Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP1/443-1181/14-5/HW
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2015-03-27
Teza: Opodatkowanie sprzedaży budynku mieszkalnego wraz z lokalem użytkowym.
Słowa kluczowe: budynek; dostawa; działalność-działalność gospodarcza; podatek-podatek od towarów i usług; podatnik; stawka-stawki podatku; zasiedlenie-pierwsze zasiedlenie; zwolnienie-zwolnienie podatkowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pani przedstawione we wniosku z dnia 15 grudnia 2014 r. (data wpływu 19 grudnia 2014 r.), uzupełnionym pismem z dnia 16 marca 2015 r. (data wpływu 19 marca 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży nieruchomości – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 19 grudnia 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży nieruchomości. Wniosek został uzupełniony pismem z dnia 16 marca 2015 r. o doprecyzowanie opisu sprawy oraz dodatkową opłatę.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

W roku 1999 Wnioskodawczyni z mężem nabyła od Gminy prawo użytkowania wieczystego gruntu o powierzchni łącznej 1.419 m2 z majątku dorobkowego na prawach wspólności ustawowej. Podatnicy w roku 2000 otrzymali decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i otrzymali pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego bliźniaczego z lokalem użytkowym oraz garaży wolnostojących. Budowę rozpoczęto w roku 2002. Budynek nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych u żadnego z podatników mimo, że oboje prowadzili działalność gospodarczą. Jeden z podatników część powierzchni związanej z lokalem użytkowym traktował jako rozpoczętą inwestycję.

Zaprzestano prac budowlanych, a więc i ewidencji kosztów inwestycji w roku 2007. Obecnie podatnicy zamierzają zbyć całą nieruchomość zarówno część mieszkalną jak i lokal użytkowy i przynależny grunt. Na dzień zbycia oboje nie prowadzą działalności gospodarczej sprzedaż nastąpi więc z majątku wspólnego podatników bez łączenia operacji z dawniej prowadzoną działalnością gospodarczą zarówno w podatku dochodowym jak i podatku od towarów i usług.

W piśmie z dnia 16 marca 2015 r. – stanowiącym uzupełnienie wniosku – Zainteresowana wskazała, że:

1.  Wnioskodawczyni była czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług.
2.  W budynku mieszkalnym Wnioskodawczyni zamierzała zamieszkać wraz z mężem oraz synami. Planowano również w części użytkowej prowadzić rodzinną firmę.
3.  Zainteresowana wykorzystywała część powierzchni użytkowej do prowadzenia działalności gospodarczej. Małżonek Wnioskodawczyni również planował wykorzystać powierzchnię użytkową do prowadzenia własnej działalności gospodarczej, jednak nie uczynił tego.

1.  Nie miało miejsca pierwsze zasiedlenie. Przystosowano natomiast część powierzchni użytkowej lokalu, w którym Wnioskodawczyni prowadziła działalność. Koszt przystosowania lokalu nie stanowił natomiast 30% wartości początkowej.
2.  Żadna część nieruchomości nie została sprzedana do chwili obecnej.
3.  Wnioskodawczyni wraz z mężem ponieśli koszty związane z przystosowaniem lokalu użytkowego do prowadzenia działalności gospodarczej, ponieśli je jednak jako osoby fizyczne. W związku z tym nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
4.  Część powierzchni użytkowej, jak już wcześniej wspomniano przystosowano do prowadzenia działalności gospodarczej przez Wnioskodawczynię, która prowadziła ją w okresie od 1 stycznia 2007 r. r do 31 marca 2008 r. Był to zatem okres krótszy niż 5 lat.

1.  Nieruchomość ani żadna jej część nigdy nie była udostępniana osobom trzecim na podstawie najmu, dzierżawy, ani użyczenia.
2.  Nieruchomość nie była wykorzystywana przez Zainteresowaną na cele działalności zwolnionej od podatku.
3.  Wnioskodawczyni ani jej mąż nie korzystali z prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podarku naliczonego z uwagi na nabycie prawa użytkowania wieczystego oraz budowy ww. nieruchomości.
4.  Zgodnie z Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych ww. nieruchomość stanowi budynek o dwóch mieszkaniach i wielomieszkaniowy – sekcja 1, dział 11, grupa 112.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Jak należy opodatkować sprzedaż tejże nieruchomości?

Zdaniem Wnioskodawczyni (stanowisko uzupełnione pismem z dnia 16 marca 2015 r.), sprzedaż opisanego lokalu dokonana będzie przez osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej. Lokal nie był wprowadzony do ewidencji środków trwałych w działalności gospodarczej i nie był w niej wykorzystywany. Sprzedaż nie będzie więc podlegała podatkowi dochodowemu od osób fizycznych ani podatkowi VAT, opodatkowanie będzie opierało się o przepisy podatku od czynności cywilnoprawnych a poborcą i płatnikiem będzie notariusz spisujący umowę kupna sprzedaży.

Wnioskodawczyni jest zainteresowana opodatkowaniem sprzedaży całej nieruchomości, a zatem poszczególnych lokali mieszkalnych po wyodrębnieniu ich zgodnie z przepisami prawa, całego budynku mieszkalno-użytkowego wraz ze wszystkimi jego częściami oraz działką na której jest posadowiony, jak również samej części użytkowej, na którą składają się lokale użytkowe. I tak, jak przy wcześniejszym stanowisku Wnioskodawczyni uważa, że sprzedaż całości nieruchomości bądź wyodrębnionych jej części nie będzie podlegała podatkowi VAT. Opodatkowanie będzie opierało się o przepisy podatku od czynności cywilnoprawnych, a poborcą i płatnikiem będzie notariusz spisujący umowę sprzedaży.

Dodatkowo Wnioskodawczyni poinformowała, że na rzeczonej działce nie wybudowano garaży.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe.

Stosownie do treści art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Jak wynika z art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Przez towary – na mocy art. 2 pkt 6 ustawy – rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Zarówno grunt, jak i budynek spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Jak stanowi art. 195 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121, z późn. zm.), zwanej dalej k.c., własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność).

Stosownie do treści art. 196 § 1 k.c., współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną.

W przypadku współwłasności nieruchomości określonej w częściach ułamkowych, każdy ze współwłaścicieli ma określony ułamkiem udział w nieruchomości.

Podkreślić należy, że współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli (art. 198 Kodeksu cywilnego). Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.

W świetle powyższych przepisów w przypadku zbycia udziału w nieruchomości, dotychczasowy współwłaściciel przenosi na nabywcę prawo do rozporządzania tą nieruchomością jak właściciel, w zakresie, w jakim uprawnia go do tego wysokość jego udziału.

Zatem, w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie udziału we współwłasności nieruchomości, dokonywane przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów i na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (tak też NSA w uchwale z dnia 24 października 2011 r., sygn. akt I FPS 2/11).

Natomiast w myśl art. 31 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2012 r., poz. 788, z późn. zm.), z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków.

Zatem istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej jest to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).

W świetle art. 35 tego Kodeksu, w czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.

Zgodnie z brzmieniem art. 36 § 1 oraz § 2 cyt. ustawy, oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających majątek wspólny. Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym czynności zmierzające do zachowania tego majątku.

W oparciu o art. 37 § 1 pkt 1 ww. ustawy, zgoda drugiego małżonka jest potrzebna m. in. do dokonania czynności prawnej prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do używania lub pobierania z niej pożytków.

Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. Stosownie do zapisu zawartego w art. 43 § 1 ww. Kodeksu, oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.

Na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, dotyczących stosunków majątkowych między małżonkami, nic nie uprawnia do wniosku, że wykonywanie czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług przez jednego z małżonków (sprzedaż towarów, odpłatne świadczenie usług, import itp.) czyni podatnikiem tego podatku również drugiego małżonka, gdy czynności te dotyczą składników ich majątku wspólnego, a przychód uzyskany z wykonywania tych czynności stanowi ich majątek dorobkowy.

Skoro każdy z małżonków jest uprawniony do samodzielnego zarządzania majątkiem wspólnym, to może on samodzielnie, we własnym imieniu i na własny rachunek dokonywać czynności prawnych będących wykonywaniem tego zarządu, jakkolwiek skuteczność czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu wymaga akceptacji drugiego małżonka.

Prawno-podatkowa skuteczność czynności podjętej przez jednego z małżonków nie jest uzależniona od zgody drugiego z nich na jej dokonanie, skoro taka czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, niezależnie od tego, czy została wykonana z zachowaniem warunków i form określonych przepisami prawa. Czynności określone w art. 5 ust. 1 ustawy, podlegają opodatkowaniu niezależnie od tego, czy zostały wykonane z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa (art. 5 ust. 2 ustawy).

Jak już wyżej stwierdzono, ustawa o podatku od towarów i usług nie wymienia małżonków jako odrębnej kategorii podatników. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną. Żaden z przepisów ustawy nie zabrania małżonkom prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom.

Przechodząc do analizy pojęcia dostawy w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług należy wskazać, że istota dostawy w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy polega na „przeniesieniu prawa” do rozporządzania towarami jak właściciel. Pojęcie „rozporządzanie towarami jak właściciel” należy rozumieć szeroko, jako obejmujące nie tylko uprawnienie do prawnego dysponowania towarem. Przepis ustawy o podatku od towarów i usług ma zastosowanie do każdego przeniesienia prawa na inną stronę, które to przeniesienie skutkuje tym, że strona uzyskuje de facto, możliwość korzystania z rzeczy tak jak właściciel, nawet jeśli nie wiązało się to z przeniesieniem własności w sensie cywilistycznym, wskazując na uniezależnienie opodatkowania od przeniesienia własności towarów. Znajduje to wyraz w formule „jak właściciel”, co implikuje możliwość uznania za dostawę towarów również owego faktycznego przeniesienia władztwa nad rzeczą bez względu na to, czy w rzeczywistości w ślad za tym doszło do przeniesienia prawa własności. Należy rozróżnić pojęcie „rozporządzanie towarem jak właściciel” w ujęciu ustawowym i pojęcie własności w ujęciu cywilistycznym.

Zauważyć należy, że nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podatnika.

Przepis art. 15 ust. 1 ustawy stanowi, że podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – według art. 15 ust. 2 ustawy – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Tym samym za podatnika należy uznać taką osobę, która zadeklarowała zamiar prowadzenia działalności gospodarczej i poczyniła w tym celu pewne czynności, mimo, że działalność gospodarcza jeszcze się nie rozpoczęła, nawet w sytuacji, gdy nigdy nie zostanie rozpoczęta.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do przyszłego wykorzystania towarów dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Tym samym, wykorzystywanie majątku prywatnego przez osobę fizyczną stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli czynność ta dokonywana jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych i nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Zaznacza się, że sprzedaż składników wykorzystywanych w działalności gospodarczej podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Z opisu sprawy wynika, że w roku 1999 Wnioskodawczyni wraz z małżonkiem nabyła od Gminy prawo użytkowania wieczystego gruntu o powierzchni łącznej 1.419 m2 z majątku dorobkowego na prawach wspólności ustawowej. W roku 2000 Małżonkowie otrzymali decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i otrzymali pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego bliźniaczego z lokalem użytkowym oraz garaży wolnostojących. Budowę rozpoczęto w roku 2002. Budynek nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych u żadnej z ww. osób mimo, że oboje prowadzili działalność gospodarczą. Jeden z podatników część powierzchni związanej z lokalem użytkowym traktował jako rozpoczętą inwestycję.

Zaprzestano prac budowlanych, a więc i ewidencji kosztów inwestycji w roku 2007. Obecnie podatnicy zamierzają zbyć całą nieruchomość zarówno część mieszkalną jak i lokal użytkowy i przynależny grunt. Na dzień zbycia oboje nie prowadzą działalności gospodarczej sprzedaż nastąpi więc z majątku wspólnego podatników bez łączenia operacji z dawniej prowadzoną działalnością gospodarczą zarówno w podatku dochodowym jak i podatku od towarów i usług.

Wnioskodawczyni była czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. W budynku mieszkalnym Zainteresowana zamierzała zamieszkać wraz z mężem oraz synami. Planowano również w części użytkowej prowadzić rodzinną firmę. Wnioskodawczyni wykorzystywała część powierzchni użytkowej do prowadzenia działalności gospodarczej. Małżonek Zainteresowanej również planował wykorzystać powierzchnię użytkową do prowadzenia własnej działalności gospodarczej, jednak nie uczynił tego. W stosunku do nieruchomości nie miało miejsca pierwsze zasiedlenie. Przystosowano natomiast część powierzchni użytkowej lokalu, w którym Wnioskodawczyni prowadziła działalność. Koszt przystosowania lokalu nie stanowił natomiast 30% wartości początkowej. Żadna część nieruchomości nie została sprzedana do chwili obecnej. Wnioskodawczyni i jej mąż ponieśli koszty związane z przystosowaniem lokalu użytkowego do prowadzenia działalności gospodarczej, ponieśli je jednak jako osoby fizyczne. W związku z tym nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Część powierzchni użytkowej, jak już wcześniej wspomniano przystosowano do prowadzenia działalności gospodarczej przez Wnioskodawczynię, która prowadziła ją w okresie od 1 stycznia 2007 r. do 31 marca 2008 r. Był to zatem okres krótszy niż 5 lat. Nieruchomość ani żadna jej część nigdy nie była udostępniana osobom trzecim na podstawie najmu, dzierżawy, ani użyczenia. Nieruchomość nie była wykorzystywana przez Wnioskodawczynię na cele działalności zwolnionej od podatku. Wnioskodawczyni ani jej mąż nie korzystali z prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podarku naliczonego z uwagi na nabycie prawa użytkowania wieczystego oraz budowy ww. nieruchomości. Zgodnie z Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych ww. nieruchomość stanowi budynek o dwóch mieszkaniach i wielomieszkaniowy – sekcja 1, dział 11, grupa 112.

Przy tak przedstawionym opisie sprawy Wnioskodawczyni ma wątpliwości, jak należy opodatkować sprzedaż nieruchomości, o której mowa w rozpatrywanej sprawie.

Treść wniosku wskazuje, że w budynku mieszkalnym Zainteresowana zamierzała zamieszkać wraz z mężem oraz synami. Oznacza to, że dostawa części wskazanego budynku, tj. lokali mieszkalnych będzie stanowiła dostawę majątku prywatnego Wnioskodawczyni, czyli będzie realizowana poza sferą działalności gospodarczej, zdefiniowanej w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy i nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W świetle powyższego w oparciu o art. 29a ust. 8 ustawy, zbycie prawa wieczystego użytkowania gruntu, na którym posadowiona jest ta część budynku również nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Natomiast, jak wynika z opisu sprawy, podatnicy w roku 2000 otrzymali decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i otrzymali pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego bliźniaczego z lokalem użytkowym, bowiem w części użytkowej planowano prowadzić rodzinną firmę. Następnie Wnioskodawczyni wykorzystywała część powierzchni użytkowej do prowadzenia działalności gospodarczej. Małżonek Zainteresowanej również planował wykorzystać powierzchnię użytkową do prowadzenia własnej działalności gospodarczej. Ponadto zostały przez Wnioskodawczynię i jej męża poniesione koszty związane z przystosowaniem lokalu użytkowego do prowadzenia działalności gospodarczej.

Zatem Wnioskodawczyni dokonując dostawy powierzchni użytkowej w analizowanej sprawie będzie działała w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, bowiem w takim charakterze Wnioskodawczyni budowała przedmiotową nieruchomość w części dotyczącej powierzchni użytkowej, a dostawa ww. lokalu będzie co do zasady podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Podkreślić należy, że dokonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług może albo być opodatkowana właściwą stawką podatku VAT, albo może korzystać ze zwolnienia od tego podatku.

Na mocy art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku od towarów i usług wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

W myśl art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 7% z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1.

W myśl art. 146a pkt 1 i 2 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f:

*   stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%,
*   stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz w tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%.

Stawkę podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, stosuje się – w myśl art. 41 ust. 12 ustawy – do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

W myśl art. 41 ust. 12a ustawy, przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b.

Natomiast, stosownie do ust. 12b ww. art. 41, do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, określonego w ust. 12a, nie zalicza się:

1.  budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m2;
2.  lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2.

Stosownie do art. 41 ust. 12c ustawy, w przypadku budownictwa mieszkaniowego o powierzchni przekraczającej limity określone w ust. 12b stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się tylko do części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi powierzchni użytkowej kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w całkowitej powierzchni użytkowej.

Przez obiekty budownictwa mieszkaniowego, w myśl art. 2 pkt 12 ustawy, rozumie się budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11.

Jak wynika z powołanych wyżej przepisów, ustawa o podatku od towarów i usług poprzez podanie klasyfikacji, odwołuje się do Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych. Zatem, dla celów VAT stosuje się przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. Nr 112, poz. 1316, z późn. zm.), stanowiącej usystematyzowany wykaz obiektów budowlanych.

Wskazać należy także, że zgodnie z objaśnieniami wstępnymi Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, budynki to zadaszone obiekty budowlane wraz z wbudowanymi instalacjami i urządzeniami technicznymi, wykorzystywane dla potrzeb stałych.

Ponadto, dział PKOB 11 obejmuje budynki mieszkalne jednorodzinne – 111, budynki o dwóch mieszkaniach i wielomieszkaniowe – 112, w tym: budynki o trzech i więcej mieszkaniach (PKOB 1122), budynki zbiorowego zamieszkania – 113. W dziale 12 usystematyzowano natomiast budynki niemieszkalne.

W celu zastosowania prawidłowej stawki podatku od towarów i usług niezbędnym jest zatem określenie, czy dany obiekt jest obiektem wymienionym w art. 2 pkt 12 ustawy i jakie spełnia funkcje ten obiekt lub też jego części – mieszkalne czy użytkowe.

Natomiast zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:

1.  dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
2.  pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.

Z powyższego uregulowania wynika, że dostawa budynków, budowli lub ich części jest generalnie zwolniona od podatku od towarów i usług. Wyjątek stanowi dostawa w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz jeżeli pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.

Przez pierwsze zasiedlenie – według art. 2 pkt 14 ustawy – rozumie się oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich:

1.  wybudowaniu lub
2.  ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.

W świetle wyżej przytoczonych przepisów, kluczowym dla określenia zasad opodatkowania dostawy budynków i budowli jest ustalenie, kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki upłynął okres od tego momentu.

Aby można było mówić o pierwszym zasiedleniu, musi dojść do oddania budynku (budowli) do użytkowania w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, a za takie można rozumieć m.in. objęcie we władanie budynku, budowli lub ich części przez pierwszego nabywcę lub pierwszego użytkownika. Przedmiotowa nieruchomość winna być przejęta przez nabywcę do użytkowania. Wydanie przedmiotowego obiektu nabywcy winno nastąpić w ramach wykonania przez sprzedającego czynności podlegających opodatkowaniu. Jeżeli zatem podatnik wybuduje obiekt lub go zmodernizuje, przy czym nakłady na ulepszenie przekraczają 30% jego wartości początkowej, a następnie obiekt ten (lub ulepszenie) zostanie oddany do użytkowania (wprowadzony do ewidencji środków trwałych), nie oznacza to, że został on zasiedlony. Oddanie do użytkowania nie nastąpiło bowiem w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu. Pierwsze zasiedlenie będzie miało miejsce wówczas, gdy wybudowany lub zmodernizowany budynek (obiekt) zostanie sprzedany lub np. oddany w dzierżawę, bowiem zarówno sprzedaż, jak i dzierżawa są czynnościami podlegającymi opodatkowaniu.

Należy podkreślić, że użyte w art. 2 pkt 14 ustawy sformułowanie „w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu” wskazuje na katalog czynności wymienionych w art. 5 ustawy, czyli dana czynność musi podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, choć nie jest konieczne, aby faktycznie był naliczony podatek od tej czynności – może to być czynność zwolniona od podatku.

Zatem z powyższych przepisów wynika, że dostawa nieruchomości, spełniających określone w przepisach warunki, może korzystać ze zwolnienia od podatku VAT. Wykluczenie z tego zwolnienia następuje w sytuacjach, gdy dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od momentu pierwszego zasiedlenia do chwili sprzedaży nie minęły co najmniej dwa lata.

W tym miejscu należy zauważyć, że w przypadku nieruchomości niespełniających przesłanek do zwolnienia od podatku na podstawie powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, ustawodawca umożliwia podatnikom – po spełnieniu określonych warunków – skorzystanie ze zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu.

Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że:

1.  w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
2.  dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów.

Ponadto, jak wynika z art. 43 ust. 7a ustawy, warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 10a lit. b, nie stosuje się, jeżeli budynki, budowle lub ich części w stanie ulepszonym były wykorzystywane przez podatnika do czynności opodatkowanych przez co najmniej 5 lat.

Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że jeżeli dostawa budynków, budowli lub ich części będzie mogła korzystać ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, wówczas badanie przesłanek wynikających z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy stanie się bezzasadne.

Ponadto, w przypadku towarów (do których zaliczają się również nieruchomości) może znaleźć zastosowanie inne zwolnienie przewidziane w art. 43 ustawy, o ile zostaną spełnione warunki wskazane w tym przepisie.

Według art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, od dnia 1 stycznia 2014 r. dotyczy wszystkich towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez podatnika (kilka dni, miesięcy czy lat) – wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.

Analiza przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, regulujących wyżej wskazane prawo do zwolnienia od podatku dostaw budynków, budowli lub ich części, prowadzi do wniosku, że w odniesieniu do tych towarów może wystąpić jedna z ww. podstaw do zastosowania zwolnienia od tego podatku. Istotne jest wobec tego każdorazowe kompleksowe zbadanie okoliczności towarzyszących dostawie danego obiektu. Zauważyć bowiem należy, że stosowanie zwolnień od podatku ma charakter wyjątkowy i nie podlega ani wykładni rozszerzającej, ani zawężającej, natomiast możliwość wychodzenia poza wykładnię literalną jest niedopuszczalna. W efekcie, podatnik uprawniony jest do zastosowania ww. preferencji, gdy charakter dokonywanych przez niego czynności, w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, wyczerpuje znamiona ujęte w treści przepisu statuującego jego prawo do zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług.

Należy również zauważyć, że w myśl art. 43 ust. 10 ustawy, podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 10, i wybrać opodatkowanie dostawy budynków, budowli lub ich części, pod warunkiem, że dokonujący dostawy i nabywca budynku, budowli lub ich części:

1.  są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni;
2.  złożą, przed dniem dokonania dostawy tych obiektów właściwemu dla ich nabywcy naczelnikowi urzędu skarbowego, zgodne oświadczenie, że wybierają opodatkowanie dostawy budynku, budowli lub ich części.

Tak więc ustawodawca daje podatnikom, dokonującym dostawy budynków spełniających przesłanki do korzystania ze zwolnienia od podatku wskazanego w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy – po spełnieniu określonych warunków – możliwość rezygnacji ze zwolnienia i opodatkowania transakcji na zasadach ogólnych. Powyższe prawo zostało zawężone tylko do rezygnacji ze zwolnienia wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.

Należy ponadto wskazać, że kwestię opodatkowania dostawy gruntu, na którym posadowione zostały budynki lub budowle rozstrzyga przepis art. 29a ust. 8 ustawy, zgodnie z którym w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu.

W świetle tego przepisu przy sprzedaży budynków lub budowli, dokonywanej wraz z dostawą gruntu, na którym są one posadowione, grunt dzieli byt prawny budynków w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Oznacza to, że do dostawy gruntu stosuje się analogiczną stawkę podatku, jak przy dostawie budynków, budowli lub ich części trwale z gruntem związanych. Jeżeli dostawa budynków albo budowli lub ich części korzysta ze zwolnienia od podatku, ze zwolnienia takiego korzysta również dostawa gruntu, na którym obiekt jest posadowiony. Powyższy przepis obejmuje swoim zakresem także grunty będące w użytkowaniu wieczystym.

Należy podkreślić, że w analizowanej sprawie, kluczowym elementem jest ustalenie, czy w odniesieniu do wskazanej powierzchni użytkowej nastąpiło pierwsze zasiedlenie, a jeżeli tak, to w którym momencie.

Uwzględniając definicję pierwszego zasiedlenia zawartą w art. 2 pkt 14 ustawy wskazać należy, że aby można było mówić o pierwszym zasiedleniu, musi dojść do oddania budynków, budowli lub ich części do użytkowania w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu. Pierwsze zasiedlenie nie musi być dostawą towarów. Istotą pierwszego zasiedlenia – jak wynika z powołanego przepisu – jest oddanie do użytkowania, które następuje w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu. Pierwszym zasiedleniem (poza opodatkowaną sprzedażą danej nieruchomości) może być więc także oddanie nieruchomości do używania innemu podmiotowi np. na podstawie umowy najmu, dzierżawy itp.

Biorąc pod uwagę powyższe zapisy ustawy oraz opis sprawy należy wskazać, że planowana dostawa lokalu użytkowego – jak wynika z opisu sprawy – będzie dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia, a zatem nie będzie korzystać ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy. Dotychczas nie nastąpiło oddanie nieruchomości do użytkowania w wykonaniu czynności opodatkowanej (nie nastąpiła dostawa ani odpłatne udostępnienie osobom trzecim).

Dlatego też należy przeanalizować zastosowanie zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy. Aby przepis ten znalazł zastosowanie muszą być spełnione dwa warunki łącznie: w stosunku do nieruchomości nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego oraz dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów. Przy czym drugiego warunku nie stosuje się, jeżeli nieruchomość w stanie ulepszonym była wykorzystywana przez podatnika do czynności opodatkowanych przez co najmniej 5 lat.

Natomiast zgodnie z przepisem art. 86 ust. 1 ustawy w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 ustawy, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Z opisu sprawy wynika, że nieruchomość będąca obecnie przedmiotem sprzedaży nie była wykorzystywana przez Zainteresowaną na cele działalności zwolnionej od podatku. Ponadto, jak wskazano wyżej sprzedaż powierzchni użytkowej nastąpi obecnie jako związana z prowadzoną przez Wnioskodawczynię działalnością gospodarczą przez czynnego, zarejestrowanego podatnika podatku od towarów i usług w okresie budowy, a następnie przystosowaną do działalności gospodarczej. W związku z powyższym Wnioskodawczyni przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z wydatkami dotyczącymi nabycia prawa użytkowania wieczystego gruntu, budowy a następnie przystosowania powierzchni użytkowej do wykorzystania w działalności gospodarczej.

Należy w tym miejscu wskazać, że pojęcie „nieprzysługiwania prawa do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego” nie powinno być utożsamiane z każdym przypadkiem, w którym nie doszło do odliczenia podatku przez podatnika VAT przy nabyciu nieruchomości.

Interpretacji omawianego wymogu należy bowiem dokonywać w kontekście przepisów dyrektywy 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z późn. zm..; dalej: Dyrektywa), w szczególności jej art. 136 lit b).

Uwzględniając powołany przepis należałoby uznać, że brak prawa do odliczenia VAT (a w konsekwencji możliwość zwolnienia dostawy z VAT) ma miejsce w sytuacji, gdy:

1.  towar został nabyty dla celów działalności zwolnionej z VAT lub
2.  towar został nabyty dla celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą (a także w przypadku, gdy na dzień przystąpienia danego kraju do Unii Europejskiej obowiązywała w tym państwie zakaz odliczenia VAT - co nie dotyczy nabycia przedsiębiorstwa).

Należy zatem podzielić pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 627/12 wskazał, że: „(\`(...)\`) zwolnienie, o którym mowa w art. 136 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, (\`(...)\`), przysługuje tylko wtedy gdy podatnik nie ma prawa do odliczenia podatku na skutek ograniczeń i zakazów przewidzianych przepisami dyrektywy lub u.p.t.u., co wynika np. ze związku ze sprzedażą zwolnioną od podatku (por. art. 86 i art. 88 ustawy), a więc nie ma zastosowania, gdy brak odliczenia podatku w poprzedniej fazie obrotu wynika z faktu, że dana czynność w ogóle nie podlegała opodatkowaniu (por. wyrok ETS z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie C-280/04 Jyske Finanse A/S) oraz gdy podatnik, mając prawo do odliczenia podatku naliczonego, z uprawnienia tego nie skorzystał” (należy przy tym zaznaczyć, że w powołanym wyroku NSA odniósł się do wykładni art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, niemniej, ponieważ przepis ten, analogicznie jak art. 43 ust. 1 pkt 10a, posługuje się i odnosi do okoliczności braku prawa do odliczenia VAT, przedstawiona przez NSA argumentacja może mieć zastosowanie także do sytuacji analizowanych na gruncie tego ostatniego przepisu).

Ponadto, należy zgodzić się z poglądem, że; „zastosowanie zwolnienia przewidzianego tym przepisem (tj. art. 43 ust. 1 pkt 10a) nie może nastąpić w warunkach, kiedy podatek w ogóle nie wystąpił. (\`(...)\`) jeżeli ustawodawca wprowadził w art. 43 ust. 1 pkt 10a p.t.u. zwolnienie od podatku w sytuacji, gdy podatnikowi nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku, to warunek ten należy wiązać z brakiem prawa do odliczenia, określonym w art. 86 ust. 1 omawianej ustawy. Innymi słowy, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest bezpośredni i bezsporny związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi (\`(...)\`)”, wyrażonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 1722/11.

W rozpatrywanej sprawie Wnioskodawczyni była zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, i zakup nieruchomości oraz jej przystosowanie do wykorzystania w działalności gospodarczej nie było związane z działalnością zwolnioną od podatku.

W związku z powyższym dostawa lokalu użytkowego nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, gdyż Zainteresowanej przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług na potrzeby procesu budowlanego związanego z lokalem użytkowym oraz przystosowaniem lokalu do prowadzenia działalności gospodarczej.

Ponadto, z uwagi na fakt, że ww. lokal – jak wskazała Wnioskodawczyni – nie był wykorzystywany na cele działalności zwolnionej od podatku oraz jak wykazano Zainteresowanej przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia prawa użytkowania wieczystego, towarów i usług na potrzeby procesu budowlanego a następnie przystosowania powierzchni użytkowej do prowadzenia działalności gospodarczej w rozpatrywanej sprawie nie znajdzie zastosowania zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Tym samym, w oparciu o art. 29a ust. 8 ustawy, zbycie prawa wieczystego użytkowania gruntu, na którym posadowiony jest lokal użytkowy również nie będzie korzystać ze zwolnienia od podatku.

Podsumowując, biorąc pod uwagę powołane przepisy prawa oraz okoliczności analizowanej sprawy należy stwierdzić, że dostawa części wskazanego budynku, tj. lokali mieszkalnych będzie stanowiła dostawę majątku prywatnego Wnioskodawczyni, czyli będzie realizowana poza sferą działalności gospodarczej i nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W świetle powyższego w oparciu o art. 29a ust. 8 ustawy, zbycie prawa wieczystego użytkowania gruntu, na którym posadowiona jest ta część budynku również nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Natomiast dostawa powierzchni użytkowej – związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą – znajdującej się w budynku wielorodzinnym nie będzie korzystała ze zwolnień od podatku, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 i 10a oraz art. 43 ust. 2 ustawy, gdyż w odniesieniu do tej powierzchni nie nastąpiło pierwsze zasiedlenie oraz Zainteresowanej przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług na potrzeby procesu budowlanego związanego z powierzchnią użytkową oraz przystosowaniem do prowadzenia działalności gospodarczej. W świetle powyższego sprzedaż powierzchni użytkowej będzie podlegała opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 23% na podstawie art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 ustawy. W konsekwencji, w oparciu o art. 29a ust. 8 ustawy, zbycie prawa użytkowania wieczystego gruntu, w części dotyczącej powierzchni użytkowej również będzie opodatkowane stawką podatku w wysokości 23%.

W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawczyni, że sprzedaż całości nieruchomości bądź wyodrębnionych jej części nie będzie podlegała podatkowi VAT oceniane całościowo jest nieprawidłowe.

Należy również wskazać, że w rozpatrywanej sprawie bez wpływu na wysokość opodatkowania pozostaje sposób sprzedaży nieruchomości (tj. sprzedaż całej nieruchomości a zatem poszczególnych lokali mieszkalnych po wyodrębnieniu ich zgodnie z przepisami prawa, całego budynku mieszkalno-użytkowego wraz ze wszystkimi jego częściami oraz działką na której jest posadowiony, jak również samej części użytkowej, na którą składają się lokale użytkowe).

Zaznaczenia wymaga, że organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Wnioskodawczyni ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Podkreślenia wymaga, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawczynię w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Tut. Organ informuje ponadto, że stosownie do art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, minister właściwy do spraw finansów publicznych na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Podkreślić zatem należy, że w przedmiotowej sprawie powyższa interpretacja nie wywiera skutku prawnego dla współwłaściciela nieruchomości, tj. małżonka Wnioskodawczyni.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.