Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-3.4015.312.2024.2.ASZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-24
Teza: Skutki podatkowe darowizny wierzytelności z tytułu pożyczki udzielonej przez teścia.
Słowa kluczowe: darowizna; pożyczka; prawa-prawa majątkowe; wierzytelność
Zagadnienia: Podatek od spadków i darowizn-Rozdział 1. Przedmiot opodatkowania-Zwolnienia od opodatkowania-Nabycie w drodze darowizny pieniędzy lub innych rzeczy przez osobę zaliczoną do I grupy podatkowej z przeznaczeniem na wskazane cele mieszkaniowe
Przepisy: [PSD] Ustawa o podatku od spadków i darowizn-Rozdział 1-art. 4-ust. 1-pkt 5

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 listopada 2024 r. wpłynął Pana wniosek z 19 listopada 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od spadków i darowizn w zakresie skutków

    podatkowych darowizny wierzytelności z tytułu pożyczki udzielonej przez teścia. Uzupełnił
    go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – w piśmie z 11 lutego 2025 r. (data wpływu 19 lutego
    2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca zawarł (...) 2021 r. w (...), jako pożyczkobiorca, umowę pożyczki.
    Pożyczkodawcą był teść pożyczkobiorcy. Pożyczkodawca oraz Pożyczkobiorca dalej będą
    zwani „Stronami”. Kwota pożyczki wyniosła (...) zł, udzielona została w formie gotówki i
    została udzielona na okres od (...) 2021 r. do (...) 2029 r.
    Pożyczka ta nie została jeszcze spłacona. Z tytułu umowy pożyczki pożyczkobiorcy nie
    przysługuje prawo do odsetek. Pożyczkobiorca wyraża wolę, aby cała kwota pożyczki
    została przekazana Pożyczkobiorcy (Wnioskodawcy) do jego majątku osobistego w formie
    darowizny. Umowa została sporządzona w formie podpisów notarialnie poświadczonych.
    Darowizna nie będzie udokumentowana przelewem bankowym lub przekazem
    pocztowym, gdyż Wnioskodawca otrzymał już kwotę objętą ewentualną przyszłą
    darowizną na podstawie zawartej (...) 2021 r. umowy pożyczki.
    Pytania (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    1. Czy czynność prawna polegająca na zawarciu pomiędzy Wnioskodawcą (jako
      Obdarowanym) a jego teściem (jako Darczyńcą) umowy darowizny pożyczki będzie
      podlegać zwolnieniu od podatku od darowizn do kwoty 9.637 zł na podstawie art. 4
      ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn? Jeśli nie, to z jakiego powodu?
      Jeśli należy spełnić dodatkowe wymogi/przesłanki, to jakie?
    2. Czy obowiązek podatkowy powstanie z chwilą zawarcia umowy darowizny pożyczki,
      złożenia oświadczenia przez obdarowanego o przyjęciu darowizny czy też z innym
      momentem? Jeśli z innym momentem, to jaki jest to moment?
    Pana stanowisko w sprawie
    Pana zdaniem, czynność prawna polegająca na zawarciu pomiędzy Panem (jako
    Obdarowanym), a Pana teściem (jako Darczyńcą) umowy darowizny pożyczki będzie
    podlegać zwolnieniu od podatku od darowizn do kwoty 9.637 zł na podstawie art. 4 ust.
    1 pkt 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn.
    Obowiązek podatkowy powstanie z chwilą złożenia oświadczenia przez obdarowanego
    o przyjęciu darowizny.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od
    spadków i darowizn (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1837):

      Podatkowi od spadków i darowizn, zwanemu dalej „podatkiem”, podlega nabycie
      przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem m.in. darowizny.
    Jako, że przepisy tej ustawy nie definiują pojęcia „darowizna” należy odwołać się do
    odpowiednich przepisów Kodeksu cywilnego.
    Na podstawie art. 888 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z
    2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na
      rzecz obdarowanego kosztem swojego majątku.
    Darowizna należy do czynności, których celem jest dokonanie aktu przysporzenia
    majątkowego bez ekwiwalentu w postaci świadczenia wzajemnego i polega najczęściej na
    przesunięciu jakiegoś dobra majątkowego z majątku darczyńcy do majątku
    obdarowanego.
    Świadczenie ma charakter nieodpłatny, gdy druga strona umowy nie zobowiązuje się do
    jakiegokolwiek świadczenia w zamian za uczynioną darowiznę. Darowizna jest więc
    czynnością, której celem jest dokonanie aktu przysporzenia majątkowego (świadczenie
    musi wzbogacić obdarowanego), a zobowiązanie darczyńcy musi być zamierzone jako
    nieodpłatne. W wyniku zawarcia umowy darowizny może dochodzić do określonych zmian
    w położeniu prawno-majątkowym darczyńcy i obdarowanego. Przedmiotem darowizny
    mogą bowiem strony uczynić wszelkie postacie zwolnienia obdarowanego od określonych
    zobowiązań. Może to nastąpić w drodze zrzeczenia się przez darczyńcę wierzytelności,
    jaka służyła mu w stosunku do obdarowanego lub poprzez przejęcie długu obdarowanego
    względem osoby trzeciej, będącej jego wierzycielem. Darczyńca może wreszcie wypełnić
    zobowiązanie ciążące na obdarowanym względem osoby trzeciej.
    Przepisy Kodeksu cywilnego przewidują szczególną formę dla umowy darowizny, umowa
    taka – pod rygorem nieważności powinna zostać sporządzona w formie aktu notarialnego.
    Niezachowanie tej formy nie powoduje nieważności umowy tylko wówczas, gdy darowizna
    została spełniona.
    Z treści art. 890 § 1 Kodeksu cywilnego wynika, że:
      Oświadczenie darczyńcy powinno być złożone w formie aktu notarialnego. Jednakże
      umowa darowizny zawarta bez zachowania tej formy staje się ważna, jeżeli
      przyrzeczone świadczenie zostało spełnione.
    Należy zaznaczyć, że ustawodawca nie wymaga żadnej szczególnej formy oświadczenia
    obdarowanego o przyjęciu darowizny.
    Jak wynika z art. 889 Kodeksu cywilnego:
      Nie stanowią darowizny następujące bezpłatne przysporzenia:
      1) gdy zobowiązanie do bezpłatnego świadczenia wynika z umowy uregulowanej
        innymi przepisami kodeksu;
      2) gdy kto zrzeka się prawa, którego jeszcze nie nabył albo które nabył w taki sposób,
        że w razie zrzeczenia się prawo jest uważane za nie nabyte.
    Zatem, daną czynność można uznać za darowiznę, jeżeli posiada cechy darowizny, tzn.
    gdy zostanie złożone oświadczenie darczyńcy o przekazaniu darowizny a ponadto
    czynność ta musi polegać na nieodpłatnym świadczeniu darczyńcy (kosztem jego majątku)
    na rzecz obdarowanego, pod warunkiem, że czynność ta nie została wymieniona w treści
    art. 889 Kodeksu cywilnego.
    Stosownie do art. 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn:

      Obowiązek podatkowy ciąży na nabywcy własności rzeczy i praw majątkowych.
    W myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy:
      Obowiązek podatkowy powstaje: przy nabyciu w drodze darowizny – z chwilą
      złożenia przez darczyńcę oświadczenia w formie aktu notarialnego, a w razie
      zawarcia umowy bez zachowania przewidzianej formy – z chwilą spełnienia
      przyrzeczonego świadczenia; jeżeli ze względu na przedmiot darowizny przepisy
      wymagają szczególnej formy dla oświadczeń obu stron, obowiązek podatkowy
      powstaje z chwilą złożenia takich oświadczeń.
    Należy zauważyć, że – co do zasady – darowizna podlega opodatkowaniu podatkiem od
    spadków i darowizn. Wysokość podatku od spadków i darowizn ustala się w zależności od
    grupy podatkowej, do której zaliczony jest nabywca. Zaliczenie do jednej z trzech grup
    podatkowych odbywa się w zależności od jego stopnia pokrewieństwa albo
    powinowactwa z osobą, od której lub po której zostały nabyte rzeczy i prawa majątkowe.
    Stosownie do art. 9 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 ww. ustawy:
      Opodatkowaniu podlega nabycie, od jednego zbywcy, własności rzeczy i praw
      majątkowych o czystej wartości przekraczającej 36 120 zł − jeżeli nabywcą jest osoba
      zaliczona do I grupy podatkowej.
      Jeżeli nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych od tego samego zbywcy
      następuje więcej niż jeden raz, do czystej wartości rzeczy i praw majątkowych
      ostatnio nabytych dolicza się czystą wartość rzeczy i praw majątkowych nabytych
      dotychczas od tego samego zbywcy w roku, w którym nastąpiło ostatnie nabycie, i w
      okresie 5 lat poprzedzających ten rok. Od podatku obliczonego od łącznej wartości
      nabytych rzeczy i praw majątkowych potrąca się podatek przypadający od
      opodatkowanych poprzednio nabytych rzeczy i praw majątkowych. Wynikająca z
      obliczenia nadwyżka podatku nie podlega ani zaliczeniu na poczet innych podatków,
      ani zwrotowi. Nabywcy obowiązani są w zeznaniu podatkowym wymienić rzeczy i
      prawa majątkowe nabyte w podanym wyżej okresie.
    Na podstawie art. 14 ust. 1 i 2 ww. ustawy:
      Wysokość podatku ustala się w zależności od grupy podatkowej, do której zaliczony
      jest nabywca.
      Zaliczenie do grupy podatkowej następuje według osobistego stosunku nabywcy do
      osoby, od której lub po której zostały nabyte rzeczy i prawa majątkowe.
    Zgodnie z treścią art. 14 ust. 3 pkt 1 ww. ustawy:
      Do grupy I zalicza się − małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, zięcia, synową,
      rodzeństwo, ojczyma, macochę i teściów.
    Jak stanowi art. 17 ust. 4 ww. ustawy:
      Minister właściwy do spraw finansów publicznych ustala, w drodze rozporządzenia,
      kwoty wartości rzeczy i praw majątkowych zwolnione od podatku i niepodlegające
      opodatkowaniu, o których mowa w art. 9 ust. 1, oraz skale podatkowe, o których
      mowa w art. 15 ust. 1, z uwzględnieniem zasad określonych w ust. 1-3.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn w związku z § 2
    rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 czerwca 2023 r. w sprawie ustalenia kwot
    wartości rzeczy i praw majątkowych zwolnionych od podatku od spadków i darowizn i
    niepodlegających opodatkowaniu tym podatkiem oraz skal podatkowych, według których
    oblicza się ten podatek (Dz. U. z 2023 r. poz. 1226):
      Podatek oblicza się od nadwyżki podstawy opodatkowania ponad kwotę wolną od
      podatku, według następujących skal:
      Kwoty nadwyżki w zł
              Podatek wynosi

      ponaddo
      1) od nabywców zaliczonych do I grupy podatkowej
          11 833  3%
      11 83323 665  355 zł i 5% od nadwyżki ponad 11 833 zł
      23 665  946 zł 60 gr i 7% od nadwyżki ponad 23 665 zł
      2) od nabywców zaliczonych do II grupy podatkowej
          11 833  7%
      11 83323 665  828zł 40 gr i 9% od nadwyżki ponad 11 833 zł
      23 665  1893 zł 30 gr i 12% od nadwyżki ponad 23 665 zł
      3) od nabywców zaliczonych do III grupy podatkowej
          11 833  12%
      11 83323 665  1420 zł i 16% od nadwyżki ponad 11 833 zł
      23 665  3313 zł 20 gr i 20% od nadwyżki ponad 23 665 zł
    W myśl art. 15 ust. 3 ww. ustawy:
      Przy ustalaniu wysokości podatku przyjmuje się kwoty wartości rzeczy i praw
      majątkowych określone w art. 4 ust. 1 pkt 5 i w art. 9 ust. 1 oraz skale podatkowe
      określone w ust. 1 obowiązujące w dniu powstania obowiązku podatkowego, z
      zastrzeżeniem ust. 4.
    Stosownie natomiast do treści art. 4a ust. 1 ww. ustawy:
      Zwalnia się od podatku nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych przez
      małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, rodzeństwo, ojczyma i macochę, jeżeli:
      1) zgłoszą nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych właściwemu naczelnikowi
        urzędu skarbowego w terminie 6 miesięcy od dnia powstania obowiązku
        podatkowego powstałego na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 2-5, 7 i 8 oraz ust. 2, a w
        przypadku nabycia w drodze dziedziczenia – w terminie 6 miesięcy od dnia
        uprawomocnienia się orzeczenia sądu stwierdzającego nabycie spadku, z
        zastrzeżeniem ust. 2 i 4, oraz
      2) w przypadku gdy przedmiotem nabycia tytułem darowizny lub polecenia
        darczyńcy są środki pieniężne, a ich wartość doliczona do wartości majątku
        nabytego dotychczas od tej samej osoby w roku, w którym nastąpiło ostatnie
        nabycie, i w okresie 5 lat poprzedzających ten rok przekracza kwotę określoną w
        art. 9 ust. 1 pkt 1 - udokumentują ich otrzymanie dowodem przekazania na
        rachunek płatniczy nabywcy, na jego rachunek, inny niż płatniczy, w banku lub
        spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej lub przekazem pocztowym.
    Z treści wniosku wynika, że zawarł Pan 3 lutego 2021 r., jako pożyczkobiorca, umowę
    pożyczki. Pożyczkodawcą był Pana teść. Kwota pożyczki wyniosła (...), udzielona została w
    formie gotówki i została udzielona na okres od (...) 2021 r. do (...) 2029 r. Pożyczka ta nie
    została jeszcze spłacona. Z tytułu umowy pożyczki pożyczkobiorcy nie przysługuje prawo
    do odsetek. Pożyczkobiorca wyraża wolę, aby cała kwota pożyczki została Panu
    przekazana do Pana majątku osobistego w formie darowizny. Umowa została
    sporządzona w formie podpisów notarialnie poświadczonych. Darowizna nie będzie
    udokumentowana przelewem bankowym lub przekazem pocztowym, gdyż Pan już kwotę
    objętą ewentualną przyszłą darowizną na podstawie zawartej 3 lutego 2021 r. umowy
    pożyczki.

    Z powyższego jednoznacznie wynika, że w wyniku umowy darowizny pomiędzy Panem a
    Pana teściem w efekcie dochodzi do nieodpłatnego zwolnienia Pana z długu tytułem
    wcześniej otrzymanej pożyczki. W tej sytuacji zatem przyczyną nieodpłatnego zwolnienia z
    długu jest causa donandi, bowiem zwolnienie z długu jest dokonane poprzez zawarcie
    umowy darowizny, w wyniku której jest Pan zwolniony z obowiązku zwrotu pożyczki.
    Przedmiotem tejże umowy jest prawo majątkowe darczyńcy do żądania zwrotu
    pożyczonych środków pieniężnych.
    Instytucja zwolnienia z długu została uregulowana w części ogólnej zobowiązań – art. 508
    Kodeksu cywilnego; nie stanowi ona typu umowy. Jej kwalifikacja prawna zależy od
    przyczyny, dla której wierzyciel decyduje się umniejszyć swój majątek na korzyść dłużnika.
    Zgodnie z art. 508 Kodeksu cywilnego:
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Oznacza to, iż zwolnienie z długu jest czynnością dwustronną o charakterze
    rozporządzającym, zawartą między wierzycielem a dłużnikiem.
    Z prawnego punktu widzenia, przysporzenia dokonywane są w celu zwolnienia się z
    istniejącego zobowiązania (causa solvendi), dążenia do uzyskania świadczenia od drugiej
    strony (causa obligandi vel acquirendi) albo obdarowania (causa donandi). W zależności
    od przyczyny oraz woli stron umowy, zwolnienie z długu może być nieodpłatne albo
    odpłatne.
    Najczęstszą przyczyną nieodpłatnego zwolnienia z długu jest causa donandi. W tych
    przypadkach zwolnienie z długu zostaje dokonane przez zawarcie umowy darowizny
    uregulowanej w przepisach art. 888 i następne Kodeksu cywilnego.
    Jeżeli w istocie opisana we wniosku czynność cywilnoprawna jest dokonana w formie
    darowizny, to nabycie prawa majątkowego wynikającego z umowy pożyczki podlega – co
    do zasady – opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn.
    Jak wynika z powołanych powyżej przepisów darowizna od teścia nie jest objęta
    zwolnieniem wynikającym z art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn, a zatem
    będzie ciążył na Panu obowiązek uiszczenia podatku od spadków i darowizn z tytułu
    nabycia w darowiźnie prawa majątkowego z tytułu udzielonej pożyczki, na zasadach
    przewidzianych w ustawie dla osób należących do I grupy podatkowej. Zobowiązanie
    podatkowe z tego tytułu będzie ustalone przy zastosowaniu stawek podatkowych
    określonych w art. 15 ww. ustawy, przy uwzględnieniu kwoty wolnej od podatku,
    wynikającej z art. 9 ustawy o podatku od spadków i darowizn.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy opodatkowaniu podlega nabycie, od jednego
    zbywcy, własności rzeczy i praw majątkowych o czystej wartości przekraczającej 36 120 zł
    − jeżeli nabywcą jest osoba zaliczona do I grupy podatkowej.
    W swoim stanowisku powołał się Pan na art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku od spadków i
    darowizn, zgodnie z którym:
      Zwalnia się od podatku nabycie w drodze darowizny pieniędzy lub innych rzeczy
      przez osobę zaliczoną do I grupy podatkowej w wysokości nieprzekraczającej 9637 zł
      od jednego darczyńcy, a od wielu darczyńców łącznie nie więcej niż 19 274 zł w
      okresie 5 lat od daty pierwszej darowizny, jeżeli pieniądze te lub rzeczy obdarowany
      przeznaczy w okresie 12 miesięcy od dnia ich otrzymania na wkład budowlany lub
      mieszkaniowy do spółdzielni, budowę domu jednorodzinnego, nabycie lokalu
      mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość albo spłatę zabezpieczonego
      hipoteką kredytu mieszkaniowego wraz z odsetkami.
    Stosownie do § 1 pkt 1 cytowanego już rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28
    czerwca 2023 r. z dniem 30 czerwca 2023 r. ustala się kwoty pieniędzy lub kwoty wartości
    innych rzeczy zwolnione od podatku od spadków i darowizn, określone w art. 4 ust. 1 pkt

    5, w wysokości nieprzekraczającej: a) 11 095 zł − od jednego darczyńcy, b) 22 189 zł − od
    wielu darczyńców łącznie.
    Należy zauważyć, że powołany przez Pana przepis dotyczy zwolnienia z opodatkowania
    podatkiem od spadków i darowizn nabycia w drodze darowizny środków pieniężnych lub
    innych rzeczy. Natomiast jak powyżej wskazano przedmiotem umowy darowizny, którą
    planuje Pan zawrzeć ze swoim teściem będzie prawo majątkowe darczyńcy do żądania
    zwrotu pożyczonych środków pieniężnych. Na podstawie umowy darowizny nie nabędzie
    Pan środków pieniężnych ani rzeczy. Tym samym art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku od
    spadków i darowizn nie ma zastosowania w analizowanej sprawie.
    Zatem nie ma Pan racji twierdząc, że czynność prawna polegająca na zawarciu pomiędzy
    Panem a Pana teściem umowy darowizny będzie podlegać zwolnieniu od podatku od
    darowizn do kwoty 9.637 zł na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku od spadków
    i darowizn. Z powołanego powyżej art. 9 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy wynika, że
    opodatkowaniu podlega nabycie, od jednego zbywcy, praw majątkowych o czystej
    wartości przekraczającej 36 120 zł. Tym samym zobowiązanie podatkowe z tytułu
    planowanej umowy darowizny będzie ustalone przy zastosowaniu stawek podatkowych
    określonych w art. 15 ww. ustawy, przy uwzględnieniu wskazanej powyżej kwoty wolnej od
    podatku, wynikającej z art. 9 ustawy o podatku od spadków i darowizn.
    W odniesieniu z kolei do momentu powstania obowiązku podatkowego należy stwierdzić,
    że jak wynika z cytowanego powyżej art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku od spadków i
    darowizn obowiązek podatkowy powstaje przy nabyciu w drodze darowizny z chwilą
    złożenia przez darczyńcę oświadczenia w formie aktu notarialnego a w razie zawarcia
    umowy bez zachowania prawidłowej formy z chwilą spełnienia przyrzeczonego
    świadczenia. W przypadku gdy przepisy przewidują szczególną formę dla oświadczeń obu
    stron ze względu na przedmiot darowizny obowiązek podatkowy powstaje z chwila
    złożenia takich oświadczeń. W opisanej we wniosku sytuacji doszło do darowizny prawa
    majątkowego a umowa darowizny została sporządzona w formie podpisów notarialnie
    poświadczonych.
    Ponieważ umowa darowizny nie została sporządzona w formie aktu notarialnego umowa
    ta w świetle art. 890 § 1 Kodeksu cywilnego jest ważna, jeżeli przyrzeczone świadczenie
    zostało spełnione. Równocześnie obowiązek podatkowy powstaje w tej sytuacji z chwilą
    spełnienia przyrzeczonego świadczenia, czyli w tym przypadku z chwilą sporządzenia
    umowy darowizny w formie podpisów notarialnie poświadczonych.
    Wobec powyższego stanowisko Pana w kwestii momentu powstania obowiązku
    podatkowego należało uznać za nieprawidłowe. Momentem tym nie jest moment złożenia
    oświadczenia przez obdarowanego choć w Pańskiej sytuacji moment ten pokrywa się z
    momentem spełnienia przyrzeczonego świadczenia czyli z momentem powstania
    obowiązku podatkowego.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a i art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.