Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT3.4011.143.2025.2.AD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-28
Teza: Możliwość dokonywania amortyzacji nieruchomości
mieszkalnej oraz zaliczenia odpisów amortyzacyjnych do
kosztów uzyskania.
Słowa kluczowe: amortyzacja
budynek-budynek mieszkalny
działalność-działalność gospodarcza-pozarolnicza
działalność gospodarcza
koszt-koszty uzyskania przychodów
pokoje gościnne
usługi
wybudowanie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Zasady dokonywania
odpisów amortyzacyjnych.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22a-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22c-pkt 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 lutego 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej
    podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości dokonywania
    amortyzacji opisanego we wniosku budynku oraz zaliczenia odpisów amortyzacyjnych do
    kosztów uzyskania. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jako osoba fizyczna, na podstawie wpisu do Centralnej Ewidencji
    Działalności Gospodarczej od (...) 2007 r. prowadzi indywidualną działalność gospodarczą,
    w ramach której aktualnie osiągane dochody są opodatkowane stosownie do regulacji art.
    30c ustawy z o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. tzw. podatkiem liniowym.
    Wnioskodawca koncentruje się na świadczeniu usług w przedmiocie:
    · PKD 68.20.Z Wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi,
      także 55.10.Z Hotele i podobne obiekty zakwaterowania,
    · 55.20.Z Obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania.
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej w przedmiocie świadczenia usług
    noclegowych turystycznych miejsc krótkotrwałego zakwaterowania Podatnik wykorzystuje
    stanowiące jego własność lokale mieszkalne stanowiące odrębne nieruchomości lokalowe,
    na cele gospodarcze, z którego pozyskuje przychody.
    W związku z otrzymaną decyzją z 15 listopada 2023 r. Wnioskodawca otrzymał pozwolenie
    na budowę budynku A określonego jako budynek mieszkalny jednorodzinnego z pokojami
    gościnnymi wraz z infrastrukturą techniczną w miejscowości nadmorskiej.
    Od 2024 trwają prace związane z budową nowego obiektu.
    Budynek składa się z parteru i dwóch pięter. Na każdym poziomie będą pokoje gościnne
    wraz z łazienką. Dom zostanie w pełni wyposażony i przystosowany na potrzeby turystów.
    Teren zostanie ogrodzony oraz utwardzony.
    Wnioskodawca, chciałby oddać w IV kwartale 2025 r. do użytkowania obiekt.
    Przeznaczenie obiektu na wyjem wyłącznie krótkoterminowy – pokoje dla turystów.
    Wszystkie instalacje i przyłącza dotyczą całego budynku, będą wskazywały na brak
    możliwości wydzielenia lokali mieszkalnych.
    Dodatkowo w budynku będą spełnione warunki bezpieczeństwa pożarowego,
    powodziowego, higieniczno-sanitarne oraz ochrony środowiska. Lokal będzie spełniał
    wszystkie wymogi zawarte w ustawie „Rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z 19
    sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są
    świadczone usługi hotelarskie”. Do wglądu załącza Pan także rzuty z projektu wszystkich
    kondygnacji.
    Pytania
    1) Czy Wnioskodawca może dokonywać odpisów amortyzacyjnych od opisanego wyżej
      budynku z pozwoleniem, w którym jest wskazane, iż jest to budynek mieszkalny z
      pokojami gościnnymi, wraz z infrastrukturą techniczną? Prawdopodobnie zostanie
      oddany do użytkowania w IV kwartale 2025, przeznaczony wyłącznie na wynajem
      krótkoterminowy- (turystyka).

    2) Czy jest możliwość zaliczenia tych odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania
      przychodów uzyskiwanych w ramach działalności gospodarczej?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, Budynek A może podlegać amortyzacji, ponieważ Wnioskodawca
    zaznacza, iż obiekt zostaje w całości przeznaczony na wynajem krótkoterminowy, jako
    budynek turystyczny.
    Budynek będzie stanowił środek trwały wykorzystywany przez Podatnika do prowadzenia
    działalności gospodarczej. Będzie służył w całości do świadczenia usług noclegowych, nie
    zaś na potrzeby stałego zamieszkania.
    Sposób wykonania instalacji oraz przyłączy dotyczą całego budynku, nie ma także
    możliwości wydzielenia lokali mieszkalnych. Budynek składa się z parteru i dwóch pięter.
    Na każdym poziomie będą pokoje gościnne wraz z łazienką. Obiekt zostanie w pełni
    wyposażony i przystosowany na potrzeby turystów.
    Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych amortyzacji
    podlegają z zastrzeżeniem art. 22c, środki trwałe jeśli spełniają warunki:
    · stanowią własność lub współwłasność podatnika,
    · są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania,
    · przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok,
    · są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby prowadzonej działalności.
    Zgodnie z powyższym wyżej wymieniony budynek, może zostać uznany jako środek trwały.
    Odnosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy, podkreślenia wymaga fakt, iż zmiana
    wprowadzona omawianą wyżej ustawą Polski Ład nie objęła budynków i lokali
    niemieszkalnych, które nadal podlegają amortyzacji podatkowej i do których przytoczony
    wyżej art. 22c pkt ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie ma
    zastosowania.
    Zdaniem Wnioskodawcy, nie pozwolenie na budowę, a faktyczny sposób korzystania z
    obiektu determinuję prawidłową klasyfikacje danego obiektu - stanowisko takie zostało
    potwierdzone w interpretacji: IBPBI/1/415-325/12/ZK:
      (...) dla określenia stawki właściwej do amortyzacji wskazanego we wniosku lokalu
      mieszkalnego, stanowiącego środek trwały w prowadzonej przez Wnioskodawcę
      pozarolniczej działalności gospodarczej, decydujące znaczenie ma sposób faktycznego
      wykorzystania tego składnika majątku, a nie figurujące w dokumentach jego
      przeznaczenie. Zakwalifikowanie środka trwałego do odpowiedniego rodzaju
      Klasyfikacji Środków Trwałych nie może bowiem zależeć jedynie od faktu dochowania
      przez podatnika obowiązku, bądź nie dokonania zgłoszenia zmiany użytkowania lokalu
      mieszkalnego.
    Dodatkowo Wnioskodawca pragnie wskazać definicję oraz klasyfikacje obiektów
    budowlanych w tym budynków w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z
    30.12.1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB).
    Z jej przepisów wynika, że:
      (...)1.budynki mieszkalne są to obiekty budowlane, których co najmniej połowa
      całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych; w
      przypadkach, gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana
      jest na cele mieszkalne, budynek taki klasyfikowany jest jako niemieszkalny, zgodnie z
      jego przeznaczeniem, 2.budynki niemieszkalne są to obiekty budowlane
      wykorzystywane głównie dla potrzeb niemieszkalnych; w przypadku, gdy co najmniej
      połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest do celów mieszkalnych,
      budynek klasyfikowany jest jako budynek mieszkalny.

    W świetle powyższego budynki mogą być albo budynkami mieszkalnymi albo budynkami
    niemieszkalnymi. PKOB nie przewiduje kategorii budynków mieszkalno-usługowych.
    Dodatkowo wskazany powyżej przepis jasno określa, że aby budynek został określony,
    jako budynek mieszkalny/niemieszkalny to klasyfikacji należy dokonać o stan faktyczny
    przeznaczenia. Wnioskodawca zakwalifikuje budynek A do Klasyfikacji Środków Trwałych
    KŚT-109 - pozostałe budynki niemieszkalne.
    Klasyfikacja ta obejmuje m.in. - schroniska młodzieżowe, górskie, domki kempingowe,
    domy wypoczynkowe oraz pozostałe budynki zakwaterowania turystycznego.
    Według Wnioskodawcy, wybudowany budynek mieści się w powyższej definicji jako dom
    wypoczynkowy oraz pozostałe budynki zakwaterowania turystycznego.
    Podsumowując, budowany budynek A wypoczynkowy zakwalifikowany zostanie do KŚT
    109, jako budynek wypoczynkowy zgodnie z jego faktycznym przeznaczeniem, dodatkowo
    spełnia definicję środka trwałego zawartą w art. 23a pkt 1 i nie mieści się w zakresie
    wykluczeń zawartych w art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem podlega amortyzacji podatkowej wg stawki 2,5%. W związku z czym odpisy
    amortyzacyjne dokonywane od domu wypoczynkowego można zaliczyć do kosztów
    uzyskania przychodów.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zasady ustalania kosztów uzyskania przychodów
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów,
    o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami.
    Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione
    wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie,
    zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
    Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu,
    muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek:
    · został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    · jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    · pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    · poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    · został właściwie udokumentowany,
    – nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

    Kosztami uzyskania przychodów prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej
    są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z tą
    działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub
    zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów wskazanej ustawy nie
    podlegają wyłączeniu z tych kosztów.
    Przy czym związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodu,
    bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w
    stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony
    wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu bądź służyć
    zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.
    Zasady ustalania odpisów amortyzacyjnych
    Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
        1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
        2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
        3) inne przedmioty
    - przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika
      na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo
      oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w
      art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Z przytoczonych przepisów wynika, że środki trwałe podlegają amortyzacji, o ile spełniają
    następujące warunki:
    · stanowią własność lub współwłasność podatnika,
    · są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania,
    · przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok,
    · są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego
      działalnością gospodarczą.
    W myśl art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie
      zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23 (...).
    Stosownie do art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Amortyzacji nie podlegają budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich
      dźwigami, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze
      własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w
      spółdzielni mieszkaniowej, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub
      wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy.
    Z przepisów tych wynika wprost, że podatnicy nie mogą zaliczać do kosztów uzyskania
    przychodów odpisów amortyzacyjnych od nabytych lub wytworzonych budynków i lokali
    mieszkalnych.
    Zgodnie z art. 22d ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników
      wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania ich

      do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka
      trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4.
    W myśl art. 22h ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych
      lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od
      pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość
      wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem art. 22e, do końca tego
      miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich
      wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub
      stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy,
      których, zgodnie z art. 23 ust. 1, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Zgodnie z art. 22h ust. 2 wskazanej wyżej ustawy:
      Podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l i 22ł, dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji
      określonej w art. 22i-22k dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem
      ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego
      środka trwałego.
    Ustalenie kosztów uzyskania przychodów w sytuacji opisanej we wniosku
    Z opisu sprawy wynika, że prawdopodobnie w IV kwartale 2025 r. zamierza Pan oddać do
    użytkowania obiekt, który stanowił będzie budynek mieszkalny jednorodzinny z pokojami
    gościnnymi wraz z infrastrukturą techniczną w miejscowości nadmorskiej. Budynek składa
    się z parteru i dwóch pięter. Na każdym poziomie będą pokoje gościnne wraz z łazienką.
    Dom zostanie w pełni wyposażony i przystosowany na potrzeby turystów. Teren zostanie
    ogrodzony oraz utwardzony. Dodatkowo w budynku będą spełnione warunki
    bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, higieniczno-sanitarne oraz ochrony
    środowiska. Lokal będzie spełniał wszystkie wymogi zawarte w ustawie „Rozporządzenie
    Ministra Gospodarki i Pracy z 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych
    obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie”. Budynek przeznaczony będzie na
    wyjem wyłącznie krótkoterminowy – pokoje dla turystów.
    Wątpliwości Pana budzi kwestia, czy w sytuacji przedstawionej we wniosku będzie Pan
    mógł dokonywać odpisów amortyzacyjnych oraz zaliczyć je do kosztów uzyskania
    przychodów.
    Podsumowanie
    Mając zatem na względzie powołane przepisy podatkowe oraz kierując się treścią wniosku
    nie mogę uznać stanowiska Pana, w myśl którego Budynek A może podlegać amortyzacji,
    ponieważ obiekt zostaje w całości przeznaczony na wynajem krótkoterminowy, jako
    budynek turystyczny – za prawidłowe.
    Jak wynika z przytoczonych powyżej przepisów prawa podatkowego ustawa o podatku
    dochodowym od osób fizycznych nie podaje bowiem wprost definicji środka trwałego.
    Wskazuje w art. 22a tej ustawy składniki majątku, które przy spełnieniu określonych
    warunków można uznać za środki trwałe podlegające amortyzacji.
    Stosownie zaś do art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    amortyzacji podlegają m.in. budynki, które są kompletne i zdatne do użytku. Przy czym
    zgodnie z treścią art. 22c pkt 2 tej ustawy amortyzacji nie podlegają budynki mieszkalne.
    Zasady klasyfikacji danego środka trwałego zostały unormowane w rozporządzeniu Rady
    Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (Dz.
    U. z 2016 r., poz. 1864).
    Klasyfikacja ta jest usystematyzowanym zbiorem obiektów majątku trwałego służącym m.
    in. do celów ewidencyjnych, ustalania stawek odpisów amortyzacyjnych oraz badań
    statystycznych.

    O zaliczeniu budynku (lokalu) do właściwej podgrupy i rodzaju decyduje jego
    przeznaczenie oraz związana z tym konstrukcja i wyposażenie, a nie sposób użytkowania,
    który w praktyce bywa czasem niezgodny z przeznaczeniem.
    O zmianie pierwotnego przeznaczenia na stałe, decyduje każdorazowo wykonanie
    odpowiednich robót budowlano-adaptacyjnych.
    W przypadku budynków (lokali) o różnym przeznaczeniu o zaliczeniu obiektu do właściwej
    podgrupy i rodzaju decyduje główne jego przeznaczenie (uwagi szczegółowe do Grupy I w
    KŚT).
    Organem uprawnionym do orzekania w zakresie Klasyfikacji Środków Trwałych jest Urząd
    Statystyczny.
    Tym samym o możliwości dokonywania odpisów amortyzacyjnych i zaliczania ich do
    kosztów uzyskania nie decyduje przeznaczenie budynku na wynajem, ale czy będzie on
    spełniał warunki określone w art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych oraz czy będzie mieścił się w dyspozycji art. 22c pkt 2 tej ustawy.
    W opisie sprawy wprost wskazał Pan, że decyzją z 15 listopada 2023 r. otrzymał Pan
    pozwolenie na budowę budynku A określonego jako budynek mieszkalny
    jednorodzinnego z pokojami gościnnymi wraz z infrastrukturą techniczną. Budynek składa
    się z parteru i dwóch pięter. Na każdym poziomie będą pokoje gościnne wraz z łazienką.
    Skoro zatem wskazany we wniosku budynek będzie budynkiem mieszkalnym, to tym
    samym nie będzie Pan mógł dokonywać od niego odpisów amortyzacyjnych.
    W konsekwencji, nie będzie Pan miał również możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania
    przychodów odpisów amortyzacyjnych.
    W świetle powyższego stanowisko Pana przedstawione we wniosku jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu złożenia wniosku.
    Odnosząc się do stanowiskowa Pana zastrzegam, że przy wydawaniu interpretacji
    dokonałem wyłącznie oceny prawnej stanowiska Pana w zakresie objętym zadanymi
    pytaniami, bez oceny tej części stanowiska, która wykracza poza zakres sformułowanych
    pytań, tj. bez oceny czy w sytuacji przedstawionej we wniosku znajdzie zastosowanie
    wskazana przez Pana stawka amortyzacji 2,5%.
    Dokonałem również wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Nie prowadzę
    postępowania podatkowego i dowodowego.
    Tym samym nie jestem uprawniony do analizowania i oceny załączonych przez Pana do
    wniosku o interpretację zrzutów z projektu wszystkich kondygnacji.
    Zaznaczam, że w ramach instytucji interpretacji indywidualnej nie mogę prowadzić
    postępowania ani podejmować rozstrzygnięć zastrzeżonych dla innego trybu orzekania.
    Okoliczność, że przepis prawa interpretowany jest na potrzeby przedstawionego we
    wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) zasady powyższej nie zmienia.
    Potwierdzenie dokonania prawidłowej klasyfikacji środka trwałego – choć niewątpliwie
    może stanowić element postępowań podatkowych lub kontrolnych – nie może jednak
    zostać dokonane w ramach kompetencji przysługujących organowi upoważnionemu w
    ramach postępowania w sprawie wydawania pisemnej interpretacji przepisów prawa
    podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego.
    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002
    r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935
    ze zm.; dalej jako „PPSA”.
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA) albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie
      ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).