Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.1028.2024.1.PRP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-05
Teza: Niepodleganie opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży działki.
Słowa kluczowe: czynności-czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług; nieruchomości-sprzedaż nieruchomości; pełnomocnictwo; umowa-umowa przedwstępna
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne  -Czynności podlegające opodatkowaniu; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 grudnia 2024 r. wpłynął Pana wniosek z 17 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie niepodlegania
    opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży działki nr 1. Uzupełnił go Pan pismem z 30
    stycznia 2025 r. (wpływ 4 lutego 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

(z uwzględnieniem uzupełnienia wniosku)
    Wnioskodawca działa na terytorium Polski, własność nieruchomość nabył w roku 2018 r.
    w drodze dziedziczenia po matce.
    Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą i jest czynnym płatnikiem podatku VAT,
    natomiast przedmiotowa działka nie jest w żaden sposób wykorzystywana w działalności
    gospodarczej, nie jest także jej częścią. Dodatkowo Wnioskodawca prowadzi
    gospodarstwo rolne nie na VAT, przedmiotowa działka jest jego częścią. Przedmiotowa
    działka nie stanowi przedsiębiorstwa, ani jego zorganizowanej części, Wnioskodawca nie
    wykorzystywał przedmiotowej działki na cele prowadzonej działalności gospodarczej.
    Wnioskodawca nie jest płatnikiem podatku VAT w gospodarstwie rolnym. Nie wynajmował
    i nie wydzierżawiał przedmiotowej działki. Nie jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem
    VAT w gospodarstwie rolnym.
    Nieruchomość ta zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów znajduje się na terenie
    oznaczonym jako „Rllla”, posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej i jest objęta
    miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w którym przeznaczona jest jako
    teren zabudowy usługowej.
    Działka 1 od momentu nabycia do teraz użytkowana jest rolniczo. Wnioskodawca nie jest
    ryczałtowym rolnikiem. Z działki 1 były uzyskiwane zbiory (zboże), które były sprzedawane.
    Działka 1 nie była wcześniej w żaden sposób dzierżawiona, wynajmowana, a także
    Wnioskodawca nie podejmował działań mających na celu podniesienie jej wartości czy
    uatrakcyjnienie.
    Dopiero po podpisaniu umowy przedwstępnej (z dnia 30.07.2024) ze spółką
    Wnioskodawca udzielił jej pełnomocnictwa do uzyskiwania wszelkich warunków
    technicznych, pozwolenia na budowę co opisuje w tym wniosku.
    W dniu 30.07.2024 r. Wnioskodawca podpisał „Umowę przedwstępną sprzedaży pod
    warunkiem” w formie aktu notarialnego. Na mocy przedmiotowej umowy Wnioskodawca
                                        2zobowiązał się zbyć na rzecz spółki działkę nr 1 o powierzchni .... m.
    Zgodnie z przedmiotową umową przedwstępną jej strony (tj. Wnioskodawca oraz Spółka)
    zobowiązały się zawrzeć umowę sprzedaży, pod następującymi warunkami:
      · uzyskania przez nabywcę prawomocnej, ostatecznej i wykonalnej decyzji o pozwoleniu
        na budowę, z której będzie wynikać możliwość zabudowania przedmiotowej
        nieruchomości obiektami zgodnie z planami inwestycyjnymi nabywcy, w tym
                                    2  2obiektem handlowym o powierzchni użytkowej ... m w tym sali sprzedaży ...m,
      · uzyskania przez nabywcę prawomocnej, ostatecznej i wykonalnej decyzji wydanej
        przez właściwy organ o pozwoleniu na budowę zjazdu na przedmiotową
        nieruchomość
      · według koncepcji nabywcy na zasadzie prawo- i lewoskrętu, dla pojazdów o masie
        powyżej dwudziestu pięciu ton, bez konieczności przebudowy układu drogowego,

      · niestwierdzenia ponadnormatywnego zanieczyszczenia nieruchomości skutkującego
        koniecznością rekultywacji,
      · potwierdzenia badaniami geotechnicznymi możliwości posadowienia na
        przedmiotowej nieruchomości budynków przy zastosowaniu tradycyjnych
        technologii budowlanych,
      · uzyskania warunków technicznych usunięcia kolizji infrastruktury technicznej z
        planowanym obiektem handlowym,
      · uzyskania przez nabywcę warunków technicznych przyłączy - kanalizacji sanitarnej,
        wodnej, deszczowej oraz przyłącza energetycznego zgodnie z koncepcją nabywcy,
        pozwalających na realizację planowanej inwestycji w okresie sześciu miesięcy od
        dnia zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży,
      · uzyskanie promesy na sprzedaż alkoholu w planowanym obiekcie.
    Strony umowy oświadczyły, że będą zgodnie współpracować i udzielać sobie wzajemnie
    wszelkiej pomocy w zakresie procedur, jakie okażą się niezbędne przy staraniach o
    spełnienie warunków określonych w umowie, a także zobowiązały się dokonywać
    wszelkich czynności faktycznych i prawnych niezbędnych dla ich spełnienia. Strony umowy
    postanowiły, że wszelkie koszty konieczne do spełnienia się powyższych warunków
    poniesie Spółka.
    Wnioskodawca zobowiązał się nie podejmować jakichkolwiek działań faktycznych lub
    prawnych, które utrudniłyby lub uniemożliwiłyby Spółce realizację na przedmiotowej
    działce planowanej inwestycji budowlanej.
    Spółka zobowiązała się kupić przedmiotową działkę w określonym terminie po spełnieniu
    powyższych warunków za cenę określoną w tej umowie przedwstępnej.
    W umowie tej wskazano także, że Spółce przysługuje jednostronne prawo rezygnacji z
    warunków zawarcia umowy przyrzeczonej, określonych powyżej, poprzez złożenia
    oświadczenia w zwykłej formie pisemnej, a także przysługuje jej prawo domagania się
    zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży mimo niespełnienia rzeczonych warunków.
    Wnioskodawca udzielił Spółce pełnomocnictwa do występowania przed wszelkimi
    organami administracji publicznej oraz do podejmowania wszelkich działań faktycznych i
    prawnych, niezbędnych dla uzyskania decyzji i pozwoleń opisanych powyżej, a w
    szczególności składania wniosków oraz odbioru wymaganych decyzji i postanowień - na
    warunkach wg uznania pełnomocnika oraz do podejmowania wszelkich działań
    faktycznych i prawnych, niezbędnych dla uzyskania decyzji i pozwoleń opisanych powyżej,
    a w szczególności składania wniosków oraz odbioru wymaganych decyzji i postanowień -
    na warunkach wg uznania pełnomocnika.
    Wnioskodawca udzielił także wskazanym pracownikom Spółki pełnomocnictw: do
    dokonania wszelkich czynności z uzyskaniem na terenie działki warunków technicznych
    dotyczących przyłączenia do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, kanalizacji deszczowej
    oraz sieci elektroenergetycznej, w szczególności do złożenia wniosków o wydanie
    przedmiotowych warunków oraz ich odbioru na warunkach wg uznania pełnomocnika, do
    dokonania wszelkich czynności związanych z uzyskaniem decyzji na lokalizację zjazdu
    publicznego, w szczególności do złożenia wniosków w celu jej uzyskania oraz odbioru.
    Pełnomocnictwa upoważniały pełnomocników do dokonywania wszelkich innych
    czynności i składania oświadczeń przed sądami, urzędami, osobami prawnymi i fizycznymi
    - jakie okażą się konieczne w zakresie tych pełnomocnictw.
    Wnioskodawca udzielił pełnomocnikom prawa do udzielania dalszych pełnomocnictw.

    Wnioskodawca wyraził zgodę na usytuowanie przez Spółkę na Jej koszt i Jej staraniem na
    przedmiotowej działce tymczasowego przyłącza energetycznego zgodnie z warunkami
    technicznymi przyłączenia do sieci oraz treścią umowy przyłączeniowej zawartej z
    operatorem.
    Spółka oświadczyła, że w przypadku niedojścia do zawarcia umowy przyrzeczonej, usunie
    na swój koszt i własnym staraniem usytuowane na działce urządzenia.
    Równolegle w tym samym dniu, to jest 30.07.2024 roku Wnioskodawca zawarł ze Spółką
    umowę dzierżawy (w zwykłej formie pisemnej), na mocy której oddał Spółce
    przedmiotową działkę, która miała być przedmiotem planowanej sprzedaży w dzierżawę
    na czas nieoznaczony za ustalony w umowie czynsz.
    W treści tej umowy wyraził także zgodę na to by Spółka dysponowała przedmiotem
    dzierżawy na cele budowlane w rozumieniu art. 33 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 11 Prawa
    budowlanego, w zakresie uzyskania niezbędnych zgód i pozwoleń.
    Następnie Strony zawarty tego samego dnia aneks do przedmiotowej umowy dzierżawy, o
    której mowa powyżej. Aneks ten wskazuje m.in., że przedmiotowa umowa dzierżawy
    została zawarta w związku z łączącą strony przedwstępną umową sprzedaży działki -
    opisywaną we wcześniejszej części wniosku i była zawarta na 3 m-c.
    W istocie umowa ta więc służyła temu, aby Spółka posiadała tytuł prawny do wykonania
    działań, które skutkowałyby spełnieniem opisanych wyżej warunków wynikających z
    „Umowy przedwstępnej sprzedaży pod warunkiem”.
    Czynszu uzyskiwanego z przedmiotowej dzierżawy Wnioskodawca nie opodatkowywał
    podatkiem od towarów i usług.
    W tym miejscu Wnioskodawca zauważa także, iż nie szukał oferenta na sprzedaż działki.
    To Spółka zgłosiła się do niego z propozycją chcąc zakupić teren pod budowę obiektu
    handlowego.
    Na dzień złożenia niniejszego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej trwają
    jeszcze czynności dokonywane przez Spółkę celem spełnienia wszystkich zawartych w
    umowie przedwstępnej-sprzedaży warunków, które doprowadzić mają do ostatecznego
    przeniesienia własności przedmiotowej działki.
    Strony umowy postanowiły, że wszelkie koszty konieczne do spełnienia powyższych
    warunków poniesie Spółka (Wnioskodawca nie będzie w nich partycypował).
    Wnioskodawca zobowiązał się nie podejmować jakichkolwiek działań faktycznych lub
    prawnych, które utrudniłyby lub uniemożliwiłyby Spółce realizację na przedmiotowej
    działce planowanej inwestycji budowlanej.
    W sytuacji ziszczenia się warunków do zawarcia umowy przyrzeczonej w sytuacji, gdyby
    jedna ze stron bezpodstawnie odmówiła jej zawarcia, drugiej stronie przysługiwało prawo
    żądania zawarcia umowy i zapłaty ceny sprzedaży. Wnioskodawca wyraził zgodę na
    przeniesienie na Spółkę lub wskazanego przez nią innego kupującego pozwolenia na
    budowę uzyskanego w ramach realizacji umowy przedwstępnej realizowanej przez Spółkę
    w imieniu Wnioskodawcy. Tę samą zasadę wskazano w stosunku do innych decyzji i
    stanowisk właściwych organów, które zostały lub zostaną uzyskane przez Spółkę w
    imieniu Wnioskodawcy w związku z realizacją umowy przedwstępnej.
    Stosowne pełnomocnictwa do działania zgodnie z postanowieniami umowy
    przedwstępnej Wnioskodawca udzielił osobie wskazanej przez Spółkę.
    Warunki powołane w „Przedwstępnej umowie sprzedaży” (vide powyżej) zostały spełnione
    lub zostaną spełnione, w wyniku działań Spółki i na jej koszt.
    Wnioskodawca nie działał celem uzyskania stosownych dokumentów i rozstrzygnięć, poza
    udzieleniem pełnomocnictw Spółce (osobie przez nią wskazanej).

## Pytanie

Czy planowana czynność sprzedaży części przedmiotowych działek na rzecz Spółki
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
    Pana stanowisko w sprawie (z uwzględnienia uzupełnienia wniosku)
    W ocenie Wnioskodawcy przedmiotowa sprzedaż działek nie stanowi czynności
    podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą, jest czynnym płatnikiem podatku VAT,
    jednak nie wykorzystuje przedmiotowej działki w działalności gospodarczej i nabył ją do
    majątku osobistego, jest zarejestrowany jako czynny podatnik VAT w związku z
    prowadzoną działalnością gospodarczą. Przedmiotowa działka jest częścią gospodarstwa
    rolnego, którego jest współwłaścicielem.
    W sprawie sprzedający to zwykła osoba fizyczna - nie przedsiębiorca.
    Przeprowadzenie transakcji nie można uznać za działalność gospodarczą w rozumieniu
    art. 15 ust. 2 u.p.t.u. A skoro nie jest to tak rozumiana działalność gospodarcza, to
    czynność ta nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 u.p.t.u., działalność gospodarcza na gruncie ustawy o VAT
    zdefiniowana została w ten sposób, że działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych. W oczywisty sposób nie mamy w sprawie do czynienia z sytuacją
    opisaną w zdaniu drugim ust. 2 (art. 15 ustawy). Nie można także czynności dokonanych
    przez Wnioskodawcę w sprawie zakwalifikować jako działalności producentów lub
    usługodawców. Podobnie nie była to działalność rolnicza, jak i wykonywanie wolnego
    zawodu.
    Pozostało więc jedynie odniesienie się do działalności handlowców. Pojęcie to nie zostało
    zdefiniowane na gruncie ustawy o VAT. Jednak uznać należy, iż handlowcem jest osoba,
    która w ramach działalności gospodarczej nabywa towary po to by je następnie sprzedać.
    W sprawie takiego zamiaru w dacie nabycia nie było. Nie można więc zakwalifikować
    czynności dokonanych przez Wnioskodawcę jako działalność handlowca.
    Działalność gospodarcza, a szczególnie handlowa, polega na szybkim obrocie. Inaczej brak
    zysków, trudno wtedy mówić o profesjonalnym działaniu gospodarczym. Tym bardziej,
    gdy jak w sprawie, jest to czynność jednorazowa. Dla Wnioskodawcy jest to po prostu
    zbycie części majątku prywatnego, ponieważ nadarzyła się okazja i zjawił się chętny
    oferent.
    Podobnie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt I
    FSK 774/13, czytamy m.in. co następuje: „Przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając
    działki budowlane działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność
    gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie
    przybiera formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności i zamiar
    wykazany obiektywnymi dowodami ich kontynuacji), a w konsekwencji zorganizowaną. Nie
    jest działalnością handlową sprzedaż majątku osobistego (prywatnego), który nie został
    nabyty w celach odsprzedaży (w celach handlowych), lecz dla spożytkowania w celach
    prywatnych. Liczba i zakres transakcji sprzedaży gruntów nie może stanowić kryterium
    rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza
    zakresem opodatkowania, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na
    działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma

    takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały ani
    wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem
    odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. Zbycie natomiast
    nawet kilkunastu działek o charakterze budowlanym (udziałów w takich działkach),
    powstałych z podziału gruntu rolnego i po uzyskaniu warunków ich zabudowy, nie stanowi
    per se działalności handlowej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdyż brak przesłanek
    świadczących o takiej aktywności sprzedawcy w zakresie zbycia przedmiotowych udziałów
    w gruncie, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego - stałego i
    zorganizowanego charakteru takiej działalności), co wskazuje, że w takim przypadku
    mamy do czynienia z czynnościami mieszczącymi się w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym, niemającym cech działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o
    podatku od towarów i usług.”
    Warto w tym miejscu odnieść się także dodatkowo do treści wyroku Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-
    180/10 i C-181/10 Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian
    Kuć i Halina Jeziorska - Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10).
    Jak podniósł w przedmiotowym orzeczeniu TSUE, nie jest działalnością handlową sprzedaż
    majątku osobistego (prywatnego), który nie został nabyty w celach odsprzedaży (w celach
    handlowych), lecz spożytkowania w celach prywatnych.
    W wyroku tym TSUE stwierdził m.in., że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem
    prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności
    gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru dominującego.
    Zakres transakcji nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami
    dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a
    czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Zdaniem Trybunału nawet dużych
    transakcji sprzedaży można dokonywać jako czynności osobiste. Podobnie okoliczność
    dokonania podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama w
    sobie nie jest decydująca. Nie ma też takiego charakteru długość okresu w jakim te
    transakcje następowały ani wysokość osiągniętych z tego tytułu przychodów. Całość tych
    elementów może bowiem według TSUE odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym
    zainteresowanego. Zdaniem TSUE czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa
    własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności
    gospodarczej (podobnie wyrok z dnia 20 czerwca 1996 r. w sprawie C-155/94 Wellcome
    Trust, Rec. s. 1-3013, pkt 32). Trybunał wskazał, że rozstrzygać należy w oparciu o analizę
    czynności podejmowanych przez daną osobę. Takie aktywne działania - jak w orzeczeniu
    TSUE - mogą polegać na przykład na uzbrojeniu terenu albo na działaniach
    marketingowych. Aby jednak uznać, że dana sprzedaż działki (lub wielu działek) ma
    charakter działalności gospodarczej, osoba sprzedająca w celu dokonania wspomnianej
    sprzedaży musi podejmować aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami,
    angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i
    usługodawców.
    W sprawie nie mamy do czynienia z wieloma transakcjami - jest tylko jedna. Nie mamy do
                                                    2czynienia z transakcją w większym zakresie - sprzedaż dotyczy działki o powierzchni ...m.
    Ponadto, co w świetle przedmiotowego orzeczenia TSUE jest szczególnie ważne, ani
    Wnioskodawca nie podejmował w sprawie działań typowych dla przedsiębiorców
    (profesjonalnych handlowców). Nie prowadził działalności o charakterze marketingowym -
    nie szukał aktywnie nabywcy. To do Wnioskodawcy zgłoszono się z propozycją zakupu.
    Wnioskodawca nie angażuje się w wykonywanie umowy przedwstępnej - w uzyskanie
    spełnienia się przesłanek (warunków), których spełnienie skutkować będzie finalnym
    zawarciem umowy sprzedaży. W celu sfinalizowania transakcji nie angażuje też swoich
    środków. Wszystkie czynności mające doprowadzić do przeniesienia własności
    nieruchomości na mocy umowy sprzedaży są w gestii kupującego, czyli Spółki. W zasadzie

    wszystkie czynności wykonuje Spółka i to na swój koszt. Spółka działała na podstawie
    udzielonych przez Wnioskodawcę pełnomocnictw udzielonych Spółce oraz jej
    pracownikom imiennie, po to by Spółka mogła skutecznie przygotować warunki do
    inwestycji. Wnioskodawca się tym nie zajmuje.
    Wobec tego nie zachodzą w sprawie przesłanki by uznać planowaną sprzedaż za
    działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u. W tym stanie rzeczy czynność
    ta nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Z ostrożności Wnioskodawca zauważa, że nie można także ewentualnie twierdzić, że fakt
    wcześniejszego - przed datą sprzedaży - wydzierżawienia działki skutkował utratą przez
    nią statusu części majątku prywatnego.
    To wydzierżawienie w istocie jest elementem transakcji i było konieczne, aby Spółka mogła
    przeprowadzić czynności faktyczne i prawne pozwalające jej dokonać inwestycji, a więc
    także warunkujące zakup działki. Wnioskodawca nie był zainteresowany wykonaniem tych
    czynności. Wnioskodawca chce jedynie dokonać sprzedaży nieruchomości Spółce, która
    złożyła z własnej inicjatywy ofertę zakupu. Wnioskodawca nie poszukiwał możliwości
    sprzedaży.
    To Spółka też postawiła jako warunek zakupu przeprowadzenie przedmiotowych
    czynności i je w istocie wykonuje i finansuje. Wydzierżawienie miało więc charakter
    akcesoryjny do głównej transakcji i jako takie nie powinno determinować zasad jej
    opodatkowania. Wnioskodawca nie był tym zainteresowany. Stanowi to jednak warunek
    konieczny dokonania przyszłej sprzedaży. Z gospodarczego punktu widzenia można wręcz
    uznać przedmiotową umowę dzierżawy za element transakcji sprzedaży. Powyższe wynika
    także z zapisu zawartego w aneksie do umowy dzierżawy (co też zostało wyżej wskazane).
    Wobec tego, skoro jeszcze w dniu zawarcia „Umowy przedwstępnej sprzedaży pod
    warunkiem”, czyli 30.07.2024 r. niewątpliwie nazwalibyśmy działki posiadane już od kilku
    lat przez Wnioskodawcę za element Jego majątku prywatnego, to przecież jedynie z
    powodu jej wydzierżawienia w toku czynności zmierzających do zawarcia umowy
    sprzedaży, a więc gospodarczo wchodzących w skład tego procesu, działka nie utraciła z
    tego tylko powodu przymiotu składnika prywatnego majątku Wnioskodawcy.
    W tym stanie rzeczy, stanowisko Wnioskodawcy jest zasadne.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 ustawy:

      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zatem, grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż
    jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art.
    7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez
    podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i
    usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i
    usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z
    11.12.2006 s. 1, ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów,
      handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
      wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność
      gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku
      rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Jednocześnie w art. 12 ust. 1 lit. b) powołanej Dyrektywy 2006/112/WE wskazano:
      Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje
      transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w
      szczególności dostawy terenu budowlanego.
    W myśl art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE:
      Do celów ust. 1 lit. b) „teren budowlany” oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub
      uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie.
    Na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE:
      Opodatkowaniu VAT podlega odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa
      członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze.
    Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną
    jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób

    świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
    wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Uznanie, iż dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym.
    Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy
    o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest
    odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter
    Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą
    podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do
    prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek
    prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią
    przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze
    wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej
    nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Kwestie dotyczące stosunków cywilnoprawnych między podmiotami, w tym kwestie
    dotyczące przeniesienia własności nieruchomości, reguluje ustawa z 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    Zgodnie z ogólnymi zasadami dotyczącymi sprzedaży – art. 535 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego
      własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i
      zapłacić sprzedawcy cenę.
    Moment przeniesienia własności nieruchomości został określony w art. 155 § 1 Kodeksu
    cywilnego, w myśl którego:

      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Z kolei umowa przedwstępna została uregulowana w art. 389-396 Kodeksu cywilnego.
    Zgodnie z art. 389 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Umowa, przez którą jedna ze stron lub obie zobowiązują się do zawarcia
      oznaczonej umowy (umowa przedwstępna), powinna określać istotne postanowienia
      umowy przyrzeczonej.
      § 2. Jeżeli termin, w ciągu którego ma być zawarta umowa przyrzeczona, nie został
      oznaczony, powinna ona być zawarta w odpowiednim terminie wyznaczonym przez
      stronę uprawnioną do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej. Jeżeli obie strony są
      uprawnione do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej i każda z nich wyznaczyła
      inny termin, strony wiąże termin wyznaczony przez stronę, która wcześniej złożyła
      stosowne oświadczenie. Jeżeli w ciągu roku od dnia zawarcia umowy przedwstępnej
      nie został wyznaczony termin do zawarcia umowy przyrzeczonej, nie można żądać jej
      zawarcia.
    Umowa przedwstępna jest więc jedynie zobowiązaniem do przeniesienia własności, lecz
    własności nie przenosi. Kupujący nie otrzymuje na mocy tej umowy żadnych uprawnień
    właścicielskich. Właścicielem zostaje dopiero dzięki zawarciu umowy przyrzeczonej.
    Tym samym, zgodnie z powyższymi normami prawa cywilnego – umowa przedwstępna,
    będąca przyrzeczeniem zawarcia właściwej umowy sprzedaży, nawet jeśli sporządzona
    została w formie aktu notarialnego, nie powoduje przeniesienia prawa własności
    nieruchomości.
    Ponadto należy zwrócić uwagę na kwestię udzielania pełnomocnictw, która to została
    uregulowana w Tytule IV Działu VI Przedstawicielstwo, Rozdział I Przepisy ogólne, Rozdział
    II Pełnomocnictwo, ustawy Kodeks cywilny.
    Zgodnie z art. 95 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z
      właściwości czynności prawnej, można dokonać czynności prawnej przez
      przedstawiciela.
      § 2. Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach umocowania
      pociąga za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego.
    W myśl art. 96 Kodeksu cywilnego:
      Umocowanie do działania w cudzym imieniu może opierać się na ustawie
      (przedstawicielstwo ustawowe) albo na oświadczeniu reprezentowanego
      (pełnomocnictwo).
    Stosownie do art. 98 Kodeksu cywilnego:
      Pełnomocnictwo ogólne obejmuje umocowanie do czynności zwykłego zarządu. Do
      czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebne jest pełnomocnictwo
      określające ich rodzaj, chyba że ustawa wymaga pełnomocnictwa do poszczególnej
      czynności.
    Z art. 99 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego wynika:
      § 1. Jeżeli do ważności czynności prawnej potrzebna jest szczególna forma,
      pełnomocnictwo do dokonania tej czynności powinno być udzielone w tej samej
      formie.
      § 2. Pełnomocnictwo ogólne powinno być pod rygorem nieważności udzielone na
      piśmie.

    Na mocy art. 108 Kodeksu cywilnego:
      Pełnomocnik nie może być drugą stroną czynności prawnej, której dokonuje w
      imieniu mocodawcy, chyba że co innego wynika z treści pełnomocnictwa albo że ze
      względu na treść czynności prawnej wyłączona jest możliwość naruszenia interesów
      mocodawcy. Przepis ten stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy pełnomocnik
      reprezentuje obie strony.
    Z regulacji art. 109 Kodeksu cywilnego wynika, że:
      Przepisy działu niniejszego stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy oświadczenie
      woli ma być złożone przedstawicielowi.
    Jak wynika z przepisów art. 95 do art. 109 Kodeksu cywilnego:
      Pełnomocnictwo – to jednostronne oświadczenie osoby (mocodawcy), na mocy
      którego inna osoba (pełnomocnik) staje się upoważniona do działania w imieniu
      mocodawcy. Zatem każda czynność wykonana przez pełnomocnika w imieniu
      mocodawcy i w zakresie udzielonego pełnomocnictwa wywoła skutki bezpośrednio
      w sferze prawnej mocodawcy.
    Z treści złożonego wniosku wynika, że w 2018 r. nabył Pan w drodze dziedziczenia po
    matce działkę nr 1. Prowadzi Pan działalność gospodarczą i jest Pan czynnym płatnikiem
    podatku VAT. 30.07.2024 r. podpisał Pan „Umowę przedwstępną sprzedaży pod
    warunkiem” w formie aktu notarialnego. Na mocy przedmiotowej umowy zobowiązał się
    Pan zbyć na rzecz spółki kapitałowej z siedzibą na terytorium Polski działkę nr 1 o
            2powierzchni ... m. Zgodnie z przedmiotową umową przedwstępną jej strony (tj. Pan oraz
    Spółka) zobowiązały się zawrzeć umowę sprzedaży, pod następującymi warunkami m.in.:
      uzyskania przez nabywcę prawomocnej, ostatecznej i wykonalnej decyzji o
      pozwoleniu na budowę, z której będzie wynikać możliwość zabudowania
      przedmiotowej nieruchomości obiektami zgodnie z planami inwestycyjnymi
                                            2nabywcy, w tym obiektem handlowym o powierzchni użytkowej ... m w tym sali
              2sprzedaży ...m,
      uzyskania przez nabywcę prawomocnej, ostatecznej i wykonalnej decyzji wydanej
      przez właściwy organ o pozwoleniu na budowę zjazdu na przedmiotową
      nieruchomość
      według koncepcji nabywcy na zasadzie prawo- i lewoskrętu, dla pojazdów o masie
      powyżej dwudziestu pięciu ton, bez konieczności przebudowy układu drogowego,
      niestwierdzenia ponadnormatywnego zanieczyszczenia nieruchomości skutkującego
      koniecznością rekultywacji,
      potwierdzenia badaniami geotechnicznymi możliwości posadowienia na
      przedmiotowej nieruchomości budynków przy zastosowaniu tradycyjnych
      technologii budowlanych.
    Spółka zobowiązała się kupić przedmiotową działkę w określonym terminie po spełnieniu
    powyższych warunków za cenę określoną w tej umowie przedwstępnej. Udzielił Pan
    Spółce pełnomocnictwa do występowania przed wszelkimi organami administracji
    publicznej oraz do podejmowania wszelkich działań faktycznych i prawnych, niezbędnych
    dla uzyskania decyzji i pozwolę opisanych powyżej, a w szczególności składania wniosków
    oraz odbioru wymaganych decyzji i postanowień - na warunkach wg uznania
    pełnomocnika oraz do podejmowania wszelkich działań faktycznych i prawnych,
    niezbędnych dla uzyskania decyzji i pozwolę opisanych powyżej, a w szczególności
    składania wniosków oraz odbioru wymaganych decyzji i postanowień - na warunkach wg
    uznania pełnomocnika. Udzielił Pan także wskazanym pracownikom Spółki
    pełnomocnictw: do dokonania wszelkich czynności z uzyskaniem na terenie działki

    warunków technicznych dotyczących przyłączenia do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej,
    kanalizacji deszczowej oraz sieci elektroenergetycznej, w szczególności do złożenia
    wniosków o wydanie przedmiotowych warunków oraz ich odbioru na warunkach wg
    uznania pełnomocnika, do dokonania wszelkich czynności związanych z uzyskaniem
    decyzji na lokalizację zjazdu publicznego, w szczególności do złożenia wniosków w celu jej
    uzyskania oraz odbioru. Wyraził Pan zgodę na usytuowanie przez Spółkę na Jej koszt i Jej
    staraniem na przedmiotowej działce tymczasowego przyłącza energetycznego zgodnie z
    warunkami technicznymi przyłączenia do sieci oraz treścią umowy przyłączeniowej
    zawartej z operatorem. Równolegle w tym samym dniu, to jest 30.07.2024 roku zawarł
    Pan ze Spółką umowę dzierżawy (w zwykłej formie pisemnej), na mocy której oddał Spółce
    przedmiotową działkę, która miała być przedmiotem planowanej sprzedaży w dzierżawę
    na czas 3 m-c za ustalony w umowie czynsz. W treści tej umowy wyraził Pan także zgodę
    na to by Spółka dysponowała przedmiotem dzierżawy na cele budowlane w rozumieniu
    art. 33 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 11 Prawa budowlanego, w zakresie uzyskania
    niezbędnych zgód i pozwoleń.
    W okolicznościach niniejszej sprawy do momentu faktycznego przeniesienia prawa
    własności działki nr 1, tj. do momentu podpisania umowy przyrzeczonej, ww. działka
    pozostaje Pana własnością. Z kolei Pan oraz Kupujący w przedwstępnej umowie
    zobowiązaliście się do czynności wskazanych powyżej, których zrealizowanie warunkuje
    podpisanie umowy przyrzeczonej.
    W świetle powyższego uznać należy, że Kupujący będzie dokonywał określonych czynności
    w związku ze sprzedażą przez Pana działki nr 1. Pomimo, że ww. czynności dokonywane
    będą przez przyszłego właściciela, to aby takie czynności mogły zostać poczynione, to
    faktyczny właściciel nieruchomości musi wystąpić z wnioskiem lub udzielić stosownych
    pełnomocnictw (zgody/upoważnienia w sprawach dotyczących nieruchomości)
    potencjalnemu przyszłemu właścicielowi, tak aby mógł on działać w jego imieniu. Z treści
    wniosku wynika, że udzielił Pan Kupującemu stosownego pełnomocnictwa.
    Okoliczność, że ww. działania nie będą podejmowane bezpośrednio przez Pana, ale przez
    Kupującego nie oznacza, że pozostają bez wpływu na Pana sytuację prawną. Po udzieleniu
    pełnomocnictwa czynności wykonane przez Kupującego wywołają skutki bezpośrednio w
    Pana (mocodawcy) sferze prawnej. Z kolei Kupujący, dokonując ww. działań, uatrakcyjni
    przedmiotową nieruchomość stanowiącą nadal Pana własność. Działania te, dokonywane
    za pełną Pana zgodą, wpłyną generalnie na podniesienie atrakcyjności nieruchomości jako
    towaru i wzrost jej wartości.
    Mając zatem na uwadze powyższe okoliczności należy wskazać, że dokonując sprzedaży
    działki nr 1 nie będzie Pan korzystał z przysługującego prawa do rozporządzania własnym
    majątkiem prywatnym, nie jest to bowiem typowe (zwykłe) rozporządzanie prawem
    własności. W taki sposób zorganizował Pan sprzedaż działki nr 1, że niejako Pana działania
    łącznie z działaniami przyszłego nabywcy stanowią pewnego rodzaju wspólne
    przedsięwzięcie.
    Do czasu zawarcia umowy przyrzeczonej posiada Pan prawo własności działki nr 1, które
    podlega wielu czynnościom. Wszystkie te czynności z punktu widzenia podatku VAT
    zostaną „wykonane” w Pana sferze prawnopodatkowej. W tym kontekście bez znaczenia
    pozostaje okoliczność wykonywania ww. czynności przez potencjalnego nabywcę. W
    efekcie wykonywanych czynności dostawie podlega nieruchomość o zupełnie innym
    charakterze jak w chwili zawarcia umowy przedwstępnej.
    Zatem w przedmiotowej sprawie podejmując ww. czynności zaangażował Pan środki
    podobne do tych, jakie wykorzystują podmioty zajmujące się profesjonalnie obrotem
    nieruchomościami, o których mowa we wskazanych orzeczeniach w sprawach C-180/10 i
    C-181/10, tj. wykazał aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do
    działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem.

    Ponadto z opisu sprawy wynika, że działka nr 1 została wydzierżawiona spółce mającej
    dokonać jej zakupu pod działalność gospodarczą. Spółka zobowiązała się płacić
    wydzierżawiającemu określony umową czynsz dzierżawny.
    Na mocy art. 693 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz
      do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a
      dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.
    Tak więc dzierżawa jest umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem
    świadczenia wydzierżawiającego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania i
    pobierania pożytków, jest świadczenie dzierżawcy, polegające na płaceniu umówionego
    czynszu. Umowa dzierżawy jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony – zarówno
    wydzierżawiającego, jak i dzierżawcę – określone przepisami obowiązki.
    Zatem dzierżawa stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1
    ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy. Tym samym wypełnia ona określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję
    działalności gospodarczej.
    Wobec powyższego wskazać należy, iż dzierżawa przez Pana działki nr 1 spowodowała, że
    straciła ona charakter majątku prywatnego. Wykorzystywanie przez Pana w sposób ciągły
    dla celów zarobkowych działki nr 1 spowodowało, że ww. nieruchomość była
    wykorzystywana w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej, a nie wyłącznie w
    ramach majątku osobistego.
    Zatem uznać należy, że podejmowane przez Pana działania oraz dokonane czynności
    wykluczają sprzedaż działki nr 1 w ramach zarządu Pana majątkiem prywatnym. Tym
    samym należy stwierdzić, że ww. sprzedaż będzie dostawą dokonaną w ramach
    prowadzenia działalności gospodarczej w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, a Pan będzie działał
    jako podatnik VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. Z uwagi na powyższe, w tej
    konkretnej sytuacji nie można uznać, że przedmiotem dostawy będzie Pana składnik
    majątku osobistego, a sprzedaż ww. działki będzie stanowiła realizację prawa do
    rozporządzania majątkiem osobistym.
    W konsekwencji, skoro w tej sprawie wystąpią przesłanki stanowiące podstawę uznania
    Pana za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność
    gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, to czynność sprzedaży działki nr 1 będzie
    podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, jako odpłatna dostawa towarów na podstawie
    art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.
    Wobec powyższego Pana stanowisko uznałem za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zaznaczam także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle
    związany z przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia
    przyszłego). Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty opis sprawy będącej przedmiotem
    interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Pana w złożonym

    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.
    Jednocześnie podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem sprawy i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.