Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-3.4012.576.2025.2.ŁW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-24
Teza: Brak podlegania opodatkowaniu podatkiem od towarów i
usług sprzedaży udziału w niezabudowanej działce.
Słowa kluczowe: nieruchomości-nieruchomość niezabudowana
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
sprzedaż
współwłasność
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 lipca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 9 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie braku podlegania opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    sprzedaży udziału w niezabudowanej działce nr B. Uzupełnił go Pan pismem z 21 sierpnia
    2025 r. (wpływ 21 sierpnia 2025 r.), dwoma pismami z 22 sierpnia 2025 r. (wpływ 22
    sierpnia 2025 r.) oraz pismem z 19 sierpnia 2025 r. (wpływ 26 sierpnia 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

I.
    W 1995 r. została przez Wnioskodawcę kupiona wspólnie z bratem (...) od syndyka masy
    upadłościowej działka nr A w (...) do majątku prywatnego razem ze swoimi małżonkami.
    Forma własności: użytkowanie wieczyste, nabycia dokonano do majątku prywatnego, jako
    osoba fizyczna, zakupiona w 1995 r. nieruchomość nie była objęta podatkiem VAT. W tym
    okresie każdy z braci prowadził na własny rachunek działalność gospodarczą. W 1998 r.
    nastąpił wykup użytkowania wieczystego na własność od Skarbu Państwa. Wnioskodawca
    płaci podatek od nieruchomości dla Urzędu Miasta (...).
    Wnioskodawca w 2012 r. zakończył prowadzenie działalności gospodarczej: (...) z siedzibą
    pod adresem ul. (...). Data rozpoczęcia działalności to (...) 1992 r., a data zaprzestania
    wykonywania działalności gospodarczej to (...) 2012 r.
    II.
    W 2016 r. nastąpił podział geodezyjny działki w wyniku czego jedna część działki zostaje
    sprzedana. Powstaje nowy nr działki, nowa KW. W wyniku podziału działki nr A powstaje m.
    in. działka nr B. Do podziału geodezyjnego została naliczona opłata adiacencka. Na nowo
    powstałej działce Wnioskodawca – (...) nie prowadził już działalności gospodarczej.
    III.
    W dniu (...) 2021 r. Wnioskodawca założył działalność gospodarczą (...) z siedzibą pod
    adresem (...). W dacie (...) 2024 r. doszło do zawieszenia działalności gospodarczej (...). Od
    tego czasu Wnioskodawca nie jest aktywnym podmiotem gospodarczym, „płatnikiem”
    podatku VAT.
    Przez cały okres od założenia tej działalności do jej zawieszenia, na działce nr B nie była
    prowadzona przez Wnioskodawcę działalność gospodarcza. Działka była użyczona
    bezpłatnie synowi Wnioskodawcy na prowadzenie działalności gospodarczej.
    Zdarzenie przyszłe:
    Wnioskodawca zamierza sprzedać posiadany udział we własności 1/2 nieruchomości
    gruntowej, stanowiącej niezabudowaną działkę numer ewidencyjny nr B. Wnioskodawcy
    obecnie przysługuje prawo własności 1/2 udziału niezabudowanej nieruchomości
    gruntowej, stanowiącej niezabudowaną działkę nr B w miejscowości (...), dla której to Sąd
    Rejonowy w (...) Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o numerze (...).
    Działka ta powstała w 2016 r. z podziału geodezyjnego działki gruntu o numerze
    ewidencyjnym A i w 2016 r. Wnioskodawca nabył ten udział.

    Wnioskodawca pozostaje w związku małżeńskim. Między małżonkami panuje wspólność
    ustawowa majątkowa małżeńska. Wspólnością objęta jest także wyżej wymieniona działka.
    Wnioskodawca ma swój udział własności na prawach ustawowej wspólności majątkowej
    małżeńskiej – dzieli go z małżonką.
    Pozostały udział 1/2 również należy do drugiego współwłaściciela i Jego małżonki w
    ramach ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej.
    Prawo własności nieruchomości Wnioskodawca wraz z małżonką nabyli do majątku
    wspólnego na podstawie Umowy sprzedaży w 2016 r. Przedmiotowa działka w rejestrze
    gruntów ma wskazane jako rodzaj: „BI – INNE TERENY ZABUDOWANE”.
    Działka ta w całym okresie własności (2016) była wykorzystywana wyłącznie na cele
    prywatne do czynności zwolnionych.
    Na zakończenie należy podkreślić, że:
    1. Wnioskodawca nie jest obecnie czynnym podatnikiem podatku VAT.
    2. W stosunku do przedmiotowej działki Wnioskodawca nie ponosił jakichkolwiek
      nakładów w celu jej uatrakcyjnienia.
    3. W stosunku do ww. nieruchomości Wnioskodawca nigdy samodzielnie nie podejmował
      żadnych działań marketingowych, nie ogłaszał sprzedaży w środkach masowego
      przekazu.
    4. Powyższa nieruchomość – od momentu podziału – nigdy nie była wykorzystywana
      przez Wnioskodawcę w aktualnej działalności gospodarczej (zawieszonej) w
      rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    5. Ani działka nr A ani działka nr B nie była ujęta w majątku firmy (...) ani w majątku firmy
      (...), nie była amortyzowana, nie były odpisywane żadne kwoty z faktur np. podatek od
      gruntu.
    6. Działka, która ma być przedmiotem sprzedaży, nie jest zabudowana, nie znajdują się
      też na niej żadne obiekty trwale związane z gruntem.
    Doprecyzowanie opisu sprawy
    Działka nr A była wykorzystywana na prowadzenie JDG przez Wnioskodawcę do 2012 r., na
    podstawie tytułu użytkowania wieczystego, a potem tytułu własności (tak jak wskazano to
    we wniosku).
    Działka nr A nie była wykorzystywana na prowadzenie JDG przez żonę Wnioskodawcy.
    Działka nr B nie była wykorzystywana na prowadzenie JDG ani przez Wnioskodawcę ani
    przez żonę Wnioskodawcy.
    Żona Wnioskodawcy nie jest czynnym podatnikiem od towarów i usług.
    Działka nr A wykorzystywana była na prowadzenie JDG od czasu jej nabycia w 1998 r. do
    końca prowadzenia JDG przez Wnioskodawcę, czyli do dnia (...) 2012 r.
    Żona Wnioskodawcy nie prowadziła JDG (ani żadnych innych czynności zwolnionych,
    opodatkowanych, czy niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT) ani na działce nr
    A, jak i nr B.
    Wnioskodawca nie wykorzystywał ani działki nr A ani nr B do czynności zwolnionych.
    Żona Wnioskodawcy nie użytkowała działki do czynności zwolnionych, bowiem użytkowali
    ją – jak wskazano wyżej, nie prowadziła JDG (ani żadnych innych czynności zwolnionych,
    opodatkowanych, czy niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT).
    Zarówno Wnioskodawca, jak i Jego żona użytkowali działkę do czynności niepodlegających
    opodatkowaniu podatkiem VAT – to jest na cele prywatne (osobiste): na terenie działki
    umieszczony był barak, w którym przetrzymywano przedmioty wchodzące w skład

    majątku prywatnego (narzędzia, meble, sprzęt elektroniczny). Ponadto Wnioskodawca
    oraz Jego żona parkowali tam pojazdy z majątku prywatnego, które były przeznaczone do
    sprzedaży, oraz okazjonalnie dokonywano tam napraw i prac konserwacyjnych
    ruchomości należących do ich majątku wspólnego prywatnego (w tym m.in. napraw
    pojazdów prywatnych). Część działki przysługująca małżeństwu była wykorzystywana do
    magazynowania i czynności, które nie mogłyby być wykonywane (ze względu na ich
    rozmiar) w nieruchomości, którą zamieszkują. Zaspokajano w ten sposób potrzeby
    związane z gospodarstwem domowym.
    Ani działka nr A ani działka nr B nie były wykorzystywane ani przez Wnioskodawcę ani
    przez Jego żonę na cele działalności rolniczej, jak również na zbiory i dostawy (sprzedaż)
    produktów rolnych.
    Działka nr A i nr B były udostępniane zarówno przez Wnioskodawcę jak i przez Jego żonę
    umową użyczenia ich synowi. Oboje udostępnili synowi działkę nr B od 1 lutego 2012 r.
    Od dnia wydzielenia działki nr B z działki nr A w 2016 r., umowa użyczenia wobec syna
    była kontynuowana na działce nr B. Zarówno Wnioskodawca, jak i Jego żona udostępnili
    działkę nr A i nr B nieodpłatnie.
    Działka nr B jest objęta MPZP. Zgodnie z MPZP działka nr B jest przeznaczona pod
    zabudowę.
    Pytanie (ostatecznie sformułowane pismem z 19 sierpnia 2025 r.)
    Czy sprzedaż udziału we własności nieruchomości (niezabudowanej działce o numerze B
    w miejscowości (...), dla której to Sąd Rejonowy w (...) Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi
    księgę wieczystą o numerze (...)), z uwagi na treści art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku VAT,
    będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
    Pana stanowisko w sprawie (ostatecznie wyrażone w piśmie z 19 sierpnia 2025 r.)
    Pana zdaniem, sprzedaż nieruchomości stanowiącej działkę gruntu o numerze
    ewidencyjnym B nie będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług z uwagi na
    treści art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku VAT – czynność ta nie jest objęta ustawą o
    podatku VAT, a Pan przy tej sprzedaży nie będzie podatnikiem.
    Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna
    dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, a przez towary,
    stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy, rozumie się rzeczy oraz ich części.
    Według art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Natomiast działalność gospodarcza, według art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik.
    Dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a
    dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym
    dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem

    podatku VAT jest stwierdzenie, że dokonując transakcji prowadzi on działalność
    gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Dla ustalenia, czy podmiot dokonujący transakcji sprzedaży nieruchomości jest
    podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że prowadzi on w jej zakresie
    działalność gospodarczą. Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług wskazuje, że aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności
    konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej
    właśnie czynności będzie działał jako podatnik. To czerpanie dochodów ze składnika
    majątku (w tym przypadku – nieruchomości) wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Pana zdaniem, przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze
    podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga
    ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).
    Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami,
    która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.:
    nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg
    wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działki, wykraczające
    poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy
    wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego
    obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub
    innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie
    jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich. Tu to nie miało miejsca.
    Oświadcza Pan, że w celu dokonania sprzedaży ww. gruntu nie podejmował Pan
    aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami (np. angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą obrotu
    nieruchomościami).
    Uważa Pan, iż warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług
    jest spełnienie dwóch wyżej wskazanych przesłanek łącznie: po pierwsze – ujęcie
    czynności w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu oraz fakt, iż czynność
    została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem.
    Takie okoliczności nie miały tu miejsca.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt C- 25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Kwestia, czy sprzedaż nieruchomości jest sprzedażą majątku osobistego, czy też stanowi
    sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego w tym zakresie działalność
    gospodarczą, była przedmiotem orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z
    15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi
    Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby
    Skarbowej w Warszawie (C-181/10). Z ww. orzeczenia wynika m.in., że osoby fizycznej,

    która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od
    wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania
    przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie
    można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art.
    12 ust. 1 dyrektywy 112, zmienionej dyrektywą 2006/138/WE, kiedy dokonuje ona
    sprzedaży tego gruntu, jeśli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym tej osoby. Ponadto, Trybunał orzekł, że okoliczność, iż przed sprzedażą
    zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej
    sama z siebie, nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w
    jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość
    powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym
    zainteresowanego.
    Z opisu sprawy wynika, że prawo własności pierwotnej nieruchomości nabyto wraz z
    małżonką do majątku wspólnego na podstawie Umowy z 1995 r., potem zaś przejęto
    działkę w 2016 r. Transakcja z 1995 r. nie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT i nie
    została udokumentowana fakturą. Oznacza to, że działka nr B jest wykorzystywana w
    całym okresie jej posiadania przez Pana do czynności nie objętych podatkiem VAT.
    Podjęta przez Pana aktywność nie wykracza poza ramy czynności związanych ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności prywatnej w odniesieniu do posiadanego gruntu, a
    zaistniały ciąg zdarzeń wskazuje, że jego sprzedaż nie nastąpi w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej, lecz obrotu majątkiem prywatnym, więc nie będzie Pan
    podatnikiem podatku VAT. Tym samym, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, nie można
    uznać Pana za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu,
    a więc za podatnika podatku od towarów i usług.
    Biorąc pod uwagę treść przytoczonych przepisów oraz opis sprawy stwierdzić należy, że
    planowana sprzedaż udziału w prawie własności działek nie będzie dostawą dokonywaną
    przez podatnika w ramach prowadzonej działalności gospodarczej – bazując na podstawie
    art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy. W konsekwencji, potencjalna sprzedaż udziału w prawie
    własności działki nie może zostać opodatkowana stawką podatku VAT, ponieważ przepisy
    tej ustawy nie czynią Pana podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Uważa Pan więc, że sprzedaż przedmiotowej nieruchomości nie jest objęta podatkiem VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:
      Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług
      na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

    Zatem, grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż
    jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.
    Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego
    nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z dnia 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.),
    zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE Rady”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      a) określone udziały w nieruchomości,
      b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
        udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
        prawne lub faktyczne prawo
      c) własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
    Zaznaczenia wymaga, że na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług,
    również zbycie udziału w towarze (np. współwłasności nieruchomości gruntowej) stanowi
    odpłatną dostawę towarów. Powyższe potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w
    Warszawie w uchwale 7 sędziów z 24 października 2011 r., sygn. akt I FPS 2/11.
    Należy w tym miejscu wyjaśnić, że problematyka współwłasności została uregulowana w
    art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    1071), zwanej dalej Kodeksem cywilnym.
    Według art. 195 Kodeksu cywilnego:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku
    podmiotom.
    Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów poświęconych
    specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności.
    Należy zatem uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną
    postacią prawną własności.
    Jak stanowi art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Na podstawie art. 196 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    W świetle art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Przepis art. 198 Kodeksu cywilnego stanowi, że:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody
      pozostałych współwłaścicieli.
    Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu
    na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez

    zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że
    współwłaściciel może zbyć swój udział.
    W konsekwencji, należy przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy,
    zbycie nieruchomości (gruntów), jak również udziału we współwłasności nieruchomości
    traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1
    ustawy.
    Należy w tym miejscu zauważyć, że kwestie stosunków majątkowych pomiędzy
    małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j.
    Dz. U. 2023 r. poz. 2809 ze zm.).
    Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez obojga małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    W myśl art. 36 § 1 i § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      § 1. Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem
      wspólnym, w szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku
      wspólnego, o wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach
      obciążających majątek wspólny.
      § 2. Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba
      że przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności,
      które dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego
    rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między
    nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest
    współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład
    majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału
    majątku wspólnego.
    Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.

    Należy zaznaczyć, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art.
    7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    W świetle art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Należy wskazać, że małżeństwo nie należy do żadnej kategorii podmiotów wymienionych
    w cytowanym wyżej art. 15 ust. 1 ustawy. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących
    działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną. Żaden z przepisów ustawy o
    podatku od towarów i usług nie zabrania małżonkom prowadzenia działalności
    gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym przeszkód, aby pomiędzy
    małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała ustawowa wspólność majątkowa.
    W konsekwencji, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który
    dokonał czynności podlegającej opodatkowaniu. Autonomiczność prawa podatkowego
    wyklucza bowiem możliwość interpretacji przepisów, która zakładałaby, że stosunki
    majątkowe między małżonkami, regulowane przepisami Kodeksu rodzinnego i
    opiekuńczego, mogą kształtować zakres praw i obowiązków podatników podatku od
    towarów i usług.
    Jeżeli zatem przedmiotem dokonywanej dostawy lub świadczonej usługi jest majątek
    wspólny małżonków, to podatnikiem podatku od towarów i usług w okolicznościach
    wskazanych w art. 15 ustawy będzie ten małżonek, który dokonuje dostawy lub świadczy
    usługę we własnym imieniu (który jest stroną czynności prawnej) – jako podatnik podatku
    VAT.
    W świetle przytoczonych wyżej przepisów zauważyć należy, że status podatnika podatku
    od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających
    opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia, czy podmiot dokonujący transakcji
    sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że
    prowadzi on działalność gospodarczą.
    W rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto,
    działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem,

    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług
    jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów
    ustawy.
    Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Jednocześnie w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że:
      Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje
      transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w
      szczególności jednej z następujących transakcji:
      1) dostawa budynku lub części budynku oraz związanego z nim gruntu, przed
      pierwszym zasiedleniem;
      2) dostawa terenu budowlanego.
    W myśl art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      Do celów ust. 1 lit. b) „teren budowlany” oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub
      uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie.
    Na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      Opodatkowaniu VAT podlega odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa
      członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze.
    Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną
    jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób
    świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
    wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.

    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności
    określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży przedmiotowej działki, istotne jest,
    czy w celu dokonania jej sprzedaży podjął Pan aktywne działania w zakresie obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta,
    handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Skutkowałoby to
    koniecznością uznania Pana za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w
    rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług.
    Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku
    rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy
    2006/112/WE Rady (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako, że jedynym przychodem z
    takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku prywatnego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został
    wykorzystany do działalności gospodarczej.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem
    Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na
    działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może
    bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Co istotne – jak wskazał TSUE – dla uznania, że czynność sprzedaży działek następuje poza
    działalnością gospodarczą nie ma znaczenia fakt, że podmiot dokonujący dostawy jest
    „rolnikiem ryczałtowym”. Trybunał nie uznał za podatnika VAT w rozumieniu prawa UE
    osoby fizycznej dokonującej sprzedaży gruntu, która prowadziła działalność rolniczą na
    tym gruncie nabytym ze zwolnieniem od podatku od wartości dodanej i przekształconym

    wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w
    grunt przeznaczony pod zabudowę, jeżeli nie wykonywała ona dodatkowych czynności
    (oprócz podziału) w związku z tą sprzedażą.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego
    pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe
    podjęte w celu sprzedaży działek wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie
    decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności
    gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym
    charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg
    powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu
    wystąpienia pojedynczych z nich.
    Jak wyjaśniono wyżej – odwołując się zarówno do treści przepisów ustawy, jak i stanowiska
    judykatury – w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź
    darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został
    nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach
    działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w
    jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które
    dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona
    podatników VAT.
    W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w
    ramach majątku prywatnego.
    Z opisu sprawy wynika, że w 1995 r. została przez Pana i Pana żonę kupiona wspólnie z
    bratem i Jego żoną od syndyka masy upadłościowej działka nr A w (...) do majątku
    prywatnego. Forma własności: użytkowanie wieczyste, nabycia dokonano do majątku
    prywatnego, jako osoba fizyczna. Zakupiona w 1995 r. nieruchomość nie była objęta
    podatkiem VAT. W tym okresie każdy z braci prowadził na własny rachunek działalność
    gospodarczą. W 1998 r. nastąpił wykup użytkowania wieczystego na własność od Skarbu
    Państwa. W 2012 r. zakończył Pan prowadzenie działalności gospodarczej: (...). W 2016 r.
    nastąpił podział geodezyjny działki, w wyniku czego jedna część działki zostaje sprzedana.

    W wyniku podziału działki nr A powstaje m.in. działka nr B. Na nowo powstałej działce nie
    prowadził Pan już działalności gospodarczej. W dniu (...) sierpnia 2021 r. założył Pan
    działalność gospodarczą (...). (...) września 2024 r. doszło do zawieszenia działalności
    gospodarczej (...). Od tego czasu nie jest Pan aktywnym podmiotem gospodarczym,
    „płatnikiem” podatku VAT. Przez cały okres od założenia tej działalności do jej zawieszenia,
    na działce nr B nie była prowadzona przez Pana działalność gospodarcza. Działka była
    użyczona bezpłatnie Pana synowi na prowadzenie działalności gospodarczej.
    Zamierza Pan sprzedać posiadany udział we własności 1/2 nieruchomości gruntowej,
    stanowiącej niezabudowaną działkę numer ewidencyjny B. Działka ta powstała w 2016 r. z
    podziału geodezyjnego działki gruntu o numerze ewidencyjnym A i w 2016 r. nabył Pan
    ten udział.
    Pozostaje Pan w związku małżeńskim. Między małżonkami panuje wspólność ustawowa
    majątkowa małżeńska. Pozostały udział 1/2 również należy do drugiego współwłaściciela i
    Jego małżonki w ramach ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej. Prawo własności
    nieruchomości nabył Pan wraz z małżonką do majątku wspólnego na podstawie Umowy
    sprzedaży w 2016 r.
    Działka nr A była wykorzystywana na prowadzenie JDG przez Pana do 2012 r., na
    podstawie tytułu użytkowania wieczystego, a potem tytułu własności. Działka nr A
    wykorzystywana była na prowadzenie JDG od czasu jej nabycia w 1998 r. do końca
    prowadzenia JDG przez Pana, czyli do dnia (...) 2012 r. Nie wykorzystywał Pan ani działki nr
    A ani nr B do czynności zwolnionych.
    Pana żona nie użytkowała działki do czynności zwolnionych, nie prowadziła JDG (ani
    żadnych innych czynności zwolnionych, opodatkowanych, czy niepodlegających
    opodatkowaniu podatkiem VAT).
    Zarówno Pan, jak i Pana żona użytkowali działkę do czynności niepodlegających
    opodatkowaniu podatkiem VAT – to jest na cele prywatne (osobiste): na terenie działki
    umieszczony był barak, w którym przetrzymywano przedmioty wchodzące w skład
    majątku prywatnego (narzędzia, meble, sprzęt elektroniczny). Ponadto Pan oraz Pana
    żona parkowali tam pojazdy z majątku prywatnego, które były przeznaczone do
    sprzedaży, oraz okazjonalnie dokonywano tam napraw i prac konserwacyjnych
    ruchomości należących do Państwa majątku wspólnego prywatnego (w tym m.in. napraw
    pojazdów prywatnych). Część działki przysługująca Państwu była wykorzystywana do
    magazynowania i czynności, które nie mogłyby być wykonywane (ze względu na ich
    rozmiar) w nieruchomości, którą Państwo zamieszkują. Zaspokajano w ten sposób
    potrzeby związane z gospodarstwem domowym.
    Ani działka nr A ani działka nr B nie były wykorzystywane ani przez Pana ani Pana żonę na
    cele działalności rolniczej, jak również na zbiory i dostawy (sprzedaż) produktów rolnych.
    Działka nr A i nr B były udostępniane zarówno przez Pana, jak i Pana żonę umową
    użyczenia Państwa synowi. Oboje udostępnili Państwo synowi działkę nr B od 1 lutego
    2012 r.
    Od dnia wydzielenia działki nr B z działki nr A w 2016 r., umowa użyczenia wobec syna
    była kontynuowana na działce nr B. Zarówno Pan, jak i Pana żona udostępniali działkę nr
    A i nr B nieodpłatnie.
    Pana wątpliwości dotyczą wskazania, czy sprzedaż udziału we własności nieruchomości
    (niezabudowanej działce o nr B) będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług.
    Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów (w tym nieruchomości
    gruntowej) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji,
    gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona
    prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego
    statusu podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce

    również w odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo. Dla uznania czynności za
    wykonywaną w ramach działalności gospodarczej nie ma bowiem znaczenia częstotliwość
    jej wykonywania, lecz zamiar, z jakim została zrealizowana i okoliczności, w jakich ją
    wykonano. Oznacza to, że w niniejszej sprawie należy przeanalizować całokształt działań,
    jakie Pan podjął w odniesieniu do działki będącej przedmiotem zbycia.
    Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że fakt prowadzenia
    jednoosobowej działalności gospodarczej i wykorzystywania działki nr A w prowadzonej
    JDG w latach 1998-2012, ma znaczenie dla opodatkowania podatkiem VAT dostawy
    udziału w działce nr B.
    W związku z powyższym należy stwierdzić, że działka nr A, z której powstała działka nr B,
    nie była wykorzystywana przez Pana w celach prywatnych (osobistych) w całym okresie jej
    posiadania. Jak wynika z okoliczności sprawy przedmiotem sprzedaży będzie udział w
    działce nr B wydzielonej z działki nr A, która była wykorzystywana w działalności
    gospodarczej, z tytułu której był Pan aktywnym podmiotem gospodarczym i podatnikiem
    podatku VAT. Zatem, w odniesieniu do sprzedaży udziału w działce nr B, nie można uznać,
    że przedmiotem dostawy będzie składnik Pana majątku osobistego, a jej sprzedaż będzie
    stanowiła realizację prawa do rozporządzania majątkiem osobistym.
    Zaznaczenia bowiem wymaga, że ze wskazanego powyżej orzeczenia C-291/92 wynika, że
    aby nieruchomości nie stanowiły majątku związanego z działalnością gospodarczą, nie
    mogą one służyć takiej działalności w całym okresie ich posiadania.
    Tak więc analiza przedstawionego we wniosku opisu sprawy, powołanych regulacji oraz
    aktualnego orzecznictwa, prowadzi do wniosku, że należy Pana uznać za podatnika
    podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży udziału w niezabudowanej działce nr B.
    W konsekwencji, skoro w przedmiotowej sprawie występują przesłanki stanowiące
    podstawę uznania Pana za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego
    działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, to czynność sprzedaży przez Pana
    udziału we własności nieruchomości (niezabudowanej działce nr B), będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem VAT, jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust.
    1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.
    Podsumowując stwierdzić należy, że w odniesieniu do sprzedaży udziału we własności
    nieruchomości (niezabudowanej działce o numerze B w miejscowości (...)), będzie Pan
    występował w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego
    działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, zatem ww. sprzedaż będzie
    podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Tym samym, Pana stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem
    zdarzenia przyszłego). Pan ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się

    będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Pana w
    złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    W kwestii skutków prawnych jakie wywołuje interpretacja indywidualna wydana dla Pana,
    należy stwierdzić, że w myśl art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej:
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w
      jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego
      (interpretację indywidualną).
    Mając na uwadze, że wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego
    został złożony przez Pana, zaznaczam, że interpretacja nie wywiera skutku prawnego dla
    Pana żony.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do

    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.