Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPP1/443-352/12/MN
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2012-06-25
Teza: Opodatkowanie należnej rekompensaty.
Słowa kluczowe: przewóz-przewóz osób; rekompensata
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 20 marca 2012 r. (data wpływu 23 marca 2012 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania należnej rekompensaty – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 23 marca 2012 r. został złożony wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania należnej rekompensaty.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Spółka świadczy usługi przewozu pasażerów w ramach komunikacji miejskiej autobusowej, tramwajowej i wodnej- tzw. tramwajami wodnymi. Są to usługi główne. Wykonuje również inne usługi, ale dla opisu sprawy, jaki jest przedmiotem pytania nie mają znaczenia.

Spółka zawarła w dniu 30 grudnia 2011 r. umowę z Zarządem „o świadczenie usług publicznych w ramach publicznego transportu zbiorowego w komunikacji tramwajowej na terenie Miasta w latach 2012-2014”.

Przedmiotowa umowa została zawarta w trybie art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U z 2011 r. Nr 5, poz. 13) - tzw. formuła bezpośredniego powierzenia.

Rozliczenie za usługę przewozową następować będzie na podstawie faktycznie przejechanych pociągokilometrów w danym miesiącu. Za realizowane usługi Spółka wystawia faktury VAT z 8% stawką podatku VAT.

Spółka, zgodnie z określonym w umowie rocznym planem rozkładowym przewozów, gotowa jest świadczyć usługę z pełnym wykorzystaniem taboru za określoną stawkę i wartość. Zgodnie z ww. umową w ust. 3.6 pkt 1 zawarto, że w razie zmniejszenia rocznej pracy przewozowej przekraczającej próg (-) 5%, Zarząd zobowiązany jest do - cytat z umowy:

„Zmniejszenia określone w ust. 3.5 pkt 1 powyżej 5% mogą być wprowadzane pod warunkiem zapłaty Operatorowi (wnioskującej Spółce-przypis) wynagrodzenia w wysokości 85% stawki za pociągokilometr dla danego rodzaju taboru służącego pokryciu kosztów stałych usług przewozowych niezależnych od ich realizacji”.

Tym samym w latach 2012-2014 jeżeli Spółka nie wykona zamówionych usług przewozowych z przyczyn leżących po stronie Zarządu, będzie uprawniona do wystawienia faktury VAT tytułem nie wykonanych usług w wysokości 85% normalnego wynagrodzenia.

W rozdziale „obowiązki Organizatora”, w pkt 5 zapisano - cytat z umowy „Organizator w ramach realizacji umowy zobowiązany jest do zapłaty za utracone wpływy z tytułu braku możliwości wykonania planowanych dziennych kursów z przyczyn niezależnych od Operatora w wysokości 85% stawki umownej za każdy utracony pociągokilometr z uwzględnieniem po kompensacie wykonanych dodatkowo pociągokilometrów z tytułu objazdów z tym związanych wykonanych w czasie pracy zaplanowanym rozkładem jazdy,

1.  zapewnienia, w ramach posiadanej infrastruktury, energii elektrycznej niezbędnej do wykonywania przewozów wraz z pokryciem kosztów jej zakupów,
2.  druku i emisji biletów oraz zapewnienia ich dystrybucji na terenie Miasta,
3.  przekazanie Operatorowi uwag, w przypadku ich stwierdzenia, do przekazanego przez niego Projektu Planu Inwestycyjnego, w terminie 10 dni od dnia jego otrzymania,
4.  opracowania i wdrażania polityki transportowej lub strategii rozwoju transportu publicznego również we współpracy z Operatorem, w tym dążenia do przyspieszania ruchu tramwajów na sieci poprzez zapewnianie priorytetów dla pojazdów komunikacji miejskiej,
5.  zapewnienia, w zakresie przewidzianym właściwymi przepisami, właściwej organizacji ruchu zgodnie z polityką transportową Miasta, umożliwiająca Operatorowi wykonywanie przedmiotu umowy na warunkach określonych w umowie,
6.  przekazywanie Operatorowi planowanego harmonogramu zamknięć torowych na rok kolejny do końca listopada roku bieżącego.”

W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytanie.

Czy dla opisanego przypadku, Spółka w zakresie podatku VAT, winna w rocznym rozliczeniu rekompensaty stosować stawkę podstawową w wysokości 23%?

Zdaniem Wnioskodawcy, opisany przykład jest egzamplifikacją zasady rządzącej w obecnej ustawie o VAT, a odnoszącej się do świadczenia usług rozumianej jako jakiekolwiek świadczenie na rzecz wymienionych w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT kategorii odbiorców. Zgodnie z zasadami prawa cywilnego, świadczenie może polegać zarówno na czynieniu, czyli realizowaniu przewozów (facere), jak i na powstrzymywaniu się od działania (non facere), czyli na niewykonywaniu zamówionych wcześniej usług zgodnie z dyspozycją zamawiającego. Wreszcie może stanowić jakiekolwiek inne świadczenie mogące być treścią zobowiązania. Wykonywanie przewozów tramwajową komunikacją miejską, jak i zapewnienie sprawnego taboru, wykwalifikowanych pracowników, środków technicznych w tym zaplecza remontowego są wg Spółki odpłatnym świadczeniem usług.

Innymi słowy Spółka uważa, że świadczy usługę przewozową, o jakiej mowa w PKWiU 49.31 wyłącznie w sytuacji gdy tabor szynowy jeździ po wyznaczonych trasach. Pozostawienie sprawnego i gotowego do wyjazdu taboru w zajezdni, w związku z wyłączną dyspozycją Zarządu jest zupełnie inną usługą. Jest to usługa związana z usługą główną, ale nie jest jej integralną częścią, gdyż nie jest związana z koniecznością utrzymania ruchu i realizacji umowy. Wynika wyłącznie z jednostronnej decyzji Zamawiającego, że nie chce aby Wykonawca realizował jakiś zakres zamówionego świadczenia.

Nadto nie można tu mówić o odszkodowaniu, gdyż Spółka nie poniosła strat, a jedynie nie uzyskała założonych przychodów za zamówione usługi. Usługą w tym zakresie jest pozostawienie taboru i zasobów Spółki w gotowości do realizacji przewozów zgodnie z planem przewozów określonym w umowie. Na podstawie decyzji Zarządu Spółka nie wykonała zaplanowanej ilości pociągokilometrów ponad uregulowany umownie poziom (-) 5%, za co zgodnie z umową uzyska wynagrodzenie w przykładowej kwocie netto.

Wnioskodawca cytując art. 8 ust. 1 ustawy o VAT wskazuje, iż brak wystąpienia choćby jednej z przesłanek zawartych w tym przepisie, spowoduje brak opodatkowania. Wspomniane świadczenia będą podlegać opodatkowaniu na podstawie omawianej regulacji, tylko jeżeli są odpłatne, a taka sytuacja ma miejsce w tej sprawie.

Zdaniem Spółki spełnione są warunki w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, a tym samym jest to opodatkowane świadczenie. Spółka ma bowiem prawo do żądania zapłaty, a Zarząd nie neguje obowiązku zapłaty. W jednym z wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego podzielony został pogląd, iż uznanie biernego zachowania, polegającego na zaniechaniu świadczenia, bądź powstrzymywaniu się od jego świadczenia - jako usługi w rozumieniu ustawy o VAT nie może automatycznie przesądzać o zrównaniu w zakresie opodatkowania VAT takiej usługi z zachowaniem czynnym, polegającym na świadczeniu usługi.

Reasumując, nie ma znaczenia, że świadczenie usług komunikacji miejskiej jest objęte 8% stawką VAT, gdyż wstrzymanie, czy też gotowość do świadczenia tych usług są objęte VAT w wysokości 23%, tak jak „zwykłych usług”.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Zakres tych czynności został zdefiniowany w art. 7 i art. 8 cyt. ustawy.

Jak stanowi art. 7 ust. 1 cyt. ustawy przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Towarami zaś, zgodnie z art. 2 pkt 6 są rzeczy oraz ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a wszelkie postacie energii.

Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 cyt. ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Należy wyjaśnić, iż pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest dostawą w myśl art. 7 cyt. ustawy. Zauważyć jednak należy, iż usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

W myśl art. 29 ust. 1 ustawy, podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy lub osoby trzeciej. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczonych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku.

Stosownie do zapisu art. 29 ust. 2 ww. ustawy, w przypadku, gdy pobrano zaliczki, zadatki, przedpłaty lub raty, obrotem jest również kwota otrzymanych zaliczek, zadatków, przedpłat lub rat, pomniejszona o przypadającą od nich kwotę podatku. Dotyczy to również otrzymanych zaliczek na dotacje, subwencje i na inne dopłaty o podobnym charakterze.

Z powyższego wynika, że otrzymane dotacje i inne dopłaty podlegają opodatkowaniu jako składnik ceny czynności, z którą są związane. Jeżeli dotacja, subwencja lub inna dopłata o podobnym charakterze przekazywana jest w celu sfinansowania dostawy konkretnych towarów lub świadczenia konkretnych usług – istnieje bezpośredni związek między otrzymaną dopłatą a dostawą towarów lub świadczeniem usług i ich ceną – to stanowi ona obrót w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W takiej sytuacji mamy do czynienia z dotacją przedmiotową, która podlega opodatkowaniu według takiej stawki jak czynności, których dotyczą.

Natomiast otrzymana dotacja (dopłata o podobnym charakterze) niemająca bezpośredniego wpływu na cenę usługi, mająca na celu ogólne dofinansowanie działalności podatnika, nieuzależniona od ilości i wartości dostarczanych towarów lub świadczonych usług, nie zwiększa podstawy opodatkowania z tytułu podatku od towarów i usług.

Z okoliczności przedstawionych we wniosku wynika, iż Wnioskodawca zawarł umowę „o świadczenie usług publicznych w ramach publicznego transportu zbiorowego w komunikacji tramwajowej na terenie Miasta w latach 2012-2014” . Przedmiotowa umowa została zawarta w trybie art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. z 2011 r. Nr 5, poz. 13) - tzw. formuła bezpośredniego powierzenia.

Rozliczenie za usługę przewozową następować będzie na podstawie faktycznie przejechanych pociągokilometrów w danym miesiącu. Za realizowane usługi Spółka wystawia faktury VAT z 8% stawką podatku VAT.

Spółka, zgodnie z określonym w umowie rocznym planem rozkładowym przewozów, gotowa jest świadczyć usługę z pełnym wykorzystaniem taboru za określoną stawkę i wartość. Zgodnie z ww. umową w ust. 3.6 pkt 1 zawarto, że w razie zmniejszenia rocznej pracy przewozowej przekraczających próg (-) 5%, Zarząd zobowiązany jest do - cytat z umowy:

„Zmniejszenia określone w ust. 3.5 pkt 1 powyżej 5% mogą być wprowadzane pod warunkiem zapłaty Operatorowi wynagrodzenia w wysokości 85% stawki za pociągokilometr dla danego rodzaju taboru służącego pokryciu kosztów stałych usług przewozowych niezależnych od ich realizacji”.

Tym samym w latach 2012-2014 jeżeli Spółka nie wykona zamówionych usług przewozowych z przyczyn leżących po stronie Zarządu, będzie uprawniona do wystawienia faktury VAT tytułem nie wykonanych usług w wysokości 85% normalnego wynagrodzenia.

W umowie zawarto m.in., iż „Organizator w ramach realizacji umowy zobowiązany jest do zapłaty za utracone wpływy z tytułu braku możliwości wykonania planowanych dziennych kursów z przyczyn niezależnych od Operatora w wysokości 85% stawki umownej za każdy utracony pociągokilometr z uwzględnieniem po kompensacie wykonanych dodatkowo pociągokilometrów z tytułu objazdów z tym związanych wykonanych w czasie pracy zaplanowanym rozkładem jazdy (…)”.

W tym miejscu zwrócić należy uwagę na przepisy ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. z 2011 r. Nr 5, poz. 13 ze zm.), regulujące kwestię publicznego transportu zbiorowego.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ww. ustawy, w zależności od obszaru działania lub zasięgu przewozów, publiczny transport zbiorowy jest organizowany przez: gminę, związek międzygminny, powiat, związek powiatów, województwo lub ministra właściwego do spraw transportu.

Ustawa o publicznym transporcie zbiorowym (art. 4 ust. 1 pkt 8) przewiduje różny status prawny podmiotów, które realizują zadania operatora publicznego transportu zbiorowego. W świetle tej regulacji może to być samorządowy zakład budżetowy oraz przedsiębiorca uprawniony do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób, który zawarł z organizatorem publicznego transportu zbiorowego umowę o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego, na linii komunikacyjnej określonej w umowie.

Publiczny transport zbiorowy odbywa się na zasadach konkurencji regulowanej, o której mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1370/2007, zgodnie z zasadami określonymi w ustawie oraz z uwzględnieniem potrzeb zrównoważonego rozwoju publicznego transportu zbiorowego. Publiczny transport zbiorowy może odbywać się na podstawie:

1.  umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego;
2.  potwierdzenia zgłoszenia przewozu;
3.  decyzji o przyznaniu otwartego dostępu (art. 5 ww. ustawy o publicznym transporcie zbiorowym).

Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy o publicznym transporcie drogowym (na podstawie którego jak wynika z wniosku zawarto umowę), organizator może bezpośrednio zawrzeć umowę o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego, w przypadku gdy świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego ma być wykonywane przez podmiot wewnętrzny, w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1370/2007, powołany do świadczenia usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego (…).

W przedmiotowej sprawie zatem zastosowanie znajdą uregulowania zawarte w rozporządzeniu (WE) Nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego o Rady z dnia 23 października 2007 r., dotyczące usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/10 (Dz. Urz.UE L z 2007 r. Nr 315/1.

Zgodnie z art. 1 powołanego rozporządzenia, celem niniejszego rozporządzenia jest określenie, w jaki sposób, przy zachowaniu zasad prawa wspólnotowego, właściwe organy mogą podejmować działania w sektorze pasażerskiego transportu publicznego w celu zapewnienia świadczenia usług użyteczności publicznej, które miałyby m.in. bardziej masowy charakter, byłyby bezpieczniejsze, odznaczałyby się wyższą jakością lub niższą ceną niż usługi świadczone tylko na zasadzie swobodnej gry sił rynkowych. W tym celu ww. rozporządzenie określa warunki, na podstawie których właściwe organy, nakładając zobowiązania do świadczenia usług publicznych lub zawierając umowy dotyczące wykonywania tych zobowiązań, rekompensują podmiotom świadczącym usługi publiczne poniesione koszty lub przyznają wyłączne prawa w zamian za realizację zobowiązań z tytułu świadczenia wspomnianych usług.

Wg definicji zawartej w art. 2 lit. g) tego rozporządzenia, „rekompensata z tytułu świadczenia usług publicznych” oznacza każdą korzyść, zwłaszcza finansową, przyznaną bezpośrednio lub pośrednio przez właściwy organ z funduszy publicznych w okresie realizacji zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych lub powiązaną z tym okresem.

W myśl art. 3 ust. 1 rozporządzenia, w przypadku gdy właściwy organ podejmuje decyzję o przyznaniu wybranemu podmiotowi wyłącznego prawa lub rekompensaty, niezależnie od ich charakteru, w zamian za realizację zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych, następuje to w ramach umowy o świadczenie usług publicznych.

Stosownie do art. 4 ust. 1 rozporządzenia, umowy o świadczenie usług publicznych oraz zasady ogólne:

1.  jednoznacznie określają zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych, które musi wypełniać podmiot świadczący usługi publiczne, jak również obszar geograficzny, którego zobowiązania te dotyczą;
2.  określają z góry, w sposób obiektywny i przejrzysty, (i) parametry, według których obliczane są ewentualne rekompensaty; oraz (ii) rodzaj i zakres wszelkich ewentualnie przyznanych praw wyłącznych, w sposób zapobiegający nadmiernemu poziomowi rekompensaty. W przypadku zamówień prowadzących do zawarcia umów o świadczenie usług publicznych udzielanych zgodnie z art. 5 ust. 2, 4, 5 i 6 parametry te określane są w taki sposób, aby rekompensata nie mogła przekroczyć kwoty koniecznej do pokrycia wyniku finansowego netto uzyskanego jako rezultat kosztów i przychodów, które powstały podczas realizacji zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych, przy uwzględnieniu związanych z tym przychodów uzyskanych przez podmiot świadczący usługi publiczne z tytułu świadczenia tych usług oraz rozsądnego zysku.

Ponadto zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia, każda rekompensata wynikająca z zasady ogólnej lub z umowy o świadczenie usług publicznych musi być zgodna z przepisami określonymi w art. 4, bez względu na sposób udzielenia zamówienia. Każda rekompensata, bez względu na jej charakter, wynikająca z umowy zawartej w następstwie udzielonego bezpośrednio zamówienia prowadzącego do zawarcia umowy o świadczenie usług publicznych zgodnie z art. 5 ust. 2, 4, 5 lub 6 lub wynikająca z zasady ogólnej musi ponadto być zgodna z przepisami określonymi w załączniku.

Mając na uwadze powołane wyżej przepisy prawa podatkowego w kontekście przedstawionych przez Wnioskodawcę okoliczności sprawy stwierdzić należy, iż rekompensata otrzymywana od Organizatora w związku z zawartą umową o świadczenie usług publicznych w ramach publicznego transportu zbiorowego w komunikacji tramwajowej nie stanowi wynagrodzenia z tytułu usług wykonywanych na rzecz Organizatora i tym samym nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Pomiędzy Wnioskodawcą a Organizatorami będzie wprawdzie istniał stosunek prawny (umowa), jednakże w ramach tego stosunku bezpośrednim i ostatecznym beneficjentem będzie społeczeństwo. Brak jest zatem podstaw, aby twierdzić, że istnieje jakiekolwiek obustronne i ekwiwalentne świadczenie. Należna rekompensata rocznej pracy przewozowej, przekraczającej określony w umowie próg nie jest, wbrew stanowisku Wnioskodawcy, wynagrodzeniem za świadczenie usług. Rekompensata w wysokości 85% stawki za pociągokilometr dla danego taboru, jak wynika z wniosku, służy bowiem pokryciu kosztów stałych usług przewozowych niezależnych od ich realizacji i stanowi należność „za utracone wpływy z tytułu braku możliwości wykonania planowanych dziennych kursów z przyczyn niezależnych od Operatora”. Charakter tej należności wskazuje bowiem, iż stanowi ona jedynie należność wynikającą z zawartej umowy, natomiast nie stanowi wynagrodzenia za świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Przedmiotowej rekompensaty nie można również rozpatrywać w kategorii dotacji czy innych dopłat o podobnym charakterze, o których mowa w art. 29 ust. 1 ustawy, z uwagi na fakt, iż przedmiotowa rekompensata nie ma bezpośredniego wpływu na cenę świadczonych usług transportu pasażerskiego. Otrzymana rekompensata ma stanowić pokrycie kosztów stałych usług przewozowych niezależnych od ich realizacji.

Z uwagi na powyższe, stwierdzić należy, że rekompensata otrzymywana od Organizatora – w oparciu o zawartą umowę o świadczenie usług publicznych w ramach publicznego transportu zbiorowego w komunikacji tramwajowej nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W świetle powyższego stanowisko Wnioskodawcy uznano za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, ul. Jana Kazimierza 5, 85-035 Bydgoszcz, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.