Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-2.4011.46.2025.2.KK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-15
Teza: Możliwość opodatkowania dochodów z kwalifikowanych praw
własności intelektualnej preferencyjną stawką podatkową
(opodatkowanie IP; BOX).
Słowa kluczowe: IP Box
prace-prace badawczo-rozwojowe
prawa-prawa autorskie
stawka-stawki podatku-stawka preferencyjna podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Podstawa obliczenia i wysokość podatku.-Podatek od
dochodu z kwalifikowanych praw własności
intelektualnej (IP BOX).
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 5a-pkt 38
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 30ca
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 30cb

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,

    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 stycznia 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy preferencyjnego opodatkowania dochodów generowanych przez prawa własności
    intelektualnej. Uzupełnił go Pan 14 marca 2025 r. (data wpływu). Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    I. Profil Wnioskodawcy
    Wnioskodawca od 3 stycznia 2019 r. prowadzi jako osoba fizyczna działalność
    gospodarczą zarejestrowaną w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności
    Gospodarczej, której przedmiotem jest działalność związana z wytwarzaniem
    oprogramowania (PKD 62.01.Z). Wnioskodawca posiada na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej nieograniczony obowiązek podatkowy w świetle art. 3 ust. 1 oraz ust. 1a ustawy z
    dnia 26 lipca 1 991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej w skrócie: „u.p.d.o.
    f.”) i rozlicza się według stawki liniowej 19% na podstawie podatkowej księgi przychodów i
    rozchodów. Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej poza terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej przez zakład w rozumieniu art. 5a pkt 22 u.p.d.o.f. W
    szczególności Wnioskodawca nie posiada za granicą żadnej stałej placówki ani
    wyznaczonej osoby działającej w jego imieniu i na jego rzecz za granicą. Wszystkie
    przychody w ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca uzyskuje w
    Polsce. Wnioskodawca nie posiada statusu centrum badawczo-rozwojowego określonego
    w ustawie z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności
    innowacyjnej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1402 z późn. zm.).
    II. Kontrakty, kontrahenci i model współpracy
    W okresie obowiązywania przepisów dot. ulgi IP Box (regulowanej przepisami art. 30ca i
    30cb „u.p.d.o.f.”) Wnioskodawca nawiązał współpracę z (...), spółką wpisaną do rejestru
    spółek w (...) pod numerem (...) z siedzibą pod adresem (...). Współpraca odbywa się na
    podstawie pisemnej umowy zawartej dnia 30 lipca 2024 r., zwanej dalej w skrócie
    „umową” lub „kontraktem”.
    (...), zwana w dalszej części wniosku również „Kontrahentem” to (...).
    Umowa określa ramowe zasady i warunki świadczenia przez Wnioskodawcę usług
    programistycznych, natomiast ich dokładny zakres jest każdorazowo ustalany na
    podstawie składanych zleceń cząstkowych, czyli powierzonych w jakiejkolwiek formie (np.
    za pośrednictwem platformy do zarządzania projektem, ustnie lub poprzez e-mail) prac
    programistycznych do wykonania. Precyzując, zamówienia cząstkowe przedstawiają
    specyfikację wymagań, definiując potrzeby biznesowe, które oprogramowanie (lub jego
    komponent, funkcjonalność) ma zaspokajać. Trzeba zaznaczyć, że Wnioskodawca, jako
    programista wysoce wyspecjalizowany w konkretnych dziedzinach, nie tworzy programów
    komputerowych, aplikacji w potocznym rozumieniu. Nie komercjalizuje ich również na
    masową skalę. Efektem prac Wnioskodawcy są zindywidualizowane programy
    komputerowe dedykowane wyłącznie rozbudowanemu produktowi jego Kontrahenta,
    którym jest platforma działająca w modelu (...)) skierowana do (...). Nad platformą stale
    pracuje wielu innych podwykonawców, tj. programistów, inżynierów. Nie może jednak
    umknąć uwadze, że platforma nie ma budowy monolitycznej. Każda funkcjonalność,
    moduł czy inny, mniejszy element składający się na finalny produkt może być badany pod
    kątem uznania go za odrębny program komputerowy.
    Zatem z perspektywy Kontrahenta, prace wykonywane przez Wnioskodawcę prowadzą od
    pewnego etapu do rozwijania istniejącego już oprogramowania nadrzędnego, np. o nowe

    lub ulepszone funkcjonalności. W tym miejscu Wnioskodawca zaznacza jednak, że
    rozwijanie programu nadrzędnego polega na tworzeniu przez niego od zera utworów
    (wyrażonych w postaci kodu napisanego w języku programowania) podlegających
    ochronie na mocy art. 74 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych stanowiących programy komputerowe, a następnie implementowaniu tych
    utworów do istniejącego już kodu programu nadrzędnego. Implementacja utworu polega
    przede wszystkim na dodawaniu lub nadpisywaniu części (linijek) kodu źródłowego do
    oprogramowania. W wyniku implementacji wytworzonych przez Wnioskodawcę utworów
    rozwijane oprogramowanie nadrzędne jest optymalizowane lub wyposażane w nowe,
    ulepszone, bądź też kolejne funkcjonalności. Trzeba wyjaśnić, że oprogramowanie
    nadrzędne, nad którym pracuje Wnioskodawca, tworzone jest na zasadach i wzorcach
    programowania obiektowego oraz na praktykach zwinnego wytwarzania
    oprogramowania. Finalny produkt, jest zatem połączeniem wielu podprogramów, w tym
    m.in. wytwarzanych przez Wnioskodawcę, z których każdy wykonuje określoną funkcję.
    Tworząc oprogramowanie Wnioskodawca nie pracuje pod kierownictwem Kontrahenta,
    tudzież jego klienta lub innej osoby trzeciej, ani w wyznaczonym przez nich czasie i
    miejscu, chyba, że specyfika usług wyjątkowo wymaga ich wykonania w siedzibie firmy.
    Wnioskodawca wykonuje prace programistyczne zdalnie, w różnych miejscach oraz czasie,
    nie jest związany sztywnymi godzinami pracy. Wnioskodawca ponosi pełną
    odpowiedzialność za rezultat prac oraz wykonanie umowy. Sposób wykonywania
    czynności oraz użyte rozwiązania są wyborem Wnioskodawcy. Ponadto, w związku z
    nienależytym wykonaniem umowy, druga strona ma prawo wystąpić do Wnioskodawcy z
    roszczeniem regresowym. Należy podkreślić, że w związku z tak wykonywaną działalnością
    Wnioskodawca ponosi ryzyko gospodarcze zarówno w kontekście odpowiedzialności za
    jakość i ewentualne wady świadczonych usług, jak i zmian kontrahentów, niepewności
    efektu i metod dojścia do umówionego rezultatu. W ekonomii definiuje się ryzyko jako
    możliwość wystąpienia wyników odmiennych od założonych celów. Zgodnie z tą definicją
    działalność Wnioskodawcy jest obarczona ryzykiem gospodarczym.
    III. Charakterystyka oprogramowania tworzonego przez Wnioskodawcę
    Działalność gospodarcza Wnioskodawcy związana jest z szeroko rozumianym
    programowaniem. Jej fundamentem jest rozwiązywanie problemów algorytmicznych, co
    polega na systematycznej pracy nad komputerowym rozwiązaniem problemu i obejmuje
    cały proces projektowania i otrzymania rozwiązania. Rozwiązania mają postać programów
    napisanych w wybranym języku programowania. Innymi słowy, oprogramowanie napisane
    przez Wnioskodawcę jest realizacją algorytmu. Algorytm programu komputerowego to
    element konstrukcyjny programu stanowiący zapis logicznie uporządkowanych działań
    (instrukcji), prowadzących do rozwiązania konkretnych problemów na podstawie ustalonej
    funkcjonalności programu, wypracowanej przy pomocy funkcjonujących w teorii pojęć i
    reguł ogólnych. Powszechnie przyjmuje się, że algorytm jest opisem krok po kroku
    rozwiązania postawionego problemu lub sposobu osiągnięcia jakiegoś celu. Celem
    nadrzędnym tej metodologii jest otrzymanie „dobrego" rozwiązania, czyli takiego, które
    jest:
    · zrozumiałe dla każdego, kto zna dziedzinę rozwiązywanego problemu i użyte narzędzia
      komputerowe,
    · poprawne, czyli spełnia specyfikację problemu, a więc dokładny opis problemu,
    · efektywne, czyli niepotrzebnie nie marnuje zasobów komputerowych, czasu i pamięci.
    Ta metoda składa się z następujących sześciu etapów:
    1. Opis i analiza sytuacji problemowej. Na podstawie opisu i analizy sytuacji problemowej
      należy w pełni zrozumieć, na czym polega problem, jakie są dane dla problemu i jakich
      oczekujemy wyników, oraz jakie są możliwe ograniczenia.

    2. Sporządzenie specyfikacji problemu, czyli dokładnego opisu problemu na podstawie
      rezultatów etapu I. Specyfikacja problemu zawiera:
      • opis danych,
      • opis wyników,
      • opis relacji (powiązań, zależności) między danymi i wynikami.
      Specyfikacja jest wykorzystywana w następnym etapie jako specyfikacja tworzonego
      rozwiązania (np. programu).
    3. Zaprojektowanie rozwiązania. Dla sporządzonej na poprzednim etapie specyfikacji
      problemu, jest projektowane rozwiązanie komputerowe (np. program), czyli wybierany
      odpowiedni algorytm i dobierane do niego struktury danych. Wybierane jest także
      środowisko komputerowe (np. język programowania), w którym będzie realizowane
      rozwiązanie na komputerze.
    4. Komputerowa realizacja rozwiązania. Dla projektu rozwiązania, opracowanego na
      poprzednim etapie, buduje się kompletne rozwiązanie komputerowe, np. w postaci
      programu w wybranym języku programowania. Następnie testowana jest poprawność
      rozwiązania komputerowego i badana jego efektywność działania na różnych danych.
    5. Testowanie rozwiązania. Ten etap jest poświęcony na systematyczną weryfikację
      poprawności rozwiązania i testowanie jego własności, w tym zgodności ze specyfikacją.
    6. Prezentacja rozwiązania.
    Współpracując z przedstawionym Kontrahentem, opierając się na wyżej opisanym
    podejściu algorytmicznym, Wnioskodawca dotychczas projektował i wytwarzał
    (programował) kolejne elementy ww. platformy skierowanej do (...). Rozwój programu
    nadrzędnego Kontrahenta odbywa się według nowoczesnych metodyk, opartych na
    modelu przyrostowo-iteracyjnym. Cykliczne wydawanie przyrostów można porównać do
    układanki z klocków. Dokładane są kolejne elementy, które z czasem tworzą finalny
    produkt. Jednak każde wykonane przez Wnioskodawcę zlecenie cząstkowe skutkowało
    wytworzeniem jakiegoś elementu programu nadrzędnego - fragmentu kodu o określonej
    funkcjonalności, który również stanowi program komputerowy podlegający ochronie
    prawno-autorskiej (jako podprogram). W ten sposób partie kodu wytwarzanego przez
    Wnioskodawcę, w zależności od powierzonego zadania, składają się na pewne
    komponenty, moduły, dodające określone funkcjonalności w końcowym produkcie
    informatycznym. Wnioskodawca stworzył do tej pory wypunktowane poniżej odrębne
    programy komputerowe i moduły, które pełnią różne funkcje w ramach wdrożenia funkcji
    (...). Każdy z tych systemów działa jako niezależny komponent, umożliwiający realizację
    konkretnych zadań biznesowych i technicznych.
    1) System (...).
    2) Moduł (...).
    3) Moduł (...).
    4) System (...).
    W toku dalszej współpracy z Kontrahentem Wnioskodawca będzie tworzył kolejne
    programy, opracowywane jako odrębne moduły i aplikacje, mające na celu dalszą
    automatyzację procesów oraz zwiększenie wygody i efektywności użytkowników platformy
    (...). Wśród nich można wymienić:
    1) Moduł (...).
    2) System (...).
    1) Rozbudowany system (...).
    2) Moduł (...),

    5) System (...).
    6) Aplikacja do (...).
    7) Platforma (...).
    Efekty prac Wnioskodawcy stanowią koncepcyjne dobra niematerialne – oprogramowanie
    komputerowe uzewnętrznione w postaci kodu napisanego w określonych językach
    programowania. Wnioskodawca pisze oprogramowanie przede wszystkim w (...) –
    popularnym języku programowania, który jest często wykorzystywany w aplikacjach
    internetowych i systemach biznesowych. Dodatkowo używa następujących technologii:
    - (...) – narzędzie ułatwiające tworzenie aplikacji w (...), które (...)
    - (...) – technologia używana do pracy z bazami danych, która umożliwia łatwe
      zapisywanie i odczytywanie danych z systemu.
    - (...) – systemy baz danych, w których przechowywane są informacje potrzebne do
      działania aplikacji.
    - (...) – narzędzie do testowania oprogramowania, które pomaga w sprawdzaniu, czy
      aplikacja działa prawidłowo.
    Kody wytworzone przez Wnioskodawcę i implementowane do istniejącego
    oprogramowania nadrzędnego stanowią logicznie uporządkowany ciąg instrukcji,
    przeznaczony do uzyskania za pośrednictwem sprzętu komputerowego wyniku
    pożądanego przez zleceniodawcę. Praca Wnioskodawcy przy pisaniu kodu nie miała i nie
    będzie mieć charakteru odtwórczego i nie polega na powielaniu w jego linijkach
    standardowych rozwiązań problemów. Oprogramowanie wytwarzane przez
    Wnioskodawcę w ramach prowadzonej bezpośrednio działalności gospodarczej, jest
    rezultatem jego własnej, indywidualnej, twórczej działalności intelektualnej, a w
    konsekwencji stanowi utwory podlegający ochronie na podstawie art. 74 ustawy z dnia 4
    lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (dalej: Dz. U. z 2018 r. poz. 1191
    z późn. zm., dalej zwana „ustawa o PAIPP”). W zakresie zdarzenia przyszłego,
    Wnioskodawca wyjaśnia, iż planuje kontynuować współpracę z Kontrahentem na
    dotychczasowych zasadach, według analogicznego procesu twórczego (opisanego w
    dalszej części wniosku), a efektem jego prac również będą programy komputerowe
    podlegające ochronie na podstawie art. 74 ustawy o PAIPP.
    IV. Proces twórczy
    Wytwarzane przez Wnioskodawcę oprogramowanie opiera się na indywidualnych,
    autorskich pomysłach i obejmuje m.in. zbudowanie modelu i zaprojektowanie algorytmu,
    czynność programowania (tworzenia kodu źródłowego, będącego realizacją algorytmu)
    oraz weryfikację, modyfikację i udoskonalanie dostępnych rozwiązań programistycznych.
    Na potrzeby stworzenia autorskich programów komputerowych, dedykowanych ww.
    programowi nadrzędnemu Wnioskodawca inicjuje i realizuje w ramach prowadzonej
    bezpośrednio przez siebie działalności gospodarczej prace rozwojowe, o których mowa w
    art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Działania
    te prowadzone są każdorazowo w sposób ułożony, metodyczny, czego wymaga specyfika
    tworzenia programu komputerowego, tj. określenie celu jaki ma on spełniać, ustalenia
    sposobu dojścia do danego celu (dobór odpowiednich rozwiązań programistycznych oraz
    technologii), zaplanowanie prac, weryfikacja, zakończenie.
    W tym miejscu podkreślić trzeba, że Wnioskodawca rozwija swoją wiedzę i umiejętności w
    zakresie programowania, poznając i wykorzystując najnowsze technologie. Tworzenie
    nowego oprogramowania lub ulepszanie istniejącego produktu o nową funkcjonalność
    (wymagającego również stworzenia w tym zakresie nowego kodu źródłowego) odbywało
    się według przedstawionego wyżej podejścia do rozwiązywania problemów
    algorytmicznych i standardowo w najszerszym zakresie składa się z niżej przedstawionych
    etapów.

    a) Etap wstępny - obejmuje konsultacje z Kontrahentem, dotyczące celów jakie mają być
      osiągnięte w projekcie, poznanie wizji produktu (lub jego komponentu, modułu).
      Podczas konsultacji przedstawiane są oczekiwania co do parametrów i funkcjonalności
      oprogramowania (tzw. specyfikacja biznesowa), zasobów jakie mogą zostać
      udostępnione Wnioskodawcy, w tym celu oraz czasu, w jakim projekt ma zostać
      zrealizowany. Na podstawie tych informacji oraz własnej wiedzy i doświadczenia,
      Wnioskodawca wstępnie analizował możliwość zrealizowania projektu, czyli
      stworzenia nowego oprogramowania, przy użyciu określonych zasobów.
      Wnioskodawca nie dysponował standardowo gotowymi rozwiązaniami
      informatycznymi pozwalającymi na realizację zamówienia. Nie dysponował np.
      gotowym algorytmem wyrażonym w postaci kodu, spełniającym oczekiwania
      ostatecznego odbiorcy (kod źródłowy musi zostać napisany od samego początku).
      Uzyskanie produktu informatycznego o pożądanych właściwościach uzależnione było
      od szeregu czynników. W trakcie tego etapu dochodzi do ustalenia poziomu
      niepewności co do możliwości realizacji zamówienia przy użyciu określonych zasobów,
      tj. Wnioskodawca ocenia jakie jest ryzyko niepowodzenia zamówienia.
    b) Etap tworzenia oprogramowania - obejmuje wszelkie czynności faktyczne
      podejmowane przez Wnioskodawcę w celu realizacji zamówienia, tj. zaprojektowanie i
      napisanie algorytmu w języku programowania, co prowadzi do stworzenia nowego
      produktu lub ulepszenia, rozwinięcia jego dotychczasowej wersji o nowe zastosowania
      (nową funkcjonalność). Proces tworzenia na tym etapie najczęściej dzieli się na
      mniejsze cykle wydawnicze, po których następuje prezentacja wytworzonej części
      oprogramowania. Nie są to w żadnym wypadku czynności odtwórcze. Wnioskodawca
      staje na tym etapie wobec konieczności wyboru jednego spośród alternatywnych
      algorytmów, określania wartości różnorodnych parametrów lub samodzielnego
      precyzowania pewnych szczegółów implementowanych operacji. Ten etap wymaga od
      Wnioskodawcy podjęcia największego wysiłku intelektualnego.
    c) Etap końcowy - obejmuje zamknięcie zamówienia i podsumowanie wyników prac
      danego cyklu wydawniczego lub całego projektu. W trakcie tego etapu dochodzi do
      akceptacji bądź odrzucenia wyników pracy Wnioskodawcy lub ogłoszenie, że przy
      danym stanie zasobów nie jest możliwe stworzenie programu odpowiadającego
      specyfikacji biznesowej lub dokonanie ulepszeń, czy rozbudowy systemu o nową
      funkcjonalność zgodnie z oczekiwaniami. W przypadku niemożności zrealizowania
      zamówienia zgodnie z oczekiwaniami, rozpatrywane jest ewentualne zwiększenia
      zasobów do realizacji zadania lub zmiana charakteru wykorzystanych zasobów lub też
      zmniejszenie oczekiwań w stosunku do oprogramowania, które ma zostać
      wytworzone.
    Wytwarzanie oprogramowania to złożony proces, który ma na celu dostarczenie produktu
    w pełni zgodnego z oczekiwaniami Kontrahenta. Działalność Wnioskodawcy, w zależności
    od realizowanych projektów, mogła i może pokrywać wszystkie etapy tego procesu,
    począwszy od analizy i zdefiniowania wymagań, przez zaprojektowanie rozwiązania, jego
    wykonanie, testowanie, wdrożenie, szkolenia oraz dalszy rozwój. Podstawowym
    wyzwaniem jest zrozumienie potrzeb ostatecznego użytkownika programu, a więc
    określenie celu jaki ma spełniać, np. dedykowana funkcjonalność/moduł. Dopiero w
    oparciu o tę wiedzę Wnioskodawca ustala sposób dojścia do zdefiniowanego celu,
    dobierając odpowiednie rozwiązania programistyczne oraz technologie.
    Na potrzeby niniejszego wniosku, Wnioskodawca oświadcza, że tworzenie przez niego
    oprogramowania opiera się każdorazowo o dostępną aktualnie (tj. w momencie realizacji
    zlecenia Kontrahenta) wiedzę w dziedzinie technologii informacyjnych (IT) oraz w
    dziedzinie, której oprogramowanie ma służyć, a także o umiejętności Wnioskodawcy jako
    programisty. Z kolei projektowane i tworzone produkty (oprogramowanie komputerowe)
    stanowiły/stanowią produkty nowe lub ulepszone funkcjonalnie w stosunku do tych
    dotychczas tworzonych przez Wnioskodawcę. Proces tworzenia oprogramowania wymaga

    ciągłego rozwoju, poszerzenia i aktualizowania wiedzy programistycznej, jak również z
    dziedziny, w której to oprogramowanie ma być wykorzystywane. Niejednokrotnie
    Wnioskodawca w tym celu sięga do fachowej literatury, szkoleń oraz fachowych publikacji.
    Czynności projektowania i tworzenia oprogramowania nie mają charakteru rutynowych
    lub okresowych zmian, lecz stanowią systematyczny rozwój konkretnego produktu
    (poczynając od jego tworzenia). Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności
    nabywa, łączy, kształtuje i wykorzystuje dostępną aktualnie wiedzę i umiejętności, w tym
    zwłaszcza z zakresu narzędzi informatycznych, oprogramowania, technologii w celu
    tworzenia nowych zastosowań (nowych lub ulepszonych produktów cyfrowych –
    programów komputerowych). W każdym przypadku Wnioskodawca wnosi swój
    indywidualny i twórczy wkład, wykorzystując najnowsze technologie informatyczne z
    zakresu wytwarzania oprogramowania. Produkty informatyczne stworzone przez
    Wnioskodawcę mają charakter indywidualny i są utrwalone w postaci kodu w języku
    programowania.
    V. Ustalenie przychodu z potencjalnie rozpatrywanych jako „kwalifikowane" praw
      własności intelektualnej.
    Przedmiotem umowy z dnia 30 lipca 2024 r., o której mowa w niniejszym wniosku jest
    tworzenie oprogramowania komputerowego – usługi programistyczne. Z uwagi na fakt, iż
    oprogramowanie powstaje według metodyk zwinnych, nie są to typowe umowy o dzieło.
    Metodyki zwinne skupiają się na elastycznym podejściu i iteracyjnej realizacji projektu.
    Zakładają, że nie wszystko można przewidzieć i zaplanować, dla stron umowy istotniejsze
    jest reagowanie na zmiany niż trzymanie się z góry ustalonego, sztywnego planu. Na
    etapie zawierania umowy znana jest co najwyżej wizja programów, których dostarczenie
    oczekuje Kontrahent Wnioskodawcy. Wizja ewoluuje w trakcie wszystkich etapów
    realizacji. W praktyce często polega to na tym, że Kontrahent zmienia zdanie co do swoich
    oczekiwań, a Wnioskodawca musi jak najszybciej dopasować się do nowych wymagań w
    zakresie tworzonego oprogramowania. W związku z powyższym, w momencie
    podpisywania ramowej umowy nie jest możliwe precyzyjne określenie rezultatu, opisanie
    w szczegółowy sposób, do stworzenia jakiego/jakich dzieł zobowiązuje się Wnioskodawca.
    Dzieła, czyli powstałe programy komputerowe identyfikowane są w toku realizacji danej
    umowy. Niemniej, ramowa umowa każdorazowo zobowiązuje Wnioskodawcę do
    przeniesienia autorskich praw majątkowych do wytworzonego oprogramowania na
    wskazanych połach eksploatacji w ramach należnego wynagrodzenia. Tyczy się to całego
    rozpatrywanego niniejszym wnioskiem okresu współpracy z Kontrahentem.
    Wnioskodawca określa dokładnie kwotę wynagrodzenia za przeniesienia autorskich praw
    majątkowych do danego programu komputerowego, wyodrębniając ją od pozostałych
    składników wynagrodzenia i tę wartość Wnioskodawca przenosi do prowadzonej odrębnie
    od podatkowej księgi przychodów i rozchodów ewidencji, o której mowa w art. 30cb u.p.d.
    o.f., jako przychód z prawa autorskiego do danego programu (który w ocenie
    Wnioskodawcy zyskuje przymiot „kwalifikowanego” prawa własności intelektualnej).
    VI. Ewidencja.
    Wnioskodawca monitoruje efekty prowadzonej przez siebie działalności rozwojowej i
    wyodrębnia prawa autorskie do programów komputerowych, wytworzonych i zbytych w
    ramach umowy zawartej ze wskazanym Kontrahentem. Wnioskodawca prowadzi na
    bieżąco ewidencję, odrębną od podatkowej księgi przychodów i rozchodów, zapewniającą
    ustalenie przychodów, kosztów uzyskania przychodów i dochodu z praw autorskich do
    tego oprogramowania. Ewidencja zawiera wszystkie informacje, o których mowa w art.
    30cb u.p.d.o.f., w tym również wyodrębnia koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4.
    Wnioskodawca podkreśla, że analizuje również wydatki ponoszone przez siebie w ramach
    podjętych projektów badawczo-rozwojowych i alokuje je pod odpowiednie litery tzw.
    wskaźnika nexus.
    VII. Podsumowanie.

    Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności, Wnioskodawca chciałby skorzystać z
    przewidzianej w art. 30ca u.p.d.o.f. preferencji IP Box w rozliczeniu podatku dochodowego
    od osób fizycznych za rok podatkowy 2024 i najprawdopodobniej również w kolejnych
    latach w zakresie dochodów, na które składa się wynagrodzenie uzyskiwane w wyniku
    wykonywania umów zawartych z przedstawionym Kontrahentem.
    Uzupełnienie
    Pod pojęciem „oprogramowania” w kontekście przedstawionego stanu faktycznego, a więc
    opisanej działalności Wnioskodawcy, należy rozumieć tworzone przez Wnioskodawcę
    programy komputerowe w rozumieniu prawa autorskiego. Oprogramowania stanowiące
    efekty jego pracy są zorganizowanymi, logicznie powiązanymi zestawami instrukcji
    napisanymi w języku programowania, których celem jest wykonanie określonych operacji
    przez komputer.
    Tworzone oprogramowanie może przybierać różne formy, w zależności od zakresu
    projektu oraz specyfiki jego zastosowania. Obejmuje ono m.in.:
    - funkcjonalności – złożone struktury składające się z wielu komponentów
      współpracujących ze sobą w celu realizacji określonych funkcji,
    - moduły i komponenty – niezależne części większych systemów, które pełnią określone
      zadania i mogą być wykorzystywane jako samodzielne jednostki programowe,
    - platformy i aplikacje – kompleksowe rozwiązania dostarczające użytkownikom
      konkretne usługi lub funkcjonalności w ramach dedykowanego środowiska.
    Każdy z wytwarzanych przez Wnioskodawcę modułów, funkcji czy komponentów jest
    programem komputerowym w sensie definicyjnym, ponieważ:
    - zawiera instrukcje zapisane w języku programowania, które są interpretowane lub
      wykonywane przez komputer,
    - realizuje określone algorytmy i procedury przetwarzania danych,
    - może funkcjonować samodzielnie jako element systemu informatycznego lub być
      implementowany w większym środowisku.
    Nawet jeśli niektóre tworzone elementy są częścią większego oprogramowania, to z
    informatycznego punktu widzenia każdy moduł stanowi odrębną jednostkę wykonawczą,
    która może być uruchomiona, testowana i rozwijana niezależnie. Oznacza to, że wszystkie
    efekty prac Wnioskodawcy, opisywane jako „oprogramowania” mają charakter
    samodzielnych programów komputerowych, podlegających ochronie na podstawie art. 74
    ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
    Programy komputerowe tworzone przez Wnioskodawcę nie posiadają własnych nazw
    handlowych, ponieważ nie są masowymi produktami rynkowymi i nie są
    komercjalizowane na większą skalę. W odróżnieniu od oprogramowania tworzonego z
    myślą o szerokim gronie użytkowników, programy komputerowe, o których mowa we
    wniosku dostarczane są tylko jednemu Kontrahentowi i mają charakter
    zindywidualizowanych komponentów dedykowanych istniejącej platformę (...)
    Kontrahenta. Nie są to programy komputerowe rozpowszechniane wśród różnych
    klientów, odbiorców.
    Brak nadania im odrębnych nazw handlowych wynika charakteru z ich przeznaczenia – nie
    są one ogólnodostępnymi produktami informatycznymi przeznaczonymi do sprzedaży
    dowolnemu klientowi, lecz dedykowanymi rozwiązaniami tworzonymi na potrzeby
    konkretnego systemu informatycznego Kontrahenta.
    Innowacyjność programów komputerowych Wnioskodawcy przejawia się w:
    - tworzeniu nowych funkcjonalności i rozwiązań technicznych, które wcześniej nie istniały
      w ramach systemu Kontrahenta,

    - zastosowaniu nowoczesnych technologii i metod optymalizacji kodu, co zwiększa
      wydajność i bezpieczeństwo platformy,
    - automatyzacji procesów biznesowych, co pozwala na usprawnienie operacji
      wykonywanych przez użytkowników systemu,
    - integracji z nowymi środowiskami IT — np. wdrażaniu integracji z (...),
    - dostosowaniu do unikalnych wymagań biznesowych, co sprawia, że powstające moduły
      nie mają swoich odpowiedników w ogólnodostępnym oprogramowaniu, lecz są „szyte
      na miarę” pod kątem potrzeb Kontrahenta.
    Podsumowując, programy tworzone przez Wnioskodawcę są innowacyjne i odrębne, lecz
    nie posiadają własnych nazw handlowych, ponieważ nie są komercjalizowane na masową
    skalę.
    Twórczy charakter działalności Wnioskodawcy przejawia się w autonomicznej realizacji
    nowych rozwiązań programistycznych, które nie są prostym powielaniem istniejących
    schematów, lecz stanowią efekty intelektualnej pracy nad stworzeniem oryginalnego
    kodu. Oprogramowanie opracowywane przez Wnioskodawcę nie jest oparte na gotowych
    szablonach czy rozwiązaniach, ale wymaga samodzielnego projektowania i implementacji
    algorytmów, które prowadzą do nowych lub ulepszonych funkcjonalności systemu
    Kontrahenta. Działalność ta nie ogranicza się do pisania kodu zgodnie z narzuconą
    specyfikacją — obejmuje proces twórczy, który rozpoczyna się od analizy problemu, przez
    zaprojektowanie architektury rozwiązania, aż po jego implementację i optymalizację.
    Działania podjęte przez Wnioskodawcę, zmierzające do usprawnienia wytworzonego już
    wcześniej w praktyce gospodarczej „Oprogramowania” w celu realizacji projektu, w
    ramach którego wytworzył „Oprogramowanie”:
    - optymalizacja kodu – poprawa wydajności poprzez modyfikację struktur danych i
      redukcję zbędnych operacji,
    - refaktoryzacja – modularyzacja podprogramów, co zwiększyło ich elastyczność i
      możliwość ponownego wykorzystania,
    - udoskonalenie obsługi danych – implementacja lepszych strategii buforowania i
      optymalizacji zapytań do bazy danych,
    - automatyzacja testowania – wdrożenie testów jednostkowych i skryptów
      diagnostycznych zwiększających stabilność kodu,
    - rozszerzenie funkcjonalności – dodanie nowych metod autoryzacji, dynamicznych
      konfiguracji i precyzyjniejszego raportowania.
    Narzędzia, nowe koncepcje i rozwiązania niewystępujące w praktyce gospodarczej
    Wnioskodawcy, które zastosowano przy wytworzeniu i rozwijaniu oprogramowania:
    - nowe sposoby przetwarzania danych – zastosowanie bardziej efektywnych operacji w
      bazach danych (...),
    - efektywniejsza obsługa błędów – lepszy system logowania i automatycznego
      reagowania na problemy w kodzie,
    - zwiększona automatyzacja – wdrożenie mechanizmów samoczynnej synchronizacji
      danych między ramami,
    - rozszerzenie sposobu testowania oprogramowania – wdrożenie (...) dla automatycznej
      walidacji kodu przed wdrożeniem.
    Zastosowanie technologii (rozwiązań, narzędzi) powodujących, iż „Oprogramowanie” po
    jego wytworzeniu różni się od rozwiązań już funkcjonujących u Wnioskodawcy:
    - nowe wersje języków i frameworków – migracja kodu do (...) oraz wykorzystanie (...) do
      ułatwienia konfiguracji i zarządzania aplikacjami,

    - bazy danych – przejście na (...), co poprawiło szybkość przetwarzania danych i zapewniło
      lepszą integralność transakcji,
    - (...) – wdrożenie (...) w celu łatwiejszej i wydajniejszej pracy z bazami danych,
    - testowanie i jakość kodu – integracja z (...) do automatycznych testów jednostkowych i
      weryfikacji poprawności wprowadzanych zmian,
    - CI/CD i automatyzacja wdrożeń – implementacja kontenerów (...) oraz orkiestracji (...), co
      przyspieszyło testowanie i wdrażanie nowych wersji podprogramów.
    Działalność Wnioskodawcy ma charakter twórczy i systematyczny, a jej istotnym
    elementem jest ciągłe zwiększanie zasobów wiedzy oraz ich praktyczne wykorzystanie w
    tworzeniu nowych rozwiązań programistycznych.
    Wnioskodawca, realizując swoje projekty, na bieżąco aktualizuje wiedzę w zakresie
    nowoczesnych technologii, metod programowania, algorytmiki i optymalizacji kodu.
    Korzysta z dokumentacji technicznej, literatury branżowej, analizuje nowe trendy oraz
    uczestniczy w szkoleniach i kursach, co pozwala mu na stosowanie coraz bardziej
    zaawansowanych rozwiązań w praktyce.
    Zwiększanie zasobów wiedzy nie jest celem samym w sobie – Wnioskodawca
    implementuje zdobytą wiedzę w tworzonym oprogramowaniu, co prowadzi do
    usprawnień w wydajności, skalowalności i funkcjonalności programów. Dzięki temu nie
    tylko rozwija swoje kompetencje, ale również przekłada je na konkretne innowacje w
    kodzie źródłowym.
    Systematyczne podejście do pracy pozwala na ciągłe ulepszanie tworzonych rozwiązań i
    wdrażanie nowych metod optymalizacji, integracji oraz przetwarzania danych, co
    bezpośrednio wpływa na jakość i efektywność finalnego produktu.
    Działalność Wnioskodawcy była zaplanowana i realizowana według określonego systemu.
    Wnioskodawca stosuje metodyki zwinne ((...)), które pozwalają na iteracyjne wytwarzanie
    oprogramowania. Każdy projekt obejmuje:
    - analizę wymagań – określenie celu oraz sposobu realizacji,
    - planowanie prac – podział projektu na etapy,
    - implementację kodu – tworzenie nowych podprogramów,
    - testowanie i optymalizację,
    - zamknięcie i dokumentację rozwiązania.
    Systematyczność prowadzonych prac przejawiała się w regularnym i metodycznym
    rozwijaniu oprogramowania, z jasno określonymi etapami prac. Proces obejmował:
    - stałe doskonalenie kodu – refaktoryzację, optymalizację,
    - iteracyjne wdrażanie nowych funkcji,
    - ciągłe monitorowanie działania oprogramowania,
    - zastosowanie testów automatycznych ((...)),
    - bieżącą analizę i eliminację błędów.
    Dzięki temu prace były prowadzone w sposób zorganizowany i nie miały charakteru
    przypadkowego czy chaotycznego.
    Harmonogramy były ustalane dla poszczególnych projektów i obejmowały „kamienie
    milowe” oraz terminy realizacji. Przykładowo:
    - system (...) – określenie zakresu funkcji, implementacja w etapach, testy i wdrożenie,
    - moduł (...) – wdrożenie etapowe, testowanie integracji, optymalizacja,
    - moduł (...) – iteracyjne wdrażanie zgodnie z planem,

    - system (...) – opracowanie schematu, wdrożenie i testy, poprawki po analizie
      użytkowników.
    Każdy z tych projektów był realizowany w określonym czasie i dokumentowany.
    Harmonogramy były dostosowywane do specyfiki projektów i zmian w wymaganiach.
    W każdym przypadku – zarówno wytwarzania nowych utworów, jak i rozwijania oraz
    ulepszania istniejących rozwiązań – efekty prac Wnioskodawcy stanowiły odrębne
    programy komputerowe, które podlegają ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie
    autorskim i prawach pokrewnych. Każdy tworzony przez Wnioskodawcę fragment kodu
    realizuje określoną funkcję w sposób samodzielny i spełnia definicję programu
    komputerowego, ponieważ zawiera logicznie powiązane instrukcje przeznaczone do
    przetwarzania danych przez komputer. Nawet jeśli niektóre podprogramy są częścią
    większego systemu, każdy z nich może być traktowany jako niezależny program
    komputerowy, ponieważ:
    - zawiera zestaw instrukcji sterujących pracą komputera,
    - jest tworzony od podstaw lub rozwijany w sposób twórczy,
    - nie jest jedynie mechaniczną modyfikacją istniejącego kodu, lecz efektem intelektualnej
      pracy programistycznej,
    - wprowadza nową funkcjonalność lub optymalizację, zwiększając wartość i możliwości
      systemu nadrzędnego.
    Ponadto, rozwijanie lub ulepszanie programu nie oznacza, że traci on swój odrębny
    charakter, ponieważ każda zmiana polega na tworzeniu nowych fragmentów kodu o
    indywidualnym charakterze. Wnioskodawca nie dokonuje prostych zmian w kodzie, lecz
    projektuje i implementuje nowe rozwiązania, które samodzielnie spełniają kryteria utworu
    programistycznego.
    Z tego względu wszystkie wytworzone przez Wnioskodawcę podprogramy i moduły
    podlegają ochronie prawno-autorskiej jako odrębne programy komputerowe, zgodnie z
    art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
    Umowa zawiera zobowiązanie Wnioskodawcy do przeniesienia autorskich praw
    majątkowych do wytworzonego oprogramowania na Zleceniodawcę. Przeniesienie
    następuje z chwilą przyjęcia danego oprogramowania przez Zleceniodawcę, co w praktyce
    oznacza przesłanie oprogramowania do repozytorium i jego implementację.
    Wnioskodawca zobowiązał się do przeniesienia praw na określonych w umowie polach
    eksploatacji. Ponieważ umowa ma charakter ramowy, a oprogramowanie jest tworzone w
    sposób iteracyjny, jego identyfikacja odbywa się w toku realizacji zleceń cząstkowych.
    Wnioskodawca dokumentuje każde wytworzone oprogramowanie, prowadząc ewidencję
    programów komputerowych, do których autorskie prawa majątkowe zostają przeniesione,
    co pozwala na wyodrębnienie konkretnych utworów. Oprogramowanie jest przekazywane
    w formie kodu źródłowego do repozytorium Kontrahenta. Zleceniodawca weryfikuje
    zgodność oprogramowania ze zleceniem i dokonuje płatności wynagrodzenia za
    przeniesienie praw.
    Efekty pracy Wnioskodawcy zawsze stanowią utwory w rozumieniu przepisów o prawie
    autorskim i prawach pokrewnych, ponieważ:
    • każde tworzone oprogramowanie ma oryginalny, twórczy charakter: nie jest
      mechanicznie odtwarzanym schematem, lecz wynikiem indywidualnych decyzji
      programistycznych, projektowych i algorytmicznych; kod źródłowy jest
      niepowtarzalny, a jego struktura i sposób działania wynikają z twórczego wkładu
      Wnioskodawcy,
    • nie są to jedynie powtarzalne zadania techniczne: Wnioskodawca nie implementuje
      gotowych rozwiązań, lecz projektuje i tworzy nowe algorytmy, architekturę systemu
      oraz mechanizmy obsługi danych; jego praca wymaga rozwiązywania problemów w

      sposób unikalny dla każdego projektu, a efekt końcowy nie jest w pełni przewidywalny
      przed jego realizacją,
    • nie są to tylko „techniczne” realizacje szczegółowych specyfikacji: Wnioskodawca nie
      ogranicza się do wdrażania gotowych instrukcji Zleceniodawcy, lecz dokonuje
      samodzielnych wyborów technologicznych, opracowuje optymalne metody
      przetwarzania danych oraz dostosowuje architekturę kodu do wymagań systemu.
    Każdy efekt prac (program komputerowy), niezależnie od nomenklatury, identyfikowany
    jako moduł, podprogram czy funkcjonalność stanowi indywidualny rezultat intelektualnej
    pracy, co kwalifikuje go jako utwór chroniony na podstawie art. 74 ustawy o prawie
    autorskim i prawach pokrewnych.
    Każda pojedyncza część kodu źródłowego, która jest dodawana lub nadpisywana w
    ramach implementacji, sama w sobie stanowi odrębny program komputerowy. Jednak w
    przypadku „implementacji utworu” mowa jest wyłącznie o odrębnym programie
    komputerowym, podlegającym ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i
    prawach pokrewnych.
    Przeniesienie każdego programu komputerowego oraz każdej części oprogramowania
    nastąpiło/nastąpi zgodnie z wymogami ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych,
    w szczególności z art. 41 oraz art. 53 tej ustawy.
    Ewidencję, o której mowa w art. 30cb ust. 2, w zakresie ewidencjonowania przychodów
    /kosztów/kosztów wskaźnika nexus/dochodu/kwaliflkowanego dochodu związanego z
    prawami autorskimi do opisywanego w niniejszym wniosku oprogramowaniem,
    Wnioskodawca prowadzi począwszy od rozpoczęcia prac na rzecz wskazanego
    Kontrahenta, tj. od lipca 2024 roku.
    Wnioskodawca wyjaśnia, iż mówiąc, że nie tworzy programów komputerowych „w
    potocznym rozumieniu”, podkreśla, że jego działalność nie polega na tworzeniu
    ogólnodostępnych aplikacji czy systemów komercjalizowanych na masową skalę. Oznacza
    to, że nie zajmuje się sprzedażą ani licencjonowaniem gotowego oprogramowania wielu
    klientom, jak ma to miejsce np. w przypadku aplikacji mobilnych czy programów
    komputerowych dostępnych publicznie. Jednak mimo, że tworzone przez Wnioskodawcę
    oprogramowanie nie jest ogólnodostępnym produktem rynkowym, to w sensie prawnym i
    technicznym pozostaje odrębnym programem komputerowym. Efekty jego pracy są
    dedykowanymi rozwiązaniami, tworzonymi na potrzeby konkretnego Kontrahenta i pod
    kątem pełnej integralności z jego systemem. Wnioskodawca opracowuje podprogramy,
    które stanowią element większego ekosystemu informatycznego, ale każdy z nich ma
    samodzielną funkcjonalność, działa w ramach określonej logiki i zawiera unikalny kod
    źródłowy, co czyni go programem komputerowym w rozumieniu prawa autorskiego.
    Tworzone przez Wnioskodawcę rozwiązania nie są jedynie technicznymi modyfikacjami
    istniejącego systemu, lecz samodzielnymi jednostkami oprogramowania, które spełniają
    konkretne funkcje i mogą być badane jako niezależne programy. Chociaż są częścią
    większej platformy, to w świetle art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych
    pozostają chronionymi utworami programistycznymi. W tym ujęciu Wnioskodawca nie
    tworzy aplikacji w potocznym rozumieniu, ale jego praca skutkuje powstaniem nowych,
    samodzielnych programów komputerowych, które mogą być integralnym elementem
    większego systemu. Rozbieżność między tymi stwierdzeniami jest więc pozorna i wynika z
    różnicy między sposobem dystrybucji, a charakterem tworzonych utworów.
    Pytania
    1) Czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
      podejmowana przez Wnioskodawcę działalność w zakresie wytwarzania i ulepszania
      oprogramowania komputerowego stanowi działalność badawczo-rozwojową w
      rozumieniu art. 30ca ust. 2 w zw. z art. 5a pkt 38-40 u.p.d.o.f.?

    2) Czy Wnioskodawca ma prawo, zgodnie z art. 30ca ust. 1 u.p.d.o.f., zastosować 5%
      stawkę opodatkowania wobec dochodów uzyskanych począwszy od 2024 roku w
      ramach przedstawionej umowy, w zakresie w jakim dochód ten został osiągnięty z
      tytułu odpłatnego przeniesienia na Kontrahenta autorskich praw majątkowych do
      wytworzonego przez Wnioskodawcę oprogramowania?
    Pana stanowisko w sprawie
    Ad. 1)
    Działalność podejmowana przez Wnioskodawcę polega na tworzeniu i rozwoju nowego
    oprogramowania komputerowego w odpowiedzi na zapotrzebowanie jego Kontrahenta.
    Sprostanie wymogom zleceniodawcy wymaga nieustannego pogłębiania wiedzy,
    rozwijania umiejętności w dziedzinie programowania oraz wykorzystania nowoczesnych
    narzędzi informatycznych.
    Wykorzystując te zasoby w praktyce Wnioskodawca podejmuje kreacyjny wysiłek
    intelektualny, którego efektem jest każdorazowo nowe lub ulepszone w skali jego
    przedsiębiorstwa, a nierzadko również w skali światowej, oprogramowanie komputerowe.
    Trzeba podkreślić, że nie były i nie będą to prace rutynowe, schematyczne. Wnioskodawca
    nie podejmował i nie będzie podejmować prac odtwórczych, polegających na powielaniu
    w linijkach kodu standardowych rozwiązań problemów. Miał i będzie mieć swobodę w
    wyborze określonych koncepcji.
    Dlatego działania polegające na tworzeniu opisanego oprogramowania komputerowego
    stanowią prace rozwojowe w rozumieniu cytowanych wyżej przepisów prawa
    podatkowego i powiązanych z nim regulacji ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o
    szkolnictwie wyższym i nauce. Polegają one bowiem na wykorzystaniu nowej i istniejącej
    wiedzy, tj. wiedzy i narzędzi programistycznych, języków programowania, znanych
    algorytmów, do zaprojektowania nowych i ulepszonych rozwiązań, nieistniejących
    dotychczas na rynku, a będących odpowiedzią na zapotrzebowanie jego uczestników.
    Charakter pracy Wnioskodawcy w obszarze rozwoju i ulepszania algorytmów w swej
    naturze jest procesem twórczym, gdyż każde jego zadanie lub problem można rozwiązać
    na wiele różnych sposobów, przy wykorzystaniu wielu dostępnych narzędzi. Wybór,
    dostosowanie oraz ulepszenie już istniejących rozwiązań zależy tylko i wyłącznie od jego
    wiedzy, doświadczenia oraz wyobraźni.
    Wnioskodawca działał/działa w sposób systematyczny, rozwiązując problemy
    algorytmiczne. Jak wskazano w opisie stanu faktycznego odpowiadał/odpowiada m.in. za
    analizę wymagań (cele), zaprojektowanie rozwiązania oraz jego zbudowanie. Pracując
    każdorazowo nad danym programem Wnioskodawca rozwijał/rozwija specjalistyczną
    wiedzę oraz umiejętności w zaawansowanej dziedzinie algorytmiki, programowania, które
    może wykorzystać w ramach bieżących albo przyszłych projektów.
    Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności nabywa, łączy, kształtuje i
    wykorzystuje dostępne aktualnie wiedzę i umiejętności, w tym między innymi z zakresu
    narzędzi informatycznych i oprogramowania, w celu tworzenia nowych zastosowań
    (nowych lub ulepszonych produktów, procesów lub usług) w postaci nowego
    oprogramowania. Działania Wnioskodawcy polegające na rozwijaniu i ulepszaniu
    oprogramowania, każdorazowo zmierzały do poprawy użyteczności oraz funkcjonalności
    tego oprogramowania.
    Uwzględniając powyższe, należy stwierdzić, że podejmowana przez Wnioskodawcę
    działalność polegająca na tworzeniu i ulepszaniu oprogramowania komputerowego
    stanowi działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 30ca ust. 2 w zw. z art. 5a pkt
    38 u.p.d.o.f.
    Ad. 2)
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że zgodnie z art. 30ca ust. 1 u.p.d.o.f., ma prawo
    zastosować 5% stawkę opodatkowania wobec dochodów uzyskanych począwszy od 2024

    r. w ramach przedstawionej umowy, w zakresie w jakim dochód ten został osiągnięty z
    tytułu odpłatnego przeniesienia na wskazanego Kontrahenta autorskich praw
    majątkowych do wytworzonego przez Wnioskodawcę oprogramowania.
    Powyższa ocena wynika z faktu, iż prawo autorskie do oprogramowania komputerowego
    lub jego części wytwarzanych samodzielnie przez Wnioskodawcę (oprogramowanie) w
    ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej jest kwalifikowanym prawem
    własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 2 u.p.d.o.f.
    Jak natomiast wynika z art. 30ca ust. 1 u.p.d.o.f., podatek od osiągniętego przez podatnika
    w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej kwalifikowanego dochodu z
    kwalifikowanych praw własności intelektualnej (kwalifikowanych IP) wynosi 5% podstawy
    opodatkowania.
    Artykuł 30ca ust. 2 u.p.d.o.f. zawiera zamknięty katalog praw własności intelektualnych, z
    których dochód może zostać objęty preferencyjną stawką opodatkowania. Autorskie
    prawo do programu komputerowego stanowi jedno z praw własności intelektualnych
    wskazanych w tym artykule w ust. pkt 8. Przy czym, by można było mówić o
    „kwalifikowanym” prawie własności intelektualnej przepis ten wymaga również by
    spełnione zostały dwa kryteria:
    1. przedmiot ochrony jest wytworzony, rozwinięty lub ulepszony przez podatnika w
      ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej, oraz
    2. prawo własności intelektualnej podlega ochronie prawnej na podstawie przepisów
      odrębnych ustaw lub ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest
      Rzeczpospolita Polska, oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia
      Europejska.
    Autorskie prawo do programu komputerowego objęte jest ochroną na mocy ustawy z
    dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1231
    z późn. zm., dalej w skrócie: ustawa o PAIPP). Zgodnie z art. 74 ust. 1 powołanej ustawy
    programy komputerowe podlegają ochronie jak utwory literackie, z kolei ust. 2 stanowi, że
    ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego
    wyrażenia. Idee i zasad będące podstawą jakiegokolwiek elementu programu
    komputerowego, nie podlegają ochronie.
    Polski prawodawca nie zdefiniował w żadnym obowiązującym akcie prawnym pojęcia
    programu komputerowego, zatem w tym zakresie pozostaje odwołać się do dorobku
    doktryny i orzecznictwa. W piśmiennictwie podnosi się, że przez program komputerowy
    należy rozumieć zestaw instrukcji (poleceń rozkazów) adresowanych do komputera,
    których wykonanie przez komputer prowadzi do uzyskania określonych wyników.
    Podkreśla się przy tym, że nawet dokumentacja projektowa, sporządzona w języku
    naturalnym, może stanowić formę wyrażenia programu komputerowego, tak samo jak
    jego kod źródłowy (ang. source code), czy kod wynikowy (ang. Object code) (D. Flisiak
    (red.), Prawo autorskie i prawa pokrewne, Warszawa 2015).
    Program podlegający ochronie prawnoautorskiej musi cechować się indywidualnością i
    stanowić utwór oryginalny, będący wytworem procesu intelektualnego programisty i jego
    zdolności kreacyjnych, wynikać z działalności twórczej. Oryginalność najczęściej jest
    utożsamiana z cechą działalności twórczej. Działalność twórcza stanowi przejaw takiego
    działania, które choćby w minimalnym stopniu odróżnia się od innych rezultatów takiego
    samego działania, a zatem posiada cechę nowości, której stopień jednakże nie ma
    znaczenia. Powinna to jednak być nowość obiektywna, z którą mamy do czynienia, gdy
    utwór różni się od dóbr niematerialnych, będących częścią dorobku kulturalnego, nie zaś
    nowość w sensie subiektywnym, zasadzająca się na przekonaniu autora o nowości
    własnego dzieła (A. Niewęgłowski, M. Późniak-NiedzieIska, w: System prawa prywatnego,
    red. Z. Radwański, t. 13: Prawo autorskie, red. J. Barta, Warszawa 2013, s. 9-11). Treść
    programu komputerowego nie może mieć jedynie charakteru pracy odtwórczej,
    polegającej na powielaniu w linijkach programu standardowych rozwiązań problemów.

    Ponadto, program komputerowy, aby spełniać cechy utworu chronionego prawem
    autorskim, powinien być również ustalony. Ustalenie programu komputerowego polega
    na jego uzewnętrznieniu w jakiejkolwiek postaci umożliwiającej jego percepcję przez
    osoby inne niż twórca (J. Barta, M. Czajkowska-Dąbrowska, Z. Ćwiąkalski, R. Markiewicz, E.
    Traple, Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Komentarz, Warszawa 2001, s.
    74; J. Sieńczyło-Chlabicz, Prawo własności intelektualnej, Warszawa 2013, s. 46)
    Jak wskazano w pkt 89 Objaśnień podatkowych Ministra Finansów z dnia 15 lipca 2019 r.
    dotyczących preferencyjnego opodatkowania dochodów wytwarzanych przez prawa
    własności intelektualnej IP BOX (dalej Objaśnienia): pojęcie „program komputerowy” nie
    powinno być rozumiane wąsko lecz szeroko (...) Holistycznie i funkcjonalnie, program
    komputerowy obejmuje więc jego funkcjonalne części składowe, takie jak: kod źródłowy,
    opis procedur operacyjnych, zestawienie danych w informacjach konwersacyjnych i
    dialogowych oraz kod wynikowy i interfejs. Z kolei w pkt 82 Objaśnień wyjaśniono, iż ze
    względu na bardzo ograniczone źródła interpretacji wobec programu komputerowego w
    stricte polskich aktach prawnych oraz polskiej literaturze na potrzeby preferencji IP Box
    warto także odnieść się do właściwych dla omawianego zagadnienia źródeł wywodzących
    się od organizacji ponadnarodowych i międzynarodowych, do których przynależy Polska,
    w szczególności Unii Europejskiej oraz OECD.
    Z związku z powyższym oraz z uwagi na harmonizację przesłanek ochrony programów
    komputerowych w Dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/24/WE z dnia 23
    kwietnia 2009 r. w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych (dalej:
    Dyrektywa 2009/24/WE) i nakaz proeuropejskiej interpretacji polskiego prawa trzeba w
    tym miejscu uwzględniać wnioski wynikające z prawa unijnego oraz dorobek Trybunału
    Sprawiedliwości UE.
    Zgodnie z punktem 7 preambuły Dyrektywy 2009/24/WE, pojęcie „program komputerowy”
    obejmuje program w jakiejkolwiek formie, a także przygotowawcze prace projektowe
    prowadzące do rozwoju programu komputerowego, z zastrzeżeniem, że charakter prac
    przygotowawczych jest taki, iż program komputerowy może korzystać z nich na
    późniejszym etapie.
    Jak natomiast stanowi przytoczony wyżej art. 74 ust. 2 polskiej ustawy o prawie autorskim
    i prawach pokrewnych, ochrona programów komputerowych „obejmuje wszystkie formy
    jego wyrażenia”. Zwrot „forma wyrażenia” odzwierciedla terminologię przyjętą w polskiej
    wersji językowej dyrektywy 2009/24/WE. Przez „formę wyrażenia” programu należy
    rozumieć każdy obiektywnie postrzegalny sposób zapisu poleceń adresowanych do
    komputera. Jak wyjaśnił TSUE na gruncie dyrektywy 2009/24/WE, „formą wyrażenia” może
    być wyłącznie taka postać programu, która umożliwia albo reprodukcję „działającego”
    programu, albo uzyskanie tego programu w przyszłości. Przykładowo w wyroku z dnia 22
    grudnia 2010 r. w sprawie C-393/09 Bezpečnostni softwarovâ asociace — Svaz softwarovó
    ochrany v. Ministerstvo kultury, TSUE wyjaśnił, iż termin „program komputerowy”
    obejmuje również przygotowawcze prace projektowe prowadzące do rozwoju programu
    komputerowego, z zastrzeżeniem, że charakter prac przygotowawczych musi pozwalać na
    stworzenie programu komputerowego na późniejszym etapie.
    W orzecznictwie polskich sądów powszechnych podkreśla się, że ochrona prawno-
    autorska uaktywnia się od momentu ustalenia czy dany produkt jest utworem w
    rozumieniu ustawy o PAIPP. Konsekwencją powyższych założeń jest fakt, iż cech utworu, a
    co za tym idzie ochrony prawnoautorskiej nie zostanie pozbawiony nawet taki program
    komputerowy, który nie stanowi produktu odrębnego i nie może być sprzedany oddzielnie
    od programów, którym służy. Specyfika dziedziny informatyki, jej dynamika rozwoju oraz
    złożoność poszczególnych elementów składających się na całość nie pozwala gratyfikować
    jedynie sztywno określonych, widocznych efektów pracy programisty bez wyraźnego
    polecenia takiego ich traktowania (por. wyrok Sąd Okręgowy w Łodzi z 26 marca 2014 r.,
    sygn. I C 566/12).

    W świetle powyższych konstrukcji prawnych, przewidzianych w polskiej ustawie o prawie
    autorskim i prawach pokrewnych, unijnej Dyrektywie 2009/24/WE oraz na gruncie
    doktryny i orzecznictwa, należy uznać, że efekty prac Wnioskodawcy, obejmujące
    algorytmy i kody źródłowe spełniają wszelkie przesłanki definicyjne programów
    komputerowych podlegających ochronie prawnoautorskiej. Nie ulega bowiem
    wątpliwości, że Wnioskodawca pisząc kod każdorazowo wytwarzał dobra niematerialne
    charakteryzujące się oryginalnością i indywidualnością. Podejmował wysiłek umysłowy o
    charakterze kreacyjnym. Ponadto, efekty prac Wnioskodawcy są uzewnętrzniane w
    postaci kodu napisanego w danym języku programowania.
    Przedmiotem ochrony prawa autorskiego jest więc w niniejszym przypadku
    oprogramowanie komputerowe, które zostało wytworzone przez Wnioskodawcę w
    ramach prowadzonej przez niego działalności.
    Zdaniem Wnioskodawcy, jak wykazano powyżej, jego działalność można zakwalifikować do
    działalności badawczo-rozwojowej.
    W konsekwencji, autorskie prawo do oprogramowania komputerowego wytwarzanego i
    rozwijanego (ulepszane) przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej przez niego
    działalności gospodarczej jest kwalifikowanym prawem własności intelektualnej w
    rozumieniu art. 30ca ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W opisie stanu faktycznego wskazano, iż Wnioskodawca realizując zobowiązania
    wynikające z zawartych umów otrzymywał/otrzymuje wynagrodzenie, na podstawie
    wystawianych przez siebie faktur VAT. Wnioskodawca jednocześnie przenosił/przenosi na
    Kontrahenta autorskie prawa majątkowe do wytworzonego w toku świadczonych usług
    oprogramowania. Niewątpliwie Wnioskodawca otrzymywał i będzie otrzymywać
    wynagrodzenie, którym jest honorarium za przeniesienie autorskich praw majątkowych
    do wytworzonego przez siebie oprogramowania. Skoro przeniesienie własności tych praw
    następowało odpłatnie, to tym samym Wnioskodawca osiągał i będzie osiągać dochód ze
    sprzedaży autorskich praw majątkowych do programów komputerowych.
    Reasumując:
    1. Wnioskodawca w ramach własnej działalności badawczo-rozwojowej wytwarzał
      /wytwarza kwalifikowane prawa własności intelektualnej w postaci autorskich praw do
      programów komputerowych, które podlegają ochronie według przepisów prawa
      polskiego,
    2. Wnioskodawca osiągał/osiąga dochód ze sprzedaży tych kwalifikowanych praw
      własności intelektualnej,
    3. Wnioskodawca prowadzi ewidencję, o której mowa w art. 30cb ust. 2 u.p.d.o.f.
    Mając powyższe na uwadze, zdaniem Wnioskodawcy, dochód uzyskiwany z odpłatnego
    zbycia kwalifikowanych praw własności intelektualnej, tj. majątkowych praw autorskich do
    programów komputerowych tworzonych przez niego w odpowiedzi na zapotrzebowanie
    Kontrahenta, z którym Wnioskodawca zawarł przedstawioną umowę, należy uznać za
    dochód z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 7
    pkt 2 u.p.d.o.f. To oznacza, że Wnioskodawca ma prawo wobec tych dochodów
    zastosować preferencyjną 5-proc. stawką opodatkowania.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych jednym ze źródeł przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
    W myśl art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej
      działalności gospodarczej – oznacza to działalność zarobkową:
        a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
        b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
        c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
      prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
      zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
      przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
    Stosownie natomiast do treści art. 5b ust. 1 ww. ustawy:
      Za pozarolniczą działalność gospodarczą nie uznaje się czynności, jeżeli łącznie
      spełnione są następujące warunki:
        1) odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich
        wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów
        niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności,
        2) są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych
        przez zlecającego te czynności,
        3) wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z
        prowadzoną działalnością.
    Zgodnie z art. 5a pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności badawczo-rozwojowej oznacza to
      działalność twórczą obejmującą badania naukowe lub prace rozwojowe,
      podejmowaną w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz
      wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań.
    W myśl art. 5a pkt 39 ww. ustawy:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o badaniach naukowych oznacza to:
        a) badania podstawowe w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018
        r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2024 r. poz. 1571, 1871 i 1897),
        b) badania aplikacyjne w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r.
        – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.
    Z kolei w definicji prac rozwojowych zawartej w art. 5a pkt 40 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych wskazano, że oznaczają one:
      prace rozwojowe w rozumieniu art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o
      szkolnictwie wyższym i nauce.
    Na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i
    nauce:
      Badania naukowe są działalnością obejmującą:

        1) badania podstawowe rozumiane jako prace empiryczne lub teoretyczne mające
        przede wszystkim na celu zdobywanie nowej wiedzy o podstawach zjawisk i
        obserwowalnych faktów bez nastawienia na bezpośrednie zastosowanie
        komercyjne;
        2) badania aplikacyjne rozumiane jako prace mające na celu zdobycie nowej wiedzy
        oraz umiejętności, nastawione na opracowywanie nowych produktów, procesów
        lub usług lub wprowadzanie do nich znaczących ulepszeń.
    Natomiast stosownie do art. 4 ust. 3 ww. ustawy:
      Prace rozwojowe są działalnością obejmującą nabywanie, łączenie, kształtowanie i
      wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi
      informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i
      tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług, z
      wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do
      nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń.
    Z treści wniosku wynika że, przedmiotem Pana działalności gospodarczej jest działalność
    związana z wytwarzaniem oprogramowania (PKD 62.01.Z). Dotychczas projektował i
    wytwarzał (programował) Pan kolejne elementy platformy skierowanej do (...).
    Stworzył Pan poniżej wymienione odrębne programy komputerowe i moduły, które pełnią
    różne funkcje w ramach (...). Każdy z tych systemów działa jako niezależny komponent,
    umożliwiający realizację konkretnych zadań biznesowych i technicznych.
    1) System (...).
    2) Moduł (...).
    3) Moduł (...).
    4) System (...).
    W toku dalszej współpracy z Kontrahentem będzie tworzył Pan kolejne programy,
    opracowywane jako odrębne moduły i aplikacje, mające na celu dalszą automatyzację
    procesów oraz zwiększenie wygody i efektywności użytkowników platformy (...). Wśród
    nich wymienił Pan:
    1) Moduł (...).
    2) System (...).
    3) Rozbudowany system (...).
    4) Moduł (...).
    5) System (...).
    6) Aplikacja do (...).
    7) Platforma (...).
    Na wstępie trzeba podkreślić, że z pracami badawczo-rozwojowymi mamy do czynienia
    wówczas, gdy wykorzystuje się dostępną wiedzę z dziedziny nauki, technologii oraz innej
    wiedzy i umiejętności do tworzenia nowych lub ulepszenia istniejących produktów/usług.
    Wobec powyższego ocena czy prowadzone przez Pana prace programistyczne stanowią
    działalność badawczo-rozwojową dokonana zostanie w kontekście wskazanych przez Pana
    efektów tych prac (programów opisanych we wniosku).
    Z ustawowej definicji zawartej w regulacjach ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wynika, że działalność badawczo-rozwojowa musi mieć charakter twórczy. Jak
    podaje słownik języka polskiego PWN, działalność twórcza to zespół działań
    podejmowanych w kierunku tworzenia (działalność – zespół działań podejmowanych w
    jakimś celu), powstania czegoś (twórczy – mający na celu tworzenie, tworzyć – powodować
    powstanie czegoś). W doktrynie prawa autorskiego podkreśla się natomiast, że cecha

    twórczości związana jest przede wszystkim z rezultatem działalności człowieka o
    charakterze kreacyjnym i jest spełniona wówczas, gdy istnieje nowy wytwór intelektu.
    Działalność twórcza oznacza, że „ustawodawca za przedmiot prawa autorskiego uznaje
    tylko rezultat (przejaw) takiego działania, który choćby w minimalnym stopniu odróżnia się
    od innych rezultatów takiego samego działania, a zatem, że posiada cechę nowości, której
    stopień nie ma znaczenia”. Zatem twórczość działalności badawczo-rozwojowej może
    przejawiać się opracowywaniem nowych koncepcji, narzędzi, rozwiązań niewystępujących
    dotychczas w praktyce gospodarczej podatnika lub na tyle innowacyjnych, że w znacznym
    stopniu odróżniają się od rozwiązań już funkcjonujących u podatnika.
    We wniosku wskazał Pan, że twórczy charakter działalności przejawia się w autonomicznej
    realizacji nowych rozwiązań programistycznych, które nie są prostym powielaniem
    istniejących schematów, lecz stanowią efekty intelektualnej pracy nad stworzeniem
    oryginalnego kodu. Pana oprogramowanie nie jest oparte na gotowych szablonach czy
    rozwiązaniach, ale wymaga samodzielnego projektowania i implementacji algorytmów,
    które prowadzą do nowych lub ulepszonych funkcjonalności systemu Kontrahenta.
    Działalność ta nie ogranicza się do pisania kodu zgodnie z narzuconą specyfikacją,
    obejmuje proces twórczy, który rozpoczyna się od analizy problemu, przez
    zaprojektowanie architektury rozwiązania, aż po jego implementację i optymalizację.
    Podkreślił Pan, że działalność ma charakter twórczy i systematyczny, a jej istotnym
    elementem jest ciągłe zwiększanie zasobów wiedzy oraz ich praktyczne wykorzystanie w
    tworzeniu nowych rozwiązań programistycznych.
    Czynności projektowania i tworzenia oprogramowania nie mają charakteru rutynowych
    lub okresowych zmian, lecz stanowią systematyczny rozwój konkretnego produktu
    (poczynając od jego tworzenia). W ramach prowadzonej działalności nabywa, łączy,
    kształtuje i wykorzystuje Pan dostępną aktualnie wiedzę i umiejętności, w tym zwłaszcza z
    zakresu narzędzi informatycznych, oprogramowania, technologii w celu tworzenia nowych
    zastosowań (nowych lub ulepszonych produktów cyfrowych — programów
    komputerowych). W każdym przypadku wnosi Pan swój indywidualny i twórczy wkład,
    wykorzystując najnowsze technologie informatyczne z zakresu wytwarzania
    oprogramowania. Stworzone przez Pana produkty informatyczne mają charakter
    indywidualny i są utrwalone w postaci kodu w języku programowania.
    Efekty Pana pracy zawsze stanowią utwory w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i
    prawach pokrewnych, ponieważ:
    • każde tworzone oprogramowanie ma oryginalny, twórczy charakter, tj. nie jest
      mechanicznie odtwarzanym schematem, lecz wynikiem indywidualnych decyzji
      programistycznych, projektowych i algorytmicznych; kod źródłowy jest
      niepowtarzalny, a jego struktura i sposób działania wynikają z twórczego Pana wkładu,
    • nie są to jedynie powtarzalne zadania techniczne, tj. nie implementuje Pan gotowych
      rozwiązań, lecz projektuje i tworzy nowe algorytmy, architekturę systemu oraz
      mechanizmy obsługi danych; jego praca wymaga rozwiązywania problemów w sposób
      unikalny dla każdego projektu, a efekt końcowy nie jest w pełni przewidywalny przed
      jego realizacją,
    • nie są to tylko „techniczne” realizacje szczegółowych specyfikacji, tj nie ogranicza się Pan
      do wdrażania gotowych instrukcji Zleceniodawcy, lecz dokonuje samodzielnych
      wyborów technologicznych, opracowuje optymalne metody przetwarzania danych
      oraz dostosowuje architekturę kodu do wymagań systemu.
    Zatem prowadzona przez Pana działalność w zakresie tworzenia wymienionych
    programów komputerowych ma twórczy charakter.
    Kolejnym kryterium działalności badawczo-rozwojowej jest prowadzenie tej działalności w
    sposób systematyczny. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego PWN, słowo
    systematyczny oznacza (i) robiący coś regularnie i starannie, (ii) o procesach: zachodzący

    stale od dłuższego czasu, (iii) o działaniach: prowadzony w sposób uporządkowany,
    według pewnego systemu; też: o efektach takich działań; planowy, metodyczny. W związku
    z tym, że w definicji działalności badawczo-rozwojowej słowo „systematyczny” występuje w
    sformułowaniu „podejmowaną (działalność) w sposób systematyczny”, a więc odnosi się
    do „działalności”, czyli zespołu działań podejmowanych w jakimś celu, najbardziej właściwą
    definicją systematyczności w omawianym zakresie jest definicja obejmująca prowadzenie
    działalności w sposób uporządkowany, według pewnego systemu. Zatem słowo
    systematycznie odnosi się również do działalności prowadzonej w sposób metodyczny,
    zaplanowany i uporządkowany. To oznacza, że działalność badawczo-rozwojowa jest
    prowadzona systematycznie niezależnie od tego, czy podatnik stale prowadzi prace
    badawczo-rozwojowe, czy tylko od czasu do czasu, a nawet incydentalnie, co wynika z
    charakteru prowadzonej przez niego działalności oraz potrzeb rynku, klientów, sytuacji
    mikro i makroekonomicznej. Z powyższego wynika, że spełnienie kryterium
    „systematyczności” danej działalności nie jest uzależnione od ciągłości tej działalności, w
    tym od określonego czasu przez jaki działalność taka ma być prowadzona ani też od
    istnienia planu co do prowadzenia przez podatnika podobnej działalności w przyszłości.
    Wystarczające jest, aby podatnik zaplanował i przeprowadził chociażby jeden projekt
    badawczo-rozwojowy, przyjmując dla niego określone cele do osiągnięcia, harmonogram i
    zasoby. Taka działalność może być uznana za działalność systematyczną, tj. prowadzoną w
    sposób metodyczny, zaplanowany i uporządkowany.
    W treści wniosku wskazał Pan, że systematyczne podejście do pracy pozwala na ciągłe
    ulepszanie tworzonych rozwiązań i wdrażanie nowych metod optymalizacji, integracji oraz
    przetwarzania danych, co bezpośrednio wpływa na jakość i efektywność finalnego
    produktu.
    Działalność Pana była zaplanowana i realizowana według określonego systemu. Stosuje
    Pan metodyki zwinne ((...)), które pozwalają na iteracyjne wytwarzanie oprogramowania.
    Każdy projekt obejmuje:
    - analizę wymagań – określenie celu oraz sposobu realizacji,
    - planowanie prac – podział projektu na etapy,
    - implementację kodu – tworzenie nowych podprogramów,
    - testowanie i optymalizację,
    - zamknięcie i dokumentację rozwiązania.
    Systematyczność prowadzonych prac przejawiała się w regularnym i metodycznym
    rozwijaniu oprogramowania, z jasno określonymi etapami prac. Proces obejmował:
    - stałe doskonalenie kodu – refaktoryzację, optymalizację,
    - iteracyjne wdrażanie nowych funkcji,
    - ciągłe monitorowanie działania oprogramowania,
    - zastosowanie testów automatycznych ((...)),
    - bieżącą analizę i eliminację błędów.
    Dzięki temu prace były prowadzone w sposób zorganizowany i nie miały charakteru
    przypadkowego czy chaotycznego.
    Harmonogramy były ustalane dla poszczególnych projektów i obejmowały kluczowe
    wydarzenia projektowe oraz terminy realizacji. Przykładowo:
    - system (...) – określenie zakresu funkcji, implementacja w etapach, testy i wdrożenie,
    - moduł (...) – wdrożenie etapowe, testowanie integracji, optymalizacja,
    - moduł (...) – iteracyjne wdrażanie zgodnie z planem,

    - system (...) – opracowanie schematu, wdrożenie i testy, poprawki po analizie
      użytkowników.
    Każdy z tych projektów był realizowany w określonym czasie i dokumentowany.
    Harmonogramy były dostosowywane do specyfiki projektów i zmian w wymaganiach.
    Zatem kolejne kryterium definicji działalności badawczo-rozwojowej w odniesieniu do
    wskazanych przez Pana prac jest spełnione.
    Powyżej omówione dwa kryteria działalności badawczo-rozwojowej dotyczą charakteru i
    organizacji prowadzenia tej działalności, podczas gdy ostatnie, trzecie kryterium, dotyczy
    rezultatu prowadzenia tej działalności, tj. zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania
    zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. W konsekwencji – głównym zadaniem
    dla zarządzającego projektem badawczo-rozwojowym jest zlokalizowanie i
    zidentyfikowanie zasobów wiedzy przed rozpoczęciem działań projektowych; zasobów w
    ujęciu funkcjonalnym i celowościowym, czyli podlegającym zwiększeniu oraz możliwym i
    właściwym do wykorzystania zwiększonej wiedzy do nowych zastosowań. Lokalizacja i
    identyfikacja wiedzy obejmuje szereg działań, w tym określenie stanu wiedzy, miejsca,
    sposobu jej wykorzystania oraz selekcji pod względem przydatności do realizacji celu
    projektu.
    W treści wniosku zaznaczył Pan, że proces tworzenia oprogramowania wymaga ciągłego
    rozwoju, poszerzenia i aktualizowania wiedzy programistycznej, jak również z dziedziny, w
    której to oprogramowanie ma być wykorzystywane. Niejednokrotnie w tym celu sięga Pan
    do fachowej literatury, szkoleń oraz fachowych publikacji.
    Realizując swoje projekty, na bieżąco aktualizuje Pan wiedzę w zakresie nowoczesnych
    technologii, metod programowania, algorytmiki i optymalizacji kodu. Korzysta z
    dokumentacji technicznej, literatury branżowej, analizuje nowe trendy oraz uczestniczy w
    szkoleniach i kursach, co pozwala mu na stosowanie coraz bardziej zaawansowanych
    rozwiązań w praktyce.
    Zwiększanie zasobów wiedzy nie jest celem samym w sobie - implementuje Pan zdobytą
    wiedzę w tworzonym oprogramowaniu, co prowadzi do usprawnień w wydajności,
    skalowalności i funkcjonalności programów. Dzięki temu nie tylko rozwija swoje
    kompetencje, ale również przekłada je na konkretne innowacje w kodzie źródłowym.
    Tworzy Pan oprogramowanie przede wszystkim w (...), które są często wykorzystywane w
    aplikacjach internetowych i systemach biznesowych. Dodatkowo używa technologii (...).
    Zatem powyższe pozwala uznać, że wykorzystuje Pan istniejące zasoby wiedzy w celu
    tworzenia nowych zastosowań.
    Kluczowe jest również zawarte w definicji działalności badawczo-rozwojowej rozróżnienie,
    które wskazuje, że taka działalność obejmuje dwa rodzaje aktywności, tj.:
    - badania podstawowe i badania aplikacyjne zdefiniowane w art. 4 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy
      Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz
    - prace rozwojowe, o których mowa w art. 4 ust. 3 tej ustawy.
    Prace rozwojowe polegają na nabywaniu, łączeniu, kształtowaniu i wykorzystywaniu
    dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności – przy czym użyty przez ustawodawcę spójnik „i”
    wskazuje, że aby uznać działania za prace rozwojowe konieczne jest zaistnienie wszystkich
    tych czynności, tj.:
    · nabycia dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności;
    · łączenia dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności;
    · kształtowania dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności;
    · wykorzystania dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności.

    Prace rozwojowe bazują zatem na dostępnej wiedzy – w zależności od celów, jakie
    przyjęto dla prowadzenia prac, będzie to wiedza z określonej dziedziny lub dziedzin. Prace
    te obejmują kolejno:
    · nabycie wiedzy i umiejętności, czyli pozyskanie wiedzy/umiejętności, zapoznanie się z
      wiedzą, zrozumienie jej;
    · łączenie wiedzy i umiejętności, czyli znalezienie takich zależności pomiędzy wiedzą z
      różnych zakresów, dziedzin lub wiedzy wynikającej z różnych badań naukowych oraz
      pomiędzy umiejętnościami, które są istotne z punktu widzenia postawionych celów
      badań rozwojowych;
    · kształtowanie wiedzy i umiejętności, czyli takie „ułożenie” efektów nabywania i łączenia
      wiedzy i umiejętności lub takie sformułowanie wniosków płynących z tych procesów,
      aby można je było wykorzystać dla realizacji postawionych celów prac rozwojowych;
    · wykorzystanie wiedzy i umiejętności, czyli ich użycie, posłużenie się nimi dla osiągnięcia
      celów prac rozwojowych.
    Co istotne, całość ww. czynności służy:
    · planowaniu produkcji oraz
    · projektowaniu i tworzeniu zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów
      lub usług.
    Chodzi przy tym o konkretne produkty, konkretne procesy lub konkretne usługi albo
    konkretne rodzaje produktów, procesów lub usług. Podmiot prowadzący prace rozwojowe
    organizuje je z uwzględnieniem specyfiki konkretnych produktów, procesów lub usług –
    od niej zależą potrzeby prowadzenia prac rozwojowych i ich zakres.
    Jednocześnie ustawodawca wyłączył z definicji prac rozwojowych działalność obejmującą
    rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do produktów, procesów lub usług, nawet
    jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń. O tym, jakie zmiany do produktów, procesów
    lub usług mają charakter rutynowy (wykonywany często i niemal automatycznie) i
    okresowy (powtarzający się, występujący co pewien czas) będzie każdorazowo decydował
    charakter konkretnych produktów, procesów bądź usług.
    Z podanych przez Pana informacji wynika m.in., że pracując nad wytworzeniem
    oprogramowania nabywa, łączy, kształtuje i wykorzystuje dostępną aktualnie wiedzę i
    umiejętności, w tym zwłaszcza z zakresu narzędzi informatycznych, oprogramowania,
    technologii w celu tworzenia nowych zastosowań (nowych lub ulepszonych produktów
    cyfrowych – programów komputerowych).
    Jednocześnie czynności projektowania i tworzenia oprogramowania nie mają charakteru
    rutynowych lub okresowych zmian, lecz stanowią systematyczny rozwój konkretnego
    produktu.
    Zatem powyższe pozwala uznać, że opisana działalność w zakresie tworzenia
    wymienionych programów spełnia warunki do uznania jej za prace rozwojowe.
    Jak wcześniej wskazano, tworzenie przez Pana oprogramowania ma miejsce w ramach
    prowadzonej bezpośrednio działalności o charakterze twórczym i systematycznym, a jej
    istotnym elementem jest ciągłe zwiększanie zasobów wiedzy oraz ich praktyczne
    wykorzystanie w tworzeniu nowych rozwiązań programistycznych.
    W konsekwencji, mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis sprawy, Pana
    działalność polegająca na tworzeniu programów komputerowych spełnia definicję
    działalności badawczo-rozwojowej w rozumieniu art. 5a pkt 38 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Należy przy tym podkreślić, że działalnością badawczo-rozwojową nie jest całość usług
    świadczonych przez Pana, ani też całość prowadzonej przez Pana działalności
    programistycznej, ale wyłącznie te działania, które ściśle dotyczą tworzenia innowacyjnych

    rozwiązań służących stworzeniu nowego produktu – takich jak te, które zostały
    wymienione we wniosku i w warunkach działalności opisanych we wniosku i jego
    uzupełnieniu.
    Przedsiębiorcy osiągający dochody generowane przez prawa własności intelektualnej od 1
    stycznia 2019 r. mogą korzystać z preferencyjnej stawki w podatku dochodowym.
    Zgodnie z art. 30ca ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatek od osiągniętego przez podatnika w ramach pozarolniczej działalności
      gospodarczej kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności
      intelektualnej wynosi 5% podstawy opodatkowania.
    W myśl art. 30ca ust. 2 ww. ustawy:
      Kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej są:
        1) patent,
        2) prawo ochronne na wzór użytkowy,
        3) prawo z rejestracji wzoru przemysłowego,
        4) prawo z rejestracji topografii układu scalonego,
        5) dodatkowe prawo ochronne dla patentu na produkt leczniczy lub produkt
        ochrony roślin,
        6) prawo z rejestracji produktu leczniczego i produktu leczniczego weterynaryjnego
        dopuszczonych do obrotu,
        7) wyłączne prawo, o którym mowa w ustawie z dnia 26 czerwca 2003 r. o ochronie
        prawnej odmian roślin (Dz. U. z 2021 r. poz. 213),
        8) autorskie prawo do programu komputerowego
      - podlegające ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub
      ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska,
      oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska, których
      przedmiot ochrony został wytworzony, rozwinięty lub ulepszony przez podatnika w
      ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej.
    Na mocy art. 30ca ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podstawę opodatkowania stanowi suma kwalifikowanych dochodów z
      kwalifikowanych praw własności intelektualnej osiągniętych w roku podatkowym.
    Należy przyjąć, że dochody z kwalifikowanego IP mogą być opodatkowane na
    preferencyjnych zasadach w takim zakresie, w jakim kwalifikowane IP wytwarza dochody
    w efekcie prac badawczo-rozwojowych prowadzonych przez podatnika. Innymi słowy,
    skorzystanie z preferencji IP Box jest możliwe w sytuacji występowania związku między
    dochodem kwalifikującym się do preferencji a kosztami faktycznie poniesionymi w celu
    jego uzyskania.
    Stosownie natomiast do art. 30ca ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Wysokość kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej
      ustala się jako iloczyn dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej
      osiągniętego w roku podatkowym i wskaźnika obliczonego według wzoru:
                          (a + b) x 1,3
                          a + b + c + d
      w którym poszczególne litery oznaczają koszty faktycznie poniesione przez podatnika
      na:

      a – prowadzoną bezpośrednio przez podatnika działalność badawczo-rozwojową
      związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej,
      b – nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym
      prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu
      niepowiązanego w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 3,
      c – nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym
      prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu
      powiązanego w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4,
      d – nabycie przez podatnika kwalifikowanego prawa własności intelektualnej.
    Na podstawie art. 30ca ust. 5 ww. ustawy:
      Do kosztów, o których mowa w ust. 4, nie zalicza się kosztów, które nie są
      bezpośrednio związane z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, w
      szczególności odsetek, opłat finansowych oraz kosztów związanych z
      nieruchomościami.
    Stosownie natomiast do treści art. 30ca ust. 7 powołanej ustawy:
      Dochodem (stratą) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej jest obliczony
      zgodnie z art. 9 ust. 2 dochód (strata) z pozarolniczej działalności gospodarczej w
      zakresie, w jakim został osiągnięty:
        1) z opłat lub należności wynikających z umowy licencyjnej, która dotyczy
        kwalifikowanego prawa własności intelektualnej;
        2) ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej;
        3) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej uwzględnionego w cenie
        sprzedaży produktu lub usługi;
        4) z odszkodowania za naruszenie praw wynikających z kwalifikowanego prawa
        własności intelektualnej, jeżeli zostało uzyskane w postępowaniu spornym, w tym
        postępowaniu sądowym albo arbitrażu.
    Na mocy art. 30ca ust. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy korzystający z opodatkowania zgodnie z ust. 1 tego artykułu są obowiązani
      do wykazania dochodu (straty) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w
      zeznaniu za rok podatkowy, w których osiągnięto ten dochód (poniesiono stratę).
    Na podstawie art. 30cb ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy podlegający opodatkowaniu na podstawie art. 30ca są obowiązani:
        1) wyodrębnić każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej w prowadzonych
        księgach rachunkowych;
        2) prowadzić księgi rachunkowe w sposób zapewniający ustalenie przychodów,
        kosztów uzyskania przychodów i dochodu (straty), przypadających na każde
        kwalifikowane prawo własności intelektualnej;
        3) wyodrębnić koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4, przypadające na każde
        kwalifikowane prawo własności intelektualnej, w sposób zapewniający określenie
        kwalifikowanego dochodu;
        4) dokonywać zapisów w prowadzonych księgach rachunkowych w sposób
        zapewniający ustalenie łącznego dochodu z kwalifikowanych praw własności
        intelektualnej – w przypadku gdy podatnik wykorzystuje więcej niż jedno
        kwalifikowane prawo własności intelektualnej, a w prowadzonych księgach
        rachunkowych nie jest możliwe spełnienie warunków, o których mowa w pkt 2 i 3;

        5) dokonywać zapisów w prowadzonych księgach rachunkowych w sposób
        zapewniający ustalenie dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej
        w odniesieniu do tego produktu lub tej usługi albo do tych produktów lub tych
        usług – w przypadku gdy podatnik wykorzystuje jedno kwalifikowane prawo
        własności intelektualnej lub większą liczbę tych praw w produkcie lub usłudze
        albo w produktach lub usługach, a w prowadzonych księgach rachunkowych nie
        jest możliwe spełnienie warunków, o których mowa w pkt 2-4.
    Stosownie do treści art. 30cb ust. 2 ww. ustawy:
      Podatnicy prowadzący podatkową księgę przychodów i rozchodów wykazują
      informacje, o których mowa w ust. 1, w odrębnej ewidencji.
    Zgodnie z art. 30cb ust. 3 powołanej ustawy:
      W przypadku gdy na podstawie ksiąg rachunkowych lub ewidencji, o której mowa w
      ust. 2, nie jest możliwe ustalenie dochodu (straty) z kwalifikowanych praw własności
      intelektualnej, podatnik jest obowiązany do zapłaty podatku zgodnie z art. 27 lub art.
      30c.
    Zatem, podatnik, który osiągnął w ciągu roku dochód z kwalifikowanego IP i decyduje, że
    wobec tego dochodu będzie stosował 5% stawkę podatku, jest zobowiązany do wykazania
    tego dochodu w zeznaniu rocznym składanym za rok, w którym ten dochód został
    osiągnięty.
    Ponadto należy wskazać, że podatnik, który ma zamiar skorzystać z ww. preferencji jest
    zobowiązany prowadzić szczegółową ewidencję w sposób umożliwiający obliczenie
    podstawy opodatkowania, w tym powiązanie ponoszonych kosztów prac badawczo-
    rozwojowych z osiąganymi dochodami z kwalifikowanych praw własności intelektualnej
    powstałymi w wyniku przeprowadzenia tych prac.
    Jak wcześniej rozstrzygnięto, tworzenie przez Pana programów komputerowych ma
    miejsce w ramach prowadzonej bezpośrednio działalności badawczo-rozwojowej,
    spełniającej definicję wskazaną w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Jak wynika z treści wniosku, wytwarza Pan programy komputerowe, które podlegają
    ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
    Przeniesienie majątkowych praw autorskich do programu komputerowego każdorazowo
    następuje zgodnie z wymogami przewidzianymi w przepisach ustawy o prawach
    autorskim i prawach pokrewnych, w szczególności z zachowaniem art. 41 oraz art. 53 ww.
    ustawy.
    Ponadto z treści wniosku wynika, że określa Pan kwotę wynagrodzenia za przeniesienia
    autorskich praw majątkowych do danego programu komputerowego, wyodrębniając ją od
    pozostałych składników wynagrodzenia i tę wartość przenosi do prowadzonej odrębnie od
    podatkowej księgi przychodów i rozchodów ewidencji, o której mowa w art. 30cb u.p.d.o.
    f., jako przychód z prawa autorskiego do danego programu („kwalifikowanego" prawa
    własności intelektualnej). Ewidencja prowadzona jest lipca 2024 roku i zapewnia ustalenie
    przychodów, kosztów uzyskania przychodów i dochodu z praw autorskich do
    oprogramowania.
    Należy także wskazać, że oprogramowanie – definiowane, jako ogół informacji w postaci
    zestawu instrukcji, zaimplementowanych interfejsów i zintegrowanych danych
    przeznaczonych dla komputera do realizacji wyznaczonych celów – podlega ochronie jak
    utwór literacki z art. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 24 ze zm., dalej: „ustawa o PAIPP”).
    Stąd oprogramowanie może być uznane za kwalifikowane IP, w świetle art. 30ca ust. 2 pkt
    8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeśli jego wytworzenie, rozszerzenie
    lub ulepszenie jest wynikiem prac badawczo-rozwojowych.
    Zgodnie z art. 74 ust. 2 ustawy o PAIPP:

      Ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego
      wyrażenia. Idee i zasady będące podstawą jakiegokolwiek elementu programu
      komputerowego, w tym podstawą łączy, nie podlegają ochronie.
    Mając powyższe na uwadze, autorskie prawo do programu komputerowego
    (oprogramowanie), wytwarzane przez Pana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest
    kwalifikowanym prawem własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 2 pkt 8
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przychody z tytułu przenoszenia
    autorskich praw majątkowych do programów komputerowych na kontrahenta mieszczą
    się w kategorii przychodów ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej,
    które są podstawą do ustalenia dochodu z kwalifikowanego IP (art. 30ca ust. 7 pkt 2
    ustawy).
    Tym samym, na podstawie art. 30ca ust. 1 ww. ustawy, może Pan zastosować stawkę
    opodatkowania 5% do kwalifikowanego dochodu osiągniętego z kwalifikowanych praw
    własności intelektualnej w 2024 roku oraz w latach kolejnych, jeśli okoliczności faktyczne
    sprawy i obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa nie ulegną zmianie.
    Należy podkreślić, że wysokość kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego IP ustala się
    jako iloczyn:
    - dochodu z kwalifikowanego IP osiągniętego w roku podatkowym i
    - wskaźnika Nexus obliczonego według specjalnego wzoru określonego w art. 30ca ust. 4
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
    - stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie
      zaistnienia zdarzenia, oraz
    - zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego obowiązującego w dniu
      wydania interpretacji.
    Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego,
    ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych
    okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem
    się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli
    w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni
    się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie
    będzie Pana chroniła.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.