Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-1.4011.336.2025.3.NC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-07
Teza: Ustalenie, czy kwota zwrotu oraz umorzenia, wynikająca z
proponowanej przez Bank ugody dotyczącej kredytu
frankowego otrzymanego na potrzeby mieszkaniowe podlega
opodatkowaniu.
Słowa kluczowe: kredyt-kredyt hipoteczny
umorzenie
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
zwrot
Zagadnienia: Ordynacja podatkowa-Dział III Zobowiązania podatkowe-
Rozdział 1 Powstawanie zobowiąznia podatkowego-
Zaniechanie poboru podatku
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 czerwca 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 15 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwania – pismami z 21 i 27 lipca
    2025 r. (daty wpływu). Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

W dniu 24 marca 2005 r. zawarła Pani wraz z mężem A. A umowę Nr (...) kredytu
    hipotecznego „na zakup budynków i lokali mieszkalnych” w walucie wymiennej z X S.A. z
    siedzibą w V (aktualnie następcą wskazanego Y S.A.) na kwotę 119.000,00 CHF na cel
    zakupu domu jednorodzinnego przy ul. A 1 w V.
    Przedmiotową nieruchomość nabyli Państwo w celu zaspokojenia osobistych potrzeb
    mieszkaniowych.
    Zaciągnięty kredyt został zabezpieczony hipoteką ustanowioną na własności
    nieruchomości. Kredyt pozostaje nadal aktywnym zobowiązaniem, regulowanym zgodnie
    z zawartą umową. Aktualnie pozostają Państwo w fazie mediacji z Bankiem Y, który z
    własnej inicjatywy wystąpił do Państwa jako kredytobiorców z propozycją odbycia mediacji
    (...), zdając sobie sprawę z abuzywności warunków umownych i chcąc uniknąć
    postępowania sądowego w sprawie ustalenia nieważności umowy z Państwa powództwa i
    dochodzenia zasądzenia od Banku kwot tytułem zwrotu nienależnie pobranych przez
    Bank świadczeń w wykonaniu łączącej strony całkowicie nieważnej umowy kredytowej.
    Bank proponuje Państwu zawarcie ugody, aby uniknąć sporu sądowego oraz w celu
    złożenia zgodnych oświadczeń, że strony nie będą dochodzić w przyszłości roszczeń
    związanych z zawarciem i wykonaniem umowy kredytowej.
    W celu ugodowego zakończenia sporu Bank proponuje następujące warunki:
    - umorzenie w wysokości 24 738,39 PLN,
    - wypłatę na Państwa rzecz kwoty w wysokości 118 500,00 PLN.
    Rozważają Państwo przyjęcie warunków zaproponowanej ugody przez Bank w wyżej
    wskazanym kształcie.
    Uzupełnienie
    Doprecyzowała Pani, że kredyt dotyczył zakupu domu jednorodzinnego w postaci
    segmentu zlokalizowanego przy ul. A 1 w V. Segment był i jest wykorzystywany na cele
    mieszkaniowe.
    Odpowiadając na pytanie, jakiej wysokości kwotę zwróci Pani Bank, wskazała Pani, że jeśli
    dojdzie do podpisania ugody pomiędzy Panią, Pani mężem A. A (współkredytobiorcą) a
    Bankiem, będzie to kwota 118 500,00 zł.
    Bank zwrócił się do Państwa z propozycją rozwiązania umowy kredytu poprzez zawarcie
    ugody, która ma charakter poufny. Wynika ona z ujemnych różnic kursowych pomiędzy
    powstaniem zobowiązania, a kursem zapłaty (kurs zaciągnięcia kredytu wynosił 2,62 zł, a
    kursem spłaty dochodzącym do 5,11 zł). Kwota zwrotu w umowie została skalkulowana na
    podstawie rzeczywistych różnic wynikających ze zmian kursu.
    Zwrócona Pani przez Bank kwota nie stanowi przysporzenia, mieści się w kwocie
    wypłacanej przez Państwa podczas spłaty kredytu (kwota nadpłaty z tytułu różnic
    kursowych to 121 118,90 zł).
    Dążą Państwo do rozliczenia kwoty w części od dokonanych spłat rat kapitału oraz
    odsetek.

    Kwota spłacona na dzień propozycji banku, czyli grudzień 2024 r. to kwota 381 144,61 zł.
    Wysokość kwoty wierzytelności otrzymanej od Banku tytułem zwrotu mieści się w kwocie,
    którą przekazała Pani dotychczas na rzecz Banku w ramach spłaty kredytu (kwota
    nadpłacona 121 118,90 zł, a kwota ugody 118 500 zł ).
    Umowa została zawarta na okres 25 lat. Kwota kredytu została wypłacona 24 marca 2005
    r. Ostatnia rata kredytu przypada na dzień 28 lutego 2030 r.
    Potwierdziła Pani, że kredyt, o którym mowa we wniosku, został udzielony przez podmiot,
    którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem
    finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw
    regulujących zasady jego funkcjonowania. W momencie udzielania umowy był to bank X S.
    A. – obecnie jest to bank Y S.A.
    Potwierdziła Pani, że jest współwłaścicielką wraz z mężem A. A nieruchomości, na nabycie
    której został zaciągnięty wskazany we wniosku kredyt.
    Kredyt hipoteczny został zaciągnięty na jedną inwestycję mieszkaniową. Celem zakupu
    nieruchomości, na zakup której zaciągnięty został kredyt hipoteczny jest zaspokojenie
    potrzeb mieszkaniowych jednego gospodarstwa domowego.
    Zabezpieczenie hipoteczne ustanowiono na nieruchomości przy ul. A 1 w V.
    Kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty przez Panią na cele mieszkaniowe, o których
    mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, tj. na nabycie budynku mieszkalnego.
    Na kwotę zadłużenia, którą zgodnie z propozycją umowy chce umorzyć Bank, składa się
    wyłącznie kapitał kredytu.
    Kredyt był i jest obsługiwany terminowo. Nie występują kwoty odsetek karnych. Na dzień
    propozycji ugody ze strony banku saldo zadłużenia kapitału wynosiło 5 542,32 CHF
    (obecnie jest to kwota 4 845,33 CHF)
    W przeszłości zarówno Pani, jak również Pani mąż, nie korzystali z umorzenia
    wierzytelności z tytułu innego kredytu zabezpieczonego hipotecznie i zaciągniętego na
    własne cele mieszkaniowe.

## Pytanie

Czy kwota zwrotu oraz umorzenia, wynikająca z proponowanej przez Bank ugody
    dotyczącej kredytu frankowego otrzymanego na potrzeby mieszkaniowe (był to jedyny
    kredyt frankowy) podlega opodatkowaniu?
    Pani stanowisko w sprawie
    Pozostaje Pani w przekonaniu, że kwota, która ma być zwrócona na Państwa rzecz przez
    Bank oraz ta, która ma zostać umorzona w wyniku zawarcia ugody dotyczącej wskazanego
    kredytu frankowego, nie jest Państwa dochodem, lecz zwrotem niesłusznie pobranych
    kwot z tytułu rat kapitałowo-odsetkowych, a tym samym nie wiąże się z koniecznością
    zapłaty podatku dochodowego, co ma swoje oparcie w regulacji zawartej w §1
    rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (zmienionego Rozporządzeniem Ministra
    Finansów z dnia 20 grudnia 2024 r.).
    W świetle przywołanego przepisu zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego
    od osób fizycznych od kwot umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu
    mieszkaniowego na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej oraz otrzymanych przez
    osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego udzielonego w walucie obcej
    lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego do waluty obcej, w związku z
    powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania.

    W Pani ocenie, jako, że zaciągnęli Państwo przedmiotowy kredyt na realizację jednej
    inwestycji mieszkaniowej, w postaci nabycia wspólnie przez Panią i męża nieruchomość
    przy ul. A 1 w V oraz, że jako osoby fizyczne będące stroną umowy kredytu
    mieszkaniowego żadne z Państwa nie korzystało z zaniechania poboru podatku od kwot
    umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, uważa Pani, że są Państwo
    objęci dyspozycją rozporządzenia, zatem podatek dochodowy od umorzonej wobec
    Państwa kwoty oraz wypłaty środków na Państwa rzecz na podstawie zawarcia ugody nie
    powinno stanowić podstawy do ich opodatkowania podatkiem od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
    Zgodnie z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje
    każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł
    przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są:
        - inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z

      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł
    ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody
    inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde
    świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii
    przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww.
    ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej
    ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Kwestia zaniechania poboru podatku od kwoty umorzonych wierzytelności – które to
    umorzenie miało miejsce od 1 stycznia 2022 r. do 31 grudnia 2026 r. – została
    uregulowana w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2024
    r. poz. 102 ze zm.).
    Zgodnie z § 1 ust. 1 tego rozporządzenia:
      Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:
        1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
        przypadku gdy:
          a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
            mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego -
            gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej
            inwestycji mieszkaniowej, oraz
          b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
            korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
            wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację
            innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;
        2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
        udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub
        indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu
        zastosowania ujemnego oprocentowania.
    Na gruncie § 1 ust. 2 rozporządzenia:
      Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:

        1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
        2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
        3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
        umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
        szczególności ubezpieczeń.
    Jak stanowi § 1 ust. 3 rozporządzenia:
      W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż
      określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
      dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.), zaniechanie,
      o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na
      wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty
      zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
    Stosownie do § 1 ust. 4 rozporządzenia:
      W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub
      gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym
      mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
      refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z
      tytułu kredytu mieszkaniowego.
    Według § 1 ust. 5 rozporządzenia:
      Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się
      inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
        1) jednego gospodarstwa domowego albo
        2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
        mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
        fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
        podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
        podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).
    Zgodnie § 1 ust. 6 przywołanego rozporządzenia:
      Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
      gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
      albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi
      osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
    W myśl § 1 ust. 7 ww. rozporządzenia:
      W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
      inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby
      fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
      zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Z § 3 ust. 1 rozporządzenia wynika, że:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
        1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
        podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
        uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
        zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
        2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
        nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim

        prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
        udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
        3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl § 4 ww. rozporządzenia:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2 ma zastosowanie do dochodów (przychodów)
      uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
        a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
        b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub
        udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,
        c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
        tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego
        gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału
        w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten
        zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
        d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
        e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
        – położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
        należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
        Szwajcarskiej.
    Zaniechanie poboru podatku znajduje zastosowanie do umorzonych osobom fizycznym
    kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na cele mieszkaniowe i
    zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez
    podmioty uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw, w
    przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy hipotecznego kredytu
    mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
    wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej
    inwestycji mieszkaniowej (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. b w zw. z § 3 rozporządzenia). Istotne jest,
    żeby kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25
    pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Prawo do zaniechania poboru podatku jest wyjątkiem od zasady powszechności
    opodatkowania, dlatego do interpretacji przepisów ustanawiających to prawo należy
    stosować wykładnię ścisłą, która nie wychodzi poza literalne brzmienie przepisów.
    Z opisu sprawy wynika, że 24 marca 2005 r. zawarła Pani wraz z mężem umowę kredytu
    hipotecznego na zakup domu jednorodzinnego w postaci segmentu na kwotę 119.000,00
    CHF. Przedmiotową nieruchomość nabyli Państwo w celu zaspokojenia osobistych potrzeb

    mieszkaniowych. Kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na cele mieszkaniowe, o których
    mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. na
    nabycie budynku mieszkalnego. Zaciągnięty kredyt został zabezpieczony hipoteką
    ustanowioną na własności nieruchomości położonej przy ul. A 1 w V. Kredyt pozostaje
    nadal aktywnym zobowiązaniem, regulowanym zgodnie z zawartą umową. Aktualnie
    pozostają Państwo w fazie mediacji z Bankiem Y, który ze względu na abuzywność
    warunków umownych zaproponował zawarcie ugody. Wynika ona z ujemnych różnic
    kursowych pomiędzy powstaniem zobowiązania, a kursem zapłaty. W celu ugodowego
    zakończenia sporu Bank proponuje następujące warunki: umorzenie w wysokości 24
    738,39 PLN oraz wypłatę na Państwa rzecz kwoty w wysokości 118 500,00 PLN. Na kwotę
    zadłużenia, którą zgodnie z propozycją umowy chce umorzyć Bank, składa się wyłącznie
    kapitał kredytu. Kwota zwrotu w umowie została skalkulowana na podstawie
    rzeczywistych różnic wynikających ze zmian kursu. Kwota spłacona na dzień propozycji
    banku, czyli grudzień 2024 r. to kwota 381 144,61 zł.
    Wysokość kwoty wierzytelności otrzymanej od Banku tytułem zwrotu mieści się w kwocie,
    którą przekazała Pani dotychczas na rzecz Banku w ramach spłaty kredytu (kwota
    nadpłacona – 121 118,90 zł, kwota ugody – 118 500 zł ).
    Mając na uwadze przedstawione we wniosku zdarzenie oraz obowiązujące w tym zakresie
    przepisy prawa stwierdzić należy, że wartość umorzonej części kredytu na podstawie
    zawartej ugody z bankiem będzie stanowić dla Pani – w przypadającym Pani udziale –
    przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, kwalifikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1
    pkt 9 w związku z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Do
    powstałego przychodu zastosowanie znajdzie jednak zaniechanie poboru podatku
    dochodowego od osób fizycznych na podstawie cytowanego rozporządzenia Ministra
    Finansów z dnia 11 marca 2022 r. Tym samym nie będzie Pani zobowiązana do zapłaty
    podatku dochodowego z tego tytułu.
    Przechodząc do skutków podatkowych otrzymania od banku kwoty zwrotu, należy
    ponownie wskazać, że – co do zasady – za przychody podatkowe uznaje się takie
    świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, które nie mają
    charakteru zwrotnego. Jak wskazała Pani w okolicznościach sprawy, kwota, która ma
    zostać wypłacona przez bank stanowi zwrot części środków, uiszczonych bankowi w
    wykonaniu ww. umowy kredytu, czyli stanowi zwrot na Pani i męża rzecz środków
    pieniężnych, które wcześniej, na mocy umowy kredytu, przekazali Państwo na rzecz banku
    w ramach spłaty kredytu (spłaty kapitału oraz odsetek).
    Wobec tego, ww. otrzymane świadczenie pieniężne nie spowoduje uzyskania
    przysporzenia majątkowego, tj. faktycznego przyrostu majątku. Otrzymana kwota stanowi
    zwrot własnych pieniędzy, które wpłacili Państwo wcześniej do banku w ramach spłaty
    kredytu. Tym samym, z tego tytułu nie powstanie przychód w rozumieniu w rozumieniu
    art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wypłata ta jest
    neutralna podatkowo, zatem nie powstanie obowiązek jej rozliczenia dla celów podatku
    dochodowego od osób fizycznych.
    Pomimo, że w niniejszym rozstrzygnięciu podzielono Pani stanowisko, że zarówno z tytułu
    umorzenia wierzytelności wynikającej z umowy kredytu, jak również z tytułu zwrotu części
    środków, uiszczonych bankowi w wykonaniu ww. umowy kredytu nie powstanie
    obowiązek zapłaty podatku, to z uwagi na Pani argumentację przedstawioną w
    stanowisku, opartą głównie na §1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022
    r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe,
    uznano je za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Ponadto należy podkreślić, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w
    indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z treści art. 14b § 1 ustawy Ordynacja
    podatkowa. W związku z tym, interpretacje te wywierają skutki prawne jedynie w stosunku
    do tego podmiotu, do którego są skierowane. Zatem, niniejsza interpretacja indywidualna
    dotyczy wyłącznie Pani jako osoby występującej z wnioskiem, natomiast nie wywołuje
    skutków prawnych dla innych osób (Pani męża).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w
    przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy,
    udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
    Niniejszą interpretację wydano w oparciu o opis zdarzenia przyszłego przedstawionego
    we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego,
    ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych
    okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem
    się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli
    w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni
    się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie
    będzie Pani chroniła.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.