Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP1/443-481/12-2/ISz
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2012-07-10
Teza: Stawka podatku VAT dla świadczonych usług (ubezpieczenia)
Słowa kluczowe: stawka-stawki podatku; ubezpieczenia; świadczenie-świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 01.06.2012 r.(data wpływu 06.06.2012 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku VAT dla świadczonych usług - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 06.06.2012r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku VAT dla świadczonych usług.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca prowadzi działalność w zakresie różnych form wspomagania procesów sprzedażowych oraz kontaktów z klientami dla podmiotów z branży finansowej i ubezpieczeniowej. Wnioskodawca zamierza rozpocząć świadczenie usług na rzecz podmiotu z branży telekomunikacyjnej („Klient”), który oferuje swoim klientom możliwość przystąpienia do umów ubezpieczenia grupowego, działając w tym zakresie jako Ubezpieczający.

Usługi Wnioskodawcy związane z realizacją przez Klienta umów ubezpieczenia grupowego, obejmują następujące czynności:

*   informowanie abonentów o możliwości przystąpienia do ubezpieczenia, a także o zakresie oraz warunkach objęcia ochroną ubezpieczeniową na zasadach określonych w polisach generalnych oraz szczegółowych warunkach ubezpieczenia;
*   przekazywanie i przyjmowanie dokumentów związanych z przystąpieniami abonentów do ubezpieczenia, w tym również wysłanie ogólnych warunków ubezpieczenia (OWU),
*   przyjmowanie od abonentów oświadczeń o przystąpieniu do umowy z Klientem, przekazywanie informacji oraz korespondencji dotyczących wykonania umowy ubezpieczenia,
*   przechowywania nagranych rozmów telefonicznych, w których abonent złożył oświadczenie o przystąpieniu do ubezpieczenia grupowego;
*   przekazywanie do ubezpieczyciela dokumentacji otrzymanej od abonenta wymaganej do rozpatrzenia przez ubezpieczyciela roszczeń z tytułu zajścia zdarzenia ubezpieczeniowego w zakresie ustalonym pomiędzy stronami w umowie.

Wnioskodawca wykonując umowę z Klientem wspomaga wykonywanie jego obowiązków jako ubezpieczającego w odniesieniu do abonentów, wobec czego zobowiązany jest do dokonywania powyższych czynności w imieniu Klienta. Z tytułu powyższych czynności Wnioskodawcy będzie przysługiwać wynagrodzenie prowizyjne.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy wyżej opisane czynności wykonywane przez Wnioskodawcę na rzecz Klienta będą stanowić usługi zwolnione od podatku od towarów i usług na podstawie obowiązujących od 1 stycznia 2011 r. znowelizowanych przepisów ustawy o podatku od towarów usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, wyżej opisane usługi świadczone na rzecz Klienta będą zwolnione od podatku od towarów i usług na podstawie obowiązujących od 1 stycznia 2011 r. znowelizowanych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

W ocenie Wnioskodawcy, treść znowelizowanych przepisów ustawy o VAT, w zestawieniu z zakresem czynności, które będzie świadczył Wnioskodawca na rzecz Klienta działającego w relacji do abonentów na podstawie umów ubezpieczenia grupowego, prowadzi do wniosku, że będą to usługi zwolnione od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT, jako stanowiące (mając na uwadze ich charakter i cel) element „usług świadczonych przez ubezpieczającego w zakresie zawieranych przez niego umów ubezpieczenia na cudzy rachunek”.

Wnioskodawca wskazuje, iż literalne brzmienie art. 43 ust. 1 pkt 37 znowelizowanej ustawy VAT mogłoby wskazywać, że to właśnie ten przepis jest podstawą do zwolnienia od VAT czynności wykonywanych w ramach grupowego ubezpieczenia. Mając bowiem na uwadze zakres usług objętych zwolnieniem od podatku VAT na podstawie powyższego przepisu, czynności wykonywane przez Wnioskodawcę spełniają dwa podstawowe warunki wymienione w tym przepisie konieczne do jego zastosowania, tj. usługi są świadczone na rzecz ubezpieczającego (w analizowanej sytuacji Klienta) oraz umowy o świadczenie tych usług są zawierane na cudzy rachunek (w analizowanej sytuacji - na rzecz abonentów będących ubezpieczonymi).

Jakkolwiek obecnie ustawa o podatku od towarów i usług nie odnosi się już do Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, to Wnioskodawca zauważa, że w poprzednich latach były wydawane klasyfikacje statystyczne, zgodnie z którymi usługi te mieszczą się w grupowaniu 67.20.10-00.10 PKWiU z roku 1997 „Usługi pośrednictwa pomiędzy firmami ubezpieczeniowymi (bez obowiązkowych ubezpieczeń społecznych) a ich klientami”.

W ocenie Wnioskodawcy, przy klasyfikacji powyższych czynności do usług zwolnionych od VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 znowelizowanej ustawy VAT, bez znaczenia jest fakt, że ochrony ubezpieczeniowej abonentom nie udziela Wnioskodawca ani Klient, lecz Towarzystwo Ubezpieczeniowe, z którym Klient zawarł umowy ubezpieczenia grupowego.

Usługi świadczone przez Wnioskodawcę mogą być uznane za usługi, o których mowa w art. 43 ust. 13 znowelizowanej ustawy VAT, zgodnie z którym „zwolnienie od podatku stosuje się również do świadczenia usługi stanowiącej element usługi wymienionej w ust. 1 pkt 7 i 37-41, który sam stanowi odrębną całość i jest właściwy oraz niezbędny do świadczenia usługi zwolnionej, zgodnie z ust. 1 pkt 7 i 7-41”.

Powyższe stanowisko jest, zdaniem Wnioskodawcy, uzasadnione w świetle dotychczasowego orzecznictwa TSUE. Przykładowo, w wyroku z dnia 5 czerwca 1997 r. w sprawie C-2/95 Sparekassernes Datacenter (SDC) TSUE wskazał, że usługi finansowe objęte zwolnieniem obejmują także usługi świadczone przez inne podmioty niż bank i na rzecz innych podmiotów niż ostateczny odbiorca pod warunkiem, że analizowane w sposób szeroki tworzą samodzielną całość, wypełniając w rezultacie konkretne, istotne funkcje usług finansowych. Art. 43 ust. 13 ustawy VAT w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2011 r. niewątpliwie odzwierciedla tezy zawarte w powyższym wyroku. Zatem dokonując wykładni tego przepisu, należy, zdaniem Wnioskodawcy, w pierwszej kolejności odwołać się do przywołanego orzeczenia.

W powyższej sprawie stowarzyszenie SDC świadczyło elektronicznie usługi przetwarzania danych na rzecz banków. Usługi te stanowiły z perspektywy ostatecznego odbiorcy zasadniczą część usługi, której świadczeniodawcą był bank. W tej sytuacji, w ocenie TSUE, istotne znaczenie ma, czy mogą być zidentyfikowane czynności warunkujące wykonanie transakcji zwolnionej. Fakt, że czynność podlegająca zwolnieniu jest wykonywana przez inny podmiot, lecz z perspektywy odbiorcy końcowego wygląda tak, jakby była wykonana przez bank, nie wyklucza zdaniem TSUE jej zwolnienia. TSUE wskazał, że dla określenia, czy usługa świadczona przez stowarzyszenie podlega zwolnieniu, kluczowe znaczenie ma zakres odpowiedzialności względem banku, w szczególności decydujące znaczenie może mieć czy odpowiedzialność ta jest ograniczona do aspektów technicznych czy też rozciąga się na konkretne, istotne aspekty transakcji.

Analogiczne stanowisko zostało zaprezentowane przez TSUE także w wyroku z dnia 13 grudnia 2001 r. w sprawie C-235/00 CSC Financial Services, czy też wyroku z dnia 4 maja 2006 r. w sprawie C-169/04 Abbey National i Inscape Investment Fund.

Przenosząc powyższe wskazówki na grunt analizowanych usług świadczonych przez Wnioskodawcę na rzecz Klienta, zdaniem Wnioskodawcy, istotne znaczenie będzie miał fakt, iż z perspektywy odbiorcy końcowego (abonenta) to Klient wykonuje czynności, które w przeciwnym przypadku wykonywałyby Towarzystwo Ubezpieczeniowe. Czynności mające charakter administrowania umowami grupowego ubezpieczenia wykonywane przez Wnioskodawcę, związane są z bieżącą obsługą ubezpieczeniową. Należy zatem, kierując się wytycznymi TSUE ustalić, czy czynności te mają wyłącznie charakter techniczny czy rozciągają się na istotne aspekty transakcji. Czynności wykonywane przez Wnioskodawcę na podstawie przedmiotowych umów są na tyle kluczowe dla przebiegu ochrony ubezpieczeniowej, iż mogą być uznane za istotny element transakcji ubezpieczeniowej. Należy bowiem zauważyć, że Wnioskodawca wykonuje czynności bezpośrednio i nierozerwalnie związane z zawarciem i wykonywaniem umowy ubezpieczenia grupowego, które w konsekwencji pozwalają mu zapewnić abonentom Klienta ochronę ubezpieczeniową świadczoną przez towarzystwo ubezpieczeniowe. Są to ponadto czynności specyficzne dla usług ubezpieczenia grupowego, a jednocześnie odrębne od nich. Tym samym, zdaniem Wnioskodawcy, powinny być objęte zwolnieniem od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 13 znowelizowanej ustawy VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez dostawę towarów, stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

W myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Stosownie do art. 5a ustawy, towary lub usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne.

W art. 41 ust. 1 ustawy postanowiono, iż stawka podatku od towarów i usług wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Jednakże, zgodnie z art. 146a pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Podkreślić także należy, iż zarówno w treści ustawy, jak i przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi, bądź zwolnienie od podatku.

Według art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy, zwalnia się od podatku usługi ubezpieczeniowe, usługi reasekuracyjne i usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, a także usługi świadczone przez ubezpieczającego w zakresie zawieranych przez niego umów ubezpieczenia na cudzy rachunek, z wyłączeniem zbywania praw nabytych w związku z wykonywaniem umów ubezpieczenia i umów reasekuracji.

Zgodnie z art. 43 ust. 13 ustawy, zwolnienie od podatku stosuje się również do świadczenia usługi stanowiącej element usługi wymienionej w ust. 1 pkt 7 i 37-41, który sam stanowi odrębną całość i jest właściwy oraz niezbędny do świadczenia usługi zwolnionej zgodnie z ust. 1 pkt 7 i 37-41.

Przepisu ust. 13 nie stosuje się do świadczenia usług stanowiących element usług pośrednictwa, o których mowa w ust. 1 pkt 7 i 37-41 (art. 43 ust. 14 ustawy).

W myśl natomiast art. 43 ust. 15 ustawy, zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41 oraz w ust. 13, nie mają zastosowania do:

1.  czynności ściągania długów, w tym factoringu;
2.  usług doradztwa;
3.  usług w zakresie leasingu.

Z okoliczności sprawy wynika, iż Wnioskodawca zamierza rozpocząć świadczenie usług na rzecz podmiotu z branży telekomunikacyjnej („Klient”), który oferuje swoim klientom możliwość przystąpienia do umów ubezpieczenia grupowego, działając w tym zakresie jako Ubezpieczający.

Usługi Wnioskodawcy związane z realizacją przez Klienta umów ubezpieczenia grupowego, obejmują następujące czynności:

*   informowanie abonentów o możliwości przystąpienia do ubezpieczenia, a także o zakresie oraz warunkach objęcia ochroną ubezpieczeniową na zasadach określonych w polisach generalnych oraz szczegółowych warunkach ubezpieczenia;
*   przekazywanie i przyjmowanie dokumentów związanych z przystąpieniami abonentów do ubezpieczenia, w tym również wysłanie ogólnych warunków ubezpieczenia (OWU),
*   przyjmowanie od abonentów oświadczeń o przystąpieniu do umowy z Klientem, przekazywanie informacji oraz korespondencji dotyczących wykonania umowy ubezpieczenia,
*   przechowywania nagranych rozmów telefonicznych, w których abonent złożył oświadczenie o przystąpieniu do ubezpieczenia grupowego;
*   przekazywanie do ubezpieczyciela dokumentacji otrzymanej od abonenta wymaganej do rozpatrzenia przez ubezpieczyciela roszczeń z tytułu zajścia zdarzenia ubezpieczeniowego w zakresie ustalonym pomiędzy stronami w umowie.

Wnioskodawca wykonując umowę z Klientem wspomaga wykonywanie jego obowiązków jako ubezpieczającego w odniesieniu do abonentów, wobec czego zobowiązany jest do dokonywania powyższych czynności w imieniu Klienta. Z tytułu powyższych czynności Wnioskodawcy będzie przysługiwać wynagrodzenie prowizyjne.

Stosownie do art. 135 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L z 2006 r. Nr 347.1 ze zm.), państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje: transakcje ubezpieczeniowe i reasekuracyjne, wraz z usługami pokrewnymi świadczonymi przez brokerów ubezpieczeniowych i agentów ubezpieczeniowych.

Zgodnie z orzecznictwem Trybunału zwolnienia, o których mowa w art. 13 VI Dyrektywy (obecnie art. 135 Dyrektywy 112), stanowią autonomiczne pojęcia prawa Unii, które służą unikaniu rozbieżności w stosowaniu systemu podatku VAT w poszczególnych państwach członkowskich (wyrok z dnia 10 marca 2011 r. w sprawie C-540/09 Skandinaviska Enskilda Banken, pkt 19 i przytoczone tam orzecznictwo).

Należy odnotować na samym początku, że terminy używane do określenia zwolnień od podatku przewidziane w artykule 13 Dyrektywy muszą być wiernie interpretowane, jako że stanowią wyjątki od ogólnej zasady, która mówi, że podatek VAT pobierany jest od każdej usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika (patrz w szczególności sprawa 348/87 Stichting Uitvoering Financiele Acties (1989) ECR 1737, paragraf 13 i sprawa C-287/00 Commission v Germany (2002) ECR I-5811, paragraf 43).

Jest ustalonym prawem precedensowym, że zwolnienia te stanowią niezależne pojęcia prawa wspólnotowego, którego celem jest uniknięcie rozbieżności w stosowaniu systemu podatku VAT w poszczególnych Państwach Członkowskich. W związku z powyższym, tut. Organ wydając interpretację w stanie prawnym od dnia 1 stycznia 2011 r. określa ich zakres z wykorzystaniem treści zapisów prawa unijnego i krajowego oraz orzecznictwa sądów.

Dyrektywa nie podaje definicji transakcji ubezpieczeniowych ani usług pokrewnych świadczonych przez pośredników ubezpieczeniowych.

Wskazać należy, iż „czynność ubezpieczeniowa”, w ogólnie przyjętym rozumieniu, charakteryzuje się tym, że ubezpieczyciel, w zamian za wcześniejsze opłacenie składki ubezpieczeniowej, zobowiązuje się w przypadku wystąpienia ryzyka objętego umową ubezpieczenia do spełnienia na rzecz ubezpieczonego świadczenia określonego w momencie zawarcia umowy.

Czynność ubezpieczeniowa, w każdym wypadku związana jest z istnieniem stosunku umownego między usługodawcą, który domaga się zwolnienia (od podatku) a osobą, której ryzyko jest objęte ubezpieczeniem, czyli ubezpieczonym.

Jeśli chodzi o transakcje ubezpieczeniowe TSUE w sprawie C-8/01 orzekł jednak, że istotą transakcji ubezpieczeniowej jest w ogólnym rozumieniu, iż ubezpieczyciel zobowiązuje się, w przypadku, gdy zaistnieje ryzyko objęte ubezpieczeniem, świadczyć ubezpieczonemu usługę uzgodnioną podczas zawierania umowy w zamian za uprzednią wpłatę składki (sprawy: Card Protection Plan C-349/96, paragraf 17 i Skania C-240/99, paragraf 37).

Biorąc pod uwagę powyższe, czynności wykonywane przez Spółkę na rzecz Klienta będące przedmiotem wniosku, nie stanowią usług ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych, korzystających ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o podatku od towarów i usług.

Z treści art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy wynika, iż prawodawca zwolnił od podatku również usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych.

Wskazać należy, iż TSUE w sprawie C-453/05 stwierdził, że „pośrednictwo stanowi działalność polegającą na pośredniczeniu, która może obejmować między innymi wskazywanie stronie danej umowy okazji do zawarcia takiej umowy, przy czym celem takiej działalności jest uczynienie wszystkiego, co niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę, a sam pośrednik nie ma żadnego interesu w zakresie treści umowy. Zatem pojęcie pośrednictwa nie wymaga koniecznie, aby pośrednik działający jako subagent agenta głównego kontaktował się bezpośrednio z dwiema stronami umowy, aby negocjować wszystkie klauzule, jednakże pod warunkiem że jego działalność nie ogranicza się do zobowiązania do wykonania części czynności faktycznych związanych z umową”.

Jak wskazał Wnioskodawca, Spółka świadczyć będzie na rzecz Klienta usługi polegające m.in. na informowaniu abonentów o możliwości przystąpienia do ubezpieczenia, a także o zakresie oraz warunkach objęcia ochroną ubezpieczeniową na zasadach określonych w polisach generalnych oraz szczegółowych warunkach ubezpieczenia, przekazywaniu i przyjmowaniu dokumentów związanych z przystąpieniami abonentów do ubezpieczenia, w tym również wysłanie ogólnych warunków ubezpieczenia (OWU), przyjmowaniu od abonentów oświadczeń o przystąpieniu do umowy z Klientem, przekazywaniu informacji oraz korespondencji dotyczących wykonania umowy ubezpieczenia, przechowywaniu nagranych rozmów telefonicznych, w których abonent złożył oświadczenie o przystąpieniu do ubezpieczenia grupowego, przekazywaniu do ubezpieczyciela dokumentacji otrzymanej od abonenta wymaganej do rozpatrzenia przez ubezpieczyciela roszczeń z tytułu zajścia zdarzenia ubezpieczeniowego w zakresie ustalonym pomiędzy stronami w umowie.

Z powyższego wynika, iż Wnioskodawca wykonując wskazane czynności nie będzie pośredniczyć w zawarciu umów ubezpieczeniowych, jedynie zobowiązany będzie do wykonania niektórych zleconych przez Klienta czynności. Usługi świadczone przez Wnioskodawcę będą w rezultacie rozumiane jako forma współpracy polegająca na wspieraniu Klienta za wynagrodzeniem w wykonywaniu czynności wynikających z umów ubezpieczenia na cudzy rachunek. W związku z tym, przedmiotowe czynności opisane we wniosku wykonywane na rzecz Klienta, nie stanowią również usług pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, korzystających ze zwolnienia od podatku, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o podatku od towarów i usług.

Z treści cytowanego wyżej art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy wynika również, iż ustawodawca zwolnił z opodatkowania od towarów i usług oprócz usług ubezpieczeniowych, reasekuracyjnych i pośrednictwa ubezpieczeniowego również usługi świadczone przez ubezpieczającego w zakresie zawieranych przez niego umów ubezpieczenia na cudzy rachunek. Podkreślić ponownie należy, iż zwolnienia z podatku od towarów i usług pewnych czynności stanowi wyjątek od ogólnej zasady, zgodnie z którą dostawa towarów i świadczenie usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według stawki podstawowej. Ze względu na szczególny charakter przepisu art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy, winien być on interpretowany ściśle, co oznacza, że przywołany powyżej fragment przepisu art. 43 ust. 1 pkt 37 ma zastosowanie wyłącznie do zawarcia umowy ubezpieczenia przez Ubezpieczającego, a nie wykonywania innych mających jedynie pośredni związek z zawartą umową ubezpieczenia. W przedmiotowej sprawie Wnioskodawca, nie może korzystać ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy, gdyż, jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego to Klient występuje w roli ubezpieczającego, a nie Wnioskodawca, który w ramach zawartej umowy z Klientem wykonuje na jego rzecz czynności opisane we wniosku.

Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż przedmiotowe usługi korzystają ze zwolnienia, jako usługi stanowiące element usług świadczonych przez Klienta, jako ubezpieczającego w zakresie zawieranych przez niego umów ubezpieczenia na cudzy rachunek na podstawie art. 43 ust. 13 w związku z art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT.

Odnosząc się do powyższego wskazać należy, iż aby usługi mogły korzystać ze zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 13 ustawy muszą one stanowić element usługi opisanej w art. 43 ust. 1 pkt 37, jawić się jako odrębna całość, być właściwe i niezbędne dla usługi podstawowej.

Usługi wykonywane przez Wnioskodawcę, zdaniem tut. Organu, będą stanowić odrębną całość i będą niezbędne do wykonania usługi świadczonej przez Klienta jako ubezpieczającego, jednakże przepis ust. 13 art. 43 ustawy dotyczący zwolnienia wyraźnie wskazuje, że usługi te muszą być również właściwe do wykonania usługi podstawowej tj. usługi ubezpieczeniowej. Uwzględniając orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w tym zakresie, stwierdzić należy, że zwolnieniu od podatku nie podlegają usługi stanowiące element (część składową) usługi ubezpieczeniowej, które nie są dla danej usługi ubezpieczeniowej właściwe w znaczeniu: specyficzne (specyficzny - właściwy wyłącznie dla danej osoby, danego przedmiotu czy zjawiska).

W takim kontekście trudno uznać opisane przez Wnioskodawcę usługi za specyficzne jedynie dla sektora ubezpieczeniowego, mogą one bowiem być wykorzystywane w innych niż ubezpieczenia dziedzinach życia np. wszelkie usługi wykonywane na podstawie długoterminowych umów dotyczących m.in. usług telekomunikacji, usług komunalnych, gdzie klienci deklarują chęć przystąpienia do umowy, zapoznają się z regulaminem, dostarczają odpowiednie dokumenty potrzebne do zawarcia umowy itp. W ocenie tut. Organu, opisane czynności wykonywane na rzecz Klienta są czynnościami administracyjno-technicznymi związanymi z wykonywaniem umowy ubezpieczenia, które niewątpliwe stanowią wparcie dla Klienta jak również umożliwiają ograniczenie kosztów obsługi ubezpieczeń grupowych czy też zwiększenie jakości świadczonych usług. Bez znaczenia przy tym pozostaje fakt, że usługa taka jest rzeczywiście niezbędna do wykonania usługi głównej. „Sam fakt, że jakiś istotny element jest niezbędny do zakończenia transakcji zwolnionej z podatku, nie daje podstaw do konkluzji, że usługa, którą dany element reprezentuje, jest zwolniona z podatku" - wyrok w sprawie C-2/95 SDC (pkt 65). W tym miejscu przytoczyć należy również wyrok TSUE z dnia 13 grudnia 2000 r. w sprawie C-235/00 Commissioners of Customs Excise przeciw CSC Financial Services Ltd, w którym wskazano, iż sam fakt, iż jakiś element składowy jest niezbędny do dokonania transakcji zwolnionej z podatku, nie gwarantuje, iż usługa, która ten element składowy zawiera, jest sama w sobie zwolniona z opodatkowania.

Zatem usługi wymienione we wniosku, wykonane przez Wnioskodawcę na rzecz Klienta nie stanowią usług właściwych do wykonania usługi podstawowej, tj. usługi ubezpieczeniowej zwolnionej od podatku VAT, bowiem nie obejmują one funkcji charakterystycznych dla usługi świadczonej przez ubezpieczającego.

Zatem czynności te nie korzystają ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 13 ustawy.

Ponadto wskazać należy, iż problem tzw. usług „back office” był przedmiotem wyroku Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 3 marca 2005 r. w sprawie Staatssecretaris van Financiën przeciwko Arthur Andersen Co. Accountants c.s. (C-472/03). W wyroku tym TSUE stwierdził, iż Artykuł 13 część B lit. a) Szóstej Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że czynności „back office”, polegające na wykonywaniu za wynagrodzeniem usług na rzecz zakładu ubezpieczeniowego, nie stanowią usług pokrewnych czynnościom ubezpieczeniowym dokonywanym przez brokera bądź pośrednika ubezpieczeniowego w rozumieniu tego przepisu. Usługi świadczone przez ACMC na rzecz UL (zakładu ubezpieczeniowego przyp. tut. Organu) muszą być w rezultacie rozumiane jako forma współpracy polegająca na wspieraniu UL za wynagrodzeniem w wykonywaniu należącej do niej działalności, bez wchodzenia w stosunki umowne z ubezpieczonymi.

Reasumując, przedmiotowe czynności wykonywane przez Wnioskodawcę na rzecz Klienta nie mogą korzystać ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, określonego w art. 43 ust.13 w związku z art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.