Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDWL.4011.95.2025.1.DK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-14
Teza: Skutki podatkowe zawarcia ugody z bankiem (umorzenie
pożyczki hipotecznej).
Słowa kluczowe: banki
pożyczka
przychód
ugody
wierzytelność-umorzenie wierzytelności
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody.
1

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne
źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 sierpnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 18 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W dniu (...).08.2008 r. zawarł Pan wraz z żoną umowę nr (...) o pożyczkę hipoteczną dla
    osób fizycznych „(...)” waloryzowaną kursem CHF.
    W § 5 umowy pożyczki wskazano sposób jej wypłaty, tj.
    1. Kwota (...) zł na spłatę pożyczki hipotecznej udzielonej przez bank (...) na podstawie
      umowy nr (...) z dnia (...).04.2003 r.
    2. Kwota (...) zł tytułem spłaty kredytu hipotecznego udzielonego przez bank (...) na
      podstawie umowy (...) z dnia (...).04.2003
    3. Kwota (...) zł na pokrycie pierwszej składki ubezpieczenia „(...)”
    4. Kwota (...) zł na dowolny cel.
    Kwota udzielonej pożyczki hipotecznej wynosiła (...) zł i została spłacona w wysokości (...) zł.
    Kwota pożyczki w wysokości (...) zł stanowiła w 84% kwoty udzielonej pożyczki i była
    przeznaczona na cele mieszkaniowe, tj. na sfinansowanie remontu mieszkania.
    W związku z brakiem spłaty zobowiązania (...) pismem z dnia (...).03.2017 r. poinformował
    pożyczkobiorców o wypowiedzeniu umowy i postawił umowę pożyczki w stan
    wymagalności. Wobec braku zapłaty bank skierował sprawę na drogę postępowania
    sądowego.
    W dniu (...).06.2024 r. pożyczkobiorcy zawarli ugodę pozasądową do umowy nr (...) z (...).
    08.2008 o pożyczkę hipoteczną dla osób fizycznych „(...)” waloryzowaną kursem CHF.
    Zgodnie z treścią ugody:
    1. Pożyczka hipoteczna indeksowana walutą CHF, której dotyczyła ugoda została
      zaciągnięta na kwotę (...) zł. Tytułem zabezpieczenia umowy na rzecz banku została
      ustanowiona na nieruchomości pożyczkobiorców hipoteka umowna kaucyjna do
      kwoty (...) zł.
    2. Na dzień zawarcia tej Ugody zadłużenie Pożyczkobiorców z tytułu niespłaconego
      kapitału i odsetek wynosiło: (...) zł.
    3. Pożyczkobiorcy zobowiązali się do zapłaty na rzecz (...) Banku kwoty (...) zł.
    4. W przypadku braku zapłaty na rzecz (...) Banku kwoty (...) zł (słownie: (...) złotych (...)) do
      dnia (...).08.2024 r. Ugoda ulega rozwiązaniu.

    5. Bank zwalnia Pożyczkobiorców z długu (umarza zadłużenie Pożyczkobiorców z tytułu
      kapitału i odsetek kredytu) w kwocie (...) zł stanowiącej różnicę między kwotą
      zadłużenia z tytułu kapitału i odsetek pożyczki, a kwotą wskazaną w pkt 3 ((...) zł – (...)
      zł), a Pożyczkobiorcy dokonane zwolnienie z długu przyjmują.
    Strony ugody postanowiły także, że zamiarem Banku i Pożyczkobiorców jest polubowne
    rozstrzygnięcie sporu lub zapobiegnięcie sporowi o ważności i skuteczności Umowy oraz
    jej poszczególnych postanowień, uchylenie niepewności co do roszczeń Stron, związanych
    z zawarciem i wykonywaniem Umowy przez przyjęte w Ugodzie rozwiązania oraz ustalenie
    sposobu spłaty wierzytelności oraz wzajemna rezygnacja z ewentualnych dalszych
    wzajemnych roszczeń Stron z tytułu Umowy.
    Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanym z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, kredytobiorca w
    przypadku umorzenia kredytu (zawarcia ugody z Bankiem) będzie zwolniony z obowiązku
    podatkowego, jeśli kredyt był wydatkowany na cele mieszkaniowe.
    W przypadku pożyczkobiorców kwota pożyczki w wysokości (...) zł została przeznaczona na
    ten cel. Wydatek ten stanowił 84% całkowitej kwoty pożyczki. W zakresie tej kwoty
    przeznaczonej na cele mieszkaniowe przysługuje więc wnioskodawcy zwolnienie od
    poboru podatku.
    Pożyczka została zabezpieczona hipotecznie i pożyczkobiorcy nie korzystali dotychczas z
    umorzenia/zaniechania poboru podatku z tytułu umorzenia innego kredytu hipotecznego.
    Pytania
    1. Czy w związku z faktem, że udzielona pożyczkobiorcom przez (...) pożyczka hipoteczna
      była zaciągnięta częściowo na remont budynku mieszkalnego, tj. w wysokości (...) zł i
      przeznaczona w tej wysokości na cel mieszkaniowy, można uznać, że w istocie była
      kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe?
      Czy w związku z umorzeniem części zadłużenia na podstawie zawartej przez
      pożyczkobiorców w dniu (...).06.2024 r. ugody pozasądowej do umowy nr (...) z (...).
      08.2008 o pożyczkę hipoteczną dla osób fizycznych „(...)” waloryzowaną kursem CHF
      ma zastosowanie Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
      sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
      (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe,
      a od umorzonej wierzytelności z tytułu udzielonej pożyczki hipotecznej następuje
      zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie § 1 ust. 1
      pkt 1 wskazanego wyżej rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
      sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
      (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe?
    2. Czy umorzenie przez bank części pożyczki hipotecznej waloryzowanej kursem waluty
      CHF, która zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem TSUE i sądów krajowych rażąco
      narusza zasady współżycia społecznego, zawiera niedozwolone klauzule umowne,
      bezskuteczne wobec konsumenta w związku z zawartą ugodą w celu przywrócenia
      stanu zgodnego z prawem i zakończenia sporu na tle umowy obarczonej wadami
      prawnymi powoduje wzbogacenie po stronie pożyczkobiorcy i stanowi jego przychód?
    Pana stanowisko w sprawie
    Stanowisko do pytania 1
    W ocenie wnioskodawcy udzielona przez (...) pożyczka na podstawie umowy nr (...) z (...).
    08.2008 o pożyczkę hipoteczną dla osób fizycznych ,,(...)” waloryzowaną kursem CHF
    spełnia wszystkie warunki konieczne do uznania jej w części dotyczących wydatków na
    cele mieszkaniowe za kredyt mieszkaniowy, zaś umorzenie przez Bank części
    wierzytelności z tytułu umowy pożyczki na podstawie zawartej przez pożyczkobiorców

    ugody z bankiem w 84% jest objęte Rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 11 marca
    2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe,
    zgodnie z którym od umorzonej wierzytelności z tytułu umowy kredytu następuje
    zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie § 1 ust. 1 pkt
    1 wskazanego wyżej rozporządzenia.
    Powyższe stanowisko potwierdza wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
    Bydgoszczy z dnia 27.11.2024 r., sygn. akt I SA/Bd 647/24. W uzasadnieniu wyroku Sąd
    wskazał, że „wykładnia językowa wsparta wykładnią systemową i celowością prowadzić
    musi do wniosku, że kredyt hipoteczny, którego dotyczą wszystkie przepisy analizowanego
    rozporządzenia obejmuje zarówno kredyt jak i pożyczki hipoteczne. Tylko taka wykładnia,
    przy uwzględnieniu wątpliwości powstałych na gruncie analizowanych przepisów, pozwala
    na zasadę równości wobec prawa (art. 32 Konstytucji). Nie można także zapominać o
    zasadzie wyrażonej w art. 2a O.p., zgodnie z którą niedające się usunąć wątpliwości co do
    treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika”.
    Zaprezentowane stanowisko Sądu znalazło swoje odzwierciedlenie w najnowszym
    Rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 20.12.2024 r. w którym doprecyzowano, iż „za
    kredyt mieszkaniowy uważa się również pożyczkę, o ile spełnia warunki określone w ust.
    1”.
    Stanowisko do pytania 2
    W ocenie wnioskodawcy nie powstał przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, ponieważ zawarta z bankiem ugoda dotycząca pożyczki
    hipotecznej indeksowanej we frankach szwajcarskich nie skutkowała żadnym realnym
    wzbogaceniem majątkowym pożyczkobiorcy.
    Ugoda miała charakter kompensacyjny – służyła naprawie nieuczciwych zapisów umowy
    kredytowej, a umorzenie części kredytu było wynikiem wzajemnych ustępstw stron.
    Wnioskodawca nie otrzymał żadnych środków pieniężnych ani korzyści majątkowych –
    jedynie zmieniono wartość zobowiązania wobec banku. W związku z tym nie nastąpiło
    faktyczne przysporzenie majątkowe po stronie wnioskodawcy.
    Zawarta z bankiem ugoda stanowi jedynie zmianę warunków kredytu poprzez
    zmniejszenie poprzez umorzenie sztucznie zawyżonego zobowiązania nie mającego
    oparcia w przepisach prawa.
    Umorzona została ta część kredytu, która była bankowi nienależna z uwagi na zawarte w
    umowie postanowienia abuzywne dotyczące mechanizmu waloryzacji kursem waluty
    obcej w oparciu o kurs z tabeli kursowej Banku.
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 października 2016 r., sygn. akt II FSK
    2793/14, uznał, że fiskusowi nie przysługuje podatek od osoby, której bank zredukował
    zadłużenie. „Odstąpienie przez bank od żądania części świadczeń (części kredytu i
    skapitalizowanych odsetek), wynikających z postanowień umowy kredytu sprzecznych z
    zasadami współżycia społecznego nie jest zatem zwolnieniem z długu w rozumieniu art.
    508 k.c. Zwolnienie z długu może bowiem dotyczyć wyłącznie długu istniejącego. Nie może
    odnosić się do świadczeń nienależnych, którymi są świadczenia spełnione w wykonaniu
    nieważnej czynności prawnej. Bank w tym przypadku odstąpił od żądania zapłaty
    nadmiernego zysku, wynikającego z nieważnych postanowień umowy, swoich
    nienależnych dochodów”. „Zmiana warunków umowy, dokonana w ugodzie zawartej ze
    skarżącą także doprowadzić miała do zgodnych z prawem postanowień umownych i
    rozliczenia kwot dotychczas spłaconych z uwzględnieniem zasad współżycia społecznego”.
    O istnieniu przychodu można mówić wyłącznie wtedy, gdy podatnik uzyskuje trwałe,
    realne przysporzenie majątkowe. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 maja
    2012 r. (sygn. II FSK 2633/10) wskazał, że samo formalne umorzenie długu nie zawsze
    stanowi przychód – wszystko zależy od kontekstu i skutków ekonomicznych tej czynności.

    Umorzona została ta część kredytu, która była świadczeniem nieekwiwalentnym, sztucznie
    zawyżonym z uwagi na zawarte w umowie pożyczki postanowienia abuzywne dotyczące
    mechanizmu waloryzacji kursem waluty obcej w oparciu o kurs z tabeli kursowej Banku.
    Wnioskodawca pragnie podkreślić, że tytułem zabezpieczenia umowy na rzecz banku
    została ustanowiona na nieruchomości pożyczkobiorców hipoteka umowna kaucyjna do
    kwoty (...) zł. Hipoteka kaucyjna określała górną granicę kwoty zobowiązania, wynikająca z
    zawartej umowy pożyczki hipotecznej.
    Pożyczkobiorcy spłacili na poczet zobowiązania kredytowego łącznie kwotę (...) zł (w tym
    nominalną kwotę pożyczki w wysokości (...) zł).
    W przypadku braku mechanizmu indeksującego w umowie wnioskodawca miałby
    nadpłatę. Z uwagi na konstrukcję umowy, pomimo spłaty pożyczki ponad jej nominalną
    wartość, zobowiązanie kredytowe stale wzrastało wraz z rosnącym kursem franka
    szwajcarskiego, który windował zobowiązanie kredytowe przekraczające dwukrotnie
    kwotę udzielonej pożyczki. Przy takim mechanizmie naliczania zobowiązania pożyczka
    była nie do spłacenia.
    Powszechnie wiadomo, iż umowy frankowe, zawierają klauzule abuzywne i są sprzeczne z
    zasadami współżycia społecznego, co wielokrotnie potwierdził UOKiK, TSUE i Sąd
    Najwyższy. Z tego względu umorzona na podstawie zawartej ugody kwota „długu” nie
    stanowi przychodu podatkowego pożyczkobiorcy, polegającym na zmniejszeniu
    zobowiązań, do których pożyczkobiorca był zobligowany i nie wiąże się z definitywnym
    przysporzeniem majątkowym dla pożyczkobiorcy.
    W omawianej sytuacji nie mamy do czynienia z przysporzeniem (realnym przychodem,
    rzeczywistym zmniejszeniem długu) na rzecz pożyczkobiorcy, lecz z przywróceniem stanu
    zgodnego z prawem – przywróceniem ekwiwalentności świadczeń.
    Zawarcie ugody z bankiem miało na celu uregulowanie kwestii finansowych i prawnych
    związanych z nieuczciwym kredytem.
    Państwo natomiast zamiast pomóc w rozwiązaniu problemu powstałego na tle kredytu
    frankowego, tworzy podatnikowi nowe zadłużenie wobec Skarbu Państwa.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru
    podatku.
    W myśl art. 9 ust. 1a ww. ustawy:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww.
    ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za
    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o
    charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się – co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie – że
    pojęcie nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje
    ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem
    jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami
    lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar
    finansowy.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje
    każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Stosownie
    do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10 ust. 1 pkt
    9:
      Inne źródła.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu

      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    W związku z tym, każde świadczenie mające realną korzyść majątkową, o ile nie stanowi
    konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10
    ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Przystępując do oceny skutków podatkowych umorzenia przez bank wierzytelności
    wynikającej z zaciągniętej przez Pana pożyczki hipotecznej, wskazuję, że instytucja
    pożyczki uregulowana została przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks
    cywilny (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071).
    Zgodnie z art. 720 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność
      biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a
      biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy
      tego samego gatunku i tej samej jakości.
    Stosownie do art. 720 § 2 ww. Kodeksu:
      Umowa pożyczki, której wartość przekracza tysiąc złotych, wymaga zachowania
      formy dokumentowej.
    Z kolei stosownie do art. 78 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t.j. Dz.U. z
    2024 r. poz. 1646 ze zm.):
      Do umów pożyczek pieniężnych zawieranych przez bank stosuje się odpowiednio
      przepisy dotyczące zabezpieczenia spłaty i oprocentowania kredytu.
    Natomiast instytucja kredytu uregulowana została w art. 69 ust. 1 ustawy Prawo bankowe.
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Podkreślić należy, że otrzymanie pożyczki i jej spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie pożyczki są obojętne podatkowo. Przychód po stronie pożyczkobiorcy pojawia się
    w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia pożyczki, jej części lub odsetek. Wtedy
    bowiem pożyczkobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Z kolei umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli
    zrzeczenia się przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze
    strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że
    zobowiązanie wygasa.
    Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 Kodeksu
    cywilnego:

      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Z wyżej wymienionego przepisu Kodeksu cywilnego wynika wprost, że w sytuacji gdy
    wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie przyjmuje dochodzi do
    wygaśnięcia zobowiązania. Instytucja zwolnienia z długu może odnosić się jedynie do
    wierzytelności istniejących. Zatem zwolnienie z długu to instytucja prawa cywilnego
    zmierzającego do umorzenia zobowiązania (zwolnienie z długu ma na celu umorzenie
    zobowiązania).
    Tak więc, dla umorzenia wierzytelności konieczna jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w
    wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).
    Stosownie natomiast do art. 917 Kodeksu cywilnego:
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    W konsekwencji, umorzoną kwotę wierzytelności z tytułu pożyczki hipotecznej należy
    zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw.
    z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Kwestia zaniechania poboru podatku od kwoty umorzonych wierzytelności została
    uregulowana w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t.j. Dz.U. z 2024 r.
    poz. 102 ze zm.).
    Z uwagi na fakt, że do umorzenia Pana zadłużenia doszło (...) czerwca 2024 r., zatem w
    analizowanym przypadku zastosować należy rozporządzenie Ministra Finansów w
    brzmieniu obowiązującym od 26 stycznia 2024 r. do 23 grudnia 2024 r.
    Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Finansów:
      1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od
      kwot:
      1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
      przypadku gdy:
      a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
      mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy
      kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji
      mieszkaniowej, oraz

      b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
      zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
      mieszkaniowej;
      2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
      udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego
      do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania
      ujemnego oprocentowania.
      2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
      1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
      2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
      3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
      umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
      szczególności ubezpieczeń.
      3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne
      niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
      dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.),
      zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu
      kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego
      zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do
      całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
      4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym
      lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o
      którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu
      kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie
      wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.
      5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie
      się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
      1) jednego gospodarstwa domowego albo
      2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
      mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
      fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
      podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
      podatku od spadków i darowizn (Dz.U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).
      6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
      gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
      albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi
      osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
      7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
      inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
      osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
      zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Natomiast z § 3 ww. rozporządzenia wynika, że:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
      1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
      podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
      uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
      zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz

      2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
      nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
      prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale
      w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
      lub udziale w takim prawie, oraz
      3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
      lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z kolei § 4 rozporządzenia w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od
    niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na
    cele mieszkaniowe stanowi, że:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów
      (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2024 r.
    W tym miejscu wyjaśniam, że przepisy rozporządzenia Ministra Finansów zostały
    znowelizowane poprzez dodanie do omawianego rozporządzenia § 3 ust. 2 i § 4a,
    rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2024 r. zmieniającym
    rozporządzenie w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych
    dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele
    mieszkaniowe (Dz.U. z 2024 r. poz. 1912), które weszło w życie 24 grudnia 2024 r.
    W myśl ww. § 3 ust. 2 omawianego rozporządzenia:
      Za kredyt mieszkaniowy uważa się również pożyczkę, o ile spełnia warunki określone
      w ust. 1.
    Stosownie do § 4a ww. rozporządzenia:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, w przypadku pożyczek, o których mowa w §
      3 ust. 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia
      2025 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Rozporządzenie w sprawie zaniechania poboru podatku w brzmieniu obowiązującym
    przed 1 stycznia 2025 r. nie dotyczyło (nie miało zastosowania do) umorzonych pożyczek
    hipotecznych.
    Z powyższego przepisu wynika, że zaniechanie poboru podatku może mieć zastosowanie
    do pożyczek, w stosunku do których podatnik uzyska przychód od 1 stycznia 2025 r. do 31
    grudnia 2026 r.
    Podkreślenia wymaga, że prawo do zaniechania poboru podatku jest wyjątkiem od zasady
    powszechności opodatkowania, dlatego do interpretacji przepisów ustanawiających to
    prawo należy stosować wykładnię ścisłą, która nie wychodzi poza literalne brzmienie
    przepisów.
    Stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychód z
    nieodpłatnych świadczeń powstaje w momencie ich otrzymania lub postawienia do
    dyspozycji podatnika.
    Z przedstawionego przez Pana stanu faktycznego wynika, że ugoda w ramach której bank
    zwolnił Pana z długu (umorzył zadłużenie) a Pan przyjął to zwolnienie z długu została
    zawarta (...) czerwca 2024 r. Zatem w tym dniu uzyskał Pan przychód podlegający
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    W konsekwencji, w związku z tym, że uzyskał Pan przychód z tytułu umorzenia pożyczki w
    2024 r. a zaniechanie poboru podatku określone w rozporządzeniu Ministra Finansów z
    dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od
    niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na
    cele mieszkaniowe, dotyczy pożyczek, w stosunku do których podatnik uzyska przychód
    od 1 stycznia 2025 r. do 31 grudnia 2026 r., to przychód ten nie może korzystać z
    zaniechania poboru podatku dochodowego.

    Reasumując:
    1) pożyczki hipotecznej umorzonej w 2024 r. nie traktuje się na równi z kredytem
      mieszkaniowym w rozumieniu rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie
      zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
      związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, w brzmieniu
      obowiązującym przed 1 stycznia 2025 r.;
    2) umorzona w czerwcu 2024 r. kwota pożyczki hipotecznej zaciągniętej przez Pana w
      2008 r., stanowi dla Pana przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych, który należy zakwalifikować do przychodu z innych
      źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy;
    3) do przychodu tego nie znajdzie zastosowania zaniechanie poboru podatku, określone
      w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania
      poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z
      kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe;
    4) od przychodu, który uzyskał Pan w związku z umorzeniem kwoty wierzytelności z tytułu
      pożyczki hipotecznej, jest Pan zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego od osób
      fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie ze wskazaniem we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Pan jest
    wnioskodawcą w niniejszej sprawie. Tym samym wystąpił Pan o interpretację przepisów
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako jeden ze współpożyczkobiorców.
    Dlatego niniejsza interpretacja stanowi odpowiedź na pytanie w niej zawarte tylko w
    odniesieniu do Pana osoby. Nie wywiera ona skutku prawnego dla drugiego
    współpożyczkobiorcy (Pana małżonki).
    Wskazuję także, że przywołane we wniosku orzeczenia sądów administracyjnych, zostały
    wydane w indywidualnych sprawach w określonych, odrębnych stanach faktycznych i
    tylko do nich się odnoszą. Natomiast organy, mimo że w ocenie indywidualnych spraw
    podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami, to nie mają możliwości
    zastosowania ich wprost. Nie są one wiążące dla tut. Organu, który wydał przedmiotową
    interpretację indywidualną. Każdą sprawę Organ podatkowy jest zobowiązany traktować
    indywidualnie.
    Wydając interpretacje indywidualne nie odnoszę się do kwot i nie dokonuję wyliczeń.
    Zgodnie bowiem z zasadą samoopodatkowania, obowiązującą w polskim systemie
    podatkowym, na podatniku spoczywa obowiązek określenia podstawy opodatkowania, a
    prawidłowość takiego wyliczenia podlega weryfikacji przez organ podatkowy w
    postępowaniu podatkowym.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.