Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.880.2024.2.KR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-21
Teza: Możliwość skorzystania ze zwolnienia przedmiotowego –
wydatkowanie przychodu z odpłatnego zbycia (odpłatnego
zniesienia współwłasności) na własne cele mieszkaniowe, tj. na
nabycie lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego.
Ewentualne zawarcie związku małżeńskiego nie wpłynie, w tak
przedstawionych okolicznościach rozpatrywanej sprawy, na
możliwość skorzystania z ww. zwolnienia.
Słowa kluczowe: cel-cele mieszkaniowe
nieruchomości-nabycie nieruchomości
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
ulga-ulga mieszkaniowa
wydatek-wydatki mieszkaniowe
zniesienie-zniesienie współwłasności
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Sprzedaż nieruchomości i praw
majątkowych.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
1

Odpłatne zbycie nieruchomości, prawa wieczystego
użytkowania gruntów i spółdzielczego własnościowego
prawa do lokalu.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8-lit. a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 131
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 25-pkt 1-lit. a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 listopada 2024 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości skorzystania ze
    zwolnienia przedmiotowego. Uzupełnił go Pan pismem z 30 grudnia 2024 r. (wpływ 1
    stycznia 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

30 kwietnia 2020 r. Pan wraz z partnerką, A, zakupiliście nieruchomość znajdującą się przy
    ul. (...) ((...)). Pana i z Pana partnerki udziały wynosiły po 50%, środki własne po (...) zł.
    Reszta kwoty nieruchomości, czyli (...) zł, została pokryta ze wspólnie zaciągniętego
    Mieszkaniowego Kredytu Hipotecznego. Wszystko zostało zawarte w akcie notarialnym
    Repertorium A nr (...) z dnia 30 kwietnia 2020 r. 27 lutego 2024 r. Pan i Pana partnerka
    dokonaliście odpłatnego zniesienia Pana współwłasności. Wartość rynkowa
    nieruchomości została wyceniona na (...) zł, zatem Pana udział wynosił (...) zł. A zapłaciła
    Panu kwotę (...) zł w 2 przelewach. Pozostałą kwotę, czyli (...) zł (połowa zadłużenia wobec
    Banku) zobowiązała się spłacić za Pana, jednocześnie zmieniając umowę kredytową tak,
    by była jedynym kredytobiorcą. Umowa o zniesienie współwłasności zawarta jest w akcie
    notarialnym Repertorium A nr (...) z dnia 27 lutego 2024 r. W ciągu 3 lat od końca roku
    podatkowego, w którym nastąpiło zniesienie współwłasności, chce Pan przeznaczyć środki
    na zakup nieruchomości na własne cele mieszkaniowe.
    Uzupełnienie zdarzenia przyszłego
    Forma prawna nabytej (zakupionej w 2020 r.) przez Pana i Pana partnerkę nieruchomości,
    będącej przedmiotem odpłatnego zniesienia współwłasności to odrębna własność
    samodzielnego lokalu mieszkalnego wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej. Udział
    (...) w prawie do współużytkowania wieczystego gruntu składającej się z działek nr (...), nr
    (...) (drogi dojazdowe). Udział w nieruchomości wspólnej (tj. ogródek do wyłącznego
    korzystania) wynoszący (...) części.
    Data zaciągniętego kredytu hipotecznego to 30 kwietnia 2020 r.
    Z umowy kredytowej wynikało, że wszyscy kredytobiorcy (Pan i Pana partnerka)
    odpowiadają solidarnie za spłatę zadłużenia.
    Cały przychód (tj. wartość wyrażona w umówionej cenie odpłatnego zbycia), uzyskany
    przez Pana z odpłatnego zniesienia współwłasności i przeniesienia udziału na drugiego
    współwłaściciela, chce Pan wydać na zakup nieruchomości, w której będzie Pan mieszkał

    wraz z Pana rodziną. Nabycie nieruchomości w okresie nie później niż 3 lata od końca
    roku podatkowego, w którym nastąpiło zbycie udziału ma na celu zaspokojenie Pana
    potrzeb mieszkaniowych.
    Jest to zdarzenie przyszłe, więc na ten moment nie wie Pan jaka będzie forma prawna
    nabytej nieruchomości, ale planuje Pan zakup lokalu mieszkalnego lub domu z działką, w
    którym będzie Pan mógł zamieszkać z rodziną.
    W nabytej nieruchomości będzie Pan realizował i zaspokajał własne potrzeby
    mieszkaniowe. Planuje Pan w niej zamieszkać wraz ze swoją rodziną. Nie planuje Pan
    czerpać korzyści wynikających miedzy innymi z wynajmowania nieruchomości osobom
    trzecim. Nabyta nieruchomość zapewni miejsce zamieszkania Panu i Pana rodzinie, gdyż
    obecnie nie posiada Pan mieszkania ani domu.
    Pytania
    Czy jeśli wyda Pan kwotę (...) zł na własne cele mieszkaniowe w przeciągu 3 lat, od końca
    roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zniesienie współwłasności, będzie Pan
    zwolniony z podatku dochodowego? Czy jeśli zawrze Pan związek małżeński przed
    zakupem nieruchomości na własne cele mieszkaniowe, a Pana część kosztów (wkład
    własny i wspólny małżeński kredyt) wyniesie minimum (...) zł, do wspólności majątkowej
    małżeńskiej, również będzie Pan mógł skorzystać ze zwolnienia z podatku dochodowego?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, jeżeli w ciągu 3 lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne
    zniesienie współwłasności, przychód uzyskany ze zbycia współwłasności zostanie
    wydatkowany na własne cele mieszkaniowe następuje zwolnienie z podatku
    dochodowego. W Pana ocenie, Pana przychodem jest zarówno kwota (...) zł, którą
    otrzymał Pan przelewem, jak i fakt zwolnienia z kredytu – (...) zł, a zatem (...) zł. Pana
    dochodem natomiast jest różnica pomiędzy przychodem, a kosztem jego uzyskania, czyli
    tym, co Pan wydał na nieruchomość, a więc (...) zł + (...) (połowa z (...) zł kredytu), czyli (...) zł.
    Pana dochód wtedy to (...) zł. Uważa Pan, że jeśli wyda Pan w ciągu 3 lat, na własne cele
    mieszkaniowe Pana przychód, czyli (...) zł to będzie Pan zwolniony z podatku
    dochodowego. Uważa Pan też, że jeśli zawrze Pan związek małżeński przed zakupem
    nieruchomości na własne cele mieszkaniowe, a Pana połowa kosztu jej zakupu wyniesie co
    najmniej (...) zł do wspólności majątkowej małżeńskiej, również będzie Panu przysługiwało
    zwolnienie z podatku dochodowego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      d) innych rzeczy,

      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a)-c) – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy –
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
    Powyższy przepis formułuje generalną zasadę, że odpłatne zbycie nieruchomości, jej
    części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w tym przepisie przed
    upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
    wybudowanie, rodzi obowiązek podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego. Tym
    samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz
    ww. praw nastąpi po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym miało
    miejsce nabycie lub wybudowanie - nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1
    pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym przychód
    uzyskany z odpłatnego zbycia w ogóle nie podlega opodatkowaniu.
    Ponadto, przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    wskazuje, że dotyczy przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw, które nie
    następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej.
    W przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w
    nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww.
    ustawy, co do zasady decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych ma moment i sposób ich nabycia.
    Zauważyć jednocześnie należy, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych, jak
    również inne akty prawne, nie zawierają definicji „odpłatnego zbycia” rzeczy lub praw. W
    celu ustalenia znaczenia tych terminów należy więc posłużyć się wykładnią językową.
    Charakterystyczną cechą odpłatnego zbycia jest ekwiwalentność świadczeń stron, przy
    czym świadczenia stron względem siebie nie muszą mieć tego samego wymiaru
    ekonomicznego, ustalanego według kryteriów obiektywnych. Wskazać należy, że odpłatne
    czynności prawne charakteryzują się tym, że każda ze stron uzyskuje jakąś korzyść
    majątkową (niekoniecznie w postaci pieniężnej). Cechą umów odpłatnych jest to, że
    świadczenie jednej strony umowy znajduje swój odpowiednik w świadczeniu drugiej
    strony. Jest to sytuacja, gdy każda ze stron umowy uzyskuje ekwiwalent (równoważnik) dla
    świadczenia własnego. Nie dochodzi więc w takim przypadku do sytuacji, gdy tylko jedna
    ze stron odnosi korzyść z dokonanego świadczenia, a świadczenie zbywcy nie odbywa się
    kosztem uszczuplenia własnego majątku.
    W myśl art. 155 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm):
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Tym samym określenie „zbycie” odnosi się do wszystkich przypadków przeniesienia
    własności, nie ogranicza się wyłącznie do sprzedaży, czy zamiany, lecz ma zastosowanie
    do wszystkich czynności prawnych, których skutkiem jest przeniesienie prawa własności
    do całej rzeczy lub udziału. Pod pojęciem „odpłatnego zbycia” należy rozumieć każde
    zdarzenie i każdą czynność prawną, w wyniku których dochodzi do przeniesienia prawa
    własności nieruchomości (lub udziału w niej) za wynagrodzeniem. Przy czym
    wynagrodzenie można określić nie tylko w pieniądzu, ale także poprzez inne określenie
    jego wartości, np. zwolnienie z długu, czy potrącenie wzajemnych wymagalnych
    wierzytelności. Zatem pod pojęciem „odpłatne zbycie” należy rozumieć nie tylko sprzedaż,
    ale każdą czynność prawną, w wyniku której dochodzi do przeniesienia prawa własności
    nieruchomości, jej części lub udziału w niej za odpłatnością (niekoniecznie w formie

    gotówkowej), a więc co do zasady również zniesienie współwłasności, w następstwie
    którego współwłaściciel nieruchomości w zamian za nabycie udziału w tej nieruchomości
    przejmuje dług czy dokonuje spłaty.
    Przystępując do oceny skutków podatkowych odpłatnego zniesienia współwłasności
    zauważyć należy, że celem postępowania o zniesienie współwłasności, w rozumieniu
    przepisów ustawy Kodeks cywilny, jest nowe ukształtowanie prawa własności rzeczy, która
    stanowi przedmiot współwłasności.
    W świetle art. 195 ww. Kodeksu cywilnego:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    W myśl art. 196 § 1 ww. Kodeksu:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Zgodnie z art. 210 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności. Uprawnienie to
      może być wyłączone przez czynność prawną na czas nie dłuższy niż lat pięć.
      Jednakże w ostatnim roku przed upływem zastrzeżonego terminu dopuszczalne jest
      jego przedłużenie na dalsze lat pięć; przedłużenie można ponowić.
    Stosownie do art. 211 ww. Kodeksu:
      Każdy ze współwłaścicieli może żądać, ażeby zniesienie współwłasności nastąpiło
      przez podział rzeczy wspólnej, chyba że podział byłby sprzeczny z przepisami ustawy
      lub ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem rzeczy albo że pociągałby za sobą
      istotną zmianę rzeczy lub znaczne zmniejszenie jej wartości.
    Zatem, przez zniesienie współwłasności rozumie się likwidację łączącego współwłaścicieli
    stosunku prawnego, która następuje w drodze umowy lub orzeczenia sądu.
    Art. 212 § 1 i § 3 Kodeksu cywilnego stanowią, że:
      § 1. Jeżeli zniesienie współwłasności następuje na mocy orzeczenia sądu, wartość
      poszczególnych udziałów może być wyrównana przez dopłaty pieniężne. Przy
      podziale gruntu sąd może obciążyć poszczególne części potrzebnymi służebnościami
      gruntowymi.
      § 3. Jeżeli ustalone zostały dopłaty lub spłaty, sąd oznaczy termin i sposób ich
      uiszczenia, wysokość i termin uiszczenia odsetek, a w razie potrzeby także sposób
      ich zabezpieczenia. W razie rozłożenia dopłat i spłat na raty terminy ich uiszczenia
      nie mogą łącznie przekraczać lat dziesięciu. W wypadkach zasługujących na
      szczególne uwzględnienie sąd na wniosek dłużnika może odroczyć termin zapłaty rat
      już wymagalnych.
    Niewątpliwie, w przypadku opisanego w rozpatrywanej sprawie zbycia mamy do czynienia
    z klasycznym przykładem ekwiwalentności świadczeń. Istotą odpłatnego zbycia jest
    bowiem to, że zbywca (Pan) dokonując przysporzenia nie czyni tego kosztem własnego
    majątku, albowiem uzyskuje świadczenie, posiadające określony wymiar materialny,
    przejawiający się w zwolnieniu Pana ze spłacania kolejnych rat kredytu, a także w wyniku
    zniesienia współwłasności otrzymał Pan również spłatę.
    W rozpatrywanej sprawie przeniesienie przez Pana w 2024 r. udziału w nieruchomości
    (lokalu mieszkalnym) w drodze zniesienia współwłasności na rzecz drugiego
    współwłaściciela – jest dla Pana odpłatnym zbyciem tego udziału (odpłatnym zniesieniem
    współwłasności), które wyczerpuje dyspozycję przepisu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż dokonane zostało przed upływem pięciu
    lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie (tj. 2020 r.).
    Konsekwencją zbycia udziału w nieruchomości w drodze zniesienia współwłasności jest
    przejęcie przez drugiego współwłaściciela w całości kredytu hipotecznego zaciągniętego

    pierwotnie przez współwłaścicieli i dokonanie spłaty na Pana rzecz. Przejęcie kredytu, jak
    również dokonanie spłaty przez drugiego współwłaściciela stanowi formę odpłatności za
    przeniesienie własności udziału w nieruchomości.
    Reasumując, przeniesienie przez Pana w 2024 r. własności udziału w nieruchomości
    (lokalu mieszkalnym) na drugiego współwłaściciela stanowi dla Pana źródło przychodu w
    rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    gdyż dokonane zostało przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
    którym nastąpiło nabycie (tj. 2020 r.). Dochód uzyskany z tego tytułu podlega
    opodatkowaniu 19% podatkiem dochodowym na zasadach określonych w art. 30e ust. 1
    ww. ustawy.
    W myśl art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1
      pkt 8 lit. a)-c) podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.
    Stosownie do art. 30e ust. 2 ww. ustawy:
      Podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący
      różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw
      określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d,
      powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1
      pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.
    Zgodnie z uregulowaniami zawartymi w art. 19 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych
      rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie
      określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena,
      bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub
      praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej.
      Przepis art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.
    Ustalenie kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia odbywa się natomiast
    zgodnie z art. 22 ust. 6c lub 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w
    zależności od tego, czy zbywaną nieruchomość lub prawo nabyto odpłatnie, czy
    nieodpłatnie.
    W myśl art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10
      ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty
      nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o
      udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych,
      poczynione w czasie ich posiadania.
    Stosownie do art. 22 ust. 6d ww. ustawy:
      Za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10
      ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), nabytych w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny
      sposób, uważa się udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw
      majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania oraz kwotę zapłaconego podatku
      od spadków i darowizn w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub prawa
      przyjęta do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn odpowiada łącznej
      wartości rzeczy i praw majątkowych przyjętej do opodatkowania podatkiem od
      spadków i darowizn. Do kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia
      nieruchomości i praw, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), nabytych w
      drodze spadku zalicza się również udokumentowane koszty nabycia lub wytworzenia
      poniesione przez spadkodawcę oraz przypadające na podatnika ciężary spadkowe,
      w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub zbywanego prawa odpowiada
      łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych nabytych przez podatnika. Przez ciężary
      spadkowe, o których mowa w zdaniu drugim, rozumie się spłacone przez podatnika
      długi spadkowe, zaspokojone roszczenia o zachowek oraz wykonane zapisy zwykłe i

      polecenia, również w przypadku, gdy podatnik spłacił długi spadkowe, zaspokoił
      roszczenia o zachowek lub wykonał zapisy zwykłe i polecenia po dokonaniu
      odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c).
    Stosownie do art. 22 ust. 6e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6c i 6d, ustala się na podstawie faktur
      VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów
      stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych.
    Jak wynika z powyższych przepisów, podstawą obliczenia podatku jest dochód, stanowiący
    różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa określonym
    zgodnie z art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. wartością
    wyrażoną w cenie określonej w umowie sprzedaży pomniejszoną o koszty odpłatnego
    zbycia), a kosztami uzyskania przychodu ustalonymi zgodnie – w przedmiotowej sprawie –
    z art. 22 ust. 6c lub art. 22 ust. 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tak
    obliczony dochód podlega opodatkowaniu 19% podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych.
    Stosownie do treści art. 30e ust. 4 ww. ustawy:
      Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu
      podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać:
      1) dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
        majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) i obliczyć należny podatek
        dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131,
        lub
      2) dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.
    Z kolei, jak stanowi art. 30e ust. 5 ww. ustawy:
      Dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art.
      10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł.
    W myśl natomiast art. 30e ust. 7 ww. ustawy:
      W przypadku niewypełnienia warunków określonych w art. 21 ust. 1 pkt 131
      podatnik jest obowiązany do złożenia korekty zeznania, o którym mowa w art. 45
      ust. 1a pkt 3, i do zapłaty podatku wraz z odsetkami za zwłokę; odsetki nalicza się od
      następnego dnia po upływie terminu płatności, o którym mowa w art. 45 ust. 4 pkt 4,
      do dnia zapłaty podatku włącznie.
    Stosownie do art. 45 ust. 1a pkt 3 ww. ustawy:
      W terminie określonym w ust. 1 podatnicy są obowiązani składać urzędom
      skarbowym odrębne zeznania, według ustalonych wzorów, o wysokości osiągniętego
      w roku podatkowym dochodu (poniesionej straty) z odpłatnego zbycia
      nieruchomości i praw majątkowych opodatkowanych na zasadach określonych w
      art. 30e.
    Przepis art. 21 ust. 1 pkt 131 ww. ustawy stanowi, że:
      Wolne od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i
      praw majątkowych, o których mowa w art. 30e, w wysokości, która odpowiada
      iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele
      mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych, jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie
      trzech lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie,
      przychód uzyskany ze zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został
      wydatkowany na własne cele mieszkaniowe; udokumentowane wydatki poniesione
      na te cele uwzględnia się do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia
      nieruchomości i praw majątkowych.
    Dochód zwolniony należy obliczyć według następującego wzoru:

    dochód zwolniony = D × W/P
    gdzie:
    D – dochód z odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa,
    W – wydatki poniesione na cele mieszkaniowe wymienione w art. 21 ust. 25 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych,
    P – przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa.
    Należy wyjaśnić, że powyższe zwolnienie obejmuje taką część dochodu uzyskanego z
    tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości (prawa majątkowego), jaka proporcjonalnie
    odpowiada udziałowi poniesionych wydatków na własne cele mieszkaniowe w
    osiągniętych przychodach z odpłatnego zbycia. W sytuacji, gdy przychód z odpłatnego
    zbycia zostanie w całości przeznaczony na cele mieszkaniowe, to wówczas uzyskany z tego
    tytułu dochód będzie w całości korzystał ze zwolnienia od podatku dochodowego.
    Cele mieszkaniowe, których sfinansowanie przychodem z odpłatnego zbycia
    nieruchomości lub praw majątkowych uprawnia do skorzystania ze zwolnienia z
    opodatkowania, wymienione zostały w art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    Art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
      a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
      b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału
        w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
        lub udziału w takim prawie,
      c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
        tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego
        gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału
        w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten
        zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
      d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
      e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Zgodnie z art. 21 ust. 25a ww. ustawy:
      Wydatki, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. a-c, uznaje się za wydatki poniesione na
      cele mieszkaniowe, jeżeli przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 131,
      nastąpiło nabycie własności rzeczy lub praw wymienionych w ust. 25 pkt 1 lit. a-c, w
      związku z którymi podatnik ponosił wydatki na nabycie.
    W myśl art. 21 ust. 26 ww. ustawy:
      Przez własny budynek, lokal lub pomieszczenie, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. d
      i e, rozumie się budynek, lokal lub pomieszczenie stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika lub do którego podatnikowi przysługuje spółdzielcze
      własnościowe prawo do lokalu, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni

      mieszkaniowej lub udział w takich prawach. Przez własne budynek, lokal lub
      pomieszczenie, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. d i e, rozumie się również
      niestanowiące własności lub współwłasności podatnika budynek, lokal lub
      pomieszczenie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, podatnik nabędzie
      ich własność lub współwłasność albo spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu,
      prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udział w takich
      prawach, jeżeli uprzednio prawo takie mu nie przysługiwało.
    Zgodnie z art. 21 ust. 28 ww. ustawy:
      Za wydatki, o których mowa w ust. 25, nie uważa się wydatków poniesionych na:
      1) nabycie gruntu lub udziału w gruncie, prawa wieczystego użytkowania gruntu lub
        udziału w takim prawie, budynku, jego części lub udziału w budynku, lub
      2) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę, adaptację lub remont budynku
        albo jego części
      - przeznaczonych na cele rekreacyjne.
    Wskazać w tym miejscu należy, że ulgi i zwolnienia są wyjątkiem od zasady powszechności
    opodatkowania wynikającej z art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r.
    Nr 78 poz. 483 ze zm.) stanowiącego, że:
      Każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym
      podatków, określonych w ustawie.
    Oznacza to, że wszelkie odstępstwa od tej zasady muszą bezwzględnie wynikać z
    przepisów prawa i być interpretowane ściśle z jego literą. Tym samym podkreślenia
    wymaga fakt, że tylko określone zdarzenia prawne, bądź spełnienie określonych
    przesłanek, od których ustawodawca uzależnia prawo do zwolnienia z opodatkowania,
    skutkuje zwolnieniem przychodu (dochodu) z opodatkowania podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych. Oznacza to, że w prawie podatkowym w stosunku do wszelkich ulg i
    zwolnień zabronione jest stosowanie rozszerzającej wykładni przepisów.
    Z istoty rozwiązania zawartego w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych wynika, że podstawową okolicznością decydującą o możliwości
    skorzystania z przedmiotowego zwolnienia jest przeznaczenie przychodu uzyskanego ze
    sprzedaży nieruchomości i określonych praw majątkowych nie później niż w okresie
    trzech lat od końca roku podatkowego, w którym została ona dokonana, na wskazane w
    art. 21 ust. 25 ww. ustawy własne cele mieszkaniowe.
    W związku z tym, tylko wydatkowanie przychodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości
    i określonych praw majątkowych – w terminie i na cele wskazane w art. 21 ust. 1 pkt 131, a
    szczegółowo określone w art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych – pozwala na zastosowanie przedmiotowego zwolnienia.
    Celem takim może być zgodnie z art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. a) ww. ustawy, wydatek
    poniesiony na nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku,
    lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
    także nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu
    lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem.
    Poprzedzenie wyrażenia „cele mieszkaniowe” przymiotnikiem „własne” świadczy o tym, że
    ustawodawca przewidując podstawę do zastosowania zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 131
    ww. ustawy i dopisując ten przymiotnik, przesądził, że celem nadrzędnym jest możliwość
    uwzględnienia przy obliczaniu dochodu zwolnionego z opodatkowania tylko takich
    wydatków, które poniesione zostały na zaspokojenie „własnych” potrzeb mieszkaniowych.
    Tak więc uregulowane w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy zwolnienie od podatku
    dochodowego w zamierzeniach ustawodawcy realizować ma cel, jakim jest zaspokojenie
    własnych potrzeb mieszkaniowych podatnika.
    Zatem, przy zwolnieniu uwzględnić można tylko takie wydatki, które poniesione zostaną
    na „własne cele mieszkaniowe”. Przy czym „własne cele mieszkaniowe” należy rozumieć

    jednoznacznie zgodnie z wykładnią literalną. Podkreślenia wymaga bowiem, że ze
    zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych wypływa daleko idąca konsekwencja zawarta w stwierdzeniu „własne cele
    mieszkaniowe”. U podstaw omawianego zwolnienia legło bowiem założenie, że nie
    powinny być opodatkowane środki wydane na realizację własnego celu mieszkaniowego
    zbywającego. Powyższy warunek wynika wprost z brzmienia przepisu normującego
    zwolnienie. Warunkiem zwolnienia podatkowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest wykazanie przez podatnika, że
    wydatek poniesiony został na zrealizowanie jego własnych celów mieszkaniowych.
    Wydatkowanie przychodu na własne cele mieszkaniowe oznacza, według stanowiska
    prezentowanego w orzecznictwie i doktrynie, że celem podatnika jest realizacja potrzeby
    zapewnienia sobie tzw. „dachu nad głową”. Ustawodawca wyraźnie wskazał, że nabycie
    musi być dokonane na własne cele mieszkaniowe, a te realizowane są w dłuższym okresie
    czasu.
    Sądy administracyjne podkreślają, że zwolnienie z opodatkowania dochodów opisanych w
    art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ma charakter
    mieszany, podmiotowo-przedmiotowy: wydatkowanie środków na określony przedmiot w
    połączeniu z funkcją, jaką ten przedmiot realizuje na rzecz nabywcy – zaspokojenie jego
    niezaspokojonych celów mieszkaniowych.
    Z punktu widzenia ustawodawcy istotne jest bowiem, aby wydatkowanie przychodu było
    ukierunkowane na zrealizowanie własnych potrzeb mieszkaniowych podatnika. Oznacza
    to, że w momencie poniesienia wydatku celem podatnika powinno być dążenie, aby w tej
    nowej nieruchomości (lokalu) zamieszkać. Wyrażenie „własne cele mieszkaniowe” należy
    odnosić do zamiaru zamieszkiwania związanego z różnymi sposobami wydatkowania
    przychodu, a nie do wydatkowania przychodu na nabycie nieruchomości (mieszkania) w
    znaczeniu przedmiotowym.
    Same subiektywne deklaracje podatników o nabyciu nieruchomości/lokalu mieszkalnego
    w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych nie są wystarczające do uzyskania
    zwolnienia podatkowego. Nie wystarczy poczynienie wydatków na nabycie, lecz konieczne
    jest, aby nastąpiło to jednocześnie w celu realizacji własnych potrzeb mieszkaniowych.
    W przypadku nabycia nieruchomości mieszkalnej (lokalu mieszkalnego lub budynku
    mieszkalnego) z przychodu z odpłatnego zbycia innej nieruchomości podatnik faktycznie
    powinien w nowo nabytej nieruchomości własne cele mieszkaniowe realizować, a więc
    mieszkać. Nie wystarczy być zatem właścicielem lub współwłaścicielem nieruchomości.
    Nieruchomość, która nie jest zamieszkała przez podatnika, nie jest wykorzystywana przez
    niego do zamieszkania lub jest wykorzystywana do innych celów niż zaspokojenie
    własnych potrzeb podatnika (np. zamieszkują ją lub zamieszkiwać będą inne niż podatnik
    osoby), nie jest nieruchomością, której zakup mógłby zostać uznany za realizację własnego
    celu mieszkaniowego.
    W świetle powyższego, co do zasady, podatnik może skorzystać z omawianego zwolnienia
    w związku z zakupem nieruchomości (lokalu mieszkalnego) na cele mieszkalne jedynie w
    sytuacji, gdy nabył tą nieruchomość (lokal mieszkalny lub budynek mieszkalny) w celu
    realizacji własnych celów mieszkaniowych i faktycznie realizuje lub w najbliższym czasie
    będzie realizował w niej/nim swoje potrzeby mieszkaniowe.
    Pojęcie celu związane jest z wewnętrzną postawą człowieka, określaną najczęściej mianem
    chęci, woli, dążenia, zamiaru, postawy motywującej (powodującej) ludzkie działanie.
    Zatem, wydatek poniesiony na własne cele mieszkaniowe, to wydatek dokonany w
    zamiarze zaspokajania własnych potrzeb mieszkaniowych. Utwierdza to w przekonaniu, że
    istotny jest zamiar nabycia nieruchomości na cele mieszkaniowe, który powinien
    prowadzić do zamieszkania w nabytej nieruchomości.
    Intencją ustawodawcy tworzącego zwolnienie przedmiotowe w art. 21 ust. 1 pkt 131
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest zachęcanie podatników do

    nabywania w miejsce zbywanych nieruchomości czy praw majątkowych, innych
    nieruchomości lub praw przeznaczonych do zaspokajania ich indywidualnych potrzeb
    mieszkaniowych a nie realizacja jakichkolwiek i czyichkolwiek celów mieszkaniowych.
    Potwierdza to poprzedzenie wyrażenia „cele mieszkaniowe” przymiotnikiem „własne”.
    Zwolnienie dotyczy zatem realizowania przez podatnika swoich celów mieszkaniowych,
    czyli własnych potrzeb mieszkaniowych.
    Jednocześnie zauważyć należy, że omawiane zwolnienie wymaga przeznaczenia
    równowartości (odpowiednio w całości lub części) przychodu z odpłatnego zbycia
    nieruchomości lub praw majątkowych na preferowane przez ustawodawcę cele.
    W art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca
    nie mówi o zaspokojeniu własnych celów mieszkaniowych konkretnie za środki finansowe
    otrzymane z tytułu sprzedaży (odpłatnego zbycia) nieruchomości lub praw majątkowych.
    Stanowi natomiast o przeznaczeniu na preferowany cel przychodu rozumianego zgodnie z
    art. 19 ust. 1 ww. ustawy.
    W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 listopada 2016 r., sygn. akt II FSK 3171
    /14, Sąd w odniesieniu do art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych stwierdził: „Ta specyficzna konstrukcja powstania przychodu z odpłatnego
    zbycia nieruchomości lub praw majątkowych nie uzależnia powstania przychodu od jego
    otrzymania lub pozostawienia do dyspozycji podatnika pieniędzy czy wartości
    pieniężnych. Przepis ten jest przepisem szczególnym, wprowadza on w stosunku do
    przychodów ze źródeł przychodu określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. zasadę
    memoriałową, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje niezależnie od tego, czy
    podatnik faktycznie otrzymał do dyspozycji pieniądze lub inne wartości, a zatem czy cena
    została faktycznie zapłacona (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22
    marca 2016 r., sygn. akt II FSK 162/14). Dla wystąpienia przychodu wystarczy zatem samo
    zawarcie umowy sprzedaży, która musi określać cenę (por. wyrok Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z dnia 11 maja 2012 r. sygn. akt II FSK 2189/10, z dnia 5 września 2008
    r. sygn. akt II FSK 758/07)”.
    Zatem, ponieważ przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych
    jest wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, to aby równowartość przychodu z
    tego odpłatnego zbycia mogła korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt
    131 w zw. z art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    wydatkowanie środków pieniężnych powinno nastąpić po lub w dniu zawarcia umowy
    odpłatnego zbycia nieruchomości lub wymienionych praw do lokalu mieszkalnego.
    W opisie sprawy wskazał Pan, że cały przychód (tj. wartość wyrażona w umówionej cenie
    odpłatnego zbycia), uzyskany przez Pana z odpłatnego zniesienia współwłasności i
    przeniesienia udziału na drugiego współwłaściciela, chce Pan przeznaczyć (wydać), w
    okresie nie później niż 3 lata od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło zbycie
    udziału, na zakup nieruchomości (zakup lokalu mieszkalnego lub domu z działką), w której
    będzie Pan mieszkał wraz z Pana rodziną. Nabycie nieruchomości ma na celu
    zaspokojenie Pana potrzeb mieszkaniowych. W nabytej nieruchomości będzie Pan
    realizował i zaspokajał własne potrzeby mieszkaniowe. Planuje Pan w niej zamieszkać
    wraz ze swoją rodziną. Nie planuje Pan czerpać korzyści wynikających miedzy innymi z
    wynajmowania nieruchomości osobom trzecim. Nabyta nieruchomość zapewni miejsce
    zamieszkania Panu i Pana rodzinie, gdyż obecnie nie posiada Pan mieszkania ani domu.
    Należy zatem stwierdzić, że planowane przez Pana nabycie lokalu mieszkalnego lub
    budynku mieszkalnego (domu), w którym będzie Pan zamieszkiwać, pozwala uznać, że
    zostanie on nabyty przez Pana na własne cele mieszkaniowe, w celu realizacji własnych
    potrzeb mieszkaniowych.
    Reasumując, wydatkowanie przez Pana – w ustawowo określonym terminie, tj. w okresie
    począwszy od dnia odpłatnego zbycia (odpłatnego zniesienia współwłasności), nie później
    niż w okresie trzech lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie –

    przychodu z ww. odpłatnego zbycia, na Pana własne cele mieszkaniowe, tj. na nabycie
    lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym będzie Pan zamieszkiwał,
    uprawnia Pana do skorzystania ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 131 w zw. z
    art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ewentualne
    zawarcie związku małżeńskiego nie wpłynie, w tak przedstawionych przez Pana
    okolicznościach rozpatrywanej sprawy, na możliwość skorzystania z ww. zwolnienia.
    Zaznaczyć jednakże należy, że ww. zwolnienie obejmuje taką część dochodu uzyskanego z
    tytułu odpłatnego zbycia jaka proporcjonalnie odpowiada iloczynowi tego dochodu i
    udziału wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe w przychodzie osiągniętym
    z odpłatnego zbycia. Zatem, w sytuacji gdy cały przychód osiągnięty przez Pana z
    odpłatnego zbycia zostanie wydatkowany na nabycie lokalu mieszkalnego/budynku
    mieszkalnego, dochód z tytułu odpłatnego zbycia będzie w całości zwolniony z podatku
    dochodowego.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dniu zaistnienia zdarzenia.
    Organ podkreśla, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa
    podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy
    kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu
    faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi
    postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej
    ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa
    podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.
    Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997
    r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.) jest sam przepis prawa.
    Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to
    bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży
    obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których
    wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania
    dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku
    do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak
    ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez
    wnioskodawcę. Jeżeli zatem, przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe będzie różniło
    się od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pana
    chroniła w zakresie przedstawionego zdarzenia przyszłego. W związku z powyższym, w
    przypadku zmiany któregokolwiek elementu opisu sprawy przedstawionego we wniosku,
    udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Zaznaczyć również trzeba, że w ramach interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    można potwierdzić prawidłowości jakichkolwiek kwot, jak również potwierdzić
    prawidłowości konkretnych wyliczeń podatnika przedstawionych w stanie faktycznym
    /zdarzeniu przyszłym, pytaniu, czy też stanowisku. Zgodnie z obowiązującą w polskim
    systemie podatkowym zasadą samoopodatkowania, na podatniku spoczywa obowiązek
    dokonania oceny własnej sytuacji prawnopodatkowej, a po jej dokonaniu zachowania się
    zgodnie z przepisami prawa podatkowego, ponieważ prawidłowość rozliczenia podatków
    podlega weryfikacji przez organ podatkowy.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).

    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.