Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.581.2021.8.MC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-10
Teza: Prawo do odliczenia podatku VAT w całości w związku z
realizacją zadania.
Słowa kluczowe: gmina
odliczenia-prawo do odliczenia
targowisko
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 sierpnia 2021 r. wpłynął Państwa wniosek z 21 lipca 2021 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia
    podatku VAT w całości w związku z realizacją zadania pn. „...”. Uzupełnili go Państwo
    pismem z 24 września 2021 r. (data wpływu 29 września 2021 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Gmina ... planuje realizować zadanie ze środków Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich
    w ... na lata 2014-2020 oraz częściowo ze środków własnych.
    Zadanie będzie polegało na przebudowie targowiska miejskiego w ... . Powyższe zadanie
    nie jest związane z działalnością opodatkowaną (art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca
    2004 r. o podatku od towarów i usług).
    Gmina z tytułu przebudowy nie będzie uzyskiwać przychodów i dochodów. Opisywane
    zdarzenie jest zdarzeniem przyszłym.
    Przewidziane do realizacji zadanie należy do zadań własnych gminy, o których mowa w
    art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2016 r.,
    poz. 446, z późn. zm.) - podstawa prawna działania art. 7 ust. 1 ww. ustawy - zaspokajanie
    zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy, w szczególności zadania
    własne obejmują sprawy:
      1) ładu przestrzennego, gospodarki nieruchomościami, ochrony przyrody, środowiska
        oraz gospodarki wodnej.
    Faktury dokumentujące poniesione wydatki będą wystawione na Gminę.
    Pełna nazwa zadania: „...”.
    Przedział czasowy przewidziany do realizacji: do grudnia 2022 r.
    Wnioskodawca jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Gmina wyłoni wykonawcę prac dotyczących zadania o nazwie „...”. Gmina podpisze
    umowę z wyłonionym wykonawcą na prace dotyczące ww. zadania.
    Wnioskodawca będzie zobowiązany do rozliczenia się z otrzymanego dofinansowania z
    Urzędem Marszałkowskim Województwa ... . Z otrzymanego dofinansowania Gmina
    przebuduje targowisko miejskie.
    Z kolei w piśmie stanowiącym uzupełnienie wniosku wskazano, że Gmina jest
    zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Jedną z jednostek
    organizacyjnych Gminy jest jednostka budżetowa, tj. ... . Gmina, poprzez jednostkę
    budżetową wykonuje zadania własne oraz prowadzi działalność gospodarczą.
    Gmina jako jednostka samorządu terytorialnego odpowiedzialna jest za realizację
    projektu inwestycyjnego polegającego na przebudowie położonego na terenie Gminy
    targowiska - zadanie pn. „...”. Gmina, poprzez jednostkę będzie realizowała inwestycję
    związaną z przebudową targowiska. Gmina otrzymywać będzie faktury zakupowe od
    kontrahentów dokumentujące wydatki inwestycyjne.
    Gmina za pośrednictwem MZK pobiera opłatę rezerwacyjną za miejsca targowe, od osób
    handlujących na targowisku z tytułu rezerwacji stanowiska. Powyższa opłata pobierana
    jest na podstawie indywidualnych umów cywilnoprawnych, jakie są zawierane przez

    Gminę z osobami prowadzącymi działalność handlową na targowisku. Usługi związane z
    pobieraniem opłaty rezerwacyjnej są dokumentowane fakturami VAT. Wartość netto wraz
    z należnym podatkiem VAT z tytułu świadczenia powyższych usług Gmina wykazuje w
    pliku JPK VAT 7M.
    Gmina pobiera opłatę targową, o której mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o podatkach,
    opłatach lokalnych od podmiotów dokonujących sprzedaży na targowisku.
    Przebudowane targowisko będzie wykorzystywane do celów prowadzonej działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług.

## Pytanie

Czy Gmina w odniesieniu do planowanego zadania ma prawną możliwość do odliczenia
    podatku VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnienie wniosku)
    Gmina w związku z planowaną inwestycją dotyczącą przebudowy targowiska będzie miała
    możliwość odliczenia podatku VAT naliczonego w całości, ponieważ na targowisku
    prowadzona jest działalność gospodarcza/prowadzona będzie działalność polegająca na
    świadczeniu usług związanych z pobieraniem opłaty rezerwacyjnej. W związku z
    prowadzoną działalnością gospodarczą Gmina odprowadza do budżetu państwa podatek
    VAT należny.
    Przebudowane targowisko będzie wykorzystywane wyłącznie do działalności
    opodatkowanej zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. W zakresie, w jakim towary i usługi
    wykorzystywane są do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15 przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 13 października 2021 r. wydałem interpretację
    indywidualną znak 0113-KDIPT1-2.4012.581.2021.2.MC, w której uznałem Państwa
    stanowisko za nieprawidłowe w zakresie prawa do odliczenia podatku VAT w całości w
    związku z realizacją zadania pn. „...”.
    Interpretację doręczono Państwu 13 października 2021 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    10 listopada 2021 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Łodzi. Skarga wpłynęła do mnie 12 listopada 2021 r.
    Wnieśli Państwo o uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji i zwrot kosztów
    postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisowych.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną interpretację – wyrokiem z 23
    lutego 2022 r. sygn. akt I SA/Łd 930/21.
    14 kwietnia 2022 r. wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu
    Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny – wyrokiem z 24 czerwca 2025 r. (wpływ 12 sierpnia 2025 r.),
    sygn. akt I FSK 790/22 oddalił skargę kasacyjną.

    17 września 2025 r. do Krajowej Informacji Skarbowej wpłynął prawomocny wyrok
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 23 lutego 2022 r. sygn. akt I SA/Łd 930
    /21.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
      uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
      Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi i Naczelny Sąd Administracyjny
      w ww. wyrokach;
      ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
      stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie zaznaczam, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa
    podatkowego obowiązujących w dacie wydania pierwotnej interpretacji, bowiem niniejsza
    interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku orzeczenia
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 23 lutego 2022 r. sygn. akt I SA/Łd 930
    /21 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 czerwca 2025 r. sygn. akt I FSK 790/22.
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
    U. z 2021 r., poz. 685, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do treści art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
        usługi.
    Podkreślić należy, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku
    naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno
    przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków,
    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    Na mocy art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.

    Z cytowanych wyżej przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od
    towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem
    umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest
    związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Na mocy art. 86 ust. 2a ustawy:
      W przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów
      wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż
      działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie
      art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o
      którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do
      działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o
      której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu
      wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej,
      zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”. Sposób określenia proporcji
      powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika
      działalności i dokonywanych przez niego nabyć.
    Stosownie do art. 86 ust. 2b ustawy:
      Sposób określenia proporcji najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej przez
      podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć, jeżeli:
      1) zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
        naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego
        proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności
        gospodarczej czynności opodatkowane oraz
      2) obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na
        działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, z
        wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust.
        2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o którym mowa w
        tym przepisie, gdy przypisanie tych wydatków w całości do działalności
        gospodarczej nie jest możliwe.
    W myśl art. 86 ust. 2c ustawy:
      Przy wyborze sposobu określenia proporcji można wykorzystać w szczególności
      następujące dane:
      1) średnioroczną liczbę osób wykonujących wyłącznie prace związane z działalnością
        gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie osób wykonujących prace w
        ramach działalności gospodarczej i poza tą działalnością;
      2) średnioroczną liczbę godzin roboczych przeznaczonych na prace związane z
        działalnością gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie godzin roboczych
        przeznaczonych na prace związane z działalnością gospodarczą i poza tą
        działalnością;
      3) roczny obrót z działalności gospodarczej w rocznym obrocie podatnika z
        działalności gospodarczej powiększonym o otrzymane przychody z innej
        działalności, w tym wartość dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym
        charakterze, otrzymanych na sfinansowanie wykonywanej przez tego podatnika
        działalności innej niż gospodarcza;

      4) średnioroczną powierzchnię wykorzystywaną do działalności gospodarczej w
        ogólnej średniorocznej powierzchni wykorzystywanej do działalności
        gospodarczej i poza tą działalnością.
    Według art. 86 ust. 2d ustawy:
      W celu obliczenia kwoty podatku naliczonego w przypadku, o którym mowa w ust.
      2a, przyjmuje się dane za poprzedni rok podatkowy.
    Stosownie do art. 86 ust. 2e ustawy:
      Podatnik rozpoczynający w danym roku podatkowym wykonywanie działalności
      gospodarczej i działalności innej niż działalność gospodarcza, w celu obliczenia
      kwoty podatku naliczonego w przypadku, o którym mowa w ust. 2a, przyjmuje dane
      wyliczone szacunkowo, według prognozy uzgodnionej z naczelnikiem urzędu
      skarbowego w formie protokołu.
    Zgodnie z art. 86 ust. 2f ustawy:
      Przepis ust. 2e stosuje się również, gdy podatnik uzna, że w odniesieniu do
      wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez niego nabyć dane za
      poprzedni rok podatkowy byłyby niereprezentatywne.
    Jak stanowi art. 86 ust. 2g ustawy:
      Proporcję określa się procentowo w stosunku rocznym. Proporcję tę zaokrągla się w
      górę do najbliższej liczby całkowitej. Przepisy art. 90 ust. 5, 6, 9a i 10 stosuje się
      odpowiednio.
    Na mocy art. 86 ust. 22 ustawy:
      Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia,
      określić w przypadku niektórych podatników sposób określenia proporcji uznany za
      najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez tych podatników
      działalności i dokonywanych przez nich nabyć oraz wskazać dane, na podstawie
      których jest obliczana kwota podatku naliczonego z wykorzystaniem tego sposobu
      określenia proporcji, uwzględniając specyfikę prowadzenia działalności przez
      niektórych podatników i uwarunkowania obrotu gospodarczego.
    Na podstawie powyższej delegacji, zostało wydane rozporządzenie Ministra Finansów z
    dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania
    nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych
    podatników (Dz. U. z 2021 r., poz. 999), zwane dalej „rozporządzeniem”. Rozporządzenie
    to określa w przypadku niektórych podatników sposób określania zakresu
    wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej uznany
    za najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez tych podatników działalności i
    dokonywanych przez nich nabyć, zwany dalej „sposobem określenia proporcji” oraz
    wskazuje dane, na podstawie których jest obliczana kwota podatku naliczonego z
    wykorzystaniem sposobu określenia proporcji (§ 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia).
    W ww. rozporządzeniu zostali wskazani podatnicy, do których przepisy w nim zawarte się
    odnoszą. Są to m.in. jednostki samorządu terytorialnego.
    W myśl art. 86 ust. 2h ustawy:
      W przypadku gdy podatnik, dla którego sposób określenia proporcji wskazują
      przepisy wydane na podstawie ust. 22, uzna, że wskazany zgodnie z przepisami
      wydanymi na podstawie ust. 22 sposób określenia proporcji nie będzie najbardziej
      odpowiadać specyfice wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez
      niego nabyć, może zastosować inny bardziej reprezentatywny sposób określenia
      proporcji.
    Powołany wyżej przepis art. 86 ust. 2a ustawy wprost określa, co stanowi kwotę podatku
    naliczonego w przypadku nabycia towarów i usług, wykorzystywanych zarówno do celów
    wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych.

    Zgodnie z tą normą, w przypadku nabycia towarów i usług, wykorzystywanych zarówno do
    celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż
    działalność gospodarcza (z wyjątkiem wykorzystania na cele osobiste, do których może
    mieć zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2 ustawy), w sytuacji gdy przypisanie tych
    towarów i usług w całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe, kwotę podatku
    naliczonego oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania
    nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej.
    Podkreślenia wymaga, że dla stwierdzenia, czy działalność lub transakcje stanowią „cele
    inne niż związane z działalnością gospodarczą” znaczenie ma, czy mieszczą się one w
    przedmiocie działalności danej jednostki.
    Cele prowadzonej działalności gospodarczej należy rozpatrywać w kontekście definicji
    działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 i ust. 3 ustawy. W związku z
    prowadzeniem działalności gospodarczej, u podatnika mogą wystąpić działania czy
    sytuacje, które nie generują opodatkowania podatkiem VAT. „Towarzyszą” one działalności
    gospodarczej i nie stanowią obok niej odrębnego przedmiotu działalności podatnika. Nie
    podlegają one opodatkowaniu podatkiem VAT, jednakże ich występowanie nie oznacza, że
    u podatnika występują czynności wykonywane poza działalnością gospodarczą. Może to
    być przykładowo otrzymanie odszkodowań umownych czy odsetek za nieterminowe
    dokonywanie płatności od kontrahentów. Natomiast przez „cele inne niż związane z
    działalnością gospodarczą” rozumie się sferę działalności danego podmiotu niebędącą
    działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 i ust. 3 ustawy (przykładowo
    działalność podmiotu w charakterze organu władzy czy nieodpłatną działalność statutową).
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Jak stanowi art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Oznacza to, że organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch
    przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego
    zadań oraz, gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na
    podstawie umów cywilnoprawnych.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007 r.
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 r., s. 1, z późn. zm.),
    zgodnie z którym krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa
    publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
    transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
    należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami.

    Jednakże w przypadku, gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji,
    są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby
    wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są
    podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które
    mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów
    cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki czynności w
    sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i
    ruchomości), wynajmu, dzierżawy itp., umów prawa cywilnego (nazwanych i
    nienazwanych) – tylko w tym zakresie ich czynności mają charakter działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z
    2021 r., poz. 1372):
      Gmina wykonuje określone ustawami zadania publiczne w imieniu własnym i na
      własną odpowiedzialność.
    Zgodnie z art. 6 ust. 1 o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu
      lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 11 ustawy o samorządzie gminnym:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności zadania własne obejmują sprawy targowisk i hal targowych.
    W myśl art. 9 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      W celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także
      zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi.
    Dokonując rozstrzygnięcia kwestii czy przysługuje Państwu prawo do odliczenia podatku
    VAT w całości w związku z realizacją zadania pn. „...”, trzeba mieć na uwadze stanowisko
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przedstawione w wyroku z 23 lutego
    2022 r. sygn. akt I SA/Łd 930/21 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24
    czerwca 2025 r. sygn. akt I FSK 790/22.
    WSA w Łodzi w ww. wyroku z 23 lutego 2022 r. sygn. akt I SA/Łd 930/21 wskazał, że:
      Kwestią sporną w niniejszej sprawie - zagadnieniem przedstawionym do oceny
      organu interpretującego - było, czy Gminie jako Wnioskodawcy przysługuje prawo do
      pełnego odliczenia podatku od towarów i usług z tytułu wydatków inwestycyjnych
      poniesionych na budowę targowiska.
    Ponadto WSA wskazał, że:
      Tak zakreślony problem prawny był już rozstrzygany w wyrokach sądów
      administracyjnych, w tym tutejszego Sądu, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego,
      który prezentował w nich tożsame stanowisko (vide Wyrok WSA w Łodzi z dnia 8
      października 2021 r., sygn. akt I SA/Łd 369/21; wyroki NSA z dnia 17 lutego 2021 r.,
      sygn. akt I FSK 1470/19; z dnia 17 lutego 2021 r., sygn. akt I FSK 1912/19; z dnia 4
      kwietnia 2019 r., sygn. akt I FSK 1596/18; z dnia 6 grudnia 2019 r., sygn. akt I FSK 461
      /18; z dnia 27 lipca 2020 r., sygn. akt I FSK 1678/19; z dnia 26 listopada 2020 r., sygn.
      akt I FSK 1622/18 (...).
      Z uwagi na powyższe, Sąd nie podzielił stanowiska zawartego w uzasadnieniu
      zaskarżonej interpretacji, przyłączając się jednocześnie do poglądu wyrażonego już

      wielokrotnie w wyrokach sądów administracyjnych wydanych w analogicznym stanie
      prawnym i zbliżonym stanie faktycznym.
    Dalej WSA zaznaczył, że:
      W zakresie związanym z udostępnianiem stanowisk handlowych na targowisku w
      zamian za opłaty rezerwacyjne, Gmina prowadzi działalność gospodarczą, bo
      świadczy odpłatnie usługi innym podmiotom. Z tego tytułu ciąży na niej obowiązek
      podatkowy w zakresie podatku od towarów i usług. W związku z tym na podstawie
      art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, przysługuje jej prawo do odliczenia podatku naliczonego
      wynikającego z faktur dokumentujących wydatki związane z tymi czynnościami
      opodatkowanymi, w tym wydatki ponoszone na budowę targowiska.
    WSA podkreślił, że:
      W orzecznictwie sądowo-administracyjnym wyrażany jest pogląd, że nawet jeżeli
      prowadzenie targowiska jest czynnością, która zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o
      samorządzie gminnym służy do zaspokojenia potrzeb lokalnej społeczności i należy
      do zadań własnych gminy, to - biorąc pod uwagę art. 15 ust. 6 ustawy o VAT - sposób
      realizacji tego zadania może wiązać się z podejmowaniem czynności
      opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Skoro bowiem zaspakajanie przez
      gminę potrzeb lokalnej społeczności w tym względzie opiera się o zawarte umowy
      cywilnoprawne, gmina jest podatnikiem prowadzącym działalność gospodarczą
      podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a działalność
      gospodarcza na gruncie ustawy o VAT nie musi być prowadzona w celu osiągnięcia
      zysku (por. m.in. wyroki NSA: z dnia 31 marca 2016 r., sygn. akt I FSK 1736/14; z dnia
      20 kwietnia 2016 r., sygn. akt I FSK 2032/14; z dnia 22 grudnia 2016 r., sygn. akt I FSK
      1370/15; z dnia 29 sierpnia 2017r., sygn. akt I FSK 1148/15, z dnia 30 stycznia 2018 r.,
      sygn. akt I FSK 110/16; z dnia 8 lutego 2018 r., sygn. akt I FSK 391/16).
    Ponadto WSA wyjaśnił, że:
      W zakresie swojego władztwa publicznego Gmina pobiera opłatę targową, która nie
      stanowi ekwiwalentu za korzystanie z targowiska, lecz jest należnością o charakterze
      publicznoprawnym. Pobór opłaty targowej od podmiotów prowadzących sprzedaż
      na targowisku nie stanowi wykorzystywania przez Gminę targowiska na cele inne niż
      działalność gospodarcza w rozumieniu art. 86 ust. 2a ustawy o VAT.
      W myśl art. 15 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opłata targowa, jako
      nieekwiwalentne, powstające z mocy prawa zobowiązanie podatkowe, obciąża
      podmioty z tytułu dokonywanej przez nie na targowisku sprzedaży, przy czym
      targowiskiem są wszelkie miejsca, w których jest prowadzona sprzedaż, z wyjątkiem
      budynków lub ich części. Opłatę tę pobiera się niezależnie od należności
      przewidzianych w odrębnych przepisach za korzystanie z urządzeń targowych oraz
      za inne usługi świadczone przez prowadzącego targowisko.
    WSA wskazał, że:
      Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wypowiadał się w powyższej kwestii
      stwierdzając, że obowiązek ponoszenia opłaty targowej przez podmioty prowadzące
      sprzedaż w miejscu wskazanym przez gminę jako targowisko, nie świadczy o
      wykorzystywaniu przez gminę targowiska na inne cele niż prowadzenie działalności
      gospodarczej w ujęciu art. 86 ust. 7b ustawy o VAT. Gmina wykorzystuje targowisko
      jedynie na cele prowadzonej działalności gospodarczej (wynajem lub udostępnienie
      miejsca handlowego za opłatę rezerwacyjną na podstawie zawieranych umów
      cywilnoprawnych), a opłata targowa obciąża korzystające z powierzchni targowej
      podmioty, z tytułu realizowanej tam sprzedaży (por. np. wyroki NSA: z dnia 9 lutego
      2015 r., sygn. akt I FSK 208/15; z dnia 2 września 2014 r., sygn. akt I FSK 379/14; z
      dnia 30 grudnia 2014 r., sygn. akt I FSK 1279/14; z dnia 30 czerwca 2015 r. sygn. akt I
      FSK 1013/14).
    WSA zaznaczył, że:

      Realizacja zadania publicznego, w opisanym w zdarzeniu przyszłym przypadku, ma
      formę prowadzenia działalności gospodarczej.
      W jej ramach miejsca na targowisku będą odpłatnie udostępniane sprzedającym.
      Natomiast, korzystanie z targowiska przez kupujących, będzie w tym wypadku
      korelatem uprawnienia do korzystania z targowiska przez sprzedających (ich prawo
      zostało odpłatnie nabyte, w oparciu o zobowiązaniowy stosunek cywilnoprawny), z
      myślą o których Gmina planuje ponosić opisane przez siebie wydatki.
      Z tych wszystkich względów uznać należy, że skarżącej Gminie będzie przysługiwało
      prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących nabycie
      towarów i usług na modernizację i utrzymanie targowiska w pełnej wysokości.
    W konsekwencji WSA orzekł, że w przedstawionym zdarzeniu przyszłym nie zaistniały
    okoliczności uzasadniające pozbawienie Gminy prawa do pełnego odliczenia VAT i
    nakazujące stosować normę szczególną z art. 86 ust. 2a ustawy.
    Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 czerwca 2025 r. sygn. akt I FSK 790/22
    podał, że:
      Na gruncie orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie
      wskazywano, że gmina wykorzystuje targowisko jedynie na cele prowadzonej
      działalności gospodarczej (wynajem lub udostępnienie miejsca handlowego za
      opłatę rezerwacyjną na podstawie zawieranych umów cywilnoprawnych), a opłata
      targowa, będąca daniną publiczną, obciąża korzystające z powierzchni targowej
      podmioty, z tytułu realizowanej tam sprzedaży (por. np. wyroki NSA: z dnia 9 lutego
      2015 r., sygn. akt I FSK 208/15, z dnia 2 września 2014 r. sygn. akt I FSK 379/14, z dnia
      30 grudnia 2014 r., sygn. akt I FSK 1279/14 z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt I FSK
      1013, z dnia 23 lipca 2015 r., sygn. akt I FSK 696/14 oraz z dnia 6 września 2016 r.,
      sygn. akt I FSK 208/15, 30 stycznia 2018 r., sygn. akt I FSK 110/16 i IFSK 349/16, z 8
      lutego 2018 r., sygn. akt I FSK 391/16).
      Stanowisko prezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w tym zakresie skład
      orzekający NSA w przedmiotowej sprawie w pełni podziela i stwierdza, że znajduje
      ono zastosowanie także do stanu prawnego, który obowiązuje od 1 stycznia 2016 r.,
      w kontekście zasad wynikających z przepisów art. 86 ust. 2a - 2h u.p.t.u. Przepisy te
      mają charakter przepisów szczególnych w stosunku do ogólnej zasady prawa do
      odliczenia podatku naliczonego, uregulowanej w art. 86 ust. 1 ww. ustawy,
      doprecyzowując zakres przysługującego podatnikowi prawa do odliczenia w
      określonej w nich sytuacji faktycznej (por. wyroki NSA Z dnia: z 4 kwietnia 2019 r.,
      sygn. akt 1596/18, z 6 grudnia 2019 r., sygn. akt I FSK 461/18 oraz z 8 listopada 2024
      r., sygn. akt I FSK 935/21).
    Dalej NSA wskazał, że:
      Wątpliwości nie budzi, iż w zakresie opisanym przez Gminę we wniosku o wydanie
      interpretacji indywidualnej będzie ona działała w charakterze podatnika podatku od
      towarów i usług, w rozumieniu art. 15 ust. 1 w zw. z ust. 2 i ust. 6 - prowadzącego
      działalność gospodarczą, podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem. Konsekwencją
      tego będzie pełne prawo Gminy do odliczenia podatku naliczonego od wydatków
      poniesionych na realizację inwestycji przebudowy targowiska na zasadach
      określonych w art. 86 ust. 1 u.p.t.u.
      Powyższe nie pozostaje w sprzeczności z tym, że prowadzenie przez Gminę
      targowiska jest czynnością, która zgodnie z art. 7 ust. 1 u.s.g. służy do zaspokojenia
      zbiorowych potrzeb wspólnoty gminnej w sprawach targowisk i należy do zadań
      własnych Gminy. Sposób realizacji tego zadania opisany we wniosku wiąże się z
      podejmowaniem przez nią czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i
      usług, a zatem zgodnie z art. 15 ust. 6 u.p.t.u. powoduje zaliczenie jej do grona
      podatników VAT. W działalności tej nie można bowiem dopatrzeć się
      wykorzystywania spornych wydatków do innych niż działalność gospodarcza celów,
      o których mowa w ust. 2a art. 86 u.p.t.u. Gmina, ponosząc sporne wydatki, mimo,

      realizacji również zadań własnych w postaci zaspokajania zbiorowych potrzeb
      wspólnoty, mających na celu korzyść ogółu jaką stanowi możliwość nabywania
      towarów i usług przez wszystkich mieszkańców, czyni je jako podatnik VAT.
      Z powyżej opisanych powodów, zaskarży wyrok Sądu pierwszej instancji odpowiada
      prawu.
    Zatem, biorąc pod uwagę przytoczone przepisy prawa oraz ww. wyroki zapadłe w
    niniejszej sprawie, uznać należy, że mają Państwo prawo do odliczenia podatku VAT w
    całości w związku z realizacją zadania pn. „...”.
    Tym samym, Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dniu wydania pierwotnej interpretacji z 13 października 2021 r. znak
    0113-KDIPT1-2.4012.581.2021.2.MC.
    Informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku
    (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie
    mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle
    związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy
    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze zdarzeniem przyszłym
    podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku
    zmiany któregokolwiek z elementów opisanego zdarzenia przyszłego, wydana
    interpretacja traci swą aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
      ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
      111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
      sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w ... . Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.