Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-1.4012.731.2025.2.AKA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-09
Teza: Kwoty otrzymywane przez Państwa z tytułu kar umownych w
związku z brakiem zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży z
przyczyn leżących po stronie Sprzedającego spełniają funkcję
odszkodowawczą i nie mieszczą się w katalogu czynności
podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
wymienionych w art. 5 ust. 1 ustawy.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
kara-kara umowna
odstąpienie-odstąpienie od umowy
umowa-umowa przedwstępna
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
1

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1-pkt 3

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy uznania, że kwoty otrzymywane z tytułu kar umownych w związku z brakiem
    zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży z przyczyn leżących po stronie Sprzedającego
    stanowią należność za czynności niepodlegające opodatkowaniu o podatku od towarów i
    usług.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 26 września 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A. jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”)
    podlegającą nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od
    osób prawnych na terytorium Polski. Wnioskodawca jest również zarejestrowany jako
    czynny podatnik podatku od towarów i usług (dalej podatek VAT) w Polsce.
    Działalność Wnioskodawcy dotyczy m.in. nabywania i dalszej sprzedaży towarów nowych i
    używanych. W ramach powyższej działalności Wnioskodawca zawiera z osobami
    fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej (dalej: „Sprzedający”) umowy
    sprzedaży, na podstawie których kupuje od nich nowe lub używane towary w celu dalszej
    odsprzedaży. Towary, które nabywa Wnioskodawca to z reguły (...).
    W ramach prowadzonej działalności zdarzają się sytuacje, w których Sprzedający decydują
    się na zawarcie przedwstępnej umowy sprzedaży. Umowa przedwstępna zawiera
    oznaczony termin, do którego upływu strony zobowiązują się zawrzeć umowę właściwą
    (przyrzeczoną), a także całkowitą cenę sprzedaży, w przypadku zawarcia umowy
    przyrzeczonej.
    Na mocy umowy przedwstępnej Wnioskodawca wyrażając wolę kupna wypłaca
    Sprzedającemu zaliczkę na poczet późniejszego zakupu, w wysokości nie wyższej niż cena
    sprzedaży, określona w umowie przedwstępnej.
    Umowa przedwstępna dopuszcza możliwość odstąpienia od umowy w przypadkach i na
    zasadach określonych przepisami powszechnie obowiązującymi, a także w przypadku
    złożenia przez Sprzedającego w umowie nieprawdziwych zapewnień lub oświadczeń, w
    tym w szczególności co do przysługującego mu prawa własności przedmiotu sprzedaży.
    Ponadto w okresie od zawarcia umowy przedwstępnej do momentu zawarcia umowy
    przyrzeczonej Kupujący (Wnioskodawca) ma prawo zbadania rzeczy m.in. w zakresie
    rzeczywistej wartości przedmiotu umowy. Jeżeli w wyniku sprawdzenia towaru okaże się,
    że wartość rzeczy jest inna niż wskazana w umowie przedwstępnej, Wnioskodawca może
    zaoferować kupno towaru po innej cenie niż tak wskazana w umowie. W takim przypadku
    zawarcie umowy przyrzeczonej nastąpi wyłącznie, jeżeli sprzedający zaakceptuje nową
    propozycję cenową.

    Jeżeli do zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży nie dojdzie z przyczyn leżących po
    jednej ze stron (z wyłączaniem pewnych sytuacji wskazanych w umowie), zobowiązana jest
    ona do zapłaty drugiej stronie kary umownej w kwocie wynikającej z umowy
    przedwstępnej.
    W przypadku nie zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży z przyczyn leżących po stronie
    Sprzedającego, Wnioskodawca otrzymuje zwrot uprzednio przekazanej zaliczki oraz
    ustaloną karę umowną.
    W sytuacji, gdy dojdzie do zawarcia umowy przyrzeczonej, Wnioskodawca sprzedaje
    nabyte ostatecznie towary nowe lub używane osobom trzecim, opodatkowując je
    właściwą stawką podatku VAT lub w przypadku towarów używanych stosując procedurę
    VAT marża zgodnie z postanowieniami art. 120 ustawy o podatku od towarów i usług z 11
    marca 2004 r. (t. j. Dz. U. 2024 r. poz. 361, zwana dalej „ustawą o VAT”).
    Postanowienia jednej umowy (umowy przedwstępnej albo umowy przyrzeczonej) nie
    regulują sytuacji możliwych do wystąpienia w związku z wykonaniem drugiej umowy.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    1. Na pytanie Organu: „W jakich dokładnie przypadkach umowa przedwstępna dopuszcza
      odstąpienie od umowy i przyznanie Państwu kwoty kary umownej?”
    Wnioskodawca wskazał:
    „Zgodnie z umową, jeżeli do zawarcia umowy sprzedaży nie dojdzie z przyczyn leżących po
    jednej ze stron, zapłaci ona drugiej stronie karę umowną.
    Umowa przewiduje możliwość odstąpienia od umowy w następujących przypadkach:
        a) w przypadkach i na zasadach określonych przepisami powszechnie
        obowiązującymi,
        b) w przypadku złożenia przez Sprzedającego w umowie przedwstępnej
        nieprawdziwych zapewnień lub oświadczeń, w tym w szczególności co do
        przysługującego mu prawa własności przedmiotu sprzedaży”.
    2. Na pytanie Organu: „Czy są Państwo zobowiązani do wykonania na rzecz
      Sprzedającego jakichkolwiek czynności/świadczeń w zamian za otrzymanie kary
      umownej wynikającej z zawartej ze Sprzedającym umowy przedwstępnej? Jeżeli tak, to
      proszę o ich wskazanie.”
    Wnioskodawca wskazał:
    „Z punktu widzenia Wnioskodawcy nie jest on zobowiązany do wykonania na rzecz
    Sprzedającego jakichkolwiek czynności/świadczeń w zamian za otrzymanie kary umownej
    wynikającej z zawartej ze Sprzedającym umowy przedwstępnej”.
    3. Na pytanie Organu: „Czy otrzymanie kwoty kary umownej jest równoznaczne z
      rezygnacją przez Państwa z podejmowania dodatkowych działań mających na celu:
        a) ewentualne wyrównanie strat związanych z nie zawarciem umowy przyrzeczonej,
        b) dochodzenie od Sprzedającego innych roszczeń z tego tytułu?”
    Wnioskodawca wskazał:
    „Umowa nie reguluje, czy otrzymanie kwoty kary umownej jest równoznaczne z rezygnacją
    przez Wnioskodawcę z podejmowania dodatkowych działań mających na celu ewentualne
    wyrównanie strat związanych z nie zawarciem umowy przyrzeczonej oraz dochodzenie od
    Sprzedającego innych roszczeń z tego tytułu.
    Otrzymanie kwoty kary umownej wywołuje skutki zgodnie z przepisami prawa
    powszechnie obowiązującego”.

    4. Na pytanie Organu: „W jaki sposób kształtowana jest wysokość kary umownej - jak
      umowa określa jej wysokość?”
    Wnioskodawca wskazał:
    „Umowa określa wysokość kary umownej w zryczałtowanej kwocie pieniężnej
    odpowiadającej wysokości rekompensaty, jaką Wnioskodawca może oczekiwać za
    niespełnienie przez Sprzedającego zobowiązania wynikającego z umowy przedwstępnej w
    postaci zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży”.
    5. Na pytanie Organu: „Czy kara umowna otrzymana przez Państwa od Sprzedającego
      ma zrekompensować utracone przez Państwa zyski?”
    Wnioskodawca wskazał:
    „Wnioskodawca zawierając umowę przedwstępną ma prawo oczekiwać, że umowa
    przyrzeczona dojdzie do skutku. Należy zatem uznać, że kara umowna otrzymana od
    Sprzedającego jest rodzajem rekompensaty za niespełnienie zobowiązania wynikającego z
    umowy przedwstępnej w postaci zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży”.
    6. Na pytanie Organu: „Czy należna Państwu od Sprzedającego kwota kary umownej ma
      na celu pokrycie/zrekompensowanie Państwu poniesionej szkody, utraconych korzyści
      w związku z odstąpieniem od umowy z przyczyn leżących po stronie Sprzedającego?”
    Wnioskodawca wskazał:
    „Jak wskazano w punkcie 5, Wnioskodawca zawierając umowę przedwstępną ma prawo
    oczekiwać, że umowa przyrzeczona dojdzie do skutku. Należy zatem uznać, że kara
    umowna otrzymana od Sprzedającego jest rodzajem rekompensaty za niespełnienie
    zobowiązania wynikającego z umowy przedwstępnej w postaci zawarcia przyrzeczonej
    umowy sprzedaży”.

## Pytanie

Czy kwoty otrzymywane przez Wnioskodawcę z tytułu kar umownych z związku z brakiem
    zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży z przyczyn leżących po stronie Sprzedającego
    stanowią wynagrodzenie, które powinno zostać opodatkowane podatkiem VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, środki otrzymywane z tytułu kar umownych w związku z brakiem
    zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży z przyczyn leżących po stronie Sprzedającego,
    nie stanowią wynagrodzenia opodatkowanego podatkiem VAT.
    Uzasadnienie
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie
    usług na terytorium kraju.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami
    jak właściciel, w tym również (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a
    także wszelkie postacie energii.
    Jak wynika z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1 rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub
    jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
    1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w
      jakiej dokonano czynności prawnej;

    2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
    3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać
    się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i
    zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako
    usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie.
    Czynność podlega opodatkowaniu VAT jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach
    umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za
    bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Kwestia ta ma szczególnie istotne znaczenie
    przy takich świadczeniach, których istotą jest zaniechanie, powstrzymywanie się od
    określonych czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a
    świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle
    wyraźny, aby można było powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.
    Dane świadczenie usług jest odpłatne, jeżeli pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą
    istnieje stosunek prawny, w trakcie którego dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych,
    a wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi rzeczywistą równowartość usługi
    wyświadczonej na rzecz usługobiorcy. Inaczej mówiąc, wzajemny stosunek prawny istnieje
    jedynie wtedy, gdy występuje bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą a
    otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią
    rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku
    prawnego, w którym dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych.
    Zatem, aby uznać czynność za świadczenie usług podlegającą opodatkowaniu VAT musi
    istnieć związek pomiędzy świadczeniem usług oraz wypłaconym wynagrodzeniem. Tylko
    wówczas zapłata za usługę będzie stanowić podstawę opodatkowania dokonania danej
    czynności podatkiem VAT.
    W przypadku niniejszego stanu faktycznego dochodzi do otrzymywania przez
    Wnioskodawcę kar umownych. Kara umowna nie została zdefiniowana w ustawie o VAT,
    związku z czym należy zastosować definicję wynikającą z ustawy z 23 kwietnia 1964 r. -
    Kodeks cywilny (Dz. U. 2024 r. poz. 1061, dalej „Kodeks cywilny”).
    Jak wynika z art. 471 Kodeksu cywilnego, dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody
    wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że
    niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik
    odpowiedzialności nie ponosi.
    Powyższy przepis wprowadza odpowiedzialność kontraktową i wskazuje na szkodę, jaką
    dłużnik zobowiązany jest do naprawienia. Na gruncie stosunków cywilnoprawnych szkoda
    polega na nienależytym wykonaniu bądź niewykonaniu zobowiązania przez dłużnika,
    istnieniu adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy działaniem lub zaniechaniem a
    szkodą. Brak tych przesłanek powoduje, że nie mamy do czynienia ze szkodą, za
    powstanie której dłużnik zobowiązany jest do wypłaty odszkodowania.
    Jak stanowi art. 483 § 1 Kodeksu cywilnego, można zastrzec w umowie, że naprawienie
    szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania
    niepieniężnego nastąpi przez zapłatę określonej sumy (kara umowna).
    Na podstawie art. 484 § 1 Kodeksu cywilnego, w razie niewykonania lub nienależytego
    wykonania zobowiązania kara umowna należy się wierzycielowi w zastrzeżonej na ten
    wypadek wysokości bez względu na wysokość poniesionej szkody. Żądanie
    odszkodowania przenoszącego wysokość zastrzeżonej kary nie jest dopuszczalne, chyba
    że strony inaczej postanowiły.

    Kara umowna może obejmować trzy grupy zdarzeń, a mianowicie: niewykonanie
    zobowiązania, nienależyte wykonanie zobowiązania oraz konkretne uchybienia w zakresie
    sposobu wykonania zobowiązania. Ma na celu „naprawienie szkody”, a więc należy uznać,
    że jest ona swoistą postacią odszkodowania.
    Istotą kary umownej jest bowiem rekompensata, zadośćuczynienie. Nie jest to płatność za
    świadczenie, lecz wyrównanie wyrządzonej szkody. Otrzymana kara umowna nie wiąże się
    z żadnym świadczeniem ze strony podmiotu, który ją otrzymuje. Zapłata ta nie jest też
    związana ze zobowiązaniem się otrzymującego daną kwotę do wykonania czynności,
    powstrzymania się od dokonania czynności lub tolerowania czynności lub sytuacji.
    Ustalanie statusu wypłacanej kary umownej jako podlegającej lub niepodlegającej
    opodatkowaniu podatkiem VAT, należy oceniać w kontekście związku z konkretnym
    świadczeniem. Zatem, jeżeli kara nie będzie miała bezpośredniego związku z żadną
    czynnością mającą charakter świadczenia ze strony drugiego podmiotu, wówczas kwota
    otrzymanej kary nie będzie mieściła się w katalogu czynności wymienionych w art. 5 ust. 1
    pkt 1 ustawy o VAT i jako taka nie będzie podlegała opodatkowaniu tym podatkiem.
    Ponadto, jak wynika z przepisów prawa cywilnego, kara umowna co do zasady ma
    charakter odszkodowawczy. Istotą odszkodowań nie jest płatność za świadczenie, lecz
    rekompensata za szkodę. W takim przypadku nie dochodzi do transakcji ekwiwalentnej -
    świadczenia w zamian za wynagrodzenie, co oznacza, że otrzymane odszkodowanie nie
    wiąże się z żadnym świadczeniem ze strony podatnika. Zapłata ta nie jest też związana ze
    zobowiązaniem się otrzymującego daną kwotę do wykonania czynności, powstrzymania
    się od dokonania czynności lub tolerowania czynności lub sytuacji.
    Jak wynika z opisu stanu faktycznego, działalność Wnioskodawcy polega na kupnie i
    sprzedaży rzeczy nowych i używanych. W ramach działalności Wnioskodawca zawiera ze
    Sprzedającymi umowy sprzedaży na podstawie których kupuje od nich nowe i używane
    ruchomości w celu dalszej odsprzedaży.
    Wnioskodawca zawiera ze sprzedającymi umowy przedwstępne. Umowa przedwstępna
    przewiduje zaliczkę dla sprzedającego, jednak dopuszcza możliwość odstąpienia od
    umowy w przypadkach i na zasadach określonych przepisami powszechnie
    obowiązującymi, a także w przypadku złożenia przez Sprzedającego w umowie
    nieprawdziwych zapewnień lub oświadczeń, w tym w szczególności co do przysługującego
    mu prawa własności przedmiotu sprzedaży.
    Jeżeli do zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży nie dojdzie z przyczyn leżących po
    jednej ze stron (z wyłączaniem dodatkowych zapisów umownych), zobowiązana jest ona
    do zapłaty drugiej stronie kary umownej w kwocie wynikającej z umowy przedwstępnej.
    W przypadku braku zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży z przyczyn leżących po
    stronie Sprzedającego, Wnioskodawca otrzymuje zwrot uprzednio przekazanej zaliczki
    oraz ustaloną karę umowną.
    Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, zdaniem Wnioskodawcy otrzymanie kary
    umownej w związku z brakiem zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży z przyczyn
    leżących po stronie Sprzedającego, nie stanowi czynności opodatkowanej podatkiem VAT.
    Jak wskazano w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 4 maja
    2017 r., sygn. akt I SA/Wr 1245/16:
      „(...) jeśli działalność usługodawcy polega wyłącznie na świadczeniu usług bez
      bezpośredniego świadczenia wzajemnego, brak jest podstawy opodatkowania i owe
      usługi nie podlegają jako takie VAT. Zgodnie z tym podstawę opodatkowania
      świadczenia usług stanowi wszystko to, co zostało otrzymane jako świadczenie
      wzajemne za wyświadczoną usługę, a tym samym świadczenie usług jest
      opodatkowane jedynie wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy
      wyświadczoną usługą a otrzymanym świadczeniem wzajemnym”.

    Dane świadczenie usług jest zatem odpłatne, jeżeli pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą
    istnieje stosunek prawny, w trakcie którego dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych,
    a wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi rzeczywistą równowartość usługi
    wyświadczonej na rzecz usługobiorcy. Inaczej mówiąc, wzajemny stosunek prawny istnieje
    jedynie wtedy, gdy występuje bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą a
    otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią
    rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku
    prawnego.
      Jak wynika z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 lutego 2020 r., sygn.
      akt I FSK 1382/17: „W przedstawionym we wniosku o interpretację indywidualną
      zdarzeniu przyszłym Spółka stwierdziła, że jej działalność opiera się w szczególności
      na skupowaniu od osób fizycznych, niebędących podatnikami VAT towarów
      używanych, a następnie ich sprzedaży ostatecznym odbiorcom. Spółka podała, że
      zdarzają się sytuacje, że przed zawarciem właściwej umowy sprzedaży sprzedający
      decydują się na zawarcie przedwstępnej umowy. Strona wyjaśniła, że umowa
      przedwstępna zawiera oznaczony termin, do którego upływu strony zobowiązują się
      zawrzeć umowę właściwą (przyrzeczoną). Na mocy umowy przedwstępnej spółka
      wypłaca sprzedającemu zaliczkę na poczet późniejszej (przyrzeczonej) dostawy
      towaru. Wskazano, że postanowienia umowy przedwstępnej dają stronom
      możliwość odstąpienia bez podania przyczyny od umowy za zapłatą odstępnego.
      Odstąpienie w takim wypadku musi nastąpić najpóźniej do dnia, w którym powinna
      być zawarta umowa przyrzeczona. W przypadku odstąpienia od umowy przez
      sprzedającego - spółka otrzymuje zwrot uprzednio wypłaconej zaliczki oraz ustaloną
      umownie kwotę odstępnego.
      Na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług
      opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na
      terytorium kraju. W sytuacji wskazanej wyżej brak nabycia towarów lub usług, brak
      także jakiegokolwiek świadczenia, które byłoby dostawą lub usługą. Nie ma takiego
      charakteru sama umowa przedwstępna, bo wyłącznie na jej podstawie nie dochodzi
      do dostawy towarów używanych. Opodatkowanie odstępnego, które wynika z
      umowy przedwstępnej miałoby charakter sztuczny i de facto prowadziłoby do
      opodatkowania świadczenia, które wynikało z umowy przedwstępnej, ale nie byłyby
      związane z dostawą towarów, o których mowa w tej umowie. Do zawarcia umowy
      przyrzeczonej, czyli dostawy w ogóle nie dochodzi.
      (...) Wskazując na wywody przedstawione powyżej Naczelny Sąd Administracyjny
      dodatkowo, iż odstępne nie stanowi tu wynagrodzenia za żadną czynność
      opodatkowaną, a między otrzymaniem odstępnego, a czynnością opodatkowaną
      musi istnieć bezpośredni związek, którego tu nie ma. Nie istnieje tu także związek
      pomiędzy wypłatą należności, a otrzymaniem świadczenia wzajemnego, bowiem
      odstąpienie od umowy przedwstępnej jest czynnością jednostronną”.
    Na podstawie powyższego Wnioskodawca wywodzi, że kara umowna nie stanowi
    wynagrodzenia za żadną czynność opodatkowaną podatkiem VAT. W analizowanej
    sprawie nie istnieje związek pomiędzy wypłatą kwoty kary umownej, a otrzymaniem
    świadczenia wzajemnego przez Sprzedającego, bowiem odstąpienie od umowy
    przedwstępnej jest czynnością jednostronną. Nie można wywieźć istnienia świadczenia z
    samego faktu zawarcia dwustronnej czynności prawnej, jaką jest umowa przedwstępna,
    bowiem stanowi ona wyłącznie zobowiązanie do zawarcia umowy przyrzeczonej.
    W ocenie Wnioskodawcy nie można także mówić tu o zobowiązaniu do powstrzymania się
    od dokonania czynności lub tolerowaniu czynności lub sytuacji, bowiem odstąpienie od
    umowy przedwstępnej stanowi jednostronną czynność, która możliwa jest ze względu na
    postanowienia w umowie przedwstępnej.
    Wnioskodawca nie dokonuje świadczenia wzajemnego w związku otrzymaniem kary
    umownej.

    Sprzedający dokonuje jednostronnej czynności odstąpienia od umowy bez jakiegokolwiek
    świadczenia ze strony Wnioskodawcy, godząc się na zapłatę kary umownej na podstawie
    postanowień wynikających z umowy przedwstępnej.
    Czynności te nie są także wykonywane w ramach świadczenia innej usługi Wnioskodawcy,
    zatem nie można powiązać otrzymanej kary umownej ze świadczeniem usług
    Wnioskodawcy. Dodatkowo należy wskazać, że Wnioskodawca występuje w umowie w
    charakterze kupującego, zatem otrzymana kara umowna nie wiąże się także z dostawą
    towarów, w której Wnioskodawca byłby dostawcą.
    W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy powinien on traktować wypłacane na jego rzecz
    przez Sprzedającego kary umowne tytułu nie zawarcia umowy przyrzeczonej jako
    świadczenia będące poza zakresem opodatkowania podatkiem VAT.
    Stanowisko to potwierdzają również wydawane interpretacje indywidualne m.in.:
        Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 16 maja
        2025 r., nr 0114- KDIP1-1.4012.1.2020.14.S.KOM (która została zmieniona na
        korzyść podatnika po wyroku NSA) w której organ wskazał, że:
      „W sprawie zatem należy uznać, że odstępne jest rodzajem rekompensaty za
      niespełnienie zobowiązania wynikającego z umowy przedwstępnej w postaci
      zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży. Trudno w takiej sytuacji mówić o
      zgodnym zakończeniu umowy, skoro nawet nie doszło do jej zawarcia. Nie można
      też uznać, że odstępne wiąże się bezpośrednio z umową sprzedaży, do której
      zawarcia nie dochodzi. Tym samym, nie sposób jest dostrzec w sprawie świadczenia
      wzajemnego mającego wystarczająco bezpośredni związek między świadczeniem
      usługi a zapłatą odstępnego, który to stanowi warunek konieczny dla opodatkowania
      danej czynności VAT. (...)
      W konsekwencji WSA w Warszawie stwierdził, że:
      „W okolicznościach stanu faktycznego przedstawionego przez Skarżącą należy uznać,
      że należności wypłacone na rzecz Wnioskodawczyni w formie odstępnego przez
      sprzedających z tytułu odstąpienia od umowy przedwstępnej zobowiązującej do
      zawarcia umowy sprzedaży towarów używanych należy uznać za niepodlegające
      opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (...)”.
      Rozstrzygając analizowaną sprawę należy również mieć na uwadze zapadłe w tej
      sprawie orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 stycznia 2025 r., sygn.
      akt I FSK 1377/21, w którym NSA zgodziło się z argumentacją WSA w Warszawie
      wskazując, że: „(...) w okolicznościach przedmiotowej sprawy, odstępne nie stanowi
      zapłaty za wyrażenie zgody przez nabywcę na odstąpienie od umowy, albowiem
      odstąpienie od umowy stanowi realizację uprawnienia przez sprzedającego i jest
      czynnością jednostronną. Podjęcie takiej decyzji przez sprzedającego wywołuje w
      sprawie ściśle określone konsekwencje, jakimi jest nie zawarcie umowy sprzedaży i
      konieczność zapłaty odstępnego przez sprzedającego. Naczelny Sąd Administracyjny
      podziela zatem pogląd, że odstępne w niniejszej sprawie jest rodzajem
      rekompensaty za niespełnienie zobowiązania wynikającego z umowy przedwstępnej
      w postaci zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży. Trudno w takiej sytuacji mówić
      o zgodnym zakończeniu umowy, skoro nawet nie doszło do jej zawarcia. Nie można
      też uznać, że odstępne wiąże się bezpośrednio z umową sprzedaży, do której
      zawarcia nie dochodzi. (...)
      W warunkach niniejszej sprawy odstąpienie ma charakter rekompensaty i nie jest
      ekwiwalentem za wykonaną usługę, nie jest także wynagrodzeniem za żadną
      czynność opodatkowaną. (...)”.

      Mając zatem na względzie powołaną argumentację Naczelnego Sądu
      Administracyjnego oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie,
      przepisy prawa, a także elementy stanu faktycznego sprawy wskazać należy, że w
      przedmiotowej sprawie wypłacane na Pani rzecz w formie odstępnego przez
      sprzedających z tytułu odstąpienia od umowy przedwstępnej zobowiązującej do
      zawarcia umowy sprzedaży towarów używanych należności nie stanowią
      wynagrodzenia za usługę i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i
      usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
      Pani stanowisko, zgodnie z którym składana przez niedoszłego sprzedawcę używanej
      rzeczy ruchomej kwota odstępnego, czyniona w ramach jednostronnego
      oświadczenia woli, nie jest świadczeniem opodatkowanym podatkiem od towarów i
      usług, należy uznać za prawidłowe”.
        Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 7 września
        2020 r., nr S-ILPP1/4512-1-193/16/20-S/AP (również zmieniona po korzystnych
        wyrokach WSA oraz NSA) w której Organ stwierdził, że:
      „Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest czynnym, zarejestrowanym
      podatnikiem podatku od towarów i usług oraz rozpoczął prowadzenie działalności
      gospodarczej w przedmiocie handlu towarami używanymi. Działalność opiera się w
      szczególności na skupowaniu od osób fizycznych, niebędących podatnikami podatku
      od towarów i usług towarów używanych, a następnie ich sprzedaży ostatecznym
      odbiorcom.
      Zdarzają się sytuacje, że przed zawarciem właściwej umowy kupna-sprzedaży
      Sprzedający decydują się na zawarcie przedwstępnej umowy sprzedaży. Umowa
      przedwstępna zawiera oznaczony termin, do którego upływu strony zobowiązują się
      zawrzeć umowę właściwą (przyrzeczoną). Na mocy umowy przedwstępnej Spółka
      wypłaca Sprzedającemu zaliczkę na poczet późniejszej (przyrzeczonej) dostawy
      towaru.
      Postanowienia umowy przedwstępnej dają Stronom możliwość odstąpienia bez
      podania przyczyny od umowy za zapłatą odstępnego. Odstąpienie w takim wypadku
      musi nastąpić najpóźniej do dnia, w którym powinna być zawarta umowa
      przyrzeczona.
      W przypadku odstąpienia od umowy przez Sprzedającego - Spółka otrzymuje zwrot
      uprzednio wypłaconej zaliczki oraz ustaloną umownie kwotę odstępnego.
      Sprzedający w przypadku odstąpienia od umowy sprzedaży (przyrzeczonej) nie
      będzie zobowiązany na podstawie umowy przedwstępnej do złożenia oświadczenia
      o odstąpieniu od umowy sprzedaży (przyrzeczonej). Odstąpienie od jednej umowy
      nie wpływa na drugą, ani postanowienia jednej umowy nie regulują sytuacji
      możliwych do wystąpienia w związku z wykonaniem drugiej umowy - z chwilą
      zawarcia umowy sprzedaży (przyrzeczonej) umowa przedwstępna zostaje wykonana
      i już nie obowiązuje.
      W sytuacji, gdy nie ma miejsca odstąpienie od umowy przedwstępnej przez
      którąkolwiek ze Stron - Spółka sprzedaje nabyte ostatecznie towary używane
      osobom trzecim opodatkowując podatkiem VAT marżę uzyskaną na transakcji -
      zgodnie z postanowieniami art. 120 ustawy. Wnioskodawca, z wyjątkiem czynności
      będących przedmiotem niniejszego wniosku, nie planuje wykonywać czynności
      pozostających poza zakresem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2
      ustawy.
      Spółka będzie nabywała towary i usługi, które będą wykorzystywane wyłącznie do
      celów prowadzonej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. (...)

      Mając zatem na względzie powołaną argumentację Naczelnego Sądu
      Administracyjnego oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, przepisy prawa a
      także elementy stanu sprawy wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie
      wypłacane na rzecz Spółki należności otrzymane od Sprzedającego z tytułu
      odstąpienia od umowy przedwstępnej nie będą stanowiły wynagrodzenia za usługę i
      nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art.
      5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
      W konsekwencji, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie zadanego we wniosku
      pytania nr 1 oceniono jako prawidłowe”.
    Biorąc powyższe pod uwagę Wnioskodawca uznaje, że otrzymywane kary umowne od
    Sprzedających w związku z brakiem zawarcia umowy przyrzeczonej nie stanowią
    wynagrodzenia za świadczenie usług, a wynagrodzenie z tego tytułu nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, należy rozumieć
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 powołanej ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
      formę, w jakiej dokonano czynności prawnej,
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji,
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Dostawa towarów i świadczenie usług na terytorium kraju, co do zasady podlegają
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Świadczenie usług na gruncie podatku od
    towarów i usług ma szersze znaczenie niż świadczenie usług w rozumieniu potocznym.
    Stosownie do treści powołanych przepisów, każde świadczenie na rzecz osób fizycznych,
    osób prawnych lub jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, które nie
    stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT, uznawane jest na gruncie
    ustawy za usługę. Zatem pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde
    zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś

    na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie
    charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona
    usług każde świadczenie.
    Opodatkowaniu podlegają tylko takie transakcje, w ramach których występuje możliwy do
    zidentyfikowania konsument towarów lub usług. W związku z powyższym zaniechanie
    działania lub tolerowanie czynności lub sytuacji podlega opodatkowaniu jedynie wówczas,
    gdy wykonywane jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji
    może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta usługi.
    Należy wskazać, że ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje co należy rozumieć
    przez czynność odpłatną. Jednak dla uznania, że dostawa towarów oraz świadczenie
    usługi podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bezwzględnym warunkiem
    jest „odpłatność” za daną czynność, co wynika z ww. przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za
    wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność,
    a także odszkodowanie. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu
    kosztów, płatny.
    Powyższa analiza prowadzi do wniosku, że istotną cechą wynagrodzenia jest istnienie
    bezpośredniego związku pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług i otrzymaną
    zapłatą.
    Kwestia odpłatności była wielokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
    W wyroku z 15 lipca 1982 r. w sprawie Hong-Kong Trade Development Council TSUE
    stwierdził, że wskazane w sprawie czynności podlegają opodatkowaniu jedynie wtedy, gdy
    zostały wykonane odpłatnie. Analizując głębiej ten problem TSUE w wyroku z 8 marca
    1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council stwierdził, że czynność
    można uznać za dokonaną odpłatnie, gdy istnieje bezpośrednia i jasno
    zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi, a ponadto odpłatność
    za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim związku z
    czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem.
    Pojęcie „odpłatności” pojawiło się również w orzeczeniu z 5 lutego 1981 r. w sprawie C-154
    /80, które zapadło na tle przepisów I Dyrektywy VAT z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie
    harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych (67/227
    /EWG). Trybunał wskazał, że termin „zapłata” stanowi integralną część przepisów prawa
    wspólnotowego, które nie odwołuje się do prawa państw członkowskich dla ustalenia jego
    znaczenia i zakresu. Stąd też wykładnia tego wyrażenia nie może być pozostawiona
    dyskrecjonalnemu władztwu każdego państwa członkowskiego. Ponadto Trybunał
    przypomniał, że świadczenie podlega opodatkowaniu jedynie w wypadku, gdy podstawę
    opodatkowania stanowi świadczenie wzajemne otrzymane przez świadczącego usługę.
    Musi również istnieć możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia
    wzajemnego. W końcu - jak wskazał Trybunał - świadczenie wzajemne musi stanowić
    pewną wartość subiektywną, gdyż podstawą opodatkowania jest świadczenie wzajemne
    rzeczywiście otrzymane, nie zaś wartość otrzymana według kryteriów obiektywnych.
    Na uwagę zasługuje także orzeczenie w sprawie C-16/93 pomiędzy R. J. Tolsma a
    Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden (Holandia) gdzie Trybunał zauważył, że
    czynność:
      „Czynność podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny
      między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie
      wzajemne, przy czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość
      faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy”.

    W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności.
    Bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym
    wynagrodzeniem istnieje wówczas, gdy jest możliwe zidentyfikowanie bezpośredniej i
    jasno zindywidualizowanej korzyści na rzecz dostawcy towaru lub świadczącego usługę
    oraz gdy świadczenie wzajemne pozostaje w bezpośrednim związku ze świadczeniem
    dokonanej czynności.
    Z opisu sprawy wynika, że:
    - w ramach prowadzonej działalności zawierają Państwo z osobami fizycznymi
      nieprowadzącymi działalności gospodarczej umowy sprzedaży, na podstawie których
      kupują Państwo nowe lub używane towary celem dalszej odsprzedaży;
    - zdarzają się sytuacje, w których Sprzedający decydują się na zawarcie przedwstępnej
      umowy sprzedaży – na mocy tej umowy wyrażając wolę kupna wypłacają Państwo
      Sprzedającemu zaliczkę na poczet późniejszego zakupu;
    - w przypadku nie zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży z przyczyn leżących po
      stronie Sprzedającego, otrzymują Państwo zwrot uprzednio przekazanej zaliczki oraz
      ustaloną karę umowną;
    - umowa przedwstępna przewiduje możliwość odstąpienia od umowy w przypadkach i na
      zasadach określonych przepisami powszechnie obowiązującymi oraz w przypadku
      złożenia przez Sprzedającego w umowie przedwstępnej nieprawdziwych zapewnień
      lub oświadczeń, w tym w szczególności co do przysługującego mu prawa własności
      przedmiotu sprzedaży;
    - umowa przedwstępna nie reguluje, czy otrzymanie kary umownej jest równoznaczne z
      rezygnacją przez Państwa z podejmowania dodatkowych działań mających na celu
      ewentualne wyrównanie strat związanych z nie zawarciem umowy przyrzeczonej oraz
      dochodzenie od Sprzedającego innych roszczeń z tego tytułu;
    - umowa przedwstępna określa wysokość kary umownej w zryczałtowanej kwocie
      pieniężnej odpowiadającej wysokości rekompensaty, jaką mogą Państwo oczekiwać za
      niespełnienie przez Sprzedającego zobowiązania wynikającego z umowy
      przedwstępnej w postaci zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży;
    - kara umowna otrzymywana od Sprzedającego jest rodzajem rekompensaty za
      niespełnienie zobowiązania wynikającego z umowy przedwstępnej w postaci zawarcia
      przyrzeczonej umowy sprzedaży.
    Wątpliwości Państwa dotyczą kwestii, czy kwoty otrzymywane z tytułu kar umownych w
    związku z brakiem zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży z przyczyn leżących po
    stronie Sprzedającego stanowią należność za czynności niepodlegające opodatkowaniu o
    podatku od towarów i usług.
    W przedmiotowej sprawie zatem należy ustalić, czy otrzymana przez Sprzedającego kara
    umowna w związku z nie zawarciem przyrzeczonej umowy sprzedaży przez Sprzedającego
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie przepisu art. 8 ust. 1
    ustawy.
    Przy określeniu, czy miała miejsce czynność podlegająca opodatkowaniu podatkiem VAT
    istotne jest określenie, czy wykonywano świadczenie i czy wynagrodzenie z tytułu
    wykonywania tego świadczenia miało być wypłacone. Niemniej muszą być przy tym
    spełnione następujące warunki:
    - w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
      strona (nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,

    - świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
      (wynagrodzenie).
    Należy przy tym podkreślić, że oba ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby
    świadczenie podlegało - jako usługa - opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Przepisy podatkowe nie definiują pojęcia odszkodowania. W tym zakresie należy zatem
    posiłkować się przepisami prawa cywilnego.
    Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071), rozróżnia
    dwa podstawowe rodzaje odpowiedzialności: kontraktową, która powstaje z mocy umowy
    i odnosi się do przypadków niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania (art.
    471 Kodeksu cywilnego) oraz deliktową, czyli wynikającą z czynów niedozwolonych (art.
    415 Kodeksu cywilnego).
    Zgodnie z art. 415 ustawy Kodeks cywilny:
      Kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia.
    W myśl postanowień art. 471 Kodeksu cywilnego:
      Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub
      nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte
      wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    W świetle wyżej powołanych przepisów, na gruncie stosunków cywilnoprawnych szkoda
    polega na nienależytym wykonaniu bądź niewykonaniu zobowiązania przez dłużnika,
    istnieniu adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy działaniem lub zaniechaniem a
    szkodą. Brak tych przesłanek powoduje, że nie mamy do czynienia ze szkodą, za
    powstanie której dłużnik zobowiązany jest do wypłaty odszkodowania.
    Zagadnienie dotyczące kar umownych regulują natomiast przepisy Działu II Kodeksu
    cywilnego - „Skutki niewykonania zobowiązań”.
    Zgodnie z art. 483 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Można zastrzec w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub
      nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego nastąpi przez zapłatę
      określonej sumy (kara umowna).
    Na podstawie art. 484 § 1 i § 2 ww. ustawy:
      W razie niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania kara umowna
      należy się wierzycielowi w zastrzeżonej na ten wypadek wysokości bez względu na
      wysokość poniesionej szkody. Żądanie odszkodowania przenoszącego wysokość
      zastrzeżonej kary nie jest dopuszczalne, chyba że strony inaczej postanowiły.
      Jeżeli zobowiązanie zostało w znacznej części wykonane, dłużnik może żądać
      zmniejszenia kary umownej; to samo dotyczy wypadku, gdy kara umowna jest
      rażąco wygórowana.
    Przepis wprowadzający karę umowną ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Kara
    umowna może obejmować trzy grupy zdarzeń, a mianowicie: niewykonanie zobowiązania,
    nienależyte wykonanie zobowiązania oraz konkretne uchybienia w zakresie sposobu
    wykonania zobowiązania. Ma na celu „naprawienie szkody”, a więc należy uznać, że jest
    ona swoistą postacią odszkodowania.
    Istotą kary umownej jest rekompensata, zadośćuczynienie. Nie jest to płatność za
    świadczenie, lecz wyrównanie wyrządzonej szkody. Brak jest zatem ekwiwalentności,
    wzajemności jaka zachodzi pomiędzy świadczeniem usługi a wynagrodzeniem za te usługi.
    Otrzymana kara umowna nie wiąże się z żadnym świadczeniem ze strony podmiotu, który
    je otrzymuje. Z uwagi na powyższe regulacje prawne należy wskazać, że kary umowne
    mogą być wyłącznie sankcją za niewykonanie lub niewłaściwe wykonanie zobowiązań.

    Ustalanie statusu wypłacanej rekompensaty, jako podlegającej, bądź nie opodatkowaniu
    podatkiem VAT, należy oceniać w kontekście związku z konkretnym świadczeniem. Zatem,
    jeżeli płatność o charakterze odszkodowawczym nie ma bezpośredniego związku z żadną
    czynnością mającą charakter świadczenia ze strony podmiotu zobowiązanego, wtedy
    kwota otrzymanych odszkodowań nie mieści się w katalogu czynności wymienionych w
    art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy i nie podlega opodatkowaniu tym podatkiem.
    Przenosząc powyższe rozważania na grunt analizowanej sprawy, należy wskazać, że
    otrzymywane przez Państwa kwoty tytułem Kar Umownych mają charakter czynności
    jednostronnej i nie wiążą się z otrzymaniem przez Sprzedającego świadczenia
    wzajemnego w postaci dostawy towarów lub świadczenia usług. Kwoty otrzymywane
    przez Państwa pełnią więc rolę rekompensaty i sprowadzają się do naprawienia szkody
    powstałej u Państwa w związku z nie zawarciem przyrzeczonej umowy sprzedaży z
    przyczyn leżących po stronie Sprzedającego.
    W związku z powyższym, w przedmiotowej sprawie kwoty otrzymywane przez Państwa z
    tytułu kar umownych w związku z brakiem zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży z
    przyczyn leżących po stronie Sprzedającego spełniają funkcję odszkodowawczą i nie
    mieszczą się w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług wymienionych w art. 5 ust. 1 ustawy.
    Tym samym Państwa stanowisko uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny i zdarzenie przyszłe sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym i zdarzeniem
    przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w
    przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy,
    udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.