Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.239.2025.1.KM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-09
Teza: Dotyczy ustalenia, czy wygaszona w wyniku konfuzji
wierzytelność, która gdyby nie konfuzja przeszłaby na
Wspólników w wyniku likwidacji Spółki, z tytułu pożyczki
(kwota pożyczki wraz z odsetkami) udzielonej przez Spółkę
Wspólnikom, nie spowoduje powstania u Wnioskodawcy
przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem
dochodowym od osób prawnych, o którym mowa w art. 14a
ustawy o CIT.
Słowa kluczowe: konfuzja
pożyczka
przychód
spółki-likwidacja spółki
wierzytelność
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia stanowiące
przychód-Zwrócone wierzytelności
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 14a-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

X sp. z o.o. (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) prowadzi hurtową sprzedaż (...).
    Zgodnie ze wpisem w KRS oraz umową spółki, przedmiotem przeważającej działalności
    Spółki jest sprzedaż hurtowa (...).
    Wspólnikami Spółki są dwie osoby fizyczne (dalej: „Wspólnicy”). Na pokrycie wkładów
    Wspólnicy wnieśli wkłady niepieniężne oraz wkład pieniężny.
    W 2022 r. doszło do dobrowolnego umorzenia części udziałów za wynagrodzeniem
    wypłaconym Wspólnikom w pieniądzu. Spółka nabyła więc część własnych udziałów od
    Wspólników celem ich umorzenia. Wartość kapitału posiadanego przez Wspólników
    została więc zredukowana, a każdy ze Wspólników dysponuje 10 udziałami o wartości (...)
    za udział.
    Uchwałą z (...) r. Wnioskodawca udzielił Wspólnikom pożyczki w kwocie po (...) zł dla
    każdego ze Wspólników. Pożyczka została udzielona na 5 lat, a oprocentowanie zostało
    ustalone w ujęciu rocznym na poziomie WIBOR 3M i marża, określone w obwieszczeniu
    Ministra Finansów (tzw. safe harbour). Pożyczka nie została spłacona. Wspólnicy nie
    wpłacili również odsetek, które stanowiłyby przychód dla Spółki.
    Aktualnie Wspólnicy planują likwidację Spółki, a jedynym prawem pozostałym na moment
    likwidacji będzie wierzytelność do Wspólników o zwrot pożyczki. W wyniku likwidacji
    Spółki wierzytelność Spółki wygaśnie wskutek konfuzji, bowiem Wspólnicy staną się
    zarówno wierzycielami, jak i dłużnikami.

## Pytanie

Czy prawidłowe jest stanowisko, że wygaszona w wyniku konfuzji wierzytelność, która
    gdyby nie konfuzja przeszłaby na Wspólników w wyniku likwidacji Spółki, z tytułu pożyczki
    (kwota pożyczki wraz z odsetkami) udzielonej przez Spółkę Wspólnikom, nie spowoduje
    powstania u Wnioskodawcy przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób prawnych, o którym mowa w art. 14a ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, prawidłowe jest stanowisko, że wygaszona w wyniku konfuzji
    wierzytelność, która gdyby nie konfuzja przeszłaby na Wspólników w wyniku likwidacji
    Spółki, z tytułu pożyczki (kwota pożyczki wraz z odsetkami) udzielonej przez Spółkę
    Wspólnikom, nie spowoduje powstania u Wnioskodawcy przychodu podlegającego
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych, o którym mowa w art. 14a
    ustawy o CIT.
    Uzasadnienie:
    Kapitał pożyczki jest neutralny na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych. Nie
    stanowiłby on ani przychodu, ani kosztu jego uzyskania dla Spółki. Przychodem mogłyby
    być odsetki, lecz wyłącznie te skapitalizowane, zgodnie z kasową zasadą powstawania
    przychodu odsetkowego.

    Stosownie bowiem do art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy o CIT, do przychodów nie zalicza się
    kwot naliczonych, lecz nieotrzymanych odsetek od należności, w tym również od
    udzielonych pożyczek (kredytów).
    W wyniku likwidacji Spółki wszelkie roszczenia i majątek po Spółce przypadnie
    Wspólnikom. Jeżeli więc chodzi o wierzytelności Spółki względem Wspólników, to dojdzie
    wówczas do tzw. konfuzji.
    Odnośnie samego zjawiska konfuzji wskazać należy, iż ustawa o CIT nie posługuje się w
    ogóle tym pojęciem, także Kodeks cywilny (ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks
    cywilny (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061, dalej: „KC”) nie zawiera definicji „konfuzji”, ani też
    konkretnego przepisu regulującego następstwa prawne połączenia długu i wierzytelności
    w jednej osobie. Przepis taki nie jest jednak konieczny bowiem z samego charakteru i
    natury zobowiązania wynika, że konieczne jest istnienie dwóch stron stosunku
    zobowiązaniowego, a w przypadku połączenia długu i wierzytelności w jednej osobie,
    zobowiązanie to wygasa. Jak powszechnie przyjmuje się w literaturze prawniczej oraz
    orzecznictwie, warunkiem koniecznym trwania zobowiązania jest istnienie dwóch stron -
    wierzyciela i dłużnika - nikt bowiem nie może sam od siebie żądać spełnienia świadczenia,
    ani też go egzekwować (por. uchwały SN: z 10 marca 1983 r. III CZP 3/83 OSNC 1983/8
    poz. 115 czy z 7 lutego 2008 r. III CZP 115/07 OSNC 2008/9 poz. 96 oraz W. Czachórski
    Zobowiązania. Zarys wykładu Warszawa 1974 s. 274 lub Z. Radwański Prawo cywilne -
    część ogólna Warszawa 1999, s. 104).
    „Konfuzja” jest instytucją prawa cywilnego, która powstaje w wyniku połączenia długu i
    wierzytelności w jednej osobie, powodując wygaśnięcie zobowiązania bez zaspokojenia
    wierzyciela (por. T. Hencelewski, Instytucja konfuzji w polskim prawie cywilnym, PPH nr 4
    /2011 r. s. 5156).
    Zgodnie zaś z art. 14a ust. 1 ustawy o CIT, W przypadku gdy podatnik przez wykonanie
    świadczenia niepieniężnego reguluje w całości albo w części zobowiązanie, w tym z tytułu
    zaciągniętej pożyczki (kredytu), dywidendy, umorzenia albo zbycia w celu umorzenia
    udziałów (akcji), podziału pomiędzy wspólników (akcjonariuszy) majątku likwidowanej
    spółki albo spółdzielni, przychodem takiego podatnika jest wysokość zobowiązania
    uregulowanego w następstwie takiego świadczenia. Jeżeli jednak wartość rynkowa
    świadczenia niepieniężnego jest wyższa niż wysokość zobowiązania uregulowanego tym
    świadczeniem, przychód ten określa się w wysokości wartości rynkowej świadczenia
    niepieniężnego. Przepisy art. 14 ust. 1-3 stosuje się odpowiednio.
    Z treści art. 14a ustawy o CIT wynika, że będzie on znajdował zastosowanie tylko wtedy,
    kiedy zostaną łącznie spełnione następujące warunki:
      1) podatnik dokonuje świadczenia niepieniężnego, oraz
      2) wykonanie tego świadczenia niepieniężnego ma na celu wykonanie w całości lub w
        części zobowiązania tego podatnika, w tym z tytułu zaciągniętej pożyczki (kredytu),
        dywidendy, umorzenia albo zbycia w celu umorzenia udziałów (akcji).
    Zdaniem Spółki artykuł 14a ustawy o CIT nakazuje rozpoznanie przychodu w przypadku
    regulowania zobowiązań wynikających z zawarcia odpowiednich umów (np. umowy
    pożyczki) czy podjęcia uchwał władz spółki, które spowodowały zaciągnięcie określonych
    zobowiązań o charakterze pieniężnym spółki względem wspólnika.
    Tymczasem przejęcie przez Wspólników w wyniku likwidacji wierzytelności przysługującej
    Spółce względem tych Wspólników nie stanowi świadczenia niepieniężnego mającego na
    celu wykonanie w całości lub w części pieniężnego zobowiązania Wnioskodawcy, gdyż
    takie istnieje. Mowa tu przecież o wierzytelności Spółki, a nie jej zobowiązaniu.
    Jak wskazuje Paweł Małecki w swoim komentarzu do ustawy o CIT, „ustawodawca 1
    stycznia 2021 r. zmienił przepis art. 14a ust. 1 u.p.d.o.p. i dopisał wyraźnie, że przychody

    powstają również przy przeniesieniu na wspólników (akcjonariuszy) majątku likwidowanej
    spółki albo spółdzielni. Zatem od tej daty, jeśli w wyniku likwidacji osoby prawnej
    następuje podział składników majątkowych i przekazanie tego majątku wspólnikom, u tej
    osoby (spółka, spółdzielnia), powstaje przychód podatkowy” (Małecki Paweł, Mazurkiewicz
    Małgorzata, CIT. Komentarz. Podatki i rachunkowość, wyd. XV, Wyd. Wolters Kluwer,
    komentarz do art. 14a ustawy o CIT, Warszawa 2024 r.).
    Skoro w przypadku konfuzji wierzytelność wygasa, to nie ma tu mowy o jakimkolwiek
    wydaniu praw majątkowych na rzecz wspólników. Co istotne bowiem, podział majątku
    likwidowanej spółki pomiędzy jej wspólników jest czynnością odrębną i o innym
    charakterze, niż regulowanie zobowiązań spółki.
    Podział pozostałego po uregulowaniu zobowiązań majątku spółki pomiędzy jej
    wspólników wynika wprost z odpowiednich regulacji KSH i następuje niejako
    automatycznie, jako realizacja czynności wynikającej wprost z przepisów. Nie poprzedza
    jej powstanie zobowiązania spółki wobec wspólnika. Przekazanie majątku na rzecz
    wspólników nie stanowi wykonania zobowiązania o charakterze pieniężnym poprzez
    świadczenie niepieniężne i tym samym nie generuje przysporzenia po stronie spółki
    likwidowanej (którego pojawienie się jest elementem koniecznym powstania przychodu
    podatkowego), ale stanowi jedynie element korporacyjny konieczny do wykreślenia spółki
    z rejestru sądowego.
    Stanowisko to potwierdził sam Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji
    indywidualnej z 21 grudnia 2023 r., Znak: 0114-KDIP2-3.4010.260.2018.7.S/AS.
    Za przyjęciem powyższego poglądu przemawia argumentacja wywodzona z KSH,
    stanowisko doktryny i judykatury.
    I tak w wyroku z 14 stycznia 2015 r. sygn. akt II FSK 2844/12 Naczelny Sąd Administracyjny
    zauważył, iż: „czynność podziału między wspólników masy likwidowanej spółki, o której
    mowa w art. 286 § 1 KSH, w wyniku której następuje przeniesienie na wspólników prawa
    własności składników majątku likwidowanej zgodnie z art. 172 KSH spółki z ograniczoną
    odpowiedzialnością nie jest odpłatnym zbyciem tego majątku i w konsekwencji nie
    powoduje powstania przychodu z tego tytułu, przewidzianego w art. 12 ust. 1 w związku z
    art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych”. We wskazanym wyżej
    wyroku NSA stwierdził, iż pogląd ten zachowuje aktualność również w obowiązującym
    stanie prawnym w chwili orzekania w rozpatrywanej przed nim (NSA) sprawie, a zatem
    także na gruncie art. 14a ustawy o CIT.
    W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 lipca 2019 r., sygn. akt II FSK 989/18,
    wskazano, że cyt. „Jakkolwiek słuszne spostrzeżenie, że art. 14a ust. 1 u.p.d.o.p. wymienia
    jedynie w sposób przykładowy zdarzenia prawne podlegające pod jego dyspozycję i w
    konsekwencji ma charakter otwarty, likwidacja majątku i wydanie tego majątku jej
    udziałowcom do nich nie należą. Wobec niewystąpienia w takiej sytuacji przychodu w
    rozumieniu art. 12 ust. 1 u.p.d.o.p., nie powstaje także obowiązek złożenia zeznania
    podatkowego, o którym stanowi art. 27 ust. 2 u.p.d.o.p.”.
    W wyroku z 5 kwietnia 2023 r. sygn. akt II FSK 2440/20, Naczelny Sąd Administracyjny
    podkreślił, że podziela pogląd sądu pierwszej instancji o nieopodatkowaniu
    wierzytelności pożyczkowych wobec wspólników spółki z o.o. wygasłych wskutek konfuzji
    związanej z likwidacją tej spółki.
    Z kolei, jak zauważył Jarosław Sekita w: „Towary lub usługi zamiast zapłaty. Wybrane
    problemy opodatkowania datio in solutum”. Przegląd Podatkowy nr 1/2016:
    „Likwidacyjne wydanie majątku spółki nie jest stosunkiem umownym pomiędzy
    wierzycielem i dłużnikiem. Tylko taka relacja mogłaby stanowić o wystąpieniu przychodu.
    Jest to czynność techniczna będąca częścią procesu likwidacyjnego”.

    Natomiast autorzy komentarza do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych
    stwierdzają: „Podział majątku likwidowanej spółki między wspólników jest zatem jest
    czynnością odrębną i o innym charakterze, niż regulowanie zobowiązań, do czego wprost
    nawiązuje treść art. 14a u.p.d.o.p. w słowach” podatnik przez wykonanie świadczenia
    niepieniężnego reguluje w całości lub w części zobowiązanie (...)” (Podatek dochodowy od
    osób prawnych Komentarz pod red. Krzysztofa Gila, Aleksandry Obońskiej, Adama
    Wacławczyka, Agnieszki Walter, Wyd. CH Beck Warszawa 2016).
    Należy zatem uznać, iż przepis art. 14a ustawy o CIT nie znajdzie zastosowania w
    odniesieniu do przekazania składników majątku wspólnikowi spółki w wyniku jej likwidacji.
    Powyższe stanowisko potwierdza zwłaszcza prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 kwietnia 2016 r. wydany w sprawie pod sygn. akt I SA
    /Łd 146/16 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2018 r.
    (sygn. akt II FSK 2353/16), jak również interpretacja prawa podatkowego z dnia 10
    czerwca 2016 r. wydana przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie za Znak: IPPB3
    /4510-409/16-2/DP.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Tryb likwidacji spółek kapitałowych został uregulowany przepisami ustawy z dnia 15
    września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 18, dalej: „KSH”).
    Zgodnie z art. 272 KSH:
      Rozwiązanie spółki następuje po przeprowadzeniu likwidacji, z chwilą wykreślenia
      spółki z rejestru.
    W myśl art. 282 § 1 KSH:
      Likwidatorzy powinni zakończyć interesy bieżące spółki, ściągnąć wierzytelności,
      wypełnić zobowiązania i upłynnić majątek spółki (czynności likwidacyjne). Nowe
      interesy mogą wszczynać tylko wówczas, gdy to jest potrzebne do ukończenia spraw
      w toku. Nieruchomości mogą być zbywane w drodze publicznej licytacji, a z wolnej
      ręki - jedynie na mocy uchwały wspólników i po cenie nie niższej od uchwalonej
      przez wspólników.
    Stosownie do art. 286 KSH:
      § 1. Podział między wspólników majątku pozostałego po zaspokojeniu lub
      zabezpieczeniu wierzycieli nie może nastąpić przed upływem sześciu miesięcy od
      daty ogłoszenia o otwarciu likwidacji i wezwaniu wierzycieli.
      § 2. Majątek, o którym mowa w § 1, dzieli się między wspólników w stosunku do ich
      udziałów.
      § 3. Umowa spółki może określać inne zasady podziału majątku.
    Z opisu sprawy wynika, że udzielili Państwo pożyczki Wspólnikom w kwocie po (...) zł dla ka
    żdego ze Wspólników. Pożyczka została udzielona na 5 lat, a oprocentowanie zostało
    ustalone w ujęciu rocznym na poziomie WIBOR 3M i marża, określone w obwieszczeniu
    Ministra Finansów (tzw. safe harbour). Pożyczka nie została spłacona. Wspólnicy nie
    wpłacili również odsetek, które stanowiłyby przychód dla Spółki. Aktualnie Wspólnicy
    planują likwidację Spółki, a jedynym prawem pozostałym na moment likwidacji będzie
    wierzytelność do Wspólników o zwrot pożyczki. W wyniku likwidacji Spółki wierzytelność
    Spółki wygaśnie wskutek konfuzji, bowiem Wspólnicy staną się zarówno wierzycielami, jak
    i dłużnikami.
    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii ustalenia, czy prawidłowe jest stanowisko, że
    wygaszona w wyniku konfuzji wierzytelność, która gdyby nie konfuzja przeszłaby na
    Wspólników w wyniku likwidacji Spółki, z tytułu pożyczki (kwota pożyczki wraz z

    odsetkami) udzielonej przez Spółkę Wspólnikom, nie spowoduje powstania u
    Wnioskodawcy przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób prawnych, o którym mowa w art. 14a ustawy o CIT.
    Odnośnie zjawiska konfuzji wskazać należy, że ustawa o podatku dochodowym od osób
    prawnych nie posługuje się tym pojęciem. Także ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks
    cywilny (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.) nie zawiera definicji „konfuzji” ani też
    konkretnego przepisu regulującego następstwa prawne połączenia długu i wierzytelności
    w jednej osobie.
    W doktrynie prawa cywilnego ugruntowało się rozumienie konfuzji jako połączenia w
    jednym podmiocie osoby wierzyciela i dłużnika, prowadzące do wygaśnięcia zobowiązania
    (wierzytelności i długu). Ze względu na fakt, że byłoby sprzeczne z istotą stosunku
    prawnego pozostawanie „swoim” wierzycielem i dłużnikiem, prawa i obowiązki wynikające
    ze zobowiązania wygasają ze względu na zanik istotnych elementów konstrukcji stosunku
    zobowiązaniowego, jakim są dwie strony zobowiązania.
    W świetle art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od
    osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane
      pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
    Ustawa o CIT nie definiuje ściśle pojęcia przychodu podatkowego. Ustawodawca
    ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1 ustawy o CIT przykładowych
    przysporzeń, zaliczanych do tej kategorii. Jednakże z treści art. 12 ustawy o CIT wynika, że
    pojęcie „przychodu” jest bardzo szerokie i obejmuje m.in. wszystkie otrzymane pieniądze z
    zastrzeżeniem wyjątków wskazanych w przepisach.
    W myśl art. 14a ust. 1 ustawy o CIT:
      W przypadku gdy podatnik przez wykonanie świadczenia niepieniężnego reguluje w
      całości albo w części zobowiązanie, w tym z tytułu zaciągniętej pożyczki (kredytu),
      dywidendy, umorzenia albo zbycia w celu umorzenia udziałów (akcji), podziału
      pomiędzy wspólników (akcjonariuszy) majątku likwidowanej spółki albo spółdzielni,
      przychodem takiego podatnika jest wysokość zobowiązania uregulowanego w
      następstwie takiego świadczenia. Jeżeli jednak wartość rynkowa świadczenia
      niepieniężnego jest wyższa niż wysokość zobowiązania uregulowanego tym
      świadczeniem, przychód ten określa się w wysokości wartości rynkowej świadczenia
      niepieniężnego. Przepisy art. 14 ust. 1-3 stosuje się odpowiednio.
    Wskazać należy, że likwidacja Spółki i przekazanie jej składników majątkowych
    wspólnikom, którym przysługuje takie uprawnienie, skutkuje powstaniem zobowiązania
    Spółki do zaspokojenia roszczeń wspólników o przekazanie tych składników. Wykonanie
    zobowiązania w formie przeniesienia przez Spółkę prawa własności majątku na rzecz
    dotychczasowych wspólników prowadzi do wygaśnięcia zobowiązania Spółki. W ten
    sposób, Spółka jako dłużnik zwolni się z długu, a ww. składniki majątku będą przysługiwały
    wspólnikom. Prowadzi to do powstania po stronie Spółki przychodu na podstawie art. 12
    ust. 1 w związku z art. 14a ust. 1 ustawy o CIT.
    W konsekwencji w przypadku, gdy Spółka przez wykonanie świadczenia niepieniężnego
    ureguluje w całości albo w części zobowiązanie z tytułu podziału pomiędzy wspólników
    majątku likwidowanej spółki, przychodem Spółki będzie wysokość zobowiązania
    uregulowanego w następstwie takiego świadczenia.
    Wobec powyższych wyjaśnień, stwierdzić należy, że wydanie majątku likwidacyjnego przez
    Spółkę na rzecz jej wspólników w postaci wierzytelności z tytułu pożyczki (kwota pożyczki
    wraz z odsetkami) udzielonej przez Spółkę Wspólnikom, która następnie wygaśnie w
    skutek konfuzji, spowoduje powstanie u Państwa przychodu podlegającego
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych, o którym mowa w art. 14a
    ustawy o CIT.

    Tym samym Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do powołanych we wniosku wyroków sądów administracyjnych oraz
    interpretacji indywidualnych należy stwierdzić, iż zostały one wydane w indywidualnych
    sprawach podmiotów, które o ich wydanie wystąpiły, zatem nie są one wiążące dla
    organu wydającego przedmiotową interpretację.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
    z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
    Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
    Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /
    KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.