Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.245.2025.1.DD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-03
Teza: Obowiązek składania JPK_KR_PD oraz JPK_ST_KR w ramach
obowiązków związanych z JPK_CIT.
Słowa kluczowe: deklaracje-obowiązek składania deklaracji
jednolity plik kontrolny (JPK)
zakład
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1. Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Ewidencja rachunkowa-Prowadzenie uproszczonej
ewidencji przez podatników niemających siedziby lub
zarządu na terytorium RP
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1. Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Ewidencja rachunkowa-Ustalenie dochodu/straty na
podstawie ewidencji rachunkowej
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1c
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1d
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 4

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 maja 2025 r. za pośrednictwem e-Urzędu Skarbowego wpłynął Państwa wniosek z 30
    maja 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie obowiązku składania
    JPK_KR_PD oraz JPK_ST_KR w ramach obowiązków związanych z JPK_CIT.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    Grupa (...) (dalej jako: „Grupa”) to międzynarodowy koncern (...). Spółka X (dalej jako:
    „Wnioskodawca”, „X”) jest niemiecką spółką kapitałową z siedzibą w Niemczech pełniącą w
    Grupie rolę uczestnika łańcucha dostaw w procesie sprzedaży. X w Polsce nabywa towary
    od podmiotów z Grupy zajmujących się produkcją (przede wszystkim (...) Sp. z o.o.), a
    następnie je odsprzedaje do określonych podmiotów - dystrybutorów (np. do (...) Sp. z o.
    o.).
    Wnioskodawca posiada na terenie Polski zakład podatkowy w rozumieniu Ustawy CIT oraz
    Umowy między Rzeczpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania
    podwójnego opodatkowania w zakresie podatku od dochodu i od majątku z dnia 14 maja
    2003 r. (Dz. U. 2005 r., Nr 12, poz. 90, dalej jako: „UPO”).
    W efekcie, X podlega ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku
    dochodowym od osób prawnych (dalej jako: „CIT”) w Polsce i jest zobowiązany do
    dokonywania stosownych rozliczeń w tym zakresie. X dokonał stosownego zgłoszenia w
    tym zakresie oraz realizuje wszelkie obowiązki, w szczególności dotyczące składania
    zeznania rocznego w CIT oraz zapłaty tego podatku.
    Zakład podatkowy nie stanowi odrębnego podmiotu od zagranicznego przedsiębiorcy i
    może wykonywać działalność wyłącznie w zakresie przedmiotu działalności zagranicznego
    przedsiębiorcy. Zakład podatkowy stanowi integralną część struktur zagranicznego
    przedsiębiorcy i prowadzi część jego działalności na terytorium Polski we wskazanym
    zakresie.
    X nie ma zarejestrowanego w Polsce oddziału ani przedstawicielstwa na podstawie ustawy
    z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych
    osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.
    U. z 2025 r., poz. 89 ze zm.; dalej jako: „ustawy o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców
    zagranicznych”).
    Wnioskodawca jako zakład podatkowy nie prowadzi w Polsce ksiąg rachunkowych,
    prowadzone są ewidencje na cele podatkowe umożliwiające wyliczenie podstawy
    opodatkowania zakładu dla celów CIT.
    Jednocześnie, X nie zatrudnia na terenie Polski pracowników, którzy w jego imieniu i na
    jego rzecz prowadzą działalność w Polsce. Na marginesie należy wskazać, że jest on
    zarejestrowany dla celów podatku od towarów i usług.
    Przychody przyporządkowane do zakładu X w Polsce przekroczyły w 2024 r. kwoty 50 mln
    euro.

    Wniosek dotyczy zaistniałego stanu faktycznego jako że przepisy, będące przedmiotem
    wniosku, weszły w życie z dniem 1 stycznia 2025 r. Z kolei zakres zdarzenia przyszłego
    obejmuje okres po złożeniu niniejszego wniosku.

## Pytanie

Czy Wnioskodawca jako podmiot zaliczający się do szczególnej kategorii podatników, tj.
    zagranicznych przedsiębiorców prowadzących w Polsce działalność gospodarczą, w formie
    innej niż oddział lub przedstawicielstwo, będzie zobowiązany do składania JPK_KR_PD oraz
    JPK_ST_KR w ramach obowiązków związanych z JPK_CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Państwa zdaniem, Wnioskodawca jako podmiot zaliczający się do szczególnej kategorii
    podatników, tj. zagranicznych przedsiębiorców prowadzących w Polsce działalność
    gospodarczą, w formie innej niż oddział lub przedstawicielstwo, nie będzie zobowiązany
    do składania JPK_KR_PD oraz JPK_ST_KR w ramach obowiązków związanych z JPK_CIT.
    Uzasadniając własne stanowisko wskazali Państwo, że na podstawie art. 4 (winno być: art.
    4a) pkt 11 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „Ustawa CIT”), gdy mowa o zagranicznym zakładzie
    rozumie się przez to:
    a) stałą placówkę, poprzez którą podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium
      jednego państwa wykonuje całkowicie lub częściowo działalność na terytorium innego
      państwa, a w szczególności oddział, przedstawicielstwo, biuro, fabrykę, warsztat albo
      miejsce wydobywania bogactw naturalnych,
    b) plac budowy, budowę, montaż lub instalację, prowadzone na terytorium jednego
      państwa przez podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium innego państwa,
    c) osobę, która w imieniu i na rzecz podmiotu mającego siedzibę lub zarząd na
      terytorium jednego państwa działa na terytorium innego państwa, jeżeli osoba ta ma
      pełnomocnictwo do zawierania w jego imieniu umów i pełnomocnictwo to faktycznie
      wykonuje
        - chyba że umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest
          Rzeczpospolita Polska, stanowi inaczej.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną
    Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od
    dochodu i od majątku, podpisaną w Berlinie dnia 14 maja 2003 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 12
    poz. 90, dalej: „UPO”), w rozumieniu niniejszej umowy określenie „zakład” oznacza stałą
    placówkę, przez którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność
    przedsiębiorstwa.
    Uwzględniając powyższe, tak jak zostało wskazane w stanie faktycznym, X jako niemiecka
    spółka kapitałowa, w związku z prowadzoną działalnością, posiada na terenie Polski zakład
    podatkowy w rozumieniu art. 5 UPO, tj. zakład podatkowy dla celów CIT.
    Według art. 3 ust. 2 Ustawy CIT podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów,
    które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Tym samym, zakład podatkowy Wnioskodawcy, podlega w Polsce pod ograniczony
    obowiązek podatkowy w CIT w Polsce. Jak wskazano, X realizuje ciążące na nim obowiązki
    w tym zakresie.

    Na podstawie art. 9 ust. 1 Ustawy CIT, podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji
    rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie
    wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za
    rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów
    amortyzacyjnych zgodnie z przepisami szczególnymi (winno być: zgodnie z przepisami art.
    16a-16m).
    Zgodnie z art. 9 ust. 4 Ustawy CIT, minister właściwy do spraw finansów publicznych może
    określić, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia uproszczonej ewidencji
    składników majątku zakładu, przychodów i kosztów oraz warunki, jakim powinna
    odpowiadać ta ewidencja w celu prawidłowego określenia zobowiązania podatkowego,
    dla podatników niemających siedziby lub zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
    którzy dla wykonywania działalności nie tworzą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
    oddziału lub przedstawicielstwa, mając na uwadze zakres prowadzonej działalności.
    Jak wskazuje piśmiennictwo, odrębna od ksiąg rachunkowych uproszczona ewidencja
    powinna być prowadzona, chociaż nie określono sposobu jej prowadzenia. To oznacza, że
    minister właściwy do spraw finansów publicznych może bowiem określić w drodze
    rozporządzenia jak należy prowadzić ewidencję m.in. dla nierezydentów nietworzących na
    terenie RP oddziału lub przedstawicielstwa, na których nie nałożono obowiązku
    prowadzenia ewidencji odrębnymi przepisami (por. Małecki Paweł, Mazurkiewicz
    Małgorzata, CIT. Komentarz. Podatki i rachunkowość, wyd. XV, WKP 2024).
    Według art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t. j. Dz. U.
    2023 r. poz. 120 ze zm. dalej jako: „UoR”), przepisy tej ustawy stosuje się do oddziałów i
    przedstawicielstw przedsiębiorców zagranicznych w rozumieniu przepisów ustawy o
    zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych.
    W związku z tym, UoR nie nakłada wprost obowiązku prowadzenia ksiąg rachunkowych w
    przypadku powstania podatkowego zakładu nierezydenta na terenie Polski, kiedy nie jest
    tworzony odział lub przedstawicielstwo przedsiębiorcy zagranicznego.
    Powyższe potwierdzone zostało przykładowo w wyroku Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 3 sierpnia 2021 r. (sygn. akt II FSK 2939/18): w art. 2 ust. 1 pkt 6 u.o.r.
    zawarto zamknięty krąg podmiotów "zagranicznych" do których stosuje się przepisy
    ustawy o rachunkowości. Są wśród nich mające siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu
    na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: osoby zagraniczne, oddziały i przedstawicielstwa
    przedsiębiorców zagranicznych, w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności
    gospodarczej [aktualnie - ustawy o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych
    i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej - przyp. aut.]. W u.s.d.g. w rozdziale 6. uregulowano zasady tworzenia i obowiązki
    dokumentacyjne oddziałów i przedstawicielstw przedsiębiorców zagranicznych
    zobowiązując przedsiębiorców zagranicznych do prowadzenia dla oddziału oraz
    przedstawicielstwa oddzielną rachunkowość w języku polskim zgodnie z przepisami o
    rachunkowości (odpowiednio art. 90 pkt 2 oraz art. 100 pkt 2 u.s.d.g.). Jeżeli zatem osoba
    zagraniczna nie posiada w Polsce siedziby, to nie stosuje się do niej przepisów ustawy o
    rachunkowości, chyba, że jest przedsiębiorcą zagranicznym prowadzącym działalność
    gospodarczą na terytorium Polski poprzez oddział lub przedstawicielstwo. Nie ma zatem
    znaczenia dla przedmiotowej sprawy okoliczność, że dopiero w 2014 r. z art. 2 ust. 1 pkt 6
    u.o.r. wykreślono wyrażenie "osób zagranicznych". Jak wskazał w projekcie nowelizacji
    Minister Finansów (druk sejmowy VII.2245, Zm.: ustawa o rachunkowości) projektowana
    zmiana miała na celu jedynie wprowadzenie zwolnienia dla osób fizycznych
    nieposiadających obywatelstwa polskiego pochodzących z krajów spoza Unii Europejskiej
    analogicznie jak dla osób nieposiadających obywatelstwa polskiego pochodzących z
    krajów Unii Europejskiej możliwości nieprowadzenia ksiąg rachunkowych, jeżeli ich
    przychody netto ze sprzedaży towarów, produktów i operacji finansowych za poprzedni
    rok obrotowy są niższe niż równowartość w walucie polskiej 1.200.000 euro. Jak

    argumentował Minister do pozostałych osób zagranicznych w rozumieniu przepisów o
    swobodzie działalności gospodarczej przepisów o rachunkowości nie stosuje się, gdyż są
    to osoby posiadające siedzibę za granicą. Obowiązujące w 2014 r. przepisy stanowią, że
    ustawa o rachunkowości może być stosowana do zagranicznej osoby prawnej, jeśli jest
    ona zagranicznym przedsiębiorcą prowadzącym na terytorium Polski działalność w formie
    oddziału lub przedstawicielstwa, co w realiach sprawy nie ma miejsca, gdyż Spółka nie
    posiada w Polsce nawet stałej placówki w rozumieniu art. 5 ust. 1 Umowy z RFN. Takie
    stanowisko zaprezentowano również w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
    w Warszawie z 7 marca 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 1066/17.
    Jednocześnie, w ocenie Wnioskodawcy, bez wpływu na powyższy obowiązek pozostaje w
    tym przypadku fakt, iż przychody przyporządkowane do zakładu X w Polsce przekroczyły w
    2024 r. kwotę 50 mln euro.
    Uwzględniając powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, fakt powstania zakładu nie determinuje
    powstania nowego podmiotu podatkowego. Niemniej, taki zagraniczny przedsiębiorca
    zobligowany jest do złożenia rocznej deklaracji podatkowej, w której wykazane są
    wyłącznie przychody i koszty związane z działalnością tegoż zakładu.
    Na podstawie art. 9 ust. 1c Ustawy CIT, podatnicy prowadzący księgi rachunkowe są
    obowiązani prowadzić te księgi przy użyciu programów komputerowych oraz przesyłać
    właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego te księgi po zakończeniu roku
    podatkowego, w terminie do dnia upływu terminu złożenia zeznania, o którym mowa w
    art. 27 ust. 1, albo deklaracji, o której mowa w art. 28r ust. 1, za pomocą środków
    komunikacji elektronicznej, w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej,
    o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej, na zasadach dotyczących przesyłania
    ksiąg podatkowych lub ich części określonych w przepisach wydanych na podstawie art.
    193a § 3 Ordynacji podatkowej.
    Powyższa regulacja została dodana do Ustawy CIT przez art. 2 pkt 11 (winno być: art. 2 pkt
    11 lit. a) ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw z dnia 29
    października 2021 r. (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105 ze zm.).
    W tej ustawie określono jednocześnie (w art. 66 ust. 2 pkt 1 lit. b), iż obowiązek
    prowadzenia ksiąg, o którym mowa powyżej, za rok podatkowy rozpoczynający się po
    dniu 31 grudnia 2024 r. obejmuje podatników i spółki niebędące osobami prawnymi, u
    których wartość przychodu uzyskanego w poprzednim odpowiednio roku podatkowym
    albo roku obrotowym przekroczyła równowartość 50 mln euro przeliczonych na złote
    według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu
    roboczym poprzedniego odpowiednio roku podatkowego albo roku obrotowego.
    Z kolei w art. 9 ust. 1d Ustawy CIT określono, że z obowiązku prowadzenia ksiąg
    rachunkowych, są zwolnieni podatnicy:
      1) zwolnieni od podatku na podstawie art. 6 ust. 1, z wyjątkiem fundacji rodzinnych;
      2) o których mowa w art. 27a;
      3) prowadzący uproszczoną ewidencję przychodów i kosztów.
    Uwzględniając powyższe regulacje, zdaniem Wnioskodawcy, można dojść do wniosku, iż
    brak wymienienia zakładu podatkowego w art. 2 ust. 1 UoR skutkuje brakiem spełnienia
    dyspozycji z art. 9 ust. 1c Ustawy CIT.
    Jak można wnioskować z tych przepisów, struktura JPK_CIT (zawierająca JPK_KR_PD oraz
    JPK_ST_KR), jako że oparta na księgach rachunkowych, nie może zostać technicznie
    wygenerowana bez ich faktycznego prowadzenia. W związku z tym, nie sposób dojść do
    takiej wykładni prawa, iż podmiot, który nie ma obowiązku prowadzenia ksiąg
    rachunkowych jest zobowiązany do generowania ww. struktury JPK. Taki obowiązek

    prowadziłby do sytuacji, w której podatnik musiałby prowadzić księgi rachunkowe
    pomimo tego, że UoR nie nakłada na niego takiego obowiązku.
    Trudno również oczekiwać, że przepisy Ustawy CIT miałyby tu zostać zastosowane wobec
    ksiąg rachunkowych, prowadzonych w państwie siedziby podmiotu (tu: Niemcy), wedle
    lokalnych przepisów prawa.
    Dodatkowo, jak wskazano w art. 9 ust. 1d pkt 3 ustawy CIT o którym mowa w ust. 1c
    podatnicy mogą prowadzić również, w określonych przypadkach, uproszczoną ewidencję
    przychodów i kosztów.
    Co przy tym ważne, o tej uproszczonej ewidencji, mowa jest w art. 9 ust. 4 Ustawy CIT.
    Taką ewidencję prowadzi zakład podatkowy, w celu prawidłowego określenia
    zobowiązania podatkowego w CIT. W związku z tym, również z tego względu, zakład
    podatkowy powinien być zwolniony z obowiązku składania JPK_CIT (zawierającej
    JPK_KR_PD oraz JPK_ST_KR).
    Tym samym, zdaniem Wnioskodawcy, art. 9 ust. 1c Ustawy CIT nie obejmuje zakładów
    podatkowych, a co za tym idzie, na takim zakładzie nie będzie ciążył obowiązek w zakresie
    sporządzania i przekazywania do naczelnika urzędu skarbowego pliku JPK_CIT
    (zawierającego JPK_KR_PD oraz JPK_ST_KR).
    Powyższe potwierdzają liczne interpretacje indywidualne Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej z:
    - 24 marca 2025 r. (sygn. 0114-KDIP2-2.4010.40.2025.1.PK);
    - 21 lutego 2025 r. (sygn. 0114-KDIP2-2.4010.714.2024.1.PK);
    - 30 grudnia 2024 r. (sygn. 0114-KDIP2-2.4010.619.2024.2.AP);
    - 30 grudnia 2024 r. (sygn. 0114-KDIP2-2.4010.620.2024.2.AP);
    - 23grudnia 2024 r. (sygn. 0114-KDIP2-2.4010.598.2024.2.IN);
    - 19 grudnia 2024 r. (sygn. 0114-KDIP2-2.4010.556.2024.2.SJ).
    Na marginesie, warto również przywołać interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej z 31 października 2023 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.333.2023.2.GK),
    gdzie potwierdzono stanowisko Wnioskodawcy, iż określony podmiot gospodarczy nie jest
    zobligowana do wykazywania w pliku JPK_KR faktur sprzedaży oraz danych wynikających z
    faktur sprzedaży podlegających opodatkowaniu w Finlandii. Naszym zdaniem, powyższe
    stanowisko pozostaje w aktualności w kontekście obecnie obowiązującego art. 9 ust. 1c
    Ustawy CIT.
    W związku z tym, nie sposób również podnosić, iż X, prowadząc księgi rachunkowe w
    Niemczech, byłby potencjalnie zobowiązany do ich przekazywania za pomocą
    omawianego powyżej pliku JPK do polskich organów podatkowych.
    Podsumowując, Wnioskodawca jako podmiot zaliczający się do szczególnej kategorii
    podatników, tj. zagranicznych przedsiębiorców prowadzących w Polsce działalność
    gospodarczą, w formie innej niż oddział lub przedstawicielstwo, nie będzie zobowiązany
    do składania JPK_KR_PD oraz JPK_ST_KR w ramach obowiązków związanych z JPK CIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie

    faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych wskazać należy, iż
    rozstrzygnięcia w nich zawarte nie są wiążące dla Organu. Interpretacje organów
    podatkowych dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników, osadzonych
    w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach
    rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące.
    Odnosząc się natomiast do przywołanych przez Państwa wyroków należy zaznaczyć, że
    orzeczenia sądowe nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa i są wiążące
    jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast Organ, mimo że w ocenie
    indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i
    innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią
    materialnego prawa podatkowego.
    Końcowo przywołać należy pełne brzmienie art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy o rachunkowości,
    zgodnie z którym:
      przepisy ustawy o rachunkowości, zwanej dalej "ustawą", stosuje się, z
      zastrzeżeniem ust. 3, do mających siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oddziałów i przedstawicielstw przedsiębiorców
      zagranicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach
      uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie
      gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2022 r. poz. 470).
    Powyższe pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego .... Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje

    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.