Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.310.2021.9.SG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-19
Teza: w zakresie ustalenia:; czy wydatki związane z naprawą szkody górniczej na
podstawie przepisów ustawy PGG poniesionych w oparciu o
zawarte Porozumienie stanowią koszty uzyskania przychodów
w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
osób prawnych,; czy odpisy amortyzacyjne od studni odwodnieniowych
stanowiących środki trwałe Wnioskodawcy użyczonych Gminie
w ramach naprawy szkód górniczych na podstawie przepisów
ustawy PGG mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania
przychodów Spółki na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o
podatku dochodowym od osób prawnych
Słowa kluczowe: amortyzacja-odpisy amortyzacyjne
koszt-koszty uzyskania przychodów
naprawa
świadczenie-świadczenie nieodpłatne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów
1

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 6
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 63-lit. c

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 czerwca 2021 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej m.in. w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    A. S.A. z siedzibą w (...) (dalej: „Spółka”, „Wnioskodawca”) jest czynnym podatnikiem
    podatku od towarów i usług (dalej: „VAT”). Spółka składa się z(...). Przedmiotem
    działalności gospodarczej Spółki jest m.in. (...). Prowadzona działalność gospodarcza
    podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Spółka należy do Podatkowej Grupy Kapitałowej
    (dalej: „PGK”), która na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jest
    odrębnym podatnikiem, o którym mowa w art. 1a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o
    podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1406 ze zm., dalej: „ustawa
    o CIT”.
    W ramach prowadzonej działalności, w związku z (...) Spółka dokonuje (...). Powstały w
    trakcie prac (...) powoduje (...). Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r.
    Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2020 r. poz. 1064, winno być: Dz. U. z 2021 r. poz.
    1420, dalej: „ustawa PGG”), Spółka jako przedsiębiorca prowadzący ruch zakładu
    górniczego ponosi odpowiedzialność za szkody spowodowane ruchem tego zakładu, a
    także zobowiązana jest do zapobiegania tym szkodom. W związku z powyższym do Spółki
    wpłynął wniosek z Gminy S. (dalej: „Gmina”), informujący o (...). (...). Powstała szkoda jest
    szkodą spowodowaną ruchem zakładu górniczego i wymaga naprawy w oparciu o

    przepisy ustawy PGG. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 147 i art. 150 ustawy PGG na
    Spółce ciąży obowiązek naprawienia szkody poprzez dostarczenie wody w niezbędnej
    ilości. Rozwiązaniem problemu jest (...) (dalej: „budowa wodociągu”), którą to Gmina
    będzie budowała z własnych środków.
    W celu zrealizowania naprawy przedmiotowej szkody górniczej Spółka podpisała z Gminą
    Porozumienie, w którym określono obowiązki Wnioskodawcy związane z likwidacją
    powstałych szkód oraz zapobiegania dalszym szkodom spowodowanym przez ruch
    zakładu górniczego. Podstawą prawną zawarcia Porozumienia były przepisy ustawy PGG
    (działu VIII „Odpowiedzialność za szkody”).
    W ramach podpisanego Porozumienia z Gminą, Spółka zobowiązuje się do:
    (...).
    Ponadto Wnioskodawca przekazuje a Gmina przejmuje w użyczenie (...).
    Od studni Wnioskodawca dokonuje odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art.
    16i ust. 2 ustawy o CIT.
    Gmina w ramach własnych środków finansowych zgodnie z zapisami Porozumienia
    zobowiązuje się do:
    (...).
    Czas obowiązywania Porozumienia przewiduje się na (...) lat z możliwością przedłużenia o
    kolejne (...) lat. Ustalenia zawarte w Porozumieniu wyczerpują wszystkie roszczenia Gminy
    w zakresie zaopatrzenia mieszkańców w wodę związane z powstałą szkodą w postaci (...).
    Gmina wywiązała się z realizacji (...) punktów Porozumienia otwierając tym samym Spółce
    możliwość rozpoczęcia prac związanych z (...). Jednocześnie Spółka wskazuje, że nabywane
    towary i usługi związane z budową wodociągu wykorzystuje do czynności
    opodatkowanych podatkiem VAT.
    Status Wnioskodawcy jako zainteresowanego na gruncie przepisów Ordynacji podatkowej.
    Zainteresowanym w rozumieniu przepisu art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Ordynacja podatkowa jest podmiot, którego indywidualnej sprawy dotyczą przepisy prawa
    podatkowego, podlegające interpretacji. Podstawowym elementem niezbędnym dla
    wykazania statusu podmiotu „zainteresowanego” jest więc obowiązek stosowania
    określonych przepisów prawa podatkowego. Zatem każdy podmiot, który ma taki
    obowiązek w celu zastosowania tych przepisów musi dokonać ich interpretacji.
    Prawidłowość tej interpretacji może natomiast stanowić przedmiot wniosku o wydanie
    indywidualnej interpretacji podatkowej i ochrony z niej wynikającej. Aby ustalić dochód
    lub stratę podatkowej grupy kapitałowej zgodnie z art. 7a ust. 1 ustawy o CIT, wszystkie
    spółki grupy muszą pierwotnie ustalić swój podatkowy wynik finansowy. Sposób
    rozliczania podatku przez PGK nakłada więc na każdą ze spółek tworzących podatkową
    grupę kapitałową obowiązek rozliczania podatkowych przychodów i kosztów oraz
    stosowanych ulg wynikających z ustawy oraz odliczeń (zdanie trzecie art. 7a ust. 1 ustawy
    o CIT). Każda ze spółek wchodzących w skład grupy oblicza dochód lub stratę według
    zasad opisanych w art. 7 ust. 2-3 tej Ustawy.
    W przedmiotowym wniosku Wnioskodawca nie występuje w imieniu PGK, ani też w celu
    potwierdzenia skutków podatkowych w zakresie kalkulacji dochodu (straty) PGK w
    rozumieniu art. 7a ust. 1 ustawy o CIT. Wnioskodawca składa niniejszy wniosek w celu
    potwierdzenia po jego stronie skutków podatkowych w zakresie przychodów i kosztów
    uzyskania przychodów dla Spółki. Pytania z jakimi zwraca się Wnioskodawca dotyczą jego
    indywidualnej sprawy. Przedmiotowy wniosek dotyczy Wnioskodawcy i jego obowiązku
    wyliczenia dochodu na podstawie art. 7a ust. 1 zdanie trzecie w związku z art. 7 ust. 2 - 3
    ustawy o CIT. W tym właśnie zakresie, bez wątpienia Wnioskodawca powinien zostać
    uznany za zainteresowanego uzyskaniem indywidualnej interpretacji. Stanowisko, że
    spółki tworzące podatkową grupę kapitałową mogą być zainteresowanymi w rozumieniu
    przepisu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej było potwierdzane już przez organy
    podatkowe i sądy administracyjne.

    Pytania
    1. Czy wydatki związane z naprawą szkody górniczej na podstawie przepisów ustawy PGG
      poniesionych  w  oparciu  o  zawarte  Porozumienie  stanowią  koszty  uzyskania
      przychodów
      w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT? (pytanie oznaczone we wniosku Nr 3)
    2. Czy  odpisy  amortyzacyjne  od  studni  odwodnieniowych  stanowiących  środki  trwałe
      Wnioskodawcy użyczonych Gminie w ramach naprawy szkód górniczych na podstawie
      przepisów  ustawy  PGG  mogą  zostać  zaliczone  do  kosztów  uzyskania  przychodów
      Spółki na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o CIT? (pytanie oznaczone we wniosku Nr 4)
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1
    Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki związane z naprawą szkody górniczej na podstawie
    przepisów ustawy PGG poniesionych w oparciu o zawarte Porozumienie stanowią koszty
    uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy o CIT.
    Ad 2
    Zdaniem Wnioskodawcy, odpisy amortyzacyjne od studni odwodnieniowych
    stanowiących środki trwałe Wnioskodawcy użyczonych Gminie w ramach naprawy szkód
    górniczych na podstawie przepisów ustawy PGG mogą zostać zaliczone do kosztów
    uzyskania przychodów Spółki na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o CIT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy:
    Ad 1
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16
    ust. 1.
    W świetle powyższej definicji, kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie,
    racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem działalności
    gospodarczej, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła
    przychodów (z wyjątkiem wymienionych w art. 16 ustawy o CIT). Przy czym kosztami
    uzyskania przychodów są nie tylko koszty bezpośrednio związane z przychodami
    (pozostające w związku z przyczynowo - skutkowym z określonymi przychodami), ale
    również koszty pozostające z nimi w związku pośrednim - dotyczy to kosztów ogólnie
    związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, stanowiącej źródło przychodów
    podatnika (kosztów stanowiących naturalną konsekwencję prowadzenia działalności
    gospodarczej). Koszty naprawy szkód górniczych, ściśle rzecz biorąc, nie są ponoszone w
    celu uzyskania przychodu, natomiast pozostają w ścisłym związku z prowadzoną
    działalnością gospodarczą. Zgodnie z art. 146, 147 i 150 ustawy PGG przedsiębiorca
    prowadzący ruch zakładu górniczego odpowiada za szkodę powstałą wskutek ruchu tego
    zakładu oraz zapobiega tym szkodom, zaś przywrócenie stanu poprzedniego może w
    szczególności nastąpić przez dostarczenie gruntów, obiektów budowlanych, urządzeń,
    lokali, wody lub innych dóbr tego samego rodzaju. Pomimo więc tego, że koszty te nie
    zmierzają wprost do osiągnięcia przychodów, pozostają one w ewidentnym i
    nierozerwalnym związku z prowadzoną działalnością polegającym na tym, że mają one
    przyczynę w tej działalności, prowadzenie jej wiąże się z obowiązkiem lub przynajmniej
    ryzykiem poniesienia takich kosztów. Koszty naprawy tych szkód stanowią więc zwykły
    koszt prowadzenia działalności gospodarczej w tym zakresie, który musi być
    uwzględniany w rachunku ekonomicznym, podobnie jak wszelkie koszty ogólne tej
    działalności. Wskazany związek kosztów naprawy szkód górniczych z prowadzoną
    działalnością gospodarczą w zakresie wydobycia kopalin i generowanymi przez nią

    przychodami uzasadnia zatem zaliczenie ich do kosztów uzyskania przychodów. Wydatki
    takie nie zostały także wskazane w katalogu wydatków nieuznawanych za koszty
    uzyskania przychodu, tj. w art. 16 ustawy o CIT.
    Stanowisko to potwierdza się w interpretacjach wydanych przez organy podatkowe,
    przykładowo w interpretacji indywidualnej Izby Skarbowej w Katowicach z 21 września
    2016 r., Znak: IBPB-1-1/4510-256/16-1/ZK, gdzie wskazano: „Zgodnie z art. 15 ust. 1
    ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z
    2014 r. poz. 851 ze zm., dalej: „u.p.d.o.p.”), kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 u.p.d.o.p. W świetle powyższej
    definicji, kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie, racjonalnie i gospodarczo
    uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, których celem
    jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów (z wyjątkiem
    wymienionych w art. 16 u.p.d.o.p.). Przy czym kosztami uzyskania przychodów są nie
    tylko koszty bezpośrednio związane z przychodami (pozostające w związku z
    przyczynowo - skutkowym z określonymi przychodami), ale również koszty pozostające z
    nimi w związku pośrednim - dotyczy to kosztów ogólnie związanych z prowadzeniem
    działalności gospodarczej, stanowiącej źródło przychodów podatnika.(...) Do tego rodzaju
    kosztów należą również koszty związane z naprawą szkód spowodowanych ruchem
    zakładu górniczego, do których poniesienia zobowiązany jest, zgodnie z art. 146 i art. 147
    ustawy - Prawo geologiczne i górnicze, przedsiębiorca prowadzący taki zakład. Koszty
    likwidacji szkód górniczych, ściśle rzecz biorąc, nie są ponoszone w celu uzyskania
    przychodu, natomiast pozostają w ścisłym związku z prowadzoną działalnością
    gospodarczą. (...) Reasumując, koszty związane z likwidacją szkód górniczych stanowią
    koszty uzyskania przychodów jako koszty związane z prowadzeniem działalności
    gospodarczej. Związek ten polega na tym, że prowadzenie działalności w zakresie
    wydobycia węgla kamiennego i osiąganie przychodów z tej działalności skutkuje
    powstaniem szkód górniczych i koniecznością poniesienia - nierzadko w znacznie nawet
    odległej przyszłości - kosztów usunięcia szkód górniczych spowodowanych przez tę
    działalność”. Podobnie w interpretacji indywidualnej z 13 sierpnia 2014 r. Znak: ILPB3/423-
    223/14-4/PR, wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu.
    W związku z powyższym wydatki związane z naprawą szkody górniczej na podstawie
    przepisów ustawy PGG poniesionych w oparciu o zawarte Porozumienie stanowią dla
    Wnioskodawcy koszty uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy o CIT.
    Ad 2
    Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu
    zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy
    amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z
    uwzględnieniem art. 16. Natomiast art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. c ustawy o CIT stanowi, że nie
    zalicza się do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od wartości
    początkowej środków trwałych oddanych do nieodpłatnego używania - za miesiące, w
    których składniki te były oddane do nieodpłatnego używania. Należy wskazać, że przepisy
    ustawy o CIT nie zawierają definicji terminu „nieodpłatne używanie”, niemniej
    ustawodawca posługuje się nim w przepisach ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks
    cywilny (Dz.U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm., dalej: „Kodeks cywilny”). Zgodnie z treścią art.
    710 i nast. Kodeksu cywilnego, przez użyczenie rozumiane jest zobowiązanie się
    użyczającego do zezwolenia biorącemu na bezpłatne używanie oddanej mu w tym celu
    rzeczy. Istotnymi cechami przywoływanego stosunku prawnego (umowy użyczenia) są
    nieodpłatność oraz jednostronność, bowiem zobowiązanym do spełnienia świadczenia
    jest wyłącznie użyczający. Z nieodpłatnym używaniem mamy więc do czynienia wówczas,
    gdy oddający nie czerpie z tego żadnych korzyści, odbywa się to kosztem jego majątku.
    Umowa użyczenia jest więc umową jednostronnie zobowiązującą, nie jest umową
    wzajemną. Jak wskazano w opisie stanu faktycznego na podstawie przepisów ustawy PGG
    Spółka zobowiązana jest do likwidacji szkód górniczych polegających na (...). Od studni
    Wnioskodawca dokonuje odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16i ust. 2

    ustawy o CIT. W celu zrealizowania naprawy przedmiotowej szkody górniczej Spółka
    podpisała z Gminą Porozumienie, w którym określono obowiązki zarówno Wnioskodawcy
    związane z naprawą powstałych szkód oraz zapobiegania dalszym szkodom
    spowodowanym przez ruch zakładu górniczego, jak również obowiązki Gminy. Podstawą
    prawną zawarcia Porozumienia były przepisy ustawy PGG (działu VIII „Odpowiedzialność
    za szkody”). W ramach podpisanego Porozumienia z Gminą, Spółka zobowiązuje się do
    (...). Gmina natomiast zobowiązuje się do (...). Z powyższego wynika, że wszelkie
    obowiązki określone w Porozumieniu mają na celu naprawę szkód górniczych, do której
    w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej zobowiązana jest Spółka na mocy
    przepisów ustawy PGG. Istotą przekazania studni Gminie, na podstawie zawartego
    Porozumienia, jest umożliwienie Spółce realizacji jej celów biznesowych w postaci
    naprawy szkody górniczej i zabezpieczenia źródła przychodów z tego tytułu.
    W konsekwencji udostępnienie Gminie studni odbywa się przede wszystkim w interesie
    gospodarczym Spółki z myślą o realizowanym przez nią obowiązkiem naprawy szkody
    górniczej a nie w interesie Gminy (co byłoby charakterystyczne dla bezpłatnego
    użyczenia). Stosunek prawny, jaki łączy Spółkę i Gminę na skutek zawarcia Porozumienia
    nie wykazuje żadnej z cech bezpłatnego użyczenia (jednostronność, brak korzyści dla
    oddającego). Jest to Porozumienie dwustronnie zobowiązujące - tak Spółka, jak i Gmina
    są zobowiązani do spełnienia pewnych zobowiązań na rzecz drugiej strony. Wobec
    powyższego, uznać należy, iż w przedstawionym stanie faktycznym, mimo wskazania w
    Porozumieniu (wśród innych jeszcze zobowiązań zarówno Spółki jak i Gminy), że
    Wnioskodawca użycza Gminie studnie, nie mamy do czynienia z nieodpłatnym
    użyczeniem środków trwałych w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. c ustawy o CIT. W
    konsekwencji, odpisy amortyzacyjne od wskazanych środków trwałych mogą zostać
    zaliczone przez Wnioskodawcę do kosztów uzyskania przychodów Spółki w pełnej
    wysokości na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o CIT.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 28 września 2021 r. wydałem interpretację indywidualną
    Znak: 0111-KDIB1-1.4010.310.2021.1.SG, w której uznałem Państwa stanowisko w części
    za prawidłowe i w części za nieprawidłowe. Interpretację doręczono Państwu 30 września
    2021 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    27 października 2021 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w Warszawie (wpływ do Organu 28 października 2021 r.),
    wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji w skarżonej części, tj. dotyczącej udzielenia
    odpowiedzi na pytanie o możliwość zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów
    amortyzacyjnych od studni odwodnieniowych użyczonych Gminie w ramach naprawy
    szkód górniczych, rozpoznanie przedmiotowej sprawy na rozprawie oraz zasądzenie od
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w Bielsku-Białej na rzecz Skarżącej kosztów
    postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm prawem
    przepisanych.
    Odpowiedzi na skargę udzieliłem pismem z 25 listopada 2021 r. Znak: 0111-KDIB1-
    1.4010.310. 2021.2.SG.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił skarżoną interpretację – wyrokiem z 23
    lutego 2022 r., sygn. akt I SA/Łd 925/21.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie – wyrokiem z 19 lutego 2025 r., sygn. akt II FSK
    646/22 oddalił skargę kasacyjną Organu.

    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 19 lutego 2025 r. i
    wpłynął do mnie 22 kwietnia 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
      • uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oraz Naczelny Sąd Administracyjny w
        Warszawie w ww. wyrokach;
      • ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie
        ustalenia:
        - czy wydatki związane z naprawą szkody górniczej na podstawie przepisów
          ustawy PGG poniesionych w oparciu o zawarte Porozumienie stanowią
          koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o
          podatku dochodowym od osób prawnych – jest prawidłowe,
        - czy odpisy amortyzacyjne od studni odwodnieniowych stanowiących środki
          trwałe Wnioskodawcy użyczonych Gminie w ramach naprawy szkód
          górniczych na podstawie przepisów ustawy PGG mogą zostać zaliczone do
          kosztów uzyskania przychodów Spółki na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o
          podatku dochodowym od osób prawnych – jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Przedmiotem niniejszej interpretacji jest rozstrzygnięcie w zakresie pytań oznaczonych we
    wniosku nr 3 i 4. Natomiast w pozostałym zakresie dotyczącym podatku od towarów i
    usług zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1406 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
      (...).
    Wobec powyższego, warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt
    uzyskania przychodów, jest łączne spełnienie następujących przesłanek:
      - wydatek został poniesiony przez podatnika,
      - jest definitywny, a więc bezzwrotny,
      - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
      - poniesiony został w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia
        źródła przychodów,
      - nie został wyłączony z kategorii kosztów podatkowych mocą art. 16 ust. 1 ustawy o
        CIT,
      - został właściwie (odpowiednio) udokumentowany.

    Z powyższego wynika, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu zastrzeżonych w
    ustawie są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-
    skutkowym z przychodami (tzn. wydatki takie są uzasadnione z ekonomicznego punktu
    widzenia, ponieważ w rezultacie ich poniesienia podatnik może oczekiwać zwiększenia
    swoich przychodów), w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła
    przychodów. Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo
    uzasadnione nakłady i wydatki związane bezpośrednio lub pośrednio z prowadzoną
    działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów lub zachowanie
    albo zabezpieczenie źródła przychodów – z wyjątkiem wydatków wymienionych w art. 16
    ust. 1 ustawy o CIT.
    Można więc przyjąć, że koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów to takie koszty,
    które są poniesione w trakcie dążenia do uzyskania przychodów. Określony cel musi być
    widoczny w momencie ponoszenia kosztu. Ponadto poniesione koszty winny omawiany
    cel realizować lub co najmniej zakładać jego realność. Koszty poniesione na zachowanie
    źródła przychodu to takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła
    przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło
    w ogóle dalej istniało. Natomiast jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się
    przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki
    sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób.
    Oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim
    został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli
    pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy. Nie każdy jednak wydatek ponoszony
    w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą stanowić może koszt uzyskania
    przychodów i jako taki podlegać odliczeniu od podstawy opodatkowania. Skoro
    ustawodawca wyraźnie wiąże koszty uzyskania przychodów z określonym celem, to musi
    być on widoczny. Ponoszone koszty winny ten cel realizować lub co najmniej zakładać go
    jako realny.
    W art. 16 ust. 1 ustawy o CIT ustawodawca określił katalog wydatków, które nawet
    pomimo poniesienia ich przez podatnika w celu osiągnięcia przychodów bądź
    zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodów, w rozumieniu przepisów
    podatkowych nie mogą być uznane za koszt uzyskania przychodów.
    Jak stanowi art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:
      Kosztem uzyskania przychodów z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych są odpisy (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie
      zgodnie z przepisami art. 16a-16m.
    Na podstawie art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      – o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Wydatki te w momencie ich poniesienia nie stanowią bezpośrednio kosztów uzyskania
    przychodów. Koszt taki stanowią natomiast, zgodnie z treścią art. 15 ust. 6 ustawy o CIT,
    odpisy z tytułu zużycia środków trwałych (odpisy amortyzacyjne).
    W tym miejscu szczególną uwagę należy zwrócić również na treść art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. c
    ustawy o CIT, zgodnie z którym:

      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od
      wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
      oddanych do nieodpłatnego używania – za miesiące, w których składniki te były
      oddane do nieodpłatnego używania.
    Mimo że ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie definiuje pojęcia
    nieodpłatnego świadczenia, to jednak w orzecznictwie sądów administracyjnych
    ugruntowała się linia orzecznicza, zgodnie z którą pojęcie to ma „szerszy zakres niż w
    prawie cywilnym. Obejmuje ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia
    prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te
    wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych,
    których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą
    ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”
    (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9
    /02, potwierdzona uchwałą powiększonego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z
    dnia 16 października 2006 r. sygn. akt II FPS 1/06).
    Aby móc w pełni zdefiniować pojęcie „nieodpłatne” zasadnym jest także odwołanie się do
    wykładni gramatycznej, zgodnie z którą odpłacać to „oddawać komuś coś w zamian”,
    odpłatny zaś to „taki za który się płaci, wymagający zapłacenia, zwrot kosztów” (Nowy
    Słownik Języka Polskiego PWN, Warszawa 2002).
    Aby móc w pełni zdefiniować pojęcie „nieodpłatne” zasadnym jest także odwołanie się do
    wykładni gramatycznej, zgodnie z którą odpłacać to „oddawać komuś coś w zamian”,
    odpłatny zaś to „taki za który się płaci, wymagający zapłacenia, zwrot kosztów” (Nowy
    Słownik Języka Polskiego PWN, Warszawa 2002).
    Nieodpłatnym świadczeniem jest zatem uzyskana przez podatnika wymierna korzyść
    majątkowa niezwiązana z poniesieniem wydatków, powstaniem kosztów, z obowiązkiem
    uiszczenia wynagrodzenia lub inną formą ekwiwalentu. Nieodpłatne świadczenie ma
    miejsce, gdy świadczeniu jednego z podmiotów nie towarzyszy świadczenie drugostronne,
    co w konsekwencji wyraża się w zaistnieniu stanu, w którym po stronie przyjmującego
    dochodzi do zwiększenia aktywów bądź zmniejszenia pasywów. Świadczenia
    otrzymującego, aby podlegały opodatkowaniu, muszą zatem prowadzić do pojawienia się
    po stronie podmiotu je otrzymującego przychodu, czyli korzyści majątkowej, która może
    wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym
    skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem
    świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku
    podmiotu otrzymującego nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu
    ekonomicznym), ale ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być
    traktowane na równi z przyrostem majątku.
    Najbardziej istotną dla pojęcia nieodpłatnego świadczenia jest przesłanka, dotycząca
    ekwiwalentności, w istocie pozwalająca na stwierdzenie, kiedy mamy do czynienia ze
    świadczeniem nieodpłatnym. Tylko świadczenia nieekwiwalentne mogą stanowić
    przychód podatkowy po stronie otrzymującego. Ekwiwalentność, która wyłącza możliwość
    powstania przychodu podatkowego z tytułu nieodpłatnego przysporzenia, oznacza
    wystąpienie świadczenia wzajemnego. Ekwiwalentność nie może wystąpić ani w
    momencie dokonywania świadczenia, ani w jakimkolwiek momencie w przyszłości. Jeżeli
    bowiem występuje ekwiwalent, jest też korzyść po drugiej stronie, a więc wyłączona jest
    możliwość uznania świadczenia za nieodpłatne. Przysporzenie w majątku podatnika musi
    mieć dla niego pewną wartość, którą można wyrazić w wymiarze finansowym. Chodzi o to,
    by świadczenie otrzymane bez wynagrodzenia było dla otrzymującego wartościowe.
    Świadczenie nieodpłatne będące przychodem podatkowym powinno wynikać z
    dwustronnego stosunku, tzn. powinien istnieć możliwy do identyfikacji podmiot
    świadczący oraz podmiot otrzymujący. Wynika to wprost z brzmienia ustawy, która mówi
    o świadczeniu, a nie o przysporzeniu. Zgodnie z definicją słownikową „świadczenie”
    oznacza obowiązek wykonania lub przekazania czegoś na czyjąś rzecz.

    Należy podkreślić, że o świadczeniu wzajemnym możemy mówić wówczas, gdy podmiot
    uzyskujący świadczenie wykonuje ekwiwalentne świadczenie na rzecz podmiotu, od
    którego to świadczenie uzyskuje. Brak świadczenia wzajemnego świadczy natomiast o
    braku ekwiwalentności.
    Pojęcie „ekwiwalentny” należy rozumieć jako równoważny, równowartościowy,
    współmierny, identyczny, analogiczny, tożsamy. Podnieść także należy, że ekwiwalentność
    ta powinna odnosić się do dwóch konkretnych podmiotów udzielających sobie
    wzajemnych świadczeń.
    Wątpliwości Państwa dotyczą ustalenia:
      - czy wydatki związane z naprawą szkody górniczej na podstawie przepisów ustawy
        Prawo geologiczne i górnicze poniesionych w oparciu o zawarte Porozumienie
        stanowią koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o
        podatku dochodowym od osób prawnych oraz
      - czy odpisy amortyzacyjne od studni odwodnieniowych stanowiących środki trwałe
        Wnioskodawcy użyczonych Gminie w ramach naprawy szkód górniczych na
        podstawie przepisów ustawy Prawo geologiczne i górnicze mogą zostać zaliczone
        do kosztów uzyskania przychodów Spółki na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o
        podatku dochodowym od osób prawnych.
    Zgodnie z art. 144 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (t.
    j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1420, dalej: „ustawa PGG”):
      Właściciel nie może sprzeciwić się zagrożeniom spowodowanym ruchem zakładu
      górniczego, który jest prowadzony zgodnie z ustawą. Może on jednak żądać
      naprawienia wyrządzonej tym ruchem szkody, na zasadach określonych ustawą.
      Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do innych podmiotów, których prawa
      majątkowe są zagrożone ruchem zakładu górniczego.
    Zgodnie z art. 146 ustawy Prawo geologiczne i górnicze:
      Odpowiedzialność za szkodę ponosi przedsiębiorca prowadzący ruch zakładu
      górniczego, wskutek którego wystąpiła szkoda.
    W myśl art. 147 ust. 3 ww. ustawy:
      Obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego ciąży na tym, kto jest odpowiedzialny
      za szkodę. Poszkodowany, za zgodą podmiotu odpowiedzialnego za szkodę, może
      wykonać obowiązek w zamian za zapłatę odpowiedniej kwoty pieniężnej.
    Zgodnie z art. 148 ustawy Prawo geologiczne i górnicze:
      Jeżeli poszkodowany poniósł nakłady na naprawienie szkody, odszkodowanie ustala
      się z uwzględnieniem wartości uzasadnionych nakładów.
    W myśl art. 150 powyższej ustawy:
      Przepisy o naprawianiu szkód określonych niniejszym działem stosuje się
      odpowiednio do zapobiegania tym szkodom.
    Z kolei zgodnie z art. 151 ustawy Prawo geologiczne i górnicze:
      Sądowe dochodzenie roszczeń jest możliwe po wyczerpaniu postępowania
      ugodowego.
      Warunek wyczerpania postępowania ugodowego jest spełniony, jeżeli
      przedsiębiorca odmówił zawarcia ugody lub jeżeli od skierowania przez
      poszkodowanego roszczenia wobec przedsiębiorcy upłynęło 30 dni, chyba że
      poszkodowany, zgłaszając żądanie zawarcia ugody, wyznaczy dłuższy termin.
      Ugoda zawarta w formie aktu notarialnego stanowi tytuł egzekucyjny w rozumieniu
      przepisów Kodeksu postępowania cywilnego.
      Jeżeli przedsiębiorca uchyla się od wykonania ugody lub wyroku nakazującego
      naprawę szkód wyrządzonych ruchem zakładu górniczego, koszt wykonania
      zastępczego może zostać pokryty z zabezpieczenia, o którym mowa w art. 28.

    Odnosząc się zatem do Państwa wątpliwości w zakresie możliwości zaliczenia wydatków
    związanych z naprawą szkody górniczej na podstawie przepisów ustawy Prawo
    geologiczne i górnicze poniesionych w oparciu o zawarte Porozumienie do kosztów
    uzyskania przychodów wskazać należy, że koszty związane z naprawą szkód
    spowodowanych ruchem zakładu górniczego, do których poniesienia zobowiązany jest,
    zgodnie z art. 146 i art. 147 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, przedsiębiorca
    prowadzący taki zakład. Koszty likwidacji szkód górniczych, ściśle rzecz biorąc, nie są
    ponoszone w celu uzyskania przychodu, natomiast pozostają w ścisłym związku z
    prowadzoną działalnością gospodarczą. Działalność polegająca na wydobyciu węgla
    brunatnego w sposób nierozerwalny wiąże się bowiem z możliwością spowodowania
    szkód górniczych, a co za tym idzie, z koniecznością poniesienia kosztów ich usunięcia
    przez przedsiębiorcę prowadzącego zakład górniczy. Koszty likwidacji tych szkód stanowią
    więc zwykły koszt prowadzenia działalności gospodarczej w tym zakresie, który musi być
    uwzględniany w rachunku ekonomicznym, podobnie jak wszelkie koszty ogólne tej
    działalności. Wskazany związek kosztów likwidacji szkód górniczych z prowadzoną
    działalnością gospodarczą w zakresie wydobycia kopalin i generowanymi przez nią
    przychodami uzasadnia zatem zaliczenie ich do kosztów uzyskania przychodów.
    Zatem, koszty związane z likwidacją szkód górniczych stanowią koszty uzyskania
    przychodów jako koszty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Związek ten
    polega na tym, że prowadzenie działalności w zakresie wydobycia węgla brunatnego i
    osiąganie przychodów z tej działalności skutkuje powstaniem szkód górniczych i
    koniecznością poniesienia kosztów usunięcia szkód górniczych spowodowanych przez tę
    działalność.
    Podsumowując, Państwa stanowisko sprowadzające się do twierdzenia, że wydatki
    związane z naprawą szkody górniczej na podstawie przepisów ustawy Prawo geologiczne i
    górnicze poniesionych w oparciu o zawarte Porozumienie stanowią dla Wnioskodawcy
    koszty uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy o CIT, należało uznać za prawidłowe.
    Z kolei odnosząc się do Państwa wątpliwości w kwestii dotyczącej ustalenia, czy odpisy
    amortyzacyjne od studni odwodnieniowych stanowiących środki trwałe Wnioskodawcy
    użyczonych Gminie w ramach naprawy szkód górniczych na podstawie przepisów ustawy
    Prawo geologiczne i górnicze mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów
    Spółki na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych
    wskazać należy, że przez nieodpłatne oddanie do używania należy rozumieć sytuację, gdy
    korzystanie ze środka trwałego przez podmiot inny niż jego właściciel nie wiąże się z
    formą jakiegokolwiek ekwiwalentu dla właściciela lub nie przynosi mu żadnych
    ekonomicznych korzyści.
    Zatem w przedmiotowej sprawie nie znajdzie zastosowania wyłączenie, o którym mowa w
    art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. c ustawy o CIT. Przepis ten wyłącza możliwość uznania odpisów
    amortyzacyjnych za koszt uzyskania przychodu w przypadku, gdy oddanie środków
    trwałych do używania innemu niż podatnik podmiotowi nastąpiło nieodpłatnie. Taka
    sytuacja nie ma jednak miejsca w przypadku Spółki, gdzie współpraca Spółki z Gminą
    charakteryzuje wzajemność świadczeń. Ponadto zawarte Porozumienie przynosi Spółce i
    Gminie obopólne korzyści, bowiem jak wynika z opisu sprawy współpraca Wnioskodawcy
    z Gminą charakteryzuje się tym, że Spółka w ramach naprawy szkód górniczych
    spowodowanych powstaniem w trakcie prac odwodnieniowych (...).
    Wobec powyższego, udostępnienie Gminie studni odwodnieniowych w ramach naprawy
    szkód górniczych nie będzie mieć charakteru nieodpłatnego, a tym samym Spółce
    przysługuje prawo zaliczenia odpisów amortyzacyjnych od tych środków trwałych do
    kosztów uzyskania przychodów. W konsekwencji, nie znajdzie zastosowania ograniczenie
    wynikające z przepisu art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. c ustawy o CIT.
    Podsumowując, Państwa stanowisko sprowadzające się do twierdzenia, że odpisy
    amortyzacyjne od wskazanych środków trwałych mogą zostać zaliczone przez
    Wnioskodawcę do kosztów uzyskania przychodów Spółki w pełnej wysokości na podstawie
    art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji, tj. w 2021 r.
    Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych stwierdzić należy,
    że zostały one wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą Organu
    w sprawie będącej przedmiotem wniosku.
    Końcowo Organ zauważa, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji
    przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania
    podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na
    opisie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku. Przedmiotem interpretacji
    wydanej na podstawie art. 14b Ordynacji podatkowej jest sam przepis prawa. Wszelkie
    niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia
    sprawy, organy podatkowe podejmują w toku postępowania podatkowego. Podstawowym
    narzędziem realizacji tej zasady jest postępowanie dowodowe, które nie jest prowadzone
    w ramach postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej. Jeżeli zatem
    przedstawiony we wniosku stan faktyczny różnić się będzie od występującego w
    rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawcy.
    Nadmienić należy, że w pozostałym zakresie objętym wnioskiem tj. w zakresie pytania 1, 2
    zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności które są
      przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.