Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBII/1/415-376/11/AŻ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2011-07-18
Teza: skutki podatkowe przeznaczenia nadwyżki bilansowej na dofinansowanie funduszu remontowego oraz zmniejszenie wydatków z tytułu eksploatacji nieruchomości
Słowa kluczowe: eksploatacja; fundusz-fundusz remontowy; nadwyżki-nadwyżka bilansowa; przychód; spółdzielnie-spółdzielnie mieszkaniowe
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko wnioskodawczyni przedstawione we wniosku z dnia 31 marca 2011r. (data wpływu do tut. Biura – 05 kwietnia 2011r.), uzupełnionym w dniu 22 czerwca 2011r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych przeznaczenia nadwyżki bilansowej na dofinansowanie funduszu remontowego oraz zmniejszenie wydatków z tytułu eksploatacji nieruchomości - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 05 kwietnia 2011r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych przeznaczenia nadwyżki bilansowej na dofinansowanie funduszu remontowego oraz zmniejszenie wydatków z tytułu eksploatacji nieruchomości.

Z uwagi na stwierdzone braki formalne wniosku, pismem z dnia 07 czerwca 2011r. wezwano wnioskodawcę do ich uzupełnienia. Uzupełnienia dokonano w dniu 22 czerwca 2011r.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Na podstawie uchwały Walnego Zgromadzenia Spółdzielnia Mieszkaniowa przeznacza nadwyżkę bilansową, po opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych na dofinansowanie funduszu remontowego nieruchomości mieszkaniowych, eksploatacji i utrzymania nieruchomości mieszkaniowych oraz mienia Spółdzielni do wspólnego użytkowania w zakresie obciążającym członków. Nadwyżka przypadająca poszczególnym nieruchomościom mieszkaniowym ustalana jest proporcjonalnie do powierzchni użytkowej lokali członków.

W celu ustalenia i rozliczenia wyniku finansowego spółdzielnia wyodrębnia:

1.  Koszty i przychody gospodarki zasobami mieszkaniowymi, które rozliczane są bezwynikowo, w ten sposób, że różnica między kosztami a przychodami gospodarki zasobami mieszkaniowymi zwiększa odpowiednio przychody lub koszty tej gospodarki w roku następnym. Różnica ta nie wpływa na wynik finansowy w postaci zysku lub straty (jest przedmiotem rozliczeń międzyokresowych) i nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
2.  Koszty i przychody pozostałej działalności operacyjnej (pożytki i inne przychody np. dzierżawy dachu, terenu), podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych a różnica netto zwiększa przychody gospodarki zasobami mieszkaniowymi, co w konsekwencji powoduje zmniejszenie stawek eksploatacyjnych dla wszystkich członków danych nieruchomości.
3.  Koszty i przychody z innych tytułów niż gospodarka zasobami mieszkaniowymi i pozostała działalność operacyjna (koszty i przychody finansowe, pozostałe koszty i przychody operacyjne oraz zyski i straty nadzwyczajne), której wynik po opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych stanowi nadwyżkę bilansową podlegającą podziałowi na podstawie uchwały Walnego Zgromadzenia.

Ustawa o Spółdzielniach mieszkaniowych zezwala na przeznaczenie pożytków i innych przychodów z własnej działalności gospodarczej na pokrycie wydatków związanych z eksploatacją w zakresie obciążającym członków, przy czym nie wiąże się to w żaden sposób z otrzymaniem przez tych członków Spółdzielni środków finansowych bądź innych świadczeń, a jedynie wpływa w przyszłości na wysokość opłat eksploatacyjnych.

W uzupełnieniu wniosku wnioskodawca wskazał, iż opisana we wniosku nadwyżka bilansowa przeznaczana jest na zwiększenie funduszu remontowego poszczególnych nieruchomości mieszkaniowych proporcjonalnie do powierzchni użytkowej lokali mieszkalnych członków Spółdzielni oraz na dofinansowanie kosztów związanych z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości mieszkaniowych oraz mienia Spółdzielni przeznaczonego do wspólnego użytkowania w zakresie obciążającym członków.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy nadwyżka bilansowa przypadająca poszczególnym osobom tj. członkom Spółdzielni przeznaczona na pokrycie różnicy pomiędzy faktycznymi kosztami a naliczeniem eksploatacji liczona do metra kwadratowego zajmowanej powierzchni lokalu podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych i Spółdzielnia ma obowiązek wystawić PIT 8C, czy też są to kwoty obojętne z punktu widzenia ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ środki o których mowa, rozdysponowane są na pokrycie wydatków związanych z eksploatacja i utrzymaniem nieruchomości zgodnie z art. 5 pkt 1 i 2 ustawy z 15 grudnia 2000r. o spółdzielniach mieszkaniowych.

Zdaniem wnioskodawcy, nadwyżka bilansowa przeznaczona na pokrycie różnicy pomiędzy faktycznymi kosztami a naliczeniem eksploatacji liczona do metra kwadratowego zajmowanej powierzchni lokalu nie stanowi dla poszczególnych osób tj. członków Spółdzielni, przychodu w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie powoduje ona bowiem powstania po stronie członków Spółdzielni przysporzenia majątkowego. Nadwyżka bilansowa zatwierdzona uchwalą Walnego Zgromadzenia przekazywana jest na cele związane z utrzymaniem nieruchomości mieszkaniowych i mienia spółdzielni przeznaczonego do wspólnego użytkowania, co stanowi cele statutowe.

W ocenie wnioskodawcy również dofinansowanie funduszu remontowego wszystkich zasobów mieszkaniowych dokonane z nadwyżki bilansowej na rzecz członków Spółdzielni nie stanowi dla poszczególnych osób przychodu w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania wyrażoną w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010r. Nr 51, poz. 307 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Na mocy art. 10 ust. 1 pkt 9 tej ustawy, źródłami przychodów są inne źródła.

Natomiast stosownie do treści art. 20 ust. 1 wyżej powołanej ustawy, za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i 17 oraz przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach.

Sformułowanie „w szczególności” dowodzi, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł należy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.

W myśl art. 11 ust. 1 ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Stosownie do art. 11 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem art. 12 ust. 2, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.

Natomiast zgodnie z art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

1.  jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych odbiorców,
2.  jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu,
3.  jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku,
4.  w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

Dla celów podatkowych przez nieodpłatne świadczenie należy rozumieć te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne (tj. nie związane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu) przysporzenie majątku, mające konkretny wymiar finansowy. Innymi słowy, pod pojęciem tym należy rozumieć każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

Z przestawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż na podstawie uchwały Walnego Zgromadzenia Spółdzielnia Mieszkaniowa przeznacza nadwyżkę bilansową, po opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych na zwiększenie funduszu remontowego poszczególnych nieruchomości mieszkaniowych proporcjonalnie do powierzchni użytkowej lokali mieszkalnych członków Spółdzielni oraz na dofinansowanie kosztów związanych z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości mieszkaniowych oraz mienia Spółdzielni przeznaczonego do wspólnego użytkowania w zakresie obciążającym członków.

Zgodnie z art. 75 ustawy z dnia 16 września 1982r. Prawo spółdzielcze (Dz. U. z 2003r. Nr 188, poz. 1848) zysk spółdzielni, po pomniejszeniu o podatek dochodowy i inne obciążenia obowiązkowe wynikające z odrębnych przepisów ustawowych, stanowi nadwyżkę bilansową.

Stosownie do art. 77 § 1 ustawy Prawo spółdzielcze część nadwyżki bilansowej pozostałej po dokonaniu odpisu, o którym mowa w art. 76, przeznacza się na cele określone w uchwale walnego zgromadzenia. Zasady podziału nadwyżki bilansowej między członków spółdzielni określa statut (art. 77 § 2 ww. ustawy).

Jak wynika z treści art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (t. j. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1116 ze zm.), pożytki i inne przychody z nieruchomości wspólnej służą pokrywaniu wydatków związanych z jej eksploatacją i utrzymaniem, a w części przekraczającej te wydatki przypadają właścicielom lokali proporcjonalnie do ich udziałów w nieruchomości wspólnej.

Natomiast w myśl ust. 2 tego artykułu, pożytki i inne przychody z własnej działalności gospodarczej spółdzielnia może przeznaczyć w szczególności na pokrycie wydatków związanych z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w zakresie obciążającym członków oraz na prowadzenie działalności społecznej, oświatowej i kulturalnej.

Powołany wyżej przepis pozwala pożytki i przychody z własnej działalności gospodarczej spółdzielni przeznaczyć w szczególności na pokrycie wydatków związanych z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w zakresie obciążającym członków oraz na prowadzenie działalności społecznej, oświatowej i kulturalnej przez spółdzielnię. Tak sformułowany przepis nie nakłada obowiązku przeznaczania na wymienione cele pożytków i innych przychodów z własnej działalności gospodarczej, a jedynie to umożliwia. Umożliwia też przeznaczenie tych pożytków i przychodów na inne cele. Jak wynika z treści tego artykułu możliwość pokrycia przez spółdzielnię mieszkaniową przychodami i pożytkami z własnej działalności gospodarczej wydatków związanych z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości dotyczy wyłącznie członków.

Zatem należy wskazać, iż skoro ustawa o spółdzielniach mieszkaniowych zezwala na przeznaczenie pożytków i innych przychodów z własnej działalności gospodarczej na pokrycie wydatków związanych z eksploatacją w zakresie obciążającym członków, przy czym nie wiąże się to w żaden sposób z otrzymaniem przez tych członków od spółdzielni środków finansowych bądź innych świadczeń, a jedynie wpłynie w przyszłości na ustalenie wysokości opłat eksploatacyjnych, to po stronie członków spółdzielni nie powstanie z tytułu przekazania nadwyżki bilansowej na pokrycie kosztów eksploatacji nieruchomości w myśl art. 5 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, przychód do opodatkowania.

Z kolei w myśl art. 78 § 1 ustawy Prawo spółdzielcze zasadniczymi funduszami własnymi tworzonymi w spółdzielni są:

1.  fundusz udziałowy powstający z wpłat udziałów członkowskich, odpisów na udziały członkowskie z podziału nadwyżki bilansowej lub innych źródeł określonych w odrębnych przepisach;
2.  fundusz zasobowy powstający z wpłat przez członków wpisowego, części nadwyżki bilansowej lub innych źródeł określonych w odrębnych przepisach.

Spółdzielnia tworzy także inne fundusze własne przewidziane w odrębnych przepisach oraz w jej statucie ( art. 78 § 2 ustawy).

Jak wynika z treści art. 6 ust. 3 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych Spółdzielnia tworzy fundusz na remonty zasobów mieszkaniowych. Odpisy na ten fundusz obciążają koszty gospodarki zasobami mieszkaniowymi. Obowiązek świadczenia na fundusz dotyczy członków spółdzielni, właścicieli lokali niebędących członkami spółdzielni oraz osób niebędących członkami spółdzielni, którym przysługują spółdzielcze własnościowe prawa do lokali.

Biorąc zatem pod uwagę przytoczone powyżej przepisy prawa, jak i przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego stwierdzić należy, iż dofinansowanie funduszu remontowego poszczególnych nieruchomości mieszkaniowych proporcjonalnie do powierzchni użytkowej lokali mieszkalnych członków Spółdzielni nie stanowi dla poszczególnych osób przychodu w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podlegającego opodatkowaniu. Dofinansowanie nie powoduje bowiem powstania po stronie tych osób przysporzenia majątkowego. Nie można uznać, iż osoby te uzyskują świadczenia nieodpłatne, gdyż w omawianej sytuacji nie otrzymują żadnych środków finansowych, jak również nie przysługuje im żadne świadczenie ze strony Spółdzielni.

Reasumując przekazanie nadwyżki bilansowej na pokrycie kosztów eksploatacji nieruchomości zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych nie powoduje powstania przychodu podlegającego opodatkowaniu u członków Spółdzielni. Również nadwyżka bilansowa przeznaczana na zwiększenie funduszu remontowego poszczególnych nieruchomości mieszkaniowych proporcjonalnie do powierzchni użytkowej lokali mieszkalnych członków Spółdzielni nie stanowi dla poszczególnych członków przychodu w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podlegającego opodatkowaniu.

Wobec powyższego stanowisko wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.