Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.757.2025.1.TR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-30
Teza: Obowiązki płatnika z tytułu udostępniania miejsc
parkingowych.
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek płatnika
odpowiedzialność-odpowiedzialność płatnika
parking-miejsce parkingowe
pracownik
płatnik
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.-
Zasady pobierania zaliczek.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    5 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 3 września 2025 roku o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

    1) Zainteresowana będąca stroną postępowania:
        X;
    2) Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:
        Y.

## Opis zdarzenia przyszłego

Zainteresowanym będącym stroną postępowania jest X.
    Zainteresowanym niebędącym stroną postępowania jest spółka działająca pod firmą Y
    (dalej zwana „Spółką” lub „Wnioskodawcą”).
    Obie spółki są w dalszej części łącznie zwane „Zainteresowanymi”.
    Zainteresowani prowadzą działalność gospodarczą na terytorium Polski i podlegają
    opodatkowaniu w Polsce od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich
    osiągania (art. 3 ust. 1 Ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych; t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 z późn. zm.; dalej zwana „Ustawą o CIT”).
    Zainteresowani są podmiotami powiązanymi w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4 Ustawy o
    CIT.
    Zainteresowani zatrudniają pracowników i pełnią rolę płatników podatku dochodowego
    od osób fizycznych.
    Lokalizacja siedziby Zainteresowanych
    1) Aktualnie siedziba Zainteresowanych znajduje się w miejscowości Sady, gdzie nie ma
      strefy płatnego parkowania.
    2) Od przyszłego roku siedziba Zainteresowanych znajdować się będzie w centrum
      Poznania, gdzie po pierwsze obowiązuje strefa płatnego parkowania, a po drugie
      liczba miejsc, w których dopuszczalne jest zaparkowanie samochodu jest znacznie
      ograniczona.
    3) Zainteresowani podpisali już z właścicielem budynku trójstronną umowę najmu
      powierzchni biurowej.
    4) Zainteresowani dostosowali metraż biura do liczby pracowników pracujących w
      siedzibie Zainteresowanych oraz liczby dni ich obligatoryjnego pobytu stacjonarnie w
      biurze. W celu ergonomicznego wykorzystania powierzchni biurowej, Zainteresowani
      wynajęli powierzchnię biurową, która jednego dnia pozwoli na pracę ok. 60% liczby
      pracowników zatrudnionych w siedzibie Zainteresowanych. Powierzchnia biura nie
      umożliwia zatem pobytu jednego dnia wszystkich pracowników Zainteresowanych.
    Zasady organizacji pracy u Zainteresowanych
    1) U Zainteresowanych wprowadzona została praca zdalna. Zasady pracy zdalnej
      uregulowane są przez Zainteresowanych w dokumencie zatytułowanym „Zasady pracy
      zdalnej”.
    2) Pracownik, zajmujący stanowisko określone w załączniku do Zasad pracy zdalnej, może
      dobrowolnie i według własnej potrzeby wnioskować o wykonywanie pracy zdalnie.
    3) Warunkiem koniecznym do rozpoczęcia wykonywania pracy zdalnej jest akceptacja
      wniosku pracownika przez przełożonego lub osobę zastępującą przełożonego podczas
      jego nieobecności.
    4) Dopuszczalna liczba dni pracy zdalnej w tygodniu to maksymalnie 3 dni robocze.
    5) Dodatkowo pracownik uprawniony jest korzystać z okazjonalnej pracy zdalnej,
      przewidzianej w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 2025 r.

      poz. 277 z późn. zm.; dalej: „Kodeks pracy”). Praca zdalna może być wykonywana
      okazjonalnie, na wniosek pracownika w wymiarze nieprzekraczającym 24 dni w roku
      kalendarzowym.
    6) Powyższe oznacza, że w trakcie roku kalendarzowego pracownik może skorzystać z:
    a) 24 dni okazjonalnej pracy zdalnej (przewidzianych w Kodeksie pracy) oraz
    b) w każdym tygodniu 3 dni roboczych pracy zdalnej (przewidzianych w Zasadach pracy
      zdalnej).
    Miejsca parkingowe w ramach umowy najmu (Parking Wewnętrzny)
    1) W ramach podpisanej umowy najmu powierzchni biurowej Zainteresowanym
      przysługiwać będzie ściśle określona przez Wynajmującego liczba miejsc parkingowych
      na parkingu wewnętrznym, zlokalizowanym pod budynkiem (dalej: „Parking
      Wewnętrzny”).
    2) Możliwość korzystania z miejsc parkingowych na Parkingu Wewnętrznym
      uwzględniona będzie w czynszu uiszczanym przez Zainteresowanych na rzecz
      Wynajmującego. Co więcej, Zainteresowani nie będą mieli możliwości „dokupienia”
      dodatkowych miejsc parkingowych na Parkingu Wewnętrznym.
    3) Parking Wewnętrzny dostępny będzie dla pracowników, kontrahentów oraz innych
      gości (np. urzędników, kontrolujących Zainteresowanych) odwiedzających
      Zainteresowanych.
    4) Wjazd na Parking Wewnętrzny możliwy będzie, w następujący sposób:
    a) Dla pracownika poprzez sczytanie przez system monitoringu tablic rejestracyjnych z
      samochodu, którym przyjechał pracownik do pracy;
    b) Dla kontrahentów i innych osób odwiedzających Zainteresowanych poprzez
      wcześniejsze zgłoszenie przez pracownika Zainteresowanych informacji do Biura
      Ochrony Budynku o planowanej wizycie gościa (podając nazwisko i nr rejestracyjny).
      Parking otworzy się automatycznie poprzez sczytanie zgłoszonych tablic
      rejestracyjnych.
    Miejsca parkingowe na parkingu zewnętrznym (dalej: „Parking Zewnętrzny”)
    1) Z tego względu, że liczba miejsc parkingowych na Parkingu Wewnętrznym będzie
      niewielka Zainteresowani zamierzają wykupić miejsca parkingowe na parkingu
      znajdującym się poza budynkiem (dalej: „Parking Zewnętrzny”).
    2) Parkingiem Zewnętrznym zarządza podmiot inny niż Wynajmujący.
    3) Zainteresowani wykupią abonament na korzystanie z ściśle określonej liczby miejsc
      parkingowych na Parkingu Zewnętrznym. Łączna liczba miejsc parkingowych będzie
      dużo niższa niż łączna liczba pracowników pracujących w siedzibie Zainteresowanych.
    4) Parking Zewnętrzny dostępny będzie dla pracowników, kontrahentów oraz innych
      gości (np. urzędników, kontrolujących Zainteresowanych) odwiedzających
      Zainteresowanych. Dodatkowo, na Parkingu Zewnętrznym parkowane będą również
      samochody służbowe posiadane przez Zainteresowanych.
    5) Wjazd na Parking Zewnętrzny możliwy będzie po pobraniu karty ze skrzynki,
      zlokalizowanej w budce ochrony parkingu. W celu pobrania karty ze skrzynki,
      pracownik będzie musiał podać kod, który pozwoli na otwarcie skrzynki i pobranie tej
      karty. Jeżeli okazałoby się, że w skrzynce nie ma wolnych kart wówczas pracownik
      zmuszony będzie pobrać jednodniowy voucher.
    Zarządzanie sposobem wykorzystania miejsc parkingowych
    1) Z uwagi na organizację pracy panującą u Zainteresowanych (tj. m.in. korzystanie przez
      pracowników z pracy zdalnej oraz pracy zdalnej okazjonalnej) oraz dostępność

      komunikacji miejskiej łączna liczba wykupionych miejsc parkingowych, będzie znacznie
      niższa niż ogólna liczba pracowników pracujących w siedzibie Zainteresowanych.
    2) Zainteresowani nie potrafią przewidzieć natężenia wykorzystania miejsc parkingowych.
      Na częstotliwość wykorzystywania miejsc parkingowych mogą bowiem wpływać takie
      czynniki jak np.:
    a) Łatwość dostępu do komunikacji miejskiej dla pracowników mających miejsce
      zamieszkania w miejscowości, która będzie nową siedzibą Zainteresowanych;
    b) Bliskość do komunikacji podmiejskiej (z uwagi na usytuowanie nowej siedziby blisko
      dworca kolejowego);
    c) Sieć ścieżek rowerowych prowadzących do nowej siedziby Zainteresowanych;
    d) Znaczne natężenie ruchu samochodowego (w tym m.in. korki w godzinach szczytu) z
      uwagi na lokalizację nowej siedziby w samym centrum miasta, które to natężenie
      może powodować niechęć pracowników do przyjazdu do pracy samochodem.
    3) Do dyspozycji pracowników, kontrahentów, gości Zainteresowanych będą zatem
      miejsca parkingowe na Parkingu Wewnętrznym, abonamentowe miejsca parkingowe
      na Parkingu Zewnętrznym oraz w ostateczności miejsca parkingowe objęte dziennymi
      voucherami na Parkingu Zewnętrznym.
    4) Zainteresowani zamierzają wprowadzić system rezerwacji miejsc parkingowych, który
      działać będzie następująco:
    a) Zainteresowani wykupią aplikację do rezerwacji miejsc parkingowych;
    b) Każdy pracownik będzie mógł zalogować się do aplikacji;
    c) Pracownik wybierze dni, na które chciałby zarezerwować parking w tygodniu
      poprzedzającym tydzień pracy.
    d) Przydzielanie miejsc parkingowych przez aplikację z założenia ma prowadzić do tego,
      aby w pierwszej kolejności wykorzystywana była pula miejsc parkingowych na
      Parkingu Wewnętrznym, następnie abonamentowe miejsca parkingowe na Parkingu
      Zewnętrznym, a na samym końcu (tj. po wykorzystaniu miejsc parkingowych na
      Parkingu Wewnętrznym oraz abonamentowych miejsc parkingowych na Parkingu
      Zewnętrznym) miejsca parkingowe na voucher.
    5) W przypadku wizyt kontrahentów bądź gości, w aplikacji rezerwacji dokonywać będzie
      administracja Zainteresowanych.
    Dodatkowe wyjaśnienia
    1) Zainteresowani nie mają możliwości prowadzenia ewidencji pracowników, którzy
      skorzystali z miejsc parkingowych.
    2) Aplikacja służyć będzie jedynie do rezerwacji miejsc parkingowych.
    3) W przypadku gdy pracownik pomimo zarezerwowania miejsca parkingowego nie
      wykorzystał tego miejsca (przykładowo z powodu choroby, nagłego wyjazdu
      służbowego bądź zmiany planów co do środka lokomocji, którym tego dnia pracownik
      podróżuje), Zainteresowani nie będą mieli wiedzy o fakcie niewykorzystania miejsca
      parkingowego przez pracownika.
    4) Zainteresowani zamierzają sprawdzać liczbę dokonywanych rezerwacji. W rezultacie,
      liczba wykupywanych abonamentowych miejsc parkingowych na Parkingu
      Zewnętrznym może i najprawdopodobniej będzie się w trakcie roku zmieniać. Na
      początku Zainteresowani zamierzają wykupywać abonamenty kwartalne.
    5) Żadne miejsce parkingowe nie jest przypisane indywidualnemu pracownikowi. Miejsca
      parkingowe są dostępne w sposób ogólny dla wszystkich pracowników, kontrahentów,
      gości Zainteresowanych.

    6) Każdy pracownik będzie miał dostęp do aplikacji. Rzeczywista liczba pracowników
      korzystających z miejsc parkingowych z pewnością będzie się nieustannie zmieniać
      chociażby z następujących powodów:
    a) Zmiana liczby pracowników (zatrudnianie nowych pracowników, zwalnianie
      dotychczasowych pracowników);
    b) Zmiana preferencji wśród pracowników (Zainteresowani przewidują, że
      najprawdopodobniej w sezonie jesienno-zimowym liczba wykorzystywanych miejsc
      parkingowych będzie rosła podczas gdy w sezonie wiosenno-letnim będzie spadać z
      uwagi na korzystanie z komunikacji miejskiej/dojazd do pracy rowerem jak również
      sezon urlopowy, który może powodować, że nawet miejsca parkingowe na Parkingu
      Wewnętrznym będą niewykorzystane).

## Pytanie

Czy nieodpłatne udostępnianie pracownikom miejsc parkingowych, stanowi przysporzenie
    majątkowe (nieodpłatne świadczenie) dla pracowników ze stosunku pracy, które będzie
    powodować dla Zainteresowanych (będących płatnikami podatku dochodowego od osób
    fizycznych) obowiązek obliczania i pobierania z tego tytułu zaliczek na podatek dochodowy
    od osób fizycznych w myśl art. 32 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 z późn. zm.)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W Państwa ocenie, nieodpłatne udostępnianie pracownikom miejsc parkingowych nie
    stanowi przysporzenia majątkowego (nieodpłatnego świadczenia) dla pracowników ze
    stosunku pracy i tym samym, po stronie Zainteresowanych (będących płatnikami podatku
    dochodowego od osób fizycznych) nie powstanie obowiązek obliczania i pobierania z tego
    tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w myśl art. 32 ustawy z dnia 26
    lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Uzasadnienie
    W myśl art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz.U. z
    2025 r. poz. 111 z późn. zm.):
    „Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
    osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
    obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
    organowi podatkowemu”.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (tekst jedn.: Dz.U. z 2025 r. poz. 163 z późn. zm.; dalej: „Ustawa o PIT”):
    „Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
    wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na
    podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku”.
    Powyższy przepis ustanawia generalną zasadę opodatkowania podatkiem dochodowym,
    zgodnie z którą opodatkowaniu tym podatkiem podlegają wszelkie uzyskane przez
    podatnika w danym roku korzyści majątkowe, z wyjątkiem tych, które na mocy ustawy
    wyłączone zostały z tego opodatkowania (np. poprzez wprowadzenie ustawowego
    zwolnienia z opodatkowania, czy też zaniechanie poboru podatku).
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 Ustawy o PIT:
    „Źródłami przychodów są:
    1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w
    rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną,
    praca nakładcza, emerytura lub renta; (...)”.
    W myśl art. 11 ust. 1 Ustawy o PIT:

    „Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
    praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art.
    30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku
    kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w
    naturze i innych nieodpłatnych świadczeń”.
    Stosownie do art. 12 ust. 1 Ustawy o PIT:
    „Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
    spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
    wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
    finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
    wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty
    za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość
    została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak
    również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych”.
    W myśl art. 12 ust. 3 Ustawy o PIT:
    „Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych
    ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b”.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2a pkt 2 Ustawy o PIT do którego odwołuje się wyżej zacytowany art.
    12 ust. 3 Ustawy o PIT:
    „Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się: (...)
    2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu; (...)”.
    Co ważne, ustawodawca nie zdefiniował w Ustawie o PIT pojęcia „nieodpłatnego
    świadczenia”. Z tego względu konieczne jest odwołanie się do znaczenia tego pojęcia
    ukształtowanego w orzecznictwie sądowym, zgodnie z którym nieodpłatnym
    świadczeniem w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym - generalnie - jest każde
    zdarzenie prawne i zjawisko gospodarcze, których następstwem jest uzyskanie korzyści
    kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze, których
    skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu,
    przysporzenie majątku danej osobie, mające konkretny wymiar finansowy. Przysporzenie
    to może polegać na zwiększeniu majątku (aktywów) bądź uniknięciu jego pomniejszenia
    (zaoszczędzenie wydatków).
    Z powodu niejednolitości stanowisk sądowych dotyczących kwestii „nieodpłatnego
    świadczenia”, szczególnego znaczenia nabrał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8
    lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 (Dz.U. z 2014 r. poz. 947), w którym Trybunał Konstytucyjny
    dokonał ustalenia, jakie kryteria decydują o zakwalifikowaniu nieodpłatnego świadczenia
    jako przychodu pracownika z tytułu stosunku pracy.
    Trybunał Konstytucyjny wskazał, że za przychód pracownika mogą być uznane takie
    świadczenia, które:
    · zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie) -
      WARUNEK NR 1;
    · zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść
      w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść -
      WARUNEK NR 2;
    · korzyść ta jest wymierna (również w postaci zaoszczędzenia wydatku) i przypisana
      indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich
      podmiotów) - WARUNEK NR 3.
    W kontekście WARUNKU NR 1, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne nieodpłatne
    świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w rozumieniu Ustawy
    o PIT tylko pod warunkiem, że rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego

    wydatków. Ustalenie tej okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze
    świadczenia oferowanego przez pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie
    ze świadczenia wyraża bowiem ocenę pracownika, że świadczenie - z punktu widzenia
    jego sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinnej - jest celowe i przydatne, leży w jego
    interesie. Oznacza to, że w braku świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby
    ponieść wydatek. W konsekwencji, przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę
    oznacza uniknięcie tego wydatku.
    Formułując WARUNEK NR 2 Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie
    leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie
    majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny
    - w ślad za uchwałami NSA - uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia, jako
    przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których
    skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu,
    przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”.
    W konsekwencji, aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała,
    opodatkowaniu, po stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa.
    Korzyść ta może wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co
    jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być
    następstwem świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia
    w majątku pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu
    ekonomicznym), ale ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy jest szersze,
    zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z przyrostem majątku.
    Jako przykład Trybunał Konstytucyjny wskazał m.in. dowożenie pracownika z miejsca
    zamieszkania do pracy. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego zorganizowanie tego rodzaju
    transportu może oznaczać zaoszczędzenie wydatku po stronie pracownika i w
    konsekwencji może stanowić przysporzenie objęte podatkiem dochodowym. Taka ocena
    jest jednak poprawna tylko pod warunkiem, że świadczenia te pracodawca spełniał,
    dysponując uprzednią zgodą pracownika na ich przyjęcie.
    Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie
    zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy - po
    stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem
    dochodowym.
    Odnosząc się natomiast do WARUNKU NR 3, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że przychód
    powstaje, gdy można:
    1) zindywidualizować świadczenie,
    2) określić jego wartość pieniężną oraz
    3) skonkretyzować odbiorcę.
    Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zdaniem Zainteresowanych:
    1) WARUNEK NR 1 zostanie spełniony, ponieważ pracownik skorzysta z miejsca
      parkingowego w pełni dobrowolnie.
    2) WARUNEK NR 2 (tj. spełnienie świadczenia w interesie pracownika, a nie w interesie
      pracodawcy i uzyskanie z tego tytułu korzyści w postaci powiększenia aktywów lub
      uniknięcia wydatku) nie zostanie spełniony chociażby z tego powodu, że miejsca
      parkingowe na Parkingu Wewnętrznym wchodzą w skład infrastruktury biurowej
      Zainteresowanych; jak była o tym mowa w opisie zdarzenia przyszłego liczba miejsc
      parkingowych na Parkingu Wewnętrznym przypisanych Zainteresowanym wynika z
      liczby wynajmowanych metrów kwadratowych powierzchni biurowej; miejsca
      parkingowe na Parkingu Wewnętrznym będą funkcjonowały bez względu na to, czy
      pracownicy będą z nich korzystać, czy nie. Nie sposób byłoby przypisać pracownikom
      konkretnej wartości ewentualnego przychodu, jaki miałby osiągnąć z tytułu

      umożliwienia mu parkowania na Parkingu Wewnętrzny; co więcej, Zainteresowani nie
      będą prowadzić ewidencji, z której wynikałoby czy pracownik parkował na Parkingu
      Wewnętrznym czy też na Parkingu Zewnętrznym.
    3) WARUNEK NR 3 (tj. zindywidualizowanie świadczenia, możliwość określenia wartości
      pieniężnej oraz skonkretyzowanie odbiorcy) - warunek ten nie będzie spełniony,
      ponieważ nie ma możliwości określenia konkretnego przychodu przypadającego na
      konkretnego pracownika zgodnie z normą wynikającą z art. 11 ust. 2a pkt 2 Ustawy o
      PIT, do którego w zakresie ustalenia wartości pieniężnej świadczenia odsyła art. 12 ust.
      3 Ustawy o PIT.
    Dla opodatkowania istotne jest bowiem to, czy danemu pracownikowi można przypisać
    przychód konkretny, a nie statystyczny, czy potencjalny. Brak algorytmu, czy wzoru
    matematycznego, który w drodze arytmetycznego działania polegającego na podzieleniu
    kosztów poniesionych przez pracodawcę pozwoliłby na ich przypisanie poszczególnym
    pracownikom jako uprawnionym do nieodpłatnego świadczenia wyklucza możliwość
    ustalenia wysokości tego świadczenia, czyli wysokości (ewentualnie) uzyskanego
    przychodu. Znalezienie wzoru, który pozwoliłby przypisać konkretnemu pracownikowi
    wysokość uzyskanego przychodu jest niemożliwe, ponieważ:
    1) W puli dostępnych dla pracowników miejsc parkingowych znajdują się zarówno
      miejsca parkingowe na Parkingu Wewnętrznym (które są uwzględnione w czynszu
      płaconym za powierzchnię biurową) jak i zakupione abonamentowe miejsca
      parkingowe na Parkingu Zewnętrznym.
    2) Zainteresowani nie prowadzą ewidencji pracowników korzystających z miejsc
      parkingowych (aplikacja służy jedynie do rezerwacji miejsc parkingowych, natomiast
      nie ma przełożenia na to, czy pracownik faktycznie skorzysta z zarezerwowanego
      miejsca parkingowego czy też nie).
    3) Liczba dni, w których pracownik korzystałby w danym miesiącu z miejsca
      parkingowego jest zmienna i uzależniona od wykorzystania dni pracy zdalnej, pracy
      zdalnej okazjonalnej, urlopu wypoczynkowego, urlopu chorobowego bądź też
      skorzystania ze środków komunikacji, alternatywnych do samochodu.
    4) Krąg osób objętych możliwością skorzystania z miejsc parkingowych nie tworzy zbioru
      zamkniętego, jest otwarty i w pewien sposób nieograniczony, z uwagi na
      udostępnianie miejsc parkingowych również kontrahentom czy też gościom
      Zainteresowanych.
    Mając na uwadze powyższe, zdaniem Zainteresowanych przepisy Ustawy o PIT nie dają
    możliwości przypisania konkretnemu pracownikowi skonkretyzowanej wartości
    świadczenia, jakie otrzymał. Dla przykładu może się zdarzyć, że pracownik zaparkuje na
    jednym z parkingów i będzie tam parkować jedynie przez kilka godzin, ponieważ w drugiej
    części dnia odbywać będzie wyjazd służbowy.
    Dodatkowo, może być tak, że pracownik zarezerwuje w aplikacji miejsce parkingowe, a
    ostatecznie tego dnia (np. z powodu nagłej choroby) w ogóle nie przyjedzie do pracy. W
    praktyce, oznacza to, że nie będzie możliwym ustalenie faktycznego przychodu, ponieważ
    Zainteresowani nie będą prowadzić w tym zakresie jakiejkolwiek ewidencji.
    W konsekwencji - zdaniem Zainteresowanych - jeżeli nie można ustalić wartości przychodu
    z nieodpłatnych świadczeń, to tym samym nie będzie on mógł być uwzględniony w
    podstawie opodatkowania, a w rezultacie nie będzie on mógł być opodatkowany
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Podsumowując powyższe, Zainteresowani stoją na stanowisku, że nieodpłatne
    udostępnienie miejsc parkingowych pracownikom nie będzie nieodpłatnym świadczeniem
    rzeczowym i nie będzie powodować dla Zainteresowanych (płatników podatku
    dochodowego od osób fizycznych) obowiązku doliczenia do przychodu pracownika
    równowartości tego świadczenia i poboru podatku z tego tytułu. Na potwierdzenie

    prawidłowości powyższego stanowiska, pozostając w pełni świadomym, że interpretacje
    indywidualne wiążą jedynie w sprawach, w których zostały wydane, w tym miejscu
    Zainteresowani wskazują na wyrażone przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej
    oraz sądy administracyjne poglądy, które w przedmiotowej sprawie mogą pełnić rolę
    pomocniczą przy wykładni ww. przepisów, a mianowicie:
    1) Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: „NSA”) z dnia 8 kwietnia 2025 r.,
      sygn. II FSK 1639/24, w którym NSA stwierdził, że: „Podsumowując Naczelny Sąd
      Administracyjny stwierdza, że za przychód pracownika mogą być uznane tylko takie
      świadczenia, które zostały spełnione za jego zgodą i w jego interesie - a nie w interesie
      pracodawcy i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia
      wydatku, który musiałby ponieść, a korzyść ta jest wymierna i możliwa do przypisana
      indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich
      pracowników). wyłącznie w przypadku uzyskania realnego przysporzenia w postaci, a
      warunkiem uznania określonego świadczenia za przychód podatkowy jest możliwość
      przypisania poszczególnemu pracownikowi wymiernej, skonkretyzowanej wielkości
      uzyskanej korzyści z tego tytułu, ustalonej według zasad określonych w art. 11 ust. 1 u.
      p.d.o.f. w związku z art. 13 pkt 8 u.p.d.o.f.”.
    2) Interpretacja indywidualna z dnia 9 grudnia 2020 r., sygn. 0112-KDIL2-
      1.4011.849.2020.1.DJ, w której Dyrektor KIS uznał, że: „Mając na uwadze opisane wyżej
      zdarzenie przyszłe oraz przytoczone przepisy prawa, a także wyrok Trybunału
      Konstytucyjnego sygn. akt K 7/13 stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie
      Wnioskodawca nie udostępnia swoim kosztem parkingu na rzecz pracowników.
      Miejsca parkingowe są elementem infrastruktury wykorzystywanym przez
      Wnioskodawcę na potrzeby wykonywanej działalności. Zatem parkingi te będą
      funkcjonowały bez względu na to, czy pracownicy będą z nich korzystać, czy nie.
      Trudno w tym zakresie przypisać konkretną wartość ewentualnego przychodu, jaki
      miałby osiągnąć pracownik z tytułu umożliwienia mu parkowania samochodu na
      parkingu należącym do ABC i D. Pracownicy nie uzyskają korzyści kosztem
      Wnioskodawcy. Nie będzie miał w tym przypadku znaczenia fakt istnienia w okolicy
      strefy płatnego parkowania. Ponadto nie można również wskazywać na istnienie
      jakiegokolwiek stosunku zobowiązaniowego pomiędzy pracownikiem a pracodawcą w
      zakresie konieczności udostępnienia miejsc parkingowych. W takiej sytuacji nie można
      zatem mówić, że po stronie pracownika powstaje jakiekolwiek przysporzenie
      majątkowe, które należałoby opodatkować podatkiem dochodowym. W świetle
      powyższego, nieodpłatne udostępnienie pracownikom Wnioskodawcy miejsc
      parkingowych na terenie ABC i D jest neutralne w świetle przepisów ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych (nie jest nieodpłatnym świadczeniem rzeczowym).
      Tym samym Wnioskodawca z tego tytułu nie będzie miał obowiązku poboru podatku
      w myśl art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych”.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.
    U. z 2025 r., poz. 111 ze zm.):
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 163 ze zm.):

      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Przepis art. 32 ust. 1 przywołanej ustawy stanowi, że:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Wedle zaś art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Z uregulowań prawnych zawartych w art. 12 ust. 1 ww. ustawy wynika, że:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów
    stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są
    więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem
    przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą
    stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto, treść tego przepisu wskazuje, że do
    przychodów pracownika zaliczyć należy nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost
    wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody
    (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z
    faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do przychodów pracownika ustawodawca
    zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń
    nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.
    Stosownie do art. 12 ust. 2 ww. ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie
      odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych
      odbiorców - jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w zakres
      działalności pracodawcy.
    Stosownie zaś do art. 12 ust. 3 cytowanej ustawy, wartość pieniężną innych nieodpłatnych
    świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art.
    11 ust. 2-2b.

    Z kolei na mocy art. 11 ust. 2 ww. ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-
      2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich
      stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    O sposobie określania tej wartości stanowi, art. 11 ust. 2a ww. ustawy, z którego wynika:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
        1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
          gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec
          innych odbiorców;
        2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
        3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według
          równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
          lokalu lub budynku;
        4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
          świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i
          gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz
          czasu i miejsca udostępnienia.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji
    nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Dokonując więc wykładni gramatycznej, za
    „nieodpłatne świadczenie” uznać należy świadczenie „niewymagające opłaty, takie za
    które się nie płaci, bezpłatne”. Wobec tego należy przyjąć, że nieodpłatnym świadczeniem
    jest takie zdarzenie, którego skutkiem (następstwem) jest nieodpłatne przysporzenie
    majątku jednej osobie, kosztem majątku innej osoby, innego podmiotu.
    Istotą nieodpłatnego otrzymania jest więc brak świadczenia wzajemnego, co w
    konsekwencji wyraża się w zaistnieniu stanu, w którym po stronie przyjmującego dochodzi
    do zwiększenia aktywów bądź zmniejszenia pasywów.
    W związku z powyższym, nieodpłatne świadczenie wiąże się z powstaniem przysporzenia
    majątkowego dla jednej strony (strona nie płaci za korzystanie z rzeczy, wykonanie usługi)
    oraz zmniejszenia aktywów, nie uzyskania przysporzenia przez drugą stronę.
    Pojęcie „nieodpłatnego świadczenia” zostało wypracowane w orzecznictwie.
    W uchwałach z dnia 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 oraz z dnia 16 października
    2006 r. sygn. akt FPS 1/06 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie tego terminu w
    oparciu o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Naczelny Sąd
    Administracyjny uznał, że na gruncie tej ustawy, termin „nieodpłatne świadczenie” ma
    „szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze
    i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego
    podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób
    prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub z inną formą
    ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W
    uchwale z dnia 24 maja 2010 r. sygn. akt II FPS 1/10, NSA potwierdził powyższe stanowisko
    uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku dochodowego od osób fizycznych,
    w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 i 3 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W kwestii rozumienia pojęcia „nieodpłatnego świadczenia” w aspekcie świadczeń
    pracowniczych zasadniczego znaczenia nabrał jednak wyrok Trybunału Konstytucyjnego z
    dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 (Dz. U. z 2014 r. poz. 974), w którym Trybunał
    Konstytucyjny oceniając przepis art. 12 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ust. 3 w

    związku z art. 11 ust. 2-2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przez
    pryzmat ich zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej dokonał ustalenia, jakie
    kryteria statuują nieodpłatne świadczenia do zakwalifikowania go jako przychodu
    pracownika z tytułu stosunku pracy. Na tym tle wskazano, że „za przychód pracownika
    mogą być uznane świadczenia, które:
    · po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
      dobrowolnie),
    · po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły
      mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
      ponieść,
    · po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest
      dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów)”.
    W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny pokreślił, że „inne nieodpłatne
    świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w rozumieniu ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że rzeczywiście
    spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej okoliczności zależy od
    tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez pracodawcę w pełni
    dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem ocenę pracownika, że
    świadczenie − z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinnej − jest
    celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w sytuacji braku świadczenia ze
    strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji, przyjęcie
    świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.
    Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie
    leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie
    majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny
    – w ślad za uchwałami NSA – uznał, że zakres nieodpłatnego świadczenia, jako przychodu
    wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których skutkiem jest
    nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie
    majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”.
    W konsekwencji, aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała
    opodatkowaniu, po stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa.
    Korzyść ta może wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co
    jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być
    następstwem świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia
    w majątku pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu
    ekonomicznym), ale ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być
    traktowane na równi z przyrostem majątku. Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny
    zauważył, że w sytuacji gdy nieodpłatne świadczenie zostało przyjęte jako warunek
    niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy - po stronie pracownika nie pojawia
    się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem dochodowym.
    Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że
    przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość
    pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę. Mając powyższe na uwadze Trybunał
    Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy otrzymane przez pracownika nieodpłatne
    świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy, na które pracownik wyraził zgodę, które
    zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne przysporzenie mu korzyści, problem
    ustalenia podstawy opodatkowania w zasadzie ulega rozwiązaniu.
    Mając na uwadze opisane we wniosku zdarzenie oraz przytoczone przepisy prawa, a także
    wyrok Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt K 7/13, należy stwierdzić, że w przedmiotowej
    sprawie niewątpliwie będą Państwo udostępniali swoim kosztem miejsca parkingowe na
    rzecz pracowników. Miejsca parkingowe nie będą bowiem elementem Państwa własnej

    infrastruktury, lecz pozyskają je Państwo w drodze zawartych przez Państwo umów najmu
    czy umów sprzedaży abonamentu nabytych miejsc parkingowych oraz voucherów i to nie
    na Państwa własne potrzeby, tylko na potrzeby Państwa pracowników; Państwu owe
    miejsca byłyby zbędne. Opisane miejsca parkingowe nie funkcjonowałyby w Państwa
    strukturach, gdyby nie korzystali z nich pracownicy; nie mieliby Państwo potrzeby
    pozyskiwania ze źródeł zewnętrznych miejsc parkingowych, które zajmą pracownicy. W
    tym bowiem celu, czyli dla pracowników, Państwo miejsca te pozyskają od innych
    podmiotów zewnętrznych. Nawet w przypadku Parkingu Wewnętrznego taka sytuacja
    będzie miała miejsce, ponieważ umowa najmu powierzchni biurowej będzie swoim
    zasięgiem obejmowała również najem Parkingu Wewnętrznego („W ramach podpisanej
    umowy najmu powierzchni biurowej Zainteresowanym przysługiwać będzie ściśle
    określona przez Wynajmującego liczba miejsc parkingowych na parkingu wewnętrznym,
    zlokalizowanym pod budynkiem (dalej: „Parking Wewnętrzny”). Możliwość korzystania z
    miejsc parkingowych na Parkingu Wewnętrznym uwzględniona będzie w czynszu
    uiszczanym przez Zainteresowanych na rzecz Wynajmującego). W przypadku natomiast
    Parkingu Zewnętrznego, miejsca parkingowe będą pozyskiwane wprost dla Państwa
    pracowników – poprzez nabycie abonamentu oraz voucherów.
    Powyższe powoduje, że pierwszy oraz drugi z ww. warunków uznania z przychód ze
    stosunku pracy z tytułu nieodpłatnych świadczeń w opisanej sytuacji zostaną spełnione.
    Jednakże trudno uznać, ze spełniony będzie trzeci z ww. wymaganych warunków. Trudno
    bowiem przypisać konkretną wartość ewentualnego przychodu, jaki miałby osiągnąć
    konkretny pracownik z tytułu umożliwienia mu parkowania samochodu na Parkingu
    Wewnętrznym bądź na Parkingu Zewnętrznym.
    Jak Państwo bowiem wskazali:
        · Zainteresowani nie mają możliwości prowadzenia ewidencji pracowników, którzy
          skorzystali z miejsc parkingowych.
        · Aplikacja służyć będzie jedynie do rezerwacji miejsc parkingowych.
        · W przypadku gdy pracownik pomimo zarezerwowania miejsca parkingowego nie
          wykorzystał tego miejsca (przykładowo z powodu choroby, nagłego wyjazdu
          służbowego bądź zmiany planów co do środka lokomocji, którym tego dnia
          pracownik podróżuje), Zainteresowani nie będą mieli wiedzy o fakcie
          niewykorzystania miejsca parkingowego przez pracownika.
        · Zainteresowani zamierzają sprawdzać liczbę dokonywanych rezerwacji. W
          rezultacie, liczba wykupywanych abonamentowych miejsc parkingowych na
          Parkingu Zewnętrznym może i najprawdopodobniej będzie się w trakcie roku
          zmieniać. Na początku Zainteresowani zamierzają wykupywać abonamenty
          kwartalne.
        · Żadne miejsce parkingowe nie jest przypisane indywidualnemu pracownikowi.
          Miejsca parkingowe są dostępne w sposób ogólny dla wszystkich pracowników,
          kontrahentów, gości Zainteresowanych.
        · Każdy pracownik będzie miał dostęp do aplikacji. Rzeczywista liczba pracowników
          korzystających z miejsc parkingowych z pewnością będzie się nieustannie
          zmieniać (...).
    Ponadto nie można również wskazywać na istnienie jakiegokolwiek stosunku
    zobowiązaniowego pomiędzy pracownikiem a Państwem (Zainteresowanymi) jako
    pracodawcami w zakresie konieczności udostępnienia miejsc parkingowych, ponieważ to
    Państwo (Zainteresowani) oraz dany podmiot zewnętrzny będą stronami zawieranych
    umów trójstronnych, a nie Państwa pracownicy.

    Wreszcie, krąg osób uprawnionych do korzystania z opisanych miejsc parkingowych
    będzie wykraczał poza krąg pracowników, ponieważ takimi osobami uprawnionymi będą
    również inne osoby, w szczególności: kontrahenci, goście, urzędnicy.
    W takiej sytuacji nie można zatem mówić, że po stronie skonkretyzowanego
    /zindywidualizowanego pracownika powstaje jakiekolwiek przysporzenie majątkowe,
    które należałoby opodatkować podatkiem dochodowym.
    W świetle powyższego, na gruncie opisanego zdarzenia nieodpłatne udostępnienie
    Państwa pracownikom miejsc parkingowych będzie neutralne w świetle przepisów ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych (nie będzie nieodpłatnym świadczeniem
    rzeczowym).
    W konsekwencji, nieodpłatne udostępnianie Państwa pracownikom miejsc parkingowych
    nie będzie stanowiło dla tychże pracowników przysporzenia majątkowego (nieodpłatnego
    świadczenia) ze stosunku pracy, a na Państwu (Zainteresowanych) nie będzie ciążył
    obowiązek obliczania i pobierania z tego tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób
    fizycznych, o którym mowa w art. 32 ustawy podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
      ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    X (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma
    prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.