Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.519.2021.11.JG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-26
Teza: W zakresie podwyższenia i obniżenia stawek amortyzacyjnych
Słowa kluczowe: amortyzacja
koszt-koszty uzyskania przychodów
metoda-metoda liniowa
obniżka (obniżenie)
podwyższenie
stawka-stawka amortyzacyjna
środek-środek trwały
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Metody amortyzacji środków trwałych-Stawki
amortyzacyjne ustalane indywidualnie
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16i

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 października 2021 r. (za pośrednictwem systemu e-puap) wpłynął Państwa wniosek z
    tego samego dnia, uzupełniony w ten sam sposób również w tym samym dniu, o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy ustalenia, czy:
    - Wnioskodawca będzie uprawniony do zastosowania w odniesieniu do poprzednich lat
      podatkowych (w odniesieniu do których nie upłynie okres przedawnienia
      zobowiązania podatkowego CIT) stawki amortyzacji podatkowej obniżonej do
      dowolnej wysokości (nawet bliskiej zeru) dla wybranych Środków Trwałych (tzn. takich,
      które podlegają lub podlegały amortyzacji podatkowej), dla których przyjęto metodę
      amortyzacji liniowej, zgodnie z zasadami określonymi w art. 16i ust. 1 ustawy o CIT;
    - Wnioskodawca będzie uprawniony do zastosowania stawki amortyzacji podatkowej
      obniżonej do dowolnej wysokości (nawet bliskiej zeru) dla wybranych Środków
      Trwałych (tzn. takich, które podlegają lub podlegały amortyzacji podatkowej), dla
      których przyjęto metodę amortyzacji liniowej, zgodnie z zasadami określonymi w art.
      16i ust. 1 ustawy o CIT - w roku podatkowym, w którym podejmie decyzję o obniżeniu
      tej stawki amortyzacji;
    - Wnioskodawca, po dokonaniu obniżenia stawek amortyzacyjnych (dla wybranych
      Środków Trwałych) ujętych w Wykazie stawek wg zasad przedstawionych w opisie
      zdarzenia przyszłego, będzie uprawniony do podwyższenia tych stawek do poziomu
      nie wyższego niż wynikający z Wykazu stawek, ze skutkiem od początku roku
      podatkowego, w odniesieniu do którego pierwotnie obniżył stawki amortyzacyjne (i w
      odniesieniu do którego nie upłynie okres przedawnienia zobowiązania podatkowego
      CIT).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca należy do X (dalej: „PGK”), która na gruncie ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych jest odrębnym podatnikiem, o którym mowa w art. 1a
    ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2021
    r. poz. 1800 ze zm.; dalej: „Ustawa o CIT”). Zainteresowanym w rozumieniu przepisu art.
    14b § 1 Ordynacji podatkowej jest podmiot, którego indywidualnej sprawy dotyczą
    przepisy prawa podatkowego, podlegające interpretacji.
    Podstawowym elementem niezbędnym dla wykazania statusu podmiotu
    „zainteresowanego” jest więc obowiązek stosowania określonych przepisów prawa
    podatkowego. Zatem każdy podmiot, który ma taki obowiązek w celu zastosowania tych
    przepisów musi dokonać ich interpretacji. Prawidłowość tej interpretacji może natomiast
    stanowić przedmiot wniosku o wydanie indywidulanej interpretacji podatkowej i ochrony
    z niej wynikającej. Zgodnie z art. 7a ust. 1 Ustawy o CIT, w podatkowych grupach
    kapitałowych dochodem ze źródła przychodów jest nadwyżka sumy dochodów wszystkich
    spółek tworzących grupę uzyskanych z danego źródła przychodów nad sumą ich strat
    poniesionych z tego źródła przychodów. Jeżeli za rok podatkowy suma strat poniesionych
    z danego źródła przychodów przez spółki wchodzące w skład podatkowej grupy
    kapitałowej przekracza sumę dochodów uzyskanych z tego źródła, różnica stanowi stratę
    podatkową grupy kapitałowej poniesioną ze źródła przychodów. Dochody i straty spółek
    oblicza się zgodnie z art. 7 ust. 2 i 3. Powyższe oznacza, że wszystkie spółki wchodzące w
    skład PGK muszą pierwotnie ustalić swój wynik podatkowy, który następnie agregowany
    jest na poziomie PGK. Taki sposób kalkulacji wyniku podatkowego PGK nakłada więc na
    każdą ze spółek tworzących podatkową grupę kapitałową obowiązek rozliczania
    podatkowych przychodów i kosztów oraz stosowanych ulg wynikających z ustawy oraz
    odliczeń (zdanie trzecie art. 7a ust. 1 ustawy o CIT). W przedmiotowym wniosku
    Wnioskodawca nie występuje w imieniu PGK, ani też w celu potwierdzenia skutków
    podatkowych w zakresie kalkulacji dochodu (straty) PGK w rozumieniu art. 7a ust. 1
    ustawy o CIT. Wnioskodawca składa niniejszy wniosek w celu potwierdzenia po jego
    stronie skutków podatkowych w zakresie przychodów i kosztów uzyskania przychodów.
    Pytania z jakimi zwraca się Wnioskodawca dotyczą jego indywidualnej sprawy.
    Przedmiotowy wniosek dotyczy Wnioskodawcy i jego obowiązku wyliczenia dochodu na
    podstawie art. 7a ust. 1 zdanie trzecie w związku z art. 7 ust. 2 - 3 ustawy o CIT. W tym
    właśnie zakresie, bez wątpienia Wnioskodawca powinien zostać uznany za
    zainteresowanego uzyskaniem indywidualnej interpretacji. Stanowisko, że spółki tworzące
    podatkową grupę kapitałową mogą być zainteresowanymi w rozumieniu przepisu art. 14b
    § 1 Ordynacji podatkowej było potwierdzane już przez organy podatkowe i sądy
    administracyjne.
    Opis zdarzenia przyszłego.
    Rok podatkowy Wnioskodawcy pokrywa się z rokiem kalendarzowym. W ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca posiada i wykorzystuje składniki
    majątkowe stanowiące środki trwałe w rozumieniu art. 16a ustawy o CIT (dalej: „Środki
    Trwałe”), podlegające amortyzacji, w tym również środki trwałe podlegające amortyzacji
    tzw. metodą liniową, o której mowa w art. 16h ustawy o CIT. Wnioskodawca zamierza
    podjąć decyzję o obniżeniu stawek amortyzacyjnych dla wybranych Środków Trwałych do
    dowolnej wysokości, nawet bliskiej zeru, stosowanych przez Wnioskodawcę we
    wcześniejszych latach podatkowych lub w roku podatkowym, w którym podejmie decyzję
    o obniżeniu stawek amortyzacyjnych, w odniesieniu do których nie upłynie okres
    przedawnienia zobowiązania podatkowego CIT zgodnie z przepisami ustawy Ordynacji
    podatkowej i tym samym nie upłynie prawo do korekty rozliczeń CIT. Obniżenie stawek
    amortyzacyjnych w każdym przypadku będzie miało skutek od początku danego roku
    podatkowego, za który stawki te zostaną obniżone. W konsekwencji podjęcia
    przedmiotowej decyzji, Wnioskodawca złoży korekty zeznań podatkowych CIT-8 za lata
    podatkowe, w odniesieniu do których nie upłynie okres przedawnienia zobowiązania

    podatkowego CIT, zgodnie z Ordynacją podatkową. W wyniku dokonanych korekt,
    Wnioskodawca zmniejszy wysokość odpisów amortyzacyjnych zaliczonych do kosztów
    uzyskania przychodów w ww. latach podatkowych, poprzez zaliczenie do kosztów
    uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych obliczonych z zastosowaniem obniżonej
    (nawet bliskiej zeru) stawki amortyzacji. W zależności od podjętej decyzji, w kolejnych
    latach podatkowych Wnioskodawca również będzie zaliczał do kosztów uzyskania
    przychodów odpisy amortyzacyjne obliczone z zastosowaniem obniżonej (nawet bliskiej
    zeru) stawki amortyzacji. Obniżenie stawek amortyzacyjnych, w tym poprzez korektę
    stosowanych stawek amortyzacyjnych za poszczególne lata ubiegłe, zostanie zastosowane
    wyłącznie w odniesieniu do Środków Trwałych, które podlegały lub w dalszym ciągu
    podlegają amortyzacji dla celów podatkowych tzw. metodą liniową, przewidzianą w art.
    16h ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 16i ust. 1 ustawy o CIT. Zgodnie z tą metodą amortyzacji,
    odpisów amortyzacyjnych dokonuje się przy zastosowaniu stawek nie większych niż
    stawki podstawowe przewidziane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stanowiącym
    załącznik nr 1 do ustawy o CIT (dalej: „Wykazie stawek”). Środki Trwałe, w odniesieniu do
    których Wnioskodawca zamierza obniżyć stawki amortyzacyjne nie były (w okresie za który
    będą korygowane odpisy amortyzacyjne) oraz nie są wykorzystywane przez
    Wnioskodawcę w działalności, z tytułu której dochody podlegały lub podlegają zwolnieniu
    z opodatkowania podatkiem dochodowym. Tym samym, w stosunku do przedmiotowych
    Środków Trwałych nie znajdzie zastosowania przepis art. 16i ust. 8 ustawy o CIT (w
    brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2021 r.). Jednocześnie, możliwa jest sytuacja, w
    której Wnioskodawca po obniżeniu stawek amortyzacyjnych dla wybranych Środków
    Trwałych, w kolejnych latach podejmie decyzję o podwyższeniu tych stawek (do poziomu
    nie wyższego niż wynikający z Wykazu stawek), w tym również w odniesieniu do
    wcześniejszych lat podatkowych (w odniesieniu do których nie upłynie okres
    przedawnienia zobowiązania podatkowego CIT, zgodnie z przepisami ustawy Ordynacji
    podatkowej i tym samym nie upłynie prawo do korekty rozliczeń CIT) lub roku
    podatkowego, w którym podejmie taką decyzję. W takiej sytuacji, Wnioskodawca złoży po
    raz kolejny korekty zeznań podatkowych CIT-8 za lata podatkowe, w odniesieniu do
    których nie upłynie okres przedawnienia zobowiązania podatkowego CIT, zgodnie z
    Ordynacją podatkową lub też na bieżąco podwyższy stawki amortyzacji podatkowej za
    rok, w którym podejmie decyzję o podwyższeniu stawek amortyzacji podatkowej (do
    poziomu nie wyższego niż wynikający z Wykazu stawek).
    Pytania
    1. Czy Wnioskodawca będzie uprawniony do zastosowania w odniesieniu do poprzednich
    lat podatkowych (w odniesieniu do których nie upłynie okres przedawnienia zobowiązania
    podatkowego CIT) stawki amortyzacji podatkowej obniżonej do dowolnej wysokości
    (nawet bliskiej zeru) dla wybranych Środków Trwałych (tzn. takich, które podlegają lub
    podlegały amortyzacji podatkowej), dla których przyjęto metodę amortyzacji liniowej,
    zgodnie z zasadami określonymi w art. 16i ust. 1 ustawy o CIT?
    2. Czy Wnioskodawca będzie uprawniony do zastosowania stawki amortyzacji podatkowej
    obniżonej do dowolnej wysokości (nawet bliskiej zeru) dla wybranych Środków Trwałych
    (tzn. takich, które podlegają lub podlegały amortyzacji podatkowej), dla których przyjęto
    metodę amortyzacji liniowej, zgodnie z zasadami określonymi w art. 16i ust. 1 ustawy o
    CIT - w roku podatkowym, w którym podejmie decyzję o obniżeniu tej stawki amortyzacji?
    3. Czy Wnioskodawca, po dokonaniu obniżenia stawek amortyzacyjnych (dla wybranych
    Środków Trwałych) ujętych w Wykazie stawek wg zasad przedstawionych w opisie
    zdarzenia przyszłego, będzie uprawniony do podwyższenia tych stawek do poziomu nie
    wyższego niż wynikający z Wykazu stawek, ze skutkiem od początku roku podatkowego, w
    odniesieniu do którego pierwotnie obniżył stawki amortyzacyjne (i w odniesieniu do
    którego nie upłynie okres przedawnienia zobowiązania podatkowego CIT)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania 1 i 2.

    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.
    1. Na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, kosztem uzyskania przychodów są również
    odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
    (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z
    uwzględnieniem art. 16.
    W świetle art. 16a ust. 1 ww. ustawy amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c,
    stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym
    zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
          a) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
          b) maszyny, urządzenia i środki transportu,
          c) inne przedmioty - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok,
            wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez
            niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie
            umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane
            środkami trwałymi (art. 16a ust. 1 ustawy o CIT).
    W świetle art. 16d ust. 2 ustawy o CIT, składniki majątku, wprowadza się do ewidencji
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 9 ust. 1,
    najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia
    uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których
    mowa w art. 16h ust. 1 pkt 4.
    Zgodnie z art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od
    wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z
    zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w
    którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do
    końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich
    wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono
    ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie z
    art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16l (amortyzacja transportu taboru morskiego w budowie)
    i 16ł (składniki majątku otrzymane do odpłatnego korzystania) ustawy o CIT, dokonują
    wyboru jednej z metod amortyzacji określonych w art. 16i-16k (tj. wg stawek z Wykazu
    stawek, stawek podwyższonych, stawek obniżonych, stawek indywidualnie określonych,
    wg metody degresywnej), dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich
    amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka
    trwałego (art. 16h ust. 2 ustawy o CIT).
    Zgodnie z art. 16i ust. 1 ustawy o CIT, odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z
    zastrzeżeniem art. 16j-16ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych
    określonych w Wykazie stawek i zasad, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1.
    Przy czym stosownie do treści art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, podatnicy mogą obniżać podane
    w Wykazie stawki amortyzacyjne stawki dla poszczególnych środków trwałych. Zmiany
    stawki dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do
    ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. Z
    przedmiotowego przepisu wynika więc jednoznacznie, iż podatnicy amortyzujący środki
    trwałe wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej z zastosowaniem
    metody liniowej, mogą obniżyć stosowane dla celów podatkowych stawki amortyzacyjne
    w stosunku do stawek określonych w Wykazie stawek. W ocenie Wnioskodawcy, przepis
    art. 16i ust. 5 zd. 2, w zakresie w jakim wskazuje on, iż zmiany stawek dokonuje się
    począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo od
    pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego, należy interpretować w ten

    sposób, że obniżenia stawki amortyzacji określonej w Wykazie stawek można dokonać
    zarówno w odniesieniu do przyszłych, jak i przeszłych rozliczeń podatkowych (lat
    podatkowych, za które podatnik złożył już deklarację CIT), w tym za wszystkie lata
    podatkowe wstecz, które nie uległy jeszcze przedawnieniu zgodnie z Ordynacją
    podatkową.
    Wskazać należy w pierwszej kolejności, iż w art. 16i ust. 5 zd. 2 ustawy o CIT nie zostało
    określone, że zmiana ta musi następować od pierwszego miesiąca roku podatkowego
    następnego po roku bieżącym, jak również nie zastrzeżono, że zmian stawek amortyzacji
    nie wolno dokonywać wstecz. Co istotniejsze jednak wobec faktu, iż przedmiotowy przepis
    art. 16i ust. 5 zd. 2 ustawy o CIT nie wskazuje, o który tzw. „następny” rok podatkowy
    chodzi, w ocenie Wnioskodawcy, uznać należy jednoznacznie, iż obniżenia stawki
    amortyzacyjnej można dokonywać:
          a) począwszy od miesiąca, w którym środki trwałe zostały wprowadzone do
            ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych albo
          b) od pierwszego miesiąca każdego (jakiekolwiek) kolejnego roku
            podatkowego, następującego po roku podatkowym, w którym nastąpiło
            wprowadzenie środka trwałego do ewidencji środków trwałych, - przy czym
            zmiany te mogą być dokonywane zarówno „na bieżąco”, jak i wstecznie, z
            uwzględnieniem oczywiście okresu przedawnienia zobowiązania CIT.
    Taka interpretacja przedmiotowego przepisu oznacza, że przykładowo, jeśli środek trwały
    został wprowadzony do ewidencji środków trwałych w styczniu 2016 r., to na mocy
    przepisu art. 16i ust. 5 zdanie 2 ustawy o CIT, podatnik może obniżyć stawkę amortyzacji
    stosowaną dotychczas, tj. w latach 2016-2021, zarówno na bieżąco, tj. od pierwszego
    miesiąca roku następującego po roku bieżącym, jak i z mocą wsteczną, tj. począwszy od
    miesiąca, w którym dany środek został wprowadzony do ewidencji (tu: od stycznia 2016 r.)
    lub począwszy od pierwszego miesiąca każdego kolejnego roku podatkowego,
    następującego po roku, w którym środek trwały został wprowadzony do ewidencji (czyli od
    stycznia 2017 r.).
    W szczególności za niedopuszczalny należałoby uznać pogląd, iż wyrażenie „każdy
    następny rok podatkowy”, użyty w ww. przepisie oznacza każdy następny rok podatkowy
    po obecnym. Skoro bowiem regulacja wskazuje, że zmiany stawki dokonuje się począwszy
    od „(...) pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego”, to nie oznacza to,
    że zmiana ta musi następować od pierwszego miesiąca roku podatkowego następnego po
    roku bieżącym (np. takim w którym podatnik podejmuje decyzję o obniżeniu stawek
    amortyzacyjnych). Gdyby bowiem intencją ustawodawcy było to, żeby zmiany stawek były
    dokonywane wyłącznie począwszy od miesiąca, w którym środki trwałe zostaną
    wprowadzone do ewidencji lub pierwszego miesiąca roku następującego po roku
    bieżącym to przepis ten musiałby brzmieć nieco inaczej, tj. „Obniżenia stawki dokonuje się
    począwszy od miesiąca, w którym środki te zostaną wprowadzone do ewidencji albo od
    pierwszego miesiąca roku podatkowego następującego po bieżącym roku podatkowym”.
    Zakładając racjonalność działania ustawodawcy, skoro takiego przepisu ustawodawca nie
    wprowadził, za uzasadniony i zgodny z literalną wykładnią należy uznać sposób
    interpretacji Wnioskodawcy. Innymi słowy, gdyby ustawodawca zdecydował się na
    wprowadzenie zakazu dokonywania zmian stawek amortyzacyjnych za lata wcześniejsze,
    to powinien uczynić to w sposób niebudzący wątpliwości, właściwie redagując przepis
    ustawy.
    Zakazu takiego nie można natomiast domniemywać. Nie ulega więc wątpliwości, iż przepis
    ten powinien być interpretowany w świetle uprzedniego wprowadzenia środków trwałych
    do ewidencji oraz w świetle pierwszego miesiąca każdego, a wiec i jednego z minionych lat
    podatkowych. Oznacza to, że zawarte w przedmiotowym przepisie terminy nie
    wprowadzają zakresu czasowego dokonywania tych zmian, lecz określają jedynie „punkty
    w czasie” (tj. miesiące), od których obniżenie stawki amortyzacyjnej może być dokonywane
    (tj. od których wysokość odpisów amortyzacyjnych może być ustalana przy zastosowaniu

    obniżonej stawki). Przepis ten nie wprowadza natomiast limitu czasowego na dokonanie
    obniżenia stawki amortyzacyjnej. Również literalna wykładnia przedmiotowego przepisu
    nie pozwala na stwierdzenie, że zmiany stawek amortyzacyjnych można dokonać tylko na
    przyszłość (tj. tylko na przyszłe okresy rozliczeniowe). W konsekwencji, takiej konstrukcji
    uregulowań, w ocenie Wnioskodawcy, zmiany stawek amortyzacyjnych można dokonać
    zarówno „na bieżąco” (tzn. korygując stawki w odniesieniu do przyszłych okresów), jak i
    „wstecz” (tzn. za okresy wcześniejsze).
    Dzięki takiemu rozwiązaniu uznać należy, że samą intencją ustawodawcy było udzielenie
    podatnikowi prawa do podjęcia swobodnej decyzji, od kiedy zmiana stawki amortyzacyjnej
    zacznie obowiązywać, nie zakreślając okresu za jaki zmiana stawki amortyzacyjnej będzie
    możliwa. Natomiast, niewątpliwie jedynym ograniczeniem czasowym dokonania obniżenia
    stawki amortyzacyjnych jest okres przedawnienia zobowiązania podatkowego wynikający
    z Ordynacji podatkowej. Przepis art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, nie odnosi się natomiast w
    żadnym zakresie do tego czy zmiany stawek amortyzacyjnych można dokonać tylko na
    przyszłość (tj. tylko na przyszłe okresy rozliczeniowe). Co więcej, właściwe intencje
    ustawodawcy należy odczytać również w świetle przebiegu procesu legislacyjnego, w
    ramach którego przedmiotowa regulacja weszła w życie (począwszy od 1 stycznia 2003 r.,
    druk sejmowy nr 411 z dnia 17 kwietnia 2002 r.). Jak czytamy w uzasadnieniu projektu
    ustawy, „zgodnie z założeniami pakietu „Przede wszystkim przedsiębiorczość” zmieniono
    również Wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych, ograniczając liczbę pozycji Wykazu.
    Wprowadzono też możliwość zmniejszenia stawek amortyzacyjnych z Wykazu w dowolnej
    wysokości oraz w wybranym przez podatnika momencie. Taka zmiana podyktowana była
    koniecznością dostosowania ustaw podatkowych z rozwiązaniami przyjętymi w ustawie o
    rachunkowości oraz stworzenia mocniejszego instrumentu polityki podatkowej
    prowadzonej przez podatników. Podatnicy będą mogli w okresie ponoszenia strat
    podatkowych zaplanować maksymalnie obniżone stawki amortyzacyjne i powrócić do
    stawek, tj. wyższych kosztów podatkowych, w okresie osiągania dochodów, a tym samym
    odpowiednio wpływać na wysokość straty podatkowej i dochodu do opodatkowania”.
    Prawidłowość stanowiska Wnioskodawcy potwierdzają również najnowsze wyroki WSA, tj.:
    a) wyrok WSA w Warszawie z 11 grudnia 2018 r. (III SA/Wa 566/18), w którym sąd
    stwierdził, że: „brzmienie tego przepisu pozwala podatnikom podatku dochodowego na
    zmianę stawek amortyzacyjnych w odniesieniu zarówno do przyszłych, jak i przeszłych
    rozliczeń podatkowych (...) w ocenie Sądu wykładnia art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p.
    zaprezentowana przez organ w zaskarżonej interpretacji jest przede wszystkim sprzeczna
    z wykładnią gramatyczną tego przepisu. Z językowego znaczenia ww. regulacji wynika
    zatem, że podatnicy mogą obniżyć stosowane stawki zaczynając od miesiąca (rozliczenia
    za ten miesiąc) - rozumianego jako punkt w czasie - w którym środki trwałe zostały
    wprowadzone do ich ewidencji lub od pierwszego miesiąca któregokolwiek z następnych
    lat podatkowych. (...) Sąd podzielając stanowisko zawarte w skardze uznał, że rację ma
    Skarżąca, że treść art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p. wskazuje jedynie, że „punktem w czasie” w
    którym mogą zostać obniżone stawki amortyzacyjne jest: miesiąc wprowadzenia środka
    trwałego do ewidencji lub pierwszy miesiąc jakiegokolwiek następującego po nim roku
    podatkowego. Podzielić należy pogląd, że omawiany przepis posługuje się konstrukcją
    językową „Zmiany (...) dokonuje się począwszy od (...) albo od (...)”, która wyraźnie
    wskazuje „na punkt w czasie”, od którego można dokonać przedmiotowej zmiany stawek.
    (...) Regulacja ta nie odnosi się natomiast w żadnym zakresie do momentu, w którym
    podatnik jest uprawniony do „technicznej” zmiany stawek amortyzacyjnych (tj. w którym
    momencie można wprowadzić zmniejszenie stawek w księgach podatkowych podatnika)
    ani do tego czy zmiany tej można dokonać tylko na przyszłość (tj. tylko na przyszłe okresy
    rozliczeniowe). Sąd przyjął jako własne stanowisko Skarżącej, że wręcz przeciwnie, użycie
    pojęcia „od”, bezpośrednio odnosi się również do okresów w przeszłości wskazuje, że
    zmiany tych stawek można również dokonać wstecz (...)”.

    b) wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 25 marca 2021 r. (I SA/Go 32/21), w którym Sąd
    orzekł, iż „za słusznością stanowiska strony przemawia (...) również to, że wsteczna zmiana
    stawek amortyzacji podatkowej, w istocie stanowi jedynie techniczne rozliczenie kosztu w
    czasie, które nie rzutuje wstecznie na treść obowiązków podatkowych. Nie spowoduje
    jednocześnie, że podatnicy uzyskają w rozliczeniu globalnym korzyści podatkowe,
    ponieważ górną granicą sumy odpisów amortyzacyjnych pozostaje wartość początkowa
    środka trwałego podlegającego amortyzacji. Brak zatem racjonalnego uzasadnienia do
    odmowy retrospektywnego zmniejszenia stawek amortyzacji”. Konkludując, Sąd uznał, że
    „podatnicy mogą dokonywać zmiany stawek amortyzacyjnych z Wykazu w dowolnym
    momencie, także za okres, w którym wskutek ponoszenia straty podatkowej, ujmowane w
    trakcie trwania roku podatkowego odpisy amortyzacyjne nie wpływały na wysokość
    zobowiązania podatkowego. Wbrew stanowisku organu Spółka ma prawo do obniżenia
    stawki amortyzacyjnej za lata ubiegłe z uwzględnieniem okresu przedawnienia
    zobowiązań podatkowych, do dowolnej wysokości (nawet bliskiej zeru), dla wybranych lub
    wszystkich środków trwałych, dla których przyjęto metodę amortyzacji liniowej”. W
    konsekwencji, biorąc pod uwagę powyższe, Wnioskodawca będzie uprawniony do: a)
    skorygowania deklaracji podatkowych za lata wcześniejsze (w odniesieniu do których nie
    minął okres przedawnienia zgodnie z Ordynacją podatkową), na podstawie art. 81 § 1
    Ordynacji Podatkowej, jak również b) bieżącego skorygowania rozliczenia podatku
    dochodowego za bieżący rok podatkowy, w którym podejmie decyzję o obniżeniu stawek
    amortyzacyjnych. Podsumowując, powyższe argumenty, jak również orzecznictwo
    wojewódzkich sądów administracyjnych, uzasadniają jednoznacznie prawidłowość
    stanowiska Wnioskodawcy, zgodnie z którym niezależnie od stawek amortyzacji
    podatkowej stosowanych w trakcie poprzednich lat podatkowych, Wnioskodawca jest
    uprawniony, do zastosowania w odniesieniu do poprzednich lat podatkowych, w
    przypadku których nie upłynął okres przedawnienia zobowiązania podatkowego CIT, jak
    również w odniesieniu do bieżącego roku podatkowego (w którym Wnioskodawca
    podejmie decyzję o obniżeniu stawek amortyzacji podatkowej), stawki amortyzacji
    podatkowej obniżonej do dowolnej wysokości (nawet bliskiej zeru) dla wybranych
    Środków Trwałych (tzn. takich, które podlegają lub podlegały amortyzacji podatkowej), dla
    których przyjęto metodę amortyzacji liniowej, zgodnie z zasadami określonymi w art. 16i
    ust. 1 ustawy o CIT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania 3.
    Powyżej zaprezentowane uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w odniesieniu do pytań
    1 i 2 znajduje również odpowiednie zastosowanie do uzasadnienia stanowiska w
    odniesieniu do pytania nr 3, przy czym Wnioskodawca dla celów zachowania
    przejrzystości swojego stanowiska, pragnie je odpowiednio zredagować.
    Jak zaprezentowano w uzasadnieniu stanowiska Wnioskodawcy do pytań nr 1 i 2, artykuł
    16i ust. 5 ustawy o CIT stanowi, iż podatnicy mogą obniżać podane w Wykazie stawek,
    stawki dla poszczególnych środków trwałych. Zmiany stawki dokonuje się począwszy od
    miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo od pierwszego
    miesiąca każdego następnego roku podatkowego. Ustawa o CIT jednocześnie nie
    przewiduje wprost przepisu, który określałby sposób zwiększenia stawki amortyzacyjnej
    po pierwotnym jej zmniejszeniu. Przepis art. 16i ust. 2 pkt 1 - 3 w zw. z art. 16i ust. 4
    wskazuje jedynie na możliwość podwyższenia podanych w Wykazie stawek dla
    określonych grup środków trwałych przy zastosowaniu określonych współczynników.
    Niemniej jak wskazuje się powszechnie w praktyce podatkowej, zmiany stawek, o których
    mowa w zdaniu drugim art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, obejmują zarówno obniżanie stawki, w
    tym dalsze obniżanie stawki uprzednio obniżonej, jak i podwyższanie, w tym powrót do
    stawki wskazanej w Wykazie stawek. Potwierdzeniem tej praktyki jest przede wszystkim
    dorobek orzeczniczy oraz indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, w
    których wskazuje się na możliwość obniżenia ale i podwyższenia stawek określonych w
    Wykazie stawek (w oparciu o art. 16i ust. 5 ustawy o CIT), a mianowicie:

    a) wyrok WSA w Łodzi z 17 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Łd 401/11, w którym sąd zgadzając
    się ze stanowiskiem podatnika, stwierdził iż „(...) ani powyższe unormowania zawarte w
    art. 16i Ustawy o CIT, ani też inne przepisy nie wyłączają możliwości zmiany obniżonych
    stawek amortyzacyjnych. Jedyne granice jakie ustalił ustawodawca dotyczą maksymalnej
    wysokości stawki oraz tego od jakiej chwili nowa stawka znajduje zastosowanie. Zmiana
    stawki może w szczególności polegać na jej podwyższeniu, przy czym, podwyższenie nie
    musi wcale oznaczać powrotu do pierwotnej wysokości przewidzianej w Wykazie stawek
    amortyzacyjnych. Zastosowanie stawki obniżonej (art. 16 ust. 5 Ustawy o CIT) nie wyklucza
    również jej podwyższenia z zastosowaniem wskaźników, o których mowa w art. 16i ust. 2
    Ustawy o CIT. Maksymalne granice stawek podwyższonych określa wspomniany art. 16i
    ust. 2, natomiast zasady na jakich można dokonać takiej operacji na stawkach
    amortyzacyjnych określają ust. 3-4 i 6 tego artykułu. (...) Podatnik może zatem podwyższyć
    poprzednio obniżone na podstawie art. 16i ust. 5 Ustawy o CIT stawki, dotyczące środków
    trwałych określonych w art. 16i ust. 2 Ustawy o CIT, od razu do maksymalnej ich wysokości
    wskazanej w tym przepisie, tj. do stawek wynikających z Wykazu stawek amortyzacyjnych,
    powiększonych o odpowiedni współczynnik wymieniony w ust. 2 art. 16i Ustawy o CIT; (...)
    za powyższą interpretacją art. 16i Ustawy o CIT, przemawia nie tylko wykładnia
    gramatyczna wspomnianych unormowań ale również wykładnia celowościowa. Jeżeli
    bowiem ustawodawca przewidział wprost, że w stosunku do enumeratywnie
    wymienionych środków trwałych dopuszczalne jest podwyższanie stawek
    amortyzacyjnych w stosunku do wielkości zawartych w wykazie stawek amortyzacyjnych,
    to sprzeczne z intencją ustawodawcy byłoby ograniczenie tego uprawnienia podatnikom
    którzy uprzednio obniżyli wysokość stawek amortyzacyjnych na podstawie art. 16i ust. 5
    Ustawy o CIT, a następnie zdecydowali się te stawki podwyższyć”,
    b) w interpretacji indywidualnej z 9 lipca 2011 r., Znak: ITPB3/423-225b/11/PST, w kwestii
    zapytania podatnika, który prowadzi działalność na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej
    Organ potwierdził powyższe stanowiska a mianowicie: „(...) podwyższenie wcześniej
    obniżonej stawki dla danego środka trwałego jest dowolne i pozostaje w gestii podatnika.
    Mając na uwadze przedstawiony przez Wnioskodawcę opis stanu faktycznego, zdarzenia
    przyszłego oraz powyższe przepisy prawa podatkowego stwierdzić należy, iż zgodnie z art.
    16i ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych podatnik ma prawo na wyżej
    wymienionych zasadach do dowolnego podwyższenia wcześniej obniżonych stawek
    amortyzacyjnych, jednakże do poziomu nie wyższego niż wynika to z wykazu stawek
    amortyzacyjnych”,
    c) w interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 10 lutego 2016 r., znak: IBPB-1-
    2/4510-863/15/JW „(...) podatnik przy zachowaniu terminów wskazanych w art. 16i ust. 5
    ustawy o CIT, może dokonać podwyższenia uprzednio obniżonych stawek
    amortyzacyjnych środków trwałych amortyzowanych metodą liniową. Podwyższenia tego
    Wnioskodawca może dokonać zarówno dla wybranych, jak i wszystkich środków trwałych,
    przy czym wysokość podwyższenia może zostać zindywidualizowana dla poszczególnych
    środków trwałych, których stawka uprzednio została obniżona. Wysokość podwyższenia
    zaś ograniczona jest poziomem stawek ustalonym w Wykazie rocznych stawek
    amortyzacyjnych (zał. nr 1 do ustawy o CIT)”.
    d) w interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 10 kwietnia 2019 r., Znak:
    0111-KDIB1-3.4010.52.2019.2.BM „(...) Zmiana stawek amortyzacyjnych przewidziana w
    art. 16i ust. 5 ustawy o CIT pomimo, że nie została ograniczona przez ustawodawcę
    żadnym limitem, powinna być dokonywana z uwzględnieniem pozostałych przepisów
    ustawy. Z powyższego wynika, że możliwość obniżania lub podwyższania stawek nie jest
    uwarunkowana wystąpieniem jakichkolwiek okoliczności. Taką decyzję podejmuje
    podatnik. Ponadto, wysokość obniżenia lub podwyższenia stawki amortyzacyjnej dla
    danego środka trwałego jest dowolna i pozostaje w gestii podatnika (z ww. zastrzeżeniem
    dot. stawki wynikającej z Wykazu).”

    e) w interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 6 maja 2016 r., Znak: IPPB3
    /4510-210/16-2/EZ „(...) zdaniem Wnioskodawcy, z powyższego przepisu wynika, iż dla
    środków trwałych wprowadzonych już do ewidencji środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych podatnika CIT zmiany stawek amortyzacyjnych - co obejmie
    zarówno obniżanie stawki, w tym dalsze obniżanie stawki uprzednio obniżonej, jak i jej
    podwyższanie w tym powrót do stawki wskazanej w Wykazie stawek amortyzacyjnych -
    dokonywać się powinno od pierwszego miesiąca wybranego przez podatnika CIT roku
    podatkowego). Reasumując, w ocenie Wnioskodawcy, po obniżeniu stawek
    amortyzacyjnych, o którym mowa w pytaniu 1, Wnioskodawca będzie miał możliwość
    podwyższenia stawek amortyzacyjnych dla poszczególnych środków trwałych przejętych
    przez Wnioskodawcę w wyniku połączenia Wnioskodawcy ze Spółką przejmowaną do
    wysokości wynikającej z Załącznika nr 1 do Ustawy CIT (Wykaz rocznych stawek
    amortyzacyjnych), od pierwszego miesiąca dowolnego wybranego przez Wnioskodawcę
    roku podatkowego następującego po jego roku podatkowym od początku którego
    dokonał obniżenia stawek amortyzacyjnych dla tych środków trwałych”.
    f) w interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 2 października 2014 r., Znak:
    IBPBI/2/423-801/14/IZ „(...) Zatem, powołany w zdaniu poprzednim przepis nie zabrania
    obniżenia stawki amortyzacyjnej danego środka trwałego nawet kilka razy, a następnie jej
    podwyższenia. Podatnik może zatem dokonać zmiany stawki, tj. jej zmniejszenia bądź
    zwiększenia uprzednio obniżonej począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały
    wprowadzone do ewidencji albo począwszy od pierwszego miesiąca każdego następnego
    roku podatkowego. Ma on w tej sytuacji możliwość stosowania różnych stawek
    amortyzacyjnych dla środków trwałych na każdy rok podatkowy, z tym tylko
    zastrzeżeniem, aby stawki te nie były wyższe od stawek określonych w Wykazie stawek
    amortyzacyjnych (...). Zmiana stawek amortyzacyjnych przewidziana w art. 16i ust. 5
    ustawy o CIT pomimo, że nie została ograniczona przez ustawodawcę żadnym limitem,
    powinna być dokonywana z uwzględnieniem pozostałych przepisów ustawy. Z
    powyższego wynika zatem, że możliwość obniżania lub podwyższania stawek nie jest
    uwarunkowana wystąpieniem jakichkolwiek okoliczności. Taką decyzję podejmuje
    podatnik. Ponadto, wysokość obniżenia lub podwyższenia dla danego środka trwałego jest
    dowolna i pozostaje w gestii podatnika. Może on, na podstawie art. 16i ust. 5 ustawy o CIT,
    obniżyć dla poszczególnych środków trwałych stawkę amortyzacyjną wynikającą z Wykazu
    stawek amortyzacyjnych, bądź podwyższyć uprzednio obniżoną stawkę począwszy od
    miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo począwszy od
    pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. Ponadto, przy
    podwyższaniu uprzednio obniżonych stawek amortyzacyjnych należy pamiętać, że górną
    granicę tego podwyższenia stanowi Wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych”.
    W związku z powyższym, w ocenie Wnioskodawcy, zgodnie z art. 16i ust. 5 ustawy o CIT,
    ma on prawo do podwyższenia uprzednio obniżonej stawki amortyzacji nie przekraczając
    wartości maksymalnej stawki wynikającej z Wykazu stawek. Jednocześnie w związku z
    faktem, iż jak przedstawił Wnioskodawca w uzasadnieniu do pytania nr 1 i 2, przepis art.
    16i ust. 5 ustawy o CIT należy interpretować w ten sposób, że obniżenia stawki
    amortyzacji określonej w Wykazie stawek można dokonać zarówno w odniesieniu do
    przyszłych, jak i przeszłych rozliczeń podatkowych (lat podatkowych, za które podatnik
    złożył już deklarację CIT), w tym za wszystkie lata podatkowe wstecz, które nie uległy
    jeszcze przedawnieniu zgodnie z Ordynacją podatkową, zdaniem Wnioskodawcy, tożsame
    uzasadnienie znajdzie zastosowanie w przypadku podwyższenia obniżonych wcześniej
    stawek amortyzacyjnych (do poziomu nie wyższego niż wynikający z Wykazu stawek
    amortyzacyjnych).
    W ocenie Wnioskodawcy, należy jednoznacznie wskazać, iż podwyższenia obniżonej
    wcześniej stawki amortyzacyjnej można dokonywać: a) począwszy od miesiąca, w którym
    środki trwałe zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych albo, b) od pierwszego miesiąca każdego (jakiekolwiek)

    kolejnego roku podatkowego, następującego po roku podatkowym, w którym nastąpiło
    wprowadzenie środka trwałego do ewidencji środków trwałych, - przy czym zmiany te
    (podwyższenie stawek amortyzacyjnych) mogą być dokonywane zarówno „na bieżąco”, jak
    i wstecznie, z uwzględnieniem oczywiście okresu przedawnienia zobowiązania CIT.
    Podobnie jak zauważył Wnioskodawca w uzasadnieniu swojego stanowiska do pytań 1 i 2,
    zawarte w przedmiotowym przepisie terminy nie wprowadzają zakresu czasowego
    dokonywania zmian stawek amortyzacyjnych (w tym ich zwiększenia), lecz określają
    jedynie „punkty w czasie” (tj. miesiące), od których zmiana stawki amortyzacyjnej może
    być dokonywana (tj. od których wysokość odpisów amortyzacyjnych może być ustalana
    przy zastosowaniu obniżonej lub podwyższonej stawki). Przepis ten nie wprowadza
    natomiast limitu czasowego na dokonanie podwyższenia stawki amortyzacyjnej.
    Również literalna wykładnia przedmiotowego przepisu nie pozwala na stwierdzenie, że
    zmiany (w tym przypadku podwyższenia) stawek amortyzacyjnych można dokonać tylko
    na przyszłość (tj. tylko na przyszłe okresy rozliczeniowe). W konsekwencji, takiej
    konstrukcji uregulowań, w ocenie Wnioskodawcy, zmiany stawek amortyzacyjnych można
    dokonać zarówno „na bieżąco” (tzn. korygując stawki w odniesieniu do przyszłych
    okresów), jak i „wstecz” (tzn. za okresy wcześniejsze). Taka interpretacja przedmiotowego
    przepisu oznacza, że przykładowo, jeśli środek trwały został wprowadzony do ewidencji
    środków trwałych w styczniu 2016 r., i następnie Wnioskodawca podejmie decyzję o
    obniżeniu stawek amortyzacyjnych w odniesieniu do tego środka trwałego (w sposób
    przedstawiony w opisie zdarzenia przyszłego) - np. w styczniu 2021 r., Wnioskodawca
    będzie uprawniony do podwyższenia tych stawek (wcześniej obniżonych) do poziomu nie
    wyższego niż wynikający z Wykazu stawek (np. w styczniu 2022 r.), począwszy od miesiąca,
    w którym dany środek został wprowadzony do ewidencji (tu: od stycznia 2016 r.) lub
    począwszy od pierwszego miesiąca każdego kolejnego roku podatkowego, następującego
    po roku, w którym środek trwały został wprowadzony do ewidencji (czyli od stycznia 2017
    r.). W takiej sytuacji Wnioskodawca złoży po raz kolejny korekty zeznań podatkowych CIT-8
    za lata podatkowe, w odniesieniu do których nie upłynie okres przedawnienia
    zobowiązania podatkowego CIT, zgodnie z Ordynacją podatkową lub też na bieżąco
    podwyższy stawki amortyzacji podatkowej za rok podatkowy, w którym podejmie decyzję
    o podwyższeniu stawek amortyzacji podatkowej (do poziomu nie wyższego niż wynikający
    z Wykazu stawek).
    Reasumując, w ocenie Wnioskodawcy, powyższe wystarczająco uzasadnia, iż po
    dokonaniu obniżenia stawek amortyzacyjnych ujętych w Wykazie stawek wg zasad
    przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca będzie uprawniony do
    podwyższenia tych stawek do poziomu nie wyższego niż wynikający z Wykazu stawek, ze
    skutkiem od początku roku podatkowego, w odniesieniu do którego pierwotnie obniżył
    stawki amortyzacyjne (i w odniesieniu do którego nie upłynie okres przedawnienia
    zobowiązania podatkowego CIT).
    Interpretacja indywidualna
    W dniu 8 grudnia 2021 r. rozpatrzyłem Państwa wniosek i wydałem interpretację
    indywidualną Znak: 0111-KDIB1-3.4010.519.2021.1.IZ, w której uznałem Państwa
    stanowisko za nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 9 grudnia 2021 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    Pismem z 5 stycznia 2022 r., które wpłynęło do Organu tego samego dnia, wnieśli Państwo
    skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
    Formułując zarzuty skargi, wnieśli Państwo o:
    - uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej w całości,

    - zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów postępowania procesowego,
      według norm prawem przepisanych.
    Pismem z 2 lutego 2022 r. Znak: 0111-KDIB1-3.4010.519.2021.2.IZ udzieliłem odpowiedzi
    na Państwa skargę.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił interpretację indywidualną – wyrokiem z
    27 kwietnia 2022 r. sygn. akt I SA/Łd 92/22.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 19 marca 2025 r., sygn. akt II FSK
    856/22 oddalił ww. skargę kasacyjną Organu.
    Prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynął do Organu
    15 maja 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    · uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
      Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oraz Naczelny Sąd Administracyjny w ww.
      wyrokach;
    · ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej
      podatku dochodowego od osób prawnych – stwierdzam, że stanowisko, które
      przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny na podstawie art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania pierwotnej interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w Łodzi, ul. Piotrkowska 135, 90-434 Łódź. Zasady zaskarżania
    interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o
    postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej
    jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie
      ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.