Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB1/4511-1-641/16-3/KS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2016-07-13
Teza: Podatek dochodowy od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika w związku z udostępnieniem pracownikom samochodów służbowych dla celów prywatnych.
Słowa kluczowe: pracodawca; pracownik; ryczałt; samochód-samochód osobowy; świadczenie-świadczenie nieodpłatne
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) oraz § 5 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, przedstawione we wniosku z dnia 3 czerwca 2016 r. (data wpływu 10 czerwca 2016 r.), uzupełnionym w dniu 7 lipca 2016 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika w związku z udostępnieniem pracownikom samochodów służbowych dla celów prywatnych – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 10 czerwca 2016 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika w związku z udostępnieniem pracownikom samochodów służbowych dla celów prywatnych.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

„A” (dalej jako Spółka, Wnioskodawca) prowadzi działalność dystrybucyjną w zakresie żywności mrożonej w szczególności lodów, warzyw mrożonych, wyrobów mrożonych kulinarnych, ryb, itp. oraz sprzedaży hurtowej wymienionych produktów (dalej również jako towary lub asortyment). Wspomniane towary oferowane są w ciągłej sprzedaży sieciom handlowym, hurtowniom jak i innym odbiorcom zajmującym się obrotem artykułami spożywczymi.

Biorąc pod uwagę to, że Spółka prowadzi działalność na wysoko konkurencyjnym rynku, podejmuje wiele działań mających na celu zintensyfikowanie oferowania swoich produktów co jest równoznaczne ze zwiększeniem sprzedaży. Sprzedaż prowadzona jest na terenie całego kraju w związku z czym Wnioskodawca zatrudnia tzw. „mobilnych pracowników handlowych” rozumianych jako przedstawiciele handlowi, koordynatorzy ds. sprzedaży, regionalni kierownicy sprzedaży, dyrektorzy ds. sprzedaży (dalej jako Przedstawiciele). Zgodnie z zapisami „Polityki flotowej Grupy Kapitałowej (dalej jako Polityka flotowa) sporządzonego przez Wnioskodawcę, Przedstawicielom przekazywane są samochody służbowe (jednemu Przedstawicielowi przypada jeden samochód służbowy) w celu realizowania zadań sprzedażowych Spółki. Wnioskodawca udostępnienia samochody służbowe Przedstawicielom także do ich celów prywatnych rozumianych jako jazdy w dni wolne od pracy (weekendy, urlopy, dni ustawowo wolne od pracy). Za korzystanie przez Przedstawiciela z samochodu służbowego do celów prywatnych w dni wolne od pracy Wnioskodawca dolicza Przedstawicielom przychód do opodatkowania z tytułu nieodpłatnego świadczenia.

Zgodnie z postanowieniami wspominanej już Polityki flotowej, z tytułu użytkowania służbowego pojazdu przez Przedstawiciela Wnioskodawca pobiera również comiesięczny ryczałt tytułem kosztów eksploatacji Pojazdu związanych z ich wykorzystaniem do celów prywatnych (w PLN) w wysokości określonej w zależności od segmentu użytkowanego Pojazdu. Za przedmiotowe użytkowanie samochodu Wnioskodawca wystawia na rzecz Przedstawiciela fakturę VAT. Jednocześnie Przedstawiciel nieodwołalnie oraz pisemnie upoważnił Wnioskodawcę do comiesięcznego potrącania z wynagrodzenia ryczałtu stanowiącego równowartość kosztów eksploatacji.

Przekazywane samochody stanowią własność Spółki lub są leasingowane, czy też dzierżawione. Jednocześnie Wnioskodawca jest uprawnionym do używania pojazdów jak i pobierania pożytków. Wskazać należy również, że każdy z Przedstawicieli (jako użytkownik) podpisuje umowę o indywidualnej odpowiedzialności materialnej za powierzone mienie w postaci samochodu służbowego.

Wnioskodawca przyjął, że zgodnie z art. 12 ust. 2a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm.) dalej jako PIT, ryczałtowa wartość pieniężna określona w przywołanym przepisie (tj. 250 zł miesięcznie dla samochodów o pojemności silnika do 1600 cm3; 400 zł miesięcznie dla samochodów o pojemności silnika powyżej 1600 cm3) dotycząca nieodpłatnego świadczenia przysługującego pracownikowi będzie stanowiła przychód pracownika podlegający opodatkowaniu PIT. Zakładając, że samochody użytkowane są w celach prywatnych tylko i wyłącznie w dni wolne od pracy wartość świadczenia będzie ustalana za każdy dzień w wysokości 1/30 wymienionych powyżej kwot.

Jednocześnie Wnioskodawca wskazuje, że w dni robocze, tj. od poniedziałku do piątku wszystkie jazdy odbywane przez Przedstawicieli realizowane są tylko i wyłącznie w celach służbowych. Jako cel służbowy Wnioskodawca rozumie również przejazdy Przedstawicieli samochodem służbowym na trasie pomiędzy wyznaczonym miejscem zamieszkania lub jego pobliżu (parkowania), a miejscem wykonywania pracy.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

1.  Czy w okolicznościach opisywanych powyżej, działaniem prawidłowym jest naliczanie przez Wnioskodawcę przychodu Przedstawicielom z tytułu nieodpłatnego świadczenia uzyskanego w związku z korzystaniem z samochodu służbowego w celach prywatnych w dni wolne od pracy?
2.  W przypadku pozytywnego rozstrzygnięcia w zakresie pytania pierwszego, czy zasadnym jest ustalanie Przedstawicielom przychodu z tytułu nieodpłatnego korzystania z samochodu służbowego w celach prywatnych w dni wolne od pracy w proporcji 1/30 wartości wskazanych w art. 12 ust. 2a ustawy PIT za każdy dzień?

Zdaniem Wnioskodawcy w odniesieniu do pytania nr 1, zasadą fundamentalną obowiązującą w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z dnia 26 lipca 1991 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.) jest zasada powszechności opodatkowania. W myśl tej zasady, wyrażonej w art. 9 ust. 1, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Z art. 11 ust. 1 cyt. ustawy wynika, że przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 20 ust. 3 i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. ustawy, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Ustawy podatkowe nie zawierają definicji legalnej nieodpłatnego świadczenia. Wśród sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, że dla celów podatkowych nieodpłatnymi świadczeniami są wszelkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 stycznia 2000 r. sygn. akt I SA/Gd 2285/98, wyrok Sądu Najwyższego z 13 czerwca 2002 r. sygn. akt III RN 106/01 uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 16 października 2006 r. sygn. akt II FPS 1/06).

Zgodnie z treścią stanu faktycznego, Wnioskodawca w celu realizacji zadań sprzedażowych przydziela Przedstawicielom samochody służbowe.

Mając na uwadze przedstawiony we wniosku stan faktyczny oraz powołane powyżej przepisy prawa należy stwierdzić, że wszelkie przejazdy realizowane przez Przedstawicieli samochodami służbowymi w dni wolne od pracy, a więc realizowane w celach prywatnych, generują po ich stronie przychód z nieodpłatnego świadczenia. W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, nieodpłatny przychód po stronie Przedstawiciela, z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych powstaje tylko i wyłącznie w dni wolne od pracy.

Na przedmiotowe wskazuje jednolita linia interpretacyjna organów podatkowych (przykładowo: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w interpretacji indywidualnej sygn. IBPBII/1/4511-185/15/BJ z dnia 27 kwietnia 2015 r.; Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy w interpretacji indywidualnej z 12 grudnia 2012 r. sygn. ITPB2/415-881/12/IL; Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji indywidualnej z 29 maja 2013 r. sygn. IPPB2/415-261/13-2/LS).

Zdaniem Wnioskodawcy w odniesieniu do pytania nr 2, biorąc pod uwagę przepisy prawa oraz stan faktyczny wskazany w stanowisku Wnioskodawcy w zakresie pytania numer jeden należy wskazać, że zgodnie z art. 12 ust. 2a ustawy PIT wartość pieniężną nieodpłatnego świadczenia przysługującego pracownikowi z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych ustala się w wysokości:

1.  250 zł miesięcznie - dla samochodów o pojemności silnika do 1600 cm3;
2.  400 zł miesięcznie - dla samochodów o pojemności silnika powyżej 1600 cm3.

W myśl art. 12 ust 2b ww. ustawy w przypadku wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych przez część miesiąca wartość świadczenia ustala się za każdy dzień wykorzystywania samochodu do celów prywatnych w wysokości 1/30 kwot określonych w ust. 2a.

Z kolei zgodnie z art. 12 ust. 2c cyt. ustawy jeżeli świadczenie przysługujące pracownikowi z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych jest częściowo odpłatne. to przychodem pracownika jest różnica pomiędzy wartością określoną w ust. 2a albo ust. 2b i odpłatnością ponoszoną przez pracownika.

W świetle powołanych przepisów ryczałtową wartość pieniężną nieodpłatnego świadczenia przysługującego pracownikowi z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych ustala się w wysokości 250 zł miesięcznie dla samochodów o pojemności silnika do 1600 cm3 – co przy stawce podatkowej 18% oznacza kwotę 45 zł miesięcznego podatku, natomiast 400 zł miesięcznie dla samochodów o pojemności silnika powyżej 1600 cm3 – czyli 72 zł miesięcznego podatku. W przypadku wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych przez część miesiąca wartość świadczenia ustalana będzie za każdy dzień wykorzystywania samochodu do celów prywatnych – w wysokości 1/30 ww. kwot. Powyższą tezę potwierdzają również liczne interpretacje indywidualne. Dla przykładu wskazać należy na interpretację wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach w dniu 20 kwietnia 2014 r., sygn. IBPBII/1/4511-51/15/AŻ oraz interpretację wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie w dniu 24 kwietnia 2014 r., sygn. IPPB2/4511-308/15-2/MK1).

W konsekwencji, biorąc również pod uwagę wnioski ze stanowiska Wnioskodawcy wskazane w punkcie numer jeden uznać należy, że zasadnym jest ustalanie Przedstawicielom przychodu z tytułu nieodpłatnego korzystania z samochodu służbowego w celach prywatnych w dni wolne od pracy w proporcji 1/30 wartości ryczałtów wskazanych w art. 12 ust 2a ustawy PIT za każdy dzień.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 25b i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Zgodnie z art. 11 ust. 2a ww. ustawy, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

1.  jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych odbiorców;
2.  jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;
3.  jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku;
4.  w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika (art. 11 ust. 2b ww. ustawy).

Zgodnie z art. 31 ww. ustawy, osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

Dla celów podatkowych przyjmuje się – co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie – że pojęcie nieodpłatnego świadczenia ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku danej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

W myśl art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych odbiorców – jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w zakres działalności pracodawcy (art. 12 ust. 2 ww. ustawy).

Zgodnie z art. 12 ust. 2a cyt. ustawy, wartość pieniężną nieodpłatnego świadczenia przysługującego pracownikowi z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych ustala się w wysokości:

1.  250 zł miesięcznie – dla samochodów o pojemności silnika do 1600 cm3;
2.  400 zł miesięcznie – dla samochodów o pojemności silnika powyżej 1600 cm3.

W przypadku wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych przez część miesiąca wartość świadczenia ustala się za każdy dzień wykorzystywania samochodu do celów prywatnych w wysokości 1/30 kwot określonych w ust. 2a (art. 12 ust. 2b ustawy).

Zgodnie z art. 12 ust. 2c ustawy, jeżeli świadczenie przysługujące pracownikowi z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych jest częściowo odpłatne, to przychodem pracownika jest różnica pomiędzy wartością określoną w ust. 2a albo ust. 2b i odpłatnością ponoszoną przez pracownika.

Jednocześnie należy wyjaśnić, że powyższe przepisy dotyczą ustalania wartości nieodpłatnego świadczenia przysługującego pracownikowi. Stosownie do art. 12 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku pracy.

Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że Spółka prowadzi działalność dystrybucyjną w zakresie żywności mrożonej. Sprzedaż prowadzona jest na trenie całego kraju w związku z czym Wnioskodawca zatrudnia tzw. „mobilnych pracowników handlowych” rozumianych jako przedstawiciele handlowi, koordynatorzy ds. sprzedaży, regionalni kierownicy sprzedaży i dyrektorzy ds. sprzedaży („Przedstawiciele”). Zgodnie z zapisami Polityki flotowej, Przedstawicielom przekazywane są samochody służbowe. Są one udostępniane ww. pracownikom również do ich celów prywatnych. Za korzystanie przez Przedstawiciela z samochodu służbowego do celów prywatnych w dni wolne od pracy Wnioskodawca dolicza Przedstawicielom przychód do opodatkowania z tytułu nieodpłatnego świadczenia.

Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że Spółka, jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych, będzie zobowiązana do ustalenia przychodu po stronie pracownika z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych w dni wolne od pracy.

Tym samym Wnioskodawca będzie zobowiązany do pobrania zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od dochodu, który stanowi wartość pieniężną nieodpłatnego świadczenia przysługującego pracownikowi z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych, obliczonego ryczałtowo i określonego w art. 12 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Odnosząc się do sytuacji, gdy ze względu na okoliczności opisane w stanie faktycznym, pracownik ma do dyspozycji samochód służbowy przez cały okres trwania stosunku pracy, ale z różnych względów faktycznie z niego nie korzysta przez cały miesiąc kalendarzowy (lecz tylko w dni wolne od pracy), a więc korzysta z samochodu służbowego tylko okazjonalnie, należy zaznaczyć, że w tym przypadku wartość nieodpłatnego świadczenia ustala się zgodnie z art. 12 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. za każdy dzień wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych, w wysokości 1/30 kwot określonych w art. 11 ust. 2a ww. ustawy.

W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

W odniesieniu do powołanych przez Wnioskodawcę pism organów podatkowych tut. Organ informuje, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.