Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.520.2025.1.SM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-06
Teza: Opodatkowanie podatkiem VAT wprowadzenia do sieci
energetycznej wyprodukowanego prądu, określenie podstawy
opodatkowania, ustalenie momentu powstania obowiązku
podatkowego i terminu wystawiania faktur przez Prosumenta
dokumentujących wprowadzenie energii elektrycznej z
instalacji fotowoltaicznej do sieci dystrybucyjnej w systemie
net; billing.
Słowa kluczowe: czynności-czynności podlegające opodatkowaniu
energia-energia elektryczna
faktura-wystawienie faktury
obowiązek-obowiązek podatkowy
opodatkowanie-podstawa opodatkowania
termin-termin płatności
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV.
Obowiązek podatkowy-Rozdział 1. Zasady ogólne-
Obowiązek podatkowy - dostawa energii elektrycznej,
cieplnej lub chłodniczej oraz gazu ziemnego
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Termin wystawienia
faktury
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 5-pkt 4-lit. a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106i-ust. 3-pkt 4
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 19 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie:
    - opodatkowania podatkiem od towarów i usług wprowadzenia do sieci energetycznej
      wyprodukowanego prądu (pytanie oznaczone we wniosku nr 1);
    - określenia podstawy opodatkowania tej czynności (pytanie oznaczone we wniosku nr 2)
    - określenia momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu sprzedaży energii
      elektrycznej (pytanie oznaczone we wniosku nr 3);
    - obowiązku wystawienia faktury z tytułu wprowadzenia energii do sieci (

## Pytanie

oznaczone we wniosku nr 4).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego

    Gmina (dalej: „Gmina” lub „Wnioskodawca”) jest jednostką samorządu terytorialnego
    (dalej: „JST”). Gmina, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie
    gminnym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1465 - t. j. ze zm.; dalej: „USG”), jest organem wykonującym
    zadania publiczne własne i zlecone z zakresu administracji rządowej nałożone ustawami.
    Zdecydowana większość zadań wykonywana jest w ramach reżimu publicznoprawnego,
    jednak niektóre z dokonywanych czynności Wnioskodawca wykonuje na podstawie umów
    cywilnoprawnych.
    Gmina jest zarejestrowanym i czynnym podatnikiem podatku VAT. Wnioskodawca
    prowadzi działalność mieszaną, tzn. opodatkowaną, zwolnioną oraz niepodlegającą
    opodatkowaniu podatkiem VAT.
    W ramach struktury Gminy funkcjonują jednostki budżetowe i zakłady budżetowe, które
    nie posiadają osobowości prawnej i są powołane przez Gminę na podstawie odrębnych
    przepisów, w celu realizacji zadań własnych Gminy. Są to placówki oświatowe (...). Wyżej
    wskazane jednostki organizacyjne podlegają tzw. centralizacji dla celów podatku VAT z
    Gminą.
    Gmina zrealizowała inwestycję polegającą na zainstalowaniu na budynku gminnym (dalej:
    Obiekt) stanowiącym własność Gminy, instalację fotowoltaiczną (dalej: Instalacja lub
    mikroinstalacja). Inwestycja została zrealizowana w celu zapewnienia dodatkowego
    zasilania w energię elektryczną gminnego Obiektu, a także zwiększenia udziału
    pozyskiwanej energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii. Ponadto założeniem
    Inwestycji jest zmniejszenie ponoszonych przez Gminę wydatków na zakup energii
    elektrycznej do Obiektu. Przedmiotowa Instalacja została zamontowane na budynku
    należącym do Gminy ... – na budynku (...) w... Przedmiotowa Instalacja, w której jest
    wytwarzana/będzie wytwarzana energia elektryczna, stanowi mikroinstalacje w
    rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii
    (Dz. U. z 2024 r. poz. 1361; dalej: „UOZE”).
    Instalacja zamontowana na konkretnym Obiekcie będzie wykorzystywana tylko przez dany
    Obiekt na potrzeby realizacji zadań własnych Gminy (np. działalność w zakresie kultury
    fizycznej). Wytwarzanie prądu w przedmiotowej Instalacji będzie odbywać się w sposób
    ciągły. Gmina nie przewiduje sprzedaży prądu wytworzonego w Instalacjach podmiotom
    trzecim.
    W związku z powyższym w dniu ... roku Gmina zawarła z przedsiębiorstwem .... (dalej: „...”
    lub „Przedsiębiorstwo energetyczne”) aneks do umowy kompleksowej sprzedaży energii
    elektrycznej i świadczenia usługi dystrybucji z dnia 7 listopada 2024 r. (dalej: „Umowa
    kompleksowa”), zgodnie z którym Gmina dokonuje/będzie dokonywała z ... rozliczeń jako
    prosument, o którym mowa w art. 2 ust. 27a UOZE. Zgodnie z tym przepisem przez
    prosumenta energii odnawialnej należy rozumieć: „odbiorca końcowy, który wytwarza
    energię elektryczną wyłącznie z odnawialnych źródeł energii na własne potrzeby w
    mikroinstalacji, pod warunkiem, że w przypadku odbiorcy końcowego niebędącego
    odbiorcą energii elektrycznej w gospodarstwie domowym, nie stanowi to przedmiotu
    przeważającej działalności gospodarczej określonej zgodnie z przepisami wydanymi na
    podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej”.
    Dodatkowo Wnioskodawca wskazuje również, iż Gmina jest odbiorcą końcowym, to jest
    odbiorcą dokonującym zakupu paliw lub energii na własny użytek w rozumieniu art. 3 pkt
    13a) ustawy z 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2024 r. poz. 266).
    Wytwarzanie energii elektrycznej w mikroinstalacji nie stanowi przedmiotu przeważającej
    działalności gospodarczej Gminy określonej zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie
    art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. z 2024 r. poz.
    1799).
    W związku z zawartą umową Gmina rozlicza się/będzie rozliczała się z Przedsiębiorstwem
    energetycznym w oparciu o system tzw. net-billingu.

    Model ten przewiduje, że wyprodukowana i wprowadzona do sieci energia elektryczna
    będzie zapisywana wartościowo jako tzw. depozyt prosumencki na indywidualnym koncie
    Gminy i będzie pomniejszać kwotę podlegającą (ewentualnie) zapłacie przez Gminę na
    rzecz Przedsiębiorstwa energetycznego w danym okresie rozliczeniowym z tytułu zużycia
    prądu przez Obiekt (Gminę). Wyprodukowany przez Instalacje prąd będzie w pierwszej
    kolejności zużywany na potrzeby Obiektu, a w przypadku nadwyżki prąd będzie
    wprowadzany do sieci i rozliczany z operatorem sieci (...) wg ustalonej ceny.
    Rozliczenie to dokonywane jest w pieniądzu, czyli w PLN, przy czym wartość energii
    elektrycznej wprowadzonej do sieci ustalana jest dla każdego miesiąca kalendarzowego
    wg rynkowej ceny energii elektrycznej - w okresie od ...
    Wartość energii wprowadzonej w ten sposób do sieci (ustalona jako iloczyn
    wprowadzonych kWh oraz ceny) będzie zapisana na indywidualnym koncie Gminy jako
    tzw. depozyt prosumencki i pomniejszy przyszłą należność Gminy wobec operatora sieci
    wynikającą ze zużycia prądu przekraczającego bieżącą produkcję prądu przez Instalacje na
    Obiekcie. W konsekwencji koszty zakupu przez Gminę energii elektrycznej niezbędnej do
    korzystania z Obiektu mogą stać się niższe (z uwagi na rozliczenie nabytej przez Gminę od
    Przedsiębiorstwa energetycznego energii elektrycznej z energią elektryczną
    wyprodukowaną w Instalacji).
    W przypadku występowania nadwyżek wartości energii elektrycznej wyprodukowanej
    przez Instalację umieszczoną na gminnym Obiekcie nad wartością energii pobranej z sieci
    i zużytej przez Obiekt, stosownie do art. 4 ust. 11 pkt 2 UOZE, nadwyżki energii
    elektrycznej niezużyte w danym miesiącu kalendarzowym i niewykorzystane w okresie 12
    kolejnych miesięcy kalendarzowych, staną się nadpłatą zwracaną Gminie przez
    Przedsiębiorstwo energetyczne. Nadpłata taka nie będzie jednak zwracana w całej kwocie
    nadwyżki, ale w wysokości nie wyższej niż dwadzieścia procent wartości energii
    elektrycznej wprowadzonej do sieci w miesiącu kalendarzowym, którego dotyczy zwrot
    nadpłaty.
    W świetle powyższych regulacji UOZE, docelowo następuje więc pomniejszenie kwoty
    podlegającej zapłacie z tytułu zużycia prądu przez Gminę (w odniesieniu do
    poszczególnych okresów rozliczeniowych). Wyprodukowana i wprowadzona do sieci
    energia elektryczna winna być zapisywana wartościowo jako tzw. depozyt prosumencki na
    indywidualnym koncie Gminy i pomniejszać kwotę podlegającą (ewentualnie) zapłacie
    przez Gminę na rzecz ...w danym okresie rozliczeniowym z tytułu zużycia prądu przez
    Obiekt (Gminę).
    W kwestii wzajemnych rozliczeń („rozliczenia ilości energii elektrycznej wprowadzonej
    przez Prosumenta do sieci OSD, wobec ilości energii pobranej z tej sieci”), Umowy (§ 1 ust.
    6) odsyłają do „Warunków świadczenia usługi kompleksowej sprzedaży energii
    elektrycznej, świadczenia usługi dystrybucji oraz świadczenia usługi odbioru i rozliczania
    energii elektrycznej wprowadzonej do sieci OSD z mikroinstalacji dla prosumenta” (dalej:
    „Warunki świadczenia usług kompleksowych”), stanowiących Załącznik nr 1 do Umowy.
    § 5 Warunków świadczenia usług kompleksowych określony jest jako „Zasady rozliczeń, o
    których mowa w art. 4 ust. 1a ustawy o odnawialnych źródłach energii”. Poniżej wskazano
    najistotniejsze zapisy zawarte w § 5:
    „1. Sprzedawca, dokonuje rozliczenia: (...)
    Kwestie dotyczące rozliczeń między stronami zostały uregulowane w §12 Regulaminu
    wykonywania umów kompleksowych, stanowiącego załącznik do Umowy kompleksowej.
    Zgodnie z tymi zapisami: (...)
    Kwestie dotyczące zasad wystawiania faktur oraz okresów rozliczeniowych zostały
    uregulowane w następujących zapisach Warunków Świadczenia Usługi Kompleksowej. (...)

    Odnosząc się bezpośrednio do pytania w części mającej następujące brzmienie: tj. w
    jakich terminach następuje wzajemne potrącenie/kompensata/rozliczenie należności, czy i
    jak umowa reguluje termin płatności:
    Z powyżej przytoczonych zapisów wynika zatem, że sama Umowa kompleksowa nie
    reguluje kwestii takich jak: w jakich terminach następuje wzajemne potrącenie
    /kompensata/rozliczenie należności, czy i jak umowa reguluje termin płatności, (...),
    natomiast terminy te każdorazowo odzwierciedla wystawiana przez ... faktura oraz
    załączona do niej specyfikacja. Wzajemne potrącenie następuje zatem w terminie
    ukształtowania się należności obu stron i jest wyrażone w treści ww. faktur.
    Na specyfikacji do wystawianej przez ... faktury znajduje się:
    1. wyliczenie wartości sprzedaży przez ..., sporządzone na podstawie danych
      pomiarowych za dany okres rozliczeniowy (miesięczny), ujmujące łączną wartość
      sprzedaży dla danego punktu poboru;
    2. rozliczenie wartości energii wprowadzonej do sieci, ujmujące m.in. wartość rozliczoną
      w bieżącym okresie oraz wartość pozostałą do rozliczenia.
    O końcowym rozliczeniu (kwocie do zapłaty przez Gminę) w danym miesiącu stanowi
    różnica wartości pobranej przez Gminę energii elektrycznej oraz wartości energii
    wprowadzonej przez Gminę do sieci.
    Przykładowo w fakturze wystawionej przez ...w dniu ... roku wskazano następujące
    składniki faktury Energia elektryczna i usługa dystrybucji wartość netto ... zł, kwota VAT ..
    zł, kwota brutto ... zł. Termin płatności wskazany na fakturze to .... Natomiast w
    specyfikacji do faktury wskazano następujące informacje: (...)
    Wartość brutto wystawionej faktury: ... zł
    Wartość do zapłaty: ... zł - ... zł = ... zł
    Pytania
    1) Czy wprowadzenie do sieci energetycznej przez Gminę prądu, który jest produkowany
      /zostanie wyprodukowany w Instalacji zamontowanej na budynku znajdującym się na
      Obiekcie należącym do Gminy, stanowi/będzie stanowić odpłatną dostawę towarów
      podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT?
    2) W przypadku twierdzącej odpowiedzi na pytanie nr 1, czy podstawę opodatkowania
      dla wprowadzenia do sieci energetycznej prądu, który jest produkowany/zostanie
      wyprodukowany za pomocą Instalacji zamontowanej na Obiekcie, stanowi/będzie
      stanowić wartość ustalona jako iloczyn ilości energii elektrycznej wynikającej z salda
      ujemnego (tj. ilości energii elektrycznej wprowadzonej w poszczególnych godzinach do
      sieci przez Gminę - po zbilansowaniu międzyfazowym) i rynkowej ceny energii
      elektrycznej i czy kwota ta stanowi wartość brutto, tj. zawierającą w sobie należny
      podatek VAT?
    3) W przypadku twierdzącej odpowiedzi na pytanie nr 1, czy obowiązek podatkowy z tego
      tytułu powstanie w sposób opisany w art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. a oraz art. 19a ust. 7
      UPTU, czyli z momentem wystawienia faktury, nie później jednak niż z upływem
      terminu płatności?
    4) W przypadku twierdzącej odpowiedzi na pytanie nr 1, czy po stronie Gminy występuje
      obowiązek wystawienia faktury VAT z tytułu energii wprowadzonej do sieci w danym
      okresie rozliczeniowym, przy uwzględnieniu zasad i terminów wystawiania faktur
      określonych dla tej sytuacji w art. 106i ust. 3 pkt 4 UPTU?
    Państwa stanowisko w sprawie

    Zdaniem Wnioskodawcy,
    Ad. 1
    W ocenie Wnioskodawcy wprowadzenie do sieci energetycznej przez Gminę energii
    elektrycznej, która jest produkowana/zostanie wyprodukowana w mikroinstalacjach, w
    przypadku rozliczenia w systemie net-billing na podstawie zawartych umów
    kompleksowych z przedsiębiorstwem energetycznym stanowi/będzie stanowić czynność
    podlegającą opodatkowaniu VAT.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 UPTU, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Stosownie natomiast do
    treści art. 15 ust. 6 UPTU, nie uważa się za podatników organów władzy publicznej oraz
    urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi
    przepisami prawa, dla realizacji, których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności
    wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 UPTU, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. W świetle
    tego zapisu działalność Gminy polegająca na wprowadzeniu do sieci wyprodukowanego za
    pomocą Instalacji prądu stanowi/będzie stanowić działalność gospodarczą („wszelka
    działalność producentów”). Treść powyższego przepisu znajduje odzwierciedlenie w art. 9
    ust. 1 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE z 11 grudnia 2006 r. L 347/1), zgodnie z
    którym: podatnikiem jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
    jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
    działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów,
    handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
    wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą
    uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub
    wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Z powołanych przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego nie są
    podatnikami podatku od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują
    jako podmioty prawa publicznego, nawet jeśli pobierają z tego tytułu należności, opłaty
    lub składki. Podmioty te są natomiast podatnikami podatku od towarów i usług w
    przypadku wykonywanych przez nie czynności na podstawie zawartych umów
    cywilnoprawnych. Jak wynika z powyższego, wyłączenie organów władzy publicznej z
    kategorii podatnika ma charakter podmiotowo-przedmiotowy. W świetle wskazanych
    unormowań jednostki samorządu terytorialnego na gruncie podatku od towarów i usług
    występować mogą w dwoistym charakterze:
    - podmiotów niebędących podatnikami, gdy realizują zadania nałożone na nich
      odrębnymi przepisami prawa, oraz
    - podatników podatku od towarów i usług, gdy wykonują czynności na podstawie umów
      cywilnoprawnych.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

    Jako że JST są wyposażone w osobowość prawną oraz w określonym zakresie wykonują
    samodzielnie działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 UPTU, należy uznać, iż
    spełniają zawartą w tym przepisie definicję podatnika VAT. Oznacza to, że w zakresie
    czynności cywilnoprawnych dokonywanych przez JST, nawet gdy dotyczą one zadań
    własnych gmin, podmioty te powinny być uznawane za podatników VAT.
    Zatem w przypadku, gdy Gmina realizuje należące do niej zadania na podstawie umów
    cywilnoprawnych, tj. na warunkach i w okolicznościach właściwych również dla podmiotów
    prowadzących działalność gospodarczą - powinna być ona traktowana jako podatnik VAT,
    gdyż w przedmiotowym zakresie działa ona de facto w sposób analogiczny do tych
    podmiotów.
    Stosownie natomiast do treści art. 5 ust. 1 UPTU, opodatkowaniu VAT podlegają m.in.
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 UPTU, przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i
    odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. W rozumieniu art. 2 pkt 6 UPTU, towarami są
    rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Jednocześnie, w myśl art. 7 ust. 1 UPTU, przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    Ustawa nie definiuje, co należy rozumieć przez czynność odpłatną. Jednak dla uznania, że
    dostawa towarów oraz świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, bezwzględnym warunkiem jest „odpłatność” za daną czynność, co wynika
    z ww. art. 5 ust. 1 pkt 1 UPTU. Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy
    towarów oraz świadczenia usług) za wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym
    wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność, a także odszkodowanie. Natomiast
    odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.
    Zatem istotną cechą wynagrodzenia jest istnienie bezpośredniego związku pomiędzy
    dostawą towarów lub świadczeniem usług i otrzymaną zapłatą będącą świadczeniem
    wzajemnym. Dostawcę towarów lub usługodawcę musi łączyć z odbiorcą stosunek
    prawny, z którego wynika obowiązek dostawy towarów lub świadczenia usług oraz
    wysokość wynagrodzenia (świadczenia wzajemnego).
    Za dokonanie tych czynności, wynagrodzenie musi być wyrażalne w pieniądzu, co jednak
    nie oznacza, że musi mieć ono postać pieniężną, gdyż wynagrodzenie (odpłatność) jako
    świadczenie wzajemne może również przybrać postać rzeczową (zapłatą za towar lub
    usługę może być inny towar lub usługa), albo mieszaną (zapłata w części pieniężna, a w
    części rzeczowa). Innymi słowy, musi istnieć możliwość określenia ceny wyrażonej w
    pieniądzu w stosunku do świadczenia wzajemnego stanowiącego wynagrodzenie za
    dostawę towarów lub świadczenie usług.
    W okolicznościach rozpatrywanej sprawy sprzedaż energii elektrycznej należy rozpatrywać
    więc, w ocenie Gminy, jako działalność gospodarczą w kontekście art. 15 ust. 2 UPTU, a
    Gminę należy uznać za podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 UPTU,
    gdyż w tym przypadku nie występuje wyłączenie jednostki samorządu terytorialnego z
    grona podatników na podstawie art. 15 ust. 6 UPTU - dokonywać bowiem Wnioskodawca
    będzie dostawy energii elektrycznej wytworzonej w Instalacjach nie jako organ władzy
    publicznej, lecz na podstawie umowy cywilnoprawnej, która zostanie zawarta z dostawcą
    energii elektrycznej.
    Znajduje to potwierdzenie w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia
    20 czerwca 2013 r. w sprawie C-219/12 Fuchs, w którym Trybunał uznał, że: „eksploatacja
    zainstalowanego na służącym prywatnym celom domu mieszkalnym lub obok niego
    modułu fotowoltaicznego, skonstruowanego w ten sposób, że po pierwsze ilość
    wytworzonej energii elektrycznej jest zawsze niższa od ilości energii elektrycznej ogółem
    zużytej przez użytkownika modułu do celów prywatnych, a po drugie energia ta jest

    dostarczana do sieci za wynagrodzeniem o charakterze stałym, stanowi „działalność
    gospodarczą” w rozumieniu tych przepisów”.
    Jak wskazano w opisie sprawy, Wnioskodawca rozlicza się z tytułu wprowadzenia energii
    elektrycznej (wytworzonej w mikroinstalacji) do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej
    jako prosument na zasadach tzw. net-billingu.
    Gmina, w celu wypełnienia nałożonych na nią zadań, organizuje warunki dla innych
    podmiotów bądź bezpośrednio uczestniczy w obrocie gospodarczym. Jak zostało
    wskazane w opisie stanu faktycznego Gmina będzie spełniała definicję prosumenta, o
    którym mowa w art. 2 pkt 27a UOZE. Zgodnie z tym przepisem przez prosumenta energii
    odnawialnej należy rozumieć „odbiorcę końcowego wytwarzającego energię elektryczną
    wyłącznie z odnawialnych źródeł energii na własne potrzeby w mikroinstalacji, pod
    warunkiem że w przypadku odbiorcy końcowego niebędącego odbiorcą energii
    elektrycznej w gospodarstwie domowym, nie stanowi to przedmiotu przeważającej
    działalności gospodarczej określonej zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 40
    ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz.U. z 2024 r. poz. 1799)”.
    Jak wynika z przepisów UOZE, w przypadku gdy prosument energii odnawialnej lub
    prosument zbiorowy energii odnawialnej wytworzył energię elektryczną w odnawialnym
    źródle energii i wprowadził ją do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej w okresie od 1
    lipca 2024 roku, wartość energii elektrycznej (o której mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2 UOZE)
    jest wyznaczana dla każdego miesiąca kalendarzowego i stanowi sumę następujących
    iloczynów wyznaczonych dla poszczególnych okresów rozliczania niezbilansowania (t) w
    tym miesiącu:
    1) ilości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej
      przez prosumenta energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii odnawialnej
      lub prosumenta wirtualnego energii odnawialnej oznaczonej w art. 4 ust. 2b
      symbolem Eb (t) przyjmującym wartość ujemną;
    2) rynkowej ceny energii elektrycznej, o której mowa w ust. 4, przy czym jeżeli wartość tej
      ceny jest ujemna dla danego okresu rozliczania niezbilansowania (t), to w celu
      wyznaczania wartości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci w okresie t przez
      prosumenta energii odnawialnej niebędącego równocześnie prosumentem
      zbiorowym energii odnawialnej lub prosumentem wirtualnym energii odnawialnej
      przyjmuje się cenę równą zero, z zastrzeżeniem ust. 17 i 18.
    Ww. przepis wyznacza zatem wartość kwoty należnej prosumentowi za wprowadzenie
    energii elektrycznej do sieci dystrybucyjnej określając ją jako iloczyn ilości energii
    elektrycznej wynikający z salda ujemnego i rynkowej ceny energii elektrycznej. Kwotę tą
    należy uznać za wynagrodzenie należne Gminie za dostawę energii elektrycznej
    wytworzonej w mikroinstalacji.
    Z przywołanych przepisów UOZE wynika również, że wartość depozytu prosumenta jest
    przeznaczana na rozliczenie zobowiązań prosumenta, a zatem będzie pomniejszać kwotę
    podlegającą zapłacie przez prosumenta w danym okresie rozliczeniowym. Jak już
    wskazano w przypadku wytworzenia energii elektrycznej w odnawialnym źródle energii i
    wprowadzenia jej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej, dokonywać Wnioskodawca
    będzie dostawy tej energii, za którą będzie przysługiwało wynagrodzenie określone jako
    iloczyn ilości energii elektrycznej wynikający z salda ujemnego (tj. ilości energii elektrycznej
    wprowadzonej w poszczególnych godzinach do sieci przez prosumenta - po zbilansowaniu
    międzyfazowym) i rynkowej ceny energii elektrycznej.

    Depozyt prosumencki, który pokazuje ilości energii elektrycznej i wartości energii
    elektrycznej, o których mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2 UOZE, oraz wynikającą z nich wartość
    środków za energię elektryczną należną prosumentowi za energię elektryczną
    wprowadzoną do sieci, jak wynika z powyższych przepisów, może pomniejszyć kwotę
    zobowiązania prosumenta wobec sprzedawcy energii elektrycznej z tytułu zakupu tej
    energii od sprzedawcy. Przeznaczenie depozytu prosumenta na rozliczenie zobowiązań
    prosumenta energii odnawialnej, z tytułu zakupu energii elektrycznej od sprzedawcy tej
    energii, nie powoduje, że nie dochodzi do dostawy energii elektrycznej przez prosumenta
    na rzecz sprzedawcy energii elektrycznej.
    W konsekwencji Gmina jako prosument - czynny podatnik VAT, poprzez wprowadzanie
    energii do sieci energetycznej będzie dokonywać na rzecz przedsiębiorstwa
    energetycznego dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 UPTU.
    Fakt wzajemnego kompensowania zobowiązania prosumenta wobec Przedsiębiorstwa
    energetycznego i tego przedsiębiorstwa wobec prosumenta (co wynika z art. 4c ust. 3
    UOZE), w ocenie Wnioskodawcy pozostaje bez wpływu na określenie odpłatnego
    charakteru dokonywanej przez Gminę dostawy energii elektrycznej wytworzonej w
    mikroinstalacjach. Tym samym, wprowadzenie do sieci energetycznej przez Gminę energii
    elektrycznej, która zostanie wyprodukowana w instalacji fotowoltaicznej znajdującej się na
    dachu gminnego Obiektu, będzie stanowić odpłatną dostawę towarów podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Warto również podkreślić, iż ani przepisy UPTU ani też wydane na jej podstawie
    rozporządzenia nie przewidują zwolnienia z VAT dla czynności wprowadzania energii
    elektrycznej do sieci, czynności powyższe nie będą podlegać takiemu zwolnieniu. W
    konsekwencji wprowadzenie przez Gminę energii elektrycznej wyprodukowanej w
    Instalacji do sieci energetycznej należącej do Przedsiębiorstwa energetycznego będzie
    stanowić czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Stanowisko to potwierdzają orzeczenia sądów administracyjnych. Przykładowo w
    orzeczeniu z dnia 24 kwietnia 2024 roku o sygn. I SA/Sz 15/24 (orzeczenie prawomocne),
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że: „fakt wzajemnego
    kompensowania zobowiązania prosumenta wobec przedsiębiorstwa energetycznego i
    tego przedsiębiorstwa wobec prosumenta pozostaje bez wpływu na określenie
    odpłatnego charakteru dokonywanej przez Skarżącą dostawy energii elektrycznej
    wytworzonej w mikroinstalacji. Tym samym, wprowadzenie do sieci energetycznej przez
    Skarżącą prądu, wyprodukowanego w instalacji fotowoltaicznej zamontowanej na obiekcie
    świetlicy gminnej, będzie stanowiło odpłatną dostawę towarów podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem VAT. Skarżąca spełnia zatem wymienione w art. 15 ust. 1 i ust.
    2 p.t.u. warunki uznania jej za podatnika, jest osobą prawną, wykonującą samodzielnie
    działalność gospodarczą w zakresie dostawy towarów - bez względu na cel lub rezultat tej
    działalności. Mając na uwadze powyższe, również w ocenie Sądu, Skarżąca, wprowadzając
    do sieci energetycznej prąd wyprodukowany w instalacji fotowoltaicznej zamontowanej na
    obiekcie świetlicy gminnej zachowuje się jak przedsiębiorca. Działanie Skarżącej będzie
    dostawą towarów i będzie stanowiło czynność podlegającą opodatkowaniu, bowiem
    czynność ta wykonywana będzie w ramach stosunków cywilnoprawnych a nie stosunków
    publicznoprawnych. W konsekwencji należy za prawidłowe uznać stanowisko, że Skarżąca
    wprowadzając do sieci energetycznej prąd wyprodukowany w instalacji fotowoltaicznej
    zamontowanej na obiekcie świetlicy gminnej, jest podatnikiem w rozumieniu art. 15 ust. 1
    p.t.u., prowadzącym działalność gospodarczą, zgodnie z art. 15 ust. 2 p.t.u. Tym samym, w
    przedmiotowej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 15 ust. 6 p.t.u. Zatem,
    wprowadzenie przez Skarżącą wyprodukowanej energii elektrycznej do sieci na rzecz
    przedsiębiorstwa energetycznego, stanowi odpłatną dostawę towarów, o której mowa w
    art. 7 ust. 1 pkt 1 p.t.u., podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 p.t.u.”.

    Powyższe stanowisko zostało potwierdzone m.in. w następujących interpretacjach
    indywidualnych wydanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „DKIS”) w
    analogicznych stanach faktycznych. Przykładowo w interpretacji indywidualnej z dnia 26
    lutego 2024 roku o sygn. 0111-KDIB3-1.4012.870.2023.1.KO DKIS uznał, że: „w
    konsekwencji Państwo, jako prosument - czynny podatnik VAT, poprzez wprowadzanie
    energii do sieci energetycznej będą dokonywać na rzecz przedsiębiorstwa energetycznego
    dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy. Fakt wzajemnego kompensowania
    zobowiązania prosumenta wobec przedsiębiorstwa energetycznego i tego
    przedsiębiorstwa wobec prosumenta (co wynika z art. 4c ust. 3 ustawy o OZE), pozostaje
    bez wpływu na określenie odpłatnego charakteru dokonywanej przez Państwa dostawy
    energii elektrycznej wytworzonej w mikroinstalacji. Podsumowując, wprowadzenie do sieci
    przez Państwa prądu, który jest produkowany/zostanie wyprodukowany w Instalacji
    zamontowanej na Budynku, jest/będzie stanowił odpłatną dostawę towarów podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem VAT”.
    Analogiczny pogląd został również zaprezentowany przez DKIS w interpretacji
    indywidualnej z dnia 25 marca 2024 roku o sygn. 0111-KDIB3-3.4012.32.2024.1.JSU, w
    której wskazano, iż: „w związku z zawartą z X umową i posiadaniem statusu prosumenta,
    który produkuje energię elektryczną wyłącznie na własne potrzeby, z czego wynika
    konieczność wprowadzania energii elektrycznej wytworzonej w mikroinstalacji do sieci X,
    Państwa Gmina będzie działała w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1
    ustawy zobowiązanego do odpowiedniego rozliczenia podatku należnego z tytułu energii
    elektrycznej wprowadzonej do sieci X”.
    Tożsame stanowisko zostało również zaprezentowane w interpretacji indywidualnej z dnia
    12 marca 2024 roku o sygn. 0111-KDIB3-1.4012.896.2023.1.KO w której potwierdzono, iż:
    „w konsekwencji jako zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług,
    poprzez wprowadzanie energii do sieci energetycznej dokonują/będą Państwo dokonywać
    (będąc prosumentem energii odnawialnej) na rzecz przedsiębiorstwa energetycznego
    dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Dostawa energii elektrycznej nie została przez
    ustawodawcę wymieniona jako zwolniona od podatku, w konsekwencji podlega/będzie
    podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Reasumując, wprowadzenie
    przez Państwa do sieci energetycznej prądu, który jest produkowany/zostanie
    wyprodukowany w Instalacji zamontowanej na terenie PSZOK, stanowi/będzie stanowić
    po Państwa stronie działalność gospodarczą oraz odpłatną dostawę towarów podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, niekorzystającą ze zwolnienia z tego
    podatku”.
    Z kolei w interpretacji indywidualnej z dnia 18 lipca 2023 roku o sygn. 0112-KDIL1-
    1.4012.254.2023.2.HW DKIS stwierdził, że: „wprowadzenie przez Gminę energii
    elektrycznej do sieci na rzecz przedsiębiorstwa energetycznego przez Wnioskodawcę,
    stanowi odpłatną dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy,
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt
    1 ustawy, a Państwo dla tej czynności będą działać w charakterze podatnika, o którym
    mowa w art. 15 ust. 1 ustawy”.
    Takie same stanowisko potwierdzają również m.in. interpretacje indywidualne DKIS:
    - z dnia 13 marca 2025 r. o sygn. 0114-KDIP4-1.4012.7.2025.2.RMA;
    - z dnia 15 lutego 2024 r. o sygn. 0114-KDIP4-1.4012.582.2023.2.DP;
    - z dnia 12 grudnia 2023 r. o sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.575.2023.1.JM;
    - z dnia 11 października 2023 r. o sygn. 0114-KDIP4-1.4012.449.2023.1.RMA;

    - z dnia 16 listopada 2023 r. o sygn. 0113-KDIPT1-1.4012.548.2023.2.MG;
    - z dnia 7 czerwca 2023 r. o sygn. 0113-KDIPT1-1.4012.219.2023.2.MG;
    - z dnia 29 grudnia 2022 r. o sygn. 0114-KDIP4-1.4012.550.2022.1.PS.
    Mając na uwadze powyższe, zdaniem Gminy, opisane w niniejszym wniosku o wydanie
    interpretacji czynności wprowadzania do sieci energetycznej prądu, który zostanie
    wyprodukowany w Instalacji zamontowanej na budynku Szatni na Stadionie sportowym
    w... i stanowi/będzie stanowić po stronie Gminy działalność gospodarczą oraz odpłatną
    dostawę towarów podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, niekorzystającą ze
    zwolnienia z tego podatku.
    Ad. 2
    Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku twierdzącej odpowiedzi na pytanie nr 1, podstawę
    opodatkowania dla wprowadzenia do sieci energetycznej prądu, który jest produkowany
    /zostanie wyprodukowany za pomocą Instalacji, stanowi/będzie stanowić wartość
    ustalona jako iloczyn ilości energii elektrycznej wynikającej z salda ujemnego (tj. ilości
    energii elektrycznej wprowadzonej w poszczególnych godzinach do sieci przez Gminę - po
    zbilansowaniu międzyfazowym) i rynkowej ceny energii elektrycznej. Powyższa kwota
    stanowi przy tym wartość brutto, tj. zawiera w sobie należny podatek VAT. Podatek z
    tytułu tak ustalonej podstawy opodatkowania należy przy tym liczyć od sumy wskazanej
    wartości (iloczynu energii wprowadzonej i ceny rynkowej), tj. metodą „w stu”.
    W pierwszej kolejności należy wskazać, iż zgodnie z art. 29a UPTU „podstawą
    opodatkowania jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub
    usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub
    osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o
    podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub
    usług świadczonych przez podatnika”. Natomiast zgodnie z art. 29a ust. 6 UPTU
    „podstawa opodatkowania obejmuje:
    1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
      podatku;
    2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia,
      pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub
      usługobiorcy”.
    Z kolei w myśl art. 29a ust. 7 UPTU podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
    1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
    2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
      momencie sprzedaży;
    3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych wydatków
      poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i ujmowanych
      przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na potrzeby
      podatku.

    Z przytoczonego powyżej przepisu art. 29a ust. 1 UPTU wynika, że podstawą
    opodatkowania jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub
    usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub
    osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o
    podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub
    usług świadczonych przez podatnika. Kluczowa dla konstrukcji podstawy opodatkowania
    jest analiza pojęcia wynagrodzenia rozumianego jako wszystko, co stanowi zapłatę
    otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów
    lub świadczenie usług.
    Przepis zawarty w art. 29a ust. 1 UPTU jest odpowiednikiem art. 73 Dyrektywy 112,
    zgodnie z treścią którego w odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia usług innych niż
    te, o których mowa w art. 74-77, podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi
    zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę
    towarów lub świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z
    subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.
    Zgodnie z brzmieniem powyższego przepisu podstawą opodatkowania jest wszystko co
    stanowi zapłatę za dostarczony towar lub świadczoną usługę. W myśl powołanego
    powyżej przepisu nie ma znaczenia od kogo dostawca towaru lub świadczący usługę
    otrzymuje zapłatę - od nabywcy czy od osoby trzeciej, ważne jest aby było to
    wynagrodzenie za dane konkretne świadczenie lub dostawę.
    Zgodnie z art. 4 ust. 1a pkt 2 UOZE, przedsiębiorstwo energetyczne dokonuje rozliczenia
    wartości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej
    przez prosumenta energii odnawialnej, wobec wartości energii elektrycznej pobranej z tej
    sieci w celu jej zużycia na potrzeby własne prosumenta.
    Stosownie do treści art. 4 ust. 2 pkt 1 UOZE, wspomnianego w powyższym akapicie
    rozliczenia dokonuje się na podstawie wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego
    dokonującego pomiaru ilości energii elektrycznej w punkcie poboru energii prosumenta
    energii odnawialnej.
    Jak wynika z art. 4 ust. 3a UOZE, przedsiębiorstwo energetyczne dokonuje powyższego
    rozliczenia na podstawie ilości energii sumarycznie zbilansowanych zgodnie ze
    stosownymi przepisami ustawy o OZE, w zakresie różnicy pomiędzy wartością energii
    elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej oraz wartością
    energii elektrycznej pobranej z tej sieci.
    Stosownie do treści art. 4b ust. 2 UOZE, w przypadku prosumenta energii odnawialnej,
    prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii
    odnawialnej, który po raz pierwszy wytworzył energię elektryczną w instalacji
    odnawialnego źródła energii i wprowadził ją do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej
    od dnia 1 lipca 2024 r., wartość energii elektrycznej, o której mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2,
    jest wyznaczana dla każdego miesiąca kalendarzowego i stanowi sumę następujących
    iloczynów wyznaczonych dla poszczególnych okresów rozliczania niezbilansowania (t) w
    tym miesiącu:
    1) ilości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej
      przez prosumenta energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii odnawialnej
      lub prosumenta wirtualnego energii odnawialnej oznaczonej w art. 4 ust. 2b
      symbolem Eb (t) przyjmującym wartość ujemną;
    2) rynkowej ceny energii elektrycznej, o której mowa w ust. 4, przy czym jeżeli wartość tej
      ceny jest ujemna dla danego okresu rozliczania niezbilansowania (t), to w celu
      wyznaczania wartości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci w okresie t przez
      prosumenta energii odnawialnej niebędącego równocześnie prosumentem
      zbiorowym energii odnawialnej lub prosumentem wirtualnym energii odnawialnej
      przyjmuje się cenę równą zero, z zastrzeżeniem ust. 17 i 18.

    W przypadku uzyskania twierdzącej odpowiedzi na pytanie nr 1, wskazany przepis w opinii
    Gminy określa podstawę opodatkowania VAT z tytułu wprowadzenia do sieci energii
    elektrycznej wyprodukowanej w Instalacjach. Zdaniem Gminy podstawę tę stanowi
    wartość ustalona jako iloczyn ilości energii elektrycznej wynikający z salda ujemnego (tj.
    ilości energii elektrycznej wprowadzonej w poszczególnych godzinach do sieci przez
    Gminę - po zbilansowaniu międzyfazowym) i rynkowej ceny energii elektrycznej. Kwotę tę
    należy uznać za wynagrodzenie należne Gminie za dostawę energii elektrycznej
    wytworzonej w Instalacji.
    Powyższe stanowisko jest również prezentowane w licznych interpretacjach
    indywidualnych wydawanych przez DKIS.
    Przykładowo w interpretacji indywidualnej z dnia 12 marca 2024 r. o sygn. 0111-KDIB3-
    1.4012.896.2023.1.KO, w której wyjaśniono, że: „podstawę opodatkowania u Państwa -
    prosumenta energii odnawialnej - dla wprowadzenia do sieci energetycznej prądu, który
    jest/zostanie wyprodukowany za pomocą Instalacji, będzie stanowić wartość ustalona jako
    iloczyn ilości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci przez Państwa po zbilansowaniu
    międzyfazowym i rynkowej ceny energii elektrycznej. Wskazana wartość (iloczyn energii
    wprowadzonej po zbilansowaniu międzyfazowym i ceny rynkowej) - jak stwierdzono
    powyżej - jest wartością należną Państwu z tytułu rozliczenia wytworzonej energii
    elektrycznej w instalacji fotowoltaicznej, obejmującą całość należnego Państwu
    świadczenia od zakładu energetycznego, którą - w celu określenia podstawy
    opodatkowania - należy pomniejszyć o kwotę występującego dla tej dostawy podatku
    należnego. Wskazuje to, że ww. wartość (iloczyn energii wprowadzonej do sieci po
    zbilansowaniu międzyfazowym i ceny rynkowej) stanowi kwotę brutto z tytułu rozliczenia
    przez Państwa wytworzonej w instalacji fotowoltaicznej energii elektrycznej, to znaczy
    kwotę zawierającą w sobie podatek VAT”.
    Pogląd ten został również potwierdzony w interpretacji indywidualnej z dnia 25 marca
    2024 r. o sygn. 0111-KDIB3-3.4012.32.2024.1.JSU, w której stwierdzono, że: „podstawę
    opodatkowania u Państwa jako prosumenta z tytułu wprowadzenia energii elektrycznej
    wytworzonej w mikroinstalacji OZE stanowi wartość ustalona jako iloczyn ilości energii
    elektrycznej wprowadzonej przez Państwa jako prosumenta do sieci - po zbilansowaniu
    godzinowym (czyli z uwzględnieniem bilansowania międzyfazowego) i ceny stosowanej dla
    danego okresu rozliczenia, pomniejszona o kwotę należnego podatku od towarów i usług,
    bez pomniejszenia jej o wartość rozliczenia depozytu Prosumenta”.
    Analogiczny pogląd został również zaprezentowany w interpretacji indywidualnej z dnia 29
    stycznia 2024 r. o sygn. 0112-KDIL3.4012.773.2023.1.EW, w której wskazano, iż: „podstawę
    opodatkowania u Państwa - prosumenta energii odnawialnej - dla wprowadzenia do sieci
    energetycznej prądu, który jest/zostanie wyprodukowany za pomocą Instalacji, będzie
    stanowić wartość ustalona jako iloczyn ilości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci
    przez Państwa po zbilansowaniu międzyfazowym i rynkowej ceny energii elektrycznej.
    Wskazana wartość (iloczyn energii wprowadzonej po zbilansowaniu międzyfazowym i ceny
    rynkowej) - jak stwierdzono powyżej - jest wartością należną Państwu z tytułu rozliczenia
    wytworzonej energii elektrycznej w instalacji fotowoltaicznej, obejmującą całość należnego
    Państwu świadczenia od zakładu energetycznego, którą - w celu określenia podstawy
    opodatkowania - należy pomniejszyć o kwotę występującego dla tej dostawy podatku
    należnego. Wskazuje to, że ww. wartość (iloczyn energii wprowadzonej do sieci po
    zbilansowaniu międzyfazowym i ceny rynkowej) stanowi kwotę brutto z tytułu rozliczenia
    przez Państwa wytworzonej w instalacji fotowoltaicznej energii elektrycznej, to znaczy
    kwotę zawierającą w sobie podatek VAT”.
    Tożsame stanowisko zostało zaprezentowane również m.in w interpretacji indywidualnej:
    - z dnia 14 marca 2025 r. o sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.1073.2024.1.KS;

    - z dnia 13 marca 2025 r. o sygn. 0114-KDIP4-1.4012.7.2025.2.RMA;
    - z dnia 26 lutego 2024 r. o sygn. 0111-KDIB3-1.4012.870.2023.1.KO;
    - z dnia 15 lutego 2024 r. o sygn. 0114-KDIP4-1.4012.582.2023.2.DP;
    - z dnia 11 października 2023 r. o sygn. 0114-KDIP4-1.4012.449.2023.1.RMA.
    Reasumując, podstawę opodatkowania dla wprowadzenia do sieci energetycznej prądu,
    który został/zostanie wyprodukowany za pomocą Instalacji, stanowi/będzie stanowić po
    stronie Gminy wartość ustalona jako iloczyn ilości energii elektrycznej wynikającej z salda
    ujemnego (tj. ilości energii elektrycznej wprowadzonej w poszczególnych godzinach do
    sieci przez Gminę). W ocenie Gminy wartość wskazana powyżej jako podstawa
    opodatkowania z tytułu wprowadzenia energii elektrycznej do sieci wyprodukowanej w
    Instalacji stanowi kwotę zawierającą w sobie podatek. Podatek z tytułu tej dostawy należy
    zatem liczyć od sumy wskazanej wartości (iloczynu energii wprowadzonej i ceny rynkowej),
    tj. metodą „w stu”.
    Ad. 3
    Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku uznania, iż w opisanym stanie faktycznym
    /zdarzeniu przyszłym Gmina występuje jako podatnik VAT zobowiązany do odpowiedniego
    rozliczenia podatku VAT z tytułu wyprodukowanej przez siebie na własne potrzeby energii
    elektrycznej wprowadzonej do sieci, to obowiązek podatkowy z tego tytułu powstanie w
    sposób opisany w art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. a oraz art. 19a ust. 7 UPTU, czyli z momentem
    wystawienia faktury, nie później jednak niż z upływem terminu płatności za dostawę
    energii wprowadzonej do sieci przez prosumenta.
    W pierwszej kolejności należy wskazać, iż zgodnie z art. 19a ust. 1 UPTU „Obowiązek
    podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z
    zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21 ust. 1 i art. 138f”. Przy
    czym w przypadku dostaw energii elektrycznej obowiązek podatkowy powstaje na
    zasadach szczególnych zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4 lit a UPTU. W myśl tego przepisu
    obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury z tytułu dostaw energii
    elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej oraz gazu przewodowego.
    Z kolei w art. 19a ust. 7 UPTU została uregulowana kwestia powstania obowiązku
    podatkowego w sytuacji, gdy podatnik nie wystawił faktury lub wystawił ją z opóźnieniem.
    Zgodnie z tym przepisem „w przypadkach, o których mowa w ust. 5 pkt 3 i 4, gdy podatnik
    nie wystawił faktury lub wystawił ją z opóźnieniem, obowiązek podatkowy powstaje z
    chwilą upływu terminów wystawienia faktury określonych w art. 106i ust. 3 i 4, a w
    przypadku, gdy nie określono takiego terminu - z chwilą upływu terminu płatności”.
    Z przytoczonych przepisów wynika, że w przypadku dostaw energii elektrycznej na rzecz
    innego podatnika podatku VAT, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia
    faktury, zaś faktura powinna być wystawiona najpóźniej z chwilą upływu terminu
    płatności. W sytuacji, gdy podatnik nie wystawił w tym terminie faktury lub wystawił ją z
    opóźnieniem - obowiązek podatkowy powstanie z chwilą upływu terminu na jej
    wystawianie, a w przypadku gdy nie określono takiego terminu – z chwilą upływu terminu
    płatności.
    Zdaniem Wnioskodawcy, w tym przypadku przez „termin płatności” należy rozumieć
    termin płatności za dostawę energii wprowadzonej do sieci przez prosumenta.
    W ocenie Wnioskodawcy, wyżej wymienione terminy winny stanowić zapisy Umowy
    kompleksowej zawartej przez Przedsiębiorstwo energetyczne z Gminą (prosumentem),
    jednak w umowie brak takich zapisów. Zatem na podstawie przytoczonych powyżej
    przepisów UPTU, Gmina stoi na stanowisku, że obowiązek podatkowy powstaje z chwilą

    wystawienia przez prosumenta faktury dokumentującej wprowadzenie energii
    elektrycznej do sieci, wystawionej w oparciu o dostarczone z przedsiębiorstwa
    energetycznego faktury za energię elektryczną dotyczące dostaw energii.
    Natomiast w przypadku, gdyby Gmina nie wystawiła lub wystawiła z opóźnieniem fakturę
    za wprowadzenie do sieci energii elektrycznej, obowiązek podatkowy powstanie z chwilą
    upływu terminu na jej wystawienie, a jeśli nie określono takiego terminu to z chwilą
    upływu terminu płatności.
    Jak wynika z opisu stanu faktycznego i przykładowej faktury, w dokumencie tym został
    wskazany termin płatności przez Gminę na rzecz ... za pobranie przez Gminę w danym
    okresie energii elektrycznej. Ze specyfikacji wynika natomiast o jaką kwotę depozytu
    została pomniejszona kwota do zapłaty oraz jaka kwota została zapisana na depozyt, do
    rozliczenia w przyszłych okresach rozliczeniowych.
    Przedstawiony model rozliczeń między stronami wskazuje więc na stosowanie
    kompensaty wzajemnych zobowiązań i należności z tytułu dostaw energii z
    przedsiębiorstwem energetycznym. Wartość energii wykazywana jest w formie depozytu
    na koncie Gminy i na otrzymywanej z Przedsiębiorstwa energetycznego fakturze oraz
    specyfikacji do faktury, wskazującej szczegółowe rozliczenie należności za energię
    elektryczną.
    W związku z powyższym obowiązek podatkowy dla dostawy energii elektrycznej
    dokonanej przez Gminę jako prosumenta powstaje zatem zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4
    lit. a oraz art. 19a ust. 7 UPTU. Dla dostawy energii elektrycznej dokonanej przez Gminę na
    rzecz ...obowiązek podatkowy wiąże się z chwilą wystawienia przez Gminę faktury, a w
    związku z tym, że nie określono takiego terminu - z chwilą upływu terminu płatności za
    dostawę energii elektrycznej wprowadzonej przez Gminę do sieci.
    Należy również wskazać, iż powyższy pogląd został wielokrotnie potwierdzony w
    interpretacjach indywidualnych DKIS wydawanych w analogicznych stanach faktycznych.
    Przykładowo DKIS w interpretacji indywidualnej z dnia 15 lutego 2024 r. o sygn. 0114-
    KDIP4-1.4012.582.2023.2.DP wyjaśnił, że: „w przypadku dostaw energii elektrycznej na
    rzecz innego podatnika podatku VAT, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą
    wystawienia faktury, zaś faktura powinna być wystawiona najpóźniej z chwilą upływu
    terminu płatności. W sytuacji, gdy podatnik nie wystawił w tym terminie faktury lub
    wystawił ją z opóźnieniem - obowiązek podatkowy powstanie z chwilą upływu terminu na
    jej wystawianie, a w przypadku gdy nie określono takiego terminu - z chwilą upływu
    terminu płatności. Zatem obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4
    lit. a) oraz art. 19a ust. 7 VATU, tj. z chwilą wystawienia faktury, natomiast gdy nie
    wystawią Państwo faktury lub wystawią ją Państwo z opóźnieniem obowiązek podatkowy
    powstanie z chwilą upływu terminu na jej wystawianie, a w przypadku gdy nie określono
    takiego terminu - z chwilą upływu terminu płatności”.
    Tożsame stanowisko zostało zaprezentowane również w interpretacji indywidualnej z dnia
    16 listopada 2023 r. o sygn. 0113-KDIPT1-1.4012.548.2023.2.MG, w której DKIS podkreślił,
    że: „obowiązek podatkowy z tytułu energii elektrycznej wprowadzonej do sieci B powstaje
    /będzie powstawał zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. a oraz art. 19a ust. 7 ustawy, tj. z
    chwilą wystawienia faktury. Natomiast gdy Państwa Gmina nie wystawiła/nie wystawi
    faktury lub wystawiła/wystawi ją z opóźnieniem, obowiązek podatkowy powstanie/będzie
    powstawał z chwilą upływu terminu na jej wystawianie, a w przypadku gdy nie określono
    takiego terminu - z chwilą upływu terminu płatności”.
    Analogiczne rozstrzygnięcie wydał również DKIS w interpretacji indywidualnej z dnia 25
    marca 2024 r. o sygn. 0111-KDIB3-3.4012.32.2024.1.JSU stwierdzając, że: „zatem
    obowiązek podatkowy z tytułu wyprodukowanej przez siebie na własne potrzeby energii
    elektrycznej wprowadzonej do sieci X powstanie zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4 litera „a"
    oraz art. 19a ust. 7 ustawy o VAT, czyli z momentem wystawienia faktury, nie później
    jednak niż termin płatności (wskazanym na fakturze). Natomiast gdy Państwa Gmina nie

    wystawi faktury lub wystawi ją z opóźnieniem, obowiązek podatkowy będzie powstawał z
    chwilą upływu terminu na jej wystawianie, a w przypadku gdy nie określono takiego
    terminu - z chwilą upływu terminu płatności”.
    Taki sam pogląd został również wyrażony w interpretacji indywidualnej z dnia 13 marca
    2025 roku o sygn. 0114-KDIP4-1.4012.7.2025.2.RMA, w której wskazano, że:
    „przedstawiony przez Państwa model rozliczeń wskazuje na rodzaj kompensaty
    wzajemnych należności, gdyż kwota należna do zapłaty przez Państwa z tytułu pobranej
    przez Państwa energii za dany miesięczny okres rozliczeniowy jest pomniejszana o kwotę
    należną Państwu od zakładu energetycznego w związku z energią wprowadzoną do sieci.
    Tym samym nie można przyjąć, że nie występuje żaden termin płatności należności ze
    strony zakładu energetycznego na rzecz Państwa za energię wprowadzoną do sieci, a w
    konsekwencji, że nie upływa jakikolwiek termin do wystawienia faktury. Zatem są Państwo
    zobowiązani, stosownie do art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy, do udokumentowania fakturą
    sprzedaży energii elektrycznej na rzecz zakładu energetycznego w terminie wskazanym w
    art. 106i ust. 3 pkt 4 ustawy, tj. nie później niż upływem terminu płatności. Obowiązek
    podatkowy dla dostawy energii elektrycznej dokonanej przez Państwa jako prosumenta
    powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. a oraz art. 19a ust. 7 ustawy. Dla dostawy
    energii elektrycznej dokonanej przez Państwa obowiązek podatkowy wiąże się z chwilą
    wystawienia przez Państwa faktury lub z chwilą upływu terminu na jej wystawianie (gdy
    Państwo nie wystawią faktury lub wystawią ją z opóźnieniem)”.
    Analogiczne stanowisko zostało zaprezentowane również w interpretacjach
    indywidualnych:
    - z dnia 1 kwietnia 2025 roku o sygn. 0112-KDIL3.4012.76.2025.1.MBN;
    - z dnia 14 marca 2025 roku o sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.1073.2024.1.KS;
    - z dnia 28 lutego 2025 roku o sygn. 0114-KDIP4-1.4012.654.2024.2.MK;
    - z dnia 22 listopada 2024 roku o sygn. 0113-KDIPT1-1.4012.686.2024.1.WL.
    Podsumowując w ocenie Wnioskodawcy, w opisanych we wniosku okolicznościach
    obowiązek podatkowy dla celów VAT z tytułu wprowadzenia do sieci energii elektrycznej
    wytworzonej w danym okresie (miesiącu) w mikroinstalacji zlokalizowanej na budynku (...)
    w ... powstanie w dacie wystawienia przez Gminę faktury na Przedsiębiorstwo
    energetyczne z ww. tytułu lub w przypadku niewystawienia faktury bądź wystawienia
    faktury z opóźnieniem – z chwilą upływu terminu płatności.
    Ad. 4
    W ocenie Wnioskodawcy, w przypadku uznania, iż w opisanym stanie faktycznym
    /zdarzeniu przyszłym Gmina występuje jako podatnik VAT zobowiązany do odpowiedniego
    rozliczenia podatku VAT z tytułu wyprodukowanej przez siebie na własne potrzeby energii
    elektrycznej wprowadzonej do sieci energetycznej należącej do Przedsiębiorstwa
    energetycznego, po stronie Gminy wystąpi obowiązek wystawienia faktury VAT z tytułu
    dostawy energii wprowadzonej do sieci w danym okresie rozliczeniowym.
    Powyższe wynika z regulacji zawartych w art. 106b ust. 1 UPTU. Zgodnie z tym przepisem
    „podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:
    1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a
      pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od
      wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem;

    2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik korzysta z
      procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;
    3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany w
      pkt 1;
    4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o
      których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:
        a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
        b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5
        pkt 4, c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z
        art. 19a ust. 1b”.
    Zgodnie z tym przepisem, w przypadku, o którym mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. a) UPTU
    (który reguluje zasady powstawania obowiązku podatkowego m.in. w związku z dostawą
    energii elektrycznej), fakturę wystawia się nie później, niż z upływem terminu płatności.
    Obowiązek ten będzie zrealizowany przy uwzględnieniu zasad i terminów wystawiania
    faktur określonych, dla tej sytuacji, w art. 106i ust. 3 pkt 4 UPTU. Zgodnie z tym przepisem
    fakturę wystawia się nie później niż z upływem terminu płatności - w przypadku, o którym
    mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4 UPTU. Jak już zostało wskazane w odpowiedzi na pytanie 3 w
    przypadku dostawy energii elektrycznej po stronie Gminy obowiązek podatkowy
    powstanie na zasadach określonych w art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. a UPTU. W związku z tym w
    przedmiotowym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym Gmina jest/będzie zobowiązana
    do wystawienia faktury dokumentującej dostawę energii elektrycznej na rzecz
    przedsiębiorstwa energetycznego nie później niż z upływem terminu płatności.
    Należy również wskazać, iż zgodnie z art. 19a ust. 7 UPTU „faktury nie mogą być
    wystawione wcześniej niż 60. dnia przed:
    1) dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi;
    2) otrzymaniem, przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi, całości lub
      części zapłaty”.
    Przy czym zgodnie z art. 19 ust. 8 UPTU „przepis ust. 7 pkt 1 nie dotyczy wystawiania
    faktur w zakresie dostawy i świadczenia usług, o których mowa w art. 19a ust. 3, 4 i ust. 5
    pkt 4, jeżeli faktura zawiera informację, jakiego okresu rozliczeniowego dotyczy”.
    Faktura jest dokumentem potwierdzającym rzeczywistą transakcję gospodarczą między
    podatnikami VAT, dlatego pełni ważną rolę w prawidłowym wymiarze podatku i w tym
    przypadku, w prawidłowym wyznaczeniu obowiązku podatkowego. Faktury wystawiane
    przez Gminę za wprowadzoną energię elektryczną ze względu na konieczność pozyskania
    określonych danych podlegających rozliczeniu, tj. ilości wprowadzonej do sieci energii
    elektrycznej, wartości tej energii oraz wartości rozliczenia depozytu, mogą być wystawiane
    dopiero po otrzymaniu faktury z przedsiębiorstwa energetycznego. Jak wskazano w opisie
    stanu faktycznego, w Umowie kompleksowej nie ma określonego terminu wystawienia
    faktury dokumentującej wprowadzenie energii elektrycznej do sieci przez Gminę
    (Prosumenta) i terminu zapłaty za tę fakturę.
    Net-billing jest systemem uwzględniającym rozliczenie oparte o saldowanie wartościowe,
    gdzie dochodzi do wzajemnego potrącania wierzytelności, tzn. zachodzi tu wzajemna
    kompensata wierzytelności, polegająca na zaliczeniu jednej wierzytelności na poczet
    drugiej. Zatem skoro kwota należności z tytułu energii wprowadzonej z instalacji

    fotowoltaicznej do sieci przez Gminę jest potrącana z zobowiązaniem, które Gmina płaci
    do Przedsiębiorstwa energetycznego - należy przyjąć, że data płatności faktury
    wystawionej przez Prosumenta dla przekazanej energii jest tożsama z datą płatności
    wskazaną przez przedsiębiorstwo energetyczne na fakturze zakupu energii wystawionej
    dla Prosumenta. Wobec tego fakturę za wprowadzenie energii elektrycznej do sieci
    dystrybucyjnej przez Gminę (prosumenta) należy wystawić nie później niż z upływem
    terminu płatności faktury zakupu wystawionej przez Przedsiębiorstwo energetyczne, w
    której nastąpiło skompensowanie wierzytelności prosumenta.
    W związku z powyższym Gmina jako prosument powinna wystawić fakturę
    dokumentującą wprowadzenie energii elektrycznej z instalacji fotowoltaicznej do sieci
    dystrybucyjnej najpóźniej z chwilą upływu terminu płatności, określonego na fakturze
    zakupu wystawionej przez Przedsiębiorstwo energetyczne, w której dokonano
    kompensaty wierzytelności z tytułu energii zakupionej i wprowadzonej przez Gminę.
    Powyższe stanowisko jest również prezentowane w interpretacjach indywidualnych
    wydawanych przez DKIS. W interpretacji indywidualnej z dnia 16 listopada 2023 r. o sygn.
    0113-KDIPT1-1.4012.548.2023.2.MG, w której wskazano, iż: „Państwa Gmina, jako
    podatnik VAT - sprzedający towar innemu podatnikowi VAT - zobowiązana jest/będzie,
    stosownie do art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy, do udokumentowania fakturą ww. sprzedaży
    energii elektrycznej na rzecz przedsiębiorstwa energetycznego, przy uwzględnieniu
    terminów wystawiania faktur określonych w art. 106i ust. 3 pkt 4 ustawy”.
    Analogiczny pogląd został również zaprezentowany w interpretacji indywidualnej DKIS z
    dnia 25 marca 2024 r. o sygn. 0111-KDIB3-3.4012.32.2024.1.JSU, w której stwierdzono:
    „Wobec powyższego, Państwa Gmina, jako podatnik VAT - sprzedający towar innemu
    podatnikowi VAT-zobowiązana będzie, stosownie do art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy, do
    udokumentowania fakturą ww. sprzedaży energii elektrycznej na rzecz przedsiębiorstwa
    energetycznego, przy uwzględnieniu terminów wystawiania faktur określonych w art. 106i
    ust. 3 pkt 4 ustawy”.
    Takie samo stanowisko zostało również potwierdzone m.in. w interpretacjach
    indywidualnych z dnia:
    - 13 marca 2025 roku o sygn. 0114-KDIP4-1.4012.7.2025.2.RMA;
    - 22 listopada 2024 roku o sygn. 0113-KDIPT1-1.4012.686.2024.1.WL;
    - 18 września 2024 roku o sygn. 0112-KDIL1-1.4012.407.2024.1.AR.
    Podsumowując Gmina, jako podatnik VAT - sprzedający towar (energię elektryczną)
    innemu podatnikowi VAT jest/będzie zobowiązana, stosownie do art. 106b ust. 1 pkt 1
    UPTU, do udokumentowania fakturą ww. sprzedaży energii elektrycznej na rzecz
    przedsiębiorstwa energetycznego, przy uwzględnieniu terminów wystawiania faktur
    określonych w art. 106i ust. 3 pkt 4 UPTU.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

    Pojęcie towaru ustawodawca zdefiniował w art. 2 pkt 6 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:
    Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach − rozumie się przez to rzeczy oraz ich
    części, a także wszelkie postacie energii.
    Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy:
    Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży − rozumie się przez to odpłatną
    dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:
    Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W świetle art. 8 ust. 1 ustawy:
    Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7
    (...).
    Jak wynika z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, bezwzględnym warunkiem dla uznania, że dostawa
    towarów oraz świadczenie usługi podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    jest „odpłatność” za daną czynność. Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy
    towarów oraz świadczenia usług) za wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym
    wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga
    zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.
    Pod pojęciem odpłatności świadczenia rozumieć należy prawo podmiotu sprzedającego
    towar lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby
    trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego).
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie
    (dostawa lub usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia
    odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który
    odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym
    z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów czy świadczenie usług podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała
    opodatkowaniu, musi być wykonana przez podatnika.
    W świetle art. 15 ust. 1 ustawy:
    Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
    oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
    ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Przepis art. 15 ust. 2 ustawy stanowi natomiast, że:
    Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także
    działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w
    szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Treść powyższych przepisów znajduje odzwierciedlenie w art. 9 ust. 1 Dyrektywy Rady
    2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od
    wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006, str. 1, z późn. zm.), zgodnie z którym:

    „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
    jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
    działalności.
    „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych
    zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności
    wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w
    celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Organy władzy publicznej mają na gruncie podatku od towarów i usług szczególny status,
    wynikający z art. 15 ust. 6 ustawy, na mocy którego:
    Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te
    organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla
    realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na
    podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Oznacza to, że organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch
    przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego
    zadań, oraz gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na
    podstawie umów cywilnoprawnych.
    Z powołanych przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego nie są
    podatnikami podatku od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują
    jako podmioty prawa publicznego, nawet jeśli pobierają z tego tytułu należności, opłaty
    lub składki. Podmioty te są natomiast podatnikami podatku od towarów i usług w
    przypadku wykonywanych przez nie czynności na podstawie zawartych umów
    cywilnoprawnych.
    Jak wynika z powyższego, wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatnika ma
    charakter podmiotowo-przedmiotowy.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Stosownie do art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.
    j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm.):
    Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność.
    Gmina posiada osobowość prawną.
    Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
    Do zakresu działania gminy należą wszelkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym,
    niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
    Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. (...).
    Realizacja tych zadań następować może także w drodze dostawy towarów i świadczenia
    usług w rozumieniu art. 7 i art. 8 ustawy (w zakresie dostaw i usług co do zasady
    odpłatnych). Gmina, w celu wypełnienia nałożonych na nią zadań, organizuje warunki dla
    innych podmiotów bądź bezpośrednio uczestniczy w obrocie gospodarczym.
    Zgodnie z art. 2 pkt 19 i pkt 27a ustawy z 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach
    energii (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1361 ze zm.), zwanej dalej „ustawa o OZE”:
    Użyte w ustawie określenia oznaczają:

    19) mikroinstalacja − instalację odnawialnego źródła energii o łącznej mocy zainstalowanej
    elektrycznej nie większej niż 50 kW, przyłączoną do sieci elektroenergetycznej o napięciu
    znamionowym niższym niż 110 kV albo o mocy osiągalnej cieplnej w skojarzeniu nie
    większej niż 150 kW, w której łączna moc zainstalowana elektryczna jest nie większa niż 50
    kW;
    27a) prosument energii odnawialnej – odbiorcę końcowego wytwarzającego energię
    elektryczną wyłącznie z odnawialnych źródeł energii na własne potrzeby w mikroinstalacji,
    pod warunkiem że w przypadku odbiorcy końcowego niebędącego odbiorcą energii
    elektrycznej w gospodarstwie domowym, nie stanowi to przedmiotu przeważającej
    działalności gospodarczej określonej zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 40
    ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. z 2023 r. poz. 773).
    Stosownie do art. 3 ustawy o OZE:
    Podjęcie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania energii
    elektrycznej z odnawialnych źródeł energii wymaga uzyskania koncesji na zasadach i
    warunkach określonych w ustawie – Prawo energetyczne, z wyłączeniem wytwarzania
    energii elektrycznej:
    1) w mikroinstalacji;
    2) w małej instalacji;
    3) wyłącznie z biogazu rolniczego, w tym w kogeneracji w rozumieniu art. 3 pkt 33 ustawy
      – Prawo energetyczne;
    4) wyłącznie z biopłynów.
    Zgodnie z art. 4 ust. 1a pkt 2 ustawy o OZE:
    Sprzedawca, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, dokonuje rozliczenia wartości energii
    elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej od 1 lipca 2022 r.
    przez prosumenta energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub
    prosumenta wirtualnego energii odnawialnej, wytwarzającego energię elektryczną w
    instalacji odnawialnego źródła energii, której przyłączenie do sieci elektroenergetycznej i
    wprowadzenie z niej energii elektrycznej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej po
    raz pierwszy nastąpiło po 31 marca 2022 r., z wyłączeniem mikroinstalacji przyłączonych
    do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej zgodnie z art. 4d ust. 2-11, wobec wartości
    energii elektrycznej pobranej z tej sieci w celu jej zużycia na potrzeby własne.
    W myśl art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy o OZE:
    Rozliczenia, o którym mowa w ust. 1 i 1a, w odniesieniu do prosumenta energii
    odnawialnej – dokonuje się z uwzględnieniem zasad, o których mowa w ust. 2a-2d, na
    podstawie wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego dokonującego pomiaru ilości
    energii elektrycznej w punkcie poboru energii prosumenta energii odnawialnej.
    Szczegółowy sposób rozliczania prosumenta z udostępnionej energii regulują przepisy art.
    4 ust. 2a-7 ustawy o OZE.
    Stosownie do art. 4 ust. 2b ustawy o OZE:
    Rozliczenia pomiędzy sprzedawcą, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, a prosumentem
    energii odnawialnej, prosumentem zbiorowym energii odnawialnej lub prosumentem
    wirtualnym energii odnawialnej są prowadzone na podstawie ilości energii sumarycznie
    zbilansowanej w każdej godzinie. Sumarycznie zbilansowana ilość energii elektrycznej,
    wprowadzona do i pobrana z sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej, przez prosumenta
    energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta
    wirtualnego energii odnawialnej, jest wyznaczana dla danej godziny metodą wektorową
    według następującego wzoru:
    Eb(t) = Ep(t) – Ew(t)

    gdzie poszczególne symbole oznaczają:
    Eb(t) – ilość energii sumarycznie zbilansowanej w godzinie (t), wyrażoną w kWh,
    podlegającą rozliczeniu w danym okresie rozliczeniowym; wartość dodatnia oznacza ilość
    energii elektrycznej pobranej w danej godzinie (t) z sieci dystrybucyjnej
    elektroenergetycznej, a wartość ujemna oznacza ilość energii elektrycznej wprowadzonej
    w danej godzinie (t) do tej sieci,
    Ep(t) – sumę ze wszystkich faz ilości energii elektrycznej pobranej w godzinie (t) z sieci
    dystrybucyjnej elektroenergetycznej, wyrażoną w kWh,
    Ew(t) – sumę ze wszystkich faz ilości energii elektrycznej wprowadzonej w godzinie (t) do
    sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej, wyrażoną w kWh, przy czym dla prosumenta
    wirtualnego energii odnawialnej jako ilość energii elektrycznej wprowadzonej do sieci
    dystrybucyjnej elektroenergetycznej przyjmuje się ilość energii elektrycznej wytworzonej w
    instalacji odnawialnego źródła energii wyznaczoną zgodnie z ust. 2 pkt 3 lit. b.
    Jak wynika z art. 4 ust. 3a ustawy o OZE:
    Sprzedawca, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, dokonuje rozliczenia, o którym mowa w ust.
    1a pkt 2, na podstawie ilości energii sumarycznie zbilansowanych zgodnie z ust. 2a-2d, w
    zakresie różnicy pomiędzy wartością energii elektrycznej wprowadzonej do sieci
    dystrybucyjnej elektroenergetycznej, ustaloną w sposób określony w art. 4b, oraz
    wartością energii elektrycznej pobranej z tej sieci, ustaloną w sposób określony w art. 4c
    ust. 3.
    Na mocy art. 4 ust. 8 ustawy o OZE:
    Wytwarzanie i wprowadzanie do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej energii
    elektrycznej, o której mowa w ust. 1 oraz ust. 1a, przez prosumenta energii odnawialnej,
    prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii
    odnawialnej niebędącego przedsiębiorcą, o którym mowa w ustawie - Prawo
    przedsiębiorców, nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 3 tej ustawy.
    Natomiast art. 4 ust. 11 ustawy o OZE stanowi, że:
    W przypadku gdy:
    1) prosument energii odnawialnej w ramach rozliczenia, o którym mowa w ust. 1, nie
      odbierze energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej
      elektroenergetycznej w okresie 12 miesięcy od daty jej wprowadzenia do sieci zgodnie
      z ust. 5, to nieodebraną energią dysponuje sprzedawca, o którym mowa w art. 40 ust.
      1a, w celu pokrycia kosztów rozliczenia, w tym opłat, o których mowa w ust. 4;
    2) prosument energii odnawialnej, prosument zbiorowy energii odnawialnej lub
      prosument wirtualny energii odnawialnej w ramach rozliczenia, o którym mowa w ust.
      1a pkt 2, nie wykorzysta zgromadzonych dla danego miesiąca kalendarzowego
      środków odpowiadających wartości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci
      dystrybucyjnej elektroenergetycznej w tym miesiącu w okresie 12 kolejnych miesięcy
      kalendarzowych, to niewykorzystane środki stanowią nadpłatę, która jest zwracana
      prosumentowi energii odnawialnej, prosumentowi zbiorowemu energii odnawialnej
      lub prosumentowi wirtualnemu energii odnawialnej przez sprzedawcę, o którym
      mowa w art. 40 ust. 1a, w terminie nie dłuższym niż do końca 13. miesiąca
      następującego po danym miesiącu.
    W myśl art. 4b ust. 1 ustawy o OZE:
    W przypadku prosumenta energii odnawialnej lub prosumenta zbiorowego energii
    odnawialnej, który po raz pierwszy wytworzył energię elektryczną w instalacji
    odnawialnego źródła energii i wprowadził ją do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej
    do dnia 30 czerwca 2024 r., wartość energii elektrycznej, o której mowa w art. 4 ust. 1a pkt
    2, jest wyznaczana dla każdego miesiąca kalendarzowego i stanowi iloczyn:

    1) sumy ilości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej
      elektroenergetycznej przez prosumenta energii odnawialnej lub prosumenta
      zbiorowego energii odnawialnej w poszczególnych okresach rozliczania
      niezbilansowania (t) składających się na dany miesiąc kalendarzowy, oznaczonej w art.
      4 ust. 2b symbolem Eb (t) przyjmującym wartości ujemne;
    2) rynkowej miesięcznej ceny energii elektrycznej, o której mowa w ust. 6, wyznaczonej
      dla danego miesiąca kalendarzowego.
    Stosownie do art. 4b ust. 2 ustawy o OZE:
    W przypadku prosumenta energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii
    odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii odnawialnej, który po raz pierwszy
    wytworzył energię elektryczną w instalacji odnawialnego źródła energii i wprowadził ją do
    sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej od dnia 1 lipca 2024 r., wartość energii
    elektrycznej, o której mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2, jest wyznaczana dla każdego miesiąca
    kalendarzowego i stanowi sumę następujących iloczynów wyznaczonych dla
    poszczególnych okresów rozliczania niezbilansowania (t) w tym miesiącu::
    1) ilości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej
      przez prosumenta energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii odnawialnej
      lub prosumenta wirtualnego energii odnawialnej oznaczonej w art. 4 ust. 2b
      symbolem Eb (t) przyjmującym wartość ujemną;
    2) rynkowej ceny energii elektrycznej, o której mowa w ust. 4, przy czym jeżeli wartość tej
      ceny jest ujemna dla danego okresu rozliczania niezbilansowania (t), to w celu
      wyznaczania wartości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci w okresie t przez
      prosumenta energii odnawialnej niebędącego równocześnie prosumentem
      zbiorowym energii odnawialnej lub prosumentem wirtualnym energii odnawialnej
      przyjmuje się cenę równą zero, z zastrzeżeniem ust. 17 i 18.
    Zgodnie z art. 4b ust. 4 ustawy o OZE:
    Rynkowa cena energii elektrycznej ustalana jest dla każdego okresu rozliczania
    niezbilansowania, w rozumieniu art. 2 pkt 15 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i
    Rady (UE) 2019/943 z dnia 5 czerwca 2019 r. w sprawie rynku wewnętrznego energii
    elektrycznej (Dz.Urz. UE L 158 z 14.6.2019, str. 54), zwanego dalej ,,rozporządzeniem 2019
    /943'', jako ważona wolumenem obrotu średnia z cen energii elektrycznej określonych dla
    polskiego obszaru rynkowego dla wszystkich sesji notowań danej doby w systemie kursu
    jednolitego na rynkach dnia następnego, prowadzonych:
    1) przez giełdę towarową w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 26 października 2000 r.
      o giełdach towarowych (Dz.U. z 2024 r. poz. 910) oraz
    2) w ramach jednolitego łączenia rynków dnia następnego prowadzonego przez
      wyznaczonych operatorów rynku energii elektrycznej.
    Przepisy art. 4c ust. 1-6 ustawy o OZE definiują tzw. „depozyt prosumencki”:
    1. Sprzedawca, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, w celu prowadzenia rozliczeń, o których
      mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2, prowadzi konto dla prosumenta energii odnawialnej,
      prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii
      odnawialnej, zwane dalej „kontem prosumenta”, na którym ewidencjonuje ilości
      energii elektrycznej i wartości energii elektrycznej, o których mowa w art. 4 ust. 1a,
      oraz wynikającą z nich wartość środków za energię elektryczną należną prosumentowi
      za energię elektryczną wprowadzoną do sieci, zwaną dalej „depozytem
      prosumenckim”.

    2. Depozyt prosumencki przeznaczany jest na rozliczenie zobowiązań prosumenta
      energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta
      wirtualnego energii odnawialnej z tytułu zakupu energii elektrycznej od sprzedawcy
      prowadzącego konto prosumenta, o którym mowa w ust. 1.
    3. Zobowiązanie prosumenta energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii
      odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii odnawialnej, o którym mowa w ust.
      2, określa się dla danego okresu rozliczeniowego jako sumę iloczynów, dla wszystkich
      okresów rozliczania niezbilansowania (t) w okresie rozliczeniowym, ilości energii
      elektrycznej pobranej z sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej przez prosumenta
      energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta
      wirtualnego energii odnawialnej, oznaczonej w art. 4 ust. 2b symbolem Eb(t)
      przyjmującym wartość dodatnią, oraz ceny sprzedaży energii elektrycznej
      uwzględniającej obowiązkowe obciążenia podatkowe i fiskalne, stosowanej w
      rozliczeniach pomiędzy sprzedawcą i prosumentem dla tego okresu rozliczenia
      niezbilansowania.
    4. Wartość depozytu prosumenckiego dotycząca danego miesiąca kalendarzowego jest
      ustalana, zwiększana o współczynnik 1,23 i przyporządkowywana do konta
      prosumenckiego w kolejnym miesiącu kalendarzowym.
    5. Kwota środków stanowiąca depozyt prosumencki może być rozliczana na koncie
      prosumenckim przez 12 miesięcy od dnia przypisania tej kwoty jako depozyt
      prosumencki na koncie prosumenta.
    6. Po upływie 12 miesięcy od dnia przypisania danej kwoty środków do depozytu
      prosumenckiego niewykorzystane lub niezwrócone na podstawie przepisu art. 4 ust.
      11 pkt 2 środki umarza się.
    Z kolei art. 40 ust. 1-1aa ustawy o OZE wskazuje, że:
    1. Obowiązek zakupu energii elektrycznej, o którym mowa w art. 41 ust. 1, art. 42 ust. 1,
      art. 70c ust. 2 oraz art. 92 ust. 1, wykonuje wyznaczony przez Prezesa URE sprzedawca
      energii elektrycznej, zwany dalej „sprzedawcą zobowiązanym”, na podstawie umowy, o
      której mowa w art. 5 ustawy - Prawo energetyczne.
    1a. Sprzedawca zobowiązany, o którym mowa w ust. 1, ma obowiązek dokonać
      rozliczenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1-3 oraz w art. 38c ust. 3, chyba że rozliczenia
      dokonuje sprzedawca wybrany przez prosumenta energii odnawialnej, prosumenta
      zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii odnawialnej lub
      spółdzielnię energetyczną, na podstawie umowy kompleksowej lub umowy sprzedaży.
    1aa. Sprzedawcą wybranym, o którym mowa w ust. 1a, może być także sprzedawca
      zobowiązany.
    W zakresie, w jakim powołane przepisy dotyczą prosumenta wirtualnego energii
    odnawialnej, wchodzą one w życie 2 lipca 2025 r.
    Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą ustalenia, czy wprowadzenie do sieci
    energetycznej przez Gminę prądu, który jest produkowany/zostanie wyprodukowany w
    Instalacji zamontowanej na budynku znajdującym się na Obiekcie należącym do Gminy,
    stanowi/będzie stanowić odpłatną dostawę towarów podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem VAT.
    W świetle zacytowanych wyżej przepisów, na gruncie ustawy sprzedaż energii elektrycznej
    (stanowiącej towar), w tym energii wyprodukowanej z odnawialnych źródeł energii za
    wynagrodzeniem, co do zasady wpisuje się w definicję działalności gospodarczej i podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jako odpłatna dostawa towarów na
    zasadach dla niej określonych. Kwalifikacji tej nie zmienia treść art. 4 ust. 8 ustawy o OZE,
    gdyż ustawa definiuje we własnym zakresie działalność gospodarczą i definicja ta jest

    szersza niż np. zakres działalności gospodarczej wynikający z ustawy Prawo
    przedsiębiorców.
    Znajduje to potwierdzenie w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w
    sprawie C-219/12 Fuchs, w którym Trybunał uznał, że:
    „Eksploatacja zainstalowanego na służącym prywatnym celom domu mieszkalnym lub
    obok niego modułu fotowoltaicznego, skonstruowanego w ten sposób, że po pierwsze
    ilość wytworzonej energii elektrycznej jest zawsze niższa od ilości energii elektrycznej
    ogółem zużytej przez użytkownika modułu do celów prywatnych, a po drugie energia ta
    jest dostarczana do sieci za wynagrodzeniem o charakterze stałym, stanowi „działalność
    gospodarczą” w rozumieniu tych przepisów”.
    Ustawa nie definiuje, co należy rozumieć przez czynność odpłatną. Jednak dla uznania, że
    dostawa towarów oraz świadczenie usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów
    i usług, bezwzględnym warunkiem jest „odpłatność” za daną czynność, co wynika z ww.
    art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów
    oraz świadczenia usług) za wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to
    zapłata za pracę, należność, a także odszkodowanie. Natomiast odpłatny to taki, który
    wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.
    Zatem, istotną cechą wynagrodzenia jest istnienie bezpośredniego związku pomiędzy
    dostawą towarów lub świadczeniem usług i otrzymaną zapłatą będącą świadczeniem
    wzajemnym. Dostawcę towarów lub usługodawcę musi łączyć z odbiorcą stosunek
    prawny, z którego wynika obowiązek dostawy towarów lub świadczenia usług oraz
    wysokość wynagrodzenia (świadczenia wzajemnego). Za dokonanie tych czynności
    wynagrodzenie musi być wyrażalne w pieniądzu, co jednak nie oznacza, że musi mieć ono
    postać pieniężną, gdyż wynagrodzenie (odpłatność) jako świadczenie wzajemne może
    również przybrać postać rzeczową (zapłatą za towar lub usługę może być inny towar lub
    usługa), albo mieszaną (zapłata w części pieniężna, a w części rzeczowa). Innymi słowy,
    musi istnieć możliwość określenia ceny wyrażonej w pieniądzu w stosunku do świadczenia
    wzajemnego stanowiącego wynagrodzenie za dostawę towarów lub świadczenie usług.
    Jak wskazano, sprzedaż energii elektrycznej (stanowiącej towar), w tym energii
    wyprodukowanej z odnawialnych źródeł energii za wynagrodzeniem, co do zasady wpisuje
    się w definicję działalności gospodarczej i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT jako
    odpłatna dostawa towarów, co znajduje potwierdzenie w ww. wyroku TSUE w sprawie C-
    219/12.
    W okolicznościach analizowanej sprawy sprzedaż energii elektrycznej należy rozpatrywać
    jako działalność gospodarczą w kontekście art. 15 ust. 2 ustawy, a Państwa w związku z tą
    dostawą należy uznać za podatnika podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 15
    ust. 1 ustawy, bowiem dokonują Państwo dostawy energii elektrycznej wytworzonej w
    instalacjach fotowoltaicznych na podstawie umowy cywilnoprawnej, która została zawarta
    z przedsiębiorstwem energetycznym.
    W konsekwencji jako zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług,
    poprzez wprowadzanie energii do sieci energetycznej dokonują Państwo (będąc
    prosumentem energii odnawialnej) na rzecz przedsiębiorstwa energetycznego dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art.
    5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Zatem, wprowadzenie przez Państwa energii elektrycznej do sieci na rzecz
    przedsiębiorstwa energetycznego, stanowi / będzie stanowiło odpłatną dostawę towarów,
    o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, a Państwo dla tej czynności będą
    działać w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy.

    Dostawa energii elektrycznej nie została przez ustawodawcę wymieniona jako zwolniona
    od podatku, w konsekwencji jest/będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług,
    według stawki podatku VAT właściwej dla towaru będącego przedmiotem sprzedaży.
    Zatem, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego nr 1 uznałem za prawidłowe.
    Mają Państwo również wątpliwości, w przypadku uzyskania twierdzącej odpowiedzi na
    pytanie nr 1, czy podstawę opodatkowania dla wprowadzenia do sieci energetycznej
    prądu, który jest produkowany/zostanie wyprodukowany za pomocą Instalacji
    zamontowanej na Obiekcie, stanowi/będzie stanowić wartość ustalona jako iloczyn ilości
    energii elektrycznej wynikającej z salda ujemnego (tj. ilości energii elektrycznej
    wprowadzonej w poszczególnych godzinach do sieci przez Gminę - po zbilansowaniu
    międzyfazowym) i rynkowej ceny energii elektrycznej stanowi wartość brutto (zawierającą
    należny podatek VAT).
    W tym miejscu wskazać należy, że stosownie do art. 29a ust. 1 ustawy:
    Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz
    art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów
    lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy
    lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o
    podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub
    usług świadczonych przez podatnika.
    Przepis art. 29a ust. 6 ustawy stanowi, że:
    Podstawa opodatkowania obejmuje:
    1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
      podatku;
    2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia,
      pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub
      usługobiorcy.
    Na mocy art. 29a ust. 7 ustawy:
    Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
    1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
    2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
      momencie sprzedaży;
    3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych wydatków
      poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i ujmowanych
      przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na potrzeby
      podatku.
    Z art. 29a ust. 1 ustawy wynika, że podstawą opodatkowania jest wszystko, co stanowi
    zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z
    tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi
    dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi
    bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez
    podatnika. Kluczowa dla konstrukcji podstawy opodatkowania jest analiza pojęcia
    wynagrodzenia rozumianego jako wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą
    dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług.
    Jak wynika z przepisów ustawy o OZE, w przypadku prosumenta energii odnawialnej lub
    prosumenta zbiorowego energii odnawialnej, czy prosumenta wirtualnego, który po raz
    pierwszy wytworzył energię elektryczną w instalacji odnawialnego źródła energii i
    wprowadził ją do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej do dnia 30 czerwca 2024 r.,
    wartość energii elektrycznej (o której mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2 ustawy o OZE) jest

    wyznaczana dla każdego miesiąca kalendarzowego zgodnie z art. 4b ust. 1 ustawy o OZE,
    tj. jako iloczyn sumy ilości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej
    elektroenergetycznej przez prosumenta energii odnawialnej lub prosumenta zbiorowego
    energii odnawialnej w poszczególnych okresach rozliczania niezbilansowania (t)
    składających się na dany miesiąc kalendarzowy, oznaczonej w art. 4 ust. 2b symbolem Eb
    (t) przyjmującym wartości ujemne oraz rynkowej miesięcznej ceny energii elektrycznej, o
    której mowa w art. 4b ust. 5 ustawy o OZE, wyznaczonej dla danego miesiąca
    kalendarzowego.
    Natomiast, w przypadku prosumenta energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego
    energii odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii odnawialnej, który po raz
    pierwszy wytworzył energię elektryczną w instalacji odnawialnego źródła energii i
    wprowadził ją do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej od dnia 1 lipca 2024 r., wartość
    tej energii jest wyznaczana dla każdego miesiąca kalendarzowego zgodnie z art. 4b ust. 2
    ustawy o OZE i stanowi sumę iloczynów [wyznaczonych dla poszczególnych okresów
    rozliczania niezbilansowania (t) w tym miesiącu] ilości energii elektrycznej wprowadzonej
    do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej przez tego prosumenta − oznaczonej w art. 4
    ust. 2b symbolem Eb (t) przyjmującym wartość ujemną oraz rynkową ceny energii
    elektrycznej, o której mowa w art. 4b ust. 4 ustawy o OZE. Należy zaznaczyć, że w sytuacji,
    gdy wartość tej ceny jest ujemna dla danego okresu rozliczania niezbilansowania (t), a
    prosument nie jest jednocześnie prosumentem zbiorowym ani wirtualnym, przyjmuje się
    cenę równą zero.
    Wskazany powyżej przepis art. 4b ust. 1 i ust. 2 ustawy o OZE wyznacza wartość kwoty
    należnej prosumentowi za wprowadzenie energii elektrycznej do sieci dystrybucyjnej
    określając ją jako iloczyn ilości energii elektrycznej wynikający z salda ujemnego i rynkowej
    ceny energii elektrycznej. Kwotę tę należy uznać za należne Państwu (tj. prosumentowi)
    wynagrodzenie za dostawę energii elektrycznej wytworzonej w instalacjach
    fotowoltaicznych.
    Fakt wzajemnego kompensowania zobowiązania prosumenta wobec przedsiębiorstwa
    energetycznego i tego przedsiębiorstwa wobec prosumenta, pozostaje bez wpływu na
    określenie wysokości podstawy opodatkowania.
    Mając na uwadze konstrukcję normatywną podstawy opodatkowania, wyrażoną w
    przytoczonym powyżej art. 29a ust. 1 ustawy oraz powołane przepisy ustawy o
    odnawialnych źródłach energii, należy podkreślić, że podstawą opodatkowania jest w
    istocie kwota należna, co istotne, pomniejszona o należny z tytułu danej dostawy podatek.
    Kwotę należną dla Państwa jako prosumenta z tytułu dostawy wytworzonej energii
    elektrycznej w instalacji fotowoltaicznej stanowi wartość ustalona jako iloczyn ilości energii
    elektrycznej wprowadzonej przez Państwa do sieci po zbilansowaniu międzyfazowym i
    rynkowej ceny energii elektrycznej. Wskazana wartość (iloczyn energii wprowadzonej po
    zbilansowaniu międzyfazowym i ceny rynkowej) − jak stwierdzono powyżej − jest
    wartością należną Państwu z tytułu rozliczenia wprowadzonej do sieci energii elektrycznej
    wytworzonej w instalacji fotowoltaicznej, obejmującą całość należnego Państwu
    świadczenia od przedsiębiorstwa energetycznego, którą – w celu określenia podstawy
    opodatkowania – należy pomniejszyć o kwotę występującego dla tej dostawy podatku
    należnego. Wskazuje to, że ww. wartość (iloczyn energii wprowadzonej do sieci po
    zbilansowaniu międzyfazowym i ceny rynkowej) stanowi kwotę brutto z tytułu dostawy
    wprowadzonej przez Państwa (tj. prosumenta) do sieci energii elektrycznej wytworzonej w
    instalacji fotowoltaicznej, to znaczy kwotę zawierającą w sobie podatek VAT.
    Podatek z tytułu tej dostawy należy więc liczyć od sumy wskazanej wartości (iloczynu
    energii wprowadzonej po zbilansowaniu międzyfazowym i ceny rynkowej), tj. metodą „w
    stu”.
    Z powyższych wyjaśnień wynika, że jeżeli w danym okresie rozliczeniowym Państwo jako
    Prosument wprowadzą do sieci mniej energii elektrycznej niż z tej sieci pobiorą, nie

    oznacza to, że po Państwa stronie, w danym okresie rozliczeniowym, nie wystąpi
    podstawa opodatkowania, a w związku z tym nie powstanie obowiązek podatkowy. Jeżeli z
    saldowania ilościowego, dokonywanego w każdej godzinie doby, będzie wynikało, że
    Prosument wprowadził więcej energii niż pobrał z sieci, w odniesieniu do tak
    wprowadzonej do sieci przez Państwa energii elektrycznej, wystąpi u Państwa podstawa
    opodatkowania, a w związku z tym powstanie również obowiązek podatkowy (pomimo, że
    w skali całego okresu rozliczeniowego pobrali Państwo więcej energii niż wprowadzili do
    sieci).
    Zatem, podstawę opodatkowania u Państwa jako prosumenta z tytułu rozliczenia
    wytworzonej energii elektrycznej w instalacji OZE stanowi wartość ustalona jako iloczyn
    ilości energii elektrycznej wprowadzonej przez Państwa jako prosumenta do sieci – po
    zbilansowaniu godzinowym (czyli z uwzględnieniem bilansowania międzyfazowego) i
    rynkowej ceny energii elektrycznej.
    W konsekwencji, podstawę opodatkowania u Państwa – prosumenta energii odnawialnej –
    przy wprowadzaniu do sieci energetycznej prądu, który jest produkowany/zostanie
    wyprodukowany za pomocą Instalacji, stanowi/będzie stanowić wartość ustalona jako
    iloczyn ilości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci przez Państwa po zbilansowaniu
    międzyfazowym i rynkowej ceny energii elektrycznej. Wskazana wartość (iloczyn energii
    wprowadzonej po zbilansowaniu międzyfazowym i ceny rynkowej) – jak stwierdzono
    powyżej – jest wartością należną Państwu z tytułu rozliczenia wprowadzonej do sieci
    energii elektrycznej wytworzonej w Instalacji, obejmującą całość należnego Państwu
    świadczenia od Przedsiębiorstwa energetycznego, którą – w celu określenia podstawy
    opodatkowania – należy pomniejszyć o kwotę występującego dla tej dostawy podatku
    należnego. Wskazuje to, że ww. wartość (iloczyn energii wprowadzonej do sieci po
    zbilansowaniu międzyfazowym i ceny rynkowej) stanowi kwotę brutto z tytułu dostawy
    wprowadzonej przez Państwa (tj. prosumenta) do sieci energii elektrycznej wytworzonej w
    Instalacji, to znaczy kwotę zawierającą w sobie podatek VAT.
    Tym samym, oceniając Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 uznałem je za
    prawidłowe.
    Państwa wątpliwości, w przypadku uzyskania twierdzącej odpowiedzi na pytanie nr 1,
    dotyczą również kwestii, czy obowiązek podatkowy z tego tytułu powstanie w sposób
    opisany w art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. a oraz art. 19a ust. 7 ustawy, z momentem wystawienia
    faktury, nie później niż z upływem terminu płatności.
    Zgodnie z zasadą ogólną, wyrażoną w art. 19a ust. 1 ustawy:
    Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania
    usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21 ust. 1 i art. 138f.
    Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że podatnik, który wykonuje czynności
    podlegające opodatkowaniu VAT, zobowiązany jest opodatkować daną czynność w
    momencie powstania obowiązku podatkowego. Powyższy przepis formułuje zasadę
    ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy
    towaru bądź wykonania usługi, co oznacza, że podatek staje się wymagalny w rozliczeniu
    za okres, w którym dokonana została dostawa towarów bądź świadczenie usług i powinien
    być rozliczony za ten okres.
    Przepis art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. a ustawy, stanowi:
    Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury z tytułu dostaw energii
    elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej oraz gazu przewodowego.
    Na mocy art. 19a ust. 7 ustawy:

    W przypadkach, o których mowa w ust. 5 pkt 3 i 4, gdy podatnik nie wystawił faktury lub
    wystawił ją z opóźnieniem, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą upływu terminów
    wystawienia faktury określonych w art. 106i ust. 3 i 4, a w przypadku gdy nie określono
    takiego terminu – z chwilą upływu terminu płatności.
    Z kolei, zgodnie z art. 106i ust. 3 pkt 4 ustawy:
    Fakturę wystawia się nie później niż z upływem terminu płatności - w przypadku, o którym
    mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4.
    Z powyższych regulacji wynika, że w przypadku dostaw energii elektrycznej na rzecz
    innego podatnika podatku VAT, obowiązek podatkowy powstaje, zgodnie z art. 19a ust. 5
    pkt 4 lit. a oraz art. 19a ust. 7 ustawy, tj. z chwilą wystawienia faktury, jednakże faktura
    taka powinna być wystawiona najpóźniej z chwilą upływu terminu płatności. W sytuacji,
    gdy podatnik nie wystawił w tym terminie faktury lub wystawił ją z opóźnieniem –
    obowiązek podatkowy powstanie z chwilą upływu terminu na jej wystawianie, a w
    przypadku gdy nie określono takiego terminu – z chwilą upływu terminu płatności.
    Zatem, obowiązek podatkowy dla dostawy energii elektrycznej dokonanej przez Państwa
    jako prosumenta powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. a oraz art. 19a ust. 7 ustawy z
    chwilą wystawienia przez Państwa faktury lub z chwilą upływu terminu na jej wystawianie
    (gdy Państwo nie wystawią faktury lub wystawią ją z opóźnieniem), a w przypadku gdy nie
    określono takiego terminu – z chwilą upływu terminu płatności.
    W tym miejscu należy wyjaśnić, że w tym przypadku przez „termin płatności” rozumie się
    termin płatności za dostawę energii wprowadzonej do sieci przez prosumenta.
    Tym samym, oceniając Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 uznałem je za
    prawidłowe.
    W odniesieniu do kwestii objętej zakresem pytania nr 4, należy wskazać na art. 2 pkt 31
    ustawy, zgodnie z którym:
    Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze − rozumie się przez to dokument w
    formie papierowej lub w formie elektronicznej zawierający dane wymagane ustawą i
    przepisami wydanymi na jej podstawie.
    Faktury są dokumentami potwierdzającymi rzeczywiste transakcje gospodarcze
    dokonywane przez podatnika. Faktura pełni szczególną rolę dowodową w prawidłowym
    wymiarze podatku od towarów i usług, dlatego też niezwykle istotne jest prawidłowe
    oznaczenie wszystkich elementów faktury.
    Faktura jest dokumentem potwierdzającym zaistnienie zdarzenia gospodarczego.
    Wystawienie faktury należy rozumieć jako sporządzenie ww. dokumentu oraz jego
    przekazanie innemu podmiotowi (nabywcy), a przez to wprowadzenie faktury do obrotu
    prawnego.
    Przepis art. 106b ust. 1 ustawy stanowi, że:
    Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:
    1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a
      pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od
      wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem;
    2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik korzysta z
      procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;
    3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany w
      pkt 1;

    4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o
      których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:
        a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
        b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5
        pkt 4,
        c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a
        ust. 1b.
    Jak wyżej wskazano, zgodnie z art. 106i ust. 3 pkt 4 ustawy:
    Fakturę wystawia się nie później niż z upływem terminu płatności - w przypadku, o którym
    mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4.
    Na mocy art. 106i ust. 7 pkt 1 ustawy:
    Faktury nie mogą być wystawione wcześniej niż 60. dnia przed dokonaniem dostawy
    towaru lub wykonaniem usługi.
    Stosownie do treści art. 106i ust. 8 ustawy:
    Przepis ust. 7 pkt 1 nie dotyczy wystawiania faktur w zakresie dostawy i świadczenia usług,
    o których mowa w art. 19a ust. 3, 4 i ust. 5 pkt 4, jeżeli faktura zawiera informację, jakiego
    okresu rozliczeniowego dotyczy.
    Jak wskazano wyżej, wprowadzenie do sieci energii elektrycznej wytworzonej przez
    Państwa za wynagrodzeniem, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1
    ustawy. Jednocześnie z okoliczności sprawy wynika, że w zawartych z przedsiębiorstwem
    energetycznym umowach nie określono terminów wystawienia przez Państwa faktur i
    terminów płatności tych faktur odnoszących się do energii elektrycznej wprowadzonej
    przez Państwa do sieci dystrybucyjnej.
    Jednakże, przedstawiony model rozliczeń między stronami wskazuje na rodzaj
    kompensaty wzajemnych zobowiązań i należności z tytułu dostaw energii z
    przedsiębiorstwem energetycznym oraz wartość energii wykazywana jest w formie
    depozytu na Państwa koncie i na fakturach z przedsiębiorstwa energetycznego.
    Zatem zobowiązani są / będą Państwo, stosownie do art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy, do
    udokumentowania fakturą ww. sprzedaży energii elektrycznej na rzecz przedsiębiorstwa
    energetycznego w terminie wyznaczonym przepisem art. 106i ust. 3 pkt 4 ustawy, tj. nie
    później niż z upływem terminu płatności.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 4 uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
    - stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w
      dacie zaistnienia zdarzenia oraz
    - zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w
      dniu wydania interpretacji.
    Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa wniosku
    (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniami
    nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia

    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym. Ponoszą Państwo ryzyko związane z
    ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu
    faktycznego i zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Państwa
    w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swoją
    aktualność.
    Niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu
    sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli
    podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy,
    interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Ponadto wskazuję, że rolą Organu jest wyłącznie interpretacja przepisów prawa
    podatkowego, a nie badanie poprawności dokonanych wyliczeń i podanych kwot, zatem w
    niniejszej interpretacji Organ nie dokonywał oceny poprawności wskazanych rozliczeń.
    Odnośnie natomiast powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych, należy
    zauważyć, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w
    indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych
    podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych
    stanów faktycznych co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.