Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.205.2025.1.ANK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-16
Teza: Kwalifikacji do źródła przychodów przychodu ze sprzedaży
Marek w tym powstałych w ramach Rebrandingu.
Słowa kluczowe: przychód-źródła przychodu
wartości-wartości niematerialne i prawne
zbycie-zbycie praw majątkowych
zyski-zyski kapitałowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przychody ze sprzedaży rzeczy i
praw majątkowych
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 7b-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Treść wniosku jest
    następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym i podlega na terytorium Polski
    opodatkowaniu CIT od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania.
    Spółka nie jest ubezpieczycielem, bankiem, podmiotem, o którym mowa w art. 15c ust. 16
    pkt 3, 4, 15 i 16 ustawy o CIT, instytucją finansową w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 7 ustawy
    z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe ani podmiotem, o których mowa w art. 3 pkt
    21 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi.
    Głównym obszarem działalności Spółki jest sprzedaż produktów (...) pod markami, do
    których Spółka dysponuje prawami w formie znaków towarowych.
    Wśród należących do Spółki marek znajdują się m.in. marki X i Y (dalej: „Marki”), pod
    którymi sprzedawane są (...). Marki reprezentowane są przez zarejestrowane znaki
    towarowe, wśród których obecnie znajdują się znaki słowne, graficzne i słowno-graficzne.
    Znaki te pozostają we wzajemnych relacjach i w dużej mierze wykorzystywane są
    równocześnie, np. poprzez zastosowanie w ramach jednego produktu znaku słownego i
    słowno-graficznego.
    Spółka weszła w posiadanie marki X w 2017 r. poprzez zakup od Z Sp. z o.o. w
    restrukturyzacji trzech znaków słownych.
    Natomiast marka Y została nabyta przez Spółkę w 2017 r. wskutek cesji praw do znaku
    słowno-graficznego od A Sp. z o.o. Sp.k.
    Tak nabyte znaki utworzyły w Spółce rodzinę znaków wykorzystywanych w segmencie (...),
    których cechą charakterystyczną jest
    Po nabyciu Marek, Spółka podjęła szereg działań nakierowanych na ich rozwój i
    dostosowanie do zmieniających się warunków rynkowych i preferencji odbiorców. Przede
    wszystkim opracowano marki X. Ponadto, elementy wizualne Marek były z czasem
    modyfikowane,. Odpowiadając na potrzeby konsumentów, oferta produktowa została
    rozszerzona (wprowadzono np. ..). W celu wykorzystania lojalności i zaangażowania
    klientów, do oznaczenia nowych produktów wykorzystano elementy słowne, graficzne lub
    koncepcyjne pochodzące od Marek (tj. zastosowano koncepcję tzw. marki parasolowej).
    Wskutek powyższych kroków (dalej: „Rebranding”), obecny wizerunek i zakres Marek różni
    się od reprezentowanego przez Marki w okresie ww. transakcji z 2017 r. Niemniej nazwy
    Marek, jak również niektóre elementy wizualne, pozostały bez zmian.
    W związku z Rebrandingiem po 2017 r. Spółka dokonywała rejestracji w Urzędzie
    Patentowym RP szeregu nowych znaków towarowych (słownych i słowno-graficznych),
    które są bezpośrednio i bezsprzecznie związane z Markami nabytymi w 2017 r. (np.
    zawierają w sobie słowo definiujące jedną z Marek, które wcześniej było zarejestrowane
    jako znak słowny i nabyte przez Spółkę w ramach transakcji z 2017 r.). Były to na przykład:
    1) znak słowno-graficzny X, zgłoszony (...) 2020 r. i zarejestrowany pod nr (...),
    2) znak słowny Yy zgłoszony 2018 r. i zarejestrowany pod nr (...), czy też
    3) znak słowno-graficzny Yy zgłoszony 2022 r. i zarejestrowany pod nr (...).
    Obecnie Spółka planuje sprzedaż Marek. W ramach sprzedaży Marek jako całości, Spółka
    przeniesie na nabywcę prawa ochronne do wszystkich znaków towarowych aktualnie
    reprezentujących Marki, w tym tych nabytych historycznie.
    W umowie sprzedaży zostanie ustalona jedna cena za wszystkie znaki towarowe związane
    z marką X i jedna cena za wszystkie znaki towarowe związane z markę Y. Innymi słowy, na
    podstawie umowy i dokumentów transakcyjnych nie będzie możliwe przypisanie ceny do
    każdego pojedynczego znaku towarowego. Takie podejście jest spójne z praktyką rynkową
    i wynika z oczywistego powodu – nie jest możliwe wycenienie poszczególnych znaków
    towarowych wchodzących w skład marki parasolowej dedykowanej dla segmentu
    produktowego). Rzeczoznawca dokonuje wyceny całej marki w oparciu o dane
    sprzedażowe dotyczące sprzedaży produktów pod daną marką.

    Wartość każdej z Marek jest bowiem oceniana na podstawie jej rozpoznawalności i
    wolumenów sprzedaży różnych grup towarów oznaczonych tą marką, przy wykorzystaniu
    różnych znaków towarowych, w tym ich kombinacji.
    Pytania:
    1. Czy przychód ze zbycia Marek (cena sprzedaży) stanowić będzie dla Wnioskodawcy w
      całości przychód z innych źródeł?
    2. W razie pozytywnej odpowiedzi na pytanie nr 1, czy przychód ze zbycia Marek, w
      związku z zastosowaniem proporcji z art. 15 ust. 2b ustawy o CIT, spowoduje
      zwiększenie alokacji kosztów innych niż bezpośrednio związane z przychodami,
      których nie można obiektywnie przypisać do konkretnego źródła przychodów, do
      źródła przychodów z zysków kapitałowych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy:
    Ad 1.
    Przychód ze zbycia Marek (cena sprzedaży) stanowić będzie dla Wnioskodawcy w całości
    przychód z innych źródeł.
    Ad 2.
    Przychód ze zbycia Marek, w związku z zastosowaniem proporcji z art. 15 ust. 2b ustawy o
    CIT, nie spowoduje zwiększenia alokacji kosztów innych niż bezpośrednio związane z
    przychodami, których nie można obiektywnie przypisać do konkretnego źródła
    przychodów, do źródła przychodów z zysków kapitałowych.
    Uzasadnienie
    Ad 1.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o CIT przedmiotem opodatkowania CIT jest m.in. dochód
    stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu
    osiągniętego z innych źródeł przychodów.
    Wydzielając odrębne źródło przychodów, ustawodawca zamieścił w art. 7b ustawy o CIT
    katalog, w którym określił kategorie przychodów zaliczanych do źródła zysków
    kapitałowych. Katalog ten ma charakter zamknięty, co oznacza, że wszelkie inne
    przychody niewymienione w tym przepisie nie będą zaliczane do zysków kapitałowych.
    Zgodnie z art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o CIT, za przychody z zysków kapitałowych
    uważa się m.in. przychody z praw majątkowych, o których mowa w art. 16b ust. 1 pkt 4-7,
    z wyłączeniem przychodów z licencji bezpośrednio związanych z uzyskaniem przychodów
    niezaliczanych do zysków kapitałowych oraz praw wytworzonych przez podatnika.
    Art. 16b ust. 1 pkt 4-7 ustawy o CIT stanowi, że amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art.
    16c, nabyte od innego podmiotu, nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu
    przyjęcia do używania:
    4) autorskie lub pokrewne prawa majątkowe,
    5) licencje,
    6) prawa określone w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej
    (dalej: „upwp”),
    7) wartość stanowiącą równowartość uzyskanych informacji związanych z wiedzą w
    dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej (know-how)
    - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika
    na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane
    przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej (sublicencji), umowy najmu,

    dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane wartościami niematerialnymi i
    prawnymi.
    Ponadto, zgodnie z art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. e ustawy o CIT, za przychody z zysków
    kapitałowych uważa się również przychody ze zbycia praw, o których mowa w lit. a-c.
    Z ww. przepisów wynika więc, że za przychody z zysków kapitałowych uważa się przychody
    ze zbycia praw majątkowych, o których mowa w art. 16b ust. 1 pkt 4-7 ustawy o CIT, o ile
    prawa te nie zostały wytworzone przez podatnika. A contrario, przychody ze zbycia praw
    majątkowych wskazanych w art. 16b ust. 1 pkt 4-7 ustawy o CIT i wytworzonych przez
    podatnika, zaliczane będą do innych źródeł przychodów.
    Analizując przytoczone przepisy w pierwszej kolejności należy określić jakie prawa
    majątkowe obejmuje referencja do art. 16b ust. 1 pkt 4-7 ustawy o CIT, tj. czy są to:
    i. wszystkie prawa majątkowe mieszczące się w rodzajach praw wymienionych w pkt 4-7,
      czy
    ii. jedynie te prawa, które nie tylko zostały wylistowane w pkt 4-7, ale również spełniają
      dodatkowe warunki wskazane w początkowej i końcowej części art. 16b
    Warunki te to:
    - nabyte od innego podmiotu,
    - nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania,
    - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok,
    - wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego
      działalnością gospodarczą albo oddane przez niego do używania na podstawie umowy
      licencyjnej (sublicencji), umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt

    - czyli w oparciu o ten przepis stanowią wartości niematerialne i prawne (dalej: „WNiP”).
    W ocenie Spółki, gdyby celem omawianej referencji było odwołanie do całej treści art. 16b
    (tj. wylistowanych tamże praw majątkowych spełniających jednocześnie pozostałe kryteria
    dla uznania ich za WNiP, w tym m.in. warunek nabycia od innego podmiotu), bezcelowe
    byłoby wprowadzenie do art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o CIT wyłączenia dla praw
    wytworzonych przez podatnika. Przychody z praw wytworzonych zostałyby bowiem
    wykluczone automatycznie z zysków kapitałowych poprzez samą referencję do art. 16b,
    jako niespełniające warunku nabycia od innego podmiotu. Co istotne, sprzeczne z ideą
    racjonalnego ustawodawcy, dublujące się wyłączenie ze źródła zysków kapitałowych
    dochodów z praw, które podatnik wytworzył we własnym zakresie, nie występuje
    natomiast w przypadku interpretacji wskazanej w ww. pkt (i).
    Spółka zwraca również uwagę, że gdyby omawiana referencja dotyczyła jedynie praw
    spełniających wszystkie warunki uznania za WNiP, to w sytuacji, gdy podatnik nabyłby
    prawa majątkowe od innego podmiotu, które traktowałby jako inwestycję przeznaczoną
    do zbycia po upływie określonego czasu i nie zaliczyłby takich praw do WNiP, z uwagi np.
    na brak wykorzystania ich w swojej działalności i brak oddania w używanie, to dochód
    osiągnięty ze zbycia tych praw, mimo czysto kapitałowej natury takiej transakcji, zaliczany
    byłby do pozostałych źródeł. Takie podejście pozostawałoby w sprzeczności z celem
    ustawy o CIT, wyrażonym poprzez zróżnicowanie źródeł przychodu, zgodnie z którym,
    zyski z inwestycji kapitałowych powinny być opodatkowane odrębnie i według innych
    zasad niż dochody z działalności operacyjnej. Wskazana nieprawidłowość, w postaci
    zaliczenia do pozostałych źródeł zysków z działalności kapitałowej podatnika, nie
    wystąpiłaby jednak przy zastosowaniu podejścia wskazanego w ww. pkt (i), gdyż dochód
    ze zbycia prawa majątkowego innego niż wytworzone przez podatnika, niezależnie od
    tego czy stanowiłoby ono WNiP zgodnie z art. 16b, zaliczany byłby, zgodnie z celem ustawy
    o CIT, do źródła zysków kapitałowych.

    W świetle powyższych argumentów, w ocenie Spółki za prawidłowe należy uznać podejście
    wskazane w ww. pkt (i), tj. że zawarta w art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o CIT referencja do
    art. 16b ust. 1 pkt 4-7 służy jedynie wskazaniu rodzajów praw majątkowych wymienionych
    w pkt 4-7, bez jednoczesnego wymogu, by prawa te stanowiły WNiP.
    Stanowisko to znajduje potwierdzenie np. w piśmie Szefa Krajowej Administracji
    Skarbowej z 30 grudnia 2022 r. (sygn. DOP4.8221.37.2022), zmieniającym wcześniej
    wydaną interpretację indywidualną, w którym organ stwierdził, że: „Podkreślenia wymaga,
    że odwołanie do art. 16b zawarte w art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o CIT służy jedynie do
    określenia rodzaju praw i wartości, od których wykazuje się dochody kwalifikowane do
    dochodów ze źródła „zyski kapitałowe”. Nie oznacza to natomiast wymogu, aby stanowiły
    one jednocześnie wartości niematerialne i prawne u podatnika. Wobec tego
    argumentacja, iż nabyte projekty od podwykonawców wraz z prawami autorskimi nie
    stanowią u Spółki wartości niematerialnych i prawnych jest bez znaczenia dla właściwego
    rozpoznania źródła przychodów z tytułu ich sprzedaży.”. Analogiczne podejście wyrażone
    zostało również w interpretacjach indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej z 7 czerwca 2018 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.150.2018.1.MM oraz z 18 lipca
    2018 r., sygn. 0111-KDIB2-3.4010.88.2018.1.LG.
    Zatem, przychód ze zbycia prawa majątkowego zaliczany będzie do źródła zysków
    kapitałowych w sytuacji, gdy prawo majątkowe jednocześnie:
    a) należy do katalogu praw wskazanych w art. 16b ust. 1 pkt 4-7 ustawy o CIT, oraz
    b) nie zostało wytworzone przez podatnika.
    Ad a)
    Weryfikacja czy Marki należą do katalogu praw wskazanych w art. 16b ust. 1 pkt 4-7
    ustawy o CIT
    Art. 1 ust. 1 pkt 1 upwp stanowi, że ustawa normuje stosunki w zakresie wynalazków,
    wzorów użytkowych, wzorów przemysłowych, znaków towarowych, oznaczeń
    geograficznych i topografii układów scalonych.
    Zgodnie z art. 120 ust. 1 i 2 upwp, znakiem towarowym może być każde oznaczenie
    umożliwiające odróżnienie towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innego
    przedsiębiorstwa oraz możliwe do przedstawienia w rejestrze znaków towarowych w
    sposób pozwalający na ustalenie jednoznacznego i dokładnego przedmiotu udzielonej
    ochrony, w szczególności wyraz, włącznie z nazwiskiem, rysunek, litera, cyfra, kolor, forma
    przestrzenna, w tym kształt towaru lub opakowania, a także dźwięk.
    W świetle powyższego, znaki towarowe składające się na Marki bez wątpienia stanowią
    prawa określone w upwp, wobec czego należy uznać je za prawa majątkowe, do których
    odwołuje się art. 16b ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT. Tym samym spełniają one warunek a), tj.
    mieszczą się w katalogu praw wskazanym w art. 16b ust. 1 pkt 4-7 ustawy o CIT.
    Ad b)
    Weryfikacja czy Marki nie zostały wytworzone przez podatnika
    Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, część znaków towarowych wchodzących
    obecnie w skład Marek, została przez Spółkę nabyta od innych podmiotów w ramach
    transakcji zakupu i cesji w 2017 r. Nie ulega więc wątpliwości, że nabyte wówczas znaki
    słowne w ramach marki X i znak słowno-graficzny Y, nie stanowią praw majątkowych
    wytworzonych przez Spółkę.
    Druga część znaków towarowych w ramach Marek, w tym w szczególności znak słowno-
    graficzny X oraz znak słowny i aktualna wersja znaku słowno-graficznego Y, powstała
    natomiast w późniejszym okresie, w ramach Rebrandingu realizowanego przez Spółkę.

    Znaki te bazują na Markach nabytych i powstały w celu zwiększania sprzedaży towarów
    pod tymi Markami, a także zwiększania rozpoznawalności i wartości Marek historycznie
    nabytych. Zostały one jednak zarejestrowane przez Spółkę.
    Znaki towarowe w ramach każdej z Marek tworzą nierozerwalną całość - pozostają we
    wzajemnych relacjach (...) i stosowane są łącznie do oznaczania produktów. Każdy z tych
    znaków przyczynia się do budowania rozpoznawalności i wartości Marek jako całości.
    Wartość Marek wynika z synergii i spójności całego zbioru znaków towarowych, wobec
    czego nie da się określić wartości pojedynczego, wyizolowanego znaku towarowego. Nie
    jest również możliwa sprzedaż jednego znaku towarowego, bez pozostałej części Marki,
    gdyż taki pojedynczy element, nie miałby biznesowej przydatności dla jego nabywcy.
    Ponadto, nie da się dzisiaj jednoznacznie wskazać, czy konsumenci wybierają produkty
    pod markami Y i X ze względu na ich renomę, która istniała w dacie transakcji nabycia
    znaków z 2017 r., czy w związku z renomą Marek zbudowaną w ramach Rebrandingu.
    Zatem należy stwierdzić, że w przypadku obu Marek dojdzie do sytuacji, w której
    przedmiotem sprzedaży będą znaki zarówno nabyte przez Spółkę, jak i znaki, które nie
    zostały nabyte przez Spółkę, ale zostały przez nią zarejestrowane w ramach Rebrandingu i
    nie jest możliwe przypisane ceny do poszczególnych znaków (obiektywnie rzeczoznawca
    nie ma technicznej możliwości przygotowania takiej wyceny). Wydaje się, że ustawodawca
    nie przewidział takiej sytuacji.
    Mając na uwadze przytoczone przepisy oraz opis zdarzenia przyszłego, Spółka stoi na
    stanowisku, iż z uwagi na fakt, że obecne wykorzystanie obu Marek w biznesie Spółki
    opiera się przede wszystkim na stosowaniu znaków towarowych wytworzonych i
    zarejestrowanych przez Spółkę, na potrzeby rozliczenia CIT Spółki bardziej prawidłowym
    będzie potraktowanie wszystkich znaków jako wytworzonych przez podatnika, tj. nie
    spełniających ww. warunku b).
    W konsekwencji, w ocenie Spółki, przychód ze zbycia Marek (cena sprzedaży) stanowić
    będzie dla Spółki w całości przychód z innych źródeł.
    Ponieważ intencją Spółki jest uzyskanie jednoznacznej interpretacji i uniknięcie
    ewentualnych sporów w tej materii z organem podatkowym (w tym także w zakresie mocy
    ochronnej interpretacji), Spółka wskazuje, że istnieją także argumenty przemawiające za
    odmiennym podejściem, tj. zaliczeniem przychodów ze zbycia Marek w całości do źródła
    zysków kapitałowych:
    - pierwotne wejście przez Spółkę w posiadanie praw do Marek związane było z
      transakcjami nabycia i cesji praw w 2017 r. Gdyby transakcje te nie miały miejsca,
      Spółka nie miałaby możliwości dokonania Rebrandingu Marek, w tym w szczególności
      nie mogłaby dokonać wytworzenia i rejestracji kolejnych znaków towarowych,
      będących pochodną znaków nabytych ...
    - przyjęcie stanowiska Spółki, dopuszczającego zmianę kwalifikacji prawa nabytego na
      prawo „wytworzone”, w związku z dokonanym przez podatnika rozwojem i
      modyfikacją tego prawa, otwierałoby przed podatnikami możliwość kształtowania
      skutków podatkowych przez podejmowanie (lub brak podejmowania) określonych
      działań. W efekcie, podatnicy mogliby zmieniać klasyfikację dochodów uzyskanych z
      danego prawa z zysków kapitałowych na przychody z innych źródeł - np. dokonując
      rebrandingu, co wydaje się być polem do nadużyć. Jednocześnie potencjalnie
      umożliwiłoby to spisanie jednorazowo w koszty podatkowe całej niezamortyzowanej
      wartości ceny nabycia znaku pierwotnego, przed rebrandingiem.
    W świetle powyższego, można zatem przytoczyć argumenty przemawiające za tym, by
    sprzedaż marki, która historycznie pochodzi z transakcji nabycia, a w stosunku do której
    miały miejsce działania rebrandingowe, była jednak traktowana jako sprzedaż marki
    nabytej, pomimo iż przedmiotem sprzedaży będą też znaki towarowe zarejestrowane po
    nabyciu marki. W szczególności, gdy zasadniczy trzon funkcjonowania marki (...) jest to
    samo.

    Spółka pragnie także wskazać, że zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, uzyskanie przez podatnika prawa ochronnego na znak towarowy w
    drodze konstytutywnej decyzji Urzędu Patentowego (dalej: „UPRP”) mieści się w pojęciu
    „nabycia” - tak np. wyroki z 27 czerwca 2019 r. sygn. II FSK 2178/17, z 15 listopada 2018 r.
    sygn. II FSK 3224/16 lub z 7 czerwca 2016 r. sygn. II FSK 1408/14. Konkluzja ta oparta jest
    na brzmieniu art. 147 upwp, który mówi o „wydaniu decyzji o udzieleniu prawa
    ochronnego na znak towarowy”. UPRP udziela zatem w drodze decyzji prawa ochronnego
    na znak towarowy, a adresat tej decyzji prawo to nabywa. Zgodnie z tym podejściem,
    również znaki towarowe zarejestrowane przez Spółkę w ramach Rebrandingu formalnie
    stanowiłyby znaki nabyte. W konsekwencji Marki, składające się ze znaków towarowych
    nabytych od innych podmiotów w 2017 r. oraz znaków towarowych nabytych w związku z
    rejestracją w UPRP, stanowiłyby dla Spółki w całości prawa majątkowe nabyte. Ten
    argument również nakazywałby potraktować całość przychodu ze sprzedaży Marek jako
    przychodu kapitałowego.
    Niemniej jednak, Spółka stoi na stanowisku, że skoro wykorzystuje wszystkie znaki
    towarowe w swojej działalności operacyjnej, polegającej na sprzedaży towarów (w
    szczególności oznaczonych znakami po Rebrandingu), to bez znaczenia dla klasyfikacji
    dochodu ze zbycia Marek jest to, że znaki towarowe, które uprawniły Spółkę w sposób
    pierwotny do Rebrandingu, zostały nabyte od podmiotów trzecich.
    W przeciwnym razie, podmioty które wiele lat temu kupiły prawa do marki
    reprezentowanej przez znaki towarowe, które graficznie mogą nawet w najmniejszym
    stopniu nie przypominać obecnego logotypu danej marki, już na zawsze musiałyby
    klasyfikować dochód ze sprzedaży takiej marki do źródła zysków kapitałowych. To z kolei
    powodowałoby nieefektywności podatkowe polegające na konieczności alokacji części
    kosztów działalności spółki do źródła przychodów z zysków kapitałowych (kwestia istotna
    w szczególności dla podatników osiągających dochody podatkowe z działalności
    operacyjnej, w której wykorzystywane byłyby znaki towarowe).
    Ponadto, w przypadku ryczałtu od dochodów spółek (tzw. estoński CIT), w skrajnych
    wypadkach sprzedaż znaków towarowych mogłaby spowodować wykluczenie możliwości
    skorzystania z tej formy opodatkowania, tylko dlatego, że podatnik, wskutek sprzedaży
    znaków towarowych, z których korzystał w działalności operacyjnej, przekroczyłby limit nie
    więcej niż 50% przychodów z zysków kapitałowych.
    Powyższe argumenty powodują, iż wbrew intuicyjnej interpretacji nakazującej
    klasyfikować dochody ze zbycia znaków towarowych (także tych po Rebrandingu) do
    przychodów z zysków kapitałowych, interpretacja celowościowa, wsparta zasadą in dubio
    pro tributario, nakazuje raczej zaliczyć taki przychód do innych źródeł.
    W związku z powyższym, w ocenie Spółki Przychód ze zbycia Marek (cena sprzedaży)
    stanowić będzie dla Wnioskodawcy w całości przychód z innych źródeł.
    Ad 2.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o CIT, jeżeli podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów
    ze źródeł, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym, oraz
    koszty związane z przychodami ze źródeł, z których dochody nie podlegają
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym lub są zwolnione z podatku dochodowego, a nie
    jest możliwe przypisanie danych kosztów do źródła przychodów, koszty te ustala się w
    takim stosunku, w jakim pozostają osiągnięte w roku podatkowym przychody z tych źródeł
    w ogólnej kwocie przychodów.
    Jednocześnie, w świetle art. 15 ust. 2b ustawy o CIT, w przypadku, gdy podatnik uzyskuje
    przychody z zysków kapitałowych oraz przychody z innych źródeł przychodów, przepisy
    ust. 2 i 2a stosuje się także do przypisywania do każdego z tych źródeł kosztów innych niż
    bezpośrednio związane z przychodami.

    W świetle powyższych regulacji, podatnik, który poniósł koszty uzyskania przychodu inne
    niż bezpośrednio związane z przychodami (tzw. koszty pośrednie), których nie można
    obiektywnie przypisać do poszczególnych źródeł przychodu, koszty te powinien przypisać
    do źródeł przychodów w oparciu o klucz przychodowy, będący proporcją przychodów
    osiągniętych w każdym ze źródeł.
    Zwiększenie przychodów osiąganych w danym źródle, skutkować więc będzie
    zwiększeniem udziału przychodów z tego źródła w całości przychodów podatnika, a tym
    samym zwiększeniem części kosztów pośrednich alokowanych, zgodnie z powyższą
    proporcją, do tego źródła przychodów.
    W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie nr 1, przychód ze zbycia Marek (cena
    sprzedaży) stanowić będzie dla Wnioskodawcy w całości przychód z innych źródeł. W
    konsekwencji, transakcja zbycia Marek, przyczyni się do zwiększenia części kosztów
    pośrednich, które Spółka alokuje, zgodnie z omówioną proporcją, do innych źródeł
    przychodu. Jednocześnie, nastąpi zmniejszenie części kosztów pośrednich proporcjonalnie
    alokowanych do źródła zysków kapitałowych (lub całkowity brak alokacji do źródła zysków
    kapitałowych, w razie braku przychodów w tym źródle).
    W konsekwencji, przychód ze zbycia Marek, w związku z zastosowaniem proporcji z art. 15
    ust. 2b ustawy o CIT, nie spowoduje zwiększenia alokacji kosztów innych niż bezpośrednio
    związane z przychodami, których nie można obiektywnie przypisać do konkretnego źródła
    przychodów, do źródła przychodów z zysków kapitałowych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zgodnie z art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym
    od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Za przychody z zysków kapitałowych uważa się przychody z praw majątkowych, o
      których mowa w art. 16b ust. 1 pkt 4-7, z wyłączeniem przychodów z licencji
      bezpośrednio związanych z uzyskaniem przychodów niezaliczanych do zysków
      kapitałowych oraz praw wytworzonych przez podatnika.
    Na podstawie art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. e ustawy o CIT:
      Przychodami z zysków kapitałowych są także przychody ze zbycia praw, o których
      mowa w lit. a-c.
    Z kolei prawami majątkowymi wymienionymi w art. 16b ust. 1 pkt 4-7 ustawy o CIT są:
      1. autorskie lub pokrewne prawa majątkowe,
      2. licencje,
      3. prawa określone w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności
      przemysłowej,
      4. wartość stanowiącą równowartość uzyskanych informacji związanych z wiedzą w
      dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej (know-how)
      – o przewidywanym okresie użytkowania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej,

      najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane wartościami
      niematerialnymi i prawnymi.
    Z treści art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o CIT wynika, że przychody uzyskane z praw
    majątkowych wymienionych w art. 16b ust. 1 pkt 4-7, należy kwalifikować do źródła „zyski
    kapitałowe”. Ustawodawca poczynił jednak wyjątek, kiedy przychody uzyskiwane z praw
    majątkowych nie podlegają zaliczeniu do tego źródła. Pierwszy z nich dotyczy sytuacji, w
    której przychody z licencji są bezpośrednio związane z uzyskiwaniem przychodów
    niezaliczanych do zysków kapitałowych, drugi z nich dotyczy przychodów z praw
    majątkowych wytworzonych przez podatnika.
    Ponadto, jak wynika ze stanowiska Szefa KAS z 30 grudnia 2022 roku sygn. DOP4.
    8221.37.2022 zajętego w zmienionej interpretacji indywidualnej z 4 grudnia 2019 roku nr
    0111-KDIB2-1.4010.448.2019.2.AT, odwołanie do art. 16b zawarte w art. 7b ust. 1 pkt 6 lit.
    a ustawy o CIT służy jedynie do określenia rodzaju praw i wartości, od których wykazuje
    się dochody kwalifikowane do dochodów ze źródła „zyski kapitałowe”. Nie oznacza to
    natomiast wymogu, aby stanowiły one jednocześnie wartości niematerialne i prawne u
    podatnika.
    Odwołanie do art. 16b zawarte w art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o CIT służy jedynie do
    określenia rodzaju praw i wartości, od których wykazuje się dochody kwalifikowane do
    dochodów ze źródła „zyski kapitałowe”. Nie oznacza to natomiast wymogu, aby stanowiły
    one jednocześnie wartości niematerialne i prawne u podatnika.
    Zdaniem Wnioskodawcy, przychód ze zbycia danego prawa majątkowego zaliczany będzie
    do źródła zyski kapitałowe w sytuacji, gdy prawo majątkowe jednocześnie:
    a) należy do katalogu praw wskazanych w art. 16b ust. 1 pkt 4-7 ustawy o CIT, oraz
    b) nie zostało wytworzone przez podatnika.
    Znaki towarowe składające się na Marki stanowią prawa określone w ustawie Prawo
    własności przemysłowej i należy je zakwalifikować do praw majątkowych, o których mowa
    w art. 16b ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT. Z uwagi na fakt, że obecne wykorzystanie obu Marek
    w biznesie spółki opiera się przede wszystkim na stosowaniu znaków towarowych
    wytworzonych i zarejestrowanych przez spółkę, w ocenie Wnioskodawcy bardziej
    prawidłowe będzie potraktowanie wszystkich znaków jako wytworzonych przez podatnika,
    tj. niespełniających ww. warunku b).
    Zdaniem organu, dokonana przez Wnioskodawcę kwalifikacja znaków towarowych,
    (zbywanych w ramach zbycia poszczególnych Marek) do praw majątkowych, o których
    mowa w art. 16b ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT jest prawidłowa, przy czym należy podkreślić, że
    zbywanym prawem majątkowym nie jest dana Marka tylko reprezentujące ją
    poszczególne znaki towarowe. Natomiast nie można zgodzić się z Wnioskodawcą i uznać,
    że wszystkie znaki towarowe, które Wnioskodawca zamierza sprzedać, zostały przez niego
    wytworzone.
    Jak wskazano w uzasadnieniu do rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz
    niektórych innych ustaw (Druk nr 2854), wprowadzającej zmiany w ww. przepisie od 1
    stycznia 2019 roku, zmiana miała na celu wyeliminowanie wątpliwości interpretacyjnych
    związanych z kwalifikowaniem do określonego źródła przychodów w podatku CIT
    przychodów uzyskiwanych z praw wytworzonych przez podatników we własnym zakresie
    (z tytułu korzystania z tych praw lub ich zbycia). Po wprowadzeniu zmiany jednoznacznie
    przychody te nie są klasyfikowane do przychodów z zysków kapitałowych, lecz do
    przychodów „operacyjnych”, co odpowiada ich charakterowi (przychody te są zasadniczo
    podstawowymi przychodami firm np. z branży IT tworzących programy komputerowe).
    Na tle przedstawionego opisu sprawy nie można uznać, że wszystkie znaki towarowe
    składające się na poszczególne Marki zostały wytworzone przez podatnika a przychody

    uzyskane z ich sprzedaży w całości zakwalifikować do przychodów z innych – niż zyski
    kapitałowe – źródeł przychodów.
    Zauważyć należy, że wejście przez Spółkę w posiadanie praw do Marek, na które składają
    się znaki towarowe, związane było z transakcjami nabycia i cesji praw w 2017 roku. Marki
    X i Y Wnioskodawca nabył w 2017 roku odpowiednio od Z sp. z o.o. w restrukturyzacji oraz
    wskutek cesji praw do znaku słowno-graficznego od A sp. z o.o. sp.k. „Tak nabyte znaki
    utworzyły w Spółce rodzinę znaków wykorzystywanych w segmencie.., których cechą
    charakterystyczną jest ... Po nabyciu Marek spółka podjęła szereg działań „nakierowanych
    na ich rozwój i dostosowanie do zmieniających się warunków rynkowych i preferencji
    odbiorców”. Przede wszystkim opracowano graficzny logotyp marki X. Ponadto
    Wnioskodawca zastosował tzw. rebranding. Elementy wizualne Marek (... etc.) były z
    czasem modyfikowane, by odpowiadały aktualnym standardom estetycznym i
    funkcjonalnym oraz były dostosowane do nowoczesnych kanałów komunikacji i
    dystrybucji (np....), w wyniku czego obecny wizerunek i zakres Marek różni się od
    reprezentowanego przez Marki w okresie ww. transakcji z 2017 roku zaś spółka
    dokonywała rejestracji w Urzędzie Patentowym RP szeregu nowych znaków towarowych
    (słownych i słowno-graficznych). Ponadto, odpowiadając na potrzeby konsumentów,
    Wnioskodawca rozszerzył ofertę produktową. Wprowadził np.... , do oznaczenia których
    wykorzystał koncepcję tzw. marki parasolowej tj. elementy słowne, graficzne lub
    koncepcyjne pochodzące od Marek, w celu wykorzystania lojalności i zaangażowania
    klientów.
    Co istotne, w ramach sprzedaży Marek, Wnioskodawca planuje przeniesienie na nabywcę
    praw ochronnych do wszystkich znaków towarowych aktualnie reprezentujących Marki, w
    tym tych nabytych historycznie. Zatem przedmiotem sprzedaży będą znaki towarowe
    zarówno nabyte przez Wnioskodawcę w 2017 roku, jak i znaki nowe, powstałe w wyniku
    rebrandingu, zarejestrowane przez spółkę w urzędzie patentowym. Nie sposób zatem
    przyjąć, że cały przychód uzyskany ze sprzedaży danej Marki, czyli wszystkich znaków
    towarowych z nią związanych, można uznać wyłącznie za przychód ze zbycia
    wytworzonych przez spółkę praw majątkowych, gdyż, jak wyżej wyjaśniono, sprzedaży w
    ramach danej marki podlegać będą również prawa majątkowe przez spółkę nabyte.
    Jak wynika z art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. e) ustawy o CIT do przychodów z zysków kapitałowych
    zaliczają się przychody ze zbycia praw, o których mowa w lit. a-c. Zgodnie z art. 7b ust. 1
    pkt 6 lit. a) tylko prawa majątkowe wytworzone przez podatnika nie mieszczą się w
    kategorii praw wymienionych w tym przepisie. Tak więc tylko przychody ze zbycia takich
    praw nie są w świetle powołanych przepisów uznawane za przychody z zysków
    kapitałowych.
    Wobec powyższego, przychody uzyskane ze sprzedaży znaków towarowych, które
    Wnioskodawca nabył od innych podmiotów w ramach transakcji zakupu i cesji, zgodnie z
    art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. e) w zw. z lit. a) należy kwalifikować do źródła przychodów „zyski
    kapitałowe”. Inaczej jest w przypadku znaków towarowych, powstałych na skutek
    rebrandingu (wytworzonych przez podatnika). W tym przypadku uzyskany przez
    wnioskodawcę przychód ze sprzedaży znaków towarowych będzie kwalifikowany do
    innych źródeł przychodów.
    Zatem, dokonana przez Wnioskodawcę kwalifikacja uzyskanych przychodów ze sprzedaży
    znaków towarowych, nabytych jak i wytworzonych, do przychodów z innych źródeł, jest
    nieprawidłowa.
    Reasumując, stanowisko Wnioskodawcy zgodnie z którym, przychód ze zbycia Marek
    (cena sprzedaży) stanowić będzie dla Wnioskodawcy w całości przychód z innych – niż
    zyski kapitałowe – źródeł przychodów – jest nieprawidłowe.
    Tym samym stanowisko Wnioskodawcy, w którym, odwołując się do wykładni
    celowościowej, wspartej zasadą in dubio pro tributario, uznaje, że należy „raczej” zaliczyć
    taki (cały) przychód do innych źródeł jest nieprawidłowe. Wnioskodawca powinien

    dokonać prawidłowego rozliczenia podatkowego, o którym mowa powyżej, bez względu
    na to, że w umowie sprzedaży zostanie ustalona jedna cena za wszystkie znaki towarowe
    związane z marką X i jedna za wszystkie znaki związane z marką Y. Powyższa okoliczność
    nie może być argumentem przesądzającym o zakwalifikowaniu przychodu ze zbycia
    wszystkich znaków, zarówno tych nabytych jak i wytworzonych, do jednego źródła
    przychodów, jakim są przychody z innych źródeł.
    Odnosząc się do argumentu Wnioskodawcy, że nabyciem jest również rejestracja znaków
    towarowych w Urzędzie Patentowym RP, wskazać należy, że powołane przez
    wnioskodawcę wyroki z 27 czerwca 2019 roku, sygn. II FSK 2178/17, z 15 listopada 2018
    roku sygn. II FSK 3224/16 oraz z 7 czerwca 2016 roku sygn. II FSK 1408/14 zapadły na
    gruncie art. 16b ustawy o CIT w stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2017 roku.
    Z dniem 1 stycznia 2018 r. doszło do zmiany stanu prawnego na skutek wejścia w życie
    ustawy z dnia 27 października 2017 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o
    zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez
    osoby fizyczne (Dz.U. z 2017 r., poz. 2175). Zgodnie z art. 2 pkt 20 ww. ustawy zmieniającej
    nadano art. 16b nowe brzmienie „Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, nabyte
    od innego podmiotu, nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do
    używania”. Z uzasadnienia zmian wynika, iż „Zmiana ma na celu doprecyzowanie, iż pod
    pojęciem nabycia, o którym mowa w przepisie art. 16b ust. 1, rozumie się wyłącznie
    nabycie wtórne (od innego podmiotu), a nie nabycie pierwotne.”
    Ad 2.
    Ponieważ pytanie nr 2 zostało zadane warunkowo, tj. na okoliczność gdyby stanowisko
    Wnioskodawcy, że przychód ze zbycia Marek stanowić będzie dla Wnioskodawcy w całości
    przychód z innych źródeł, zostało ocenione jako prawidłowe, ocena w zakresie pytania nr
    2 stała się bezzasadna.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego . Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.