Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.172.2025.1.BD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-02
Teza: Ustalenie, czy w świetle art. 15cb ustawy o CIT, Spółka będzie
uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
za lata 2022, 2023, 2024 (i tym samym do skorygowania
zeznania podatkowego CIT; 8) kwoty odpowiadającej
iloczynowi stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego
obowiązującej w ostatnim dniu roboczym roku
poprzedzającego rok podatkowy powiększonej o 1 punkt
procentowy oraz kwoty zysku przekazanego na kapitał
zapasowy.
Słowa kluczowe: dywidendy
kapitał-kapitał zapasowy
koszt-koszty uzyskania przychodów
referencyjna
zyski
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15cb-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe

    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść
    wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca (zwany dalej: Spółką) jest spółką prawa handlowego z siedzibą w (...)
    działającą pod nazwą (...) Spółka Akcyjna, zarejestrowaną w Krajowym Rejestrze Sądowym
    przez Sąd Rejonowy w (...), kapitał zakładowy (...) zł – wpłacony w całości.
    Spółka podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu zgodnie z art. 3 ust. 1
    ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z
    2023 r. poz. 2805 ze zm.).
    Rok podatkowy spółki trwa od 1 stycznia do 31 grudnia.
    Spółka prowadzi działalność w branży (...).
    W 2025 r. Spółka planuje wypłacić Akcjonariuszowi dywidendę na łączną kwotę (...) zł z
    zysku przeznaczonego na kapitał zapasowy w latach 2009-2017. Kapitał zapasowy na 31
    grudnia 2017 r. wynosi (...). W latach 2018-2024 nie była wypłacana dywidenda.
    Jednocześnie Spółka rozważa w drodze korekty zeznania CIT-8 za okres 2022-2024
    rozpoznanie kosztu uzyskania przychodów kwotę odpowiadającą iloczynowi stopy
    referencyjnej Narodowego Banku Polskiego obowiązującej w ostatnim dniu roboczym
    roku poprzedzającego rok podatkowy powiększonej o 1 punkt procentowy oraz kwoty
    zysku przekazanego na kapitał zapasowy w latach 2022, 2023 i 2024 (zwaną dalej: kwotą
    hipotetycznych odsetek). Zysk został wypracowany w latach 2021, 2022 i 2023. Spółka nie
    przeznaczyła zysków przekazanych na kapitał zapasowy w latach 2022, 2023 i 2024 na
    pokrycie straty bilansowej, jak również nie zamierza dokonywać ich podziału i wypłaty
    przed upływem 3 lat licząc od końca roku podatkowego, w którym została podjęta
    uchwała o zatrzymaniu zysku w spółce.

## Pytanie

Czy w świetle art. 15cb ustawy o CIT, Spółka będzie uprawniona do zaliczenia do kosztów
    uzyskania przychodów za lata 2022, 2023, 2024 (i tym samym do skorygowania zeznania
    podatkowego CIT-8 za lata 2022-2024) kwoty odpowiadającej iloczynowi stopy
    referencyjnej Narodowego Banku Polskiego obowiązującej w ostatnim dniu roboczym
    roku poprzedzającego rok podatkowy powiększonej o 1 punkt procentowy oraz kwoty
    zysku przekazanego na kapitał zapasowy w 2022 r., 2023 r. i 2024 r., w sytuacji, gdy w
    2025 r. akcjonariuszowi zostanie wypłacona dywidenda ze środków zgromadzonych na
    kapitale zapasowym w latach 2009-2017?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Spółki, będzie uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów za
    lata 2022, 2023 i 2024 hipotetycznych odsetek, dotyczących zysków przekazanych na
    kapitał zapasowy w latach 2022, 2023 i 2024, niezależnie od tego, czy Spółka wypłaci w
    2025 r. Akcjonariuszowi dywidendę z zysków przeznaczonych na kapitał zapasowy w
    latach 2009-2017 - z uwzględnieniem limitów określonych w przepisach art. 15cb ustawy o
    CIT.
    Zgodnie z art. 15cb w spółce za koszt uzyskania przychodów uznaje się również kwotę
    odpowiadającą iloczynowi stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego
    obowiązującej w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok podatkowy
    powiększonej o 1 punkt procentowy oraz kwoty:

    1) dopłaty wniesionej do spółki w trybie i na zasadach określonych w odrębnych
    przepisach lub
    2) zysku przekazanego na kapitał rezerwowy lub zapasowy spółki.
    2. Koszt, o którym mowa w ust. 1, przysługuje w roku wniesienia dopłaty lub
      podwyższenia kapitału rezerwowego lub zapasowego oraz w kolejnych dwóch
      bezpośrednio po sobie następujących latach podatkowych.
    3. Łączna kwota kosztów uzyskania przychodów odliczona w roku podatkowym z tytułów
      wymienionych w ust. 1 nie może przekroczyć kwoty 250 000 zł.
    4. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do dopłat i zysków przeznaczonych na pokrycie straty
      bilansowej.
    5. Przepis ust. 1 stosuje się, jeżeli zwrot dopłaty lub podział i wypłata zysku nastąpi nie
      wcześniej niż po upływie 3 lat, licząc od końca roku podatkowego, w którym ta dopłata
      została wniesiona do spółki albo została podjęta uchwała o zatrzymaniu zysku w
      spółce.
    6. Za rok podatkowy, w którym dopłata została wniesiona do spółki, uznaje się rok, w
      którym dopłata wpłynęła na rachunek płatniczy spółki.
    7. Jeżeli dopłata, o której mowa w ust. 1, zostanie zwrócona przed upływem terminu
      wskazanego w ust. 5. w roku podatkowym, w którym dokonano zwrotu, przychodem
      jest wartość odpowiadająca odliczonym, zgodnie z ust. 1, kosztom uzyskania
      przychodów.
    8. Przepis ust. 7 stosuje się odpowiednio do przychodów spółki proporcjonalnie
      odpowiadających tej części kosztów uzyskania przychodów, która odpowiada
      zwróconej kwocie dopłaty – w przypadku zwrotu części dopłaty, o której mowa w ust. 1.
    9. W przypadku gdy spółka, o której mowa w ust. 1, zostanie przejęta w wyniku łączenia
      albo podziału albo przekształcona w spółkę niebędącą osobą prawną przed upływem
      terminu, o którym mowa w ust. 5, na dzień poprzedzający dzień przejęcia albo
      przekształcenia ustala się przychód w wysokości odpowiadającej odliczonym, zgodnie
      z ust. 1, kosztom uzyskania przychodów.
    10. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli podatnik lub podmiot z nim powiązany w
      rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4 dokonał czynności prawnej albo powiązanych
      czynności prawnych bez uzasadnionych przyczyn ekonomicznych, głównie w celu
      uznania kwoty określonej w ust. 1 za koszt uzyskania przychodów. Do uzasadnionych
      przyczyn ekonomicznych nie zalicza się przypadku, gdy korzyść uzyskana w roku
      podatkowym lub w latach następnych wynika z zaliczenia do kosztów uzyskania
      przychodów.
    Spółka do rozliczania wypłaty dywidendy z kapitału zapasowego stosuje metodę wyceny
    FIFO, tj. „first in - first out, pierwsze weszło, pierwsze wyszło”, czyli rozlicza wypłacone
    dywidendy z najwcześniej osiąganymi zyskami tj. zyskami, które zostały osiągnięte w
    pierwszej kolejności. Podstawą przyjęcia takiego rozwiązania przez spółkę jest to, że ani
    przepis art. 15cb ustawy o CIT (ani inne regulacje zawarte w tej ustawie) ani przepisy
    ustawy zmieniającej nie wskazują w jakiej kolejności spółka powinna rozliczać zyski
    zgromadzone na kapitale zapasowym. W związku z powyższym Spółka stoi na stanowisku,
    że metoda FIFO pozwala w sposób najbardziej właściwy zrealizować cele wprowadzenia
    rozwiązania określonego w art. 15cb ustawy o CIT., tj. możliwości zaliczania do kosztów
    uzyskania przychodu kwoty odpowiadającej iloczynowi stopy referencyjnej Narodowego
    Banku Polskiego obowiązującej w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok
    podatkowy powiększonej o 1 punkt procentowy oraz kwoty zysku przekazanego na kapitał
    zapasowy spółki. Straty w spółce są pokrywane z zysków lat przyszłych.

    Odnosząc powyższe rozważania do kwoty zysku za 2021, 2022 i 2023 r., który został
    przekazany na kapitał zapasowy kolejno w latach 2022, 2023 i 2024:
    - Spółka może za koszt uzyskania przychodów uznać kwotę odpowiadającą iloczynowi
      stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego obowiązującej w ostatnim dniu
      roboczym roku poprzedzającego rok podatkowy powiększonej o 1 punkt procentowy
      oraz kwoty zysku za lata 2021, 2022 i 2023 przekazany odpowiednio w latach 2022,
      2023 i 2024 na kapitał zapasowy Spółki na podstawie uchwały zwyczajnego walnego
      zgromadzenia akcjonariuszy;
    - koszty te przysługują/przysługiwać będą spółce w roku podwyższenia kapitału
      rezerwowego lub zapasowego oraz w kolejnych dwóch bezpośrednio po sobie
      następujących latach podatkowych;
    - łączna kwota kosztów uzyskania przychodów odliczona przez spółkę w danym roku
      podatkowym nie przekroczy kwoty 250 000 zł;
    - zysk za lata 2021, 2022 i 2023 rok przekazany na kapitał zapasowy kolejno w latach
      2022, 2023 i 2024 nie zostanie przeznaczony na pokrycie straty bilansowej. Podział i
      wypłata tego zysku nie nastąpi wcześniej niż po upływie 3 lat, licząc od końca roku
      podatkowego, w którym została podjęta uchwała o przeznaczeniu zysku na kapitał
      zapasowy spółki. Spółka nie zostanie przejęta w wyniku łączenia albo podziału albo
      przekształcenia w spółkę niebędąca osoba prawną przed upływem 3 lat na dzień
      poprzedzający dzień przejęcia albo przekształcenia, a jeśli by się tak stało to na dzień
      poprzedzający dzień przejęcia albo przekształcenia zostanie ustalony przychód w
      wysokości odpowiadającej odliczonym, zgodnie z art. 15cb ust. 1 ustawy o CIT,
      kosztom uzyskania przychodów.
    Argumentacja przedstawiona powyżej przez Spółkę znajduje potwierdzenie w
    indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 17 marca 2023 r.
    wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, nr 0111-KDIB2-1.4010.98.2023.1.
    DD.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zgodnie z treścią art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od
    osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej „ustawa o CIT”):
      Dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b,
      art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego
      źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Natomiast treść art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, wskazuje, że:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...)
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej

    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu
    podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    Na mocy przepisów ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz
    niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 2159, dalej jako: „ustawa nowelizująca”),
    nastąpiła nowelizacja przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy nowelizującej od 1 stycznia 2019 r. po art. 15ca dodano art.
    15cb ustawy o CIT.
    I tak, w myśl art. 15cb ust. 1-5 ustawy o CIT:
      1. W spółce za koszt uzyskania przychodów uznaje się również kwotę odpowiadającą
      iloczynowi stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego obowiązującej w
      ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok podatkowy powiększonej o 1
      punkt procentowy oraz kwoty:
      1) dopłaty wniesionej do spółki w trybie i na zasadach określonych w odrębnych
      przepisach lub
      2) zysku przekazanego na kapitał rezerwowy lub zapasowy spółki.
      2. Koszt, o którym mowa w ust. 1, przysługuje w roku wniesienia dopłaty lub
      podwyższenia kapitału rezerwowego lub zapasowego oraz w kolejnych dwóch
      bezpośrednio po sobie następujących latach podatkowych.
      3. Łączna kwota kosztów uzyskania przychodów odliczona w roku podatkowym z
      tytułów wymienionych w ust. 1 nie może przekroczyć kwoty 250 000 zł.
      4. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do dopłat i zysków przeznaczonych na pokrycie
      straty bilansowej.
      5. Przepis ust. 1 stosuje się, jeżeli zwrot dopłaty lub podział i wypłata zysku nastąpi
      nie wcześniej niż po upływie 3 lat, licząc od końca roku podatkowego, w którym ta
      dopłata została wniesiona do spółki albo została podjęta uchwała o zatrzymaniu
      zysku w spółce.
    Zgodnie z art. 15cb ust. 10 ustawy o CIT:
      Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli podatnik lub podmiot z nim powiązany w
      rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4 dokonał czynności prawnej albo powiązanych
      czynności prawnych bez uzasadnionych przyczyn ekonomicznych, głównie w celu
      uznania kwoty określonej w ust. 1 za koszt uzyskania przychodów. Do uzasadnionych
      przyczyn ekonomicznych nie zalicza się przypadku, gdy korzyść uzyskana w roku
      podatkowym lub w latach następnych wynika z zaliczenia do kosztów uzyskania
      przychodów.
    Jak wynika z art. 10 ust. 1 ustawy nowelizującej:
      Przepis art. 15cb ustawy zmienianej w art. 2 stosuje się po raz pierwszy do roku
      podatkowego rozpoczętego po dniu 31 grudnia 2019 r.
    Natomiast, art. 10 ust. 2 tej ustawy wskazuje, że:

      Przepis art. 15cb ustawy zmienianej w art. 2 stosuje się również do wniesionych
      dopłat oraz zysku przekazanego na kapitał rezerwowy lub zapasowy po dniu 31
      grudnia 2018 r. W takim przypadku za rok wniesienia dopłaty lub przekazania zysku,
      o którym mowa w art. 15cb ust. 2 i 5 ustawy zmienianej w art. 2, przyjmuje się rok
      podatkowy rozpoczęty po dniu 31 grudnia 2019 r.
    Zgodnie z art. 191 § 1 i § 2 Kodeksu spółek handlowych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 18 ze zm.,
    dalej: „ksh”):
      § 1. Wspólnik ma prawo do udziału w zysku wynikającym z rocznego sprawozdania
      finansowego i przeznaczonym do podziału uchwałą zgromadzenia wspólników, z
      uwzględnieniem przepisu art. 195 § 1.
      § 2. Umowa spółki może przewidywać inny sposób podziału zysku, z uwzględnieniem
      przepisów art. 192-197.
    W myśl art. 231 § 1 ww. ustawy:
      Zwyczajne zgromadzenie wspólników powinno odbyć się w terminie sześciu miesięcy
      po upływie każdego roku obrotowego.
    Z kolei art. 231 § 2 ksh stanowi, że:
      Przedmiotem obrad zwyczajnego zgromadzenia wspólników powinno być:
      1) rozpatrzenie i zatwierdzenie sprawozdania zarządu z działalności spółki oraz
      sprawozdania finansowego za ubiegły rok obrotowy;
      2) powzięcie uchwały o podziale zysku albo pokryciu straty, jeżeli zgodnie z art. 191 §
      2 sprawy te nie zostały wyłączone spod kompetencji zgromadzenia wspólników;
      3) udzielenie członkom organów spółki absolutorium z wykonania przez nich
      obowiązków.
    Państwa wątpliwości w rozpatrywanej sprawie dotyczą ustalenia, czy Spółka będzie
    uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów za lata 2022-2024 kwoty
    odpowiadającej iloczynowi stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego
    obowiązującej w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok podatkowy
    powiększonej o 1 punkt procentowy oraz kwoty zysku przekazanego na kapitał zapasowy
    w latach 2022-2024, w sytuacji, gdy w 2025 r. akcjonariuszowi zostanie wypłacona
    dywidenda ze środków zgromadzonych na kapitale zapasowym w latach 2009-2017.
    Jak wyżej wskazano, możliwość zastosowania preferencji określonej w art. 15cb ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (zaliczenia w ciężar kosztów
    podatkowych hipotetycznych odsetek) jest warunkowana m.in. okresem, w którym
    powstał zysk przekazany następnie na kapitał rezerwowy/zapasowy, albowiem z
    preferencji tej mogą korzystać jedynie te środki, które powstały w okresie wskazanym w
    art. 15cb ust. 1 cyt. ustawy, w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy nowelizującej, tj. od 2018 r.
    Powyższe ma istotne znaczenie, gdyż w świetle powołanych wyżej przepisów
    przejściowych zastosowanie art. 15cb ustawy o CIT, możliwe jest najwcześniej w
    odniesieniu do zysku przekazanego na kapitał rezerwowy lub zapasowy po dniu 31
    grudnia 2018 r.
    Co istotne, co do zasady, rozliczenie kosztu na podstawie art. 15cb ustawy o CIT, możliwe
    jest najwcześniej w 2020 r. Przepis art. 15cb ww. ustawy stosuje się bowiem po raz
    pierwszy do roku podatkowego rozpoczętego po dniu 31 grudnia 2019 r. Oznacza to, że
    możliwość zaliczenia hipotetycznych odsetek do kosztów podatkowych nie ma
    zastosowania do zysku wypracowanego przed 2018 rokiem.
    Zauważyć przy tym należy, że możliwość rozpoznania ww. kosztów przysługuje w roku
    wniesienia dopłaty do spółki albo podwyższenia kapitału rezerwowego bądź zapasowego
    oraz w kolejnych dwóch bezpośrednio po sobie następujących latach podatkowych.

    W rozpatrywanej sprawie zysk przekazany na kapitał zapasowy w latach 2022, 2023 i 2024
    został wypracowany w latach 2021, 2022 i 2023. Spółka nie przeznaczyła zysków
    przekazanych na kapitał zapasowy w latach 2022, 2023 i 2024 na pokrycie straty
    bilansowej, jak również nie zamierza dokonywać ich podziału i wypłaty przed upływem 3
    lat licząc od końca roku podatkowego, w którym została podjęta uchwała o zatrzymaniu
    zysku w spółce.
    Brzmienie art. 15cb ust. 1 ustawy o CIT wskazuje, że wysokość kosztów z tytułu
    hipotetycznych odsetek powinna być ustalana przy zastosowaniu stopy referencyjnej NBP
    obowiązującej w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok podatkowy (rok
    rozpoznania kosztu podatkowego). Z przepisu nie wynika bowiem, że raz ustalona wartość
    oprocentowania (tj. w oparciu o stopę referencyjną obowiązującą w ostatnim dniu
    roboczym roku poprzedzającego rok wniesienia dopłaty bądź przekazania zysku na
    odpowiedni kapitał) powinna być stosowana w całym okresie odliczenia. Z tego też
    względu zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w każdym z trzech lat podatkowych,
    może podlegać kwota odpowiadającej iloczynowi stopy referencyjnej Narodowego Banku
    Polskiego obowiązującej w ostatnim dniu roboczym poprzedzającym rok podatkowy
    powiększonej o 1 punkt procentowy oraz kwoty zysku za rok obrotowy, przy czym dla
    wyliczenia wysokości kosztu za rok podatkowy, zgodny z rokiem kalendarzowym,
    kończącym się 31 grudnia 2022 r. wartość stopy referencyjnej będzie stanowiła 0,1% stopy
    referencyjnej Narodowego Banku Polskiego obowiązującej 31 grudnia 2021 r., natomiast
    dla wyliczenia wysokości kosztu za rok podatkowy kończący się 31 grudnia 2023 r. należy
    uwzględnić stopę referencyjną wg stanu na 30 grudnia 2022 r. (31 grudnia 2022 r. nie był
    dniem roboczym), zaś dla wyliczenia wysokości kosztu za rok podatkowy kończący się 31
    grudnia 2024 r. wartość stopy referencyjnej będzie właściwa i ogłoszona przez Narodowy
    Bank Polski na ostatni dzień roboczy tj. roku poprzedzającego rok podatkowy tj. na dzień
    29 grudnia 2023 r. (31 grudnia 2023 r. nie będzie dniem roboczym).
    Reasumując, mając na uwadze przedstawiony opis sprawy (z którego wynika, że rok
    podatkowy Spółki równa się rokowi kalendarzowemu) oraz przytoczone przepisy ustawy o
    CIT oraz ustawy nowelizującej, zgodnie z art. 15cb ustawy o CIT będą Państwo uprawnieni
    w 2022 roku, oraz w kolejnych dwóch bezpośrednio po sobie następujących latach
    podatkowych (tj. 2023 i 2024) do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu kwoty
    odpowiadającej iloczynowi stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego
    obowiązującej w ostatnim dniu roboczym poprzedzającym rok podatkowy powiększonej o
    1 punkt procentowy oraz kwoty zysku przekazanego na kapitał zapasowy w latach 2022-
    2024 w kwocie nie przekraczającej w roku podatkowym 250.000 zł. Bez znaczenia
    pozostaje fakt, że Spółka planuje w 2025 r. wypłacić akcjonariuszom dywidendę z zysków
    przeznaczonych na kapitał zapasowy w latach 2009-2017.
    Tym samym Państwa stanowisko jest za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do przywołanej przez Państwa interpretacji indywidualnej wskazać należy,
    że została ona wydana w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania ani konsekwencji
    wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia
    przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).

      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.