Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.655.2024.7.SKJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-19
Teza: Zwolnienie od podatku dla sprzedaży niezabudowanej działki.
Słowa kluczowe: nieruchomości-nieruchomość zabudowana; podatnik; zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa budynków, budowli lub ich części 
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 10

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 października 2024 r. wpłynął Pana wniosek z 15 października 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy uznania Pana za podatnika podatku VAT
    prowadzącego działalność gospodarczą, w związku z dokonaniem sprzedaży
    Nieruchomości oraz zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10
    ustawy dla transakcji sprzedaży Nieruchomości.
    Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwania – pismem z 16 grudnia 2024 r. (data
    wpływu 19 grudnia 2024 r.), 16 grudnia 2024 r. (10 stycznia 2025 r.) oraz pismem z 31
    stycznia 2025 r. (data wpływu 6 lutego 2025 r.).

## Opis zdarzenia przyszłego

Pan A.A. (dalej: Wnioskodawca lub Podatnik) jest osobą fizyczną prowadzącą
    jednoosobową działalności gospodarczą w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r.
    Prawo przedsiębiorców pod nazwą A.A. Podatnik świadczy usługi pośrednictwa w
    sprzedaży materiałów budowlanych (jest przedstawicielem handlowym). Wnioskodawca z
    tytułu prowadzonej działalności gospodarczej jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem
    podatku VAT.
    Wnioskodawca jest w posiadaniu zabudowanej nieruchomości gruntowej w miejscowości
    (...), gm. (...) (działka ewidencyjna nr 1, dalej: Nieruchomość). Grunt ma powierzchnie (...)
    mkw i jest zabudowany dwoma budynkami:
    1. Budynkiem mieszkalnym jednokondygnacyjnym o powierzchni zabudowy (...) mkw
    (budynek został wzniesiony przez II wojną światową),
    2. Budynkiem produkcyjnym, usługowym i gospodarczym dla rolnictwa,
    jednokondygnacyjnym, o powierzchni zabudowy (...) mkw.
    Budynki po oddaniu ich do użytkowania były zamieszkałe i użytkowane zgodnie z ich
    przeznaczaniem przez wiele lat (zamieszkiwała tam rodzina Wnioskodawcy). Oba budynki
    nie są obecnie użytkowane, są w złym stanie technicznym. Na przestrzeni ostatnich lat na
    budynki nie ponoszono żadnych nakładów, które można by było uznać za wydatki na ich
    ulepszenie (budowa, przebudowa, adaptacja, modernizacja) lub remont.
    W ewidencji gruntów i budynków grunt został sklasyfikowany jako grunty rolne
    zabudowane (Br-RV) oraz grunty pod rowami (W-RV). Dla obszaru, na którym
    zlokalizowany jest grunt, nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania
    przestrzennego. Natomiast (...) r. Rada Gminy Uchwaliła Studium uwarunkowań i
    kierunków zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr (...). zgodnie z jego ustaleniami
    obszar, na którym położony jest grunt oznaczony jest symbolem MN - teren przeznaczony
    pod budownictwo mieszkalne jednorodzinne).
    Wnioskodawca nabył Nieruchomość 13 lutego 2024 r. od brata B.B., który w zakresie
    sprzedaży nie działał w charakterze podatnika VAT, a w związku z tym sprzedaż nie
    podlegała temu podatkowi. Nabycie nastąpiło do majątku niezwiązanego z prowadzoną
    działalnością gospodarczą.
    Wnioskodawca zamierza wziąć udział w realizacji przedsięwzięcia deweloperskiego. W tym
    celu wraz z dwiema osobami fizycznymi utworzył spółkę z ograniczoną
    odpowiedzialnością, która przedsięwzięcie to będzie realizować (dalej: Spółka). Spółka
    została zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym pod nazwą C. SPÓŁKA Z
    OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ, NIP: (...), KRS: (...) (dalej: Spółka).
    Udziały w Spółce zostały objęte za wkład pieniężny. Wnioskodawca objął 50% udziałów.
    Spółka będzie czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT. Przedsięwzięcie
    będzie polegać na budowie na wyżej wymienionym gruncie domów w zabudowie
    szeregowej oraz ich późniejszej sprzedaży. W tym celu Wnioskodawca sprzeda
    Nieruchomość nowo założonej Spółce. Nieruchomość zostanie sprzedana w stanie w
    jakim Wnioskodawca ją nabył, tzn. z naniesieniami w postaci dwóch budynków.

    Wyburzenie budynków i przygotowanie gruntu pod przyszłą inwestycje odbędzie się po
    przeniesieniu własności Nieruchomości na Spółkę. Wnioskodawca nie wykona w tym
    zakresie żadnych czynności faktycznych czy prawnych. Sprzedaż odbędzie się na zasadzie
    sprzedaży z odroczonym terminem płatności z uwagi na to, że nowo założona Spółka nie
    będzie posiadała środków na zapłatę ceny. Cena zostanie ustalona na podstawie operatu
    szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego. Zapłata nastąpi po
    zrealizowaniu inwestycji deweloperskiej i sprzedaży domów w zabudowie szeregowej, co
    planowane jest w okresie od 3 do 5 lat do dnia sprzedaży Nieruchomości. Ponieważ
    Wnioskodawca de facto udzieli Spółce kredytu kupieckiego planuje zawrzeć ze Spółką
    odrębną umowę, w której określi dodatkowe (nieuwzględnione w cenie sprzedaży)
    wynagrodzenie. W celu określenia wysokości tego wynagrodzenia Wnioskodawca
    zamierza skorzystać z możliwości jakie przewiduje ustawodawca w zakresie ustalania
    warunków cen rynkowych dla transakcji finansowych tzn. mechanizmu Safe harbour.
    Zgodnie z przepisami ustawy o PIT Wnioskodawca zamierza oprocentowanie kredytu
    kupieckiego na dzień zawarcia umowy ustalić na podstawie bazowej stopy procentowej i
    marży, określonych w obwieszczeniu ministra właściwego do spraw finansów publicznych
    aktualnym na dzień zawarcia tej umowy.
    Ponadto Wnioskodawca wskazuje, że 17 kwietnia 2024 r. w ramach jednej umowy
    sprzedaży dokonał zbycia trzech nieruchomości gruntowych (trzech działek
    ewidencyjnych) na rzecz innej osoby prawnej, niepowiązanej z nim spółki z o.o. - gruntów
    niezabudowanych sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako grunty orne
    nieobjęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Na dzień sprzedaży w
    stosunku do gruntów nie wydano decyzji o warunkach zabudowy. Wnioskodawca
    przedmiotowe działki nabył w drodze darowizny od ojca w dniu 3 sierpnia 2022 r.
    Sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym i nie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem VAT.
    W przypadku uznania Wnioskodawcy za podatnika VAT w zakresie sprzedaży
    Nieruchomości, Wnioskodawca jest skłonny w akcie notarialnym złożyć wraz ze Spółką
    oświadczenie o wyborze opodatkowania dostawy budynków posadowionych na gruncie
    oraz wystawić fakturę VAT dokumentującą sprzedaż.
    W związku z powyższym Wnioskodawca zastanawia się nad skutkami podatkowymi
    sprzedaży Nieruchomości do Spółki.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    Ad. 1. Wnioskodawca nabył działkę w celu realizacji przedsięwzięcia deweloperskiego.
    Ad. 2. Od momentu nabycia do momentu sprzedaży (sprzedaż jeszcze nie nastąpiła)
    nieruchomość nie była i nie będzie wykorzystywana przez Wnioskodawcę. Jak wskazano
    we wniosku budynki znajdujące się na działce są w złym stanie technicznym w związku z
    tym Wnioskodawca ich nie wykorzystywał ani do celów osobistych ani gospodarczych.
    Można powiedzieć, że grunt wraz z budynkami do momentu sprzedaży pełni w majątku
    Wnioskodawcy funkcję inwestycyjną.
    Ad. 3. Przed sprzedażą Wnioskodawca nie będzie podejmował jakichkolwiek czynności
    wymagających zaangażowania środków finansowych zmierzających do podniesienia
    wartości nieruchomości. Spółka, w której uczestniczy wnioskodawca złożyła wniosek o
    wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla Nieruchomości. Żadne inne
    czynności do dnia sprzedaży nie będą podjęte.
    Ad. 4. Od dnia oddania do użytkowania budynku produkcyjnego, usługowego i
    gospodarczej do dnia sprzedaży upłynęły co najmniej dwa lata. Wnioskodawca nie zna
    dokładnej daty oddana budynków do użytkowania. Na potrzeby wniosku można przyjąć że
    było to ok 1960 r.
    Ad. 5. Według wiedzy Wnioskodawcy w stosunku do budynków nie ponoszono wydatków
    na ich ulepszenie. Na przestrzeni lat mogły być ponoszone wydatki typowo remontowe.

    Natomiast na przestrzeni ostatnich dwóch lat nie ponoszono jakichkolwiek wydatków na
    budynki. Budynki te pozostawały niezamieszkane.
    Pytania
    1. Czy sprzedaż Nieruchomości na rzecz Spółki będzie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem VAT jako odpłatna dostawa towarów?
    2. Czy w przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, sprzedaż Nieruchomość
    będzie mogła korzystać ze zwolnienia z podatku VAT?
    Pana stanowisko w sprawie
    Ad. 1.
    W ocenie Wnioskodawcy sprzedaż nieruchomości na rzecz Spółki nie będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako odpłatna dostawa towarów.
    Wnioskodawca w tym zakresie nie będzie działał w charakterze podatnika VAT , a jedynie
    jako osoba fizyczna dokonująca zarządu własnym majątkiem prywatnym.
    Podejmowane przez Wnioskodawcę czynności wykonywane będą poza zakresem
    czynności objętych ustawą o podatku od towarów i usług. Wnioskodawca dokona zbycia
    majątku prywatnego w okolicznościach, których nie można uznać za działanie podatnika
    VAT w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11
    marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. 2024. 361 t.j. z 2024.03.13 ze zm.,
    dalej: ustawa o VAT).
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    zwanym dalej „podatkiem”, podlegają:
    1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Przez towary stosownie do art. 2 ust. 6 rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie
    postacie energii.
    Art. 2 ust. 22 ustawy o VAT definiuje sprzedaż jako odpłatną dostawę towarów i odpłatne
    świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową
    dostawę towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT przez odpłatną dostawę towarów o której mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    Jednocześnie ust. 2 powyższego przepisu stanowi, że przez dostawę towarów, o której
    mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika
    towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności:
    1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w
    tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i
    ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków
    stowarzyszenia,
    2) wszelkie inne darowizny
    - jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub
    wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.
    Powyższe przepisy wskazują na przedmiotowy zakres opodatkowania podatkiem VAT.
    Wynika z nich, że co do zasady sprzedaż Nieruchomości stanowi odpłatną dostawę
    towarów, dla której podstawa opodatkowania została określona w art. 29a ust. 8 ustawy o
    VAT. W myśl tego przepisu w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem
    związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie
    wyodrębnia się wartości gruntu. Wynika z powyższego, że sprzedawany (razem z

    budynkiem, budowlą) grunt jest opodatkowany (lub zwolniony) taką samą stawką podatku
    jak budynek, budowla. Przez nieruchomość należy rozumieć grunt wraz z posadowionymi
    na nim budynkami, budowlami lub ich częściami.
    Jednakże, aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    musi być dokonana przez podatnika podatku VAT działającego w takim charakterze.
    Czynności podjęte przez podatnika mieszczące się zasadniczo w zakresie przedmiotowym
    VAT (dostawa towarów i świadczenie usług), realizowane w sferze jego aktywności
    prywatnej nie podlegają opodatkowaniu, gdyż nie działa on w tym zakresie w charakterze
    podatnika.
    W związku z tym zdefiniowanie pojęcia podatnika, wskazujące na podmiotowy zakres
    opodatkowania jest równie istotne co wskazanie czynności podlegających opodatkowaniu.
    Podatkowi od towarów i usług podlegają bowiem co do zasady wyłącznie podmioty
    działające profesjonalnie.
    Definicja podatnika została zawarta w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT. Przepis ten stanowi, że
    podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
    oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
    ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Z powyższej definicji wynika, że za podatnika VAT będzie uznany każdy podmiot, który:
    1. prowadzi jakąkolwiek działalność gospodarczą,
    2. w sposób samodzielny,
    3. niezależnie od miejsca,
    4. bez względu na cel oraz wynik tej działalności (za podatnika może być uznany również
    podmiot, którego działalność gospodarcza nie przyniosła żadnego wymiernego efektu).
    Jednocześnie zauważyć należy, że w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług
    zawarta jest autonomiczna definicja działalności gospodarczej prowadzanej przez
    podatnika VAT. Działalność ta stosownie do art. 15 ust. 2 obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Oznacza to, że podatnikiem VAT dany podmiot będzie wyłącznie w odniesieniu do
    czynności opodatkowanych, które wykonał w ramach działalności gospodarczej.
    Taka definicja działalności gospodarczej wskazuje, że podatnikami VAT są wyłącznie
    podmioty zajmujące się profesjonalnie obrotem gospodarczym (towarowym i
    usługowym), a inne podmioty nawet jeśli realizują czynności mieszczące się w definicji
    sprzedaży nie będąc podatnikami nie podlegają pod ustawę o podatku do towarów i
    usług. Jednocześnie co istotne w danej sprawie, brzmienie art 15 ust. 2 jednoznacznie
    wskazuje, że w ustawie nie jest realizowana opcja uznania za podatnika każdego, kto
    dokonuje określonych transakcji związanych z działalnością gospodarczą w sposób
    okazjonalny.
    Kwestia sprzedaży nieruchomości (konkretnie gruntów) z majątku prywatnego było
    przedmiotem wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych C-180 10 i C-181/10 J. Słaby przeciwko Ministrowi Finansów oraz E.
    Kuć i H. Jeziorska- Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie. W powyższym
    wyroku TSUE zawarł kilka istotnych kryteriów pozwalających na wyznaczenie granicy
    pomiędzy sferą działalności prywatnej podmiotu a działalnością gospodarczą. Trybunał
    wskazał, że:

    1. czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z
    siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej,
    2. sama liczba i zakres dokonanych transakcji sprzedaży nie ma charakteru decydującego
    w uznaniu aktywności podmiotu za działalność gospodarczą.
    Jak orzekł Trybunał, zakres transakcji sprzedaży nie może stanowić kryterium rozróżnienia
    między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem
    zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał
    stwierdził, że dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności
    osobistych,
    3. okoliczność, iż przed sprzedażą podmiot podejmował określone czynności tj.
    wystąpienie o warunki zabudowy, podział gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej
    ceny nie mają charakteru decydującego w uznaniu jego działalności za działalność
    gospodarczą. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania
    majątkiem prywatnym zainteresowanego,
    4. o wykonywaniu działalności gospodarczej może świadczyć podejmowanie aktywnych
    działań w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy VAT.
    Podsumowując należy zauważyć, że w odniesieniu do osób fizycznych, które nie
    prowadząc działalności gospodarczej (formalnie zarejestrowanej lub nie) dokonują
    sprzedaży składników własnego majątku, nie ma ogólnej reguły pozwalającej skutecznie
    dokonać rozgraniczenia pomiędzy działalnością prywatną a działalność gospodarczą.
    Decydujące znaczenie będą miały okoliczności faktyczne danej sprawy i aktywność
    podatnika w zakresie profesjonalizacji podejmowanych przez niego działań. Wykonywanie
    określonych czynności - będących dostawą towarów czy też świadczeniem usług -
    niemające miejsca w ramach działalności gospodarczej, nie jest działaniem w charakterze
    podatnika, a w konsekwencji - nie podlega opodatkowaniu. Osoba fizyczna, która
    dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana
    ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej
    działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego nie może być
    uznana za podatnika VAT. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą
    prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego
    podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając nieruchomości działa w charakterze podatnika
    prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia,
    czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).
    W związku z powyższym dla rozstrzygnięcia czy zbycie Nieruchomości przez
    Wnioskodawcę będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT kluczowe będzie
    rozstrzygnięcia czy działał on w charakterze podatnika prowadzącego działalność
    gospodarczą. O działaniu w charakterze podatnika świadczyć może podejmowanie
    aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami wykraczające poza zwykłe
    wykonywanie prawa własności ramach zarządu własny majątkiem. Takie aktywne
    działania, zdaniem TSUE, mogą polegać na przykład na uzbrojeniu terenu, albo na
    działaniach marketingowych przekraczających zwykłe formy ogłoszenia. Jeżeli działania
    takie wykraczają poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym i przybierają postać
    aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców, np. nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, podział, działania marketingowe podjęte
    w celu sprzedaży działek wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o
    warunkach zabudowy terenu czy wystąpienie o opracowane planu zagospodarowania
    przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, wówczas transakcja sprzedaży podlega
    opodatkowaniu podatkiem VAT a sprzedawca działa w charakterze podatnika.

    Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedstawionego stanu faktycznego kluczowa
    będzie ocena czy Wnioskodawca angażował środki podobne do producentów
    handlowców lub usługodawców trudniących się profesjonalnym obrotem
    nieruchomościami, aby jego aktywność mogła być uznana za działalność gospodarczą. W
    ocenie Wnioskodawcy odpowiedź na tak postawione pytanie jest negatywna. Stopień
    aktywności Wnioskodawcy w stosunku Nieruchomości dowodzi, że nie angażował on
    środków podobnych do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i
    usługodawców w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. W stosunku do gruntu
    oraz posadowionych na nim budynków Wnioskodawca nie podjął żadnych czynności
    przygotowawczych związanych z planowaną inwestycją deweloperską. Wszystkie
    aktywności związane z podjęciem działalności gospodarczej w tym zakresie będą
    podejmowane w Spółce, która jest odrębnym od samego Wnioskodawcy bytem prawnym.
    W związku z powyższym Wnioskodawca stoi na stanowisku, że sprzedaż Nieruchomości
    nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Wnioskodawca nie
    działał w tym zakresie w charakterze podatnika.
    Ad. 2.
    W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze (uznania Wnioskodawcy za
    podatnika VAT, a sprzedaży za czynność podlegającą opodatkowaniu) Wnioskodawca stoi
    na stanowisku, że sprzedaż nieruchomości będzie mogła korzystać ze zwolnienia z
    podatku VAT.
    Słowem wstępu Wnioskodawca wskazuje, że działkę ewidencyjną nr 1 należy uznać za
    grunt zabudowany. Pojęcie „budynek” zdefiniowane zostało w art. 3 pkt 2 ustawy z 7 lipca
    1994 r. - Prawo budowlane. Jest to obiekt budowlany trwale związany z gruntem,
    wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych posiadający fundamenty i
    dach. Stan faktyczny Nieruchomości wskazuje, że posadowione na gruncie budowle są wg
    prawa budowlanego budynkami. Bez znaczenia dla ustawy o VAT jest stan techniczny
    budynków oraz to czy przedstawiają one dla nabywcy jakąkolwiek wartość użytkowa czy
    ekonomiczną. Jeśli zamiarem stron byłaby sprzedaż gruntu niezbudowanego, przed
    przeniesieniem prawa własności budynki powinny zostać rozebrane.
    W tym zakresie wypowiadał się między innymi Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7
    listopada 2013 r. sygn. akt I FSK 1436/13, gdzie stwierdził:
    „Ocena czynności w aspekcie jej skutków ekonomicznych nie może sprowadzać się do
    elementów subiektywnych, występujących po stronie jednej ze stron danej dostawy, czy
    też usługi. Skutki ekonomiczne czynności, czy też zdarzenia muszą mieć charakter
    obiektywny, odnoszący się do obu kontrahentów, być znane wszystkim, a nie tylko
    stronom czynności. Pewność stosowania prawa wymaga, aby konsekwencje podatkowe
    czynności były następstwem zobiektywizowanych skutków ekonomicznych zdarzenia,
    które są jasne i widoczne dla wszystkich, a nie tylko istnieją w świadomości lub intencjach
    stron dostawy lub usługi. (...)
    W zakresie skutków tej czynności na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług nie ma
    żadnego znaczenia cel ekonomiczny nabycia tej działki istniejący po stronie kupującego.
    To, czy nabywca w przyszłości, po dokonaniu dostawy, zamierza zburzyć budynki oraz
    budowle i wznieść nowy budynek, jest bez znaczenia dla kwalifikacji tej czynności w
    aspekcie tej daniny publicznoprawnej. (...) Nie można dostawy zabudowanych gruntów
    traktować jako czynności wyłączonej spod zwolnienia przedmiotowego z art. 43 ust. 1 pkt
    10 lub 10a VATU tylko z tych względów, że nabywca zamierza wyburzyć budynki oraz
    budowle i wznieść na tym terenie nowy budynek.” Zatem dopóki na gruncie posadowione
    są budynki, grunt należy uznać za zabudowany, nawet jeśli dla obu stron transakcji nie
    przedstawiają one jakiejkolwiek wartości ekonomicznej.
    Taki wniosek płynie również z wyroku TSUE z 9 listopada 2009 r. w sprawie C-461/08, w
    którym trybunał stwierdził:

    „w świetle powyższych rozważań na zadane pytania odpowiedzieć należy, że art. 13 część
    B lit. g) szóstej dyrektywy w związku z art. 4 ust. 3 lit. a) tej dyrektywy powinien być
    interpretowany w ten sposób, że przewidzianym w pierwszym z tych przepisów
    zwolnieniem z podatku VAT nie jest objęta dostawa działki, na której wciąż stoi stary
    budynek, który ma zostać rozebrany w celu wzniesienia na jego miejscu nowej konstrukcji
    i którego rozbiórka, do jakiej zobowiązał się sprzedający, rozpoczęła się przed tą dostawą.
    Takie transakcje dostawy i rozbiórki stanowią w świetle podatku VAT transakcję jednolitą
    mającą na celu jako całość dostawę nie tyle istniejącego budynku i gruntu, na którym stoi,
    co niezabudowanej działki, niezależnie od stanu zaawansowania robót rozbiórkowych
    starego budynku w momencie rzeczywistej dostawy działki”.
    Podsumowując, skoro Wnioskodawca nie zobowiązał się do rozbiórki budynków
    posadowionych na gruncie i nie podejmie w tym zakresie żadnej aktywności (faktycznej
    lub prawnej) nie można uznać, że sprzedaż będzie dostawą gruntu przeznaczonego pod
    zabudowę. Dopóki dany obiekt budowlany spełnia warunki uznające go za budynek to
    stanowi on budynek i dopiero gdy na skutek podjętych prac rozbiórkowych obiekt ten
    przestanie spełniać warunki uznające go za budynek to przestaje on nim być, a teren, na
    którym się taki obiekt znajdował staje się terenem niezabudowanym. W okolicznościach
    przedstawionego zdarzenia przyszłego dostawa będzie dotyczyła budynków i związanego
    z nimi gruntu.
    Stosownie do art. 29a ust. 8 ustawy o VAT w przypadku dostawy budynków lub budowli
    trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy
    opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu. Wynika z powyższego, że
    sprzedawany (razem z budynkiem, budowlą) grunt jest opodatkowany (lub zwolniony)
    taką samą stawką podatku jak budynek, budowla. Przez nieruchomość należy rozumieć
    grunt wraz z posadowionymi na nim budynkami, budowlami lub ich częściami.
    Zasadniczo ustawa o podatku od towarów i usług zwalnia z opodatkowania dostawę
    budynków, budowli lub ich części z wyjątkami przewidzianymi w ustawie.
    Artykuł 43 ust. 1 pkt 10 stanowi, że zwalnia się z opodatkowania dostawę budynków,
    budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:
    a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
    b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął
    okres krótszy niż 2 lata;
    Z przepisu tego wynika, że wszystkie dostawy budynków są zwolnione z opodatkowania z
    wyjątkiem realizowanych w ramach pierwszego zasiedlenia. W związku z tym ustalając
    stawkę podatkową (23% lub ZW) w pierwszej kolejności należy ustalić czy i kiedy doszło do
    pierwszego zasiedlenia. Z tego punktu widzenia istotna jest definicja pierwszego
    zasiedlenia. Definicję tą ustawodawca umieścił w art. 2 ust. 1 pkt 14.
    Ustawa o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw z
    dnia 4 lipca 2019 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 1520) z dniem 1 września 2019 r. dokonała jej
    istotnej nowelizacji. Zgodnie z nowym brzmieniem powyższego przepisu przez pierwsze
    zasiedlenie - rozumie się oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub
    użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub
    ich części, po ich:
    a) wybudowaniu lub
    b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku
    dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej;
    Powyższa zmiana przepisu była spowodowana wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej w sprawie C-308/16. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie I FSK 1573/14,
    30 maja 2016 r. zwrócił się do TSUE z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie
    prejudycjalnym pytając czy polska definicja pierwszego zasiedlenia jest zgodna z art. 135

    ust. 1 lit. j) dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz. UE 2006 r.) Trybunał Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej w wyroku z 16 listopada 2017 r. w sprawie C-308/16 Kozuba Premium
    Selection Sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie stwierdził, że
    „artykuł 12 ust. 1 i 2 oraz art. 135 ust. 1 lit. j) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy
    interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, takim jak
    będące przedmiotem postępowania głównego, które uzależniają zwolnienie z podatku od
    wartości dodanej w związku z dostawą budynków od spełnienia warunku, zgodnie z
    którym pierwsze zasiedlenie tych budynków następuje w ramach czynności podlegającej
    opodatkowaniu”.
    W uzasadnieniu Trybunał przypomniał również, że „Z prac przygotowawczych do szóstej
    dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji
    ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny
    system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. U.
    1977, L 145, s. 1), które pozostają wymierne do celów interpretacji dyrektywy VAT, w
    ramach zwolnień przewidzianych w jej art. 135 ust. 1 lit. j), kryterium „pierwszego
    zasiedlenia” budynku należy rozumieć jako odpowiadające kryterium pierwszego
    użytkowania budynku przez jego właściciela lub lokatora. W tychże pracach
    przygotowawczych stwierdzono, że kryterium to zostało uznane za określające moment, w
    którym kończy się proces produkcji budynku i budynek ów staje się przedmiotem
    konsumpcji. Z powyższej analizy historycznej nie wynika jednak, że użytkowanie budynku
    przez jego właściciela ma nastąpić w ramach czynności podlegającej opodatkowaniu.
    Dostosowując przepisy do ww. orzeczenia TSUE odstąpiono w art. 2 pkt 14 od warunku,
    zgodnie z którym pierwsze zasiedlenie budynków, budowli lub ich części następuje w
    wykonaniu czynności podlegającej opodatkowaniu. Ponadto doprecyzowano, że pierwsze
    zasiedlenie poza oddaniem do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi
    budynków, budowli lub ich części, obejmuje również rozpoczęcie użytkowania na potrzeby
    własne tych budynków, budowli lub ich części, po ich wybudowaniu lub ulepszeniu, które
    spełnia warunki określone w art. 2 pkt 14 lit. b ustawy.
    Definicja pierwszego zasiedlenia jest istotna z punktu widzenia możliwości zastosowania
    zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 i w tym zakresie brzmienie przepisu na dzień powstania
    obowiązku podatkowego przesądza o zastosowaniu zwolnienia lub jego niezastosowaniu.
    Z definicji tej wynika, że do pierwszego zasiedlenia dochodzi po wybudowaniu budynku
    lub po jego znacznym ulepszeniu, gdzie nakłady na nie poniesione przekraczają 30%
    wartości początkowej budynku lub budowli, stosownie do przepisów ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych. Z przepisu tego wynika również, że do pierwszego
    zasiedlenia może dochodzić wielokrotnie. Po raz pierwszy po wybudowaniu budynku lub
    budowli oraz z każdym istotnym wartościowo ulepszeniem. Obecnie pierwszym
    zasiedleniem będzie również oddanie do użytkowania budynków lub budowli do własnego
    użytku.
    W związku z powyższym, pierwsze zasiedlenie należy rozumieć jako rozpoczęcie
    użytkowania budynku, wykorzystywania w działalności gospodarczej po jego
    wybudowaniu lub ulepszeniu.
    Takie stanowisko potwierdza Dyrektor KIS w najnowszej Interpretacji indywidualnej z 5
    lutego 2019 r., sygnatura: 0112-KDIL2-2.4012.598.2018.2.AP, w której uznał, że:
    W konsekwencji, zarówno zgodnie z przepisami Dyrektywy 2006/112/WE oraz w świetle
    utrwalonego w tej materii orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej,
    pierwsze zasiedlenie budynku należy rozumieć szeroko, jako „pierwsze zajęcie budynku,
    używanie”. W efekcie, aby w tej sytuacji można było mówić o pierwszym zasiedleniu, musi
    dojść do zajęcia budynku, jego używania, w tym również na potrzeby własnej działalności
    gospodarczej. (...) Ponadto również TSUE wyroku z dnia 16 listopada 2017 r. w sprawie C-

    308/16 wskazał, że pierwsze zasiedlenie budynku, budowli lub ich części nie musi być
    związane z czynnością opodatkowaną, gdyż takie stanowisko nie znajduje oparcia w treści
    przepisów Dyrektywy 2006/112/WE.
    Zatem należy przyjąć, że jeżeli podatnik użytkował dany budynek, budowlę lub ich części i
    spełnia warunek korzystania z budynku, budowli lub ich części przez wymagany czas, to
    do zbycia tego budynku, budowli lub ich części zastosowanie znajdzie zwolnienie
    przewidziane w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług.
    Stanowisko takie może znaleźć również we wcześniejszych rozstrzygnięciach organów
    podatkowych, przykładowo Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji z 14
    kwietnia 2016 r. (IPPP3/4512-873/15-3/S/RD), uwzględnił w całości skargę podatnika na
    interpretację podatkową wydaną w sprawie zastosowania zwolnienia określonego w art.
    43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, DIS stwierdził - Należy zauważyć, że w kwestii rozumienia
    definicji pierwszego zasiedlenia wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 14 maja 2014 r. o
    sygn. I FSK 382/14. Sad w wyroku tym stwierdził, że wykładnia językowa, systematyczna i
    celowościową dyrektywy 112 wskazuje wyraźnie, ze ww. pojęcie należy rozumieć szeroko
    jako „pierwsze zajecie budynku, używanie”. Zatem w taki sposób powinna być
    odczytywana definicja przewidziana w treści art. 2 pkt. 14 ustawy o VAT. W świetle
    wykładni językowej, jak i celowościowej systemu VAT, w ocenie NSA, należy więc przyjąć,
    ze jeżeli podatnik użytkował dany budynek, budowle lub ich części i spełnia warunek
    korzystania z budynku, budowli lub ich części przez wymagany czas, to do sprzedaży
    prawa własności tego budynku, budowli lub ich części zastosowanie znajdzie fakultatywne
    zwolnienie przewidziane w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług.
    Przekładając powyższe rozważania na stan faktyczny sprawy w pierwszej kolejności należy
    zbadać czy budynki posadowione na gruncie zostały zasiedlone oraz upłynął już 2 letni
    okres od tej daty. Z opisu stanu faktycznego wynika, że budynki są zasiedlone.
    Wnioskodawca nie jest w stanie określić, kiedy dokładnie nastąpiło pierwsze zasiedlenie,
    ale z pewnością minął już ustawowy okres 2 lat od tego momentu. Budynki były przez
    kilkadziesiąt lat użytkowane przez rodzinę Wnioskodawcy.
    Tym samym należy uznać, że doszło do pierwszego zasiedlenia Nieruchomości w
    rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy VAT. Jednocześnie z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że
    do momentu sprzedaży nie doszło i nie dojdzie do ponownego pierwszego zasiedlenia, ze
    względu na brak dokonania w tym okresie przez Wnioskodawcę wydatków na ulepszenie
    (w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym) budynków będących częściami
    składowymi Nieruchomości o wartość co najmniej 30% wartości początkowej tych
    budynków.
    Oznacza to, że dostawa budynków będących częściami składowymi Nieruchomości nie
    następuje w ramach pierwszego zasiedlenia ani w okresie krótszym niż dwa lata od daty
    pierwszego zasiedlenia. Tym samym Nieruchomość korzysta ze zwolnienia fakultatywnego
    z opodatkowania, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10.
    Podsumowując sprzedaż działki nr 1 zabudowanej budynkiem mieszkalnym oraz
    gospodarczym może korzystać ze zwolnienia z opodatkowania. Z uwagi na to, że jest to
    zwolnienie fakultatywne, strony umowy mają możliwość wyboru opcji opodatkowania - po
    spełnieniu dodatkowych warunków wskazanych w ustawie o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku w zakresie:
        braku uznania za podatnika podatku VAT prowadzącego działalność gospodarczą w
        związku ze sprzedażą Nieruchomości – jest nieprawidłowe,
        zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy dla
        transakcji sprzedaży Nieruchomości – jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała
    opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Jak stanowi art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły do celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność
    podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie
    działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto,
    działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie
    wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem
    trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie
    działalności gospodarczej.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.

    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia,
    czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).
    Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami,
    która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.:
    nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg
    wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające
    poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy
    wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego
    obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub
    innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie
    jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zatem w kwestii opodatkowania sprzedaży działek istotne jest, czy zbywca w celu
    dokonania sprzedaży ww. gruntu podjął aktywne działania w zakresie obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta,
    handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością
    uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu,
    a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpi w ramach
    zarządu majątkiem prywatnym.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Inaczej jest natomiast – jak wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany
    podejmuje aktywnie działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę,
    która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując
    aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów
    zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza
    zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek wykraczające poza zwykłe formy
    ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową”
    wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie
    jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    W rozumieniu powyższych twierdzeń pomóc mogą zapisy orzeczenia Naczelnego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w myśl

    którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także
    okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z
    zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez
    każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten
    występował w charakterze podatnika podatku VAT.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której
    zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt
    Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez
    osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej.
    Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania
    danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    W konsekwencji, uznanie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa
    jako podatnik podatku od towarów i usług wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do
    okoliczności faktycznych danej sprawy.
    W pierwszej kolejności Pana wątpliwości dotyczą ustalenia, czy sprzedaż Nieruchomości
    na rzecz Spółki będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT jako odpłatna dostawa
    towarów.
    W kontekście powyższych rozważań istotna jest więc ocena, czy z przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy wynika, że podjął Pan działania charakterystyczne dla
    profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Ocena ta winna przy tym uwzględniać nie
    tylko samodzielne znaczenie poszczególnych kryteriów kwalifikacji określonych działań
    jako cech charakteryzujących działalność handlową, ale też brać pod uwagę całokształt
    tychże działań, ich wzajemne uzupełnianie się i przydatność z punktu widzenia tego
    rodzaju działalności gospodarczej.
    Z treści złożonego wniosku wynika, że:
        jest Pan w posiadaniu zabudowanej nieruchomości gruntowej w miejscowości (...),
        gm. (...) (działka ewidencyjna nr 1),
        nabył Pan Nieruchomość 13 lutego 2024 r. od brata B.B.,
        nabył Pan działkę w celu realizacji przedsięwzięcia deweloperskiego,
        w celu realizacji przedsięwzięcia deweloperskiego wraz z dwiema osobami
        fizycznymi utworzył Pan spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, która
        przedsięwzięcie to będzie realizować,
        przedsięwzięcie będzie polegać na budowie na wskazanym gruncie domów w
        zabudowie szeregowej oraz ich późniejszej sprzedaży - w tym celu sprzeda Pan
        Nieruchomość nowo założonej Spółce,
        grunt wraz z budynkami do momentu sprzedaży pełni w Pana majątku funkcję
        inwestycyjną,

        zapłata nastąpi po zrealizowaniu inwestycji deweloperskiej i sprzedaży domów w
        zabudowie szeregowej, co planowane jest w okresie od 3 do 5 lat do dnia
        sprzedaży Nieruchomości,
        17 kwietnia 2024 r. w ramach jednej umowy sprzedaży dokonał Pan zbycia trzech
        nieruchomości gruntowych (trzech działek ewidencyjnych) na rzecz innej osoby
        prawnej.
    Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów, dostawa towarów (w tym nieruchomości)
    będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy
    działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia
    działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu
    podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce również w
    odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo.
    Dla uznania czynności za wykonywaną w ramach działalności gospodarczej nie ma
    bowiem znaczenia częstotliwość jej wykonywania, lecz zamiar z jakim została zrealizowana
    i okoliczności w jakich ją wykonano. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie należy
    przeanalizować całokształt działań jakie Pan podjął/podejmie w odniesieniu do
    planowanej sprzedaży Nieruchomości zabudowanej budynkami.
    W niniejszej sprawie konieczne jest zatem ustalenie, czy w związku ze sprzedażą
    Nieruchomości zabudowanej podjął Pan/zamierza Pan podjąć aktywne działania w
    zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych
    przez handlowców w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania Pana
    za podmiot prowadzący „działalność gospodarczą” w rozumieniu tego przepisu, a więc za
    podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż ta nastąpi w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym.
    Analiza przedstawionego opisu sprawy w świetle powołanych przepisów prawa oraz
    wyroków TSUE i NSA prowadzi do wniosku, że w przedmiotowej sprawie wystąpiły
    okoliczności, które wskazują, że sprzedaż przez Pana Nieruchomości zabudowanej
    budynkami należy uznać za działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, która
    podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Z opisu sprawy wynika, że nabył Pan Nieruchomość w celu realizacji przedsięwzięcia
    deweloperskiego. W niedługim bowiem odstępie czasu od nabycia Nieruchomości
    zabudowanej budynkami zamierza Pan ją sprzedać Spółce w celu realizacji
    przedsięwzięcia deweloperskiego, polegającego na budowie na wskazanym gruncie
    domów w zabudowie szeregowej oraz ich późniejszej sprzedaży.
    Opisane powyżej działania, które zostały przez Pana podjęte, nie należą do zakresu
    zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Całokształt podejmowanych przez Pana
    czynności wskazuje jednoznacznie na aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami
    polegającą na wykorzystaniu majątku prywatnego dla celów zarobkowych. Zatem
    planowana sprzedaż Nieruchomości zabudowanej budynkami należy uznać za dokonaną
    w warunkach wskazujących na handlowy charakter.
    Podejmowanie szeregu zorganizowanych działań, takich jak: zakup Nieruchomości
    zabudowanej budynkami, utworzenie Spółki która będzie realizować przedsięwzięcie
    polegające na budowie na wskazanym gruncie domów w zabudowie szeregowej oraz ich
    późniejszej sprzedaży oraz sprzedaż w niedługim czasie od nabycia Nieruchomości
    zabudowanej budynkami, stanowią ciąg następujących po sobie zdarzeń, które świadczą o
    tym, że czynności te przybierają formę zawodową (profesjonalną).
    Ponieważ w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia ze zbiorem zorganizowanych
    działań – sprzedaż Nieruchomości zabudowanej budynkami, o której mowa we wniosku,
    będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Przedstawione

    okoliczności sprawy wskazują na zamiar sprzedaży przez Pana posiadanej Nieruchomości
    zabudowanej budynkami w sposób profesjonalny i z zyskiem. Jak sam wskazał Pan w
    opisie sprawy - nabył Pan działkę w celu realizacji przedsięwzięcia deweloperskiego.
    Zatem nie cele osobiste, a cele gospodarcze leżały u podstaw Pana działania.
    Zatem dokonując opisanych we wniosku czynności, podjął/podejmie Pan działania
    podobne do tych, jakie wykonują podmioty zajmujące się profesjonalnie obrotem
    nieruchomościami, o których mowa w orzeczeniu w sprawach połączonych C-180/10 i C-
    181/10, tj. wykazał Pan aktywność w przedmiocie zbycia Nieruchomości zabudowanej
    budynkami porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego
    rodzaju obrotem, które wykracza poza ramy czynności związanych ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności.
    Zgodnie z orzecznictwem, podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości
    wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w ramach majątku osobistego.
    Podjęte przez Pana działania nie miały na celu zaspokajania potrzeb własnych, lecz
    osiągnięcie korzyści finansowej w postaci realizacji przedsięwzięcia deweloperskiego.
    Takie działania stanowią aktywność porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie obrotem nieruchomości. Zatem z okoliczności sprawy nie wynika, aby
    Nieruchomość zabudowana budynkami przeznaczona do sprzedaży służyła do
    zaspokojenia Pana potrzeb osobistych w jakimkolwiek momencie od dnia jej nabycia.
    Dokonanie opisanych we wniosku czynności pozwala na stwierdzenie, że zachowuje się
    Pan jak podmiot, którego przedmiotem działalności gospodarczej jest obrót
    nieruchomościami. Powyższe czynności nie mieszczą się w zwykłym zarządzie własnym
    majątkiem, związanym ze zwykłym gospodarowaniem Pana majątkiem osobistym,
    natomiast noszą znamiona działalności gospodarczej.
    Zatem skoro sprzedaż będzie wykraczać poza zakres zwykłego wykonywania prawa
    własności, to będzie ona stanowiła działalność gospodarczą podjętą w celach
    zarobkowych, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a Pan wystąpi dla tej czynności w
    charakterze podatnika podatku VAT, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy. W konsekwencji
    planowana sprzedaż Nieruchomości zabudowanej budynkami wpisuje się w katalog
    czynności, które zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy, podlegają
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Tym samym, Pana stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać za nieprawidłowe.
    Pana wątpliwości w dalszej kolejności dotyczą ustalenia, czy sprzedaż Nieruchomości
    będzie mogła korzystać ze zwolnienia z podatku VAT.
    Podkreślić jednak należy, że dokonywana czynność, która podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług może albo być opodatkowana właściwą stawką podatku,
    albo może korzystać ze zwolnienia od tego podatku.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:
      a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
      b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części
      upłynął okres krótszy niż 2 lata;
    Zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy:
      Ilekroć w przepisach jest mowa o pierwszym zasiedleniu – rozumie się przez to
      oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie
      użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich:
      a) wybudowaniu lub

      b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o
      podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
    Pierwszym zasiedleniem jest więc szeroko rozumiane pierwsze zajęcie nieruchomości do
    używania. Pierwsze zasiedlenie budynku, budowli lub ich części ma miejsce zarówno w
    sytuacji, gdy po wybudowaniu budynku, budowli lub ich części zostanie on oddany w
    najem, jak też w przypadku, gdy będzie on wykorzystywany na potrzeby własnej
    działalności gospodarczej – w obu przypadkach dojdzie do korzystania z budynku, budowli
    lub ich części.
    W tym miejscu należy zauważyć, że w przypadku nieruchomości niespełniających
    przesłanek do zwolnienia od podatku na podstawie powołanego wyżej przepisu art. 43
    ust. 1 pkt 10 ustawy, ustawodawca umożliwia podatnikom – po spełnieniu określonych
    warunków – skorzystanie ze zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą
      zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem, że:
      a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo
      do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
      b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do
      których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
      naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości
      początkowej tych obiektów.
    Z analizy powołanych wyżej przepisów wynika, że jeżeli dostawa budynków, budowli lub
    ich części będzie mogła korzystać ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, wówczas
    badanie przesłanek wynikających z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy stanie się
    bezzasadne.
    Jeżeli natomiast nie zostaną spełnione przesłanki zastosowania zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 i pkt 10a ustawy dla dostawy nieruchomości, należy
    przeanalizować możliwość skorzystania ze zwolnienia od podatku od towarów i usług w
    oparciu o przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    W świetle art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym
    przepisie, tj.:
        towary muszą służyć wyłącznie działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich
        posiadania nie można zmienić ich przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
        brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu (imporcie,
        wytworzeniu) tych towarów.
    Niespełnienie choćby jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia
    dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy.

    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jeżeli dostawa budynków, budowli lub ich części
    będzie mogła korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10
    ustawy, wówczas badanie przesłanek wynikających z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10a oraz
    art. 43 ust. 1 pkt 2 stanie się bezzasadne.
    Z opisu sprawy wynika, że:
        przedmiotem sprzedaży będzie zabudowana nieruchomość gruntowa w
        miejscowości (...),
        grunt jest zabudowany dwoma budynkami:
      1. Budynkiem mieszkalnym jednokondygnacyjnym o powierzchni zabudowy (...) mkw
      (budynek został wzniesiony przez II wojną światową),
      2. Budynkiem produkcyjnym, usługowym i gospodarczym dla rolnictwa,
      jednokondygnacyjnym, o powierzchni zabudowy (...) mkw,
        budynki po oddaniu ich do użytkowania były zamieszkałe i użytkowane zgodnie z
        ich przeznaczaniem przez wiele lat (zamieszkiwała tam Pana rodzina),
        na przestrzeni ostatnich lat na budynki nie ponoszono żadnych nakładów, które
        można by było uznać za wydatki na ich ulepszenie (budowa, przebudowa,
        adaptacja, modernizacja) lub remont,
        nieruchomość zostanie sprzedana w stanie w jakim Pan ją nabył, tzn. z
        naniesieniami w postaci dwóch budynków. Wyburzenie budynków i przygotowanie
        gruntu pod przyszłą inwestycje odbędzie się po przeniesieniu własności
        Nieruchomości na Spółkę. Nie wykona Pan w tym zakresie żadnych czynności
        faktycznych czy prawnych,
        budynki znajdujące się na działce są w złym stanie technicznym w związku z tym nie
        wykorzystywał ich Pan ani do celów osobistych ani gospodarczych.
    Odnosząc się do Pana wątpliwości należy wskazać, że w celu ustalenia, czy w analizowanej
    sprawie zastosowanie znajduje zwolnienie od podatku, należy w pierwszej kolejności
    rozstrzygnąć, czy względem budynku mieszkalnego jednokondygnacyjnego o powierzchni
    zabudowy (...) mkw (budynek został wzniesiony przez II wojną światową) oraz budynku
    produkcyjnego, usługowego i gospodarczego dla rolnictwa, jednokondygnacyjnego o
    powierzchni zabudowy (...) mkw, nastąpiło ich pierwsze zasiedlenie.
    Analiza okoliczności przedstawionych we wniosku oraz treści powołanych przepisów
    prawa prowadzi do stwierdzenia, że dostawa ww. budynków nie zostanie dokonana w
    ramach pierwszego zasiedlenia, w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy, ponieważ jak wynika z
    opisu sprawy, od dnia oddania budynków do użytkowania po ich wybudowania a ich
    sprzedażą minął okres dłuższy niż dwa lata. Ponadto, w stosunku do budynków nie
    ponoszono wydatków na ich ulepszenie, na przestrzeni lat mogły być ponoszone wydatki
    typowo remontowe.
    W związku z powyższym zostaną spełnione przesłanki do zastosowania zwolnienia, o
    którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, ponieważ dostawa wyżej wymienionych
    budynków nie będzie dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia, a pomiędzy
    pierwszym zasiedleniem a dostawą upłynie okres dłuższy niż dwa lata.
    Wobec zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust.
    1 pkt 10 ustawy w związku ze sprzedażą wyżej wymienionych budynków, bezzasadne jest
    badanie możliwości korzystania ze zwolnienia od podatku na mocy art. 43 ust. 1 pkt 10a i

    pkt 2 ustawy, gdyż zwolnienia te mają zastosowanie jedynie do dostawy budynków,
    budowli lub ich części nieobjętej zwolnieniem, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10
    ustawy.
    Mając na uwadze powołane wyżej przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy należy
    stwierdzić, że sprzedaż Nieruchomości – zabudowanej wyżej wymienionymi budynkami
    korzysta ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.
    W tej sytuacji – uwzględniając zapis art. 29a ust. 8 ustawy – dostawa udziału w gruncie, na
    którym ww. obiekt jest posadowiony, również będzie korzystała ze zwolnienia od podatku
    VAT.
    W tym miejscu należy wskazać, że w myśl art. 43 ust. 10 ustawy:
      Podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt
      10, i wybrać opodatkowanie dostawy budynków, budowli lub ich części, pod
      warunkiem że dokonujący dostawy i nabywca budynku, budowli lub ich części:
      1) są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni;
      2) złożą:
      a) przed dniem dokonania dostawy tych obiektów właściwemu dla ich nabywcy
      naczelnikowi urzędu skarbowego lub
      b) w akcie notarialnym, do zawarcia którego dochodzi w związku z dostawą tych
      obiektów - zgodne oświadczenie, że wybierają opodatkowanie dostawy budynku,
      budowli lub ich części.
    Zgodnie z art. 43 ust. 11 ustawy:
      Oświadczenie, o którym mowa w ust. 10 pkt 2, musi również zawierać:
      1) imiona i nazwiska lub nazwę, adresy oraz numery identyfikacji podatkowej
      dokonującego dostawy oraz nabywcy;
      2) planowaną datę zawarcia umowy dostawy budynku, budowli lub ich części – w
      przypadku, o którym mowa w ust. 10 pkt 2 lit. a;
      3) adres budynku, budowli lub ich części.
    Tak więc ustawodawca daje podatnikom – po spełnieniu określonych warunków –
    możliwość zrezygnowania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy i
    opodatkowania transakcji na zasadach ogólnych. Przy czym podkreślić należy, że prawo to
    zostało zawężone tylko do rezygnacji ze zwolnienia wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 10
    ustawy.
    W tym miejscu należy zaznaczyć, że rezygnacja ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43
    ust. 1 pkt 10 ustawy i zastosowanie właściwej stawki podatku dla dokonywanej transakcji
    może mieć miejsce wyłącznie w przypadku, gdy Strony transakcji są zarejestrowane jako
    podatnicy VAT czynni i złożą zgodne oświadczenie, że wybierają opodatkowanie dostawy
    budynku, budowli lub ich części, w akcie notarialnym, do zawarcia którego dochodzi w
    związku z dostawą tych obiektów, bądź w formie dodatkowego (odrębnego) oświadczenia
    organom podatkowym, przy czym oświadczenie to musi zawierać elementy wskazane w
    art. 43 ust. 11 ustawy.
    Jak wyżej wskazano dostawa Nieruchomości zabudowanej wyżej wymienionymi
    budynkami będzie podlegała zwolnieniu od podatku od towarów i usług, o którym mowa
    w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.
    Sprzedaż Nieruchomości, zabudowanej wyżej wymienionymi budynkami będzie zatem
    objęta fakultatywnym zwolnieniem, w przypadku którego przysługuje możliwość
    rezygnacji i wyboru opodatkowania transakcji. Jak wskazał Pan we wniosku, w przypadku

    uznania Pana za podatnika VAT w zakresie sprzedaży Nieruchomości, jest Pan skłonny w
    akcie notarialnym złożyć wraz ze Spółką oświadczenie o wyborze opodatkowania dostawy
    budynków posadowionych na gruncie oraz wystawić fakturę VAT dokumentującą sprzedaż.
    W konsekwencji przy spełnieniu warunków wynikających z art. 43 ust. 10 i ust. 11 ustawy,
    będzie Pan miał prawo do rezygnacji ze zwolnienia zdefiniowanego w art. 43 ust. 1 pkt 10
    ustawy i wyboru opodatkowania tej dostawy.
    Tym samym Pana stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    W zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostanie wydana interpretacja
    indywidualna.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie
        zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.