Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.504.2025.2.JO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-07
Teza: Wystawienie faktury bez podatku VAT dla usług organizacji
szkolenia oraz prawa do odliczenia podatku naliczonego z
tytułu nabycia usług hotelowych oraz gastronomicznych.
Słowa kluczowe: faktura-wystawienie faktury
konferencje naukowe
obciążenia-odwrotne obciążenie
odliczenia-odliczenie podatku od towarów i usług
usługi-usługi gastronomiczne
usługi-usługi noclegowe
Zagadnienia: Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Wyłączenie stosowania
obniżenia podatku - brak prawa do odliczenia
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz
podatnika
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Określenie
przypadków, w których faktury mogą zawierać zakres
danych węższy niż określony w art. 106e
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 88-ust. 1-pkt 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106e-ust. 5-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106e-ust. 5-pkt 2
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy wystawienia faktury bez podatku VAT dla usług organizacji szkolenia oraz prawa
    do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia usług hotelowych oraz
    gastronomicznych. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 18
    września 2025 r. (wpływ 18 września 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca (dalej jako „Kancelaria”) jest spółką komandytową z siedzibą w Polsce.
    Kancelaria prowadzi działalność gospodarczą wyłącznie w zakresie świadczenia usług
    prawnych (kod PKD 69.10.Z). Przedmiotem działalności Kancelarii jest wykonywanie
    działalności prawniczej. Kancelaria jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT, a
    usługi prawne świadczone przez Kancelarię są opodatkowane podstawową stawką 23%
    VAT albo nie podlegają polskiemu VAT z uwagi na zastosowanie mechanizmu odwrotnego
    obciążenia lub z uwagi na eksport tych usług poza terytorium UE.
    Kancelaria należy do międzynarodowej, globalnej sieci kancelarii prawniczych A. (dalej
    jako „A”) stworzonej przez kancelarię prawniczą B. z siedzibą w USA, prowadzących
    działalność prawnicza poza USA, między innymi w krajach Unii Europejskiej (Polska,
    Niemcy, Włochy, Holandia), w Wielkiej Brytanii i w Izraelu.

    W swojej działalności Kancelaria współpracuje z kancelariami z sieci A., pozyskując dzięki
    temu część swoich klientów albo świadcząc usługi na rzecz tych kancelarii.
    W 2026 r. sieć A. planuje zorganizować w Polsce konferencję dla pracowników
    zatrudnionych lub współpracujących z Kancelarią oraz z innymi kancelariami z sieci A. z
    Niemiec, Włoch, Holandii, Wielkiej Brytanii i Izraela. W konferencji będą również
    uczestniczyć osoby współpracujące z amerykańską kancelarią B. z siedzibą w USA, które
    będą współorganizować konferencję.
    Celem konferencji jest budowanie i pogłębianie relacji biznesowych pomiędzy prawnikami
    z kancelarii wchodzących w skład międzynarodowej sieci A., w tym wymiana wiedzy,
    doświadczeń oraz dobrych praktyk związanych ze świadczeniem usług prawnych w
    różnych jurysdykcjach. Konferencja stanowi element wewnętrznej współpracy w ramach
    sieci, której istotą jest wzajemne rekomendowanie klientów, współprowadzenie spraw
    transgranicznych oraz wspólne opracowywanie standardów obsługi. Uczestnictwo
    Kancelarii w organizacji wydarzenia służy prowadzonej przez nią działalności
    gospodarczej, opodatkowanej VAT, polegającej na świadczeniu usług prawnych -
    konferencja sprzyja pozyskiwaniu nowych zleceń, wzmacnia relacje z partnerami
    zagranicznymi oraz zwiększa rozpoznawalność Kancelarii w ramach sieci, co w efekcie
    przyczynia się do wzrostu przychodów z działalności opodatkowanej.
    W związku z organizacją konferencji Kancelaria poniesie wydatki na zakup następujących
    usług świadczonych na terytorium Polski:
    1) organizacja konferencji (wynajem sal i sprzętu, obsługa techniczna),
    2) usługi hotelowe związane z zakwaterowaniem uczestników konferencji,
    3) catering w czasie spotkań i zajęć,
    4) gastronomiczne (wyżywienie w ramach uroczystego obiadu i kolacji, w tym alkohol),
    5) lokalny transport w Polsce,
    zwane dalej łącznie „Wydatkami poniesionymi na organizację Konferencji”.
    Kancelaria zamierza refakturować te wydatki na inne kancelarie z sieci A. z Niemiec,
    Włoch, Holandii, Wielkiej Brytanii, Izraela oraz USA (w części przypadającej na te
    kancelarie).
    Refakturowanie wydatków nastąpi bez doliczania przez Kancelarię jakiejkolwiek marży -
    koszty poniesione na rzecz usługodawców zostaną przeniesione na zagraniczne kancelarie
    (w części przypadającej na te kancelarie) w wysokości odpowiadającej wartości tych
    kosztów, zgodnie z zasadą „jeden do jednego”.
    Kancelarie z Niemiec, Holandii i Włoch są zarejestrowanymi czynnymi podatnikami VAT w
    ramach zharmonizowanego unijnego systemu podatku od towarów i usług. Kancelarie z
    Wielkiej Brytanii i Izraela są zarejestrowanymi podatnikami lokalnego VAT w kraju swojej
    siedziby. Kancelaria z USA nie jest zarejestrowanym podatnikiem VAT, ale jest
    przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą w USA.
    Żadna z zagranicznych kancelarii nie jest zarejestrowanym podatnikiem VAT w Polsce.
    W tej sytuacji Kancelaria powzięła następujące wątpliwości:
      1) czy refakturując Wydatki poniesione na organizację Konferencji Kancelaria powinna
        naliczyć od nich polski VAT według stawki 23%,
      2) czy w związku z refakturowaniem Wydatków poniesionych na organizację
        Konferencji Kancelaria będzie mogła odliczyć VAT naliczony przy zakupie usług
        hotelowych i gastronomicznych w części przypadającej na refakturowane wydatki.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego.

    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że usługi związane z organizacją konferencji stanowią
    jedno świadczenie kompleksowe. Wynika to z analizy celu, charakteru oraz funkcjonalnych
    powiązań poszczególnych świadczeń. O kompleksowym charakterze usługi decydują
    następujące przesłanki, warunki i współzależności:
        Po pierwsze, celem organizacji konferencji jest zapewnienie i zorganizowanie
        uczestnictwa w wydarzeniu o charakterze biznesowym, szkoleniowym i
        integracyjnym, którego organizatorem i koordynatorem ma być Wnioskodawca.
        Nabywcy - kancelarie z sieci A. - oczekują od Wnioskodawcy zapewnienia
        kompleksowego zorganizowania udziału ich przedstawicieli w tym wydarzeniu, a
        nie odrębnych usług, w tym hotelowych, gastronomicznych czy transportowych.
        Po drugie, poszczególne świadczenia (w tym noclegi, catering, transport, wynajem
        sali i obsługa techniczna) są ze sobą funkcjonalnie i gospodarczo powiązane. Służą
        one wyłącznie realizacji celu głównego, tj. zorganizowania i przeprowadzenia
        konferencji. Samodzielne wykorzystanie tych elementów przez nabywców nie
        realizowałoby tego celu - chodzi bowiem o zorganizowanie konferencji w jednolity
        sposób dla wszystkich uczestników w ramach sieci A., a nie o zaoferowanie
        wszystkich usług w oderwaniu od siebie.
        Po trzecie, wszystkie wymienione usługi mają charakter pomocniczy wobec usługi
        głównej, jaką jest organizacja konferencji. Usługi hotelowe, gastronomiczne,
        cateringowe, transportowe, czy techniczne (np. wynajem sprzętu audio video) nie
        stanowią dla nabywców celu samego w sobie, lecz są jedynie środkiem służącym do
        pełnego i sprawnego korzystania z usługi głównej.
        Po czwarte, z perspektywy nabywców świadczenie odbierane jest jako jednolita,
        kompleksowa usługa organizacji konferencji. Efektem, którego oczekują
        zagraniczne kancelarie z sieci A., jest zapewnienie ich prawnikom udziału w
        wydarzeniu obejmującym wszystkie elementy organizacyjne, a nie nabycie szeregu
        odrębnych usług cząstkowych.
    Wnioskodawca ponadto wyjaśnia, że wszystkie czynności takie jak zapewnienie
    zakwaterowania, wyżywienia, wynajęcie sal, obsługa techniczna czy organizacja transportu
    mają znaczenie gospodarcze i funkcjonalne tylko o tyle, o ile umożliwiają realizację
    głównego celu usługi - udziału w konferencji. Świadczenia te są ze sobą nierozerwalnie
    powiązane i nie można ich sensownie oderwać o siebie. Kancelarie z sieci A. nie byłyby
    zainteresowane nabyciem noclegów czy posiłków w Polsce w celach turystycznych lub
    rekreacyjnych, lecz wyłącznie dlatego, że ich przedstawiciele (prawnicy) mają uczestniczyć
    w konferencji. Podobnie usługi transportowe nie mają samodzielnego znaczenia, lecz są
    niezbędne do sprawnego przemieszczania się uczestników w związku z wydarzeniem.
    Takie powiazanie sprawia, że z perspektywy ekonomicznej i funkcjonalnej wszystkie
    elementy tworzą jedną usługę kompleksową, której przedmiotem jest organizacja
    konferencji.
    Poszczególne elementy wchodzące w skład świadczenia organizacji konferencji pozostają
    ze sobą w ścisłym i nierozerwalnym związku funkcjonalnym. Ich istotą nie jest bowiem
    samodzielne świadczenie usług noclegowych, gastronomicznych, transportowych czy
    technicznych, lecz stworzenie całościowego wydarzenia (konferencji), w ramach którego
    uczestnicy - prawnicy z zagranicznych kancelarii - mogą wziąć udział w spotkaniach o
    charakterze biznesowo-szkoleniowym i integracyjnym.

    Zależność ta polega na tym, że każda z czynności ma sens wyłącznie jako element większej
    całości i nie może być traktowana jako świadczenie samoistne z punktu widzenia
    uczestników. Noclegi zapewnianie są tylko dlatego, że uczestnicy przyjeżdżają do Polski w
    związku z konferencją i muszą mieć zapewnione miejsce zakwaterowania w jej trakcie.
    Catering i posiłki są organizowane po to, aby umożliwić udział w sesjach konferencyjnych
    bez konieczności ich chaotycznego przerywania, a także aby stworzyć przestrzeń
    networkingową, co jest nieodłącznym elementem wydarzeń tego typu.
    Transport lokalny jest niezbędny, aby uczestnicy mogli przemieszczać się pomiędzy
    miejscem zakwaterowania a miejscem odbywania się sesji i spotkań.
    Wynajem sal konferencyjnych i sprzętu wraz z obsługą techniczną stanowi podstawowy
    warunek przeprowadzenia spotkań, prezentacji, paneli i warsztatów.
    Każdy z tych elementów traci swoje uzasadnienie, jeśli zostałby potraktowany jako
    świadczenie odrębne. Nabywcy - zagraniczne kancelarie - nie są zainteresowani samym
    wynajmem sal, samym cateringiem czy samym noclegiem w Polsce. Nie zgłaszaliby
    zapotrzebowania na takie usługi, gdyby nie były one konieczne dla przeprowadzenia
    konferencji. Z ich perspektywy nabycie pojedynczych usług nie realizowałoby celu
    gospodarczego, jakim jest uczestnictwo ich prawników w kompleksowo zorganizowanym
    wydarzeniu.
    Oznacza to, że czynności te są ze sobą nierozerwalnie związane: wynajem sal i obsługa
    techniczna tworzą przestrzeń do merytorycznych obrad, zakwaterowanie i transport
    zapewniają uczestnikom możliwość fizycznego udziału w wydarzeniu, a usługi
    gastronomiczne i cateringowe zapewniają warunki do zorganizowanego uczestnictwa w
    spotkaniach oraz sprzyjają nawiązywaniu i pogłębianiu relacji biznesowych. Dopiero
    łączne wykonanie wszystkich tych czynności pozwala zrealizować usługę główną, jak jest
    organizacja konferencji.
    W konsekwencji, należy stwierdzić, że poszczególne czynności nie mogą być wykonywane
    odrębnie, ponieważ nie stanowią dla nabywcy celu samego w sobie, lecz jedynie element
    składowy większej całości. To ich ścisłe wzajemne powiązanie funkcjonalne i gospodarcze
    przesądza o tym, że w przedstawionym stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) mamy do
    czynienia z jednym świadczeniem kompleksowym.
    Oczekiwaniem nabywców jest skorzystanie z usługi organizacji konferencji, która pozwoli
    osiągnąć określony rezultat gospodarczy: udział prawników w wydarzeniu służącym
    budowaniu i pogłębianiu relacji biznesowych, wymianie doświadczeń, wspólnemu
    opracowywaniu standardów obsługi oraz wzmacnianiu współpracy transgranicznej w
    ramach sieci A. Ma to doprowadzić do wzrostu sprzedaży usług prawniczych przez te
    kancelarie.
    Dlatego z perspektywy nabywców nie ma znaczenia, jakie dokładnie elementy logistyczne
    czy organizacyjne są potrzebne do realizacji tego celu - istotne jest to, że Wnioskodawca
    podejmuje się pełnej koordynacji i zapewnienia wszystkich niezbędnych składników, tak
    aby udział ich przedstawicieli w konferencji przebiegał w sposób sprawny i
    bezproblemowy.
    Intencją nabywców - tj. kancelarii z sieci A. - jest zapewnienie swoim prawnikom udziału w
    wydarzeniu, które ma charakter biznesowy, integracyjny i szkoleniowy. Nabywcy nie są
    zainteresowani uzyskaniem od Wnioskodawcy pojedynczych usług noclegowych,
    gastronomicznych, transportowych czy technicznych, lecz oczekują kompleksowego
    świadczenia, którego efektem będzie możliwość uczestnictwa ich przedstawicieli w
    profesjonalnie zorganizowanej konferencji.
    Z punktu widzenia nabywców, tj. kancelarii z sieci A., przedmiotem świadczenia nie jest
    zbiór kilku odrębnych czynności, lecz jedno kompleksowe świadczenie, którego efektem
    jest udział ich prawników w zorganizowanej konferencji. Nabywcy nie zamawiają od
    Wnioskodawcy poszczególnych usług - takich jak noclegi, catering czy transport - w sposób

    samodzielny i niezależny, lecz oczekują, że wszystkie te elementy zostaną zorganizowane i
    skoordynowane przez Wnioskodawcę jako niezbędne składniki jednego wydarzenia.
    Oznacza to, że z perspektywy nabywców świadczenie odbierane jest jako jednolita usługa
    organizacji konferencji. Nabywcy są zainteresowani osiągnięciem określonego rezultatu
    gospodarczego, tj. udziału ich przedstawicieli w wydarzeniu, a nie samodzielnym
    korzystaniem z usług cząstkowych. Dlatego to właśnie organizacja konferencji jako całość,
    a nie pojedyncze elementy, stanowi świadczenie oczekiwane przez nabywców.
    Usługi hotelowe, cateringowe, gastronomiczne oraz lokalny transport w Polsce stanowią
    niezbędne elementy realizacji usługi organizacji konferencji, ponieważ bez ich
    zapewnienia nie byłoby możliwe skuteczne przeprowadzenie wydarzenia w takiej formie,
    w jakiej zostało zaplanowane.
    Konferencja ma charakter międzynarodowy - uczestniczą w niej pracownicy z kancelarii
    zagranicznych, którzy przyjeżdżają do Polski specjalnie w tym celu. Aby ich udział w
    wydarzeniu był realny i praktycznie możliwy, konieczne jest zapewnienie im
    zakwaterowania na czas pobytu. Bez zapewnienia im noclegów uczestnicy nie mogliby w
    sposób komfortowy wziąć udziału w kilkudniowych spotkaniach.
    Podobnie usługi gastronomiczne i cateringowe mają istotne znaczenie organizacyjne.
    Zapewnienie posiłków i przerw kawowych podczas wielogodzinnych sesji konferencyjnych
    umożliwia ciągłość obrad, integrację uczestników oraz tworzy przestrzeń do wymiany
    doświadczeń i nawiązywania relacji biznesowych, co stanowi jeden z głównych celów
    konferencji. Bez zorganizowanego wyżywienia konieczne byłoby każdorazowe,
    niezorganizowane opuszczanie miejsca konferencji przez uczestników, co zakłócałoby
    przebieg wydarzenia i ograniczało jego efekty.
    Lokalny transport z kolei jest niezbędny, aby umożliwić uczestnikom sprawne
    przemieszczanie się pomiędzy miejscem zakwaterowania a miejscem spotkań i wydarzeń
    towarzyszących. Zapewnienie transportu w ramach organizacji konferencji gwarantuje
    spójność logistyczną i bezpieczeństwo uczestników.
    Każdy z tych elementów ma więc charakter funkcjonalnie i gospodarczo powiązany z
    usługą główną. Nie stanowią one celu samego w sobie, lecz są koniecznym środkiem do
    tego, aby uczestnicy mogli faktycznie wziąć udział w konferencji w pełni korzystać z jej
    programu.
    W konsekwencji, należy uznać, że usługi hotelowe, gastronomiczne, cateringowe oraz
    transportowe są niezbędnym i integralnym elementem świadczeni głównego - organizacji
    konferencji.
    Wnioskodawca zamierza opisać usługę na fakturach dla zagranicznych kancelarii z sieci A.
    jako „Kompleksowa usługa organizacji i koordynacji udziału w konferencji prawników z
    kancelarii sieci A. w Polsce - (...)”.
    Gdy Wnioskodawca podejmie się organizacji konferencji w sposób przedstawiony w opisie
    zdarzenia przyszłego i będzie nabywać w tym celu usługi, o których mowa we wniosku, to
    takie faktury będą wystawione na Wnioskodawcę i będą zawierać kwotę podatku VAT.
    Wnioskodawca będzie nabywać poszczególne świadczenia składające się na organizację
    konferencji od różnych usługodawców/dostawców, przy czym usługi hotelowe, część
    wyżywienia, wynajem sal i wynajem całego albo części sprzętu będzie nabywany od
    jednego podmiotu. Usługi transportowe, część usług gastronomicznych i ewentualnie
    wynajem dodatkowego sprzętu będzie od innych podmiotów.
    Zorganizowanie konferencji przyczyni się do wzrostu konkurencyjności Wnioskodawcy
    oraz do pozyskania przez Wnioskodawcę nowych klientów, będzie przekładać się na
    wzrost obrotów i sprzedaży opodatkowanej VAT Wnioskodawcy.
    Przede wszystkim należy wskazać, że członkostwo Wnioskodawcy jako polskiej kancelarii
    w międzynarodowej sieci ma bezpośredni wpływ na pozyskiwanie nowych klientów i

    zleceń. Wynika to z mechanizmu wzajemnych rekomendacji - kancelarie z sieci A.
    działające w poszczególnych jurysdykcjach powierzają sprawy prawne swoim partnerom z
    sieci w innych krajach. Dzięki temu Wnioskodawca otrzymuje zlecenia od klientów
    zagranicznych, którzy samodzielnie nie trafiliby na rynek polski lub poszukiwali usług w
    Polsce wyłącznie poprzez rekomendacje sprawdzonego partnera. Dodatkowo, udział w
    sieci A. zwiększa wiarygodność i rozpoznawalność kancelarii na rynku międzynarodowym -
    pozwala uczestniczyć w obsłudze transakcji i sporów wielojurysdykcyjnych, które
    wymagają współpracy kilku kancelarii równocześnie. Efektem jest nie tylko pozyskanie
    nowych klientów, ale również znaczące poszerzenie zakresu usług świadczonych na rzecz
    klientów już obsługiwanych przez inne kancelarie z sieci A.
    W tych okolicznościach zorganizowanie konferencji prawników z sieci A. przyczyni się do
    wzrostu konkurencyjności Wnioskodawcy oraz pośrednio do wzrostu obrotów związanych
    z działalnością opodatkowaną VAT. Związek przyczynowo-skutkowy wydatków na
    organizację konferencji z działalnością Wnioskodawcy generującą przychody z usług
    prawniczych ma charakter pośredni. Poniżej Wnioskodawca wyjaśnia, jak ten związek
    będzie działać w praktyce.
    Po pierwsze, konferencja jest zaplanowana jako wydarzenie stricte biznesowe w ramach
    sieci A., której jednym z filarów funkcjonowania są rekomendacje klientów i
    współprowadzenie spraw transgranicznych. Udział w konferencji ma między innymi
    bezpośredni cel sprzedażowy, podczas sesji merytorycznych i spotkań roboczych
    identyfikowane są obszary międzynarodowej współpracy, potrzeby klientów
    obsługiwanych przez poszczególne kancelarie w sieci. Tego rodzaju identyfikacja
    kompetencji synergii w ramach sieci oraz nowych klientów powinna przekładać się na
    nowe zlecenia dla Wnioskodawcy - wprost po wydarzeniu lub w horyzoncie kilu miesięcy.
    Efekt ten dotyczy zarówno zleceń od klientów dotychczas nieobsługiwanych przez
    Wnioskodawcę, jak i poszerzenia zakresu zleceń w relacjach już istniejących.
    Po drugie, konferencja podnosi konkurencyjność Wnioskodawcy poprzez standaryzację i
    ujednolicenie sposobu pracy w sieci A. (wspólne standardy obsługi). Tego typu
    standaryzacja skutkuje wyższą efektywnością (wyższa jakość usług, mniejsze koszty
    koordynacji, lepsze wykorzystanie specjalizacji), co wprost powinno przekładać się na
    większą liczbę zleceń albo na wzrost wartości pojedynczych zleceń - zarówno na rynku
    krajowym (usługi opodatkowane stawką 23% VAT), jak i w relacjach transgranicznych
    (świadczenie na rzecz podatników UE i państw trzecich).
    Po trzecie, konferencja pełni funkcję marketingowo-relacyjną w zamkniętym gronie
    profesjonalistów świadczących usługi prawne. Nie jest to wydarzenie o charakterze
    reprezentacyjnym, lecz inwestycja we współpracę w ramach sieci A. Prezentacje
    kompetencji zespołów, case studies, panele tematyczne i warsztaty powinny pomagać w
    przyszłości w tworzeniu multi-jurysdykcyjnych zespołów projektowych i pozyskiwania
    transgranicznych zleceń przez Wnioskodawcę.
    Kancelarie z sieci A., które będą uczestnikami konferencji, nie posiadają stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, które uczestniczyłoby w
    nabywaniu od świadczeń, o których mowa we wniosku
    Pytania
    1) Czy w przypadku refakturowania przez Kancelarię kosztów usług poniesionych na
      organizację konferencji - obejmujących usługi hotelowe, gastronomiczne, wynajem sal
      konferencyjnych i sprzętu, catering oraz transport lokalny - na rzecz zagranicznych
      kancelarii z sieci A., mających siedziby i status podatników w Niemczech, Włoszech,
      Holandii, Wielkiej Brytanii, Izraelu oraz USA, Kancelaria nie będzie zobowiązana do
      naliczenia polskiego podatku VAT, z uwagi na to, że miejscem świadczenia
      refakturowanych usług jest kraj siedziby usługobiorcy (art. 28b ust. 1 ustawy o VAT)?
    2) Czy w przypadku refakturowania przez Kancelarię kosztów usług hotelowych i
      gastronomicznych, poniesionych w związku z organizacją konferencji na rzecz

      zagranicznych kancelarii z sieci A., Kancelaria będzie uprawniona do odliczenia
      podatku VAT naliczonego przy nabyciu tych usług, w zakresie, w jakim podlegają one
      dalszemu refakturowaniu?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym):
    1) Refakturowanie przez Kancelarię kosztów usług poniesionych w związku z organizacją
      Konferencji na rzecz zagranicznych kancelarii z sieci A., będących podatnikami VAT w
      swoich krajach siedziby nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i
      usług (VAT) w Polsce. Kancelaria nie będzie zobowiązana do naliczenia polskiego VAT
      od refakturowanych kosztów, ponieważ miejscem świadczenia tych usług - zgodnie z
      art. 28b ust. 1 ustawy o VAT - będzie kraj siedziby usługobiorcy.
    2) W przypadku refakturowania usług hotelowych na rzecz zagranicznych kancelarii z
      sieci A., Kancelaria będzie miała prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego przy ich
      nabyciu tych usług, w tej części, w jakiej usługi te są odsprzedawane (refakturowane).
    Wynika to z poniżej argumentacji
    Ad 1
    Refakturowane usługi, choć nabywane od polskich dostawców i świadczone fizycznie na
    terytorium Polski, nie stanowią świadczeń związanych z nieruchomościami (art. 28e
    ustawy o VAT) ani z wstępem na imprezy (art. 28g ust. 1 ustawy o VAT), lecz stanowią
    element kosztowy kompleksowej usługi organizacyjno-szkoleniowej o charakterze
    niematerialnym, świadczonej przez Kancelarię na rzecz innych kancelarii z sieci A. Tym
    samym zastosowanie znajduje art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, zgodnie z którym miejscem
    świadczenia usługi na rzecz podatników jest miejsce, w którym usługobiorca posiada
    siedzibę działalności gospodarczej. Ponieważ kontrahenci mają siedziby w Niemczech,
    Włoszech, Holandii, Wielkiej Brytanii, Izraelu i USA, usługi te nie podlegają opodatkowaniu
    VAT w Polsce, a Kancelaria wystawi faktury bez naliczonego polskiego VAT, z adnotacją
    „odwrotne obciążenie” (faktury dla kancelarii w Niemczech, Włoszech i Holandii) albo
    wykaże eksport usług (fakturę dla kancelarii w Wielkiej Brytanii, w Izraelu i USA).
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    podlega m.in. odpłatne świadczenie usług na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.
    Z kolei zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, w przypadku świadczenia usług na rzecz
    podatnika (w rozumieniu art. 28a ustawy), miejscem świadczenia usług - a zatem
    miejscem ich opodatkowania - jest kraj, w którym ten usługobiorca posiada siedzibę
    działalności gospodarczej.
    W analizowanym stanie faktycznym, Kancelaria jako podatnik VAT będzie refakturować
    koszty usług poniesionych na organizację Konferencję na rzecz innych kancelarii
    prawniczych z sieci A. z Niemczech, Włoszech, Holandii, Wielkiej Brytanii, Izraelu i USA.
    Kancelarie te są zarejestrowanymi podatnikami VAT w swoich krajach siedziby i działają
    jako podatnicy w rozumieniu art. 28a ustawy o VAT.
    W ocenie Wnioskodawcy, w przypadku refakturowania kosztów, Kancelaria nie świadczy
    usług tożsamych z usługami pierwotnie nabywanymi (takimi jak hotelowe, gastronomiczne
    czy transportowe), lecz wykonuje kompleksowe świadczenie na rzecz innych kancelarii w
    postaci koordynacji i organizacji udziału przedstawicieli w wydarzeniu o charakterze
    szkoleniowym, integracyjnym i wizerunkowym, z elementami logistycznymi. Ostatecznym
    celem tych działań jest ułatwienie współpracy i integracji w ramach globalnej sieci
    kancelarii A.
    Zgodnie z ugruntowaną praktyką interpretacyjną i orzeczniczą, jeżeli usługa składa się z
    wielu elementów, które są ze sobą ściśle powiązane funkcjonalnie i ekonomicznie i z

    punktu widzenia nabywcy stanowią jednolitą całość, należy traktować ją jako jedną usługę
    złożoną (kompleksową) (por. np. wyrok TSUE z 2 grudnia 2010 r., C-276/09, Everything
    Everywhere Ltd).
    W ocenie Wnioskodawcy, refakturowane usługi należy potraktować jako usługę
    kompleksową o charakterze organizacyjnym, której dominującym składnikiem jest
    koordynacja udziału danego podmiotu (kancelaria) w wydarzeniu. Usługi hotelowe,
    gastronomiczne, wynajem sal i transport są w tym przypadku jedynie środkami służącymi
    realizacji celu głównego, jakim jest udział w konferencji. Jeżeli świadczeniem
    Wnioskodawcy jest usługa organizacyjno-szkoleniowa świadczona na rzecz podatników
    (zagranicznych kancelarii), to należy przyjąć, że:
        usługa ma charakter niematerialny, i
        miejsce jej świadczenia należy ustalić zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o VAT - tj.
        według siedziby usługobiorcy.
    Ponieważ usługobiorcy (kancelarie z Niemiec, Włoch, Holandii, Wielkiej Brytanii, Izraelu i
    USA) mają siedziby działalności gospodarczej poza terytorium Polski, miejscem
    świadczenia tych usług nie jest Polska. W konsekwencji, refundowanie przez Kancelarię
    wydatków związanych z organizacją konferencji nie będzie podlegało opodatkowaniu VAT
    w Polsce, a Kancelaria nie będzie zobowiązana do naliczenia podatku VAT na fakturach
    wystawianych z tego tytułu.
    Reasumując, stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym w przedstawionym zdarzeniu
    przyszłym refakturowane świadczenia stanowią jednolitą usługę organizacyjno-
    szkoleniową o charakterze niematerialnym, dla której - zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o
    VAT - miejscem świadczenia jest kraj siedziby usługobiorcy, a nie Polska.
    Ad 2
    W przedstawionej sytuacji, Kancelaria nie „konsumuje” usług hotelowych i
    gastronomicznych (w części, którą obciąża inne kancelarie) we własnym zakresie, lecz
    nabywa je w celu ich dalszego odpłatnego świadczenia na rzecz innych podatników. Tym
    samym, nie znajduje zastosowania ograniczenie wynikające z art. 88 ust. 1 pkt 4 ustawy
    VAT. Usługi te stanowią element kosztowy świadczenia odpłatnego, wykonywanego przez
    Kancelarię w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, co uprawnia do ich
    odliczenia, proporcjonalnie do zakresu fakturowania.
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi VAT
    przysługuje prawo do odliczenia kwoty podatku naliczonego od podatku należnego.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT, obniżenia kwoty lub zwrotu
    różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabycia usług noclegowych i
    gastronomicznych”. Wyjątek w tym zakresie stanowi art. 88 ust. 1 pkt 4 lit. c, który mówi o
    możliwości odliczenia VAT w przypadku „usług noclegowych nabywanych w celu ich
    odsprzedaży, opodatkowanych z tego podatnika na podstawie art. 8 ust. 2a.
    W przedstawionym opisie zdarzenia przyszłego Kancelaria nabywa usługi hotelowe i
    gastronomiczne nie dla własnych potrzeb konsumpcyjnych, lecz w celu ich dalszego
    świadczenia (refakturowania) na rzecz innych podatników VAT - kancelarii z sieci A. z
    Niemiec, Włoch, Holandii, Wielkiej Brytanii, Izraelu i USA.
    W sytuacji, gdy usługi te są dalej odsprzedawane na rzecz innych podmiotów (tj. są
    elementem odpłatnego świadczenia), Kancelaria nie jest ich końcowym konsumentem,
    lecz pośrednikiem, który nabywa usługi we własnym imieniu, a następnie świadczy je
    dalej. Oznacza to, że prawo do odliczenia VAT nie jest wyłączone.

    Wnioskodawca wskazuje, że w analizowanej sytuacji usługi hotelowe i gastronomiczne są
    nabywane wyłącznie w związku z uczestnictwem przedstawicieli zagranicznych kancelarii
    w organizowanej przez Kancelarię konferencji i następnie refakturowane na te kancelarie.
    Wydatki te stanowią dla Wnioskodawcy koszt działalności gospodarczej, ponieważ
    refakturowanie odbywa się odpłatanie i ma bezpośredni związek z jego działalnością
    opodatkowaną.
    W konsekwencji, Wnioskodawca powinien mieć prawo do odliczenia VAT naliczonego przy
    nabyciu usług hotelowych i gastronomicznych, w proporcji, w jakiej będą one
    refakturowane na zagraniczne kancelarie.
    Stanowisko to znajduje potwierdzenie w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z dnia
    14 czerwca 2024 r., sygn. 0111-KDIB3-1.4012.360.2024.2.IK, w której organ podatkowy
    potwierdził, że podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia VAT od usług noclegowych i
    gastronomicznych, jeżeli są one przedmiotem dalszej odprzedaży.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 755 ze zm.) zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1, 4 i 5 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o:
      1) terytorium kraju - rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
        zastrzeżeniem art. 2a;
      4) terytorium państwa członkowskiego - rozumie się przez to terytorium państwa
        wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a;
      5) terytorium państwa trzeciego - rozumie się przez to terytorium państwa
        niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1
        i 3.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:

      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres. Przez świadczenie należy rozumieć
    każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie
    czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie, powstrzymanie się od działania
    (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy
    mieć na względzie, że ustawa o podatku od towarów i usług zalicza do grona usług każde
    świadczenie, które nie jest dostawą w myśl art. 7 tej ustawy. Należy jednak zaznaczyć, że
    usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni
    konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.
    Stosownie do zapisu art. 8 ust. 2a ustawy:
      W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby
      trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam
      otrzymał i wyświadczył te usługi.
    Przepis ten reguluje zatem takie sytuacje, kiedy podatnik, działając we własnym imieniu,
    zawiera umowę, na podstawie której zobowiązuje się do zrealizowania pewnego
    świadczenia, jednak faktycznie świadczenie to realizowane jest przez podmiot trzeci. W
    takim przypadku, gdy podmiot nabywa usługę, a następnie odsprzedaje ją kontrahentowi
    w tzw. „stanie nieprzetworzonym”, uznawany jest za podatnika, który usługę taką świadczy.
    Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w
    rozdziale 3 działu V ustawy.
    I tak, stosownie do art. 28a ustawy:
      Na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:
      1. ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
      a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
        art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
        od wartości dodanej;
      2. podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub
        świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu
        do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
    Wskazany art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta
    ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem
    według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą.
    Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w
    art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące
    działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw
    trzecich.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności

      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Jak stanowi ust. 2 art. 28b ustawy:
    brzmienia - stanowi wyjątek od zasady ogólnej, przyjmując jako kryterium odniesienie się
    nie do podmiotu, lecz do przedmiotu, którym jest nieruchomość, a usługi, które jej wprost
    dotyczą, mają być opodatkowane według miejsca jej położenia. Jednocześnie usługi te
    mogą mieć charakter nieograniczony, na co wskazuje ich otwarty katalog, zamieszczony w
    tym przepisie. Do zakresu tych usług ustawodawca zaliczył bowiem nie tylko usługi stricte
    dotyczące prac wykonywanych w nieruchomościach i obrotu nieruchomościami, ale także
    usługi, których wykonanie oparte jest na wykorzystaniu, używaniu i użytkowaniu
    nieruchomości.
    Należy zauważyć, że reguła dotycząca ustalenia miejsca świadczenia na podstawie art. 28g
    ust. 1 ustawy odnosi się do usług świadczonych na rzecz podatników i dotyczy po
    pierwsze, usług wstępu na imprezy kulturalne, artystyczne, sportowe, naukowe,
    edukacyjne, rozrywkowe lub podobne, takie jak targi i wystawy, a po drugie, usług
    pomocniczych do usług, o których mowa wyżej. Usługa wstępu to usługa, na mocy której
    nabywcy przyznane zostaje prawo do uczestniczenia w danej imprezie, znajdowania się w
    miejscu, w którym ta impreza się odbywa.
    Natomiast art. 28i oraz art. 28f określa szczególne miejsce świadczenia usług
    restauracyjnych oraz usług transportu osób, wiążąc je z miejscem ich faktycznego
    wykonania.
    Kwestie dokumentowania transakcji gospodarczych regulują przepisy rozdziału „Faktury”
    Działu XI.
    Zgodnie z art. 106a pkt 2 ustawy:
      Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do dostawy towarów i świadczenia usług
      dokonywanych przez podatnika posiadającego na terytorium kraju siedzibę
      działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z
      którego dokonywane są te czynności, a w przypadku braku na terytorium kraju
      siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej - posiadającego na terytorium kraju stałe miejsce zamieszkania albo
      zwykłe miejsce pobytu, z którego dokonywane są te czynności, w przypadku gdy
      miejscem świadczenia jest terytorium:
      a) państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, a osobą zobowiązaną do
        zapłaty podatku od wartości dodanej jest nabywca towaru lub usługobiorca i
        faktura dokumentująca te czynności nie jest wystawiana przez tego nabywcę lub
        usługobiorcę w imieniu i na rzecz podatnik;
      b) państwa trzeciego.
    Na podstawie art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także
      dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2,
      dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości
      dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem.
    W myśl art. 106e ust. 1 pkt 12-14 i 18 ustawy:
      Faktura powinna zawierać:
      12) stawkę podatku;
      13) sumę wartości sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi
        stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku;
      14) kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty
        dotyczące poszczególnych stawek podatku;

      18) w przypadku dostawy towarów lub wykonania usługi, dla których obowiązanym
        do rozliczenia podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym
        charakterze jest nabywca towaru lub usługi - wyrazy „odwrotne obciążenie”.
    Natomiast z art. 106e ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy wynika, że:
      Faktura może nie zawierać:
      1) w przypadku, o którym mowa w art. 106a pkt 2 lit. a - danych określonych w ust. 1
        pkt 10 i 12-14;
      2) w przypadku, o którym mowa w art. 106a pkt 2 lit. b - danych określonych w ust. 1
        pkt 5 i 12-14.
    Z powołanych przepisów wynika, że podatnik dokonujący sprzedaży zobowiązany jest do
    udokumentowania tej czynności poprzez wystawienie faktury. Faktura jest dokumentem
    (dowodem) potwierdzającym zaistnienie zdarzenia gospodarczego dokonanego przez
    podatnika VAT.
    Z opisu sprawy wynika, że Kancelaria jest spółką komandytową z siedzibą w Polsce,
    zarejestrowanym podatnikiem VAT i prowadzi działalność gospodarczą w zakresie usług
    prawnych. Kancelaria należy międzynarodowej, globalnej sieci kancelarii prawniczych A.
    („A”) stworzonej przez kancelarię prawniczą B. z siedzibą w USA, prowadzących działalność
    prawniczą poza USA, między innymi w krajach Unii Europejskiej (Polska, Niemcy, Włochy,
    Holandia), w Wielkiej Brytanii i w Izraelu. W swojej działalności Kancelaria współpracuje z
    kancelariami z sieci A, pozyskując dzięki temu część swoich klientów albo świadcząc usługi
    na rzecz tych kancelarii.
    W 2026 r. sieć A. planuje zorganizować w Polsce konferencję dla pracowników
    zatrudnionych lub współpracujących z Kancelarią oraz z innymi kancelariami z sieci A. z
    Niemiec, Włoch, Holandii, Wielkiej Brytanii i Izraela. W konferencji będą również
    uczestniczyć osoby współpracujące z amerykańską kancelarią B. z siedzibą w USA, które
    będą współorganizować konferencję.
    Celem konferencji jest budowanie i pogłębianie relacji biznesowych pomiędzy prawnikami
    z kancelarii wchodzących w skład międzynarodowej sieci A., w tym wymiana wiedzy,
    doświadczeń oraz dobrych praktyk związanych ze świadczeniem usług prawnych w
    różnych jurysdykcjach. Konferencja stanowi element wewnętrznej współpracy w ramach
    sieci, której istotą jest wzajemne rekomendowanie klientów, współprowadzenie spraw
    transgranicznych oraz wspólne opracowywanie standardów obsługi. Uczestnictwo
    Kancelarii w organizacji wydarzenia służy prowadzonej przez nią działalności
    gospodarczej, opodatkowanej VAT, polegającej na świadczeniu usług prawnych -
    konferencja sprzyja pozyskiwaniu nowych zleceń, wzmacnia relacje z partnerami
    zagranicznymi oraz zwiększa rozpoznawalność Kancelarii w ramach sieci, co w efekcie
    przyczynia się do wzrostu przychodów z działalności opodatkowanej.
    W związku z organizacją konferencji Kancelaria poniesie wydatki na zakup następujących
    usług świadczonych na terytorium Polski:
    1) organizacja konferencji (wynajem sal i sprzętu, obsługa techniczna),
    2) usługi hotelowe związane z zakwaterowaniem uczestników konferencji,
    3) catering w czasie spotkań i zajęć,
    4) gastronomiczne (wyżywienie w ramach uroczystego obiadu i kolacji, w tym alkohol),
    5) lokalny transport w Polsce.
    Kancelaria zamierza refakturować te wydatki na inne kancelarie z sieci A. z Niemiec,
    Włoch, Holandii, Wielkiej Brytanii, Izraela oraz USA (w części przypadającej na te
    kancelarie).

    Refakturowanie wydatków nastąpi bez doliczania przez Kancelarię jakiejkolwiek marży -
    koszty poniesione na rzecz usługodawców zostaną przeniesione na zagraniczne kancelarie
    (w części przypadającej na te kancelarie) w wysokości odpowiadającej wartości tych
    kosztów, zgodnie z zasadą „jeden do jednego”.
    Państwa wątpliwości sprecyzowane w pytaniu nr 1 dotyczą ustalenia miejsca świadczenia i
    opodatkowania usług poniesionych na organizację konferencji - obejmujących usługi
    hotelowe, gastronomiczne, wynajem sal konferencyjnych i sprzętu, catering oraz
    transport lokalny - na rzecz zagranicznych kancelarii z sieci A, mających siedziby i status
    podatników w Niemczech, Włoszech, Holandii, Wielkiej Brytanii, Izraelu oraz USA.
    Odnośnie Państwa wątpliwości należy zauważyć, że w celu prawidłowego opodatkowania
    świadczonych przez Spółkę usług należy ustalić miejsce ich świadczenia, jednakże żeby
    tego dokonać konieczne jest w pierwszej kolejności zidentyfikowanie z jaką usługą
    świadczoną przez Spółkę mamy czynienia. Zatem w okolicznościach przedmiotowej
    sprawy należy rozważyć kwestię tzw. świadczeń złożonych.
    Co do zasady każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedna usługa
    obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka świadczeń, usługa ta nie powinna być
    sztucznie dzielona dla celów podatkowych. Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza
    wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas
    gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te
    same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej.
    Wskazać również należy, że ani Dyrektywa 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L Nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwana dalej „Dyrektywą”, ani też przepisy krajowe nie
    zawierają definicji świadczenia złożonego. Brak również szczególnych uregulowań
    dotyczących przesłanek uznawania danego świadczenia za świadczenie złożone. Ocena, w
    jakich okolicznościach świadczenia powiązane należy traktować jako świadczenia
    jednolite, kształtowana jest na bazie orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej.
    W wyroku TSUE z 6 lipca 2006 r. w sprawie C-251/05 Talacre Beach Caravan Sales Ltd,
    Trybunał stwierdził, że należy dać prymat ochronie zasady nierozszerzania zwolnienia
    podatkowego nad traktowaniem kilku dostaw jako świadczenia złożonego,
    opodatkowanego wedle zasad dotyczących świadczenia głównego. Każde odstępstwo od
    zasadniczej stawki podatku od towarów i usług powinno być zatem interpretowane ściśle i
    ta ogólna zasada musi być brana bezwzględnie pod uwagę przy ocenie okoliczności
    konkretnej sprawy.
    W pewnych jednak okolicznościach formalnie odrębne świadczenia, które mogą być
    wykonywane oddzielnie, a zatem, odpowiednio, prowadzić do opodatkowania lub
    zwolnienia, należy uważać za jednolitą czynność, gdy nie są one niezależne (np. wyrok
    TSUE z 2 grudnia 2010 r. w sprawie C-276/09 Everything Everywhere Ltd - pkt 23).
    Orzecznictwo TSUE zawiera wskazówki dotyczące warunków jakie muszą być spełnione
    żeby uznać określony zespół świadczeń za świadczenie złożone.
    Jedna transakcja występuje zatem wtedy, gdy dwa lub więcej elementów albo dwie lub
    więcej czynności, dokonane przez podatnika, są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą
    obiektywnie tylko jedno niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie
    miałoby charakter sztuczny. Ponadto, jeżeli jedno świadczenie stanowi świadczenie
    główne, natomiast pozostałe świadczenia stanowią świadczenia dodatkowe/pomocnicze,
    to traktowane są one z punktu widzenia podatkowego tak jak świadczenie główne tj.
    dzielące los prawny świadczenia głównego. W szczególności świadczenie należy uznać za
    dodatkowe/pomocnicze w stosunku do świadczenia głównego, jeżeli nie stanowi ono dla
    klienta celu samo w sobie, lecz służy skorzystaniu w jak najlepszy sposób ze świadczenia

    głównego tj. stanowi środek do korzystania na jak najlepszych warunkach z tego
    świadczenia (np. wyrok TSUE z 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96 Card Protection Plan
    Ltd - pkt 29, wyrok z 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11 - pkt 16; wyrok z 17 stycznia
    2013 r., w sprawie C-224/11 - pkt 30; lub też wyrok TSUE z 27 czerwca 2013 r. w sprawie C-
    155/12 RR Donnelley Global Tumkey Solutions Poland sp. z o.o. - pkt 21).
    Poza tym w wyroku z 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 Part Service Srl Trybunał
    wskazał, że aby stwierdzić, czy mamy do czynienia z tzw. usługą kompleksową, należy w
    pierwszej kolejności poszukiwać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej
    czynności celem określenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi kilka odrębnych
    świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie. W orzeczeniu tym Trybunał wskazał na
    konieczność dokonania analizy charakteru transakcji także z punktu widzenia nabywcy, z
    uwagi na fakt, że to właśnie perspektywa nabywcy powinna być podstawą do ustalenia,
    jaki był rzeczywisty charakter świadczenia. Tak również TSUE orzekł w wyroku z 10 marca
    2011 r. w sprawach połączonych C-497/09, C-499/09, C-501/09 i C-502/09 Bog i inni gdzie
    wskazał, że: „W szczególności świadczenie należy uznać za dodatkowe w stosunku do
    świadczenia głównego, jeżeli nie stanowi ono dla klienta celu samo w sobie, lecz służy
    skorzystaniu w jak najlepszy sposób ze świadczenia głównego”.
    Natomiast w wyroku z 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV,
    OV Bank NV, Trybunał wskazał, że art. 2 (1) VI Dyrektywy „należy interpretować w ten
    sposób, że jeżeli dwa lub więcej niż dwa świadczenia (lub czynności) dokonane przez
    podatnika na rzecz konsumenta, rozumianego jako konsumenta przeciętnego, są tak
    ściśle związane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie gospodarczym jedną całość, której
    rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia lub czynności
    stanowią jednolite świadczenie do celów stosowania podatku od wartości dodanej”.
    Powyższe oznacza, że dla oceny, czy w danej sytuacji są spełnione przesłanki dla uznania
    danego zespołu świadczeń za jedno świadczenie kompleksowe jest ocena, czy w
    przypadku wydzielenia poszczególnych świadczeń, dla nabywcy będą one miały istotną
    wartość. Ważne jest, czy świadczenia są ze sobą ściśle powiązane w taki sposób, że
    samodzielnie nie przynoszą wymaganej, praktycznej korzyści z punktu widzenia
    przeciętnego konsumenta. Nie ma znaczenia subiektywny punkt widzenia dostawcy lub
    odbiorcy świadczenia. Istnienie jednego świadczenia złożonego nie wyklucza zastosowanie
    do poszczególnych jego elementów odrębnych cen.
    Jeżeli jednak w skład świadczonej usługi wchodzić będą czynności, które nie służą
    wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter
    samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu czynności
    kompleksowej.
    W opisanym we wniosku zdarzeniu przyszłym należy uznać, że w odniesieniu do usług
    zapewnienia możliwości udziału w zorganizowanym wydarzeniu o charakterze
    biznesowym, integracyjnym oraz szkoleniowym, z punktu widzenia nabywcy usługi
    (zagranicznych kancelarii z sieci A), będziecie Państwo realizować jedno świadczenie w
    zakresie kompleksowej organizacji konferencji, wymagające podjęcia przez Państwa
    szeregu czynności. Świadczenie przez Państwa tych usług będzie miało charakter
    kompleksowy tzn. będzie składało się z kilku świadczeń dotyczących organizacji
    konferencji, tj. wynajem sal i sprzęty, obsługę techniczną, usługi hotelowe związane z
    zakwaterowaniem uczestników konferencji, catering w czasie spotkań i zajęć, usługi
    gastronomiczne, lokalny transport w Polsce. Poszczególne świadczenia są ze sobą
    funkcjonalnie i gospodarczo powiązane i służą wyłącznie realizacji celu głównego, tj.
    zorganizowania i przeprowadzenia konferencji. Ww. usługi mają charakter pomocniczy
    wobec usługi głównej, jaką jest organizacja konferencji. Należy zatem zauważyć, że ww.
    usługi towarzyszące wchodzące w skład usług związanych z organizacją konferencji nie
    będą stanowić dla nabywcy, celu samego w sobie lecz są środkami służącymi możliwości
    udziału prawników kancelarii z sieci A. w konferencji. Z ww. opisu sprawy wynika, że
    intencją nabywców jest umożliwienie zapewnienie swoim prawnikom udziału w

    wydarzeniu, które ma charakter biznesowy, szkoleniowy i integracyjny. Nabywcy nie są
    zainteresowani uzyskaniem od Spółki pojedynczych, odrębnych usług noclegowych,
    gastronomicznych, transportowych czy technicznych, lecz oczekują kompleksowego
    świadczenia, którego efektem jest zorganizowanie konferencji w ramach której będzie
    możliwość uczestnictwa ich przedstawicieli. Wymienione świadczenia są ze sobą ściśle
    powiązane i w aspekcie gospodarczym tworzą jedną całość, której rozdzielenie miałoby
    sztuczny charakter.
    Świadczenia te tworzą jedną kompleksową usługę i są niezbędne w celu realizacji
    oferowanej przez Państwa usługi w zakresie organizacji konferencji w Polsce.
    Odnośnie Państwa wątpliwości dotyczących ustalenia miejsca opodatkowania i
    prawidłowego dokumentowania świadczonych usług wskazać należy, że podatek od
    towarów i usług jest podatkiem o charakterze terytorialnym, co oznacza, że
    opodatkowaniu w danym państwie podlegają tylko te czynności, które zostaną uznane za
    wykonane w tym państwie, a ściślej te czynności, które zostaną uznane za wykonane w
    danym miejscu.
    Przechodząc do kwestii miejsca świadczenia usług należy stwierdzić, że zgodnie z ogólną
    zasadą powołanego wcześniej art. 28b ust. 1 i 2 ustawy, usługa świadczona na rzecz
    podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a,
    art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu w
    miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia
    tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa
    jest świadczona.
    W opisie sprawy wskazali Państwo, że Spółka planuje zorganizować w 2026 r. konferencję
    dla pracowników zatrudnionych lub współpracujących z innymi kancelariami w z sieci A. z
    Niemiec, Włoch, Holandii, Wielkiej Brytanii, Izraela oraz USA. Zagraniczne kancelarie z sieci
    A. są podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą spełniającymi definicję
    podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy o VAT, którzy posiadają siedzibę działalności
    gospodarczej poza Polską oraz nie posiadają stałego miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce. Jednocześnie wskazać należy, że do świadczonej przez Państwa
    kompleksowej usługi nie znajdą zastosowania szczególne zasady ustalania miejsca
    świadczenia usług na podstawie art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j
    ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy.
    Zatem, w analizowanej sprawie miejsce opodatkowania ww. usługi świadczonej przez
    Państwa na rzecz zagranicznych kancelarii z sieci A. należy ustalić zgodnie z art. 28b ust. 1
    ustawy, tj. miejscem świadczenia jest miejsce, w którym usługobiorcy (zagraniczne
    kancelarie z sieci A) posiadają siedzibę działalności gospodarczej.
    Skoro zagraniczne kancelarie z sieci A. na rzecz których świadczą Państwo kompleksową
    usługę organizacji konferencji są podmiotami gospodarczymi, które mają siedzibę
    działalności gospodarczej na terytorium Niemiec, Włoch, Holandii, Wielkiej Brytanii, Izraela
    oraz USA i nie posiadają stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce
    to miejscem opodatkowania świadczonych usług nie będzie Polska.
    Wobec tego faktury dokumentujące świadczenie usług na rzecz zagranicznych kancelarii z
    sieci A. nie powinny zawierać m.in. stawki i kwoty podatku (art. 106e ust. 5 pkt 1 i 2
    ustawy), powinny jednak zawierać adnotację „odwrotne obciążenie”. W tym przypadku to
    zagraniczne kancelarie z sieci A. jako usługobiorcy są zobowiązani do rozliczenia podatku,
    podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze w swoim kraju z
    tytułu nabycia tych usług.
    W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.

    Natomiast kwestię prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabytych przez
    Spółkę usług hotelowych oraz gastronomicznych reguluje w art. 86 ust. 1 ustawy, zgodnie
    z którym:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do treści art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
      usługi.
    Z powołanych przepisów art. 86 ustawy wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione
    łącznie określone warunki:
        odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług;
        towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
        wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
        określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego);
        faktura dokumentuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług na
        terytorium Polski, czyli została na niej wskazana kwota podatku.
    Przedstawiona zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    W świetle art. 88 ust. 1 pkt 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do
      nabywanych przez podatnika usług noclegowych i gastronomicznych, z wyjątkiem:
      a) (uchylona),
      b) nabycia gotowych posiłków przeznaczonych dla pasażerów przez podatników
        świadczących usługi przewozu osób,
      c) usług noclegowych nabywanych w celu ich odprzedaży, opodatkowanych u tego
        podatnika na podstawie art. 8 ust. 2a.
    Zatem, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do
    nabywanych przez podatnika usług noclegowych i gastronomicznych. Wyjątek dotyczy
    jedynie podatników świadczących usługi przewozu osób, kupujących gotowe posiłki dla
    pasażerów oraz usług noclegowych nabytych przez podatników wyłącznie w celu ich
    odprzedaży, tj. po nabyciu usługi w celu przeniesienia jej na kolejnego nabywcę (tj. w
    związku z tzw. refakturą usługi).
    Ponadto, w oparciu o art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:

      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Natomiast stosownie do art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    W tym miejscu należy wskazać, że zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    wyznacza czynnik przedmiotowy - opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów lub
    odpłatne świadczenie usług oraz czynnik podmiotowy - czynności muszą być wykonywane
    przez podatnika działającego w takim charakterze w odniesieniu do tych czynności.
    Według art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na mocy art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W zakresie nabywanych przez Państwa usług hotelowych zastosowanie znajdzie art. 28e
    ustawy i będą opodatkowane na terytorium Polski, czyli w miejscu położenia
    nieruchomości (hotelu). Również usługi gastronomiczne będą opodatkowane na
    terytorium Polski, tj. w miejscu gdzie się faktycznie odbywają zgodnie z art. 28i ustawy.
    Odnośnie Państwa wątpliwości w kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego w
    sytuacji refakturowania usług hotelowych należy wskazać, że ustawodawca wprowadzając
    od 1 stycznia 2021 r., do ustawy art. 88 ust. 1 pkt 4 lit. c, umożliwił podatnikom odliczanie
    podatku VAT naliczonego od usług noclegowych nabytych przez podatników wyłącznie w
    celu ich odprzedaży na zasadach określonych w art. 8 ust. 2a ustawy.
    Wskazać należy, że art. 8 ust. 2a ustawy, jest źródłem praw i obowiązków podatników w
    odniesieniu do świadczeń określanych mianem „odsprzedaży” lub „refakturowania” usług.
    W związku z tym należy stwierdzić, że nabycie usług oraz ich późniejsza odsprzedaż (z
    marżą czy bez) powinny być zawsze traktowane jako dwie odrębne transakcje usługowe.
    Powyższy przepis jest odpowiednikiem art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz.
    UE. L 347, z 11 grudnia 2006 r., s. 1 z późn. zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE
    Rady”, który stanowi, że:
      W przypadku, kiedy podatnik działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby
      trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że podatnik ten nabył i
      wyświadczył te usługi.
    Oznacza to, że podmiot świadczący (sprzedający) daną usługę nabytą we własnym
    imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej traktowany jest najpierw jako usługobiorca, a
    następnie jako usługodawca tej samej usługi. Przeniesienie ciężaru kosztów na inną
    osobę, nie może być zatem w żaden inny sposób potraktowane niż jako świadczenie
    usługi w tym samym zakresie.

    Odnosząc się zatem do treści art. 8 ust. 2a ustawy, który wprowadza zasadę, że w
    przypadku, gdy podmiot „pośredniczy”, pomiędzy podmiotem faktycznie świadczącym
    usługę, a jej odbiorcą, przyjmuje się, że podmiot ten działa tak jakby sam wcześniej nabył
    taką usługę, a następnie ją wyświadczył, co sprawia, że opodatkowaniu podlegają
    wszystkie etapy w świadczeniu usług, łącznie z tym, w którym nie wykonuje się czynności
    faktycznych. Wspomniana „fikcja prawna”, wynikająca z art. 8 ust. 2a ustawy, znajduje
    zastosowanie w sytuacji, gdy dany podmiot pośredniczący w rzeczywistości nie jest
    konsumentem ostatecznym usługi, a jedynie przyjmuje się wtedy założenie, że taką usługę
    nabył od podmiotu świadczącego, a następnie sam ją wyświadczył na rzecz osoby trzeciej.
    Przepis ten reguluje zatem takie sytuacje, kiedy podatnik, działając we własnym imieniu,
    zawiera umowę, na podstawie której zobowiązuje się do zrealizowania pewnego
    świadczenia, jednak faktycznie świadczenie to realizowane jest przez podmiot trzeci. W
    takim przypadku, gdy podmiot nabywa usługę, a następnie odsprzedaje ją kontrahentowi
    w tzw. „stanie nieprzetworzonym”, uznawany jest za podatnika, który usługę taką świadczy.
    Jak wynika z opisu sprawy, usługa, polegająca na organizacji konferencji, którą wykonują
    Państwo na rzecz zagranicznych kancelarii z sieci A. - jak ustaliłem - ma charakter
    kompleksowy, gdyż wydzielenie poszczególnych czynności jako odrębnych świadczeń
    miałoby charakter sztuczny i nie odpowiadałoby oczekiwaniom nabywców.
    Najistotniejszym elementem (świadczeniem głównym) usługi świadczonej przez Spółkę
    jest zapewnienie i zorganizowanie wydarzenia o charakterze biznesowym, integracyjnym
    oraz szkoleniowym, zaś takie elementy jak usługi hotelowe, gastronomiczne i cateringowe
    nie stanowią dla nabywców celu samego w sobie, lecz są jedynie środkiem służącym do
    pełnego i sprawnego skorzystania ze świadczenia głównego.
    Zatem, nabywane usługi hotelowe nie są odsprzedawane w niezmienionej formie. Są
    składową wykonanej usługi kompleksowej polegającej na organizacji konferencji.
    W związku z powyższym Spółka nie dokonuje odprzedaży usług hotelowych rozumianych
    jako odrębne, niezależne świadczenia w opisanym zdarzeniu przyszłym.
    Wskazać należy, że istotą refaktury usług wynikającej z art. 8 ust. 2a ustawy jest odprzedaż
    usług w stanie nieprzetworzonym na kolejnego nabywcę. Skoro w rozpatrywanej sprawie
    Spółka nabywa usługi hotelowe w celu sprzedaży i realizacji innego świadczenia, jakim jest
    usługa kompleksowa w postaci organizacji konferencji, to nie można tu mówić o
    odprzedaży usługi hotelowej opodatkowanej na podstawie art. 8 ust. 2a ustawy.
    Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że nabywając usługi hotelowe w celu
    sprzedaży świadczenia kompleksowego w postaci organizacji konferencji, nie mają
    Państwo prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego z tytułu nabycia usług hotelowych,
    ponieważ nie dokonują Państwo odprzedaży usług noclegowych na zasadach w art. 8 ust.
    2a ustawy.
    Zatem w opisanej sprawie odnośnie usług hotelowych nie zostanie spełniony warunek
    określony w art. 88 ust. 1 pkt 4 lit. c ustawy. W konsekwencji, nie przysługuje Państwu
    prawo do obniżenia kwoty podatku VAT należnego o kwotę podatku VAT naliczonego
    wynikającego z faktur dokumentujących nabycie usług hotelowych.
    Odnośnie zaś usług gastronomicznych, w kwestii prawa do odliczenia wskazać należy, że z
    art. 88 ust. 1 pkt 4 ustawy wprost wynika, że obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku
    należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika usług gastronomicznych.
    Ustawodawca nie rozróżnił sytuacji, w których nabywane usługi gastronomiczne
    wykorzystywane są do odsprzedaży lub są wykorzystywane w prowadzonej działalności.
    Wyjątek dotyczy jedynie podatników świadczących usługi przewozu osób, kupujących
    gotowe posiłki dla pasażerów, który nie ma miejsca w analizowanej sprawie.
    Ponieważ nabyte przez Państwa usługi hotelowe oraz gastronomiczne mieszczą się w
    zakresie usług wskazanych w art. 88 ust. 1 pkt 4 ustawy, do których nie stosuje się
    obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku, to nie przysługuje Państwu prawo do

    odliczenia podatku od towarów i usług naliczonego z tytułu nabycia usług noclegowych,
    pomimo faktu, że usługi te związane są z wykonywanymi przez Państwa czynnościami
    opodatkowanymi.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 uznaję za nieprawidłowe.
    Odnośnie powołanej przez Państwa interpretacji indywidualnej z 14 czerwca 2024 r. znak:
    0111-KDIB3-1.4012.360.2024.IK wskazuję, że w ramach „postępowania interpretacyjnego”
    Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej „orzeka” w oparciu o stan faktyczny/zdarzenie
    przyszłe mając na względzie pytanie Wnioskodawcy oraz ocenę jego stanowiska. Zatem
    odnosząc się do Państwa argumentu, że prezentowane przez niego stanowisko znajduje
    poparcie w powołanej interpretacji indywidualnej, zauważam, że każda sprawa będąca
    przedmiotem rozpatrywania pod kątem skutków prawnopodatkowych w VAT jest
    rozpatrywana indywidualnie, z uwzględnieniem wszystkich okoliczności mogących mieć
    wpływ na tę ocenę. Wstępna analiza stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w
    interpretacji indywidualnej mogła prowadzić do wniosku o jej tożsamości, jednakże
    wnikliwa i dogłębna analiza poszczególnych elementów stanu faktycznych/zdarzenia
    przyszłego - sam sposób jego przedstawienia - może prowadzić do zgoła odmiennej oceny
    co ostatecznie wpływa na przyjęte przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej
    rozstrzygnięcia. Przy czym należy zauważyć, że w interpretacji, na którą powołują się
    Państwo w swoim uzasadnieniu wskazano, że nie przysługuje prawo do odliczenia
    podatku z faktur dokumentujących nabycie usług gastronomicznych i noclegowych. Jest to
    więc stanowisko zbieżne ze stanowiskiem przyjętym w rozstrzygnięciu Państwa sprawy.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu
    prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383
        ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.