Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-2.4012.116.2025.2.MR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-09
Teza: Rozpoznanie obowiązku podatkowego w dniu wystawienia
faktury pierwotnej w związku z refakturowaniem kosztów
mediów na najemców oraz ujmowanie faktur korekty
następczej w rozliczeniu za miesiąc ich wystawienia.
Słowa kluczowe: faktura
faktura-korekta faktury
obowiązek-obowiązek podatkowy
refaktura
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 31
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 5-pkt 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 8
1
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV.
Obowiązek podatkowy-Rozdział 1. Zasady ogólne-
Obowiązek podatkowy - dostawa energii elektrycznej,
cieplnej lub chłodniczej oraz gazu ziemnego
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Zwiększenie podstawy opodatkowania
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Elementy faktury
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Obowiązek
wystawienia faktury
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Termin wystawienia
faktury
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 10
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 13
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 14
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 15-pkt 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 17
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106e-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106g-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106i-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106i-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106i-ust. 3-pkt 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106i-ust. 7
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106j-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106j-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106j-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106j-ust. 4
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 3 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy:
    · rozpoznania obowiązku podatkowego w dniu wystawienia faktury pierwotnej w związku
      z refakturowaniem kosztów mediów na najemców (pytanie oznaczone we wniosku nr
      1) oraz
    · ujmowania faktur korekty następczych w rozliczeniu za miesiąc ich wystawienia (

## Pytanie

oznaczone we wniosku nr 2).
    Uzupełnili go Państwo pismem z 19 maja 2025 r. (wpływ 19 maja 2025 r.) – w odpowiedzi
    na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Spółka Akcyjna (dalej: Spółka, Wnioskodawca) jest zarejestrowanym, czynnym
    podatnikiem VAT. Wnioskodawca jest właścicielem nieruchomości komercyjnych (dalej:
    Nieruchomości). Nieruchomości są wynajmowane podmiotom gospodarczym (dalej:
    Najemcy) w ramach umów najmu (dalej: Umowy najmu). Świadczone usługi najmu objęte
    niniejszym wnioskiem opodatkowane są 23 proc. stawką VAT.

    Na podstawie zawartych Umów najmu, Wnioskodawca zobowiązał się oddać Najemcom
    do używania przedmiot najmu, natomiast Najemcy zobowiązali się przyjąć przedmiot
    najmu do używania oraz uiszczania Spółce umówionego czynszu najmu oraz odrębnie
    innych należności, o których mowa w Umowach najmu.
    Umowy najmu określają kwotę miesięcznego czynszu najmu należnego Spółce. Zgodnie z
    treścią Umów najmu, oprócz czynszu najmu, Najemcy z tytułu korzystania z przedmiotu
    najmu zobowiązani są płacić na rzecz Spółki wszelkie opłaty związane z eksploatacją
    przedmiotu najmu. Umowa najmu w tym zakresie wskazuje: „Strony ustalają, iż wszelkie
    koszty i świadczenia związane z eksploatacją Przedmiotu Najmu, przez czas trwania
    Umowy, ponosić będzie Najemca.”
    Zakresem niniejszego Wniosku objęte są wyłącznie opłaty eksploatacyjne obejmujące
    koszty zużycia energii elektrycznej (dalej: Media).
    Umowy najmu nie zawierają dodatkowych postanowień w zakresie przenoszenia kosztów
    Mediów na Najemców, w szczególności Umowy nie określają terminu płatności dla takich
    obciążeń. Termin płatności za Media określają faktury dokumentujące obciążenia za
    Media wystawiane przez Wnioskodawcę. W każdym wypadku, intencją Stron jest, aby na
    Najemcę refakturowane były kwoty, którymi dostawcy Mediów obciążyli Spółkę za zużycie
    Mediów przez danego Najemcę. Sama możliwość dokonania refakturowania kosztów
    Mediów na Najemców warunkowana jest więc uprzednim wystawieniem faktury
    sprzedaży lub faktury korygującej przez dostawcę Mediów. Dopiero bowiem wraz z
    otrzymaniem faktury sprzedaży, czy też faktury korekty wystawionej przez dostawców
    Mediów, Spółka zyskuje możliwość ustalenia ostatecznego kosztu Mediów, który powinien
    następnie obciążyć danego Najemcę.
    W praktyce, rozliczenia w tym zakresie przeprowadzane są w następujący sposób:
    a) dostawcy Mediów wystawiają najpierw na Spółkę faktury VAT „prognoza” na poczet
      prognozowanego zużycia Mediów w obiektach należących do Spółki w danym okresie
      rozliczeniowym. Z uwagi na fakt, iż takie faktury nie odzwierciedlają jeszcze
      rzeczywistego zużycia energii, faktury VAT prognoza nie stanowią jeszcze podstawy do
      rozliczeń z Najemcami;
    b) dopiero po zakończeniu danego okresu rozliczeniowego, dostawcy Mediów wystawiają
      fakturę rozliczeniową, która stanowi podstawę do wystawienia przez Spółkę faktury
      sprzedaży VAT za Media na danego Najemcę (dalej: Faktura pierwotna), według
      wartości wyszczególnionych na fakturze źródłowej dostawcy Mediów. Faktura
      pierwotna wystawiana jest w tym samym miesiącu, w którym dostawca Mediów
      wystawił fakturę rozliczeniową. Faktura pierwotna określa termin jej płatności. Faktura
      pierwotna jest zawsze wystawiana przed upływem terminu płatności wskazanym w jej
      treści. Faktura pierwotna wskazuje również okres, którego dotyczy;
    c) dostawcy Mediów dokonują również korekt następczych faktur rozliczeniowych (np. w
      związku ze zmianą ceny, czy też zmiany odczytów zużytej energii), które mogą
      zarówno zwiększać, jak i zmniejszać wynagrodzenie należne dostawcy Mediów. Wraz z
      powzięciem wiedzy o wystawieniu faktury korekty przez dostawcę Mediów, Spółka w
      tym samym miesiącu wystawia faktury korekty in plus, jak i in minus na Najemców
      (dalej łącznie: Faktury korekty następcze) w kwotach odpowiadających wartościom
      wyszególnionym na fakturach otrzymanych od dostawców Mediów.
    W każdym wypadku Spółka nie dolicza marży do kosztów Mediów naliczanych przez
    dostawców Mediów (podstawą kalkulacji przy refakturze kosztów Mediów są zawsze dane
    z faktur źródłowych za zużycie Mediów wystawione przez dostawców Mediów). Media nie
    stanowią elementu kalkulacyjnego miesięcznego czynszu najmu. W zawartych Umowach
    najmu Strony nie zawarły klauzuli, iż Najemcy mają prawo zawrzeć umowy dotyczące

    Mediów bezpośrednio z dostawcami (w miejsce umów zawartych przez Spółkę). To
    Wnioskodawca jest stroną umów z dostawcami Mediów i dokonuje samodzielnego
    rozliczenia z tymi podmiotami.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Koszty zużytych mediów rozliczane są na Najemców na podstawie indywidualnego
    rzeczywistego zużycia. Poszczególni Najemcy sami decydują o ilości zużytych mediów. Jako
    wynajmujący, Wnioskodawca nie ma możliwości decydowania ani wpływania na ilość
    mediów zużytych przez Najemców. W najmowanych obiektach zainstalowane są liczniki
    /urządzenia pomiarowe, które pozwalają określić wielkość rzeczywistego zużycia mediów
    przez poszczególnych Najemców. Jeżeli natomiast z danego obiektu korzysta tylko jeden
    Najemca, wówczas całe zużycie energii w tym obiekcje dotyczy tego Najemcy. Poszczególni
    Najemcy płacą zatem jedynie za te media, które rzeczywiście zużyli.
    Faktury prognozy zawierają:
    a) datę wystawienia;
    b) kolejny numer;
    c) imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich adresy;
    d) numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku;
    e) numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na
      potrzeby podatku;
    f) datę dokonania lub zakończenia dostawy zdefiniowaną jako koniec okresu
      rozliczeniowego, dla którego wystawiana jest faktura prognoza;
    g) nazwę towaru określoną jako energia elektryczna;
    h) miarę i ilości dostarczonych towarów poprzez wskazanie prognozowanej ilości
      dostarczonej energii elektrycznej z zastosowaniem jednostki miary MWh, w okresie
      rozliczeniowym, dla którego wystawiana jest faktura prognoza;
    i) cenę jednostkową netto energii elektrycznej przyjętą w prognozowanym okresie;
    j) stawkę podatku;
    k) wartość netto prognozowanej sprzedaży energii elektrycznej;
    l) kwotę podatku od prognozowanej sprzedaży energii elektrycznej;
    m) kwotę należności ogółem (kwota prognozowanego zużycia ogółem).
    Mając na uwadze, iż faktury prognozy zawierają elementy wymienione powyżej, które
    odpowiadają elementom faktury wskazanym w art. 106e ust. 1 ustawy o VAT, w opinii
    Wnioskodawcy, faktury prognozy stanowią fakturę w rozumieniu art. 106e ustawy o VAT.
    Wnioskodawca zaznacza jednak, iż faktury prognozy nie są podstawą do obciążenia
    Najemców, z uwagi na fakt, iż takie faktury nie wskazują jeszcze rzeczywistego zużycia
    energii.
    Faktury prognozy zawierają informacje o kwocie i należności wynagrodzenia za
    prognozowane zużycie energii elektrycznej w poszczególnych okresach rozliczeniowych,
    wraz ze wskazaniem terminu płatności, który przypada przed końcem okresu
    rozliczeniowego, którego dotyczy faktura prognoza.
    Wnioskodawca nie pobiera przedpłat od Najemców, w szczególności faktury prognozy nie
    są podstawą do obciążenia Najemców, z uwagi na fakt, iż takie faktury nie wskazują
    jeszcze rzeczywistego zużycia energii.
    Z uwagi na brzmienie art. 29a ust. 15 pkt 3 ustawy o VAT, który wyłącza konieczność
    gromadzenia dokumentacji potwierdzającej, że Wnioskodawca uzgodnił z Najemcą
    warunki obniżenia podstawy opodatkowania dla sprzedaży energii elektrycznej,

    dokumentacja gromadzona przez Spółkę dotycząca uzgodnienia warunków korekty
    ograniczona jest do:
    a) faktur rozliczeniowych oraz faktur korygujących wystawianych przez dostawców
      Mediów,
    b) faktur korekt wystawionych przez Wnioskodawcę, oraz
    c) treści Umów najmu, które wskazują: „Strony ustalają, iż wszelkie koszty i świadczenia
      związane z eksploatacją Przedmiotu Najmu, przez czas trwania Umowy, ponosić
      będzie Najemca.”
    Z uwagi na brzmienie art. 29a ust. 15 pkt 3 ustawy o VAT, który wyłącza konieczność
    gromadzenia dokumentacji potwierdzającej spełnienie warunków uzgodnienia do
    obniżenia podstawy opodatkowania dla sprzedaży energii elektrycznej, podstawa
    opodatkowania korygowana będzie przez Wnioskodawcę w dniu wystawienia faktury
    korygującej, która to faktura wystawiana będzie w oparciu o fakturę korektę wystawioną
    przez dostawcę Mediów.
    Faktura korygująca Wnioskodawcy będzie odzwierciedleniem faktury korekty wystawionej
    przez dostawcę Mediów. Wraz z powzięciem wiedzy o wystawieniu faktury korekty przez
    dostawcę Mediów, Spółka w tym samym miesiącu wystawia faktury korekty in plus, jak i in
    minus na Najemców w kwotach odpowiadających wartościom wyszególnionym na
    fakturach otrzymanych od dostawców Mediów.
    Z uwagi na brzmienie art. 29a ust. 15 pkt 3 ustawy o VAT, który wyłącza konieczność
    gromadzenia dokumentacji potwierdzającej, że Wnioskodawca uzgodnił z Najemcą
    warunki obniżenia podstawy opodatkowania oraz spełnił te warunki dla sprzedaży energii
    elektrycznej, dokumentacja gromadzona przez Spółkę dotycząca uzgodnienia warunków
    korekty ograniczona jest do:
    a) faktur rozliczeniowych oraz faktur korygujących wystawianych przez dostawców
      Mediów,
    b) faktur korygujących wystawionych przez Wnioskodawcę, oraz treści Umów najmu,
      które wskazują: „Strony ustalają, iż wszelkie koszty i świadczenia związane z
      eksploatacją Przedmiotu Najmu, przez czas trwania Umowy, ponosić będzie Najemca.”
    Strony będą dysponowały wyłącznie fakturami korektami wystawionymi przez
    Wnioskodawcę, fakturami korektami wystawionymi przez dostawców Mediów oraz
    umową najmu.
    Jedynym dokumentem, z którego wynikają nowe warunki transakcji jest faktura korekta
    wystawiona przez Wnioskodawcę oraz faktura korekta wystawiona przez dostawcę
    Mediów, na podstawie której Wnioskodawca wystawia swoją fakturę korektę.
    Faktury korekty wystawione przez Wnioskodawcę będą odzwierciedleniem faktur korekt
    wystawionych przez dostawcę Mediów. Z uwagi na brzmienie art. 29a ust. 15 pkt 3)
    ustawy o VAT, Wnioskodawca nie będzie gromadził dodatkowej dokumentacji
    potwierdzającej, że Wnioskodawca uzgodnił z Najemcą warunki obniżenia podstawy
    opodatkowania oraz spełnił te warunki dla sprzedaży energii elektrycznej.
    Pytania
    1. Czy w przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym, w zakresie kosztów
      Mediów ujętych na fakturze pierwotnej, Spółka powinna rozpoznać obowiązek
      podatkowy w VAT w dniu wystawienia faktury pierwotnej w związku z
      refakturowaniem kosztów Mediów na Najemców?
    2. Czy w przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym, Faktury korekty
      następcze powinny zostać ujęte przez Wnioskodawcę w rozliczeniu VAT za miesiąc ich
      wystawienia?
    Państwa stanowisko w sprawie

    Ad. 1)
    W ocenie Wnioskodawcy w przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym, w
    zakresie kosztów Mediów ujętych na Fakturze Pierwotnej, Spółka powinna rozpoznać
    obowiązek podatkowy w VAT w dniu wystawienia Faktury pierwotnej w związku z
    refakturowaniem kosztów Mediów na Najemców.
    Ad. 2)
    Zdaniem Wnioskodawcy w przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym,
    Faktury korekty następcze powinny zostać ujęte przez Wnioskodawcę w rozliczeniu VAT za
    miesiąc ich wystawienia.
    Uzasadnienie stanowiska w odniesieniu do pytania 1)
    Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że podatnik, który wykonuje czynności
    podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, zobowiązany jest opodatkować daną
    czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 19a ust. 1 ustawy o VAT obowiązek podatkowy
    powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust.
    1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21 ust. 1 i art. 138f.
    W analizowanej sytuacji kluczowe znaczenie ma jednak art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. a) ustawy o
    VAT. Zgodnie z tym przepisem obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia
    faktury z tytułu dostaw energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej oraz gazu
    przewodowego.
    Zgodnie z art. 19a ust. 7 ustawy o VAT w przypadkach, o których mowa w ust. 5 pkt 3 i 4,
    gdy podatnik nie wystawił faktury lub wystawił ją z opóźnieniem, obowiązek podatkowy
    powstaje z chwilą upływu terminów wystawienia faktury określonych w art. 106i ust. 3 i 4
    ustawy o VAT, a w przypadku gdy nie określono takiego terminu – z chwilą upływu terminu
    płatności.
    Jak stanowi art. 106i ust. 3 pkt 4 ustawy o VAT, fakturę wystawia się nie później niż z
    upływem terminu płatności – w przypadku, o którym mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4.
    Powyższe przepisy oznaczają, że obowiązek podatkowy u Wnioskodawcy przy
    refakturowaniu Mediów powstanie w momencie wystawienia przez Wnioskodawcę
    Faktury pierwotnej. Jeśli bowiem Wnioskodawca wystawi Fakturę pierwotną przed
    terminem jej płatności, to zgodnie z art. 106i ust. 3 pkt 4 ustawy o VAT obowiązek
    podatkowy powstanie w momencie wystawienia tej faktury.
    Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacjach wydawanych przez
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS), przykładowo w interpretacji z 12
    kwietnia 2018 r. (0114-KDIP4.4012.45.2018.2.EK) Dyrektor KIS stwierdził, że: „(...)
    obowiązek podatkowy z tytułu przeniesienia na najemców kosztów wynikających ze
    zużycia mediów refakturowanych na najemców, którzy są obciążani na podstawie zużycia
    liczników, powstaje na zasadach szczególnych wynikających z art. 19a ust. 5 pkt 4 ustawy,
    tj. z chwilą wystawienia faktury na rzecz danego odbiorcy. W sytuacji natomiast, gdy
    Wnioskodawca nie wystawi faktury lub wystawi ją z opóźnieniem, obowiązek podatkowy –
    zgodnie z art. 19a ust. 7 ustawy – powstaje z chwilą upływu terminu wystawienia faktury, a
    w przypadku braku określenia tego terminu – z upływem terminu płatności”.
    Zagadnieniem tym Dyrektor KIS zajmował się również w interpretacji z 26 maja 2021 r.
    (0112-KDIL1-2.4012.116.2021.2.PG). Wskazał w niej, że: „w stosunku do dokonywanych
    przez Wnioskodawcę czynności (refakturowania na najemcę opłat za media, tj. za energię
    elektryczną, gaz, wodę i ścieki) obowiązek podatkowy powstaje na zasadach szczególnych
    wynikających z art. 19a ust. 5 pkt 4 ustawy, tj. z chwilą wystawienia faktury na rzecz
    najemców. Jeżeli Wnioskodawca nie wystawi faktury lub wystawi ją z opóźnieniem,
    obowiązek podatkowy – zgodnie z art. 19a ust. 7 ustawy – powstaje z chwilą upływu
    terminu wystawienia faktury, a w przypadku braku określenia tego terminu – nie później

    niż z upływem terminu płatności.” W tej ostatniej interpretacji Dyrektor KIS również
    potwierdza zatem, że moment powstania obowiązku podatkowego zależy od terminu
    wystawienia faktury przez wynajmującego oraz terminu płatności ustalonego między
    wynajmującym a najemcą.
    Podsumowując, obowiązek podatkowy w podatku VAT w zakresie Faktury pierwotnej
    powstanie w dniu jej wystawienia.
    Uzasadnienie stanowiska w odniesieniu do pytania 2)
    Stosownie do regulacji zawartej w przepisie art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, podstawą
    opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120
    ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub
    usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub
    osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o
    podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub
    usług świadczonych przez podatnika.
    Powyższy przepis stanowi zasadę generalną, zgodnie z którą podstawą opodatkowania
    jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca
    otrzymali lub mają otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby
    trzeciej wraz ze wszystkimi świadczeniami mającymi wpływ na cenę.
    Natomiast, w myśl przepisu art. 29a ust. 10 ustawy o VAT, podstawę opodatkowania
    obniża się o:
    1) kwoty udzielonych po dokonaniu sprzedaży opustów i obniżek cen;
    2) wartość zwróconych towarów i opakowań;
    3) zwróconą nabywcy całość lub część zapłaty otrzymaną przed dokonaniem sprzedaży,
      jeżeli do niej nie doszło;
    4) wartość zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze,
      o których mowa w ust. 1.
    Stosownie do art. 29a ust. 13 ustawy o VAT, w przypadkach, o których mowa w ust. 10 pkt
    1-3, obniżenia podstawy opodatkowania, w stosunku do podstawy określonej w
    wystawionej fakturze z wykazanym podatkiem, dokonuje się za okres rozliczeniowy, w
    którym podatnik wystawił fakturę korygującą, pod warunkiem że z posiadanej przez tego
    podatnika dokumentacji wynika, że uzgodnił on z nabywcą towaru lub usługobiorcą
    warunki obniżenia podstawy opodatkowania dla dostawy towarów lub świadczenia usług
    określone w fakturze korygującej oraz warunki te zostały spełnione, a faktura ta jest
    zgodna z posiadaną dokumentacją.
    W rozważanej sprawie istotny jest jednak art. 29a ust. 15 pkt 3 ustawy o VAT, zgodnie z
    którym, warunku posiadania dokumentacji, o którym mowa powyżej, nie stosuje się w
    przypadku sprzedaży energii elektrycznej. Powyższe oznacza, że Wnioskodawca
    uprawniony jest do ujęcia Faktury korekty następczej in minus już w rozliczeniu VAT za
    miesiąc jej wystawienia.
    Podobnie rozliczane powinny być Faktury korekty następcze in plus. Zgodnie bowiem z
    art. 29a ust. 17 ustawy o VAT, w przypadku, gdy podstawa opodatkowania uległa
    zwiększeniu, korekty tej podstawy dokonuje się w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w
    którym zaistniała przyczyna zwiększenia podstawy opodatkowania. Tymczasem, Faktury
    pierwotne wystawiane są zgodnie z danymi dostępnymi na moment ich wystawienia.
    Takich faktur nie można więc traktować jako błędnych, niestarannych, czy też
    wynikających z pomyłki, skoro Faktury pierwotne Wnioskodawcy odzwierciedlają wartości
    wyszególnione na fakturach otrzymanych od dostawców Mediów i są zgodne z intencjami
    Stron Umowy najmu, aby na Najemcę refakturowane były kwoty, którymi dostawcy
    Mediów obciążyli Spółkę za zużycie Mediów przez danego Najemcę.

    W konsekwencji, w rozważanej sytuacji nie istnieje przyczyna powodująca konieczność
    dokonania korekty Faktur pierwotnych już w chwili ich wystawienia. Należy pamiętać, że
    możliwość dokonania refakturowania kosztów Mediów na Najemców warunkowana jest
    uprzednim wystawieniem faktury sprzedaży lub faktury korygującej przez dostawcę
    Mediów. Jednocześnie należy brać pod uwagę, iż refaktury mają odpowiadać kwotom
    wyszczególnionym na fakturach źródłowych wystawionych przez dostawców Mediów.
    Dopiero wraz z otrzymaniem faktury sprzedaży, czy też faktury korekty wystawionej przez
    dostawców Mediów, Spółka zyskuje możliwość ustalenia kosztu Mediów, który powinien
    następnie obciążyć danego Najemcę.
    Wartość korekty dostawcy Mediów nie może być znana Spółce na moment wystawienia
    Faktury pierwotnej, dlatego należy uznać ją za korektę o charakterze następczym, a nie
    pierwotnym. Pierwotne faktury są zatem wystawiane w sposób prawidłowy. Nie można
    więc uznać, że pierwotnie sporządzona faktura błędnie dokumentuje stan faktyczny oraz
    że korekta jest wynikiem błędu.
    Mając na uwadze powyższe, również Faktury korekty następcze in plus powinny zostać
    ujęte w rozliczeniach VAT za miesiąc ich wystawienia, z uwagi na fakt, iż przyczyna
    wystawienia Faktury korekty następczej in plus powstaje w miesiącu wystawienia faktury
    korekty przez dostawców Mediów (który to miesiąc jest tożsamy z miesiącem wystawienia
    przez Spółkę Faktury korekty następczej).
    Stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie przykładowo w interpretacji DKIS z 5
    września 2024 r., sygn. 0112-KDIL3.4012.403.2024.1.MC, w której wskazano: „
    Podsumowując, powinni Państwo rozpoznać dla celów podatku VAT wystawione faktury
    korygujące „in plus” w miesiącu, w którym zostały ustalone wszystkie elementy składające
    się na ostateczną wysokość wynagrodzenia z tytułu świadczonych usług, tj. w miesiącu w
    którym zostały oszacowane poniesione rzeczywiste koszty świadczonej usługi.”

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.) – zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;

      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede
    wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu,
    które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego
    istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu
    świadczącego usługę.
    Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że
    dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT
    wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie.
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną
    usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku
    prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna,
    bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.
    Jak wynika z powołanego wyżej art. 2 pkt 6 ustawy, towarami są między innymi wszelkie
    postacie energii. Oznacza to, że w przypadku wykonywania świadczeń dotyczących tych
    mediów na gruncie podatku od towarów i usług będziemy mieć do czynienia z dostawą
    towarów.
    Podkreślenia wymaga, że aby dana czynność – stanowiąca dostawę towarów lub
    świadczenie usług w rozumieniu ustawy – podlegała opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług musi być wykonywana przez podmiot działający w charakterze podatnika.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z powyższego wynika, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z zasadą
    powszechności opodatkowania, podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest
    dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez
    „podatników” w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach działalności gospodarczej.
    Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że podatnik, który wykonuje czynności
    podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, zobowiązany jest opodatkować daną
    czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego.
    Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 19a ust. 1 ustawy:
      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub
      wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21
      ust. 1 i art. 138f.
    Generalna zasada wynikająca z brzmienia powołanego powyżej art. 19a ust. 1 ustawy
    wskazuje, że obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub

    wykonania usługi. Zgodnie z tą regulacją, podatek stanie się wymagalny w miesiącu
    dokonania dostawy towaru lub wykonania usługi i co do zasady zostanie rozliczony za ten
    okres rozliczeniowy.
    Według art. 19a ust. 5 pkt 4 ustawy:
      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury z tytułu:
      a) dostaw energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej oraz gazu przewodowego,
      b) świadczenia usług:
      – telekomunikacyjnych,
      – wymienionych w poz. 24-37, 50 i 51 załącznika nr 3 do ustawy,
      – najmu, dzierżawy, leasingu lub usług o podobnym charakterze,
      – ochrony osób oraz usług ochrony, dozoru i przechowywania mienia,
      – stałej obsługi prawnej i biurowej,
      – dystrybucji energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej oraz gazu przewodowego
      – z wyjątkiem usług, do których stosuje się art. 28b, stanowiących import usług.
    Stosownie do art. 19a ust. 7 ustawy:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 5 pkt 3 i 4, gdy podatnik nie wystawił faktury
      lub wystawił ją z opóźnieniem, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą upływu
      terminów wystawienia faktury określonych w art. 106i ust. 3 i 4, a w przypadku gdy
      nie określono takiego terminu – z chwilą upływu terminu płatności.
    Art. 19a ust. 8 ustawy stanowi:
      Jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość
      lub część zapłaty, w szczególności przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, wkład
      budowlany lub mieszkaniowy przed ustanowieniem spółdzielczego prawa do lokalu
      mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu, obowiązek podatkowy powstaje z
      chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty, z wyjątkiem:
      1) dostaw towarów, w stosunku do których obowiązek podatkowy powstaje w
        sposób, o którym mowa w ust. 1b;
      2) dostaw towarów i świadczenia usług, w stosunku do których obowiązek
        podatkowy powstaje w sposób, o którym mowa w ust. 5 pkt 4.
    Jak wynika z powołanych wyżej przepisów dla dostaw towarów i usług wymienionych w
    art. 19a ust. 5 pkt 4 ustawy obowiązek podatkowy powstaje w momencie wystawienia
    faktury z tytułu tych świadczeń. Natomiast, stosownie do art. 19a ust. 7 ustawy, gdy
    podatnik nie wystawił faktury lub wystawił ją z opóźnieniem, obowiązek podatkowy
    powstaje z chwilą upływu terminów wystawienia faktury określonych w art. 106i ust. 3 i 4,
    a w przypadku gdy nie określono takiego terminu – z chwilą upływu terminu płatności.
    Analiza przywołanych powyżej przepisów prawnych prowadzi do wniosku, że obowiązek
    podatkowy z tytułu dostawy energii elektrycznej powstaje z chwilą wystawienia faktury.
    Natomiast w sytuacji, gdy podatnik nie wystawił faktury lub wystawił ją z opóźnieniem,
    obowiązek podatkowy powstaje nie później niż z chwilą upływu terminu płatności. Innymi
    słowy, o tym, kiedy ma być rozliczony podatek należny z tytułu dostawy energii
    elektrycznej decyduje moment wystawienia faktury, jednak nieprzekraczalnym
    momentem jest termin płatności ustalony pomiędzy stronami.
    Art. 2 pkt 31 ustawy wprowadza definicję faktury. Zgodnie z tym przepisem:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze – rozumie się przez to dokument
      w formie papierowej lub w formie elektronicznej zawierający dane wymagane
      ustawą i przepisami wydanymi na jej podstawie.

    Zasady wystawiania faktur regulują przepisy art. 106a-106q ustawy.
    W myśl art. 106a ustawy:
      Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do:
      1) sprzedaży, z wyjątkiem:
      a) przypadków, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1a, w których
      usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego i
      faktura dokumentująca te transakcje nie jest wystawiana przez usługobiorcę lub
      nabywcę towarów w imieniu i na rzecz usługodawcy lub dokonującego dostawy
      towarów,
      b) czynności rozliczanych w procedurach szczególnych, o których mowa w dziale XII
      w rozdziałach 6a, 7 i 9, dla których państwem członkowskim identyfikacji w
      rozumieniu przepisów tych rozdziałów jest państwo członkowskie inne niż
      Rzeczpospolita Polska;
      2) dostawy towarów i świadczenia usług dokonywanych przez podatnika
      posiadającego na terytorium kraju siedzibę działalności gospodarczej lub stałe
      miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego dokonywane są te
      czynności, a w przypadku braku na terytorium kraju siedziby działalności
      gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej –
      posiadającego na terytorium kraju stałe miejsce zamieszkania albo zwykłe miejsce
      pobytu, z którego dokonywane są te czynności, w przypadku gdy miejscem
      świadczenia jest terytorium:
      a) państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, a osobą zobowiązaną do
      zapłaty podatku od wartości dodanej jest nabywca towaru lub usługobiorca i faktura
      dokumentująca te czynności nie jest wystawiana przez tego nabywcę lub
      usługobiorcę w imieniu i na rzecz podatnika,
      b) państwa trzeciego;
      3) dostawy towarów i świadczenia usług rozliczanych w procedurach szczególnych, o
      których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a i 7, przez podatników zidentyfikowanych
      na potrzeby tych procedur, dla których państwem członkowskim identyfikacji w
      rozumieniu przepisów tych rozdziałów jest Rzeczpospolita Polska;
      4) sprzedaży na odległość towarów importowanych, rozliczanej w procedurze
      szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 9, przez podatników
      zidentyfikowanych na potrzeby tej procedury, dla których państwem członkowskim
      identyfikacji w rozumieniu przepisów tego rozdziału jest Rzeczpospolita Polska.
    Stosownie do przepisu art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także
      dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2,
      dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości
      dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem;
    Faktury są dokumentami, którymi czynni podatnicy tego podatku dokumentują swoją
    sprzedaż, przez którą stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy rozumie się:
      odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju,
      eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Faktura jest dokumentem potwierdzającym zaistnienie zdarzenia gospodarczego
    (potwierdzeniem nabycia określonych towarów i usług). Wystawienie faktury należy
    rozumieć jako sporządzenie ww. dokumentu oraz jego przekazanie innemu podmiotowi
    (nabywcy), a przez to wprowadzenie faktury do obrotu prawnego.

    W świetle przepisów dotyczących podatku od towarów i usług, faktury są dokumentami
    potwierdzającymi rzeczywiste transakcje gospodarcze dokonywane przez podatnika.
    Faktura pełni szczególną rolę dowodową w prawidłowym wymiarze podatku VAT, dlatego
    też niezwykle istotne jest prawidłowe oznaczenie wszystkich elementów faktury. Zasady
    dotyczące wystawiania faktur zostały określone w przepisach ustawy o podatku od
    towarów i usług. Elementy, jakie powinna zawierać faktura, zostały wymienione w art.
    106e ustawy.
    Zgodnie z brzmieniem art. 106e ust. 1 ustawy:
      Faktura powinna zawierać:
      1) datę wystawienia;
      2) kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób
      jednoznaczny identyfikuje fakturę;
      3) imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich
      adresy;
      4) numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, z
      zastrzeżeniem pkt 24 lit. a;
      5) numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na
      potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on towary
      lub usługi, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. b;
      6) datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi lub datę
      otrzymania zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, o ile taka data jest
      określona i różni się od daty wystawienia faktury;
      7) nazwę (rodzaj) towaru lub usługi;
      8) miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług;
      9) cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto);
      10) kwoty wszelkich opustów lub obniżek cen, w tym w formie rabatu z tytułu
      wcześniejszej zapłaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej netto;
      11) wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją, bez
      kwoty podatku (wartość sprzedaży netto);
      12) stawkę podatku albo stawkę podatku od wartości dodanej w przypadku
      korzystania z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a, 7
      i 9;
      13) sumę wartości sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi
      stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku;
      14) kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty
      dotyczące poszczególnych stawek podatku;
      15) kwotę należności ogółem;
      (...).
    Z kolei art. 106g ust. 1 ustawy stanowi, że:
      Faktury wystawia się co najmniej w dwóch egzemplarzach, z których jeden otrzymuje
      nabywca, a drugi zachowuje w swojej dokumentacji podatnik dokonujący sprzedaży.
    Faktura jest dokumentem, którego wystawienie wywołuje określone skutki w sferze
    materialnoprawnych uprawnień i obowiązków podatnika podatku VAT. Dlatego też
    podatnicy podatku VAT są obowiązani dokumentować sprzedaż towarów lub usług na
    rzecz innych podatników poprzez wystawienie faktury. Podatnik nie może wybrać
    sposobu, w jaki na potrzeby podatku VAT, będzie dokumentował sprzedaż w rozumieniu

    art. 2 pkt 22 ustawy. Wystawienie faktury dokumentującej czynność opodatkowaną VAT
    jest jednym z podstawowych obowiązków podatnika VAT. Natomiast poprzez wystawienie
    faktury należy rozumieć sporządzenie odpowiedniego, zgodnego z ww. przepisami,
    dokumentu oraz jego przekazanie innemu podmiotowi (nabywcy), a przez to
    wprowadzenie faktury do obrotu prawnego.
    Na podstawie art. 106i ust. 1 ustawy:
      Fakturę wystawia się nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w
      którym dokonano dostawy towaru lub wykonano usługę, z zastrzeżeniem ust. 2-9.
    Z art. 106i ust. 2 ustawy wynika, że:
      Jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość
      lub część zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, fakturę wystawia się nie
      później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym otrzymano całość
      lub część zapłaty od nabywcy.
    W myśl art. 106i ust. 3 pkt 4 ustawy:
      Fakturę wystawia się nie później niż z upływem terminu płatności - w przypadku, o
      którym mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4.
    Z kolei jak stanowi art. 106i ust. 7 ustawy:
      Faktury nie mogą być wystawione wcześniej niż 60. dnia przed:
      1) dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi;
      2) otrzymaniem, przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi, całości
      lub części zapłaty.
    W myśl art. 106i ust. 8 ustawy:
      Przepis ust. 7 pkt 1 nie dotyczy wystawiania faktur w zakresie dostawy i świadczenia
      usług, o których mowa w art. 19a ust. 3, 4 i ust. 5 pkt 4, jeżeli faktura zawiera
      informację, jakiego okresu rozliczeniowego dotyczy.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT. Są
    Państwo właścicielem nieruchomości komercyjnych, które wynajmują Państwo
    podmiotom gospodarczym w ramach umów najmu. Najemcy w ramach zawartych umów
    zobowiązali się przyjąć przedmiot najmu do używania oraz uiszczania Państwu
    umówionego czynszu oraz odrębnie innych należności związanych z eksploatacją
    przedmiotu najmu, w tym koszty zużycia energii elektrycznej. Termin płatności za Media
    określają faktury dokumentujące obciążenia za Media wystawiane przez Państwa. Jak
    Państwo wskazują możliwość dokonania refakturowania kosztów Mediów na Najemców
    warunkowana jest uprzednim wystawieniem faktury sprzedaży lub faktury korygującej
    przez dostawcę Mediów. W praktyce, rozliczenia w tym zakresie przeprowadzane są w
    następujący sposób:
    a) dostawcy Mediów wystawiają najpierw na Państwa faktury VAT „prognoza” na poczet
      prognozowanego zużycia Mediów w danym okresie rozliczeniowym, które nie
      odzwierciedlają jeszcze rzeczywistego zużycia energii oraz nie stanowią jeszcze
      podstawy do rozliczeń z Najemcami;
    b) po zakończeniu danego okresu rozliczeniowego, dostawcy Mediów wystawiają fakturę
      rozliczeniową, która stanowi podstawę do wystawienia przez Państwa faktury
      sprzedaży VAT za Media na danego Najemcę (Faktura pierwotna), według wartości
      wyszczególnionych na fakturze źródłowej dostawcy Mediów. Faktura pierwotna
      wystawiana jest w tym samym miesiącu, w którym dostawca Mediów wystawił fakturę
      rozliczeniową. Faktura pierwotna określa termin jej płatności. Faktura pierwotna jest
      zawsze wystawiana przed upływem terminu płatności wskazanym w jej treści. Faktura
      pierwotna wskazuje również okres, którego dotyczy;

    c) dostawcy Mediów dokonują również korekt następczych faktur rozliczeniowych (np. w
      związku ze zmianą ceny, czy też zmiany odczytów zużytej energii), które mogą
      zarówno zwiększać, jak i zmniejszać wynagrodzenie należne dostawcy Mediów. Wraz z
      powzięciem wiedzy o wystawieniu faktury korekty przez dostawcę Mediów, w tym
      samym miesiącu wystawiają Państwo faktury korekty in plus, jak i in minus na
      Najemców (Faktury korekty następcze) w kwotach odpowiadających wartościom
      wyszególnionym na fakturach otrzymanych od dostawców Mediów.
    Nie doliczają Państwo marży do kosztów Mediów naliczanych przez dostawców Mediów.
    Jak Państwo wskazują Media nie stanowią elementu kalkulacyjnego miesięcznego czynszu
    najmu. W zawartych Umowach najmu Strony nie zawarły klauzuli, iż Najemcy mają prawo
    zawrzeć umowy dotyczące Mediów bezpośrednio z dostawcami. To Państwo są stroną
    umów z dostawcami Mediów i dokonują samodzielnego rozliczenia z tymi podmiotami.
    Koszty zużytych Mediów rozliczane są na Najemców na podstawie indywidualnego
    rzeczywistego zużycia. W najmowanych obiektach zainstalowane są liczniki/urządzenia
    pomiarowe, które pozwalają określić wielkość rzeczywistego zużycia mediów przez
    poszczególnych Najemców. Jeżeli natomiast z danego obiektu korzysta tylko jeden
    Najemca, wówczas całe zużycie energii w tym obiekcje dotyczy tego Najemcy. Poszczególni
    Najemcy płacą zatem jedynie za te media, które rzeczywiście zużyli.
    W Państwa opinii faktury prognozy stanowią fakturę w rozumieniu art. 106e ustawy.
    Faktury prognozy zawierają informacje o kwocie i należności wynagrodzenia za
    prognozowane zużycie energii elektrycznej w poszczególnych okresach rozliczeniowych,
    wraz ze wskazaniem terminu płatności, który przypada przed końcem okresu
    rozliczeniowego, którego dotyczy faktura prognoza. Faktury prognozy nie są podstawą do
    obciążenia Najemców, z uwagi na fakt, iż – jak Państwo podkreślają – takie faktury nie
    wskazują jeszcze rzeczywistego zużycia energii. Dokumentacja gromadzona przez Państwa
    dotycząca uzgodnienia warunków korekty ograniczona jest do: faktur rozliczeniowych
    oraz faktur korygujących wystawianych przez dostawców Mediów, faktur korekt
    wystawionych przez Państwa, oraz treści Umów najmu, które wskazują, na ustalenia stron
    zawartych umów w brzmieniu: „iż wszelkie koszty i świadczenia związane z eksploatacją
    Przedmiotu Najmu, przez czas trwania Umowy, ponosić będzie Najemca.” Podstawa
    opodatkowania korygowana będzie przez Państwa w dniu wystawienia faktury
    korygującej, która wystawiana będzie w oparciu o fakturę korektę wystawioną przez
    dostawcę Mediów. Wraz z powzięciem wiedzy o wystawieniu faktury korekty przez
    dostawcę Mediów, w tym samym miesiącu wystawiają Państwo faktury korekty in plus, jak
    i in minus na Najemców w kwotach odpowiadających wartościom wyszególnionym na
    fakturach otrzymanych od dostawców Mediów. Jedynym dokumentem, z którego wynikają
    nowe warunki transakcji jest faktura korekta wystawiona przez Państwa oraz faktura
    korekta wystawiona przez dostawcę Mediów. Nie będą Państwo gromadzili dodatkowej
    dokumentacji potwierdzającej, że uzgodniono warunki obniżenia podstawy
    opodatkowania dla sprzedaży energii elektrycznej.
    Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą momentu powstania obowiązku
    podatkowego w przypadku refakturowania przez Państwa kosztów zużycia energii
    elektrycznej.
    Jak Państwo wskazują otrzymane faktury prognozy zawierają informacje o kwocie i
    należności wynagrodzenia za prognozowane zużycie energii elektrycznej w
    poszczególnych okresach rozliczeniowych, wraz ze wskazaniem terminu płatności, który
    przypada przed końcem okresu rozliczeniowego, którego dotyczy faktura prognoza. W
    Państwa ocenie faktury prognozy nie stanowią podstawy do obciążenia Najemców, z
    uwagi na fakt, iż nie wskazują jeszcze rzeczywistego zużycia energii, w związku z czym,
    również nie pobierają Pastwo przedpłat od Najemców za energię elektryczną.
    W konsekwencji skoro w związku z otrzymaniem faktur prognozy nie dokonują Państwo
    obciążenia Najemców i nie dochodzi do rozliczenia za zużycie energii elektrycznej, to w
    danym przypadku nie ma miejsca refakturowanie dostawy energii na rzecz Najemców.

    Dopiero – jak wskazali Państwo w opisie sprawy – na podstawie faktury rozliczeniowej
    otrzymanej od dostawcy wystawiają Państwo faktury pierwotne, które dokumentują
    sprzedaż energii elektrycznej na rzecz Najemców.
    Biorąc po uwagę przedstawiony opis sprawy oraz powołane przepisy należy wskazać, że w
    stosunku do dokonywanych przez Państwa czynności refakturowania na Najemców
    kosztów zużycia mediów, tj. opłat za energię elektryczną, obowiązek podatkowy powstaje
    na zasadach szczególnych wynikających z art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. a ustawy, tj. z chwilą
    wystawienia faktury (faktury za zużycie) na rzecz Najemców. Jeżeli nie wystawią Państwo
    faktury lub wystawią ją z opóźnieniem, obowiązek podatkowy – zgodnie z art. 19a ust. 7
    ustawy – powstanie z chwilą upływu terminu wystawienia faktury, a w przypadku braku
    określenia tego terminu – nie później niż z upływem terminu płatności.
    Analiza przywołanych powyżej przepisów prawnych prowadzi do wniosku, że obowiązek
    podatkowy z tytułu dostawy energii elektrycznej powstaje z chwilą wystawienia faktury.
    Natomiast w sytuacji, gdy podatnik nie wystawił faktury lub wystawił ją z opóźnieniem,
    obowiązek podatkowy powstaje nie później niż z chwilą upływu terminu płatności.
    Podsumowując stwierdzam, że w przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym
    w zakresie refakturowania kosztów mediów energii elektrycznej na Najemców powinni
    Państwo rozpoznać obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług w dniu
    wystawienia faktury pierwotnej.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego nr 1 uznaję za
    prawidłowe.
    Kolejna Państwa wątpliwością jest moment ujmowania wystawianych przez Państwa
    faktur korekt następczych w rozliczeniu za miesiąc ich wystawienia.
    W praktyce, gdy po wystawieniu faktury następują zdarzenia gospodarcze mające wpływ
    na treść pierwotnej faktury lub faktura zawiera błędy ustawodawca wskazuje na
    możliwość skorygowania takiej faktury poprzez wystawienie faktury korygującej.
    Stosownie do art. 106j ust. 1 ustawy:
      W przypadku gdy po wystawieniu faktury:
        1) podstawa opodatkowania lub kwota podatku wskazana w fakturze uległa zmianie,
        2) (uchylony)
        3) dokonano zwrotu podatnikowi towarów i opakowań,
        4) dokonano zwrotu nabywcy całości lub części zapłaty, o której mowa w art. 106b
        ust. 1 pkt 4,
        5) stwierdzono pomyłkę w jakiejkolwiek pozycji faktury
      – podatnik wystawia fakturę korygującą.
    W świetle art. 106j ust. 2 ustawy:
      Faktura korygująca powinna zawierać:
      1) (uchylony)
      2) numer kolejny oraz datę jej wystawienia;
      2a) numer identyfikujący w Krajowym Systemie e-Faktur fakturę, której dotyczy
      faktura korygująca, z wyjątkiem faktur korygujących wystawianych do faktur, dla
      których nie został nadany numer identyfikujący w Krajowym Systemie e-Faktur;
      3) dane zawarte w fakturze, której dotyczy faktura korygująca:
      a) określone w art. 106e ust. 1 pkt 1-5,
      b) nazwę (rodzaj) towaru lub usługi objętych korektą;

      4) (uchylony)
      5) jeżeli korekta wpływa na zmianę podstawy opodatkowania lub kwoty podatku
      należnego – odpowiednio kwotę korekty podstawy opodatkowania lub kwotę korekty
      podatku należnego z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku
      i sprzedaży zwolnionej;
      6) w przypadkach innych niż wskazane w pkt 5 - prawidłową treść korygowanych
      pozycji.
    W oparciu o art. 106j ust. 3 ustawy:
      W przypadku gdy podatnik udziela opustu lub obniżki ceny, może wystawić fakturę
      korygującą dotyczącą dostaw towarów lub świadczenia usług na rzecz jednego
      odbiorcy w danym okresie, która:
      1) zawiera dodatkowo wskazanie okresu, do którego odnoszą się udzielany opust lub
      udzielana obniżka;
      2) może nie zawierać nazwy (rodzaju) towaru lub usługi objętych korektą – w
      przypadku gdy korekta dotyczy wszystkich dostaw towarów i świadczonych usług.
    W myśl art. 106j ust. 4 ustawy:
      Fakturę korygującą fakturę ustrukturyzowaną wystawia się w postaci faktury
      ustrukturyzowanej.
    Z powyższego wynika, że faktury korygujące są specyficznym rodzajem faktur. Celem ich
    wystawienia jest doprowadzenie faktury pierwotnej do stanu odpowiadającego
    rzeczywistości. Wystawia się je w celu udokumentowania ostatecznej wielkości sprzedaży
    w danym okresie rozliczeniowym.
    Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że podatnik, który wykonuje czynności
    podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, zobowiązany jest opodatkować daną
    czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego. Powyższy przepis formułuje
    zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania
    dostawy towaru bądź wykonania usługi, co oznacza, że podatek staje się wymagalny w
    rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa towarów bądź świadczenie
    usług i powinien być rozliczony za ten okres.
    Na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Zgodnie z art. 29a ust. 10 ustawy:
      Podstawę opodatkowania obniża się o:
      1) kwoty udzielonych po dokonaniu sprzedaży opustów i obniżek cen;
      2) wartość zwróconych towarów i opakowań;
      3) zwróconą nabywcy całość lub część zapłaty otrzymaną przed dokonaniem
        sprzedaży, jeżeli do niej nie doszło;
      4) wartość zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym
        charakterze, o których mowa w ust. 1.
    W myśl art. 29a ust. 13 ustawy:

      W przypadkach, o których mowa w ust. 10 pkt 1-3, obniżenia podstawy
      opodatkowania, w stosunku do podstawy określonej w wystawionej fakturze z
      wykazanym podatkiem, dokonuje się za okres rozliczeniowy, w którym podatnik
      wystawił fakturę korygującą, pod warunkiem że z posiadanej przez tego podatnika
      dokumentacji wynika, że uzgodnił on z nabywcą towaru lub usługobiorcą warunki
      obniżenia podstawy opodatkowania dla dostawy towarów lub świadczenia usług
      określone w fakturze korygującej oraz warunki te zostały spełnione, a faktura ta jest
      zgodna z posiadaną dokumentacją.
      W przypadku gdy w okresie rozliczeniowym, w którym została wystawiona faktura
      korygująca, podatnik nie posiada dokumentacji, o której mowa w zdaniu pierwszym,
      obniżenia podstawy opodatkowania dokonuje za okres rozliczeniowy, w którym
      dokumentację tę uzyskał.
    Stosownie do art. 29a ust. 14 ustawy:
      Przepis ust. 13 stosuje się odpowiednio w przypadku stwierdzenia pomyłki w kwocie
      podatku na fakturze i wystawienia faktury korygującej do faktury, w której wykazano
      kwotę podatku wyższą niż należna.
    W oparciu o art. 29a ust. 15 pkt 3 ustawy:
      Warunku posiadania dokumentacji, o którym mowa w ust. 13, nie stosuje się w
      przypadku
      sprzedaży: energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej, gazu przewodowego, usług
      dystrybucji energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej, usług dystrybucji gazu
      przewodowego, usług telekomunikacyjnych oraz usług wymienionych w poz. 24-37,
      50 i 51 załącznika nr 3 do ustawy.
    Na gruncie przepisów ustawy w zakresie korekty podstawy opodatkowania, w odniesieniu
    do transakcji, o których mowa m.in. w art. 29a ust. 15 pkt 3 ustawy ustawodawca
    zdecydował się na stosowanie odrębnych zasad korygowania (zrezygnował on z warunku
    posiadania przez sprzedawcę dokumentacji).
    W świetle art. 29a ust. 17 ustawy:
      W przypadku gdy podstawa opodatkowania uległa zwiększeniu, korekty tej podstawy
      dokonuje się w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym zaistniała przyczyna
      zwiększenia podstawy opodatkowania.
    Faktury korygujące można generalnie podzielić na te, które powodują zmniejszenie
    podstawy opodatkowania (tzw. faktury korygujące „in minus”) oraz te, które wywołują
    skutki odwrotne, tj. w wyniku ich wystawienia wartość podstawy opodatkowania ulega
    podwyższeniu (tzw. faktury korygujące „in plus”). W ramach powyższego rozróżnienia
    można również dokonać podziału tychże faktur ze względu na powód ich wystawienia:
    · jeżeli korekta spowodowana jest przyczynami powstałymi już w momencie wystawienia
      faktury pierwotnej, to powinna ona zostać rozliczona w deklaracji podatkowej za
      okres, w którym została wykazana faktura pierwotna;
    · w sytuacji gdy korekta jest spowodowana przyczynami zaistniałymi po dokonaniu
      sprzedaży (przykładowo zaistniały nowe okoliczności transakcji skutkujące
      zwiększeniem podstawy opodatkowania), korekta powinna być dokonana w deklaracji
      podatkowej za miesiąc, w którym wystawiono fakturę korygującą. Taki przypadek
      będzie miał miejsce, gdy w fakturze pierwotnej podatek należny został wykazany w
      prawidłowej wysokości, natomiast przyczyna korekty powstała później i nie była
      możliwa do przewidzenia w momencie wystawienia faktury pierwotnej.
    Z powołanych wyżej przepisów ustawy dotyczących faktur korygujących wynika, że jeżeli
    po wystawieniu faktury, wystąpią zdarzenia mające wpływ na treść wystawionej faktury
    lub okaże się, że wystawiona faktura zawiera błędy, podatnik, wystawia w takim

    przypadku fakturę korygującą. Fakturę korygującą wystawia się m.in. w razie stwierdzenia
    pomyłki w cenie, stawce lub kwocie podatku bądź w jakiejkolwiek innej pozycji faktury,
    również gdy dokonano zwrotu podatnikowi towarów i opakowań, udzielono rabatu, bądź
    upustów i obniżek cen.
    Zatem, co do zasady, korygowanie pierwotnie wystawionej faktury, z przyczyn wskazanych
    wyżej, powinno nastąpić przez wystawienie przez sprzedawcę faktury korygującej. Faktura
    korygująca wystawiana jest w celu podania właściwych, prawidłowych i zgodnych z
    rzeczywistością kwot i innych danych, decydujących o rzetelności wystawionego
    dokumentu.
    Tym samym, istotą faktur korygujących jest korekta faktur pierwotnych, tak aby
    dokumentowały rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych.
    W odniesieniu do korekty „in plus” w zależności od przyczyny korekty, tj. momentu, w
    którym zaistniała przyczyna zwiększenia podstawy opodatkowania, podatnik jest
    zobowiązany do korekty podstawy opodatkowania w rozliczeniu za okres, w którym ta
    przyczyna zaistniała. Zasadniczo, zaistnienie przesłanek do dokonania korekty
    zwiększającej podstawę opodatkowania powoduje obowiązek wykazania zwiększenia
    podstawy opodatkowania w rozliczeniu bieżącym (tj. tym, w którym zaistniały
    wspomniane przesłanki). Takie okoliczności wystąpią w przypadku, gdy przyczyna korekty
    zwiększającej podstawę opodatkowania jest spowodowana przyczynami zaistniałymi po
    dokonaniu sprzedaży. Jednak, w przypadku gdy przyczyna korekty istniała już w momencie
    wystawienia faktury, obowiązek dokonania korekty zwiększającej podstawę
    opodatkowania wystąpi w rozliczeniu za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy
    dla dostawy towarów lub świadczenia usług.
    Korekta na bieżąco będzie miała zatem miejsce gdy w momencie wystawienia faktury
    pierwotnej, podatek należny z tytułu danego zdarzenia wykazany jest w prawidłowej
    wysokości (biorąc pod uwagę okoliczności aktualne na ten moment). Dopiero zdarzenie,
    które następuje po sprzedaży stanowi podstawę do podwyższenia ceny, a w konsekwencji
    – dokonania korekty poprzez podwyższenie podatku. W tym przypadku dopiero zdarzenie
    skutkujące podwyższeniem ceny zwiększa wysokość prawidłowo wcześniej wykazanej
    podstawy opodatkowania i podatku należnego z tytułu dokonanej sprzedaży. Korekta
    podstawy opodatkowania jest zatem ujmowana w momencie zaistnienia zdarzenia
    skutkującego podwyższeniem ceny.
    Natomiast korekta wsteczna gdy, odnosząc się do rozliczenia dokonywanego wstecz
    (poprzez korektę), dokonywana korekta ma na celu wykazanie prawidłowej wysokości
    podatku należnego z tytułu danego zdarzenia, który w rozliczeniu za dany okres
    powstania obowiązku podatkowego z tego tytułu został wykazany w wadliwej (zaniżonej)
    wysokości. Istotne jest zatem, że korekta wsteczna dotyczy przypadku gdy wspomniane
    zaniżenie podstawy opodatkowania nastąpiło w świetle okoliczności aktualnych już w
    momencie „pierwotnego” rozpoznania obowiązku podatkowego.
    Kluczową rolę w ustaleniu momentu ujęcia korekty w deklaracji stanowi więc
    przeanalizowanie sytuacji i ustalenie, czy przyczyna wystawienia faktury korygującej przez
    sprzedawcę stanowi nową okoliczność, powstałą po wystawieniu faktury pierwotnej.
    Bowiem jak wskazano wyżej, w przypadku, gdy przyczyna korekty powstaje w terminie
    późniejszym, po wykonaniu usługi np. wystąpią nowe okoliczności powodujące zmianę
    ceny po wykonaniu usług i wystawieniu faktur dokumentujących te usługi, korekta
    powinna zostać ujęta w rozliczeniu za okres, w którym powstała przyczyna korekty, gdyż
    faktury zostały wystawione poprawnie, tzn. nie były wynikiem błędu, czy pomyłki ze strony
    wystawiającego faktury.
    W zakresie faktur korygujących in minus zastosowanie znajdzie natomiast art. 29a ust. 13
    ustawy. Zgodnie z ww. przepisem obniżenia podstawy opodatkowania dokonuje się za
    okres rozliczeniowy, w którym podatnik wystawił fakturę korygującą, pod warunkiem że z
    posiadanej przez tego podatnika dokumentacji wynika, że uzgodnił on z nabywcą towaru

    lub usługobiorcą warunki obniżenia podstawy opodatkowania dla dostawy towarów lub
    świadczenia usług określone w fakturze korygującej oraz warunki te zostały spełnione, a
    faktura ta jest zgodna z posiadaną dokumentacją. W przypadku gdy w okresie
    rozliczeniowym, w którym została wystawiona faktura korygująca, podatnik nie posiada
    dokumentacji, o której mowa w zdaniu pierwszym, obniżenia podstawy opodatkowania
    dokonuje za okres rozliczeniowy, w którym dokumentację tę uzyskał.
    Przy czym dla korekt dotyczących świadczenia usług dostawy energii elektrycznej nie jest
    wymagane posiadanie dodatkowej dokumentacji, co wynika z art. 29a ust. 15 pkt 3 ustawy.
    Jak Państwo wskazali w opisie sprawy dostawcy Mediów dokonują korekt następczych
    faktur rozliczeniowych (np. w związku ze zmianą ceny, czy też zmiany odczytów zużytej
    energii), które mogą zarówno zwiększać, jak i zmniejszać wynagrodzenie należne
    dostawcy Mediów. Wraz z powzięciem wiedzy o wystawieniu faktury korekty przez
    dostawcę Mediów, w tym samym miesiącu wystawiają Państwo faktury korekty in plus, jak
    i in minus na Najemców (dalej łącznie: faktury korekty następcze) w kwotach
    odpowiadających wartościom wyszególnionym na fakturach otrzymanych od dostawców
    Mediów.
    Wskazują Państwo również, że z uwagi na art. 29a ust. 15 pkt 3 ustawy, który wyłącza
    konieczność gromadzenia dokumentacji potwierdzającej spełnienie warunków
    uzgodnienia do obniżenia podstawy opodatkowania dla sprzedaży energii elektrycznej,
    podstawa opodatkowania korygowana będzie przez Państwa w dniu wystawienia faktury
    korygującej następczej, która to faktura wystawiana będzie w oparciu o fakturę korektę
    wystawioną przez dostawcę Mediów. W związku z powyższym dokumentacja gromadzona
    przez Państwa dotycząca uzgodnienia warunków korekty ograniczona jest do: faktur
    rozliczeniowych i faktur korygujących wystawianych przez dostawców Mediów oraz faktur
    korygujących wystawionych przez Państwa i treści Umów najmu, zgodnie z którymi
    wszelkie koszty i świadczenia związane z eksploatacją Przedmiotu Najmu, przez czas
    trwania Umowy, ponosić będzie Najemca. Jedynym dokumentem, z którego wynikają
    nowe warunki transakcji jest faktura korekty wystawiona przez Państwa oraz faktura
    korekty wystawiona przez dostawcę Mediów (na podstawie której wystawiają Państw
    fakturę korekty).
    Zatem w analizowanej sprawie przepis art. 29a ust. 15 pkt 3 ustawy nie wymaga
    posiadania przesz Państwa dokumentacji potwierdzającej uzgodnienie warunków, a
    jedynym dokumentem, z którego wynikają nowe warunki transakcji jest faktura korekty
    wystawiona przez Państwa oraz faktura korekty wystawiona przez dostawcę Mediów.
    W konsekwencji są/będą Państwo upoważnieni do obniżenia podstawy opodatkowania w
    miesiącu wystawienia faktury korekty następczej (korekta in minus).
    Natomiast w przypadku, zwiększenia podstawy opodatkowania (korekta in plus) należy
    zwrócić uwagę na art. 29a ust. 17 ustawy, który stanowi, że w zależności od przyczyny
    korekty, tj. momentu, w którym zaistniała przyczyna zwiększenia podstawy
    opodatkowania – podatnik jest zobowiązany do korekty podstawy opodatkowania w
    rozliczeniu za okres, w którym ta przyczyna zaistniała.
    Jednak z uwagi na szczególny moment powstania obowiązku podatkowego z tytułu
    dostawy energii elektrycznej – w dacie wystawienia faktury – na podstawie art. 19a ust. 5
    pkt 4 lit. a ustawy, sposób ustalania momentu powstania obowiązku podatkowego należy
    brać pod uwagę zarówno w przypadku wystawiania faktur pierwotnych, jak również w
    przypadku wystawiania faktur korygujących.
    Zatem w stosunku do transakcji krajowych, dla których określono szczególny moment
    powstania obowiązku podatkowego (art. 19a ust. 5 ustawy) ww. korekty in plus powinny
    być ujmowane zgodnie ze szczególnymi zasadami powstania obowiązku podatkowego.

    W związku z powyższym, w analizowanej sprawie, w przypadku zwiększenia podstawy
    opodatkowania faktura korekta następcza in plus powinna zostać rozliczona w okresie, w
    którym została wystawiona.
    Podsumowując, stwierdzam, że w przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu
    przyszłym wystawiane przez Państwa faktury korekty następcze – sporządzane w oparciu
    o faktury korekty wstawiane przez dostawców mediów – powinny zostać ujęte w
    rozliczeniu za miesiąc ich wystawienia, zarówno w przypadku korekt in minus, jak i korekt
    in plus.
    W związku z powyższym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 uznałem za
    prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
    · stanu faktycznego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w
      dacie zaistnienia zdarzenia;
    · zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w
      dniu wydania interpretacji.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym i zdarzeniem
    przyszłym, Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym ich przedstawieniem.
    Nadmienia się, że w niniejszej interpretacji udzielono odpowiedzi w zakresie zadanych
    pytań. Inne kwestie nieobjęte pytaniami nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 ustawy
    Ordynacja podatkowa – rozpatrzone. W myśl art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w
      jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego
      (interpretację indywidualną).
    Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku
    opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, w szczególności na stwierdzeniu, że „
    faktury prognozy nie są podstawą do obciążenia Najemców” oraz że „podstawą kalkulacji
    przy refakturze kosztów Mediów są zawsze dane z faktur źródłowych za zużycie Mediów
    wystawione przez dostawców Mediów”. W konsekwencji w przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określone odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Jednocześnie wydając interpretację przepisów prawa podatkowego na podstawie art. 14b
    § 1 Ordynacji podatkowej nie prowadzę postępowania podatkowego w rozumieniu tej
    ustawy. Niniejsza interpretacja indywidualna ogranicza się wyłącznie do udzielenia
    pisemnej informacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w
    okolicznościach stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanego przez Państwa.
    Informuję, iż nie jestem właściwy do przeprowadzenia postępowania dowodowego, które
    w przedmiotowej sprawie umożliwiłoby weryfikację opisanego stanu faktycznego
    /zdarzenia przyszłego.

    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.