Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB1/415-102/08-2/GM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2008-05-08
Teza: Czy w opisanej sytuacji za Wnioskodawca może zastosować normę wynikającą z art. 22g ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i ustalić wartość początkową wykonanej inwestycji w wysokości określonej przez biegłego z uwzględnieniem cen rynkowych, o których mowa w ust. 8 ww. artykułu?
Słowa kluczowe: amortyzacja; biegły; inwestycje; wartość-wartość początkowa
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana przedstawione we wniosku z dnia 7 lutego 2008 r. (data wpływu 8 luty 2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia wartości początkowej inwestycji – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 8 luty 2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia wartości początkowej inwestycji.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca w 2004 r. zaplanował budowę budynków gospodarstwa rolnego, posadowionych w L Ś na gruntach stanowiących własność Wnioskodawcy. Przed rozpoczęciem inwestycji zgromadził znaczną ilość materiałów, które stanowiły ok. 40-50% całości materiałów budowlanych niezbędnych do przeprowadzenia tej inwestycji. Powyższe wydatki nie stanowiły kosztów uzyskania przychodu inwestycji, w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wnioskodawca nie korzystał z żadnych dotacji celowych przeznaczonych na budowę gospodarstwa rolnego.

W 2005 roku ze względu na słabą koniunkturę w rolnictwie Wnioskodawca podjął decyzję, że powyższy budynek po niezbędnych adaptacjach i projektach, zostanie przeznaczony na działalność gospodarczą. W związku z powyższym Wnioskodawca ubiegał się o pozwolenie na budowę obiektu – stacji diagnostycznej, które otrzymał w 2005 roku. Od dnia uzyskania pozwolenia na budowę tej stacji wraz z budynkami przyległymi, Wnioskodawca rozpoczął prowadzenie ewidencji inwestycji dla celów podatku VAT, w której uwzględniał faktury związane z prowadzoną inwestycją.

W latach 2005-2007 został wybudowany obiekt budowlany – Okręgowa Stacja Kontroli Pojazdów, z budynkami przyległymi (myjni, recyklingu pojazdów, wymiany opon). Łączna wartość poniesionych wydatków na wykonanie inwestycji w okresie prowadzenia niezbędnej ewidencji, wynosiła 1.815.776,76 zł, z czego kwota 1.628.922,74 zł stanowi wartość budynków, a kwota 186.854,00 zł jest wartością infrastruktury towarzyszącej tej inwestycji. Kwoty te również zostały uwzględnione w prowadzonej ewidencji środków trwałych. Jednak ww. koszty nie odzwierciedlają rzeczywistej wartości obiektu budowlanego, ponieważ nie obejmują wcześniej poniesionych wydatków, które zostały w całości wykorzystane przy budowie tej stacji, a poniesione zostały w okresie, gdy inwestycja miała służyć działalności rolnej. W wartości inwestycji nie uwzględniono około 30-40% poniesionych wydatków związanych z wcześniejszą inwestycją gospodarstwa rolnego, których wartości rzeczywistej nie można ustalić na podstawie posiadanej dokumentacji.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy w opisanej sytuacji, Wnioskodawca może zastosować normę wynikającą z art. 22g ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i ustalić wartość początkową wykonanej inwestycji w wysokości określonej przez biegłego z uwzględnieniem cen rynkowych, o których mowa w ust. 8 ww. artykułu?

Zdaniem Wnioskodawcy, można ustalić wartość rynkową obiektu budowlanego, gdyż wartości rzeczywistej nie można ustalić na podstawie posiadanej dokumentacji. Zatem wartość środka trwałego powinna być określona przez biegłego.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Aby zatem dany wydatek mógł zostać zakwalifikowany do kosztów uzyskania przychodów musi spełniać łącznie następujące przesłanki:

1.  musi być ponoszony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,
2.  nie może być wymieniony w art. 23 ustawy,
3.  musi być należycie udokumentowany.

W myśl art. 22 ust. 8 ww. ustawy, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a - 22o, z uwzględnieniem art. 23.

Zgodnie z art. 22a ust. 1 ww. ustawy amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1.  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2.  maszyny, urządzenia i środki transportu,
3.  inne przedmioty

\- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Stosownie do treści art. 22f ust. 1 ww. ustawy, podatnicy dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 22b. Przy czym, za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się w razie wytworzenia we własnym zakresie - koszt wytworzenia (art. 22g ust. 1 pkt 2 ww. ustawy).

Zgodnie z treścią 22g ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za pracę wraz z pochodnymi i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się wartości pracy własnej podatnika, jego małżonka i małoletnich dzieci, kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka trwałego do używania.

Cytowany powyżej art. 22g ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w powiązaniu z art. 22g ust. 4 tej ustawy zawiera generalną zasadę ustalania wartości początkowej wytworzonych we własnym zakresie środków trwałych, tj. według kosztu wytworzenia. Jedynie w wyjątkowych sytuacjach możliwe jest ustalenie wartości początkowej środków trwałych na zasadach określonych w art. 22g ust. 9 ww. ustawy, zgodnie z którym, jeżeli podatnik nie może ustalić kosztu wytworzenia, o którym mowa w ust. 4, wartość początkową środków trwałych ustala się w wysokości określonej z uwzględnieniem cen rynkowych środków trwałych tego samego rodzaju z grudnia roku poprzedzającego rok założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu oraz stanu i stopnia ich zużycia, przez biegłego, powołanego przez podatnika.

Sam fakt budowania systemem gospodarczym oraz nieposiadania dowodów dokumentujących poniesione wydatki nie stanowi jeszcze wystarczającej przesłanki do ustalenia wartości początkowej na podstawie opinii powołanego biegłego, tym bardziej w sytuacji równoczesnego prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej i pełnej dokumentacji księgowej, obligującej Wnioskodawcę do dołożenia należytej staranności przy prowadzeniu swoich spraw.

Niemożność ustalenia kosztu wytworzenia środka trwałego zgodnie z generalną zasadą ustanowioną w art. 22g ust. 1 pkt 2 w powiązaniu z art. 22g ust. 4 ww. ustawy musi być spowodowana szczególnymi, wyjątkowymi okolicznościami. Za takie można uznać sytuację, gdy podatnik dla celów prywatnych wytworzył dany składnik majątku, a następnie pragnie wykorzystywać go dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej, ujmując w ewidencji (wykazie) środków trwałych.

Zauważyć jednakże należy, iż w przedstawionym przez Wnioskodawcę stanie faktycznym, istotnym jest fakt z jakim przeznaczeniem ww. nieruchomość została wybudowana – budynki gospodarstwa rolnego.

Dlatego też uznać należy, iż w sytuacji wybudowania budynku przeznaczonego do działalności gospodarczej, podatnik prowadzący pozarolniczą działalność gospodarczą obowiązany jest do gromadzenia dowodów dokumentujących wysokość poniesionych z tego tytułu wydatków. Natomiast budując budynki gospodarstwa rolnego, podatnik nie jest – co do zasady – obowiązany do posiadania i gromadzenia ww. dokumentów.

Jak wskazano we wniosku, wytworzenie we własnym zakresie przedmiotowej nieruchomości nastąpiło poza prowadzoną pozarolniczą działalnością gospodarczą, w celu wykorzystania w gospodarstwie rolnym. Dopiero w późniejszym okresie Wnioskodawca podjął decyzję, że powyższy budynek po niezbędnych adaptacjach i projektach przeznaczy do pozarolniczej działalności gospodarczej.

Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, iż jeżeli wybudowany budynek był budynkiem wchodzącym w skład gospodarstwa rolnego, a Wnioskodawca w istocie nie posiada dokumentów wskazujących wysokość poniesionych na jego budowę wydatków, a następnie po niezbędnych adaptacjach i projektach przeznaczył go do działalności gospodarczej, to wartość początkową tego budynku można ustalić na podstawie przeprowadzonej wyceny biegłego rzeczoznawcy, zgodnie z zasadami określonymi w ww. art. 22g ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.