Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.430.2025.1.JM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-13
Teza: Obowiązki płatnika z tytułu oddelegowania pracownika do
Holandii.
Słowa kluczowe: Holandia
obowiązek-obowiązek płatnika
oddelegowanie
oddelegowanie-oddelegowanie pracownika
odpowiedzialność-odpowiedzialność płatnika
praca
pracownik
płatnik
wynagrodzenia
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.-
Zakłady pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W związku z prowadzoną działalnością, Spółka oddelegowuje zatrudnionego Pracownika
    do pracy w zagranicznych podmiotach powiązanych ze Spółką, tj. spółek z tej samej grupy
    kapitałowej.
    Wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej dotyczy sytuacji, w której
    pracownik zatrudniony przez Spółkę został oddelegowany do pracy w spółce mającej
    siedzibę w Królestwie Niderlandów. Spółka nie posiada na terytorium Królestwa
    Niderlandów zakładu w rozumieniu polsko – holenderskiej umowy o unikaniu
    podwójnego opodatkowania.
    Zakres oddelegowania jest uregulowany w Porozumieniu zawartym z Pracownikiem oraz
    w wewnątrzgrupowych umowach o tzw. krzyżowych rozliczeniach między spółkami w
    grupie kapitałowej w przypadku oddelegowywania pracowników między spółkami w
    grupie. Ustalono między innymi, że w części w jakiej pracownik wykonuje swoją pracę na
    rzecz podmiotu z Królestwa Niderlandów wynagrodzenie Pracownika będzie przerzucane
    na podmiot, do którego Pracownik jest oddelegowany. Ponieważ niecałość prac, jakie
    Pracownik wykonuje jest wykonywana w spółce w Niderlandach i wykonuje on również
    obowiązki w spółce oddelegowującej – część wynagrodzenia jest ponoszona dalej przez
    spółkę oddelegowującą, czyli Pracodawca. Ustalenia porozumienia oraz faktyczny czas
    pracy pracownika wynosi 75% w spółce w Niderlandach i 25% w Spółce oddelegowującej
    w Polsce. Podobnie ustalano proporcje poniesienia wynagrodzenia i wszelkich jego
    składników przez te podmioty. Pracownik Spółki, oddelegowany do pracy w Niderlandach
    jest polskim rezydentem podatkowym, bo tu znajduje się jego centrum interesów
    życiowych i w konsekwencji podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Jednak oddelegowany Pracownik przebywa na terytorium Królestwa Niderlandów przez
    okres lub okresy przekraczające łącznie 183 dni w każdym dwunastomiesięcznym okresie
    rozpoczynającym się lub kończącym w danym roku podatkowym. W związku z tym
    również Niderlandy uzyskały prawo opodatkowania przychodów, jakie uzyskuje Pracownik
    z tytułu pracy na ich terytorium. Z tego tytułu Pracownik odprowadza podatek od
    dochodu uzyskiwanego na terytorium Niderlandów, tj. od 75% swojego wynagrodzenia w
    Niderlandach.
    Z Porozumienia zawartego z Pracownikiem wynika, że wynagrodzenie Pracownika, w
    trakcie jego oddelegowania oraz inne koszty związane z jego oddelegowaniem, będą
    wypłacane bezpośrednio przez Spółkę w Polsce. Jednakże jak wskazano wcześniej
    ostateczny koszt wynagrodzenia i pozostałych wydatków związanych z oddelegowaniem
    będzie ponoszony przez podmiot w Niderlandach, tj. 75% wynagrodzenia.

## Pytanie

Czy Spółka jako płatnik jest zobowiązana w świetle przepisu art. 32 ustawy z 26 lipca 1991
    r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 226) do
    pobierania w Polsce zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z wynagrodzenia
    wypłacanego oddelegowanemu pracownikowi z tytułu pracy wykonywanej przez niego na
    terytorium Holandii (tj. od 75% wypłacanego mu wynagrodzenia)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 226 z późn. zm., dalej: „Ustawa o PIT”)
    osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

    podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez
    względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).
    Jak zostało wskazane w przepisie art. 3 ust. 1a ustawy o PIT: Za osobę mającą miejsce
    zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:
    1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
      gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
    2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
      podatkowym.
    Biorąc pod uwagę powyższe wskazać należy, że Pracownik jest polskim rezydentem
    podatkowym, bo jak wskazano w stanie faktycznym jego centrum interesów życiowych
    jest ciągle w Polsce pomimo faktu, że w trakcie roku podatkowego przebywa dłużej niż
    183 dni w Królestwie Niderlandów.
    Zgodnie z art. 32 ust. 1 Ustawy o PIT:
    Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
    organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
    obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują
    od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej
    lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego
    wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w
    spółdzielniach pracy.
    Natomiast przepis art. 32 ust. 9 ustawy o PIT stanowi, że:
    Płatnik nie pobiera zaliczek na podatek dochodowy od dochodów uzyskanych przez
    podatnika z pracy wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pod
    warunkiem, że dochody te podlegają lub będą podlegać opodatkowaniu poza terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej. Na wniosek podatnika płatnik pobiera zaliczki na podatek
    dochodowy zgodnie z ust. 2-8, z uwzględnieniem art. 27 ust. 9 i 9a.
    Przepis art. 32 ust. 1 Ustawy o PIT, ma charakter ogólny i ustanawia generalny obowiązek
    dla pracodawcy działającego jako płatnik. Niemniej jednak ustawodawca w przepisie art.
    32 ust. 9 Ustawy o PIT przewidział obowiązek zaprzestania poboru zaliczek na podatek od
    wynagrodzeń wypłacanych pracownikom oddelegowanym do pracy za granicą przez
    zakład pracy podatnika, pełniący funkcję płatnika.
    Warunkiem niepobrania takiej zaliczki przez płatnika są zapisy odpowiedniej umowy o
    unikaniu podwójnego opodatkowania, stanowiące, że stosowne wynagrodzenie jest
    opodatkowane w drugim państwie, chyba że podatnik złoży wniosek o opodatkowanie
    tych zaliczek w Polsce.
    W niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy konwencji podpisanej w Warszawie 13
    lutego 2002 r. między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w
    zakresie podatków od dochodu, (dalej: „UPO”).
    Jak zostało wskazane w art. 15 ust. 1 UPO:
    Z uwzględnieniem postanowień artykułów 16, 18, 19, 20 i 21 uposażenia, płace i inne
    podobne wynagrodzenia, które osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się
    Państwie otrzymuje z pracy najemnej, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie,
    chyba że praca najemna wykonywana jest w drugim Umawiającym się Państwie. Jeżeli
    praca najemna jest tak wykonywana, to otrzymywane za nią wynagrodzenie może być
    opodatkowane w tym drugim Państwie.
    Zgodnie zaś z przepisem art. 15 ust. 2 UPO:
    Bez względu na postanowienia ustępu 1 wynagrodzenie, jakie osoba mająca miejsce
    zamieszkania w Umawiającym się Państwie otrzymuje za pracę najemną, wykonywaną w

    drugim Umawiającym się Państwie, podlega opodatkowaniu tylko w pierwszym Państwie,
    jeżeli:
    a) odbiorca przebywa w drugim Państwie przez okres lub okresy nieprzekraczające łącznie
      183 dni podczas dwunastomiesięcznego okresu rozpoczynającego się lub kończącego
      w danym roku podatkowym i
    b) wynagrodzenie jest wypłacane przez pracodawcę lub w imieniu pracodawcy, który nie
      ma miejsca zamieszkania lub siedziby w drugim Państwie, i
    c) wynagrodzenie nie jest ponoszone przez zakład lub stałą placówkę, którą pracodawca
      posiada w drugim Państwie.
    Artykuł 15 ust. 1 UPO wskazuje na zasadę generalną, zgodnie z którą wynagrodzenie za
    pracę podlega opodatkowaniu w tym państwie, w którym praca jest rzeczywiście
    wykonywana. Powyższe oznacza, że wynagrodzenie pracowników mających miejsce
    zamieszkania w Polsce podlegają opodatkowaniu tylko w Polsce, chyba, że praca
    wykonywana jest na terytorium Holandii.
    W takim przypadku dochód ten może być opodatkowany w obu krajach. Regulacje
    zawarte w art. 15 ust. 2 UPO stanowią wyłom w zasadzie generalnej i sprowadzają się do
    tego, że wynagrodzenie wypłacane osobie będącej rezydentem podatkowym jednego
    państwa za pracę wykonywaną na terytorium drugiego państwa, będzie podlegało
    opodatkowaniu tylko w państwie rezydencji, jeżeli łącznie zostaną spełnione trzy warunki
    wymienione w ust. 2 art. 15 UPO.
    W analizowanym stanie faktycznym jeden z warunków tj. pobyt powyżej 183 dni nie jest
    spełniony więc wyjątek nie ma zastosowania.
    W związku z powyższym holenderska administracja podatkowa uznała, że w opisywanym
    stanie faktycznym nie są spełnione warunki, o których mowa w art. 15 ust. 2 UPO, w
    konsekwencji czego dochody pracownika z pracy najemnej wykonywanej na terytorium
    Królestwa Niderlandów są opodatkowane w Królestwie Niderlandów od momentu
    przekroczenia terminu 183 dni.
    Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 32 ust. 9 ustawy o PIT Spółka nie jest
    zobowiązana do poboru zaliczek na podatek dochodowy od dochodów uzyskanych przez
    oddelegowanego Pracownika z tytułu pracy wykonywanej na terytorium Królestwa
    Niderlandów, ponieważ w świetle UPO dochody te podlegać będą opodatkowaniu
    Holandii. Oczywiście dotyczy to tylko części wynagrodzenia należnego Pracownikowi z
    tytułu jego pracy w Holandii tj. 75% jego wynagrodzenia w danym roku, czyli tego które
    podlega opodatkowaniu w Holandii. Pobór zaliczek będzie zasadny jedynie wówczas, gdy
    oddelegowany pracownik złoży Spółce taki wniosek.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiliście Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Przepisy ogólne
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:

      a) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
        gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
      b) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    W myśl art. 4a ww. ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Opodatkowanie dochodów pracownika w świetle polsko – holenderskiej Konwencji o
    unikaniu podwójnego opodatkowania
    W niniejszej sprawie odnieść należy się do przepisów Konwencji z 13 lutego 2002 r.
    zawartej między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie
    eliminowania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu oraz
    zapobiegania uchylaniu się i unikaniu opodatkowania (Dz. U. z 2003 r. poz. 2120 ze zm.)
    zmienionej Protokołem z 29 października 2020 r. między Rzecząpospolitą Polską a
    Królestwem Niderlandów o zmianie Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a
    Królestwem Niderlandów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania
    uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, oraz Protokołu
    podpisanego w Warszawie dnia 13 lutego 2002 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 906).
    W myśl art. 4 ust. 1 ww. Konwencji:
      W rozumieniu niniejszej konwencji określenie "osoba mająca miejsce zamieszkania
      lub siedzibę w Umawiającym się Państwie" oznacza każdą osobę, która zgodnie z
      prawem tego Państwa podlega tam opodatkowaniu ze względu na jej miejsce
      zamieszkania, miejsce pobytu, miejsce zarządu albo jakiekolwiek inne kryterium o
      podobnym charakterze i obejmuje również to Państwo oraz jego jednostkę
      terytorialną lub organ lokalny, jak również uznawany fundusz emerytalny tego
      Państwa. Jednakże określenie to nie obejmuje osoby, która podlega opodatkowaniu
      w tym Państwie tylko ze względu na dochód osiągany ze źródeł w tym Państwie lub
      majątek w nim położony.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ww. Konwencji:
      Z uwzględnieniem postanowień artykułów 16, 18, 19, 20 i 21 uposażenia, płace i inne
      podobne wynagrodzenia, które osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym
      się Państwie otrzymuje z pracy najemnej, podlegają opodatkowaniu tylko w tym
      Państwie, chyba że praca najemna wykonywana jest w drugim Umawiającym się
      Państwie. Jeżeli praca najemna jest tak wykonywana, to otrzymywane za nią
      wynagrodzenie może być opodatkowane w tym drugim Państwie.
    Jednakże, w świetle art. 15 ust. 2 ww. Konwencji:
      Bez względu na postanowienia ustępu 1 wynagrodzenie, jakie osoba mająca miejsce
      zamieszkania w Umawiającym się Państwie otrzymuje za pracę najemną,
      wykonywaną w drugim Umawiającym się Państwie, podlega opodatkowaniu tylko w
      pierwszym Państwie, jeżeli:
      a) odbiorca przebywa w drugim Państwie przez okres lub okresy nieprzekraczające
        łącznie 183 dni podczas dwunastomiesięcznego okresu, rozpoczynającego się lub
        kończącego w danym roku podatkowym, i
      b) wynagrodzenie jest wypłacane przez pracodawcę lub w imieniu pracodawcy, który
        nie ma miejsca zamieszkania lub siedziby w drugim Państwie, i
      c) wynagrodzenie nie jest ponoszone przez zakład lub stałą placówkę, którą
        pracodawca posiada w drugim Państwie.
    W świetle powyższego należy stwierdzić, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ww. Konwencji,
    wynagrodzenie pracownika mającego miejsce zamieszkania w Polsce, podlega

    opodatkowaniu tylko w Polsce, chyba że praca jest wykonywana na terytorium Holandii. W
    takiej sytuacji wynagrodzenia podlegają opodatkowaniu zarówno w państwie
    wykonywania pracy, tj. w Holandii, jak i w państwie rezydencji, tj. w Polsce.
    Z kolei w sytuacji, gdy łącznie zostaną spełnione warunki określone w cytowanym art. 15
    ust. 2 ww. Konwencji, to otrzymane przez osobę fizyczną mającą miejsce zamieszkania dla
    celów podatkowych na terytorium Polski wynagrodzenie z tytułu pracy najemnej
    wykonywanej w Holandii podlega co do zasady opodatkowaniu wyłącznie w Polsce.
    Niespełnienie któregokolwiek z ww. warunków (co ma miejsca w niniejszej sprawie, z
    uwagi na pobyt pracownika na terytorium Holandii powyżej 183 dni) oznacza, że zgodnie z
    art. 15 ust. 1 Konwencji wynagrodzenie podlega opodatkowaniu w państwie miejsca
    zamieszkania podatnika oraz w państwie, w którym praca jest wykonywana.
    W konsekwencji, uwzględniając dyspozycję art. 15 ust. 1 ww. Konwencji między
    Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów dochód uzyskany przez pracownika z
    tytułu pracy wykonywanej na terytorium Holandii może być opodatkowany zarówno w
    Holandii, jak i w Polsce.
    Jednocześnie w celu zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu należy zastosować
    określoną w umowie metodę unikania podwójnego opodatkowania.
    Jak stanowi art. 23 ust. 5 ww. Konwencji:
      Jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiąga dochód, który
      może być opodatkowany w Niderlandach zgodnie z postanowieniami konwencji (z
      wyłączeniem sytuacji, gdy te postanowienia zezwalają na opodatkowanie przez
      Niderlandy wyłącznie z tego powodu, że dany dochód jest także dochodem
      uzyskiwanym przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w
      Niderlandach), Polska zezwoli na odliczenie od podatku od dochodu takiej osoby
      kwoty równej podatkowi od dochodu zapłaconemu w Niderlandach. Jednakże
      odliczenie takie nie może przekroczyć tej części podatku od dochodu, obliczonego
      przed dokonaniem odliczenia, która przypada na taki dochód, który może być
      opodatkowany w Niderlandach.
    Z zapisów powyższej umowy międzynarodowej wynika zatem, że rozliczenie w Polsce
    dochodów uzyskanych w Holandii następuje za pomocą metody odliczenia
    proporcjonalnego. Powyższa metoda została odzwierciedlona w art. 27 ust. 9 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Na podstawie art. 27 ust. 9 ww. ustawy:
      Jeżeli podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1, osiąga również dochody z tytułu
      działalności wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub ze źródeł
      przychodów znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a umowa o
      unikaniu podwójnego opodatkowania nie stanowi o zastosowaniu metody
      określonej w ust. 8, lub z państwem, w którym dochody są osiągane, Rzeczpospolita
      Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, dochody te łączy
      się z dochodami ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej. W tym przypadku od podatku obliczonego od łącznej sumy dochodów
      odlicza się kwotę równą podatkowi dochodowemu zapłaconemu w obcym państwie.
      Odliczenie to nie może jednak przekroczyć tej części podatku obliczonego przed
      dokonaniem odliczenia, która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w
      państwie obcym.
    Zgodnie z metodą unikania podwójnego opodatkowania określaną jako metoda
    proporcjonalnego odliczenia, podatnik osiągający dochody z zagranicy ma obowiązek
    wykazać łączne dochody (zarówno krajowe, jak i zagraniczne) w zeznaniu, a od podatku
    dochodowego obliczonego według skali podatkowej od ww. dochodów ma prawo odliczyć
    podatek zapłacony za granicą. Odliczenie to możliwe jest tylko do wysokości podatku
    przypadającego proporcjonalnie na dochód uzyskany w obcym państwie.

    Podsumowując powyższe, dochody z umowy o pracę, które pracownik uzyska w Holandii
    podlegają opodatkowaniu w Polsce łącznie z dochodami, które pracownik uzyskał w
    Polsce.
    Opodatkowanie dochodów pracownika w Polsce na podstawie ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych i obowiązki płatnika.
    W świetle art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej
      spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Przechodząc do obowiązku pobierania przez Państwa zaliczek na podatek dochodowy od
    osób fizycznych od dochodów uzyskiwanych przez pracownika z tytułu pracy
    wykonywanej w Holandii, należy wskazać, że zasady poboru przez płatników zaliczek na
    podatek dochodowy od osób, które uzyskują przychody ze stosunku pracy i obowiązki
    tych płatników regulują – w przedmiotowej sprawie – m.in. przepis art. 32 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Przepis art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Według art. 32 ust. 9 cytowanej ustawy:
      Płatnik nie pobiera zaliczek na podatek dochodowy od dochodów uzyskanych przez
      podatnika z pracy wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pod
      warunkiem że dochody te podlegają lub będą podlegać opodatkowaniu poza
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na wniosek podatnika płatnik pobiera zaliczki
      na podatek dochodowy zgodnie z ust. 2-8, z uwzględnieniem art. 27 ust. 9 i 9a.
    W świetle powyższych przepisów płatnik (zakład pracy) wykonuje swoje obowiązki w ten
    sposób, że oblicza i pobiera w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od wypłacanych
    pracownikowi wynagrodzeń ze stosunku pracy. Dodatkowo, w przypadku pracy
    wykonywanej za granicą kwestie opodatkowania tego dochodu reguluje stosowna umowa
    /Konwencja o unikaniu podwójnego opodatkowania.

    Natomiast płatnik (zakład pracy) odstępuje od poboru zaliczek na podatek przy spełnieniu
    przesłanek wskazanych w przepisie art. 32 ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, czyli w przypadku gdy wypłacane dochody podlegają lub będą podlegały
    opodatkowaniu poza Polską.
    Podkreślenia przy tym wymaga, że okolicznością, o której mowa w art. 32 ust. 9 ww.
    ustawy nie jest fakt, że pracownik opodatkowuje bądź będzie opodatkowywał swoje
    dochody poza Polską, lecz to, że jego dochody podlegają (lub będą podlegać)
    opodatkowaniu poza Polską. W związku z tym, nie jest istotne, czy i jak pracownik lub
    pracodawca wywiązuje się z obowiązków nałożonych przepisami podatkowymi kraju, w
    którym wykonywana jest praca, lecz istotne jest, czy zgodnie z właściwą umową o unikaniu
    podwójnego opodatkowania dochody te podlegają lub będą podlegać opodatkowaniu
    poza Polską.
    Przekroczenia przez danego pracownika minimalnego okresu pobytu w Holandii tj. przez
    okres lub okresy nieprzekraczające łącznie 183 dni podczas dwunastomiesięcznego
    okresu, rozpoczynającego się lub kończącego w danym roku podatkowym, skutkuje tym,
    że od chwili przekroczenia tego okresu, wynagrodzenie za pracę wykonywaną w Holandii
    podlega systemowi holenderskiego prawa podatkowego, przy czym opodatkowaniu w tym
    kraju podlega dochód uzyskany od pierwszego dnia, w którym praca była tam
    wykonywana.
    Na podstawie art. 39 ust. 1 cyt. ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32, art. 33 i art. 35, są obowiązani przesłać
      podatnikowi i urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje
      zadania, a w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi
      skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w
      sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania, imienne
      informacje sporządzone według ustalonego wzoru. Informację, o której mowa w
      zdaniu pierwszym, sporządza się również w przypadku dokonywania wypłaty
      świadczeń określonych w art. 21 ust. 1 pkt 46, 74, 148 i 152-154. W informacji tej
      wykazuje się również dochody zwolnione od podatku na podstawie umów o
      unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych umów międzynarodowych.
    Podsumowując, z chwilą przekroczenia przez pracowników minimalnego okresu pobytu w
    Holandii, tj. okresu lub okresów nieprzekraczających łącznie 183 dni podczas
    dwunastomiesięcznego okresu, rozpoczynającego się lub kończącego w danym roku
    podatkowym, w związku z wykonywaną pracą Państwo będąc płatnikiem winni zaprzestać
    poboru zaliczek na podatek dochodowy, z uwagi na fakt, że od chwili przekroczenia tego
    okresu wynagrodzenie za pracę wykonywaną w Holandii podlega holenderskiemu
    systemowi prawa podatkowego, przy czym opodatkowaniu w tym kraju podlega dochód
    uzyskany od pierwszego dnia, w którym praca była tam wykonywana.
    W związku z powyższym, Spółka nie jest zobowiązana do pobierania w Polsce zaliczek na
    podatek dochodowy od osób fizycznych z wynagrodzenia wypłacanego oddelegowanemu
    pracownikowi z tytułu pracy wykonywanej przez niego na terytorium Holandii (tj. od 75%
    wypłacanego mu wynagrodzenia). Jedynie na wniosek podatnika płatnik pobiera zaliczki
    na podatek dochodowy zgodnie z ust. 2-8, z uwzględnieniem art. 27 ust. 9 i 9a od tego
    dochodu. Z tytułu wynagrodzenia (25%) uzyskanego z tytułu pracy w Polsce, Państwo jako
    płatnik jesteście zobowiązani do naliczenia i pobrania zaliczek na podatek dochodowy.
    Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego (zdarzenia
        przyszłego) i zastosujecie się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.