Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.476.2025.2.MŻA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-05
Teza: Skutki podatkowe wywłaszczenia działki.
Słowa kluczowe: działki
nieruchomości-wywłaszczenie nieruchomości
odszkodowania
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa terenów
niezabudowanych innych niż tereny budowlane
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 9

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 30 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy zwolnienia od podatku VAT sprzedaży działki nr 1/2.
    Uzupełnili go Państwo w odpowiedzi na wezwanie pismem z 6 sierpnia 2025 r. (data
    wpływu 6 sierpnia 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego

    Miasto (...) (dalej: Gmina) jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku VAT.
    Gmina nabyła nieruchomość nr 1/2 od Powiatu (...) na podstawie Aktu Notarialnego nr (...)
    z 16 października 2009 r.
    Na podstawie decyzji Wojewody (...) o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej z 7
    czerwca 2023 r. (ostateczna 22 sierpnia 2023 r., dalej: decyzja wywłaszczeniowa) działka 1
    /2 przeszła w całości na rzecz Województwa (...). Na podstawie decyzji wywłaszczeniowej z
    dniem, w którym decyzja ta stała się ostateczna prawo własności działki nr 1/2 zostało
    przejęte przez Województwo (...).
    Działka (nr ew. 1/2) jest drogą publiczną o nawierzchni utwardzonej kruszywem, przy czym
    na części znajdują się pozostałości nawierzchni bitumicznej (w bardzo złym stanie
    technicznym, całkowicie zużytej. Nawierzchnia bitumiczna została wybudowana przez
    Skarb Państwa w latach 70#tych). Przez teren działki przebiegają podziemne sieci
    elektroenergetyczne. Na działce 1/2 znajduje się zatem podziemna sieć
    elektroenergetyczna, która nie jest własnością Gminy. Jest własnością przedsiębiorstwa
    energetycznego.
    Działka 1/2 znajduje się na terenie, dla którego nie ma obowiązującego miejscowego
    planu zagospodarowania przestrzennego. Nie były wydane decyzje o warunkach
    zabudowy oraz decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
    Działka 1/2 nie była przedmiotem umowy dzierżawy.
    Decyzja wywłaszczeniowa dotyczy zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, pn. „(...)”,
    między innymi na działce nr 1/2. Zgodnie z decyzją wywłaszczeniową działka nr 1/2
    znajduje się w projektowanym pasie drogowym drogi wojewódzkiej. Gmina otrzymała od
    Wojewody (...) decyzję z 2 stycznia 2025 r. ustalającą odszkodowanie za nieruchomość nr 1
    /2.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego
    Nabycie przez Miasto działki nr 1 (przed podziałem na działkę o nr 1/2) nastąpiło na
    podstawie umowy darowizny – Aktu notarialnego w roku 2009 od Powiatu (...). Darowizna
    zgodnie z treścią ww. Aktu notarialnego została dokonana „na cel publiczny określony w
    przepisie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami
    [...] to jest na budowę, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych dróg
    publicznych, obiektów i urządzeń transportu publicznego”.
    Powyższe wskazuje więc, iż transakcja otrzymania darowizną przez Miasto nieruchomości
    celem ich wykorzystania wyłącznie do zadań publicznych – nie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem VAT.
    Doprecyzowując opis stanu faktycznego wskazanego we wniosku, Miasto nabyło działkę o
    nr 1. Działka ta uległa podziałowi w czasie, kiedy to Miasto było jej właścicielem. Na
    podstawie decyzji Wojewody (...) o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej z 7
    czerwca 2023 r. (ostateczna 22 sierpnia 2023 r., dalej: decyzja wywłaszczeniowa) działka o
    nr 1/2 przeszła w całości na rzecz Województwa (...).
    W odpowiedzi na pytanie 1 wskazano, iż transakcja nabycia działki o nr 1 (przed podziałem
    na działkę 1/2) została dokonana jako czynność niepodlegająca opodatkowaniu podatkiem
    VAT. W konsekwencji Miasto nie miało prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego z tytułu jej nabycia.
    Działka o nr 1/2 nie była wykorzystywana przez Miasto wyłącznie na cele działalności
    zwolnionej od podatku VAT.
    Zgodnie z informacją pozyskaną ze Starostwa Powiatowego w (...) podziemne sieci
    energetyczne stanowią obiekty liniowe w rozumieniu przepisów art. 3 pkt 3a ustawy
    Prawo budowlane, a w konsekwencji również budowle w myśl art. 3 pkt 3 ww. ustawy.

    Pozostałości nawierzchni bitumicznej nie stanowią budowli w rozumieniu przepisów art. 3
    pkt 3 ustawy Prawo budowlane. W związku z powyższym wskazaniem odpowiedź na
    pozostałe zapytania zawarte w tym pytaniu jest bezprzedmiotowa.

## Pytanie

Czy odpłatna dostawa towaru – wywłaszczenie działki o nr 1/2 w zamian za
    odszkodowanie podlega zwolnieniu z opodatkowania podatkiem VAT zgodnie z
    brzmieniem art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W przedstawionym stanie faktycznym należy uznać, że odpłatna dostawa towaru, jaką jest
    wywłaszczenie w zamian za odszkodowanie, działki o nr ewid. 1/2, podlega zwolnieniu z
    podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Uzasadnienie
    Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), dalej: „UoVAT” - Opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług [...] podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na
    terytorium kraju.
    Stosownie do treści art. 2 pkt 6 UoVAT, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o
    towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 pkt 1 UoVAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5
    ust. 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel w tym
    również przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
    imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w
    zamian za odszkodowanie.
    Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 pkt 1 UoVAT – czynność polegająca na przeniesieniu z
    nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub
    przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów (np. nieruchomości) w zamian za
    odszkodowanie stanowi dostawę towarów.
    Odszkodowanie w tym przypadku pełni funkcję wynagrodzenia za przeniesienie własności
    towarów, czyniąc tego rodzaju dostawę faktycznie odpłatną. W związku z powyższym na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 UoVAT – dostawa ta podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Nadmienia się jednak, iż przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów nabiera
    odpłatnego charakteru dopiero w momencie przyznania odszkodowania i ustalenia jego
    wysokości.
    Stosownie do treści art. 112 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce
    nieruchomościami (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 344 z późn. zm.), dalej: „u.g.n.” -
    Wywłaszczenie nieruchomości polega na pozbawieniu albo ograniczeniu, w drodze
    decyzji, prawa własności, prawa użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego
    na nieruchomości.
    W myśl art. 128 ust. 1 u.g.n., wywłaszczenie własności nieruchomości, użytkowania
    wieczystego lub innego prawa rzeczowego następuje za odszkodowaniem na rzecz osoby
    wywłaszczonej odpowiadającym wartości tych praw.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 UoVAT - Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Ust. 2 ww. artykułu informuje, iż działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.

    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Analizując powyższe, należy stwierdzić, iż przekazanie przez Gminę nieruchomości
    dokonywane w związku z decyzją wywłaszczeniową stanowi odpłatną dostawę towarów, o
    której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 UoVAT, podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, a
    Gmina dla tej czynności działa w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1
    UoVAT. W tym przypadku, odszkodowanie pełni funkcję wynagrodzenia za przeniesienie
    własności towarów.
    Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 9 UoVAT - Zwalnia się od podatku dostawę terenów
    niezabudowanych innych niż tereny budowlane.
    Natomiast zgodnie z art. 2 pkt 33 UoVAT, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o
    terenach budowlanych – rozumie się przez to grunty przeznaczone pod zabudowę
    zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku
    takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o
    których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    Wskazana powyżej definicja terenu budowlanego odwołuje się wyłącznie do miejscowego
    planu zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o warunkach zabudowy i
    zagospodarowania terenu. Inne dokumenty dotyczące nieruchomości (m.in. studium
    uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego) nie mają zatem znaczenia
    przy ustalaniu czy dany grunt jest terenem budowlanym.
    Potwierdzeniem powyższego jest stanowisko wyrażone przez Ministerstwo Finansów w
    interpretacji ogólnej z 14 czerwca 2013 r., sygn. PT10/033/12/207/WLI/13/RD58639 – „w
    sytuacji, gdy brak jest planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach
    zabudowy i zagospodarowania terenu, nie należy już kierować się danymi zawartymi w
    ewidencji gruntów i budynków, które były, zgodnie z wykładnią zaprezentowaną w wyroku
    z dnia 17 stycznia 2011 r., istotne w stanie prawnym obowiązującym do dnia 31 marca
    2013 r. W konsekwencji dostawa terenu niezabudowanego, nieobjętego planem
    zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o warunkach zabudowy i
    zagospodarowania terenu, podlega zwolnieniu z podatku od towarów i usług”.
    Według art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu
    przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977 z późn. zm.) dalej: „u.p.z.p.” - Kształtowanie i
    prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalenie studium
    uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych
    planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych,
    morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy
    do zadań własnych gminy.
    Jak stanowi art. 4 ust. 1 u.p.z.p – Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie
    inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków
    zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
    Ust. 2 ww. artykułu wskazuje, iż w przypadku braku miejscowego planu
    zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków
    zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania
    terenu, przy czym:
      1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji
        inwestycji celu publicznego;
      2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala
        się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
    Zdaniem wyrażonym przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 27 czerwca 2018 r.,
    sygn. 0114-KDIP1-1.4012.287.2018.1.JO w podobnym stanie faktycznym – „skoro
    znajdujące się na działce gruntu nr 11-960/9 naniesienia w postaci sieci

    elektroenergetycznej niskiego napięcia będące własnością przedsiębiorstwa
    energetycznego, natomiast kanalizacja deszczowa oraz sieć wodociągowa stanowiące
    własność Wnioskodawcy zostaną wyłączone z transakcji sprzedaży, to nie sposób przyjąć,
    że Wnioskodawca dokona dostawy gruntu wraz ze znajdującymi się na nim naniesieniami.
    Tak więc, w przypadku planowanej dostawy nieruchomości gruntowej oznaczonej jako
    działka 11-960/9, przedmiotem dostawy będzie wyłącznie działka gruntu, a więc elementy
    infrastruktury technicznej (ww. sieć elektroenergetyczna, kanalizacja deszczowa oraz sieć
    wodociągowa) nie mogą być uwzględnione przy ustalaniu stawki podatku VAT. Tym
    samym należy zgodzić się z Wnioskodawcą, że w niniejszych okolicznościach przedmiotem
    dostawy będzie wyłącznie grunt”.
    Stanowisko powyższe potwierdzają również:
      1) wyrok NSA z 8 kwietnia 2021 r., sygn. I FSK 560/18 – „W ocenie Naczelnego Sądu
        administracyjnego aspekt ekonomiczny transakcji możliwy jest również do wzięcia
        pod uwagę przy kwalifikowaniu terenu jako niezabudowanego. W tym przypadku
        kluczowy będzie przede wszystkim charakter obiektów, które znajdują się na tym
        gruncie. Podsumowując oceniając, czy grunt jest terenem niezabudowanym w
        rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT należy mieć na względzie przede
        wszystkim stan faktyczny, co nie wyklucza, że w określonych przypadkach, ze
        względu na charakter gospodarczy transakcji, należy wziąć pod uwagę, czy obiekty
        posadowione na gruncie mają znaczenie wiodące dla określenia charakteru tego
        gruntu jako gruntu zabudowanego”;
      2) wyrok WSA z 12 grudnia 2024 r., sygn. III SA/Wa 2164/24 (nieprawomocny) –
        „Reasumując, zdaniem Sądu, w stanie faktycznym odnoszącym się do terenów z
        naniesieniami w postaci urządzeń przesyłowych, dla celów zastosowania zwolnienia
        o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, samo fizyczne istnienie
        urządzeń przesyłowych na spornych działkach, nie jest przesądzające i może być
        postrzegane jako wykluczające, że przedmiotem dostawy będzie teren
        niezabudowany”.
    Jak wynika z okoliczności faktycznych, na działce 1/2 znajduje się podziemna sieć
    elektroenergetyczna, która nie jest własnością Miasta (...), wobec czego Miasto nie będzie
    przenosić prawa do rozporządzania tą siecią jak właściciel. Ponadto, celem ekonomicznym
    transakcji sprzedaży nie będzie zbycie ww. sieci, lecz gruntu. W związku z powyższym
    obiekt ten, choć posadowiony na działce, nie ma znaczenia wiodącego dla określenia jej
    charakteru gospodarczego. Zatem przedmiotem dostawy towaru będzie wyłącznie grunt.
    Sieć elektroenergetyczna nie powinna być zatem uwzględniona przy ustalaniu stawki VAT.
    Mając na uwadze powyższe interpretacje oraz wyrok NSA i WSA przyjąć należy, że działka 1
    /2 jest terenem niezabudowanym.
    Jak wskazano w stanie faktycznym, działka 1/2 znajduje się na terenie, dla którego nie ma
    obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto, nie
    zostały w stosunku do niej wydane decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu
    publicznego oraz o warunkach zabudowy.
    Oprócz tego, zgodnie z treścią interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej z 15 marca 2024 r., sygn. 0112-KDIL1-2.4012.588.2023.2.
    KM „Jeżeli zatem działka nie była objęta miejscowym planem zagospodarowania
    przestrzennego, a przed dniem uprawomocnienia się Decyzji Lokalizacyjnej nie
    obowiązywała inna decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej
    działki, to na moment wywłaszczenia działka ta nie była terenem budowlanym, w
    rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy. Tym samym, dostawa przedmiotowej działki korzysta ze
    zwolnienia od podatku, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy”.
    Analogiczne stanowisko przedstawiają inne wydane przez DKIS interpretacje
    indywidualne, m.in.:
      1. sygn. 0111-KDIB3-1.4012.899.2023.2.AB z 9 lutego 2024 r.;

      2. sygn. 0112-KDIL3.4012.785.2023.1.EW z 8 lutego 2024 r.;
      3. sygn. 0112-KDIL3.4012.785.2023.1.EW z 28 lutego 2024 r.;
      4. sygn. 0112-KDIL1-2.4012.304.2023.3.AS z 17 października 2023 r.;
      5. sygn. 0114-KDIP1-3.4012.418.2023.1.KF z 21 września 2023 r.;
      6. sygn. 0114-KDIP4-3.4012.306.2023.2.KŁ z 14 września 2023 r.;
      7. sygn. 0114-KDIP4-2.4012.271.2023.2.MB z 2 sierpnia 2023 r.;
      8. sygn. 0112-KDIL1-3.4012.98.2023.2.MR z 26 kwietnia 2023 r.;
      9. sygn. 0112-KDIL3.4012.114.2023.1.KFK z 14 kwietnia 2023 r.;
      10. sygn. 0112-KDIL1-2.4012.73.2023.1.AS z 13 kwietnia 2023 r.;
      11. sygn. 0114-KDIP4-1.4012.643.2022.1.RMA z 30 grudnia 2022 r.
    Reasumując, zgodnie z treścią wydawanych przez DKIS interpretacji indywidualnych w
    analogicznych sprawach – wywłaszczenie działki o nr 1/2 w zamian za odszkodowanie,
    spełnia przesłanki zwolnienia zawarte w treści art. 43 ust. 1 pkt 9 UoVAT, gdyż działka:
        stanowi nieruchomość niezabudowaną,
        nie stanowi terenu budowlanego - stosownie do art. 2 pkt 33 UoVAT.
    W związku z powyższym odpłatna dostawa towaru, o której mowa wyżej podlega
    zwolnieniu z opodatkowania podatkiem VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 UoVAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 2 ust. 22 ustawy:
      Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług
      na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za dostawę faktycznego
    przeniesienia władztwa nad rzeczą. W rozumieniu ustawy „dostawa” oznacza zatem
    wszelkiego rodzaju rozporządzanie towarem (sprzedaż, zamianę, darowiznę, oraz każdą
    inną transakcję, która w aspekcie ekonomicznym będzie prowadziła do podobnego
    rezultatu).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Towarami są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zatem zgodnie z powołanymi przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z
    art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy
    towarów na terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

    Nie każdą jednak czynność stanowiącą dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ust. 1
    ustawy, można uznać za czynność opodatkowaną. Aby dana czynność była
    opodatkowana podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podmiot,
    który w ramach tej czynności jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Na mocy art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia
    28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz.
    UE. L. Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zgodnie z którym:
      Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami.
      Jednakże w przypadku, gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich
      transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
      gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
      konkurencji.
      W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników
      w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych
      działań sprawia, że mogą być one pominięte.
    Aby określić możliwość zastosowania art. 15 ust. 6 ustawy, który wyłącza organy władzy
    publicznej z grona podatników podatku od towarów i usług, konieczne jest określenie,
    czy zadania realizowane przez te organy są zadaniami, dla których zostały powołane w
    ramach reżimu publicznoprawnego, czy też są to czynności wykonywane na podstawie
    zawartych umów cywilnoprawnych. Oznacza to, że decydującą przesłanką
    przesądzającą o uznaniu, bądź nieuznaniu organu władzy publicznej za podatnika tego
    podatku jest zachowanie się tego organu jako organu władzy publicznej, bądź jako
    podatnika w stosunku do określonych świadczeń.
    Wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatników ma charakter wyłączenia
    podmiotowo-przedmiotowego.
    Aby to wyłączenie miało miejsce, muszą zostać spełnione łącznie następujące warunki:
    1) podmiotem jest wyłącznie organ władzy publicznej lub urząd obsługujący ten organ,

    2) wykonywane są czynności, które związane są wyłącznie z realizacją zadań
      nałożonych na ten podmiot przepisami prawa, do realizacji których został on
      powołany.
    Oznacza to, że organ władzy publicznej będzie uznany za podatnika podatku od
    towarów i usług w dwóch przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które
    mieszczą się w ramach jego zadań oraz, gdy wykonuje czynności mieszczące się w
    ramach jego zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych. Będą to zatem
    wszystkie realizowane przez te jednostki (urzędy) czynności w sferze ich aktywności
    cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości),
    wynajmu, dzierżawy itp., umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych) – tylko w
    tym zakresie ich czynności mają charakter działalności gospodarczej w rozumieniu art.
    15 ust. 2 ustawy.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o
    charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników,
    natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych
    podmiotów za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie
    odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług.
    Z opisu sprawy wynika, są Państwo zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku VAT.
    Nabyli Państwo działkę o nr 1. Działka ta uległa podziałowi w czasie, kiedy to Miasto było
    jej właścicielem. Nabycie działki nr 1 (przed podziałem na działkę o nr 1/2) nastąpiło na
    podstawie umowy darowizny – Aktu notarialnego w roku 2009 od Powiatu (...). Darowizna
    zgodnie z treścią ww. Aktu notarialnego została dokonana „na cel publiczny określony w
    przepisie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce
    nieruchomościami [...] to jest na budowę, utrzymywanie oraz wykonywanie robót
    budowlanych dróg publicznych, obiektów i urządzeń transportu publicznego”. Transakcja
    nabycia w drodze darowizny nieruchomości celem ich wykorzystania wyłącznie do zadań
    publicznych – nie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT. W konsekwencji nie mieli
    Państwo prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z
    tytułu jej nabycia. Działka o nr 1/2 nie była wykorzystywana przez Państwa wyłącznie na
    cele działalności zwolnionej od podatku VAT. Na podstawie decyzji Wojewody (...) o
    zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej z 7 czerwca 2023 r. (ostateczna 22 sierpnia
    2023 r.) działka o nr 1/2 przeszła w całości na rzecz Województwa (...). Na podstawie
    decyzji wywłaszczeniowej z dniem, w którym decyzja ta stała się ostateczna prawo
    własności działki nr 1/2 zostało przejęte przez Województwo (...). Działka (nr ew. 1/2) jest
    drogą publiczną o nawierzchni utwardzonej kruszywem, przy czym na części znajdują się
    pozostałości nawierzchni bitumicznej (w bardzo złym stanie technicznym, całkowicie
    zużytej. Nawierzchnia bitumiczna została wybudowana przez Skarb Państwa w latach 70
    tych). Na działce 1/2 znajduje się podziemna sieć elektroenergetyczna, która nie jest
    własnością Gminy. Jest własnością przedsiębiorstwa energetycznego. Działka 1/2 znajduje
    się na terenie, dla którego nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania
    przestrzennego. Nie były wydane decyzje o warunkach zabudowy oraz decyzje o ustaleniu
    lokalizacji inwestycji celu publicznego. Działka 1/2 nie była przedmiotem umowy
    dzierżawy. Decyzja wywłaszczeniowa dotyczy zezwolenia na realizację inwestycji drogowej
    pn. „(...)”, między innymi na działce nr 1/2. Zgodnie z decyzją wywłaszczeniową działka nr 1
    /2 znajduje się w projektowanym pasie drogowym drogi wojewódzkiej. Gmina otrzymała
    od Wojewody (...) decyzję z 2 stycznia 2025 r. ustalającą odszkodowanie za nieruchomość
    nr 1/2. Zgodnie z informacją pozyskaną ze Starostwa Powiatowego w (...) podziemne sieci
    energetyczne stanowią obiekty liniowe w rozumieniu przepisów art. 3 pkt 3a ustawy
    Prawo budowlane, a w konsekwencji również budowle w myśl art. 3 pkt 3 ww. ustawy.
    Pozostałości nawierzchni bitumicznej nie stanowią budowli w rozumieniu przepisów art. 3
    pkt 3 ustawy Prawo budowlane.

    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy odpłatna dostawa towaru - wywłaszczenie
    działki o nr 1/2 w zamian za odszkodowanie podlega zwolnieniu od podatku od towarów i
    usług zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.
    Należy zauważyć, że w przedmiotowej sprawie spełnione zostały przesłanki warunkujące
    uznanie opisanej transakcji za dostawę towarów dokonywaną przez podmiot, który w
    odniesieniu do niej działa w charakterze podatnika VAT. Wydając nieruchomość za
    odszkodowaniem nie mogą Państwo skorzystać z wyłączenia z opodatkowania na
    podstawie art. 15 ust. 6 ustawy. W przypadku wywłaszczenia nieruchomości za
    odszkodowaniem nie są bowiem realizowane zadania, dla realizacji których organ ten
    został powołany. Dokonując przeniesienia prawa do rozporządzania nieruchomością, jak
    już powyżej wskazano, nie realizują Państwo ani zadań własnych, ani zleconych przez
    organ administracji rządowej.
    Oznacza to, że taka dostawa podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Dochodzi bowiem do przeniesienia na inny podmiot – nabywcę – prawa do dysponowania
    towarem jak właściciel, przy czym odszkodowanie stanowi wynagrodzenie za
    przeniesienie własności tych gruntów.
    Tym samym dokonując zbycia opisanej nieruchomości gruntowej, będą Państwo działali
    jako podatnik w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzący działalność gospodarczą, o
    której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Na podstawie art. 11a ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach
    przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    311):
      Wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo wykonujący
      zadania zlecone z zakresu administracji rządowej starosta w odniesieniu do dróg
      powiatowych i gminnych, wydają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji
      drogowej na wniosek właściwego zarządcy drogi.
    Artykuł 11f ust. 1 pkt 6 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych wskazuje, że:
      Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności
      oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają
      się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego.
    Według art. 11i ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji
    w zakresie dróg publicznych:
      W sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej
      nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z
      dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, z wyjątkiem art. 28 ust. 2.
    Zgodnie z art. 11i ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych:
      W sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się
      przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów ustawy
      z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz.U. z 2021 r. poz. 485 oraz z 2023 r.
      poz. 28 i 1688).
    Fakt, że w przypadku wydawania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej
    zostały w całości wyłączone przepisy określone w ustawie o planowaniu i
    zagospodarowaniu przestrzennym oznacza w szczególności, że ustalenie lokalizacji drogi
    w ramach zezwolenia na realizację inwestycji drogowej może nastąpić niezależnie od tego,
    czy dla terenu, przez który ma przebiegać ta inwestycja, obowiązuje miejscowy plan
    zagospodarowania przestrzennego oraz niezależnie od treści postanowień takiego planu.

    Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych:
      Decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdza się podział
      nieruchomości.
    Jak stanowi art. 12 ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych:
      Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowi podstawę do
      dokonania wpisów w księdze wieczystej i w katastrze nieruchomości.
    Według regulacji art. 12 ust. 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych:
      Nieruchomości lub ich części, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 6, stają się z mocy
      prawa:
      1) własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych,
      2) własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do
      dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych,
      - z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się
      ostateczna.
    Analiza przywołanych regulacji prowadzi do wniosku, że w przypadku realizacji inwestycji
    drogowych w trybie przepisów ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych, decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji
    drogowej zastępuje decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego, o której mowa w art.
    4 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    W myśl art. 12 ust. 4a ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji
    w zakresie dróg publicznych:
      Decyzję ustalającą wysokość odszkodowania za nieruchomości, o których mowa w
      ust. 4, wydaje organ, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji
      drogowej.
    Stosownie do treści art. 12 ust. 4f ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i
    realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych:
      Odszkodowanie za nieruchomości, o których mowa w ust. 4, przysługuje
      dotychczasowym właścicielom nieruchomości, użytkownikom wieczystym
      nieruchomości oraz osobom, którym przysługuje do nieruchomości ograniczone
      prawo rzeczowe.
    Według regulacji art. 12 ust. 5 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych:
      Do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania, o którym mowa w ust. 4a,
      stosuje się odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami, z zastrzeżeniem
      art. 18.
    Według art. 18 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji
    w zakresie dróg publicznych:
      Wysokość odszkodowania, o którym mowa w art. 12 ust. 4a, ustala się według stanu
      nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji
      drogowej przez organ I instancji oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje
      ustalenie wysokości odszkodowania.
    Zgodnie z art. 23 ww. ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji
    w zakresie dróg publicznych:

      W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się przepisy ustawy o
      gospodarce nieruchomościami.
    Na podstawie art. 112 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce
    nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.):
      Wywłaszczenie nieruchomości polega na pozbawieniu albo ograniczeniu, w drodze
      decyzji, prawa własności, prawa użytkowania wieczystego lub innego prawa
      rzeczowego na nieruchomości.
    W myśl art. 128 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami,
      Wywłaszczenie własności nieruchomości, użytkowania wieczystego lub innego prawa
      rzeczowego następuje za odszkodowaniem na rzecz osoby wywłaszczonej
      odpowiadającym wartości tych praw.
    Istotą wywłaszczenia jest pozbawienie lub ograniczenie m.in. prawa własności
    nieruchomości. Dokonuje się tego za odszkodowaniem wypłaconym na rzecz osoby
    (podmiotu) wywłaszczanego, co poprzedza wydanie aktu prawnego w randze decyzji.
    Nieruchomość objęta taką procedurą staje się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa
    lub jednostek samorządu terytorialnego. Decyzję ustalającą wysokość odszkodowania
    wydaje organ administracji publicznej, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację
    inwestycji. Z tak określonych zapisów ustawowych wynika jasno, że podmiotem
    podejmującym cały katalog czynności prawnych jest organ administracji. Nie wymaga się
    tu współdziałania, czy jakiejkolwiek innej inicjatywy ze strony podmiotu wywłaszczanego.
    Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami zmiana przeznaczenia wywłaszczonej
    nieruchomości z terenu niebędącego terenem przeznaczonym pod zabudowę na teren
    przeznaczony pod zabudowę odbywa się w tym samym momencie, w którym
    nieruchomość ta staje się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub odpowiednich
    jednostek samorządu terytorialnego. Zmiana ta nie wystąpiłaby, gdyby nie doszło do
    czynności wywłaszczenia.
    W związku z powyższym wywłaszczoną nieruchomość należy opodatkować z
    uwzględnieniem jej przeznaczenia sprzed wywłaszczenia.
    Tak więc przeniesienie przez Państwa własności działki nr 1/2 w zamian za
    odszkodowanie, będzie stanowić odpłatną dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1
    pkt 1 ustawy, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W tym
    przypadku odszkodowanie będzie pełnić funkcję wynagrodzenia za przeniesienie
    własności towarów, czyniąc tego rodzaju dostawę faktycznie odpłatną. Co istotne,
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie podlega samo odszkodowanie, lecz
    stanowiące dostawę towarów – przeniesienie własności nieruchomości w zamian za
    wynagrodzenie przyjmujące formę odszkodowania.
    W tym miejscu należy wskazać, że czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług może być albo opodatkowana podatkiem albo może korzystać ze
    zwolnienia od podatku.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ust. 1 ustawy.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
      budowlane.
    Oznacza to, że zwolnienie przysługuje względem takiej dostawy, której przedmiotem jest
    grunt niezabudowany i jednocześnie o przeznaczeniu innym niż budowlane. Zatem ze
    zwolnienia od podatku korzystać będą dostawy gruntów o charakterze rolnym, leśnym, itp.
    W świetle art. 2 pkt 33 ustawy:

      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terenach budowlanych - rozumie się
      przez to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem
      zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z
      decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w
      przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    Opodatkowane są zatem dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe
    niezabudowane, będące terenami budowlanymi w rozumieniu ww. art. 2 pkt 33 ustawy,
    pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, innych niż tereny budowlane –
    są zwolnione od podatku.
    Jak stanowi art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu
    przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.):
      Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
    Na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:
      1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji
      inwestycji celu publicznego;
      2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala
      się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
    O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego: miejscowy plan
    zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego
    braku decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego.
    Z powołanych przepisów wynika, że przez decyzję o warunkach zabudowy i
    zagospodarowania terenu należy rozumieć zarówno decyzję o lokalizacji inwestycji celu
    publicznego, jak i decyzję o warunkach zabudowy.
    Ponadto, zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o inwestycji celu publicznego – należy przez to rozumieć
      działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym,
      wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje
      międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar
      metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz
      źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6
      ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2023 r.
      poz. 344, z późn. zm.).
    Stosownie do art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce
    nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.):
      Celami publicznymi w rozumieniu ustawy są wydzielanie gruntów pod drogi
      publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie
      robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także
      łączności publicznej i sygnalizacji.
    W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej z 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren
    budowlany” oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa
    członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę. Zatem, także w świetle orzeczeń
    Trybunału Sprawiedliwości, za teren budowlany uznać można jedynie taki, który
    regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.

    W związku z tym, ustawa o podatku od towarów i usług nakazuje oceniać przeznaczenie
    określonego gruntu wyłącznie w oparciu o istniejący plan zagospodarowania
    przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy nieruchomości.
    Analiza powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy wskazuje jednoznacznie, że
    zwolnienie od podatku obejmuje zbycie nieruchomości niezabudowanych (gruntów)
    innych niż tereny budowlane. Elementem, który determinuje możliwość skorzystania ze
    zwolnienia od podatku VAT przy zbyciu gruntów jest przeznaczenie gruntu na cele inne niż
    budowlane.
    Wskazali Państwo w opisie sprawy, że działka nr ew. 1/2 jest drogą publiczną o
    nawierzchni utwardzonej kruszywem, przy czym na części znajdują się pozostałości
    nawierzchni bitumicznej (w bardzo złym stanie technicznym, całkowicie zużytej.
    Nawierzchnia bitumiczna została wybudowana przez Skarb Państwa w latach 70 tych). Na
    działce 1/2 znajduje się podziemna sieć elektroenergetyczna, która nie jest Państwa
    własnością. Jest własnością przedsiębiorstwa energetycznego. Zgodnie z informacją
    pozyskaną ze Starostwa Powiatowego w (...) podziemne sieci energetyczne stanowią
    obiekty liniowe w rozumieniu przepisów art. 3 pkt 3a ustawy Prawo budowlane, a w
    konsekwencji również budowle w myśl art. 3 pkt 3 ww. ustawy. Pozostałości nawierzchni
    bitumicznej nie stanowią budowli w rozumieniu przepisów art. 3 pkt 3 ustawy Prawo
    budowlane. Działka 1/2 znajduje się na terenie, dla którego nie ma obowiązującego
    miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie były wydane decyzje o
    warunkach zabudowy oraz decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
    W tym miejscu należy wskazać, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie
    definiują pojęcia budowli czy urządzenia budowlanego. W tym zakresie należy odnieść się
    do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    418), zwanej dalej ustawą Prawo budowlane.
    W myśl art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć
      budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami
      zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem,
      wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych.
    Zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt
      budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty
      liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne,
      wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice
      reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje),
      ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub
      urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje
      uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla
      pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także
      części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni
      jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń)
      oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem
      technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.
    Stosownie zaś do art. 3 pkt 3a ustawy Prawo budowlane:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie liniowym - należy przez to rozumieć obiekt
      budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności
      droga wraz ze zjazdami, droga kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg,
      rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i, umieszczona
      bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja
      kablowa, przy czym kable zainstalowane w kanalizacji kablowej, kable zainstalowane

      w kanale technologicznym oraz kable telekomunikacyjne dowieszone do już
      istniejącej linii kablowej nadziemnej nie stanowią obiektu budowlanego lub jego
      części ani urządzenia budowlanego
    Zgodnie z art. 46 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024
    r. poz. 1061 ze zm.):
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Stosownie natomiast do treści art. 47 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych
      praw rzeczowych.
      § 2. Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez
      uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany
      przedmiotu odłączonego.
    Jak stanowi art. 48 Kodeksu cywilnego:
      Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu
      należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak
      również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania.
    Tak więc rzecz, która stała się częścią składową innej rzeczy (rzeczy nadrzędnej), traci
    samodzielny byt prawny i dzieli losy prawne rzeczy nadrzędnej.
    Stosownie do art. 49 § 1 ustawy Kodeksu cywilnego:
      Urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu,
      energii elektrycznej oraz inne urządzenia podobne nie należą do części składowych
      nieruchomości, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa.
    Z powołanego przepisu wynika, że jeśli znajdujące się na działce części infrastruktury
    wodno-kanalizacyjnej, ciepłowniczej, telekomunikacyjnej i elektrycznej są przyłączone
    do przedsiębiorstw świadczących usługi wodociągowe, telekomunikacyjne oraz
    elektroenergetyczne, to stanowią one własność tych przedsiębiorstw.
    Pojęcie „dostawa towarów” w ustawie o VAT nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć
    sprzedaży, czy też przeniesienia prawa własności. Zatem nie można utożsamiać dostawy
    towarów w rozumieniu ustawy o VAT z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa
    cywilnego. Właściwa interpretacja pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel” uwzględnia, że dotyczy ono czynności, które dają nabywcy prawo
    do postępowania z nim jak właściciel. Chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość
    faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą
    dostawy towarów nie jest przeniesienie prawa własności, zatem wyrażenia „prawo do
    rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawo własności”.
    Powyższe tezy znajdują potwierdzenie zarówno w orzecznictwie krajowym (wyrok NSA z
    10 października 2013 r., sygn. akt I FSK 310/12), jak również w orzecznictwie Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (orzeczenie z 8 lutego 1990 r. w sprawie C-320/88
    Staatssecretaris van Financiën przeciwko Shipping and Forwarding Enterprise Safe). W
    orzeczeniu tym TSUE stwierdził, że:
      „Wyrażenie «dostawa towarów» w rozumieniu artykułu 5(1) VI Dyrektywy oznacza
      także przeniesienie prawa do dysponowania rzeczą jak właściciel, nawet jeżeli nie
      dochodzi do przeniesienia własności rzeczy w sensie prawnym” (pkt 1).
    Jednak jednocześnie Trybunał zastrzegł, że:

      „Zadaniem sądu krajowego jest określenie w każdym przypadku, na podstawie stanu
      rzeczy, czy przeniesienie prawa do dysponowania rzeczą jak właściciel, w rozumieniu
      artykułu 5(1) VI Dyrektywy, miało miejsce” (pkt 2).
    Gdy przedmiotem sprzedaży jest grunt, na którym posadowiona jest budowla, która nie
    stanowi własności zbywcy, to w świetle prawa cywilnego ten obiekt budowlany stanowi
    część składową nieruchomości. Natomiast w świetle ustawy o VAT nie dochodzi do
    przeniesienia prawa do rozporządzania tym obiektem jak właściciel (zarówno w sensie
    ekonomicznym, jak i w sensie prawnym), a zatem przedmiotem dostawy jest w takim
    przypadku tylko sam grunt (jako grunt zabudowany).
    W analizowanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją zbycia przez Państwa gruntu, na
    którym znajdują się naniesienia w postaci podziemnej sieci elektroenergetycznej, która
    nie jest Państwa własnością - jest własnością przedsiębiorstwa energetycznego. Jak
    Państwo wskazali, podziemne sieci energetyczne stanowią obiekty liniowe w
    rozumieniu przepisów art. 3 pkt 3a ustawy Prawo budowlane a w konsekwencji również
    budowle w myśl art. 3 pkt 3 ww. ustawy.
    Wobec tego, skoro znajdująca się na działce nr 1/2 budowla w postaci podziemnej sieci
    energetycznej jest własnością przedsiębiorstwa przesyłowego, nie sposób przyjąć, że
    dokonają Państwo dostawy gruntu wraz ze znajdującym się na nim naniesieniem. To
    ww. podmiot trzeci, a nie Państwo jako zbywający, znajdują się w faktycznym
    posiadaniu naniesienia i korzysta z niego jak właściciel.
    Tak więc, w przypadku dostawy nieruchomości gruntowej w drodze wywłaszczenia,
    przedmiotem dostawy będzie wyłącznie grunt, którego jednak nie można uznać za
    grunt niezabudowany, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, bowiem
    posadowiona jest na nim podziemna sieć energetyczna.
    Dostawa działki nr 1/2 nie korzysta ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust.
    1 pkt 9 ustawy, ponieważ przepis ten stosuje się tylko do dostawy terenów
    niezabudowanych innych niż tereny budowlane, a w przedstawionej sytuacji grunt ten
    jest już zabudowany.
    Powyższy pogląd znajduje swoje potwierdzenie np. w wyroku NSA z 5 lutego 2019 r.
    sygn. akt I FSK 44/17, w którym Sąd wskazał:
      „(...) W świetle powyższego należy uznać, że określenie „teren niezabudowany”
      oznacza taki teren, na którym nie występują obiekty budowlane (budynki, budowle),
      przy czym dla oceny zabudowania bez znaczenia musi pozostać, jaka część
      wydzielonego terenu pokryta została obiektami budowlanymi, jak również czy
      zabudowę stanowią obiekty w całości, czy też części obiektów z uwagi na ich
      posadowienie w granicach wyodrębnionych, różnych zarazem terenów
      (sąsiadujących działek). Kwalifikacja terenu jako zabudowanego (nie będącego
      terenem niezabudowanym) nie wyklucza tego, że w okolicznościach takich, jak
      przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, przedmiotem
      planowanej dostawy będzie sam grunt, skoro Miastu nie przysługuje prawo do części
      budynków, które zachodzą na działkę stanowiącą jego własność. W takich bowiem
      warunkach Miasto nie będzie przenosić prawa do rozporządzania budynkami jak
      właściciel (art. 7 ust. 1 ab inito u.p.t.u.), a jedynie w odniesieniu do gruntu. Nie
      zmienia to jednak tego, że stanowiący przedmiot planowanej transakcji grunt będzie
      gruntem zabudowanym (nie będzie gruntem niezabudowanym). Pojęcie
      „zabudowania” gruntu, tak jak ono funkcjonuje w języku potocznym, abstrahuje od
      kwestii prawa do zabudowy (do obiektów budowlanych) i dotyczy obiektywnego
      stanu naniesienia budynków i budowli w terenie. Wobec tego zwolnienie, o którym
      mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u., jako odnoszące się do terenu niezabudowanego,
      nie obejmuje gruntu, na którym posadowione są budynki bądź budowle, a nawet ich
      części.”

    Z uwagi na fakt, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki umożliwiające
    zastosowanie zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, to należy przeanalizować czy
    zaistnieją przesłanki dające prawo do zastosowania zwolnienia wynikającego z przepisu
    art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich
    towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub
    wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i
    wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez podatnika (kilka dni,
    miesięcy czy lat) – wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.
    Dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w
    tym przepisie, tj.:
        towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
        działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
        przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
        brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu (imporcie,
        wytworzeniu) tych towarów.
    Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy
    towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy.
    Z opisu sprawy wynika, że nabycie działki nr 1 nastąpiło na podstawie umowy
    darowizny – Aktu notarialnego w roku 2009 od Powiatu (...). Transakcja nabycia w
    drodze darowizny nieruchomości celem ich wykorzystania wyłącznie do zadań
    publicznych – nie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT. Transakcja nabycia działki
    o nr 1 (przed podziałem na działkę 1/2) została dokonana jako czynność niepodlegająca
    opodatkowaniu podatkiem VAT. W konsekwencji nie mieli Państwo prawa do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu jej nabycia. Działka o nr
    1/2 nie była wykorzystywana przez Państwa wyłącznie na cele działalności zwolnionej
    od podatku VAT.
    NSA w wyroku z 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 627/12 wskazał, że:
      „zwolnienie, o którym mowa w art. 136 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, a więc
      również wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., przysługuje tylko wtedy gdy
      podatnik nie ma prawa do odliczenia podatku na skutek ograniczeń i zakazów
      przewidzianych przepisami dyrektywy lub u.p.t.u., co wynika np. ze związku ze
      sprzedażą zwolnioną od podatku (por. art. 86 i art. 88 ustawy), a więc nie ma
      zastosowania, gdy brak odliczenia podatku w poprzedniej fazie obrotu wynika z
      faktu, że dana czynność w ogóle nie podlegała opodatkowaniu (por. wyrok ETS z dnia
      8 grudnia 2005 r. w sprawie C-280/04 Jyske Finanse A/S) oraz gdy podatnik, mając
      prawo do odliczenia podatku naliczonego, z uprawnienia tego nie skorzystał”.
    W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia od podatku VAT nie
    będzie korzystać dostawa towarów, w stosunku do których podatnik nie odliczył VAT
    naliczonego z powodów innych niż ściśle określone w art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE.

    Tym samym, przepis art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE wskazuje, że w przypadkach, w
    których przy nabyciu towaru VAT w ogóle nie wystąpił, nie można uznać, że mamy do
    czynienia z brakiem prawa do odliczenia VAT.
    Oznacza to, że zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, nie może mieć
    zastosowania do zbycia towaru przez podatnika, jeżeli transakcja sprzedaży w wyniku
    której nabył on wcześniej ten towar nie była opodatkowana podatkiem od towarów i
    usług.
    Z opisu sprawy wynika, że nabyli Państwo nieruchomość nr 1/2 w ramach czynności
    niepodlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT. Tym samym nie można mówić, że
    przysługiwało Państwu prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu działki 1
    /2, z której wydzielono działkę 1/2, lub że takie prawo nie przysługiwało, skoro dostawa
    nie była objęta tym podatkiem. Ponadto, działka o nr 1/2 nie była wykorzystywana przez
    Państwa wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.
    Tym samym, nie zostały spełnione warunki określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy,
    niezbędne do zastosowania zwolnienia, o którym mowa w tym przepisie. Wobec tego,
    do dostawy działki 1/2 nie ma zastosowania ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, z uwagi na
    niespełnienie przesłanek w nim zawartych.
    Zatem Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.