Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.24.2025.2.AB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-07
Teza: Brak opodatkowania sprzedaży działki nr 1
Słowa kluczowe: nieruchomości-nieruchomość niezabudowana
podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
sprzedaż-sprzedaż działek
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 stycznia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 7 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania
    sprzedaży działek.
    Wniosek uzupełnił Pan pismem z 25 lutego 2025 r. (data wpływu 28 lutego 2025 r.).

    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest osobą fizyczną mającą miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej. Wnioskodawca nie jest zarejestrowany jako podatnik VAT
    czynny, a także nie jest wpisany do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności
    Gospodarczej jako przedsiębiorca. Wnioskodawca nie prowadzi pozarolniczej działalności
    gospodarczej.
    Dnia (...) 2023 r. Wnioskodawca otrzymał w drodze darowizny od swoich rodziców
    nieruchomość o powierzchni (...) ha w miejscowości (...) (gmina (...)) oraz nieruchomość o
    powierzchni (...) ha w miejscowości (...) (gmina (...)). W skład darowanej nieruchomości w
    miejscowości (...) wchodzi niezabudowana działka o nr 1 o powierzchni (...) ha. Zgodnie z
    miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego część działki nr 1 o powierzchni
    (...) ha przeznaczona jest pod zabudowę. Wnioskodawca nie występował do właściwych
    organów o zmianę klasyfikacji ww. nieruchomości, ani jej części.
    Wnioskodawca wystąpił o zatwierdzenie podziału opisanej wyżej części działki nr 1
    przeznaczonej pod zabudowę na 11 (jedenaście) mniejszych działek budowlanych. Jedna z
    wydzielonych działek, o powierzchni (...) ha zostanie przeznaczona na potrzeby własne
    Wnioskodawcy związane z realizacją jego celów mieszkaniowych. Pozostałe wydzielone
    działki budowlane, o różnej powierzchni w zakresie od 0,09 ha do 0,105 ha Wnioskodawca
    planuje sprzedać. Dodatkowo z części działki nr 1 wydzielone zostaną dwie działki o pow.
    ok. 0,015 ha przeznaczone na wewnętrzne drogi dojazdowe umożliwiające wydzielonym
    działkom dostęp do drogi publicznej.
    Wszystkie działki będące przedmiotem planowanej sprzedaży będą niezabudowane. Na
    ww. nieruchomościach Wnioskodawca nie wykonywał żadnych dodatkowych prac, takich
    jak utwardzenie terenu, uzbrojenie działek w media, ogrodzenie terenu, bądź inne prace
    budowlane.
    Przedmiotowa nieruchomość nie została nabyta w celu jej dalszej odsprzedaży. Darowizna
    otrzymana od rodziców stanowiła element podziału posiadanego przez nich majątku na
    rzecz Wnioskodawcy oraz jego rodzeństwa. Początkowo Wnioskodawca planował
    wykorzystanie całej nieruchomości w celach prywatnych. Decyzja o sprzedaży części
    nieruchomości została podjęta po otrzymaniu darowizny, ze względu na powierzchnię
    nieruchomości, możliwości finansowe oraz sytuację osobistą Wnioskodawcy.
    W celu dokonania sprzedaży Wnioskodawca nie korzystał z usług agencji nieruchomości.
    Wnioskodawca nie umieszczał również ogłoszeń o sprzedaży za pośrednictwem portali
    internetowych lub gazet, a także nie korzystał z innych form reklamy. Informacja o
    możliwości zakupu nieruchomości została rozpowszechniona nieformalnymi kanałami
    komunikacyjnymi, obejmując między innymi krąg znajomych Wnioskodawcy.
    Wnioskodawca nigdy nie prowadził i nie planuje prowadzenia działalności gospodarczej w
    zakresie obrotu nieruchomościami lub w innym podobnym charakterze. Środki finansowe
    uzyskane ze sprzedaży przedmiotowych nieruchomości nie będą przeznaczone na zakup
    innych nieruchomości lub towarów w celu ich dalszej odsprzedaży. Działki będące
    przedmiotem planowanej sprzedaży nie były wykorzystywane przez Wnioskodawcę w
    celach zarobkowych (np. najem, dzierżawa).
    W uzupełnieniu wskazał Pan, że:
    1) Będąca przedmiotem planowanej sprzedaży część pierwotnej działki nr 1 o
      powierzchni (...) ha, która została podzielona na działki, od momentu jej nabycia do
      chwili obecnej, zarówno przed jak i po dokonanym częściowym podziale
      nieruchomości, nie była w żaden sposób użytkowana przez Wnioskodawcę. Przez cały
      ten okres nieruchomość pozostawała wyłącznie w jego posiadaniu, bez podejmowania
      jakichkolwiek działań mających na celu jej użytkowanie rolnicze lub komercyjne.

    2) Ww. część pierwotnej działki nr 1 oraz działki po podziale będące przedmiotem
      sprzedaży nie były i nie są wykorzystywane w działalności gospodarczej
      Wnioskodawcy, zdefiniowanej w art. 15 ust. 2 u.p.t.u. Ponadto ww. nieruchomość
      będąca przedmiotem wniosku nie była i nie jest wykorzystywana w działalności
      rolniczej, o której mowa w art. 2 pkt 15 u.p.t.u. Wnioskodawca nie jest czynnym
      podatnikiem podatku VAT.
    3) Wnioskodawca nie jest i nigdy nie był rolnikiem ryczałtowym.
    4) Z ww. działek, Wnioskodawca nie dokonywał sprzedaży płodów rolnych pochodzących
      z własnej działalności rolniczej.
    5) Wnioskodawca nie wnosił o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i
      zagospodarowania terenu dla nieruchomości będących przedmiotem wniosku.
    6) Wnioskodawca nie będzie zawierał z kupującymi przedwstępnej umowy sprzedaży
      przedmiotowych nieruchomości.
    7) Wnioskodawca nie będzie udzielał innej osobie/innemu podmiotowi (np. potencjalnym
      nabywcom działek) pełnomocnictwa, ani jakiegokolwiek innego umocowania
      prawnego do działania w jego imieniu w związku z planowaną transakcją sprzedaży
      poszczególnych działek.
    8) Wnioskodawca nie posiada innych nieruchomości przeznaczonych w przyszłości do
      sprzedaży.
    9) Wnioskodawca nie dokonywał wcześniej transakcji sprzedaży nieruchomości.
    Pytania (przeformułowane w piśmie z 25 lutego 2025 r.)
    1. Czy w opisywanym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca dokonując sprzedaży
      wydzielonych, niezabudowanych działek budowlanych będzie działał jako podatnik
      podatku od towar w i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u., a sprzedaż tych działek
      będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT?
    2. Czy planowane transakcje sprzedaży wydzielonych, niezabudowanych działek
      budowlanych stanowią działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u., a
      sprzedaż tych działek będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT?
    Pana stanowisko w sprawie (przeformułowane w piśmie z 25 lutego 2025 r.)
    Wnioskodawca dokonując sprzedaży wydzielonych, niezabudowanych działek
    budowlanych nie będzie działał jako podatnik podatku od towar w i usług w rozumieniu
    art. 15 ust. 1 u.p.t.u.
    Planowana transakcja sprzedaży nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu art.
    15 ust. 2 u.p.t.u. W konsekwencji sprzedaż przedmiotowych działek nie będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towar w i usług.
    Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.p.t.u. ustawa reguluje opodatkowanie podatkiem od towarów i
    usług. Według art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie
    usług na terytorium kraju W świetle art. 2 pkt 6 u.p.t.u. przez towary rozumieć należy
    rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Zgodnie natomiast z art. 7 ust. 1
    przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Nadmienić należy również, iż na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u. zwalnia się od podatku dostawę teren w
    niezabudowanych innych niż tereny budowlane. Przy czym przez tereny budowlane
    rozumieć należy grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem

    zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z
    decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach
    o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co wynika bezpośrednio z definicji
    legalnej z art. 2 pkt 33 u.p.t.u.
    Co jednak istotne, dostawa towarów podlega opodatkowaniu wyłącznie wówczas, gdy
    dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika VAT i działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.t.u.
    podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
    oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
    ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Z kolei stosownie do treści art. 15
    ust. 2 u.p.t.u. działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów,
    handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
    rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
    obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    W świetle przedstawionych wyżej regulacji prawnych, stwierdzić należy, iż uznanie, że
    osoba fizyczna dokonując sprzedaży gruntów działa jako podatnik prowadzący działalność
    gospodarczą, wymaga ustalenia, że jej działalność ma charakter zawodowy
    (profesjonalny), stały (charakteryzujący się powtarzalnością czynności) i zorganizowany.
    Kwestii prawidłowej kwalifikacji prawnej transakcji sprzedaży nieruchomości na gruncie
    podatku od towarów i usług dotyczy bogate orzecznictwo sądowe. Dokonując wykładni
    postanowień art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. należy odwołać się do kryteriów określonych przez
    Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) w wyroku z dnia 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10. Zgodnie z tym orzeczeniem jeżeli osoba, w
    celu dokonania sprzedaży nieruchomości, podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów,
    handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy VAT,
    należy uznać ją za podmiot prowadzący „działalność gospodarczą” w rozumieniu tego
    przepisu, a więc za podatnika podatku VAT. TSUE podkreślił także, iż sama liczba i zakres
    transakcji sprzedaży nie ma charakteru decydującego dla oceny okoliczności podlegania
    pod opodatkowanie. Zakres transakcji sprzedaży nie może bowiem stanowić kryterium
    rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza
    zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność
    gospodarczą. Dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności
    osobistych.
    We wskazanym wyżej wyroku TSUE zaznaczy) również, że: „okoliczność, iż przed sprzedażą
    zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej
    sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w
    jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość
    powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym
    zainteresowanego.”
    Jak podnosi się w orzecznictwie polskich sądów administracyjnych to, czy dany podmiot
    działa jako podatnik podatku VAT, wymaga bowiem oceny odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy. Każdorazowo należy zatem zbadać, jakie środki angażuje
    sprzedający w celu sprzedaży gruntu. Jeżeli środki te są podobne do tych, które
    wykorzystują handlowcy, wówczas strona sprzedając grunt, zachowuje się jak handlowiec
    (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS
    3/07; 22 października 2013 r., sygn. akt I FSK 1323/12; 14 marca 2014 r., sygn. akt I FSK 319
    /13). Działania osoby sprzedającej nieruchomość oceniać należy w ich całokształcie a nie
    wyłącznie osobno oraz należy uwzględniać te elementy, np. inwestycje, które wykraczają
    poza standardowe zarządzanie majątkiem prywatnym.
    W świetle opisanego zdarzenia przyszłego, planowana przez Wnioskodawcę transakcja
    sprzedaży nieruchomości nie może być uznana za porównywalną do działań podmiotów

    profesjonalnie zajmujących się obrotem nieruchomościami, co przekłada się na fakt, iż nie
    stanowi ona działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u. W szczególności
    podkreślić należy, iż Wnioskodawca nie dokonywał i nie planuje dokonywać czynności
    marketingowych typowych dla profesjonalnej działalności handlowej. Z planowanymi
    transakcjami nie są związane żadne akcje reklamowe. Sposób rozpowszechnienia
    informacji o planowanej sprzedaży wyłącznie drogą nieformalną, jest charakterystyczny
    dla czynności zarządu majątkiem prywatnym. Ponadto wyeksponować należy, iż czynności
    Wnioskodawcy nie cechują się częstotliwością i natężeniem jak dla czynności
    charakterystycznych dla przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie
    obrotu nieruchomościami.
    Znamienny jest również sposób nabycia przedmiotowych nieruchomości (darowizna
    rodziców na rzecz dzieci), który właściwy jest dla rozporządzania majątkiem prywatnym.
    Zaznaczyć należy także, iż Wnioskodawca, poza zainicjowaniem podziału otrzymanej
    działki, nie podjął na niej żadnych dodatkowych inwestycji, takich jak utwardzenie terenu,
    uzbrojenie w media lub ogrodzenie.
    Końcowo wskazać należy, iż zgodnie z aktualnym orzecznictwem sądów administracyjnych
    zbycie nawet kilkunastu działek budowlanych, powstałych z podziału gruntu, nie stanowi
    per se działalności handlowej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdy brak przesłanek
    świadczących o takiej aktywności sprzedawcy w przedmiocie zbycia przedmiotowych
    gruntów, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego - stałego i
    zorganizowanego charakteru takiej działalności), co wskazuje, że w takim przypadku
    mamy do czynienia z czynnościami mieszczącymi się w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym - niemającym cech działalności gospodarczej w rozumieniu VAT (por. wyrok
    NSA z dnia 4 lipca 2023 r., sygn. akt I FSK 427/23). Warto również zauważyć, iż samo
    dążenie do uzyskania jak najlepszej ceny ze sprzedaży działek jest jedynie przejawem
    dążenia do racjonalnego zarządzania majątkiem - uzyskania odpowiednich efektów
    ekonomicznych bez angażowania się w prowadzenie działalności gospodarczej.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach, rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Należy przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości gruntowych, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o
    której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy
    podlega jednak opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w
    związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność
    podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie
    działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w
    odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest
    stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku,
    gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część
    majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług
    ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za
    które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej,
    czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku
    osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej
    działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za
    podatnika w zakresie tych czynności.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-
    291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części
    majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej
    do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby
    fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb
    prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że

    podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar
    wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem
    takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla
    zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w
    wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v.
    HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia
    potrzeb własnych.
    Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż nieruchomości jest sprzedażą
    majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika
    prowadzącego w tym zakresie działalność gospodarczą, była przedmiotem orzeczenia
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach
    połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć
    i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10).
    Z ww. orzeczenia wynika m.in., że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą
    na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym
    wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby
    w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od
    wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 112, zmienionej
    dyrektywą 2006/138/WE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeśli sprzedaż ta
    następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby.
    Ponadto, Trybunał orzekł, że liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru
    decydującego i nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami
    dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a
    czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych
    transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych.
    Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na
    działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie, nie jest decydująca. Nie
    ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani
    wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może
    bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Trybunał wyjaśnił, że inaczej jest w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art.
    9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania polegające na
    uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do
    zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia,
    czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).
    Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu
    nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę
    zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego
    uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu
    sprzedaży działki, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o
    warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania
    przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w
    zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze.
    Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej
    przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych
    z nich.
    W kwestii opodatkowania planowanej sprzedaży działek gruntu, istotne jest czy w
    świetle zaprezentowanego opisu sprawy w celu dokonania sprzedaży tych gruntów

    Sprzedający podjął lub podejmie aktywne działania w zakresie obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta,
    handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością
    uznania Sprzedającego za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu
    tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż ta
    nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym.
    Z opisu sprawy wynika, że nie jest Pan zarejestrowany jako podatnik VAT czynny. Nie
    prowadzi Pan pozarolniczej działalności gospodarczej. Dnia (...) 2023 r. otrzymał w drodze
    darowizny od swoich rodziców m.in. nieruchomość stanowiąca działkę niezabudowaną o
    nr 1. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego część działki nr 1
    o powierzchni (...) ha przeznaczona jest pod zabudowę. Nie występował Pan do
    właściwych organów o zmianę klasyfikacji ww. nieruchomości, ani jej części. Wystąpił Pan
    o zatwierdzenie podziału opisanej wyżej części działki nr 1 przeznaczonej pod zabudowę
    na 11 (jedenaście) mniejszych działek budowlanych. Jedna z wydzielonych działek, o
    powierzchni (...) ha zostanie przeznaczona na potrzeby własne związane z realizacją Pana
    celów mieszkaniowych. Pozostałe wydzielone działki budowlane, o różnej powierzchni w
    zakresie od 0,09 ha do 0,105 ha planuje Pan sprzedać. Dodatkowo z części działki nr 1
    wydzielone zostaną dwie działki o pow. ok. (...)5 ha przeznaczone na wewnętrzne drogi
    dojazdowe umożliwiające wydzielonym działkom dostęp do drogi publicznej. Będąca
    przedmiotem planowanej sprzedaży część pierwotnej działki nr 1 o powierzchni (...) ha,
    która została podzielona na działki, od momentu jej nabycia do chwili obecnej, zarówno
    przed jak i po dokonanym częściowym podziale nieruchomości, nie była w żaden sposób
    użytkowana przez Pana. Przez cały ten okres nieruchomość pozostawała wyłącznie w Pana
    posiadaniu, bez podejmowania jakichkolwiek działań mających na celu jej użytkowanie
    rolnicze lub komercyjne. Ww. część pierwotnej działki nr 1 oraz działki po podziale będące
    przedmiotem sprzedaży nie były i nie są wykorzystywane w Pana działalności
    gospodarczej, zdefiniowanej w art. 15 ust. 2 u.p.t.u. Ponadto ww. nieruchomość będąca
    przedmiotem wniosku nie była i nie jest wykorzystywana w działalności rolniczej, o której
    mowa w art. 2 pkt 15 u.p.t.u. Nie jest Pan i nigdy nie był rolnikiem ryczałtowym. Z ww.
    działek, nie dokonywał Pan sprzedaży płodów rolnych pochodzących z własnej działalności
    rolniczej. Nie wnosił Pan o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania
    terenu dla nieruchomości będących przedmiotem wniosku. Na ww. nieruchomościach nie
    wykonywał Pan żadnych dodatkowych prac, takich jak utwardzenie terenu, uzbrojenie
    działek w media, ogrodzenie terenu, bądź inne prace budowlane. Działki będące
    przedmiotem planowanej sprzedaży nie były wykorzystywane przez Wnioskodawcę w
    celach zarobkowych (np. najem, dzierżawa). Nie będzie Pan zawierał z kupującymi
    przedwstępnej umowy sprzedaży przedmiotowych nieruchomości. Nie będzie Pan udzielał
    innej osobie/innemu podmiotowi (np. potencjalnym nabywcom działek) pełnomocnictwa,
    ani jakiegokolwiek innego umocowania prawnego do działania w jego imieniu w związku z
    planowaną transakcją sprzedaży poszczególnych działek. Nie posiada Pan innych
    nieruchomości przeznaczonych w przyszłości do sprzedaży oraz nie dokonywał Pan
    wcześniej transakcji sprzedaży nieruchomości.
    Przy tak przedstawionym opisie sprawy Pana wątpliwości dotyczą kwestii czy dokonując
    sprzedaży wydzielonych, niezabudowanych działek budowlanych będzie działał Pan jako
    podatnik podatku od towar i usług, sprzedaż ta stanowi działalność gospodarczą w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u. i będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Jak już wyżej wskazano, istotnym dla określenia, czy w odniesieniu do konkretnej dostawy
    mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on
    działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu
    podmiotu jako podatnika VAT - co do zasady - mają dla określenia jego praw i obowiązków
    zastosowanie przepisy ustawy.
    Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej

    dostawy można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w
    efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. Warto w tym miejscu
    zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce również w odniesieniu do czynności
    dokonanej jednorazowo. Dla uznania czynności za wykonywaną w ramach działalności
    gospodarczej nie ma bowiem znaczenia częstotliwość jej wykonywania, lecz
    okoliczności w jakich ją wykonano. Oznacza to, że w niniejszej sprawie należy
    przeanalizować całokształt działań jakie Pan podjął w odniesieniu do działek będących
    przedmiotem sprzedaży. Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej
    czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga zatem oceny
    każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
    W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, towarów stanowiących część
    majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie
    przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Bowiem, co do
    zasady, osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym, nie są podatnikami podatku VAT.
    W świetle powyższego, aby wyjaśnić wątpliwości należy w pierwszej kolejności ustalić, czy
    w okolicznościach niniejszej sprawy będzie Pan działać w charakterze podatnika VAT
    zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy.
    W kontekście powyższych rozważań istotna jest więc ocena, czy z przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy wynika, że podejmował Pan działania charakterystyczne dla
    profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Ocena ta winna przy tym uwzględniać, nie
    tylko samodzielne znaczenie poszczególnych kryteriów kwalifikacji określonych działań
    jako cech charakteryzujących działalność handlową, ale też brać pod uwagę całokształt
    tychże działań, ich wzajemne uzupełnianie się i przydatność z punktu widzenia tego
    rodzaju działalności gospodarczej.
    Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że skala zaangażowania, w odniesieniu
    do sprzedaży ww. działek, nie wykracza poza ramy czynności związanych ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności. W analizowanej sprawie brak jest przesłanek
    świadczących o takiej aktywności w przedmiocie sprzedaży ww. działek, która byłaby
    porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    obrotem (brak przesłanek zawodowego – stałego i zorganizowanego charakteru takiej
    działalności). Nie wystąpił bowiem taki ciąg zdarzeń, który jednoznacznie przesądziłby,
    że sprzedaż przez Pana działek powstałych z podziału działki nr 1 wypełni przesłanki
    działalności gospodarczej.
    Jak wynika z opisu sprawy, wystąpił Pan jedynie o zatwierdzenie podziału części działki
    nr 1 przeznaczonej pod zabudowę na mniejsze działki przeznaczone do sprzedaży.
    W związku z powyższym stwierdzić należy, że w tym konkretnym przypadku nie podjął
    Pan aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o
    angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców,
    bowiem z okoliczności sprawy wynika, że czynności poczynione w stosunku do
    przedmiotowych działek nie wykraczają poza ramy czynności związanych ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności w stosunku do przedmiotowych działek. Działania
    podjęte przez Pana należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Uwzględniając przedstawiony opis zdarzenia przyszłego oraz ww. przepisy należy
    stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw do uznania Pana – w związku
    ze sprzedażą opisanych działek powstałych z podziału działki nr 1 – za podatnika
    podatku od towarów i usług prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie handlu
    nieruchomościami.
    Zatem, w związku ze sprzedażą działek opisanych we wniosku powstałych z podziału
    działki nr 1, nie będzie Pan działać w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15
    ust. 1 ustawy. Sprzedaż działek, w analizowanej sprawie, należy uznać za czynność

    związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności, do której unormowania ustawy
    o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania. Wobec powyższego, sprzedaż
    opisanych działek nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Reasumując, w związku z transakcją zbycia opisanych we wniosku działek powstałych z
    podziału działki nr 1 nie wystąpi Pan w charakterze podatnika podatku VAT, w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15
    ust. 2 ustawy. Zatem czynność sprzedaży działek powstałych z podziału działki nr 1 w
    okolicznościach opisanych we wniosku nie będzie stanowiła działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy i nie będzie podlegała opodatkowaniu VAT.
    W związku z powyższym Pana stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zauważam, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponosi
    Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem
    interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Pana w
    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą
    aktualność.
    Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.