Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.231.2025.2.DW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-18
Teza: Budynki i ogrodzenie nie stanowią środki trwałe spółki,
wydatki poniesione na wyburzenie budynków i ogrodzenia
będą mogły zostać zaliczone do kosztu wytworzenia środka
trwałego
Słowa kluczowe: budynek-budynek gospodarczy
budynek-budynek mieszkalny
koszt-koszty uzyskania przychodów
likwidacja
ogrodzenie
wartość-wartość początkowa
środek-środek trwały
środek-środek trwały-wartość środka trwałego
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 6
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16a
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16c-pkt 2a
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16f-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16g-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16g-ust. 4
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek, z 18 kwietnia 2025 r., o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem
    z 28 maja 2025 r. (data wpływu 28 i 30 maja 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca podlega opodatkowaniu w Polsce od całości swoich dochodów na
    zasadach określonych w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 278 ze zm.). Działalność Wnioskodawcy polega m.in. na (...).
    Wnioskodawca planuje dokonać zakupu nieruchomości położonej w (...) przy ul. (...).
    Nieruchomość ta obejmuje grunt, budynek mieszkalny, budynek niemieszkalny
    gospodarczy oraz ogrodzenie. Wszystkie te elementy zabudowy będą istniały w chwili
    dokonania zakupu nieruchomości przez Wnioskodawcę. Przedmiotowa nieruchomość nie
    zostanie ujęta w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
    Wnioskodawcy.
    Mając na uwadze stan techniczny budynków oraz dążąc do zwiększenia dochodowości
    nieruchomości, Wnioskodawca podjął decyzję o realizacji inwestycji na nabytej
    nieruchomości. Planowana inwestycja będzie polegała na:
    1) rozbiórce wszystkich obiektów znajdujących się na nieruchomości,
    2) wybudowaniu nowych obiektów wraz z niezbędną infrastrukturą drogową.
    W pierwszym etapie inwestycji Wnioskodawca złoży do Starosty (...) pozwolenie na
    rozbiórkę budynku mieszkalnego, budynku niemieszkalnego gospodarczego oraz
    ogrodzenia. Po otrzymaniu decyzji Wnioskodawca rozpocznie prace rozbiórkowe, które
    zaplanowano rozpocząć na koniec (...) 2025 r. Prace związane z rozbiórką zostaną zlecone
    profesjonalnej firmie budowlanej. Wnioskodawca po wyburzeniu budynków i uprzątnięciu
    terenu zamierza wybudować na nieruchomości budynek handlowo-usługowy wraz z
    infrastrukturą drogową. Obecnie trwają prace projektowe przy czym do ich zakończenia
    niezbędne jest wyburzenie obecnych budynków i budowli. Wnioskodawca następnie
    wystąpi o wydanie pozwolenia na budowę na planowaną inwestycję. Prace drugiego etapu
    będą realizowane niezwłocznie po uzyskaniu i uprawomocnieniu się pozwolenia na
    budowę.
    Wnioskodawca po zakończeniu drugiego etapu inwestycji planuje otworzyć działalność
    handlową (sklep spożywczy) lub ewentualnie również go wynająć pod taką działalność.

    Wnioskodawca nie zamierza zmieniać profilu prowadzonej działalności gospodarczej czy
    to w sposób faktyczny czy też formalny poprzez zmianę umowę Spółki i wprowadzenie
    zmian w zapisach dot. rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej. Wnioskodawca
    nadal będzie zajmował się (...).
    Ponadto, uzupełnili Państwo opis zdarzenia przyszłego w następujący sposób:
    Spółka po zakupie nieruchomości obejmującej grunt, budynek mieszkalny, budynek
    niemieszkalny gospodarczy oraz ogrodzenie znajdująca się w (...) przy ul. (...) nie ma
    zamiaru go użytkować, w tym wynajmować, czy dzierżawić. Budynki są przeznaczone
    wyłącznie do rozbiórki celem budowy w ich miejscu nowej inwestycji (budynek sklep
    spożywczy) w ramach realizowanej inwestycji budowlanej. Przedmiotowa nowa inwestycja
    po oddaniu do użytkowania będzie stanowiła odrębny środek trwały i budynek zostanie
    wykazany w ewidencji środków trwałych oraz amortyzowany.
    Pytania
    1. Czy zakupiony budynek mieszkalny, budynek gospodarczy oraz ogrodzenie będą
      stanowić u Wnioskodawcy środki trwałe?
    2. Jeżeli odpowiedź na pytanie nr 1 będzie negatywna, tj. nabyty budynek mieszkalny,
      budynek gospodarczy oraz ogrodzenie nie będą stanowiły środków trwałych w
      rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a Wnioskodawca
      planuje wytworzenie nowego budynku, który będzie środkiem trwałym, czy wydatki
      poniesione na ich nabycie oraz likwidację (w szczególności prace wyburzeniowe) będą
      mogły zostać zaliczone do kosztu wytworzenia środka trwałego zgodnie z art. 16g ust.
      4 ustawy o CIT i rozliczane poprzez odpisy amortyzacyjne, o których mowa w art. 15
      ust. 6 ustawy? (ostatecznie sformułowany w uzupełnieniu wniosku)
    Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowany w uzupełnieniu wniosku)
    Ad. 1
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że zakupiony budynek mieszkalny, budynek
    gospodarczy oraz ogrodzenie nie będą stanowiły środków trwałych.
    Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT: amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c,
    stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym
    zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
    1. budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
    2. maszyny, urządzenia i środki transportu,
    3. inne przedmioty
    – o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika
    na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane
    do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt
    1, zwane środkami trwałymi.
    Z kolei zgodnie z art. 16c pkt 2a, amortyzacji nie podlegają budynki mieszkalne, lokale
    mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo do
    lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej.
    Wnioskodawca wskazuje, że nie zamierza użytkować budynku mieszkalnego, budynku
    gospodarczego ani ogrodzenia, a ich wyburzenie ma nastąpić zasadniczo niezwłocznie po
    nabyciu. W ocenie Wnioskodawcy, przesądza to o tym, że przedmiotowy budynek
    mieszkalny, budynek gospodarczy oraz ogrodzenie nie będą stanowiły środków trwałych.
    Jak stanowi art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione
    w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego

    ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego
    dzień poniesienia kosztu.
    Definicja kosztów uzyskania przychodów zawiera następujące kryteria, które musi spełnić
    dany wydatek, aby mógł zostać uznany za koszt uzyskania przychodów:
    1. wydatek został poniesiony w celu uzyskania przychodów ze źródła przychodów lub
    2. został poniesiony w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów oraz
    3. nie zalicza się do żadnego z wydatków określonych w zamkniętym katalogu wydatków
      niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, określonym w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p.
    Natomiast, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 6, nie zalicza się do kosztów uzyskania przychodów
    strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli
    środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności.
    Aby możliwe było zaliczenie niezamortyzowanej części środka trwałego do kosztów
    uzyskania przychodów, muszą zostać spełnione następujące przesłanki:
    - musi dojść do likwidacji środka trwałego,
    - likwidacja powinna spełniać ogólną definicję kosztów uzyskania przychodów, o której
      mowa w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.,
    - likwidacja musi nastąpić z przyczyn innych niż zmiana przedmiotu działalności.
    Niezamortyzowana wartość środka trwałego może zostać uznana za koszt uzyskania
    przychodów w przypadku, gdy likwidacja nie wynika z utraty przydatności gospodarczej w
    związku ze zmianą działalności podatnika.
    Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 lutego 2013 r., sygn. II FSK 1182
    /11, jeżeli w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonego środka trwałego, który utracił
    przydatność gospodarczą z przyczyn innych niż zmiana rodzaju działalności, powstała
    strata, to strata ta stanowi koszt uzyskania przychodu. Stanowisko to pozostaje aktualne.
    Ad. 2
    Przyjmując, że przedmiotowe budynki – budynek mieszkalny, budynek gospodarczy oraz
    ogrodzenie – nie będą stanowiły środków trwałych w rozumieniu przepisów ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych, należy rozważyć, jak należy traktować wydatki
    poniesione na ich nabycie oraz likwidację (w szczególności prace wyburzeniowe).
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są wszelkie wydatki
    poniesione w celu osiągnięcia przychodu, zachowania albo zabezpieczenia jego źródła, z
    wyjątkiem kosztów wyłączonych na podstawie art. 16 ust. 1 tej ustawy. Co do zasady,
    wydatki na nabycie składników majątku niebędących środkami trwałymi oraz ich
    likwidację mogłyby zostać uznane za koszty uzyskania przychodów w dacie poniesienia, o
    ile nie są związane z wytworzeniem środka trwałego i nie zostały wyłączone z kosztów na
    podstawie przepisów szczególnych.
    W przedmiotowej sprawie jednak Wnioskodawca planuje realizację nowej inwestycji
    budowlanej, a nowy budynek, który powstanie w miejscu wyburzonych obiektów, po
    oddaniu do użytkowania zostanie przyjęty do ewidencji środków trwałych i będzie
    podlegał amortyzacji. Tym samym nowy budynek będzie stanowił odrębny środek trwały
    w rozumieniu przepisów ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 16g ust. 4 ustawy o CIT, w przypadku wytworzenia środka trwałego we
    własnym zakresie, jego wartość początkową stanowi koszt jego wytworzenia, obejmujący
    m.in. wartość zużytych materiałów, usług obcych oraz innych kosztów poniesionych w
    związku z jego budową. Orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje, że do wartości
    początkowej środka trwałego należy zaliczyć wszelkie wydatki, które pozostają w

    bezpośrednim związku z jego wytworzeniem, tj. nie wystąpiłyby, gdyby nie planowana
    budowa nowego obiektu (por. wyroki WSA we Wrocławiu z 11 kwietnia 2013 r., sygn. I SA
    /Wr 264/13; WSA w Warszawie z 11 lutego 2009 r., sygn. III SA/Wa 1665/08).
    Zgodnie z art. 16g ust. 4 ustawy o CIT, wartość początkową środka trwałego
    wytworzonego we własnym zakresie stanowi koszt jego wytworzenia. Przez koszt
    wytworzenia należy rozumieć wszystkie wydatki, które pozostają w bezpośrednim związku
    z procesem budowy lub wytwarzania składnika majątku, a których poniesienie było
    konieczne do doprowadzenia środka trwałego do stanu zdatnego do używania.
    W szczególności, do kosztu wytworzenia środka trwałego zalicza się:
    - wartość zużytych materiałów i surowców,
    - wartość usług obcych, w tym usług projektowych, wyburzeniowych, geodezyjnych czy
      przygotowawczych,
    - koszty ekspertyz technicznych, opinii i dokumentacji,
    - koszty wynagrodzeń pracowników bezpośrednio zaangażowanych w realizację
      inwestycji,
    - inne wydatki, które nie wystąpiłyby, gdyby nie planowana inwestycja.
    W świetle powyższego, skoro wydatki poniesione na nabycie budynków przeznaczonych
    do rozbiórki oraz na ich likwidację (prace wyburzeniowe) są bezpośrednio związane z
    przygotowaniem terenu pod inwestycję, której rezultatem będzie nowy budynek
    stanowiący środek trwały, to należy je uznać za element kosztu wytworzenia tego środka
    trwałego. Tym samym, powiększają one jego wartość początkową i podlegają rozliczeniu
    poprzez odpisy amortyzacyjne, stosownie do art. 15 ust. 6 oraz art. 16g ust. 4 ustawy o CIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”),
      kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione
      w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez
      Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień
      poniesienia kosztu.
    Konstrukcja tego przepisu daje podatnikowi możliwość odliczenia dla celów podatkowych
    wszelkich kosztów (niewymienionych w art. 16 ww. ustawy), pod warunkiem, że wykaże
    istnienie związku przyczynowego pomiędzy ich poniesieniem a powstaniem,
    zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu. Dotyczy to zarówno takich
    wydatków, które bezpośrednio przekładają się na uzyskanie konkretnych przychodów, jak
    i tych, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są
    racjonalnie uzasadnione, jako zmierzające do ich osiągnięcia.
    W myśl tego przepisu, podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych
    wszelkich wydatków, pod tym jednak warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną
    działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość
    osiągniętego przychodu.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu

      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione
    wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie,
    zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów. Aby zatem wydatek mógł zostać
    zaliczony do kosztów uzyskania przychodów należy oceniać jego związek z prowadzoną
    działalnością gospodarczą. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek
    obiektywnie może przyczyniać się do osiągnięcia przychodu, bądź służyć zachowaniu lub
    zabezpieczeniu źródła przychodów – w okresie ponoszenia kosztów lub w przyszłości.
    Należy jednak mieć na uwadze zamknięty katalog wydatków zawarty w art. 16 ust. 1
    ustawy o CIT, które nie podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, pomimo,
    że pozostają w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością i zostały przez niego
    poniesione w celu uzyskania przychodu.
    Z uwagi na fakt, że składniki majątku trwałego wykorzystywane są przez podatników w
    dłuższym okresie czasu, a nie tylko w roku ich nabycia/wytworzenia, ustawodawca przyjął
    zasadę, że wydatki na ich nabycie/wytworzenie zalicza się do kosztów uzyskania
    przychodów sukcesywnie, w miarę ich zużycia.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT,
      kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
      środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku
      podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy
      amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w
      tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Składniki majątku stanowiące środki trwałe i wartości niematerialne i prawne zostały
    wymienione przez ustawodawcę w art. 16a-16c ustawy o CIT.
    W świetle art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT,
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na:
        a. nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem
          opłat za wieczyste użytkowanie gruntów,
        b. nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a
          środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również
          wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych
          części,
        c. ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 powiększają
          wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów
          amortyzacyjnych

      - wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę
      odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem
      uzyskania przychodów, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub
      wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia.
    Jak wynika z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT,
      amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
        1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
        2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
        3) inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Zgodnie z powyższym, wymienione w pkt 1-3 środki trwałe będą podlegały amortyzacji po
    spełnieniu następujących warunków:
    - zostały nabyte lub wytworzone we własnym zakresie,
    - stanowią własność lub współwłasność podatnika – amortyzacji podatkowej podlegają
      wyłącznie środki trwałe, do których przysługuje podatnikowi prawo własności, z
      wyjątkiem środków używanych przez leasingobiorcę na podstawie umowy leasingu
      finansowego oraz tych wymienionych w art. 16a ust. 2 ustawy o CIT,
    - są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania – ustawodawca nie
      określił bliżej tych warunków, jednakże należy stwierdzić, że warunki te spełnia
      składnik majątku, który jest wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne
      pozwalające na jego funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem, ponadto sprawne
      technicznie i zalegalizowane prawnie w formie stosownych uprawnień, homologacji i
      pozwoleń na użytkowanie,
    - przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok – o tym, jak długo będzie używany
      dany składnik decyduje sam podatnik,
    - są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego
      działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu,
      dzierżawy lub umowy leasingu,
    - nie są wymienione w katalogu środków trwałych wymienionych w art. 16c ustawy o CIT.
    W świetle art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT,
      odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych
      lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od
      pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość
      wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w
      którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością
      początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich
      niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie
      z art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    W art. 16g ustawy o CIT zostały wskazane zasady ustalania wartości początkowej
    składników majątku trwałego stanowiącej podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych.
    W myśl art. 16g ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT,

      za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
      z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się, w razie wytworzenia we własnym zakresie
      koszt wytworzenia.
    Zgodnie z art. 16g ust. 4 ustawy o CIT,
      za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia
      środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych,
      kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi, i inne koszty dające się zaliczyć
      do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się:
      kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów
      operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek
      (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia
      przekazania środka trwałego do używania.
    Mając na uwadze powyższe należy wskazać, że wydatki ponoszone w związku z inwestycją
    nie podlegają bezpośredniemu zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów. Powiększają
    one wartość inwestycji, wpływając na przyszłą wartość początkową środka trwałego, który
    powstanie (zostanie wytworzony) po zakończeniu inwestycji (art. 15 ust. 6 ustawy o CIT).
    Tak więc, wydatki poniesione na zakończone inwestycje, w wyniku których zostaną
    wytworzone środki trwałe, staną się - co do zasady - kosztami uzyskania przychodów
    poprzez odpisy amortyzacyjne.
    W przypadku wytworzenia we własnym zakresie środka trwałego, wartością początkową
    tego środka jest koszt jego wytworzenia obejmujący:
    - wartość w cenie nabycia zużytych rzeczowych składników majątku, tj. w szczególności
      materiały, z których został wykonany środek trwały,
    - wartość w cenie nabycia, wykorzystanych usług obcych, tj. usług związanych
      bezpośrednio z samym procesem wytworzenia, a także usług niezwiązanych
      bezpośrednio z wytworzeniem lecz niezbędnych do uczynienia składnika majątku
      zdatnym do używania, np. są to niezbędne ekspertyzy obiektów budowlanych,
    - koszty wynagrodzeń wraz z narzutami,
    - inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych.
    Analiza przywołanego powyżej przepisu art. 16g ust. 4 ustawy o CIT upoważnia do
    stwierdzenia, że wydatki ponoszone w związku z wytwarzaniem przez podatnika środka
    trwałego powinny być uwzględnione w wartości początkowej tego środka trwałego, gdy
    pomiędzy tymi wydatkami, a wytworzeniem środka trwałego istnieje ścisły, bezpośredni,
    związek. Dla ustalenia istnienia ścisłego związku poniesionych wydatków z procesem
    wytwarzania środków trwałych, istotne znaczenie ma orzecznictwo sądów
    administracyjnych, z którego wynika, że kosztami dającymi się zaliczyć do wartości
    początkowej wytworzonych środków trwałych są wydatki, co do których nie ma
    wątpliwości, że nie wystąpiłyby, gdyby podatnik nie wytworzył środka trwałego we
    własnym zakresie (por. Wyroki WSA we Wrocławiu z dnia 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA
    /Wr 264/13 oraz WSA w Warszawie z dnia 11 lutego 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 1665/08).
    Jednocześnie należy wskazać, że sformułowana w art. 16g ust. 4 ustawy o CIT definicja
    wartości początkowej wytworzonego środka trwałego, stanowiąca w istocie wyliczenie
    kosztów, które mogą stanowić podstawę ustalenia wartości początkowej wytwarzanego
    przez podatnika we własnym zakresie środka trwałego, z uwagi na dopełniające ją
    sformułowanie „inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków
    trwałych”, ma charakter otwarty (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 maja 2015 r., sygn.
    akt III SA/Wa 1860/14: „(...) W ocenie Sądu - zgodnie z wskazanymi wyżej przepisami
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, wszelkie wydatki pozostające w
    związku z wytworzeniem środka trwałego poniesione od momentu rozpoczęcia inwestycji,
    aż do momentu przekazania środka do używania mają wpływ na jego koszt wytworzenia.

    Koszt ten zarazem stanowi o wartości początkowej środka trwałego, od której dokonuje
    się następnie odpisów amortyzacyjnych. Nakład inwestycyjny – zgodnie z art. 16g ust. 4
    PDOPrU oznacza wszystkie koszty poniesione dla realizacji inwestycji, w tym na działania
    wstępne, przygotowujące prace rzeczowe. Katalog wydatków poniesionych w związku z
    wytworzeniem środka trwałego, powiększających jego wartość początkową ma charakter
    otwarty, co wskazuje na to, że mieszczą się w nim również inne, nie wymienione wprost
    koszty, które będą miały wpływ na wartość początkową danego składnika majątku.
    Zasadne jest twierdzenie, że decydujące znaczenie dla zakwalifikowania danego wydatku
    do kosztów wytworzenia środka trwałego ma możliwość powiązania danego wydatku z
    konkretnym przedsięwzięciem - środkiem trwałym, co wynika z art. 16g ust. 4 PDOPrU”).
    Zatem, do wartości początkowej wytworzonego środka trwałego zalicza się ogół kosztów
    poniesionych w związku z jego wytworzeniem od momentu rozpoczęcia inwestycji aż do
    momentu przekazania środka do używania. Nakład inwestycyjny, w myśl powyższej
    regulacji, oznacza wszystkie koszty poniesione dla realizacji inwestycji, w tym na działania
    wstępne, przygotowujące prace rzeczowe.
    Natomiast, użycie przez ustawodawcę zwrotu, że do kosztu wytworzenia środka trwałego
    zalicza się „inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych”
    oznacza, że katalog wydatków poniesionych w związku z wytworzeniem środka trwałego
    powiększających jego wartość początkową jest otwarty, co wskazuje na to, że mieszczą się
    w nim również inne, nie wymienione wprost koszty, które będą miały wpływ na wartość
    początkową danego składnika majątku.
    Z przytoczonych wyżej regulacji wynika, że na wartość początkową środka trwałego
    składają się wszystkie koszty poniesione w związku z budową środków trwałych, a zatem
    mogą to być m.in. koszty wyburzenia likwidowanych środków trwałych bądź innych
    składników majątku, jeżeli czynność ta pozostaje w związku z prowadzoną inwestycją.
    Przedmiotowe koszty stanowią bowiem prace wstępne, przygotowujące miejsce pod
    nową inwestycję. Ponadto, dla prawidłowego rozliczenia kosztów wytworzenia środków
    trwałych znaczenie ma określenie momentu zakończenia inwestycji i momentu
    faktycznego oddania tych środków do używania. Wszelkie bowiem wydatki pozostające w
    związku z wytworzeniem środka trwałego i poniesione do dnia oddania go do używania
    mają wpływ na jego koszt wytworzenia. Koszt ten zarazem stanowi o wartości początkowej
    środka trwałego, od której dokonuje się następnie odpisów amortyzacyjnych.
    Jak wynika z przytoczonych wyżej regulacji, na wartość początkową środka trwałego
    składają się wszystkie koszty poniesione w związku z budową środków trwałych, a zatem
    mogą to być koszty wyburzenia likwidowanych środków trwałych bądź innych składników
    majątku, jeżeli czynność ta pozostaje w związku z prowadzoną inwestycją. Przedmiotowe
    koszty stanowią bowiem prace wstępne, przygotowujące miejsce pod nową inwestycję.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia:
    - czy zakupiony budynek mieszkalny, budynek gospodarczy oraz ogrodzenie będą
      stanowić u Wnioskodawcy środki trwałe;
    - jeżeli odpowiedź na pytanie nr 1 będzie negatywna, tj. nabyty budynek mieszkalny,
      budynek gospodarczy oraz ogrodzenie nie będą stanowiły środków trwałych w
      rozumieniu ustawy o CIT, a Wnioskodawca planuje wytworzenie nowego budynku,
      który będzie środkiem trwałym, czy wydatki poniesione na ich nabycie oraz likwidację
      (w szczególności prace wyburzeniowe) będą mogły zostać zaliczone do kosztu
      wytworzenia środka trwałego zgodnie z art. 16g ust. 4 ustawy o CIT i rozliczane
      poprzez odpisy amortyzacyjne, o których mowa w art. 15 ust. 6 ustawy.
    Odnosząc się do pierwszej Państwa wątpliwości wskazać należy, iż skoro po zakupie
    nieruchomości Spółka nie zamierza go użytkować, w tym wynajmować, czy dzierżawić, a
    budynki oraz ogrodzenie znajdujące się na nieruchomości będą przeznaczone wyłącznie

    do rozbiórki celem budowy w ich miejscu nowej inwestycji (budynek handlowo-usługowy
    wraz z infrastrukturą drogową), to zakupiony budynek mieszkalny, budynek gospodarczy
    niemieszkalny oraz ogrodzenie nie będą stanowić środków trwałych Spółki.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać za prawidłowe.
    Odnosząc się natomiast do wydatków poniesionych na nabycie oraz likwidację budynku
    mieszkalnego, budynku gospodarczego niemieszkalnego oraz ogrodzenia, wskazuję, że
    wydatki te będą mogły zostać zaliczone do kosztu wytworzenia środka trwałego i być
    rozliczane przez odpisy amortyzacyjne. Zatem, na podstawie art. 16g ust. 4 ustawy o CIT,
    poniesione wydatki (nabycia oraz likwidacji) należy zaliczyć do wartości początkowej nowo
    powstałego środka trwałego, jakim będzie budynek handlowo-usługowy. Od ustalonej
    wartości początkowej tego budynku (powiększonej o ww. wydatki związane z tym
    budynkiem) będą Państwo mogli dokonywać odpisów amortyzacyjnych na zasadach
    określonych w art. 16h – 16i ustawy o CIT i zaliczać je do kosztów podatkowych na
    podstawie art. 15 ust. 6 ww. ustawy.
    Zatem, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Orzeczenia sądów administracyjnych są rozstrzygnięciami wydanymi w konkretnych
    sprawach, osadzonych w określonym stanie faktycznym i tylko do nich się odnoszącymi, w
    związku z tym, nie mają waloru wykładni powszechnie obowiązującej. Orzeczenia sądowe
    są dla organu nieocenionym źródłem wiedzy i materiałem poznawczym, bieżąco
    wykorzystywanym w toku załatwiania spraw. Z tego względu należy pamiętać, że
    orzeczenia mają charakter indywidualny, nie wiążą organów podatkowych i są formalnie
    wiążące dla organu podatkowego tylko w konkretnej sprawie. Orzeczenia nie mają mocy
    prawnej precedensów i charakteru wykładni powszechnie obowiązującej.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje

    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.