Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-1.4012.591.2024.1.AK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-02
Teza: Opodatkowanie wyłącznie sprzedaży prawa użytkowania wieczystego działki na rzecz podmiotu, który poniósł nakłady na budowę budynków posadowionych na tym gruncie.
Słowa kluczowe: grunty-dostawa gruntu; grunty-grunt zabudowany; podatek-podatek od towarów i usług; prawa-brak prawa
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i świadczenie usług -Dostawa towarów; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -Zwolnienia przedmiotowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.-ust. 1-pkt 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 9

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 30 października 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A. S.A. (dalej „A.” lub „Spółka”) jest spółką prawa handlowego, której jedynym, 100%
    akcjonariuszem jest Skarb Państwa. Podstawową działalnością A. jest prowadzenie
    działalności polegającej na (...). Spółka jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i
    usług.
    A. jest użytkownikiem wieczystym gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa, o
    powierzchni (...) ha położonej w miejscowości (...) przy ul. (...), dla której Sąd Rejonowy w
    (...) prowadzi księgę wieczystą nr (...). Nieruchomość składa się z dwóch działek: działki nr 1
    /1 o powierzchni (...) ha oraz działki nr 1/2 o powierzchni (...) ha. Działki są zabudowane. W
    dziale II ww. księgi wieczystej jako użytkownik wieczysty gruntu i właściciel posadowionych
    na niej budynków ujawniona jest A. S.A., której poprzednikiem prawnym było B., a
    wcześniej C.
    W dniu (...) 1987 roku pomiędzy Dyrekcją D. w (...) będącą jednostką organizacyjną
    poprzednika prawnego Spółki tj. C. działającą jako Inwestor Zastępczy a Wojewódzkim
    Urzędem (...) w (...) (poprzednika prawnego E. z siedzibą w (...) zwanej dalej „F.”) została
    zawarta umowa dotycząca inwestycji wspólnej pod nazwą „(...)”.
    Przedmiotowa inwestycja miała być zrealizowana na działce nr 1, która w chwili
    podpisywania ww. umowy znajdowała się w zarządzie C.
    W dniu (...) 1992 r. Wojewoda (...) wydał decyzję nr (...), w której stwierdzono, że C. z dniem
    (...) 1990 roku nabyła prawo użytkowania wieczystego działki nr 1 o pow. (...) ha. W trakcie
    wydania ww. decyzji inwestycja wspólna, o której mowa powyżej była w trakcie realizacji,
    budynki były w stanie surowym otwartym. W dokumencie tym stwierdzono, że stanowić
    one będą własność C.
    W dniu (...) 1992 r. na podstawie Aktu Przekazania (...) niektórych składników majątku C. -
    B. działka nr 1 o pow. (...) ha została przekazana B. W dniu wydania przedmiotowego
    dokumentu ww. inwestycja wspólna była nadal w trakcie realizacji.
    W dniu (...) 1998 roku Wójt Gminy (...) wydał decyzję (...), na podstawie której zatwierdził
    podział działki nr 1 na działki nr 1/1 o powierzchni (...) ha i 1/2 o powierzchni (...) ha.
    Z posiadanej przez Spółkę dokumentacji wynika, że ww. inwestycja wspólna została
    zakończona i przekazana do użytkowania na początku 1993 r.
    Poprzednik prawny A. zobowiązał się w umowie o inwestycji wspólnej z dnia (...) 1987 r. do
    rozliczenia budowy i notarialnego przeniesienia własności nieruchomości na rzecz
    poprzednika prawnego F., jednak nie zostało to zrealizowane. Obecnie A. i F. ponownie
    podjęły działania zmierzające do uregulowania stanu prawnego poprzez przeniesienie
    prawa do użytkowania wieczystego działki nr 1/2 oraz prawa własności posadowionych na
    niej budynków.
    Działka nr 1/2 zabudowana jest 3 budynkami użytkowanymi przez F. tj.:
                                      2budynkiem usługowym o powierzchni użytkowej (...) m
                                      2budynkiem garażowym o powierzchni użytkowej (...) m
                                    2budynkiem śmietnika o powierzchni zabudowy (...) m.
    F. użytkuje ww. budynki od dnia zakończenia realizacji inwestycji wspólnej, o której mowa
    powyżej. F. ponosi wszystkie koszty utrzymania związane z użytkowaniem budynków oraz
    gruntu tzn. podatek od nieruchomości, opłaty z tytułu użytkowania wieczystego, koszty
    eksploatacyjne (za energię elektryczną dostawę wody i odprowadzenia ścieków, odbiór

    nieczystości stałych, ogrzewanie pomieszczeń), jak również koszty napraw, robót
    remontowych i inwestycyjnych. W latach 2018-2019 przeprowadziła generalny remont
    pomieszczeń w budynku usługowym, w których znajduje się (...).
    W wyniku negocjacji strony ustaliły, iż A. dokona sprzedaży na rzecz F. prawa użytkowania
    wieczystego działki nr 1/2 o powierzchni (...) ha oraz prawa własności posadowionych na
    tej nieruchomości budynków, stanowiących odrębny od gruntu przedmiot własności za
    cenę określoną na podstawie operatu szacunkowego, z uwzględnieniem nakładów
    finansowych poniesionych przez poprzednika prawnego F. na ich budowę. Rozliczenie
    nakładów finansowych nastąpi poprzez porównanie aktualnej wartości rynkowej
    budynków z ich wartością odtworzeniową z uwzględnieniem stopnia ich zużycia (dalej:
    „wartość odtworzeniowa”), które zostały określone na podstawie operatu szacunkowego.
    Strony ustaliły, że w przypadku, gdy wartość odtworzeniowa budynków będzie wyższa od
    ich aktualnej wartości rynkowej, A. przeniesie własność budynków znajdujących się na
    działce nr 1/2 z zaliczeniem nakładów poczynionych przez poprzedników prawnych F.
    Natomiast jeżeli aktualna wartość rynkowa budynków będzie wyższa od ich wartości
    odtworzeniowej, F. będzie zobowiązana do zapłaty na rzecz A. tej różnicy.
    W związku z tym, że wartość odtworzeniowa budynków znajdujących się na działce nr 1/2
    przekracza ich wartość rynkową (jak wynika z operatu szacunkowego), A. przeniesie
    własność ww. budynków uwzględniając, iż poprzednik prawny F. nr 1/2 poniósł nakłady na
    podstawie umowy o inwestycji wspólnej z dnia (...) 1987 r. Natomiast prawo użytkowania
    wieczystego działki 1/2, A. sprzeda za cenę gruntu określoną w operacie szacunkowym.
    W świetle przedstawionych powyżej okoliczności, Spółka powzięła wątpliwość według
    jakiej stawki VAT należy opodatkować zbycie prawa użytkowania wieczystego działki nr 1/2
    oraz przeniesienia własności posadowionych na niej budynków na rzecz podmiotu, który
    poniósł na ich budowę nakłady finansowe.

## Pytanie

Czy w związku z planowaną transakcją A. zobowiązana będzie do opodatkowania
    wyłącznie sprzedaży gruntu, tj. prawa użytkowania wieczystego działki nr 1/2 na rzecz F.,
    tj. następcy prawnego podmiotu, który poniósł nakłady na budowę budynków
    posadowionych na tym gruncie oraz czy zbycie prawa użytkowania wieczystego
    opodatkowane będzie stawką podstawową VAT 23%, zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy, w
    związku z art. 146a pkt 1 ustawy o VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie A. w związku z realizacją transakcji sprzedaży prawa użytkowania wieczystego
    działki nr 1/2 na rzecz F., tj. podmiotu, który poniósł nakłady na budowę budynków
    posadowionych na tym gruncie, Spółka będzie zobowiązana do opodatkowania wyłącznie
    sprzedaży gruntu, tj. prawa użytkowania wieczystego, stawką podstawową VAT 23%.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy VAT przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Pojęcie to ma szerszy zakres, niż
    sprzedaż w ujęciu cywilnoprawnym. Przede wszystkim przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarem nie oznacza przeniesienia jego własności w sensie
    cywilnoprawnym. Dla uznania, że miała miejsce dostawa towarów, wystarczy, że podmiot
    nabędzie tzw. własność ekonomiczną, skutkującą możliwością dowolnego rozporządzania
    i dysponowania uzyskanym towarem. Wyrażenie „przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel”, które zawarte zostało w art. 7 ustawy VAT, nie należy bowiem
    utożsamiać z prawem własności w rozumieniu cywilnoprawnym.
    W przedmiotowej sprawie właścicielem nakładów poczynionych na „wytworzenie” towaru,
    jakim niewątpliwie są budynki posadowione na działce nr 1/2 jest F. Z perspektywy
    ekonomicznej od momentu wybudowania budynków na gruncie stanowiącym działkę nr 1
    /2, do dnia zawarcia umowy sprzedaży, to F., a nie A. znajduje się w faktycznym
    posiadaniu budynków i korzysta z nich jak właściciel. Jak wskazano w opisie zdarzenia

    przyszłego, F. ponosi wszelkie koszty utrzymania budynków a także ich remontów. W
    kontekście takich okoliczności oraz obowiązujących przepisów prawa należy stwierdzić, że
    skoro A. nie ma władztwa ekonomicznego w odniesieniu do budynków, to nie sposób
    przyjąć, że dokona dostawy tych budynków posadowionych na zbywanym gruncie.
    Ekonomiczne władanie rzeczą, tj. budynkami posadowionymi na działce gruntu nr 1/2
    należało do F. z chwilą poniesienia nakładów na ich wybudowanie. F. mogła dysponować
    przedmiotowymi budynkami jak właściciel, chociaż nie należało do niej prawo własności
    gruntu. Zatem, w świetle przepisów ustawy o VAT, przedmiotem dostawy będzie wyłącznie
    grunt, będący w użytkowaniu wieczystym Spółki.
    Zatem planowana transakcja sprzedaży, która z prawnego punktu widzenia będzie
    dotyczyła nieruchomości, tj. gruntu w postaci działki nr 1/2 oraz posadowionych na nim
    budynków, w części dotyczącej budynków, dla celów podatku od towarów i usług nie
    spełnia definicji dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od
    towarów i usług. A. bowiem nie przenosi prawa do rozporządzania budynkiem jak
    właściciel.
    Takie podejście znajduje potwierdzenie w interpretacjach organów podatkowych, np.
    Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 8 maja 2018
    r., nr 0112-KDIL.2.4012.93.2018.1.AKR stwierdził, iż co do zasady, ustawy podatkowe nie
    uznają za przedmiot opodatkowania umów i czynności cywilnoprawnych, lecz rezultaty
    tych czynności. Tak więc, mimo że dojdzie do przeniesienia własności budynku, jako części
    składowej nieruchomości, nie zaistnieje jednocześnie dostawa towaru, jakim jest budynek.
    (...) istotą dostawy jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel,
    przy czym chodzi tutaj o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie
    rozporządzania nią w sensie prawnym.
    W odniesieniu do kwestii różnicy pomiędzy czynnością „rozporządzenia towarami jak
    właściciel” na gruncie podatkowym, a czynnością „przeniesienia własności” na gruncie
    cywilnoprawnym, warto przytoczyć też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4
    października 2018 r., w którym NSA wskazał, że skutkiem przeniesienia własności rzeczy w
    sensie prawnym (cywilistycznym) jest zawsze uzyskanie prawa do rozporządzania
    towarem jak właściciel w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy VAT, natomiast w świetle tego
    przepisu za "dostawę towarów" należy uznać także wszelkie zbycie majątku rzeczowego
    przez jedną stronę, która upoważnia drugą stronę do dysponowania w rzeczywistości tym
    majątkiem tak, jakby była jego właścicielem, nawet jeśli nie nastąpiło faktyczne
    przeniesienie własności tego majątku w świetle przepisów prawa.
    NSA dokonując wykładni art. 7 ust. 1 ustawy VAT powołał się również na fragment
    uzasadnienia wydanej przez siebie uchwały z dnia 12 października 2015 r. (sygn. akt I FPS 1
    /15), zgodnie z którą „z dostawą towarów mamy do czynienia nie tylko gdy dochodzi do
    przejścia prawa własności towaru, co oznacza, że do dostawy towarów dochodzi zawsze
    gdy następuje przeniesienie własności towaru w sensie prawnym (cywilistycznym) oraz w
    każdym innym przypadku, gdy podatnik przeniesie faktyczne lub ekonomiczne władztwo
    nad rzeczą na inny podmiot, a nabywca towaru będzie miał swobodę w dysponowaniu
    (rozporządzaniu) rzeczą, tak jakby był jej właścicielem”.
    Ponadto NSA w wyroku z 2018 r. powołał się także na wyrok Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej (dalej: TSUE) z dnia 8 lutego 1990 r. w sprawie C-320/88, z którego
    wynika, że: „W świetle art. 5 ust. 1 Szóstej Dyrektywy "dostawę towarów" należy
    interpretować jako przeniesienie prawa do dysponowania prawem rzeczowym
    (majątkiem) jak właściciel, nawet jeśli nie nastąpiło faktyczne przeniesienie własności tego
    majątku w sensie prawnym”.
    Kolejnym przykładem na potwierdzenie stanowiska A., iż czym innym jest władztwo
    ekonomiczne a czym innym prawo własności, jest wydany przez NSA wyrok z dnia 13 maja
    2020 r. (sygn. akt I FSK 2072/19), zgodnie z którym do dostawy nieruchomości dojdzie
    zawsze z chwilą przeniesienia własności nieruchomości, ale może do niej dojść także
    wcześniej, jeśli prawo własności nie zostało jeszcze przeniesione, ale doszło do wydania

    nieruchomości i przekazania władztwa ekonomicznego nad nią. W tym wyroku NSA
    ponownie powołał się na wyrok TSUE w sprawie C#320/88, w którym TSUE posłużył się
    terminem przeniesienia własności w sensie ekonomicznym podkreślając, że kluczowym
    elementem dla potrzeb interpretacji tego pojęcia jest przeniesienie praktycznej kontroli
    nad rzeczą i możliwości dysponowania nią. Trzeba zatem uznać, że nie zawsze dostawa w
    rozumieniu VAT będzie następować z momentem zawarcia umowy sprzedaży. W
    niektórych sytuacjach może ona wystąpić wcześniej niż z chwilą przejścia prawa własności.
    Zatem również w orzecznictwie TSUE w odniesieniu do dostawy towarów przyjmuje się, że
    dla uznania danej czynności za opodatkowaną dostawę towarów nie ma znaczenia, czy
    dochodzi do przeniesienia własności według prawa właściwego dla danego kraju.
    Regulacja ta ma bowiem zastosowanie do każdego przeniesienia prawa do
    rozporządzania towarem na inny podmiot, które skutkuje tym, że strona ta uzyskuje de
    facto możliwość korzystania z rzeczy tak, jak gdyby była jej właścicielem, nawet jeżeli nie
    wiąże się to z przeniesieniem własności.
    Biorąc pod uwagę rozwiązania przyjęte w ustawie VAT, w ocenie Spółki, w przedmiotowym
    przypadku nie wystąpi dostawa towaru tzn. budynków posadowionych na działce gruntu
    nr 1/2, gdyż już wcześniej F., która dokonała nakładów i mogła dysponować
    przedmiotowymi budynkami jak właściciel. A. nie jest zatem w posiadaniu budynków w
    rozumieniu władztwa ekonomicznego.
    Wobec powyższego należy wskazać, iż ekonomiczne władanie rzeczą, tj. budynkami
    posadowionymi na działce gruntu nr 1/2 należało do F. z chwilą poniesienia nakładów na
    ich wybudowanie, chociaż nie należało do niej prawo własności gruntu.
    Odnosząc się do kwestii sprzedaży gruntu, tj. prawa użytkowania wieczystego działki nr 1
    /2, należy zauważyć, iż stosownie do art. 41 ust. 1 ustawy o VAT stawka podatku wynosi
    22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129
    ust. 1. Zgodnie z art. 146aa ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT w okresie od dnia 1 stycznia 2019 r.
    do końca roku następującego po roku, dla którego wartość relacji, o której mowa w art.
    38a pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, jest nie większa niż
    43% oraz wartość, o której mowa w art. 112aa ust. 5 tej ustawy, jest nie mniejsza niż -6%:
    stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110 i art. 138i ust.
    4, wynosi 23%.
    Ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi
    bądź zwolnienie od podatku. Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, zwalnia się od
    podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.
    Przy czym przez tereny budowlane (art. 2 pkt 33 ustawy o VAT) rozumie się grunty
    przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania
    przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach
    zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i
    zagospodarowaniu przestrzennym.
    Jednocześnie należy stwierdzić, że przedmiotowe zbycie nie będzie mogło korzystać ze
    zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, ponieważ
    przedmiotem dostawy nie będzie teren niezabudowany inny niż budowlany. Działka nr 1/2
    stanowiąca przedmiot dostawy w rozumieniu ustawy o VAT, jest bowiem faktycznie
    zabudowana.
    Biorąc pod uwagę powołane wyżej argumenty poparte przepisami prawa, orzecznictwem
    sądów oraz stanowiskiem organów podatkowych, w ocenie A., zbycie przez A. na
    podstawie umowy sprzedaży prawa użytkowania wieczystego działki nr 1/2 na rzecz
    podmiotu, który poniósł nakłady na budowę budynków posadowionych na tym gruncie,
    będzie opodatkowane stawką podstawową VAT 23%, zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy, w
    związku z art. 146a pkt 1 ustawy VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.) - zwanej dalej „ustawą”:
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (...) podlegają odpłatna dostawa towarów i
    odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Art. 2 pkt 6 i 22 ustawy:
    Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o:
      6) towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie
      energii;
      22) sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne
      świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową
      dostawę towarów.
    Art. 7 ust. 1 pkt 6 i 7 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
      6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
      7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    Grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż, jak
    również oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste, stanowi dostawę towarów, o której
    mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Zatem sprzedaż prawa użytkowania wieczystego stanowi dostawę towarów, o której
    mowa w art. 7 ust. 1 ustawy i na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była
    opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Z okoliczności sprawy wynika, że są Państwo użytkownikiem wieczystym gruntu
    stanowiącego własność Skarbu Państwa, o powierzchni (...) ha. Nieruchomość składa się z
    dwóch działek: działki nr 1/1 o powierzchni (...) ha oraz działki nr 1/2 o powierzchni (...) ha.
    Działki są zabudowane. W księdze wieczystej jako użytkownik wieczysty gruntu i właściciel
    posadowionych na niej budynków ujawnieni są Państwo. Państwa poprzednikiem
    prawnym było B., a wcześniej C.
    W dniu (...) 1987 roku pomiędzy Dyrekcją D. w (...) będącą jednostką organizacyjną
    poprzednika prawnego Spółki, tj. C. działającą jako Inwestor Zastępczy a Wojewódzkim

    Urzędem (...) w (...) (poprzednika prawnego E. z siedzibą w (...) - „F.”) została zawarta
    umowa dotycząca inwestycji wspólnej pod nazwą „(...)”, która miała być zrealizowana na
    działce nr 1.
    (...) 1992 r. Wojewoda (...) wydał decyzję, w której stwierdzono, że C. z dniem (...) 1990 roku
    nabyła prawo użytkowania wieczystego działki nr 1 o pow. (...) ha. W trakcie wydania ww.
    decyzji inwestycja wspólna była w trakcie realizacji, budynki były w stanie surowym
    otwartym. W dokumencie tym stwierdzono, że stanowić one będą własność C.
    Inwestycja wspólna została zakończona i przekazana do użytkowania na początku 1993 r.
    (...) 1998 roku Wójt Gminy (...) wydał decyzję, na podstawie której zatwierdził podział
    działki nr 1 na działki nr 1/1 o powierzchni (...) ha i 1/2 o powierzchni (...) ha.
    Działka nr 1/2 zabudowana jest 3 budynkami użytkowanymi przez F., tj.:
                                      2budynkiem usługowym o powierzchni użytkowej (...) m
                                      2budynkiem garażowym o powierzchni użytkowej (...) m
                                    2budynkiem śmietnika o powierzchni zabudowy (...) m.
    F. użytkuje ww. budynki od dnia zakończenia realizacji inwestycji wspólnej. F. ponosi
    wszystkie koszty utrzymania związane z użytkowaniem budynków oraz gruntu, tzn.
    podatek od nieruchomości, opłaty z tytułu użytkowania wieczystego, koszty
    eksploatacyjne (za energię elektryczną, dostawę wody i odprowadzenia ścieków, odbiór
    nieczystości stałych, ogrzewanie pomieszczeń), jak również koszty napraw, robót
    remontowych i inwestycyjnych. W latach 2018-2019 przeprowadziła generalny remont
    pomieszczeń w budynku usługowym, w których znajduje się (...).
    Dokonają Państwo sprzedaży na rzecz F. prawa użytkowania wieczystego działki nr 1/2 o
    powierzchni (...) ha oraz prawa własności posadowionych na tej nieruchomości budynków,
    stanowiących odrębny od gruntu przedmiot własności za cenę określoną na podstawie
    operatu szacunkowego, z uwzględnieniem nakładów finansowych poniesionych przez
    poprzednika prawnego F. na ich budowę. Rozliczenie nakładów finansowych nastąpi
    poprzez porównanie aktualnej wartości rynkowej budynków z ich wartością
    odtworzeniową z uwzględnieniem stopnia ich zużycia („wartość odtworzeniowa”), które
    zostały określone na podstawie operatu szacunkowego. Z ustaleń wynika, że w przypadku,
    gdy wartość odtworzeniowa budynków będzie wyższa od ich aktualnej wartości rynkowej,
    przeniosą Państwo własność budynków znajdujących się na działce nr 1/2 z zaliczeniem
    nakładów poczynionych przez poprzedników prawnych F. Natomiast jeżeli aktualna
    wartość rynkowa budynków będzie wyższa od ich wartości odtworzeniowej, F. będzie
    zobowiązana do zapłaty na Państwa rzecz.
    W związku z tym, że wartość odtworzeniowa budynków znajdujących się na działce nr 1/2
    przekracza ich wartość rynkową (jak wynika z operatu szacunkowego), przeniosą Państwo
    własność ww. budynków uwzględniając, że poprzednik prawny F. nr 1/2 poniósł nakłady
    na podstawie umowy o inwestycji wspólnej z dnia (...) 1987 r. Natomiast prawo
    użytkowania wieczystego działki 1/2, sprzedadzą Państwo za cenę gruntu określoną w
    operacie szacunkowym.
    Państwa wątpliwości dotyczą stawki VAT, według której należy opodatkować zbycie prawa
    użytkowania wieczystego działki nr 1/2 oraz przeniesienia własności posadowionych na
    niej budynków na rzecz podmiotu, który poniósł na ich budowę nakłady finansowe.
    W celu wyjaśnienia Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności należy ustalić, co będzie
    przedmiotem sprzedaży.
    Art. 46 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze
    zm.), zwanej dalej „Kodeksem cywilnym”:

    Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
    własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
    budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot
    własności.
    Art. 47 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego:
      1. Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności (...).
      2. Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez
      uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany
      przedmiotu odłączonego.
    Art. 48 Kodeksu cywilnego:
      Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu
      należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak
      również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania.
    Powyższy przepis łączy się z art. 191 Kodeksu cywilnego, wyrażającym klasyczną zasadę
    superficies solo cedit:
      Własność nieruchomości rozciąga się na rzecz ruchomą, która została połączona z
      nieruchomością w taki sposób, że stała się jej częścią składową.
    Wzniesienie budynku w całości na cudzym gruncie ma miejsce z zachowaniem zasady
    superficies solo cedit.
    Z punktu widzenia prawa cywilnego właściciel gruntu, na którym podmiot korzystający z
    tego gruntu wybudował naniesienia, jest również właścicielem tych naniesień. Sposób
    rozliczenia się przez strony umowy na podstawie której został udostępniony grunt, w
    związku z ulepszeniami poczynionymi przez użytkownika na nieruchomość, pozostawiony
    jest, w ramach swobody zawierania umów, woli stron, chyba że treść lub cel umów w tym
    przedmiocie sprzeciwiałyby się właściwości (naturze) stosunku łączącego strony, ustawie
                                        1lub zasadom współżycia społecznego, co wynika z treści art. 353 Kodeksu cywilnego.
    Przepis art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, definiujący pojęcie „dostawa
    towarów” nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa
    własności, stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów
    ustawy o podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa
    cywilnego. W celu właściwego zinterpretowania pojęcia „przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel” należy mieć na uwadze, że dotyczy ono tego
    rodzaju czynności, które dają nabywcy prawo do postępowania z nim jak właściciel.
    Chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie
    rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem
    przeniesienie prawa własności, zatem wyrażenia „prawo do rozporządzania jak właściciel”
    nie można interpretować jako „prawo własności”.
    Czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejęcie własności w
    sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa
    własności rzeczy. W konsekwencji, pojęcie „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty
    transakcji nie muszą wiązać się ze skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego
    prawa własności.
    Powyższe tezy znajdują potwierdzenie zarówno w orzecznictwie krajowym (wyrok NSA z
    10 października 2013 r., sygn. akt I FSK 310/12), jak również w orzecznictwie europejskim
    (orzeczenie C-320/88 Shipping and Forwarding Safe B.V. v. Staatsecretaris van Financien),
    w którym to orzeczeniu Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że:
      „wyrażenie „dostawa towarów” w rozumieniu artykułu 5(1) VI Dyrektywy oznacza także
      przeniesienie prawa do dysponowania rzeczą jak właściciel, nawet jeżeli nie dochodzi
      do przeniesienia własności rzeczy w sensie prawnym” (pkt 1),

    jednak jednocześnie zastrzegł, że:
      „zadaniem sądu krajowego jest określenie w każdym przypadku, na podstawie stanu
      rzeczy, czy przeniesienie prawa do dysponowania rzeczą jak właściciel, w rozumieniu
      artykułu 5(1) VI Dyrektywy, miało miejsce” (pkt 2).
    Dla uznania, że miała miejsce dostawa towarów wystarczy, że podmiot nabędzie tzw.
    własność ekonomiczną, tzn. będzie miał możliwość dowolnego rozporządzania i
    dysponowania uzyskanym towarem. Przykładowo dostawą towarów będzie faktyczne
    rozporządzanie nieruchomością nawet bez zachowania formy aktu notarialnego, sprzedaż
    rzeczy znalezionej, której własności znalazca jeszcze nie nabył.
    Zatem rozważając skutki podatkowe transakcji polegającej na dostawie gruntu (prawa
    wieczystego użytkowania gruntu) na rzecz właściciela nakładów posadowionych na tym
    gruncie należy mieć na uwadze nie jej aspekty cywilnoprawne, lecz te, które mają
    znaczenie z punktu widzenia ustawy o podatku od towarów i usług.
    O ile jest oczywiste, że zbycie gruntu spowoduje przeniesienie na nowego właściciela także
    własności posadowionych na nim budynków i/lub budowli, jako części składowych gruntu,
    to bynajmniej nie jest oczywiste, że tym samym dojdzie do dostawy towarów, jakimi są
    niewątpliwie budynki i/lub budowle w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.
    W sytuacji, gdy przedmiotem sprzedaży jest grunt (prawo wieczystego użytkowania
    gruntu), na którym posadowiony jest budynek/budowla, niestanowiący własności zbywcy,
    to mimo, że ten obiekt budowlany stanowi w świetle prawa cywilnego część składową
    nieruchomości - w świetle ustawy o podatku od towarów i usług nie dochodzi do
    przeniesienia prawa do rozporządzania tym obiektem jak właściciel (zarówno w sensie
    ekonomicznym, jak i w sensie prawnym), a zatem przedmiotem dostawy jest w takim
    przypadku tylko sam grunt (prawo wieczystego użytkowania gruntu).
    Jak wynika z okoliczności sprawy, dokonają Państwo sprzedaży na rzecz F. prawa
    użytkowania wieczystego działki 1/2 oraz prawa własności posadowionych na tej
    nieruchomości budynków, stanowiących odrębny od gruntu przedmiot własności, za cenę
    określoną na podstawie operatu szacunkowego, z uwzględnieniem nakładów finansowych
    poniesionych przez poprzednika prawnego F. na ich budowę. Uzgodnili Państwo z F., że w
    przypadku, gdy wartość odtworzeniowa budynków będzie wyższa od ich aktualnej
    wartości rynkowej, przeniosą Państwo własność budynków znajdujących się na działce nr 1
    /2 z zaliczeniem nakładów poczynionych przez poprzedników prawnych F. Wartość
    odtworzeniowa budynków znajdujących się na działce nr 1/2 ustalona na podstawie
    operatu szacunkowego przekracza ich wartość rynkową. Z powyższych okoliczności
    wynika więc, że przed datą sprzedaży prawa wieczystego użytkowania gruntu na rzecz F.
    nie dojdzie do rozliczenia nakładów poniesionych przez poprzednika prawnego F. na
    przedmiotowe budynki.
    Co do zasady, ustawy podatkowe nie uznają za przedmiot opodatkowania umów i
    czynności cywilnoprawnych, lecz rezultaty tych czynności. Tak więc, mimo że dojdzie do
    przeniesienia własności budynków, jako części składowych nieruchomości, nie zaistnieje
    jednocześnie dostawa towaru, jakimi są wybudowane na gruncie naniesienia. W sprawie
    będącej przedmiotem wniosku - poprzednicy prawni F. „wytworzyli” towar, jakim
    niewątpliwie są budynki, nie ma więc podstaw do przyjęcia, że dokonają Państwo dostawy
    przedmiotowych budynków, chociaż przeniosą Państwo ich własność - przenosząc na F.
    prawo wieczystego użytkowania gruntu.
    Skoro istotą dostawy towarów jest przeniesienie prawa do rozporządzania nimi jak
    właściciel, zasadne jest przyjęcie, że ekonomiczne władanie budynkami należało do F. z
    chwilą ich wybudowania, chociaż nie należało do F. prawo wieczystego użytkowania
    gruntu.
    Tym samym, w analizowanej sprawie nie wystąpi dostawa towarów, jakim są budynki,
    ponieważ już wcześniej F. mogła nimi dysponować jak właściciel. Przed dokonaniem

    sprzedaży prawa wieczystego użytkowania gruntu nie będą Państwo w ekonomicznym
    posiadaniu budynków.
    Skoro więc nie będą Państwo posiadać władztwa ekonomicznego w odniesieniu do
    budynków posadowionych na działce 1/2 to nie można przyjąć, że dokonają Państwo
    dostawy budynków. Tym samym, przedmiotem dostawy przez Państwa na rzecz F. będzie
    wyłącznie prawo wieczystego użytkowania działki nr 1/2.
    Sprzedaż prawa wieczystego użytkowania gruntu będzie stanowiła dla Państwa odpłatną
    dostawę towarów, która na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Dokonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    może albo być opodatkowana, albo może korzystać ze zwolnienia od tego podatku.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały
    określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
      budowlane.
    Art. 2 pkt 33 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terenach budowlanych - rozumie się grunty
      przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania
      przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach
      zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i
      zagospodarowaniu przestrzennym.
    Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako akt prawa miejscowego wiąże
    zarówno organy administracji, osoby fizyczne, osoby prawne, jak i inne jednostki
    organizacyjne. Zatem w sytuacji, gdy na danym terenie obowiązuje miejscowy plan
    zagospodarowania przestrzennego, to właśnie zapisom miejscowego planu
    zagospodarowania przestrzennego należy nadać decydujące znaczenie dla oceny
    przeznaczenia danego terenu, w tym również dla potrzeb art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
    Powyższa regulacja stanowi implementację art. 135 ust. 1 lit. k Dyrektywy 2006/112/WE,
    zgodnie z którym:
      Państwa członkowskie zwalniają dostawy terenów niezabudowanych, inne niż dostawy
      terenów budowlanych, o których mowa w art. 12 ust. 1 lit. b.
    Stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 28 marca 1996
    r. w sprawie C-468/93 - Gemeente Emmen przeciwko Belastingdienst Grote
    Ondernemingen:
      „teren budowlany oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez
      państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę”.
    Tym samym, również w świetle orzeczeń TSUE za teren budowlany uznać można jedynie
    taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.
    Na działce nr 1/2 znajdują się trzy budynki, wybudowane w związku z realizacją inwestycji
    wspólnej pod nazwą „(...)”, która została zakończona i przekazana do użytkowania na
    początku 1993 r.
    Nieruchomość ta nie stanowi więc gruntu niezabudowanego, o którym mowa w art. 43
    ust. 1 pkt 9 ustawy. Zatem dostawa ww. nieruchomości nie będzie mogła korzystać ze
    zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, ponieważ grunt mający
    być przedmiotem planowanej dostawy już jest terenem zabudowanym.

    Skoro nie zaistniały przesłanki umożliwiające zastosowanie zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 9
    ustawy, należy przeanalizować warunki do zastosowania zwolnienia dla dostawy
    nieruchomości wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, zgodnie z którym:
      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty
      podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym
    przepisie, tj.:
        towary muszą służyć wyłącznie działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich
        posiadania nie można zmienić ich przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
        brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu (imporcie,
        wytworzeniu) tych towarów.
    Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy
    towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich
    towarów - zarówno nieruchomości, jak i ruchomości - przy nabyciu (imporcie lub
    wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i
    wykorzystywanych - niezależnie od okresu ich używania przez podatnika (kilka dni,
    miesięcy czy lat) - wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.
    NSA w wyroku z 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 627/12 wskazał, że
      „Zwolnienie, o którym mowa w art. 136 lit. b) Dyrektywy 2006/112/WE, a więc również
      wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, przysługuje tylko wtedy gdy podatnik nie ma
      prawa do odliczenia podatku na skutek ograniczeń i zakazów przewidzianych
      przepisami dyrektywy lub ustawy, co wynika np. ze związku ze sprzedażą zwolnioną od
      podatku (por. art. 86 i art. 88 ustawy), a więc nie ma zastosowania, gdy brak odliczenia
      podatku w poprzedniej fazie obrotu wynika z faktu, że dana czynność w ogóle nie
      podlegała opodatkowaniu (por. wyrok ETS z 8 grudnia 2005 r. w sprawie C-280/04
      Jyske Finanse A/S) oraz gdy podatnik, mając prawo do odliczenia podatku naliczonego,
      z uprawnienia tego nie skorzystał”.
    W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia z VAT nie będzie korzystać dostawa towarów,
    w stosunku do których podatnik nie odliczył VAT naliczonego z powodów innych niż ściśle
    określone w art.136 Dyrektywy 2006/112/WE. Tym samym, przepis art. 136 Dyrektywy
    2006/112/WE wskazuje, że w przypadkach, w których przy nabyciu towaru VAT w ogóle nie
    wystąpił, nie można uznać, że mamy do czynienia z brakiem prawa do odliczenia VAT.
    Oznacza to, że zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy nie może mieć
    zastosowania do zbycia towaru przez podatnika, jeżeli transakcja sprzedaży, w wyniku
    której nabył on wcześniej ten towar nie była opodatkowana podatkiem od towarów i usług.
    Z okoliczności sprawy wynika, że działka nr 1, w chwili podpisywania umowy dotyczącej
    inwestycji wspólnej pod nazwą „(...)”, tj. (...) 1987 roku znajdowała się w zarządzie C. (...)
    1992 r. Wojewoda (...) wydał decyzję, w której stwierdzono, że C. z dniem (...) 1990 roku
    nabyła prawo użytkowania wieczystego działki nr 1 o pow. (...) ha. (...) 1992 r. na podstawie
    Aktu Przekazania niektórych składników majątku B. - C., działka nr 1 o pow. (...) ha została
    przekazana C.
    Zatem, przy nabyciu przez Państwa (Państwa poprzedników prawnych) prawa wieczystego
    użytkowania działki nr 1 nie wystąpił podatek VAT naliczony, który mógłby podlegać

    odliczeniu, ponieważ nabycie tego prawa nastąpiło przed 1993 r., a więc przed
    wprowadzeniem przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Nie można więc uznać,
    że przysługiwało Państwu prawo do odliczenia podatku VAT przy nabyciu prawa
    wieczystego użytkowania gruntu, lub że takie prawo Państwu nie przysługiwało, skoro nie
    było jeszcze ustawy o podatku od towarów i usług, a więc dostawa nie mogła być objęta
    tym podatkiem.
    Dla dostawy prawa wieczystego użytkowania działki nr 1/2 nie znajdzie więc zastosowania
    również zwolnienie od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Należy zatem zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że transakcja sprzedaży prawa
    wieczystego użytkowania działki 1/2 na rzecz F. będzie obejmowała jedynie grunt i będzie
    stanowiła czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z
    art. 5 ust. 1 pkt 1 w powiązaniu z art. 7 ust. 1 ustawy, która nie będzie korzystała ze
    zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 i pkt 2 ustawy.
    Będą Państwo zobowiązani do opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży na rzecz F.
    prawa wieczystego użytkowania działki nr 1/2 z zastosowaniem stawki podatku VAT
    właściwej dla przedmiotu dostawy.
    Tym samym, Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Kwestia ustalenia wysokości stawki podatku od towarów i usług dla dostawy towarów lub
    świadczenia usług od 1 lipca 2020 r. może być określona wyłącznie w ramach wydania
    Wiążącej Informacji Stawkowej określonej w art. 42a ustawy.
    Na podstawie art. 42b ust. 1 w powiązaniu z art. 42a ustawy mogą Państwo wystąpić do
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o wydanie wiążącej informacji stawkowej (WIS),
    która jest wydawana w formie decyzji na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy
    towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia
    usług. Wystąpienie z wnioskiem o wydanie WIS jest możliwe od 1 listopada 2019 r. - przy
    czym WIS dotyczy stanu prawnego obowiązującego od 1 lipca 2020 r.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.