Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-1.4012.821.2025.2.KKO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-17
Teza: Podleganie opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży
niezabudowanej nieruchomości.
Słowa kluczowe: czynności-czynności podlegające opodatkowaniu
nieruchomości-nieruchomość niezabudowana
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 sierpnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 12 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podlegania opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    sprzedaży udziału w niezabudowanej działce nr X. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na
    wezwanie - pismem z 8 października 2025 r. (data wpływu 8 października 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca, ..., zamierza zbyć udział wynoszący ½ we współwłasności nieruchomości
    gruntowej położonej w ..., gmina ..., w powiecie ..., w województwie ..., to jest działkę o
    numerze identyfikacyjnym X o obszarze ... ha. Jednocześnie, tym samym aktem
    notarialnym na rzecz tego samego nabywcy, swój udział zamierza zbyć drugi
    współwłaściciel, Pan ..... Przedmiotowa działka jest częścią większej nieruchomości
    gruntowej, objętej jedną księgą wieczystą. Mianowicie w skład tej nieruchomości wchodzą
    działki o numerach identyfikacyjnych A, X i B o łącznym obszarze ... ha.
    Nieruchomość ta została nabyta w latach pięćdziesiątych lub sześćdziesiątych przez
    małżeństwo .... w celu zwiększenia powierzchni gospodarstwa rolno-...., które wspólnie
    prowadzili. .... byli rodzicami Pani ...., a tym samym teściami Wnioskodawcy Pana .... oraz
    dziadkami drugiego współwłaściciela.
    W 1984 r. ..., ze względu na wiek i wynikające z tego ograniczone możliwości prowadzenia
    gospodarstwa, darowali ww. nieruchomość gruntową swojej córce ..., która wraz z mężem
    - Wnioskodawcą .... - prowadziła na tej nieruchomości gospodarstwo rolne. W roku 1987
    Pani .... darowała Wnioskodawcy - swojemu ówczesnemu mężowi - do majątku osobistego
    połowę udziału we własności ww. nieruchomości.
    W 1999 r. małżeństwo Pani ... oraz Wnioskodawcy .... zostało rozwiązane. W konsekwencji
    postanowiono dokonać podziału działki Y na dwie części, uzyskując działki nr C o pow. ...
    ha i A o pow. ... ha. Pomimo podziału nieruchomości na dwie działki, byli małżonkowie nie
    znieśli ich współwłasności. W okresie 2010-2012 po ogłoszeniu możliwości wprowadzenia
    uwag i zmian w studium zagospodarowania przestrzennego, współwłaściciele w ramach
    zwykłego zarządu mieniem, działając celem podniesienia jego wartości, wystąpili do
    Urzędu Miejskiego w .... o przeznaczenie nieruchomości na tereny pod zabudowę.
    Ponadto w 2012 r. współwłaściciele wystąpili do właściwego organu o zmianę
    przeznaczenia nieruchomości z budownictwa jednorodzinnego na wielorodzinne.
    W 2012 r. zmarła Pani ...., a jej udział we współwłasności nieruchomości odziedziczył jej
    syn .... na podstawie aktu poświadczenia dziedziczenia. W latach 2020-2021
    współwłaściciele postanowili sprzedać jedną z działek wchodzących w skład
    nieruchomości. Ze względu na znaczną powierzchnię oraz nieuregulowane jeszcze
    przeznaczenie gruntu nie znaleziono nabywcy. W konsekwencji współwłaściciele
    postanowili dokonać podziału jednej z działek (nr C), aby w przyszłości ułatwić zbycie
    części nieruchomości. Wskutek dokonanego podziału działki nr C zostały wyodrębnione
    dwie działki o numerach: X o pow. ... ha i B o pow. ... ha.
    Współwłaściciele podjęli próby sprzedaży jednej z tych działek, poszukując potencjalnego
    nabywcy tzw. „metodą poczty pantoflowej” oraz poprzez wywieszenie banneru na płocie,
    jednakże bezskutecznie.
    W 2022 r. został uchwalony i uprawomocnił się Miejscowy Plan Zagospodarowania
    Przestrzennego, w którym działki, wchodzące w skład nieruchomości, uzyskały status
    terenów pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną i terenów dróg publicznych klasy
    zbiorowej.
    W 2023 r. ze względu na podeszły wiek oraz stan zdrowia Wnioskodawcy, współwłaściciele
    nieruchomości postanowili sprzedać jedną z działek, celem pozyskania środków
    pieniężnych koniecznych dla finansowania codziennych, bieżących potrzeb. Pomimo
    zamieszczenia ogłoszeń o sprzedaży działki nr B nie udało się znaleźć nabywcy.

    W 2024 r. Wspólnicy postanowili wystawić na sprzedaż działkę nr X i celem znalezienia
    nabywcy umieścili stosowne ogłoszenia za pośrednictwem firmy ... w ..... Wskutek tych
    działań współwłaściciele nawiązali kontakt z potencjalnym nabywcą, tj. z deweloperem
    działającym w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Strony zamierzają w
    pierwszej kolejności zawrzeć umowę przedwstępną sprzedaży nieruchomości (konkretnie
    działki nr X).
    Zgodnie z projektem aktu notarialnego - umowy przedwstępnej sprzedaży nieruchomości -
    ... i ... oraz reprezentanci działający w imieniu nabywcy, tj. Spółki z ograniczoną
    odpowiedzialnością z siedzibą w ...., zobowiązują się zawrzeć w terminie 1 miesiąca od
    dnia uprawomocnienia się decyzji udzielającej pozwolenia na budowę na działce, będącej
    przedmiotem umowy, jednak nie później niż do ... miesięcy od podpisania umowy
    przedwstępnej, umowę sprzedaży, na mocy której ... i .... sprzedadzą w przysługujących Im
            1udziałach, tj. po / (jednej drugiej) części Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z 2
    siedzibą w ... - część nieruchomości gruntowej położonej w ..., w gminie ..., w powiecie ....,
    w województwie ..., to jest działkę o numerze ewidencyjnym: X o obszarze ... ha, objętą
    księgą wieczystą ..., za wskazaną w tej umowie cenę. Natomiast Reprezentanci, działając w
    imieniu Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w ..., zobowiązują się
    przedmiotową działkę o nr ewid. X za podaną cenę i w podanym wyżej terminie na rzecz
    reprezentowanej spółki kupić.
    Zgodnie z projektem strony umowy postanawiają, że część ceny, zostanie przez
    Kupującego (Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w ...) wpłacona
    Sprzedającym na wskazane rachunki bankowe niezwłocznie po zawarciu aktu
    notarialnego, stanowiącego umowę przedwstępną sprzedaży, przy czym strony
    oświadczają, że powyższa kwota stanowić będzie zadatek, w rozumieniu przepisu art. 394
    kodeksu cywilnego, tj. na wypadek niedojścia do skutku umowy przyrzeczonej wskutek
    okoliczności, za które odpowiedzialność ponoszą Sprzedający, zobowiązani oni będą do
    zwrotu wymienionej kwoty w podwójnej wysokości, na wypadek zaś, gdyby do zawarcia
    przyrzeczonej umowy nie doszło wskutek okoliczności, za które odpowiedzialność ponosi
    Spółka Kupująca, kwota ta zostanie zachowana przez Sprzedających.
    Ponadto, zgodnie z projektem umowy przedwstępnej, ... i .... zobowiązują się wydać do
    posiadania Spółce Kupującej opisaną wyżej działkę nr ewid. X, w stanie niepogorszonym
    od dnia zawarcia umowy przedwstępnej, w terminie 7 (siedmiu) dni po zapłaceniu całej
    łącznej ceny przez Kupujących i w zakresie tego obowiązku zobowiązują się w umowie
    przyrzeczonej sprzedaży poddać się solidarnie egzekucji stosownie do przepisu art. 777 §
    1 pkt 4) kodeksu postępowania cywilnego.
    W projekcie umowy przedwstępnej przewidziano także postanowienia, w myśl ... i ....
    wyrażają zgodę na złożenie przez Spółkę Kupującą oświadczenia o posiadanym prawie do
    dysponowania nieruchomością gruntową położoną w ..., w gminie ...., w powiecie ..., w
    województwie ..., to jest działką o numerze ewidencyjnym: X o obszarze ... ha na cele
    budowlane w rozumieniu art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo
    budowlane (Dz. U. z 2019 roku, poz. 1186 ze zm.) i dokonywanie czynności związanych ze
    złożeniem wniosku o pozwolenie na budowę na powyższej działce, a także na
    prowadzenie dalszej procedury budowlanej (obejmującej wyłącznie czynności
    administracyjne, a nie faktyczne prace budowlane) na podstawie tego wniosku, udzielając
    w tym zakresie pełnomocnictwa Spółce kupującej do dokonywania czynności niezbędnych
    w ramach tej procedury.
    Należy podkreślić, że nieruchomość mająca być przedmiotem zbycia jest niezabudowana.
    Obecni właściciele nie poczynili żadnych nakładów na nieruchomości.
    Współwłaściciel .... prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą wyłącznie w zakresie
    następujących kodów PKD: 81.30.Z Działalność usługowa związana z zagospodarowaniem
    terenów zieleni, 38.11.Z Zbieranie odpadów innych niż niebezpieczne, 39.00.Z Działalność
    związana z rekultywacją i pozostała działalność usługowa związana z gospodarką

    odpadami, 49.41.Z Transport drogowy towarów, 81.29.Z Pozostałe sprzątanie. Natomiast
    Wnioskodawca - współwłaściciel Pan ... prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą
    wyłącznie w zakresie następujących kodów PKD: 81.30.Z Działalność usługowa związana z
    zagospodarowaniem terenów zieleni, 01.61.Z Działalność usługowa wspomagająca
    produkcję roślinną, 71.11.Z Działalność w zakresie architektury, 71.12.Z Działalność w
    zakresie inżynierii i związane z nią doradztwo techniczne.
    Żaden ze Współwłaścicieli nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie obrotu
    nieruchomościami.
    W uzupełnieniu wniosku wskazano:
    1) Wnioskodawca jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i
      usług.
                                12) Przedmiotem planowanej sprzedaży jest udział / w działce nr X położonej w .....2
    3) Udział w działce nr X nie był wykorzystywany w działalności rolniczej, o której mowa w
      art. 2 pkt 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z
      2025 r. poz. 775 ze zm.)
    4) Wnioskodawca nie jest rolnikiem ryczałtowym, o którym mowa w art. 2 pkt 19 ww.
      ustawy, korzystającym ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy o
      VAT.
    5) Przeznaczonego do sprzedaży udziału w działce Wnioskodawca nie wykorzystywał i nie
      będzie wykorzystywał do dokonywania zbiorów i dostaw (sprzedaży) produktów
      rolnych. Działka od lat jest nieużytkiem i nie jest wykorzystywana do produkcji rolnej.
    6) Wnioskodawca nie podejmował i nie zamierza podejmować żadnych działań
      marketingowych w celu sprzedaży udziału w działce nr X, wykraczających poza
      ewentualne zwykłe formy ogłoszenia prywatnego lub poprzez biuro sprzedaży
      nieruchomości.
    7) Do chwili obecnej nie została zawarta umowa przedwstępna sprzedaży. Ewentualna
      umowa przedwstępna może przewidywać zobowiązanie do zawarcia umowy
      przyrzeczonej sprzedaży udziału w działce nr X.
    8) Potencjalny nabywca zażądał od Wnioskodawcy udzielenia pełnomocnictw po
      zawarciu umowy przedwstępnej, a przed zawarciem umowy sprzedaży, obejmujących:
      szereg czynności niezbędnych do rozpoczęcia inwestycji deweloperskiej na
      nieruchomości niezwłocznie po jej zakupie, w tym między innymi uzyskanie
      pozwolenia na budowę.
    9) Udział w działce nr X nie był i nie będzie do momentu sprzedaży przedmiotem żadnych
      umów cywilnoprawnych (najem, dzierżawa, użyczenie lub inne). Nie był udostępniany
      osobom trzecim, ani odpłatnie, ani nieodpłatnie. Z zastrzeżeniem ewentualnej umowy
      przedwstępnej sprzedaży, umów o charakterze obligacyjnym i powodującym oddanie
      do korzystania (współkorzystania) z nieruchomości osobom trzecim; przy czym
      potencjalny nabywca żąda udzielania mu, po ewentualnym zawarciu umowy
      przedwstępnej, pełnomocnictwa do dysponowania nieruchomością na cele
      budowlane w rozumieniu Prawo Budowlane.
      W przypadku udzielenia pełnomocnictwa ewentualnemu nabywcy, zgodnie z akapitem
      powyżej, czynności, które podejmie w imieniu i na rzecz Wnioskodawcy, potencjalnie
      mogą zwiększyć atrakcyjność nieruchomości, jak np. uzyskanie pozwolenia na budowę.
    10) Wnioskodawca nie dokonywał wcześniej sprzedaży nieruchomości.

    11) Wnioskodawca posiada inne nieruchomości w majątku osobistym, jednak na ten
      moment nie planuje ich sprzedaży i nie są one objęte niniejszym wnioskiem o
      interpretację.

## Pytanie

Czy sprzedaż Nieruchomości będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług?
    Pana stanowisko w sprawie (przedstawione we wniosku)
    Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż nieruchomości nie będzie czynnością opodatkowaną
    podatkiem od towarów i usług.
    Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów, zwanej dalej ustawą,
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i
    odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy przez
    dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zatem należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy przedmiotem dostawy są towary w rozumieniu
    powołanego wyżej przepisu i gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do
    rozporządzania tymi towarami jak właściciel, mamy do czynienia z dostawą w ujęciu art. 7
    ust. 1 ustawy podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy należy przyjąć, że zbycie
    nieruchomości gruntowych (działki), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy
    towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1
    ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby taką czynność
    opodatkować tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku towarów i usług.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Działalność gospodarcza - mocą ust. 2 powołanego artykułu - obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Powyższe przepisy pozwalają stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, działającego w takim charakterze w
    odniesieniu do danej transakcji.
    W kwestii opodatkowania dostawy nieruchomości istotne jest, czy zbywca w celu
    dokonania sprzedaży podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami,
    angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i
    usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, co
    skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w
    rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też
    sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że,
    aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność

    podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie
    działał jako podatnik.
    W świetle definicji zawartej w art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług dla uznania
    określonych zachowań podmiotu za działalność gospodarczą istotne znaczenie ma ich
    zorganizowany charakter. Przy czym, taka działalność wystąpi również w przypadku
    wykorzystywania towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych. Zatem dostawa towarów (w tym gruntów) będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu
    dokonującego tej dostawy, można przypisać znamiona prowadzenia działalności
    gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu statusu podatnika.
    Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku
    rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu, jako że jedynym przychodem z takich
    transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. Natomiast okoliczność
    podjęcia m.in. takich czynności jak uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    uzyskanie przed sprzedażą decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy),
    wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego
    obszaru oraz działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży Nieruchomości,
    wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, stanowią o takiej aktywności w zakresie
    obrotu nieruchomościami, które mogą wskazywać, że czynności sprzedającego
    przybierają formę zawodową (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną.
    Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia czy sprzedaż Nieruchomości była sprzedażą
    majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego
    w tym zakresie działalność gospodarczą, był przedmiotem orzeczenia z dnia 15 września
    2011 r. TSUE w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10.
    Z tezy ww. orzeczenia wynika m.in., że liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma
    charakteru decydującego i nie może stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że
    dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych.
    Zatem kryterium decydującym o zaliczeniu transakcji sprzedaży nieruchomości przez
    osoby fizyczne do działalności gospodarczej jest podejmowanie aktywnych działań
    angażujących środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i
    usługodawców. Trybunał wyjaśnił, że inaczej jest w wypadku, gdy zainteresowany
    podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania
    polegające na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie
    należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Jak wyjaśniono wyżej - odwołując się do treści przepisów ustawy - w przypadku osób
    fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów
    stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej,
    należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana
    transakcja. Co do zasady osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT. W tym miejscu należy
    zaznaczyć, że pojęcie "majątku prywatnego" nie występuje na gruncie analizowanych
    przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym
    jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92, które dotyczyło kwestii
    opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej,
    części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej
    jej do celów prywatnych. "Majątek prywatny" to zatem taka część majątku danej osoby
    fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb
    prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że

    podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar
    wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego.
    W kontekście powyższych rozważań istotne jest czy udzielono pełnomocnictwa
    przyszłemu nabywcy do działania w imieniu Zbywcy do występowania przed wszelkimi
    organami administracji publicznej oraz do podejmowania wszelkich działań faktycznych i
    prawnych, niezbędnych dla uzyskania decyzji i pozwoleń, w szczególności składania
    wniosków oraz odbioru wymaganych decyzji i postanowień, dokonania wszelkich
    czynności związanych z uzyskaniem na terenie nieruchomości warunków technicznych
    dotyczących przyłączenia do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, kanalizacji deszczowej
    oraz sieci elektroenergetycznej, w szczególności do złożenia o wydanie przedmiotowych
    warunków oraz ich odbioru, uzyskaniem decyzji na lokalizację zjazdu publicznego, w
    szczególności do złożenia wniosków w celu jej uzyskania oraz odbioru, podejmowała więc
    działania charakterystyczne dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami.
    Każda czynność wykonana przez pełnomocnika w imieniu mocodawcy i w zakresie
    udzielonego pełnomocnictwa wywoła skutki bezpośrednio w sferze prawnej mocodawcy.
    Po udzieleniu pełnomocnictwa czynności wykonane przez Kupującą wywołają skutki
    bezpośrednio w sferze prawnej Sprzedającego. Oznacza to, że w celu zwiększenia
    możliwości sprzedaży nieruchomości podejmie pewne działania w sposób zorganizowany,
    co wyklucza sprzedaż nieruchomości w ramach zarządu majątkiem prywatnym.
    Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowym nawet w przypadkach, gdy
    sprzedający wykonuje pewne czynności zwiększające atrakcyjność nieruchomości, to
    czynności takie muszą występować z odpowiednią intensywnością, by można było
    kwalifikować zbywanie nieruchomości w ramach działalności gospodarczej. I tak na
    przykład:
    1. NSA w wyroku z 30 kwietnia 2021 r. (I FSK 1269/18) uznał, że „takie okoliczności, jak:
      podział nieruchomości gruntu oraz uzyskanie w 2017 r. decyzji o warunkach zabudowy
      dla sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, jeszcze nie przesądzały o tym,
      że skarżąca podjęła zawodową aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami
      stanowiących jej własność”.
    2. NSA w wyroku z 24 marca 2021 r. (I FSK 1243/19): „jedyne działania jakie Skarżący
      podjął i zamierza podjąć w związku ze sprzedażą działek, nabytych ponad 20 lat
      wcześniej, to podział nieruchomości przeznaczonej do sprzedaży oraz oferta
      sprzedaży, która nie wykracza poza zwykłą okazjonalną informację, daleką od działań
      marketingowych. Niewątpliwie, jak podniósł Dyrektor KIS, Skarżący podjął świadomie
      działania, których celem była sprzedaż działek, ale nie jest to okoliczność świadcząca o
      działaniu w charakterze handlowca. To zaś, że działania Skarżącego związane z
      przygotowaniem sprzedaży dotyczyły większej liczby działek, wynikało z tego, że
      nieruchomość przeznaczona do sprzedaży została podzielona. Całkowicie
      nieuprawnione jest założenie, wynikające z argumentacji Dyrektora KIS, że sprzedaż
      nieruchomości stanowiącej element majątku prywatnego, nie może wiązać się z
      działaniami zmierzającymi do uatrakcyjnienia przedmiotu sprzedaży i podwyższenia
      ceny. (...) Wbrew przekonaniu Dyrektora KIS, za aktywne działania w zakresie obrotu
      nieruchomościami nie można uznać umieszczenia ogłoszenia na portalu
      internetowym lub w gazecie o zasięgu lokalnym. Są to bowiem standardowe czynności
      osób zamierzających sprzedać nieruchomość, umożliwiające zapoznanie się z ofertą
      większej grupie potencjalnych nabywców. Brak jest nie tylko prawnych, ale i
      racjonalnych podstaw, aby przyjąć, że sprzedaż dokonywana w ramach zarządu
      majątkiem prywatnym nie może wiązać się z działaniami zmierzającymi do uzyskania
      przez sprzedającego korzystnej ceny poprzez udostępnienie informacji o sprzedaży
      szerokiemu kręgowi podmiotów. Działania te, a także podział działki na mniejsze i
      wydzielenie drogi, mieszczą się zatem w ramach zarządu majątkiem prywatnym
      Skarżącego. Zauważyć należy, że opisując we wniosku o interpretację stan faktyczny i

      zdarzenie przyszłe, Skarżący wyjaśnił, iż nie będzie dokonywał żadnych ulepszeń
      wydzielonych działek, nie zamierza ich ogradzać, zagospodarowywać zieleni i
      doprowadzać do ich granic jakichkolwiek mediów”.
    3. NSA w wyroku z 28 października 2020 r. (I FSK 245/18 i 246/18): „aktywności
      skarżącego w zakresie przedstawionego we wniosku zamiaru zbycia kilku działek
      gruntu nie można uznać za aktywność porównywalną do aktywności przedsiębiorcy
      zajmującego się obrotem nieruchomościami. Słusznie ocenił Sąd pierwszej instancji, że
      planowane przez skarżącego transakcje nie będą miały charakteru działalności stałej i
      oceny tej nie zmienia fakt, że transakcji może być kilka lub kilkanaście. Z wniosku o
      wydanie interpretacji indywidualnej wynika, że skarżący zamierza skorzystać
      okazjonalnie z możliwości zbycia zgromadzonego wcześniej majątku prywatnego, nie
      wykorzystywanego wcześniej do prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej.
      Działki te do dnia złożenia wniosku były przez skarżącego uprawiane. W zakresie
      zarządzania majątkiem prywatnym mieści się też aktywność polegająca na podziale
      działek na mniejsze działki. Zarządzenie majątkiem prywatnym nie wyklucza
      podejmowania takich kroków, aby w razie zbywania majątku uzyskać jak najlepszą
      cenę. Z treści przedstawionego wniosku wynika, że podjęcie decyzji o podziale gruntu
      na mniejsze działki w kilku przypadkach implikowało konieczność wcześniejszego
      uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, gdyż teren, na którym są położone te
      działki, nie jest objęty planem zagospodarowania przestrzennego. Poza tym skarżący
      nie podejmował ani nie planuje działań marketingowych, nie uzbrajał działek, nie
      utwardzał drogi wewnętrznej, nie doprowadzał mediów lub załatwiał jakichkolwiek
      formalności związanych z zabudową. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego na
      aprobatę zasługuje stanowisko Sądu pierwszej instancji, że nie można upatrywać
      aktywnych działań o charakterze profesjonalnej działalności gospodarczej skarżącego
      w przypadku podziału 2 dużych działek na mniejsze wraz z drogą wewnętrzną oraz
      wystąpienia o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Z opisu stanu faktycznego
      zawartego we wniosku o wydanie interpretacji nie wynika bowiem, aby skarżący
      podejmował wskazane w wyroku TSUE, jako tzw. "minimum", działania polegające na
      uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych, pozwalające na ustalenie, że
      działa jako handlowiec. Organ zatem błędnie ocenił planowane przez skarżącego
      transakcje sprzedaży działek budowlanych jako działanie podatnika podatku od
      towarów i usług. Planowane transakcje nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem
      od towarów i usług”.
    4. NSA w wyroku z 28 sierpnia 2020 r. (I FSK 2036/17): „nie można przyjąć, aby skarżący w
      celu dokonania planowanej sprzedaży gruntów podjął aktywne działania w zakresie
      obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez
      producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT,
      co skutkowałoby koniecznością uznania go za podmiot prowadzący „działalność
      gospodarczą” w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości
      dodanej. Z opisu tego nie wynika bowiem, aby skarżący podejmował wskazane w
      wyroku Trybunału Sprawiedliwości, jako tzw. „minimum”, działania polegające na
      uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych, pozwalające na ustalenie, że
      działa jako handlowiec”.
    5. NSA w wyroku z 28 sierpnia 2020 r. (I FSK 1476/17): „pomiędzy nabyciem przez
      Skarżącą nieruchomości (działki nr (...)) a sprzedażą poszczególnych działek,
      powstałych z podziału tej nieruchomości upłynie długi czas (21 lat). Poza podziałem
      działki oraz wystąpieniem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy działki (przed jej
      podziałem), Skarżąca nie podjęła żadnych innych działań przygotowujących działki do
      sprzedaży. W sytuacji zaś, gdy działka otrzymana przez Skarżącą nie była objęta
      planem zagospodarowania przestrzennego, nie wykracza poza zarząd majątkiem
      prywatnym uzyskanie warunków zabudowy i tym samym uzyskanie wskazówki co do
      możliwego przeznaczenia tej działki. Przeznaczenie działki, określające możliwy

      sposób jej wykorzystania, wpływa na wartość działki, a uzyskanie informacji o tym
      przeznaczeniu, istotnej z punktu widzenia ceny sprzedaży, jest uzasadnione przy
      każdej transakcji sprzedaży i nie może być uznane za charakterystyczne tylko dla
      profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Analogicznie należy ocenić zamieszczenie
      oferty w lokalnej telewizji i wywieszenie ogłoszeń, skoro jest to działanie umożliwiające
      zapoznanie się z ofertą większej grupie potencjalnych nabywców. Brak jest nie tylko
      prawnych, ale i racjonalnych podstaw, aby przyjąć, że sprzedaż dokonywana w ramach
      zarządu majątkiem prywatnym nie może wiązać się z działaniami zmierzającymi do
      uzyskania przez sprzedającego korzystnej ceny poprzez ustalenie wartości działki oraz
      udostępnienie informacji o sprzedaży szerokiemu kręgowi podmiotów. Działania
      powyższe, a także podział działki na mniejsze i wydzielenie drogi, mieszczą się zatem w
      ramach zarządu majątkiem prywatnym Skarżącej. Tym samym nie można się zgodzić z
      Szefem KAS, że całokształt działań podejmowanych przez Skarżącą w związku z
      planowaną sprzedażą należącej do niej działki, a mianowicie podział tej działki na 5
      mniejszych działek i wydzielenie drogi oraz wystąpienie o wydanie decyzji o warunkach
      zabudowy, dowodzi, że Skarżąca działała jak osoba prowadząca działalność w zakresie
      handlu nieruchomościami, angażując przy tym własne środki pieniężne”.
    6. NSA w wyroku z 30 lipca 2020 r. (I FSK 357/19): „przy takim rozumieniu przepisów
      stanowiących materialnoprawną podstawę za prawidłową należało uznać ocenę
      dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, że aktywności
      skarżącego w zakresie przedstawionego we wniosku zamiaru zbycia kilku działek
      budowlanych nie można uznać za aktywność porównywalną do aktywności
      przedsiębiorcy zajmującego się obrotem nieruchomościami. Trafnie ocenił Sąd
      pierwszej instancji, że planowane przez skarżącego transakcje nie będą miały
      charakteru działalności stałej i oceny tej nie zmienia fakt, że transakcji będzie kilka. Z
      wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wynika, że skarżący zamierza
      skorzystać okazjonalnie z możliwości zbycia zgromadzonego wcześniej majątku
      prywatnego, nie wykorzystywanego wcześniej do prowadzenia jakiejkolwiek
      działalności gospodarczej. W zakresie zarządzania majątkiem prywatnym mieści się też
      aktywność polegająca na podziale działek na mniejsze działki również o charakterze
      rolnym. Zarządzenie majątkiem prywatnym nie wyklucza bowiem podejmowania
      takich kroków, aby w razie zbywania majątku uzyskać jak najlepszą cenę. Z treści
      przedstawionego wniosku wynika, że podjęcie decyzji o podziale gruntu na działki
      budowlane implikowało konieczność wcześniejszego uzyskania decyzji o warunkach
      zabudowy, gdyż teren, na którym są położone działki nie jest objęty planem
      zagospodarowania przestrzennego. Poza tym skarżący nie podejmował ani nie planuje
      podjęcia innych działań podejmowanych zwykle przez podmioty zajmujące się
      profesjonalnie handlem działkami budowlanymi, a więc nie zamierza podejmować
      działań marketingowych a poprzestanie na zwykłych ogłoszeniach o sprzedaży, nie
      będzie uzbrajał działek, nie będzie utwardzał drogi wewnętrznej, nie będzie
      doprowadzał mediów lub załatwiał jakichkolwiek formalności związanych z zabudową”.
    7. NSA w wyroku z 3 lipca 2020 r. (I FSK 1888/17): „Mając na uwadze powyższe stwierdzić
      należy, że zasługują na uwzględnienie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty
      dotyczące naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego. W szczególności
      na uwzględnienie zasługuje zarzut naruszenia art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o PTU w zw. z
      art. 9 ust. 1 dyrektywy 112 poprzez ich nieprawidłową wykładnię, a w konsekwencji
      uznanie, że podział nieruchomości gruntowej na mniejsze działki, wycięcie samosiejki i
      jej sprzedaż oraz zamiar zamieszczenia ogłoszeń o sprzedaży na portalu internetowym
      lub skorzystanie z biura obrotu nieruchomościami stanowią aktywności, które
      wykraczają poza ramy czynności związanych ze zwyczajnym wykonywaniem prawa
      własności. Trafnie wywiódł bowiem Autor skargi kasacyjnej, że opisane we wniosku o
      wydanie interpretacji indywidualnej przez wnioskodawcę działania nie wyczerpują
      znamion aktywności profesjonalisty (handlowca)”.

    8. NSA w wyroku z 10 maja 2019 r. (I FSK 659/17): „przedstawione we wniosku o
      interpretację okoliczności faktyczne dotyczące dokonanej sprzedaży działek gruntu,
      nie wskazują, że skala aktywności skarżącej w celu zbycia przedmiotowych gruntów
      jest porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie obrotem
      nieruchomościami. Przypomnieć bowiem należy, że działki te w chwili sprzedaży nie
      były zabudowane i ogrodzone, funkcjonowały jako łąka, a skarżąca w żaden sposób ich
      nie wykorzystywała i nie występowała przed ich sprzedażą o wydanie decyzji o
      warunkach zabudowy. Działki posiadały wydzieloną drogę wewnętrzną, a dojazd do
      wszystkich działek był zapewniony wskutek uzyskania służebności drogi należącej do
      Gminy. Skoro jedyne działania, jakie skarżąca przedsięwzięła w związku ze sprzedażą
      działek gruntu, to wydzielenie działek z większej nieruchomości (1995 r.) nabytej
      wcześniej w drodze spadkobrania (1989 r.) oraz zlecenie pośrednikowi sprzedaży
      nieruchomości zamieszczania ogłoszeń dotyczących sprzedaży działek. W
      okolicznościach rozpoznawanej sprawy opisane przez skarżącą działania - w świetle
      też Trybunału Sprawiedliwości - nie mają waloru decydującego aby stwierdzić, że
      mamy do czynienia z podatnikiem VAT”.
    9. NSA w wyroku z 17 kwietnia 2019 r. (I FSK 578/17): "W świetle przedstawionych
      okoliczności nie można stwierdzić, że skarżący podejmuje aktywne działania w
      zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych
      przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit
      drugi dyrektywy 2006/112. Należy zauważyć w szczególności, że pomiędzy nabyciem
      nieruchomości, a sprzedażą poszczególnych działek upływa relatywnie długi czas.
      Skarżący, poza dokonaniem podziału i wystąpieniem o uzyskanie decyzji o warunkach
      zabudowy, która ostatecznie stała się bezprzedmiotowa i wygasła, nie podejmuje
      żadnych innych działań. Nie można zatem stwierdzić, że podejmuje on aktywne
      działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
      wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców. Dokonanie
      podziału nieruchomości w celu jej stopniowej sprzedaży mieści się natomiast w
      ramach zarządu majątkiem prywatnym skarżącego”.
    Należy podkreślić, że we wszystkich powyższych orzeczeniach Naczelny Sąd
    Administracyjny wychodził z założeń sformułowanych przez TSUE w przedstawionym na
    wstępie wyroku z dnia 15 września 2011 r. w połączonych sprawach C-180/10 i C-181/10.
    Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca uważa, że sprzedaż nieruchomości w
    okolicznościach przedstawionych w opisie stanu faktycznego nie będzie stanowiła
    czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem zbywca
    nie będzie działał w tej transakcji w charakterze podatnika. Jak wskazano w opisie stanu
    faktycznego, Wnioskodawca nabył udział we współwłasności nieruchomości w drodze
    darowizny wiele lat temu. Nieruchomość nigdy nie była wykorzystywana do prowadzenia
    działalności gospodarczej, nie poczyniono na niej żadnych nakładów, mających służyć
    uatrakcyjnieniu czy zwiększeniu wartości nieruchomości (takich np. jak uzbrojenie,
    ogrodzenie działek, utwardzenie drogi itp.). Dokonany podział gruntu na mniejsze działki
    miał służyć jedynie ułatwieniu zbycia części nieruchomości, co stanowi normalne działanie
    w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Również inicjatywa w zakresie określenia
    statusu gruntu w opracowywanym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego
    była przejawem zwykłej dbałości o własne mienie, a nie ukierunkowanymi działaniami
    przedsiębiorcy. Wnioskodawca poszukując nabywcy nie podejmował żadnych działań
    marketingowych a poprzestał na zwykłych ogłoszeniach o sprzedaży, w tym za
    pośrednictwem firmy pośredniczącej.
    Ponadto planowana umowa przedwstępna nie jest umową warunkową, w której zbywca
    udziela nabywcy pełnomocnictwa do podejmowania działań w sposób zorganizowany,
    mających zwiększyć atrakcyjność gruntu, a dopiero skuteczne zrealizowanie tych
    czynności przez nabywcę - pełnomocnika warunkuje zawarcie umowy przyrzeczonej. W
    niniejszym stanie faktycznym termin zawarcia umowy przyrzeczonej został zakreślony

    bezwarunkowo, poprzez wskazanie zaistnienia określonego zdarzenia (uzyskanie
    prawomocnego pozwolenia na budowę), lecz nie później niż z upływem zakreślonego
    okresu. Wprawdzie zbywca udzieli nabywcy pełnomocnictwa do dokonywania czynności w
    ramach procedury uzyskania pozwolenia na budowę, tym niemniej samo zawarcie umowy
    przyrzeczonej nie jest uzależnione od jej skutku (a jedynie termin zawarcia tej umowy, o
    ile pozytywny skutek nastąpi przed upływem zakreślonego okresu, jako ostatecznym
    terminem zawarcia umowy przyrzeczonej).
    Konkludując, w ocenie Wnioskodawcy, okoliczności sprawy wskazują, że planowana
    sprzedaż nieruchomości nie będzie podlegała podatkowi od towarów i usług.
    Pana stanowisko w sprawie (przedstawione w uzupełnieniu wniosku)
    W ocenie Wnioskodawcy, sprzedaż udziału w działce nr X nie będzie czynnością
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Udział ten stanowi element majątku osobistego Wnioskodawcy, nie był wykorzystywany w
    działalności gospodarczej, ani w działalności rolniczej o której mowa w art. 2 pkt 15 ustawy
    z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze
    zm.), nie był udostępniany osobom trzecim i nie był przedmiotem czynności o charakterze
    handlowym.
    Sprzedaż nastąpi w ramach zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, bez znamion
    działalności handlowej w zakresie obrotu nieruchomościami, a tym samym pozostaje poza
    zakresem ustawy o podatku od towarów i usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.
    j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlega
      odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zatem, grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż
    jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.
    Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego
    nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, ze zm.), zwanej dalej
    „Dyrektywą 2006/112/WE”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:

      1) określone udziały w nieruchomości,
      2) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
      3) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
        prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej
        części.
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071) zwanej dalej „Kodeks
    cywilny”.
    Na mocy art. 195 ustawy Kodeks cywilny:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Jak stanowi art. 196 § 1 ww. ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Na podstawie art. 196 § 2 ww. ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    W świetle art. 46 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Art. 198 ustawy Kodeks cywilny stanowi, że:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody
      pozostałych współwłaścicieli.
    Podkreślić więc należy, że współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję
    wyłącznego właściciela, a rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel
    może zbyć swój udział.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art.
    7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez
    podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i
    usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i
    usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.

    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem,
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług
    jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów
    ustawy.
    Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów,
      handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
      wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność
      gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku
      rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną
    jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób
    świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
    wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.

    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności
    określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży udziału w działce nr X, istotne jest,
    czy w celu dokonania jej sprzedaży podjął Pan aktywne działania w zakresie obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta,
    handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Skutkowałoby to
    koniecznością uznania Pana za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w
    rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został
    wykorzystany do działalności gospodarczej.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym.
    Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy
    o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest
    odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter
    Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą
    podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do
    prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek
    prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią
    przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze
    wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej
    nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to

    zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w
    ramach majątku osobistego.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy. W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży,
    przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj.
    majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych
    czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie
    przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady
    bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.
    Z treści wniosku wynika, że jest Pan zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od
    towarów i usług. Zamierza Pan zbyć udział w działce nr X. Działka nr X powstała wskutek
                          1dokonanego podziału działki nr Y, której / udziału otrzymał Pan w 1987 r. od swojej 2
    ówczesnej żony jako darowiznę. Udział w działce nr X nie był wykorzystywany w
    prowadzonej działalności gospodarczej ani w działalności rolniczej. Przeznaczonego do
    sprzedaży ww. udziału w działce nie wykorzystywał Pan i nie będzie wykorzystywał do
    dokonywania zbiorów i dostawy (sprzedaży) produktów rolnych. Ponadto wskazał Pan, że
    współwłaściciele działki nr X wystąpili do Urzędu Miejskiego w ... o przeznaczenie
    nieruchomości na tereny pod zabudowę oraz wystąpili do właściwego organu o zmianę
    przeznaczenia nieruchomości z budownictwa jednorodzinnego na wielorodzinne.
    Współwłaściciele dokonali również podziału działki, w wyniku którego powstała działka nr
    X.
    W 2024 r. współwłaściciele postanowili wystawić na sprzedaż działkę nr X i celem
    znalezienia nabywcy umieścili stosowne ogłoszenia za pośrednictwem firmy ... w ....
    Wskutek tych działań współwłaściciele nawiązali kontakt z potencjalnym nabywcą, tj. z
    deweloperem działającym w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Strony
    zamierzają w pierwszej kolejności zawrzeć umowę przedwstępną sprzedaży
    nieruchomości. W projekcie umowy przedwstępnej przewidziano postanowienia, w myśl
    współwłaściciele wyrażają zgodę na złożenie przez Spółkę Kupującą oświadczenia o
    posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością gruntową i dokonywanie czynności
    związanych ze złożeniem wniosku o pozwolenie na budowę na powyższej działce, a także
    na prowadzenie dalszej procedury budowlanej (obejmującej wyłącznie czynności
    administracyjne, a nie faktyczne prace budowlane) na podstawie tego wniosku, udzielając
    w tym zakresie pełnomocnictwa Spółce kupującej do dokonywania czynności niezbędnych
    w ramach tej procedury. Ponadto, udział w działce nr X nie był i nie będzie do momentu
    sprzedaży przedmiotem żadnych umów cywilnoprawnych (najem, dzierżawa, użyczenie
    lub inne); nie był udostępniany osobom trzecim, ani odpłatnie, ani nieodpłatnie.
    Z wniosku nie wynika, aby w związku ze sprzedażą podejmował Pan aktywne działania w
    zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych
    przez producentów, handlowców i usługodawców. Ponadto udział w działce nr X nigdy nie
    był wykorzystywany przez Pana w działalności gospodarczej.
    W związku z powyższymi okolicznościami stwierdzam, że w odniesieniu do sprzedaży
    przez Pana udziału w działce nr X, nie wystąpił ciąg zdarzeń, które jednoznacznie
    przesądzają, że sprzedaż ww. udziału w działce nr X będzie wypełniała przesłanki
    działalności gospodarczej. Nie podjął Pan takich aktywnych działań w zakresie obrotu

    nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do
    wykorzystywanych przez handlowców. Całokształt powyższych okoliczności wskazuje, że
    Pana aktywność mieści się w granicach zarządu majątkiem prywatnym.
    W opisanej sytuacji będzie Pan korzystał z przysługującego Panu prawa do rozporządzania
    majątkiem osobistym, co nie jest wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu
    art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego statusu pozbawia Pana cech podatnika podatku VAT, o
    którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w zakresie sprzedaży ww. udziału w działce nr X, a
    dostawę – cech czynności podlegającej opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1
    ustawy.
    W związku z tym w rozpatrywanej sprawie będzie Pan korzystał z przysługującego Panu
    prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w
    sferze prywatnej, do której nie mają zastosowania przepisy ustawy o podatku od towarów
    i usług.
    Zatem, planowana przez Pana sprzedaż udziału w działce nr X, nie będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Pana i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji indywidualnej.
    Należy zauważyć, że stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej
    Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego wydaje, w jego indywidualnej
    sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zatem
    niniejsza interpretacja nie wywiera skutków prawnych dla pozostałych współwłaścicieli
    nieruchomości, o której mowa we wniosku.
    Odnosząc się natomiast do powołanych przez Pana wyroków NSA, należy wskazać, że
    rozstrzygnięcia w nich zawarte dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw
    podatnika, w określonym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach
    są wiążące.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponosi
    Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym
    przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana
    interpretacja traci swoją aktualność.
    Jednocześnie należy podkreślić, że ta interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.