Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.311.2025.2.MŻA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-23
Teza: Zastosowanie zwolnienia dla świadczonych usług akupunktury
i elektroakupunktury.
Słowa kluczowe: usługi-usługi medyczne
zawody-zawód medyczny
zwolnienie
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi w zakresie opieki
medycznej świadczone w ramach zawodów medycznych
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 19-lit. c

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 kwietnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 23 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy zastosowania zwolnienia dla świadczonych usług. Uzupełnił
    Pan wniosek – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 16 maja 2025 r. (wpływ 16 maja
    2025 r.). Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca uzyskał uprawnienia do wykonywania zawodu lekarza akupunktury po
    zdaniu międzynarodowego egzaminu organizowanego przez A w (...), współpracującą ze B.
    Na podstawie zdanych egzaminów otrzymał dyplom lekarza akupunktury – poziom
    zaawansowany.
    Usługi, które zamierza świadczyć, mają na celu profilaktykę, zachowanie, ratowanie,
    przywracanie i poprawę zdrowia.
    Wnioskodawca planuje prowadzenie działalności gospodarczej, której celem jest
    świadczenie usług medycznych (leczniczych) w zakresie akupunktury oraz
    elektroakupunktury, realizowanych zgodnie z międzynarodowymi standardami medycyny
    opartej na dowodach (evidence-based medicine EBM).
    Z uwagi na medyczny charakter świadczonych usług oraz najwyższe kwalifikacje medyczne
    Wnioskodawcy w zakresie akupunktury, wnosi on o interpretację dotyczącą zwolnienia
    tych usług z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy o VAT, który dotyczy usług
    medycznych świadczonych przez osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje w celu
    leczenia i poprawy zdrowia pacjentów.
    Zasady wykonywania niektórych zawodów medycznych zostały uregulowane w odrębnych
    aktach prawnych, np. zawód lekarza, dentysty, pielęgniarki, położnej, ratownika
    medycznego, farmaceuty, felczera, diagnosty laboratoryjnego. Poza wymienionymi istnieje
    jeszcze spora grupa innych zawodów medycznych, dla których jednak nie zostały
    określone zasady wykonywania w odrębnych przepisach. Należy zatem przyjąć, że pojęcie
    „osoba wykonująca zawód medyczny” obejmuje osoby wykonujące zawody, których status
    jest określony ustawowo, jak i zawody, które nie mają na gruncie obowiązującego prawa
    takiego uregulowania.
    Pojęcie „wykonywanie zawodu medycznego” należy odnieść do osób, które fachowo, stale
    i w celach zarobkowych zajmują się wykonywaniem zajęcia mającego związek z medycyną
    i które mają odpowiednie kwalifikacje. Przez kwalifikacje należy rozumieć zasób wiedzy i
    umiejętności wymaganych do udzielania świadczeń zdrowotnych. Wnioskodawca
    dokładnie takie umiejętności posiada co świadczy o uzyskaniu tytułu lekarskiego.
    Wnioskodawca jednocześnie wskazuje, że będące przedmiotem wniosku usługi w zakresie
    akupunktury i elektroakupunktury będą świadczone osobiście i w tym zakresie wykonuje
    zawód, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku
    od towarów i usług, tj. inny zawód medyczny w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia
    15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 618).
    Akupunktura: zabiegi akupunktury polegają na precyzyjnym umieszczaniu cienkich igieł w
    określonych punktach ciała, co stymuluje naturalne mechanizmy obronne organizmu oraz
    przywraca równowagę energetyczną. Usługi te mają charakter leczniczy, a nie
    kosmetyczny – służą wyłącznie celom zachowania, ratowania, przywracania i poprawy
    zdrowia. Zabiegi akupunktury wykonywane będą osobiście przez Wnioskodawcę, który
    wykonuje zawód medyczny w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy o podatku od
    towarów i usług oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności
    leczniczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 618).
    Usługi będą wykonywane wobec pacjentów, dla których istnieją medyczne wskazania do
    ich przeprowadzania, a ich działanie ma bezpośredni wpływ na leczenie bólu, na podłoże,
    ustrój i formacje obronne organizmu wywierając działanie stymulacyjne na układ RES
    (ang. reticuloendothelial system), właściwości żerne fagocytów i aktywność przeciwciał.
    Jest to bardzo istotne działanie medyczne przy leczeniu przewlekłych stanów zapalnych,
    alergii i detoksykacji organizmu.
    Zabiegi elektroakupunktury wykonywane będą przy użyciu certyfikowanych urządzeń
    medycznych klasy IIa, co gwarantuje bezpieczeństwo i wysoką jakość świadczonych usług.
    Metoda ta stanowi uzupełnienie tradycyjnej akupunktury, polegając na dodatkowej
    stymulacji punktów akupunkturowych przy użyciu impulsów elektromagnetycznych. Obie

    kategorie usług realizowane będą zgodnie z zasadami medycyny opartej na dowodach
    (evidence#based medicine) i mają na celu wyłącznie poprawę stanu zdrowia pacjentów.
    B - sformułowała listę dolegliwości, które mogą być leczone za pomocą opisanej terapii. Są
    to m.in.:
        choroby kości, mięśni i stawów (np. rwa kulszowa, stany zapalne, bóle pleców),
        choroby układu krążenia (choroba wieńcowa, nadciśnienie, zakrzepica),
        choroby układu oddechowego (astma, zapalenia zatok, oskrzeli, przewlekły kaszel),
        zaburzenia żołądkowo-jelitowe (zapalenie żołądka, biegunka, zaparcia, skurcze
        przełyku, owrzodzenia),
        problemy ginekologiczne i położnicze (zaburzenia menstruacji, bolesne miesiączki,
        zespół klimakteryczny, wymioty ciężarnych, obniżenie narządu rodnego),
        zaburzenia wątroby i pęcherzyka żółciowego,
        choroby urologiczne (nietrzymanie moczu, zapalenia pęcherza, kamica nerkowa),
        choroby oczu (zapalenie spojówek, jaskra, zaćma),
        problemy skórne (trądzik, łuszczyca),
        zaburzenia na tle seksualnym (impotencja, oziębłość),
        choroby neurologiczne (bóle głowy, niedowłady po udarach, zawroty głowy, szum w
        uszach),
        zaburzenia psychiczne i emocjonalne (uzależnienia, depresja, nerwice, bezsenność).
    Akupunktura jako świadczenie medyczne w zakresie leczenia bólu jest również
    refundowana przez Narodowy Fundusz Zdrowia – NFZ. Terapia jest powszechnie
    uznawaną metodą leczenia pacjentów, uznaną przez B, która opracowała listę ponad
    kilkudziesięciu wskazań do leczenia akupunkturą, gdzie z reguły osiąga się dobre lub
    bardzo dobre wyniki. W raporcie podsumowującym wyniki badań i testów klinicznych B
    potwierdza akupunkturę jako efektywną metodę leczenia wielu chorób.
    Elektroakupunktura: zabiegi elektroakupunktury, wykonywane przy użyciu
    certyfikowanych urządzeń medycznych klasy IIa, stanowią uzupełnienie tradycyjnej
    akupunktury medycznej. Metoda ta polega na zastosowaniu kontrolowanych impulsów
    elektromagnetycznych, które zwiększają intensywność stymulacji punktów
    akupunkturowych, co może przyspieszyć efekty terapeutyczne i przedłużyć ich trwałość.
    Dzięki zaawansowanej technologii elektroakupunktury możliwe jest precyzyjne
    dostosowanie intensywności impulsów do indywidualnych potrzeb pacjenta, co jest
    szczególnie ważne w przypadkach, gdy tradycyjna akupunktura wykazuje ograniczoną
    skuteczność lub wymaga dodatkowego wsparcia. Zabiegi te mają, podobnie jak tradycyjna
    akupunktura, na celu poprawę funkcji organizmu, redukcję bólu, zmniejszenie stanów
    zapalnych oraz wsparcie odpowiedzi immunologicznej.
    Elektroakupunktura to uznana metoda leczenia, która jest często stosowana w praktyce
    medycznej w krajach, gdzie akupunktura jest powszechnie akceptowana. Istnieją liczne
    badania kliniczne, które dokumentują skuteczność elektroakupunktury w leczeniu różnych
    dolegliwości, potwierdzając jej podstawy zgodne z zasadami medycyny opartej na
    dowodach (evidence-based medicine). Zgodnie z konceptem evidence-based medicine,
    tylko metody, które mają udowodnioną skuteczność na podstawie rzetelnych badań
    klinicznych, są uznawane za zasadne do stosowania. Badania dostarczają dowodów na to,
    że elektroakupunktura może pomóc w leczeniu bólu, stanów zapalnych, problemów z
    układem mięśniowo-szkieletowym, a także wspomagać leczenie innych schorzeń
    neurologicznych, skórnych i emocjonalnych.

    Niektóre źródła, takie jak przeglądy systematyczne i metaanalizy ze źródeł takich jak (...),
    podkreślają skuteczność elektroakupunktury w kontekście niektórych wskazań, w tym
    zarządzania bólem, co stanowi podstawę jej klasyfikacji jako metody evidence-based.
    Aby poprawić wiarygodność, w wielu dokumentach medycznych na temat
    elektroakupunktury wskazuje się na wyniki badań kontrolowanych, które analizują tę
    metodę w kontekście dostępnych norm skuteczności w leczeniu danej jednostki
    chorobowej.
    Zatem, pisząc o elektroakupunkturze jako metodzie evidence-based należy odwołać się do
    takich wyników badań oraz opinii takich organizacji jak B i inne ciała medyczne uznające
    elektroakupunkturę za wartościową metodę leczenia, pod warunkiem zapewnienia
    odpowiedniego nadzoru i stosowania zgodnych z normami procedur.
    Informacje na temat elektroakupunktury jako metody leczenia opartej na dowodach
    (evidence#based medicine) można znaleźć w literaturze naukowej oraz w wytycznych
    medycznych, jak systematyczne przeglądy badań i meta-analizy, publikowane w
    czasopismach takich jak (...) oraz dokumenty B.
    Przykładowe linki do źródeł, które potwierdzają, że elektroakupunktura jest metodą
    leczenia opartą na dowodach (evidence#based medicine) to:
    (...)
    Przedstawione źródła dostarczają niezbitych dowodów naukowych potwierdzających, że
    zarówno sama akupunktura, jak i jej nowożytny wzorzec w postaci elektroakupunktury
    stanowiący swoisty mariaż tradycji z nowoczesnością spełniają kryteria medycyny opartej
    na dowodach.
    Definicja akupunktury została także sklasyfikowana wg słownika języka polskiego PWN
    jako metoda leczenia, polegająca na nakłuwaniu igłami ściśle określonych punktów ciała.
    (https://sjp.pwn.pl/szukaj/akupunktura.html).
    W Pana ocenie, opierając się na treści interpretacji o sygnaturze ILPP3/4512-1-14/16-4/TK
    VAT (dostępnej pod adresem: https://sip.lex.pl/orzeczenia-i-pisma-urzedowe/pisma-
    urzedowe/ilpp3-4512-1-14-16-4-tk-vat-w-zakresie- zwolnienia-od-184858169?
    utm_source=chatgpt.com) oraz interpretacji o sygnaturze 0114-KDIP1-1.4012.773.2018.2.
    MMA VAT (dostępnej pod adresem: https://sip.lex.pl/orzeczenia-i-pisma-urzedowe/pisma-
    urzedowe/0114-kdip1-1-4012-773-2018-2-mma-vat-w-zakresie-zwolnienia-od-185037058 )
    – wynika, że aby usługi medyczne mogły korzystać ze zwolnienia od VAT, muszą być
    świadczone przez osoby posiadające wymagane kwalifikacje (przesłanka podmiotowa)
    oraz mieć na celu poprawę zdrowia pacjentów (przesłanka przedmiotowa). Pana
    kwalifikacje medyczne, sposób realizacji usług oraz stosowanie certyfikowanych urządzeń
    medycznych klasy IIa potwierdzają spełnienie obu kryteriów.
    Świadczenie powyższych usług medycznych planuje Pan realizować w ramach działalności
    gospodarczej prowadzonej pod następującymi kodami: 86.99.Z – Pozostała działalność w
    zakresie opieki zdrowotnej, gdzie indziej niesklasyfikowana oraz 86.96.Z – Działalność w
    zakresie medycyny tradycyjnej, uzupełniającej i alternatywnej.
    Nie zamierza Pan prowadzić działalności jako typowy podmiot leczniczy w rozumieniu art.
    4 ust. 1 ustawy z 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 799
    ze zm.).
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
    Na pytanie 1: „Czy będzie prowadził Pan działalność na terenie podmiotu leczniczego, o
    którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 18 ustawy o VAT”, odpowiedział Pan: „Nie, moja
    działalność nie jest zarejestrowana jako podmiot leczniczy w rozumieniu ustawy o
    działalności leczniczej. Aktualnie nie prowadzę usług na terenie podmiotu leczniczego.
    Jednak przewiduję dwa możliwe warianty wykonywania usług:

    - Sytuacja 1 – na terenie podmiotu leczniczego: w przypadku, gdy podpiszę umowę
    współpracy z przychodnią lub innym podmiotem leczniczym i będę prowadził zabiegi w ich
    lokalu – wtedy usługi będą wykonywane na terenie podmiotu leczniczego.
    - Sytuacja 2 – poza terenem podmiotu leczniczego: gdy zabiegi wykonuję we własnym
    gabinecie lub w innym wynajętym lokalu, który nie należy do podmiotu leczniczego –
    wówczas usługi nie są świadczone na terenie podmiotu leczniczego.
    Na pytanie 2: „Czy usługi będą świadczone na rzecz podmiotów leczniczych na terenie ich
    zakładów”, odpowiedział Pan: „Nie – obecnie usługi nie są świadczone na rzecz podmiotów
    leczniczych. Są wykonywane osobiście na rzecz pacjentów indywidualnych”.
    Na pytanie 3: „Czy akupunktura i elektroakupunktura to zaakceptowana metoda
    medyczna”, odpowiedział Pan: „Tak. Akupunktura oraz elektroakupunktura są uznanymi
    metodami terapeutycznymi, które zostały oficjalnie zaakceptowane przez B jako część
    medycyny tradycyjnej i komplementarnej”.
    Na pytanie 4: „Czy wykonuje Pan zawód medyczny w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 19
    ustawy o VAT oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności leczniczej”, odpowiedział Pan:
    „Tak. Wykonuję zawód medyczny w zakresie terapii akupunkturą, na podstawie
    odrębnych przepisów. Prowadzę działalność w zakresie świadczenia usług zdrowotnych w
    rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 10 ustawy o działalności leczniczej”.
    Na pytanie 5: „Czy posiada Pan kwalifikacje do przeprowadzania zabiegów akupunktury
    oraz elektroakupunktury”, odpowiedział Pan: „Tak. Posiadam kwalifikacje potwierdzone
    dyplomem i certyfikatami ukończenia specjalistycznych szkoleń z zakresu akupunktury i
    elektroakupunktury, zgodnych z wytycznymi A oraz B”.
    Na pytanie 6: „Czy posiada Pan zaświadczenie z Ministerstwa Zdrowia potwierdzające
    równorzędność kwalifikacji z dyplomem wyższej uczelni w Polsce”, odpowiedział Pan: „Nie
    posiadam takiego zaświadczenia. Moje kwalifikacje zostały nadane przez – A– i mają
    charakter międzynarodowy. Tytuł „Doctor of Acupuncture” potwierdza moje kompetencje
    zawodowe w zakresie medycyny tradycyjnej, ale nie jest równoważny z tytułem lekarza
    medycyny uzyskanym w Polsce”.
    Pytania
    1. Czy wykonywane przez Wnioskodawcę usługi medyczne z zakresu akupunktury i
      elektroakupunktury realizowane osobiście jako usługi opieki medycznej, służące
      profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, podlegają
      zwolnieniu z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy o podatku od towarów i
      usług?
    2. Czy wykonywane przez Wnioskodawcę usługi medyczne z zakresu akupunktury i
      elektroakupunktury, realizowane osobiście jako usługi opieki medycznej w zakresie
      prowadzonej działalności na terenie podmiotu leczniczego i na jego zlecenie, służące
      profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, podlegają
      zwolnieniu z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy o podatku od towarów i
      usług?
    Pana stanowisko w sprawie
    Ad. 1
    W świetle przywołanej regulacji należy zauważyć, że warunkiem zastosowania zwolnienia
    od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy jest spełnienie
    łącznie dwóch przesłanek podmiotowej i przedmiotowej.
    Według Pana oceny, spełnia Pan wszystkie warunki niezbędne do zastosowania
    zwolnienia z VAT.
    Przesłanka podmiotowa: Wnioskodawca jest lekarzem akupunktury – poziom
    zaawansowany, który uzyskał międzynarodowe kwalifikacje do leczenia przy

    wykorzystaniu rozległej wiedzy medycznej według zasad Tradycyjnej Medycyny Chińskiej.
    Jest to najwyższy poziom certyfikacji w zawodzie lekarza akupunktury, przyznawany przez
    A, uznawaną przez B. Taki dyplom stanowi dowód na najwyższe kwalifikacje zawodowe,
    które umożliwiają wykonywanie zawodu lekarza akupunktury na poziomie
    międzynarodowym, w tym również na terenie Unii Europejskiej w tym Polski. Uzyskany
    dyplom jednoznacznie wskazuje na posiadanie odpowiednich kwalifikacji do wykonywania
    zawodu lekarza akupunkturzysty.
    Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, osoba, która
    posiada kwalifikacje do świadczenia usług zdrowotnych w określonej dziedzinie, a także
    posiada międzynarodowy dyplom w tej dziedzinie, ma prawo świadczyć usługi medyczne
    na terenie Polski.
    Wnioskodawca spełnia te warunki, co daje podstawy do zwolnienia z VAT na podstawie
    art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy o VAT.
    Przesłanka przedmiotowa: świadczone przez Wnioskodawcę usługi akupunktury oraz
    elektroakupunktury mają charakter medyczny związany z rodzajem świadczonych usług,
    tj. usług w zakresie opieki medycznej, służących profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu,
    przywracaniu i poprawie zdrowia i spełniają definicję usług zdrowotnych, określoną w art.
    43 ust. 1 pkt 19 ustawy o VAT.
    Terapia jest powszechnie uznawaną metodą leczenia pacjentów, uznaną przez B, która
    opracowała listę ponad kilkudziesięciu wskazań do leczenia akupunkturą, gdzie z reguły
    osiąga się dobre lub bardzo dobre wyniki. W raporcie podsumowującym wyniki badań i
    testów klinicznych B potwierdza akupunkturę jako efektywną metodę leczenia wielu
    chorób.
    Ad. 2
    Uważa Pan, że świadczone przez Pana osobiście usługi akupunktury oraz
    elektroakupunktury stanowią świadczenia zdrowotne w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 19
    ustawy o VAT – jako usługi w zakresie opieki medycznej służące profilaktyce, zachowaniu,
    ratowaniu, przywracaniu lub poprawie zdrowia, wykonywane przez osobę posiadającą
    odpowiednie kwalifikacje zawodowe.
    W związku z powyższym, usługi te – wykonywane osobiście w ramach prowadzonej
    działalności – powinny korzystać ze zwolnienia z podatku VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W świetle art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).

    Zastosowanie zwolnienia od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i
    równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle
    określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej
    upoważnienia.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały
    określone m.in. w art. 43 ustawy.
    I tak, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 18 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce,
      zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, oraz dostawę towarów i
      świadczenie usług ściśle z tymi usługami
      związane, wykonywane w ramach działalności leczniczej przez podmioty lecznicze.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 18a ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce,
      zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, oraz dostawę towarów i
      świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane, świadczone na rzecz podmiotów
      leczniczych na terenie ich zakładów leczniczych, w których wykonywana jest
      działalność lecznicza.
    Zgodnie z art. 43 ust. 17a ustawy:
      Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 18a, 23, 26, 28, 29 i 33 lit. a, mają
      zastosowanie do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z
      usługami podstawowymi, dokonywanych przez podmioty świadczące usługi
      podstawowe.
    Ponadto, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce,
      zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, świadczone w ramach
      wykonywania zawodów:
      a) lekarza i lekarza dentysty
      b) pielęgniarki i położnej,
      c) medycznych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r.
      o działalności leczniczej (Dz. U. z 2023 r. poz. 991, 1675 i 1972),
      d) psychologa.
    Należy jednak zauważyć, że ww. przepisy zwalniają od podatku wyłącznie usługi w zakresie
    opieki medycznej, służące profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie
    zdrowia, nie zwalniają zatem wszystkich świadczeń, które można wykonać w ramach
    działalności leczniczej przez podmioty lecznicze bądź w ramach zawodów medycznych, ale
    tylko te, które służą określonemu celowi. Zauważyć zatem należy, że wszędzie tam, gdzie
    nie ma bezpośredniego związku z leczeniem – nie ma prawa do zastosowania zwolnienia
    od podatku.
    Przytoczone powyżej przepisy krajowe w zakresie opieki medycznej stanowią
    implementację do polskiego porządku prawnego przepisu art. 132 ust. 1 lit. b i c
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006 r. str. 1 ze zm.), zwanej dalej
    Dyrektywą 2006/112/WE Rady, zgodnie z którym:
      Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje:
      b) opieka szpitalna i medyczna oraz ściśle z nimi związane czynności podejmowane
      przez podmioty prawa publicznego lub, na warunkach socjalnych porównywalnych
      do stosowanych w odniesieniu do instytucji prawa publicznego, przez szpitale,

      ośrodki medyczne i diagnostyczne oraz inne odpowiednio uznane placówki o
      podobnym charakterze;
      c) świadczenie opieki medycznej w ramach zawodów medycznych i paramedycznych,
      określonych przez zainteresowane państwo członkowskie.
    Z powołanych powyżej przepisów jednoznacznie wynika, że zwolnieniu od podatku VAT
    podlegają usługi w zakresie opieki medycznej, które spełniają określone warunki: służą
    profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, a także
    świadczone są przez konkretne, wymienione przez ustawodawcę wprost podmioty.
    Powyższe zwolnienie ma zatem charakter podmiotowo-przedmiotowy, co oznacza, że
    zwolnieniu od podatku podlega określony rodzaj usług wykonywanych przez ściśle
    zdefiniowany krąg podmiotów, wykonujących te usługi.
    Precyzując czynności, których celem jest profilaktyka, zachowanie, ratowanie,
    przywracanie lub poprawa zdrowia, należy zastosować wykładnię językową.
    „Profilaktyka” to wszelkie działania i środki stosowane w celu zapobiegania czemuś
    niepożądanemu, likwidowanie przyczyn niekorzystnych zjawisk, to działania i środki
    stosowane w celu zapobiegania chorobom. Zatem profilaktyka zdrowotna obejmuje
    działania mające na celu zapobieganie chorobom bądź innemu niekorzystnemu zjawisku
    zdrowotnemu przed jej rozwinięciem, poprzez ich wczesne wykrycie i leczenie. Ma ona
    również na celu zahamowanie postępu lub powikłań już istniejącej choroby, czy też
    zapobieganie powstawaniu niekorzystnych wzorów zachowań społecznych, które
    przyczyniają się do podwyższania ryzyka choroby.
    „Zachowywanie” rozumiane jest zaś jako dochowanie czegoś w stanie niezmienionym,
    nienaruszonym lub niezniszczonym mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności,
    utrzymywanie.
    Interpretując słowo „ratowanie” należy odwołać się do słów „ratować” i „ratownictwo”.
    Ratować to starać się ocalić, zachować coś, natomiast ratownictwo jest rozumiane jako
    ogół środków i metod ratowania życia ludzkiego i niesienia pomocy w warunkach
    zagrożenia.
    Pojęcie „przywracać” oznacza doprowadzić coś do poprzedniego stanu, wprowadzić coś
    na nowo, odtworzyć coś w pierwotnej postaci, wznowić, odnowić, sprawić, że ktoś się
    znajdzie w takiej sytuacji, w takim stanie, w jakim był poprzednio. Pojęcie „przywracanie
    zdrowia” oznacza doprowadzenie zdrowia do poprzedniego stanu, sprawienie, że znajdzie
    się ono w takim stanie, w jakim był poprzednio.
    „Poprawa” to zmiana stanu czegoś na lepsze, poprawienie czegoś, poprawianie się,
    polepszanie. Z kolei termin „poprawa zdrowia”, którym posługuje się ustawodawca
    określając zakres zwolnień, zgodnie z wykładnią literalną, oznacza zmianę stanu zdrowia
    na lepsze, poprawienie zdrowia, jego polepszanie.
    Zatem dokonując ustalenia, czy dana usługa medyczna korzysta ze zwolnienia od podatku
    od towarów i usług należy ustalić, czy będzie spełniała wyżej określone warunki.
    Z utrwalonego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości UE wynika, że zwolnienia stanowią
    autonomiczne pojęcia prawa wspólnotowego, które służą unikaniu rozbieżności w
    stosowaniu systemu podatku VAT w poszczególnych państwach członkowskich i które
    należy postrzegać w ogólnym kontekście wspólnego systemu podatku VAT (wyrok C-473
    /08 w sprawie Eulitz, pkt 25). Jak również wielokrotnie podkreślał Trybunał Sprawiedliwości
    UE w swym orzecznictwie: pojęcia używane do opisania zwolnień wymienionych w art. 13
    VI Dyrektywy (obecnie art. 132 Dyrektywy 2006/112/WE Rady) powinny być
    interpretowane w sposób ścisły, ponieważ stanowią one odstępstwa od ogólnej zasady,
    zgodnie z którą podatkiem VAT objęta jest każda dostawa towarów i każda usługa
    świadczona odpłatnie przez podatnika.

    Definicja opieki medycznej nie została zawarta ani w krajowych, ani wspólnotowych
    przepisach podatkowych. W tym zakresie należy szukać wyjaśnienia tych pojęć w bogatym
    dorobku orzecznictwa wspólnotowego.
    W wyroku w sprawie L.u.P. GmbH (C-106/05, pkt 27) Trybunał Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej stwierdził, że pojęcia „opieki medycznej” oraz „świadczeń opieki medycznej”
    (...) odnoszą się do świadczeń, które służą diagnozie, opiece oraz w miarę możliwości,
    leczeniu chorób lub zaburzeń zdrowia. Pojęcie to zdefiniowano również w wyroku w
    sprawie d ́Ambrumenil (C- 307/01, pkt 57), gdzie podkreślono, że pojęcia świadczenia
    opieki medycznej nie można interpretować w sposób, który obejmuje świadczenia
    medyczne realizowane w innym celu niż postawienie diagnozy, udzielenie pomocy
    medycznej oraz w zakresie, w jakim to możliwe, leczenie chorób lub zaburzeń
    zdrowotnych.
    Ww. pojęcie „usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce, zachowaniu,
    ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia” odpowiada określeniom używanym przez
    Trybunał „postawienie diagnozy, udzielenie pomocy medycznej oraz w zakresie, w jakim
    jest to możliwe, leczenie chorób lub zaburzeń zdrowotnych”. W pojęciu tym zawierają się
    również usługi medyczne realizowane w celach profilaktycznych (wyrok w sprawie
    Unterpertinger, C-212/01, pkt 40).
    Ani przepisy Dyrektywy 2006/112/WE Rady, ani orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości
    UE nie dają podstaw do tego, aby zakresem opieki medycznej podlegającej zwolnieniu
    objąć wszystkie działania medyczne wynikające z procesu leczenia. Zatem czynności,
    których celem nie jest ochrona zdrowia, nie mogą być uznane za świadczenia opieki
    medycznej i nie mogą podlegać zwolnieniu od podatku od towarów i usług. Stanowisko
    takie wynika z wyroku w sprawie C-212/01.
    Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku w sprawie Margarete Unterpringer s
    Pensionsversicherungsanstalt der Arbiter C-212/01 stwierdził, że „(...) to cel usługi
    medycznej decyduje o tym, czy powinna ona być zwolniona z podatku VAT. Dlatego też,
    jeśli kontekst, w jakim taka usługa jest wykonywana, pozwala ustalić, że jej głównym celem
    nie jest ochrona zdrowia, włączając w to utrzymanie lub przywrócenie zdrowia, lecz
    udzielanie porad wymaganych przed podjęciem decyzji wywołujących skutki prawne,
    zwolnienie nie ma zastosowania do takiej usługi”.
    Również z orzeczenia C-384/98 wynika, że preferencji podlegać mogą jedynie te usługi,
    które mają cel terapeutyczny bądź profilaktyczny, a nie podlegają mu takie, które mają
    charakter czysto ekspercki i doradczy (np. orzekanie o stanie zdrowia dla potrzeb
    przyznania renty, bądź dla instytucji ubezpieczeniowych dla ustalenia wysokości składki
    ubezpieczenia na życie).
    Ponadto jak zauważył Rzecznik Generalny w sprawie C-262/08:
      „Cel usługi medycznej określa, czy powinna ona korzystać ze zwolnienia, jeżeli z
      kontekstu wynika, że jej głównym celem nie jest ochrona, utrzymanie bądź
      przywrócenie zdrowia, lecz inny cel, to wówczas zwolnienie nie będzie miało
      zastosowania”.
    Rzecznik zauważa również, że:
      „działalność, którą uznano za części składowe opieki medycznej (leczenia
      medycznego), obejmuje: opiekę terapeutyczną jako część usługi ambulatoryjnej
      świadczonej przez wykwalifikowane pielęgniarki; leczenie psychoterapeutyczne
      świadczone przez wykwalifikowanych psychologów; prowadzenie badań lekarskich
      bądź pobieranie krwi lub innych próbek do badania pod kątem występowania
      choroby, na rzecz pracodawców lub ubezpieczycieli, albo poświadczanie zdolności
      medycznej do odbycia podróży, jeżeli celem tych usług zasadniczo pozostaje ochrona
      zdrowia zainteresowanych osób; oraz badania medyczne umożliwiające obserwację i
      zbadanie pacjentów, zanim zajdzie konieczność diagnozowania, rozciągnięcia opieki

      bądź leczenia potencjalnej choroby, zlecone przez internistów i wykonywane przez
      zewnętrzne laboratoria prywatne”.
    Dokonując oceny przedstawionych okoliczności sprawy należy mieć na względzie zasadę
    wykładni zwolnień, stanowiących w istocie odstępstwo od generalnej zasady
    powszechności opodatkowania podatkiem VAT. Tym samym, wszelkie zwolnienia należy
    interpretować możliwie ściśle i wąsko tak, aby nie doprowadzić do rozszerzenia zwolnień.
    Zatem w pierwszej kolejności należy wskazać przesłanki dotyczące podmiotów, które
    muszą być spełnione, aby można było zastosować zwolnienie od podatku VAT dla
    świadczonych usług medycznych.
    Przepisy ustawy nie definiują pojęcia podmiotu leczniczego czy działalności leczniczej.
    Wobec powyższego, przy definiowaniu powyższych pojęć należy posiłkować się przepisami
    ustawy z 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 450 ze zm.).
    Na mocy art. 2 ust. 1 pkt 5 cyt. wyżej ustawy o działalności leczniczej:
      Za podmiot wykonujący działalność leczniczą uznaje się podmiot leczniczy, o którym
      mowa w art. 4, oraz lekarza, pielęgniarkę lub fizjoterapeutę wykonujących zawód w
      ramach działalności leczniczej jako praktykę zawodową, o której mowa w art. 5.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 10 ww. ustawy o działalności leczniczej:
      Przez świadczenie zdrowotne należy rozumieć działania służące zachowaniu,
      ratowaniu, przywracaniu lub poprawie zdrowia oraz inne działania medyczne
      wynikające z procesu leczenia lub przepisów odrębnych regulujących zasady ich
      wykonywania.
    Według art. 11 ww. ustawy o działalności leczniczej:
      Działalność lecznicza w rodzaju ambulatoryjne świadczenia zdrowotne może
      obejmować także udzielanie świadczeń zdrowotnych, które obejmują swoim
      zakresem badania diagnostyczne wykonywane w celu rozpoznania stanu zdrowia i
      ustalenia dalszego postępowania leczniczego.
    Stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy o działalności leczniczej:
      Podmiotami leczniczymi są:
      1) przedsiębiorcy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo
      przedsiębiorców (Dz.U. z 2024 r. poz. 236, 1222 i 1871 oraz z 2025 r. poz. 222) we
      wszelkich formach przewidzianych dla wykonywania działalności gospodarczej, jeżeli
      ustawa nie stanowi inaczej,
      2) samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej,
      3) jednostki budżetowe, w tym państwowe jednostki budżetowe tworzone i
      nadzorowane przez Ministra Obrony Narodowej, ministra właściwego do spraw
      wewnętrznych, Ministra Sprawiedliwości lub Szefa Agencji Bezpieczeństwa
      Wewnętrznego, posiadające w strukturze organizacyjnej ambulatorium,
      ambulatorium z izbą chorych lub lekarza podstawowej opieki zdrowotnej,
      pielęgniarkę podstawowej opieki zdrowotnej lub położną podstawowej opieki
      zdrowotnej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 października 2017 r. o
      podstawowej opiece zdrowotnej (Dz.U. z 2022 r. poz. 2527 oraz z 2024 r. poz. 1897),
      4) instytuty badawcze, o których mowa w art. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o
      instytutach badawczych (Dz.U. z 2024 r. poz. 534),
      5) fundacje i stowarzyszenia, których celem statutowym jest wykonywanie zadań w
      zakresie ochrony zdrowia i których statut dopuszcza prowadzenie działalności
      leczniczej,
      5a) posiadające osobowość prawną jednostki organizacyjne stowarzyszeń, o których
      mowa w pkt 5,

      6) osoby prawne i jednostki organizacyjne działające na podstawie przepisów o
      stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, o stosunku
      Państwa do innych kościołów i związków wyznaniowych oraz o gwarancjach wolności
      sumienia i wyznania,
      7) jednostki wojskowe
      - w zakresie, w jakim wykonują działalność leczniczą.
    Zgodnie z art. 106 ust. 1 w zw. z art. 100 ust. 1 ustawy o działalności leczniczej:
      Wykonywanie działalności leczniczej wymaga uprzedniego wpisu do rejestru
      podmiotów wykonywujących działalność leczniczą. Zatem status podmiotu
      leczniczego uzyskuje się dopiero po uzyskaniu wpisu do ww. rejestru.
    Wskazał Pan, że nie jest Pan podmiotem leczniczym, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy
    z 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej. Aktualnie nie prowadzi Pan usług na terenie
    podmiotu leczniczego. Przewiduje Pan dwa możliwe warianty wykonywania usług: na
    terenie podmiotu leczniczego: w przypadku, gdy podpisze Pan umowę współpracy z
    przychodnią lub innym podmiotem leczniczym i będzie Pan prowadził zabiegi w ich lokalu
    lub poza terenem podmiotu leczniczego gdy zabiegi wykonuje Pan we własnym gabinecie
    lub w innym wynajętym lokalu, który nie należy do podmiotu leczniczego. Obecnie usługi
    nie są świadczone na rzecz podmiotów leczniczych. Są wykonywane osobiście na rzecz
    pacjentów indywidualnych.
    Wskazać należy, że warunek świadczenia czynności na terenie podmiotu leczniczego
    sprowadza się w istocie do tego, że są one faktycznie wykorzystywane (w ramach
    świadczenia usług w zakresie opieki medycznej, służących profilaktyce, zachowaniu,
    ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia) na terenie tych podmiotów
    W związku z powyższym – świadcząc usługi objęte zakresem wniosku – nie może Pan
    korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 18 i 18a ustawy, z uwagi na
    niespełnienie przesłanki podmiotowej, tj. brak statusu podmiotu leczniczego
    usługodawcy. Ww. przepis wprost wskazuje, że zwolnieniu na jego podstawie podlegają
    usługi w zakresie opieki medycznej wykonywane w ramach działalności leczniczej przez
    podmioty lecznicze. W świetle wskazanych okoliczności i ww. przepisów ustawy o
    działalności leczniczej nie spełnia Pan tych warunków.
    Zatem zbadać należy, czy w analizowanej sprawie zostaną spełnione warunki do
    zastosowania dla świadczonych usług zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1
    pkt 19 lit. c ustawy.
    Warunkiem zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43
    ust. 1 pkt 19 lit. c ustawy jest spełnienie łącznie dwóch przesłanek:
    1) przesłanki o charakterze podmiotowym, odnoszącej się do usługodawcy, który musi
      być osobą wykonującą zawód lekarza, lekarza dentysty, pielęgniarki, położnej,
      psychologa lub inny zawód medyczny w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o
      działalności leczniczej;
    2) przesłanki o charakterze przedmiotowym, dotyczącej rodzaju świadczonych usług, tj.
      usług w zakresie opieki medycznej, służących profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu,
      przywracaniu i poprawie zdrowia.
    Niespełnienie chociażby jednej z ww. przesłanek powoduje, że zwolnienie nie ma
    zastosowania.
    Przepis art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c ustawy, odsyła do art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności
    leczniczej, który jednakże nie wymienia wprost zawodów medycznych odsyłając do
    kolejnych uregulowań.
    W myśl art. 2 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o działalności leczniczej:

      Określenie osoba wykonująca zawód medyczny oznacza osobę uprawnioną na
      podstawie odrębnych przepisów do udzielania świadczeń zdrowotnych oraz osobę
      legitymującą się nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń
      zdrowotnych w określonym zakresie lub w określonej dziedzinie medycyny.
    Przewidziany w przepisie art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c ustawy warunek, zgodnie z którym
    zwolnione od podatku VAT są usługi opieki medycznej wykonywane w ramach zawodów
    medycznych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności leczniczej, tj. przez
    osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów do udzielania świadczeń
    zdrowotnych oraz osoby legitymujące się nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania
    świadczeń zdrowotnych w określonym zakresie lub w określonej dziedzinie medycyny, ma
    na celu zapewnienie, aby zwolnienie od podatku było stosowane wyłącznie do świadczeń
    opieki medycznej wykonywanych przez osoby posiadające wymagane kwalifikacje
    zawodowe. Dlatego nie każde świadczenie opieki medycznej objęte jest zakresem
    zwolnienia od podatku, zwolnienie to dotyczy tylko świadczeń o odpowiednim poziomie
    jakości, biorąc pod uwagę wykształcenie zawodowe osób je wykonujących.
    Zasady wykonywania niektórych zawodów medycznych zostały uregulowane w odrębnych
    aktach prawnych, np. zawód lekarza, dentysty, pielęgniarki, położnej, ratownika
    medycznego, farmaceuty, felczera, diagnosty laboratoryjnego. Poza wymienionymi istnieje
    jeszcze spora grupa innych zawodów medycznych, dla których jednak nie zostały
    określone zasady wykonywania w odrębnych przepisach. Należy zatem przyjąć, iż pojęcie
    „osoba wykonująca zawód medyczny” obejmuje osoby wykonujące zawody, których status
    jest określony ustawowo, jak i zawody, które nie mają na gruncie obowiązującego prawa
    takiego uregulowania. Pojęcie „wykonywanie zawodu medycznego” należy odnieść do
    osób, które fachowo, stale i w celach zarobkowych zajmują się wykonywaniem zajęcia
    mającego związek z medycyną i które mają odpowiednie kwalifikacje. Przez kwalifikacje
    należy rozumieć zasób wiedzy i umiejętności wymaganych do udzielania świadczeń
    zdrowotnych. Dlatego nie każde świadczenie opieki medycznej objęte jest zakresem
    zwolnienia od podatku, zwolnienie to dotyczy tylko świadczeń o odpowiednim poziomie
    jakości, biorąc pod uwagę wykształcenie zawodowe osób je wykonujących.
    Z powołanego przepisu art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy jednoznacznie wynika, że dla
    zastosowania zwolnienia od podatku istotny jest cel wykonywanych świadczeń. Ze
    zwolnienia będą korzystać tylko te czynności, które mają charakter diagnostyczny lub
    terapeutyczny (leczniczy). Jeśli świadczenie nie będzie służyć profilaktyce, zachowaniu,
    ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, to wówczas nie będzie objęte zwolnieniem
    podatkowym. W związku z tym każdorazowo należy poddawać analizie, jaki cel przyświeca
    danej usłudze świadczonej na rzecz pacjenta. Należy mieć zatem na uwadze to, że na
    podstawie ww. przepisu zwalnia się od podatku wyłącznie usługi w zakresie opieki
    medycznej, służące profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia.
    Zauważyć zatem należy, że wszędzie tam, gdzie nie ma bezpośredniego związku z
    leczeniem – nie ma prawa do zastosowania zwolnienia od podatku. Świadczenie usług,
    dokonywane w ramach wykonywania zawodu medycznego, jest opodatkowane
    podatkiem od towarów i usług, jeśli nie odpowiada ono koncepcji opieki medycznej. Jeśli
    głównym celem usług medycznych nie jest ochrona, w tym zachowanie lub odtworzenie
    zdrowia, ale raczej udzielanie pewnych porad, nie będzie miało zastosowania zwolnienie
    od podatku.
    Wskazał Pan, że świadczone usługi będą wykonywane wobec pacjentów, dla których
    istnieją medyczne wskazania do ich przeprowadzania, a ich działanie ma bezpośredni
    wpływ na leczenie bólu, na podłoże, ustrój i formacje obronne organizmu wywierając
    działanie stymulacyjne na układ RES (ang. reticuloendothelial system), właściwości żerne
    fagocytów i aktywność przeciwciał. Jest to bardzo istotne działanie medyczne przy leczeniu
    przewlekłych stanów zapalnych, alergii i detoksykacji organizmu. Usługi, które zamierza
    Pan świadczyć, mają na celu profilaktykę, zachowanie, ratowanie, przywracanie i poprawę
    zdrowia.

    Tym samym należy stwierdzić, że świadcząc powyższe usługi w zakresie akupunktury i
    elektroakupunktury wypełni Pan przesłankę przedmiotową, wynikającą z art. 43 ust. 1 pkt
    19 lit. c ustawy, gdyż jak wynika z opisu sprawy, celem świadczonych usług jest
    profilaktyka, zachowanie, ratowanie, przywracaniu i poprawa zdrowia.
    Wobec tego, należy dokonać oceny, czy w niniejszej sprawie spełniony zostanie także
    warunek podmiotowy określony w ww. przepisie, tzn. czy ww. usługi będą świadczone w
    ramach wykonywania zawodów medycznych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy
    o działalności leczniczej.
    Pomocniczo przy ustalaniu kręgu osób wykonujących zawód medyczny posiłkować się
    można rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 10 lipca 2023 r. w sprawie kwalifikacji
    wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w
    podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1515),
    które w załączniku zawiera taryfikator kwalifikacyjny pracowników działalności
    podstawowej. Zgodnie z przepisami ww. rozporządzenia, przez wykształcenie wyższe
    medyczne należy rozumieć posiadanie tytułu zawodowego nadawanego absolwentom
    studiów prowadzonych w uczelniach medycznych albo innych uczelniach, które prowadzą
    działalność dydaktyczną w dziedzinie nauk medycznych i nauk o zdrowiu, na kierunku
    przyporządkowanym do dyscypliny nauki medyczne, nauki farmaceutyczne lub nauki o
    zdrowiu. Przy czym, przy stosowaniu wspomnianego taryfikatora jednak zaliczenie
    każdego wyodrębnionego stanowiska do grupy osób wykonujących zawód medyczny
    podlegać musi weryfikacji pod kątem zarówno posiadania kwalifikacji, jak i udzielania
    świadczeń zdrowotnych.
    W tym miejscu należy zauważyć, że w załączniku do rozporządzenia Ministra Pracy i
    Polityki Społecznej z dnia 7 sierpnia 2014 r. w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności
    na potrzeby rynku pracy oraz zakresu jej stosowania (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 227 ze zm.),
    zawód akupunkturzysty znajduje się w grupie:
        32 Średni personel do spraw zdrowia;
        323 Praktykujący niekonwencjonalne lub komplementarne metody terapii;
        3230 Praktykujący niekonwencjonalne lub komplementarne metody terapii;
        323001 Akupunkturzysta.
    Wskazać należy, że zawód akupunkturzysty nie jest zawodem medycznym w rozumieniu
    art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności leczniczej. Nie zmienia tego fakt, że zawód ten
    wymieniony został w klasyfikacji zawodów i specjalności w grupie praktykujących
    niekonwencjonalne lub komplementarne metody terapii (323). Dokonując analizy ww.
    rozporządzenia zauważyć należy ponadto, że zawód ten nie został wymieniony w grupie
    specjalistów do spraw zdrowia (22) obejmującej lekarzy, pielęgniarki, położne, specjalistów
    do spraw ratownictwa medycznego, lekarzy weterynarii, lekarzy dentystów, diagnostów
    laboratoryjnych, farmaceutów oraz innych specjalistów ochrony zdrowia.
    Zgodnie z opisem sprawy uzyskał Pan uprawnienia do wykonywania zawodu lekarza
    akupunktury po zdaniu międzynarodowego egzaminu organizowanego przez A w (...),
    współpracującą ze B. Na podstawie zdanych egzaminów otrzymał Pan dyplom lekarza
    akupunktury – poziom zaawansowany. Nie posiada Pan zaświadczenia z Ministerstwa
    Zdrowia potwierdzającego równorzędność kwalifikacji z dyplomem wyższej uczelni w
    Polsce. Pana kwalifikacje zostały nadane przez A – i mają charakter międzynarodowy. Tytuł
    „Doctor of Acupuncture” potwierdza Pana kompetencje zawodowe w zakresie medycyny
    tradycyjnej, ale nie jest równoważny z tytułem lekarza medycyny uzyskanym w Polsce”.
    Mając na uwadze charakterystykę zawodu akupunkturzysty, należy stwierdzić, że osoba
    posiadająca kwalifikacje do wykonywania ww. zawodu – nie spełnia przesłanki
    podmiotowej do skorzystania ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, o którym
    mowa w art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy.

    Osoba wykonująca zawód akupunkturzysty nie posiada wykształcenia w dziedzinie nauk
    medycznych oraz nie posiada uprawnień do leczenia farmakologicznego. W świetle
    powołanych wyżej regulacji prawnych oraz opisu zdarzenia przyszłego, nie można uznać,
    iż usługi te są wykonywane przez osobę wykonującą zawód medyczny. Świadczenie usług
    wykonywanych przez osobę posiadającą kwalifikacje akupunkturzysty i nieposiadającą
    uprawnień do leczenia farmakologicznego nie jest świadczeniem w ramach wykonywania
    zawodów medycznych i paramedycznych określonych przez ustawodawstwo krajowe
    przez osobę legitymującą się nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń
    zdrowotnych w dziedzinie medycyny.
    Przewidziany ustawą o podatku od towarów i usług warunek, zgodnie z którym
    świadczenie zdrowotne musi być dokonywane przez osobę, która na podstawie
    odrębnych przepisów uprawniona jest do ich udzielania oraz osobę legitymującą się
    nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń zdrowotnych w określonym
    zakresie lub w określonej dziedzinie medycyny, ma na celu zapewnienie, aby zwolnienie
    od podatku było stosowane wyłącznie do świadczeń opieki medycznej, wykonywanych
    przez osoby posiadające wymagane kwalifikacje zawodowe. Dlatego nie każde
    świadczenie opieki medycznej objęte jest zakresem zwolnienia od podatku, biorąc pod
    uwagę wykształcenie zawodowe osób je wykonujących. Osoby wykonujące zawody
    medyczne to osoby, które fachowo, stale i w celach zarobkowych zajmują się
    wykonywaniem zajęcia mającego związek z medycyną i które mają odpowiednie
    kwalifikacje. Przez kwalifikacje natomiast należy rozumieć zasób wiedzy i umiejętności
    wymaganych do udzielania świadczeń zdrowotnych.
    Przedstawione okoliczności sprawy wskazują, że nie posiada Pan zaświadczenia
    Ministerstwa Zdrowia potwierdzającego równorzędność uzyskanych przez Pana
    kwalifikacji z dyplomem wyższej uczelni w Polsce. Uzyskany przez Pana tytuł potwierdza
    Pana kompetencje zawodowe w zakresie medycyny tradycyjnej, ale nie jest równoważny z
    tytułem lekarza medycyny uzyskanym w Polsce.
    Zatem, mimo iż posiada Pan fachowe kwalifikacje do udzielania świadczeń zdrowotnych w
    zakresie wskazanym we wniosku, tj. w zakresie świadczenia usług z zakresu akupunktury i
    elektroakupunktury, to jak wynika ze wskazanych powyżej przepisów ustawy o
    działalności leczniczej oraz w załączniku do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki
    Społecznej w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy oraz
    zakresu jej stosowania, nie jest Pan osobą wykonującą zawód medyczny. Ponadto nie jest
    Pan podmiotem leczniczym w rozumieniu ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności
    leczniczej i nie jest Pan wpisany do rejestru podmiotów wykonujących działalność
    leczniczą.
    W świetle powyższego nie została spełniona przesłanka przedmiotowa wynikająca z art. 43
    ust. 1 pkt 18, 18a i 19 ustawy o VAT w zakresie zwolnienia od podatku dla świadczonych
    usług.
    Podsumowując, świadczone przez Pana zabiegi akupunktury i elektroakupunktury nie są
    zwolnione od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust.1 pkt 19 ustawy o VAT,
    gdyż wbrew Pana twierdzeniom – posiadane przez Pana kwalifikacje nie wypełniają
    warunków pozwalających na zwolnienie od podatku VAT świadczonych przez Pana usług
    akupunktury i elektroakupunktury. Usługi objęte zakresem wniosku, nie będą świadczone
    przez Pana w ramach wykonywania zawodów medycznych, o których mowa w art. 2 ust. 1
    pkt 2 ustawy z 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej. Tym samym, nie spełniają one
    podstawowej przesłanki umożliwiającej zastosowanie zwolnienia, tj. nie są świadczone
    przez określony ustawą podmiot (nie są świadczone w ramach wykonywania zawodu
    medycznego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności leczniczej).
    W konsekwencji, wykonywane przez Pana usługi z zakresu akupunktury i
    elektroakupunktury realizowane osobiście jako usługi opieki medycznej oraz w zakresie
    prowadzonej działalności na terenie podmiotu leczniczego i na jego zlecenie służące

    profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, nie korzystają ze
    zwolnieniu od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy o podatku od towarów i
    usług.
    A zatem Pana stanowisko w zakresie pytania 1 i 2 należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.