Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.498.2025.1.KW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-17
Teza: Biorąc pod uwagę treść art. 30 ustawy zmieniającej,
Wnioskodawca nie będzie mógł zaliczyć do kosztów uzyskania
przychodu rat leasingowych w związku z zawartą umową
leasingu operacyjnego, o której mowa w art. 17b ustawy o CIT,
w sposób, o którym mowa w obowiązującym do 1 stycznia
2026 r. art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o CIT (a więc z
zastosowaniem limitu 150 tys. zł) mimo, że umowa leasingu
została zawarta przed 1 stycznia 2026 r. ponieważ przedmiot
leasingu nie został wprowadzony do ewidencji środków
trwałych leasingobiorcy przed 1 stycznia 2026 r.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
leasing-leasing operacyjny
leasingobiorca
limit
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 4-lit. a
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 4-lit. b
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 4-lit. c
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 49a
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 17 października 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w
    zakresie określenia czy Wnioskodawca będzie mógł zaliczyć do kosztów uzyskania
    przychodu raty leasingowe w związku z zawartą umową leasingu operacyjnego, o której
    mowa w art. 17b ustawy o CIT, w sposób, o którym mowa w obowiązującym do 1 stycznia
    2026 r. art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o CIT (a więc z zastosowaniem limitu 150 tys. zł), skoro
    przedmiot umowy leasingu operacyjnego został wprowadzony do ewidencji środków
    trwałych leasingodawcy, a umowa leasingu została zawarta przed 1 stycznia 2026 r.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością w rozumieniu art. 151 § 1
    ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 18 z
    późn. zm.).
    Wnioskodawca jako leasingobiorca (korzystający) w sierpniu 2025 r. (zatem przed 1
    stycznia 2026 r.) zawarł umowę leasingu operacyjnego z leasingodawcą (finansującym) w
    rozumieniu art. 17b ust. 1 ustawy o CIT. W sierpniu 2025 r. samochód został również
    wydany Wnioskodawcy.
    Przedmiotem zawartej przez Wnioskodawcę umowy jest samochód osobowy w
                                    2rozumieniu art. 4a pkt 9a ustawy o CIT, którego emisja CO silnika spalinowego
    samochodu osobowego, określona na podstawie danych zawartych w centralnej ewidencji
    pojazdów, o której mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu
    drogowym, jest równa lub wyższa niż 50 g na kilometr.

    Zawarta przez Wnioskodawcę umowa leasingu operacyjnego spełnia warunki określone w
    art. 17b ust. 1 ustawy o CIT, tj.
    1. umowa leasingu, została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40%
      normatywnego okresu amortyzacji,
    2. suma ustalonych opłat w umowie leasingu, pomniejszona o należny podatek od
      towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych lub
      wartości niematerialnych i prawnych.
    Wnioskodawca, uwzględniając limit 150 000 zł, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 49a
    ustawy o CIT, zalicza raty leasingowe do kosztów uzyskania przychodu, o których mowa w
    art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Mając na względzie treść art. 4 pkt 1 lit. b ustawy zmieniającej, powyższy przepis art. 16
    ust. 1 pkt 49a ustawy o CIT zostanie zmieniony i na mocy art. 41 ustawy zmieniającej
    wejdzie w życie od 1 stycznia 2026 r. Nowe regulacje w przypadku samochodów
    osobowych wprowadzą limit 100 tys. zł i 150 tys. zł.
    Jednakże powyższa zmiana przewidziała wyjątek w art. 30 ustawy zmieniającej, który to
    stanowi o tym, iż: „Do pojazdów wprowadzonych do ewidencji środków trwałych i wartości
    niematerialnych i prawnych podatnika przed dniem wejścia w życie art. 23 ust. 1 pkt 4 i
    47a oraz ust. 5e ustawy zmienianej w art. 3, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, i art.
    16 ust. 1 pkt 4 i 49a oraz ust. 5e ustawy zmienianej w art. 4, w brzmieniu nadanym
    niniejszą ustawą, stosuje się przepisy ustaw zmienianych w art. 3 i art. 4, w brzmieniu
    dotychczasowym.”
    W związku z powyższą okolicznością Wnioskodawca powziął następującą wątpliwość
    odnośnie wykładni wyżej przytoczonego przepisu.

## Pytanie

Czy biorąc pod uwagę treść art. 30 ustawy zmieniającej, Wnioskodawca będzie mógł
    zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu raty leasingowe w związku z zawartą umową
    leasingu operacyjnego, o której mowa w art. 17b ustawy o CIT, w sposób, o którym mowa
    w obowiązującym do 1 stycznia 2026 r. art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o CIT (a więc z
    zastosowaniem limitu 150 tys. zł), skoro przedmiot umowy leasingu operacyjnego został
    wprowadzony do ewidencji środków trwałych leasingodawcy, a umowa leasingu została
    zawarta przed 1 stycznia 2026 r.?
    Państwa stanowisko w sprawie

    Zdaniem Wnioskodawcy, biorąc pod uwagę treść art. 30 ustawy zmieniającej,
    Wnioskodawca będzie mógł zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu raty leasingowe w
    związku z zawartą umową leasingu operacyjnego, o której mowa w art. 17b ustawy o CIT,
    w sposób, o którym mowa w obowiązującym do 1 stycznia 2026 r. art. 16 ust. 1 pkt 49a
    ustawy o CIT (a więc z zastosowaniem limitu 150 tys. zł), skoro przedmiot umowy leasingu
    operacyjnego został wprowadzony do ewidencji środków trwałych leasingodawcy, a
    umowa leasingu została zawarta przed 1 stycznia 2026 r.
    Kluczową kwestią dla rozstrzygnięcia wątpliwości Wnioskodawcy jest prawidłowa
    interpretacja art. 30 ustawy zmieniającej. Zgodnie z jego treścią, dotychczasowe przepisy
    (w tym art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o CIT z limitem 150 000 zł) stosuje się do pojazdów
    wprowadzonych do ewidencji środków trwałych podatnika przed dniem wejścia w życie
    nowych regulacji, tj. przed 1 stycznia 2026 r.
    Wykładnia literalna tego przepisu, w oderwaniu od jego celu i kontekstu systemowego,
    mogłaby prowadzić do błędnego wniosku, że w przypadku leasingu operacyjnego przepis
    ten nie znajduje zastosowania. W umowie leasingu operacyjnego, zdefiniowanej w art. 17b
    ustawy o CIT, przedmiot umowy (samochód) stanowi środek trwały finansującego
    (leasingodawcy) i to on wprowadza go do swojej ewidencji środków trwałych i dokonuje
    odpisów amortyzacyjnych. Korzystający (leasingobiorca), czyli Wnioskodawca, nie
    wprowadza przedmiotu leasingu do własnej ewidencji, a w koszty uzyskania przychodów
    zalicza opłaty leasingowe.
    Gdyby przyjąć, że użyte w art. 30 sformułowanie „podatnika” odnosi się wyłącznie do
    podatnika, który ponosi koszty z tytułu używania pojazdu (w tym przypadku
    Wnioskodawcy), przepis przejściowy stałby się w praktyce martwy dla wszystkich umów
    leasingu operacyjnego. Taka interpretacja prowadziłaby do nieracjonalnych i
    niesprawiedliwych konsekwencji, różnicując sytuację podatników w zależności od formy
    finansowania pojazdu (zakup na własność vs. leasing operacyjny), co z pewnością nie było
    zamiarem ustawodawcy.
    Ponadto gdyby przyjąć, iż art. 30 ustawy zmieniającej nie dotyczy umowy leasingu
    operacyjnego należałoby wówczas uznać, iż część przepisu jest zbędna, co jest sprzeczne z
    zasadą racjonalności ustawodawcy. Zauważyć bowiem należy, iż art. 30 ustawy
    zmieniającej wprost wskazuje na stosowanie art. 16 ust. 1 pkt 49 ustawy w „starym”
    brzmieniu.
    Dlatego też, dokonując wykładni celowościowej (teleologicznej) i systemowej, należy
    uznać, że sformułowanie "wprowadzonych do ewidencji środków trwałych podatnika"
    odnosi się do tego podatnika, który jest do tego zobowiązany na gruncie przepisów
    ustawy o CIT. W przypadku leasingu operacyjnego podatnikiem tym jest leasingodawca.
    Skoro więc przedmiot leasingu został wprowadzony do ewidencji środków trwałych
    leasingodawcy przed 1 stycznia 2026 r., a umowa została zawarta w tym czasie, to
    warunek określony w art. 30 ustawy zmieniającej należy uznać za spełniony.

    Dodatkowo należy wskazać, iż przepis art. 30 ustawy zmieniającej został zredagowany w
    sposób niejednoznaczny, a w konsekwencji jego literalna wykładnia doprowadziłaby do
    rezultatów oczywiście niepożądanych przez ustawodawcę. Jak pisze 8. Brzeziński:
    „Problemy, jakie pojawiają się w praktyce interpretacji prawa podatkowego,
    spowodowane są najczęściej wadliwą pod względem językowym budową aktów prawnych.
    Rzadziej wadliwość ta objawia się błędem w budowie zdania (zespołu zdań w zdaniu
    złożonym); najbardziej typowy błąd to taka budowa zdania (ewentualnie zastosowanie
    spójników), która przy poprawnym, zgodnym z zasadami języka polskiego odczytaniu
    przepisu prowadzi do rezultatów oczywiście nieporządnych bądź nawet absurdalnych z
    punktu widzenia założeń konstrukcyjnego danego podatku.” (8 Brzeziński, Wykładnia
    prawa podatkowego, Wydawnictwo ODDK, Gdańsk 2013, s. 29).
    Niewątpliwie niepożądanym skutkiem wprowadzenia art 30 ustawy przejściowej byłaby
    taka wykładnia przepisu, której skutkiem byłoby różnicowanie leasingobiorcy, który zawarł
    umowę leasingu finansowego lub właściciela od leasingobiorcy, który zawarł umowę
    leasingu operacyjnego. Warto w tym miejscu przytoczyć treść wyroku NSA z dnia 13
    kwietnia 2021 r., sygn. akt I GSK 3327/18, w którym sąd zważył, iż: „Przepisy art. 32 ust. 1 i
    2 Konstytucji RP wymagają zachowania równości i niestosowania dyskryminacji na
    płaszczyźnie stanowienia prawa (równość wobec prawa) oraz na płaszczyźnie stosowania
    prawa. Nakaz takiego samego traktowania osób znajdujących się w takiej samej sytuacji
    oraz odmiennego traktowanie osób znajdujących się w sytuacji odmiennej, adresowany
    jest przede wszystkim do prawodawcy, który tworząc normy generalno-abstrakcyjne,
    powinien brać pod uwagę konieczność stanowienia norm o takiej samej lub różnej treści
    w zależności od wskazanych powyżej sytuacji. Równe traktowanie osób wymaga
    natomiast by organy stosujące prawo dokonywały konkretyzacji norm generalno-
    abstrakcyjnych w normy konkretno-indywidualne bez nieuzasadnionego różnicowania
    Innymi słowy, by nie traktowały odmiennie osób ze względu na takie ich cechy, które nie
    są prawnie relewantne. Wydawanie odmiennych rozstrzygnięć na skutek innej wykładni
    prawa oderwane jest od cech podmiotów, których dotyczą rozstrzygnięcia. Nie jest więc
    skutkiem traktowania odmiennie podmiotów ze względu na takie ich cechy, które nie są
    prawnie relewantne.”
    Biorąc pod uwagę powyższe warto wskazać, iż ustawodawca nie rozróżnia omawianych
    wątpliwości z perspektywy przepisu dotyczącego kosztów uzyskania przechodu, o którym
    mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, ponieważ zarówno odpis amortyzacyjny środka
    trwałego może być kosztem, jak i rata leasingowa. Umowa leasingu finansowego oraz
    leasingu operacyjnego nie są prawnie relewantne z perspektywy kwalifikacji do kosztów
    uzyskania przychodu, jedynie rozróżnienie stanowi sama równowartość kwoty zaliczanej
    do kosztów uzyskania przychodu (rat leasingowych lub odpisów amortyzacyjnych). Z tego
    też względu, nie może stanowić kryterium różnicującego okoliczność „wprowadzenia do
    ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych” z perspektywy art. 15
    ust. 1 ustawy o CIT. Stąd wysoce niezasadne ograniczanie prawa do stosowania przepisów

    obowiązujących do 1 stycznia 2026 r. tylko przez tych podatników, którzy zawarli umowę
    leasingu finansowego, czy też zawarli umowę sprzedaży samochodu osobowego.
    Taka wykładnia omawianego przepisu byłaby sprzeczna z art. 2, art. 32 ust. 1 i 2
    Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z
    póżn. zm.), a ponadto uchybiałaby w istotę przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, gdyż
    ograniczałaby znacząco jeden z kluczowym elementów konstrukcyjnych podatku
    dochodowego, zatem możliwość pomniejszenia uzyskanego przychodu o koszt jego
    uzyskania. Wprowadziłoby to nieuzasadniony prawnie przywilej, polegający na tym, iż
    niektórzy podatnicy mieliby większe uprawnienia niż pozostali, w tym przypadku
    chodziłoby o możliwość zastosowania do umów zawartych przed 1 stycznia 2026 r. jeszcze
    obowiązującego limitu, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o CIT.
    Dodatkowo warto przy omawianiu powyższych wątpliwości zwrócić uwagę na art. 2a o.p.,
    bowiem jak stanowi przytoczony przepis: „Niedające się usunąć wątpliwości co do treści
    przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika.”
    Jak wskazuje się w doktrynie prawa podatkowego omawiana zasada: „Wiąże się z kwestią
    aksjologii i jest wyrazem odpowiedzialność państwa za jakość tworzonego przez jego
    organy. Aksjologię wyraża teza, że podatnika nie mogą obciążać ujemne konsekwencję
    niedoskonałych, niedających się jednoznacznie zinterpretować przepisów prawa
    podatkowego” (B. Brzeziński, Rozstrzyganie wątpliwości na korzyść podatnika jako zasada
    wykładnia prawa podatkowego, Próba analizy, [w:] Ex iniuria non oritur ius. Księga ku czci
    profesora Wojciecha Łączkowskiego, op. Cit., s. 251-259; A. Mariański op. cit.; S. Johnson,
    Pro-Taxpayer Interpretation of State-Local Tax Laws, State Tax Notes, February 9,2009, s.
    441-444). Niewątpliwie omawiany art. 2a o.p. znajduje zastosowanie w zakresie
    przedmiotowych wątpliwości, gdyż konstrukcja samego przepisu art. 30 ustawy
    zmieniającej została zredagowane niejednoznacznie.
    Na co warto zwrócić szczególną uwagę, jest fakt, iż w perspektywie zasady wykładni
    przepisów prawa podatkowego: „Tam, gdzie ustawa nie rozróżnia, nie naszą jest rzeczą
    wprowadzać rozróżnienie" (łac. „Lege non distinguente nec nostrum est distinguere ”),
    należy wskazać, iż ustawodawca nie rozróżnił w treści przepisu art. 30 ustawy
    zmieniającej, iż chodzi o ewidencję środków trwałych leasingobiorcy, a jedynie wskazał na
    ewidencję środków trwałych podatnika. Zatem jedyną przesłanką, która sprawi, iż
    powyższy przepis będzie miał zastosowanie do danego podmiotu, jest okoliczność bycia
    podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. Ustawodawca nie rozróżnił
    powyższego, gdyż oczywistym jest, że leasingowany konkretny samochód osobowy
    znajdzie się w ewidencji środków trwałych, ponieważ związane jest to z podstawowym
    zasadami prowadzenia działalności gospodarczej oraz rozliczania się z obowiązków
    publicznoprawnych w zakresie podatków dochodowych, np. ewidencjonowania pojazdów,
    które stanowią własność danego podmiotu wykonującego działalność gospodarczą. W
    konsekwencji należy przyjąć, iż jeżeli ustawodawca w tym zakresie milczał, to nie do

    interpretatorów przepisów należy obowiązek stosowania dodatkowych kryteriów
    różnicujących, o których ustawodawca nie wspomina, tj. nie zostało skonkretyzowane, iż
    musi chodzić o ewidencję środków trwałych leasingobiorcy.
    Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, zdaniem Wnioskodawcy uwzględniając treść art.
    30 ustawy zmieniającej, Wnioskodawca będzie mógł zaliczyć do kosztów uzyskania
    przychodu raty leasingowe w związku z zawartą umową leasingu operacyjnego, o której
    mowa w art. 17b ustawy o CIT, w sposób, o którym mowa w obowiązującym do 1 stycznia
    2026 r. art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o CIT (a więc z zastosowaniem limitu 150 tys. zł), skoro
    przedmiot umowy leasingu operacyjnego został wprowadzony do ewidencji środków
    trwałych leasingodawcy, a umowa leasingu została zawarta przed 1 stycznia 2026 r.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”):
      kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Z niniejszej regulacji wynika, że zasadniczo wszystkie poniesione wydatki, a więc
    bezpośrednio i pośrednio związane z uzyskiwaniem przychodów, po wyłączeniu wydatków
    wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, stanowić mogą koszty uzyskania przychodów,
    o ile pozostają w związku przyczynowo - skutkowym z osiąganymi przychodami, w tym
    służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu,
    a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź
    też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. Innymi słowy oznacza to,
    że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został
    poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy
    jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania
    przychodu istnieje związek przyczynowy.
    Aby wydatek poniesiony przez podatnika mógł stanowić koszt uzyskania przychodów,
    muszą zaistnieć łącznie następujące przesłanki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika,
    - jest definitywny, a więc bezzwrotny,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów,

    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o
      CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów,
    - został właściwie udokumentowany.
    W myśl art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2025 r.:
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia samochodu
      osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 16a-16m, w części
      ustalonej od wartości samochodu przewyższającej kwotę:
        a) 225 000 zł - w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem
          elektrycznym w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o
          elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1289, 1853 i
          1881) oraz w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem
          napędzanym wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej ustawy,
        b) 150 000 zł - w przypadku pozostałych samochodów osobowych.
    Jak wynika z art. 16 ust. 1 pkt 49a ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia
    2025 r.:
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów dotyczących samochodu osobowego
      opłat wynikających z umowy leasingu, o której mowa w art. 17a pkt 1, umowy najmu,
      dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, z wyjątkiem opłat z tytułu
      składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, w wysokości przekraczającej ich
      część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000 zł pozostaje do wartości
      samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.
    Na mocy ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy o elektromobilności i paliwach
    alternatywnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 2269, dalej: „ustawa
    nowelizująca”), od dnia 1 stycznia 2026 r. mają wejść w życie przepisy zmieniające m.in.
    art. 16 ust. 1 pkt 4 i pkt 49a ustawy o CIT. Przewidują one nowe limity, w tym limit 100.000
    zł dla samochodów spalinowych o emisji COrównej lub wyższej niż 50 g na kilometr.2
    Zgodnie ze zmienionym przepisem tj. art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT, mającym
    obowiązywać od 1 stycznia 2026 r.:
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów: odpisów z tytułu zużycia samochodu
      osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 16a-16m, w części
      ustalonej od wartości samochodu przewyższającej kwotę:
        a) 225 000 zł - w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem
          elektrycznym w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o
          elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1289, 1853 i
          1881) oraz w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem
          napędzanym wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej ustawy,
        b) 150 000 zł - jeśli emisja CO silnika spalinowego samochodu osobowego, 2
          określona na podstawie danych zawartych w centralnej ewidencji pojazdów, o
          której mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu
          drogowym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1251), wynosi mniej niż 50 g na kilometr,
        c) 100 000 zł - jeśli emisja CO silnika spalinowego samochodu osobowego, 2
          określona na podstawie danych zawartych w centralnej ewidencji pojazdów, o
          której mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu
          drogowym, jest równa lub wyższa niż 50 g na kilometr.
    Natomiast zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o CIT w brzmieniu od 1 stycznia 2026 r.:
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów dotyczących samochodu osobowego
      opłat wynikających z umowy leasingu, o której mowa w art. 17a pkt 1, umowy najmu,
      dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, z wyjątkiem opłat z tytułu
      składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, w wysokości przekraczającej ich
      część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota, o której mowa w pkt 4 odpowiednio

      lit. b lub c, pozostaje do wartości samochodu osobowego będącego przedmiotem tej
      umowy.
    W myśl art. 30 ustawy nowelizującej:
      Do pojazdów wprowadzonych do ewidencji środków trwałych i wartości
      niematerialnych i prawnych podatnika przed dniem wejścia w życie art. 23 ust. 1 pkt
      4 i 47a oraz ust. 5e ustawy zmienianej w art. 3, w brzmieniu nadanym niniejszą
      ustawą, i art. 16 ust. 1 pkt 4 i 49a oraz ust. 5e ustawy zmienianej w art. 4, w
      brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się przepisy ustaw zmienianych w art.
      3 i art. 4, w brzmieniu dotychczasowym.
    Z opisu sprawy wynika, iż Państwo jako leasingobiorca (korzystający) w sierpniu 2025 r.
    (zatem przed 1 stycznia 2026 r.) zawarli umowę leasingu operacyjnego z leasingodawcą
    (finansującym) w rozumieniu art. 17b ust. 1 ustawy o CIT. W sierpniu 2025 r. samochód
    został również Państwu wydany.
    Przedmiotem zawartej przez Państwo umowy jest samochód osobowy w rozumieniu art.
                          24a pkt 9a ustawy o CIT, którego emisja CO silnika spalinowego samochodu osobowego,
    określona na podstawie danych zawartych w centralnej ewidencji pojazdów, o której
    mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, jest równa
    lub wyższa niż 50 g na kilometr.
    Zawarta przez Państwo umowa leasingu operacyjnego spełnia warunki określone w art.
    17b ust. 1 ustawy o CIT, tj.
    1. umowa leasingu, została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40%
      normatywnego okresu amortyzacji,
    2. suma ustalonych opłat w umowie leasingu, pomniejszona o należny podatek od
      towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych lub
      wartości niematerialnych i prawnych.
    Uwzględniając limit 150 000 zł, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o CIT,
    zaliczają Państwo raty leasingowe do kosztów uzyskania przychodu, o których mowa w
    art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy biorąc pod uwagę treść art. 30 ustawy
    zmieniającej, będą Państwo mogli zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu raty
    leasingowe w związku z zawartą umową leasingu operacyjnego, o której mowa w art. 17b
    ustawy o CIT, w sposób, o którym mowa w obowiązującym do 1 stycznia 2026 r. art. 16
    ust. 1 pkt 49a ustawy o CIT (a więc z zastosowaniem limitu 150 tys. zł), skoro przedmiot
    umowy leasingu operacyjnego został wprowadzony do ewidencji środków trwałych
    leasingodawcy, a umowa leasingu została zawarta przed 1 stycznia 2026 r.?
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości wskazać należy, iż z art. 30 ustawy nowelizującej z
    2021 r. wynika, że nowe limity określone w ustawie nowelizującej stosuje się do
    samochodów osobowych wprowadzonych do ewidencji środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych podatnika od 1 stycznia 2026 r. Natomiast ci podatnicy, którzy
    przed datą 1 stycznia 2026 r. wprowadzili pojazd do ewidencji środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych, stosują dotychczasowe zasady (dotychczasowe
    limity).
    Należy jednak zwrócić uwagę, że uchwalając ustawę z 2 grudnia 2021 r. ustawodawca
    przewidział wyjątkowo długie vacatio legis (4 lata) na wejście w życie zmian w zakresie
    podatków dochodowych (PIT i CIT). Projektodawca wyraźnie przy tym nakreślił w
    uzasadnieniu, jakich skutków oczekuje w tak długim okresie:

      Zaproponowane rozwiązanie wprowadza zachętę dla przedsiębiorców do
      sukcesywnej wymiany flot pojazdów spalinowych na pojazdy niskoemisyjne. Przepisy
      wprowadzają czytelne, długofalowe rozwiązanie, które gwarantuje pewność prawną i
      ułatwia zarządzanie flotami przez przedsiębiorców.
      Jednocześnie, daje im czas na dostosowanie procesu przechodzenia na transport
      niskoemisyjny do swoich strategii prowadzenia działalności gospodarczej.
    Pogorszenie sytuacji podatkowej pewnej grupy podatników zastosowano w tym
    przypadku jako bodziec do podejmowania przez przedsiębiorców decyzji, które służyłyby
    realizacji społecznie ważnego celu, jakim jest ochrona środowiska. Uznano przy tym okres
    czteroletni za wystarczający do tego, aby podatnicy przystosowali sposób prowadzenia
    swoich spraw do zmieniających się w tej perspektywie warunków podatkowych.
    Wyjątek uczyniono dla sytuacji, o której mowa w art. 30 ustawy z 2 grudnia 2021 r.,
    przewidując możliwość korzystania z dotychczasowych zasad przez podatników, którzy
    przed 1 stycznia 2026 r., a zatem przed wejściem w życie omawianych zmian, wprowadzili
    pojazdy do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.
    Tym samym, ustawodawca w sposób precyzyjny określił kryterium, które pozwala
    podatnikom stosować przepisy obowiązujące w chwili nabycia pojazdu - na własność lub
    w drodze umowy, której celem jest przeniesienie własności na warunkach, które
    pozwalają jej przedmiot traktować jak własność dla celów podatkowych.
    Jednocześnie, z faktu, że nie wprowadzono przepisu pozwalającego na stosowanie
    dotychczasowych zasad do umów leasingu operacyjnego, najmu i im podobnych, nie
    można wyprowadzać wniosku o błędzie lub dyskryminującym podejściu ustawodawcy do
    części podatników.
    Odczytując treść normy zawartej w przepisie, należy w pierwszym rzędzie oceniać jego
    treść na podstawie wykładni językowej. Jeśli treść przepisu jest jasna, co wydaje się mieć
    miejsce w omawianym przypadku, należy przyjąć normę, która bezpośrednio z przepisu
    wynika, zgodnie z zasadą, że nie poddaje się jakiejkolwiek interpretacji tego, co jest jasne
    (clara non sunt interpretanda). Zasada ta, szeroko dyskutowana w polskiej doktrynie i
    orzecznictwie, podkreśla, że jasny przepis nie wymaga interpretacji, co zapobiega
    nadmiernemu rozszerzaniu jego zakresu przez organy lub podatników. Interpretacja
    prawa powinna być ograniczona do przypadków rzeczywistej niejasności, a nie służyć do
    korygowania domniemanych „luk” w regulacji. Podobnie, w kontekście jasności językowej
    przepisów, doktryna i orzecznictwo wskazują, że teksty prawne pochodzące od
    racjonalnego prawodawcy powinny być redagowane według wzorca należytej legislacji, co
    w tym przypadku zostało spełnione poprzez precyzyjne określenie zakresu wyjątku.
    W związku z tym, nie można z treści art. 30 ustawy z 2 grudnia 2021 r. wywodzić skutków,
    których on nie przewiduje.
    Zatem, biorąc pod uwagę powyższe, skoro samochód osobowy będzie używany w
    prowadzonej przez Państwa działalności na podstawie umowy leasingu operacyjnego, nie
    będzie on ujmowany przez Państwa w ewidencji środków trwałych, to w takim przypadku
    od 1 stycznia 2026 r. będą miały zastosowanie do Państwa nowe limity - nawet jeśli taka
    umowa zostanie zawarta przed dniem 1 stycznia 2026 r. (w sierpniu 2025 r.).
    Tym samym, nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem, iż w przypadku umowy
    leasingu operacyjnego zawartej w sierpniu 2025 r. opłaty leasingowe ponoszone w 2026 r.
    i w kolejnych latach podatkowych powinny być rozliczane w kosztach uzyskania
    przychodów zgodnie z przepisami obowiązującymi w momencie zawarcia umowy, tj. z
    limitem 150.000 zł.
    Reasumując, Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.
    Dodatkowo wskazać należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie było podstaw do
    zastosowania art. 2a Ordynacji podatkowej, albowiem w sprawie nie występują niedające

    się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego. Organ nie miał
    żadnych wątpliwości co do treści oraz zastosowania przepisów prawa podatkowego.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
    będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności, będących
    przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.