Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT2.4011.490.2025.3.KC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-07
Teza: Możliwość skorzystania z ulgi na powrót.
Słowa kluczowe: rezydencja-rezydencja podatkowa
ulga
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Ulga na powrót.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 152

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 września 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił
    go Pan – na wezwania organu – pismami z 22 września i 13 października 2025 r. (wpływ).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Chodzi o ulgę na powrót. Spełnia Pan warunki określone przez ustawodawcę. Od 2014 r.
    jest Pan legalnie zatrudniony i zameldowany za granicą. Planuje Pan powrót do Polski 1
    listopada 2025 r. Chciał się Pan tylko upewnić, czy zarejestrowana w Polsce działalność

    gospodarcza w tym czasie nie będzie przeszkodą w uzyskaniu ulgi. Dodaje Pan, że
    działalność prowadzona była wyłącznie w celu rozliczania przejazdów służbowych
    związanych z umową o pracę za granicą Pana prywatnym autem. Pana urząd skarbowy
    powiedział, że nie powinno to stanowić przeszkody, jednak zasugerował o zwrócenie się o
    indywidualną interpretację.
    Uzupełnienie zdarzenia przyszłego
    Chciałby Pan skorzystać z ulgi od początku 2026 r., czyli pierwszy raz w pełnym roku
    podatkowym 2026 (od 1 stycznia 2026 r.).
    W wyniku przeniesienia 1 listopada 2025 r. miejsca zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej będzie podlegał Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu (podejmuje Pan pracę w Polsce 1 listopada 2025 r.).
    W latach poprzedzających Pana powrót (od 2014 r.) był Pan zatrudniony w Niemczech. W
    Niemczech był Pan również zameldowany na stałe, przez cały ten okres pod tym samym
    adresem. Był Pan również objęty odpowiednim systemem podatkowym z nadanym
    indywidualnym nr podatnika. W okresie poprzedzającym powrót, tj. w roku 2022, 2023,
    2024 utrzymywał Pan mieszkanie w Polsce, którego jest właścicielem (spółdzielcze
    własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego) i w którym był i jest zameldowany. Sytuacja
    dotyczy również roku 2025, do 31 października 2025 r.
    W żadnym z tych lat 2022, 2023, 2024 oraz do dnia poprzedzającego dzień, w którym
    zmieni Pan miejsce zamieszkania na Rzeczpospolitą Polską, nie przebywał Pan w Polsce
    dłużej niż 183 dni.
    W związku z planowanym powrotem do Polski, 1 listopada 2025 r. przeniesie Pan do
    Polski swoje centrum interesów osobistych i gospodarczych (centrum interesów
    życiowych). 1 listopada 2025 r. oficjalnie przeniesie Pan wszystkie swoje interesy osobiste i
    gospodarcze.
    W okresie poprzedzającym powrót, tj. w latach 2022, 2023, 2024 oraz w okresie od 1
    stycznia do 31 października 2025 r. prowadził Pan samodzielne gospodarstwo domowe w
    Niemczech. W latach tych Pana powiązania z Polską ograniczały się do utrzymywania
    mieszkania, oraz utrzymywania kontaktów z (nieślubnym) jedynym małoletnim synem i
    partycypowaniu w jego utrzymaniu. Kontakt z dzieckiem utrzymywany był głównie za
    pomocą komunikatorów i telefonu. Syna odwiedzał Pan raz, maksymalnie dwa razy w
    miesiącu. Ww. mieszkanie stało puste i nie było wynajmowane. Mieszkanie odwiedzał Pan
    sporadycznie – raz maksymalnie dwa razy w miesiącu ze względu na spotkania z
    dzieckiem.
    W Niemczech w latach poprzedzających powrót, wynajmował Pan bezterminowo
    mieszkanie. Utrzymywał się Pan z legalnej pracy. Zaciągał Pan tylko kredyty krótkotrwałe
    (max 3-miesięczne) na zakup potrzebnych do życia przedmiotów codziennego użytku.
    Posiadał Pan stałe konto bankowe.
    Ze względu na stały pobyt w Niemczech, to tam właśnie prowadził Pan główną aktywność
    społeczną, choć nie należał do żadnych klubów i organizacji. Nie udzielał się Pan
    politycznie.
    Ze względu na pragnienie angażowania się w relacje i działania z innymi ludźmi w celu
    zaspokojenia potrzeby przynależności i współdziałania przez cały czas mieszkania w
    Niemczech, czynnie integrował się Pan z poznanymi ludźmi, tymi z pracy jak i poznanymi
    „na ulicy”. Organizował Pan spotkania kulturalne, jak np. wyjścia do kina, czy wyjazdy
    krajoznawcze. Ale także, ze względu na zainteresowania kulinarne organizował Pan
    warsztaty kulinarne. Wspierał Pan lokalnych znajomych, czy udzielał czynnej pomocy
    sąsiedzkiej. Ze względu na sporadyczne wizyty w kraju (w Polsce) głównie ukierunkowane
    na spotkania z synem, prowadzenie działalności społecznej, czy kulturalnej w Polsce było
    praktycznie niemożliwe.

    W latach 2022-2024 oraz w okresie od 1 stycznia do 31 października 2025 r. jedyne
    dochody jakie Pan uzyskiwał pochodziły z pracy w Niemczech. W Polsce nie uzyskiwał Pan
    żadnych dochodów.
    W Niemczech uczył się Pan samodzielnie języka niemieckiego. Inwestował Pan w swoje
    zdrowie rozwijając pasję do sportu rowerowego, a także inwestując w ogólny rozwój
    osobisty.
    W Polsce posiadał Pan zarejestrowany i ubezpieczony samochód.
    Oprócz krótkotrwałych kredytów w Niemczech, w Polsce posiada Pan kredyt
    mieszkaniowy, który zaciągnął jeszcze w roku 2007 w celu zakupu mieszkania.
    Oprócz stałego konta bankowego w Niemczech, posiadał Pan konto bankowe w Polsce.
    Powiązanie gospodarcze miał Pan tylko w Niemczech i wiązały się one z umową o pracę,
    którą świadczył w Niemczech.
    W okresie poprzedzającym powrót Pana stałe i główne miejsce zamieszkania było w
    Niemczech. W tym czasie w Polsce miał Pan meldunek, utrzymywał i odwiedzał Pana
    mieszkanie własnościowe.
    Ze względu na zamieszkanie w Niemczech, całym swoim dobytkiem zarządzał Pan z
    Niemiec.
    W latach poprzedzających powrót, tj. w latach 2022, 2023, 2024 oraz w okresie od 1
    stycznia do 31 października 2025 r., zazwyczaj przebywa i przebywał w Niemczech.
    Jest Pan obywatelem Polski i ma polskie obywatelstwo.
    Przez cały okres poprzedzający powrót, czyli do 31 października 2025 r. (dużo dłużej niż
    trzy poprzednie lata) miał i ma Pan stałe i nieprzerwane miejsce zamieszkania w Państwie
    członkowskim UE – w Niemczech.
    Posiada Pan wszystkie niezbędne dokumenty potwierdzające Pana zamieszkanie dla
    celów podatkowych (umowę o pracę, indywidualny nr podatkowy wydany w 2014 r.
    bezterminowo przez niemiecki Urząd Podatkowy, zeznania podatkowe, meldunek, umowę
    na wynajem mieszkania, wyciągi bankowe jak również zaświadczenie od pracodawcy),
    wszystko od kwietnia 2014 r. aż do 31 października 2025 r. Samego potwierdzenia
    rezydencji podatkowej w Niemczech Pan nie posiada, bo nigdy wcześniej nie zaistniały
    okoliczności by był potrzebny. Jeśli jednak jest konieczne, to może Pan zwrócić się do ... o
    wydanie takiego zaświadczenia. Ma Pan tylko indywidualny nr podatnika – ...
    Od 1 listopada 2025 r. będzie uzyskiwał Pan przychody wynikające ze stosunku pracy.
    Podpisał Pan już odpowiednią umowę przedwstępną z pracodawcą w Polsce.
    Nigdy wcześniej nie korzystał Pan z ulgi na powrót.

## Pytanie

Czy przysługuje Panu prawo do skorzystania z tzw. „ulgi na powrót”, o której mowa w art.
    21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w odniesieniu do
    osiągniętych przez Pana przychodów?
    Pana stanowisko w sprawie
    Pana zdaniem, spełnia Pan wszystkie wymogi ustawodawcy w zakresie otrzymania i
    korzystania z ulgi na powrót.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

      Wolne od podatku dochodowego są przychody podatnika, który przeniósł miejsce
      zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości nieprzekraczającej
      w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte:
        a) ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego
        stosunku pracy,
        b) z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8,
        c) z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady
        opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o
        zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów
        ewidencjonowanych,
        d) z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o
        świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i
        macierzyństwa
      - w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku
      roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku
      następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44.
    Na podstawie art. 21 ust. 39 ustawy:
      Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na podstawie
      ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających opodatkowaniu
      zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej ustawy, zwolnionych
      od podatku dochodowego oraz od których na podstawie przepisów Ordynacji
      podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 21 ust. 43 ustawy:
      Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że:
        1) w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
        Polskiej podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz
        2) podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w
        okresie obejmującym:
          a) trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił
            miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz
          b) okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na
            terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w
            którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
            Polskiej, oraz
        3) podatnik:
          a) posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż
            Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub
            państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo
            Konfederacji Szwajcarskiej lub
          b) miał miejsce zamieszkania:
            – nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w
              państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do
              Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej,
              Australii, Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie,
              Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice
              Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub
              Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub

            – na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej
              5 lat kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w pkt 2,
              oraz
        4) posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce
        zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa
        do tego zwolnienia, oraz
        5) nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia - w przypadku
        podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium
        Rzeczypospolitej Polskiej.
    W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ustawy:
      Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie może
      w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85 528 zł.
    Ww. przepisy zostały wprowadzone z dniem 1 stycznia 2022 r. przez art. 1 pkt 13 lit. a tiret
    13 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105).
    Ponadto, z art. 53 ww. ustawy zmieniającej wynika, że:
      Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy zmienianej w art. 1, ma
      zastosowanie do podatników, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r.
    Ulga, o której mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych polega na zwolnieniu od podatku dochodowego niektórych przychodów
    osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez
    podatników, którzy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski po
    dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu.
    W celu skorzystania z ww. preferencji podatkowej, tj. tzw. „ulgi na powrót”, spełnione
    muszą być jednak wszystkie dodatkowe warunki wskazane w art. 21 ust. 39, 43 i 44
    ustawy.
    Dla zastosowania ww. zwolnienia przedmiotowego jest więc istotne m.in. aby
    przeniesienie miało miejsce po 31 grudnia 2021 r. oraz aby podatnik nie miał miejsca
    zamieszkania na terytorium Polski zarówno w okresie obejmującym trzy lata
    kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania
    na Polskę, jak i w okresie od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na
    terytorium Polski, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania
    na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Kwestie związane z posiadaniem miejsca zamieszkania na terytorium Polski zostały
    uregulowane w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy:
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa
      się osobę fizyczną, która:
        1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych
        lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

        2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    W myśl natomiast art. 4a ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik
    podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest
    równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba
    posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich
    osiąganych dochodów.
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub
    gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w
    bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku
    dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych.
    Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu
    „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się
    daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP. Tym samym określona
    osoba, która ma ścisłe powiązania biznesowe czy też gospodarcze w Polsce, a całą rodzinę
    i znajomych w innym państwie, może w takiej sytuacji podlegać opodatkowaniu w Polsce
    od całości swoich dochodów.
    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również
    osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni
    w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną
    podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od
    omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.
    Ponadto zauważyć należy, że wymienione powyżej kryteria stosuje się z uwzględnieniem
    umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Kwestie rezydencji podatkowej w Polsce zostały obszernie przedstawione w Objaśnieniach
    podatkowych z 29 kwietnia 2021 r. wydanych przez Ministerstwo Finansów, które dotyczą
    zasad ustalania miejsca zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej)
    osób fizycznych w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawa PIT) oraz zakresu obowiązku
    podatkowego osób fizycznych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 i 2a ustawy PIT. Celem
    objaśnień jest przedstawienie sposobu prawidłowego wypełnienia obowiązków
    podatkowych przez osoby fizyczne w Polsce, bowiem rezydencja podatkowa nie ma
    charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu faktów i okoliczności.
    Zgodnie z Objaśnieniami, centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych, należy
    rozumieć jako miejsce, z którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste. Powiązania
    osobiste to występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności
    społecznej, kulturalnej, sportowej, politycznej, itp. W praktyce, czynnikiem branym
    najczęściej pod uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich
    dzieci.
    W zakresie centrum interesów gospodarczych Objaśnienia wskazują, że w praktyce chodzi
    o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie
    należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym

    państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności zarobkowej,
    główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i
    ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim
    mieniem itd.
    W opisie zdarzenia wskazał Pan, że w wyniku przeniesienia 1 listopada 2025 r. miejsca
    zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej będzie podlegał Pan w Polsce
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu (podejmuje Pan pracę w Polsce 1
    listopada 2025 r.).
    Oznacza to, że warunek, o którym mowa w art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych zostanie przez Pana spełniony.
    Ponadto, z przedstawionych przez Pana okoliczności wynika, że w latach poprzedzających
    Pana powrót, tj. w latach 2022, 2023, 2024 oraz w okresie od 1 stycznia do 31 października
    2025 r. w Polsce posiadał Pan zarejestrowany i ubezpieczony samochód, zarejestrowaną
    działalność gospodarczą, konto bankowe, mieszkanie i kredyt mieszkaniowy. Mieszkanie
    nie było przez Pana wynajmowane, był Pan w nim zameldowany i je utrzymywał. Ponadto,
    w Polsce posiadał Pan małoletnie dziecko. Z synem utrzymywał Pan kontakty i
    partycypował w jego utrzymaniu. Kontakt z dzieckiem utrzymywany był głównie za
    pomocą komunikatorów i telefonu. Syna odwiedzał Pan raz, maksymalnie 2 razy w
    miesiącu. Mieszkanie również odwiedzał Pan raz, maksymalnie dwa razy w miesiącu ze
    względu na spotkania z dzieckiem.
    Spełniał zatem Pan przesłanki wskazane w art. 3 ust. 1a ustawy pozwalające uznać Pana –
    w latach poprzedzających powrót, tj. w latach 2022, 2023, 2024 oraz w okresie od 1
    stycznia do 31 października 2025 r. – za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium
    Polski.
    Mając jednak na uwadze, że – jak wynika z opisu zdarzenia – w ww. okresie miał Pan w
    Niemczech miejsce zamieszkania dla celów podatkowych, należy odnieść się do przepisów
    umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania
    podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku, podpisanej w
    Berlinie dnia 14 maja 2003 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 12 poz. 90).
    Według art. 4 ust. 1 ww. umowy:
      W rozumieniu niniejszej umowy, określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub
      siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza osobę, która zgodnie z prawem tego
      Państwa podlega tam opodatkowaniu z uwagi na jej miejsce zamieszkania, miejsce
      stałego pobytu, miejsce zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze i
      obejmuje również to Państwo, każdą jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny.
      Jednakże określenie to nie obejmuje osób, które podlegają opodatkowaniu w tym
      Państwie, w zakresie dochodu osiąganego tylko ze źródeł w tym Państwie lub z tytułu
      majątku położonego w tym Państwie.
    Na mocy art. 4 ust. 2 ww. Umowy:
      Jeżeli, stosownie do postanowień ustępu 1 niniejszego artykułu, osoba fizyczna ma
      miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to jej status określa się
      według następujących zasad:
        a) osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, w którym ma
        ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu
        Umawiających się Państwach, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w
        tym Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek
        interesów życiowych),

        b) jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów
        życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z
        Państw, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się
        Państwie, w którym zwykle przebywa,
        c) jeżeli osoba przebywa zazwyczaj w obu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w
        żadnym z nich, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym Państwie,
        którego jest obywatelem,
        d) jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z
        nich, to właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną tę kwestię w
        drodze wzajemnego porozumienia.
    Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się
    więc bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach
    wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we
    własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.
    Posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła
    dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym
    miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na
    krótki czas. Jeżeli chodzi o koncepcję określenia „ognisko domowe”, należy zaznaczyć, że
    każda forma mieszkania może być wzięta pod uwagę (dom lub apartament będący
    własnością lub wynajęty przez zainteresowanego, wynajęty pokój umeblowany). Istotnym
    czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że
    osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do
    własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt,
    który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały.
    Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu umawiających się państwach,
    wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej
    osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania należy rozumieć ośrodek interesów życiowych,
    przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie,
    zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności
    gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności
    należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeżeli
    osoba, mająca ognisko domowe w jednym państwie, utworzyła ognisko domowe w
    drugim państwie z zachowaniem w całej pełni pierwszego ogniska, to fakt, iż pierwsze z
    nich zostało zachowane w środowisku, w którym osoba ta zawsze mieszkała, pracowała i
    w którym znajduje się jej rodzina i mienie, może w połączeniu z innymi elementami
    wskazywać, że osoba ta zachowała ośrodek swych życiowych interesów w pierwszym
    państwie.
    Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je
    biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a
    następnie obywatelstwo danej osoby.
    Analizując pierwszą z ww. norm kolizyjnych, należy mieć na uwadze, że wskazał Pan w
    opisie zdarzenia, iż stałe i główne miejsce zamieszkania miał Pan w Niemczech, jednakże
    wyjaśnił że w Polsce posiadał Pan mieszkanie własnościowe, które stało puste (nie było
    przez Pana wynajmowane), i w którym zatrzymywał się Pan raz, dwa razy w miesiącu ze
    względu na spotkania z dzieckiem. Powyższe wskazuje, że w latach 2022, 2023, 2024 oraz
    w okresie od 1 stycznia do 31 października 2025 r. posiadał Pan stałe miejsce
    zamieszkania w obu państwach, w związku z czym Pana miejsce zamieszkania należy
    ustalić w oparciu o kolejne normy wskazane w art. 4 ust. 2 umowy, odnoszące do
    ściślejszych powiązań osobistych i gospodarczych (ośrodka interesów życiowych).
    Zważywszy na okoliczność, że zarówno z Polską jak i z Niemcami łączą Pana ścisłe
    powiązania osobiste i gospodarcze, bowiem w Polsce zamieszkiwał Pana małoletni syn, z

    którym Pan utrzymywał kontakt (odwiedzał Pan syna raz, dwa razy w miesiącu) i
    partycypował w jego utrzymaniu, posiadał Pan własnościowe mieszkanie, kredyt
    mieszkaniowy, konto bankowe, zarejestrowaną działalność gospodarczą, zarejestrowany i
    ubezpieczony samochód, natomiast w Niemczech prowadził Pan samodzielnie swoje
    gospodarstwo domowe, zamieszkiwał w wynajętym mieszkaniu, był zameldowany na
    stałe, posiadał konto bankowe, prowadził aktywność społeczną i posiadał jedyne źródło
    dochodów w postaci pracy, to brak jest możliwości ustalenia miejsca zamieszkania w
    oparciu o kryterium odnoszące się do ściślejszych powiązań osobistych i gospodarczych.
    W związku z czym, zastosowanie znajdzie przepis art. 4 ust. 2 lit. b Konwencji, który
    pierwszeństwo opodatkowania przyznaje państwu, w którym osoba fizyczna zazwyczaj
    przebywa.
    Zgodnie z ww. Komentarzem do Konwencji Modelowej – kryterium, na podstawie którego
    organ dokonuje rozstrzygnięcia nie powinno pozostawiać wątpliwości, że wnioskodawca
    spełnia wymagane warunki tylko w jednym państwie.
    Mając na uwadze, że – jak wskazał Pan w opisie zdarzenia – w latach poprzedzających
    Pana powrót, tj. w latach 2022, 2023, 2024 oraz w okresie od 1 stycznia do 31 października
    2025 r., zazwyczaj przebywał Pan w Niemczech, Pana miejscem zamieszkania dla celów
    podatkowych ustalonym w oparciu o normy kolizyjne zawarte w art. 4 ust. 2 Konwencji
    polsko-niemieckiej, są więc Niemcy.
    Przedstawione przez Pana okoliczności wskazują zatem, że w ww. okresie, do momentu
    powrotu do Polski, nie miał Pan miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej.
    Zatem uznać należy, że spełnia Pan wymagania wskazane w art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a i b
    ustawy.
    Wyjaśnił Pan również, że posiada polskie obywatelstwo, co oznacza spełnienie warunku
    wynikającego z art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a ww. regulacji.
    Kolejnym istotnym kryterium warunkującym zastosowanie „ulgi na powrót” jest stosownie
    do art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy, posiadanie certyfikatu rezydencji lub innych dowodów
    dokumentujących miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do
    ustalenia prawa do tego zwolnienia.
    Zgodnie z art. 5a pkt 21 ustawy:
      Ilekroć w ustawie mowa jest o certyfikacie rezydencji – oznacza to zaświadczenie o
      miejscu zamieszkania podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy organ
      administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania podatnika.
    Z treści art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że
    podatnik powinien posiadać certyfikat rezydencji lub też inny dowód dokumentujący
    miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa
    do zwolnienia. Wystarczy zatem, że podatnik posiada inne dokumenty, które potwierdzą
    jego miejsce zamieszkania w innym państwie, muszą to być jednak dokumenty
    potwierdzające miejsce zamieszkania dla celów podatkowych.
    Choć przepisy podatkowe nie wymieniają w tym zakresie żadnego katalogu, to należy
    pamiętać, że zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić
    wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.
    Powyższe oznacza, że innymi dowodami wskazującymi na miejsce zamieszkania poza
    Polską mogą być m.in. umowa o pracę, historia zatrudnienia, zagraniczne zeznania
    podatkowe, zagraniczna umowa najmu nieruchomości, paski wynagrodzeń, wyciągi
    bankowe czy też zagraniczne zaświadczenie od pracodawcy. Można w tym zakresie
    przedstawić również inne dowody.
    We wniosku wskazał Pan, że samego potwierdzenia rezydencji podatkowej w Niemczech
    Pan nie posiada, ale posiada wszystkie niezbędne dokumenty potwierdzające Pana

    miejsce zamieszkania dla celów podatkowych (umowę o pracę, indywidualny nr
    podatkowy wydany bezterminowo w 2014 r. przez niemiecki Urząd Podatkowy, zeznania
    podatkowe, meldunek, umowę na wynajem mieszkania, wyciągi bankowe, zaświadczenie
    od pracodawcy).
    W oparciu o przedstawione przez Pana wyjaśnienia uznać zatem należy, że spełnia Pan
    warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Ponadto – jak wynika z opisu zdarzenia – uprzednio nie korzystał Pan ze zwolnienia, o
    którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    (ulgi na powrót). Oznacza to, że spełnia Pan również wymagania wskazane w art. 21 ust.
    43 pkt 5 ww. ustawy.
    Po powrocie do Polski od 1 listopada 2025 r. będzie uzyskiwał Pan przychody wynikające
    ze stosunku pracy (podpisał Pan już odpowiednią umowę przedwstępną z pracodawcą w
    Polsce).
    W konsekwencji, przysługuje Panu prawo do skorzystania z tzw. „ulgi na powrót”, o której
    mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ww. ustawy, w odniesieniu do uzyskanych od 1 listopada
    2025 r. przychodów ze stosunku pracy. Przedmiotowe zwolnienie z opodatkowania
    obejmuje przychody do wysokości nieprzekraczającej łącznie w roku podatkowym kwoty
    85 528 zł, osiągnięte z tytułów wymienionych w przepisie – w czterech kolejno po sobie
    następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym nastąpiło
    przeniesienie miejsca zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem
    ust. 39, 43 i 44.
    W świetle przedstawionych przez Pana okoliczności, zgodzić się zatem z Panem należy, że
    spełnia Pan wszystkie wymogi ustawodawcy w zakresie otrzymania i korzystania z ulgi na
    powrót.
    Zarejestrowana w Polsce działalność gospodarcza w latach 2022, 2023, 2024 oraz w
    okresie od 1 stycznia do 31 października 2025 r. – w świetle przedstawionych przez Pana
    okoliczności – nie stanowi przesłanki wyłączającej możliwość skorzystania przez Pana z
    „ulgi na powrót”.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Pana i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Jednocześnie informuję, że jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem
    zdarzenia. Pan ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty opis sprawy będącej przedmiotem
    interpretacji pokrywał się będzie ze opisem zdarzenia podanym przez Pana w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem zdarzenia i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.