      mowa w lit. a,
    c) w lokalu przedsiębiorstwa danego przedsiębiorcy lub za pomocą środków
      porozumiewania się na odległość bezpośrednio po tym, jak nawiązano indywidualny i
      osobisty kontakt z konsumentem w miejscu, które nie jest lokalem przedsiębiorstwa
      danego przedsiębiorcy, przy jednoczesnej fizycznej obecności stron,
    d) podczas wycieczki zorganizowanej przez przedsiębiorcę, której celem lub skutkiem
      jest promocja oraz zawieranie umów z konsumentami,
    e) podczas pokazu zorganizowanego przez przedsiębiorcę, w którym uczestniczy
      zaproszona bezpośrednio lub pośrednio określona liczba konsumentów, w którego
      trakcie ma miejsce promocja, składanie ofert sprzedaży lub sprzedaż towarów lub
      usług, bez względu na to, czy został na niego zorganizowany transport.

    Natomiast przez lokal przedsiębiorstwa - stosowanie do art. 2 pkt 3 ustawy o prawach
    konsumenta-rozumie się:
    a) miejsce prowadzenia działalności będące nieruchomością albo częścią nieruchomości,
      w którym przedsiębiorca prowadzi działalność na stałe,
    b) miejsce prowadzenia działalności będące rzeczą ruchomą, w którym przedsiębiorca
      prowadzi działalność zwyczajowo albo na stałe.
    Na końcu pozostało do rozstrzygnięcia czym jest towar (przychód ze sprzedaży którego
    podlega opodatkowaniu podatkiem od sprzedaży detalicznej). Ustawodawca zdefiniował
    towar lakonicznie jako rzeczy ruchome i ich części.
    Zgodnie z potocznym znaczeniem słowa „rzecz” rozumie się przez nie «materialny element
    otaczającego świata» lub «przedmiot będący czyjąś własnością» (Słownik Języka Polskiego
    PWN, https://sjp.pwn.pl/sjp/rzecz;2518559.html). Synonimem „rzeczy” jest: coś, eksponat,
    obiekt, przedmiot, przynależność, ruchomość (Internetowy słownik synonimów języka
    polskiego online Synonim.NET, https://synonim.net/synonim/rzecz).
    Pomocniczo pojęcie towaru można zdefiniować jako przeciwstawność usługi, które nie
    podlegają podatkowi od sprzedaży detalicznej. Ze względu na brak legalnej definicji
    „usługi” należy odwołać się do potocznego znaczenia tego pojęcia. „usługa jest rozumiana
    jako:
      - wykonywanie pracy służącej bezpośrednio zaspokajaniu potrzeb (Słownik SJP.PL,
        https://sjp.pl/us%C5%82uga),
      - czynność obchodzenia się z czymś lub kimś (Wikisłownik, https://pl.wiktionary.org/wiki
        /obs%C5%82uga),
      - działalność gospodarcza służąca do zaspokajania potrzeb ludzi (Słownik Języka
        Polskiego PWN, https://sjp.pwn.pl/szukaj/us%C5%82uga.html).
    Zatem przez towar, na potrzeby podatku od sprzedaży detalicznej należy rozumieć każdy
    przedmiot (poza nieruchomościami), wyrób mający materialną postać który może być
    wytworzony bez udziału klienta i którego wartość użyteczna, a po części również
    materialna jest wytworzona w miejscu produkcji/wytworzenia towaru, a contrario nie ma
    postaci niematerialnej (np. czynności, postępowania, procesu, pracy) na rzecz czy dla
    korzyści usługodawcy i w przeciwieństwie do usługi, jego wartość nie wyniku - albo wynika
    w mniejszym stopniu - z interakcji z klientem.
    Jednakże zauważyć należy (co też słusznie wskazali Państwo we własnym stanowisku), że
    zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w literaturze przedmiotu przy kwalifikacji
    świadczenia złożonego jako dostawy towarów (co będzie skutkowało uznaniem jej za
    sprzedaż detaliczną) bądź jako świadczenia usług decydować powinno to, w jaki sposób
    świadczenie to zostało potraktowane na gruncie podatku od towarów i usług.
    Z przedstawionego przez Państwa opisu sprawy (z którego treścią Organ jest związany)
    wynika, że w ramach prowadzonej działalności zajmują się dostawą żywności (...).
    Proces sprzedaży produktów żywnościowych podlega rozróżnieniu ze względu na format
    (...). Co do zasady należy wyróżnić format podstawowy i format rozszerzony.
    Sprzedaż produktów gastronomicznych (...) w formacie podstawowym przebiega w
    następujący sposób:
    1. w celu zamówienia danego produktu z oferty, klient musi wybrać określony produkt
      (...);

    2. oferowane produkty są, co do zasady, ściśle zdefiniowane. Klient może jednak wybrać
      (...);
    3. zadaniem personelu jest zasadniczo sprawne przyjęcie zamówienia i wydanie
      produktu po złożeniu tego zamówienia przy kasie rejestrującej; przyjętą zasadą jest, iż
      personel nie doradza klientowi, co do wyboru produktów lub zestawu produktów.
      Niemniej jednak personel może, np. polecać klientowi dany produkt. Zadaniem
      personelu jest również udzielanie podstawowych informacji o produktach, np.
      wskazanie ich składu surowcowego, czy też które produkty w danym momencie
      znajdują się w promocji cenowej itd.
    4. przygotowanie ww. produktów odbywa się według określonego schematu zgodnie z
      zasadami HACCP. (...);
    5. na (...) klient nie ma możliwości wyboru produktów z karty dań, nie jest prowadzona
      obsługa kelnerska, brak jest sali restauracyjnej, nie istnieje zaplecze restauracyjne (tj.
      wyodrębniona kuchnia, naczynia, urządzenia myjące itd.), brak jest szatni. Pracownicy
      nie muszą mieć specjalnego gastronomicznego wykształcenia;
    6. po otrzymaniu (...) klient może je skonsumować (...) (większość ..., na których można
      kupić (...) posiadają miejsce do ich spożycia z ograniczoną liczbą miejsc siedzących tj.
      niewielki blat oraz 2-4 krzesła/wysoki stolik bez miejsc siedzących/stolik z kanapą do
      siedzenia/niewielki blat z kilkoma wysokimi krzesłami typu „hoker”) lub poza (...).
    Sprzedaż produktów gastronomicznych (...) w formacie rozszerzonym (...) przebiega
    natomiast w następujący sposób:
    1. (...) znajduje się rozbudowana strefa restauracyjna (gastronomiczna) i sklepowa. W
      strefie restauracyjnej, wydzielonej/oddzielonej od reszty (...), znajdują się stoły/stoliki,
      przy których można usiąść (na krześle/kanapie/stołku barowym) i z karty dań wybrać
      posiłek do spożycia. Z karty można zamówić (...). Ponadto, w części restauracyjnej (...)
      znajduje (...) do wyboru klienta. Do lodówki ma dostęp personel. (...). Klienta ma
      możliwość powieszenia ubrania wierzchniego na udostępnionych wieszakach;
    2. w części sklepowej klient ma możliwość nabycia m.in. wielu gotowych produktów
      spożywczych. W części sklepowej klient ma również możliwość nabycia (...) (są
      dostępne również w części restauracyjnej).(...). W części sklepowej znajduje się także
      lodówka m.in. z (...) do której ma dostęp klient. (...);
    3. w części restauracyjnej znajduje się adekwatna liczba stanowisk przeznaczonych dla
      klientów do spożycia posiłków na miejscu tj. stoły, przy których znajdują się krzesła lub
      kanapy. W części restauracyjnej jest dostępny telewizor, wifi oraz gniazdka elektryczne
      do podłączenia/doładowania np. telefonu, laptopa;
    4. dania dla klientów są przygotowywane na zapleczu, w części kuchennej, która - w
      ramach przyjętej aranżacji - jest widoczna dla klientów, w rezultacie przygotowanie
      posiłków odbywa się „na oczach” klientów. Część kuchenna, w której są
      przygotowywane dania, jest rozbudowana (tj. wyodrębniona kuchnia wraz z
      odpowiednimi urządzeniami (piece, kuchnie), naczynia, urządzenia myjące itd.) -
      możliwa jest jednoczesna obsługa co najmniej kilku zamówień na raz;

    5. przygotowanie posiłku, po przyjęciu zamówienia od klienta (zamówienia są
      numerowane i drukowane wraz z paragonem), obejmuje co najmniej obróbkę finalną,
      na którą składa się co najmniej: (...);
    6. zastawa oraz sztućce są wielorazowego użytku (nie są jednorazowe). Co do zasady,
      zamówienia są składane i odbierane przez klientów przy kasie/kontuarze. Natomiast
      po spożyciu posiłku personel sprząta stoły.
    Ponadto wskazali Państwo, że swoją sprzedaż w zakresie produktów objętych niniejszym
    wnioskiem - w zakresie sprzedaży w formacie podstawowym - opodatkowują Państwo
    obecnie podatkiem VAT w wysokości 8%, w związku z wygaśnięciem wydanej dla Państwa
    interpretacji ogólnej, w związku z czym opisaną we wniosku sprzedaż w formacie
    podstawowym uznano za świadczenie usług restauracyjnych.
    Z przedstawionych przez Państwa okoliczności sprawy wynika również, że otrzymali
    Państwo pismo z GUS, zgodnie z którym sprzedaż produktów gastronomicznych należy
    klasyfikować jako „usługi restauracji i pozostałych placówek gastronomicznych” o PKWiU
    56.10.1.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy przestawiona w opisie stanu faktycznego
    /zdarzenia przyszłego sprzedaż produktów gastronomicznych na rzecz klientów,
    prowadzona na Państwa (...) nie stanowi sprzedaży detaliczną w rozumieniu art. 3 pkt 5
    ustawy o podatku od sprzedaży detalicznej, a tym samym nie wchodzi w podstawę
    opodatkowania tym podatkiem.
    W świetle omówionych wyżej przepisów odrębnie należy ocenić sprzedaż produktów
    gastronomicznych (...) w formacie podstawowym oraz dokonywaną w formacie
    rozszerzonym sprzedaż w części sklepowej gotowych produktów spożywczych, w tym
    również (...), natomiast odrębnie potraktować sprzedaż prowadzoną w strefie
    restauracyjnej (gastronomicznej) w ramach modelu rozszerzonego.
    Analiza przedstawionego we wniosku zdarzenia oraz obowiązujących w tym zakresie
    przepisów ustawy pozwala stwierdzić, że dokonywana przez Spółkę na rzecz
    konsumentów sprzedaż produktów gastronomicznych w postaci (...) a także sprzedaży w
    części sklepowej w ramach formatu rozszerzonego podlega opodatkowaniu podatkiem od
    sprzedaży detalicznej.
    Przedmiotem sprzedaży są określone produkty, a więc niewątpliwie rzeczy, w rozumieniu
    art. 3 pkt 6 ustawy. Czynności, które służą przygotowaniu tych produktów, celem wydania
    konsumentowi w postaci np. rozmrażania, podgrzewania w specjalnych urządzeniach i
    kompletowaniu produktu finalnego, stanowią czynności dodatkowe, które dla celów
    opodatkowania podatkiem od sprzedaży detalicznej nie powinny zmieniać charakteru
    czynności głównej tj. czynności polegającej na sprzedaży produktu.
    W świetle art. 45 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r., poz.
    1061):
      Rzeczami w rozumieniu niniejszego kodeksu są tylko przedmioty materialne.
    Sprzedawane przez Spółkę produkty mają postać materialną i wraz z ich sprzedażą
    zmienia się właściciel tych rzeczy. Usługi występujące wraz ze sprzedażą produktów
    gastronomicznych tj. rozmrażanie, podgrzanie, kompletowanie itp. nie wystąpiłyby gdyby
    nie produkt główny, przygotowaniu któremu one towarzyszą. Dlatego też przedmiotem
    sprzedaży, w okolicznościach opisanych we wniosku, są towary w postaci produktów
    gastronomicznego. Oznacza to, że czynność sprzedaży produktów gastronomicznych
    przez Spółkę, dokonywana na rzecz konsumentów podlega opodatkowaniu podatkiem od
    sprzedaży detalicznej.
    W tym miejscu należy wskazać, ze Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w
    orzeczeniu z 10 marca 2011 w połączonych sprawach C-497/09, C-499/09, C-501/09, C-502

    /09 wskazał, że gdy przygotowanie ciepłego produktu gotowego ogranicza się do
    czynności pobieżnych i znormalizowanych i zwykle nie następuje na życzenie konkretnego
    klienta, lecz w sposób stały i regularny, w zależności od popytu możliwego do
    przewidzenia w sposób ogólny, nie można uznać takiego świadczenia za usługę, ale
    powinno być traktowane dla celów VAT jako dostawa towarów (nawet jeżeli konieczne jest
    wykonanie wielu czynności, które zapewnić mają odpowiednie przygotowanie posiłku).
    Taką sytuacją jest opisana przez Państwa sprzedaż (...), odbywająca się w ramach wariantu
    podstawowego, gdzie – jak Państwo wskazali – przygotowanie produktów odbywa się
    według określonego schematu (proces przygotowywania posiłków i napojów przebiega
    według ustalonych procedur, zapewniających powtarzalność, niezmienność jakości i
    świeżości produktów, jakie otrzymuje klient). Podobnie również ma to miejsce w
    przypadku sprzedaży kanapek w części sklepowej w ramach wariantu rozszerzonego,
    gdzie klient ma możliwość nabycia wielu gotowych produktów spożywczych i gdzie
    znajduje się (...), do której ma dostęp klient. Produkty te są właśnie przygotowane w
    sposób stały i regularny, w zależności od przewidywanego popytu.
    Wobec powyższego w zakresie sprzedaży produktów gastronomicznych (...) w formacie
    podstawowym oraz dokonywaną w formacie rozszerzonym sprzedaż w części sklepowej
    gotowych produktów spożywczych, Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.
    Natomiast mając na uwadze przedstawiony przez Państwa opis sprawy należy wskazać, że
    w Państwa przypadku w zakresie sprzedaży prowadzonej w strefie restauracyjnej
    (gastronomicznej) w ramach modelu rozszerzonego dokonują Państwo w rzeczywistości
    świadczenia usług restauracyjnych, które zgodnie z otrzymanym przez Państwa pismem z
    GUS należy klasyfikować jako „usługi restauracji i pozostałych placówek
    gastronomicznych” o PKWiU 56.10.1.
    Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku w sprawie C#231/94 Faalborg-Gelting
    wypowiedział się, oceniając kiedy mamy do czynienia z usługą restauracyjną, a kiedy ze
    sprzedażą żywności „na wynos”, tj. de facto z dostawą towarów, że usługa restauracyjna
    jest rezultatem szeregu czynności, począwszy od gotowania potrawy do jej serwowania,
    przy czym jednocześnie do dyspozycji klienta pozostaje infrastruktura, w tym jadalnia z
    pomieszczeniami sąsiadującymi (np. szatnia), umeblowanie i zastawa stołowa. Osoby,
    które w ramach wykonywania swojego zawodu pracują w restauracjach, wykonują na
    rzecz nabywcy posiłków wiele czynności, takich jak nakrywanie do stołu, doradzanie
    klientowi i objaśnianie szczegółów dotyczących posiłków w menu, podawanie do stołu i
    sprzątanie po zakończeniu konsumpcji. Usługi restauracyjne charakteryzuje zatem cały
    zespół cech i czynności, przy czym dostawa posiłku jest jedynie częścią usługi, choć
    stanowi dominujący element.
    Przedstawiona przez Państwa w opisie sprawy sprzedaż prowadzona w strefie
    restauracyjnej (gastronomicznej) w ramach modelu rozszerzonego odbywa się warunkach
    odpowiadających specyfice usługi restauracyjnej, o której mowa w przywołanym
    orzeczeniu, bowiem w części restauracyjnej znajduje się adekwatna liczba stanowisk
    przeznaczonych dla klientów do spożycia posiłków na miejscu tj. stoły, przy których
    znajdują się krzesła lub kanapy, przygotowanie posiłku odbywa się w rozbudowanej części
    kuchennej, i obejmuje m.in. (...). Natomiast po spożyciu posiłku personel sprząta stoły.
    Oznacza to, że - mając na uwadze powyższe wyjaśnienia, w świetle których
    opodatkowaniu podatkiem od sprzedaży detalicznej nie podlega świadczenie usług -
    przedstawiona przez Państwa we wniosku sprzedaż produktów gastronomicznych
    prowadzona w strefie restauracyjnej (gastronomicznej) w ramach modelu rozszerzonego
    nie stanowi/nie będzie stanowiła sprzedaży detalicznej w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy o
    podatku od sprzedaży detalicznej, a tym samym przychód z niej osiągnięty nie wchodzi
    /nie będzie wchodził w podstawę opodatkowania tym podatkiem.

    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie sprzedaży prowadzonej w strefie
    restauracyjnej (gastronomicznej) w ramach modelu rozszerzonego przedstawionego we
    wniosku pytania należy uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
      - stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał
        w dacie zaistnienia zdarzenia;
      - zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje
        w dniu wydania interpretacji.
    Organ informuje, że wydana interpretacja dotyczy wyłącznie Państwa sytuacji
    prawnopodatkowej oraz sprawy będącej przedmiotem zadanego pytania i została wydana
    w oparciu o przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego,
    którego elementem było m.in. wskazanie, że zgodnie z pismem, które otrzymali Państwo z
    GUS, sprzedaż produktów gastronomicznych należy klasyfikować jako „usługi restauracji i
    pozostałych placówek gastronomicznych” o PKWiU 56.10.1.
    Zaznaczenia wymaga, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek
    o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle
    związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego.
    Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego.
    Podkreślenia wymaga, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z tym, w
    przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swą aktualność. Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony
    odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
          1) z zastosowaniem art. 119a;
          2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
            ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
          3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.