Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.833.2024.2.KP
0114-KDIP3-2.4011.941.2024.2.MJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-23
Teza: Prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu dokonanych
zakupów i braku obowiązku jego korekty w związku z
otrzymanym odszkodowaniem.
Słowa kluczowe: korekta-korekta podatku naliczonego
niedobory
odszkodowania
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 91-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
    Odnośnie podatku dochodowego od osób fizycznych wskazuję, iż w związku z uznaniem
    pytania 1 za prawidłowe w podatku od towarów i usług, odpowiedź na pytanie 2 stała się
    niezasadna.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 grudnia 2024 r. wpłynął Pana wniosek z 28 listopada 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy w podatku od towarów i usług prawa do odliczenia podatku
    naliczonego z tytułu dokonanych zakupów i braku obowiązku jego korekty w związku z
    otrzymanym odszkodowaniem.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A. A. (dalej: „Wnioskodawca” lub „Podatnik”) jest osobą fizyczną, posiada miejsce
    zamieszkania w Polsce oraz podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w
    podatku PIT w Polsce.
    Wnioskodawca do 24 sierpnia 2022 r. prowadził hodowlę drobiu na terytorium Polski w
    ramach gospodarstwa rolnego, będącego działami specjalnymi produkcji rolnej w
    rozumieniu art. 2 ust. 3 Ustawy o PIT. Uzyskiwane przychody z prowadzenia działów
    specjalnych produkcji rolnej Wnioskodawca rozliczał na zasadach z art. 30c ustawy o PIT
    (tj. podatkiem liniowym). Wnioskodawca jest również czynnym podatnikiem podatku VAT.
    W związku z prowadzoną działalnością Podatnik dokonywał nabyć towarów i usług
    wykorzystywanych do wykonywania czynności opodatkowanych tj. dokonywał m.in. nabyć
    piskląt oraz innych towarów i usług niezbędnych do zaspokojenia potrzeb stada od
    których to wydatków zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT przysługiwało mu prawo do
    odliczenia podatku naliczonego.
    W związku z wystąpieniem w kwietniu 2021 r. w gospodarstwie Wnioskodawcy na fermie
    położonej w miejscowości (...) wysoce zjadliwej grypy ptaków, Powiatowy Lekarz
    Weterynarii w (...) wydał decyzje nr (...) z 10 maja 2021 r. (znak: (...)) zgodnie z którą uznał
    gospodarstwo Wnioskodawcy na fermie położonej w miejscowości (...) za gospodarstwo
    skażone wysoce zjadliwą grypą ptaków i nakazał m.in. niezwłoczne uśmiercenie ptaków
    utrzymywanych w gospodarstwie w sposób pozwalający uniknąć jakiegokolwiek ryzyka
    rozprzestrzeniania się czynnika chorobotwórczego tj. wirusa wysoce zaraźliwej grypy
    ptaków zarówno w trakcie uśmiercania zwierząt i po ich uśmierceniu.
    Zgodnie z art. 49 ust. 1, 5 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt
    oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (dalej: ustawa o ochronie zdrowia zwierząt) po
    wykonaniu (i) decyzji nr (...) z 10 maja 2021 r. (znak: (...)) nakazującej m.in. zabicie drobiu,
    na wniosek Wnioskodawcy z 28 maja 2021 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w (...) wydał
    decyzję nr (...) z 13 sierpnia 2021 r. (znak: (...)), zgodnie z którą przyznał odszkodowanie ze
    środków budżetu państwa za zabity drób. Zgodnie z art. 49 ust. 2 ustawy o ochronie
    zdrowia zwierząt odszkodowanie przysługuje w wysokości wartości rynkowej zwierzęcia,
    przez którą należy uznać najbardziej prawdopodobną cenę, możliwą do uzyskania za
    zwierzę, określoną na podstawie przeciętnych cen stosowanych w danej miejscowości w
    obrocie rzeczami tego samego rodzaju i gatunku.
    Wartość rynkowa zwierząt została określona na podstawie średniej z 3 kwot oszacowania
    przyjętych przez Powiatowego Lekarza Weterynarii oraz 2 rzeczoznawców wyznaczonych
    przez tego Lekarza z prowadzonej przez niego listy rzeczoznawców.

    Wartość rynkowa zwierząt określona została w trybie określonym w rozporządzeniu z dnia
    30 lipca 2009 r. w sprawie rzeczoznawców wyznaczonych przez powiatowego lekarza
    weterynarii do prowadzenia szacowania (Dz. U. nr 142, poz. 1161, dalej: rozporządzenie w
    sprawie rzeczoznawców).
    Z czynności szacowanie sporządzono protokoły z 12 maja 2021 r. (znak: (...), (...)).
    Odszkodowanie zostało wypłacone w kwocie brutto czyli w kwocie uwzględniającej
    rynkową wartość utylizowanego stada i nie zostało opodatkowane podatkiem VAT.
    Następnie w związku z przeprowadzonymi w dniach 22 listopada 2023 r. – luty 2024 r. w
    Urzędzie Skarbowym w (...) czynnościami sprawdzającymi zakończonymi protokołem z
    czynności sprawdzających z 16 lutego 2024 r. (znak: (...)) organ zakwestionował prawo
    Wnioskodawcy od odliczenia podatku naliczonego VAT widniejącego na fakturach
    dokumentujących nabycie piskląt oraz innych towarów i usług niezbędnych do
    zaspokojenia potrzeb stada, które na podstawie decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii
    w (...) Wnioskodawca zobowiązany był zabić. Organ uznał, że zabite stado nie generowało
    przychodów podlegających opodatkowaniu oraz w związku z przyznanym Wnioskodawcy
    odszkodowaniem, które zostało wypłacone w kwocie brutto (w kwocie uwzględniającej
    rynkową wartość utylizowanego stada i nie zostało opodatkowane podatkiem VAT)
    Wnioskodawca zawyżył podatek naliczony o kwotę wynikającą z faktur zakupu piskląt oraz
    innych towarów i usług niezbędnych do zaspokojenia potrzeb stada i zobowiązany był do
    korekty podatku naliczonego zgodnie z art. 91 ust. 7 Ustawy o VAT.
    W związku z powyższych Wnioskodawca dokonały korekty podatku naliczonego poprzez
    zmniejszenie podatku naliczonego wynikających z faktur zakupu piskląt oraz innych
    towarów i usług niezbędnych do zaspokojenia potrzeb stada za okres, w którym
    Wnioskodawca faktycznie otrzymał odszkodowanie przyznane wyżej przywołaną decyzją
    niemniej ma wątpliwości, czy obowiązek dokonania takiej korekty na nim spoczywał.
    Pytania
      1. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, iż w stanie faktycznym
        przedstawionym we Wniosku, przysługujące Wnioskodawcy w dacie dokonania
        zakupów prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur - z okresu od dnia
        nabycia piskląt do chwili ich uśmiercenia - dokumentujących nabycie przez
        Wnioskodawcę piskląt oraz innych towarów i usług niezbędnych do zaspokojenia
        potrzeb stada, na skutek przyznanego w późniejszym okresie odszkodowania nie
        uległo zmianie, tj. czy prawidłowym jest, że Wnioskodawca w związku z
        uśmierceniem zwierząt i otrzymaniem odszkodowania nie jest obowiązany do
        korekty / zmniejszenia związanego z tymi zakupami uprzednio odliczonego podatku
        VAT?
      2. W sytuacji uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1) za
        nieprawidłowe, czy Wnioskodawca kwotę skorygowanego podatku naliczonego
        niepodlegającego odliczeniu może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w
        podatku PIT?
    Pana stanowisko w sprawie
    Ad 1)
    W ocenie Wnioskodawcy prawidłowe jest stanowisko iż w stanie faktycznym
    przedstawionym we Wniosku, przysługujące Wnioskodawcy w dacie dokonania zakupów
    prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur - z okresu od dnia nabycia piskląt do
    chwili ich uśmiercenia - dokumentujących nabycie przez Wnioskodawcę piskląt oraz
    innych towarów i usług niezbędnych do zaspokojenia potrzeb stada, na skutek
    przyznanego w późniejszym okresie odszkodowania nie uległo zmianie, tj. Wnioskodawca
    w związku z uśmierceniem zwierząt i otrzymaniem odszkodowania nie jest obowiązany do
    korekty / zmniejszenia związanego z tymi zakupami uprzednio odliczonego podatku VAT.

    W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 86 ust. 1 Ustawy o VAT w zakresie,
    w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych,
    podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120
    ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Z powyższego wynika, że prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje
    podatnikowi o którym mowa w art. 15 Ustawy o VAT tj. wykonującemu samodzielnie
    działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej
    działalności oraz nabyty towar (bądź usługa) musi być wykorzystywana do wykonywania
    czynności opodatkowanych.
    Wnioskodawca nabył pisklęta oraz inne towary i usługi niezbędne do zaspokojenia
    potrzeb stada, które po zakończeniu procesu produkcyjnego miał zamiar sprzedać i na
    moment nabycia towarów i usług nie istniały żadne przesłanki, które uniemożliwiały
    Wnioskodawcy sprzedaż opodatkowaną gotowych produktów. Zatem w momencie
    zakupu towarów i usług istniał związek z planowaną opodatkowaną sprzedażą wyrobów
    gotowych wytworzonych przy ich użyciu. Dopiero w momencie wystąpienia ognisk ptasiej
    grypy i wydaniem decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii Wnioskodawca zmuszony był
    do utylizacji stada i produktów zakupionych w celu utrzymania stada.
    Regulacje Ustawy o VAT w zakresie obowiązku korekty podatku naliczonego tj. art. 91 ust.
    1 i nast.
    Ustawy o VAT nie wskazuje wprost zniszczenie towarów (a tym bardziej z nakazu organu)
    jako przesłankę skutkującą obowiązkiem korekty podatku naliczonego. Wskazać bowiem
    należy, że zgodnie z art. 91 ust. 1 Ustawy o VAT po zakończeniu roku, w którym
    podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 1, jest on obowiązany dokonać
    korekty kwoty podatku odliczonego zgodnie z art. 90 ust. 2- 10a lub 10c-10g, z
    uwzględnieniem proporcji obliczonej w sposób określony w art. 90 ust. 2-6, 10, 10a lub
    10c-10g lub przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 11 i 12, dla zakończonego roku
    podatkowego.
    Z kolei, zgodnie z art. 91 ust. 7 Ustawy o VAT przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio w
    przypadku, gdy podatnik miał prawo do obniżenia kwot podatku należnego o całą kwotę
    podatku naliczonego od wykorzystywanego przez siebie towaru lub usługi i dokonał
    takiego obniżenia, albo nie miał takiego prawa, a następnie zmieniło się prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tego towaru lub
    usługi.
    W tym miejscu wskazać należy, że zniszczenie towarów (z nakazu organu) nie zostało
    wymienione w ustawie o VAT jako przesłanka korekty podatku VAT naliczonego. Zakup
    towarów, od których został odliczony podatek VAT w momencie ich zakupu wykazywał
    bezsporny związek z czynnościami opodatkowanymi tj. z przyszłą sprzedażą żywca
    (brojler). Fakt iż Wnioskodawca zobowiązany był do utylizacji drobiu w związku z nakazem
    organu nie skutkuje zmianą pierwotnego przeznaczenia nabytych towarów, o której mowa
    w art. 91 ustawy o VAT, w przypadku której taka korekta byłaby obowiązkowa. Gdyby nie
    wydana decyzja Powiatowego Lekarza Weterynarii Wnioskodawca przeznaczyłby drób na
    sprzedaż tj. nabyte towary służyłyby czynnościom opodatkowanym tj. Wnioskodawca
    dokonał by opodatkowanej sprzedaży żywca (brojler).
    W związku z powyższym, w ocenie Wnioskodawcy w sytuacji kiedy nabycie towarów i usług
    zostało poczynione z zamiarem wykorzystania ich do działalności opodatkowanej, ale z
    powodów pozostających poza kontrolą podatnika nie wykorzystał on nabytych towarów i
    usług w prowadzeniu tej działalności, prawo do odliczenia zostaje zachowane.
    Powyższe stanowisko jest zgodne ze stanowiskiem Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej wyrażonym w wydanych interpretacjach indywidulanych m.in. w interpretacji z
    27 sierpnia 2021 r. nr 0114-KDIP4-3.4012.456.2021.1.DS, w której organ uznał, że „Tym

    samym w sytuacji kiedy nabycie towarów i usług zostało poczynione z zamiarem
    wykorzystania ich do działalności opodatkowanej, ale z powodów pozostających poza
    kontrolą podatnika nie wykorzystał on nabytych towarów i usług w prowadzeniu tej
    działalności, prawo do odliczenia zostaje zachowane. (...) Spółka wstrzymała produkcję i
    jest zmuszona zutylizować wyroby gotowe i masę kosmetyczną ze względu na zakaz ich
    sprzedaży. Jest to to sytuacja niezależna od woli Wnioskodawcy. Mając zatem na uwadze
    powołane przepisy prawa, przedstawione okoliczności sprawy, a także orzecznictwo TSUE,
    należy stwierdzić, że Wnioskodawcy przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT
    naliczonego z uwagi na związek tej produkcji wyłącznie z czynnościami opodatkowanymi,
    a zaniechanie produkcji i konieczność utylizacji wytworzonych wyrobów gotowych
    nastąpiło z przyczyn niezależnych - decyzji Głównego Inspektoratu Sanitarnego - nie
    skutkuje wiec zmiana pierwotnego przeznaczenia nabytych materiałów. Wnioskodawca
    nie jest zatem zobowiązany do dokonania korekty uprzednio odliczonego podatku VAT.
    Podsumowując, Spółka w momencie nabycia materiałów niezbędnych do wytworzenia żeli
    hydroalkoholowych, które obowiązana jest zutylizować z powodu zakazu wprowadzenia
    ich do obrotu, miała z tytułu ich nabycia prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego
    zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy. Spółka nie będzie również miała obowiązku dokonania
    korekty podatku VAT odliczonego w związku z ich nabyciem, w momencie utylizacji.” oraz
    w interpretacji z 20 kwietnia 2022 r., nr 0111-KDIB3-1.4012.50.2022.2.ICZ „Podsumowując,
    należy stwierdzić, że zachowują Państwo prawo do odliczenia podatku naliczonego z
    tytułu nabycia paliw. Powyższe wynika z faktu, że na moment ponoszenia wydatków
    związanych z nabyciem paliw miały one służyć wyłącznie czynnościom opodatkowanym
    (sprzedaż towarów) w związku z czym Państwa Spółka odliczała/będzie odliczać podatek
    naliczony, natomiast Utylizacja 1, 2 i 3 opisana we wniosku, następuje z przyczyn trudnych
    do przewidzenia w momencie nabycia tego typu towaru oraz z przyczyn niezależnych w
    chwili ponoszenia wydatków na jego zakup. Reasumując, nie są Państwo zobowiązani do
    dokonania korekty podatku naliczonego, odliczonego z tytułu nabycia paliw, które
    następnie zostały przekazane do utylizacji w sytuacjach opisanych w ramach Utylizacji 1,
    Utylizacji 2, Utylizacji 3.”
    Również w orzecznictwie TSUE wskazuje się, że podatnik zachowuje prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w sytuacji kiedy nabycie towarów i usług zostało poczynione z
    zamiarem wykorzystania ich do działalności opodatkowanej, ale z powodów
    pozostających poza kontrolą podatnika nie wykorzystał on nabytych towarów i usług w
    prowadzeniu tej działalności. Tak m.in.: w wyroku Trybunału (pierwsza izba) z 17
    października 2018 r. w sprawie C-249/17 „Zasada neutralności VAT w odniesieniu do
    obciążenia finansowego przedsiębiorstwa wymaga, by ponoszenie pierwszych kosztów
    inwestycyjnych na potrzeby i na cele przedsiębiorstwa było uznawane za działalność
    gospodarczą, i z zasadą tą byłoby sprzeczne, gdyby działania te rozpoczynały się dopiero
    w chwili, gdy powstaje dochód podlegający opodatkowaniu. Jakakolwiek inna interpretacja
    zagrażałaby obciążeniem przedsiębiorcy kosztem VAT w ramach jego działalności
    gospodarczej, uniemożliwiając mu odliczenie tego podatku, i dokonywałaby arbitralnego
    rozróżnienia między wydatkami inwestycyjnymi dokonanymi na potrzeby
    przedsiębiorstwa w zależności od tego, czy są one dokonywane przed faktycznym jej
    rozpoczęciem czy w trakcie jej prowadzenia (wyrok z 21 marca 2000 r., Gabalfrisa i in., od
    C-110/98 do C-147/98, EU:C:2000:145. pkt 45 i przytoczone tam orzecznictwo). Ponadto
    powstałe już prawo do odliczenia trwa, nawet jeżeli planowana działalność gospodarcza
    nie została później zrealizowana, a co za tym idzie, nie zaowocowała transakcjami
    podlegającymi opodatkowaniu (wyrok z 29 lutego 1996 r., INZO, C-110/94, EU:C:1996:67,
    pkt 20) lub podatnik nie mógł wykorzystać towarów lub usług uprawniających do
    odliczenia w ramach transakcji podlegających opodatkowaniu z uwagi na okoliczności
    niezależne od jego woli (wyroki: z 8 czerwca 2000 r., Midland Bank, C-98/98, EU:C:2000:
    300. pkt 22; z 15 stycznia 1998 r, Ghent Coal Terminal, C-37/95. EU:C:1998:1, pkt 20). Inna
    wykładnia byłaby sprzeczna z zasadą neutralności VAT w odniesieniu do obciążenia
    podatkowego przedsiębiorstwa. Przy traktowaniu pod względem podatkowym tej samej
    działalności inwestycyjnej mogłaby ona stworzyć nieuzasadnione różnice między

    przedsiębiorstwami już dokonującymi transakcji podlegających opodatkowaniu i innymi,
    które poprzez inwestycje zamierzają rozpocząć działalność będącą źródłem transakcji
    podlegających opodatkowaniu.
    Podobnie powstają arbitralne różnice między tymi ostatnimi przedsiębiorstwami w
    odniesieniu do tego, że ostateczna akceptacja odliczeń zależy od kwestii tego, czy takie
    inwestycje prowadzą do opodatkowanych transakcji czy do nich nie prowadzą (wyrok z 29
    lutego 1996 r., INZO, C-110/94, EU:C:1996:67. pkt 22) oraz w wyroku Trybunału (dziesiąta
    izba) z 6 października 2022 r. (*1 ) W sprawie C-293/21 „Mając na względzie całość
    powyższych rozważań, na pierwszą część przedstawionego pytania należy odpowiedzieć,
    że art. 184-187 dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, iż podatnik jest
    zobowiązany do dokonania korekty odliczeń VAT naliczonego związanego z nabyciem
    towarów lub usług służących do wytworzenia dóbr inwestycyjnych, w przypadku gdy ze
    względu na decyzję właściciela lub jedynego akcjonariusza tego podatnika o postawieniu
    tego podatnika w stan likwidacji oraz ze względu na wniosek o wykreślenie owego
    podatnika z rejestru podatników VAT i jego wykreślenie wytworzone dobra inwestycyjne
    nie były i nigdy nie będą wykorzystywane w ramach działalności gospodarczej
    podlegającej opodatkowaniu, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego. W drugiej
    kolejności, zgodnie z orzecznictwem Trybunału, art. 167, 168. 184 i 185 dyrektywy VAT
    należy interpretować w ten sposób, że prawo do odliczenia VAT naliczonego od towarów i
    usług nabytych w celu dokonania transakcji podlegających opodatkowaniu zostaje
    zachowane, w sytuacji gdy początkowo przewidziane projekty inwestycyjne zostały
    zaniechane z uwagi na okoliczności niezależne od woli podatnika, i nie należy dokonywać
    korekty tego VAT, jeżeli podatnik nadal ma zamiar wykorzystywać rzeczone towary do
    celów działalności podlegającej opodatkowaniu (wyrok z 12 listopada 2020 r., ITH
    Comercial Timisoara, C-734/19. EU:C:2020:919. pkt 46).”
    Stanowisko Podatnika jest również zgodne z najnowszymi interpretacjami podatkowymi, tj.
    i. z 9 lipca 2024 r. nr: 0114-KDIP1-3.4012.402.2024.1 JG,
    ii. z 9 lipca 2024 r. nr: 0114-KDIP1-3.4012.363.2024.1.KF,
    iii. z 9 lipca 2024 r. nr: 0114-KDIP1-3.4012.381.2024.1.JG,
    iv. z 26 sierpnia 2024 r. nr: 0114-KDIP4-1.4012.337.2024.2.RMA.
    Ad 2)
    W sytuacji uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 za nieprawidłowe,
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że kwotę skorygowanego podatku naliczonego
    niepodlegającego odliczeniu może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w podatku
    PIT.
    Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 43 lit. a Ustawy o PIT nie uważa się za koszty uzyskania
    przychodów podatku od towarów i usług, z tym że jest kosztem uzyskania przychodów a)
    podatek naliczony: - jeżeli podatnik zwolniony jest od podatku od towarów i usług lub
    nabył towary i usługi w celu wytworzenia albo odprzedaży towarów lub świadczenia usług
    zwolnionych od podatku od towarów i usług, - w tej części, w której zgodnie z przepisami o
    podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot
    różnicy podatku od towarów i usług - jeżeli naliczony podatek od towarów i usług nie
    powiększa wartości środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej.
    Zatem, zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 43 lit. a Ustawy o PIT kwota podatku naliczonego
    (niepodlegająca odliczeniu) stanowi koszt uzyskania przychodów zgodnie z art. 22 ust. 1
    Ustawy o PIT tj. kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
    przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art 23 ust. 1 Ustawy o PIT.
    Odnosząc się do powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika mógł stanowić
    koszt uzyskania przychodów, muszą zaistnieć łącznie następujące przesłanki: (i)

    pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z przychodem lub źródłem przychodu i
    być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodu, (ii) nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania
    przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 Ustawy o PIT (iii) być właściwie
    udokumentowany.
    Wydatki poniesione przez podatnika, zostały poniesione w związku z prowadzoną przez
    podatnika działalnością i w celu osiągnięcia przychodu, ponadto wydatki nie zostały
    wymienione w katalogu kosztów niestanowiących kosztów uzyskania przychodów tj. w art.
    23 ust. 1 Ustawy o PIT. Przepisy ustawy nie ograniczają prawa podatnika do zaliczenia do
    kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych w celu osiągnięcia przychodów,
    ale które z przyczyn niezależnych od podatnik nie przyniosły spodziewanego przychodu.
    W związku z powyższym w sytuacji uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania
    nr 1 za nieprawidłowe, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że kwotę skorygowanego
    podatku naliczonego niepodlegającego odliczeniu może zaliczyć do kosztów uzyskania
    przychodów w podatku PIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w
    art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 361 ze zm.) – zwanej dalej „ustawą”. W świetle tego przepisu:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Na mocy art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
      usług.
    Z powołanego przepisu art. 86 ust. 1 ustawy wynika, że prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną
    spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów
    i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem
    umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest
    związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi, tzn. których
    następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego)
    oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.
    Ustawa o podatku od towarów i usług ustanawia zasadę tzw. niezwłocznego odliczenia
    podatku naliczonego. Zasada ta wyraża się tym, że podatnik, aby skorzystać z prawa do
    odliczenia podatku naliczonego nie musi czekać aż nabyty towar lub usługa zostaną
    odsprzedane lub efektywnie wykorzystane na potrzeby działalności opodatkowanej.
    Istotna jest intencja nabycia – jeśli dany towar ma służyć wykonywaniu czynności
    opodatkowanych wówczas – po spełnieniu wymienionych w art. 86 ustawy wymogów
    formalnych – odliczenie jest prawnie dozwolone, oczywiście jeżeli nie wyłączają go inne
    przepisy ustawy lub aktów wykonawczych.

    W każdym więc przypadku należy dokonać oceny, czy intencją dokonującego określonej
    czynności, z którą łączą się skutki podatkowo-prawne było wykonywanie czynności
    opodatkowanych. Z ogólnie przyjętej definicji „zamiaru” wynika, że jest to projekt, plan czy
    intencja zrealizowania czegoś. Istotą zamiaru są intencje, jakie przyświecają
    dokonywanym czynnościom, jak i cel, który dana osoba ma osiągnąć dokonując tych
    czynności.
    W tym miejscu należy podkreślić, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
    wielokrotnie stwierdzał, że prawo do odliczenia zostało wprowadzone, aby całkowicie
    uwolnić przedsiębiorcę od kosztów podatku VAT zapłaconego lub podlegającego zapłacie
    w toku jego działalności gospodarczej. Wspólny system podatku od wartości dodanej
    konsekwentnie zapewnia, że każda działalność gospodarcza, niezależnie od jej celu i
    efektu, pod warunkiem że sama podlega VAT, jest opodatkowana w sposób całkowicie
    neutralny.
    Potwierdzeniem powyżej przedstawionej linii orzecznictwa jest m.in. wyrok TSUE w
    sprawie C-268/83 D. A. Rompelman i E. A. Rompelman-Van Deelen z którego wynika, że
    regulacja dotycząca odliczenia ma za cel całkowicie odciążyć podmiot podlegający
    opodatkowaniu VAT od podatku od wartości dodanej, który jest winien zapłacić w związku
    ze swoją działalnością gospodarczą. Wspólny system wartości dodanej zapewnia, że
    obciążenie podatkiem VAT jest całkowicie neutralne wobec każdego przedsiębiorstwa,
    niezależnie od celów i wyników przedsiębiorstwa, pod warunkiem, że takie
    przedsiębiorstwo samo w sobie podlega opodatkowaniu VAT.
    Na zasadę neutralności podatku od wartości dodanej powoływano się również w
    sprawach dotyczących przypadków, gdy z powodów niezależnych od podatnika, podatnik
    nigdy nie wykorzystał nabytych towarów i usług do prowadzenia działalności
    opodatkowanej, ale nabycie zostało dokonane z zamiarem takiego wykorzystania.
    Sytuacja tego rodzaju miała miejsce m.in. w przypadku spółki belgijskiej, która dokonała
    odliczenia podatku VAT związanego z robotami inwestycyjnymi przeprowadzonymi na
    nabytej przez firmę działce (sprawa C-37/95 Ghent Coal Terminal NV). TSUE stwierdził, że
    w sytuacji kiedy nabycie towarów i usług zostało poczynione z zamiarem wykorzystania ich
    do działalności opodatkowanej, ale z powodów pozostających poza kontrolą podatnika nie
    wykorzystał on nabytych towarów i usług w prowadzeniu tej działalności, prawo do
    odliczenia zostaje zachowane.
    Wyrażoną w ww. art. 86 ust. 1 ustawy generalną zasadę uprawniającą do odliczenia
    podatku naliczonego uzupełniają regulacje zawarte w art. 91 ustawy.
    Na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy:
      Po zakończeniu roku, w którym podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86
      ust. 1, jest on obowiązany dokonać korekty kwoty podatku odliczonego zgodnie z
      art. 90 ust. 2-10a, z uwzględnieniem proporcji obliczonej w sposób określony w art.
      90 ust. 2-6, 10 lub 10a lub przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 11 i 12, dla
      zakończonego roku podatkowego.
    W myśl art. 91 ust. 2 ustawy:
      W przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku
      dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw
      wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub
      wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość
      początkowa nie przekracza 15 000 zł, korekty, o której mowa w ust. 1, podatnik
      dokonuje w ciągu 5 kolejnych lat, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego
      użytkowania gruntów - w ciągu 10 lat, licząc od roku, w którym zostały oddane do
      użytkowania. Roczna korekta w przypadku, o którym mowa w zdaniu pierwszym,
      dotyczy jednej piątej, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania

      gruntów - jednej dziesiątej kwoty podatku naliczonego przy ich nabyciu lub
      wytworzeniu. W przypadku środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
      prawnych, których wartość początkowa nie przekracza 15 000 zł, przepis ust. 1
      stosuje się odpowiednio, z tym że korekty dokonuje się po zakończeniu roku, w
      którym zostały oddane do użytkowania.
    Zgodnie z art. 91 ust. 7 ustawy:
      Przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy podatnik miał prawo do
      obniżenia kwot podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego od
      wykorzystywanego przez siebie towaru lub usługi i dokonał takiego obniżenia, albo
      nie miał takiego prawa, a następnie zmieniło się prawo do obniżenia kwoty podatku
      należnego o kwotę podatku naliczonego od tego towaru lub usługi.
    W myśl art. 91 ust. 7d ustawy:
      W przypadku zmiany prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony od
      towarów i usług, innych niż wymienione w ust. 7a i 7b, w szczególności towarów
      handlowych lub surowców i materiałów, nabytych z zamiarem wykorzystania ich do
      czynności, w stosunku do których przysługuje pełne prawo do obniżenia podatku
      należnego lub do czynności, w stosunku do których prawo do obniżenia podatku
      należnego nie przysługuje, i niewykorzystanych zgodnie z takim zamiarem do dnia
      tej zmiany, korekty podatku naliczonego dokonuje się w deklaracji podatkowej
      składanej za okresy rozliczeniowe, w których wystąpiła ta zmiana.
    Z przywołanych wyżej przepisów art. 86 i 91 ustawy wynika, że podatnik jest zobowiązany
    do rozpoznania prawa do odliczenia podatku naliczonego w momencie nabycia towarów i
    usług oraz dokonania ewentualnej korekty tego odliczonego bądź nieodliczonego podatku
    w przypadku późniejszej zmiany przeznaczenia nabytych towarów i usług lub zmiany
    sposobu wykorzystania.
    Stwierdzenie, czy konieczność korekty rzeczywiście zachodzi wymaga zbadania
    okoliczności, na skutek których podatnik zaniechał inwestycji lub wykonywania czynności
    opodatkowanych.
    Taki wniosek można wyciągnąć z orzeczeń TSUE wydanych na kanwie przepisu art. 20(1)
    (b) VI Dyrektywy, a mianowicie w sprawie C-37/95 Państwo Belgijskie a Ghent Coal
    Terminal NV oraz C-110/94 między Intercommunale voor Zeewaterontziliting (INZO) a
    Państwem Belgijskim.
    W obu przypadkach chodziło o sytuacje, w których podatnik zaniechał inwestycji z
    przyczyn „pozostających poza jego kontrolą”, na skutek decyzji innego organu
    nakazującego zmianę miejsca prowadzenia działalności i zamiany działki, na której
    rozpoczęto inwestycję (C-37/95) i sytuacji, w której „decyzja o zaniechaniu inwestycji
    wynikała z przeprowadzonego studium jej opłacalności, które nie potwierdziło możliwości
    generowania zysku z danej działalności” (C-110/94). Zatem podatnik jest uprawniony do
    odliczenia VAT naliczonego z tytułu towarów i usług nabytych w związku z pracami
    inwestycyjnymi wykonywanymi z przeznaczeniem ich na planowaną działalność
    gospodarczą podlegającą opodatkowaniu, a nabyte prawo do odliczenia pozostaje w
    mocy, nawet jeśli w wyniku niezależnych od niego okoliczności podatnik nigdy nie
    wykorzystał nabytych towarów lub usług do transakcji podlegających opodatkowaniu.
    Zawsze jednak należy brać pod uwagę okoliczności towarzyszące temu zachowaniu, a w
    szczególności, czy były one konsekwencją zdarzeń od podatnika niezależnych, czy też –
    podejmowanych świadomie decyzji gospodarczych.
    Powyższe potwierdzają również wyroki TSUE: z 17 października 2018 r. w sprawie C-249
    /17, w którym Trybunał stwierdził, że:
      Powstałe już prawo do odliczenia trwa, nawet jeżeli planowana działalność
      gospodarcza nie została później zrealizowana, a co za tym idzie, nie zaowocowała
      transakcjami podlegającymi opodatkowaniu (wyrok z dnia 29 lutego 1996 r., INZO,
      C#110/94, EU:C:1996:67, pkt 20) lub podatnik nie mógł wykorzystać towarów lub

      usług uprawniających do odliczenia w ramach transakcji podlegających
      opodatkowaniu z uwagi na okoliczności niezależne od jego woli (wyroki: z dnia 8
      czerwca 2000 r., Midland Bank, C#98/98, EU:C:2000:300, pkt 22; z dnia 15 stycznia
      1998 r., Ghent Coal Terminal, C#37/95, EU:C:1998:1, pkt 20). Inna wykładnia byłaby
      sprzeczna z zasadą neutralności VAT w odniesieniu do obciążenia podatkowego
      przedsiębiorstwa. Przy traktowaniu pod względem podatkowym tej samej
      działalności inwestycyjnej mogłaby ona stworzyć nieuzasadnione różnice między
      przedsiębiorstwami już dokonującymi transakcji podlegających opodatkowaniu i
      innymi, które poprzez inwestycje zamierzają rozpocząć działalność będącą źródłem
      transakcji podlegających opodatkowaniu.”
    oraz z 6 października 2022 r. w sprawie C-293/21, w którym Trybunał wskazał:
      Należy przypomnieć, że nabycie towaru lub usługi przez podatnika działającego w
      takim charakterze determinuje stosowanie systemu VAT i w konsekwencji
      mechanizmu odliczenia. Faktyczne lub zamierzone wykorzystanie towarów i usług
      wyznacza jedynie zakres wstępnego odliczenia, do którego podatnik jest uprawniony
      na mocy art. 168 dyrektywy VAT, oraz zakres ewentualnych korekt w późniejszych
      okresach, nie ma on jednak wpływu na powstanie prawa do odliczenia (wyrok z dnia
      12 listopada 2020 r., ITH Comercial Timișoara, C-734/19, EU:C:2020:919, pkt 33 i
      przytoczone tam orzecznictwo). Trybunał orzekał również wielokrotnie, że powstałe
      już prawo do odliczenia co do zasady pozostaje nabyte, nawet jeśli planowana
      działalność gospodarcza nie została później zrealizowana, a co za tym idzie – nie
      doprowadziła do dokonania transakcji podlegających opodatkowaniu (wyroki: z dnia
      29 lutego 1996 r., INZO, C-110/94, EU:C:1996:67, pkt 20; z dnia 17 października 2018
      r., Ryanair, C-249/17, EU:C:2018:834, pkt 25), lub jeśli ze względu na okoliczności
      niezależne od jego woli podatnik nie mógł wykorzystać towarów i usług, które
      prowadziły do odliczenia w ramach transakcji podlegających opodatkowaniu (wyroki:
      z dnia 15 stycznia 1998 r., Ghent Coal Terminal, C-37/95, EU:C:1998:1, pkt 20; z dnia
      17 października 2018 r., Ryanair, C-249/17, EU:C:2018:834, pkt 25; a także z dnia 12
      listopada 2020 r., ITH Comercial Timişoara, C-734/19, EU:C:2020:919, pkt 34 i
      przytoczone tam orzecznictwo).
    Tym samym w sytuacji kiedy nabycie towarów i usług zostało poczynione z zamiarem
    wykorzystania ich do działalności opodatkowanej, ale z powodów pozostających poza
    kontrolą podatnika nie wykorzystał on nabytych towarów i usług w prowadzeniu tej
    działalności, prawo do odliczenia zostaje zachowane.
    Z opisu sprawy wynika, że jest Pan osobą fizyczną, do 24 sierpnia 2022 r. prowadził Pan
    hodowlę drobiu na terytorium Polski w ramach gospodarstwa rolnego, będącego działami
    specjalnymi produkcji rolnej.
    Jest Pan również czynnym podatnikiem podatku VAT. W związku z prowadzoną
    działalnością dokonywał Pan nabyć towarów i usług wykorzystywanych do wykonywania
    czynności opodatkowanych, tj. dokonywał m.in. nabyć piskląt oraz innych towarów i usług
    niezbędnych do zaspokojenia potrzeb stada, od których to wydatków zgodnie z art. 86 ust.
    1 ustawy przysługiwało Panu prawo do odliczenia podatku naliczonego.
    W związku z wystąpieniem w kwietniu 2021 r. w Pana gospodarstwie wysoce zjadliwej
    grypy ptaków, Powiatowy Lekarz Weterynarii wydał decyzję, zgodnie z którą uznał Pana
    gospodarstwo za gospodarstwo kontaktowe i nakazał m.in. niezwłoczne zabicie pod
    nadzorem Powiatowego Lekarza Weterynarii drobiu i innych ptaków w sposób
    wykluczający rozprzestrzenianie się czynnika chorobotwórczego, tj. wirusa wysoce
    zaraźliwej grypy ptaków, w szczególności podczas ich transportu.
    Po wykonaniu decyzji nakazującej m.in. zabicie drobiu, na Pana wniosek z 28 maja 2021 r.
    Powiatowy Lekarz Weterynarii wydał decyzję z 13 sierpnia 2021 r., zgodnie z którą
    przyznał odszkodowanie ze środków budżetu państwa za zabity drób.
    Odszkodowanie zostało wypłacone w kwocie brutto, czyli w kwocie uwzględniającej
    rynkową wartość utylizowanego stada i nie zostało opodatkowane podatkiem VAT.

    Dokonał Pan korekty podatku naliczonego poprzez zmniejszenie podatku naliczonego
    wynikających z faktur zakupu piskląt oraz innych towarów i usług niezbędnych do
    zaspokojenia potrzeb stada za okres, w którym faktycznie otrzymał Pan odszkodowanie
    przyznane wyżej przywołaną decyzją.
    Pana wątpliwości dotyczą tego, czy w dacie dokonania zakupów miał Pan prawo do
    odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących nabycie piskląt oraz innych
    towarów i usług niezbędnych do zaspokojenia potrzeb stada oraz czy na skutek
    przyznanego odszkodowania prawo to nie uległo zmianie, tj. nie miał Pan obowiązku
    dokonać korekty odliczenia.
    Z przedstawionych okoliczności wynika, że zakupu towarów i usług (piskląt oraz innych
    towarów i usług niezbędnych do zaspokojenia potrzeb stada) dokonywał Pan z zamiarem
    wykorzystania ich do wykonywania czynności opodatkowanych - sprzedaży brojlerów.
    Natomiast konieczność zabicia drobiu i innych ptaków wyniknęła z przyczyn niezależnych
    od Pana, tzn. wydania decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w związku z wystąpieniem
    wysoce zjadliwej grypy ptaków.
    Zatem w dacie dokonania zakupów przysługiwało Panu prawo do odliczenia podatku
    naliczonego z faktur dokumentujących nabycie piskląt oraz innych towarów i usług
    niezbędnych do zaspokojenia potrzeb stada - za okres od dnia nabycia piskląt do chwili
    ich uśmiercenia. Powyższe wynika z faktu, że jest Pan czynnym podatnikiem podatku VAT i
    na moment ponoszenia wydatków związanych z nabyciem towarów i usług miały one
    służyć wyłącznie czynnościom opodatkowanym (sprzedaży towarów - brojlerów).
    Ponadto nie jest Pan zobowiązany do dokonania korekty odliczonego podatku
    naliczonego w związku z uśmierceniem zwierząt i otrzymaniem odszkodowania. Nie
    można bowiem w opisanej sytuacji stwierdzić, że w odniesieniu do nabytych piskląt (oraz
    innych towarów i usług niezbędnych do zaspokojenia potrzeb stada), które to pisklęta z
    przyczyn niezależnych od Pana nie zostały sprzedane (w postaci żywca – brojlerów), doszło
    do zmiany przeznaczenia towarów. A tylko wówczas jest obowiązek dokonania korekty
    podatku naliczonego, odliczonego na wcześniejszym etapie.
    Tym samym Pana stanowisko w zakresie pytania nr 1 uznaję za prawidłowe.
    Uzależnił Pan odpowiedź na pytanie nr 2 od stanowiska Organu w zakresie pytania nr 1,
    tzn. oczekuje Pan odpowiedzi na pytanie nr 2 jedynie w sytuacji uznania Pana stanowiska
    w zakresie pytania nr 1 za nieprawidłowe. W związku z tym, że Pana stanowisko dotyczące
    pytania nr 1 uznałem za prawidłowe, odstępuję od udzielenia odpowiedzi na pytanie nr 2.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
        2383 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan
        do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
      ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.