Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP5/443-33/14-4/PG
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2014-04-29
Teza: Uznanie wnioskodawcy za podatnika z tytułu sprzedaży gruntu.
Słowa kluczowe: działki; grunty; nieruchomości-nieruchomość niezabudowana; podatek; podatek-podatek od towarów i usług; podatnik
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 17 stycznia 2014 r. (data wpływu 5 lutego 2014 r.) uzupełnionym pismem z dnia 17 kwietnia 2014 r. (data wpływu 22 kwietnia 2014 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania Wnioskodawczyni za podatnika podatku VAT z tytułu sprzedaży nieruchomości – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 5 lutego 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania Wnioskodawczyni za podatnika podatku VAT z tytułu sprzedaży nieruchomości. Wniosek został uzupełniony pismem z dnia 17 kwietnia 2014 r. (data wpływu 22 kwietnia 2014 r.) o informacje doprecyzowujące opis sprawy.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

W dniu 23 lipca 2008 r., na podstawie umowy przeniesienia własności nieruchomości, Wnioskodawczyni nabyła udział wynoszący 1/2 części we współwłasności niezabudowanej nieruchomości gruntowej, oznaczonej w ewidencji gruntów numerem X, o obszarze 0,5027 ha. Natomiast, pozostały udział w wyżej opisanej nieruchomości, wynoszący 1/2 części, w oparciu o umowę sprzedaży, Zainteresowana nabyła od dotychczasowego współwłaściciela w dniu 8 sierpnia 2011 r.

Nadto, w celu powiększenia areału powyższej nieruchomości, wespół z małżonkiem Wnioskodawczyni nabyła do majątku wspólnego w 2012 r. zabudowaną budynkami (przeznaczonymi do rozbiórki) nieruchomość bezpośrednio do niej przylegającą, składającą się z dwóch geodezyjnie wyodrębnionych działek gruntu o łącznym obszarze 0,6785 ha. Przedmiotowa nieruchomość została przez Zainteresowaną nabyta w celu realizacji potrzeb mieszkaniowych rodziny. Na części nieruchomości Wnioskodawczyni zamierzała wybudować dom jednorodzinny, natomiast pozostałą jej część zamierzała podzielić oraz przekazać potomstwu w formie darowizny, ażeby docelowo mogli oni pobudować nań domy. Zamieszkiwanie przez Zainteresowaną oraz jej małżonka w najbliższym sąsiedztwie synów i wnuków, z uwagi na ich wiek, miało dawać im w przyszłości poczucie bezpieczeństwa.

W związku z realizacją powyższego zamiaru, ponieważ dla obszaru, na którym znajduje się opisana nieruchomość nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, celem podziału nieruchomości, Wnioskodawczyni wystąpiła do Urzędu Gminy z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Nadto, w celu budowy domu Zainteresowana dokonała uporządkowania terenu poprzez rozbiórkę zabudowań, które nie nadawały się do użytku zagrażając jednocześnie zdrowiu i życiu osób przebywających na terenie nieruchomości.

Realizacja powyższych zamierzeń stanęła pod znakiem zapytania, m.in. z uwagi na niechęć synów do zmiany przez nich miejsca zamieszkania, zmianę planów życiowych, spowodowanych okolicznościami niezależnymi od Wnioskodawczyni.

W konsekwencji opisanych wydarzeń Zainteresowana rozważa z małżonkiem możliwość sprzedaży przedmiotowej nieruchomości. Ewentualna jej sprzedaż – w zależności od zainteresowania potencjalnych nabywców – zostanie dokonana w całości (jedną transakcją) lub częściowo poprzez sprzedaż jej części.

Wnioskodawczyni nie prowadziła i nie prowadzi działalności gospodarczej, której przedmiotem byłby obrót nieruchomościami. Nie posiada ona w tym zakresie również jakiegokolwiek doświadczenia. Wskazana nieruchomość nie stanowiła i nie stanowi przedmiotu najmu oraz dzierżawy, ani także jakiejkolwiek innej umowy o podobnym charakterze, nie była także kiedykolwiek wykorzystywana przez nią w celu prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej. W celu sprzedaży nieruchomości Zainteresowana nie zamierza jej uzbrajać w jakiekolwiek media, wydzielać dróg wewnętrznych oraz ponosić nakładów na nią. W związku z zamiarem ewentualnej sprzedaży nieruchomości nie planuje ona również prowadzić działań marketingowych, wykraczających poza zwykłe formy ogłoszenia.

W piśmie z dnia 17 kwietnia 2014 r. (data wpływu 22 kwietnia 2014 r.), będącym uzupełnieniem wniosku, Wnioskodawczyni wskazała co następuje:

1.  Do chwili obecnej, mimo wszczęcia procedury, nie nastąpił podział działek opisanych we wniosku. Jednakże sporządzony projekt podziału przewiduje powstanie 6 działek oraz 1 działki stanowiącej drogę wewnętrzną.
2.  Z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy Zainteresowana wystąpiła w sierpniu 2012 r. Wniosek dotyczył 5 budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz 1 budynku wielofunkcyjnego.
3.  Przed ewentualną sprzedażą Wnioskodawczyni nie zamierza ponownie występować o wydanie decyzji o warunkach zabudowy.
4.  Zgłoszenia właściwemu organowi o planowanej rozbiórce Zainteresowana dokonała w maju 2013 r.
5.  W związku z rozbiórką budynków Wnioskodawczyni nie ponosiła nakładów finansowych.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy sprzedaż opisanej przez Zainteresowaną nieruchomości czynić będzie z niej podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawczyni, ewentualna sprzedaż opisanej nieruchomości, jako że zostanie ona dokonana w ramach zarządu majątkiem prywatnym, nie uczyni z niej podatnika podatku od towarów i usług.

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ww. ustawy przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Przez towary, w myśl art. 2 pkt 6 cyt. ustawy rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Zgodnie zatem z ww. przepisami grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy o podatku od towarów i usług, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Jednakże nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 5 cyt. ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podatnika.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza – mocą ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.

Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma na tyle uniwersalny charakter, że pozwala objąć pojęciem „podatnika” te wszystkie podmioty, które prowadzą określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

W świetle definicji zawartej w art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług dla uznania określonych zachowań podmiotu za działalność gospodarczą istotne znaczenie ma ich zorganizowany charakter. Przy czym, taka działalność wystąpi również w przypadku wykorzystywania towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Zatem dostawa towarów (w tym gruntów) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy, można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu statusu podatnika.

Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym.

Podkreślić przy tym należy, że pod pojęciem „handel” należy rozumieć dokonywany w sposób zorganizowany zakup towarów w celu ich odsprzedaży. Jeżeli zatem dana czynność została wykonana poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika, czy wykonującego wolny zawód to w świetle cytowanego powyżej art. 15 ust. 2 ustawy nie można podmiotu dokonującego dostawy uznać za podatnika VAT z tytułu wykonania takiej czynności.

W kwestii opodatkowania dostawy gruntów istotne jest również czy podmiot mający zamiar dokonać sprzedaży nieruchomości w celu jej sprzedaży podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Natomiast okoliczność podjęcia m.in. takich czynności jak uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych oraz działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia – o ile czynności te występują jako ciąg, zbiór działań, a nie jako pojedyncze zdarzenia – stanowią o takiej aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, które mogą wskazywać, że czynności sprzedającego przybierają formę zawodową (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną, zwłaszcza w sytuacji gdy sprzedawca jest już podatnikiem w zakresie usług budowlanych, developerskich czy innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze.

Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż działek była sprzedażą majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego w tym zakresie działalność gospodarczą, był przedmiotem orzeczenia z 15 września 2011 r. TSUE w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10.

Z tezy powyższego orzeczenia wynika m.in., „że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 112, zmienionej dyrektywą 2006/138/WE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeśli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby”. Trybunał zwrócił uwagę, że inaczej jest w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania polegające na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.

Trybunał orzekł ponadto, że liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru decydującego i nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych. Zatem jak wynika z powyższego, kryterium decydującym o zaliczeniu transakcji sprzedaży nieruchomości przez osoby fizyczne do działalności gospodarczej jest podejmowanie aktywnych działań angażujących środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców. W konsekwencji powyższego, dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W przypadku gdy brak jest przesłanek świadczących o aktywności sprzedawcy w przedmiocie zbycia gruntu, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem – zbycie działki budowlanej nie stanowi działalności handlowej podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, lecz mieści się w ramach zarządu majątkiem prywatnym.

W tym miejscu Wnioskodawczyni wskazała, że przedmiotowa nieruchomość nie była dotychczas przedmiotem najmu, dzierżawy oraz jakichkolwiek innych umów o podobnym charakterze, nabyta ona została wyłącznie w celach prywatnych. W stosunku do niej, Zainteresowana nie planuje żadnych czynności zmierzających do podniesienia wartości gruntu, które wymagałyby angażowania środków finansowych podobnych do wykorzystywanych przez handlowców. Nie zamierza w związku ze sprzedażą uzbrajać jej w jakiekolwiek media, wykonywać dróg wewnętrznych oraz ponosić nakładów na nią. W związku z zamiarem ewentualnej sprzedaży nieruchomości nie planuje ona również prowadzić działań marketingowych, wykraczających poza zwykłe formy ogłoszenia.

Aby uznać sprzedaż za opodatkowaną podatkiem VAT podmiot dokonujący dostawy w związku z przedmiotową sprzedażą musi wystąpić jako podatnik podatku od towarów i usług. W niniejszej sprawie takie przesłanki nie zostaną spełnione. Przedmiotową nieruchomość, co w pełni potwierdza powyższe, Zainteresowana nabyła do majątku prywatnego.

Zatem ewentualna sprzedaż przedmiotowej nieruchomości gruntowej będzie stanowić zwykłe wykonywanie prawa własności. Skutkiem powyższego, z uwagi na fakt, że z tytułu ewentualnej transakcji zbycia przedmiotowej nieruchomości Wnioskodawczyni nie będzie podatnikiem podatku od towarów i usług, w myśl art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, nie wystąpi obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług.

Prezentowane przez Zainteresowaną stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych wydawanych przez poszczególnych Dyrektorów Izb Skarbowych oraz w orzecznictwie sądów administracyjnych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą – opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy – przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (\`(...)\`).

Art. 2 pkt 6 ustawy stanowi, że przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Zatem grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 i ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE. L 347 s. 1 ze zm.) – zwanej dalej Dyrektywą – „podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel, czy też rezultaty takiej działalności. Natomiast „działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

Opodatkowaniu VAT podlega – na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a Dyrektywy – odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.

Jak wynika z art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – w myśl art. 15 ust. 2 ustawy – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Zauważyć należy, że warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

W kontekście powyższego należy stwierdzić, że każdy, kto dokonuje czynności, które są konieczne do przyszłego wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług.

Natomiast nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych, okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Z przedstawionych przepisów wynika więc, że jeśli osoba fizyczna dokonuje zbycia ze swojego majątku prywatnego nieruchomości gruntowej, a czynność ta wykonywana jest jednorazowo lub okazjonalnie, w warunkach wskazujących, że działanie to nie jest czynione z zamiarem jego powtarzania (kontynuowania) i nie zmierza do nadania mu stałego charakteru, transakcja taka nie może być uznana za działalność gospodarczą, w rozumieniu cytowanego wyżej art. 15 ust. 2 ustawy.

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Konieczne jest zatem ustalenie, czy w świetle zaprezentowanego opisu sprawy, Wnioskodawczyni, w celu dokonania dostawy gruntu podjęła aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania jej za podmiot prowadzący „działalność gospodarczą” w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też zbycie to nastąpiło w ramach zarządu majątkiem prywatnym.

Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Należy zauważyć, że w rozstrzygnięciu czy podmiot dokonujący sprzedaży gruntów działa w charakterze podatnika podatku VAT pomóc mogą zapisy orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w myśl którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze takiego podatnika.

Zatem w kwestii opodatkowania dostawy gruntów istotne jest, czy w świetle zaprezentowanego we wniosku opisu sprawy Wnioskodawczyni w celu dokonania sprzedaży gruntu podjęła aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania jej za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.

Ponadto, jak wynika z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10, dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

Udzielając odpowiedzi na postawione pytanie prejudycjalne, w powołanym wyżej orzeczeniu Trybunał wskazał, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalności gospodarczą. Podobnie, zdaniem Trybunału, okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.

Inaczej jest natomiast, wyjaśnił Trybunał, w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania polegające na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym – podkreślił Trybunał.

Z powyższych wyjaśnień wynika zatem, że podejmowanie zorganizowanych działań, takich jak podział gruntu na mniejsze działki, wydzielenie dróg wewnętrznych, wystąpienie do właściwego organu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i uzyskanie takiej decyzji przed sprzedażą, wykonywanie czynności marketingowych, świadczy o tym, że czynności te przybierają formę zawodową (profesjonalną).

Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że 23 lipca 2008 r., na podstawie umowy przeniesienia własności nieruchomości, Wnioskodawczyni nabyła udział wynoszący 1/2 części we współwłasności niezabudowanej nieruchomości gruntowej, oznaczonej w ewidencji gruntów numerem X, o obszarze 0,5027 ha. Natomiast, pozostały udział w wyżej opisanej nieruchomości, wynoszący 1/2 części, w oparciu o umowę sprzedaży, Zainteresowana nabyła od dotychczasowego współwłaściciela 8 sierpnia 2011 r. Ponadto, w celu powiększenia areału powyższej nieruchomości, razem z małżonkiem Wnioskodawczyni nabyła do majątku wspólnego w 2012 r. zabudowaną budynkami (przeznaczonymi do rozbiórki) nieruchomość bezpośrednio do niej przylegającą, składającą się z dwóch geodezyjnie wyodrębnionych działek gruntu o łącznym obszarze 0,6785 ha. Przedmiotowa nieruchomość została przez Zainteresowaną nabyta w celu realizacji potrzeb mieszkaniowych rodziny. Na części nieruchomości Wnioskodawczyni zamierzała wybudować dom jednorodzinny, natomiast pozostałą jej część zamierzała podzielić oraz przekazać potomstwu w formie darowizny, ażeby docelowo mogli oni pobudować nań domy.

W związku z realizacją powyższego zamiaru, ponieważ dla obszaru, na którym znajduje się opisana nieruchomość nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, celem podziału nieruchomości, Wnioskodawczyni wystąpiła do Urzędu Gminy z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto, w celu budowy domu Zainteresowana dokonała uporządkowania terenu poprzez rozbiórkę zabudowań, które nie nadawały się do użytku zagrażając jednocześnie zdrowiu i życiu osób przebywających na terenie nieruchomości.

Realizacja powyższych zamierzeń stanęła pod znakiem zapytania, m.in. z uwagi na niechęć synów do zmiany przez nich miejsca zamieszkania, zmianę planów życiowych, spowodowanych okolicznościami niezależnymi od Wnioskodawczyni.

W konsekwencji opisanych wydarzeń Zainteresowana rozważa z małżonkiem możliwość sprzedaży przedmiotowej nieruchomości. Ewentualna jej sprzedaż – w zależności od zainteresowania potencjalnych nabywców – zostanie dokonana w całości (jedną transakcją) lub częściowo poprzez sprzedaż jej części.

Dodatkowo Wnioskodawczyni wskazała, że nie prowadziła i nie prowadzi działalności gospodarczej, której przedmiotem byłby obrót nieruchomościami. Nie posiada w tym zakresie również jakiegokolwiek doświadczenia. Wskazana nieruchomość nie stanowiła i nie stanowi przedmiotu najmu oraz dzierżawy, ani także jakiejkolwiek innej umowy o podobnym charakterze, nie była także kiedykolwiek wykorzystywana przez nią w celu prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej. W celu sprzedaży nieruchomości Zainteresowana nie zamierza jej uzbrajać w jakiekolwiek media, wydzielać dróg wewnętrznych oraz ponosić nakładów na nią. W związku z zamiarem ewentualnej sprzedaży nieruchomości nie planuje ona również prowadzić działań marketingowych, wykraczających poza zwykłe formy ogłoszenia.

Ponadto, Wnioskodawczyni wskazała, że do chwili obecnej, mimo wszczęcia procedury, nie nastąpił podział działek opisanych we wniosku. Jednakże sporządzony projekt podziału przewiduje powstanie 6 działek oraz 1 działki stanowiącej drogę wewnętrzną. Z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy Zainteresowana wystąpiła w sierpniu 2012 r. Wniosek dotyczył 5 budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz 1 budynku wielofunkcyjnego. Przed ewentualną sprzedażą Wnioskodawczyni nie zamierza ponownie występować o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Zgłoszenia właściwemu organowi o planowanej rozbiórce Zainteresowana dokonała w maju 2013 r. W związku z rozbiórką budynków Wnioskodawczyni nie ponosiła nakładów finansowych.

W rozpatrywanej sprawie wątpliwości Zainteresowanej dotyczą kwestii czy sprzedaż opisanej nieruchomości uczyni ją podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ustawy.

W świetle powyżej przytoczonych przepisów dostawa ww. gruntu będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzonej działalności gospodarczej, co może mieć miejsce również przy czynności dokonanej jednorazowo.

W związku z powyższym należy wskazać, że istotnym elementem, przesądzającym o uznaniu planowanej przez Zainteresowaną transakcji sprzedaży za prowadzenie działalności gospodarczej są czynności przygotowawcze, jakie poczyniła Wnioskodawczyni w związku z zamierzoną dostawą ww. działek.

Wskazać należy, że Zainteresowana w celu sprzedaży przedmiotowego gruntu zamierza dokonać jego podziału i wydzielić drogę wewnętrzną (jest sporządzony projekt podziału, który przewiduje powstanie 6 działek budowlanych oraz 1 działki stanowiącej drogę wewnętrzną). Ponadto Wnioskodawczyni już wystąpiła do Urzędu Gminy z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy (wniosek dotyczy budowy 5 budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz 1 budynku wielofunkcyjnego) oraz dokonała uporządkowania terenu poprzez rozbiórkę zabudowań.

Przedstawione okoliczności sprawy wskazują na zamiar sprzedaży opisanej we wniosku nieruchomości w sposób profesjonalny i z zyskiem, bowiem Wnioskodawczyni podjęła szereg – wskazanych powyżej – czynności, których celem jest jej uatrakcyjnienie, w przeciwnym bowiem razie ponoszenie wskazanych w opisie sprawy nakładów na przygotowanie terenu pod budowę, byłoby niecelowe i ekonomicznie nieuzasadnione. Zatem wykonanie ww. czynności wskazuje na podjęcie przez Zainteresowaną świadomych, aktywnych działań zmierzających do podniesienia atrakcyjności nieruchomości i sprzedaży gruntu w celu osiągnięcia korzyści finansowej.

Należy przy tym podkreślić, że okoliczności sprawy nie wskazują na jakiekolwiek wykorzystanie nieruchomości do celów prywatnych. Ponadto wystąpienie w 2012 r. (czyli w roku, w którym dokonano zakupu 2 działek zabudowanych) o warunki zabudowy dla 5 budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz 1 budynku wielofunkcyjnego wskazuje na to, że celem Wnioskodawczyni nie była wyłącznie budowa domu na własne potrzeby lecz przygotowanie gruntu do sprzedaży. Potwierdza to również projekt podziału, która przewiduje powstanie 6 działek w tym jednej stanowiącej drogę wewnętrzną.

Mając na względzie powołane przepisy prawa oraz opis sprawy wskazać należy, że Wnioskodawczyni dokonując przyszłej sprzedaży nieruchomości będzie zachowywała się jak profesjonalny podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami. Zainteresowana podjęła aktywne działania i zaangażowała środki podobne do tych jakie byłyby wykorzystywane przez handlującego nieruchomościami. Jak wynika z opisu sprawy, Wnioskodawczyni sporządziła projekt podziału gruntu (uwzględniający drogę wewnętrzną), wystąpiła o wydanie decyzji o warunkach zabudowy oraz dokonała rozbiórki istniejących na tym terenie zabudowań. Zatem, podjęła ona działania wskazujące na zawodową aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami.

Skutkiem powyższego w zakresie przedmiotowej dostawy Zainteresowana wypełniła przesłanki określone w art. 15 ust. 1 ustawy, stanowiące podstawę do uznania jej za podatnika podatku VAT.

Reasumując, sprzedaż opisanej przez Wnioskodawczynię we wniosku nieruchomości uczyni ją podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ustawy.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Tut. Organ informuje, że stosownie do art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, minister właściwy do spraw finansów publicznych na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Podkreślić zatem należy, że w przedmiotowej sprawie powyższa interpretacja nie wywiera skutku prawnego dla współwłaściciela nieruchomości, tj. męża Wnioskodawczyni.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.