Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.658.2025.1.KP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-02
Teza: Możliwość opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów
ewidencjonowanych uzyskanych z wynajmu.
Słowa kluczowe: najem-najem prywatny
opodatkowanie-forma opodatkowania
ryczałt-ryczałt ewidencjonowany
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychód z najmu lub dzierżawy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 6

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz zryczałtowanym
    podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 sierpnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 9 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni jest osobą fizyczną, polskim rezydentem podatkowym.
    Wnioskodawczyni 19 października 2023 r. nabyła wraz z mężem na własność
    (współwłasność łączna małżonków) prawo własności nieruchomości o powierzchni 0,0406
    ha w miejscowości .... Działka zabudowana jest budynkiem niemieszkalnym – budynkiem
    rekreacji indywidualnej stanowiącym tzw. domek letniskowy.
    Wnioskodawczyni planuje, począwszy od 1 maja 2026 r. rozpocząć osiąganie przychodów
    z tytułu okazyjnego wynajmu należącego do niej (współwłasność łączna małżonków)
    domku letniskowego. Domek ma parter oraz pierwsze piętro. Parter składa się z salonu z
    kuchnią oraz małego pokoju. Na pierwszym piętrze znajdują się 3 pokoje z łazienkami
    przeznaczone do nocowania. Najem będzie miał charakter krótkoterminowy, najemcy
    będą korzystać z domku letniskowego na cele turystyczne.
    Wnioskodawczyni nie zapewnia najemcom wyżywienia ani innych usług, jedynie
    udostępnia nieruchomość wraz z wyposażeniem. Domek letniskowy położony jest na
    terenie wiejskim, nie jest jednak częścią gospodarstwa rolnego. Na cele wynajmu
    wykorzystywany będzie jedynie sezonowo. Ponadto w okresie od 30 marca do 30
    listopada Wnioskodawczyni planuje korzystać z nieruchomości również na własne
    potrzeby oraz potrzeby swojej rodziny. Wnioskodawczyni planuje wynajmować
    nieruchomość jedynie w sezonie — od 1 maja do 30 września.
    Najemców Wnioskodawczyni planuje pozyskiwać głównie przez Internet – poprzez
    umieszczanie ogłoszeń na tablicach ogłoszeniowych, np. w serwisie ... Do obsługi wynajmu
    nie będą zatrudniane żadne osoby, wszystkie niezbędne czynności Wnioskodawczyni
    planuje wykonywać samodzielnie. Wskazana wyżej nieruchomość jest jedyną
    nieruchomością wynajmowaną przez Wnioskodawczynię.
    W świetle powyższego stanu faktycznego Wnioskodawczyni powzięła wątpliwości, czy
    planowane przychody z tytułu wynajmu domku letniskowego będą stanowić przychody ze
    źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT, rozliczane na
    podstawie przepisów ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych
    przychodów osiąganych przez osoby fizyczne jako tzw. najem prywatny.

## Pytanie

Czy przychody, które Wnioskodawczyni planuje uzyskiwać z tytułu wynajmu domku
    letniskowego, będą stanowić przychody ze źródła wskazanego w art. 10 ust. 1 pkt 6
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i mogą być opodatkowane w formie
    ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych na podstawie ustawy o zryczałtowanym
    podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne jako
    tzw. najem prywatny?
    Pani stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawczyni – przychody uzyskiwane z tytułu wynajmu domku
    letniskowego stanowią przychody ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy,
    poddzierżawy oraz innych umów o podobnym charakterze, które nie są związane z
    działalnością gospodarczą.
    W konsekwencji przychody te mogą być opodatkowane w formie ryczałtu od przychodów
    ewidencjonowanych na podstawie przepisów ustawy o zryczałtowanym podatku
    dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne jako tzw. najem
    prywatny.
    Uzasadnienie:
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów
    wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów
    Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Stosownie
    do przepisów powołanej ustawy, odrębnymi źródłami przychodów są określone w art. 10
    ust. 1 pkt 3 i 6:
    · pozarolnicza działalność gospodarcza (pkt 3),
    · najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze,
      w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz
      gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie
      działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z
      działalnością gospodarczą (pkt 6).
    Pojęcie działalności gospodarczej zostało zdefiniowane w art. 5a pkt 6 ww. ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem za pozarolniczą działalność gospodarczą uważa się działalność
    zarobkową: wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, polegającą na poszukiwaniu,
    rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz
    wartości niematerialnych i prawnych —prowadzoną we własnym imieniu bez względu na
    jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane
    do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
    Zgodnie z art. 5b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za
    pozarolniczą działalność gospodarczą nie uznaje się czynności, jeżeli łącznie spełnione są
    następujące warunki:
    1) odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich
      wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów
      niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności;
    2) są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych przez
      zlecającego te czynności;
    3) wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z prowadzoną
      działalnością.
    Z powyższych przepisów wynika, że aby dane przychody zostały zaliczone do źródła, jakim
    jest pozarolnicza działalność gospodarcza, muszą być łącznie spełnione trzy podstawowe
    warunki:
    · zaistniały przesłanki pozytywne, o których mowa w art. 5a pkt 6 powoływanej ustawy
      pozwalające na stwierdzenie, że mamy do czynienia z działalnością gospodarczą,
    · nie wystąpiły przesłanki negatywne, o których mowa w art. 5b ust. 1 ustawy, oraz
    · wykluczono, że uzyskane przychody są zaliczane do jednego z pozostałych źródeł
      przychodów wymienionych w art. 10 ust. 1 ustawy podatku dochodowym od osób
      fizycznych.
    W myśl art. 14 ust. 2 pkt 11 ww. ustawy przychodem z działalności gospodarczej są
    również przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz z innych umów o
    podobnym charakterze, składników majątku związanych z działalnością gospodarczą.
    Wyżej wymieniony przepis koreluje z brzmieniem art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, dotyczącym źródła przychodu, jakim jest najem,
    wykluczając z tego katalogu składniki majątku związane z działalnością gospodarczą.
    Zatem, aby daną działalność uznać działalność gospodarczą, musi ona być prowadzona
    we własnym imieniu i łącznie spełniać warunki:
    · celu zarobkowego,
    · ciągłości,
    zorganizowanego charakteru.

    Działalność zarobkowa to działalność taka, która daje możliwość wygenerowania zysku i
    ma na celu zapewnienie określonego dochodu. Jednak nawet ewentualna strata będąca
    wynikiem działalności nastawionej na zysk nie pozbawia jej takiego charakteru, gdyż
    istotny jest tu sam zamiar osiągnięcia dochodu. Zarobkowego charakteru nie mają
    natomiast czynności nastawione wyłącznie na zaspokojenie własnych potrzeb osoby,
    która je podejmuje.
    Ciągłość w wykonywaniu działalności gospodarczej oznacza względnie stały zamiar jej
    wykonywania. Wiąże się z planowym charakterem działań i realizacją w sposób ciągły
    zamierzeń ukierunkowanych na osiąganie i zwiększanie zysków. Przesłanki ciągłości nie
    należy rozumieć jako konieczności wykonywania działalności bez przerwy — do jej
    zachowania wystarczające jest, aby z całokształtu okoliczności sprawy wynikała intencja
    powtarzania określonego zespołu konkretnych czynności w celu osiągnięcia efektu w
    postaci zarobku.
    Prowadzenie działalności w sposób zorganizowany oznacza działanie metodyczne,
    systematyczne, uporządkowane, przebiegające według planu, przy udziale specjalnie
    dobranych środków, służących uzyskaniu dochodu. O takim zorganizowaniu mogą
    świadczyć (chociaż nie są decydujące) także niektóre czynności, jak na przykład
    wyodrębnienie pewnych składników materialnych lub niematerialnych służących danej
    działalności, dopełnienie obowiązków formalnych w zakresie zarejestrowania
    przedsiębiorcy, współpraca z podmiotami profesjonalnymi, świadczenie dodatkowych
    usług czy znaczna liczba wynajmowanych nieruchomości lub podpisywanych umów.
    Należy przy tym podkreślić, że nie ma podstaw, aby kwalifikować do pozarolniczej
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 powoływanej ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych podejmowane przez podatnika czynności, które
    mieszczą się w zwykłym zarządzie własnym majątkiem, tzn. mają na celu zwyczajowe
    gospodarowanie tym majątkiem oraz zaspokajanie potrzeb osobistych podatnika lub jego
    rodziny. Działań z zachowaniem normalnych, zwyczajowo przyjętych w takich przypadkach
    reguł gospodarności nie należy utożsamiać z działalnością gospodarczą.
    Wskazane wyżej przesłanki w każdym przypadku należy rozważyć indywidualnie, mając na
    względzie całokształt okoliczności faktycznych danej sprawy, a więc wszystkie działania
    podejmowane przez podatnika, a nie tylko poszczególne czynności, pojedyncze elementy
    stanu faktycznego.
    Należy przywołać także uchwałę NSA z 24 maja 2021 r. sygn. akt II FPS 1/21, gdzie
    wskazano, iż przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz innych umów o
    podobnym charakterze są zaliczane bez ograniczeń do źródła przychodów wymienionego
    w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, chyba że stanowią składnik majątkowy mienia osoby fizycznej, który został
    przez nią wprowadzony do majątku związanego z wykonywaniem działalności
    gospodarczej. Zgodnie z postanowieniami art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych źródłem przychodów jest najem, podnajem, dzierżawa,
    poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa,
    poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego
    składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej,
    z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą. Zatem
    przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz innych umów o podobnym
    charakterze są zatem zaliczane bez ograniczeń do źródła przychodów wymienionego w
    art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, chyba że stanowią
    składnik majątkowy mienia osoby fizycznej, który został przez nią wprowadzony do
    majątku związanego z wykonywaniem działalności gospodarczej. Zasadą jest zatem
    kwalifikowanie przychodów do źródła — najem, a wyjątkiem sytuacja, w której podatnik, z
    uwagi na zakwalifikowanie składników majątku do kategorii „związanych z wykonywaną
    działalnością gospodarczą” — do przychodów z działalności gospodarczej.

    Jak wskazał Sąd w uzasadnieniu uchwały, to podatnik decyduje o tym, czy „powiązać”
    określone składniki swojego mienia z wykonywaniem działalności gospodarczej, czy też
    zachować je w zarządzie majątkiem niezwiązanym z działalnością gospodarczą i oddać np.
    w najem. W niektórych przypadkach o tego rodzaju związaniu świadczyć będą obiektywne
    okoliczności, jak np. amortyzowanie danego składnika majątku jako środka trwałego w
    ramach działalności gospodarczej wskazuje, że przychody z najmu należy zaliczyć do
    źródła przychodów z działalności gospodarczej niezależnie od stanowiska samego
    podatnika (por. wyrok NSA z 23 października 2013 r., sygn. akt II FSK 2832/11, CBOSA). Jak
    jednak wskazano w wyroku NSA z 5 kwietnia 2016 r., sygn. akt II FSK 379/14 (CBOSA) w
    większości przypadków decydujące znaczenie co do kwalifikacji określonych przychodów
    wynikających ze stosunku najmu przypisać należy samemu podatnikowi, który może
    „powiązać” posiadane i będące przedmiotem najmu składniki majątku z wykonywaniem
    działalności gospodarczej lub też „pozostawić” je w zarządzie majątkiem niezwiązanym z
    działalnością gospodarczą. Jeżeli podatnik:
        a) nie podejmuje czynności zmierzających do wyraźnego wyodrębnienia
        przedsiębiorstwa poprzez stworzenie zorganizowanego zespołu składników
        materialnych i niematerialnych mających służyć tej działalności,
        b) nie buduje struktury organizacyjnej pozwalającej mu na zarządzanie tą
        wydzieloną częścią majątku,
        c) nie wypracowuje strategii tej działalności (planów co do jej rozwoju, badania
        rynku pod kątem potrzeb potencjalnych najemców, dostosowywania składników
        majątków do tych potrzeb), a jedynie lokuje nadwyżki posiadanych środków
        (uzyskiwanych z różnych źródeł przychodu) w nieruchomości, które następnie
        wynajmuje, to nie można uznać, że składniki majątkowe związane są z
        działalnością gospodarczą.
    Ponadto w wyroku NSA z 11 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 1940/15 wskazano, iż bez
    wpływu na możliwość zaliczenia uzyskiwanych przez podatnika przychodów do źródła
    wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT pozostają:
    1) fakt równoległego prowadzenia działalności gospodarczej w innym zakresie niż
      wynajem,
    2) objęcie samego najmu podatkiem VAT,
    3) rozmiary wynajmu, a więc liczba wynajmowanych nieruchomości,
    4) realizacja inwestycji w postaci budowy budynku przeznaczonego na wynajem.
    Przenosząc powyższe rozważania na opisaną sprawę i zadane pytanie, Wnioskodawczyni,
    osiągając przychody z najmu, spełnia przesłanki „celu zarobkowego” oraz „ciągłości”, brak
    jednak „zorganizowania”.
    Domek został bowiem nabyty w ramach zarządu majątkiem prywatnym i służył będzie
    także do zaspokajania własnych potrzeb, a sam wynajem nosił będzie cechy
    gospodarnego zarządu majątkiem prywatnym podatnika.
    Wnioskodawczyni nie stworzyła żadnej konkretnej struktury w celu zarządzania najmem,
    prowadzenia szerokich działań marketingowych obsługi klientów etc. Przychód z najmu
    nie stanowi i nie będzie stanowił dla Wnioskodawczyni podstawowego źródła utrzymania,
    będzie to najem okazjonalny, sezonowy.
    W orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 października 2019 r. II FSK 1581/18
    wskazano, iż trzeba dostrzec konieczność wypracowania kryteriów różnicowania
    kwalifikowania przychodów z najmu do określonego źródła przychodów w postaci najmu
    (art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT) albo pozarolniczej działalności gospodarczej (art. 10 ust.
    1 pkt 3 ustawy o PIT). Wymaga bowiem podkreślenia, że o prowadzeniu działalności
    gospodarczej, której przedmiotem jest wynajem nieruchomości, nie może przesądzać
    sama cecha ciągłości działań, stanowiąca wszak istotę umów najmu, ani ukierunkowanie

    na zysk, bowiem podporządkowanie regułom gospodarności jest także cechą zarządzania
    majątkiem prywatnym, a elementem reguły gospodarności jest zasadniczo zarobkowy
    charakter oddawania w najem składników tego majątku.
    Kryterium różnicującym może być natomiast cecha zorganizowania wynajmu, co wiąże się
    z przedsiębraniem czynności zmierzających do kreowania i uatrakcyjnienia oferty
    rynkowej, jak przetwarzanie (przebudowa) przedmiotu najmu w celach dostosowania do
    popytu rynkowego czy prowadzenie akcji reklamowej w zakresie typowym dla działalności
    marketingowej (pot. Wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 6 sierpnia 2018 r., II
    FSK 2352/16, z 25 września 2018 r., II FSK 2577/16, czy z 5 marca 2019 r., II FSK 829/17).
    Dodatkowo w świetle przywołanych wcześniej orzeczeń NSA (II FPS 1/21 oraz II FSK 1940
    /15) należy stwierdzić, iż skoro wynajmowane nieruchomości należą do majątku
    prywatnego Wnioskodawczyni, nie zostały one formalnie wniesione do przedsiębiorstwa
    prowadzonej działalności gospodarczej (nie widnieją w ewidencji środków trwałych) oraz
    nie są amortyzowane, to nie ma podstaw, aby kwalifikować do pozarolniczej działalności
    gospodarczej, w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, podejmowane przez Wnioskodawczynię czynności, które mieszczą się w
    zwykłym zarządzie własnym majątkiem, tzn. mają na celu zwyczajowe gospodarowanie
    tym majątkiem oraz zaspokajanie potrzeb osobistych podatnika.
    Działań takich, z zachowaniem normalnych, zwyczajowo przyjętych w takich przypadkach
    reguł gospodarności nie należy utożsamiać z działalnością gospodarczą.
    W związku z tym przedmiotowy wynajem nie będzie nosić znamion pozarolniczej
    działalności gospodarczej. Tym samym przychód uzyskany z tytułu wynajmu domku
    letniskowego będzie stanowić dla Wnioskodawczyni przychód z tzw. najmu prywatnego,
    określonego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    który opodatkowany jest zryczałtowanym podatkiem dochodowym. Przychody z tytułu
    najmu określonego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych podlegają opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, na
    zasadach określonych w art. 2 ust. 1a oraz art. 6 ust. 1a ustawy o zryczałtowanym podatku
    dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, według stawki
    przewidzianej w art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. a tej ustawy, tj. 8,5% do kwoty 100.000 zł, natomiast
    od nadwyżki ponad tę kwotę według stawki 12,5%.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Zgodnie z przepisem art. 10 ust. 1 pkt 3 i 6 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Źródłami przychodów są:
        - pozarolnicza działalność gospodarcza (pkt 3);
        - najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym
          charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych

          produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele
          nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z
          wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą (pkt 6).
    Pojęcie działalności gospodarczej zostało zdefiniowane w art. 5a pkt 6 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:
      Za pozarolniczą działalność gospodarczą uważa się działalność zarobkową:
        a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
        b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
        c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
      – prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
      zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
      przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9 ustawy.
    Ponadto, zgodnie z art. 5b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za pozarolniczą działalność gospodarczą nie uznaje się czynności, jeżeli łącznie
      spełnione są następujące warunki:
        1) odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich
          wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów
          niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności;
        2) są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych
          przez zlecającego te czynności;
        3) wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z
          prowadzoną działalnością.
    Zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z najmu, podnajmu,
      dzierżawy, poddzierżawy oraz z innych umów o podobnym charakterze, składników
      majątku związanych z działalnością gospodarczą.
    Przepis ten koreluje z brzmieniem art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych dotyczącym źródła przychodów, jakim jest najem, wykluczając z tego
    katalogu składniki majątku związane z działalnością gospodarczą.
    Z cytowanych powyżej przepisów wynika zatem, że najem dla celów podatkowych może
    być traktowany jako pozarolnicza działalność gospodarcza lub jako odrębne źródło
    przychodów, określone w art. 10 ust. 1 pkt 6 omawianej ustawy podatkowej.
    Umowa najmu została zdefiniowana w art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), zgodnie z którym:
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    Stronami umowy najmu są wynajmujący oraz najemca. Do zawarcia umowy najmu
    dochodzi wówczas, gdy strony uzgodnią istotne jej składniki, do jakich należą przedmiot
    najmu i czynsz. Na podstawie umowy najmu najemca uzyskuje prawo do używania cudzej
    rzeczy w zamian za zapłatę czynszu.
    Tak więc podatnicy mogą osiągać przychody z najmu niestanowiącego przedmiotu
    pozarolniczej działalności gospodarczej, jak i z najmu w ramach prowadzonej
    pozarolniczej działalności gospodarczej. W obydwu przypadkach przychód jest osiągnięty
    na podstawie tego samego rodzaju stosunku cywilnoprawnego łączącego strony, jakim
    jest umowa najmu.

    Na tle przedstawionych regulacji prawnych stwierdzam, że najem stanowi odrębne od
    działalności gospodarczej źródło przychodów (art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych), choć może także istnieć najem, który prowadzony jest
    w ramach działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 tej ustawy). W przypadku, gdy
    przedmiotem najmu są składniki majątku związane z działalnością gospodarczą bądź
    najem stanowi przedmiot tej działalności, wynajmowanie tego składnika zaliczane jest do
    źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
    W tym miejscu wskazuję na Uchwałę NSA z 24 maja 2021 r., II FPS 1/21, gdzie wskazano:
      To zatem podatnik decyduje o tym czy „powiązać” określone składniki swojego
      mienia z wykonywaniem działalności gospodarczej, czy też zachować je w zarządzie
      majątkiem niezwiązanym z działalnością gospodarczą i oddać np. w najem. (...)
      Przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz innych umów o
      podobnym charakterze są zaliczane bez ograniczeń do źródła przychodów
      wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób
      fizycznych, chyba że stanowią składnik majątkowy mienia osoby fizycznej, który
      został przez nią wprowadzony do majątku związanego z wykonywaniem działalności
      gospodarczej.
      Zasadą jest zatem kwalifikowanie przychodów do źródła – najem, a wyjątkiem
      sytuacja, w której podatnik, z uwagi na zakwalifikowanie składników majątku do
      kategorii „związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą” – do przychodów z
      działalności gospodarczej.
    Przychody z najmu zaliczane są zatem bez ograniczeń do źródła przychodów
    wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    chyba że przedmiot najmu stanowi składnik majątkowy związany z wykonywaną
    działalnością gospodarczą.
    Stosownie do art. 9a ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochody osiągane przez podatnika ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6,
      są opodatkowane w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, na
      zasadach określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym.
    W myśl art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku
    dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 843):
      Ustawa reguluje opodatkowanie zryczałtowanym podatkiem dochodowym
      niektórych przychodów (dochodów) osiąganych przez osoby fizyczne osiągające
      przychody, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o
      podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2024 r. poz. 226 i 232), zwanej
      dalej „ustawą o podatku dochodowym”.
    Według art. 2 ust. 1a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych
    przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:
      Osoby fizyczne osiągające przychody, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o
      podatku dochodowym, opłacają ryczałt od przychodów ewidencjonowanych.
    Zgodnie z art. 6 ust. 1a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych
    przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:
      Opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych podlegają otrzymane
      lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
      pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
      świadczeń z tytułów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku

      dochodowym. Dla ustalenia wartości otrzymanych świadczeń w naturze i innych
      nieodpłatnych świadczeń z tych tytułów stosuje się przepisy art. 11 ust. 2-2b ustawy
      o podatku dochodowym.
    W myśl art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od
    niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:
      Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynosi 8,5% przychodów do kwoty 100
      000 zł oraz 12,5% przychodów od nadwyżki ponad kwotę 100 000 zł z tytułu
      przychodów, o których mowa w art. 6 ust. 1a.
    Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że wraz z mężem nabyła Pani
    nieruchomość – budynek rekreacji indywidualnej tzw. domek letniskowy. Planuje Pani
    wynajmować okazjonalnie domek letniskowy. Najem będzie miał charakter
    krótkoterminowy. Nie zapewnia Pani najemcom wyżywienia ani innych usług, jedynie
    udostępnia Pani nieruchomość z wyposażeniem. Na cele wynajmu domek letniskowy
    będzie wykorzystywany jedynie sezonowo w okresie od 1 maja do 30 września. Najemców
    planuje Pani pozyskiwać głównie przez Internet. Nie będzie Pani zatrudniała do obsługi
    najmu żadnych osób. Wszystkie niezbędne czynności będzie wykonywać Pani
    samodzielnie. Jest to Pani jedyna nieruchomość.
    W Pani sytuacji, skoro nieruchomość – domek letniskowy stanowiący Pani i Pani męża
    majątek osobisty wynajmuje Pani w ramach najmu krótkoterminowego, to najem ten
    będzie stanowić źródło przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Przychody osiągnięte z tytułu wynajmu domku
    letniskowego, w ramach najmu krótkoterminowego przez Internet, na zasadach najmu
    prywatnego należy opodatkować ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych,
    stosownie do art. 2 ust. 1a w zw. z art. 6 ust. 1a ustawy o zryczałtowanym podatku
    dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.
    Zwracam też uwagę na przepis art. 12 ust. 5 ustawy o zryczałtowanym podatku
    dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, zgodnie z
    którym:
      Przychody z udziału w spółce w odniesieniu do każdego podatnika określa się
      proporcjonalnie do jego prawa do udziału w zysku. W razie braku przeciwnego
      dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku są równe.
    Natomiast stosownie do art. 12 ust. 6 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od
    niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:
      Zasada, o której mowa w ust. 5, ma również zastosowanie do małżonków, między
      którymi istnieje wspólność majątkowa, osiągających przychody, o których mowa w
      art. 6 ust. 1a, chyba że złożą sporządzone na piśmie oświadczenie o opodatkowaniu
      całości przychodu przez jednego z nich.
    Podsumowanie: Pani przychody z najmu domku letniskowego będą stanowić przychody z
    najmu prywatnego określonego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    Jednocześnie przychody te będą opodatkowane ryczałtem od przychodów
    ewidencjonowanych wg stawek 8,5% lub 12,5% po przekroczeniu limitu przychodów
    określonego w art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od
    niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła, i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.