Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.905.2025.1.MJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-28
Teza: Skutki podatkowe otrzymania od banku określonej kwoty w
związku z z zawarciem ugody.
Słowa kluczowe: banki
kredyt-kredyt hipoteczny
kwota-kwota dodatkowa
ugody
zwrot
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne
źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

    9 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 7 października 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1) Zainteresowana będąca stroną postępowania:
      AA
    2) Zainteresowany niebędący stroną postępowania:
      BB

## Opis zdarzenia przyszłego

Zainteresowana będąca stroną postępowania jest polskim rezydentem podatkowym,
    objęta nieograniczonym obowiązkiem podatkowym. Zainteresowana jest emerytką, nie
    prowadzi działalność gospodarczej, jest opodatkowana podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych na zasadach ogólnych z tytułu otrzymywanego wynagrodzenia (emerytury).
    Zainteresowana będąca stroną powstępowania wraz z Zainteresowanym niebędącym
    stroną powstępowania - mężem, wskazanym we Wniosku jako osoba zainteresowana,
    (dalej razem zwani jako „Kredytobiorcy”) - w dniu 23 listopada 2007 r. zawarliście umowę
    kredytu mieszkaniowego z bankiem krajowym. Kredyt mieszkaniowy był kredytem
    walutowym w walucie CHF (frank szwajcarski). Kredyt został udzielony na własne cele
    mieszkaniowe Kredytobiorców. Kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację
    jednej inwestycji mieszkaniowej Kredytobiorców oraz był zabezpieczony w postaci
    hipoteki ustanowionej na nieruchomości.
    Od 2007 r. Kredytobiorcy spłacali raty kredytu hipotecznego - Bank wypłacił
    Kredytobiorcom kwotę 637,741,04 PLN przeznaczoną na zakup mieszkania. W wykonaniu
    umowy Kredytobiorcy wpłacili do Banku w okresie spłaty kredytu kwotę 254.449,24 CHF
    oraz 35.156,30 PLN (każdy z Kredytobiorców wpłacił po połowie ww. kwotę).
    Zainteresowana będąca stroną postępowania wpłaciła 127.224,62 CHF oraz 17.578,15 PLN
    oraz Zainteresowany niebędący stroną postępowania wpłacił 127.224,62 CHF oraz
    17.578,15 PLN.
    W związku z zawarciem w umowie niedozwolonych klauzul umownych, Zainteresowani
    wystąpili z powództwem sądowym do Sądu Okręgowego z żądaniem unieważnienia
    umowy kredytowej. W roku 2025 Bank zaproponował zawarcie ugody przedsądowej w
    celu polubownego zakończenia sporu sądowego. Ugoda ma zostać zwarta w celu
    polubownego zakończenia sporu i uchylenie niepewności co do roszczeń wynikających ze
    spłacanego kredytu mieszkaniowego. Na wskutek zawartej Ugody (zaproponowane przez
    Bank zapisy), Bank dokona zmiany waluty kredytu na PLN po średnim kursie walut obcych
    ogłaszanym przez NBP ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień zawarcia Ugody.
    Kwota kredytu pozostała do spłaty na dzień zawarcia ugody przeliczona na PLN zostanie
    umorzona przez Bank. Na kwotę umorzenia składać się będzie wyłącznie kapitał kredytu
    przeliczony na PLN.
    Na mocy zawartej Ugody Kredytobiorcy zgodzą się uznać zawartą umowę kredytową za
    wiążącą, zgodzą się na dokonanie zmian w zakresie waluty kredytu i umorzenia pozostałej
    do kwoty spłaty kapitału kredytu. Kredytobiorcy przyjmą też do wiadomości, iż cześć z
    klauzul umownych mogłaby być uznana za abuzywne.
    W związku z zawarciem przedmiotowej Ugody potwierdzającej skuteczność zawarcia
    umowy kredytowej przy jednoczesnej zmianie waluty i sposobu rozliczenia pozostałej do
    spłaty kwoty kredytu, Bank zobowiązał się do wypłaty Kredytobiorcom kwoty 825.500,00
    PLN, która to kwota zostanie po połowie przekazana na konto każdego z Kredytobiorców
    w terminie miesiąca od dnia zawarcia Ugody.
    Tekst Ugody kreowany przez Bank nie zawiera w swojej treści informacji czym jest kwota
    wypłaty, jednakże kwota ta została ustalona w ramach wzajemnych negocjacji jako zwrot

    środków pieniężnych, które wcześniej na mocy Umowy kredytu Kredytobiorcy przekazali
    na rzecz Banku w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych - zwrot kwoty, która była
    uprzednio poniesiona z własnych środków Kredytobiorców.
    Rozliczenie Ugody przedstawia się następująco (na podstawie wstępnych propozycji) :
    · kwota umorzona przez Bank wynosi 72.703,75 CHF (kwota przeliczona przez bank i
      wskazana w propozycji ugodowej 331.958,05 PLN),
    · kwota wypłacona przez Bank Kredytobiorcom 637.741,04 PLN,
    · kwota spłaty należna Bankowi 305.782,99 PLN - wyliczona jako kwota pierwotnie
      udzielona (637.741,04 PLN) minus kwota umorzenia (331.958,05 PLN),
    · kwota wpłacona do Banku przez Kredytobiorców 1.196.233,62 PLN - przeliczając CHF po
      kursie NBP z dnia obecnego (254.449,24 CHF x 4,5631 = 1.161.077,33 PLN plus kwota
      35.156,30 PLN),
    · kwota nadpłaty kredytu wynosi więc 1.196.233,62 PLN – 331.958,05 PLN = 864.275,57
      PLN,
    · kwota zaproponowana w Ugodzie 825.500,00 PLN - co stanowi część nadpłaty kredytu
      dokonanej przez Kredytobiorców
    Kwoty ostateczne Ugody mogą się różnić od kwot obecnie zaproponowanych ze względu
    na kurs waluty przyjętej do przeliczenia CHF na PLN.
    Jednocześnie w treści Ugody został zamieszczony wpis, iż Kredytobiorca przyjmuje do
    wiadomości, iż Bank wystawi dokument PIT-11 wykazując kwotę umorzenia w części
    /całości oraz dokonaną wypłatę jako przychód podatkowy.
    Bank poinformował w treści Ugody o możliwości z zaniechania poboru podatku w związku
    z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2024 r. zmieniającego
    rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz.U. z 2024 r. poz. 1912). Warunkiem
    skorzystania z zaniechania poboru podatku w zakresie kwoty umorzenia (331.754,48 PLN)
    jest złożenie stosownych oświadczeń o treści zgodnej z Rozporządzeniem (treść umowy
    kredytu jest zgodna z wymogami opisanymi w Rozporządzeniu).
    Bank odnosząc się zaś do kwoty wypłacanej uznał, iż ten przychód może być wykazany w
    PIT- 11 jako przychód podlegający opodatkowaniu - na chwilę obecną w związku z
    prowadzonymi negocjacjami nie jest to wprost wskazane w Ugodzie i nie jest to
    stanowisko jednoznaczne.
    Na argumenty Kredytobiorcy wskazujące na brak opodatkowania przedmiotowego zwrotu
    (co wynika z licznych interpretacji indywidualnych) została udzielona odpowiedź, iż Bank
    nie może świadczyć usług doradztwa podatkowego, a ostateczna kwestia w zakresie
    opodatkowania lub braku opodatkowania przychodu spoczywa na Kredytobiorcach,
    którzy w razie wątpliwości mogą wystąpić o wydanie indywidualnej interpretacji
    podatkowej rozstrzygającą tą kwestię w sposób definitywny.
    Kwestia umorzenia i zaniechania poboru podatku nie budzi wątpliwości u żadnej ze stron
    Ugody, a tym samym umorzenie kwoty kredytu zaciągniętego na cele mieszkaniowe może
    korzystać z zaniechania poboru podatku i w tej części Bank wskazał, iż nie będzie
    raportował przychodu w PIT- 11.
    Wątpliwości Państwa dotyczą kwestii wypłaty proponowanej Państwu kwoty wypłaty
    (825.500,00 PLN).

## Pytanie

Czy otrzymana na podstawie Ugody kwota wypłaty będzie stanowiła przychód podatkowy
    podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

    Stanowisko Zainteresowanych w sprawie
    Państwa zdaniem, otrzymana na podstawie Ugody kwota wypłaty (825.500,00 PLN) nie
    będzie stanowiła przychodu podatkowego podlegającego opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych, gdyż jest ona częściowym zwrotem kwot wpłaconych do
    Banku przez Kredytobiorców stanowiących nadwyżkę ponad kwotę kredytu podlegającego
    spłacie.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o PIT opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają
    wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c
    oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano
    poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie, bądź od których zaniechano poboru
    podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dochodem
    ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art.
    30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego
    źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania
    przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
    W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1
    pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega - co do zasady - dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie
    natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego
    uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei
    definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww. ustawy, jako
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik - czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów - uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje
    każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Takie rozumienie przychodu zostało potwierdzone w licznych indywidualnych
    interpretacjach podatkowych czy też wyrokach sądowych (np. Wyrok NSA z 29 listopada

    2018 r., sygn. akt II FSK 799/18, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 7 marca 2024 r., sygn. I SA
    /Gl 813/23).
    W tym momencie należy podkreślić, iż ustawa podatkowa co do zasady nie określa jako
    przychód podatkowy samego umorzenia kredytu czy też innej formy rozliczenia
    istniejącego zobowiązania kredytowego (np. zawartej ugody). Co do zasady aby umorzenie
    czy też inna forma rozliczenia zobowiązania kredytowego była przychodem podatkowym
    musi spełnić definicję przychodu - tj. musi powstać przysporzenia podatkowego po stronie
    kredytobiorcy. Jeżeli więc Bank zawiera Ugody z kredytobiorcami, to niezależnie od formy
    rozliczenia musi powstać przysporzenie majątkowe aby mówić o przychodzie na gruncie
    art. 20 ust. 1 ustawy o PIT.
    Zgodnie z art. 42a ust. 1 ustawy o PIT: "Osoby fizyczne prowadzące działalność
    gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej, które dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o
    których mowa w art. 20 ust. 1, z wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art.
    21, art. 52, art. 52a i art. 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów
    Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane
    pobierać zaliczki na podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane
    sporządzić informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją
    podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu
    skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a
    w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy
    pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób
    zagranicznych wykonuje swoje zadania".
    Z powyższego wynika, że art. 42a ust. 1 ustawy o PIT nakłada obowiązki informacyjne na
    podmioty dokonujące wypłat należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1
    ustawy o PIT stanowiących przychód podatkowy dla podatnika, w sytuacji jeżeli ten
    przychód nie został wyłączony na mocy art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c oraz dochodów,
    od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Obowiązek wystawienia wskazanej w cytowanym przepisie informacji obejmuje wszystkie
    podmioty, z wyjątkiem osób fizycznych, które nie są przedsiębiorcami.
    Norma art. 42a ust. 1 może być więc interpretowana przez Bank, w sytuacji zawarcia
    przedmiotowej Ugody, jako rodząca obowiązek wystawienia PIT-11, co jednak nie zwalnia
    podatnika z dokonania oceny podatkowej zdarzenia i opodatkowania przychodu jeżeli taki
    przychód powstał.
    W celu ustalenia, czy w analizowanym przypadku spoczywa na Państwu obowiązek
    opodatkowania przychodu, należy ustalić, czy wypłata środków pieniężnych opisanych w
    stanie faktycznym na mocy Ugody stanowi przychód podatkowy na podstawie art. 20 ust.
    1 ustawy o PIT.
    Jak stanowi art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychody
    z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty
    wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego
    osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i
    funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego
    konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia
    emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci
    oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia,
    świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne
    niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do
    przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania "w szczególności", wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww.

    ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym
    przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    W związku z tym, świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi
    konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10
    ust. 1 pkt i-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    W celu ustalenia, czy opisane zwroty stanowią przychód podatkowy należy ustalić co jest
    przedmiotem zwrotu i jak należy tratować Ugodę zwartą z Kredytobiorcą, czy ten zwrot
    stanowi przysporzenie majątkowe i tym samym czy jest przychodem podatkowy, a w
    dalszej kolejności czy ten przychód jest ujęty w art. 21 ust. 1 ustawy o PIT i czy nie jest
    kategorią wyłączoną z opodatkowania.
    Instytucja ugody jako jednego z typów umowy jest regulowana przepisami Kodeksu
    cywilnego. Zgodnie z art. 917 Kodeksu cywilnego, przez ugodę "strony czynią sobie
    wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu,
    aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich
    wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać."
    Mając na uwadze powyższe należy wskazać, iż ugoda powinna cechować się następującym
    elementami:
    a) ugoda może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy między stronami stosunku
      prawnego istnieje niepewność albo spór co do roszczeń wynikających z tego stosunku;
    b) celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu;
    c) strony ugody dążą do osiągnięcia tego celu przez wzajemne ustępstwa (w literaturze
      przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy podmiot
      rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje
      od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów,
      zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.).
    Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną
    ugody. Ugodę zalicza się do kategorii umów ustalających i następczych, tj. mających na
    celu nadanie już istniejącemu stosunkowi prawnemu cechy pewności i bezsporności.
    Ugoda może zmierzać do potwierdzenia treści już istniejącego stosunku prawnego, jak i
    zmieniać bądź rozwiązywać ten stosunek. Natomiast nie może ona kreować nowego
    stosunku prawnego (K. Osajda (red. serii), W. Borysiak (red. tomu), Kodeks cywilny.
    Komentarz. Wyd. 30, Warszawa 2022).
    Takie stanowisko zostało zaprezentowane m.in. w wyroku Sądu Najwyższego z 4 lutego
    2004 r., sygn. akt I CK 178/03, w którym Sąd wskazał, że: "Literalne brzmienie przepisu, w
    którym zawarto legalną definicję ugody, jednoznacznie uzasadnia wniosek, iż o ugodzie
    można mówić jedynie w sytuacji, gdy reguluje ona prawa i obowiązki stron (w celu
    usunięcia wątpliwości lub sporu) - przy czynieniu wzajemnych ustępstw - w ramach
    istniejącego już stosunku prawnego. Ugoda nie może natomiast kreować nowego
    stosunku prawnego między stronami".
    Niekwestionowanym jest, iż obecnie banki krajowe zawierają liczne ugody sądowe
    dotyczące kredytów walutowych. Gdyby nie fakt licznych sporów sądowych, które były/są
    prowadzone w odniesieniu kredytów walutowych w związku z istnieniem klauzul
    abuzywnych w umowach kredytowych, Bank nie wdrażałby środków zaradczych w postaci
    zawarcia Ugody w przedmiotowym zakresie (co potwierdza tekst Ugody, gdzie wskazano
    na liczne wyroki sądowe). Z tego względu wszelkie cechy ugody zostały spełnione w
    przedmiotowym przypadku (niewątpliwe mamy do czynienia z ugodami w myśl prawa
    cywilnego).

    Wyliczenie Kwoty zwrotu jest zatem konsekwencją zgodnego uznania przez Bank i
    Kredytobiorcę, że część postanowień umownych w ramach łączącej strony Umowy
    mogłaby prowadzić do unieważnienia umowy kredytowej, a w konsekwencji zawarcie
    Ugody jest zasadne, w konsekwencji Kredytobiorcom należy się zwrot określonej kwoty.
    W świetle powyższego, mając na uwadze elementy konstrukcyjne instytucji ugody, tj. w
    szczególności fakt, że ugoda nie kreuje nowego stosunku prawnego i jest zawierana
    niejako "na tle" pierwotnego stosunku prawnego, rozliczenia z tytułu Ugody dla celów PIT
    nie powinny być rozpatrywane w oderwaniu od rozliczeń dokonywanych pomiędzy
    Bankiem a Kredytobiorcami na podstawie Umowy kredytu.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. -
    Prawo bankowe (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2324 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy przez umowę kredytu bank zobowiązuje się
    oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków
    pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do
    korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego
    kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od
    udzielonego kredytu.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata co do zasady są obojętne
    podatkowo (brak przysporzenia po stronie kredytobiorcy), co znajduje swoje
    odzwierciedlenie między innymi w art. 14 ust. 3, gdzie ustawodawca wskazał niektóre
    zdarzenia gospodarcze niebędące przychodem podatkowym lub wskazując inny moment
    rozpoznania przychodu podatkowego, w tym także brak przychodu z tytułu udzielenia
    /spłaty kredytu. W myśl 14 ust. 3 pkt 1 ustawy o PIT zarówno otrzymanie jak również
    spłata kredytu/pożyczki nie stanowi przychodu podatkowego.
    Mając na uwadze powyższe należy wskazać, iż sama spłata bądź otrzymanie kredytu
    powinno pozostać neutralne podatkowe. Tym samym zwrot części dokonanych spłat
    kredytu nie powinna stanowić przychodu podatkowego, gdyż taki zwrot nie skutkuje
    przysporzeniem majątkowym po stronie kredytobiorcy.
    Niewątpliwe postępująca deprecjacja PLN, w szczególności w stosunku do CHF,
    przyczyniła się do pogorszenia sytuacji finansowej kredytobiorców (pożyczkobiorców)
    będących stroną umów kredytów (pożyczek) denominowanych lub indeksowanych do
    waluty obcej. Zawarta Ugoda ma na celu zrekompensować straty jakie ponieśli
    Kredytobiorcy i jednocześnie uchronić Bank przed ryzykiem sporu sądowego i
    poniesieniem strat wyższych niż wynikających z zawartej Ugody. Kwoty Ugody nie kreują
    realnego przysporzenia po stronie kredytobiorcy zaś raczej wyrównują uszczerbek
    materialny jaki ponieśli kredytobiorcy.
    W wydawanych interpretacja podatkowych oraz wyrokach sądowych wskazuje się, iż
    zwroty z tytułu wpłat rat kapitałowo-odsetkowych jeżeli nie powodują spłaty kwoty niższej
    niż kwota udzielonego kredytu, to takie zwroty nie są przychodem podatkowym. Tym
    samym ewentualny przychód jeżeli powstaje, to tylko w sytuacji kiedy Kwota zwrotu
    powoduje spłatę kredytu w niższej wysokości niż pierwotnie udzielony kredyt.
    W związku z zawarciem Ugody Kredytobiorca otrzymuje niejako ekwiwalent środków
    pieniężnych, które wcześniej na mocy Umowy kredytu przekazał na rzecz Banku w ramach
    spłaty rat kapitałowo-odsetkowych od otrzymanego Kredytu - zwrot kwoty, która była
    uprzednio poniesiona z jego własnych środków. Zatem kwoty te nie powodują faktycznego
    przyrostu w jego majątku, a jedynie "wyrównanie" wcześniejszego zmniejszenia w jego
    majątku.
    W konsekwencji sytuacja opisana we wniosku nie spełnia celu i podstawowej przesłanki
    przychodu, jakim jest zwiększenie majątku podatnika - ani poprzez zwiększenie aktywów,
    ani poprzez zmniejszenie jego pasywów. Tym samym nieuzasadnione byłoby
    opodatkowanie podatkiem dochodowym na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy o PIT kwot

    otrzymywanych na mocy Ugody tytułem zwrotu jako niespełniających definicji
    "przychodu".
    Podejście takie znajduje odzwierciedlenie w wydawanych indywidualnych interpretacjach
    podatkowych skierowanych do podatników podatku dochodowego od osób fizycznych czy
    też płatników podatku - np. w interpretacji z dnia 27 grudnia 2023 r. Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej, sygn. 0115-KDIT2.4011.491.2O23.2.ŁS potwierdzono za prawidłowe
    stanowisko wnioskodawcy dotyczące braku przychodu w odniesieniu do Ugód
    dotyczących kredytów walutowych:
    „Mając na uwadze powyższe, w świetle przytoczonej powyżej argumentacji, w Państwa
    ocenie, w związku z zawarciem Ugody i otrzymaniem Zwrotu, po stronie Kredytobiorcy nie
    powstaje przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o PIT. W konsekwencji, skoro - w
    związku z dokonywaniem Zwrotów - po stronie Kredytobiorcy nie powstaje przychód w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, to tym samym nie sposób mówić, aby świadczenie
    wypłacane przez Bank na mocy Ugody stanowiło przychód z innych źródeł, o którym
    mowa w art. 20 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o PIT. W konsekwencji na Banku
    nie spoczywa obowiązek, o którym mowa w art. 42a ust. 1 ustawy o PIT. Reasumując,
    Państwa zdaniem, w związku z opisanym w stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym
    dokonaniem Zwrotu na mocy Ugody, Bank nie jest zobowiązany do sporządzenia
    informacji o wysokości przychodów (PIT-11) i przesłania jej Kredytobiorcy jako
    podatnikowi oraz właściwemu urzędowi skarbowemu, zgodnie z art. 42a ust. 1 ustawy o
    PIT w związku z art. 20 ust. 1 ustawy o PIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe. Odstępuję od
    uzasadnienia prawnego tej oceny.”
    W interpretacji indywidualnej z 1 lipca 2020 r., sygn. 0112-KDIL2-1.4011.397.2020.1.AMN
    Dyrektor KIS wskazał, że: "zwrot zapłaconych Bankowi kwot dokonywany przez Bank na
    rzecz Klienta wskutek unieważnienia umowy kredytowej nie stanowi przysporzenia po
    stronie kredytobiorcy i nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych, ponieważ po stronie kredytobiorcy w związku z dokonanym zwrotem nie
    nastąpi realne przysporzenie majątkowe. W przypadku zwrotu świadczenia na podstawie
    nieważnej umowy kredytowej Klient otrzyma z powrotem swój kapitał (zwrot zapłaconych
    Bankowi kwot). Kwoty te będą stanowiły jedynie zwrot poniesionych wcześniej kosztów.
    Nie ma zatem podstaw, aby uznać je za dochód podlegający opodatkowaniu. Dla celów
    podatkowych otrzymana kwota ww. zwrotu jest obojętna podatkowo".
    Kwestia opodatkowania zwrotów rat kapitałowo-odsetkowych i wystawiania PIT-11 była
    także analizowana z perspektywy banków, tj. podmiotów zawierających ugody sądowe -
    Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w najnowszej interpretacji z dnia 22 listopada
    2024 (sygn. 0113-KDIPT2-2.4011.682.2024.2.ACZ) uznał stanowisko Banku za prawidłowe
    w kontekście braku obowiązku wystawienia PIT-11 w związku ze zwrotem rat kapitałowo-
    odsetkowych w związku z ugodami zawieranymi właśnie w odniesieniu do spłaconych
    kredytów walutowych.
    Końcowo można także przytoczyć treść interpretacji indywidualnej z dnia 25 czerwca 2025
    r., sygn. 0113-KDWPT.4011.35.2025.2.KSM, gdzie także doszło do umorzenia
    wierzytelności oraz wypłaty kwoty wynikające z ugody. Jak wskazano „ ... kwota
    nadpłaconego kredytu hipotecznego zaciągniętego w 2007 r., którą bank zwrócił Pani w
    związku z zawarciem ugody, nie stanowi dla Pani przychodu. Czynność ta nie powoduje
    uzyskania przez Panią przysporzenia majątkowego, wzrostu Pani majątku. Otrzymana
    przez Panią kwota 24 250 zł stanowi nadpłatę powstałą w wyniku przewalutowania
    kredytu. Zatem ww. środki pieniężne nie są Pani przychodem w rozumieniu art. 11 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych i ich uzyskanie nie skutkuje po Pani stronie
    obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych”.

    Tym samym należy wskazać, iż prezentowane stanowisko jest spójne z licznymi
    interpretacjami wskazującymi, iż kwota otrzymywana na podstawie ugody będąca
    zwrotem wpłaconych uprzednio kwot tytułem spłaty rat kapitałowo-odsetkowych, nie jest
    przychodem podatkowym.
    Mając na uwadze powyższe, wnosicie Państwo o potwierdzenie prawidłowości
    wskazanego powyżej stanowiska.
    Ocena stanowiska
    Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
    · dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku oraz
    · dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia ministra
      właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22 ustawy
      Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w przypadkach
      uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników).
    W myśl art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Ogólne określenie „przychodów” zawiera art. 11 ust. 1 ww. ustawy. Stosownie do tego
    przepisu:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
    · pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
      pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
      zainkasował, objął w posiadanie”;
    · pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj.
      takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
      odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do
      swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości
      pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone
      pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.

    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Wskazali Państwo, że na podstawie ugody bank wypłaci Państwu określoną kwotę, która
    po połowie zostanie przekazana na konto każdego z Państwa. Powzięli Państwo
    wątpliwość, czy wypłata tej kwoty będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.
    Wypłata określonej kwoty
    Ugoda – jako jeden z typów umów – regulowana jest przepisami Kodeksu cywilnego.
    Zgodnie z art. 917 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    1071):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez

    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje
    od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów,
    zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
    Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną
    ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się
    do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym
    podstawę zawarcia ugody.
    W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z którym kauzalność ugody
    przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć strony po zawarciu ugody.
    Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze wzajemnych ustępstw stron,
    zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub
    zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu istniejącego lub mogącego powstać.
    Instytucja kredytu została natomiast uregulowana przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na
      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach
      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady –
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Państwa skutki podatkowe z tytułu wypłaty określonej kwoty
    Jak wynika z opisu sprawy, na podstawie zawartej ugody bank zwróci Państwu środki
    pieniężne, które wcześniej na mocy Umowy kredytu przekazaliście Państwo na rzecz
    Banku w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych. Będzie to zwrot kwoty, która była
    uprzednio poniesiona z Państwa własnych środków.

    W przypadku zwrotu nadpłaconych środków pieniężnych - taka operacja nie spełnia celu
    przychodu jakim jest zwiększenie majątku podatnika - ani poprzez zwiększenie aktywów
    ani poprzez zmniejszenie jego pasywów. Po stronie Kredytobiorcy nie dochodzi do
    powstania przysporzenia majątkowego, bowiem otrzymuje on z powrotem zwrot
    nadpłaconych środków, które wcześniej wpłacił tytułem spłaty zaciągniętego kredytu.
    Taka wypłata będzie więc dla kredytobiorcy neutralna podatkowo – po jego stronie nie
    powstanie przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
    Skoro otrzymacie Państwo od banku zwrot środków będących nadpłatą kredytu, to
    otrzymana przez Państwa kwota będzie stanowiła zatem zwrot własnych pieniędzy, które
    nienależnie wpłaciliście Państwo do banku.
    Wobec powyższego, wypłata przez bank na Państwa rzecz tej kwoty będzie dla Państwa
    neutralna podatkowo. W wyniku tej wypłaty nie osiągniecie Państwo bowiem konkretnego
    przysporzenia majątkowego, a więc zwrot ten nie spowoduje po Państwa stronie
    powstania przychodu w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Tym samym - nie ciąży na Państwu obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób
    fizycznych z tego tytułu.
    Zatem Państwa stanowisko jest prawidłowe.
    Jednocześnie informuję, że nie odniosłem się do wskazanego przez Państwa we własnym
    stanowisku art. 14 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bowiem ma
    on zastosowanie do otrzymanych lub zwróconych pożyczek (kredytów), które związane są
    z działalnością gospodarczą. Natomiast z treści Państwa wniosku wynika, że zawarliście
    Państwo umowę kredytu hipotecznego na własne cele mieszkaniowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych, stwierdzić
    należy, że są one rozstrzygnięciami wydanymi w konkretnych sprawach, określonych
    stanach faktycznych/zdarzeniach przyszłych i tylko do nich się odnoszących.
    Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego czy kontrolnego. Przy
    wydawaniu interpretacji indywidualnych w trybie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa,
    opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym we
    wniosku - nie prowadzę postępowania dowodowego. Przy wydawaniu niniejszej
    interpretacji dokonałem więc wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku.
    Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawione we wniosku stan faktyczny
    /zdarzenie przyszłe jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego
    stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży
    obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których
    wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.
    Jeżeli zatem przedstawiony we wniosku opis zdarzenia różnić się będzie od występującego
    w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Państwa chroniła w zakresie
    rzeczywiście zaistniałego zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
      ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pani AA (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.