Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.262.2025.2.MN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-24
Teza: Skutki podatkowe umorzenia kredytów spłacanych w ramach
działalności gospodarczej prowadzonej przez rezydenta UK.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-pozarolnicza
działalność gospodarcza
koszt-koszty uzyskania przychodów
kredyt-kredyt hipoteczny
miejsce-miejsce opodatkowania
nierezydent
opodatkowanie-unikanie podwójnego opodatkowania
rezydent podatkowy
umorzenie
zakład-zakład zagraniczny
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Pozarolnicza działalność gospodarcza.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 2b
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 5a-pkt 22
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 14-ust. 2-pkt 6
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 marca 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła
    go Pani 2 czerwca 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawczyni posiada ograniczony obowiązek podatkowy w Polsce w rozumieniu art.
    3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wnioskodawczyni od 2009 r.
    mieszka w Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
    26 października 2007 r. Wnioskodawczyni zaciągnęła kredyt nr (...) we frankach
    szwajcarskich celem zakupu mieszkania położonego w A. Natomiast 28 października 2008
    r., w związku z przeprowadzką, Wnioskodawczyni zaciągnęła kolejny kredyt we frankach
    szwajcarskich celem zakupu mieszkania położonego w B. Oba kredyty były związane z
    realizacją własnych potrzeb mieszkaniowych Wnioskodawczyni w kolejnych następujących
    po sobie okresach.
    Następnie Wnioskodawczyni w 2009 r. wyjechała z Polski, a na emigracji przebywa do dziś.
    Następczo 1 września 2009 r. Wnioskodawczyni założyła działalność gospodarczą, którą
    prowadzi do dziś pod NIP: (...). Wnioskodawczyni wprowadziła ww. opisane mieszkania
    jako środki trwałe do przedmiotowej działalności, a następnie je wynajęła.
    Wnioskodawczyni z wynajmu rozlicza się na zasadach ogólnych, a jej przychody nie
    przekraczają rokrocznie kwoty wolnej od podatku.
    4 listopada 2024 r. Wnioskodawczyni zawarła porozumienie do Umowy Nr (...), w którym
    to Bank umorzył część kredytu, dokonując również zwrotu pewnej kwoty pieniężnej na jej
    rzecz.
    Wnioskodawczyni planuje w drugim kwartale 2025 r. podpisać również ugodę do umowy
    zawartej 28 października 2008 r., gdzie również dojdzie do umorzenia pozostałej części
    kredytu oraz zwrotu środków na jej rzecz.
    Uzupełnienie wniosku
    Polska nie jest miejscem zamieszkania Wnioskodawczyni. W ciągu całego roku
    Wnioskodawczyni przebywa w Polsce zaledwie przez 2 tygodnie lub krócej.
    Wnioskodawczyni ma obywatelstwo podwójne, ale jest rezydentem podatkowym Wielkiej
    Brytanii. Zgodnie z wewnętrznym prawem Wielkiej Brytanii Wnioskodawczyni jest osobą,
    która podlega opodatkowaniu w Wielkiej Brytanii z uwagi na miejsce zamieszkania, jest
    tamtejszym rezydentem podatkowym.

    Mieszkanie w A, jak i mieszkanie w B są własnością Wnioskodawczyni. W ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawczyni rozliczała wynajem mieszkania
    zarówno w A, jak i w B jako przychód, a czynsz, odsetki od kredytu oraz ubezpieczenie
    stanowiły koszty uzyskania przychodu. Wnioskodawczyni amortyzowała środki trwałe, o
    których mowa we wniosku, od rozpoczęcia działalności gospodarczej, czyli od 1 września
    2009 r. do końca roku 2022, gdyż w 2023 r. wprowadzono zakaz amortyzacji mieszkań
    obejmujący również kontynuację amortyzacji.
    Bank w odniesieniu do wierzytelności wynikającej z umowy kredytu dotyczącego
    mieszkania w A umorzył wierzytelności obejmujące kwotę kredytu oraz odsetki od
    kredytu. W przypadku wierzytelności wynikającej z umowy kredytowej dotyczącej nabycia
    mieszkania w B bank Wnioskodawczyni umorzy wierzytelności obejmujące kwotę kredytu i
    odsetki od kredytu.
    Wyjaśniając charakter należności ustalonej w porozumieniu z bankiem określonej jako
    „zwrot pewnej kwoty pieniężnej” Wnioskodawczyni wskazała, że jest to zwrot części
    środków, które Wnioskodawczyni wpłaciła do banku w ramach wykonywania umowy
    kredytu, a które w wyniku porozumienia Wnioskodawczyni i bank uznali za nienależne
    bankowi.
    Odpowiadając na pytanie czy na kwotę zwrotu składa się zwrot części spłaconego kapitału
    kredytu, zwrot części zapłaconych odsetek, zwrot innych środków wpłaconych przez
    Wnioskodawczynię do banku (jakich?) Wnioskodawczyni wskazała, że kwota zwrotu jest
    częścią spłaconych rat kredytowych. Zwrot pewnej kwoty pieniężnej nie dotyczy odsetek,
    które były przez Wnioskodawczynię zaliczone do kosztów uzyskania przychodu.
    W planowanym porozumieniu z bankiem kwota zwrotu będzie częścią środków, które
    Wnioskodawczyni wpłaciła do banku w ramach wykonywania umowy kredytu, a które w
    toku ugody zostały uznane za świadczenia nienależne bankowi. Kwota zwrotu będzie
    zwrotem części spłaconego kapitału kredytu. Zwrot pewnej kwoty pieniężnej w
    planowanym porozumieniu nie będzie dotyczył odsetek, które były przez
    Wnioskodawczynię zaliczone do kosztów uzyskania przychodu.
    5 listopada 2024 r. Wnioskodawczyni otrzymała zwrot kwoty pieniężnej w wysokości 7.862
    zł.
    W odpowiedzi na prośbę o wyjaśnienie czego dokładnie dotyczy drugie pytanie – w
    szczególności o korygowanie jakich kosztów uzyskania przychodów Wnioskodawczyni
    pyta; kiedy, z jakich tytułów i na podstawie jakiego przepisu rozpoznała te koszty
    uzyskania przychodów – Wnioskodawczyni wskazała, że pyta – w związku z ugodą
    zmieniającą warunki kredytu – o korektę dotyczącą uwzględnienia w kosztach uzyskania
    przychodu odsetek od kredytu.
    Pod pojęciem „kwota odliczonych odsetek” Wnioskodawczyni rozumie odliczenie odsetek
    od przychodu od rozpoczęcia działalności gospodarczej zgodnie z art. 22 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych: Kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
    Wnioskodawczyni pyta o kwestię korekty kosztów uzyskania przychodów w związku z
    umorzeniami wierzytelności kredytowych i w związku ze „zwrotami pewnych kwot
    pieniężnych” w związku z postanowieniami porozumień.
    Pytania
    1. Czy przychód od „umorzenia” części kredytu frankowego oraz zwrotu dokonanego
      przez Bank, na skutek zawartej oraz planowanej ugody z Bankiem, Wnioskodawczyni
      powinna opodatkować w Polsce jako nierezydent z ograniczonym obowiązkiem
      podatkowym oraz złożyć zeznanie roczne, czy też w miejscu zamieszkania oraz
      rezydencji podatkowej, tj. w Wielkiej Brytanii, na podstawie art. 3 ust. 2b w związku z

      art. 2, 4 oraz 21 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym
      Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego
      opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków
      od dochodu i od zysków majątkowych?
    2. Czy Wnioskodawczyni musi korygować koszty uzyskania przychodu o kwotę
      odliczonych odsetek, jeżeli podpisze ugodę z Bankiem, zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 32
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    Pani stanowisko w sprawie
    Ad 1
    Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że przychód od umorzenia części kredytu
    frankowego i zwrotu pewnej kwoty pieniężnej, na skutek ugody zawartej z Bankiem, nie
    będzie opodatkowany na terenie Polski, a w miejscu zamieszkania, tj. Wielkiej Brytanii,
    oraz Wnioskodawczyni nie jest obowiązana do złożenia zeznania rocznego z wyżej
    wymienionych przychodów.
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem lub, co jest
    równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba
    posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie podlega w kraju
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Pierwszym warunkiem pozwalającym na
    uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
    jest posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów
    życiowych). Przez centrum interesów osobistych należy rozumieć wszelkie powiązania
    rodzinne, polityczne, kulturalne oraz obywatelskie. Natomiast drugi warunek odnosi się
    do centrum interesów gospodarczych, który oznacza przede wszystkim miejsce
    prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodu. Zgodnie z przedstawionym stanem
    faktycznym Wnioskodawczyni nie spełnia powyższych warunków.
    Natomiast na mocy art. 3 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    osoby fizyczne, które nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
    zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów osiąganych na
    terytorium kraju. Przepisy dotyczące opodatkowania przychodów osiąganych przez
    nierezydentów stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Zgodnie z przedstawionym stanem faktycznym Wnioskodawczyni posiada miejsce
    zamieszkania dla celów podatkowych w Wielkiej Brytanii. W konsekwencji, zdaniem
    Wnioskodawczyni, kwestie opodatkowania dochodów uzyskanych w związku z
    umorzeniem wierzytelności z tytułu kredytu należy rozpatrywać z uwzględnieniem
    Konwencji zawartej między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej
    Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i
    zapobieganiu uchylaniu się do opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od
    zysków majątkowych, podpisanej w Londynie 20 lipca 2006 roku.
    Zgodnie z art. 4 ust. 1 Konwencji: w rozumieniu niniejszej Konwencji, określenie osoba
    mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie oznacza każdą
    osobę, która według tego Państwa podlega tam opodatkowaniu, z uwagi na jej miejsce
    zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu, miejsca utworzenia albo innego
    kryterium o podobnym charakterze i obejmuje również to Państwo oraz jakąkolwiek jego
    jednostkę terytorialną lub organ lokalny. Analizowana regulacja odnosi się jedynie do
    opodatkowania dochodów ze źródeł położonym w tym Państwie. Konwencja nie reguluje
    sposobu opodatkowania dochodów powstałych w związku z umorzeniem wierzytelności z
    tytułu kredytu.

    W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawczyni, zastosowanie znajdzie art. 21 Konwencji
    dotyczący opodatkowania innych źródeł. Zgodnie z analizowanym art. 21 Konwencji część
    dochodu, inny niż dochód wypłacany przez trust lub z majątku spadkowego w wyniku
    zarządzania tym majątkiem, bez względu na to, gdzie powstają, osiągane przez osoby
    mające miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie, które nie zostały
    objęte postanowieniami poprzednich przepisów Konwencji, podlegają opodatkowaniu
    tylko w tym Państwie. Zgodnie z przytoczonym przepisem wskazują, że podatnik, który
    uzyskuje przychód z innych źródeł i posiada miejsce zamieszkania w Wielkiej Brytanii
    podlega z tego tytułu opodatkowaniu tylko w kraju miejsca zamieszkania, a więc w Wielkiej
    Brytanii.
    Biorąc powyższe pod uwagę Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że kwota opisana w
    stanie faktycznym z tytułu umorzenia kredytu będzie podlegać opodatkowaniu w miejscu
    zamieszkania, tj. Wielkiej Brytanii. W konsekwencji na Wnioskodawczyni nie będzie ciążył
    obowiązek zapłaty podatku dochodowego oraz złożenia zeznania podatkowego.
    Ad 2
    Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że nie jest zobowiązana do skorygowania kosztów
    uzyskania przychodu o kwotę odliczonych odsetek w związku z zawartą ugodą i już
    otrzymanym zwrotem, jak i również w związku z planowanym porozumieniem.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami
    uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są koszty poniesione w celu osiągnięcia
    przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ww. ustawy. Ustawodawca
    podkreślił, że aby dany wydatek został uznany za koszt uzyskania przychodów muszą być
    spełnione dwie przesłanki: koszt winien być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu i nie
    został wymieniony w art. 23 ww. ustawy. Zgodnie z literaturą przedmiotu koszt poniesiony
    to wydatek rzeczywisty, faktycznie zrealizowany w danym roku podatkowym w celu
    osiągnięcia przychodu.
    Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 32 tej ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów
    naliczonych, lecz niezapłaconych albo umorzonych odsetek od zobowiązań, w tym
    również od pożyczek.
    W przypadku podatników prowadzących księgi podatkowe koszty uzyskania przychodów
    wykazane w księgach są potrącane tylko w roku podatkowym, którego dotyczą. Zgodnie z
    przedstawionym stanem faktycznym Wnioskodawczyni pomniejszyła przychód o
    zapłacone już odsetki związane z kredytem hipotecznym.
    Biorąc pod uwagę wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 1999 r. o
    sygn. SA/Rz 439/98, dla celów prawno-podatkowych nie ma znaczenia, w jaki sposób
    strony umowy ustaliły techniczne warunki poboru odsetek. W konsekwencji liczy się
    moment opłacenia należnych odsetek. Zgodnie z literaturą przedmiotu, podstawą ujęcia
    zapłaconych odsetek jako koszt uzyskania przychodu jest dowód zapłaty.
    Zdaniem Wnioskodawczyni, w momencie zapłaty odsetek nie było mowy o podpisaniu
    ugody z bankiem. Dodatkowo Wnioskodawczyni spełniła warunki umożliwiające odliczenie
    kwoty odsetek jako koszt uzyskania przychodu. Mianowicie odsetki zostały zapłacone
    przez Wnioskodawczynię oraz były związane z działalnością gospodarczą. Treść
    analizowanego przepisu dotyczy umorzonych (już) odsetek, a więc nie odsetek należnych,
    a przyszłych odsetek, które nie będą wymagane.
    Biorąc powyższe pod uwagę Wnioskodawczyni nie jest zobowiązana do skorygowania
    kosztów uzyskania przychodu o kwotę odliczonych odsetek, jeżeli podpisze ugodę z
    Bankiem.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Ograniczony obowiązek podatkowy – przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Natomiast stosownie do art. 3 ust. 1a cyt. ustawy za osobę mającą miejsce zamieszkania
    na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:
        1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych
        lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
        2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    W świetle art. 3 ust. 2a ustawy:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega
    nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają
    miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast
    jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił
    podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w
    Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Wskazana wyżej zasada ograniczonego obowiązku podatkowego stanowi, że
    Rzeczpospolita Polska ma prawo do opodatkowania osób fizycznych niebędących jej
    rezydentami podatkowymi, ale tylko w zakresie dochodów uzyskiwanych ze źródła
    przychodów położonych na jej terytorium. Nie są natomiast w Polsce opodatkowane
    osoby fizyczne z tytułu dochodów, których źródło jest położone za granicą. Warunkiem
    posiadania w Polsce statusu podmiotu o ograniczonym obowiązku podatkowym jest brak
    na terytorium Polski miejsca zamieszkania lub zakładu.
    Z opisu okoliczności faktycznych sprawy wynika, że w okresie, którego dotyczy wniosek,
    była i jest Pani rezydentem podatkowym Wielkiej Brytanii i w tym państwie posiadała i
    posiada nieograniczony obowiązek podatkowy. Jest Pani rezydentem podatkowym
    Wielkiej Brytanii.
    Pani przychody z działalności gospodarczej a opodatkowanie w Polsce
    W myśl art. 3 ust. 2b pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny
      zakład.

    Analiza stanu faktycznego wskazuje, że w Polsce ma Pani ograniczony obowiązek
    podatkowy. Oznacza to, że podlega Pani obowiązkowi podatkowemu w Polsce tylko od
    dochodów (przychodów) osiąganych na jej terytorium. Za takie dochody uważa się m.in.
    ww. dochody (przychody) z działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Polski, w
    tym poprzez położony na terytorium RP zagraniczny zakład.
    Zakład
    Zgodnie z art. 5a pkt 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ilekroć w
    ustawie jest mowa o zagranicznym zakładzie oznacza to:
        a) stałą placówkę, poprzez którą podmiot mający miejsce zamieszkania na
        terytorium jednego państwa wykonuje całkowicie lub częściowo działalność na
        terytorium innego państwa, a w szczególności oddział, przedstawicielstwo, biuro,
        fabrykę, warsztat albo miejsce wydobywania bogactw naturalnych,
        b) plac budowy, budowę, montaż lub instalację, prowadzone na terytorium jednego
        państwa przez podmiot mający miejsce zamieszkania na terytorium innego
        państwa,
        c) osobę, która w imieniu i na rzecz podmiotu mającego miejsce zamieszkania na
        terytorium jednego państwa działa na terytorium innego państwa, jeżeli osoba ta
        ma pełnomocnictwo do zawierania w jego imieniu umów i pełnomocnictwo to
        faktycznie wykonuje
        – chyba że umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest
        Rzeczpospolita Polska, stanowi inaczej.
    Jak stanowi art. 5 ust. 1 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym
    Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od
    dochodu i od zysków majątkowych z dnia 20 lipca 2006 r. (Dz.U. Nr 250 poz. 1840), w
    rozumieniu niniejszej umowy określenie „zakład" oznacza:
      stałą placówkę, przez którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność
      przedsiębiorstwa.
    Jest to ogólna definicja zakładu, w kontekście której powinny być rozpatrywane przykłady
    miejsc działań gospodarczych zawarte w ust. 2 tego przepisu zawierającym przykładową
    (niewyczerpującą) listę „placówek”, które również mogą być uznane za zakład:
    a) siedzibę zarządu,
    b) filię,
    c) biuro,
    d) fabrykę,
    e) warsztat,
    f) kopalnię, źródło ropy naftowej lub gazu, kamieniołom, albo każde inne miejsce
      wydobywania zasobów naturalnych.
    Jednakże ww. miejsca prowadzenia działalności gospodarczej będą zakładem tylko
    wówczas, jeżeli posiadają cechy stałej placówki, o której mowa w ust. 1 omawianego
    artykułu.
    W świetle ust. 4 art. 5 Umowy, bez względu na poprzednie postanowienia tego artykułu
    uważa się, że określenie „zakład” nie obejmuje:
    a) użytkowania placówek, które służą wyłącznie do składowania, wystawiania lub
      dostawy dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa;

    b) utrzymywania zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa wyłącznie
      w celu składowania, wystawiania lub wydawania;
    c) utrzymywania zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa wyłącznie w
      celu przerobu przez inne przedsiębiorstwo;
    d) utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów albo w celu
      zbierania informacji dla przedsiębiorstwa;
    e) utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia dla przedsiębiorstwa
      jakiejkolwiek innej działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym;
    f) utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu łącznego prowadzenia którychkolwiek
      rodzajów działalności, o których mowa w punktach od a) do e) niniejszego ustępu, pod
      warunkiem jednak, że całkowita działalność tej placówki, wynikająca z takiego
      połączenia rodzajów działalności ma charakter przygotowawczy lub pomocniczy.
    Na podstawie art. 5 ust. 5 Umowy:
      Bez względu na postanowienia ustępów 1 i 2 niniejszego artykułu, jeżeli osoba – z
      wyjątkiem niezależnego przedstawiciela, o którym mowa w ustępie 6 niniejszego
      artykułu – działa w imieniu przedsiębiorstwa oraz posiada i zwyczajowo wykonuje
      pełnomocnictwo do zawierania umów w imieniu przedsiębiorstwa w Umawiającym się
      Państwie, to uważa się, że przedsiębiorstwo to posiada w tym Państwie zakład w
      zakresie każdego rodzaju działalności, którą osoba ta podejmuje dla przedsiębiorstwa,
      chyba że czynności wykonywane przez tę osobę ograniczają się do rodzajów
      działalności wymienionych w ustępie 4 niniejszego artykułu, które gdyby były
      wykonywane za pośrednictwem stałej placówki, nie powodowałyby uznania tej
      placówki za zakład na podstawie postanowień tego ustępu.
    Tak więc, zgodnie z art. 5 Umowy, pojęcie „zakład” oznacza „stałą placówkę, przez którą
    przedsiębiorstwo prowadzi całkowicie lub częściowo swoją działalność”. Definicja ta
    zawiera następujące warunki:
    • istnieje placówka działalności gospodarczej, tj. pomieszczenie, a w pewnych
      okolicznościach maszyny i urządzenia (miejsce gdzie działalność jest prowadzona)
    • placówka musi mieć charakter stały, tzn. musi być utworzona w określonym miejscu z
      pewnym stopniem trwałości;
    • prowadzenie działalności przedsiębiorstwa za pośrednictwem tej stałej placówki, czyli
      że osoby, które w taki lub inny sposób są zależne od przedsiębiorstwa, prowadzą
      działalność przedsiębiorstwa w państwie, w którym stała placówka jest położona.
    Dla uznania, że dana osoba ma na terenie Polski stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej ww. przesłanki powinny być spełnione łącznie. Brak spełnienia którejkolwiek
    przesłanki oznacza, że nie powstanie zakład w postaci stałej placówki w rozumieniu
    właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Określenie „placówka” obejmuje każde pomieszczenie, środki lub urządzenia
    wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, niezależnie od tego czy są
    wykorzystywane wyłącznie w tym celu. Placówka – jako miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej – może istnieć również wtedy, gdy nie ma żadnych pomieszczeń lub gdy nie
    są one wymagane do prowadzenia działalności przedsiębiorstwa; wystarczy posiadanie
    pewnej przestrzeni do własnej dyspozycji. Nie ma znaczenia, czy przedsiębiorstwo jest
    właścicielem czy najemcą lokalu, środków lub urządzeń, czy dysponuje nimi w inny
    sposób.
    Sam fakt, że przedsiębiorstwo ma do własnej dyspozycji pewną przestrzeń służącą jego
    działalności gospodarczej wystarczy, aby zaistniała stała placówka gospodarcza. Nie
    wymaga się, aby przedsiębiorstwo posiadało formalne prawo do dysponowania taką
    placówką.

    Określenie „za pośrednictwem” należy interpretować w szerokim sensie, mającym
    zastosowanie do każdej sytuacji, w której działalność gospodarcza jest prowadzona w
    konkretnym pomieszczeniu, czy przestrzeni pozostającej w tym celu do dyspozycji
    przedsiębiorstwa. Aby placówka mogła stać się zakładem przedsiębiorstwo musi
    prowadzić własną działalność całkowicie lub częściowo za jej pośrednictwem.
    Zgodnie z definicją placówka musi być „stała”. Musi istnieć więź między placówką a
    określonym punktem geograficznym. Ponieważ placówka musi być stała, zakład może
    istnieć tylko wówczas, gdy placówka ma określony stopień trwałości, tzn. nie ma
    charakteru tymczasowego. Placówka może stanowić zakład nawet wówczas, gdy w
    rzeczywistości istnieje przez krótki okres, jeśli ze względu na szczególny rodzaj działalności
    jest prowadzona tylko przez bardzo krótki okres.
    Aby zakład został w pełni ukonstytuowany przedsiębiorstwo musi prowadzić całość lub
    część swojej działalności poprzez placówkę. Zgodnie z Komentarzem do Konwencji
    Modelowej OECD, o prowadzeniu części bądź całości działalności gospodarczej poprzez
    stałą placówkę można mówić już w momencie, gdy przedsiębiorstwo przygotowuje
    działalność w miejscu, które może być wykorzystywane w sposób trwały.
    Jednym z wyjątków od tej reguły jest sytuacja, gdy działalność ma charakter powtarzalny,
    w takim przypadku każdy okres, w którym placówka była użytkowana, powinien być brany
    pod uwagę w połączeniu z ilością wszystkich okresów, w których była użytkowana (okres
    może się rozciągnąć na wiele lat).
    Inny wyjątek dotyczy działalności gospodarczej prowadzonej wyłącznie w danym państwie.
    W takiej sytuacji działalność gospodarcza może trwać krótko z uwagi na jej charakter, lecz
    ponieważ jest ona prowadzona całkowicie w tym państwie, to jej związek z tym państwem
    jest silniejszy.
    Zatem okolicznością faktyczną istotną dla określenia miejsca opodatkowania określonych
    przychodów (dochodów) jest istnienie zakładu podatnika w państwie źródła.
    Opodatkowanie dochodów na gruncie Konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania
    Na mocy art. 7 ust. 1 Umowy:
      Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w
      tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi w drugim Umawiającym się
      Państwie działalność poprzez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje
      działalność w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w
      drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej można je przypisać temu
      zakładowi.
    W myśl art. 7 ust. 2 Umowy:
      Jeżeli przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa wykonuje działalność w drugim
      Umawiającym się Państwie poprzez położony tam zakład to, z zastrzeżeniem
      postanowień ustępu 3 niniejszego artykułu, w każdym Umawiającym się Państwie
      należy przypisać temu zakładowi takie zyski, które mógłby on osiągnąć, gdyby
      wykonywał taką samą lub podobną działalność w takich samych lub podobnych
      warunkach jako samodzielne przedsiębiorstwo i był całkowicie niezależny w
      stosunkach z przedsiębiorstwem, którego jest zakładem.
    Co do zasady przedsiębiorstwo jednego państwa nie może być więc opodatkowane w
    drugim państwie, chyba że prowadzi ono w tym drugim państwie działalność za
    pośrednictwem położonego w tym państwie zakładu.
    Wskazała Pani, że:
    – od 2009 r. mieszka w Wielkiej Brytanii;
    – 1 września 2009 r. założyła Pani działalność gospodarczą,

    – mieszkania nabyte w 2007 r. w A i w 2008 r. w B wprowadziła Pani jako środki trwałe do
      wskazanej działalności gospodarczej i je wynajęła.
    Odnosząc powyższe do analizowanej sprawy, mieszkając w Wielkiej Brytanii prowadzi Pani
    oddział swojego przedsiębiorstwa w postaci wynajmowanych mieszkań na terytorium
    Polski. Działalność ta spełnia przesłanki stałej placówki, przez którą prowadzi Pani
    całkowicie lub częściowo działalność z terytorium Wielkiej Brytanii na terytorium Polski, o
    której mowa w art. 5 umowy polsko-brytyjskiej. Uzyskane przez Panią dochody z
    prowadzonej działalności, przypisane temu zakładowi położonemu na terytorium Polski,
    podlegają opodatkowaniu w Polsce. Dochody z działalności gospodarczej prowadzonej w
    Polsce powinna Pani rozliczyć w Polsce.
    Umorzenie kredytu
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Prawo
    bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Pojęcie „umorzenie zobowiązania” nie zostało zdefiniowane w przepisach ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, dlatego zasadne jest odwołanie się w tym
    zakresie do reguł wykładni językowej.
    „Umorzenie” wg Słownika Języka Polskiego PWN oznacza: „zmniejszenie lub zlikwidowanie
    zobowiązania pieniężnego poprzez uzyskanie zrzeczenia się należności przez wierzyciela
    lub spłatę stopniową długu. Umorzyć dług. Umorzyć podatek, należność”. Skutkiem
    umorzenia jest zmniejszenie lub zlikwidowanie w części lub w całości zobowiązania
    dłużnika w stosunku do wierzyciela, za jego zgodą, co prowadzi do wygaśnięcia w całości
    lub w części zobowiązania.
    Stosownie do art. 353 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Zobowiązanie polega na tym, że wierzyciel może żądać od dłużnika świadczenia, a
      dłużnik powinien świadczenie spełnić.
    Instytucję zwolnienia z długu reguluje art. 508 Kodeksu cywilnego, w myśl którego:
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Niewątpliwie w sytuacji, w której na skutek umowy o zwolnienie z długu dochodzi do
    umorzenia zobowiązania świadczeniobiorca uzyskuje przysporzenie skutkujące
    powstaniem przychodu podlegającego opodatkowaniu. Osiąga bowiem korzyść
    majątkową o konkretnym wymiarze, gdyż zmniejsza się zobowiązanie jakie musiałby
    zapłacić, gdyby nie umorzenie.
    Wskazała Pani, że:
    – w wyniku zawartego porozumienia 4 listopada 2024 r. bank umorzył Pani część kredytu
      zaciągniętego 26 października 2007 r.,

    – planuje Pani zawrzeć w II kwartale 2025 r. porozumienie z bankiem co do umorzenia
      kredytu zaciągniętego 28 października 2008 r.
    Zatem niewątpliwie umorzona kwota kredytu zaciągniętego w 2007 r., jak i planowane
    umorzenie kwoty kredytu zaciągniętego w 2008 r. będzie dla Pani przychodem
    podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Wobec tego
    należy ustalić, do jakiego źródła przychodów należy zaliczyć przychód powstały z tytułu już
    umorzonego kredytu oraz planowanego umorzenia kredytu.
    Źródła przychodów
    Stosownie do postanowień art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, źródłami przychodów są: m.in.:
    · pozarolnicza działalność gospodarcza (pkt 3),
    · inne źródła (pkt 9).
    Wskazany podział źródeł przychodów ma istotny wpływ na ustalenie podstawy
    opodatkowania, sposób opodatkowania i jego wysokość.
    Zgodnie z art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ilekroć w
    ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności
    gospodarczej, oznacza to działalność zarobkową:
    a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
    b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
    c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
    – prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i
      ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł
      wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
    Pojęcie pozarolniczej działalności gospodarczej użyte w ustawie o podatku dochodowym
    od osób fizycznych opiera się zatem na trzech przesłankach:
    1) zarobkowym celu działalności,
    2) wykonywaniu działalności w sposób zorganizowany i ciągły,
    3) prowadzeniu działalności we własnym imieniu.
    W myśl art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty
      należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych
      towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży
      towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej
      sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.
    Na podstawie art. 14 ust. 2 pkt 6 ustawy przychodem z działalności gospodarczej jest
    również:
      wartość umorzonych lub przedawnionych zobowiązań, z zastrzeżeniem ust. 3 pkt 6, w
      tym z tytułu zaciągniętych kredytów (pożyczek), z wyjątkiem umorzonych pożyczek z
      Funduszu Pracy.
    Przy czym, stosownie do treści art. 14 ust. 3 pkt 6 ustawy, do przychodów, o których
    mowa w ust. 1 i 2 nie zalicza się:
      kwoty stanowiącej równowartość umorzonych zobowiązań, w tym także umorzonych
      pożyczek (kredytów), jeżeli umorzenie zobowiązań jest związane z postępowaniem
      restrukturyzacyjnym lub postępowaniem upadłościowym.

    Co do zasady nie są przychodami z działalności gospodarczej takie przychody, które
    zostały zaliczone przez ustawodawcę do pozostałych źródeł przychodów znajdujących się
    w katalogu źródeł przychodów (art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9 ww. ustawy).
    Na związek uzyskiwanych przychodów ze źródłem wymienionym w art. 10 ust. 1 pkt 3
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych może wskazywać, rozpatrywany
    całościowo, zespół powiązanych ze sobą działań podatnika, powtarzalnych,
    uporządkowanych, konsekwentnie prowadzących do osiągnięcia zysku.
    Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 marca 2013 r., sygn. akt II FSK
    1536/11:
      Za przychody z działalności gospodarczej w rozumieniu art. 14 ust. 2 (w tym
      wymienione w pkt 6) należy uznać generalnie przychody, które wynikają ze źródła
      przychodów, jakie stanowi pozarolnicza działalność gospodarcza i które w następstwie
      prowadzenia tej działalności stają się wymagalną wierzytelnością.
      (...) Za słuszne uznać należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którym
      stosownie do treści art. 14 ust. 2 pkt 6 PDOFizU na gruncie podatku dochodowego
      przychodem z działalności gospodarczej jest wartość wszystkich umorzonych
      zobowiązań, w tym cywilnoprawnych, albowiem przepis ten nie wskazuje na rodzaj
      umorzonych zobowiązań.
    Skutki podatkowe umorzenia kredytów
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera bezpośredniej i legalnej
    definicji środków trwałych, dokonuje natomiast ich podziału na podlegające i
    niepodlegające amortyzacji.
    Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, amortyzacji
    podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika,
    nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu
    przyjęcia do używania:
        1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
        2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
        3) inne przedmioty
        – o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
        podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
        gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy
        lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    W świetle powyższego, za składnik majątku w prowadzonej działalności można uznać taki
    składnik, który spełnia łącznie następujące warunki:
    · składnik majątku wykorzystywano dla celów prowadzonej działalności gospodarczej,
    · składnik ten stanowi/stanowił środek trwały w rozumieniu ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych,
    · składnik majątku podlegał ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych.
    Prowadzi Pani pozarolniczą działalność gospodarczą, w ramach której wynajmuje Pani
    mieszkanie w A i B. Zakupiła je Pani z pozyskanych na ten cel środków w ramach
    zaciągniętych kredytów. Nieruchomości wprowadziła Pani do działalności gospodarczej.
    Odsetki od powyższych kredytów zaliczała w koszty uzyskania przychodów w prowadzonej
    działalności gospodarczej.
    Skoro zaciągnięte kredyty zostały przeznaczone na zakup nieruchomości stanowiących
    składniki majątku prowadzonej działalności gospodarczej, to przychód z umorzenia tych

    kredytów stanowić będzie przychód z działalności gospodarczej zgodnie z przepisem ww.
    art. 14 ust. 2 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przychód ten
    należy opodatkować w Polsce z pozostałymi przychodami z działalności gospodarczej.
    Skutki podatkowe zwrotu środków pieniężnych
    Z opisanych okoliczności faktycznych sprawy wynika, że:
    – na mocy zawartego 4 listopada 2024 r. porozumienia z bankiem w sprawie kredytu
      zaciągniętego 26 października 2007 r. otrzymała Pani zwrot kwoty pieniężnej,
    – na mocy planowanego porozumienia, które ma zostać zawarte w II kwartale 2025 r.,
      otrzyma Pani zwrot środków pieniężnych.
    Zwrot tych środków oznacza:
    · w zawartym porozumieniu zwrot części środków, które wpłaciła Pani do banku w
      ramach wykonywania umowy kredytu, a które w wyniku porozumienia Pani i bank
      uznali za nienależne bankowi. Kwota zwrotu jest częścią spłaconych rat kredytowych,
      nie dotyczy ona odsetek;
    · w planowanym porozumieniu część środków, które wpłaciła Pani do banku w ramach
      wykonywania umowy kredytu, a które w toku ugody zostały uznane za świadczenia
      nienależne bankowi. Kwota zwrotu będzie zwrotem części spłaconego kapitału
      kredytu. Zwrot pewnej kwoty pieniężnej w planowanym porozumieniu nie będzie
      dotyczył odsetek, które były przez Panią zaliczone do kosztów uzyskania przychodu.
    Wobec powyższego charakteru otrzymanych świadczeń, te środki pieniężne nie stanowią
    dla Pani przychodu. Nie będą również stanowiły przychodu na podstawie porozumienia,
    które planuje Pani zawrzeć z bankiem.
    Czynność ta nie spowoduje uzyskania przez Panią przysporzenia majątkowego, wzrostu jej
    majątku. Otrzyma Pani zwrot własnych pieniędzy, które nienależnie wpłaciła wcześniej do
    banku. Pieniądze te nie będą Pani przychodem w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Ich uzyskanie nie będzie skutkować po Pani stronie
    powstaniem obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym
    samym nie będzie Pani miała obowiązku rozliczenia tych środków dla celów podatkowych.
    Kwestia odsetek zaliczonych do kosztów uzyskania przychodu
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania
    przychodów wydatków na:
      spłatę pożyczek (kredytów), z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek
      (kredytów), z tym że kosztem uzyskania przychodów są wydatki na spłatę pożyczki
      (kredytu) w przypadku, gdy pożyczka (kredyt) była waloryzowana kursem waluty obcej,
      jeżeli:
        – pożyczkobiorca (kredytobiorca) w związku ze spłatą pożyczki (kredytu) zwraca
        kwotę kapitału większą niż kwota otrzymanej pożyczki (kredytu) - w wysokości
        różnicy pomiędzy kwotą zwrotu kapitału a kwotą otrzymanej pożyczki (kredytu),
        – pożyczkodawca (kredytodawca) otrzymuje środki pieniężne stanowiące spłatę
        kapitału w wysokości niższej od kwoty udzielonej pożyczki (kredytu) - w wysokości

        różnicy pomiędzy kwotą udzielonej pożyczki (kredytu) a kwotą zwróconego
        kapitału.
    Ponadto, stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 32 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów:
      naliczonych, lecz niezapłaconych albo umorzonych odsetek od zobowiązań, w tym
      również od pożyczek (kredytów).
    Natomiast zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 33 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych do kosztów uzyskania przychodów nie zalicza się:
      odsetek, prowizji i różnic kursowych od pożyczek (kredytów) zwiększających koszty
      inwestycji w okresie realizacji tych inwestycji.
    Na podstawie powołanych regulacji, dopiero zapłacenie odsetek od kredytu (pożyczki)
    daje możliwość zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów, o ile odsetki nie
    zwiększają kosztów inwestycji.
    W konsekwencji odsetki są kosztem podatkowym, jeśli spełniają następujące przesłanki:
    · są faktycznie zapłacone,
    · pozostają w związku przyczynowym z przychodami,
    · nie zwiększają kosztów inwestycji w okresie realizacji tych inwestycji.
    Prawidłowo więc Pani rozliczyła w kosztach uzyskania przychodu odsetki od zaciągniętych
    kredytów bankowych. Odsetki te nie zostały Pani zwrócone w żadnej formie na mocy
    porozumienia, które Pani zawarła, jak również porozumienia, które planuje Pani zawrzeć
    w przyszłości. Tym samym umorzone kredyty nie wpływają na sposób dotychczasowego
    rozliczenia odsetek jako kosztów uzyskania przychodów.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Pani
    przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna została wydana w oparciu o opis zdarzenia, w którym
    przedmiotem zwrotu jest wyłącznie kapitał kredytu – odsetki nie były/nie będą zwracane.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.