Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDWB.4010.140.2023.11.KKM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-07
Teza: Uznanie za spełniony Wskaźnik rentowności, o którym mowa
w art. 1a ust. 2 pkt 4 ustawy o CIT, w przypadku, gdy PGK złoży
deklarację podatkową, na podstawie której Wskaźnik
rentowności nie jest osiągnięty, a następnie dokonanie
korekty deklaracji w taki sposób, że Wskaźnik rentowności
będzie osiągnięty, przy czym na dzień złożenia korekty
deklaracji nie została wydana decyzja, o której mowa w art. 1a
ust 12a ustawy o CIT.
Słowa kluczowe: decyzja
deklaracje-deklaracja podatkowa
korekta-korekta zeznania
wskaźnik
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1. Podmiot i przedmiot opodatkowania-Podmiot
opodatkowania-Podatkowe grupy kapitałowe-Utrata
statusu podatnika przez PGK
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1. Podmiot i przedmiot opodatkowania-Podmiot
opodatkowania-Podatkowe grupy kapitałowe-
1

Zachowanie statusu podatkowej grupy kapitałowej w
sytuacji niespełnienia warunku rentowności z powodu
COVID-19
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 1a-ust. 12a
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 1a-ust. 2-pkt 4

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 listopada 2023 r. wpłynął za pośrednictwem platformy ePUAP Państwa wniosek z tego
    samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

(ostatecznie sformułowany w uzupełnieniu wniosku)
    (...) jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych zgodnie z przepisem art.
    1a ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2022
    r. poz. 2587 ze. zm.; dalej jako: „ustawa o CIT”).
    (...) została utworzona z dniem (...) na podstawie decyzji właściwego Naczelnika Urzędu
    Skarbowego o dokonaniu rejestracji umowy o utworzeniu Podatkowej Grupy Kapitałowej.
    Zgodnie z powyższą umową, w skład (...) wchodzi (...) jako spółka dominująca w
    rozumieniu przepisu art. 1a ust. 2 pkt 1 lit. b) ustawy o CIT oraz (...), jako spółka zależna. W
    dniu (...) pomiędzy (...), a (...) została zawarta umowa przedłużająca funkcjonowanie (...) do
    dnia (...).
    W dniu (...) właściwy Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał decyzję o przedłużeniu
    funkcjonowania PGK.
    W stanie prawnym, w którym obowiązywał art. 1a ust. 2 pkt 4 ustawy o CIT, warunkiem
    istnienia PGK było osiągniecie odpowiedniego wskaźnika rentowności (dalej: „Wskaźnik
    rentowności”).
    Uzupełnienia wniosku
    (...) została utworzona z dniem (...), na podstawie decyzji właściwego Naczelnika Urzędu
    Skarbowego o dokonaniu rejestracji umowy o utworzeniu Podatkowej Grupy Kapitałowej.
    W dniu (...) pomiędzy członkami (...) została zawarta umowa przedłużająca funkcjonowanie
    (...) do dnia (...). W dniu (...) właściwy Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał decyzję o
    przedłużeniu funkcjonowania PGK.
    W konsekwencji powyższego, przed przedłużeniem rok podatkowy (...) trwał od (...) do (...).
    Pierwszy rok po przedłużeniu rozpoczął się z dniem (...) i trwał do (...), natomiast kolejne
    lata podatkowe odnoszą się do okresu od (...) do (...).
    Tym samym, lata podatkowe (...) przebiegały/ją następująco:
    1) od (...) do (...) – pierwszy rok podatkowy (...),

    2) od (...) do (...) – drugi rok podatkowy (...),
    3) od (...) do (...) – trzeci rok podatkowy (...),
    4) od (...) do (...) – czwarty rok podatkowy (...),
    5) od (...) do (...) – piąty rok podatkowy (...),
    6) od (...) do (...) – szósty rok podatkowy (...) (obecny).
    (...) nie dokonała jeszcze korekty deklaracji, o której mowa we Wniosku. Jednakże na
    potrzeby Wniosku należy przyjąć, że korekta deklaracji odzwierciedli faktyczne osiągnięcie
    przez (...) współczynnika rentowności, o którym mowa w art. 1a ust. 2 pkt 4 ustawy o CIT w
    okresie podlegającym korekcie.
    Korekta deklaracji, o której mowa we Wniosku będzie uzasadniona z perspektywy
    przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.
    U. z 1992 r. nr 21 poz. 86 ze zm.) oraz ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja
    podatkowa (Dz. U. z 1997 r. nr 137 poz. 926 ze zm.). Jednocześnie, zakres przedmiotowy
    korekty nie jest przedmiotem zapytania w ramach niniejszego Wniosku.
    Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    Czy w stanie prawnym w którym obowiązywał art. 1a ust. 2 pkt 4 ustawy o CIT, Wskaźnik
    rentowności, o którym mowa w art. 1a ust. 2 pkt 4 ustawy o CIT, uznaje się za spełniony, w
    przypadku, gdy PGK złoży deklarację podatkową, na podstawie której Wskaźnik
    rentowności nie jest osiągnięty, a następnie dokona korekty tej deklaracji w taki sposób,
    że Wskaźnik rentowności będzie osiągnięty, przy czym na dzień złożenia korekty deklaracji
    nie została wydana decyzja, o której mowa w art. 1a ust 12a ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    Zdaniem Wnioskodawcy, w stanie prawnym w którym obowiązywał art. 1a ust. 2 pkt 4
    ustawy o CIT, Wskaźnik rentowności PGK, o którym mowa w art. 1a ust. 2 pkt 4 ustawy o
    CIT, uznaje się za spełniony, w przypadku gdy PGK złoży deklarację podatkową, na
    podstawie której Wskaźnik rentowności nie jest osiągnięty, a następnie dokona korekty tej
    deklaracji w taki sposób, że Wskaźnik rentowności będzie osiągnięty, przy czym na dzień
    złożenia korekty deklaracji nie została wydana decyzja, o której mowa w art. 1a ust 12a
    ustawy o CIT.
    W myśl art. 1a ust. 2 pkt 4 ustawy o CIT w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2021 r.
    PGK powinna osiągać za każdy rok podatkowy udział dochodów, określonych zgodnie z
    art. 7 ust. 1 ustawy o CIT, w przychodach w wysokości co najmniej 2%.
    Zgodnie zaś z art. 1a ust. 12 ustawy o CIT, obowiązującym do dnia 31 grudnia 2021 r., w
    przypadku niezachowania warunku określonego powyżej PGK traci status podatnika z
    ostatnim dniem roku podatkowego, w którym naruszyła ten warunek, a spółka
    dominująca zobowiązana jest do złożenia zeznania, o którym mowa w art. 27 ust. 1
    ustawy o CIT, za ten rok podatkowy.
    Zgodnie zaś z art. 81 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z
    2023 r. poz. 2383 ze zm.; dalej jako: „Ordynacja podatkowa”), jeżeli odrębne przepisy nie
    stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną
    deklarację. Jak wskazuje art. 81 § 2 Ordynacji podatkowej skorygowanie deklaracji
    następuje przez złożenie deklaracji korygującej.
    Prawo do korekty deklaracji podatkowej istnieje, dopóki zobowiązanie nie uległo
    przedawnieniu, co potwierdza jednolite orzecznictwo sądów administracyjnych w tym
    zakresie (m.in. wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2017 r., sygn. II FSK 717/15; wyrok NSA z dnia
    13 listopada 2014 r., sygn. II FSK 2223/12; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 17 kwietnia
    2012 r., sygn. I SA/Bd 178/12).
    Wnioskodawca podkreśla, że składanie korekty deklaracji stanowi integralny element
    mechanizmu samoobliczenia zobowiązania podatkowego. Podatnik realizujący ten

    obowiązek, ma możliwość po złożeniu deklaracji podatkowej dokonać jej korekty.
    Charakter korekty deklaracji podatkowej wskazuje, że zastępuje ona w całości uprzednio
    złożoną deklarację podatkową. Powyższy pogląd potwierdza wprost orzecznictwo sądów
    administracyjnych (m.in. wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2022 r., sygn. III FSK 19/22; wyrok
    NSA z dnia 23 stycznia 2015 r., sygn. II FSK 1927/13).
    Ustawa o CIT nie wprowadza żadnych szczególnych przepisów dotyczących składania
    korekt deklaracji CIT, także w odniesieniu do PGK. Tym samym należy przyjąć, że PGK
    mogą dokonywać korekt deklaracji CIT zgodnie z zasadami ogólnymi, o których mowa w
    Ordynacji podatkowej, tj. zasadami przywołanymi powyżej.
    W innym wypadku (tj. w przypadku przyjęcia, że PGK nie ma prawa/obowiązku korekty
    nieprawidłowego wyniku podatkowego), PGK byłaby pozbawiona jako podatnik
    możliwości dokonania korekty wyniku podatkowego, tj. doprowadzenia do prawidłowego
    wykazania należnego podatku. A zatem, w przypadku jakiegokolwiek błędu - także na
    niekorzyść Skarbu Państwa - ten błąd i zaniżenie podatku byłoby sytuacją ostateczną, co z
    zasady jest niedopuszczalne i sprzeczne z funkcjonującym na gruncie podatku
    dochodowego mechanizmem samoobliczenia zobowiązania podatkowego.
    Należy przy tym zauważyć, że korekta deklaracji CIT prowadząca do zmiany wyniku
    podatkowego PGK wpływa bezpośrednio na wartość Wskaźnika rentowności.
    W konsekwencji uznać należy, że ustalanie Wskaźnika rentowności PGK powinno
    następować w oparciu o deklarację podatkową, która istnieje w obrocie prawnym, tj. w
    przypadku korekty deklaracji - w oparciu o skorygowaną deklarację podatkową. Należy
    podkreślić, że podatek dochodowy od osób prawnych ma charakter tzw. podatku o
    otwartym stanie faktycznym. Momentem powstania zobowiązania podatkowego w
    podatku dochodowym jest dzień, w którym upłynął rok podatkowy.
    W tym też dniu dochodzi do zamknięcia podatkowego stanu faktycznego, z którym ustawa
    podatkowa (tj. ustawa o CIT) wiąże określone skutki podatkowe. Jednocześnie, w stanie
    prawnym do 31 grudnia 2021 r., w przypadku nieosiągnięcia Wskaźnika rentowności, PGK
    traciła status podatnika z ostatnim dniem roku podatkowego, w którym naruszyła ten
    warunek.
    W ocenie Wnioskodawcy, ww. datę (ostatni dzień roku podatkowego) należy rozumieć jako
    ostatni dzień, w którym PGK posiada status podatnika, a nie dzień, na który należy
    weryfikować Wskaźnik rentowności. Wnioskodawca podkreśla bowiem, że w praktyce
    często zdarza się, iż zarówno w ostatnim dniu roku podatkowego, jak i w dniu składania
    deklaracji podatkowej, podatnicy nie mają jeszcze pełnej wiedzy odnoście zdarzeń,
    mających wpływ na ich wynik podatkowy i / lub w przypadku PGK zdarzeń mających wpływ
    na ich Wskaźnik rentowności - taka sytuacja może wystąpić np. w przypadku wystąpienia
    tzw. korekt cen transferowych o których mowa w art. 11e ustawy o CIT.
    W konsekwencji, to skorygowana deklaracja podatkowa w oparciu o skorygowane
    (zaktualizowane) dane powinna być tą, z której wyprowadzane są skutki
    prawnopodatkowe, w tym ustalany jest Wskaźnik rentowności.
    Analogiczne podejście, że ocena dochowania warunków funkcjonowania PGK powinna
    następować w oparciu o skorygowane dane potwierdza pośrednio również wyrok WSA z
    13 sierpnia 2020 r., sygn. III SA/Wa 2169/19. Ww. wyrok dotyczył wpływu na spełnienie
    warunków do funkcjonowania PGK korekty warunków transakcji pomiędzy spółkami
    wchodzącymi w skład PGK a podmiotami spoza PGK, która to korekta miała doprowadzić
    warunki transakcji do warunków rynkowych. Sąd wskazał w ww. wyroku, iż art. 1a ust. 2
    pkt 3 lit. b ustawy o CIT należy interpretować w ten sposób, że dokonana (doprowadzona
    do końca) transakcja kontrolowana, o której mowa w tym przepisie, obejmuje późniejsze
    zmiany warunków tej transakcji.
    Zdaniem Wnioskodawcy, przyjęcie stanowiska, iż w stanie prawnym obowiązującym do 31
    grudnia 2021 r., Wskaźnik rentowności PGK, o którym mowa w art. 1a ust. 2 pkt 4 ustawy

    o CIT, uznaje się za niespełniony, w przypadku gdy PGK złoży deklarację podatkową, na
    podstawie której Wskaźnik rentowności nie jest osiągnięty, a następnie dokona korekty tej
    deklaracji w taki sposób, że Wskaźnik rentowności będzie osiągnięty, przy czym na dzień
    złożenia korekty deklaracji nie została wydana decyzja, o której mowa w art. 1a ust 12a
    ustawy o CIT, w rzeczywistości skutkowałoby ograniczeniem prawa do korekty i stawiało
    pod znakiem zapytania celowość przepisów pozwalających na dokonywanie korekt.
    Zdaniem Wnioskodawcy, prawidłowość powyższego stanowisko potwierdza także sposób
    zastosowania omawianej zasady w sytuacji odwrotnej, tj. gdzie dochody PGK wykazane w
    deklaracji pierwotnej pozwalają na osiągniecie Wskaźnika rentowności, a następnie na
    skutek korekty doszłoby do obniżenia wartości Wskaźnika rentowności poniżej
    wymaganego poziomu. W takiej sytuacji, trudno wyobrazić sobie, by skutki
    prawnopodatkowe dla PGK były oparte na deklaracji pierwotnej. Decydujące powinny być
    wartości zawarte w deklaracji po korekcie. W przeciwnym razie bowiem, niektóre
    podmioty mogłyby celowo następczo korygować deklarację podatkową twierdząc, że
    skoro Współczynnik rentowności w deklaracji podatkowej był zachowany, to jego zmiany
    w skorygowanej następnie deklaracji nie należy uwzględniać. Biorąc pod uwagę powyższe,
    niezależnie od tego, czy korekta deklaracji wpływa na wartość Współczynnika rentowności
    czy nie, konieczne jest uwzględnienie tej korekty i ustalenie Wskaźnika rentowności w
    oparciu o skorygowaną deklarację.
    Stanowisko Wnioskodawcy potwierdza również wykładnia systemowa wewnętrzna.
    Wskazać bowiem należy, że analogiczne podejście, iż w przypadku skorygowania
    deklaracji podatkowej, dla określenia statusu prawnopodatkowego podatnika decydujące
    znaczenie ma funkcjonująca w obrocie prawnym korekta deklaracji CIT, znajduje w
    praktyce potwierdzenie w dotychczasowym stanowisku organów podatkowych np. w
    zakresie tzw. „małego podatnika”, o którym mowa w art. 4a pkt 10 ustawy o CIT.
    Należy bowiem zauważyć, że do 1 stycznia 2019 r., zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 2 lit. a)
    ustawy o CIT posiadanie statusu małego podatnika uprawniało do zastosowania obniżonej
    stawki podatku CIT. Zgodnie z definicją „małego podatnika", w brzmieniu obowiązującym
    przed 1 stycznia 2019 r., mały podatnik oznaczał podatnika, u którego wartość przychodu
    ze sprzedaży (wraz z kwotą należnego podatku od towarów i usług) nie przekroczyła w
    poprzednim roku podatkowym wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości
    1 200 000 euro, a przeliczenia kwot wyrażonych w euro dokonywało się według średniego
    kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy
    października poprzedniego roku podatkowego, w zaokrągleniu do 1000 zł.
    Zgodnie ze stanowiskiem organów podatkowych, korekta deklaracji CIT za lata
    poprzednie, w wyniku której dochodziło do obniżenia wartości przychodu, tak że nie
    przekroczył on wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 1 200 000 euro
    w poprzednim roku podatkowym, skutkowała spełnieniem warunków „małego
    podatnika", a tym samym możliwości zastosowania niższej stawki podatkowej w danym
    roku podatkowym.
    Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych wydawanych
    przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej:
      • interpretacja indywidualna z dnia 13 maja 2020 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.46.2020.2.
        IZ;
      • interpretacja indywidualna z dnia 8 czerwca 2020 r., sygn. 0111-KDIB1-
        2.4010.127.2020.2.BD.
    Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, również dla oceny tego, czy
    zachowany został Wskaźnik rentowności przez PGK, decydujące znaczenie powinna mieć
    skorygowana deklaracja CIT, która funkcjonuje w obrocie prawnym.
    W świetle powyższego, zdaniem Wnioskodawcy, w stanie prawnym w którym obowiązywał
    art. 1a ust. 2 pkt 4 ustawy o CIT, Wskaźnik rentowności, o którym mowa w art. 1a ust. 2

    pkt 4 ustawy o CIT, uznaje się za spełniony, w przypadku gdy PGK złoży deklarację
    podatkową, na podstawie której Wskaźnik rentowności nie jest osiągnięty, a następnie
    dokona korekty tej deklaracji w taki sposób, że Wskaźnik rentowności będzie osiągnięty,
    przy czym na dzień złożenia korekty deklaracji nie została wydana decyzja, o której mowa
    w art. 1a ust. 12a ustawy o CIT.
    Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania
    2 lutego 2024 r. wydałem dla Państwa postanowienie o odmowie wszczęcia postepowania
    dotyczącego wniosku Znak: 0111-KDWB.4010.140.2023.2.KKM o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Postanowienie zostało doręczone 2 lutego 2024 r.
    Pismem z 9 lutego 2024 r. (wpływ tego samego dnia) wnieśli Państwo zażalenie na to
    postanowienie.
    Postanowieniem z 14 marca 2024 r., Znak: 0111-KDWB.4010.140.2023.3.KP utrzymałem w
    mocy skarżone postanowienie I instancji.
    Postanowienie utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie zostało doręczone 21
    marca 2024 r.
    Skarga na postanowienie o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia
    Pismem z 22 kwietnia 2024 r. (wpływ tego samego dnia) wnieśli Państwo skargę na to
    postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
    Wnieśli Państwo m.in. o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz
    poprzedzającego je postanowienia z 2 lutego 2024 r.
    Postępowanie przed sądem administracyjnym/sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie oraz
    poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 2 lutego 2024
    r., znak: 0111-KDWB.4010.140.2023.2.KKM – wyrokiem z 17 lipca 2024 r. sygn. akt III SA
    /Wa 1121/24.
    Wyrok stał się prawomocny od 8 listopada 2024 r. Odpis prawomocnego wyroku
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął do mnie 3 grudnia 2024 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
    Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu
    wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie
    postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa
    uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    • uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
      Wojewódzki Sąd Administracyjny w ww. wyroku,
    • ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
      stwierdzam, że stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku jest
      nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 1a ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U z 2021 r. poz. 1800 ze zm., dalej: „ ustawa CIT”):
    Podatnikami mogą być również grupy co najmniej dwóch spółek prawa handlowego
    mających osobowość prawną, które pozostają w związkach kapitałowych, zwane dalej
    „podatkowymi grupami kapitałowymi”.

    Natomiast zgodnie z art. 7a ust. 1 ustawy CIT:
    W podatkowych grupach kapitałowych dochodem ze źródła przychodów jest nadwyżka
    sumy dochodów wszystkich spółek tworzących grupę uzyskanych z danego źródła
    przychodów nad sumą ich strat poniesionych z tego źródła przychodów. Jeżeli za rok
    podatkowy suma strat poniesionych z danego źródła przychodów przez spółki wchodzące
    w skład podatkowej grupy kapitałowej przekracza sumę dochodów uzyskanych z tego
    źródła, różnica stanowi stratę podatkowej grupy kapitałowej poniesioną ze źródła
    przychodów. Dochody i straty spółek oblicza się zgodnie z art. 7 ust. 2 i 3.
    Z kolei zgodnie z art. 7a ust. 2 ustawy CIT:
    Straty, o której mowa w ust. 1, poniesionej przez podatkową grupę kapitałową nie
    pokrywa się z dochodu poszczególnych spółek w razie upływu okresu obowiązywania
    umowy lub po utracie statusu podatkowej grupy kapitałowej.
    W opisanej sprawie Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy w stanie prawnym w
    którym obowiązywał art. 1a ust. 2 pkt 4 ustawy CIT, wskaźnik rentowności, o którym mowa
    w tym przepisie, uznaje się za spełniony, w przypadku, gdy podatkowa grupa kapitałowa
    złoży deklarację podatkową, na podstawie której wskaźnik rentowności nie jest osiągnięty,
    a następnie dokona korekty tej deklaracji w taki sposób, że wskaźnik rentowności będzie
    osiągnięty, przy czym na dzień złożenia korekty deklaracji nie została wydana decyzja, o
    której mowa w art. 1a ust 12a ustawy o CIT.
    Jak stanowił art. 1a ust. 2 pkt 4 ustawy CIT w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia
    2021 r.:
    Podatkowa grupa kapitałowa jest podatnikiem, jeżeli m.in. osiągnie za każdy rok
    podatkowy udział dochodów, określonych zgodnie z art. 7 ust. 1, w przychodach – w
    wysokości co najmniej 2%.
    Natomiast zgodnie z art. 1a ust. 12 ustawy CIT w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia
    2021 r.:
    W przypadku niezachowania warunku, o którym mowa w ust. 2 pkt 4, podatkowa grupa
    kapitałowa traci status podatnika z ostatnim dniem roku podatkowego, w którym
    naruszyła ten warunek, z tym że spółka dominująca jest obowiązana do złożenia zeznania,
    o którym mowa w art. 27 ust. 1, za ten rok podatkowy.
    Stosownie do art. 1a ust. 12a ustawy CIT w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2021
    r.:
    W przypadku utraty przez podatkową grupę kapitałową statusu podatnika na podstawie
    ust. 10 lub 12 naczelnik urzędu skarbowego, o którym mowa w ust. 4, wydaje decyzję
    stwierdzającą wygaśnięcie decyzji o rejestracji umowy, którą doręcza się spółce
    dominującej, ze skutkiem doręczenia wobec pozostałych spółek wchodzących uprzednio
    w skład tej grupy.
    Zgodnie z art. 2 pkt 2 lit. a tiret trzecie oraz lit. e ustawy z 29 października 2021 r. o
    zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz.
    2105 ze zm., dalej: „ustawa nowelizująca”), warunek zachowania minimalnej rentowności
    przez podatkową grupę kapitałową został uchylony.
    Zgodnie z art. 89 ustawy nowelizującej:
    Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2022 r.(...).
    W doktrynie prawa podatkowego podkreśla się, że przepisy ustaw nowelizujących ustawę
    o podatku dochodowym od osób prawnych (w szczególności te ustawy nowelizujące,
    które wchodzą w życie w dniu 1 stycznia) w szczególny sposób traktują podatników, którzy
    stosują rok podatkowy inny niż kalendarzowy. Przewidują one na ogół, że podatnicy ci do
    końca stosowanego przez siebie roku podatkowego stosują przepisy dotychczasowe (R.

    Kubacki „Komentarz do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych”, wyd.
    LexisNexis 2005).
    Wyrazem powyższej reguły jest art. 64 ww. ustawy nowelizującej, zgodne z którym:
    Podatnicy podatku dochodowego od osób prawnych, których rok podatkowy jest inny niż
    rok kalendarzowy i rozpoczął się przed dniem 1 stycznia 2022 r., a zakończy się po dniu 31
    grudnia 2021 r., stosują do końca przyjętego przez siebie roku podatkowego przepisy
    ustawy nowelizującej w art. 2, w brzmieniu dotychczasowym, z wyjątkiem art. 17 ust. 1 pkt
    23a, 58a i 62, art. 18db, art. 18ea-18ef i art. 24d ust. 9a tej ustawy.
    Oznacza to, że wskazane regulacje znajdą zastosowanie również do roku podatkowego (...)
    rozpoczętego (...) i zakończonego (...) roku.
    Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że jak wynika z treści art. 1a ust. 12 ustawy
    CIT, w przypadku niezachowania warunku, o którym mowa w ust. 2 pkt 4, podatkowa
    grupa kapitałowa traci status podatnika z ostatnim dniem roku podatkowego, w którym
    naruszyła ten warunek. Utrata tego statusu następuje zatem z mocy prawa, natomiast
    decyzja, o której mowa w art. 1a ust. 12a ustawy CIT, stanowi urzędowe potwierdzenie
    tego faktu. Samo wydanie decyzji nie ma wpływu na moment, w którym PGK przestaje być
    podatnikiem podatku CIT. Powyższe potwierdza treść uzasadnienia do rządowego
    projektu ustawy o zmianie z 29 października 2021 r. ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o
    zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez
    osoby fizyczne – t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2105 ze zm. (Druk nr 1878), wprowadzającej do
    ustawy CIT przepis art. 1a ust. 12a ustawy CIT, w którym wskazano, że: Decyzja ta będzie
    miała charakter deklaratoryjny, gdyż skutki ustania bytu PGK wynikają z mocy samego
    prawa.
    Zatem w opisanym we wniosku przypadku, pierwotne rozliczenie danego roku
    podatkowego PGK (w stanie prawnym kiedy obowiązywał przepis art. 1a ust. 2 pkt 4
    ustawy CIT) w ten sposób, iż wskaźnik rentowności nie został osiągnięty, powoduje z mocy
    prawa utratę przez PGK statusu podatnika z ostatnim dniem roku podatkowego, w którym
    PGK naruszyła ten warunek. Wskaźnik dochodowości osiągnięty w danym roku
    podatkowym, następnie zadeklarowany w rocznej deklaracji podatkowej, stanowi
    podstawę do oceny czy doszło do utraty statusu podatnika przez PGK. Skoro wymagany
    przepisami wskaźnik rentowności nie został osiągnięty w danym roku podatkowym, to
    spółki tworzące PGK powinny od kolejnego roku rozliczać podatek dochodowy
    indywidualnie. Spełnienie wskaźnika rentowności powinno zatem być przedmiotem
    bieżącego monitorowania przez PGK, gdyż brak jego zachowania wywołuje istotne
    konsekwencje w zakresie rozliczenia podatku CIT.
    Z powyższym pośrednio koresponduje również obowiązujący wówczas (ale i obecnie) art.
    1a ust. 8 pkt 2 ustawy CIT, z którego wynika, że:
    Spółka dominująca obowiązana jest zgłosić naczelnikowi urzędu skarbowego, o którym
    mowa w ust. 4, zmiany w stanie faktycznym lub w stanie prawnym skutkujące
    naruszeniem warunków uznania podatkowej grupy kapitałowej za podatnika podatku
    dochodowego – w terminie 30 dni od dnia zaistnienia tych okoliczności.
    Co istotne, ustawa CIT nie wprowadza żadnych szczególnych rozwiązań dotyczących
    spełnienia wskaźnika dochodowości, w przypadku złożenia ewentualnej korekty
    rozliczenia przez PGK. Należy uznać, że ewentualne złożenie korekty rozliczenia po tym jak
    PGK z mocy prawa utraciła status podatnika, nie może przywrócić utraconego już przez
    PGK statusu podatnika. Rozwiązanie dotyczące przypadku złożenia korekt deklaracji (w
    tym uregulowania zaległości wraz z odsetkami) wynika jedynie z art. 1a ust. 2a ustawy CIT i
    odnosi się do innego warunku określonego w art. 1a ust. 2 pkt 1 lit. d ustawy CIT,
    związanego z występowaniem zaległości we wpłatach podatków stanowiących dochód
    budżetu państwa przez spółki tworzące PGK.

    Należy uznać, że jeśli zamiarem ustawodawcy byłoby określenie wpływu złożenia korekty
    deklaracji za PGK, na spełnienie warunku rentowności, to w ustawie znalazłyby się
    odpowiednie regulacje odnoszące się do tej kwestii. Zasadne byłoby również określenie
    wpływu takiej korekty na wydaną decyzję naczelnika urzędu skarbowego stwierdzającą
    wygaśnięcie decyzji o rejestracji umowy PGK. Przepisów takich jednak nie przewidziano.
    Na co warto również zwrócić uwagę, w Ordynacji podatkowej zawarto przepisy na
    okoliczność utraty przez PGK statusu podatnika, które odnoszą się już do spółek, które
    tworzyły PGK. Przykładowo w zakresie zwrotu nadpłaty art. 75 § 2a pkt 1, w zakresie
    określenia strony w postępowaniu podatkowym w sprawach dotyczących zobowiązania
    podatkowego należnego za okres obowiązywania PGK art. 133 § 2c pkt 1.
    Podsumowując, w ocenie organu złożenie korekty rozliczenia nie może przywrócić
    podatkowej grupie kapitałowej utraconego z mocy prawa statusu podatnika.
    W związku z powyższym, Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dniu wniesienia wniosku.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
    1) z zastosowaniem art. 119a;
    2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
    3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach
    wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    – t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”.

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie
      ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).