Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-3.4012.539.2024.1.MPU
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-03
Teza: W zakresie uznania dostawy działki za zwolnioną na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
Słowa kluczowe: budynek-rozbiórka budynku; grunty-grunt niezabudowany; nieruchomości-nieruchomość niezabudowana; plan-plan zagospodarowania przestrzennego; użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste; zwolnienie
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy ogólne-Definicje; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i świadczenie usług -Dostawa towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2-pkt 33; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2-pkt 6; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 9

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

Państwa wniosek z 29 października 2024 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie uznania dostawy działki nr (A) za dostawę
    zwolnioną na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług, wpłynął
    4 listopada 2024 r.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

(X.) (dalej: Wnioskodawca), zarejestrowana dla celów rozliczania podatku od towarów i
    usług jako czynny podatnik VAT od dnia (...) (...) (...) r., jest użytkownikiem wieczystym
    nieruchomości gruntowej, położonej przy ulicy (...) (...), w miejscowości (...), która stanowi
    działkę ewidencyjną nr (A) o pow. (...) ha, dla której Sąd Rejonowy w (...) (...) Wydział Ksiąg
    Wieczystych prowadzi księgę wieczystą numer (...) (dalej: Nieruchomość).
    Na mocy § 1, pkt 4, lit. b, Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia (...) (...) (...) r. (Dz. U. z dnia
    (...) (...) (...) r. poz. (...)) w sprawie ustalenia granic niektórych gmin i miast oraz nadania
    niektórym miejscowościom (...) (...), z dniem (...) (...) (...) r. nastąpiło włączenie do
    dotychczasowego obszaru gminy (...) obszaru obrębu ewidencyjnego (...), z gminy (...). Od
    tego czasu, Nieruchomość stanowi obszar administracyjny województwa (...), powiatu (...),
    gminy (...).
    Wnioskodawca nabył prawo użytkowania wieczystego gruntu z dniem (...) r., na mocy
    zawartej ze Skarbem Państwa umowy w formie aktu notarialnego, na którego podstawie
    dokonano właściwych wpisów do księgi wieczystej.
    Działka jest w pełni uzbrojona (przy czym wszystkie media są obecnie odłączone/odcięte),
    posiada własne zejście (...) (niestanowiące części działki nr (A)), dostęp do drogi publicznej i
    infrastruktury technicznej, a jej teren pozostaje ogrodzony w granicach władania.
    W ewidencji gruntów i budynków Nieruchomość oznaczona jest symbolem: Bp
    (zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy), który wskazuje na
    faktyczny sposób jej użytkowania.
    Zgodnie z danymi ujawnionymi w dziale l i II księgi wieczystej na terenie Nieruchomości
    znajdowały się budynki ośrodka wczasowego stanowiące własność Wnioskodawcy.
    Niemniej, z inicjatywy Spółki, w efekcie uzyskania pozytywnych decyzji Powiatowego
    Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) oraz (...) w zakresie pozwolenia na dokonanie
    robót rozbiórkowych znajdujących się na nieruchomości obiektów, w okresie od (...) r. do
    (...) r. przeprowadzone zostały prace rozbiórkowe niniejszego kompleksu. Od momentu
    zakończenia likwidacji grunt stanowi teren nieużytkowany (niezabudowany). Powyższe

    potwierdza przeprowadzona w dniu 19 października 2023 r. opinia szacunkowa, według
    której, stan zabudowania terenu nieruchomości przedstawia się następująco: „działka
    niezabudowana, miejscami widoczne pozostałości po dokonanej rozbiórce ośrodka
    wczasowego np.: kostka brukowa, wystające z ziemi kable, zieleń w postaci pojedynczych
    drzew, krzewów. Brak informacji w zakresie pozostałości fundamentów po
    zlikwidowanych budynkach i budowlach, elementów infrastruktury technicznej w gruncie”.
    Fundamenty budynków zostały trwale usunięte z gruntu przez Wykonawcę robót
    rozbiórkowych w ramach zawartej pomiędzy stronami umowy.
    Obecnie, z uwagi na zmianę koncepcji gospodarczej związanej z użytkowaniem niniejszego
    terenu, Wnioskodawca planuje zbyć prawo wieczystego użytkowania Nieruchomości w
    procedurze przetargu. W ramach planowanej transakcji, Wnioskodawca zamierza
    przenieść na rzecz przyszłego nabywcy prawo użytkowania wieczystego niezabudowanej
    działki o numerze ewidencyjnym (A) wraz z ogrodzeniem, nasadzeniami oraz
    doprowadzonymi do niej przyłączami wodnymi, kanalizacyjnymi oraz energetycznymi
    (stanowiącymi własność przedsiębiorstw dostarczających ww. media), jak również wszelkie
    inne prawa i obowiązki związane z posiadaniem tytułu prawnego do przedmiotowego
    gruntu - w zamian za zapłatę przez tego nabywcę ustalonej ceny.
    Na tę okoliczność Wnioskodawca wystąpił do właściwego organu władzy lokalnej z
    wnioskiem o wydanie zaświadczenia o ustanowionym dla przedmiotowej Nieruchomości
    miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz wnioskiem o udzielenie
    informacji w sprawie wydanych wobec tejże Nieruchomości decyzji o warunkach
    zabudowy.
    W odpowiedzi na powyższe, Burmistrz Gminy i Miasta (..):
    1) pismem z dnia (...) r., o nr (...), zaświadczył, że: „dla działki o numerze ewidencyjnym
      gruntów (A) położonej w obrębie ewidencyjnym miejscowości (...) brak jest
      obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego”,
    2) pismem z dnia (...) r., o nr (...), udzielił informacji, iż: „według uzyskanych danych, w
      latach 2018-2024, nie wydano żadnych decyzji o warunkach zabudowy na
      przedmiotową działkę”.
    W świetle zaistniałego stanu faktycznego, Wnioskodawca chce uzyskać potwierdzenie
    dotyczące prawidłowej interpretacji przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku
    od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361), dalej jako: „ustawa o VAT”, w zakresie
    możliwości skorzystania w przedmiocie planowanej sprzedaży ze zwolnienia z
    opodatkowania podatkiem VAT.

## Pytanie

Czy dostawa Nieruchomości w ramach opisanej transakcji korzystać będzie ze zwolnienia
    od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy, dostawa Nieruchomości w ramach opisanej Transakcji korzystać
    będzie ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9
    ustawy o VAT.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT: opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT: przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym
    również: (...)

    6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
    7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    Jak wynika z art. 2 pkt 6 ustawy o VAT: ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach
    - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy o VAT: podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Zaś przepis art. 15 ust. 2 ustawy o VAT doprecyzowuje, że: działalność gospodarcza
    obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym
    podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób
    wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    W świetle powyższego uznać należy, że nieruchomości gruntowe zasadniczo spełniają
    definicję towaru wskazaną w art. 2 pkt 6 ustawy, a sprzedaż prawa użytkowania gruntu
    traktowana jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.
    Dla podmiotów zarejestrowanych dla celów podatku od towarów i usług jako czynni
    podatnicy VAT, sprzedaż takiej nieruchomości spełniać zatem będzie przesłanki wskazane
    w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, stanowiąc odpłatną dostawę towarów podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Na podstawie art. 41 w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT podstawowa stawka
    podatku wynosi 23%.
    Niemniej, w art. 43 ust. 1 ustawy o VAT ustawodawca ustanowił katalog czynności
    korzystających ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT wraz z zakresem i zasadami
    korzystania ze zwolnienia. Stosowanie do art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT: zwalnia się od
    podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.
    Definicję „terenów budowlanych” zawiera art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, zgodnie z którym
    oznaczają one grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem
    zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z
    decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach
    o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    W tym miejscu należy zauważyć, że w myśl art. 3 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o
    planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130):
    kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie
    gminnych aktów planowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych,
    morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych
    ustalonych przez organ inny niż minister właściwy do spraw transportu, należy do zadań
    własnych gminy. Jednocześnie, jak stanowi art. 4 ust. 1 i ust. 2 tej samej ustawy:
    Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz
    określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
    miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
    A w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie
    sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o
    warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:
    1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji
    celu publicznego;

    2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w
    drodze decyzji o warunkach zabudowy.
    Powyższe oznacza, że zwolnienie wskazane w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT nie
    znajduje zastosowania przy dostawie terenu niezabudowanego jedynie wówczas, gdy ten
    grunt niezabudowany został przeznaczony, wyłącznie na mocy bezpośrednio wskazanych
    w ustawie dokumentów planistycznych lub aktów administracyjnych, na cele budowlane.
    Inne dokumenty lub dotyczące nieruchomości ewidencje (w tym np. ewidencja gruntów i
    budynków) nie mają znaczenia przy ustalaniu statusu i przeznaczenia gruntu.
    Powyższe założenia potwierdził Minister właściwy do spraw Finansów Publicznych w
    interpretacji ogólnej o sygn. PT10/033/12/207/WLI/13/RD58639:
    „Tym samym od dnia 1 kwietnia 2013 r. w związku z wprowadzeniem do ustawy o VAT
    definicji terenu budowlanego dla potrzeb prawidłowej klasyfikacji gruntów celem
    zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 43 ust. 1
    pkt 9 tej ustawy, w sytuacji gdy brak jest planu zagospodarowania przestrzennego lub
    decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie należy już kierować się
    danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, które były, zgodnie z wykładnią
    zaprezentowaną w wyroku z dnia 17 stycznia 2011 r., istotne w stanie prawnym
    obowiązującym do dnia 31 marca 2013 r. W konsekwencji dostawa terenu
    niezabudowanego, nieobjętego planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o
    warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podlega zwolnieniu z podatku od
    towarów i usług”.
    Co więcej, zgodnie z jednolitą linią interpretacyjną, dla celów VAT, za działkę
    niezabudowaną uznaje się teren, na którym nie znajdują się budynki ani budowle w
    rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 725)
    dalej jako: „Prawo budowlane”.
    Zgodnie z art. 3 pkt 2, pkt 3, pkt 3a oraz pkt 9 Prawa budowlanego - ilekroć w ustawie
    mowa jest o:
    a) budynku - należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z
    gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada
    fundamenty i dach;
    b) budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub
    obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady,
    tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale
    związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne,
    obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje
    przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów,
    stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla
    pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części
    budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych i
    innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod
    względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową;
    c) obiekcie liniowym - należy przez to rozumieć obiekt budowlany, którego
    charakterystycznym parametrom jest długość, w szczególności droga wraz ze zjazdami,
    linia kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja
    elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i, umieszczona bezpośrednio w ziemi,
    podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa, przy czym kable w niej
    zainstalowane nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia
    budowlanego;
    d) urządzeniach budowlanych - należy przez to rozumieć urządzenia techniczne związane
    z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego

    przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub
    gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod
    śmietniki.
    Przy czym dla ustalenia tego statusu nie bierze się pod uwagę urządzeń sieciowych
    należących do przedsiębiorstwa sieciowego i stanowiących odrębny od gruntu przedmiot
    własności, co potwierdza treść art. 49 § 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny
    (Dz. U. z 2024 r. poz. 1061): § 1. Urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania
    płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz inne urządzenia podobne nie należą do
    części składowych nieruchomości, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa.
    Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w wydawanych przez Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej interpretacjach m.in. w:
    - interpretacji indywidualnej z dnia 17 czerwca 2021 r., znak: 0114-KDIP1-
    1.4012.180.2021.2.MKA;
    - interpretacji indywidualnej z dnia 2 lipca 2020 r., znak: 0111-KDIB3-3.4012.94.2020.2.MS;
    - interpretacji indywidualnej z dnia 15 stycznia 2018 r., znak: 0114-KDIP1-
    3.4012.483.2017.2.MT.
    Podsumowując, przedmiotem niniejszego wniosku jest sprzedaż niezabudowanej
    nieruchomości gruntowej, ogrodzonej w granicach władania, z pozostałościami po
    dokonanej rozbiórce ośrodka wczasowego w formie: kostki brukowej, wystających z ziemi
    kabli oraz zieleni w postaci pojedynczych drzew i krzewów, które to, w ocenie
    Wnioskodawcy, nie spełniają definicji budynku, budowli ani ich części, w myśl art. 3 pkt 2-3
    Prawa budowlanego.
    Co więcej, w świetle informacji pozyskanych od Burmistrza Gminy i Miasta (...), dla
    niniejszej Nieruchomości nie ustanowiono miejscowego planu zagospodarowania
    przestrzennego, ani nie wydano decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania
    terenu, które wskazywałyby na jej budowlany charakter, czy przeznaczenie.
    Uznać zatem należy, że przedmiotowa nieruchomość nie stanowi terenu budowlanego w
    rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy o VAT lecz teren niezabudowany inny niż tereny
    budowlane, a tym samym jej sprzedaż w całości korzystać będzie ze zwolnienia od
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
    Zgodnie z powyższym, stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za prawidłowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.
    j. Dz. U. z2023 r. poz. 1570 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

    W świetle przedstawionych powyżej przepisów, zarówno grunty, jak i budynki i budowle
    spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż stanowi dostawę
    towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy. Tym samym, na gruncie ustawy o podatku
    od towarów i usług, zbycie nieruchomości stanowi dostawę towarów.
    Dla gruntu niezabudowanego przewidziane jest zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust.
    1 pkt 9 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:
      Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
      budowlane.
    Stosownie do treści art. 2 pkt 33 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terenach budowlanych - rozumie się
      przez to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem
      zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z
      decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w
      przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    Powyższe przepisy jednoznacznie wskazują, że zwolnienie od podatku, o którym mowa
    wart.43 ust.1 pkt 9 ustawy, obejmuje zbycie nieruchomości niezabudowanych (gruntów)
    wyłącznie w sytuacji, gdy nie są one przeznaczone pod zabudowę. Elementem, który
    determinuje możliwość skorzystania z ww. zwolnienia od podatku VAT przy zbyciu
    gruntów jest przeznaczenie gruntu na cele inne niż budowlane. Przy czym o tym, że dany
    teren jest terenem budowlanym przesądzają zapisy w planie zagospodarowania
    przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy.
    Przy czym, badając możliwość zastosowania zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 w
    pierwszej kolejności należy mieć na uwadze czy nieruchomość - niezależnie od jej
    przeznaczenia – jest czy nie jest zabudowana.
    Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie definiują pojęcia „budynku”, „budowli”
    czy „urządzenia budowlanego”. W tym zakresie należy odnieść się do przepisów ustawy z
    dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 725 ze zm.).
    W myśl art. 3 pkt 1, 2 i 3 ustawy Prawo budowlane
      Ilekroć w ustawie jest mowa o:
      1) obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt
        małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania
        obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów
        budowlanych;
      2) budynku - należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale
        związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych
        oraz posiada fundamenty i dach;
      3) budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem
        lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty,
        estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe,
        wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia
        reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne,
        zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne,
        oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje
        oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu,
        budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń
        technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni
        wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod
        maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części
        przedmiotów składających się na całość użytkową;

    Przepis regulujący definicję budowli stanowi domniemanie, iż obiekt podlegający regulacji
    prawu budowlanemu (powstały wtoku procesu budowlanego), który nie spełnia definicji
    budynku lub obiektu małej architektury stanowi budowlę.
    Natomiast w myśl art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane:
      przez urządzenia budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z
      obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego
      przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu
      lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod
      śmietniki.
    Z przepisu tego wynika, że obiekty, takie jak ogrodzenia lub place postojowe stanowią
    „urządzenia techniczne” wyłącznie, gdy związane z innym obiektem budowlanym
    znajdującym się na nieruchomości (budynkiem), w taki sposób, że zapewniają możliwość
    zgodnego z przeznaczeniem użytkowania tego budynku. Natomiast, jeżeli stanowią one
    jedyne obiekty na działce, to powinny zostać zakwalifikowane jako budowle w rozumieniu
    prawa budowlanego.
    Słuszność tych wniosków, w szczególności odnośnie ogrodzenia, potwierdza liczne
    orzecznictwo sądów administracyjnych:
    „Ogrodzenie działki już zabudowanej jest urządzeniem budowlanym, zaś niezabudowanej
    - obiektem budowlanym.” - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z
    dnia 19 kwietnia 2012 r., sygn. II OSK 187/11.
    „Ogrodzenie od strony miejsca publicznego stanowi budowę, o jakiej mowa w art. 30 ust.
    1 pkt 3 p.b. Treść tego przepisu w związku z treścią art. 3 pkt 6 tego aktu prawnego
    przesądza, że wolą prawodawcy ogrodzenia zostały uznane za obiekty budowlane, gdyż
    tylko ich realizacja stanowi budowę w rozumieniu p.b.” - wyrok Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 października 2009 r., sygn. II SA/Gl 628/08.
    „Ogrodzenie jest urządzeniem budowlanym tylko wtedy, gdy nieruchomość jest
    zabudowana i pozostaje funkcjonalny związek między ogrodzeniem a obiektem
    budowlanym. Jeżeli więc nieruchomość posiada większą powierzchnię, niż jej teren
    zabudowany (działka budowlana) to ogrodzenie będzie tylko wtedy urządzeniem
    budowlanym, gdy będzie związane z zabudową, a nie z ogrodzeniem całej nieruchomości”
    - wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 kwietnia 2007 r.,
    sygn. II SA/Kr 101/07.
    Podobny wniosek wynika z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego
    2020 r., sygn. akt II OSK 1879/17, w którym czytamy „Urządzeniem budowlanym jest
    ogrodzenie zapewniające użytkowanie danego obiektu budowlanego, które bez tego
    obiektu nie spełniałoby swojej funkcji technicznej. Nie jest nim ogrodzenie działki
    niezabudowanej, będące samodzielną inwestycją niepowiązaną z innym obiektem
    budowlanym. Stanowi wówczas odrębny obiekt budowlany”.
    Z opisu sprawy wynika, że Spółka ma zamiar zbyć prawo użytkowania wieczystego działki
    nr (A) na której znajduje się ogrodzenie (oraz przyłącza do mediów należące do
    przedsiębiorstw dostarczające media). Znajdujący się na działce ośrodek wczasowy został
    wyburzony.
    Zatem jedynym znajdującym się na działce obiektem (będący przedmiotem sprzedaży) jest
    ogrodzenie. Obiekt ten służy wyłącznie korzystaniu z niego samego (ogrodzenie
    nieruchomości), a nie innych obiektów budowlanych (budynków), gdyż na nieruchomości
    innych obiektów nie ma. Ogrodzenie znajdujące się na działce nr (A) nie jest funkcjonalnie
    związane z budynkiem bądź innym obiektem. Zatem znajdujące się na działce ogrodzenie
    spełnia wymogi definicji obiektu budowlanego zawartej w art. 3 pkt 1 prawa
    budowlanego, natomiast nie spełniają wymogów definicji urządzenia budowlanego, o
    której mowa wart. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, co potwierdza wskazane wyżej

    orzecznictwo sądowe. Tym samym, ogrodzenie znajdujące się na działce nr (A) nie
    stanowią urządzeń budowlanych, a budowle. Zatem działka ta jest nieruchomością
    zabudowaną budowlą w postaci ogrodzenia.
    W konsekwencji, planowana sprzedaż działki nr (A) będzie stanowiła dostawę terenu
    zabudowanego, która nie może być objęty zwolnieniem na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9
    ustawy o VAT.
    Tym samym planowana przez Państwa sprzedaż działki nr (A) nie będzie objęta
    zwolnieniem na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.
    W związku z powyższym Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja rozstrzyga ściśle w zakresie sformułowanego pytania, stąd wszelkie inne
    kwestie nie były przedmiotem rozstrzygnięcia.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu
    faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji wskazać należy, że interpretacje
    przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i
    niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących
    przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych i nie mają
    mocy prawa powszechnie obowiązującego co oznacza, że należy je traktować
    indywidualnie (por. prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z
    27 marca 2015 r., sygn. akt III SA/Łd 109/15).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        zdnia11marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 iart.54§ 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art.57aPPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.