Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.537.2025.2.RM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-23
Teza: Brak obowiązku wystawiania faktur przy pomocy KSeF.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
faktura-faktura VAT
systemy-Krajowy System Faktur (KSeF)
usługi-usługi magazynowania i przechowywania towarów
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Krajowy System
Faktur (KSeF)
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106ga-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106gb-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106gb-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 22 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy braku obowiązku wystawiania faktur przy pomocy KSeF.
    Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 15 września 2025 r.
    (wpływ 17 września 2025 r.) oraz pismem z 16 września 2025 r. (wpływ 17 września 2025
    r.). Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

(...) B.V. (dalej: Spółka) jest podatnikiem podatku od towarów i usług w Polsce. Spółka
    dokonuje zakupów oraz sprzedaży towarów (produkty (...)) na terytorium kraju,
    podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Spółka nie posiada w Polsce personelu, a także nie użytkuje środków trwałych
    (ruchomości oraz nieruchomości) położonych na terytorium kraju.
    Spółka podpisała umowę z A. Sp. z o.o. na krótkoterminowe składowanie produktów (...)
    nabywanych od A. Sp. z o.o., a następnie sprzedawanych w kraju i za granicą.
    Uzupełnienie wniosku
    1. Od kiedy Wnioskodawca jest zarejestrowany jako czynny podatnik VAT na terytorium
      Polski i w związku z jakimi czynnościami dokonał tej rejestracji?
      Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku VAT od (...) 2011 roku. Rejestracja
      Spółki na podatek VAT spowodowana jest uczestnictwem Spółki w transakcjach
      podlegających podatkowi VAT na terytorium Polski.
    2. W jaki sposób jest realizowana/zorganizowana działalność gospodarcza Wnioskodawcy
      w kraju siedziby działalności gospodarczej - należy ogólnie bez wskazywania
      szczegółów (ale w sposób niebudzący wątpliwości) wskazać jaką działalność w Holandii
      prowadzi Wnioskodawca oraz w jaki sposób ja prowadzi np. czy działalność w kraju
      siedziby ogranicza się tylko do posiadania biura, jakie zasoby osobowe i techniczne
      posiada w kraju siedziby itd.?
      Wnioskodawca jest podmiotem prawnym zarejestrowanym w Holandii. Spółka
      posiada niezbędne zasoby (ludzkie i techniczne) do prowadzenia działalności w
      zakresie produkcji i sprzedaży (...) oraz opraw (...). Spółka w Grupie (...) funkcjonuje
      jako Przedsiębiorca (Pryncypał). Lokalne spółki z Grupy (...) pełnią funkcję producenta
      kontraktowego, dystrybutora o ograniczonym ryzyku, bądź organizacji sprzedażowej.
      Natomiast Spółka, jako Przedsiębiorca (Pryncypał) uczestniczący w transakcjach
      zakupowych i sprzedażowych, uzyskuje zysk rezydualny.
    3. Na czym konkretnie polega, jakich konkretnie świadczeń dotyczy oraz w jaki sposób
      jest zorganizowana/prowadzona działalność Wnioskodawcy w Polsce?
      Wnioskodawca dokonuje zakupu towarów na terytorium Polski, a następnie sprzedaje
      je w kraju, bądź do innych krajów Unii Europejskiej w drodze wewnątrzwspólnotowej
      dostawy towarów. Zakupy dokonywane są od podmiotów powiązanych, a także
      trzecich, natomiast sprzedaż odbywa się do podmiotów powiązanych.
    4. Jakiego rodzaju zakupów (towarów/usług) Wnioskodawca dokonuje na terytorium
      Polski, należy wymienić?
      Wnioskodawca dokonuje zakupu towarów (...). Kupuje także usługę udostępnienia
      przestrzeni magazynowej od A. Sp. z o.o., która wartościowo stanowi znikomą część
      wszystkich zakupów Wnioskodawcy w Polsce.
    5. W przypadku nabywania usług na terytorium Polski – proszę wskazać, czy
      Wnioskodawca posiada bezpośrednią kontrolę nad zasobami osobowymi i
      technicznymi/rzeczowymi polskich usługodawców wykorzystywanymi do świadczenia
      usług na Państwa rzecz, w tym należy wskazać/opisać na czym ta kontrola polega i w
      jaki sposób jest realizowana oraz czy jest porównywalna do kontroli jaką
      Wnioskodawca sprawuje nad własnym zapleczem personalnym?

      Jak zaznaczono powyżej, Wnioskodawca dokonuje zakupu usługi udostępnienia
      przestrzeni magazynowej. Wnioskodawca nie sprawuje kontroli nad personelem i
      zasobami polskiego usługodawcy (A. Sp. z o.o.).
    6. Kim są podmioty, od których Wnioskodawca nabywa towary i/lub usługi na terytorium
      Polski, czy są to spółki zależne czy inne niezależne podmioty, na jakich zasadach
      odbywa się współpraca z tymi podmiotami?
      Spółka dokonuje zakupu towarów od podmiotów powiązanych (m.in. A. Sp. z o.o.) a
      także od podmiotów trzecich (n.p. B. Sp. z o.o., C. Sp. z o.o.). Współpraca z A. Sp. z o.o.
      opiera się na ramowej umowie Producenta Kontraktowego, a także ramowej Umowie
      Dystrybucyjnej, natomiast poszczególne transakcje inicjowane są poprzez zamówienia
      zakupowe. W odniesieniu do podmiotów trzecich także mają zastosowanie
      zamówienia zakupowe.
    7. Czy Wnioskodawca posiada oddział na terytorium Polski?
      Wnioskodawca nie posiada oddziału w Polsce. Jedynie jest zarejestrowany w Polsce na
      potrzeby podatku VAT.
    8. Kim są klienci Wnioskodawcy (podmioty nabywające na terytorium Polski towary
      produkty (...)), tj. czy są to konsumenci (osoby fizyczne nieprowadzące działalności
      gospodarczej) czy kontrahenci prowadzący działalność gospodarczą?
    9. Klientami Wnioskodawcy są wyłącznie podmioty gospodarcze. Spółka nie sprzedaje
      poprzez swoją rejestrację VAT w Polsce towarów osobom fizycznym, nieprowadzącym
      działalności gospodarczej.
    10. Czy Wnioskodawca oddelegowuje do Polski pracowników - jeśli tak należy wskazać na
      jaki okres są oddelegowani do pracy na terytorium Polski oraz jakie czynności/zadania
      realizują?
      Wnioskodawca nie oddelegowuje do Polski swoich pracowników.
    11. Czy Wnioskodawca posiada na terytorium Polski przedstawicieli/handlowców (osoby
      pozyskujące nowych klientów) lub inne osoby działające na podstawie udzielonego
      przez Wnioskodawcę pełnomocnictwa, uprawnione do zawierania umów w imieniu
      Spółki?
      Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski przedstawicieli/handlowców
      działających w jego imieniu i na jego rzecz.
    12. Przez jaki okres czasu Wnioskodawca zamierza realizować działalność na terytorium
      Polski?
      Zamiarem Wnioskodawcy jest bezterminowe prowadzenie działalności gospodarczej w
      Polsce w takiej formie. Może to ulec zmianie na mocy decyzji biznesowej, ale na tę
      chwilę nie ma takich intencji.
    13. Gdzie podejmowane są istotne decyzje dotyczące działalności Wnioskodawcy na
      terytorium Polski - w Polsce czy w Holandii?
      Istotne decyzje dotyczące działalności Wnioskodawcy podejmowane są w Holandii.
    Pytania
    W związku z przedstawionym powyżej stanem faktycznym, w połączeniu z art. 106ga
    ustawy o podatku od towarów i usług, czy Spółka, będąca podatnikiem podatku od
    towarów i usług jest zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu
    Krajowego Systemu e-Faktur (dalej: KSeF).
    Państwa stanowisko w sprawie

    Zdaniem Wnioskodawcy, na podstawie art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku od
    towarów i usług nie ma ona obowiązku z dniem 1 lutego 2026 r. wystawiania faktur
    ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF.
    Ogólna zasada wyrażona w art. 106ga ust. 1 nakłada taki obowiązek na podatników
    podlegających przepisom ustawy o podatku od towarów i usług. Natomiast art. 106 ga ust.
    2 pkt 1 zawiera jedną z kategorii podatników, która obowiązkowi wystawiania faktur
    ustrukturyzowanych nie podlega. Są to podatnicy nieposiadający siedziby działalności
    gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium
    kraju.
    Jak zaznaczono w sekcji G niniejszego wniosku Spółka nie ma siedziby w Polsce, jest nią
    (...) w Holandii. Dodatkowo w Polsce Spółka nie posiada ani personelu, ani żadnej
    infrastruktury, które prowadzą do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej. Dlatego też zdaniem Spółki, spełnia ona warunki wymienione w art. 106ga
    ust. 2 pkt 1 i w drodze wyjątku, będąc podatnikiem podatku od towarów i usług, nie
    podlega obowiązkowi wystawiana faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
      Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się przez to terytoria państw
      członkowskich Unii Europejskiej.
    Według art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w
    rozdziale 3 działu V ustawy.
    Stosownie do art. 28a ustawy:
      Na potrzeby stosowania ww. rozdziału:
      1. ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
      a. podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
        art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b. osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
        od wartości dodanej;
      2. podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia
        usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich
        świadczonych na jego rzecz usług.
    Wskazany powyżej art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy, która
    ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem
    według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą.
    Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w
    art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące
    działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw
    trzecich.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:
      W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z powyższych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy, inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1
    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy, podlega opodatkowaniu
    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej. Wówczas, miejscem
    świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla
    którego ta usługa jest świadczona.
    Z opisu sprawy wynika, że Spółka jest podmiotem prawnym zarejestrowanym w Holandii.
    Spółka funkcjonuje w Grupie (...). Lokalne spółki z Grupy (...) pełnią funkcję producenta
    kontraktowego, dystrybutora o ograniczonym ryzyku, bądź organizacji sprzedażowej.
    Natomiast Spółka, jako Przedsiębiorca (Pryncypał) w Grupie (...) uczestniczący w
    transakcjach zakupowych i sprzedażowych, uzyskuje zysk rezydualny. Od (...) 2011 roku.

    Spółka jest czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce. Wnioskodawca nie posiada
    oddziału w Polsce. Na terytorium kraju Spółka kupuje towary (...) a następnie sprzedaje je
    w Polsce lub do innych krajów UE, w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
    Dostawcami towarów są podmioty powiązane (m.in. A. Sp. z o.o.) i podmioty trzecie (n.p.
    B. Sp. z o.o., C. Sp. z o.o.). Klientami Wnioskodawcy są wyłącznie podmioty gospodarcze.
    Spółka nie sprzedaje poprzez swoją rejestrację VAT w Polsce towarów osobom fizycznym,
    nieprowadzącym działalności gospodarczej. Spółka podpisała umowę z A. Sp. z o.o. na
    krótkoterminowe składowanie produktów (...) nabywanych od A. Sp. z o.o. Nabywana
    usługa udostępnienia przestrzeni magazynowej od A. Sp. z o.o., wartościowo stanowi
    znikomą część wszystkich zakupów Wnioskodawcy w Polsce. Współpraca z A. Sp. z o.o.
    opiera się na ramowej umowie Producenta Kontraktowego, a także ramowej Umowie
    Dystrybucyjnej, natomiast poszczególne transakcje inicjowane są poprzez zamówienia
    zakupowe. W odniesieniu do podmiotów trzecich także mają zastosowanie zamówienia
    zakupowe. Spółka zamierza prowadzić działalność gospodarczą w Polsce w takiej formie
    bezterminowo, co może ulec zmianie w wyniku decyzji biznesowej.
    Wątpliwości Spółki dotyczą ustalenia, czy w związku z opisaną działalnością będzie miała
    obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-
    Faktur.
    Spółka uważa, że z uwagi na to, że nie posiada w Polsce personelu ani żadnej
    infrastruktury, które prowadzą do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej, nie będzie podlegała obowiązkowi wystawiana faktur ustrukturyzowanych
    przy użyciu KSeF.
    Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności
    określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie
    wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia,
    jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach
    członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak” siedziba
      działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie
      możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić
      stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo
      Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

      Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
      świadczenie usług, które wykonuje:
        a. art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
        b. począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112
        /WE;
        c. do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
        d. art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający,
      by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w
      zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy
      towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując
    się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje
    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym
    zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94
    Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs
    and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12
    Welmory Sp. z o.o.
    Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów
    administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których
    zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak
    wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający.

    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane
    podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało
    towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające
    opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności
    podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest
    konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył
    usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura
    działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na
    własne potrzeby.
    Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym
    infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego
    rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez
    ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE
    wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być
    konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze
    udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich
    wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w
    sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny
    podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.
    W wyroku z 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie, badając kwestię
    istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w
    Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, Trybunał
    wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady
    2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr
    282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006
    /112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie
    członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym
    państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na
    podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których
    świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i
    reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.
    TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie
    jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która
    charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był

    uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam
    sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne
    udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich
    organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki
    któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku
    Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do
    realizacji i odbioru tych samych świadczeń.
    Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C#533/22, w
    którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca
    siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z
    usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim,
    posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że
    obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o
    świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę
    działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług
    świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie
    członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w
    rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego
    świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia
    jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”
    Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r.,
    sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są
    odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług.
    Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby
    umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi
    słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi.
    Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i
    techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą
    w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce
    prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie
    wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych
    usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.
    Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione
    okoliczności sprawy należy uznać, że w Państwa Spółka nie będzie posiadać w Polsce
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie zorganizuje bowiem na
    terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających
    samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały.
    Z treści wniosku wynika, że Spółka prowadzi działalność w zakresie produkcji i sprzedaży
    (...), które sprzedaje odbiorcom z Polski oraz z innych krajów UE. Spółka zawarła umowę z
    polską spółką A. Sp. z o.o. dotyczącą krótkoterminowego składowania produktów (...)
    nabywanych od tego podmiotu.
    Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać
    każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną
    spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego.
    Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych
    usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością.
    Z okoliczności sprawy wynika, że Spółka nie posiada na terytorium Polski ani zasobów
    osobowych ani rzeczowych. Spółka wskazała, że nie posiada w Polsce personelu,
    przedstawicieli/handlowców działających w jej imieniu/na jego rzecz ani nie oddelegowuje

    swoich pracowników do Polski. Istotne decyzje dotyczące działalności Wnioskodawcy nie
    są podejmowane w Polsce lecz w Holandii. Spółka nie posiada w Polsce również zaplecza
    technicznego. Z wniosku wynika, że Spółka nie ma w Polsce oddziału, a ponadto nie
    użytkuje w Polsce żadnych środków trwałych (ruchomości oraz nieruchomości). Jak
    wskazała Spółka, zasoby ludzkie oraz techniczne niezbędne do prowadzenia działalności w
    zakresie produkcji i sprzedaży źródeł światła znajdują się w Holandii. Zatem należy uznać,
    że Spółka nie będzie posiadała żadnych własnych zasobów technicznych/rzeczowych oraz
    personalnych na terytorium Polski.
    Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie
    jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium
    to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i
    infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być
    dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim
    kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym.
    Spółka wskazała, że nie sprawuje kontroli nad personelem i zasobami polskiego
    usługodawcy. Spółka nie będzie więc posiadała na terytorium Polski kontroli nad
    zapleczem personalnym i technicznym/rzeczowym spółki A. Sp. z o.o. porównywalnej do
    tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym.
    Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest
    również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o
    wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej)
    trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały
    one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że
    struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a
    nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi
    być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej
    lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.
    Ponownie wskazać należy, że Spółka nie posiada w Polsce żadnych zasobów technicznych
    i nieruchomości oraz nie zatrudnia w Polsce żadnych pracowników. Dodatkowo wszelkie
    decyzje biznesowe podejmowane są przez Spółkę poza terytorium kraju (w Holandii).
    Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych
    oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że będzie
    spełnione kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności
    zasobów osobowych i technicznych.
    Należy również zwrócić uwagę na cytowany już wyrok TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r.
    Wynika z niego, że z perspektywy określania stałego miejsca prowadzenia działalności
    istotne jest ustalenie charakteru zaplecza personalnego i technicznego. TSUE orzekł, że to
    samo zaplecze personalne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i
    odbioru tych samych usług. Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie powinien być
    uznany za stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w
    zakresie tych usług, które świadczy dla tego innego podmiotu. Odnosząc powyższe do
    sytuacji Spółki należy stwierdzić, że spółka A. Sp. z o.o. będzie świadczyła na Państwa rzecz
    usługę przechowywania towarów, a to oznacza, że w przypadku uznania istnienia stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, to samo zaplecze zasobów personalnych
    jak i technicznych A. Sp. z o.o. byłoby wykorzystywane zarówno do świadczenia usług na
    rzecz Spółki jak i ich odbioru. Tym samym, zgodnie z wyrokiem TSUE C-333/20 z 7 kwietnia
    2022 r. takie miejsce nie powinno być uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności. W
    podobnym tonie wypowiada się również TSUE w wyroku z dnia 13 czerwca 2024 r. o sygn.
    C#533/22 wskazując, że zaplecze personalne i techniczne w kraju usługodawcy musi być
    odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są usługi na rzecz Spółki.
    W konsekwencji, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy
    stwierdzić, że mając na uwadze aktualne orzecznictwo TSUE Spółka nie będzie posiadała
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

    Przechodząc do wątpliwości dotyczących obowiązku wystawiania lub otrzymywania faktur
    ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) należy wskazać, że
    zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej - rozumie się
      przez to fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z
      przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie.
    Ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz
    niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie
    KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024
    r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” - termin
    wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r.
    Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026 r.:
      1. Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu
      Krajowego Systemu e-Faktur.
      2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:
      1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego
      miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
      2) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na
      terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
      na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie
      uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono
      fakturę;
      3) przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale
      XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych procedurach;
      4) na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą
      działalności gospodarczej;
      5) w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia
      usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s;
      6) przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1.
      3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wystawia się faktury elektroniczne lub
      faktury w postaci papierowej.
      4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, 2 i 4, podatnicy mogą wystawiać
      faktury ustrukturyzowane.
    Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026
    r.:
      1. Faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu Krajowego
      Systemu e-Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci
      elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy
      z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących
      zadania publiczne.
      2. Oprogramowanie interfejsowe, o którym mowa w ust. 1, jest dostępne na stronie,
      której adres jest podany w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej
      urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.
    Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który będzie obowiązywał od 1 lutego 2026 r. wskazuje,
    że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego
    Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego przepisu przewiduje

    wyłączenie z tego obowiązku tych podmiotów, które nie posiadają w Polsce siedziby
    działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zatem, skoro jak ustaliłem, Spółka nie będzie posiadała stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, w
    brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur
    ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od 1 lutego 2026 r.
    Przy czym, Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w
    związku z czym ma możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu
    Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy, w brzmieniu nadanym
    ustawą zmieniającą.
    Tym samym przedstawione stanowisko należy uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony
    odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111
        ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.