Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.852.2024.1.ASZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-05
Teza: Skutki podatkowe przeniesienia udziałów we współwłasności
w ramach rozliczenia dłużników solidarnych w celu zwolnienia
się ze zobowiązania.
Słowa kluczowe: dłużnik
współwłasność
zniesienie-zniesienie współwłasności
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 14
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 14-ust. 2e
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 30e-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 grudnia 2024 r. wpłynął Pani wniosek z 7 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni (obywatelstwo polskie, miejsce zam.: Polska) jest współwłaścicielką
    nieruchomości - odrębnej własności lokalu nr 4 położonego w budynku przy ul. A 1 we B
    (objętej księgą wieczystą nr (...)) wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej oraz udziału
    we współwłasności lokalu niemieszkalnego stanowiącego garaż wielostanowiskowy
    położony we B przy ul. A 1-2, którą to nieruchomość wraz z drugim współwłaścicielem
    (partnerem Wnioskodawczyni) nabyła na podstawie umowy sprzedaży zawartej w formie
    aktu notarialnego z dnia 30 września 2022 r. [dalej jako "Nieruchomość"].
    Na podstawie aktu notarialnego i stosownego wniosku do sądu wieczystoksięgowego,
    Wnioskodawczyni i drugi współwłaściciel zostali wpisani do ksiąg wieczystych
    prowadzonych dla lokalu mieszkalnego oraz lokalu niemieszkalnego w udziałach:
    • KW dla lokalu mieszkalnego: X/10 udziału – Wnioskodawczyni, Y/10 – drugi
      współwłaściciel,
    • KW dla lokalu niemieszkalnego: A/100 – Wnioskodawczyni, A/100 – drugi
      współwłaściciel.
    Ww. wysokości udziałów odpowiadają wysokościom, w jakich każde z nich nabyło udziały
    w lokalu mieszkalnym i niemieszkalnym.
    Cena zakupu Nieruchomości wynosiła 830.000 zł, z czego kwota 124.500 zł została
    zapłacona przez Wnioskodawczynię i jej partnera ze środków własnych, zaś pozostała
    kwota w wysokości 705.500 zł – ze środków pochodzących z kredytu hipotecznego, który
    Wnioskodawczyni oraz jej partner zaciągnęli na podstawie umowy z bankiem X S.A. z dnia
    27 września 2022 r. (kwota kredytu: 705.500 zł, okres kredytowania: 360 miesięcy). W
    księdze wieczystej lokalu mieszkalnego i niemieszkalnego wpisana jest hipoteka łączna na
    kwotę 1.058.250 zł, wynikająca z zaciągniętego kredytu. Wnioskodawczyni wraz z
    partnerem są dłużnikami solidarnymi wobec banku z tytułu kredytu. Kredyt zaciągnięto
    zarówno na nabycie lokalu mieszkalnego, jak i niemieszkalnego (garaż). Współwłaściciele
    nieruchomości nie pozostają w związku małżeńskim.
    Po zawarciu umowy sprzedaży Nieruchomości strony zawarły pomiędzy sobą umowę
    zobowiązującą do przeniesienia własności udziałów we współwłasności nieruchomości w
    zamian za zwolnienie z zobowiązania (pactum de in solutum dando), na podstawie której
    strony postanowiły ustalić zasady rozliczeń pomiędzy sobą – jako dłużnikami solidarnymi
    wobec banku z tytułu kredytu – spłat dokonywanych na poczet kredytu (dalej jako
    "Umowa Zobowiązująca").
    Zgodnie z postanowieniami Umowy Zobowiązującej:
    1. strony postanowiły, iż – w razie gdy wpłaty każdego z dłużników na poczet kredytu
      będą w różnej wysokości – ustalają zasady zwrotu przez jednego współwłaściciela
      drugiemu współwłaścicielowi świadczenia spełnionego przez tego współwłaściciela na
      rzecz banku w taki sposób, aby w wyniku dokonanego zwrotu doszło do ustalenia
      wysokości udziałów we współwłasności Nieruchomości – proporcjonalnie do

      wysokości wpłat dokonanych przez każdego z nich na poczet kredytu (regres między
      współdłużnikami solidarnymi),
    2. podstawą do dokonania pomiędzy współwłaścicielami rozliczeń w powyższym zakresie
      jest art. 376 § 1 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym: „Jeżeli jeden z dłużników
      solidarnych spełnił świadczenie, treść istniejącego między współdłużnikami stosunku
      prawnego rozstrzyga o tym, czy i w jakich częściach może on żądać zwrotu od
      współdłużników. Jeżeli z treści tego stosunku nie wynika nic innego, dłużnik, który
      świadczenie spełnił, może żądać zwrotu w częściach równych” (datio in solutum),
    3. strony ustaliły, iż dokonają wzajemnego rozliczenia po wygaśnięciu zobowiązania z
      tytułu kredytu,
    4. strony ustaliły, iż w razie, gdy proporcja wpłat jednego ze współwłaścicieli względem
      kredytu będzie przewyższać proporcję posiadanych przez niego udziałów w
      Nieruchomości wówczas ten współwłaściciel, który wpłacił mniej na poczet kredytu,
      zwróci temu pierwszemu równowartość nadpłaty tego pierwszego względem wartości
      posiadanych przez niego udziałów,
    5. zamiast jednak zapłaty ww. świadczenia pieniężnego rozliczenie nastąpi poprzez
      przeniesienie przez jednego ze współwłaścicieli na rzecz drugiego takiej wysokości
      udziału we współwłasności nieruchomości, która odpowiada proporcjom, w jakich
      każde z nich dokonało wpłat na poczet kredytu – tak, aby wartość udziałów we
      własności lokalu przysługujących obojgu współwłaścicielom odpowiadała
      (proporcjonalnie) wartości kwot wpłaconych na poczet kredytu,
    6. rozliczenie nastąpi więc poprzez spełnienie świadczenia rzeczowego, tj. przez
      przeniesienie przez jednego współwłaściciela na rzecz drugiego części udziału we
      współwłasności Nieruchomości, a to na podstawie art. 453 zd. 1 kodeksu cywilnego,
      zgodnie z którym: „Jeżeli dłużnik w celu zwolnienia się z zobowiązania spełnia za zgodą
      wierzyciela inne świadczenie, zobowiązanie wygasa” (tzw. świadczenie zamiast
      wykonania / datio in solutum),
    7. wskutek ww. rozliczenia własność udziału każdego z nich będzie odpowiadać kwotom
      wpłat na poczet kredytu,
    8. przeniesienie przez jednego współwłaściciela na rzecz drugiego współwłaściciela części
      udziału we współwłasności Nieruchomości nastąpi na podstawie odrębnej umowy
      zawartej przez strony w formie aktu notarialnego [dalej: "Umowa Przenosząca"],
    9. spełnienie przez jednego ze współwłaścicieli świadczenia rzeczowego spowoduje
      wygaśnięcie jego zobowiązania względem drugiego Kupującego z tytułu stosunku
      prawnego solidarności.
    Na dzień złożenia wniosku kredyt został spłacony w wysokości 647.139,06 zł. Do spłaty na
    poczet kredytu pozostaje kwota 366.190,48 zł (co stanowi zobowiązanie solidarne
    dłużników). Łączna kwota kredytu na dzień złożenia wniosku (uwzględniając
    dotychczasowe spłaty oraz kwotę pozostałą do spłaty) wynosi 1.013.329,54 zł.

    Dokonane wpłaty na poczet kredytu oraz pozostałe do spłaty kwoty z tego tytułu
    wyglądają następująco:
    • Wpłaty Wnioskodawczyni: wkład własny do kredytu – 64.782,60 zł, kwota spłacona
      dotychczas wraz z odsetkami – 51.319,53 zł, do spłaty pozostaje 183.095,24 zł, razem:
      299.197,37 zł;
    • wpłaty partnera Wnioskodawczyni: wkład własny do kredytu – 59.717,40 zł, kwota
      spłacona dotychczas wraz z odsetkami – 471.319,53 zł, do spłaty pozostaje 183.095,24
      zł, razem: 714.132,17 zł.
    Do spłaty wobec banku solidarnie pozostaje kwota 366.190,48 zł (kapitał wraz z
    odsetkami). Oboje planują spłatę tej kwoty w proporcjach po połowie, tj. 183.095,24 zł
    każdy.
    Zgodnie z obliczeniami Wnioskodawczyni i jej partnera, proporcje przedstawionych wyżej
    wpłat poniesionych i pozostałych do poniesienia z tytułu kredytu przez każdego z
    dłużników solidarnych wynoszą:
    • Wnioskodawczyni 29,56% (299.197,37 zł),
    • partner Wnioskodawczyni 70,44% (714.132,17 zł).
    Biorąc pod uwagę, że wpłaty partnera Wnioskodawczyni przewyższają wysokość wpłat
    Wnioskodawczyni, a jednocześnie mając na uwadze, iż na dzień złożenia wniosku kredyt
    nie został spłacony, strony zamierzają zawrzeć Umowę Przenoszącą na następujących
    warunkach (Umowa Przenosząca będzie zawierać stosowne postanowienia
    uwzględniające te warunki):
    1. strony zgodnie ustalają, iż dokonują rozliczenia między sobą jako dłużników
      solidarnych wobec banku jeszcze przed spłatą kredytu,
    2. strony, jako dłużnicy solidarni wobec banku, w ramach stosunku prawnego dłużników
      solidarnych zobowiązują się względem siebie do spłaty pozostałej kwoty kredytu w
      częściach równych (każdy po połowie), a w razie, gdy jeden spłaci ponad połowę
      pozostałej do spłaty kwoty kredytu – będzie posiadał względem drugiego roszczenie o
      zwrot kwoty uiszczonej ponad ww. połowę (ustalenie w ramach regresu między
      dłużnikami solidarnymi co do kwoty kredytu pozostałej do spłaty); na dzień złożenia
      wniosku kwota pozostała do spłaty wynosi 366.190,48 zł (kapitał wraz z odsetkami),
      każdy z dłużników zobowiązuje się do spłaty 183.095,24 zł; oboje właściciele pozostaną
      dłużnikami osobistymi względem banku,
    3. ww. kwotę kredytu pozostałą do spłaty strony postanawiają uwzględnić w rozliczeniu
      dokonywanym na podstawie Umowy Przenoszącej,
    4. zgodnie z umową sprzedaży, na podstawie której Wnioskodawczyni partner nabyli
      nieruchomość, proporcje w udziałach we współwłasności wynoszą:
        • w odniesieniu do współwłasności lokalu mieszkalnego: 52,68% – Wnioskodawczyni
        (X/10 udziału), 47,32% – partner (Y/10 udziału),
        • w odniesieniu do udziałów w lokal niemieszkalnym: 0,917% – Wnioskodawczyni (A
        /100), 0,917% – Pani partner (A/100),

    5. na dzień złożenia wniosku wpłaty na poczet kredytu, z uwzględnieniem kwoty kredytu
      pozostałej do spłaty, którą strony postanawiają spłacić i rozliczyć między sobą w
      częściach równych (pkt 2 powyżej), wynoszą: 29,56% – Wnioskodawczyni, 70,44% –
      partner,
    6. ponieważ proporcja wpłat partnera Wnioskodawczyni względem kredytu z
      uwzględnieniem jego zobowiązania do spłaty połowy pozostałej kwoty kredytu
      (70,44%) przewyższa proporcję posiadanych przez niego udziałów w Lokalu (47,32%) i
      udziałów we współwłasności w lokalu niemieszkalnym [garaż] (0,917%), posiada on
      wobec Wnioskodawczyni – która spłaciła kredyt w mniejszym stopniu (przy
      uwzględnieniu zobowiązania Wnioskodawczyni do spłaty połowy pozostałej kwoty
      kredytu) – wierzytelność o zwrot równowartości jego nadpłaty względem wartości
      posiadanych przez niego udziałów,
    7. zamiast jednak dokonywać rozliczenia ww. wierzytelności w formie pieniężnej, strony
      postanawiają dokonać rozliczenia w taki sposób, że Wnioskodawczyni przeniesie na
      partnera własność udziałów odpowiadającą wartości jego nadpłaty względem wartości
      posiadanych przez niego udziałów we współwłasności – w rozliczeniu tym strony
      uwzględniają także kwotę kredytu pozostałą do spłaty, tj. 366.190,48 zł na dzień
      złożenia wniosku (zgodnie z pkt 2 powyżej); rozliczenie to obrazują następujące
      obliczenia:
        • Wnioskodawczyni: wkład własny do kredytu – 64.782,60 zł, kwota spłacona
        dotychczas wraz z odsetkami – 51.319,53 zł, kwota pozostała do spłaty
        (solidarnie) wraz z odsetkami – 183.095,24 zł, RAZEM – 299.197,37 zł (29,56%)
        • Partner Wnioskodawczyni: wkład własny do kredytu – 59.717,40 zł, kwota spłacona
        dotychczas wraz z odsetkami – 471.319,53 zł, kwota pozostała do spłaty
        (solidarnie) wraz z odsetkami – 183.095,24 zł, RAZEM – 714.132,17 zł (70,44%)
    8. a zatem, w wyniku zawarcia Umowy Przenoszącej udziały każdego ze współwłaścicieli
      odpowiadać mają proporcjom ich wpłat dokonanych na poczet kredytu, z
      uwzględnieniem kwoty kredytu pozostałej do spłaty (każdy współwłaściciel po
      połowie), które wynoszą:
        • w odniesieniu do lokalu mieszkalnego: 29,56% - udział Wnioskodawczyni ((...)
        udziału), 70,44 % - udział partnera ((...) udziału),
        • w odniesieniu do lokalu niemieszkalnego (garażu): 0,543% - udział
        Wnioskodawczyni ((...) udziału), 1,291% - udział partnera ((...) udziału)
    9. Wnioskodawczyni przeniesie więc na rzecz partnera:
        • własność (...) (23,12%) udziałów we współwłasności Lokalu (70,44% - 47,32%),
        • własność (...) (0,374%) udziałów we współwłasności garażu, których właścicielami
        są Wnioskodawczyni i jej partner (0,917% - 0,543%).
    10.wskutek powyższego rozliczenia wartość udziałów we własności Nieruchomości
      przysługujących obojgu współwłaścicielom odpowiadać będzie (proporcjonalnie)
      wartości kwot wpłaconych na poczet kredytu i połowy kwoty kredytu pozostałej do
      spłaty na dzień rozliczenia,

    11.przeniesienie przez Wnioskodawczynię na rzecz partnera własności (23,12%) udziałów
      we współwłasności lokalu mieszkalnego nastąpi zamiast spełnienia świadczenia
      pieniężnego odpowiadającego równowartości jego nadpłaty z tytułu kredytu
      względem wartości posiadanych przez niego udziałów we współwłasności Lokalu;
      podobnie również przeniesienie na rzecz partnera własności (0,374%) udziałów we
      współwłasności garażu nastąpi zamiast spełnienia świadczenia pieniężnego
      odpowiadającego równowartości jego nadpłaty z tytułu kredytu względem wartości
      posiadanych przez niego udziałów we współwłasności garażu;
    12.rozliczenie nastąpi więc poprzez spełnienie świadczenia rzeczowego, tj. przez
      przeniesienie przez jednego współwłaściciela na rzecz drugiego części udziału we
      współwłasności Nieruchomości, a to na podstawie art. 453 zd. 1 kodeksu cywilnego,
      zgodnie z którym: „Jeżeli dłużnik w celu zwolnienia się z zobowiązania spełnia za zgodą
      wierzyciela inne świadczenie, zobowiązanie wygasa” (tzw. świadczenie zamiast
      wykonania / datio in solutum),
    13.przeniesienie własności ww. udziałów nastąpi bez opłat i dopłat na rzecz
      Wnioskodawczyni ze strony jej partnera,
    14.w związku z rozliczeniem na podstawie przedmiotowej umowy partner zrzeka się
      wobec Wnioskodawczyni roszczeń o zwrot świadczenia pieniężnego odpowiadającego
      równowartości jego nadpłaty z tytułu kredytu względem wartości posiadanych przez
      niego udziałów i nie będzie dochodzić od Wnioskodawczyni rozliczenia kwoty
      spłaconego przez niego kredytu w ramach istniejącego między nimi stosunku
      prawnego dłużników solidarnych.
    Umowa kredytu zawarta przez Wnioskodawczynię i jej partnera z bankiem nie ulegnie
    zmianom, nie nastąpi też zwolnienie z długu Wnioskodawczyni co do zapłaty pozostałych
    rat kredytu przez bank. Innymi słowy, zawarcie planowanej umowy nie wpłynie na treść
    umowy kredytu, ani na obowiązki kredytobiorców wobec banku. Nieruchomość
    pozostanie w dalszym ciągu obciążona hipoteką na rzecz banku, do czasu całkowitej
    spłaty kredytu.
    Wartość Nieruchomości na dzień zawarcia Umowy Przenoszącej zostanie w umowie
    wskazana jako wartość rynkowa. Na dzień zawarcia przedmiotowej umowy strony
    zaktualizują również wartości przenoszonych udziałów (powyżej przedstawione wyliczenia
    są aktualne na dzień wniosku).
    Zawarcie Umowy Przenoszącej ma nastąpić przed upływem okresu 5 lat licząc od końca
    roku kalendarzowego, w którym dokonano nabycia nieruchomości. Zbycie własności
    udziałów na podstawie przedmiotowej umowy nie nastąpi w ramach działalności
    gospodarczej.

## Pytanie

Czy przeniesienie przez Wnioskodawczynię na rzecz jej partnera – w ramach rozliczenia
    dłużników solidarnych – udziałów we współwłasności Nieruchomości, w celu zwolnienia
    się przez nią z zobowiązania do spełnienia świadczenia pieniężnego polegającego na
    zapłacie kwoty będącej równowartością nadpłaty partnera Wnioskodawczyni z tytułu
    kredytu względem wartości posiadanych przez niego udziałów, stanowić będzie odpłatne
    zbycie w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku

    dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2018 r. poz. 1509 ze zm.) [dalej "PDOFizU"] i
    będzie skutkować obowiązkiem zapłaty przez Wnioskodawczynię podatku dochodowego
    od osób fizycznych na zasadach określonych w art. 30e ust. 1?
    Pani stanowisko w sprawie
    W pierwszej kolejności należy podkreślić, że zawarcie Umowy Przenoszącej zgodnie z
    opisem stanu faktycznego, w sytuacji gdy zobowiązanie dłużników solidarnych jeszcze nie
    wygasło (umowa kredytu obowiązuje nadal), jest możliwe na gruncie obowiązujących
    przepisów oraz stanowisk doktryny i orzecznictwa.
    Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z 12.10.2001 r. (V CKN 500/00, OSNC 200 2, Nr 7-8,
    poz. 90), ani powstanie roszczeń regresowych między dłużnikami solidarnymi, ani ich
    wymagalność nie są uzależnione od zupełnego zaspokojenia wierzyciela. Przyjmuje się, że
    powstanie i wymagalność roszczeń regresowych może nastąpić przed całkowitym
    wygaśnięciem zobowiązania solidarnego.
    Nie jest przy tym konieczne zaspokojenie wierzyciela przez danego dłużnika solidarnego w
    całości, gdyż, jak też wskazał Sąd Apelacyjny w Białymstoku w wyroku z 14.2.2013 r. (I ACa
    757/12, Legalis), roszczenie regresowe powstaje już z chwilą choćby częściowego
    zaspokojenia wierzyciela przez jednego z dłużników solidarnych w zakresie
    przekraczającym część przypadającą na tego dłużnika (por. M. Pyziak-Szafnicka, w: SPP, t.
    5, 2013, s. 351; A. Raczyński, w: M. Gutowski, Komentarz KC, t. 1, 2016, s. 1363; A. Herbet,
    w: M. Habdas, M. Fras, Komentarz KC, t. 3, 2018, s. 158). Na równi ze spełnieniem
    świadczenia przez dłużnika solidarnego należy także traktować datio in solutum,
    potrącenie (art. 498 KC) oraz odebranie przez wierzyciela przedmiotu świadczenia
    złożonego do depozytu sądowego (P. Drapała, Glosa do wyr. SN z 12.10.2001 r., V CKN 500
    /00, s. 121; A. Raczyński, w: M. Gutowski, Komentarz KC, 1.1, 2016, s. 1364; W. Dubis, w: E.
    Gniewek, P. Machnikowski, Komentarz KC, 2017, s. 723; A. Herbet, w: M. Habdas, M. Fras,
    Komentarz KC, t. 3, 2018, s. 159).
    W myśl powyższego zawarcie przez Wnioskodawczynię wraz z drugim współwłaścicielem
    Nieruchomości celem dokonania rozliczenia wpłat na poczet kredytu, jako dłużników
    solidarnych wobec banku, jeszcze przed spłatą kredytu będzie prawidłowe i zgodne z
    obowiązującymi przepisami.
    W dalszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991
    r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51 poz. 307 ze zm.)
    [dalej: "PDOFiZU”]: Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego
    rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz
    dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru
    podatku.
    Zgodnie zaś z art. 10 ust. 1 pkt. 8 lit. a) PDOFizU: źródłem przychodu jest odpłatne zbycie
    nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, jeżeli odpłatne zbycie nie
    następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku
    odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, określonych w art. 10 ust. 1 pkt. 8
    lit. a)-c) PDOFizU, przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym
    nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
    Natomiast na gruncie cywilnoprawnym, zgodnie z art. 366 k.c. [Solidarność dłużników]:
    § 1. Kilku dłużników może być zobowiązanych w ten sposób, że wierzyciel może żądać
    całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od
    każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia
    pozostałych (solidarność dłużników).
    § 2. Aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają
    zobowiązani.
    Ponadto, zgodnie z art. 376 k.c. [Regres między współdłużnikami]:

    § 1. Jeżeli jeden z dłużników solidarnych spełnił świadczenie, treść istniejącego między
    współdłużnikami stosunku prawnego rozstrzyga o tym, czy i w jakich częściach może on
    żądać zwrotu od współdłużników. Jeżeli z treści tego stosunku nie wynika nic innego,
    dłużnik, który świadczenie spełnił, może żądać zwrotu w częściach równych.
    § 2. Część przypadająca na dłużnika niewypłacalnego rozkłada się między współdłużników.
    Wreszcie, zgodnie z art. 453 k.c. [świadczenie zamiast wykonania/ datio in solutum]:
    Jeżeli dłużnik w celu zwolnienia się z zobowiązania spełnia za zgodą wierzyciela inne
    świadczenie, zobowiązanie wygasa. Jednakże gdy przedmiot świadczenia ma wady, dłużnik
    obowiązany jest do rękojmi według przepisów o rękojmi przy sprzedaży.
    Jak wynika z opisanego stanu faktycznego, w dniu 27 września 2022 r. została zawarta z
    bankiem umowa kredytu mieszkaniowego hipotecznego na zakup nieruchomości
    (mieszkanie oraz lokal niemieszkalny - garaż). Kredytobiorcami są Wnioskodawczyni oraz
    jej partner. Oboje są dłużnikami solidarnymi wobec banku z tytułu spłaty kredytu. W
    umowie kredytu nie ma postanowień, które wskazywałyby, iż każdy z kredytobiorców ma
    zapłacić określoną część kredytu, a zatem zgodnie z zasadą solidarności biernej
    (dłużników) wyrażoną w art. 366 k.c., każdy z dłużników odpowiada wobec banku za spłatę
    całości kredytu. Na podstawie wskazanej umowy kredytowej bank udzielił kredytu w
    kwocie 705.500 zł, przeznaczonego na zakup nieruchomości, która to nieruchomość
    została nabyta przez Wnioskodawczynię i jej partnera na podstawie aktu notarialnego z
    dnia 30 września 2022 r. Na podstawie aktu notarialnego i stosownego wniosku do sądu
    wieczystoksięgowego Wnioskodawczyni i jej partner zostali wpisani do księgi wieczystej
    nieruchomości jako jej współwłaściciele z udziałami: (i) w odniesieniu do lokalu
    mieszkalnego: X/10 udziału – Wnioskodawczyni, Y/10 – drugi współwłaściciel, (ii) w
    odniesieniu do lokalu niemieszkalnego (garażu) – po A/100 każde.
    W Umowie Zobowiązującej zawartej przez Wnioskodawczynię i jej partnera strony
    określiły zasady rozliczeń pomiędzy nimi jako dłużników solidarnych z tytułu spłaty
    kredytu. W wykonaniu tej umowy strony chcą podpisać Umowę Przenoszącą, na
    podstawie której:
    • Wnioskodawczyni przeniesie na swojego partnera własność udziałów odpowiadającą
      wartości jego nadpłaty z tytułu kredytu względem wartości posiadanych przez niego
      udziałów we współwłasności – w rozliczeniu tym (w ustaleniu proporcji wysokości
      udziałów na poczet rozliczenia) strony uwzględnią także kwotę kredytu pozostałą do
      spłaty, tj. 366.190,48 zł (solidarnie) na dzień złożenia wniosku, którą to kwotę strony
      zobowiązują się względem siebie zapłacić na rzecz banku w częściach równych (po
      połowie), a w razie ewentualnej spłaty kredytu przez jednego z dłużników w wysokości
      wyższej niż połowa, będzie on mógł żądać od drugiego zwrotu wpłat ponad tę połowę,
    • zamiana świadczenia pieniężnego w ramach ww. rozliczenia na świadczenie rzeczowe
      nastąpi zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 453 k.c. (świadczenie w miejsce wykonania –
      datio in solutum).
    Zdaniem Wnioskodawczyni, przeniesienie przez nią na rzecz jej partnera, jako wierzyciela
    z tytułu łączącego ją z nim stosunku prawnego solidarności dłużników, prawa własności
    udziałów w nieruchomości w celu zwolnienia się przez nią z zobowiązania do zapłaty w
    ramach stosunku między dłużnikami solidarnymi (regres), nie stanowi odpłatnego zbycia
    w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 PDOFizU.
    W wyniku dokonania opisanej we wniosku czynności prawnej (tj. przeniesienia prawa
    własności udziałów w nieruchomości w celu zwolnienia się od zapłaty), Wnioskodawczyni
    nie uzyska żadnego przysporzenia w rozumieniu art. 9 ust. 1 i 2 PDOFizU. Przeniesienie
    własności udziałów w nieruchomości będzie miało jedynie na celu zwolnienie się przez
    Wnioskodawczynię z zobowiązania pieniężnego poprzez spełnienie innego świadczenia
    (rzeczowego).

    Istotnym argumentem przemawiającym za uznaniem, że czynność prawna w postaci
    świadczenia w miejsce wykonania nie stanowi odpłatnego zbycia, jest również nowelizacja
    przepisów PDOFizU dokonana ustawą nowelizującą z dnia 29 sierpnia 2014 r. (Dz.U. z
    2014 r. poz. 1328), która weszła w życie 1 stycznia 2015 r. i dodanie do art. 14 PDOFizU
    ust. 2e, stosownie do którego: W przypadku gdy podatnik przez wykonanie świadczenia
    niepieniężnego reguluje w całości lub w części zobowiązanie, w tym z tytułu zaciągniętej
    pożyczki (kredytu), przychodem takiego podatnika jest wysokość zobowiązania
    uregulowanego w następstwie takiego świadczenia. Jeżeli jednak wartość rynkowa
    świadczenia niepieniężnego jest wyższa niż wysokość zobowiązania uregulowanego tym
    świadczeniem, przychód ten określa się w wysokości wartości rynkowej świadczenia
    niepieniężnego. Przepis art. 19 stosuje się odpowiednio.
    Wprowadzone od 2015 r. zasady opodatkowania czynności świadczenia w miejsce
    wykonania dotyczyły tylko źródła przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej i
    nie mogą być stosowane do źródła dochodów z odpłatnego zbycia nieruchomości poza tą
    działalnością. W konsekwencji uznać należy, że uregulowanie przez Wnioskodawczynię
    zobowiązania pieniężnego poprzez wykonanie świadczenia niepieniężnego, tj. w postaci
    przeniesienia części udziału we współwłasności Lokalu na rzecz partnera, nie stanowi
    przychodu w wysokości zobowiązania uregulowanego w następstwie takiego świadczenia.
    Czynność taka nie stanowi bowiem odpłatnego zbycia i nie wyczerpuje dyspozycji przepisu
    art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) PDOFizU.
    Przeniesienie części udziału we współwłasności nieruchomości w takich warunkach nie
    będzie więc stanowić odpłatnego zbycia części nieruchomości w rozumieniu art. 10 ust. 1
    pkt 8 lit. a PDOFizU, ponieważ Wnioskodawczyni przenosząca własność nie uzyska
    żadnego przysporzenia w rozumieniu art. 9 ust. 1 i ust. 2 PDOFizU, to jest nie uzyska
    przyrostu majątku powiększającego jej aktywa, a jedynie zmianie ulegnie ich rodzaj i
    struktura. Świadczeniu Wnioskodawczyni przenoszącej prawo własności nie odpowiada
    bowiem jakiekolwiek świadczenie wzajemne drugiego współwłaściciela, nabywającego to
    prawo, co oznacza, że czynność jest nieekwiwalentna, a zatem nieodpłatna.
    Powyższe stanowisko zostało też utrwalone w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, m.in.:
    • w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2023 r. II FSK 2798/20:
      „Choć rzeczywiście cena zbycia nie musi być wyrażona w pieniądzu i może ją także
      stanowić zwolnienie z długu lub potrącenie wierzytelności wzajemnych, to wątpliwe
      jest już twierdzenie, że czynność taka ma charakter ekwiwalentny ze względu na to, że
      korzyść majątkową uzyskuje każda z jej stron. W takim rozumieniu ekwiwalentności
      czynności prawnej (w odniesieniu do rozpoznania przychodu z odpłatnego zbycia
      nieruchomości) konieczne jest stwierdzenie uzyskania przez przenoszącego prawo
      własności nieruchomości określonego przysporzenia majątkowego”,
    • wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 2020 r. II FSK 884/18:
      „Przeniesienie własności nieruchomości celem zaspokojenia za zgodą uprawnionego
      jego roszczenia o zachowek nie stanowi odpłatnego zbycia nieruchomości w
      rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
      dochodowym od osób fizycznych i nie powoduje powstania przychodu podatkowego”,
    • wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2020 r. II FSK 1196/18:
      „Przeniesienie prawa własności nieruchomości w zamian za zwolnienie z długu nie ma
      odpłatnego charakteru, gdyż przenoszący to prawo nie uzyskuje przysporzenia
      majątkowego - nie powiększają się jego aktywa majątkowe, a jedynie zmienia się ich
      struktura”.
    W ostatnim z wymienionych wyroków wskazano, że dla rozpoznania przychodu z
    odpłatnego zbycia nieruchomości konieczne jest stwierdzenie uzyskania określonego
    przysporzenia majątkowego przez przenoszącego własność nieruchomości. Jakkolwiek
    cenę zbycia może także stanowić zwolnienie z długu, niemniej w takim przypadku w

    rezultacie przeprowadzonej czynności prawnej po stronie wyzbywającego się prawa
    własności nieruchomości nie następuje przyrost aktywów, a jedynie zmianie ulega ich
    rodzaj i struktura, świadczeniu przenoszącego prawo własności nie odpowiada bowiem
    jakiekolwiek świadczenie wzajemne nabywającego to prawo, co oznacza, że czynność jest
    nieekwiwalentna, a zatem nieodpłatna.
    Powyższe stanowisko, zdaniem Wnioskodawczyni, jest aktualne również w ramach stanu
    faktycznego opisanego we wniosku.
    W związku z tym Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, iż przenosząc na rzecz partnera
    własność udziałów w nieruchomości zgodnie z ustalonym między stronami
    porozumieniem (na podstawie 453 k.c.) – zamiast świadczenia pieniężnego –
    Wnioskodawczyni nie dokona jej odpłatnego zbycia w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8
    PDOFizU, a zatem nie uzyska przychodu podatkowego. W konsekwencji z tego tytułu nie
    powstanie też zobowiązanie Wnioskodawczyni w podatku dochodowym od osób
    fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Na podstawie art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Definicja przychodów ma charakter ogólny i znajduje zastosowanie, o ile w przepisach
    szczególnych ustawodawca nie uregulował tej kwestii odmiennie. Zgodnie z tą definicją,
    do przychodów zalicza się wszelkie przysporzenia o charakterze pieniężnym, jak i
    niepieniężnym, w tym wartość otrzymanych nieodpłatnych świadczeń.
    Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przysporzeniem majątkowym i przychodem, w
    rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (art. 9 ust. 1),
    są nie tylko aktywa, które ulegają zwiększeniu u podatnika, ale także zmniejszenie jego
    pasywów.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji pojęcia
    „nieodpłatnego świadczenia”. Dokonując wykładni gramatycznej, za „nieodpłatne
    świadczenie” uznać należy świadczenia „nie wymagające opłaty, takie, za które się nie
    płaci, bezpłatne”. Nieodpłatnym świadczeniem jest takie zdarzenie, którego skutkiem
    (następstwem) jest nieodpłatne przysporzenie majątku jednej osobie kosztem majątku
    innej osoby, innego podmiotu. Nieodpłatne świadczenie w znaczeniu prawa podatkowego
    obejmuje nie tylko świadczenie w rozumieniu prawa cywilnego (działanie lub zaniechanie
    na rzecz innej strony), ale w jego zakres wchodzą także wszystkie zjawiska gospodarcze i
    zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego
    podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne oraz gospodarcze, których skutkiem jest
    nieodpłatne przysporzenie majątku mające konkretny wymiar finansowy.
    W zdarzeniu przedstawionym w Pani wniosku mamy do czynienia z przeniesieniem części
    prawa własności w nieruchomości przysługującego Pani na rzecz Pani partnera w celu

    zwolnienia się przez Panią z zobowiązania do zapłaty w ramach stosunku między
    dłużnikami solidarnymi (regres).
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
        a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
        b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
        c) prawa wieczystego użytkowania gruntów
        – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
        zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
        majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca
        roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
    Użyty w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych termin
    „zbycie” oznacza każde przeniesienie na nabywcę własności rzeczy lub prawa na
    podstawie aktu prawnego, umowy sprzedaży, zamiany, darowizny lub innej umowy
    zobowiązującej do przeniesienia własności. Jednym ze sposobów zbycia nieruchomości
    lub praw majątkowych jest zbycie własności nieruchomości lub praw majątkowych w
    zamian za zwolnienie z długu.
    Jak stanowi art. 453 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz.
    1061 ze zm.):
      Jeżeli dłużnik w celu zwolnienia się ze zobowiązania spełnia za zgodą wierzyciela inne
      świadczenie, zobowiązanie wygasa. Jednakże gdy przedmiot świadczenia ma wady,
      dłużnik obowiązany jest do rękojmi według przepisów o rękojmi przy sprzedaży.
    Świadczenie w miejsce wykonania (datio in solutum) zachodzi więc wówczas, gdy dłużnik
    zamiast świadczenia, które powinien spełnić zgodnie z treścią zobowiązania, proponuje
    wierzycielowi inne świadczenie, a wierzyciel je przyjmuje. Świadczenie w miejsce
    wykonania jest umową, na mocy której obie strony (dłużnik i wierzyciel) wyrażają zgodę na
    wygaśnięcie istniejącego dotąd zobowiązania, jeśli dłużnik zamiast pierwotnie ustalonego,
    spełni inne świadczenie. Przyjmuje się, że umowa, o której mowa w ww. przepisie ma
    charakter odpłatnej umowy rozporządzającej, gdyż wierzyciel w miejsce dotychczasowego
    roszczenia uzyskuje inne. Płatność za świadczenie (wynagrodzenie) nie musi mieć bowiem
    charakteru pieniężnego, może oznaczać również uzyskanie świadczenia wzajemnego w
    postaci zapłaty w naturze (otrzymanie w zamian innych rzeczy lub praw), działania,
    zaniechania lub znoszenia. Przeniesienie na wierzyciela własności rzeczy lub praw w
    zamian za zwolnienie z długu jest więc odpłatnym zbyciem tej rzeczy lub prawa, nie
    następuje bowiem pod tytułem darmym.
    Co więcej, pojęcie „odpłatnego zbycia” (o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy)
    oznacza każde przeniesienie prawa własności lub praw majątkowych w zamian za korzyść
    majątkową. Termin ten obejmuje szeroki zakres umów i pozostaje bez znaczenia czy do
    odpłatnego zbycia dochodzi w drodze zniesienia współwłasności, działu spadku, umowy
    zamiany lub sprzedaży, czy też – jak to ma miejsce w omawianym przypadku – w drodze
    przeniesienia przez Panią na rzecz Pani partnera prawa własności części udziałów w
    nieruchomości w zamian za zwolnienie z obowiązku zapłaty.
    „Płatność” nie musi mieć charakteru pieniężnego w postaci konkretnego przepływu
    gotówkowego, może oznaczać także uzyskanie świadczenia wzajemnego w postaci zapłaty
    w naturze (otrzymanie w zamian innych rzeczy lub praw), działania, zaniechania lub
    znoszenia. Pod pojęciem płatności nie należy rozumieć wyłącznie zapłaty w pieniądzu,

    płatnością może także być zwolnienie z długu, czy potrącenie wzajemnych, wymagalnych
    wierzytelności (zmniejszenie pasywów zbywcy).
    Zgodnie z definicją zawartą w komentarzu do ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, odpłatne zbycie to:
      przeniesienie prawa własności rzeczy lub praw, o których mowa, na inną osobę za
      wynagrodzeniem. Podstawową formą odpłatnego zbycia będzie sprzedaż oraz
      zamiana. Zgodnie z zasadą swobody umów, odpłatne zbycie może nastąpić także w
      innej formie.
      (...) cena odpłatnego zbycia wyrażona w umowie nie musi być wyrażona w pieniądzu
      (wartościach pieniężnych). Nie jest bowiem wykluczone, że zapłatą za przeniesienie
      własności rzeczy lub przeniesienie praw będzie inna forma przysporzenia
      majątkowego.
    (A. Bartosiewicz, R. Kubacki, Podatek dochodowy od osób fizycznych. Komentarz, Lex,
    2010, wyd. II).
    Nie można więc zgodzić się z Pani twierdzeniem, że przeniesienie części udziału we
    współwłasności nieruchomości w warunkach wskazanych we wniosku nie będzie stanowić
    odpłatnego zbycia części nieruchomości w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Istotą odpłatnego zbycia jest to, że zbywca dokonując przysporzenia nie czyni tego
    kosztem własnego majątku, albowiem uzyskuje ekwiwalentne świadczenie, posiadające
    określony wymiar materialny – w analizowanej sprawie przejawiający się w zwolnieniu ze
    spłaty długu. Tym samym Pani stanowisko jest nieprawidłowe i opisana czynność datio in
    solutum będzie stanowiła źródło przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż zbycie udziału w Nieruchomości
    dokonane zostanie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
    którym nastąpiło nabycie prawa własności do tego udziału przez Panią.
    Dochód uzyskany z tego tytułu podlega opodatkowaniu 19% podatkiem dochodowym na
    zasadach określonych w art. 30e ust. 1 ww. ustawy.
    Potwierdzeniem ww. stanowiska organu jest także art. 14 ust. 2e ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych:
      W przypadku gdy podatnik przez wykonanie świadczenia niepieniężnego reguluje w
      całości lub w części zobowiązanie, w tym z tytułu zaciągniętej pożyczki (kredytu),
      przychodem takiego podatnika jest wysokość zobowiązania uregulowanego w
      następstwie takiego świadczenia. Jeżeli jednak wartość rynkowa świadczenia
      niepieniężnego jest wyższa niż wysokość zobowiązania uregulowanego tym
      świadczeniem, przychód ten określa się w wysokości wartości rynkowej świadczenia
      niepieniężnego. Przepis art. 19 stosuje się odpowiednio.
    Wskazówki jak kwalifikować taki przychód wynikają też z orzecznictwa sądowego (np.
    wyrok WSA w Krakowie z 30 pażdziernika 2019 r., sygn akt I SA/Kr 973/19):
      Wbrew twierdzeniom zaprezentowanym w skardze, prawidłowości stanowiska
      Dyrektora KIS nie może zmienić eksponowana zarówno we wniosku o wydanie
      interpretacji, jak również w skardze zmiana stanu prawnego, poprzez wprowadzenie
      do u.p.d.o.f. art. 14 ust. 2e. Przepis art. 14 faktycznie dotyczy źródła przychodów z
      pozarolniczej działalności gospodarczej, co jednak nie oznacza, że Ustawodawca
      poprzez wprowadzenie tej regulacji zrezygnował z opodatkowania zdarzeń
      gospodarczych, które mają miejsce przy wykorzystaniu instytucji przewidzianej w art.
      453 k.c. w odniesieniu do innych źródeł przychodu. Z uzasadnienia projektu do ustawy
      z dnia 29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób
      prawnych, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych
      ustaw (Dz.U. poz. 1478) wynika (Druk nr 2330), że "przyczyną podjęcia kwestii

      ustalania wartości przychodów i kosztów świadczeń w naturze jest niejednolita linia
      orzecznicza sądów administracyjnych w sprawach dotyczących m.in. skutków
      podatkowych występujących po stronie spółki w związku z regulowaniem w formie
      rzeczowej zobowiązań wobec wspólnika z tytułu należnej dywidendy (...)".
      Projektodawca zauważył, że "akceptacja (...) linii orzeczniczej sądów administracyjnych
      skutkuje brakiem opodatkowania uzyskanego przez spółkę wypłacającą dywidendę
      dochodu z tytułu przyrostu wartości majątku zbywanego innemu podmiotowi (tzw.
      ciche rezerwy) i bez uzasadnionej ekonomicznie i prawnie przyczyny różnicuje skutki
      podatkowe, jakie u podatników podatku dochodowego związane są z odpłatnym
      zbyciem posiadanych składników majątkowych. Przyjęcie przez sąd stanowiska
      prezentowanego przez podatników skutkuje tym, iż przekazanie dywidendy w formie
      rzeczowej stało się dogodnym instrumentem optymalizacji podatkowej i unikania
      opodatkowania dochodów uzyskiwanych z tytułu zbywania składników majątkowych".
      W uzasadnieniu do projektu wskazano także, że wprowadzona zmiana "Pozwoli (...) na
      wyeliminowanie nie tylko problemu, który powstał w związku z wypłatą dywidendy w
      formie rzeczowej, ale także innych wątpliwości związanych z opodatkowaniem
      wypłacanych w formie rzeczowej wynagrodzeń za umorzone udziały, certyfikatów
      inwestycyjnych oraz jednostek uczestnictwa wydawanych w zamian za udziały (akcje)".
      Jak z powyższego wynika, celem wprowadzanej zmiany było opodatkowanie wypłat w
      formie rzeczowej zamiast pieniężnej - związane z orzecznictwem sądów
      administracyjnych - na gruncie prawa spółek, co znalazło swój wyraz w nowelizacji
      przepisu art. 14 u.p.d.o.f., odnoszącego się do dochodów z działalności gospodarczej.
      Wobec powyższego wniosek Skarżącego, że tylko w takim przypadku możliwe jest
      opodatkowanie przychodu związanego ze spełnieniem świadczenia niepieniężnego w
      miejsce świadczenia pieniężnego, nie odpowiada celowi dokonanej zmiany. Nie wynika
      z niej przede wszystkim, że tylko w takim przypadku (przychody z pozarolniczej
      działalności gospodarczej) omawiana czynność podlega opodatkowaniu, przy
      jednoczesnym braku opodatkowania w przypadku innych źródeł przychodu.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.