Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBII/1/436-322/09/AŻ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2010-03-12
Teza: Czy czynność pozyskania pożyczki od zagranicznej spółki podlega podatkowi od czynności cywilnoprawnych biorąc pod uwagę fakt, że czynność cywilnoprawna została dokonana poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a środki w momencie podpisywania umowy znajdowały się na rachunku pożyczkodawcy?
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek podatkowy; podatek-podatek od czynności cywilnoprawnych; pożyczka; umowa-umowa pożyczki
Przepisy: [PCC] Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-Rozdział 1-art. 1; [PCC] Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-Rozdział 1-art. 1a

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko wnioskodawcy przedstawione we wniosku (data wpływu do tut. Biura - 10 grudnia 2009r.), uzupełnionym w dniu 03 lutego 2010r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych umowy pożyczki - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 10 grudnia 2010r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych umowy pożyczki. Z uwagi na stwierdzone braki formalne wniosku, pismem z dnia 26 stycznia 2010r. Znak: IBPB II/1/436-322/09/AŻ wezwano wnioskodawcę do jego uzupełnienia. Wniosek uzupełniono 03 lutego 2010r.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca – Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością otrzymała pożyczkę od włoskiej spółki kapitałowej (pożyczkodawcy), powiązanej kapitałowo lecz niebędącej udziałowcem pożyczkobiorcy. Wnioskodawca (pożyczkobiorca) posiada siedzibę na terytorium Polski. Pożyczka jest oprocentowana. Umowa pożyczki została podpisana na terenie Włoch, środki pieniężne przeznaczone dla zainteresowanego z tytułu pożyczki znajdowały się na dzień podpisania umowy pożyczki również na terytorium Włoch (na rachunku pożyczkodawcy), a przelew został zlecony po dacie podpisania umowy.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy czynność pozyskania pożyczki od zagranicznej spółki podlega podatkowi od czynności cywilnoprawnych biorąc pod uwagę fakt, że czynność cywilnoprawna została dokonana poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a środki w momencie podpisywania umowy znajdowały się na rachunku pożyczkodawcy?

Wnioskodawca przytoczył treść art. 1 ust. 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych wskazując, iż na mocy tego przepisu obowiązek podatkowy z tytułu otrzymania pożyczki na warunkach opisanych powyżej nie powstanie. Zdaniem Spółki opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych podlegają czynności cywilnoprawne, których przedmiotem są rzeczy znajdujące się za granicą lub prawa majątkowe znajdujące się za granicą, jeżeli łącznie spełnione są dwie przesłanki tj. nabywca (tu pożyczkobiorca) ma miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i czynność cywilnoprawna została dokonana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. O konieczności jednoczesnego wystąpienia dwóch wymienionych przesłanek przesądza w wymienionym przepisie spójnik – „i”. W omawianym przypadku przedmiotem umowy pożyczki są rzeczy znajdujące się w chwili jej zawarcia za granicą (na rachunku bankowym pożyczkodawcy) i czynność cywilnoprawna została dokonana za granicą. Pomimo tego, że Spółka (pożyczkobiorca) posiada siedzibę na terytorium RP nie są spełnione równocześnie oba warunki wymienione w art. 1 ust. 4 pkt 2 ustawy od czynności cywilnoprawnych. Dla powstania obowiązku podatkowego nie ma znaczenia fakt późniejszego sprowadzenia do kraju pieniędzy.

Na poparcie swojego stanowiska wnioskodawca przywołał interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 01 czerwca 2009r. Znak: ILPB2/436-41/09-2/AJ.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Przepis art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 09 września 2000r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t.j. Dz. U. z 2007r. Nr 68, poz. 450 ze zm.) stanowi, że podatkowi od czynności cywilnoprawnych podlegają umowy pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku.

Zgodnie z art. 720 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

Zgodnie z art. 1 ust. 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych podatkowi temu podlegają czynności cywilnoprawne, jeżeli ich przedmiotem są:

1.  rzeczy znajdujące się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa majątkowe wykonywane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
2.  rzeczy znajdujące się za granicą lub prawa majątkowe wykonywane za granicą, w przypadku gdy nabywca ma miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i czynność cywilnoprawna została dokonana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Pod pojęciem rzeczy ujętym w ww. przepisie należy również rozumieć pieniądze, będące przedmiotem umowy pożyczki.

W świetle powyższego przepisu opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych podlega umowa pożyczki, której przedmiot w chwili zawarcia umowy znajduje się na terytorium Polski. W przypadku gdy przedmiotem pożyczki są rzeczy, w tym pieniądze, znajdujące się za granicą, umowa pożyczki podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych, o ile pożyczkobiorca ma siedzibę na terytorium Polski i umowę zawarto na terytorium Polski. Jeżeli natomiast pożyczkobiorca ma siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ale umowę podpisano już poza granicami kraju i pieniądze znajdują się za granicą to czynność ta w ogóle nie podlega podatkowi od czynności cywilnoprawnych.

W myśl art. 4 pkt 7 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych obowiązek podatkowy ciąży, przy umowie pożyczki, na biorącym pożyczkę.

Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, że wnioskodawca otrzymał pożyczkę od włoskiej spółki kapitałowej. Umowa pożyczki została podpisana na terenie Włoch. Na dzień podpisania umowy pożyczki środki pieniężne znajdowały się również na terytorium Włoch, a przelew został zlecony po dacie podpisania umowy.

A zatem, jeżeli opisana we wniosku umowa pożyczki istotnie została zawarta poza granicami Polski i pieniądze będące przedmiotem umowy, w chwili jej zawarcia znajdowała się za granicą, umowa ta nie podlega podatkowi od czynności cywilnoprawnych. Tym samym, na wnioskodawcy jako pożyczkobiorcy nie ciążył obowiązek podatkowy w podatku od czynności cywilnoprawnych.

Wobec tego stanowisko wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

W odniesieniu do powołanej przez wnioskodawcę interpretacji organu podatkowego należy stwierdzić, że interpretacja ta została wydana w indywidualnej sprawie i nie jest wiążąca dla organu wydającego przedmiotową interpretację.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.