Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-3.4012.875.2025.2.OS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-07
Teza: Nieuznanie za podatnika podatku VAT w związku ze sprzedażą
udziałów w działkach oraz niepodleganie opodatkowaniu
podatkiem VAT dostawy ww. działek.
Słowa kluczowe: budowa-działka pod budowę
podatnik-podatnik czynny
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 września 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący
    podatku od towarów i usług w zakresie nieuznania Pana za podatnika podatku VAT w
    związku ze sprzedażą udziałów w działkach: nr 1, nr 2, nr 3, nr 4, nr 5, nr 6 oraz udziałów w
    działce nr 7 stanowiącej drogę wewnętrzną oraz niepodlegania opodatkowaniu podatkiem
    VAT dostawy ww. działek.
    Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 6 października 2025 r. (data
    wpływu 10 października 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Jest Pan osobą fizyczną nieprowadzącą indywidualnej działalności gospodarczej w oparciu
    o wpis do ewidencji działalności gospodarczej. Nie jest wpisany do CEiDG. Jest Pan
    emerytem.
    Jest Pan współwłaścicielem w częściach ułamkowych (w 2/3 udziału) 7 działek
    budowlanych o numerach:
    1. 1 AM7 (identyfikator działki: ...),
    2. 2 AM7 (identyfikator działki: ...),
    3. 3 AM7 (identyfikator działki: ...),
    4. 7 AM7 (identyfikator działki: ...),
    5. 4 AM7 (identyfikator działki: ...),
    6. 5 AM7 (identyfikator działki: ...) oraz
    7. 6 AM7 (identyfikator działki: ...).
    Działka 7 AM7 została przeznaczona pod drogę wewnętrzną, czyli jest działką o funkcji
    drogowej. Udziały w tej działce będą docelowo mieć nabywcy pozostałych działek tak, aby
    zapewnić im prawny dostęp do drogi publicznej.
    W styczniu 2024 r. działka numer 8 AM7 została już przez Pana (udział 2/3), Pana syna
    (udział 1/6) oraz Pana córkę (udział 1/6) sprzedana.
    Na będący Pana własnością udział 2/3 we współwłasności ww. działek składa się:
    1. 1/6 udziału w wyżej wymienionych działkach nabyta w ramach spadkobrania po
      zmarłej w dn. 04.09.2023 r. żonie. W chwili nabycia ww. udziału przedmiotowa działka
      miała charakter działki budowlanej,
    2. 1/2 udziału w wyżej wymienionych działkach nabyta w 1983 r. do majątku wspólnego z
      żoną na podstawie: warunkowej umowy sprzedaży: Akt Notarialny ... z dn. 18.04.1983
      r. i następnie umowy o przeniesieniu własności nieruchomości: Akt Notarialny ... z dn.
      27.05.1983 r.
    Powyższe działki powstały z podziału działki o numerze 8 AM7 (objętej księgą wieczystą NR
    ...), która to działka, oryginalnie o charakterze rolnym, miała areał ok. 1 ha. Ponad 5 lat
    temu została ona przekształcona na działkę budowlaną i zgodnie z decyzją Burmistrza ...
    nr ... podzielona na ww. działki budowlane.
    Podział dziedziczonej nieruchomości na działki o powierzchni jak wyżej miał w założeniu
    maksymalizować jednostkową cenę sprzedaży nieruchomości.

    Spadkobiercy podjęli decyzję o sprzedaży swoich udziałów w ww. działkach. W ramach
    planowanej sprzedaży Pan jako Wnioskodawca:
    - nie prowadzi i nie będzie prowadzić bezpośrednio działań marketingowych i z takich
      usług nie zamierza korzystać w przyszłości, nie jest wykluczone, że przy opisanej
      sprzedaży skorzysta z usług agencji nieruchomości, zawierając umowę pośrednictwa
      jako osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, jednak takie działania
      nie przekroczą zwykłej formy ogłoszenia,
    - w ramach przedmiotowych działek dokonano uzbrojenia działek w przyłącze energii
      elektrycznej, przedmiotowe działki są już podłączone do miejskiej instalacji wody i
      kanalizacji,
    - nie wykonywał ani nie zlecał wykonania innych czynności charakterystycznych dla
      profesjonalnego obrotu nieruchomościami;
    - nie realizował oraz nie partycypował w ogrodzeniu dzielonych działek (ani
      tymczasowym, ani stałym), działki, w których posiada udziały nie są ogrodzone;
    - w działkach będących przedmiotem niniejszego wniosku, nie zostały poniesione przez
      Wnioskodawcę żadne nakłady inwestycyjne.
    Oświadcza Pan, że nie jest i nigdy nie był czynnym podatnikiem podatku od towarów i
    usług z innych tytułów. Działki będące przedmiotem wniosku nie były wykorzystywane w
    działalności gospodarczej ani w działalności rolnej, tym samym z tego tytułu nie jest i nie
    był Pan podatnikiem podatku od towarów i usług. Nie jest Pan rolnikiem ryczałtowym. Nie
    sprzedawał Pan płodów rolnych z działek będących przedmiotem niniejszego wniosku.
    Działki, o których mowa w pytaniu, niegdyś były przedmiotem dzierżawy na cele produkcji
    rolnej. W stosunku do działek objętych wnioskiem współwłaściciele nie występowali o
    warunki zabudowy. Nie zawierał Pan przedwstępnych umów kupna-sprzedaży.
    Oprócz działek wymienionych we wniosku nie posiada Pan nieruchomości, które w
    przyszłości zamierza sprzedać.
    Oprócz nieruchomości, objętych niniejszym wnioskiem, nie dokonywał Pan wcześniej
    transakcji zbycia nieruchomości w ramach działalności gospodarczej.
    Sprzedaż udziału w opisanych działkach będzie miała charakter jednorazowy. Nie
    zamierza Pan reinwestować środków pieniężnych uzyskanych ze sprzedaży w dalszy obrót
    nieruchomościami, czyli dalej kupować i sprzedawać nieruchomości w zakresie
    prowadzonej działalności gospodarczej. Długość okresu, w jakim transakcje sprzedaży
    gruntu następują to jest łącznie maksymalnie kilkanaście miesięcy.
    W 2022 r., jeszcze za życia Pana żony, zwrócił się Pan w swoim oraz jej imieniu do zakładu
    energetycznego o uzbrojenie przedmiotowych działek w przyłącze energii elektrycznej.
    Podłączenie nastąpiło ok. półtorej roku później, tj. już w 2023 r. jeszcze za życia Pana żony.
    W sprawie przyłączenia do sieci wodno-kanalizacyjnej, w dniu 15.10.2024 r. odebrał Pan
    końcowy protokół (PROTOKÓŁ ODBIORU TECHNICZNEGO nr .../ z dnia 15.10.2024 r.
    wydany przez Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w ...) podłączenia
    przedmiotowych działek do sieci, o co wystąpił wczesną wiosną 2024 r. w swoim własnym
    imieniu, jak i działając w imieniu Pańskiego syna i córki na mocy pełnomocnictwa
    notarialnego.
    Do 2019 r. użyczał Pan bez jakiegokolwiek wynagrodzenia swojemu znajomemu część
    całej działki rolnej przed podziałem (obecnie podzielonej na przedmiotowe działki
    budowlane), na której ten uprawiał różne płody rolne. Pozostałą mniejszą część, na której
    stoi altanka i garaż, uprawiał Pan sam dla celów własnych (owoce i warzywa). Było to
    dokonywane na mocy ustnej umowy, nie pobierał Pan z tego tytułu żadnego
    wynagrodzenia od tego znajomego. Po prostu nie chciał Pan, by ziemia leżała odłogiem,
    bo sam już nie był w stanie Pan się nią zająć.

    Warto nadmienić, że w sprawie tego samego zdarzenia przyszłego wobec Pana córki, w
    dniu 19.08.2025 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał interpretację o sygn.
    0114-KDIP1-3.4012.582.2025.2.PRM, w której uznał stanowisko Pana córki za prawidłowe.
    Jest to nie bez znaczenia dla realizacji postulatu jednolitości orzecznictwa podatkowego,
    równości wobec prawa oraz sprawiedliwości podatkowej.
    W uzupełnieniu wniosku wskazał Pan, że:
    Ad 1) Czy i jakie pozwolenia/decyzje zostały/zostaną wydane przed dokonaniem sprzedaży
    działek będących przedmiotem sprzedaży? Z czyjej inicjatywy nastąpiło wydanie tych
    decyzji/pozwoleń?
    Przed dokonaniem sprzedaży działek będących przedmiotem sprzedaży została i zostanie
    wydana jedynie już opisana w zdarzeniu przyszłym decyzja Burmistrza ... nr ...
    zatwierdzająca podział. Została ona wydana z wniosku Wnioskodawcy. Oprócz tej decyzji
    przed sprzedażą nie zostaną wydane inne pozwolenia lub decyzje, w szczególności decyzja
    o warunkach zabudowy czy też decyzja o pozwoleniu na budowę. Te ostatnie decyzje
    zostaną wydane w stosunku do przyszłych nabywców działek oraz z ich inicjatywy.
    Ad 2) Czy dla działek będących przedmiotem wniosku (przed podziałem, po podziale)
    został/zostanie uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego? Jeśli tak, to
    kiedy plan został uchwalony, jakie przeznaczenie dla działek jest/będzie zgodnie z tym
    planem oraz z czyjej inicjatywy został/zostanie uchwalony ww. plan (czy podejmował Pan
    działania w związku z uchwaleniem miejscowego planu)?
    Dla obszaru, na którym znajdują się przedmiotowe działki został uchwalony miejscowy
    plan zagospodarowania przestrzennego na podstawie uchwały ... Rady Miejskiej ... z dnia
    25 września 2015 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania
    przestrzennego miasta ... dla obszaru rejonu ul. ..., tj. obszaru ograniczonego od zachodu i
    północnego zachodu granicą miasta, od północnego wschodu magistralną linią kolejową,
    od południowego wschodu terenami kolejowymi i od południa granicą miasta.
    Zgodnie z powyższym planem opisane w zdarzeniu przyszłym działki noszą oznaczenie
    MN - Teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a w przypadku działki 7 AM7
    oznaczenie KDW - Teren dróg wewnętrznych.
    Rzeczony plan został uchwalony z inicjatywy Burmistrza Miasta ... Wnioskodawca ani jego
    małżonka, ja również pozostali współwłaściciele opisanych działek nie podejmowali
    jakichkolwiek działań w związku z uchwaleniem ww. planu.
    Ad 3) Czy dla działki przed podziałem, działek powstałych z podziału działki zostały
    /zostaną wydane decyzje o warunkach zabudowy? Jeżeli tak, to należy wskazać odrębnie
    dla każdej działki:
    a) kiedy decyzje zostały/będą wydane?
    b) jakie przeznaczenie działek określają/będą określać wydane decyzje?
    c) z czyjej inicjatywy nastąpiło/nastąpi wydanie decyzji o warunkach zabudowy?
    Dla działki przed podziałem, jak również działek powstałych z podziału działki nie zostały
    wydane decyzje o warunkach zabudowy oraz takie decyzje nie zostaną wydane aż do
    czasu sprzedaży przedmiotowych działek. Wnioskodawca oraz pozostali współwłaściciele
    nie zamierzają wnioskować o wydanie takowych decyzji. Możliwe jest oczywiście, że po
    dokonaniu sprzedaży o takie decyzje wystąpią nowi właściciele działek.
    Ad 4) W związku ze wskazaniem, że do 2019 r. użyczał Pan bez jakiegokolwiek
    wynagrodzenia swojemu znajomemu część całej działki rolnej przed podziałem uprawiał
    różne płody rolne, to należy wyjaśnić, kto w czasie trwania użyczenia dokonywał płatności
    za podatek od nieruchomości czy znajomy zwracał Panu koszty podatku?
    Wnioskodawca wraz z żoną jako współwłaściciele płacili cały czas podatek od
    nieruchomości samodzielnie. Użyczenie było dokonane tylko w celu uniknięcia sytuacji, w

    której większa część działki rolnej (poza jej częścią uprawianą na cele własne warzywami i
    owocami) pozostawałaby bez uprawy. Biorący w użyczenie nie zwracał Wnioskodawcy i
    jego żonie jakiejkolwiek części kwoty zapłaconego podatku od nieruchomości. Miało to
    charakter przysługi grzecznościowej, jak również w wyżej opisanym celu, aby ziemia nie
    pozostawała odłogiem.

## Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym, planowana sprzedaż działek nosi cechy
    działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i
    usług, i tym samym czyni Pana podatnikiem tego podatku dla czynności sprzedaży, o
    którym mowa w art. 15 ust. 1 ww. ustawy?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11
    marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775, 894, 896),
    zwanej dalej ustawą, podlegają tylko następujące transakcje: odpłatna dostawa towarów i
    odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Obie te kategorie transakcji zostały zdefiniowane w ustawie. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
    przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (), przy czym pojęcie towaru zostało
    zdefiniowane w art. 2 pkt 6 ustawy: ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach,
    rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Opisane w przedmiotowym wniosku nieruchomości gruntowe (działki gruntu)
    niewątpliwie spełniają powyższą definicję towaru, a więc ich odpłatne zbycie należy
    traktować jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1
    ustawy. Planowana sprzedaż ogólnie rzecz biorąc stanowi zatem czynności, które mogą
    wchodzić w zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
    Powyższego nie zmienia fakt, że w Pana przypadku mielibyśmy do czynienia ze zbyciem
    udziału 2/3 we współwłasności przedmiotowych działek. Zgodnie z art. 195 ustawy z 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1610 ze zm.), zwanej dalej:
    Kodeksem cywilnym: własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku
    osobom (współwłasność). Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi
    odmianę własności i charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub
    nieruchomej) przysługuje kilku podmiotom. Do współwłasności stosuje się jeśli co innego
    nie wynika z przepisów poświęconych specjalnie tej instytucji przepisy odnoszące się do
    własności. Należy zatem uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty
    szczególną postacią prawną własności. Na gruncie przepisów ustawy o podatku od
    towarów i usług również zbycie udziału w towarze (rozumianego jako współwłasność
    towaru), stanowi odpłatną dostawę towarów (taka interpretacja została niejednokrotnie
    potwierdzona w orzecznictwie sądów administracyjnych np. uchwała NSA w składzie 7
    sędziów z 24 października 2011 r., sygn. akt I FPS 2/11).
    Należy podkreślić, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art.
    7 ust. 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby
    dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem działa w charakterze podatnika podatku od towarów i
    usług. Planowana sprzedaż będzie stanowić opodatkowaną dostawę towaru tylko wtedy,
    gdy Pan wystąpi przy tej transakcji w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.
    Udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy Pan występuje tu jako podatnik przedmiotowego
    podatku wymaga przeanalizowania art. 15 ust. 1 ustawy (statuującego definicję podatnika
    tego podatku) w kontekście opisanych we wniosku o interpretację okoliczności prawnych i
    faktycznych planowanej sprzedaży.

    Zgodnie z powyższą definicją podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Działalność gospodarcza na gruncie podatku od towarów i usług, w myśl art. 15 ust. 2
    ustawy, obejmuje z kolei wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także
    działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w
    szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Pojęcie majątku osobistego nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy,
    jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do
    treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzasmt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które
    dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od
    wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności
    gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. Majątek prywatny to zatem taka część
    majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana
    dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika
    zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać
    zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego.
    Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu
    dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w
    wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE,
    który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb
    własnych.
    Rozstrzygnięcie czy sprzedaż nieruchomości jest sprzedażą majątku osobistego, czy też
    stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego w tym zakresie działalność
    gospodarczą, była przedmiotem orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z
    15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi
    Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby
    Skarbowej w Warszawie (C-181/10).
    We wskazanym orzeczeniu sąd stwierdził, że osoby fizycznej, która prowadziła działalność
    rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i
    przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od
    woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika
    podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 112,
    zmienionej dyrektywą 2006/138/WE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeśli
    sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby.

    Ponadto, Trybunał orzekł, że liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru
    decydującego i nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami
    dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a
    czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych
    transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności z zakresu zarządzania
    majątkiem osobistym. Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą dana osoba dokonała
    podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama w sobie, nie jest
    decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim transakcje
    sprzedaży gruntu następują, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość
    powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania Pańskim majątkiem
    prywatnym.
    Trybunał wyjaśnił, że inaczej jest w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania polegające na
    uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do
    zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia,
    czyjego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem
    zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może
    wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie
    terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działki, wykraczające poza zwykłe formy
    ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność handlową
    wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu
    wystąpienia pojedynczych z nich.
    W kwestii opodatkowania planowanej sprzedaży działek gruntu, istotne jest czy w świetle
    zaprezentowanego opisu sprawy w celu dokonania sprzedaży tych gruntów Sprzedający
    podjął lub podejmie aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując
    środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania Sprzedającego za
    podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za
    podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż ta nastąpi w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym.
    Pan jest współwłaścicielem w częściach ułamkowych po 2/3 w działkach szczegółowo
    opisanych w niniejszym wniosku o interpretację. Nabycie przez Pana udziału w wyżej
    wymienionych działkach nastąpiło w ramach spadkobrania po zmarłej żonie oraz poprzez
    nabycie udziału do majątku objętego wspólnością majątkową małżeńską w 1983 r. Ze
    względu na brak zainteresowania spadkobierców prowadzeniem działalności rolniczej,
    brakiem chętnych do dzierżawy nabytych gruntów na cele rolnicze spadkobiercy podjęli
    decyzję o zamiarze zbycia swoich udziałów w dziedziczonym gruncie. W celu zwiększenia
    wartości sprzedawanej nieruchomości współwłaściciele podjęli decyzję o podziale
    pierwotnej działki o numerze 8 AM7 na mniejsze, gwarantujące możliwość sprzedaży
    udziału w rozsądnym czasie i uzyskanie korzystniejszej ceny sprzedaży. W celu dokonania
    podziału nabytych w spadkobraniu nieruchomości gruntowych współwłaściciele, działając
    wspólnie, dokonali następujących czynności przygotowawczych: wyłączyli działki objęte
    niniejszym wnioskiem z działalności rolniczej (zmiana przeznaczenia), podzielili na 7
    opisanych w treści wniosku działek budowlanych (nowe działki ewidencyjne po podziale,
    na dzień sporządzenia niniejszego wniosku zostały wydzielone: 6 działek budowlanych

    oraz jedna działka stanowiąca drogę wewnętrzną). W każdej z wymienionych powyżej
    działkach ma Pan po 1/6 udziału.
    W stosunku do działek objętych wnioskiem, współwłaściciele nie uzyskiwali warunków
    zabudowy.
    Jak podkreślono we wniosku o interpretację nie był Pan nigdy czynnym, zarejestrowanym
    podatnikiem podatku od towarów i usług. Działki nie były wykorzystywane w działalności
    gospodarczej, ani działalności rolnej, tym samym z tego tytułu nie jest Pan i nie był
    podatnikiem podatku od towarów i usług. Działki, o których mowa w pytaniu były niegdyś
    przedmiotem dzierżawy na cele działalności rolniczej. Nie wyklucza Pan skorzystania z
    agencji nieruchomości. W przedmiotowych działkach dokonano uzbrojenia w przyłącza
    energii elektrycznej, działki są uzbrojone w instalację wod-kan. Oprócz wymienionych we
    wniosku działek nie jest Pan właścicielem lub współwłaścicielem nieruchomości, które w
    przyszłości zamierza sprzedać.
    W Pana ocenie opisana w niniejszym wniosku sprzedaż stanowi sprzedaż części jego
    majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. Nie można uznać, że
    podejmuje Pan lub podejmował w ramach przedmiotowej sprzedaży działania
    charakterystyczne dla osoby występującej przy transakcji w charakterze osoby
    prowadzącej działalność gospodarczą. Skala zaangażowania, w odniesieniu do sprzedaży
    ww. działek, nie wykracza poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem
    prawa własności, nawet jeśli w takie wykonywanie własności wpisują się czynności
    zmierzające do zwiększenia wartości sprzedawanego majątku. W niniejszej sprawie nie ma
    przesłanek świadczących o takiej aktywności w przedmiocie sprzedaży ww. działek, która
    byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    stałym i zawodowym obrotem posiadającym zorganizowany charakter i cechę ciągłości.
    Sprzedaż udziału w opisanych działkach będzie miała charakter jednorazowy i
    okazjonalny. Nie zamierza Pan reinwestować środków pieniężnych uzyskanych ze
    sprzedaży w dalszy obrót nieruchomościami, czyli dalej kupować i sprzedawać
    nieruchomości w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej. Przedmiotowe działki
    podzielono na mniejsze działki o charakterze budowlanym, jednakże fakt ten nie
    przesądza w tej sytuacji tego, że zbycie udziału w ww. działkach podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako wykonane w ramach Pańskiej
    działalności gospodarczej.
    Uwzględniając przedstawiony opis zdarzenia przyszłego oraz ww. przepisy należy
    stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie nie ma podstaw do uznania Pana w związku ze
    sprzedażą udziału 2/3 w opisanych działkach za podatnika podatku od towarów i usług
    prowadzącego działalność gospodarczą, o której mowa w ustawie. Sprzedaż taką, w
    analizowanej sprawie, należy uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem
    prawa własności w zakresie zarządzania majątkiem osobistym, do której unormowania
    ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania. Wobec powyższego,
    zamierzona sprzedaż udziału we własności działek nie będzie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    Powołując się na stanowiące kamień milowy orzecznictwa podatkowego orzeczenia
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach
    połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C- 180/10) oraz Emilian Kuć i
    Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10).
    Wnioskodawca pragnie wskazać, że z tego orzeczenia wynikają trzy grupy kryteriów:
      (i) takie, które nie mogą stanowić rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi
        prywatnie, a czynnościami dokonywanymi w ramach działalności gospodarczej,
      (ii) takie, które wskazują tylko na dokonanie czynności poza zakresem zastosowania
        przepisów o podatku od wartości dodanej (oraz o podatku od towarów i usług) oraz

      (iii) takie, które wskazują typowo na czynności stanowiące działalność gospodarczą.
          1.1 Kryteria, które nie mogą stanowić rozróżnienia
    Z orzecznictwa TSUE wynika, że następujące kryteria nie są decydujące w kwestii
    przedmiotowego rozróżnienia: Liczba i zakres transakcji sprzedaży, wielkość transakcji,
    dokonanie podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej, długość
    okresu, w jakim transakcje sprzedaży gruntu następują, wysokość osiągniętych z nich
    przychodów.
    Takich czynności, zgodnie z wyrokiem TSUE, można dokonywać w ramach zarządzania
    majątkiem prywatnym oraz w ramach działalności gospodarczej.
      1.2 Kryteria wskazujące tylko na dokonywanie czynności w ramach zarządzania
        majątkiem prywatnym
    Jako kryteria wskazujące typowo na to, że dany podmiot dokonuje czynności tylko w
    ramach zarządzania majątkiem prywatnym, TSUE wskazał następujące okoliczności:
    · Dokonanie czynności jednorazowo lub okazjonalnie,
    · Brak regularnej zapłaty,
    · Brak zorganizowanej działalności gospodarczej w formie np. biura, siedziby firmy,
      stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej,
    · Brak zarejestrowania działalności gospodarczej w formie wpisu do odpowiedniego
      rejestru (w Polsce chodzi o Centralną Ewidencję i Informację o Działalności
      Gospodarczej),
    · Sprzedaż majątku niewykorzystywanego w działalności gospodarczej, a służącego jej do
      celów prywatnych.
      1.3 Kryteria wskazujące na dokonywanie czynności w ramach działalności
        gospodarczej podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
        Trybunał wskazał, że istnieją kryteria, które wskazują na to, że dane czynności są
        podejmowane w ramach działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu
        podatkiem od towarów i usług. Są to aktywne działania w zakresie obrotu
        nieruchomościami przy zaangażowaniu środków podobnych do
        wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców, przy czym
        działalność w tym zakresie musi przybrać formę zawodową (profesjonalną). W
        przedmiotowym orzeczeniu TSUE wymienił jedynie przykładowo następujące
        czynności, które mogą (ale nie muszą jak to ujął TSUE) wskazywać, że działalność
        przybiera formę zorganizowaną:
    · Uzbrojenie terenu,
    · Podejmowanie działań marketingowych w celu sprzedaży działki, wykraczające poza
      zwykłą formę ogłoszenia, Nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę,
    · Wydzielenie dróg wewnętrznych,
    · Uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu,
    · Wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla
      sprzedawanego obszaru,
    · Prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
      rodzaju usług o zbliżonym charakterze.
    Jednocześnie na co wskazał TSUE tego rodzaju aktywność handlowa wskazywać musi ciąg
    powyżej przytoczonych czynności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia
    pojedynczych z nich. To oznacza, że musi nastąpić odpowiedni stopień nasilenia tych
    czynności, aby można było uznać transakcję za dokonaną w ramach działalności
    opodatkowanej podatkiem od towarów i usług.

      1.4 Zastosowanie powyższych kryteriów do oceny zdarzenia przyszłego objętego
        Pana wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej w celu stwierdzenia, czy w
        przedmiotowym zdarzeniu przyszłym są spełnione warunki z art. 15 ust. 1
        Ustawy o p.t.u. oraz art. 15 ust. 2 Ustawy o p.t.u. należałoby dokonać swoistego
        prześwietlenia okoliczności zdarzenia przyszłego pod kątem zaistnienia
        stosownych kryteriów.
    Jeśli chodzi o kryteria wskazujące czynności, które można dokonywać w ramach
    zarządzania majątkiem prywatnym oraz w ramach działalności gospodarczej to w ramach
    opisanego zdarzenia przyszłego:
    1. Liczba i zakres transakcji sprzedaży jest niewielka i obejmuje tylko 7 transakcji.
    2. Wielkość transakcji jest również niewielka i nie wskazuje na działalność gospodarczą.
    3. Jest spełnione kryterium dokonania podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia
      wyższej ceny łącznej.
    4. Długość okresu, w jakim transakcje sprzedaży gruntu następują to jest łącznie
      maksymalnie kilkanaście
    5. Wysokość osiągniętych z nich przychodów jest równa wartości rynkowej działek na
      lokalnym rynku.
    Jeśli chodzi o kryteria wskazujące tylko na dokonywanie czynności w ramach zarządzania
    majątkiem prywatnym to w ramach opisanego zdarzenia przyszłego:
    1. Czynności zostaną dokonane incydentalnie lub okazjonalnie.
    2. Brak regularnej zapłaty, w przypadku sprzedaży cena zostanie zapłacona jednorazowo.
    3. Występuje kryterium braku zorganizowanej działalności gospodarczej.
    4. Występuje kryterium braku zarejestrowania działalności gospodarczej w formie wpisu
      do odpowiedniego rejestru.
    5. Występuje kryterium sprzedaży majątku niewykorzystywanego w działalności
      gospodarczej, a służącego do celów prywatnych.
    Jeśli chodzi z kolei o kryteria wskazujące na dokonywanie czynności w ramach działalności
    gospodarczej podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług ciąg czynności
    to w ramach opisanego zdarzenia przyszłego:
    1. Wystąpi kryterium uzbrojenia terenu.
    2. Nie wystąpi kryterium podejmowania działań marketingowych w celu sprzedaży
      działki, wykraczających poza zwykłą formę ogłoszenia.
    3. Nie wystąpi kryterium nabycia terenu przeznaczonego pod zabudowę.
    4. Wystąpi kryterium wydzielenia dróg wewnętrznych.
    5. Nie wystąpi kryterium uzyskania decyzji o warunkach zabudowy terenu.
    6. Nie wystąpi kryterium wystąpienia o opracowanie planu zagospodarowania
      przestrzennego.
    7. Nie wystąpi kryterium prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie usług
      deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze.
    Dokonując oceny opisanego we wniosku o interpretację zdarzenia przyszłego w zakresie
    zastosowania w niniejszej sprawie art. 15 ust. 1 Ustawy o p.t.u. oraz art. 15 ust. 2 Ustawy o
    p.t.u., należy dojść do wniosku, że nie mają tu decydującego znaczenia okoliczności takie,
    że wyprzedaż przedmiotowych działek ma trwać nie dłużej niż kilkanaście miesięcy,
    wielkość transakcji, wysokość przychodów, które mają zostać uzyskane, czy też fakt
    sfinalizowania przez Pana podziału jednej, pierwotnie otrzymanej tytułem spadku, działki.
    Te elementy zdarzenia przyszłego, zgodnie z orzecznictwem TSUE, mogą wystąpić

    zarówno w przypadku sprzedaży działek w ramach sprzedaży majątku prywatnego, jak i
    sprzedaży w ramach działalności gospodarczej.
    Dokonując oceny opisanego we wniosku o interpretację zdarzenia przyszłego należy
    zauważyć, że w ramach zamierzonego zdarzenia przyszłego występują absolutnie
    wszystkie okoliczności wskazujące na to, że planowane zbycie nieruchomości zostanie
    dokonane w ramach zarządzania majątkiem prywatnym.
    Z kolei, jeśli chodzi o kryteria wskazujące na dokonywanie czynności zbycia w ramach
    działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, to
    w ramach opisanego zdarzenia przyszłego zostaną dokonane jedynie dwie z siedmiu
    czynności charakterystycznych dla tego reżimu opodatkowania. W przeważającym
    zakresie nie wystąpią zatem okoliczności, które by przemawiały za potraktowaniem
    przedmiotowych transakcji jako dokonanych w ramach działalności gospodarczej
    opodatkowanej podatkiem od towarów i usług. W Pana ocenie tego rodzaju aktywność
    handlowa wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych czynności, a nie stwierdzenie
    jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich. W opisanym zdarzeniu przyszłym ten ciąg
    czynności charakterystycznych nie występuje, istnieją jedynie wyrywkowo dwie takie
    okoliczności, spośród siedmiu. Natężenie czynności charakterystycznych dla dokonania
    danej transakcji w ramach działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem od
    towarów i usług jest zatem zbyt słabe, aby uznać, że ma Pan dokonać zbycia
    opodatkowanego podatkiem od towarów i usług.
      1.5 Aspekt temporalny podatkowo-prawnego zdarzenia przyszłego
    Ponadto, konieczne jest uwypuklenie bardzo istotnej okoliczności chronologicznej
    przedstawionego zdarzenia przyszłego, a mianowicie tego, że ma Pan dokonać opisanych
    transakcji okazjonalnie. Poza opisanymi w zdarzeniu przyszłym transakcjami, Pan nie
    zajmuje się profesjonalnie obrotem nieruchomościami. Jest pan osobą fizyczną
    nieprowadzącą indywidualnej działalności gospodarczej w oparciu o wpis do ewidencji
    działalności gospodarczej. Nie jest też wpisany do CEiDG. Poza zaplanowaną sprzedażą
    przedmiotowych działek nie prowadzi Pan jakiejkolwiek działalności zarobkowej
    /gospodarczej. Jest Pan emerytem. Zostało to wyraźnie wskazane w opisie zdarzenia
    przyszłego. Przedmiotowe działki, jak wynika to z opisu okoliczności zdarzenia przyszłego,
    nabył Pan udział w wyżej wymienionych działkach w ramach spadkobrania po zmarłej
    żonie oraz poprzez nabycie udziału do majątku objętego wspólnością majątkową
    małżeńską w 1983 r., a nie kupił od kogoś w celach inwestycyjnych. W celu
    zoptymalizowania wartości ekonomicznej tego majątku prywatnego brał Pan udział w
    dokonaniu opisanych ulepszeń na nieruchomości. Sprzedaż tę można jednak uznać raczej
    jako najkorzystniejszą z ekonomicznego punktu widzenia wyprzedaż majątku osobistego
    (spadkowego), a nie inwestycję nieruchomościową dokonaną w ramach działalności
    gospodarczej. Ten istotny aspekt należy uwzględnić.
    Ten właśnie aspekt temporalny jest kluczowy dla jednoznacznej odpowiedzi na pytanie,
    czy w niniejszej sprawie mamy do czynienia z opodatkowaniem planowanej sprzedaży
    działek w ramach Pana działalności gospodarczej, czy też nie.
    Przechodząc na grunt wykładni systemowej warto zacząć od tego, iż jeszcze w poprzedniej
    wersji art. 15 ust. 2 Ustawy o p.t.u. definicja działalności gospodarczej przewidziana w tym
    przepisie brzmiała następująco: Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również
    wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących
    na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza
    obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Z powyższego
    przepisu o charakterze już historyczno-prawnym wynika, że podmiot, który wykonał
    jednorazowo czynność charakterystyczną dla działalności m.in. handlowców podlega

    opodatkowaniu tylko wtedy, gdy wykonał ją w okolicznościach wskazujących na zamiar
    wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Jak z tego wynika, okoliczności muszą
    wskazywać na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. I tak na gruncie
    ówczesnej definicji działalności gospodarczej nie można by uznać, że Pan wykonuje taką
    działalność, gdyż w przedmiotowej sprawie jasno i wyraźnie zostało zaznaczone w
    zdarzeniu przyszłym, iż Pan takiego zamiaru nie ma. Chce Pan tylko sprzedać w sposób
    optymalny ekonomicznie własność działek, które nabył Pan tytułem dziedziczenia po
    zmarłej matce. Tylko to i nic ponadto. Z przedstawionego zdarzenia przyszłego nie wynika,
    że zamierza Pan kontynuować inwestowanie w nieruchomości, reinwestować pozyskane
    ze sprzedaży środki. Wynika coś zupełnie innego, m.in. to że nie zamierza w jakikolwiek
    sposób prowadzić działalności gospodarczej. W takich okolicznościach na gruncie
    ówczesnej definicji nie można by było uznać Pana za podatnika podatku od towarów i
    usług prowadzącego działalność gospodarczą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług.
    I teraz warto pochylić się nad tym, iż wskazana definicja działalności gospodarczej uległa
    zasadniczej zmianie w 2013 roku, kiedy to usunięto z niej fragment: , również wówczas,
    gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar
    wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Stało się to na gruncie ustawy z dnia 7
    grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych
    ustaw. Według uzasadnienia do projektu tej ustawy, zmiany zawarte w projekcie ustawy
    zmieniającej ustawę o podatku od towarów i usług oraz niektóre inne ustawy związane są
    przede wszystkim z koniecznością dostosowania przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004
    r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), do przepisów
    unijnych. Zgodnie z tym uzasadnieniem: Zaproponowany projekt ustawy zawiera
    równocześnie szereg zmian upraszczających stosowanie przepisów dotyczących podatku
    VAT dla przedsiębiorców, zapewniających pewność prawną oraz zmierzających do
    odbiurokratyzowania wielu obowiązków nałożonych obecnie na podatników. Co istotne,
    we wskazanym uzasadnieniu projektu zmian w art. 15 ust. 2 (definicja działalności
    gospodarczej) wyraźnie wskazano, iż: Do najważniejszych z nich należą: uproszczenie
    definicji działalności gospodarczej, poprzez jednoznaczne wskazanie, że nie obejmuje ona
    czynności okazjonalnych związanych z działalnością gospodarczą. Taki był zatem cel tej
    zmiany. Jak z tego wynika, jeśli podmiot dokonuje określonych czynności, które co prawda
    mogą być zakwalifikowane jako czynności charakterystyczne dla osoby prowadzącej
    działalność gospodarczą (np. handlowca), ale te czynności nie wykraczają poza ramy
    okazjonalności, to w takiej sytuacji ze względu na powyższą zmianę ustawodawczą
    podmiot nie powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług
    prowadzącego działalność gospodarczą. Ustawodawca bowiem w sposób jasny i
    zamierzony wyłączył czynności okazjonalne związane z działalnością gospodarczą spod
    definicji tej działalności, a tym samym spod opodatkowania.
    Powyższą zasadę należałoby interpretować w kontekście wykładni systemowej
    odwołującej się do przepisów prawa wspólnotowego, w oparciu, o które polski podatek od
    towarów i usług został skonstruowany. Precyzyjnie rzecz biorąc, należałoby się odwołać do
    art. 12 ust. 1 Dyrektywy o VAT, zgodnie z którym: Państwa członkowskie mogą uznać za
    podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o
    której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności jednej z następujących transakcji:
    a) dostawa budynku lub części budynku oraz związanego z nim gruntu, przed pierwszym
      zasiedleniem;
    b) dostawa terenu budowlanego.
    Zgodnie z przepisem art. 12 ust. 1 Dyrektywy o VAT: Do celów ust. 1 lit. b) teren
    budowlany oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren
    budowlany przez państwa członkowskie.
    Dla lepszego zobrazowania mechanizmu działania opisanej zasady można przytoczyć tezy
    z wyroku TSUE z dnia 13 czerwca 2013 r. w sprawie C-62/12 Galin Kostow przeciwko

    Direktor na Direkcija Obżałwane i uprawienie na izpyłnenieto grad Warna pri Centrałno
    uprawienie na Nacionałnata agencija za prichodite.
    W wyroku tym stwierdzono, że: Artykuł 9 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy
    interpretować w ten sposób, że osoba fizyczna, która już jest podatnikiem podatku od
    wartości dodanej w związku ze swoją działalnością prywatnego komornika, powinna
    zostać uznana za podatnika względem każdej innej działalności gospodarczej
    wykonywanej w sposób okazjonalny, pod warunkiem że działalność ta stanowi działalność
    w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112. Jednak w takim przypadku
    powinna ona być uznana za podatnika tylko pod warunkiem, że państwo członkowskie
    skorzystało z wyżej opisanej opcji opodatkowania, co w przypadku Polski (jak zostało
    wyżej wykazane) nie nastąpiło.
    W konsekwencji, nawet gdyby hipotetycznie uznać, że prowadzi Pan jakąś inną działalność
    gospodarczą, a planowana sprzedaż działek stanowi okazjonalną transakcję dostawy
    terenu budowlanego związaną z tą działalnością gospodarczą, to jest jasne, że na gruncie
    polskich przepisów o podatku od towarów i usług nie mógłby Pan zostać uznany za
    podatnika tego podatku. Odwołując się do wykładni teleologicznej trzeba wskazać, że
    intencją Ustawodawcy w sposób wyraźny jest bowiem wyłączenie czynności okazjonalnych
    związanych z działalnością gospodarczą spod definicji działalności gospodarczej, a tym
    samym spod opodatkowania.
    Powyższy rezultat wykładni systemowej i celowościowej znajduje potwierdzenie w
    rezultacie wykładni językowej. Wykładnia językowa przepisów prawa podatkowego jest nie
    tylko punktem wyjścia wykładni prawa, ale także zakreśla jej granice, odejście od
    rezultatów wykładni językowej staje się możliwe w dwóch sytuacjach: - po pierwsze
    wówczas, gdy nie dostarcza ona rezultatów jednoznacznych, a po drugie, gdy jej rezultaty
    są jednoznaczne, ale stoją w zasadniczej sprzeczności z postrzeganą przez interpretatora
    hierarchią wartości. Zgodnie z rozumieniem potocznym należy rozumieć pojęcie
    okazjonalnie jako: rzadko i nieregularnie. Z kolei zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego
    PWN słowo okazjonalnie oznacza: 1) odnoszący się do określonej okazji okoliczności,
    sytuacji, 2) nieczęsto się zdarzający, spotykany. Niewątpliwie w przedmiotowym zdarzeniu
    przyszłym mamy opis sytuacji, w ramach której Pan zamierza sprzedać podzieloną działkę
    rzadko, nieregularnie, jednorazowo, tylko przy okazji odziedziczenia udziału po zmarłej
    żonie. Taką sprzedaż można na pewno uznać za nieczęsto się zdarzającą, jest ona
    wyjątkowym zdarzeniem w Pana życiu, który nie zajmuje się jakąkolwiek działalnością
    gospodarczą, jest emerytem. W niniejszej sprawie rezultat wykładni językowej
    sformułowania okazjonalnie zatem jedynie wzmacnia wcześniej opisany rezultat wykładni
    systemowej i celowościowej.
    Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należałoby się zastanowić jak zastosować
    przepisy Ustawy o p.t.u. do Pana, który zamierza dokonać czynności niewątpliwie
    okazjonalnych, ale niezwiązanych z działalnością gospodarczą (tj. poza tymi czynnościami
    nie prowadzi jakiejkolwiek działalności gospodarczej).
    W tym miejscu zasadne jest odwołanie do reguł wnioskowań prawniczych, których
    wykorzystanie w toku dyskursu prawniczego wydaje się często nieodzowne. Dla
    wzmocnienia wskazanych wyżej wyników wykładni Pana pełnomocnik pragnie odwołać się
    do dwóch kategorii argumentów: a fortiori oraz a contrario.
    Szczególnie wykorzystanie argumentu a fortiori a maiori ad minus wydaje się zasadne.
    Jeśli bowiem uznamy, iż na gruncie obowiązujących przepisów w zbiorze (kategorii)
    podmiotów nieopodatkowanych podatkiem od towarów i usług mieści się podmiot
    dokonujący okazjonalnej transakcji dostawy terenu budowlanego związanej z jego
    działalnością gospodarczą (tj. prowadzący zasadniczo działalność gospodarczą
    nieokazjonalnie, a okazjonalnie dokonujący dostawy terenu budowlanego związaną z tą
    działalnością), to tym bardziej należałoby zaliczyć do tego zbioru podmiot dokonujący
    okazjonalnej transakcji dostawy terenu budowlanego niezwiązanej z jego działalnością

    gospodarczą (czyli nieprowadzący zasadniczo działalności gospodarczej i okazjonalnie
    dokonujący dostawy terenu budowlanego).
    W pierwszym przypadku, jak zostało wykazane, taka okazjonalna dostawa terenu
    budowlanego nie podlega opodatkowaniu na gruncie Ustawy o p.t.u., a więc nie ma
    jakiegokolwiek uzasadnienia dla opodatkowania takiej okazjonalnej dostawy terenu
    budowlanego w tym drugim przypadku. Wniosek przeciwny byłby sprzeczny m.in. z
    zasadą równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP) oraz z zasadą sprawiedliwości
    podatkowej. Państwo zgodnie z art. 217 Konstytucji RP ma prawo nakładać podatki, inne
    daniny publiczne, określać podmioty, przedmiot opodatkowania i stawki podatkowe, a
    także zasady przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorie podmiotów zwolnionych od
    podatków, co następuje w drodze ustawy przy jednoczesnym respektowaniu zasady
    równości obywateli wobec prawa wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP oraz sprawiedliwości
    społecznej w związku z art. 32 Konstytucji RP. Zasada sprawiedliwości podatkowej jest
    konkretyzacją zasady sprawiedliwości społecznej w zakresie materii podatkowej.
    Ponadto, odwołując się do argumentom a contrario z art. 12 ust. 1 Dyrektywy o VAT
    należałoby wywnioskować, że osoba, która dokonuje jedynie okazjonalnie transakcji z
    reguły dokonywanej przez producentów, handlowców lub usługodawców, nie powinna
    zasadniczo być uznana za podatnika w rozumieniu dyrektywy w sprawie podatku VAT.
    Taki sposób rozumienia przedmiotowej zasady znajduje potwierdzenie w orzecznictwie
    TSUE. Trybunał ten w tezie nr 28 wyroku TSUE z dnia 13 czerwca 2013 r. w sprawie C-62
    /12 Galin Kostow przeciwko Direktor na Direkcija Obżałwane i uprawienie na izpyłnenieto
    grad Warna pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite stwierdził
    wprost, że: (...) o ile z wykładni a contrario art. 12 ust. 1 dyrektywy w sprawie podatku VAT
    może wynikać, że osoba, która dokonuje jedynie okazjonalnie transakcji z reguły
    dokonywanej przez producentów, handlowców lub usługodawców, nie powinna
    zasadniczo być uznana za podatnika w rozumieniu dyrektywy w sprawie podatku VAT, o
    tyle niekoniecznie wynika z tego przepisu, że podatnik działający w pewnej dziedzinie
    działalności, który okazjonalnie dokonuje transakcji należącej do innej dziedziny
    działalności, nie jest zobowiązany do zapłaty podatku VAT od tej transakcji.
    Ponadto, Trybunał stwierdził w tezie nr 30 powołanego wyroku w sprawie C-62/12 Galin
    Kostow, że: art. 12 ust. 1 dyrektywy w sprawie podatku VAT należy interpretować w ten
    sposób, że nie dotyczy on wyłącznie osób będących już podatnikami podatku VAT w
    odniesieniu do ich podstawowej działalności gospodarczej. To by potwierdzało, że opcja
    opodatkowania okazjonalnej transakcji dostawy terenu budowlanego nie obejmuje tylko
    osób, które już są podatnikami VAT w odniesieniu do ich zasadniczej działalności
    gospodarczej, lecz dotyczy także osób, które nie są podatnikami VAT w ogóle, gdyż takiej
    zasadniczej działalności gospodarczej nie prowadzą. Wynikałoby z tego, że jeśli Polska
    chciałaby opodatkować okazjonalne transakcje dostawy terenu budowlanego (związane z
    pozostałą działalnością gospodarczą osoby, która już jest podatnikiem, czy też
    niezwiązane z taką działalnością przy braku prowadzenia działalności gospodarczej, braku
    statusu podatnika), to musiałaby wyraźnie skorzystać z opcji opodatkowania. Tego, jak
    zostało udowodnione, nie zrobiono, a wręcz przeciwnie w sposób intencjonalny z tej opcji
    Ustawodawca zrezygnował.
    Ponadto, na Pana korzyść przemawia jeszcze jedna okoliczność, a mianowicie to, że fakt
    uzbrojenia przez Pana terenu nie powinien być uznany za decydujący dla jej
    opodatkowania. Wynika to bezpośrednio z samego brzmienia art. 12 ust. 1 Dyrektywy o
    VAT, zgodnie z którym: Do celów ust. 1 lit. b) teren budowlany oznacza każdy grunt
    nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie.
    To oznacza, że opcja opodatkowania okazjonalnej dostawy terenu budowlanego obejmuje
    nie tylko transakcje dostawy gruntu nieuzbrojonego, ale także transakcje dostawy gruntu
    uzbrojonego. Innymi słowy, zgodnie z powyższą zasadą podmiot dokonujący dostawy
    terenu budowlanego w sposób okazjonalny zostanie wyłączony z zakresu definicji
    działalności gospodarczej niezależnie od tego, czy ten grunt uzbroił, czy też nie.

    Decydujące jest zatem uznanie, czy transakcja nosi znamiona okazjonalności oraz to czy
    państwo członkowskie skorzystało z opodatkowania transakcji okazjonalnej na gruncie art.
    12 ust. 1 Dyrektywy o VAT, czy też nie. W przypadku Polski, która z tej opcji nie skorzystała,
    okazjonalną transakcję dostawy gruntu budowlanego uzbrojonego należałoby uznać za
    niepodpadającą pod definicję działalności gospodarczej z przepisów Ustawy o p.t.u., a tym
    samym za nieopodatkowaną.
    Przedstawiona powyżej interpretacja znajduje bezpośrednio potwierdzenie w pozostałym
    orzecznictwie TSUE, jak i orzecznictwie niektórych sądów administracyjnych w Polsce (np.
    wyrok WSA w Kielcach z dnia 27.06.2025 r., sygn. I SA/Ke 219/24, orzeczenie
    nieprawomocne).
    Przykładem jest choćby rzeczone orzeczenie Trybunału z dnia 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10). Stwierdzono w nim, że: Rząd polski utrzymuje, że skorzystał z możliwości
    przewidzianej w tym przepisie, ustanawiając w prawie krajowym art. 15 ust. 2 ustawy o
    podatku VAT, zgodnie z którym działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców [...], również wówczas, gdy czynność
    została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania
    czynności w sposób częstotliwy [...]. Z postanowień odsyłających, jak również z brzmienia
    wspomnianego art. 15 ust. 2 ustawy o podatku VAT, nie wynika jednak, czy Rzeczpospolita
    Polska rzeczywiście skorzystała z art. 12 ust. 1 dyrektywy VAT. Będzie to musiał ustalić sąd
    krajowy. W kontekście tego, co już zostało wyjaśnione w niniejszej sprawie należy uznać,
    że ten fragment orzeczenia jedynie potwierdza, że rezygnacja w ramach zmian
    ustawodawczych w 2013 r. z części art. 15 ust. 2 Ustawy o p.t.u., (również wówczas, gdy
    czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar
    wykonywania czynności w sposób częstotliwy) oznacza świadomą i zamierzoną przez
    Ustawodawcę rezygnację z możliwości opodatkowania transakcji okazjonalnych na
    podstawie art. 12 ust. 1 Dyrektywy o VAT.
    Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem TSUE zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie
    stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego
    tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy VAT, jako że jedynym przychodem z
    takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. Takie transakcje nie
    stanowią zaś same z siebie działalności gospodarczej w rozumieniu dyrektywy (zob. wyroki
    z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie C 77/01 EDM, Rec. s. I 4295, pkt 58; z dnia 21
    października 2004 r. w sprawie C 8/03 BBL, Zb. Orz. s. I 10157, pkt 39).
    Trybunał w dalszej części powołanego orzeczenia z dnia 15 września 2011 r. w sprawach
    połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i
    Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10)
    stwierdził (teza 49), że: W związku z powyższym trzeba odpowiedzieć na postawione
    pytania w ten sposób, że dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za
    objętą podatkiem VAT na podstawie prawa krajowego państwa członkowskiego, jeżeli
    państwo to skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 dyrektywy VAT,
    niezależnie od częstotliwości takich transakcji oraz od kwestii, czy sprzedawca prowadzi
    działalność producenta, handlowca lub usługodawcy, pod warunkiem, że transakcja ta nie
    stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.
    Z powyższego cytatu wynika a contrario, że jeżeli państwo członkowskie (jak Polska) nie
    skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 Dyrektywy VAT to dostawę gruntu
    przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od towarów i usług na
    podstawie prawa krajowego państwa członkowskiego nie niezależnie od częstotliwości
    takich transakcji, lecz tylko wtedy, gdy ta częstotliwość przekracza to, co uznajemy za
    okazjonalność. To ostatnie sformułowanie powinno być rozumiane, jak już to wyżej
    wskazano, zgodnie z wykładnią językową prawa podatkowego, ale też w kontekście
    wykładni systemowej i celowościowej. Przy czym okazjonalność to nie to samo co

    jednorazowość, krótkotrwałość czy incydentalność. Okazjonalny to, zgodnie ze Słownikiem
    Języka Polskiego PWN: 1) odnoszący się do określonej okazji okoliczności, sytuacji, 2)
    nieczęsto się zdarzający, spotykany. Odnoszenie się do określonej okazji, okoliczności,
    sytuacji nie musi oznaczać krótkotrwałości, może równie dobrze sprowadzać się do
    rozciągniętej w czasie transakcji przy jakiejś okazji. Z kolei nieczęsto się zdarzający,
    spotykany wprowadza pewien interwał czasowy na osi czasu, lecz też nie oznacza, że coś
    musi być krótkotrwałe. Dana transakcja sprzedaży gruntu może być przeciągnięta w
    czasie, nie być krótkotrwała, lecz z perspektywy czasu nie zdarzać się często.
    W kontekście powyższych rozważań należy dojść do wniosku, że w ramach zdarzenia
    przyszłego nie zaistniały okoliczności, które by mogły wskazywać na zamiar prowadzenia
    przez Pana jakiejkolwiek działalności gospodarczej, zamiar dokonywania czynności w
    sposób nieokazjonalny. Niektóre z przedstawionych we wniosku o interpretację
    indywidualną okoliczności (w szczególności uzbrojenie terenu) mogą, co prawda, być
    charakterystyczne dla osób prowadzących działalność gospodarczą, jednak w gruncie
    rzeczy mamy do czynienia z okazjonalną sprzedażą jednej pierwotnej działki, która została
    uatrakcyjniona ekonomicznie przez jej podział na mniejsze działki i uzbrojona. Osoba,
    która by chciała przedmiotowe działki sprzedać w ramach działalności gospodarczej
    cechowałaby się tym, że w jej głowie istniałaby strategia, plan prowadzenia, rozwoju tej
    działalności, w jej sercu istniałaby chęć prowadzenia działalności gospodarczej, a jej
    działania lub zaniechania obiektywnie manifestowałyby te plany i zamiary. W
    przedmiotowej sprawie Pan nie ma intencji, chęci prowadzenia działalności gospodarczej,
    planu lub strategii jej prowadzenia lub rozwijania. Wskazuje na to szereg okoliczności
    opisanych we wniosku o interpretację indywidualną. Pan chce tylko jednorazowo
    wyprzedać swój majątek prywatny, lecz będąc (jak większość ludzi) homo oeconomicus
    dąży do takiego podwyższenia wartości tego majątku prywatnego, aby reprezentował on
    maksymalną wartość ekonomiczną przy sprzedaży. Pan nie chce robić nic ponad taką
    sprzedaż, w szczególności nie chce kontynuować inwestowania w nieruchomości, jak i
    prowadzić innej działalności gospodarczej. Z perspektywy osi czasu Pana życia jest to
    zdarzenie nieczęsto się zdarzające. Można uznać, że w Pana życiu zawodowym jest to
    zdarzenie epizodyczne. Wskazał Pan to wyraźnie w opisie zdarzenia przyszłego, że ani
    przed planowaną sprzedażą nie dokonywał takich transakcji, ani po planowanej sprzedaży
    nie zamierza dokonywać takich transakcji. Zdarzenie przyszłe niewątpliwie zatem nosi
    cechy okazjonalności, choć rzeczywiście niektóre Pana działania mogą wydawać się
    tożsame z osobą, która chce prowadzić działalność gospodarczą. W świetle powyższych
    konstatacji jest to jednak zbyt mało dla objęcia opisanych transakcji sprzedaży
    opodatkowaniem na gruncie istniejących przepisów o podatku od towarów i usług.
      1.6 Aspekty subiektywne podatkowo-prawnego zdarzenia przyszłego
    W uzupełnieniu dotychczasowych dywagacji należy wskazać na kwestie związane z
    brakiem zamiaru prowadzenia działalności gospodarczej po Pana stronie.
    W Pana ocenie zamiar dokonywania czynności opodatkowanych jest elementem niejako
    konstytuującym definicję podatnika podatku od towarów i usług. W Pana ocenie zamiar
    ten jest elementem konstytutywnym, a z punktu widzenia logiki formalnej warunkiem
    koniecznym, dla uznania danego podmiotu za podatnika przedmiotowego podatku.
    Dodać do tego należy to, że zamiar ten musi dotyczyć prowadzenia działalności w sposób,
    który przekracza cechę okazjonalności. To musi być zamiar nieokazjonalnego prowadzenia
    działalności producenta, handlowca lub usługodawcy.
    Tymczasem, jak to szczegółowo opisano w przedmiotowym zdarzeniu przyszłym, tego
    zamiaru prowadzenia działalności powtarzalnej, ciągłej, w zakresie szeroko rozumianego
    rynku nieruchomości Panu przypisać nie można. Po pierwsze dokonuje on jednorazowej
    wyprzedaży, uprzednio zoptymalizowanej ekonomicznie, nieruchomości, którą nabył w
    spadku po zmarłej żonie oraz kupił w 1983 r., jednak bez zamiaru wykorzystywania tego
    majątku przy prowadzonej działalności gospodarczej. O ile zgodnie z orzecznictwem
    sądów administracyjnych (np. wyrok NSA z dnia 27 maja 2022 r. sygn. akt I FSK 190/22, czy

    też wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2014 r., sygn. akt I FSK 1229/13) sam zamiar
    sprzedającego istniejący przy nabyciu nieruchomości nie ma przesądzającego znaczenia
    dla oceny jego statusu jako podatnika podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży
    danej nieruchomości, to niewątpliwie brak takiego zamiaru przemawia przeciwko Panu
    uznaniu za podatnika tego podatku.
    Od zamiaru sprzedającego istniejącego przy nabyciu nieruchomości należy odróżnić
    zamiar sprzedającego prowadzenia działalności gospodarczej w danym zakresie. W
    podatkowo-prawnym stanie faktycznym będącym kanwą zdarzenia przyszłego Pan
    dokonał jedynie jednej czynności, która najczęściej bywa identyfikowana jako
    charakterystyczna dla podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą i chodzi tutaj o
    uzbrojenie terenu. Pozostałe czynności, których dokonał (takie jak np. podział działki) nie
    były decydujące dla uznania go za podatnika. Była to jedyna okoliczność, którą można
    uznać za obiektywną manifestację prowadzonej działalności gospodarczej, jednak należy
    jeszcze raz podkreślić, że wystąpiła ona w warunkach działania okazjonalnego.
    Jednak należy mieć na uwadze to, że tzw. uzbrojenie terenu nie jest czynnością wysoce
    skomplikowaną, którą może podjąć tylko przedsiębiorca. W praktyce polega ono zwykle
    na wystąpieniu do dostawców odpowiednich mediów z wnioskami o wydanie warunków
    przyłączeniowych. Jest to czynność nieskomplikowana, która obejmuje zwykle udanie się
    do odpowiedniego dostawcy mediów oraz złożenie formalnego wniosku, co do którego
    wypełnienia najczęściej osoby w biurze obsługi klienta świadczą fachową pomoc.
    Następnie czeka się określony czas na uzyskanie tzw. warunków przyłączeniowych oraz
    uiszcza się obliczoną przez dostawcę mediów opłatę przyłączeniową, która obejmuje też
    koszty wykonania instalacji. W ostatnim kroku następuje wykonanie instalacji
    przyłączeniowej przez profesjonalnego wykonawcę wybranego przez dostawcę mediów.
    Nie wymaga to profesjonalnej wiedzy przedsiębiorcy i praktycznie każdy laik może to
    zrobić prowadzony niejako za rękę przez osoby z biura obsługi klienta. Jak zresztą uczy
    doświadczenie życiowe większość ludzi budujących domy dla celów prywatnych metodą
    gospodarczą samodzielnie dokonuje uzbrojenia działek pomimo tego, że nie są
    przedsiębiorcami.
    Ponadto, w Pana ocenie wystąpienie okoliczności uzbrojenia terenu nie powinno
    przesłaniać tego, że w opisanym zdarzeniu przyszłym mamy do czynienia z ewidentnym
    brakiem manifestacji po Pana stronie zamiaru prowadzenia działalności gospodarczej w
    sposób nieokazjonalny. Wręcz przeciwnie Pan w opisie zdarzenia przyszłego jasno i
    wyraźnie wskazał, że nie prowadził i nie zamierza prowadzić w przyszłości jakiejkolwiek
    działalności gospodarczej, że jest emerytem. Okoliczność uzbrojenia terenu nie ma też
    decydującego znaczenia w kontekście wyżej wskazanej interpretacji art. 12 ust. 1
    Dyrektywy VAT, a jedyną okolicznością decydującą jest okazjonalność transakcji, czy też jej
    brak.
    Reasumując, w związku z planowaną transakcją lub planowanymi transakcjami Pan nie
    wystąpi w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, w rozumieniu art. 15 ust. 1
    ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy. Zatem,
    opisana we wniosku sprzedaż nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług jako pozostająca poza zakresem zastosowania ustawy.
    W uzupełnieniu wniosku wskazał Pan, że podtrzymuje Pan w całości przedstawione we
    wniosku stanowisko w sprawie oceny prawnej opisu sprawy, nie ulega ono zmianie w
    związku z uzupełnieniem wniosku.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie gruntu
    traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1
    ustawy. Powyższe potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uchwale 7
    sędziów z 24 października 2011 r., sygn. akt I FPS 2/11.
    Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego
    nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, z późn. zm.), zwanej
    dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      a) określone udziały w nieruchomości;
      b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;
      c) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
      prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
    Należy w tym miejscu wyjaśnić, że prawo dopuszcza, aby własność tej samej rzeczy
    przysługiwała niepodzielnie kilku osobom. Na tym polega współwłasność w świetle art.
    195 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071).
    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku
    podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów
    poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności.
    Na mocy art. 195 ustawy Kodeks cywilny:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Jak stanowi art. 196 § 1 ww. ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Na podstawie art. 196 § 2 ww. ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    Art. 198 ustawy Kodeks cywilny stanowi, że:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych
      współwłaścicieli.
    Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu
    na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez
    zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że
    współwłaściciel może zbyć swój udział.

    Jednakże nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu musi być
    wykonywana przez podmiot o statusie podatnika działającego w takim charakterze w
    odniesieniu do tej czynności.
    Według art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność
    podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie
    działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb

    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż nieruchomości jest sprzedażą
    majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego
    w tym zakresie działalność gospodarczą, był przedmiotem orzeczenia Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław
    Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć
    przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10).
    Z ww. orzeczenia wynika m.in., że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na
    gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym
    wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w
    grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości
    dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 112, zmienionej dyrektywą
    2006/138/WE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeśli sprzedaż ta następuje w
    ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby.
    Ponadto, Trybunał orzekł, że liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru
    decydującego i nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami
    dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a
    czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych
    transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych.
    Trybunał wyjaśnił, że inaczej jest w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania polegające na
    uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do
    zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Zatem przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia,
    czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).
    Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami,
    która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.:
    nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg
    wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające
    poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy
    wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego
    obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub
    innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie
    jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    W kwestii opodatkowania VAT sprzedaży działki istotne jest zatem, czy sprzedający w celu
    dokonania sprzedaży gruntu podjął lub podejmie aktywne działania w zakresie obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta,
    handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością
    uznania zbywcy nieruchomości za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w
    rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też
    sprzedaż nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym.
    Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku
    rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy
    (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może
    być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.

    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być, np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych.
    Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03
    Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie
    wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania towaru (np.
    nieruchomości) dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy,
    powinien być uznany za podatnika tego podatku. Tym samym, wykorzystywanie majątku
    prywatnego stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane dla celów
    zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym również
    nieruchomości, jest ustalenie m.in. czy majątek został nabyty i faktycznie wykorzystany na
    potrzeby osobiste, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej.
    W związku z powyższym należy wskazać, że elementami przesądzającymi o uznaniu
    transakcji sprzedaży nieruchomości za prowadzenie działalności gospodarczej jest cel
    nabycia oraz całokształt działań jakie podjął Pan w odniesieniu do tychże nieruchomości
    przez cały okres ich posiadania.
    Na tle przedstawionego opisu sprawy Pana wątpliwości dotyczą kwestii nieuznania Pana
    za podatnika podatku VAT w związku ze sprzedażą udziałów w działkach: nr 1, nr 2, nr 3,
    nr 4, nr 5, nr 6 oraz udziałów w działce nr 7 stanowiącą drogę wewnętrzną oraz
    niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT dostawy ww. działek.
    Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów, dostawa towarów (w tym nieruchomości)
    będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy
    działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia
    działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu
    podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce również w
    odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo.
    Dokonując analizy całokształtu działań jakie podejmował Pan w odniesieniu do działek
    będących przedmiotem sprzedaży, nie można uznać, że dokonując sprzedaży tych działek
    będzie korzystał Pan z przysługującego prawa do rozporządzania własnym majątkiem
    prywatnym. Przechodząc na grunt analizowanej sprawy należy stwierdzić, że w stosunku
    do przedmiotowych nieruchomości poczynił Pan określone działania. Wskazać należy, że
    podejmowanie zorganizowanych działań, takich jak:
    · przekształcenie działki nr 8 o charakterze rolnym na działkę budowlaną,
    · podział działki nr 8 na 7 działek, z czego 6 działek to działki budowalne, w celu
      maksymalizowania jednostkowej ceny sprzedaży działki,

    · przeznaczenie działki nr 7 pod drogę wewnętrzną, w celu zapewnienia przyszłym
      nabywcom prawnego dostępu do drogi publicznej;
    · uzbrojenie działek w przyłącze energii elektrycznej oraz podjęcie działań w celu
      podłączania ww. działek do miejskiej instalacji wodnej i kanalizacyjnej,
    świadczy o tym, że czynności te przybierają formę zawodową (profesjonalną) oraz
    powodują że grunty te utraciły charakter majątku prywatnego.
    Przedstawione powyżej okoliczności sprawy wskazują, że planowana sprzedaż udziałów w
    działkach: nr 1, nr 2, nr 3, nr 4, nr 5, nr 6 oraz udziałów w działce nr 7 stanowiącą drogę
    wewnętrzną, będzie dokonywana w ramach działalności gospodarczej. Pomimo, że
    pierwotnie grunt nie został nabyty przez Pana w celach sprzedaży, a działka nr 8, z której
    zostały wydzielone działki będące przedmiotem planowanej sprzedaży, pierwotnie
    stanowiła działkę o charakterze rolnym (miała areał ok. 1 ha), to jednak z biegiem czasu
    podjął Pan decyzję o zmianie przeznaczenia działki 8 oraz podjął szereg czynności.
    Ponadto, nie wyklucza Pan, że przy sprzedaży ww. nieruchomości skorzysta Pan z usług
    agencji nieruchomości i zawrze umowę pośrednictwa.
    Podejmowane przez Pana działania przyjęły charakter czynności typowych dla działań
    podmiotów profesjonalnie zajmujących się sprzedażą gruntów. Podejmowane przez Pana
    działania wpływają generalnie na podniesienie atrakcyjności nieruchomości jako towaru i
    wzrost jej wartości.
    Świadomie podejmował Pan działania mające na celu wykorzystywanie ww.
    nieruchomości w celach gospodarczych (zarobkowych), których nie można uznać za
    czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Majątek ten nie będzie
    bowiem wykorzystywany przez Pana wyłącznie w celach prywatnych w całym okresie jego
    posiadania.
    Ze wskazanego powyżej orzeczenia C-291/92 wynika, że aby nieruchomość stanowiła
    majątek prywatny, to podatnik musi w całym okresie jej posiadania wykazywać zamiar
    wykorzystywania danej nieruchomości czy jej części, w ramach majątku osobistego.
    Ponadto z opisu sprawy wynika, że działki, o których mowa we wniosku, były przedmiotem
    dzierżawy.
    W tym miejscu wyjaśnić należy, że na mocy art. 693 § 1 ustawy Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do
      używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a
      dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.
    Tak więc dzierżawa stanowi umowę dwustronnie zobowiązującą i wzajemną nakładającą
    na strony – zarówno wydzierżawiającego jak i dzierżawcę – określone przepisami
    obowiązki.
    Istota umowy dzierżawy wskazuje, że na jej podstawie dochodzi do odpłatnego
    świadczenia usług przez właściciela na rzecz dzierżawcy. Dzierżawca za oddaną mu w
    dzierżawę rzecz płaci umówiony czynsz. Istnieje zatem bezpośredni związek między
    świadczoną usługą a przekazanym za nią wynagrodzeniem.
    Zatem wskazać należy, że dzierżawa działek stanowi odpłatne świadczenie usług, a
    zawarcie umowy dzierżawy powoduje wyłączenie nieruchomości z majątku osobistego.
    Taki sposób wykorzystania przez Pana działek, o których mowa we wniosku, będących
    przedmiotem planowanej sprzedaży, sprawił, że są one wykorzystywane w prowadzonej
    przez Pana działalności gospodarczej, a nie wyłącznie w ramach majątku osobistego. Tym
    samym, dokonując dostawy udziałów w działkach: nr 1, nr 2, nr 3, nr 4, nr 5, nr 6 oraz
    udziałów w działce nr 7 stanowiącą drogę wewnętrzną, nie będzie Pan zbywał majątku
    osobistego, ale majątek wykorzystywany przez Pana w działalności gospodarczej.

    W kontekście powyższych rozważań dzierżawa działek, o których mowa we wniosku,
    będących przedmiotem planowanej sprzedaży, stanowi odpłatne świadczenie usług, o
    którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy oraz nosi znamiona działalności
    gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Mając na uwadze treść przytoczonych przepisów oraz opis sprawy stwierdzam, że w
    przedmiotowej sprawie występują przesłanki stanowiące podstawę uznania Pana w
    związku ze sprzedażą nieruchomości za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy,
    prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy. Zatem, czynność
    dostawy udziałów w działkach: nr 1, nr 2, nr 3, nr 4, nr 5, nr 6 oraz udziałów w działce nr 7
    stanowiącą drogę wewnętrzną, będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, jako
    odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.
    Wobec powyższego, Pana stanowisko uznaję za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Należy zauważyć, że stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej
    Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej
    sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W
    przedmiotowej sprawie powyższa interpretacja indywidualna dotyczy tylko Pana i nie
    wywołuje skutków podatkowych dla pozostałych współwłaścicieli działek.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponosi
    Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym
    przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana
    interpretacja traci swoją aktualność.
    Odnośnie natomiast powołanej przez Pana interpretacji indywidualnych, zauważam, że
    interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach
    podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach
    będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych i
    należy je traktować indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.