Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.209.2025.1.KW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-11
Teza: Gminie nie przysługuje prawo do odliczenia podatku od
towarów i usług z faktur dokumentujących koszty inwestycji
opisanej we wniosku.
Słowa kluczowe: drogi-drogi gminne
gmina
odliczenia-prawo do odliczenia
projekt
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z (...) r. o wydanie interpretacji indywidualnej
    dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie braku możliwości odliczenia podatku
    naliczonego związanego z realizacją inwestycji pn. „(...)”.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    Gmina (X) (dalej: „Miasto” lub „Gmina”) jako jednostka samorządu terytorialnego posiada
    osobowość prawną na podstawie art. 165 Konstytucji RP i art. 2 ustawy z dnia 8 marca
    1990 r. o samorządzie gminnym (tekst. jedn.: Dz.U. 2024.1465; dalej: „u.s.g.”). Miasto jest
    zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: VAT). Gmina
    wykonuje zadania nałożone na nią odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których
    została powołana. Część z tych zadań jest realizowana przez Gminę w ramach reżimu
    publicznoprawnego, część zaś czynności Gmina wykonuje na podstawie zawieranych
    umów cywilnoprawnych, w związku z czym zaliczane są do czynności opodatkowanych
    podatkiem VAT. Do zadań własnych Gminy, w oparciu o art. 6 ust. 1 u.s.g., należą
    wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz
    innych podmiotów. Jednocześnie zgodnie z art. 7 ust. 1 u.s.g. zaspokajanie potrzeb
    wspólnoty należy do zadań własnych gminy i zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 zadania własne
    obejmują sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego.
    Gmina zamierza realizować projekt pod nazwą: „(...)”. Gmina otrzyma na to zadanie
    dofinansowanie od Urzędu Marszałkowskiego Województwa (...) w ramach operacji typu
    „(...)” w ramach poddziałania „(...)” objętego Programem Rozwoju (...). Przedmiotem
    inwestycji jest przebudowa dróg gminnych po wykonaniu kanalizacji sanitarnej na terenie
    Gminy (X). Zakres prac obejmuje zaprojektowanie i wykonanie przebudowy ulic w
    sołectwach: (...). Całkowita długość przebudowanych odcinków dróg wynosi (...) m b. W
    ramach wykonywanych prac zostanie wykonane wzmocnienie istniejącej nawierzchni
    poprzez ułożenie nowej nawierzchni asfaltowej warstwy ścieralnej.
    Głównym celem inwestycji jest poprawa bezpieczeństwa pieszych i pojazdów oraz
    warunków ruchu drogowego. W ramach inwestycji zaplanowano odwodnienie części ul.
    (...) w sołectwie (...) na odcinku (...) m b. z odprowadzeniem do istniejącego rowu
    melioracyjnego. Wykonane roboty związane z przebudową dróg gminnych mają za
    zadanie usprawnić komunikację i poprawić bezpieczeństwo uczestników ruchu
    drogowego. Dodatkowo przewidziano poprawę komunikacji do obiektów użyteczności
    publicznej w postaci szkół, przedszkola, obiektów kultu religijnego i budynków usługowo-
    handlowych. Cel projektu określono w dokumentacji jako: „(...)”. W wyniku projektu Gmina
    nie będzie świadczyć żadnych usług opodatkowanych VAT ani sprzedawać towarów. Nie
    wystąpi sprzedaż opodatkowana. Wydatki nie są związane z żadną czynnością
    opodatkowaną VAT. Gmina nie zamierza wykorzystywać efektów Projektu do żadnych
    czynności opodatkowanych VAT, nie będą one w szczególności przedmiotem aportu,
    sprzedaży czy odpłatnej dzierżawy. Będą ogólnodostępne i nieodpłatne dla mieszkańców
    Miasta.

## Pytanie

Czy Gminie przysługuje prawo do odliczenia VAT z faktur dokumentujących koszty
    inwestycji opisanej w stanie faktycznym pn. „(...)”?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Gminie nie przysługuje prawo do odliczenia VAT z faktur dokumentujących koszty
    inwestycji opisanej w stanie faktycznym pn. „(...)”.
    Uzasadnienie
    1. Działanie jako podatnik VAT.
    Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące

    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza - na mocy art. 15 ust. 2 ustawy VAT -
    obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym
    podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób
    wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności
    czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i
    prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Na mocy zaś art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, nie uznaje się za podatnika organów władzy
    publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań
    nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z
    wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Powyższy przepis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007 r.
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej - (Dz. Urz. UE.L. Nr 347), zgodnie z którym krajowe,
    regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane
    za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których
    dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki
    lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami.
    Z powołanych przepisów wynika, że organy władzy publicznej nie są podatnikami podatku
    od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują jako podmioty prawa
    publicznego, nawet jeśli pobierają z tego tytułu należności, opłaty lub składki. Organy te są
    natomiast podatnikami w przypadku wykonywanych przez nie czynności na podstawie
    zawartych umów cywilnoprawnych. Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych
    czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii
    podatników, natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych
    podmiotów za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne
    dostawy towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług.
    2. Działanie jako organ władzy publicznej.
    Ustawa o VAT nie definiuje pojęcia „organu władzy publicznej” jak i „urzędów
    obsługujących te organy” odwołując się jedynie do odrębnych przepisów nakładających
    obowiązek realizacji zadań o charakterze publicznym na te organy. Jak wskazał Trybunał
    Konstytucyjny w wyroku z dnia 4 grudnia 2001 r. sygn. akt SK 18/00 pojęcie „władzy
    publicznej” w rozumieniu art. 77 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2
    kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483) obejmuje wszystkie władze w sensie
    konstytucyjnym - ustawodawczą, wykonawczą i sądowniczą.
    Należy podkreślić, że pojęcia „organ państwa” oraz „organ władzy publicznej” nie są
    tożsame. W pojęciu „władzy publicznej” mieszczą się bowiem także inne instytucje niż
    państwowe lub samorządowe, o ile wykonują funkcje władzy publicznej w wyniku
    powierzenia czy przekazania im tych funkcji przez organ władzy państwowej lub
    samorządowej. Wykonywanie władzy publicznej dotyczy wszelkich form działalności
    państwa, samorządu terytorialnego i innych instytucji publicznych, które obejmują bardzo
    zróżnicowane formy aktywności. Z treści powołanego przepisu art. 15 ust. 6 ustawy o
    podatku od towarów i usług wynika, że wyłączenie z kategorii podatników VAT organów
    władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy ma miejsce wówczas, gdy
    spełnione zostaną łącznie dwie przesłanki:
    - podmiotem dokonującym czynności jest organ władzy publicznej lub urząd obsługujący
    ten organ oraz
    - czynność mieści się w zakresie zadań nałożonych odrębnymi przepisami na ten
    podmiot, dla realizacji których został on powołany i jednocześnie czynność ta nie jest
    wykonywana na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

    3. Brak czynności opodatkowanych VAT w związku z wymienionymi zadaniami w ramach
    Projektu. W niniejszym przypadku Gmina nie występuje jako podatnik VAT. Opisane w
    stanie faktycznym wydatki nie są bowiem związane z żadną czynnością opodatkowaną
    VAT. Gmina nie zamierza wykorzystywać efektów Projektu do żadnych czynności
    opodatkowanych VAT, nie będą one w szczególności przedmiotem aportu, sprzedaży czy
    odpłatnej dzierżawy. Będą ogólnodostępne i nieodpłatne dla mieszkańców Miasta.
    4. Brak związku kosztów projektu z czynnościami opodatkowanymi.
    Zgodnie zaś z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, przysługuje
    prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Jak wynika z powołanych powyżej przepisów prawa, rozliczenie podatku naliczonego na
    zasadach określonych w art. 86 ust. 1 ustawy uwarunkowane jest tym, aby nabywane
    towary i usługi były wykorzystywane przez zarejestrowanego czynnego podatnika podatku
    VAT w ramach działalności gospodarczej do wykonywania czynności opodatkowanych
    podatkiem od towarów i usług. Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy, kwotę podatku
    naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez
    podatnika z tytułu:
    a) nabycia towarów i usług,
    b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
    Z powyższych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego). Przedstawiona
    wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Należy zauważyć, że formułując w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, warunek związku ze
    sprzedażą opodatkowaną, ustawodawca nie uzależnia prawa do odliczenia od związku
    zakupu z obecnie wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Wystarczającym jest, że
    z okoliczności towarzyszących nabyciu towarów lub usług przy uwzględnieniu rodzaju
    prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakupy te dokonane są
    w celu ich wykorzystania w ramach jego działalności opodatkowanej.
    Ponadto należy podkreślić, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Ten ostatni przepis określa listę
    wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego.
    W analizowanej sprawie nie jest spełniony podstawowy warunek uprawniający do
    odliczenia podatku od towarów i usług, gdyż Miasto będzie nabywało towary i usługi
    związane z realizacją ww. projektu nie jako podatnik podatku VAT, lecz jako organ władzy
    publicznej, ponieważ - projekt realizowany jest w związku z realizacją zadań publicznych w
    zakresie gminnych dróg, ulic oraz organizacji ruchu drogowego a ponadto towary i usługi
    nabywane dla realizacji ww. zadań będą wykorzystywane wyłącznie do wykonywania
    czynności innych niż opodatkowane podatkiem od towarów i usług (tj. jedynie do
    czynności poza VAT). Podstawowym warunkiem, którego spełnienie należy analizować w
    aspekcie prawa do odliczenia podatku VAT jest związek dokonywanych nabyć towarów i

    usług ze sprzedażą uprawniającą do dokonywania takiego odliczenia, czyli sprzedażą
    generującą podatek należny.
    W związku z powyższym, Gmina nie ma prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego z tytułu realizacji przedmiotowej inwestycji. Tym samym,
    Gminie nie przysługuje również z tego tytułu prawo do zwrotu różnicy podatku, o której
    mowa w art. 87 ust. 1 ustawy o VAT.
    Podsumowując, zdaniem Gminy, nie przysługuje jej prawo do odliczenia VAT z faktur
    dokumentujących koszty inwestycji opisanej w stanie faktycznym pn. „(...)”.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w
    art. 86 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2024 r.,
    poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”.
    W myśl ust. 1 tego artykułu:
    W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
    opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119
    ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
    Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
    otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
    Jak wynika z art. 87 ust. 1 ustawy:
    W przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w
    okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do
    obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy
    na rachunek bankowy.
    Zasady dokonywania zwrotu różnicy podatku na rachunek bankowy podatnika zostały
    określone w art. 87 ust. 2-6 ustawy.
    Z cytowanego wyżej art. 86 ust. 1 ustawy wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione
    określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług
    oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane
    do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi
    skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z
    wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi, tzn. których następstwem jest określenie
    podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza możliwość dokonywania odliczeń podatku
    naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są w ogóle wykorzystywane do
    czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności
    zwolnionych od podatku lub niepodlegających opodatkowaniu.
    Ponadto ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w
    całości lub części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno tzw. przesłanek

    pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych,
    określonych w art. 88 ustawy. Ten ostatni przepis określa listę wyjątków, które pozbawiają
    podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Aby podmiot mógł skorzystać z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek
    naliczony związany z dokonanym nabyciem towarów i usług, w pierwszej kolejności
    powinien spełnić przesłanki umożliwiające uznanie go – dla tej czynności – za podatnika
    podatku od towarów i usług, działającego w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej.
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z zasadą powszechności
    opodatkowania, podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa
    towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez
    „podatników” w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług:
    Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
    oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
    ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 tej ustawy:
    Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także
    działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w
    szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    W świetle art. 15 ust. 6 ustawy:
    Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te
    organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla
    realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na
    podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Oznacza to, że organ władzy publicznej będzie uznany za podatnika podatku od towarów i
    usług w dwóch przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w
    ramach jego zadań oraz, gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach zadań, ale
    czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Jak wynika z powyższego, wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatnika ma
    charakter wyłącznie podmiotowo-przedmiotowy.
    W świetle wskazanych unormowań jednostki samorządu terytorialnego na gruncie
    podatku od towarów i usług występować mogą w dwojakim charakterze:
    - podmiotów niebędących podatnikami, gdy realizują zadania nałożone na nich odrębnymi
      przepisami prawa, oraz
    - podatników podatku od towarów i usług, gdy wykonują czynności na podstawie umów
      cywilnoprawnych.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zatem, jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług
    jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez
    nie realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych. Tylko bowiem w tym zakresie ich
    czynności mają charakter działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

    Na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm.), zwanej dalej ustawą o samorządzie gminnym:
    Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność.
    Stosownie natomiast do art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
    Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym,
    niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym:
    Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
    szczególności zadania własne obejmują sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz
    organizacji ruchu drogowego.
    W świetle powołanych wyżej przepisów stwierdzić należy, że zakres aktywności
    podejmowanej przez jednostkę samorządu terytorialnego należy interpretować w
    perspektywie ogólnej zasady, tj. że realizacja zadań własnych ma służyć zaspokajaniu
    zbiorowych potrzeb mieszkańców gminy. Obowiązywanie tej zasady powoduje, że każde
    działanie podejmowane przez jednostki w imieniu własnym, na własną odpowiedzialność i
    finansowane z budżetu jednostek, a dotyczące mienia gminy należy uznać za działanie
    publiczne, służące zaspokajaniu potrzeb wspólnoty samorządowej, które jest wykonywane
    przez jednostkę samorządu terytorialnego jako zadanie własne.
    W konsekwencji czynności wynikające z zadań własnych, z tytułu których gmina nie
    uzyskuje wpływów pozostają poza zakresem ustawy o podatku od towarów i usług. Są one
    bowiem realizowane przez gminę poza zakresem działalności gospodarczej w rozumieniu
    art. 15 ust. 2 ustawy, a gmina realizując te czynności nie występuje w charakterze
    podatnika podatku VAT zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy.
    Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z
    2024 r., poz. 320):
    Drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii
    dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i
    wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych.
    W myśl art. 2 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
    Drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na następujące
    kategorie:
    1) drogi krajowe;
    2) drogi wojewódzkie;
    3) drogi powiatowe;
    4) drogi gminne.
    Na mocy art. 19 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
    Organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego
    właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu,
    utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi.
    Zgodnie z art. 19 ust. 2 ustawy o drogach publicznych:
    Zarządcami dróg, z zastrzeżeniem ust. 3, 5, 5a i 8, są dla dróg:
    1) krajowych – Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad;
    2) wojewódzkich – zarząd województwa;
    3) powiatowych – zarząd powiatu;
    4) gminnych – wójt (burmistrz, prezydent miasta).

    Stosownie do art. 19 ust. 4 ustawy o drogach publicznych:
    Zarządzanie drogami publicznymi może być przekazywane między zarządcami w trybie
    porozumienia, regulującego w szczególności wzajemne rozliczenia finansowe. Zarządcy
    dróg mogą zawierać także porozumienia w sprawie finansowania albo dofinansowania
    zadań z zakresu zarządzania drogami z budżetów jednostek samorządu terytorialnego.
    Zgodnie z art. 20 pkt 3 ustawy o drogach publicznych:
    Do zarządcy drogi należy w szczególności pełnienie funkcji inwestora.
    Na podstawie art. 20 pkt 4 ustawy o drogach publicznych:
    Do zarządcy drogi należy w szczególności utrzymanie części drogi, urządzeń drogi,
    budowli ziemnych, drogowych obiektów inżynierskich, znaków drogowych, sygnałów
    drogowych i urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego, z wyjątkiem części pasa
    drogowego, o których mowa w art. 20f pkt 2.
    W myśl art. 20 pkt 11 ustawy o drogach publicznych:
    Do zarządcy drogi należy w szczególności wykonywanie robót interwencyjnych, robót
    utrzymaniowych i zabezpieczających.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
    Zarządca drogi, o którym mowa w art. 19 ust. 2 pkt 2-4 i ust. 5, może wykonywać swoje
    obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, utworzonej
    odpowiednio przez sejmik województwa, radę powiatu lub radę gminy. Jeżeli jednostka
    taka nie została utworzona, zadania zarządu drogi wykonuje zarządca.
    Przywołane powyżej regulacje prawne w sposób jednoznaczny wskazują, że budowa,
    przebudowa, remont, utrzymanie, ochrona i oznakowanie dróg oraz zarządzanie nimi
    należy do zarządcy terenu, na którym jest zlokalizowana droga.
    Działania zarządców dróg mieszczą się w zakresie czynności o charakterze
    publicznoprawnym i wynikają z wykonywania przez te jednostki władztwa
    publicznoprawnego.
    Państwa wątpliwości w analizowanej sprawie dotyczą kwestii czy Gmina realizując
    przedmiotowy projekt będzie miała prawo do odliczenia kwoty podatku naliczonego
    wynikającego z faktur dokumentujących poniesione wydatki związanych z realizacją
    projektu.
    Jak wskazano na wstępie, w myśl art. 86 ust. 1 ustawy, w zakresie w jakim towary i usługi
    są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi przysługuje
    prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Prawo do
    odliczenia podatku naliczonego przysługuje zatem wówczas, gdy zostaną spełnione dwa
    warunki: odliczenia tego dokonuje czynny podatnik podatku VAT, a nabyte towary i usługi,
    są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.
    Podstawowym warunkiem, którego spełnienie należy analizować w aspekcie prawa do
    odliczenia podatku VAT jest związek dokonywanych nabyć towarów i usług ze sprzedażą
    uprawniającą do dokonywania takiego odliczenia, czyli sprzedażą generującą podatek
    należny.
    W omawianej sprawie warunki uprawniające do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego nie będą spełnione, ponieważ towary i usługi nabywane w
    związku z realizacją przedmiotowego projektu – jak Państwo wskazali w treści wniosku –
    nie mają związku z czynnościami opodatkowanymi, efekty projektu będą udostępniane w
    sposób nieodpłatny, a Gmina nie będzie uzyskiwała przychodów w związku z realizacją
    projektu.
    Ponadto, co również wynika z wniosku, realizacja projektu następuje w wykonaniu zadań
    własnych wynikających z ww. ustawy o samorządzie gminnym, które pozostają poza

    zakresem ustawy o podatku od towarów i usług. Zatem realizując te czynności nie
    występują Państwo w charakterze podatnika podatku VAT zdefiniowanego w art. 15 ust. 1
    ustawy.
    W konsekwencji ze względu na niespełnienie podstawowej pozytywnej przesłanki
    warunkującej prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego, jaką jest związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi, nie
    będą mieli Państwo prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego z faktur związanych z realizacją projektu pn. „(...)”. Z tego tytułu nie będzie
    przysługiwało Państwu również prawo do zwrotu różnicy podatku, o której mowa w art. 87
    ust. 1 ustawy.
    W związku z powyższym, nie mają Państwo możliwości odliczenia, na podstawie art. 86
    ust. 1 ustawy o VAT, poniesionego podatku VAT w odniesieniu do realizowanego projektu
    pn. „(...)”.
    Tym samym Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego
    obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo
    przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu
    faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we
    wniosku stanem faktycznym albo opisem zdarzenia przyszłego. Zainteresowany ponosi
    ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny/zdarzenie
    przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu
    faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach
    wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    – t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”.
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie
        ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.