Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-1.4011.682.2025.3.DJD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-17
Teza: Skutki podatkowe sprzedaży nieruchomości.
Słowa kluczowe: majątek-składniki majątku
nieruchomości-zbycie nieruchomości
przychód
umowa-umowa darowizny
umowa-umowa zamiany
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z działalności
gospodarczej.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 2-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 14-ust. 2-pkt 11

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 sierpnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 6 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od
    towarów i usług, który dotyczy skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości. Uzupełnił
    go Pan w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 17 września 2025 r. (data wpływu 19
    września 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca prowadzi od 3 sierpnia 1992 r. działalność gospodarczą w formie
    jednoosobowej działalności gospodarczej pod firmą AA. Jest czynnym podatnikiem
    podatku od towarów i usług.
    Wnioskodawca, jako osoba fizyczna - konsument, a nie jako przedsiębiorca, nabył:
      · na podstawie umowy darowizny z 22 czerwca 2007 r. oraz w drodze dziedziczenia
        potwierdzonego postanowieniem o stwierdzeniu nabycia spadku, wydanym przez
        Sąd z 29 czerwca 2005 r., sygn. akt ..., do majątku osobistego, prawo własności
        nieruchomości stanowiącej dz. ewid. nr 1, 2 oraz 3, położone przy ul. A1, o łącznej
        powierzchni 0,1692 ha, KW nr ...;
      · na podstawie umowy zamiany z 4 grudnia 2002 r. oraz umowy darowizny z 21 lutego
        1995 r., do majątku osobistego, prawo własności nieruchomości stanowiącej dz.
        ewid. nr A, B oraz C, położone przy ul. A1, o łącznej powierzchni 2,0369 ha; KW nr ...;
    - dalej łącznie zwane „Nieruchomościami”.
    W ramach działalności gospodarczej Wnioskodawca wykorzystywał dz. ewd. nr 1, 2, 3, B
    oraz C, jako użyczony nieodpłatnie majątek prywatny Wnioskodawcy, wynajmując je w
    ramach czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, a przychód z tego
    najmu zaliczał do przychodów ze źródła opisanego w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z 26 lipca
    1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, (dalej: „uPIT”). Nieruchomości nigdy
    nie były i nie są ujęte w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
    prawnych. Wnioskodawca nie dokonywał odpisów amortyzacyjnych z tego tytułu.
    Nieruchomości nie stanowią składników majątku wskazanych w art. 14 ust. 2c uPIT.
    Wnioskodawca zamierza w 2026 r. zbyć Nieruchomości, z wyłączeniem dz. ewid. nr A,
    dokonując sprzedaży jako osoba fizyczna - konsument oraz poza prowadzoną przez siebie
    działalnością gospodarczą.
    W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wskazał, że działalność gospodarczą prowadzi od
    3 sierpnia 1992 r. Przedmiotem tej działalności było w 80% zbieranie odpadów (PKD 38.11.
    Z), a w pozostałym zakresie były to roboty budowlane dotyczące dróg i ulic oraz
    zagospodarowanie terenów zielonych i inne tego typu usługi. W późniejszym okresie
    zaprzestano prowadzenia działalności w zakresie zbierania odpadów. Wnioskodawca nie
    prowadził działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich, ani innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze.
    Nieruchomości były wynajmowane, na podstawie umowy najmu. Umowna została
    zawarta 6 lutego 2013 r. i przestała obowiązywać w marcu 2025 r. Obecnie nie ma
    najemcy. Umowa miała charakter odpłatny, czynsz wynosił 17 500 zł netto + 23% VAT.
    Później przy aneksie do umowy i zmniejszonym zakresie wynajmu czynsz wynosił 8 000 zł
    netto + 23% VA1. Od ww. umowy odprowadzane były należne podatki.
    Działki 2, 3, 1, zostały przekształcone w 2013 r. jako jedna działka oznaczona numerem 5 i
    stanowi grunt zabudowany budynkiem socjalno-magazynowym. Działka B stanowi grunt
    zabudowany istniejącym budynkiem gospodarczym od czasów darowizny, dobudowano
    wiatę gospodarczą. Natomiast działka C to grunt niezabudowany. Ze względu na to, że
    budynki wznoszone były w latach 1990-2000 Wnioskodawca nie potrafi ustalić jak zostały
    sklasyfikowane zgodnie z PKOB.

    Działki nr 1, 2, 3, B, C nabyte w drodze darowizny od rodziców (po zlikwidowaniu
    gospodarstwa rolnego), w momencie darowizny nie miały wyznaczonego celu nabycia
    nieruchomości, były przyjęte do majątku osobistego.
    Działka nr 1 od 1992 r. była wykorzystywana na potrzeby prowadzenia działalności
    gospodarczej przez osobę fizyczną, zaś od lutego 2013 r. była w posiadaniu zależnym
    Spółki sp. z o.o. i również prowadzono na niej działalność. Od 1992 r. prowadzona była
    tam działalność, choć nigdy nieruchomości nie zostały wprowadzone do majątku
    prowadzonych przedsiębiorstw, a były wykorzystywane jako majątek prywatny do tej
    działalności.
    Działki nr 2, 3, B, C od 1992 r. były wykorzystywana na potrzeby prowadzenia działalności
    gospodarczej przez osobę fizyczną, zaś od lutego 2013 r. były w posiadaniu Spółki sp. z o.
    o. i również prowadzono na nich działalność. Od 1992 r. prowadzona była tam działalność,
    choć nigdy nieruchomości nie zostały wprowadzone do majątku prowadzonych
    przedsiębiorstw, a były wykorzystywane jako majątek prywatny do tej działalności. Na
    wszystkich działkach naniesienia były dokonane wcześniej na potrzeby prowadzonej
    działalności gospodarczej.
    Wnioskodawca nie zamierza uatrakcyjniać działek w celu przygotowania ich do sprzedaży,
    nie podejmował żadnych czynności względem działek. Przedmiotem umowy sprzedaży
    będą zarówno grunty, jak i nasienia znajdujące się na nich, gdyż te stanowią części
    składowe nieruchomości w rozumieniu art. 48 Kodeksu cywilnego i nie mogą być
    przedmiotem odrębnego obrotu. W celu sprzedaży ww. działek Wnioskodawca nie
    współpracuje z żadnym biurem obrotu nieruchomościami, ani też nie zamierza w
    przyszłości korzystać z takiej usługi. Wnioskodawca nie poszukiwał nabywcy działek,
    przyszły nabywca zgłosił się sam poprzez kontakt prywatny. Deweloper złożył wstępną
    propozycję zakupu gruntu. Oferty sprzedaży działek nie są i nie będą nigdzie publikowane.
    Wnioskodawca nie prowadzi żadnych działań marketingowych celem sprzedaży ww.
    działek, ani w przyszłości również nie będzie prowadził takich działań. Wnioskodawca
    zamierza sprzedać wszystkie działki na przestrzeni lat 2026-2030.
    Wnioskodawca dokonał wcześniej sprzedaży nieruchomości gruntowej, dla której
    prowadzona jest księga wieczysta o numerze .... Wnioskodawca wraz z małżonką BB
    sprzedali 1 czerwca 2023 r. ww. nieruchomości Spółce Sp. z o.o. Nieruchomość ta była
    nieprzydatna Wnioskodawcy, więc postanowił ją w porozumieniu z żoną sprzedać Spółce,
    która chciała prowadzić na tej nieruchomości działalność. Z tytułu sprzedaży nie został
    odprowadzony podatek od towarów i usług, nie była składana deklaracja VAT 7. Pieniądze
    ze sprzedaży nie zostały przeznaczone na konkretny cel. Działka przed sprzedażą nie była
    wykorzystywana była przez Wnioskodawcę. Ponadto, Wnioskodawca nie posiada innych
    działek, które w przyszłości zamierzałby sprzedać.
    Działalność gospodarcza Wnioskodawcy podatkowo jest rozliczana na zasadach ogólnych,
    prowadzona jest podatkowa księga przychodów i rozchodów. Działki wskazane we
    wniosku były w całości wykorzystywane w działalności gospodarczej. Przedmiotem umowy
    najmu od 2013 r. był plac i budynki socjalno – biurowe na rzecz Spółki sp. z o.o., zaś od
    2020 r. na rzecz Spółki Sp. z o.o. Działki nie były udostępniane osobom trzecim (innym niż
    najemcy).
    Przychód uzyskany ze sprzedaży działek przez Wnioskodawcę zostanie zaliczony na
    podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowy m
    od osób fizycznych.
    Na pytanie czy po sprzedaży nieruchomości Wnioskodawca zlikwiduje prowadzoną przez
    Niego działalność gospodarczą wskazał, że nieruchomości nie są mu niezbędne do
    prowadzenia działalności gospodarczej.
    Pytania

    1. Czy sprzedaż Nieruchomości, położonych przy ul. A1, nie będzie podlegać
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 10 ust. 1
    pkt 8 lit. a) uPIT, jako odpłatne zbycie nienastępujące w wykonaniu działalności
    gospodarczej, dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
    którym nastąpiło nabycie?
    2. Czy sprzedaż Nieruchomości, położonych przy ul. A1, nie będzie podlegać
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jako dokonywane przez osobę fizyczną
    - konsumenta, a nie podatnika podatku od towarów i usług?
    Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytanie Nr 1 dotyczące podatku
    dochodowego od osób fizycznych, natomiast w zakresie podatku od towarów i usług
    (pytanie Nr 2) zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Pana stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy, zgodnie z uchwałą NSA z dnia 17 lutego 2014 r. sygn. akt II FPS 8
    /13, w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2004 r., nie stanowi przychodu z
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 14 ust. 2 lit. a) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o
    podatku dochodowym od osób fizycznych odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części
    oraz udziału w nieruchomości, wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością
    gospodarczą, które nie były ujęte w ewidencji środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych, a które nie stanowią składników majątku wskazanych w art.
    14 ust. 2c tej ustawy.
    Powyższe powoduje, że w niniejszej sprawie ma zastosowanie regulacja zawarta w art. 10
    ust. 1 pkt 8 lit. c) uPIT, zgodnie z którą: „źródłami przychodów są (...) odpłatne zbycie, z
    zastrzeżeniem ust. 2 (...) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości (...)
    jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało
    dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych
    określonych w lit. a)-c) - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
    którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku,
    licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te
    odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.”
    Zważywszy, że od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie
    Nieruchomości minęło co najmniej 17 lat (liczone od dnia 31 grudnia 2007 r.), sprzedaż
    Nieruchomości położonych przy ul. ... nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) uPIT, jako
    odpłatne zbycie nienastępujące w wykonaniu działalności gospodarczej, dokonane po
    upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych rozróżnia źródła przychodów oraz
    sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do przepisów określone w art. 10 ust. 1: ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są:
      · pozarolnicza działalność gospodarcza (pkt 3),

      · odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      d) innych rzeczy,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a)-c) – przed upływem pięciu lat, licząc od końca
      roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych
      rzeczy – przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło
      nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej
      zamiany (pkt 8).
    Powyższy przepis formułuje generalną zasadę, że nienastępująca w wykonaniu
    działalności gospodarczej sprzedaż nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości
    oraz praw określonych w tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, rodzi obowiązek
    podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie
    nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw nastąpi po upływie 5
    lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie –
    nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, a tym samym kwota uzyskana ze sprzedaży
    nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega
    opodatkowaniu.
    Zgodnie natomiast z art. 10 ust. 2 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Przepisów ust. 1 pkt 8 nie stosuje się do odpłatnego zbycia składników majątku, o
      których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, z zastrzeżeniem ust. 3, nawet jeżeli przed
      zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem
      miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z
      działalności i dniem ich odpłatnego zbycia, nie upłynęło 6 lat.
    Jednak w myśl art. 10 ust. 3 ww. ustawy:
      Przepisy ust. 1 pkt 8 mają zastosowanie do odpłatnego zbycia wykorzystywanych na
      potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów
      specjalnych produkcji rolnej: budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim
      budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w
      takim lokalu, gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego
      gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,
      spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim
      prawie oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
      udziału w takim prawie.
    Z powyższego wynika zatem, że aby przychód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości, mógł
    zostać zaliczony do źródła przychodów, określonego wyżej wskazanym przepisem art. 10
    ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy, spełnione muszą zostać co najmniej dwie podstawowe
    przesłanki:
    · nieruchomość nie może być przedmiotem odpłatnego zbycia w wykonywaniu
      działalności gospodarczej,
    · nieruchomość nie może być nieruchomością niemieszkalną wykorzystywaną w tej
      działalności.
    Odrębnym źródłem przychodów jest, wskazana w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, pozarolnicza działalność gospodarcza.

    Jak stanowi art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej
      działalności gospodarczej # oznacza to działalność zarobkową:
      a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
      b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
      c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
      - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
      zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
      przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
    W myśl art. 14 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty
      należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości
      zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących
      sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za
      przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od
      towarów i usług.
    Zgodnie z przepisem art. 14 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy:
      Przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia
      składników majątku będących:
      a) środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi
        ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
      b) składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników,
        których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1 500 zł,
      c) składnikami majątku, które ze względu na przewidywany okres używania równy
        lub krótszy niż rok nie zostały zaliczone do środków trwałych albo wartości
        niematerialnych i prawnych,
      d) składnikami majątku stanowiącymi spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego lub
        udział w takim prawie, które zgodnie z art. 22n ust. 3 nie podlegają ujęciu w
        ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
      - wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą lub przy
      prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy
      określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio.
    Stosownie zaś do art. 14 ust. 2c cytowanej ustawy:
      Do przychodów, o których mowa w ust. 2 pkt 1, nie zalicza się przychodów z
      odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością
      gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej: budynku
      mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego
      stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, gruntu lub udziału
      w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie,
      związanych z tym budynkiem lub lokalem, spółdzielczego własnościowego prawa do
      lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie oraz prawa do domu
      jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie. Przepis
      art. 30e stosuje się odpowiednio.
    W przytoczonym art. 14 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    wymienione zostały szczególne kategorie przychodów, które – w przypadku uzyskania
    ich przez podatnika – stanowią przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej.
    Takimi przychodami są m.in. przychody uzyskane z odpłatnego zbycia składników
    majątku, tj. środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, co wynika z
    treści art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) ww. ustawy.

    Brzmienie tego przepisu uległo zmianie z dniem 1 stycznia 2015 r. W stanie prawnym
    obowiązującym do dnia 31 grudnia 2014 r. przepis ten wskazywał, że przychodem z
    działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych
    na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów
    specjalnych produkcji rolnej składników majątku będących środkami trwałymi - ujętych
    w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym także
    przychody z odpłatnego zbycia składników majątku wymienionych w lit. b),
    spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego lub udziału w takim
    prawie nieujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
    prawnych, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy określaniu wysokości przychodów przepisy ust.
    1 i art. 19 stosuje się odpowiednio.
    Od dnia 1 stycznia 2015 r. przepis ten stanowi, że przychodem z działalności
    gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących
    środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi ujęciu
    w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych –
    wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą lub przy
    prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy
    określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio.
    Zmiana treści powyższego przepisu wynikała z przyjętej ostatecznie przez sądy
    administracyjne linii orzeczniczej, ukształtowanej uchwałą Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z dnia 17 lutego 2014 r., sygn. akt II FPS 8/13. W ocenie Sądu,
    poprzednie brzmienie art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych obejmowało swoim zakresem przychód z odpłatnego zbycia wyłącznie tych
    składników majątku, które podatnik wprowadził do ewidencji środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych, a nie wszystkich składników majątku. Tym
    samym, przychód ze sprzedaży składników majątku spełniających ustawową definicję
    środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, których podatnik nie ujął w
    ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, nie stanowił
    przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej, mimo że zbyciu podlegały
    składniki majątku w rzeczywistości służące tej działalności, a nie celom prywatnym
    podatnika.
    Ustawą z dnia 29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych
    ustaw (Dz. U. z 2014 r., poz. 1326), ustawodawca doprecyzował brzmienie ww. przepisu
    i objął jego zakresem skutki podatkowe odpłatnego zbycia wszystkich składników
    majątku spełniających ustawowe kryteria uznania ich za środki trwałe lub wartości
    niematerialne i prawne, bez względu na to, czy podatnik wpisał je do ewidencji środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, czy też nie.
    Jak wynika z uzasadnienia do projektu ww. ustawy zmieniającej, zawartego w druku
    sejmowym nr 2330 (Ad. 15) zmiana dotycząca sposobu ustalenia przychodów z
    odpłatnego zbycia składników majątku wykorzystywanych w działalności gospodarczej
    ma charakter doprecyzowujący. Jej celem jest wyraźne wskazanie, że zbycie składnika
    majątku wykorzystywanego w działalności gospodarczej stanowi przychód z tej
    działalności. (...) Art. 2 pkt 5 (zmiana dotycząca art. 14) - ust. 2 pkt 1 - zmiana ma na celu
    doprecyzowanie, że zbycie składnika majątku wykorzystywanego w działalności
    gospodarczej stanowi przychód z tej działalności. Dotyczy to zarówno składników, które
    z uwagi na przewidywany okres ich użytkowania, krótszy niż rok, nie zostały zaliczone
    do środków trwałych albo wartości niematerialnych i prawnych, jak i składników,
    których podatnik - pomimo takiego obowiązku - nie ujął w ewidencji środków trwałych
    oraz wartości niematerialnych i prawnych.
    Podkreślić należy, że ww. przepis art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2015
    r., nie reguluje ani kwestii kwalifikowania składnika majątku do kategorii środków

    trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, ani obowiązku ujmowania go w
    ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, ani też
    dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Reguluje on wyłącznie kwestię skutków
    podatkowych zbycia wskazanych w nim składników majątku, podlegających ujęciu w
    ewidencji środków trwałych.
    W świetle powyższego, co do zasady regulacją art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) ww. ustawy w
    brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2015 r. objęty został przychód z
    odpłatnego zbycia tych składników majątku, które spełniają ustawową definicję środka
    trwałego oraz wartości niematerialnej i prawnej, podlegających ujęciu w ewidencji
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, niezależnie od tego, czy
    podatnik wprowadził, czy też nie wprowadził te składniki do ewidencji środków trwałych
    oraz wartości niematerialnych i prawnych, jak również od tego, czy zaliczał do kosztów
    uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne dokonywane od ich wartości początkowej.
    Wobec powyższego, przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących
    środkami trwałymi w prowadzonej działalności gospodarczej (z wyjątkiem nieruchomości
    mieszkalnych wymienionych w art. 14 ust. 2c wyżej wskazanej ustawy) stanowią przychód
    z działalności gospodarczej.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera bezpośredniej definicji
    „środków trwałych”, dokonuje natomiast ich podziału na podlegające i niepodlegające
    amortyzacji.
    Definicja pojęcia „środki trwałe” wywodzi się z ustawy o rachunkowości, gdzie zgodnie z
    art. 3 ust. 1 pkt 15 ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości (t. j.: Dz. U. z 2023 r. poz.
    120 ze zm.):
      Ilekroć w ustawie jest mowa o środkach trwałych - rozumie się przez to, z
      zastrzeżeniem pkt 17, rzeczowe aktywa trwałe i zrównane z nimi, o przewidywanym
      okresie ekonomicznej użyteczności dłuższym niż rok, kompletne, zdatne do użytku i
      przeznaczone na potrzeby jednostki. Zalicza się do nich w szczególności:
      - nieruchomości - w tym grunty, prawo użytkowania wieczystego gruntu, budowle i
      budynki, a także będące odrębną własnością lokale, spółdzielcze własnościowe
      prawo do lokalu mieszkalnego oraz spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego, (...).
      Środki trwałe oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      leasingu zalicza się do aktywów trwałych jednej ze stron umowy, zgodnie z
      warunkami określonymi w ust. 4;
    Grunt jest zdatny do użytku z chwilą nabycia. Na jego wartość początkową wpływać będzie
    wyłącznie cena należna sprzedającemu oraz koszty związane z zakupem (koszty aktu
    notarialnego, itp.). Co istotne, w przypadku nabycia nieruchomości zabudowanej -
    oddzielnymi środkami trwałymi będą grunty oraz posadowione na tym gruncie budynki i
    budowle.
    Dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych definicja środków trwałych
    określona została w art. 22a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przez
    wskazanie składników majątku, które przy spełnieniu określonych w tym przepisie
    warunków uznać można za środki trwałe, podlegające amortyzacji oraz w art. 22c ww.
    ustawy, w którym wymieniono również składniki majątku uznawane m.in. za środki trwałe,
    niepodlegające amortyzacji. Definicja środków trwałych została więc dla celów
    podatkowych ściśle powiązana z pojęciem amortyzacji.
    Jak stanowi art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      a) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      b) maszyny, urządzenia i środki transportu,

      c) inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Natomiast stosownie do art. 22c ww. ustawy:
      Amortyzacji nie podlegają:
      1) grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      2) budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami, lokale mieszkalne
        stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu
        mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub
        wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy,
      3) dzieła sztuki i eksponaty muzealne,
      4) wartość firmy, jeżeli wartość ta powstała w inny sposób niż określony w art. 22b
        ust. 2 pkt 1 i 1a,
      5) składniki majątku, które nie są używane na skutek zawieszenia wykonywania
        działalności gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia
        wykonywania działalności gospodarczej albo zaprzestania działalności, w której te
        składniki były używane; w tym przypadku składniki te nie podlegają amortyzacji
        od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zawieszono albo zaprzestano
        tej działalności
      - zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i
      prawnymi.
    Zapisów dotyczących środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
    dokonuje się w ewidencji najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania; późniejszy
    termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego, o którym mowa w art.
    22h ust. 1 pkt 4 - art. 22n ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Podkreślić należy, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie
    uzależniają możliwości uznania danego składnika majątku za środek trwały od ujęcia go w
    ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, czy też od
    dokonywania jego amortyzacji (zwłaszcza, że część środków trwałych objęta jest
    ustawowym wyłączeniem z amortyzacji podatkowej). Wymagają jednak, aby składnik
    majątku był przez podatnika wykorzystywany na potrzeby związane z prowadzoną przez
    niego działalnością gospodarczą.
    Przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości może stanowić przychód z dwóch źródeł, tj.
    z pozarolniczej działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych) lub z odpłatnego zbycia nieruchomości, o którym mowa
    w cyt. art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ww. ustawy. Zakwalifikowanie do źródła przychodu ma
    ogromne znaczenie dla ustalenia chociażby takich kwestii, jak sposób opodatkowania
    przychodu, możliwość odliczenia kosztów jego uzyskania, itp. W pewnych sytuacjach
    możliwe jest występowanie wątpliwości, do jakiego źródła przychodów należy
    zakwalifikować danego rodzaju przychód. Jeden i ten sam przychód stanowić może
    przychód wyłącznie z jednego źródła. Ponadto, nie jest możliwa sytuacja, w której ten sam
    przychód będzie np. zakwalifikowany częściowo do jednego źródła, a częściowo do innego.
    W celu zakwalifikowania działań podjętych przez Pana do właściwego źródła przychodu,
    czyli ustalenia, czy sprzedaż wskazanych we wniosku nieruchomości, będzie stanowiła
    przychód z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości określony w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych, czy też stanowić będzie przychód z
    pozarolniczej działalności gospodarczej określony w art. 10 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, należy
    mieć na uwadze zamiar, okoliczności i cel działań związanych z odpłatnym zbyciem
    nieruchomości.

    Z literalnej wykładni przywołanych wyżej przepisów wynika, że w przypadku odpłatnego
    zbycia nieruchomości wykorzystywanych w działalności gospodarczej powstanie przychód
    z pozarolniczej działalności gospodarczej. Przy kwalifikacji przychodów z odpłatnego
    zbycia nieruchomości decydujące znaczenie ma bowiem przedmiotowe i funkcjonalne
    powiązanie danego rodzaju przychodu ze źródłem jego uzyskania. Co istotne, jak
    wskazano wyżej, przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie
    uzależniają możliwości uznania danego składnika majątku za środek trwały od m.in. ujęcia
    go w ewidencji środków trwałych.
    W tym miejscu podkreślić należy, że umowa najmu została uregulowana w przepisach art.
    659-692 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. 2025 r. poz. 1071 ze zm.)
    I tak, zgodnie z art. 659 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz. Stronami umowy najmu są wynajmujący oraz
      najemca. Do zawarcia umowy najmu dochodzi wówczas, gdy strony uzgodnią istotne
      jej składniki, do jakich należą przedmiot najmu i czynsz.
    Na podstawie umowy najmu najemca uzyskuje prawo do używania cudzej rzeczy w
    zamian za zapłatę czynszu.
    Należy wskazać, że najem – jako forma korzystania z mienia prywatnego – stanowi
    odrębne, niezwiązane z działalnością gospodarczą źródło przychodów, o którym mowa w
    art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT. Jedynie w sytuacji, gdy najem dotyczy składników
    majątkowych świadomie wprowadzonych do majątku związanego z prowadzoną
    działalnością gospodarczą, przychody z tego tytułu podlegają kwalifikacji do źródła
    wskazanego w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Wobec istniejących wątpliwości w odniesieniu do kwalifikacji przychodu z najmu
    nieruchomości NSA podjął Uchwałę Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sadu
    Administracyjnego z dnia 24 maja 2021 r. sygn. II FPS 1/21 (dalej: Uchwała). W
    podsumowaniu Uchwały NSA końcowo uznał:
      To zatem podatnik decyduje o tym czy „powiązać” określone składniki swojego
      mienia z wykonywaniem działalności gospodarczej, czy też zachować je w zarządzie
      majątkiem niezwiązanym z działalnością gospodarczą i oddać np. w najem. (...)
      Przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz innych umów o
      podobnym charakterze są zaliczane bez ograniczeń do źródła przychodów
      wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 6 PDoFizU, chyba że stanowią składnik majątkowy
      mienia osoby fizycznej, który został przez nią wprowadzony do majątku związanego
      z wykonywaniem działalności gospodarczej.
    Z Uchwały wynika, że NSA pozostawił w gestii podatnika podjęcie decyzji, czy powiąże
    posiadane składniki majątku z wykonywaniem działalności gospodarczej, czy też zachowa
    je w zarządzie majątkiem niezwiązanym z działalnością gospodarczą i odda np. w najem.
    Należy jednak pamiętać o wyłączeniu, które wynika wprost z brzmienia art. 10 ust. 1 pkt 6
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne
      umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów
      specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele
      nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem
      składników majątku związanych z działalnością gospodarczą.
    Z przepisu wynika, że do źródła najmu nie kwalifikuje się składników majątku związanych z
    działalnością gospodarczą.

    Z opisu sprawy wynika, że jest Pan osobą fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność
    gospodarczą opodatkowaną na zasadach ogólnych. Jako osoba fizyczna, a nie jako
    przedsiębiorca, nabył Pan:
      · na podstawie umowy darowizny z 22 czerwca 2007 r. oraz w drodze dziedziczenia
        potwierdzonego postanowieniem o stwierdzeniu nabycia spadku, wydanym przez
        Sąd z 29 czerwca 2005 r., sygn. akt ..., do majątku osobistego, prawo własności
        nieruchomości stanowiącej dz. ewid. nr 1, 2 oraz 3, położone przy ul. A1, o łącznej
        powierzchni 0,1692 ha, KW nr ...;
      · na podstawie umowy zamiany z 4 grudnia 2002 r. oraz umowy darowizny z 21 lutego
        1995 r., do majątku osobistego, prawo własności nieruchomości stanowiącej dz.
        ewid. nr A, B oraz C, położone przy ul. A1, o łącznej powierzchni 2,0369 ha; KW nr ...;
    - dalej łącznie zwane „Nieruchomościami”.
    W ramach działalności gospodarczej od 1992 r. wykorzystywał Pan nieruchomości nabyte
    w drodze zamiany w 2002 r. i w drodze darowizny od rodziców w 2007 r., jako użyczony
    nieodpłatnie majątek prywatny. Działki 2, 3, 1, zostały przekształcone w 2013 r. jako jedna
    działka oznaczona numerem 5, która stanowi grunt zabudowany budynkiem socjalno-
    magazynowym. Działka B stanowi grunt zabudowany istniejącym budynkiem
    gospodarczym od czasów darowizny, dobudowano wiatę gospodarczą. Natomiast działka
    C to grunt niezabudowany.
    Od lutego 2013 r. nieruchomość była przedmiotem umowy najmu na rzecz Spółki z o.o.,
    która prowadziła na nieruchomości działalność gospodarczą. Umowa najmu
    nieruchomości została zawarta 6 lutego 2013 r., natomiast przestała obowiązywać w
    marcu 2025 r. Umowa miała charakter odpłatny, przedmiot najmu stanowił plac i budynki
    socjalno-biurowe. Przychody z najmu nieruchomości zaliczał Pan do przychodów ze źródła
    z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czyli do
    przychodów z działalności gospodarczej. Nieruchomości nigdy nie były i nie są ujęte w
    ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Wnioskodawca nie
    dokonywał odpisów amortyzacyjnych z tego tytułu. Nieruchomości nie stanowią
    składników majątku wskazanych w art. 14 ust. 2c ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Zamierza Pan na przestrzeni lat 2026-2030 zbyć wskazane we wniosku
    nieruchomości, z wyłączeniem dz. ewid. nr A, dokonując sprzedaży, jako osoba fizyczna,
    poza prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą.
    Biorąc pod uwagę powyższe zauważyć należy, że w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej osiągał Pan w latach 2013-2025 przychody z najmu nieruchomości. Nie ma
    powodów, żeby negować, że na podstawie racjonalnych dla siebie przesłanek
    zakwalifikował Pan osiągane przychody z najmu do przychodów ze źródła „pozarolnicza
    działalność gospodarcza”. Podkreśla Pan, że nie wprowadził nieruchomości do ewidencji
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych swojej działalności. Należy
    jednak pamiętać, że art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych stanowi, że przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z
    odpłatnego zbycia składników majątku będących środkami trwałymi albo wartościami
    niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych.
    Zatem, sam brak wprowadzenia składnika majątku do ewidencji środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych nie przesądza o tym, że nie jest on związany z
    działalnością gospodarczą. Ponadto, w świetle rozstrzygnięcia Uchwały NSA z dnia 24 maja
    2021 r. sygn. II FPS 1/21 - to podatnik kwalifikuje osiągane przychody z najmu
    nieruchomości do jednego ze źródeł. Podjął Pan decyzję o kwalifikacji w momencie, gdy
    zaczął osiągać przychody z najmu. Zdecydował Pan wówczas, że są to przychody
    uzyskiwane z działalności gospodarczej i opodatkowywał je łącznie z pozostałymi
    przychodami z prowadzonej działalności gospodarczej. W związku z tym - konsekwentnie -

    przychód ze sprzedaży składnika majątku, który był wykorzystywany w działalności
    gospodarczej i spełniał warunki do zakwalifikowania go do środków trwałych, powinien
    Pan również zaliczyć do źródła pozarolnicza działalność gospodarcza. Podkreślić bowiem
    należy że w latach 2013 - 2025 to Pan podjął decyzję o zakwalifikowaniu przychodów z
    najmu do źródła pozarolnicza działalność gospodarcza. W świetle Uchwały „powiązał” Pan
    tę nieruchomość z wykonywaniem działalności gospodarczej. Konsekwencje tej decyzji
    mają zatem odniesienie do skutków sprzedaży nieruchomości w najbliższej przyszłości.
    Zatem przy ustaleniu źródła przychodów ze sprzedaży składników majątkowych
    wykorzystywanych w prowadzonej działalności gospodarczej istotne są zapisy art. 10 ust.
    2 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jeżeli okres ten nie przekracza
    sześcioletniego okresu, o którym mowa w ww. przepisach, to przychód uzyskany ze
    sprzedaży tych składników majątkowych stanowi przychód z pozarolniczej działalności
    gospodarczej. Natomiast, gdy okres ten przekracza sześcioletni okres, o którym mowa w
    ww. przepisach, to przychód uzyskany ze sprzedaży tych składników majątkowych nie
    podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych jako przychód z
    pozarolniczej działalności gospodarczej.
    Na podstawie powołanych przepisów, w przedstawionej przez Pana sytuacji nastąpi
    odpłatne zbycie składników majątku wykorzystywanych w Pana działalności gospodarczej,
    tj. działek wskazanych we wniosku wraz ze znajdującymi się na nich naniesieniami, które
    były w całości wykorzystywane w działalności gospodarczej i na podstawie umowy najmu, i
    były źródłem przychodów z tej działalności do marca 2025 r., kiedy to została rozwiązana
    umowa najmu.
    Biorąc zatem pod uwagę przedstawiony we wniosku opis sprawy oraz powołane wyżej
    przepisy prawa, należy stwierdzić, że odpłatne zbycie opisanych we wniosku
    nieruchomości (na przestrzeni lat 2026 – 2030), wykorzystywanych do marca 2025 r. w
    całości przez Pana w prowadzonej działalności gospodarczej, które wprawdzie nie zostały
    wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a
    jednak spełniają ustawową definicję środków trwałych, będzie skutkować powstaniem
    przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1
    w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dochód z
    tytułu zbycia przedmiotowej nieruchomości będzie podlegał opodatkowaniu zgodnie z
    wybranym przez Pana sposobem opodatkowania pozarolniczej działalności gospodarczej.
    Ze wskazanych wyżej względów Pana stanowisko uznaję za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Organ podkreśla, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa
    podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy
    kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu
    faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku. Postępowanie w
    sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do
    sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do określonego
    stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji wydanej na
    podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania
    indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego
    (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania
    podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania
    okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ

    nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności
    podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które
    zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego
    w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli zatem, przedstawione we wniosku zdarzenie
    przyszłe będzie różniło się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana
    interpretacja nie będzie chroniła Pana w zakresie przedstawionego zdarzenia przyszłego.
    W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu opisu sprawy
    przedstawionego we wniosku, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Jednocześnie wyjaśnić należy, że na powstanie obowiązku podatkowego w podatku
    dochodowym od osób fizycznych nie ma wpływu wystąpienie (lub niewystąpienie)
    obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług. Kwestie związane z tym podatkiem są
    regulowane poprzez odrębne przepisy zawarte w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o
    podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.). Oznacza to, że
    rozstrzygnięcia spraw w zakresie regulowanym ustawą o podatku od towarów i usług
    zasadniczo nie mają wpływu na rozstrzygnięcia w zakresie regulowanym ustawą o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do

    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.