Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT2.4011.288.2025.3.HD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-26
Teza: Możliwość skorzystania z ulgi mieszkaniowej.
Słowa kluczowe: cel-cele mieszkaniowe
działki
najem-najem mieszkań
nieruchomości
nieruchomości-zbycie nieruchomości
zbycie-odpłatne zbycie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Sprzedaż nieruchomości i praw
majątkowych.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Odpłatne zbycie nieruchomości, prawa wieczystego
użytkowania gruntów i spółdzielczego własnościowego
prawa do lokalu.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 131
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 25-pkt 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 maja 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go
    Pan pismami z 20 lipca 2025 r. i 13 sierpnia 2025 r. – w odpowiedzi na wezwania. Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego dopracowywany w uzupełnieniach
    Postanowieniem Sądu z (...) 2007 r. sygn. akt I (...) w udziale po 1/2 współwłaścicielami
    działki nr 1 zostali dwaj bracia A (Pan) i B.A.
    Spadkodawcą był C.A – ojciec A i B.A. Data śmierci spadkodawcy (ojca) to (...) 2002 r.
    Wyłącznym składnikiem majątkowym wchodzącym w skład spadku była działka nr 1.
    Działka położona jest w gminie (...), w miejscowości X. Nie ma Pan faktycznych i
    precyzyjnych informacji o dacie i okolicznościach nabycia nieruchomości przez ojca.
    Nabycie tej działki mogło nastąpić z pokolenia na pokolenie. Nie było Pana na świecie, gdy
    Pana ojciec stał się właścicielem działki 1. Nie pamięta Pan również, czy gmina miała
    uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i jakie było przeznaczenie
    ww. działki. W momencie otrzymania spadku działka była ziemią rolną.
    Aktem notarialnym nr (...) z (...) 2019 r. działka 1 została podzielona na 5 działek, m.in. na
    działki nr 1/1, 1/2 i 1/3.
    Zgodnie z tym samym aktem notarialnym nr (...) z (...) 2019 r. „umowa zniesienia
    współwłasności” – na podstawie § 3 aktu – A oraz B.A oświadczyli, że dokonują
    częściowego zniesienia współwłasności nieruchomości obejmującej działki nr 1/2 i 1/3 w
    obrębie (...) w ten sposób, że A nabywa do jego majątku osobistego własność
    niezabudowanej nieruchomości składającej się z działek nr 1/2 i 1/3 w obrębie (...) o
    łącznym obszarze 0,1600 ha położonej w miejscowości X, w gminie (...), w powiecie (...), w
    województwie (...). Pozostałe działki nr 1/1 i 1/4 w obrębie (...) pozostają we
    współwłasności dotychczasowych współwłaścicieli w dotychczasowych udziałach. Stroną
    umowy zniesienia współwłasności był A i B.A. Zniesienie współwłasności było nieodpłatne.
    Zgodnie z § 5 aktu, wartości nieruchomości nabytej przez A strony określiły na kwotę 90
    tys. PLN. Ponadto w akcie notariusz wskazał, iż „umowa o nieodpłatne zniesienie
    współwłasności” między osobami zaliczanymi do I grupy podatkowej zwolniona jest od
    podatku od darowizn stosownie do art. 4 pkt 15 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku
    od spadków i darowizn.
    Działka 1/1 od 2007 r. pozostała we współwłasności po 1/2 A i B.A.
    (...) 2022 r. aktem notarialnym nr (...) dokonał Pan sprzedaży działki 1/1 stanowiącej
    wyłączną Pana własność. Cena sprzedaży wyniosła 48 tys. PLN.
    Tym samym aktem notarialnym nr (...) z (...) 2022 r. została sprzedana działka 1/2
    stanowiąca własność udział 1/2 od 2007 r. (Postanowienie Sądu z (...) 2007 r. sygn. akt I
    (...)) oraz kolejno udział 1/2 (akt notarialny nr (...) z (...) 2019 r. „zrzeczenie się od brata”).
    Łącznie cena sprzedaży na podstawie aktu notarialnego wyniosła 144 tys. PLN.

    (...) 2002 r. aktem notarialnym nr (...) dokonał Pan sprzedaży działki 1/3 za cenę 96 tys.
    PLN stanowiącej własność udział 1/2 od 2007 r. (Postanowienie Sądu z (...) 2007 r. sygn.
    akt I (...)) oraz kolejno udział 1/2 (akt notarialny nr (...) z (...) 2019 r. „zrzeczenie się od
    brata”).
    Nie wykorzystywał Pan w żaden sposób działek nr 1/1, 1/2 i 1/3 od momentu wejścia w ich
    posiadanie do chwili sprzedaży.
    Podsumowując, kolejno był Pan właścicielem:
    · działki nr 1/1: nabycie – Postanowienie Sądu z (...) 2007 r. sygn. akt I (...); sprzedaż – 5
      marca 2022 r. akt notarialny nr (...);
    · działki nr 1/2: nabycie 1/2 – Postanowienie Sądu z (...) 2007 r. sygn. akt I (...), następnie
      (...) 2019 r. „darowizna od brata” udziału 1/2 nr (...); sprzedaż – 5 marca 2022 r. akt
      notarialny nr (...);
    · działki nr 1/3: nabycie 1/2 – Postanowienie Sądu z (...) 2007 r. sygn. akt I (...), następnie
      (...) 2019 r. „darowizna od brata” udziału 1/2 nr (...); sprzedaż – 27 maja 2022 r. akt
      notarialny (...).
    Nie dokonywał Pan żadnych profesjonalnych czynności związanych z pozyskaniem
    kupujących dla ww. działek. Poprzez pocztę pantoflową/informację sąsiedzką kupcami
    były osoby z tej samej miejscowości, gdzie znajduje się działka. Nie poczynił Pan
    jakichkolwiek działań dotyczących zwiększenia wartości ww. działek, ich uatrakcyjnienia.
    Nie prowadzi Pan działalności gospodarczej, w tym związanej z obrotem
    nieruchomościami. Odpłatne zbycie działek nr 1/1, 1/2 i 1/3 nie nastąpiło w wykonywaniu
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Uzyskany przez Pana przychód:
    · 5 marca 2022 r. ze sprzedaży działki nr 1/1,
    · 5 marca 2022 r. ze sprzedaży działki 1/2 i
    · 27 maja 2022 r. ze sprzedaży działki 1/3
    wydatkował Pan w okresie nie później niż trzech lat od końca roku podatkowego, w
    którym nastąpiło odpłatne zbycie, na zakup 19 kwietnia 2023 r. lokalu mieszkalnego.
    Zakup mieszkania za cenę brutto 341.618,72 PLN nastąpił od dewelopera jako własność.
    Lokal mieszkalny, który Pan nabył 19 kwietnia 2023 r., położony jest w Polsce, w
    miejscowości Y.
    Celem zakupu było zabezpieczenie własnych potrzeb mieszkaniowych.
    Od marca 2023 r. wynajmuje Pan mieszkanie w formie najmu długoterminowego i z tytułu
    uzyskiwanego przychodu płaci podatek w formie ryczałtu. Umowa z deweloperem z (...)
    2022 r. nr (...), protokół z listopada 2022 r. – w związku z czym wynajem nastąpił od marca
    2023. Podpisanie samego aktu notarialnego nastąpiło w kwietniu 2023 r.
    Na dzień pisania wniosku nie jest Pan w stanie określić – czy przez cały okres posiadania
    mieszkania będzie je Pan wynajmował. Okoliczności życia oraz czasookres są tak odlegle i
    trudne do sprecyzowania, iż na dany moment nie jest możliwe z jakimkolwiek
    prawdopodobieństwem stwierdzenie tego.
    Na dzień pisania wniosku nie jest Pan w stanie określić czasookresu – czy i kiedy w tym
    mieszkaniu Pan zamieszka, ponieważ trudno jest z jakimkolwiek prawdopodobieństwem
    wskazać datę zamieszkania z uwagi na nieprzewidywalność życia.
    Mieszka Pan wspólnie z żoną od ponad 40 lat w domu, którego właścicielem do 2025 r.
    była żona oraz Pana szwagier. Obecnie, w 2025 r. nastąpiła zmiana w postaci ustalenia
    wspólności małżeńskiej przez żonę na Pana rzecz do udziału żony w domu.

    Pytania
    1) Czy wynajem mieszkania powoduje utratę zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt
      131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych do 1/2 współwłasności działek
      nr 1/2 i 1/3?
    2) Czy ma Pan prawo do zwolnienia przychodu z tytułu 1/2 współwłasności działek nr 1/2
      i 1/3 oraz z działki nr 1/1 na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych?
    Pana stanowisko w sprawie
    Pana zdaniem – w zakresie pytania nr 1 – przysługuje Panu zwolnienie określone w art. 21
    ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wolne
    od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
    majątkowych, o których mowa w art. 30e, w wysokości, która odpowiada iloczynowi tego
    dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe w przychodzie z
    odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, jeżeli począwszy od dnia
    odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie trzech lat od końca roku podatkowego, w
    którym nastąpiło odpłatne zbycie, przychód uzyskany ze zbycia tej nieruchomości lub tego
    prawa majątkowego został wydatkowany na własne cele mieszkaniowe; udokumentowane
    wydatki poniesione na te cele uwzględnia się do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia
    nieruchomości i praw majątkowych.
    Dokonał Pan sprzedaży w następujący sposób:
    · działki nr 1/1 – 5 marca 2022 r. aktem notarialnym nr (...);
    · udziału 1/2 działki nr 1/2 – 5 marca 2022 r. aktem notarialnym nr (...);
    · udziału 1/2 działki nr 1/3 – 27 maja 2022 r. aktem notarialnym nr (...).
    Środki ze sprzedaży nieruchomości przeznaczył Pan na zakup nieruchomości na własne
    cele mieszkaniowe. Zakupu tego dokonał Pan w kwietniu 2023 r. Zatem przysługuje Panu
    zwolnienie na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku chodowym od osób
    fizycznych. Kwestia wynajęcia mieszkania w przyszłości w żaden sposób nie wpływa na
    zwolnienie określone w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, gdyż nie zmienia to faktu, że zakup ten został dokonany na własne cele
    mieszkaniowe.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów
    wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów
    Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych źródłem
    przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
    a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
    b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz
      prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
    c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
    - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało
      dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym
      nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
    Zatem jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości lub ww. praw majątkowych następuje przed
    upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie i nie
    zostaje dokonane w wykonaniu działalności gospodarczej – stanowi źródło przychodu, o
    którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

    Dlatego też w opisywanym stanie faktycznym odpłatne zbycie w 2022 r. 1/2 udziału do
    działki nr 1/2 i 1/2 udziału do działki nr 1/3 przed upływem 5 lat, liczonych od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie, stanowiło dla Pana źródło przychodu
    podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie w
    art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy.
    W myśl art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodu z
    odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c podatek
    dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.
    Stosownie do art. 30e ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podstawą
    obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy
    przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a
    kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów
    amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych
    nieruchomości lub praw.
    Zgodnie z uregulowaniami zawartymi w art. 19 ust. 1 ww. ustawy przychodem z
    odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których
    mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie,
    pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny,
    znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ
    podatkowy w wysokości wartości rynkowej. Przepis art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się
    odpowiednio.
    Ustalenie kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia odbywa się natomiast
    zgodnie z art. 22 ust. 6c lub 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w
    zależności od tego, czy zbywaną nieruchomość lub prawo nabyto odpłatnie, czy
    nieodpłatnie.
    W myśl art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych koszty
    uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-
    c, z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty nabycia lub
    udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane nakłady, które
    zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania.
    Stosownie do art. 22 ust. 6e ww. ustawy wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6c i
    6d, ustala się na podstawie faktur VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i
    usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych.
    Jak wynika z powyższych przepisów – podstawą obliczenia podatku jest dochód
    stanowiący różnicę między przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości określonym
    zgodnie z art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. wartością
    wyrażoną w cenie określonej w umowie sprzedaży), a kosztami uzyskania przychodu
    ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c tej ustawy. Tak obliczony dochód podlega
    opodatkowaniu 19% podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do art. 30e ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych po
    zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu podatkowym, o
    którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać:
    1) dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c i obliczyć należny podatek
      dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131, lub
    2) dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.
    Z art. 30e ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że dochodu z
    odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8
    lit. a-c nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł.

    W myśl natomiast art. 30e ust. 7 ww. ustawy w przypadku niewypełnienia warunków
    określonych w art. 21 ust. 1 pkt 131 podatnik jest obowiązany do złożenia korekty
    zeznania, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, i do zapłaty podatku wraz z odsetkami za
    zwłokę; odsetki nalicza się od następnego dnia po upływie terminu płatności, o którym
    mowa w art. 45 ust. 4 pkt 4, do dnia zapłaty podatku włącznie.
    Przepis art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi,
    że wolne od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
    majątkowych, o których mowa w art. 30e, w wysokości, która odpowiada iloczynowi tego
    dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe w przychodzie z
    odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, jeżeli począwszy od dnia
    odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie trzech lat od końca roku podatkowego, w
    którym nastąpiło odpłatne zbycie, przychód uzyskany ze zbycia tej nieruchomości lub tego
    prawa majątkowego został wydatkowany na własne cele mieszkaniowe; udokumentowane
    wydatki poniesione na te cele uwzględnia się do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia
    nieruchomości i praw majątkowych.
    Dochód zwolniony należy obliczyć według następującego wzoru:
    dochód zwolniony = D × W/P
    gdzie:
    D – dochód z odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa,
    W – wydatki poniesione na cele mieszkaniowe wymienione w art. 21 ust. 25 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych,
    P – przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa.
    Zwolnienie to obejmuje taką część dochodu uzyskanego z tytułu odpłatnego zbycia
    nieruchomości, jaka proporcjonalnie odpowiada udziałowi poniesionych wydatków na
    własne cele mieszkaniowe w osiągniętych przychodach z odpłatnego zbycia. W sytuacji,
    gdy przychód z odpłatnego zbycia zostanie w całości przeznaczony na cele mieszkaniowe,
    to wówczas uzyskany z tego tytułu dochód będzie w całości korzystał ze zwolnienia od
    podatku dochodowego.
    Cele mieszkaniowe, których sfinansowanie przychodem z odpłatnego zbycia
    nieruchomości lub praw majątkowych uprawnia do skorzystania ze zwolnienia z
    opodatkowania, wymienione zostały w art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    Stosownie do art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za
    wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
    poniesione na:
    a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
      mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
      także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego
      gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,
    b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w
      takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
      udziału w takim prawie,
    c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
      prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym
      również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub
      udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie,
      jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na
      grunt pod budowę budynku mieszkalnego,

    d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
      mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
    e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
      budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego
      pomieszczenia niemieszkalnego
    - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Na mocy zaś art. 21 ust. 25a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wydatki,
    o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. a-c, uznaje się za wydatki poniesione na cele
    mieszkaniowe, jeżeli przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, nastąpiło
    nabycie własności rzeczy lub praw wymienionych w ust. 25 pkt 1 lit. a-c, w związku z
    którymi podatnik ponosił wydatki na nabycie.
    Przepis art. 21 ust. 26 ww. ustawy wskazuje, że przez własny budynek, lokal lub
    pomieszczenie, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. d i e, rozumie się budynek, lokal lub
    pomieszczenie stanowiące własność lub współwłasność podatnika lub do którego
    podatnikowi przysługuje spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, prawo do domu
    jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udział w takich prawach.
    Przez własne budynek, lokal lub pomieszczenie, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. d i e,
    rozumie się również niestanowiące własności lub współwłasności podatnika budynek,
    lokal lub pomieszczenie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, podatnik
    nabędzie ich własność lub współwłasność albo spółdzielcze własnościowe prawo do
    lokalu, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udział w takich
    prawach, jeżeli uprzednio prawo takie mu nie przysługiwało.
    Ponadto z art. 21 ust. 28 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że za
    wydatki, o których mowa w ust. 25, nie uważa się wydatków poniesionych na:
    1) nabycie gruntu lub udziału w gruncie, prawa wieczystego użytkowania gruntu lub
      udziału w takim prawie, budynku, jego części lub udziału w budynku, lub
    2) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę, adaptację lub remont budynku albo
      jego części
    - przeznaczonych na cele rekreacyjne.
    Zgodnie z art. 21 ust. 30 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przepis ust. 1
    pkt 131 nie ma zastosowania do tej części wydatków, o których mowa w ust. 25 pkt 2,
    które podatnik uwzględnił korzystając z ulg podatkowych, w rozumieniu Ordynacji
    podatkowej, przy opodatkowaniu podatkiem dochodowym oraz do tej części wydatków, o
    których mowa w ust. 25 pkt 2, którymi sfinansowane zostały wydatki określone w ust. 25
    pkt 1, uwzględnione przez podatnika korzystającego z ulg podatkowych, w rozumieniu
    Ordynacji podatkowej, przy opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
    Podkreślenia wymaga fakt, że zwolnienia podatkowe oraz ulgi są wyjątkiem od zasady
    powszechności opodatkowania, dlatego do interpretacji przepisów ustanawiających
    zwolnienia podatkowe, jak również ulgi, należy stosować wykładnię ścisłą, która nie
    wychodzi poza literalne brzmienie przepisów. Stąd też korzystanie z tego zwolnienia
    przysługuje podatnikowi wyłącznie w sytuacji spełnienia wszystkich przesłanek
    wskazanych w ww. przepisach.
    Dlatego wydatkowanie środków uzyskanych z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
    majątkowych – w terminie i na cele wskazane w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, a szczegółowo określone w art. 21 ust. 25 tej ustawy –
    pozwala na zastosowanie tego zwolnienia.

    W przypadku korzystania z ulg i zwolnień podatkowych, wynikających z ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, obowiązek udowodnienia, że określony wydatek został
    poniesiony przy spełnieniu wszystkich warunków wynikających z przepisów podatkowych
    spoczywa na podatniku, który wywodzi z tego określone skutki prawne.
    Podstawową okolicznością decydującą o zastosowaniu zwolnienia wynikającego z
    cytowanego wyżej art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych jest fakt wydatkowania – począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż
    w okresie trzech lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie –
    przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych na wskazane w
    ustawie własne cele mieszkaniowe podatnika.
    Poprzedzenie wyrażenia „cele mieszkaniowe” przymiotnikiem „własne” świadczy o tym, że
    ustawodawca, przewidując podstawę do zastosowania zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 131
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i dopisując ten przymiotnik przesądził,
    że celem nadrzędnym jest możliwość uwzględnienia przy obliczaniu dochodu zwolnionego
    z opodatkowania tylko takich wydatków, które poniesione zostały na zaspokojenie
    „własnych” potrzeb mieszkaniowych.
    Tak więc uregulowane w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych zwolnienie od podatku dochodowego w zamierzeniach ustawodawcy
    realizować ma cel, jakim jest zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych podatnika.
    Wydatkowanie przychodu na własne cele mieszkaniowe oznacza, według stanowiska
    prezentowanego w orzecznictwie i doktrynie, że celem podatnika jest realizacja potrzeby
    zapewnienia sobie tzw. „dachu nad głową”. Ustawodawca wyraźnie wskazał, że nabycie
    musi być dokonane na własne cele mieszkaniowe, a te realizowane są w dłuższym okresie
    czasu. Sądy administracyjne podkreślają, że zwolnienie z opodatkowania dochodów
    opisanych w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ma
    charakter mieszany, podmiotowo-przedmiotowy. Wydatkowanie środków na określony
    przedmiot w połączeniu z funkcją, jaką ten przedmiot realizuje na rzecz nabywcy –
    zaspokojenie jego niezaspokojonych celów mieszkaniowych.
    Podatnik może skorzystać z omawianego zwolnienia w związku z zakupem lokalu
    mieszkalnego w sytuacji, gdy nabył lokal w celu realizacji własnych celów mieszkaniowych i
    faktycznie realizuje lub będzie realizował w nim swoje potrzeby mieszkaniowe.
    Wskazując jako cel mieszkaniowy wydatki poniesione na nabycie lokalu mieszkalnego
    ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie określa, kiedy i jak długo podatnik
    powinien mieszkać w nabytym lokalu mieszkalnym, żeby nastąpiła realizacja celu
    mieszkaniowego. Jednocześnie ustawa nie ogranicza prawa do zwolnienia co do liczby
    posiadanych nieruchomości, jednak wyraźnie wskazuje, że skorzystanie ze zwolnienia
    odnosi się wyłącznie do tych nieruchomości, które faktycznie służą zaspokojeniu własnych
    potrzeb mieszkaniowych. Warunkiem zwolnienia nie jest również nieprzerwane
    zamieszkiwanie w lokalu. Nie stoi na przeszkodzie skorzystania z analizowanego
    zwolnienia okoliczność, że podatnik nabywa kolejny lokal mieszkalny, jak i to, że aktualnie
    posiada inny lokal mieszkalny, w którym zamieszkuje. Niemniej jednak od okoliczności
    faktycznych konkretnej sprawy będzie zależało, czy rzeczywiście taki zakup realizuje
    ustawowy warunek uznania własnych celów mieszkaniowych.
    Skoro więc podatnik nabył mieszkanie, w którym będzie realizował własne cele
    mieszkaniowe, tj. będzie w nim mieszkał (dojdzie do realizacji własnego celu
    mieszkaniowego) to wydatek poniesiony na nabycie mieszkania jest wydatkiem
    poniesionym w związku z realizacją celów mieszkaniowych, o których mowa w art. 21 ust.
    1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W konsekwencji, wydatkowanie przychodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości na
    nabycie lokalu mieszkalnego uprawnia do zastosowania zwolnienia przedmiotowego na
    podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

    Jednoocznie nie spowoduje utraty prawa do zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1
    pkt 131 ww. ustawy, czasowe wynajmowanie lokalu mieszkalnego.
    Podsumowując, wynajem mieszkania nie powoduje utraty zwolnienia określonego w art.
    21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w sytuacji, gdy
    podatnik nabył je w celu realizacji w nim własnych celów mieszkaniowych.
    Pana zdaniem – w zakresie pytania nr 2 ostatecznie sformułowanym w uzupełnieniu
    wniosku – ma Pan prawo do zastosowania zwolnienia z podatku uzyskanego przychodu z
    tytułu 1/2 współwłasności działek nr 1/2 i 1/3 oraz z działki nr 1/1 na podstawie art. 10 ust.
    1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Podsumowując, zwolnienie na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych przysługuje do wartości uzyskanego przychodu ceny
    działki w części 1/2 z działki nr 1/2 i 1/3 i przychodu z działki nr 1/1, ponieważ została
    spełniona przesłanka zwolnienia zbycia nieruchomości lub ww. praw majątkowych –
    następuje przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło
    nabycie.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Przepis ten wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych
    podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika z wyjątkiem tych, które
    zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w tej
    ustawie bądź, od których zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
        a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
        b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
        c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
        - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
        zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
        majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca
        roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
    Przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonych w ww. lit. a-c w myśl
    tego przepisu nie powstanie, jeżeli spełnione są łącznie dwa warunki:
    · odpłatne zbycie nieruchomości lub tych praw nie nastąpi w wykonaniu działalności
      gospodarczej (nie stanowi przedmiotu działalności gospodarczej) oraz
    · zostanie dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
      którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęcia „nabycia”. Należy
    zatem odwołać się do przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.
    U. z 2025 r. poz. 1071), a w szczególności do art. 155 § 1, który stanowi, że:

      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Zatem pojęcie „nabycie” należy rozumieć szeroko, tzn. że nabycie nieruchomości
    następuje z chwilą uzyskania prawa własności, bez względu na charakter czynności
    prawnej, na podstawie, której doszło do przysporzenia majątkowego. Tym samym,
    poprzez „nabycie” należy rozumieć każde zwiększenie aktywów podatnika.
    W myśl art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      W przypadku odpłatnego zbycia, nabytych w drodze spadku, nieruchomości lub praw
      majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a-c, okres, o którym mowa w tym
      przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
      wybudowanie tej nieruchomości lub nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę.
    Do wyliczenia pięcioletniego okresu, od którego uzależnione jest opodatkowanie
    sprzedaży nieruchomości lub praw majątkowych nabytych w drodze spadku, wliczany jest
    zatem nie tylko okres posiadania nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkobiercę,
    który dokonuje sprzedaży, ale także okres posiadania nieruchomości (praw majątkowych)
    przez spadkodawcę. Jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
    wybudowanie nieruchomości bądź nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę, do
    momentu odpłatnego zbycia nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkobiercę
    upłynęło 5 lat – to sprzedaż nie podlega opodatkowaniu.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera również definicji pojęcia
    „spadek” ani też „nabycie w drodze spadku”, dlatego też zasadnym jest odwoływanie się
    do regulacji zawartych w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny.
    Zgodnie z art. 922 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na jedną lub
      kilka osób stosownie do przepisów księgi niniejszej.
    W myśl art. 924 Kodeksu cywilnego:
      Spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy.
    Natomiast jak stanowi art. 925 ww. Kodeksu:
      Spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku.
    Na mocy art. 926 § 1 ww. Kodeksu:
      Powołanie do spadku wynika z ustawy albo z testamentu.
    Stosownie do art. 1025 § 1 ww. Kodeksu:
      Sąd na wniosek osoby mającej w tym interes stwierdza nabycie spadku przez
      spadkobiercę. Notariusz na zasadach określonych w przepisach odrębnych sporządza
      akt poświadczenia dziedziczenia.
    Powyższe oznacza, że z chwilą śmierci należące do spadkodawcy prawa i obowiązki stają
    się spadkiem, który podlega przepisom prawa spadkowego, a data śmierci (chwila śmierci)
    spadkodawcy ustala, kto staje się spadkobiercą oraz co wchodzi w skład masy spadkowej.
    Z kolei, postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub akt poświadczenia
    dziedziczenia potwierdzają jedynie prawo spadkobiercy do tego spadku od momentu jego
    otwarcia.
    Natomiast według art. 1035 cyt. ustawy:
      Jeżeli spadek przypada kilku spadkobiercom, do wspólności majątku spadkowego oraz
      do działu spadku stosuje się odpowiednio przepisy o współwłasności w częściach
      ułamkowych z zachowaniem przepisów niniejszego tytułu.

    Zgodnie z art. 10 ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie stanowi nabycia albo odpłatnego zbycia, o których mowa w ust. 1 pkt 8 lit. a-c,
      odpowiednio nabycie albo odpłatne zbycie, w drodze działu spadku, nieruchomości
      lub praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a-c, do wysokości
      przysługującego podatnikowi udziału w spadku.
    Z art. 195 Kodeksu cywilnego wynika, że:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    W myśl art. 196 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
      § 2. Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona
      wynika. Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego
      działu.
    Współwłaścicielom przysługują części wspólnego prawa własności (tzw. udziały), którymi
    mogą swobodnie rozporządzać. Dopóki więc istnieje współwłasność można mówić tylko o
    istnieniu udziałów w tym prawie, o ich nabywaniu i zbywaniu, nigdy o prawie do części
    rzeczy, o jej zbywaniu bądź nabywaniu w częściach. Współwłaściciele mają swoje udziały w
    prawie, ale nie w rzeczy.
    Zgodnie z art. 210 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności. Uprawnienie to może
      być wyłączone przez czynność prawną na czas nie dłuższy niż lat pięć. Jednakże w
      ostatnim roku przed upływem zastrzeżonego terminu dopuszczalne jest jego
      przedłużenie na dalsze lat pięć; przedłużenie można ponowić.
    Przez zniesienie współwłasności rozumie się więc likwidację łączącego współwłaścicieli
    stosunku prawnego, która następuje w drodze umowy lub orzeczenia sądu.
    Stosownie do art. 211 Kodeksu cywilnego:
      Każdy ze współwłaścicieli może żądać, ażeby zniesienie współwłasności nastąpiło
      przez podział rzeczy wspólnej, chyba że podział byłby sprzeczny z przepisami ustawy
      lub ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem rzeczy albo że pociągałby za sobą
      istotną zmianę rzeczy lub znaczne zmniejszenie jej wartości.
    W myśl natomiast art. 212 § 1 i § 2 ww. Kodeksu:
      § 1. Jeżeli zniesienie współwłasności następuje na mocy orzeczenia sądu, wartość
      poszczególnych udziałów może być wyrównana przez dopłaty pieniężne. Przy podziale
      gruntu sąd może obciążyć poszczególne części potrzebnymi służebnościami
      gruntowymi.
      § 2. Rzecz, która nie daje się podzielić, może być przyznana stosownie do okoliczności
      jednemu ze współwłaścicieli z obowiązkiem spłaty pozostałych albo sprzedana
      stosownie do przepisów kodeksu postępowania cywilnego.
    Zgodnie z teorią prawa rzeczowego, przyznanie danej osobie na wyłączną własność rzeczy
    w drodze zniesienia współwłasności jest nabyciem tych rzeczy. Natomiast, mając na
    uwadze przyjętą linię orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, nabyciem rzeczy
    w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie
    jest przyznanie jej na wyłączną własność jednemu ze współwłaścicieli, jeśli:
    · podział taki jest ekwiwalentny w naturze i nie towarzyszą mu spłaty i dopłaty lub
    · wartość otrzymanej przez daną osobę rzeczy mieści się w ramach posiadanego
      dotychczas udziału.

    Zatem zniesienie współwłasności nie stanowi nabycia rzeczy tylko wówczas, jeżeli mieści
    się w ramach udziału jaki przypadał byłym współwłaścicielom w rzeczach wspólnych i
    odbył się bez spłat i dopłat.
    Za datę nabycia nieruchomości – w przypadku jej sprzedaży, która przypadła danej osobie
    w wyniku zniesienia współwłasności, należy zatem przyjąć datę jej pierwotnego nabycia,
    ale tylko wówczas, gdy wartość otrzymanej przez daną osobę nieruchomości mieści się w
    udziale, jaki przysługiwał jej przed dokonaniem tej czynności oraz zniesienie
    współwłasności nastąpiło bez spłat i dopłat. Natomiast, jeżeli udział danej osoby ulega
    powiększeniu (nawet bez spłat i dopłat) to traktowany jest w kategorii nabycia, ponieważ
    w ten sposób ulega powiększeniu zarówno zakres dotychczasowego władztwa tej osoby
    nad rzeczą (nieruchomością), jak i stan jej majątku osobistego.
    Tak więc – co do zasady – zniesienie współwłasności jest formą nowego nabycia wówczas,
    gdy w wyniku tego zniesienia podatnik otrzymuje nieruchomości, których wartość po
    dokonanym podziale przekracza wartość udziału jaki pierwotnie podatnikowi przysługiwał.
    Oznacza to, że jeżeli przy dokonaniu zniesienia współwłasności wystąpiło przysporzenie
    majątku ponad udział posiadany przed zniesieniem współwłasności to dla części
    nieruchomości nabytej w drodze zniesienia współwłasności dniem nabycia będzie dzień, w
    którym nastąpiło zniesienie współwłasności.
    W myśl art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1
      pkt 8 lit. a-c podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.
    Stosownie do art. 30e ust. 2 ww. ustawy:
      Podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący różnicę
      pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym
      zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o
      sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych
      od zbywanych nieruchomości lub praw.
    Zgodnie z uregulowaniami zawartymi w art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych:
      Przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych
      rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie
      określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena,
      bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub
      praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej. Przepis
      art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.
    Pojęcie kosztów odpłatnego zbycia nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w
    ustawie. Należy zatem stosować językowe rozumienie tego wyrażenia, zgodnie z którym
    za koszty odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych uważa się wszystkie
    wydatki poniesione przez zbywającego, które są konieczne, aby transakcja mogła dojść do
    skutku (wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z tą czynnością). Można do
    takich kosztów zaliczyć np.: koszty wyceny sprzedawanej nieruchomości przez
    rzeczoznawcę majątkowego, koszty pośrednictwa w sprzedaży nieruchomości, wydatki
    związane ze sporządzeniem przez notariusza umowy cywilnoprawnej, koszty i opłaty
    sądowe, o ile były ponoszone przez zbywcę. Pomiędzy tymi wydatkami a dokonanym
    zbyciem musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy.
    Ustalenie kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia odbywa się natomiast
    zgodnie z art. 22 ust. 6c lub 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust.
      1 pkt 8 lit. a-c, z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty nabycia lub
      udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane nakłady,
      które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich
      posiadania.
    W myśl art. 22 ust. 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10
      ust. 1 pkt 8 lit. a-c, nabytych w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny
      sposób, uważa się udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw
      majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania oraz kwotę zapłaconego podatku od
      spadków i darowizn w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub prawa
      przyjęta do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn odpowiada łącznej
      wartości rzeczy i praw majątkowych przyjętej do opodatkowania podatkiem od
      spadków i darowizn. Do kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia
      nieruchomości i praw, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, nabytych w drodze
      spadku zalicza się również udokumentowane koszty nabycia lub wytworzenia
      poniesione przez spadkodawcę oraz przypadające na podatnika ciężary spadkowe, w
      takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub zbywanego prawa odpowiada
      łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych nabytych przez podatnika. Przez ciężary
      spadkowe, o których mowa w zdaniu drugim, rozumie się spłacone przez podatnika
      długi spadkowe, zaspokojone roszczenia o zachowek oraz wykonane zapisy zwykłe i
      polecenia, również w przypadku, gdy podatnik spłacił długi spadkowe, zaspokoił
      roszczenia o zachowek lub wykonał zapisy zwykłe i polecenia po dokonaniu
      odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c.
    Zgodnie z art. 22 ust. 6e ww. ustawy:
      Wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6c i 6d, ustala się na podstawie faktur VAT
      w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów
      stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych.
    Jak wynika z powyższych przepisów, podstawą obliczenia podatku jest dochód, stanowiący
    różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości określonym zgodnie z
    art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych a kosztami uzyskania
    przychodu ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c, 6d ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. Tak obliczony dochód podlega opodatkowaniu 19% podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.
    Wedle art. 30e ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu
      podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać:
        1) dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i
        praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c i obliczyć należny
        podatek dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1
        pkt 131, lub
        2) dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.
    Stosownie zaś do art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i
      praw majątkowych, o których mowa w art. 30e, w wysokości, która odpowiada
      iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele
      mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych,
      jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie trzech lat od
      końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, przychód uzyskany ze
      zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został wydatkowany na własne

      cele mieszkaniowe; udokumentowane wydatki poniesione na te cele uwzględnia się
      do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych.
    Cele mieszkaniowe, których sfinansowanie przychodem z odpłatnego zbycia
    nieruchomości lub praw majątkowych uprawnia do skorzystania ze zwolnienia z
    opodatkowania, wymienione zostały w art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim
      budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w
      takim lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
      wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
      lokalem – położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym
      państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    W myśl art. 21 ust. 25a ww. ustawy:
      Wydatki, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. a-c, uznaje się za wydatki poniesione na
      cele mieszkaniowe, jeżeli przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 131,
      nastąpiło nabycie własności rzeczy lub praw wymienionych w ust. 25 pkt 1 lit. a-c, w
      związku z którymi podatnik ponosił wydatki na nabycie.
    Z kolei, jak stanowi art. 30e ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art.
      10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł.
    Na mocy art. 30e ust. 7 cytowanej ustawy:
      W przypadku niewypełnienia warunków określonych w art. 21 ust. 1 pkt 131 podatnik
      jest obowiązany do złożenia korekty zeznania, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, i
      do zapłaty podatku wraz z odsetkami za zwłokę; odsetki nalicza się od następnego
      dnia po upływie terminu płatności, o którym mowa w art. 45 ust. 4 pkt 4, do dnia
      zapłaty podatku włącznie.
    We wniosku wskazał Pan, że wraz z bratem B nabył w spadku po zmarłym (...) 2002 r. ojcu
    po 1/2 udziału w działce nr 1. Nie ma Pan faktycznych i precyzyjnych informacji o dacie i
    okolicznościach nabycia nieruchomości przez ojca. (...) 2019 r. na podstawie zawartej z
    bratem umowy dokonaliście podziału działki nr 1 oraz częściowego nieodpłatnego
    zniesienia współwłasności nieruchomości obejmującej działki nr 1/2 i 1/3 w ten sposób, że
    nabył Pan do Pana majątku osobistego własność niezabudowanej nieruchomości
    składającej się z działek nr 1/2 i 1/3. Działki nr 1/1 i 1/4 pozostały we współwłasności
    dotychczasowych współwłaścicieli w dotychczasowych udziałach. 5 marca 2022 r. aktem
    notarialnym nr (...) dokonano sprzedaży: działki nr 1/1 i działki nr 1/2, natomiast 27 maja
    2022 r. aktem notarialnym (...) dokonano sprzedaży działki nr 1/3. Odpłatne zbycie tych
    działek nie nastąpiło w wykonywaniu działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Mając na uwadze powyższe stwierdzam, iż dokonując w 2022 r. sprzedaży działek w
    części, która odpowiadała udziałowi nabytemu przez Pana w spadku po zmarłym (...) 2002
    r. ojcu, nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, gdyż
    pięcioletni termin, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 10 ust. 5 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, w stosunku do tych udziałów w działkach
    niewątpliwie upłynął. Oznacza to, że nie ciążył na Panu obowiązek zapłaty podatku
    dochodowego z tytułu sprzedaży nabytego w przez Pana w spadku udziału w działkach nr
    1/1, 1/2 i 1/3.

    Z opisu sprawy wynika również, że wartość nieruchomości, która przypadła Panu w
    wyniku zniesienia współwłasności przekroczyła wartość udziałów w nieruchomościach
    nabytych w drodze spadku po ojcu. Nabycie w wyniku zniesienia współwłasności części
    majątku (udziałów w działkach nr 1/2 i 1/3), który należał do innego współwłaściciela –
    Pana brata, należy więc traktować jako nabycie w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż z dniem (...) 2019 r. doszło do zwiększenia
    Pana stanu majątku osobistego.
    Wobec powyższego, dokonane przez Pana odpłatne zbycie 5 marca 2022 r. działki nr 1/2 i
    27 maja 2022 r. działki nr 1/3 – w odniesieniu do udziału nabytego przez Pana w 2019 r. w
    wyniku zniesienia współwłasności ponad przysługujący Panu pierwotnie udział – stanowiło
    źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, który podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych, ponieważ zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie tego udziału w drodze zniesienia
    współwłasności.
    Uznałem zatem Pana stanowisko w tym zakresie za nieprawidłowe, ponieważ po pierwsze
    – przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych odnosi się
    do źródła przychodu, a nie do zwolnień podatkowych (katalog zwolnień podatkowych
    znajduje się w szczególności w art. 21 ust. 1 tej ustawy); po drugie – wskazał Pan we
    własnym stanowisku, że „(...) została spełniona przesłanka zwolnienia zbycia
    nieruchomości lub ww. praw majątkowych następuje przed upływem 5 lat, licząc od końca
    roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie”.
    Przechodząc do kwestii możliwości zastosowania przez Pana zwolnienia od
    opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych w pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że zwolnienia podatkowe
    oraz ulgi są wyjątkiem od zasady powszechności opodatkowania, dlatego do interpretacji
    przepisów ustanawiających zwolnienia podatkowe, jak również ulgi, należy stosować
    wykładnię ścisłą, która nie wychodzi poza literalne brzmienie przepisów. Stąd też, prawo
    do przedmiotowego zwolnienia przysługuje podatnikowi wyłącznie w sytuacji spełnienia
    wszystkich przesłanek wskazanych w przepisie prawa. Należy również zastrzec, że w
    przypadku korzystania z ulg i zwolnień podatkowych, wynikających z ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, obowiązek udowodnienia, że określony wydatek został
    poniesiony przy spełnieniu wszystkich warunków wynikających z przepisów podatkowych
    spoczywa na podatniku, który wywodzi z tego określone skutki prawne.
    Z istoty rozwiązania zawartego w zacytowanym art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych wynika, że podstawową okolicznością decydującą o
    możliwości skorzystania z tego zwolnienia jest przeznaczenie środków uzyskanych ze
    sprzedaży nieruchomości (jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw majątkowych)
    nie później niż w okresie trzech lat od końca roku podatkowego, w którym została ona
    dokonana, na wskazane w art. 21 ust. 25 ww. ustawy własne cele mieszkaniowe. Katalog
    wydatków stanowiących „własne cele mieszkaniowe” podatnika wymieniony w art. 21 ust.
    25 ww. ustawy ma charakter zamknięty – jest to wyliczenie enumeratywne. Ustawodawca
    formułując przedmiotowe zwolnienie w sposób jednoznaczny wskazał cele mieszkaniowe,
    których realizacja pozwala na zwolnienie z opodatkowania dochodu ze sprzedaży.
    W związku z tym, tylko wydatkowanie środków uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości i
    określonych praw majątkowych – w terminie i na cele wskazane w art. 21 ust. 1 pkt 131
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a szczegółowo określone w art. 21
    ust. 25 powołanej ustawy – pozwala na zastosowanie przedmiotowego zwolnienia.
    Celem takim może być zgodnie z art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. a ww. ustawy wydatek poniesiony
    na nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu

    mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na
    nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub
    udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem.
    Poprzedzenie wyrażenia „cele mieszkaniowe” przymiotnikiem „własne” świadczy o tym, że
    ustawodawca przewidując podstawę do zastosowania zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 131
    ww. ustawy i dopisując ten przymiotnik, przesądził, że celem nadrzędnym jest możliwość
    uwzględnienia przy obliczaniu dochodu zwolnionego z opodatkowania tylko takich
    wydatków, które poniesione zostały na zaspokojenie „własnych” potrzeb mieszkaniowych.
    Tak więc uregulowane w art. 21 ust. 1 pkt 131 ww. ustawy zwolnienie od podatku
    dochodowego, w zamierzeniach ustawodawcy realizować ma cel, jakim jest zaspokojenie
    własnych potrzeb mieszkaniowych podatnika.
    Samo poniesienie wydatku na nabycie lokalu mieszkalnego nie świadczy jeszcze o tym, że
    została spełniona przesłanka skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania. Warunkiem
    zwolnienia podatkowego jest wykazanie przez podatnika, że wydatek poniesiony został na
    zrealizowanie jego własnych celów mieszkaniowych. Wydatkowanie przychodu na własne
    cele mieszkaniowe oznacza – według stanowiska prezentowanego w orzecznictwie i
    doktrynie – że celem podatnika jest realizacja potrzeby zapewnienia sobie tzw. „dachu nad
    głową”. Ustawodawca nie odniósł skorzystania z prawa do zwolnienia z opodatkowania od
    wykazania zamiaru zamieszkania w nowym lokalu mieszkalnym jedynie w chwili jego
    nabycia, lecz wyraźnie wskazał, że nabycie musi być dokonane na własne cele
    mieszkaniowe, a te realizowane są w dłuższym okresie czasu. Sądy administracyjne
    podkreślają, że zwolnienie z opodatkowania dochodów opisanych w art. 21 ust. 1 pkt 131
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ma charakter mieszany, podmiotowo-
    przedmiotowy. Wydatkowanie środków na określony przedmiot w połączeniu z funkcją
    jaką ten przedmiot realizuje na rzecz nabywcy – zaspokojenie jego własnych celów
    mieszkaniowych.
    Zwolnieniem tym nie są zatem objęte dochody ze sprzedaży nieruchomości i praw w
    przypadku przeznaczenia przychodu na nabycie innych nieruchomości lub praw w
    sytuacji, gdy czynności te wskazują np. na działanie o charakterze zarobkowym,
    spekulacyjnym, inwestycyjnym lub innym niewskazującym na działanie ukierunkowane na
    zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych. Nie zaspokaja swoich własnych celów
    mieszkaniowych osoba, która np. posiadając własne miejsce zamieszkania nabywa kolejne
    nieruchomości w celach lokaty kapitału, prowadzenia inwestycji w postaci najmu, remontu
    celem późniejszej ich odsprzedaży z zyskiem lub dla realizacji potrzeb mieszkaniowych
    innych osób, np. dzieci lub najemców. Same subiektywne deklaracje podatników o
    nabyciu lokalu mieszkalnego w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych nie
    są wystarczające do uzyskania zwolnienia podatkowego. Nie wystarczy poczynienie
    wydatków na nabycie, lecz konieczne jest, aby nastąpiło to jednocześnie w celu realizacji
    własnych potrzeb mieszkaniowych.
    W przypadku nabycia lokalu mieszkalnego ze środków ze sprzedaży innej nieruchomości
    podatnik faktycznie winien w nowo nabytej nieruchomości własne cele mieszkaniowe
    realizować, a więc mieszkać. Nie wystarczy być zatem właścicielem lub współwłaścicielem
    nieruchomości – w nieruchomości tej trzeba jeszcze faktycznie zamieszkać. Innymi słowy
    podatnik, który nabywa lokal mieszkalny dla własnych potrzeb ma w tym lokalu
    mieszkalnym faktycznie mieszkać. Lokal mieszkalny, który nie jest zamieszkały przez
    podatnika, jest niewykorzystywany przez niego do zamieszkania lub jest wykorzystywany
    do innych celów niż zaspokojenie własnych potrzeb podatnika (np. zamieszkują go inne
    niż podatnik osoby) nie jest lokalem mieszkalnym, którego zakup mógłby zostać uznany za
    realizację własnego celu mieszkaniowego.
    Wskazując jako cel mieszkaniowy wydatki poniesione na nabycie lokalu mieszkalnego
    ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie określa kiedy i jak długo podatnik
    powinien mieszkać w nabytym lokalu mieszkalnym, żeby nastąpiła realizacja celu
    mieszkaniowego. Tym samym brak jest podstaw do uznania, że podatnik nie realizuje celu

    mieszkaniowego w przypadku, gdy nabył lokal mieszkalny w celu zamieszkania w nim, ale
    w lokalu tym – z różnych powodów – zamieszka po upływie określonego czasu. W takim
    przypadku, prawa do zwolnienia nie pozbawia podatnika okoliczność, że np. przez jakiś
    czas lokal mieszkalny będzie wynajmowany.
    Co istotne, nie jest przeszkodą dla zastosowania omawianego zwolnienia wynajęcie
    nieruchomości mieszkalnej innemu podmiotowi – i to zarówno przed realizacją własnego
    celu mieszkaniowego, jak i już po tym fakcie. Innymi słowy, nie ma znaczenia kolejność
    wykonywanych działań. Ważne jest jedynie to, że nieruchomość została nabyta w celu
    realizacji własnego celu mieszkaniowego – czy to od razu po jej nabyciu, czy też w czasie
    późniejszym. Jeżeli podatnik nabywa nieruchomość z zamiarem realizowania w niej
    własnego celu mieszkaniowego to fakt, że wcześniej nieruchomość ta będzie
    wynajmowana, nie stoi jeszcze na przeszkodzie dla zastosowania zwolnienia
    podatkowego. Ustawodawca nie ograniczył wydatkowania przychodu z tytułu zbycia
    nieruchomości lub praw tylko do podatników, którzy nie będą posiadać innych
    nieruchomości niż nabyta. Ustawa nie ogranicza prawa do zwolnienia co do liczby
    posiadanych nieruchomości, jednakże wyraźnie wskazuje, że skorzystanie ze zwolnienia
    odnosi się wyłącznie do tych nieruchomości, które faktycznie służą zaspokojeniu własnych
    potrzeb mieszkaniowych. Z punktu widzenia ustawodawcy istotne jest więc, aby
    wydatkowanie przychodu było ukierunkowane na zrealizowanie własnych potrzeb
    mieszkaniowych podatnika.
    We wniosku wskazał Pan, że uzyskany przez Pana przychód: 5 marca 2022 r. ze sprzedaży
    działki nr 1/1, 5 marca 2022 r. ze sprzedaży działki nr 1/2 i 27 maja 2022 r. ze sprzedaży
    działki nr 1/3 wydatkował Pan na zakup 19 kwietnia 2023 r. lokalu mieszkalnego. Celem
    zakupu – jak Pan podaje – było zabezpieczenie własnych potrzeb mieszkaniowych. Z
    wniosku wynika również, że od momentu nabycia w 2023 r. lokalu mieszkalnego jest on
    wynajmowany. Jednocześnie nie jest Pan w stanie określić czasookresu – czy i kiedy w tym
    mieszkaniu Pan zamieszka, ponieważ trudno jest Panu z jakimkolwiek
    prawdopodobieństwem wskazać datę zamieszkania z uwagi na nieprzewidywalność życia.
    Nie jest Pan również w stanie określić – czy przez cały okres posiadania mieszkania będzie
    je Pan wynajmował. Podnosi Pan, że okoliczności życia oraz czasookres są tak odlegle i
    trudne do sprecyzowania, iż na dany moment nie jest możliwe z jakimkolwiek
    prawdopodobieństwem stwierdzenie tego.
    Wobec powyższego, w okolicznościach wskazanych we wniosku, stwierdzam, że nabycie
    przez Pana lokalu mieszkalnego nie stanowi realizacji Pana celu mieszkaniowego, który
    może być potwierdzony w niniejszej interpretacji. Zamieszkanie przez Pana w tym lokalu
    jest bowiem zdarzeniem przyszłym i niepewnym. Żeby skorzystać ze zwolnienia musi Pan
    natomiast zrealizować cel zwolnienia. Tymczasem poprzez samą deklarację – że celem
    zakupu było zabezpieczenie własnych potrzeb mieszkaniowych – nie zrealizuje Pan
    własnego celu mieszkaniowego. Sam Pan bowiem wskazał, że nie jest w stanie określić –
    czy i kiedy w tym mieszkaniu zamieszka. Nie można zatem tego stanu rzeczy określić pod
    względem czasowym, jak i materialnym. Na etapie wydawania interpretacji indywidualnej
    nie mogę więc stwierdzić, że ustawowy cel mieszkaniowy będzie ostatecznie przez Pana
    zrealizowany. Ocena, czy Pana działania będą podejmowane w celu realizacji własnych
    celów mieszkaniowych nie może być dokonywana tylko na podstawie deklarowanych
    przez Pana motywów działania. W przedmiotowej sprawie okoliczność zamieszkania przez
    Pana w lokalu mieszkalnym jest więc zdarzeniem przyszłym i niepewnym.
    Podkreślam, że zwolnienie określone w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych jest regulacją, która nie ma na celu zwalniać każdego
    wydatkowania środków. Samo poniesienie przez podatnika wydatku nie świadczy jeszcze
    o tym, że została spełniona przesłanka skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania.
    Warunkiem zwolnienia podatkowego – jak wskazałem powyżej – jest wykazanie przez
    podatnika, że wydatek poniesiony został na zrealizowanie jego własnych celów
    mieszkaniowych.

    Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz powołane powyżej przepisy prawa
    stwierdzam, że wydatkowanie przez Pana w środków uzyskanych ze sprzedaży działek na
    zakup lokalu mieszkalnego nie uprawnia Pana do skorzystania z ulgi podatkowej
    wynikającej z art. 21 ust. 1 pkt 131 w zw. z art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.