Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDSL1-1.4011.465.2025.2.DT
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-02
Teza: Skutki podatkowe sprzedaży lokali mieszkalnych
wynajmowanych w ramach działalności gospodarczej.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza
lokal-lokal mieszkalny
najem-najem mieszkań
najem-najem na cele działalności
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychód z odpłatnego zbycia rzeczy
lub praw.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 2-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 14-ust. 2c
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22a-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22c
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22d-ust. 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22e-ust. 1
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z działalności
gospodarczej.
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 lipca 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 25 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełniła go
    Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 2 września 2025 r. (wpływ 3 września 2025
    r.). Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni posiada miejsce zamieszkania na terytorium Polski i podlega
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Wnioskodawczyni prowadzi indywidualną działalność gospodarczą („JDG”) o
    przeważającym kodzie PKD 68.20.Z – Wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi
    lub dzierżawionymi. Ponadto działalność gospodarcza Wnioskodawczyni jest również
    klasyfikowana poniższymi kodami PKD 2025:
    · 55.90.Z Pozostałe zakwaterowanie,
    · 68.11.Z Kupno oraz sprzedaż nieruchomości na własny rachunek,
    · 82.10.Z Działalność związana z administracyjną obsługą biura, włączając działalność
      wspomagającą,
    · 69.20.A Działalność rachunkowo-księgowa.
    W latach 2017-2022 przeważający profil faktycznie wykonywanej działalności gospodarczej
    Wnioskodawczyni dotyczył kupna oraz sprzedaży nieruchomości na własny rachunek,
    natomiast w rzeczywistości począwszy od 2023 r. przeważający profil faktycznie
    wykonywanej działalności gospodarczej Wnioskodawczyni to wynajem i zarządzanie
    nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi (PKD 2025 68.20.Z).
    Dochody z działalności gospodarczej Wnioskodawczyni opodatkowuje na zasadach
    określonych w art. 30c Ustawy o PIT (podatek liniowy).
    W latach 2021-2023 Wnioskodawczyni nabyła łącznie 6 mieszkań:
    · 4 mieszkania zostały nabyte w celu ich wynajmu w ramach działalności gospodarczej,
    · 2 mieszkania zostały początkowo nabyte bez jednoznacznego przeznaczenia – dopiero
      po remoncie i rozpoczęciu najmu podjęto decyzję biznesową o ich trwałym
      wykorzystaniu w prowadzonej działalności.
    Wszystkie 6 mieszkań zostało błędnie ujęte w podatkowej księdze przychodów i
    rozchodów (PKPiR) jako towary handlowe, pomimo że ich faktyczne przeznaczenie
    dotyczyło wynajmu w ramach działalności gospodarczej.

    Jedno mieszkanie zostało nabyte przez Wnioskodawczynię w 2019 r., następnie po
    dokonanym remoncie oraz po jego wynajęciu zostało ujęte w ewidencji środków trwałych
    działalności gospodarczej Wnioskodawczyni we wrześniu 2020 r. i było amortyzowane
    podatkowo przez Wnioskodawczynię do momentu wprowadzenia zakazu amortyzacji
    podatkowej nieruchomości mieszkalnych przepisami Polskiego Ładu (art. 22c pkt 2
    Ustawy o PIT zmieniony na podstawie ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od
    osób prawnych oraz niektórych innych ustaw; Dz.U. z 2021 r., poz. 2105). W związku z
    wprowadzeniem zakazu amortyzacji podatkowej nieruchomości mieszkalnych przepisami
    Polskiego Ładu, posiadane mieszkania, mimo podjętej decyzji biznesowej o pozostawieniu
    ich w majątku indywidualnej działalności gospodarczej w celu ich wynajmu na
    długoterminowe cele mieszkaniowe (co oznaczałoby konieczność przekwalifikowania na
    środki trwałe), pozostały przez omyłkę na zapasie w PKPiR Wnioskodawczyni.
    Jak wskazano wcześniej, wszystkie z ww. mieszkań są wynajmowane długoterminowo w
    ramach działalności gospodarczej Wnioskodawczyni.
    W związku z tym, iż nieruchomości od dawna mają przeznaczenie na cele najmu
    długoterminowego, Wnioskodawczyni zamierza dokonać zmiany kwalifikacji
    nieruchomości mieszkalnych w KPiR z towarów handlowych na środki trwałe w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej – dostosowując kwalifikację do faktycznie
    istniejącej sytuacji.
    Nie jest wykluczone, że ww. nieruchomości mieszkaniowe zostaną sprzedane przez
    Wnioskodawczynię w przyszłości.
    W piśmie z 2 września 2025 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku, udzieliła Pani
    następujących odpowiedzi na zawarte w wezwaniu pytania:
    1. W jaki konkretnie sposób lokale mieszkalne będące przedmiotem wniosku były/są
      /będą przez Panią wykorzystywane w całym okresie posiadania, tj. od momentu
      wejścia w ich posiadanie aż do momentu zbycia? Należy wskazać w odniesieniu do
      wszystkich lokali.
    Odpowiedź: Wszystkie z nieruchomości mieszkalnych Wnioskodawczyni wykorzystywane
    są w jej działalności gospodarczej dotyczącej wynajmu długoterminowego lokali
    mieszkalnych.
    Poniżej Wnioskodawczyni wskazuje dane identyfikujące przedmiotowe nieruchomości
    mieszkalne z podaniem daty nabycia oraz osiągnięcia pierwszego przychodu z tytułu
    wynajmu nieruchomości.
    (...).
    Co więcej, Wnioskodawczyni wskazuje, że opisany powyżej sposób wykorzystania
    nieruchomości mieszkalnych nie ulegnie zmianie do momentu potencjalnej sprzedaży
    niniejszych mieszkań.
    2. Kiedy zamierza Pani dokonać zmiany kwalifikacji nieruchomości mieszkalnych w
      księdze przychodów i rozchodów z towarów handlowych na środki trwałe w ramach
      prowadzonej działalności gospodarczej?
    Odpowiedź: Na dzień złożenia wniosku o interpretację indywidualną przedmiotowa
    zmiana nie nastąpiła. Wnioskodawczyni wskazuje, że zmiana kwalifikacji nieruchomości
    mieszkalnych w księdze przychodów i rozchodów z towarów handlowych na środki trwałe
    w ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawczyni zostanie dokonana
    wraz z początkiem września br. w celu odzwierciedlenia rzeczywistego wykorzystania
    nieruchomości mieszkalnych w jej działalności gospodarczej.
    3. Kiedy zamierza Pani zbyć posiadane lokale mieszkalne będące przedmiotem wniosku?

    Odpowiedź: Na moment odpowiedzi na wezwanie Organu data zbycia posiadanych lokali
    mieszkalnych, będących przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną nie jest
    sprecyzowana.
    Wnioskodawczyni wskazuje, że potencjalna sprzedaż może mieć miejsce po upływie 5 lat,
    licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie ww. nieruchomości
    mieszkalnych.

## Pytanie

Czy w przypadku sprzedaży nieruchomości mieszkalnych wykorzystywanych w działalności
    gospodarczej Wnioskodawczyni po zmianie ich kwalifikacji z towarów handlowych na
    środki trwałe, przedmiotowa transakcja nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych w sytuacji sprzedaży nieruchomości mieszkalnych po
    upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie ww.
    nieruchomości.
    Pani stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawczyni, w sytuacji sprzedaży nieruchomości mieszkalnych
    wykorzystywanych w działalności gospodarczej Wnioskodawczyni po zmianie ich
    kwalifikacji z towarów handlowych na środki trwałe, przedmiotowa transakcja nie będzie
    podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych przy założeniu
    realizacji sprzedaży po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym
    nastąpiło nabycie ww. nieruchomości mieszkalnych.
    Uzasadnienie zdarzenia przyszłego
    Zgodnie z art. 14 ust. 1 Ustawy o PIT za przychód z działalności, o której mowa w art. 10
    ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po
    wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników
    dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług
    za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od
    towarów i usług.
    Jak stanowi z kolei art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a Ustawy o PIT przychodem z działalności
    gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących
    środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi ujęciu w
    ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.
    Z kolei jak wynika z art. 14 ust. 2c Ustawy o PIT, do przychodów, o których mowa w ust. 2
    pkt 1, nie zalicza się przychodów z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby
    związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych
    produkcji rolnej: budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
    mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, gruntu lub
    udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie,
    związanych z tym budynkiem lub lokalem, spółdzielczego własnościowego prawa do
    lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie oraz prawa do domu jednorodzinnego w
    spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie. Przepis art. 30e stosuje się
    odpowiednio.
    Ze względu na ww. regulację oraz odesłanie zawarte w art. 30e Ustawy o PIT, który odsyła
    do art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a Ustawy o PIT, źródłami przychodów są odpłatne zbycie, z
    zastrzeżeniem ust. 2 nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, jeżeli
    odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane
    w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c -
    przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło
    nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca
    miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do
    każdej z osób dokonującej zamiany.

    Zgodnie również z art. 10 ust. 3 Ustawy o PIT przepisy ust. 1 pkt 8 mają zastosowanie do
    odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą
    oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej: budynku mieszkalnego, jego
    części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną
    nieruchomość lub udziału w takim lokalu, gruntu lub udziału w gruncie albo prawa
    użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem
    lub lokalem, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w
    takim prawie oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
    udziału w takim prawie.
    Biorąc powyższe pod uwagę zdaniem Wnioskodawczyni w przypadku sprzedaży
    nieruchomości mieszkalnych wykorzystywanych w jej działalności gospodarczej (najem
    długoterminowy nieruchomości na cele mieszkaniowe), po zmianie kwalifikacji ww.
    nieruchomości mieszkaniowych z towarów handlowych na środki trwałe, przy sprzedaży
    nieruchomości po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło
    nabycie ww. nieruchomości mieszkalnych, nie będzie stanowić to źródła przychodu w
    rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 Ustawy o PIT, z uwagi na upływ terminu, o którym mowa w
    tym przepisie i tym samym nie będzie ta sytuacja skutkować obowiązkiem uiszczenia
    podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Potwierdzeniem powyższego jest stanowisko zawarte w interpretacji indywidualnej
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 2 stycznia 2025 r., sygn. 0113-KDIPT2-
    1.4011.783.2024.2.KD. W rozstrzygnięciu tym wskazano również, że datę nabycia
    nieruchomości w rozumieniu regulacji Ustawy o PIT należy utożsamiać z chwilą
    przeniesienia własności nieruchomości w rozumieniu cywilnoprawnym. Tym samym
    potencjalna zmiana kwalifikacji nieruchomości z towaru handlowego na środek trwały w
    żaden sposób nie wpływa na zmianę terminu nabycia nieruchomości mieszkalnych przez
    Wnioskodawczynię.
    Brak powstania przychodu na gruncie PIT po stronie Wnioskodawczyni w przypadku
    sprzedaży nieruchomości mieszkalnych wykorzystywanych w jej działalności gospodarczej
    po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie ww.
    nieruchomości mieszkalnych potwierdza również stanowisko wyrażone w interpretacji
    indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 16 maja 2024 r., sygn. 0114-
    KDIP3-2.4011.245.2024.2.MG. W rozstrzygnięciu tym wskazano, że: „(...) że przychody z
    odpłatnego zbycia składników majątku będących środkami trwałymi w prowadzonej
    działalności gospodarczej (z wyjątkiem nieruchomości mieszkalnych wymienionych w art.
    14 ust. 2c ww. ustawy) stanowią przychód z działalności gospodarczej. Przychód ten nie
    powstałby jedynie, gdyby sprzedaż nastąpiła po upływie 6 lat od pierwszego dnia miesiąca
    następującego po miesiącu, w którym nieruchomość została wycofana z działalności.
    W analizowanej sprawie zbycie lokalu mieszkalnego - z uwagi na treść art. 14 ust. 2c
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie będzie skutkowało powstaniem po
    Pani stronie przychodu z działalności gospodarczej z uwagi na mieszkalny charakter
    nieruchomości”.
    Podobny charakter ma stanowisko zawarte w interpretacji indywidualnej Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 25 września 2023 r., sygn. 0114-KDIP3-
    2.4011.707.2023.2.MR.
    Równocześnie Wnioskodawczyni wskazuje, że zmienił się rzeczywiście wykonywany profil
    działalności, w wyniku czego kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek nie jest
    podstawowym przedmiotem działalności Wnioskodawczyni począwszy od 2023 r. Tym
    samym w ocenie Wnioskodawczyni potencjalna sprzedaż nieruchomości mieszkalnych
    wykorzystywanych w działalności gospodarczej Wnioskodawczyni (najem długoterminowy)
    nie będzie realizowana w wykonaniu działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6
    Ustawy PIT.

    Konkluzja taka płynie również z interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej z dnia 27 czerwca 2024 r., sygn. 0114-KDIP3-2.4011.433.2024.1.MT gdzie organ
    uznał prawidłowość stanowiska, zgodnie z którym:
    „(...) wprowadzenie w przepisach u.p.d.o.f. odrębnych regulacji dotyczących skutków
    zbycia nieruchomości wykorzystywanych w prowadzonej działalności gospodarczej
    stanowi okoliczności świadczącą o tym, że nie stanowi ono zbycia „w wykonaniu
    działalności gospodarczej” w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f.
    Potwierdza to m.in. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2017 r.,
    sygn. akt II FSK 2728/15: „ustawodawca wyraźnie odróżnia jako odrębne źródło
    przychodów sprzedaż określonych rzeczy i praw (art. 10 ust. 1 pkt 8 PDoFizU), wymagając
    jedynie, aby nie następowało to „w wykonaniu działalności gospodarczej”. Z kolei do
    przychodów z tej ostatniej art. 14 ust. 2c) PDoFizU zalicza również te pochodzące z
    odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą
    oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej składników majątku będących
    środkami trwałymi, lecz pod drugą ze wskazanych powyżej przesłanek, a mianowicie
    ujęcia ich w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych”. Zatem
    wyraźnie wskazał, że chodzi o sprzedaż towarów handlowych w sensie ogólnym, gdyż
    ustawodawca odróżnia ich sprzedaż w ramach wykonywanej działalności gospodarczej
    (art. 10 ust. 1 pkt 8 in fine PDoFizU), gdy te towary handlowe są przedmiotem
    wykonywanej działalności gospodarczej (budowa i sprzedaż), od sytuacji, gdy są one tylko
    wykorzystywane na potrzeby związane z działalnością gospodarczą”.
    Także jak wskazano w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej z dnia 19 grudnia 2019 r., sygn. 0115-KDIT3.4011.397.2019.3.MJ:
    „Zgodnie z art. 10 ust. 3 u.p.d.o.f., przepisy ust. 1 pkt 8 mają zastosowanie do odpłatnego
    zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą lokalu
    mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu.
    Z powyższego wynika zatem, że aby przychód uzyskany ze sprzedaży mógł zostać
    zaliczony do źródła przychodów, określonego wskazanym wyżej przepisem art. 10 ust. 1
    pkt 8 u.p.d.o.f., spełnione winny zostać co najmniej dwie podstawowe przesłanki:
    1. nieruchomość nie może być przedmiotem odpłatnego zbycia w wykonywaniu
      działalności gospodarczej (jako przykład można tutaj wskazać przypadek mieszkań
      wybudowanych i zbywanych przez dewelopera),
    2. nieruchomość nie może być nieruchomością niemieszkalną wykorzystywaną w tej
      działalności”.
    W ocenie Wnioskodawczyni opisane w powyższej interpretacji indywidualnej przesłanki
    warunkujące zaliczenie przychodu z potencjalnej sprzedaży nieruchomości oraz
    wykorzystywanych do działalności gospodarczej do regulacji art. 10 ust. 1 pkt 8 Ustawy o
    PIT są spełnione, ponieważ:
    - odpłatne zbycie nieruchomości nie będzie wykonywane w wykonywaniu działalności
      gospodarczej. Działalność gospodarcza wykonywana faktycznie obecnie przez
      Wnioskodawczynię dotyczy wynajmu długoterminowego nieruchomości
      mieszkaniowych,
    - nieruchomość będąca potencjalnie przedmiotem sprzedaży stanowi nieruchomość
      mieszkalną wykorzystywaną w działalności gospodarczej Wnioskodawczyni, która
      zostanie potencjalnie przekwalifikowana z towaru handlowego na środek trwały.
    Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem Wnioskodawczyni prawidłowe jest stanowisko,
    zgodnie z którym w sytuacji sprzedaży nieruchomości mieszkalnych wykorzystywanych w
    działalności gospodarczej Wnioskodawczyni (najem długoterminowy nieruchomości
    mieszkaniowych) po zmianie ich kwalifikacji z towarów handlowych na środki trwałe,
    przedmiotowa transakcja nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym

    od osób fizycznych przy założeniu realizacji sprzedaży po upływie 5 lat, licząc od końca
    roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie ww. nieruchomości mieszkalnych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy:
      Źródłem przychodu jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
    Natomiast stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 8 powołanej ustawy:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a. nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b. spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c. prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      d. innych rzeczy,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
        zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
        majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca
        roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych
        rzeczy – przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło
        nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób
        dokonującej zamiany.
    Z powyższego wynika zatem, że aby przychód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości mógł
    zostać zaliczony do źródła przychodów, określonego wyżej wskazanym przepisem art. 10
    ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, spełnione winny zostać co
    najmniej dwie podstawowe przesłanki:
    · nieruchomość nie może być przedmiotem odpłatnego zbycia w wykonywaniu
      działalności gospodarczej,
    · nieruchomość nie może być nieruchomością niemieszkalną wykorzystywaną w tej
      działalności.
    Odrębnym źródłem przychodów jest, wskazana w art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy,
    pozarolnicza działalność gospodarcza.
    Zgodnie z art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej
      działalności gospodarczej oznacza to działalność zarobkową:
      wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
      polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
      polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych

      – prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
      zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
      przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
    Jak stanowi natomiast art. 14 ust. 1 powoływanej ustawy:
      Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty
      należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości
      zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących
      sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za
      przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od
      towarów i usług.
    Co do zasady, do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej należą wszystkie
    przychody osiągane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, określone w art.
    14 ust. 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z wyjątkiem przychodów
    wymienionych w art. 14 ust. 3 tej ustawy.
    Stosownie do treści art. 14 ust. 2 pkt 1 omawianej ustawy:
      Przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia
      składników majątku będących:
      a) środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi
        ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
      b) składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników,
        których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1500 zł,
      c) składnikami majątku, które ze względu na przewidywany okres używania równy
        lub krótszy niż rok nie zostały zaliczone do środków trwałych albo wartości
        niematerialnych i prawnych,
      d) składnikami majątku stanowiącymi spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego lub
        udział w takim prawie, które zgodnie z art. 22n ust. 3 nie podlegają ujęciu w
        ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
      - wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą lub przy
        prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy
        określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio.
    Na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy:
      Przepisów ust. 1 pkt 8 nie stosuje się do odpłatnego zbycia składników majątku, o
      których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, z zastrzeżeniem ust. 3, nawet jeżeli przed
      zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem
      miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z
      działalności i dniem ich odpłatnego zbycia, nie upłynęło 6 lat.
    W myśl art. 10 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przepisy ust. 1 pkt 8 mają zastosowanie do odpłatnego zbycia wykorzystywanych na
      potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów
      specjalnych produkcji rolnej: budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim
      budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w
      takim lokalu, gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego
      gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,
      spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim
      prawie oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
      udziału w takim prawie.
    Stosownie natomiast do treści art. 14 ust. 2c ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:

      Do przychodów, o których mowa w ust. 2 pkt 1, nie zalicza się przychodów z
      odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością
      gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej: budynku
      mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego
      stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, gruntu lub udziału
      w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie,
      związanych z tym budynkiem lub lokalem, spółdzielczego własnościowego prawa do
      lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie oraz prawa do domu
      jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie. Przepis
      art. 30e stosuje się odpowiednio.
    Jak stanowi art. 22a ust. 1 ww. ustawy:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      - przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
        podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
        gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy
        lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    W myśl art. 22c ww. ustawy:
      Amortyzacji nie podlegają:
      a) grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      b) budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami, lokale mieszkalne
        stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu
        mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
        służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo
        wynajmowane na podstawie umowy,
      c) dzieła sztuki i eksponaty muzealne,
      d) wartość firmy, jeżeli wartość ta powstała w inny sposób niż określony w art. 22b
        ust. 2 pkt 1 i 1a,
      e) składniki majątku, które nie są używane na skutek zawieszenia wykonywania
        działalności gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia
        wykonywania działalności gospodarczej albo zaprzestania działalności, w której te
        składniki były używane; w tym przypadku składniki te nie podlegają amortyzacji od
        miesiąca następującego po miesiącu, w którym zawieszono albo zaprzestano tej
        działalności
      - zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i
        prawnymi.
    Stosownie natomiast do art. 22d ust. 2 ww. ustawy:
      Składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników
      wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania
      ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka
      trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt
      4.
    Stosownie do art. 22e ust. 1 ww. ustawy:

      Jeżeli podatnicy nabędą lub wytworzą we własnym zakresie składniki majątku
      wymienione w art. 22a ust. 1 i art. 22b ust. 1, o wartości początkowej przekraczającej
      10 000 zł, i ze względu na przewidywany przez nich okres używania równy lub
      krótszy niż rok nie zaliczą ich do środków trwałych albo wartości niematerialnych i
      prawnych, a faktyczny okres ich używania przekroczy rok - podatnicy są obowiązani,
      w pierwszym miesiącu następującym po miesiącu, w którym ten rok upłynął:
      1) zaliczyć te składniki do środków trwałych albo wartości niematerialnych i
        prawnych, przyjmując je do ewidencji w cenie nabycia albo koszcie wytworzenia;
      2) zmniejszyć koszty uzyskania przychodów o różnicę między ceną nabycia lub
        kosztem wytworzenia a kwotą odpisów amortyzacyjnych, przypadającą na okres
        ich dotychczasowego używania, obliczonych dla środków trwałych przy
        zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie rocznych stawek
        amortyzacyjnych, stanowiącym załącznik nr 1 do ustawy, zwanym „Wykazem
        stawek amortyzacyjnych”, a dla wartości niematerialnych i prawnych przy
        zastosowaniu zasad określonych w art. 22m;
      3) stosować stawki amortyzacji, o których mowa w pkt 2, w całym okresie
        dokonywania odpisów amortyzacyjnych;
      4) wpłacić, w terminie do 20 dnia tego miesiąca, do urzędu skarbowego kwotę
        odsetek naliczonych od dnia zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
        wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie składników majątku
        do dnia, w którym okres ich używania przekroczył rok, i naliczoną kwotę odsetek
        wykazać w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1 lub 1a pkt 2; odsetki od
        różnicy, o której mowa w pkt 2, są naliczane według stawki odsetek za zwłokę od
        zaległości podatkowych obowiązującej w dniu zaliczenia składnika majątku do
        środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych.
    W świetle powyższego wyjaśniam, że zaliczenie przychodu ze sprzedaży składnika majątku
    wykorzystywanego w prowadzonej działalności do przychodów z działalności
    gospodarczej jest możliwe, jeśli spełnione zostaną łącznie następujące warunki:
    · składnik majątku wykorzystywano dla celów prowadzonej działalności gospodarczej,
    · składnik ten stanowi/stanowił środek trwały w rozumieniu ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych,
    · składnik majątku podlegał ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych.
    W świetle cytowanych powyżej przepisów należy zauważyć, że przychody z odpłatnego
    zbycia składników majątku będących środkami trwałymi w prowadzonej działalności
    gospodarczej (z wyłączeniem lokali mieszkalnych) stanowią przychód z działalności
    gospodarczej. Przychód ten nie powstałby jedynie, gdyby sprzedaż nastąpiła po upływie 6
    lat od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nieruchomość
    została wycofana z działalności.
    Co do zasady też, jeśli lokale mieszkalne są wyłącznie składnikami majątku obrotowego
    działalności gospodarczej podatnika, tj. są jego towarem handlowym przeznaczonym do
    sprzedaży, to przychód, który podatnik uzyska z jego sprzedaży w ramach pozarolniczej
    działalności gospodarczej, będzie stanowić przychód z tej działalności, tj. ze źródła, o
    którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Pamiętać trzeba, że w świetle definicji działalności gospodarczej zawartej w art. 5a pkt 6
    ustawy podatkowej profesjonalny obrót ma charakter obiektywny i niezależny od
    subiektywnego przekonania osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą.

    Zgodnie z definicją zawartą w rozporządzeniu Ministra Finansów z 23 grudnia 2019 r. w
    sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. z 2019 r. poz.
    2544 ze zm.) towarami handlowymi są wyroby przeznaczone do sprzedaży w stanie
    nieprzerobionym – § 3 pkt 1 lit. a.
    Jednocześnie, w przypadku podjęcia decyzji o wynajmie lokali mieszkalnych przed ich
    zbyciem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, kwalifikacja podatkowa ich
    sprzedaży zależeć będzie od czasu, jaki upłynął od podjęcia decyzji o ich tymczasowym
    najmie.
    Jeżeli najem trwa dłużej niż rok, a jednocześnie podatnik sam wcześniej nie podjął decyzji
    o zmianie kwalifikacji towaru handlowego, np. na środek trwały to i tak zastosowanie
    znajdzie art. 22e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Oznacza to, że
    nieruchomości stanowiące towar – samoistnie – po upływie 12 miesięcy staną się
    środkami trwałymi.
    Wówczas sprzedaż takich nieruchomości, z uwagi na ich charakter mieszkalny, zgodnie z
    art. 14 ust. 2c ww. ustawy nie będzie przychodem z działalności gospodarczej. Źródło
    przychodu należy w takiej sytuacji rozpoznać na podstawie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Natomiast jeśli najem był krótszy niż
    12 miesięcy nie nastąpi zmiana kwalifikacji towaru na środek trwały i przychód ze
    sprzedaży takich nieruchomości będzie przychodem z działalności gospodarczej, na
    podstawie art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy.
    Z powyższych uregulowań wynika więc, że przychód ze sprzedaży lokalu mieszkalnego
    stanowi zawsze przychód określony w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, niezależnie od tego czy nieruchomość taka stanowiła przedmiot
    najmu prywatnego, w ramach którego była wprowadzona do ewidencji środków trwałych,
    czy też była środkiem trwałym w prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej,
    ani czy była wykorzystywana w tej działalności, z wyjątkiem sytuacji gdy podatnik prowadzi
    działalność w zakresie obrotu nieruchomościami, a nieruchomość ta stanowi towar
    handlowy.
    Biorąc pod uwagę powyższe przyjąć należy, że w przypadku wynajmu towaru handlowego,
    jakim mogą być np. nieruchomości mieszkalne, nie tracą one swojego charakteru, bowiem
    nadal przeznaczone są do sprzedaży. Sytuacja taka jednak ulega zmianie, gdy lokale nie
    zostają sprzedane, a ich faktyczny najem trwa ponad rok. Własne nieruchomości,
    wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej dłużej niż rok stanowią bowiem
    środki trwałe.
    Z wniosku oraz jego uzupełnienia wynika, że w latach 2019-2023 nabyła Pani łącznie 7
    mieszkań. Wszystkie nieruchomości mieszkalne wykorzystywane są w Pani działalności
    gospodarczej dotyczącej wynajmu długoterminowego lokali mieszkalnych. Prowadzi Pani
    indywidualną działalność gospodarczą o przeważającym kodzie PKD 68.20.Z – Wynajem i
    zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi. Ponadto Pani działalność
    gospodarcza jest również klasyfikowana kodami PKD 2025: 55.90.Z – Pozostałe
    zakwaterowanie, 68.11.Z – Kupno oraz sprzedaż nieruchomości na własny rachunek,
    82.10.Z – Działalność związana z administracyjną obsługą biura, włączając działalność
    wspomagającą, 69.20.A – Działalność rachunkowo-księgowa.
    Sześć lokali mieszkalnych zostało ujęte w podatkowej księdze przychodów i rozchodów
    jako towary handlowe, pomimo że ich faktyczne przeznaczenie dotyczyło wynajmu w
    ramach działalności gospodarczej. W związku z tym, iż nieruchomości od dawna mają
    przeznaczenie na cele najmu długoterminowego zamierza Pani dokonać zmiany
    kwalifikacji nieruchomości mieszkalnych w KPiR z towarów handlowych na środki trwałe w
    ramach prowadzonej działalności gospodarczej – dostosowując kwalifikację do faktycznie
    istniejącej sytuacji. Jedno mieszkanie nabyte przez Panią w 2019 r., zostało ujęte w
    ewidencji środków trwałych Pani działalności gospodarczej. Z uzupełnienia wynika, że
    nieruchomości wynajmowane są przez okres dłuższy niż 12 miesięcy.

    Mając na uwadze opis zdarzenia przyszłego oraz obowiązujące przepisy prawa stwierdzić
    należy, że w sytuacji, gdy w pierwszej kolejności lokale mieszkalne zostały wynajęte w
    ramach Pani działalności gospodarczej, a dopiero później zostaną sprzedane, to skutki
    podatkowe tej sprzedaży należy ocenić – co do zasady – w kontekście przesłanek z art. 10
    ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Są to bowiem lokale
    mieszkalne wykorzystywane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, a sprzedaż
    takich lokali wykorzystywanych w działalności gospodarczej nie generuje przychodów z tej
    działalności na podstawie art. 14 ust. 2c ww. ustawy.
    Przy tym, po upływie 12 miesięcy od podjęcia decyzji o ich najmie, należy przedmiotowe
    lokale przekwalifikować na środki trwałe stosownie do treści art. 22e ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Sprzedaż takich nieruchomości – z uwagi na ich charakter mieszkalny – zgodnie z art. 14
    ust. 2c nie będzie przychodem z działalności gospodarczej. Źródło przychodu należy w
    takiej sytuacji rozpoznać na podstawie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem sprzedaż lokali mieszkalnych uprzednio wynajmowanych (dłużej niż rok)
    stanowiących odrębne nieruchomości, których jest Pani właścicielem, nie będzie podlegać
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, gdy ich odpłatne zbycie
    nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło
    ich nabycie.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie precyzuje pojęcia „nabycie”, nie
    wskazuje czy ma to być nabycie odpłatne, czy nieodpłatne. Nie określa również, na
    podstawie jakiej czynności prawnej może nastąpić nabycie nieruchomości, ich części oraz
    udziału w nieruchomości lub praw majątkowych. Zatem, pojęcie to należy rozumieć
    szeroko, co oznacza, że z nabyciem nieruchomości lub praw majątkowych wymienionych
    w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mamy do
    czynienia z chwilą uzyskania prawa własności do nieruchomości lub tych praw, bez
    względu na charakter czynności prawnej, na podstawie której doszło do przysporzenia
    majątkowego w postaci własności rzeczy lub praw.
    W myśl art. 155 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 1071):
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    W rezultacie, planowana sprzedaż (po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego,
    w którym nastąpiło nabycie) nieruchomości mieszkalnych wykorzystywanych w Pani
    działalności gospodarczej po zmianie ich kwalifikacji z towarów handlowych na środki
    trwałe nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych –
    stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    · Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
      który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    · Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
      rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
      będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Panią w złożonym wniosku. W
      związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
      przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją
      aktualność.

    · Przy wydawaniu niniejszej interpretacji tutejszy organ dokonał wyłącznie analizy
      okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania
      indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie,
      czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W
      ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego organ
      nie przeprowadza postępowania dowodowego, lecz opiera się jedynie na stanie
      faktycznym/zdarzeniu przyszłym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu
      rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na
      podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności
      faktycznych, z których wywodzi on dla siebie skutki prawne.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.