Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.615.2025.1.KP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-19
Teza: Sprzedaż przysługującego Wnioskodawcy udziału w prawie
własności działki nie będzie wyczerpywała przesłanek
koniecznych do uznania jej za wystarczającą do uznania za
dokonywaną jak w przypadku działalności gospodarczej.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
grunty-grunt niezabudowany
sprzedaż-sprzedaż działek
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 lipca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 29 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy opodatkowania podatkiem VAT dostawy udziału w
    nieruchomości niezabudowanej nr 1.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca wraz z małżonką są na prawach wspólności małżeńskiej ustawowej
    właścicielami 1/2 części udziału w prawie własności nieruchomości (działki) oznaczonej nr
    ewid. 1 o pow. 0,8574 ha, położonej w miejscowości (...), woj. (...). Właścicielem pozostałej 1
    /2 udziału w rzeczonej działce jest syn Wnioskodawcy oraz małżonki.
    Wnioskodawca jest rolnikiem - emerytem, w przeszłości prowadził działalność rolniczą -
    gospodarstwo ogrodnicze z tytułu której był zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT.
    Aktualnie Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą (na dzień składania wniosku
    zawieszona) związaną z obrotem nieruchomościami (sprzedaż działek, wznoszenie i
    sprzedaż domów), z tytułu której jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem VAT. Żadne
    z pozostałych współwłaścicieli nieruchomości nie prowadzi działalności gospodarczej. Nie
    są również zarejestrowanymi czynnymi podatnikami VAT.
    Wnioskodawca prawo własności nieruchomości (oznaczonej wówczas innym numerem
    ewidencyjnym oraz mającej inną - większą - powierzchnię) nabył w drodze darowizny od
    ciotki w roku 2003, a transakcja ta nie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT. W roku
    2021 przedmiotowa działka o nr ewid. 1 została utworzona poprzez wydzielenia istniejącej
    wcześniej działki. Wtedy również Wnioskodawca z małżonką darowali 1/2 udziału w prawie
    własności nieruchomości synowi. Cała operacja (wydzielenie działki, darowanie 1/2
    udziału) miała charakter praktyczny - miało na celu utworzenie na terenie będącym
    własnością rodziny działek o praktyczniejszym kształcie, podzielenie się własnością z
    synem tak, aby żadna ze stron nie była stratna. Syn darował wówczas Wnioskodawcy i
    małżonce (rodzicom) udziały w innych nieruchomościach, co przeprowadzono na mocy
    umowy zamiany.
    Teren nieruchomości nie był nigdy wykorzystywany w działalności gospodarczej, w
    szczególności w działalności opodatkowanej podatkiem VAT. Są to nieużytki rolnicze.
    Działka nigdy (do momentu podpisania umowy z przyszłym nabywcą) nie była
    przedmiotem dzierżaw, najmów, użyczeń itp.
    Działka numer 1 nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
    Nieruchomość nie jest objęta uproszczonym planem urządzenia lasu lub decyzją, o której
    mowa w art. 19 ust. 3 ustawy o lasach, nie znajduje się w obszarze zdegradowanym, nie
    jest objęta obszarem rewitalizacji oraz nie leży w Specjalnej Strefie Rewitalizacji.
    Przedmiotowa działka nie jest zabudowana obiektami wyczerpującymi definicję budynku
    lub budowli w rozumieniu ustawy prawo budowlane. Teren nie był grodzony, uzbrajany,
    zabudowywany. Nie podejmowano żadnych działań związanych z pozycjonowaniem
    działki na rynku nieruchomości, w tym nie zamieszczano ogłoszeń jej sprzedaży i nie
    składano ofert jej sprzedaży. Pod względem właściwości fizycznych nieruchomość
    pozostaje do dnia dzisiejszego w stanie niezmienionym od dnia jej nabycia.
    Wnioskodawca zawarł umowę wstępną sprzedaży z B. S.A z siedzibą w (...), w której
    zobowiązał się do sprzedaży przedmiotowej działki nr 1 pod warunkiem spełnienia
    określonych w umowie wymagań (wymieniono poniżej). Kontakt nastąpił z inicjatywy
    nabywcy działającego poprzez wyspecjalizowanego agenta poszukującego nieruchomości
    pod inwestycje Spółki. Jednocześnie udzielono Nabywcy pełnomocnictwa do
    występowania w imieniu sprzedających przed organami administracji publicznej celem
    uzyskania wszelkich zgód i pozwoleń zmierzających do uzyskania końcowego,
    ostatecznego i wykonalnego pozwolenia na budowę obiektu handlowego w standardzie B.
    wraz z towarzyszącą infrastrukturą zgodnie z planami inwestycyjnymi Nabywcy. Nie jest

    przy tym wykluczone, że przyszły Nabywca w imieniu sprzedających wykona/wykonał
    także inne czynności - prawne bądź faktyczne - jak na przykład reprezentowanie
    mocodawcy przed osobami fizycznymi, prawnymi, w urzędach administracji rządowej i
    samorządowej, sądach i innych instytucjach w tym przed urzędem skarbowym we
    wszelkich sprawach oraz czynnościach prawnych, składania oświadczeń, wyjaśnień i
    wniosków, w istocie zmierzające do uzyskania zgód/pozwoleń/decyzji wymienionych we
    wniosku. Działka została przy tym oddana Spółce w dzierżawę. Warunki, niezbędne do
    zawarcia ostatecznej umowy sprzedaży działki to:
        1) Uzyskanie prawomocnej, ostatecznej i wykonalnej decyzji o pozwoleniu na
        budowę, z której będzie wynikać możliwość zabudowy nieruchomości zgodnie z
        planami inwestycyjnymi nabywcy;
        2) Uzyskanie prawomocnej, ostatecznej i wykonalnej decyzji wydanej przez właściwy
        organ lub zarządcę drogi zezwalającej na lokalizację zjazdu na przedmiotową
        nieruchomość lub pozwolenia na budowę przedmiotowego zjazdu według
        koncepcji Spółki, a także uzyskania zapewnienia zarządcy drogi o
        niewprowadzeniu ograniczeń tonażowych utrudniających obsługę komunikacyjną
        nieruchomości;
        3) Niestwierdzenie ponadnormatywnego zanieczyszczenia nieruchomości
        skutkującego koniecznością jej rekultywacji;
        4) Potwierdzenie badaniami geotechnicznymi możliwości posadowienia na
        nieruchomości obiektu handlowego przy zastosowaniu tradycyjnych technologii
        budowlanych;
        5) Uzyskanie warunków technicznych przyłączy - kanalizacji sanitarnej, wodnej,
        kanalizacji deszczowej oraz przyłącza energetycznego;
        6) Uzyskanie warunków technicznych usunięcia kolizji infrastruktury technicznej z
        planowanym obiektem handlowym;
        7) Uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr
        1, z którego będzie wynikać możliwość zrealizowania na niej planów
        inwestycyjnych nabywcy;
        8) Zniesienie istniejącego ograniczenia tonażowego lub uzyskania zgody na zarządcy
        drogi na przejazd pojazdów zgodnie z planami i potrzebami nabywcy;
        9) Uzyskanie interpretacji indywidualnych dotyczących opodatkowania
        przedmiotowej transakcji podatkiem VAT;
      10) Potwierdzenie nie rolnego charakteru nieruchomości poprzez wpisanie do EGiB
        zmiany rodzaju użytków;
      11) Sprzedaży na rzecz nabywcy części udziału w innej nieruchomości.
    Pytania
    1) Czy transakcja podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem VAT?
    2) W przypadku podlegania opodatkowaniu podatkiem VAT - czy będzie możliwe
      zastosowanie wobec transakcji zwolnienia z opodatkowania?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy przedmiotowa transakcja nie będzie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem VAT, a w konsekwencji tego nie będzie możliwe zastosowanie zwolnienia z
    opodatkowania.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775) zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT, opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne
    świadczenie usług na terytorium kraju.

    Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o
    towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa sprzedaży -
    rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na
    terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1,
    rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości gruntowych (działek), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy
    towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi,
    bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE":
    Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
    a) określone udziały w nieruchomości;
    b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;
    c) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub
      faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.). I tak, zgodnie z art.
    195 Kodeksu cywilnego, własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku
    osobom (współwłasność).
    W myśl art. 196 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego, współwłasność jest albo współwłasnością w
    częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną. Współwłasność łączną regulują
    przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika. Do współwłasności w częściach
    ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    Na podstawie art. 198 Kodeksu cywilnego każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać
    swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli.
    W myśl art. 31 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U.
    z 2023 r. poz. 2809 ze zm.), z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z
    mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty
    majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich
    (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do
    majątku osobistego każdego z małżonków. Zatem istotą wspólności majątkowej
    małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest to, że każdy z małżonków jest
    współwłaścicielem poszczególnych składników majątku wspólnego (dorobkowego) na
    zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego w czasie trwania wspólności
    ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. Nie może
    również rozporządzać ani zobowiązywać się do rozporządzania udziałem, który w razie
    ustania wspólności przypadnie mu w majątku wspólnym lub w poszczególnych
    przedmiotach należących do tego majątku.
    Natomiast zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 ww. Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, zgoda
    drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej prowadzącej do
    zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub użytkowania wieczystego, jak
    również prowadzącej do oddania nieruchomości do używania lub pobierania z niej
    pożytków.

    W świetle art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego oboje małżonkowie mają równe
    udziały w majątku wspólnym.
    Ustawa nie wymienia małżonków jako odrębnej kategorii podatników. Powyższe stwarza
    dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną.
    Należy zauważyć, że żaden z przepisów ustawy nie zabrania małżonkom prowadzenia
    działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym przeszkód, aby
    pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała ustawowa wspólność
    majątkowa. W konsekwencji, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z
    małżonków, który dokona czynności podlegającej opodatkowaniu.
    Jeżeli zatem, przedmiotem dostawy jest majątek wspólny małżonków, to podatnikiem
    podatku od towarów i usług w okolicznościach wskazanych w art. 15 ustawy będzie ten
    małżonek, który dokonuje dostawy we własnym imieniu (który jest stroną czynności
    prawnej) - jako podatnik VAT.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik" i „działalność gospodarcza", na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy. Według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy,
    podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
    oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
    ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik" tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku
    należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością
    lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje
    na prowadzenie działalności gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu dodanej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE:
    „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
    jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
    działalności. „Działalność gospodarcza" obejmuje wszelką działalność producentów,
    handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
    wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą

    uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub
    wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną
    jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób
    świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
    wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie -czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy
    o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest
    odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter
    Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą
    podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do
    prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek
    prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią
    przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze
    wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej
    nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych. Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że
    podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar
    wykorzystywania nieruchomości w ramach majątku osobistego.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Podobnie - zdaniem Trybunału - okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał
    podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest

    decydująca. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania
    majątkiem prywatnym zainteresowanego. Inaczej jest natomiast - wyjaśnił Trybunał - w
    wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów,
    handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112
    /WE. Przykładowo podane zostały działania polegające na uzbrojeniu terenu albo na
    działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu
    majątkiem prywatnym. Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze
    podatnika prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czyjego działalność
    w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej
    aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może
    wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie
    terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą" wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży udziału w działce nr 1, istotne jest,
    czy w celu dokonania jego dostawy podjęto aktywne działania w zakresie obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta,
    handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Skutkowałoby to
    koniecznością uznania Wnioskodawcy za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w
    rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został
    wykorzystany do działalności gospodarczej.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy. W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży,
    przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj.
    majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych
    czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie
    przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady
    bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.
    Działka będąca przedmiotem dostawy od momentu jej nabycia w drodze darowizny od
    członka rodziny nie była nigdy wykorzystywana w działalności gospodarczej ani też
    działalności rolniczej Wnioskodawcy. Nie była przedmiotem umów z osobami trzecimi (do
    momentu zawarcia umowy z przyszłym nabywcą). Nie ponoszono nakładów związanych z
    jej ulepszaniem, a jedyne działania związane z jej sferą prawną (wydzielenie, przekazanie
    udziałów synowi w zamian za udziały w innej nieruchomości) wynikały z powodów
    racjonalnego zarządzania własnym majątkiem. Działka nie była przedmiotem działań
    marketingowych pozycjonujących ją na rynku nieruchomości. Inicjatywa jej nabycia wyszła
    ze strony agenta nabywcy. Także kwestia dokonywanych przez nabywcę w imieniu
    Wnioskodawcy czynności wynika wyłącznie z przyczyn racjonalności prowadzonego
    biznesu nabywcy oraz minimalizowania ryzyk związanych z prowadzoną działalnością (np.
    ryzyko nieuzyskania wymaganych pozwoleń budowlanych już po nabyciu nieruchomości).

    Zatem czynności te w istocie wykonywane są w interesie nabywcy. Podkreślić należy, że
    podjęte przez Kupującą Spółkę działania nie prowadzą do podwyższenia atrakcyjności
    działki lecz przyszły nabywca wykonuje te czynności we własnym interesie, w celu
    przystosowania działki do zrealizowania własnych potrzeb. Ponadto działalność
    Wnioskodawcy na dzień składania wniosku nie jest wykonywana (jest zawieszona). Zatem
    nie można uznać, że działania te wykraczają poza zwykłe zarządzanie własnym mieniem
    przez Wnioskodawcę.
    Konkludując, sprzedaż przysługującego Wnioskodawcy udziału w prawie własności działki
    nr ewid. 1 nie będzie wyczerpywała przywoływanych wcześniej przesłanek koniecznych do
    uznania jej za wystarczającą do uznania za dokonywaną jak w przypadku działalności
    gospodarczej. Zatem transakcja nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT, a w
    związku z tym nie znajduje uzasadnienia rozstrzygnięcie kwestii korzystania ze zwolnienia
    dla ww. czynności na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Powyższe rozstrzygnięcie obejmuje zakresem tylko Pana sytuację przedstawioną w
    zdarzeniu przyszłym i jednocześnie nie wywiera skutku prawnego dla Pana żony oraz
    współposiadacza w zakresie sprzedaży działki nr 1.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 ustawy
    Ordynacja podatkowa.