Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP1/4512-380/15-2/JL
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2015-07-03
Teza: Karty przedpłacone dające dodatkowe uprawnienia ich posiadaczom, wynikające z programu rabatowego banku i programu promocyjnego Spółki, stanowią w istocie karty rabatowe. Zatem dokonując ich sprzedaży Spółka świadczy na rzecz nabywcy usługę udzielenia „prawa do rabatu”, a nie usługę finansową.
Słowa kluczowe: karta; karta-karta płatnicza; podatek-podatek od towarów i usług; rabaty; stawka-stawki podatku
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 15 kwietnia 2015 r. (data wpływu 22 kwietnia 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki właściwej dla sprzedaży kart pre-paid – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 22 kwietnia 2015 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki właściwej dla sprzedaży kart pre-paid.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Spółka z o.o. („Spółka”), w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, zawarła z jednym z banków umowę o wydanie i obsługę kart przedpłaconych (tzw. kart pre-paid). Zgodnie z umową z bankiem, do każdej karty pre-paid przypisany będzie indywidualny techniczny rachunek bankowy, na który będą wpływać środki pieniężne służące zasileniu karty. Karty pre-paid, po ich uprzednim zasileniu środkami pieniężnymi, uprawniają do zapłaty nimi za różnego rodzaju towary lub usługi w punktach handlowo-usługowych, a także do wypłaty gotówki w bankomatach. Spółka, po nabyciu kart od banku, będzie je następnie oferować do sprzedaży innym podmiotom, przy czym Spółka może sprzedawać karty zasilone uprzednio środkami pieniężnymi lub bez takiego zasilenia. Spółka będzie sprzedawać dwa rodzaje kart przedpłaconych: (1) karty Premium wyposażone w dodatkową tzw. funkcjonalność restauracyjną uprawniającą do zniżek w wielu restauracjach oraz (2) karty Standard nieposiadające funkcjonalności restauracyjnej.

Wszystkie karty oferowane przez Spółkę będą uczestniczyć w programie rabatowym banku, polegającym na tym, że użytkownik karty będzie uprawiony do zniżek oferowanych przez poszczególnych partnerów banku. Program ten jest zarządzany wyłącznie przez bank będący wydawcą karty i nie jest w żaden sposób obsługiwany przez Spółkę.

Ponadto, wszystkie karty sprzedawane przez Spółkę będą brały udział w programie promocyjnym Spółki skupiającym sklepy internetowe, w których zakupy będą wiązać się z możliwością uzyskania przez użytkowników kart zwrotu części zapłaconej ceny (tzw. cashback). Warunkiem udziału w tym programie będzie odrębna rejestracja karty na specjalnej platformie prowadzonej przez Spółkę oraz dokonanie zakupu w sklepie internetowym będącym partnerem w programie Spółki, do którego to sklepu należy przejść przez platformę prowadzoną przez Spółkę. Cashback będzie wypłacany przez Spółkę na konto bankowe przyporządkowane do sprzedanej przez Spółkę karty. Cashback będzie przysługiwał użytkownikowi karty niezależnie od formy płatności wybranej przez użytkownika możliwej do zastosowania w danym sklepie internetowym (przykładowo użytkownik może zapłacić za dokonane zakupy inną kartą, przelewem lub za pobraniem). Zarówno karty Premium, jak i karty Standard będą wydawane przez Spółkę w ramach opisanych poniżej kanałów sprzedaży.

1.  W relacjach z kontrahentami biznesowymi (podmiotami gospodarczymi) niebędącymi ostatecznymi użytkownikami kart
    *   karty będą wydawane podmiotom organizującym cyklicznie konkursy dla swoich klientów, z którymi Spółka podpisze odrębne umowy o świadczenie usług związanych z obsługą tych konkursów. Na podstawie tych umów Spółka będzie wydawać uczestnikom konkursu nagrody pieniężne przelane na karty pre-paid. Karty będą sprzedawane przez Spółkę organizatorom konkursu za odpowiednim wynagrodzeniem, zawierającym w sobie: opłatę banku za wydanie karty, opłatę logistyczną za dostarczenie karty do uczestnika konkursu, opłatę za opatrzenie karty znakiem firmowym organizatora konkursu, a także prowizję Spółki. Nagrody pieniężne przelewane na karty będą finansowane ze środków pieniężnych organizatora konkursu.
2.  W relacjach z kontrahentami biznesowymi (podmiotami gospodarczymi) niebędącymi ostatecznymi użytkownikami kart
    *   karty, za odpowiednim wynagrodzeniem (składającym się z elementów wskazanych powyżej), będą sprzedawane podmiotom, które będą chciały rozdysponowywać je swoim pracownikom (np. w ramach programu motywacyjnego), współpracownikom czy innym osobom, które to osoby będą ostatecznymi użytkownikami kart.
3.  Spółka planuje również sprzedawać karty konsumentom, za odpowiednim wynagrodzeniem, w trybie sprzedaży internetowej. Konsumenci będą ostatecznymi użytkownikami karty.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Jaką stawką podatku od towarów i usług powinna być opodatkowana sprzedaż przez Spółkę kart opisanych w niniejszym wniosku?

Pytanie dotyczy wyłącznie wynagrodzenia Spółki za wydanie karty (składającego się z takich elementów jak: opłata banku za wydanie karty, opłata logistyczna za dostarczenie karty, ewentualna dodatkowa opłata za opatrzenie karty znakiem firmowym, a także prowizja Spółki), z wyłączeniem kwoty środków pieniężnych przeznaczonych na zasilenie karty?

Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż kart oferowanych przez Spółkę (w zakresie wynagrodzenia Spółki za wydanie karty, z wyłączeniem ewentualnej kwoty środków pieniężnych przeznaczonych na zasilenie karty) powinna zostać opodatkowana podatkiem VAT w następujący sposób:

*   karty Standard i Premium oferowane kontrahentom biznesowym (podmiotom gospodarczym) - zwolnienie z VAT zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 40 Ustawy o VAT;
*   karty Standard oferowane konsumentom - zwolnienie z VAT zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 40 Ustawy o VAT;
*   karty Premium oferowane konsumentom - stawka podstawowa VAT 23%.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług („Ustawa o VAT”), zwalnia się od podatku usługi w zakresie depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług. Sprzedaż kart przedpłaconych, niezależnie od tego, czy dany podmiot kupi kartę z zasileniem środkami pieniężnymi, czy też bez takiego zasilenia, należy uznać za świadczenie usług pośrednictwa w zakresie „wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych”, które to usługi podlegają zwolnieniu na podstawie wyżej wymienionego przepisu Ustawy o VAT. Art. 43 ust. 1 pkt 40 Ustawy o VAT dotyczy zwolnienia o charakterze przedmiotowym, nie zaś podmiotowym, co oznacza, że nie jest istotny status podmiotu, który je świadczy. Innymi słowy, usługi opisane w ww. przepisie nie muszą być świadczone przez banki lub inne podmioty z sektora finansowego, by możliwe było skorzystanie ze zwolnienia z VAT. Nie ma przy tym znaczenia, że sprzedawane przez Spółkę karty będą uczestniczyć w programie rabatowym banku, ponieważ nie jest to program oferowany przez Spółkę i nie może być uznany za dodatkową usługę świadczoną przez Spółkę.

Ponadto, należy wskazać, że w przypadku kart sprzedawanych kontrahentom biznesowym (którzy nie będą ostatecznymi użytkownikami kart) na możliwość skorzystania ze zwolnienia z VAT nie ma wpływu oferowany przez Spółkę program dotyczący wypłaty cashbacków ani dodatkowa funkcjonalność restauracyjna przy kartach Premium. Należy bowiem podkreślić, że wszystkie te dodatkowe programy nie będą skierowane do podmiotów, które zakupią karty od Spółki, a będą skierowane do dalszych osób (konsumentów) będących ostatecznymi użytkownikami kart. Nie można zatem uznać, że Spółka przy wydawaniu kart dla kontrahentów biznesowych świadczy dodatkową usługę dla podmiotów nabywających karty.

Natomiast w przypadku kart oferowanych konsumentom będącym jednocześnie ostatecznymi użytkownikami kart opodatkowanie podatkiem VAT sprzedaży kart będzie zależeć od tego, czy przedmiotem sprzedaży są karty Standard, czy też Premium.

Karta Premium będzie wyposażona w dodatkową funkcjonalność restauracyjną, która będzie automatycznie uprawniała użytkownika karty do zniżek w wielu restauracjach (nie będzie wymagana dodatkowa rejestracja do programu, wystarczające będzie samo posiadanie karty Premium). Zatem karta Premium będzie jednocześnie nośnikiem dodatkowej usługi świadczonej przez Spółkę na rzecz nabywcy karty polegającej na uzyskaniu prawa do rabatów w restauracjach przy okazaniu karty Premium. Dlatego też sprzedaż tego typu kart nie będzie korzystać już ze zwolnienia z VAT, lecz powinna być opodatkowana stawką podstawową podatku VAT w wysokości 23%.

Natomiast karta Standard będzie jedynie uprawniała użytkowników kart do otrzymania tzw. cashbacku. Należy jednak wskazać, że warunkiem otrzymywania cashbacków będzie konieczność dodatkowej rejestracji na specjalnej platformie dotyczącej przyznawania cashbacków. Ponadto, cashback będzie przysługiwał użytkownikowi karty niezależnie od formy płatności wybranej przez użytkownika, co oznacza, ze użytkownik nie musi zapłacić kartą wydaną przez Spółkę, aby otrzymać cashback. Karta Standard nie uprawnia zatem do automatycznego otrzymywania cashbacków, zatem nie jest nośnikiem dodatkowej usługi uniemożliwiającej zastosowanie zwolnienia z VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 z późn. zm. - zwana dalej ustawą), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez dostawę towarów zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Natomiast stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Stawka podatku, zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy, wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Jednakże zgodnie z art. 146 a pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy, przewidują dla niektórych towarów i usług stawki obniżone lub zwolnienie od podatku.

W art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy wskazano, że zwalnia się od podatku usługi w zakresie depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług.

Natomiast zgodnie z art. 43 ust. 13 ustawy, zwolnienie od podatku stosuje się również do świadczenia usługi stanowiącej element usługi wymienionej w ust. 1 pkt 7 i 37-41, który sam stanowi odrębną całość i jest właściwy oraz niezbędny do świadczenia usługi zwolnionej zgodnie z ust. 1 pkt 7 i 37-41.

Powyższego przepisu ust. 13 nie stosuje się do świadczenia usług stanowiących element usług pośrednictwa, o których mowa w ust. 1 pkt 7 i 37-41 (art. 43 ust. 14).

Z kolei w myśl art. 43 ust. 15 ww. ustawy, zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41 oraz w ust. 13, nie mają zastosowania do:

1.  czynności ściągania długów, w tym factoringu;
2.  usług doradztwa;
3.  usług w zakresie leasingu.

Należy podkreślić, że pojęcia używane do oznaczenia zwolnień, o których mowa w art. 43 ustawy winny być interpretowane w sposób ścisły, gdyż zwolnienia te stanowią odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatek VAT pobierany jest od każdej usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika.

Sprecyzowanie przepisów regulujących zwolnienie od podatku od towarów i usług dla usług finansowych ma na celu zapewnienie jednolitego stosowania tego zwolnienia w odniesieniu do rynku wspólnotowego, jak również zapewnienie spójności przepisów dotyczących podatku od towarów i usług z przepisami krajowymi regulującymi funkcjonowanie rynku finansowego.

Zwolnienia od podatku usług finansowych oparte zostały na obiektywnych kryteriach, nie są zaś uzależnione od rodzaju podmiotu świadczącego te usługi.

Powyższe zwolnienia uregulowane zostały w ustawie o podatku od towarów i usług wskutek implementacji odpowiednich przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, poz. 1 z późn. zm.), zwanej dalej Dyrektywą.

I tak zgodnie z art. 131 Dyrektywy, zwolnienia przewidziane w rozdziałach 2-9 stosuje się bez uszczerbku dla innych przepisów wspólnotowych i na warunkach ustalanych przez państwa członkowskie w celu zapewnienia prawidłowego zastosowania tych zwolnień oraz zapobieżenia wszelkim możliwym przypadkom uchylania się od opodatkowania, unikania opodatkowania i nadużyć.

W oparciu o art. 135 ust. 1 lit. a-f Dyrektywy, państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje:

1.  transakcje ubezpieczeniowe i reasekuracyjne, wraz z usługami pokrewnymi świadczonymi przez brokerów ubezpieczeniowych i agentów ubezpieczeniowych;
2.  udzielanie kredytów i pośrednictwo kredytowe, oraz zarządzanie kredytami przez kredytodawcę;
3.  pośrednictwo lub wszelkie działania w zakresie gwarancji kredytowych, poręczeń i wszelkich innych zabezpieczeń i gwarancji oraz zarządzanie gwarancjami kredytowymi przez kredytodawcę;
4.  transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące rachunków depozytowych, rachunków bieżących, płatności, przelewów, długów, czeków i innych zbywalnych instrumentów finansowych, z wyłączeniem windykacji należności;
5.  transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące walut, banknotów i monet używanych jako prawny środek płatniczy, z wyłączeniem banknotów i monet będących przedmiotami kolekcjonerskimi, za które uważa się monety ze złota, srebra lub innych metali, jak również banknoty, które nie są zwykle używane jako prawny środek płatniczy lub które przedstawiają wartość numizmatyczną;
6.  transakcje, łącznie z pośrednictwem, jednakże z wyłączeniem przechowywania i zarządzania, których przedmiotem są akcje, udziały w spółkach lub związkach, obligacje i inne papiery wartościowe, z wyłączeniem dokumentów ustanawiających tytuł prawny do towarów, oraz praw lub papierów wartościowych, o których mowa w art. 15 ust. 2.

Przytoczone przepisy Dyrektywy dotyczą tylko ściśle wymienionych rodzajów czynności, których charakter pozwala na zakwalifikowanie ich do kategorii usług związanych z obrotem bankowym i finansami. W związku z tym należy uznać, że wszelkie inne czynności niewymienione w tym przepisie, nawet jeśli mają charakter czynności bankowych, bądź finansowych lub zakres ich jest zbliżony do tego typu usług, nie mogą korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie tego przepisu. Powyższe zwolnienia obejmują w praktyce większość typowych transakcji dokonywanych na rynkach finansowych, a w szczególności usługi świadczone przez banki, biura maklerskie, fundusze inwestycyjne i powiernicze itp.

Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że Spółka, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, zawarła z jednym z banków umowę o wydanie i obsługę kart przedpłaconych (tzw. kart pre-paid). Zgodnie z umową z bankiem, do każdej karty pre-paid przypisany będzie indywidualny techniczny rachunek bankowy, na który będą wpływać środki pieniężne służące zasileniu karty. Karty pre-paid, po ich uprzednim zasileniu środkami pieniężnymi, uprawniają do zapłaty nimi za różnego rodzaju towary lub usługi w punktach handlowo-usługowych, a także do wypłaty gotówki w bankomatach. Spółka, po nabyciu kart od banku, będzie je następnie oferować do sprzedaży innym podmiotom, przy czym Spółka może sprzedawać karty zasilone uprzednio środkami pieniężnymi lub bez takiego zasilenia. Spółka będzie sprzedawać dwa rodzaje kart przedpłaconych: (1) karty Premium wyposażone w dodatkową tzw. funkcjonalność restauracyjną uprawniającą do zniżek w wielu restauracjach oraz (2) karty Standard nieposiadające funkcjonalności restauracyjnej.

Wszystkie karty oferowane przez Spółkę będą uczestniczyć w programie rabatowym banku, polegającym na tym, że użytkownik karty będzie uprawiony do zniżek oferowanych przez poszczególnych partnerów banku. Program ten jest zarządzany wyłącznie przez bank będący wydawcą karty i nie jest w żaden sposób obsługiwany przez Spółkę.

Ponadto, wszystkie karty sprzedawane przez Spółkę będą brały udział w programie promocyjnym Spółki skupiającym sklepy internetowe, w których zakupy będą wiązać się z możliwością uzyskania przez użytkowników kart zwrotu części zapłaconej ceny (tzw. cashback). Warunkiem udziału w tym programie będzie odrębna rejestracja karty na specjalnej platformie prowadzonej przez Spółkę oraz dokonanie zakupu w sklepie internetowym będącym partnerem w programie Spółki, do którego to sklepu należy przejść przez platformę prowadzoną przez Spółkę. Cashback będzie wypłacany przez Spółkę na konto bankowe przyporządkowane do sprzedanej przez Spółkę karty. Cashback będzie przysługiwał użytkownikowi karty niezależnie od formy płatności wybranej przez użytkownika możliwej do zastosowania w danym sklepie internetowym (przykładowo użytkownik może zapłacić za dokonane zakupy inną kartą, przelewem lub za pobraniem). Zarówno karty Premium, jak i karty Standard będą wydawane przez Spółkę w ramach opisanych poniżej kanałów sprzedaży.

1.  W relacjach z kontrahentami biznesowymi (podmiotami gospodarczymi) niebędącymi ostatecznymi użytkownikami kart
    *   karty będą wydawane podmiotom organizującym cyklicznie konkursy dla swoich klientów, z którymi Spółka podpisze odrębne umowy o świadczenie usług związanych z obsługą tych konkursów. Na podstawie tych umów Spółka będzie wydawać uczestnikom konkursu nagrody pieniężne przelane na karty pre-paid. Karty będą sprzedawane przez Spółkę organizatorom konkursu za odpowiednim wynagrodzeniem, zawierającym w sobie: opłatę banku za wydanie karty, opłatę logistyczną za dostarczenie karty do uczestnika konkursu, opłatę za opatrzenie karty znakiem firmowym organizatora konkursu, a także prowizję Spółki. Nagrody pieniężne przelewane na karty będą finansowane ze środków pieniężnych organizatora konkursu.
2.  W relacjach z kontrahentami biznesowymi (podmiotami gospodarczymi) niebędącymi ostatecznymi użytkownikami kart
    *   karty, za odpowiednim wynagrodzeniem (składającym się z elementów wskazanych powyżej), będą sprzedawane podmiotom, które będą chciały rozdysponowywać je swoim pracownikom (np. w ramach programu motywacyjnego), współpracownikom czy innym osobom, które to osoby będą ostatecznymi użytkownikami kart.
3.  Spółka planuje również sprzedawać karty konsumentom, za odpowiednim wynagrodzeniem, w trybie sprzedaży internetowej. Konsumenci będą ostatecznymi użytkownikami karty.

Wbrew opinii Spółki należy stwierdzić, że w przedstawionym stanie faktycznym nie świadczy ona usług zwolnionych od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT. Ustawa o VAT nie określa bliżej, co należy rozumieć pod pojęciami wymienionymi w przepisie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT. W tym celu należy się odwołać pomocniczo do uregulowań wskazanych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz. U. z 2012 r. Nr 1376 z późn. zm.). Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 oraz pkt 6 ww. ustawy czynnościami bankowymi jest prowadzenie innych rachunków bankowych oraz przeprowadzanie bankowych rozliczeń pieniężnych.

Z uwagi na powyższe uregulowania, stwierdzić należy, że do usług w zakresie prowadzenia rachunków pieniężnych i wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, zaliczyć należy usługi w zakresie rozliczenia i przekazania środków pieniężnych oraz inne usługi z nimi związane, które są świadczone przez banki bądź inne instytucje finansowe na rzecz podmiotów biorących udział w procesie transakcji dokonywanej przy użyciu karty płatniczej w związku z dokonaniem płatności przy użyciu takiej karty.

Należy zauważyć, że czynności wykonywane przez Spółkę w opisanym stanie faktycznym ograniczają się jedynie do dostawy kart dla klientów biznesowych i konsumentów, natomiast wszelkie czynności związane z obsługą operacji bezgotówkowych transakcji płatniczych wykonywanych przy użyciu tych kart wykonuje bank – wydawca kart. Świadczy o tym również umowa zawarta z bankiem, z godnie z którą to bank jest wydawcą kart, a ponadto to bank – a nie Spółka – obsługuje karty, natomiast Spółka - po nabyciu tych kart od banku, będzie je oferować do sprzedaży innym podmiotom.

Wnioskodawca nie dokonuje zatem świadczenia usług w zakresie transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy. Usługi takie – jako podmiot wydający i obsługujący karty – wykonuje bank. Spółka jedynie udostępnia karty wydawane przez bank, za co pobiera wynagrodzenie w postaci prowizji. Nabywcy kart zyskują możliwość korzystania z rozwiązań oferowanych przez bank – dokonywania bezgotówkowych płatności z użyciem kart oraz uczestnictwa w programie rabatowym banku (zniżki dla posiadaczy kart u partnerów banku).

Również w przypadku zwrotu posiadaczowi karty części zapłaconej ceny przez Spółkę, dokonywanego w ramach prowadzonego programu promocyjnego (cashback), Spółka nie świadczy usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT. W tym przypadku, po spełnieniu określonych warunków przez użytkownika karty, Spółka wypłaci użytkownikowi określoną kwotę (cashback) na konto bankowe przyporządkowane do karty. Należy podkreślić, że sama wpłata środków na konto bankowe przyporządkowane do danej karty przez Spółkę nie stanowi świadczenia usługi finansowej zwolnionej od podatku. W dalszym ciągu operację tę obsługuje bank, który wydał kartę i prowadzi dla tej karty odrębny rachunek. Tym samym również w tym przypadku usługi finansowe wykonuje bank a nie Spółka.

Brak jest również podstaw do twierdzenia, że świadczone usługi mieszczą się w pojęciu usług pośrednictwa w świadczeniu usług wymienionych art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT, bowiem Zainteresowany nie podejmuje jakichkolwiek działań zmierzających do zawarcia przez bank umów z innymi podmiotami. W żadnym przypadku Wnioskodawca nie występuje jako przedstawiciel lub pełnomocnik banku bądź instytucji finansowej w relacjach z jego potencjalnymi lub istniejącymi klientami. Spółka sprzedaje karty we własnym imieniu, pobierając wynagrodzenie w postaci prowizji.

W konsekwencji należy uznać, że sprzedaż przez Wnioskodawcę kart płatniczych nie podlega zwolnieniu od podatku VAT przewidzianemu w art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT.

Z uwagi na opisany stan faktyczny należy stwierdzić, że opisane karty przedpłacone dające dodatkowe uprawnienia ich posiadaczom, wynikające z programu rabatowego banku i programu promocyjnego Spółki, stanowią w istocie karty rabatowe. Zatem dokonując ich sprzedaży Spółka świadczy na rzecz nabywcy usługę udzielenia „prawa do rabatu”, a nie usługę finansową. Dla takiej usługi ustawodawca nie przewiduje preferencji podatkowych w zakresie VAT zatem podlega ona opodatkowaniu podatkiem VAT według stawki podstawowej w wysokości 23%.

Stanowisko Wnioskodawcy, oceniając je całościowo, należało uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.