Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.788.2024.2.EC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-14
Teza: Opodatkowanie kwoty dodatkowej.
Słowa kluczowe: cel-cele mieszkaniowe
kredyt-kredyt hipoteczny
kwota-kwota dodatkowa
ugody-ugoda sądowa
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 października 2024 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnił go Pan pismem (wpływ 10 grudnia 2024 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawcę (...) oraz ..... z siedzibą w (...), zarejestrowaną w rejestrze przedsiębiorców
    Krajowego Rejestru Sądowego, dla którego dokumentację prowadzi Sąd ... dla Miasta (...)

    pod nr KRS ..., NIP: ..., REGON: ..., kapitał zakładowy (kapitał wpłacony) 1 250 000 000 PLN,
    zwaną dalej „Bankiem”, łączyła Umowa nr ... o kredyt mieszkaniowy ... (NRB: ...) z dnia 21
    maja 2007 r., zwana dalej „Umową”. Kredyt mieszkaniowy rozumiany jest jako kredyt
    udzielony w całości lub w części na finansowanie własnego celu mieszkaniowego
    Kredytobiorcy. Kredyt był denominowany do CHF. Kredyt został udzielony w złotych w
    kwocie denominowanej do franka szwajcarskiego. Kredyt był przeznaczony na zakup
    udziału wynoszącego 1/2 w nieruchomości gruntowej części w zabudowanej
    nieruchomości gruntowej położonej w ...., składającej się z działki ewidencyjnej nr ..... Na
    nieruchomości Wnioskodawca zamierzał wybudować dom jednorodzinny dla swojej
    rodziny.
    W dniu 7 czerwca 2021 r. Wnioskodawca dokonał przedterminowej całkowitej spłaty
    kredytu. Wypłacony Wnioskodawcy kredyt to 299.000,00 zł. Łączna suma wpłat
    Wnioskodawcy wyniosła 549.130,86 zł. Wnioskodawca nadpłacił kredyt w kwocie
    250.130,86 PLN.
    Po dokonaniu całkowitej spłaty, pomiędzy Stronami powstał spór dotyczący skuteczności
    poszczególnych postanowień umownych i całej Umowy (oraz jej ważności, bowiem
    umowa zawierała niedozwolone zapisy umowne), który zawisł w sprawie za sygn. ...
    toczącej się przed Sądem (...), z powództwa Wnioskodawcy przeciwko Bankowi, zwany
    dalej „Sporem” o zapłatę kwoty 250.130,86 PLN wraz z odsetkami ustawowymi za
    opóźnienie, naliczanymi od 5 marca 2022 r. do dnia zapłaty.
    W trakcie sporu Bank zaproponował ugodę, zgodnie z którą:
      1) dokona zwrotu na rzecz Wnioskodawcy kwoty 72.260,57 złotych oraz
      2) dokona wypłatę kwoty dodatkowej w wysokości 157.450 złotych, przy czym ta kwota
        - według Banku - stanowi przychód kredytobiorcy (Wnioskodawcy) i Bank wystawi
        PIT-11.
    W dniu 22 sierpnia 2024 r. Wnioskodawca i Bank zawarli ugodę uwzględniającą powyższe
    zasady spłaty i Bank dokonał wpłaty powyższych kwot, tj. łącznie 229.710,57 zł. Zgodnie z
    ugodą, kwota 72.260,57 zł będzie stanowiła zwrot wcześniej wpłaconych środków
    pieniężnych z tytułu spłaty zaciągniętego kredytu. Ugoda stanowi o powstałej po
    przeliczeniu kwocie nadpłaty w wysokości 72.260,57 zł (stan na dzień 7 czerwca 2021 r.)
    oraz pozostałej kwocie w wysokości 157.450 zł stanowiącej kwotę dodatkową, która
    podlega opodatkowaniu.
    W ocenie Banku, kwota 157.450 zł stanowi przychód Wnioskodawcy i nie jest zwolniona od
    podatku.
    Łączna suma wpłat Wnioskodawcy wyniosła 549.130,86 zł. Bank zwrócił na mocy ugody na
    rzecz Wnioskodawcy łącznie kwotę 229.710,57 zł (z czego według Banku kwota 157.450 zł
    stanowi kwotę dodatkową podlegającą opodatkowaniu). Wypłacony Wnioskodawcy kredyt
    to 299.000 zł. Suma wpłat Wnioskodawcy (549.130,86 zł) pomniejszona o zwrot
    proponowany przez Bank 229.710,57 zł, daje kwotę 319 420,29 zł. Kwota ta jest wyższa niż
    kwota otrzymanego przez Bank kapitału, tj. 250.130,86 zł.
    W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca nadmienia, że wypłacony Wnioskodawcy kredyt
    to 299.000.00 zł. Łączna suma wpłat Wnioskodawcy wyniosła 549.130.86 zł.
    Wnioskodawca nadpłacił kredyt w kwocie 250.130.86 PLN (250.130.86 zł - jest to
    nadpłacony kapitał).
    W trakcie sporu Bank zaproponował ugodę, zgodnie z którą:
      1) dokona zwrotu na rzecz Wnioskodawcy kwoty 72.260.57 zł oraz
      2) dokona wypłatę kwoty dodatkowej w wysokości 157.450 zł, przy czym ta kwota -
        według Banku - stanowi przychód kredytobiorcy (Wnioskodawcy) i Bank wystawi PIT-
        11.
    W dniu 22 sierpnia 2024 r. Wnioskodawca i Bank zawarli ugodę uwzględniająca powyższe
    zasady spłaty i Bank dokonał wpłaty powyższych kwot, tj. łącznie 229.710.57 zł. Zgodnie z

    ugodą, kwota 72.260.57 zł będzie stanowiła zwrot wcześniej wpłaconych środków
    pieniężnych z tytułu spłaty zaciągniętego kredytu. Ugoda stanowi o powstałej po
    przeliczeniu kwocie nadpłaty w wysokości 72.260.57 zł (stan na dzień 7 czerwca 2021 r.)
    oraz pozostałej kwocie w wysokości 157.450 zł stanowiącej kwotę dodatkową, która
    podlega opodatkowaniu. W ocenie Banku kwota 157.450 zł stanowi przychód
    Wnioskodawcy i nie jest zwolniona od podatku.
    Łączna suma wpłat Wnioskodawcy wyniosła 549.130.86 zł. Bank zwrócił na mocy ugody na
    rzecz Wnioskodawcy łącznie kwotę 229.710.57 zł (z czego według Banku kwota 157.450 zł
    stanowi kwotę dodatkową podlegającą opodatkowaniu). Wypłacony Wnioskodawcy kredyt
    to 299.000 zł. Suma wpłat Wnioskodawcy (549.130.86 zł) pomniejszona o zwrot
    proponowany przez bank 229.710,57 zł, daje kwotę 319 420.29 zł. Kwota ta jest wyższa niż
    kwota otrzymanego przez Bank kapitału, tj. 250.130.86 zł.
    Ugoda nie określa w żaden sposób czym jest kwota dodatkowa - niemniej jednak żądanie
    Wnioskodawcy wobec Banku dotyczyło wyłącznie zwrotu wcześniej wpłaconych środków
    pieniężnych z tytułu spłaty zaciągniętego kredytu. Wnioskodawca nie miał żadnego innego
    tytułu prawnego do żądania od Banku jakichkolwiek wpłat.
    Kwota dodatkowa nie stanowi świadczenia z tytułu zastosowania ujemnego
    oprocentowania. Kwota dodatkowa nie powstała w wyniku zmiany waluty, tj. z franka
    szwajcarskiego na polski złoty (przewalutowania) waluty.
    Biorąc pod uwagę fakt, że wypłacony Wnioskodawcy kredyt to 299.000.00 zł, łączna suma
    wpłat Wnioskodawcy wyniosła 549.130.86 zł. Wnioskodawca nadpłacił kredyt w kwocie
    250.130.86 PLN (250.130.86 zł - jest to nadpłacony kapitał). To wypłacona kwota 157.450 zł
    stanowi de facto zwrot uiszczonych kwot tytułem spłaty zadłużenia na rzecz Banku,
    zawartych w ratach kredytu udzielonego w 2007 r. Kwota 157.450 zł nie stanowi
    przysporzenia ponad kwoty uiszczone przez Wnioskodawcę tytułem spłaty kredytu
    hipotecznego zawartego w 2007 r.
    Przedmiotem ugody było zakończenie sporu związanego ze złożonym przez
    Wnioskodawcę pozwem. Wnioskodawca zobowiązał się do niewystępowania w przyszłości
    względem Banku z roszczeniami wywodzonymi z postanowień umowy kredytowej, jej
    zawarcia oraz wykonywania w walucie obcej. Ugoda wyczerpuje wszelkie wzajemne
    rozliczenia stron. Można zatem uznać, że kwota zaproponowana przez Bank w ugodzie, a
    następnie wypłacona, jest wynagrodzeniem za odstąpienie przez Wnioskodawcę od
    dochodzenia roszczeń wobec Banku na drodze sądowej.
    Ugoda zaproponowana wskazuje, że kwota 72.260.57 zł będzie stanowiła zwrot wcześniej
    wpłaconych środków pieniężnych z tytułu spłaty zaciągniętego kredytu.
    Ugoda stanowi o powstałej po przeliczeniu kwocie nadpłaty w wysokości 72.260.57 zł (stan
    na dzień 7 czerwca 2021 r.) oraz pozostałej kwocie w wysokości 157.450 zł stanowiącej
    kwotę dodatkową, która podlega opodatkowaniu.
    W ocenie Banku, kwota 157.450 zł stanowi przychód Wnioskodawcy i nie jest zwolniona od
    podatku. Kwota 157.450 zł stanowi według Banku, inne świadczenie niż zwrot
    nadpłaconego kredytu, nie określając jego charakteru. Niemniej jednak, poza
    roszczeniami określony.

## Pytanie

Czy Wnioskodawca (jako podatnik) jest zobowiązany zapłacić podatek dochodowy od osób
    fizycznych od kwoty 157.450,00 zł, którą Wnioskodawca otrzymał od Banku w wyniku
    ugody?
    Pana stanowisko w sprawie
    Kwota dodatkowa w wysokości 157.450,00 zł wypłacona przez Bank nie stanowi
    przychodu do opodatkowania.
    Jako kredytobiorca Wnioskodawca wpłacił bowiem wcześniej do Banku kwotę dużo
    wyższą, niż tę proponowaną w ramach umowy kredytu. Wnioskodawca otrzymał środki
    będące ekwiwalentem wydatków, które były uprzednio poniesione z Jego własnych

    środków. Kwota otrzymana na podstawie ugody z Bankiem nie spowoduje więc
    faktycznego przyrostu w Jego majątku.
    Powyższe stanowisko Wnioskodawcy, potwierdza pismo z dnia 1 sierpnia 2024 r.
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, nr 0112-KDIL2-1.4011.535.2024.3.DJ, zgodnie z
    którym:
    Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów
    wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów
    Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 9 ust. 1a ww. ustawy, jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego
    źródła, przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem
    art. 25e, art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f,
    suma dochodów ze wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dochodem
    ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art.
    30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego
    źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania
    przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust.
    1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych podlega - co do zasady - każdy dochód osiągnięty przez
    osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze
    źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie
    przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11
    ust. 1 ww. ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku
    kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w
    naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można
    również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są
    określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i
    zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego. O
    uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić, w każdej sytuacji gdy podatnik - czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów - uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych
    wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z
    poszczególnych źródeł.
    Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10
    ust. 1 pkt 9 - inne źródła.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy, za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10
    ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego
    funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej
    rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych,
    kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego
    oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
    dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
    pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z

    tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
    dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych
    w art. 12-14 i art. 17. Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”,
    wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma
    przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w
    przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy
    mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Przystępując do oceny skutków podatkowych otrzymania przez Wnioskodawcę ww. kwoty
    dodatkowej wskazuję, że instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia
    29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2488 z późn. zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy, przez umowę kredytu bank zobowiązuje się
    oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków
    pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do
    korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego
    kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od
    udzielonego kredytu. Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia
    się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy
    bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.
    j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061), przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w
    zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność
    co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić
    spór istniejący lub mogący powstać. Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy
    konstrukcyjne tej instytucji. Po pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między
    stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających
    z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub
    sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa.
    Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym,
    zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną
    ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się
    do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym
    podstawę zawarcia ugody.
    Odnosząc się zatem do skutków podatkowych otrzymania przez Wnioskodawcę
    dodatkowej kwoty na podstawie zawartej ugody z Bankiem, zgodnie z definicją dochodu
    jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem
    pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez
    ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako otrzymane lub postawione do
    dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z
    definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym o charakterze
    definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego. Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z
    otrzymaniem od banku ww. kwoty dodatkowej nie dojdzie do powstania przysporzenia
    majątkowego. Na mocy zawartej ugody Wnioskodawca otrzyma zwrot środków
    pieniężnych, które wcześniej przekazał na rzecz banku w ramach spłaty udzielonego
    kredytu hipotecznego. A zatem Wnioskodawca otrzyma środki będące ekwiwalentem
    wydatków, które były uprzednio poniesione z Jego własnych środków. Kwota dodatkowa
    otrzymana na podstawie ugody z bankiem nie spowoduje więc faktycznego przyrostu w
    majątku Wnioskodawcy. Wypłata ta będzie dla Wnioskodawcy neutralna podatkowo.
    Mając powyższe na względzie, zwrot przez bank części kwoty uiszczonej tytułem spłaty
    zaciągniętego kredytu mieszkaniowego nie będzie stanowił dla Wnioskodawcy przychodu

    w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem Wnioskodawca nie będzie miał obowiązku zapłaty podatku od wypłaconej przez
    bank ww. kwoty dodatkowej.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
    • dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i
      52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku
      oraz
    • dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia ministra
      właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22 ustawy
      Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w przypadkach
      uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników).
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
    • pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
      pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
      zainkasował, objął w posiadanie”;
    • pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika
      – tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
      odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do
      swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości
      pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej
      określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów
    Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. I tak zgodnie z ww. przepisem:
      Źródłami przychodów są:

      1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy,
      członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się
      produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta;
      2) działalność wykonywana osobiście;
      3) pozarolnicza działalność gospodarcza;
      4) działy specjalne produkcji rolnej;
      5) (uchylony)
      6) najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym
      charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji
      rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na
      prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej,
      z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą;
      7) kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych
      innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c;
      8) odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
      oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      d) innych rzeczy,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy -
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie;
      w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany;
      8a) działalność prowadzona przez zagraniczną jednostkę kontrolowaną;
      8b) niezrealizowane zyski, o których mowa w art. 30da;
      9) inne źródła.
    Przychody z poszczególnych źródeł przychodów i zasady ich ustalania zostały
    uregulowane w art. 12-20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym
    przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Na mocy art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z
      wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art.
      52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
      zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na
      podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić
      informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją
      podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje
      zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi
      skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w
      sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.
    Skutki podatkowe zwrotu przez bank należności stanowiącej zwrot uiszczonych kwot
    zadłużenia na rzecz banku.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2488 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na
      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach
      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia
    się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy
    bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji
    podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z
    definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru
    zwrotnego.
    Wobec powyższego, skoro jak Pan wskazał w uzupełnieniu wniosku – wypłacona kwota
    157.450 zł stanowi de facto zwrot uiszczonych kwot tytułem spłaty zadłużenia na rzecz

    Banku, zawartych w ratach kredytu udzielonego w 2007 r. i nie stanowi przysporzenia
    ponad kwoty uiszczone przez Pana tytułem spłaty kredytu hipotecznego zawartego w
    2007 r., to należy uznać, że wypłata tej kwoty nie stanowi dla Pana przychodu.
    Czynność ta nie spowodowała uzyskania przez Pana przysporzenia majątkowego, wzrostu
    Pana majątku. Otrzymana przez Pana kwota stanowiła zwrot własnych pieniędzy, które
    nienależnie wpłacił Pan wcześniej do banku.
    Pieniądze te nie są Pana przychodem w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych i ich uzyskanie nie skutkuje po Pana stronie
    obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego.
    Wydając interpretacje opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia
    przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzę postępowania dowodowego.
    Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997
    r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.) jest sam przepis prawa.
    Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to
    bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży
    obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których
    wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Jeżeli zatem, przedstawiony we wniosku
    stan faktyczny będzie różnił się od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana
    interpretacja nie będzie Pana chroniła w zakresie zaistniałego stanu faktycznego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.