Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.549.2025.1.DS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-14
Teza: Kwoty uzyskane z tytułu obligacji nie stanowią wynagrodzenia
za czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT,
zatem brak obowiązku stosowania przepisów o sposobie
określenia proporcji, o których mowa w art. 86 ust. 2a; 2h
ustawy o VAT w związku z otrzymywanymi kwotami z tytułu
obligacji.
Słowa kluczowe: inwestycje
obligacje
odliczenia-prawo do odliczenia
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
1

Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy uznania, że kwoty uzyskane z tytułu obligacji nie stanowią wynagrodzenia za
    czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, oraz braku obowiązku stosowania
    przepisów o sposobie określenia proporcji, o których mowa w art. 86 ust. 2a-2h ustawy o
    VAT w związku z otrzymywanymi kwotami z tytułu obligacji. Treść wniosku jest
    następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

i stanu faktycznego
    A S.A. [dalej: Wnioskodawca lub Spółka] prowadzi działalność gospodarczą [dalej również:
    A.] w zakresie produkcji i dystrybucji (...). W związku z realizowaną działalnością Spółka jest
    zarejestrowana w Polsce jako czynny podatnik podatku od towarów i usług [dalej: VAT].
    Wnioskodawca jest także zarejestrowany w Polsce dla potrzeb transakcji
    wewnątrzunijnych (jako tzw. podatnik VAT-UE).
    W ramach swojej działalności gospodarczej Spółka:
    1) dokonuje sprzedaży towarów (przede wszystkim produktów leczniczych, wyrobów
      medycznych, suplementów diety czy dermokosmetyków). Z perspektywy VAT
      transakcje te stanowią:
      a) odpłatne dostawy towarów na terytorium Polski, która podlegają opodatkowaniu
        stosownymi stawkami VAT (obecnie przede wszystkim 8% i 23%), lub
      b) wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów (WDT), do których – pod warunkiem
        spełnienia przewidzianych w przepisach warunków – zastosowanie ma 0% stawka
        VAT, lub
      c) eksport towarów, do którego – pod warunkiem spełnienia przewidzianych w
        przepisach warunków – zastosowanie ma 0% stawka VAT, lub
      d) dostawy towarów poza terytorium Polski (sprzedaż towarów ze składów celnych
        znajdujących się poza terytorium Polski), w odniesieniu do których Spółka nie
        rozlicza VAT należnego;
    2) świadczy usługi, które polegają m.in. na (i) udzielaniu licencji na korzystanie z tzw.
      Dossier (tj. dokumentacji dotyczącej produktu leczniczego, przy wykorzystaniu którego
      kontrahent może starać się o uzyskanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
      produktu leczniczego), czy (ii) świadczeniu usług np. na rzecz innych podmiotów
      należących do tej samej grupy co Wnioskodawca (takich jak usługi wsparcia w procesie
      dokonywania zakupów, informatyczne, doradcze, czy obsługi księgowej i kadrowo-
      płacowej).
    Z perspektywy VAT transakcje te stanowią:
    a) odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, opodatkowane stosowną stawką VAT
      (co do zasady, podstawową stawką VAT wynoszącą obecnie 23%), lub

    b) odpłatne świadczenie usług, którego miejsce świadczenia znajduje się poza Polską. W
      tym przypadku Spółka nie rozlicza VAT należnego (obowiązek rozliczenia podatku
      spoczywa w takim przypadku na usługobiorcy).
    W związku z charakterem prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej jako
    przedmiot przeważającej działalności przedsiębiorcy w Krajowym Rejestrze Sądowym
    wskazana jest produkcja leków i preparatów farmaceutycznych.
    Spółka wykonuje również czynności, które z perspektywy VAT stanowią usługi zwolnione z
    opodatkowania. Obejmują one w szczególności tzw. świadczenia pracownicze (np. tzw.
    refakturowanie pakietów medycznych czy nauki języków obcych), a także udzielanie
    pożyczek pieniężnych czy poręczeń.
    W związku z prowadzoną działalnością gospodarczą w Spółce generowane są nadwyżki
    środków finansowych. Dążąc do ich racjonalnego zagospodarowania (poprzez osiąganie
    jak najwyższych przychodów przy akceptowalnym poziomie ryzyka), Wnioskodawca
    deponuje wypracowane środki na lokatach bankowych lub w dłużnych papierach
    wartościowych (obligacjach).
    W odniesieniu do obligacji Wnioskodawca:
    1) obejmuje obligacje od ich emitenta (czyli nabywa je na tzw. rynku pierwotnym), a
      następnie
    2) trzyma je aż do momentu zapadalności, czyli wykupu obligacji przez emitenta.
    Wnioskodawca otrzymuje więc zwrot kapitału (należności głównej) bezpośrednio od
    emitenta. Przychody Wnioskodawcy z tytułu obligacji mogą mieć w szczególności formę
    odsetek lub dyskonta.
    Jedynie w wyjątkowych przypadkach Wnioskodawca dopuszcza możliwość sprzedaży
    obligacji na rzecz innego podmiotu, bez czekania na ich wykup przez emitenta.
    Wnioskodawca przewiduje, że mogłoby to mieć przykładowo miejsce w razie nagłego
    zapotrzebowania na wolne środki pieniężne i podjęcia decyzji o pozyskaniu ich ze
    sprzedaży obligacji (alternatywą mogłoby zaś być np. zerwanie lokaty bankowej).
    Jak jednak wskazano, podstawowym zamierzeniem Spółki jest lokowanie
    wygenerowanych nadwyżek pieniężnych w obligacje obejmowane od emitenta i trzymane
    aż do momentu ich wykupu.
    Na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej Spółka nabywa różnego rodzaju
    towary i usługi, które podlegają opodatkowaniu VAT i skutkują powstaniem u
    Wnioskodawcy VAT naliczonego. Z uwagi na charakter prowadzonej działalności,
    obejmującej (i) czynności opodatkowane VAT w Polsce oraz (ii) czynności wykonywane
    poza terytorium Polski, w odniesieniu do których kwoty VAT naliczonego mogłyby być
    odliczone, gdyby czynności te były wykonywane na terytorium Polski, Spółka odlicza VAT
    naliczony wynikający z ww. zakupów (z uwzględnieniem ograniczeń przewidzianych w
    przepisach o VAT, np. dotyczących pojazdów samochodowych). Może się zdarzyć, że
    nabywane towary lub usługi będą wykazywały częściowo związek z działalnością Spółki
    polegającą na lokowaniu nadwyżek środków pieniężnych w obligacje, a przy tym nie
    będzie możliwe przypisanie tych zakupów wyłącznie do tych czynności.
    Pytania
    1) Czy kwoty uzyskiwane przez Spółkę z tytułu obligacji, w szczególności w postaci
      odsetek lub dyskonta, stanowią u Wnioskodawcy wynagrodzenie należne w zamian za
      czynności objęte zakresem opodatkowania VAT?
    2) Czy w związku z kwotami otrzymywanymi przez Spółkę z tytułu obligacji, w
      szczególności w postaci odsetek lub dyskonta, Wnioskodawca jest zobowiązany do
      stosowania przepisów o sposobie określenia proporcji, o których mowa w art. 86 ust.
      2a – 2h ustawy o VAT?

    Państwa stanowisko w sprawie
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że na gruncie przedstawionego powyżej opisu stanu
    faktycznego/zdarzenia przyszłego:
    1) kwoty uzyskiwane przez Spółkę z tytułu obligacji, w szczególności w postaci odsetek
      lub dyskonta, nie stanowią u Wnioskodawcy wynagrodzenia należnego w zamian za
      czynności objęte zakresem opodatkowania VAT;
    2) w związku z kwotami otrzymywanymi przez Spółkę z tytułu obligacji, w szczególności w
      postaci odsetek lub dyskonta, Wnioskodawca nie jest zobowiązany do stosowania
      przepisów o sposobie określenia proporcji, o których mowa w art. 86 ust. 2a – 2h
      ustawy o VAT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Ad pytanie nr 1)
    Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o obligacjach (tekst jedn. Dz.U. z
    2024 r. poz. 708) obligacja jest papierem wartościowym emitowanym w serii, w którym
    emitent stwierdza, że jest dłużnikiem właściciela obligacji (obligatariusza) i zobowiązuje się
    wobec niego do spełnienia określonego świadczenia.
    Oznacza to, że obligacje są papierami wartościowymi o charakterze dłużnym. Stanowią
    one dla emitenta formę pozyskiwania kapitału (alternatywną np. do kredytu bankowego
    lub pożyczki).
    W przypadku obligacji środki pieniężne zapewniane są przez obligatariuszy (właścicieli
    obligacji), którzy otrzymują w zamian określone wynagrodzenie, w szczególności w postaci
    odsetek lub dyskonta. W momencie wykupu obligacji emitent zwraca obligatariuszom
    udostępnione wcześniej środki pieniężne (kapitał).
    Przedstawionego powyżej charakteru obligacji nie zmienia możliwość obrotu obligacjami
    na tzw. rynku wtórnym. Zamiast utrzymywania obligacji do dnia ich wykupu obligatariusz
    może bowiem sprzedać obligacje innemu podmiotowi (kolejnemu obligatariuszowi) w
    zamian za ustaloną cenę, odzyskując w ten sposób udostępnione emitentowi środki
    pieniężne, jak i należne wynagrodzenie (jego stosowną część).
    Mając na uwadze powyższe, obrót obligacjami przez obligatariusza wpisuje się generalnie
    w definicję świadczenia usługi w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, zgodnie z którym
    przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.
    W tym układzie usługodawcą jest obligatariusz (zapewniający środki pieniężne
    emitentowi), a beneficjentem (usługobiorcą) – emitent, który może korzystać z
    udostępnionego mu kapitału.
    Dodatkowo, usługa świadczona przez obligatariusza ma charakter odpłatny, gdyż
    obligatariusz uzyskuje stosowne wynagrodzenie (w szczególności w postaci odsetek lub
    dyskonta). Wynagrodzenie to może uzyskać bezpośrednio od emitenta i/lub od podmiotu,
    na rzecz którego zdecyduje się sprzedać obligacje (tj. od kolejnego obligatariusza).
    Co do zasady, usługa w zakresie obrotu obligacjami objęta jest zwolnieniem z VAT na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy o VAT, zgodnie z którym zwalnia się od podatku
    usługi, których przedmiotem są instrumenty finansowe, o których mowa w ustawie z dnia
    29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, z wyłączeniem przechowywania
    tych instrumentów i zarządzania nimi, oraz usługi pośrednictwa w tym zakresie.
    Równocześnie, należy jednak uwzględnić, że transakcja (tu: odpłatne świadczenie usługi)
    objęta jest zakresem opodatkowania VAT tylko, jeśli została wykonana przez podmiot
    działający w odniesieniu do tej transakcji w charakterze podatnika, tj. w ramach

    prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. W przeciwnym razie transakcja, mimo
    że stanowi odpłatne świadczenie usługi w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, nie
    podlega opodatkowaniu VAT.
    W tym zakresie należy odwołać się do art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, zgodnie z którym
    podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
    oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
    ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Z kolei działalność gospodarcza, w myśl ust. 2 tego artykułu, obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Z powyższej konstrukcji przepisów wynika, że nie każda czynność dokonana przez
    podmiot mający status podatnika będzie podlegać opodatkowaniu VAT. Istotne jest
    bowiem, czy dana transakcja realizowana jest w ramach działalności gospodarczej, tj. czy
    może być zaliczona do zawodowej płaszczyzny jednostki.
    Co istotne, sam fakt, że dany podmiot prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu
    ww. regulacji i posiada status podatnika, nie oznacza automatycznie, że wszystkie
    czynności, które wykonuje, są zaliczane do zakresu opodatkowania VAT. W szczególności
    dotyczy to czynności związanych z lokowaniem wolnych środków pieniężnych w różnego
    rodzaju instrumenty finansowe, takie jak obligacje.
    Na potwierdzenie powyższego należy wskazać wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z 6
    lutego 1997 r. w sprawie C-80/95 Harnas & Helm, z którego wynika, że nabycie na
    własność i posiadanie obligacji, które nie służą innej działalności przedsiębiorstwa oraz
    otrzymywanie z tego tytułu dochodu, nie stanowi działalności gospodarczej, która
    przyznaje wykonawcy tych czynności status podatnika. W takim przypadku działalność
    posiadacza obligacji może być zdefiniowana jako forma lokaty kapitału mieszcząca się w
    pojęciu zwykłego zarządzania majątkiem i jeśli generuje ona dochód w postaci odsetek, to
    wynikają one ze zwykłego posiadania obligacji. Jednakże nie mogą być one uważane za
    wynagrodzenie w zamian za dokonanie czynności lub wykonywania działalności
    gospodarczej przez tego, kto takie odsetki otrzymuje.
    Z powyższego wynika, że, co do zasady, przychody otrzymywane przez obligatariusza nie
    stanowią wynagrodzenia w zamian za czynności podejmowane w ramach działalności
    gospodarczej, a wynikają jedynie z samego prawa własności do obligacji. Jeśli więc obrót
    obligacjami mieści się w pojęciu zwykłego zarządzania majątkiem (i działania podmiotu
    można porównać do działań podejmowanych przez inwestora prywatnego), wtedy
    przychody uzyskiwane z tego tytułu nie podlegają opodatkowaniu VAT.
    Powyższe stanowisko było wielokrotnie potwierdzane w interpretacjach indywidualnych
    wydawanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej [dalej: DKIS]. Tytułem
    przykładu Wnioskodawca pragnie wskazać interpretacje indywidualne:
    1) z 9 kwietnia 2025 r. (sygn. 0114-KDIP4-3.4012.74.2025.1.APR), w której wskazano m.in.:
    „(...) w przypadku nabywania przez Państwa obligacji (...) nie będą Państwo działać jako
    podatnik podatku VAT z tytułu tej czynności. Jak Państwo wskazali, nabycie obligacji
    stanowiło element zarządzania swoimi aktywami finansowymi. Nie było zatem elementem
    Państwa podstawowej działalności gospodarczej, gdzie nigdy nie zajmowali się Państwo
    profesjonalnie obrotem instrumentami finansowymi. Państwa działalność w aspekcie
    bycia posiadaczem obligacji opiera się na zwykłym zarządzaniu majątkiem, a otrzymywane
    odsetki wynikają z posiadania obligacji. Przedmiotem opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług jest dostawa towarów i świadczenie usług - co zostało zdefiniowane w
    powołanych wyżej art. 7 i art. 8 ustawy. Lokowanie własnych środków pieniężnych w

    instrumenty finansowe – w tym przypadku w obligacje nie jest żadną z tych czynności, a
    więc nie jest/nie będzie u Państwa czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług. Zatem, otrzymywane środki finansowe z tytułu obligacji w postaci
    odsetek nie stanowią/nie będą stanowić wynagrodzenia za czynności podlegające
    opodatkowaniu.”
    2) z 9 maja 2024 r. (sygn. 0114-KDIP4-3.4012.151.2024.1.DS), w której wskazano m.in.:
    „(...) w przypadku nabywania przez Państwa Obligacji, analiza przedstawionych
    okoliczności oraz powołanych przepisów prawa i orzecznictwa w tym zakresie prowadzi do
    stwierdzenia, że nie będą Państwo działać jako podatnik podatku VAT z tytułu tej
    czynności. Jak Państwo wskazali, nabywają Państwo obligacje w celu lokowania swoich
    nadwyżek środków finansowych pochodzących z bieżącej działalności. Państwa celem jest
    osiągnięcie przychodów z odsetek od Obligacji przy akceptowalnym poziomie ryzyka.
    Będą Państwo lokowali własne środki pieniężne na własne potrzeby. Państwa działalność
    w aspekcie bycia posiadaczem obligacji opiera się na zwykłym zarządzaniu majątkiem, a
    otrzymywane odsetki wynikają z posiadania obligacji. Przedmiotem opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług jest dostawa towarów i świadczenie usług – co zostało
    zdefiniowane w powołanych wyżej art. 7 i art. 8 ustawy. Lokowanie własnych środków
    pieniężnych w instrumenty finansowe – w tym przypadku w obligacje nie jest żadną z tych
    czynności, a więc nie będzie u Państwa czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług. Zatem otrzymane wynagrodzenie w postaci odsetek od Obligacji nie
    będzie stanowić wynagrodzenia za czynności podlegające opodatkowaniu.”
    3) z 1 września 2023 r. (sygn. 0114-KDIP4-3.4012.259.2023.2.DS), w której wskazano m.in.:
    „(...) w przypadku nabywania przez Państwa Obligacji oszczędnościowych, analiza
    przedstawionych okoliczności oraz powołanych przepisów prawa i orzecznictwa w tym
    zakresie prowadzi do stwierdzenia, że nie działają/nie będą Państwo działać jako podatnik
    podatku VAT z tytułu tej czynności. Jak wynika bowiem z wniosku, nabywają Państwo
    Obligacje oszczędnościowe w celu lokowania wolnych środków pieniężnych na własne
    potrzeby. W przedmiotowej sprawie nie występują przesłanki do uznania, że w transakcji
    nabycia Obligacji oszczędnościowych działają Państwo w sposób profesjonalny,
    zorganizowany i ciągły wskazujący na działanie w charakterze podatnika podatku od
    towarów i usług. W konsekwencji, otrzymywane przez Państwa odsetki od Obligacji
    oszczędnościowych nie stanowią/nie będą stanowiły wynagrodzenia za czynności
    podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.”
    4) z 1 sierpnia 2022 r. (sygn. 0114-KDIP4-3.4012.274.2022.2.RK),
    5) z 21 lipca 2022 r. (sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.363.2022.2.AM),
    6) z 21 lipca 2022 r. (sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.362.2022.2.KW),
    7) z 1 czerwca 2018 r. (sygn. 0114-KDIP4.4012.205.2018.1.BS).
    Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że charakter obrotu
    obligacjami występujący w Spółce uzasadnia jego zakwalifikowanie do zwykłego
    zarządzania majątkiem, mającego na celu osiąganie jak najwyższych przychodów przy
    akceptowalnym poziomie ryzyka. Z perspektywy Spółki jest to sposób na lokowanie
    wypracowanych nadwyżek środków pieniężnych, alternatywny np. do ich deponowania na
    lokatach bankowych, a uzyskiwane przychody (w szczególności w postaci odsetek lub
    dyskonta) wynikają z samego faktu posiadania obligacji. Stąd, kwoty te nie stanowią u
    Wnioskodawcy wynagrodzenia należnego w zamian za czynności objęte zakresem
    opodatkowania VAT (nie podlegają opodatkowaniu VAT).
    W związku z powyższym, Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie prawidłowości jego
    stanowiska zaprezentowanego w odniesieniu do pytania nr 1).
    Ad pytanie nr 2)

    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art.
    124.
    Z powyższego wynika, że prawo od obniżenia kwoty VAT należnego o kwotę VAT
    naliczonego przysługuje wówczas, gdy odliczenia dokonuje podatnik VAT oraz gdy towary i
    usługi, w związku z nabyciem których podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi
    skorzystanie z prawa do odliczenia VAT naliczonego jest więc związek zakupionych
    towarów i usług z wykonywanymi przez podatnika czynnościami opodatkowanymi VAT.
    Zakres prawa do odliczenia VAT naliczonego został dodatkowo uzupełniony o regulacje
    dotyczące tzw. pre-współczynnika.
    Zgodnie bowiem z art. 86 ust. 2a ustawy o VAT w przypadku nabycia towarów i usług
    wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności
    gospodarczej, jak i do celów innych niż DG, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma
    zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 – w
    przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w
    całości do DG podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o której mowa w
    ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych
    towarów i usług do celów DG, zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”. Sposób
    określenia proporcji powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez
    podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć.
    Zasady dotyczące sposobu określenia proporcji (tzw. pre-współczynnika) zostały również
    zawarte w kolejnych przepisach (art. 86 ust. 2b – 2h ustawy o VAT).
    W celu prawidłowego zastosowania ww. regulacji kluczowe jest ustalenie, co należy
    rozumieć pod pojęciem „celów wykonywanej działalności gospodarczej”.
    Uznaje się, że ww. pojęcie należy rozpatrywać z uwzględnieniem definicji działalności
    gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 i ust. 3 ustawy. Co istotne, w związku z
    prowadzeniem DG u podatnika mogą zaś występować działania czy sytuacje, które nie
    generują co prawda opodatkowania VAT, ale które „towarzyszą” tej działalności
    gospodarczej i nie stanowią obok niej odrębnego przedmiotu działalności podatnika.
    Jakkolwiek więc nie podlegają one opodatkowaniu VAT, to ich występowanie nie oznacza,
    że u podatnika występują czynności wykonywane poza DG. Przez cele inne niż DG należy
    bowiem rozumieć sferę działalności danego podmiotu, która nie jest działalnością
    gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 i ust. 3 ustawy (przykładowo działalność
    podmiotu w charakterze organu władzy czy nieodpłatną działalność statutową) [tak np.
    DKIS w interpretacji indywidualnej z 9 maja 2024 r., sygn. 0114-KDIP4-3.4012.151.2024.1.
    DS].
    Jeśli więc obok czynności, które podlegają opodatkowaniu VAT, wykonywane są również
    czynności niegenerujące tego opodatkowania, to należy ustalić, czy stanowią one odrębny
    – obok działalności gospodarczej – przedmiot działalności podatnika, czy też towarzyszą
    one jedynie tej działalności. Tylko zaś gdy u podatnika występuje taki odrębny przedmiot
    działalności, dla określenia zakresu prawa do odliczenia VAT naliczonego u podatnika
    może się pojawić obowiązek stosowania zasad,
    o których mowa w art. 86 ust. 2a i nast. ustawy o VAT (tj. obowiązek stosowania tzw.
    pre#współczynnika).
    W opinii Wnioskodawcy nie ulega wątpliwości, że lokowanie w obligacje wolnych środków
    pieniężnych wygenerowanych w ramach działalności gospodarczej nie stanowi odrębnego
    przedmiotu działalności występującego w Spółce, ale towarzyszy tej działalności. W
    związku z tym, obrót obligacjami przez Wnioskodawcę nie generuje po jego stronie

    obowiązku stosowania przepisów o sposobie określenia proporcji na zasadach
    określonych w art. 86 ust. 2a-2h ustawy o VAT.
    Wnioskodawca pragnie wskazać, że powyższe stanowisko (potwierdzające brak obowiązku
    stosowania przepisów o tzw. pre-współczynniku w związku z lokowaniem środków
    pieniężnych w obligacje) znajduje potwierdzenie w szeregu interpretacji indywidualnych
    wydanych przez DKIS. Tytułem przykładu Wnioskodawca pragnie wskazać interpretacje
    indywidualne:
    1) z 9 maja 2024 r. (sygn. 0114-KDIP4-3.4012.151.2024.1.DS),
    2) z 1 września 2023 r. (sygn. 0114-KDIP4-3.4012.259.2023.2.DS),
    3) z 21 lipca 2022 r. (sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.363.2022.2.AM),
    4) z 21 lipca 2022 r. (sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.362.2022.2.KW).
    W związku z powyższym, Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie prawidłowości jego
    stanowiska zaprezentowanego w odniesieniu do pytania nr 2).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać
    się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i
    zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie).
    Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa
    zalicza do katalogu usług każde świadczenie, które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy.
    Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego
    istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze
    majątkowym. W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie
    wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron
    transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym,
    związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego

    płatności, musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że
    płatność następuje w zamian za to świadczenie.
    Każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub
    tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem co do zasady usługę w rozumieniu
    ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione następujące warunki:
        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona,
        nabywca jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia;
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną
    usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku
    prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna,
    bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8
    marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko
    Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy,
    gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a
    otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w
    pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie
    przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota
    uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt
    wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk
    sprzedającego.
    Skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę, należy uznać, że
    zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej sumy
    pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego
    stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana
    czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć
    bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a
    świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia.
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego
    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy,
    podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Zatem za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT uważane mogą być takie sytuacje, w
    których:
        istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego
        następuje świadczenie wzajemne,
        wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie
        przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy,
        istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy
        towaru lub usługi,

        odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w
        bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym
        podatkiem,
        istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług podlega
    opodatkowaniu podatkiem VAT. Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem
    od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze – dana czynność
    ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem działa jako podatnik VAT.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według ust. 2 powołanego artykułu:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo zarejestrowani w Polsce jako czynny podatnik
    podatku od towarów i usług. Prowadzą Państwo działalność gospodarczą w zakresie
    produkcji i dystrybucji leków oraz badań i rozwoju nowych produktów farmaceutycznych,
    a także wytwarzania produktów farmaceutycznych i substancji aktywnych.
    W ramach swojej działalności gospodarczej dokonują Państwo sprzedaży towarów (przede
    wszystkim produktów leczniczych, wyrobów medycznych, suplementów diety czy
    dermokosmetyków).
    Z perspektywy VAT transakcje te stanowią odpłatne dostawy towarów na terytorium
    Polski, które podlegają opodatkowaniu stosownymi stawkami VAT (obecnie przede
    wszystkim 8% i 23%), lub wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów (WDT), do których –
    pod warunkiem spełnienia przewidzianych w przepisach warunków – zastosowanie ma 0%
    stawka VAT, lub eksport towarów, do którego – pod warunkiem spełnienia przewidzianych
    w przepisach warunków – zastosowanie ma 0% stawka VAT, lub dostawy towarów poza
    terytorium Polski (sprzedaż towarów ze składów celnych znajdujących się poza terytorium
    Polski), w odniesieniu do których nie rozliczają Państwo VAT należnego.
    Świadczą Państwo również usługi, które polegają m.in. na udzielaniu licencji na
    korzystanie z tzw. Dossier (tj. dokumentacji dotyczącej produktu leczniczego, przy
    wykorzystaniu którego kontrahent może starać się o uzyskanie pozwolenia na
    dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego), czy świadczeniu usług np. na rzecz innych
    podmiotów należących do tej samej grupy co Państwo (takich jak usługi wsparcia w
    procesie dokonywania zakupów, informatyczne, doradcze, czy obsługi księgowej i
    kadrowo-płacowej). Z perspektywy VAT transakcje te stanowią odpłatne świadczenie usług
    na terytorium kraju, opodatkowane stosowną stawką VAT (co do zasady, podstawową
    stawką VAT wynoszącą obecnie 23%), lub odpłatne świadczenie usług, którego miejsce
    świadczenia znajduje się poza Polską. W tym przypadku nie rozliczają Państwo VAT
    należnego (obowiązek rozliczenia podatku spoczywa w takim przypadku na usługobiorcy).
    Wykonują Państwo również czynności, które z perspektywy VAT stanowią usługi zwolnione
    z opodatkowania. Obejmują one w szczególności tzw. świadczenia pracownicze (np. tzw.

    refakturowanie pakietów medycznych czy nauki języków obcych), a także udzielanie
    pożyczek pieniężnych czy poręczeń.
    W związku z prowadzoną przez Państwa działalnością gospodarczą generowane są
    nadwyżki środków finansowych. Dążąc do ich racjonalnego zagospodarowania (poprzez
    osiąganie jak najwyższych przychodów przy akceptowalnym poziomie ryzyka), deponują
    Państwo wypracowane środki na lokatach bankowych lub w dłużnych papierach
    wartościowych (obligacjach).
    Obejmują Państwo obligacje od ich emitenta (czyli nabywają je na tzw. rynku pierwotnym),
    a następnie trzymają je Państwo aż do momentu zapadalności, czyli wykupu obligacji
    przez emitenta.
    Otrzymują więc Państwo zwrot kapitału (należności głównej) bezpośrednio od emitenta.
    Państwa przychody z tytułu obligacji mogą mieć w szczególności formę odsetek lub
    dyskonta.
    Jedynie w wyjątkowych przypadkach dopuszczają Państwo możliwość sprzedaży obligacji
    na rzecz innego podmiotu, bez czekania na ich wykup przez emitenta. Przewidują
    Państwo, że mogłoby to mieć przykładowo miejsce w razie nagłego zapotrzebowania na
    wolne środki pieniężne i podjęcia decyzji o pozyskaniu ich ze sprzedaży obligacji
    (alternatywą mogłoby zaś być np. zerwanie lokaty bankowej). Państwa podstawowym
    zamierzeniem jest lokowanie wygenerowanych nadwyżek pieniężnych w obligacje
    obejmowane od emitenta i trzymane aż do momentu ich wykupu.
    Na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej nabywają Państwo różnego rodzaju
    towary i usługi, które podlegają opodatkowaniu VAT i skutkują powstaniem u Państwa VAT
    naliczonego. Z uwagi na charakter prowadzonej działalności, obejmującej czynności
    opodatkowane VAT w Polsce oraz czynności wykonywane poza terytorium Polski, w
    odniesieniu do których kwoty VAT naliczonego mogłyby być odliczone, gdyby czynności te
    były wykonywane na terytorium Polski, odliczają Państwo VAT naliczony wynikający z ww.
    zakupów. Może się zdarzyć, że nabywane towary lub usługi będą wykazywały częściowo
    związek z Państwa działalnością polegającą na lokowaniu nadwyżek środków pieniężnych
    w obligacje, a przy tym nie będzie możliwe przypisanie tych zakupów wyłącznie do tych
    czynności.
    W związku z tym mają Państwo wątpliwości, czy kwoty uzyskiwane przez Państwa z tytułu
    obligacji, w szczególności w postaci odsetek lub dyskonta, stanowią wynagrodzenie
    należne w zamian za czynności objęte zakresem opodatkowania podatkiem VAT.
    W odniesieniu do powyższych kwestii wskazać należy, że stosownie do art. 3 pkt 1 lit. a
    ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 722 ze zm.):
      Ilekroć w ustawie jest mowa o papierach wartościowych - rozumie się przez to akcje,
      prawa poboru w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks
      spółek handlowych (Dz.U. z 2024 r. poz. 18 i 96), prawa do akcji, warranty
      subskrypcyjne, kwity depozytowe, obligacje, listy zastawne, certyfikaty inwestycyjne,
      bankowe prawa pochodne w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997
      r. - Prawo bankowe (Dz.U. z 2023 r. poz. 2488) i inne zbywalne papiery wartościowe,
      w tym inkorporujące prawa majątkowe odpowiadające prawom wynikającym z akcji
      lub z zaciągnięcia długu, wyemitowane na podstawie właściwych przepisów prawa
      polskiego lub obcego.
    Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o obligacjach (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 708 ze zm.):
      Obligacja jest papierem wartościowym emitowanym w serii, w którym emitent
      stwierdza, że jest dłużnikiem właściciela obligacji, zwanego dalej „obligatariuszem”, i
      zobowiązuje się wobec niego do spełnienia określonego świadczenia.

    Jak wynika z art. 5 ust. 1 ww. ustawy o obligacjach:
      Świadczenia wynikające z obligacji, sposób ich realizacji oraz związane z nimi prawa i
      obowiązki emitenta i obligatariuszy określają warunki emisji.
    Z powyżej cytowanej definicji wynika, że obligacje są to papiery wartościowe o charakterze
    dłużnym. Dłużny papier wartościowy oznacza papier wartościowy wyemitowany na
    podstawie właściwego aktu prawnego, w którym emitent wyraża zobowiązanie do zapłaty
    właścicielowi dłużnego papieru wartościowego należności głównej i należności ubocznej
    (odsetek). Zatem nabycie obligacji, dla sprzedawcy, emitenta tych papierów
    wartościowych stanowi formę pozyskania kapitału, w zamian za którą nabywca otrzyma
    wynagrodzenie (odsetki).
    Zatem, czynność nabycia obligacji mieści się w definicji usług zawartej w art. 8 ust. 1
    ustawy. W takiej sytuacji będzie można bowiem zidentyfikować beneficjenta świadczenia
    wykonanego przez nabywcę obligacji, którym będzie jej emitent, mogący korzystać z
    kapitału udostępnionego mu przez nabywcę papieru wartościowego. Ponadto usługa
    będzie miała charakter odpłatny, z uwagi na to, że nabywca wraz z nabyciem dłużnego
    papieru wartościowego zachowuje prawo do wypłaty wynagrodzenia. Ponadto nabywca
    może swobodnie dysponować posiadanym papierem wartościowym, tj. może w dniu
    wykupu zrealizować wynikające z niego prawa, odzyskując tym samym udostępnione
    emitentowi środki pieniężne wraz z nadwyżką będącą wynagrodzeniem w postaci odsetek,
    bądź też, nie czekając do dnia wykupu, sprzedać instrument finansowy na rynku wtórnym,
    po cenie zaakceptowanej przez kontrahenta. Zatem nabywca obligacji - obligatariusz
    wyświadczy usługę w postaci udostępnienia kapitału, w zamian za którą w ostatecznym
    rozrachunku zachowuje prawo do wypłaty wynagrodzenia w formie odsetek. W tym
    kontekście nabycie obligacji może stanowić usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o
    podatku od towarów i usług. Jednakże jak już wskazano, aby faktycznie zaistniało
    opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu
    wykonał podmiot, który dokonując tej czynności będzie działał jako podatnik, w
    rozumieniu cyt. art. 15 ust. 1 ww. ustawy o podatku od towarów i usług.
    Należy zauważyć, że odnośnie uznania za podatnika podatku od towarów i usług
    podmiotu lokującego kapitał w obligacje wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej w wyroku z 6 lutego 1997 r., w sprawie C-80/95 Harnas & Helm, w którym
    wskazał, że:
      „(...) nabycie na własność i posiadanie obligacji, które nie służą innej działalności
      przedsiębiorstwa oraz otrzymywanie z tego tytułu dochodu nie stanowi działalności
      gospodarczej, która przyznaje wykonawcy tych czynności status podatnika. W
      konsekwencji działalność posiadacza obligacji może być zdefiniowana jako forma
      lokaty kapitału mieszcząca się w pojęciu zwykłego zarządzania majątkiem i jeśli
      generuje ona dochód w postaci odsetek, to wynikają one ze zwykłego posiadania
      obligacji. Jednakże nie mogą być one uważane za wynagrodzenie w zamian za
      dokonanie czynności lub wykonywanie działalności gospodarczej przez tego, kto
      takie odsetki otrzymuje”.
    Odnosząc się zatem do Państwa wątpliwości, w przypadku nabywania przez Państwa
    obligacji, analiza przedstawionych okoliczności oraz powołanych przepisów prawa i
    orzecznictwa w tym zakresie prowadzi do stwierdzenia, że nie działają /nie będą Państwo
    działać jako podatnik podatku VAT z tytułu tej czynności. Jak Państwo wskazali, nabycie
    obligacji stanowi/będzie stanowić racjonalne zagospodarowanie wygenerowanych
    nadwyżek finansowych. Obejmują Państwo obligacje od ich emitenta (czyli nabywają je
    Państwo na tzw. rynku pierwotnym), a następnie trzymają je Państwo aż do momentu
    zapadalności, czyli wykupu obligacji przez emitenta. Otrzymują więc Państwo zwrot
    kapitału (należności głównej) bezpośrednio od emitenta. Państwa przychody z tytułu
    obligacji mogą mieć w szczególności formę odsetek lub dyskonta. Jedynie w wyjątkowych
    przypadkach dopuszczają Państwo możliwość sprzedaży obligacji na rzecz innego
    podmiotu, bez czekania na ich wykup przez emitenta. Przewidują Państwo, że mogłoby to

    mieć przykładowo miejsce w razie nagłego zapotrzebowania na wolne środki pieniężne i
    podjęcia decyzji o pozyskaniu ich ze sprzedaży obligacji.
    Z tak przedstawionych okoliczności sprawy wynika zatem, że Państwa działalność w
    aspekcie bycia posiadaczem obligacji opiera się na zwykłym zarządzaniu majątkiem, a
    otrzymywane kwoty w postaci odsetek lub dyskonta wynikają z posiadania obligacji. W
    przedmiotowej sprawie nie występują zatem przesłanki do uznania, że w transakcji
    nabycia obligacji działają/będą Państwo działali w sposób profesjonalny, zorganizowany i
    ciągły wskazujący na działanie w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1
    ustawy. Zatem, otrzymywane środki finansowe z tytułu obligacji w postaci odsetek lub
    dyskonta nie stanowią/nie będą stanowić wynagrodzenia za czynności podlegające
    opodatkowaniu.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Mają Państwo również wątpliwości, czy w związku z kwotami otrzymywanymi przez
    Państwa z tytułu obligacji, w szczególności w postaci odsetek lub dyskonta, są Państwo
    zobowiązani do stosowania przepisów o sposobie określenia proporcji, o których mowa w
    art. 86 ust. 2a-2h ustawy.
    Odnosząc się do powyższej kwestii wskazać należy, że w myśl art. 86 ust. 1 ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
      usługi.
    Z cytowanych wyżej przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od
    towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem
    umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego, jest
    związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.
    Podkreślić należy, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku
    naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno
    przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków,
    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    Wyrażoną w cytowanym powyżej art. 86 ust. 1 ustawy generalną zasadę uprawniającą do
    odliczenia podatku naliczonego, uzupełniają regulacje zawarte w art. 86 ust. 2a i następne
    ustawy.
    Stosownie do art. 86 ust. 2a ustawy:
      W przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów
      wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż
      działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie
      art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o
      którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do

      działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o
      której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu
      wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej,
      zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”. Sposób określenia proporcji
      powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika
      działalności i dokonywanych przez niego nabyć.
    Według art. 86 ust. 2b ustawy:
      Sposób określenia proporcji najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej przez
      podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć, jeżeli:
      1) zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
        naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego
        proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności
        gospodarczej czynności opodatkowane oraz
      2) obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na
        działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, z
        wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust.
        2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o którym mowa w
        tym przepisie, gdy przypisanie tych wydatków w całości do działalności
        gospodarczej nie jest możliwe.
    Zgodnie z art. 86 ust. 2c ustawy:
      Przy wyborze sposobu określenia proporcji można wykorzystać w szczególności
      następujące dane:
      1) średnioroczną liczbę osób wykonujących wyłącznie prace związane z działalnością
        gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie osób wykonujących prace w
        ramach działalności gospodarczej i poza tą działalnością;
      2) średnioroczną liczbę godzin roboczych przeznaczonych na prace związane z
        działalnością gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie godzin roboczych
        przeznaczonych na prace związane z działalnością gospodarczą i poza tą
        działalnością;
      3) roczny obrót z działalności gospodarczej w rocznym obrocie podatnika z
        działalności gospodarczej powiększonym o otrzymane przychody z innej
        działalności, w tym wartość dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym
        charakterze, otrzymanych na sfinansowanie wykonywanej przez tego podatnika
        działalności innej niż gospodarcza;
      4) średnioroczną powierzchnię wykorzystywaną do działalności gospodarczej w
        ogólnej średniorocznej powierzchni wykorzystywanej do działalności
        gospodarczej i poza tą działalnością.
    Stosownie do art. 86 ust. 2d ustawy:
      W celu obliczenia kwoty podatku naliczonego w przypadku, o którym mowa w ust.
      2a, przyjmuje się dane za poprzedni rok podatkowy.
    Na podstawie art. 86 ust. 2g ustawy:
      Proporcję określa się procentowo w stosunku rocznym. Proporcję tę zaokrągla się w
      górę do najbliższej liczby całkowitej. Przepisy art. 90 ust. 5, 6, 9a, 10 i 10c-10g stosuje
      się odpowiednio.
    Zgodnie z art. 86 ust. 2h ustawy:
      W przypadku gdy podatnik, dla którego sposób określenia proporcji wskazują
      przepisy wydane na podstawie ust. 22, uzna, że wskazany zgodnie z przepisami
      wydanymi na podstawie ust. 22 sposób określenia proporcji nie będzie najbardziej

      odpowiadać specyfice wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez
      niego nabyć, może zastosować inny bardziej reprezentatywny sposób określenia
      proporcji
    Według art. 86 ust. 22 ustawy:
      Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia,
      określić w przypadku niektórych podatników sposób określenia proporcji uznany za
      najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez tych podatników
      działalności i dokonywanych przez nich nabyć oraz wskazać dane, na podstawie
      których jest obliczana kwota podatku naliczonego z wykorzystaniem tego sposobu
      określenia proporcji, uwzględniając specyfikę prowadzenia działalności przez
      niektórych podatników i uwarunkowania obrotu gospodarczego.
    Cele prowadzonej działalności gospodarczej należy rozpatrywać w kontekście definicji
    działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 i ust. 3 ustawy. W związku z
    prowadzeniem działalności gospodarczej u podatnika mogą wystąpić działania czy
    sytuacje, które nie generują opodatkowania VAT. „Towarzyszą” one działalności
    gospodarczej i nie stanowią obok niej odrębnego przedmiotu działalności podatnika. Nie
    podlegają one opodatkowaniu VAT, jednakże ich występowanie nie oznacza, że u
    podatnika występują czynności wykonywane poza działalnością gospodarczą. Za czynności
    zrównane z czynnościami wykonywanymi w ramach działalności gospodarczej uznaje się
    także nieodpłatną dostawę towarów lub nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste,
    w przypadkach o których mowa w art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2 ustawy. Uzasadnia to fakt, że
    chociaż czynności te z definicji nie mają związku z działalnością gospodarczą, w
    przypadkach określonych w tych przepisach następuje obowiązek naliczenia VAT.
    Natomiast przez cele inne rozumie się sferę działalności danego podmiotu niebędącą
    działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2
    i ust. 3 ustawy (przykładowo działalność podmiotu w charakterze organu władzy czy
    nieodpłatną działalność statutową).
    Należy ponownie podkreślić, że podstawową przesłanką warunkującą stosowanie
    przepisu art. 86 ust. 2a ustawy, jest wykonywanie przez podatnika czynności „innych niż
    działalność gospodarcza”
    (z wyjątkiem wykorzystania na cele osobiste, do których może mieć zastosowanie art. 7
    ust. 2 i art. 8 ust. 2 ustawy). Dla stwierdzenia, czy działalność lub czynności stanowią „cele
    inne niż związane z działalnością gospodarczą” znaczenie ma, czy mieszczą się one w
    przedmiocie działalności danego podmiotu. W przypadku więc wykonywania obok
    czynności, które podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT, również czynności
    niegenerujących opodatkowania tym podatkiem – w pierwszej kolejności należy dokonać
    oceny, czy czynności te należy uznać za odrębny, obok działalności gospodarczej,
    przedmiot działalności podatnika, czy też czynności te towarzyszą działalności
    gospodarczej. W przypadku stwierdzenia, że czynności niegenerujące podatku należnego
    stanowią odrębny obok działalności gospodarczej przedmiot działalności, wówczas, w celu
    odliczenia podatku naliczonego (jeżeli nie będzie możliwe przypisanie go w całości do
    działalności gospodarczej), należy stosować zasady, o których mowa w art. 86 ust. 2a i
    następne ustawy.
    W celu dokonania oceny czynności związanych z otrzymywanymi przez Państwa kwotami
    w formie odsetek lub dyskonta z tytułu obejmowania/nabywania obligacji od emitienta,
    pod względem skutków, jakie mogą wywołać w świetle przepisów dotyczących podatku od
    towarów i usług, punktem wyjścia powinna być ocena, czy czynności te należy uznać za
    odrębny, obok działalności gospodarczej, przedmiot działalności podatnika, czy też
    czynności te „towarzyszą” działalności gospodarczej.
    Analiza okoliczności sprawy w kontekście obowiązujących w tym zakresie przepisów
    prawa pozwala stwierdzić, że nie mają/nie będą mieli Państwo obowiązku określania kwot
    podatku naliczonego do odliczenia zgodnie ze „sposobem określenia proporcji”, o którym
    mowa w art. 86 ust. 2a ustawy,

    w związku z otrzymywaniem przez Państwa kwot w postaci odsetek lub dyskonta z tytułu
    obligacji. Przychody te – jak wynika z okoliczności sprawy – związane są z prowadzoną
    przez Państwa działalnością gospodarczą. Państwa podstawowym zamierzeniem jest
    lokowanie wygenerowanych nadwyżek pieniężnych w obligacje obejmowane od emitenta i
    trzymane ich aż do momentu ich wykupu. Z okoliczności sprawy wynika zatem, że
    obejmując obligacje od emitenta nie podejmują Państwo żadnej innej działalności
    niezwiązanej z przedmiotem prowadzonej przez Państwa działalności gospodarczej.
    Tym samym, otrzymywane przez Państwa kwoty w postaci odsetek lub dyskonta z tytułu
    obligacji należy uznać za związane z prowadzoną działalnością gospodarczą w związku z
    czym, nie są/nie będą Państwo zobowiązani do stosowania art. 86 ust. 2a-2h ustawy w
    związku z ich otrzymywaniem.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest zatem prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz
        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje

    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.