Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-1.4012.71.2025.1.EB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-07
Teza: Zwolnienie od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29
lit. a ustawy szkoleń żeglarskich i motorowodnych.
Słowa kluczowe: szkolenie
zwolnienie
łódź-łódź motorowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 29
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 29-lit. a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 lutego 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 29 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku VAT na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy szkoleń żeglarskich i motorowodnych.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą osoby fizycznej, w ramach której
    wykonuje Pan usługi szkoleń żeglarskich i motorowodnych (PKD 85.53.Z). W swojej
    działalności zajmuje się Pan również organizacją rejsów morskich oraz pracami
    szkutniczymi. Jest Pan czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Nie działa Pan
    jako klub sportowy, ani związek sportowy. Nie posiada Pan akredytacji w rozumieniu
    przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe. Nie posiada Pan statusu
    jednostki objętej system oświaty w rozumieniu przepisów prawa oświatowego, czy też
    status uczelni, jednostki naukowej Polskiej Akademii Nauk lub instytutu badawczego. Nie
    są one finansowane w żadnym stopniu środkami publicznymi.
    Zajmuje się Pan przeprowadzaniem kursów, takich jak: żeglarski oraz motorowodny.
    Przeprowadzając szkolenia zapewnia Pan niezbędne do ich przeprowadzenia materiały,
    narzędzia oraz sprzęt. Posiada Pan sprawdzony i bezpieczny sprzęt żeglarski, w tym jacht
    z dużym kokpitem oraz ponton, ale również korzysta Pan z wypożyczania odpowiednich
    sprzętów. Kursy prowadzi Pan osobiście oraz z pomocą własnych pracowników. Prowadzi
    Pan wyżej wymienione szkolenia zawodowe podnoszące kwalifikacje w nim
    uczestniczących uczestników, czego potwierdzeniem jest nabycie przez nich umiejętności i
    wiedzy do uzyskania stosownych tytułów i patentów, uzyskiwanych również po zdaniu
    egzaminów – prowadzonych już nie przez Pana. Przeprowadzane szkolenia żeglarskie i
    motorowodne, przygotowują do egzaminu na stopnie: żeglarza jachtowego, sternika
    motorowodnego. Nabranie tego tytułu uprawnia do prowadzenia określonych jachtów,
    motorówek. Prowadzi Pan tylko szkolenia, które mają na celu zaznajomienie i
    przygotowanie do zdania powyższych egzaminów. W celu nabycia odpowiednich
    uprawnień należy przystąpić do egzaminu weryfikacyjnego. Nie przeprowadza Pan takich
    egzaminów. Po ukończeniu kursu nie ma obowiązku przystąpienia do takiego egzaminu;
    jest to wyłącznie dobrowolna decyzja uczestnika. Odbiorcami kursów są przede wszystkim
    osoby prywatne, chociaż sporadycznie zdarzają się także przedsiębiorstwa.
    Podstawą szkoleń są wytyczne zawarte w ustawie z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze
    śródlądowej (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 1863, dalej jako „ustawa o żegludze
    śródlądowej”) i wytyczne zawarte w przepisach podmiotów posiadających delegację
    ustawową, tj. polskiego związku żeglarskiego oraz polskiego związku motorowodnego i
    narciarstwa wodnego. Szkolenia prowadzone są również w ścisłym oparciu o:
    · rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2003 r. w sprawie przepisów
      żeglugowych na śródlądowych drogach wodnych (Dz. U. z 2003 r. Nr 212 poz. 2072),
      wydane na podstawie art. 21 ust. 3 pkt 1 i art. 46 ustawy o żegludze śródlądowej;
    · rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 8
      listopada 2013 r. w sprawie bezpieczeństwa przy uprawianiu turystyki wodnej (Dz. U. z
      2013 r. poz. 1366), wydane na podstawie art. 37a ust. 14 ustawy o żegludze
      śródlądowej: rozporządzenie Ministra Sportu i Turystyki z dnia 9 kwietnia 2013 r. w

      sprawie uprawiania turystyki wodnej (Dz. U. z 2013 r. poz. 460), wydane na podstawie
      art. 37a ust. 15 ustawy z żegludze śródlądowej;
    · rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 5 listopada 2010 r. w sprawie wymagań
      technicznych i wyposażenia statków żeglugi śródlądowej oraz upoważnienia
      podmiotów do wykonywania przeglądów technicznych statków (Dz. U. z 2010 r. nr 216,
      poz. 1423), wydane na podstawie art. 34j ust. 5 ustawy o żegludze śródlądowej;
    · zarządzenie Dyrektora Urzędu Żeglugi Śródlądowej z dnia 25 kwietnia 2006 r. w sprawie
      szczegółowych warunków bezpieczeństwa ruchu i postoju statków na śródlądowych
      drogach wodnych, wydane na podstawie art. 14 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o
      żegludze śródlądowej, po uzgodnieniu z administracją drogi wodnej, tj. z: Dyrektorem
      Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej oraz Dyrektorem (...);
    · rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 6 marca 2012 r. w sprawie
      sposobu oznakowania i zabezpieczania obszarów wodnych oraz wzorów znaków
      zakazu, nakazu oraz znaków informacyjnych i flag (Dz. U. z 2012 r. poz. 286), wydane
      na podstawie art. 8 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób
      przebywających na obszarach wodnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 147);
    · rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 20 listopada 2014 r. w sprawie
      kwalifikacji zawodowych i składu załóg statków żeglugi śródlądowej (Dz. U. z 2014 r.
      poz. 1686), wydane na podstawie art 37 ust. 1 ustawy o żegludze śródlądowej; ustawę
      z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz.
      680);
    · ustawę o żegludze śródlądowej.
    Uczestnicy szkoleń mogą wykorzystywać nabytą wiedzę w ramach wykonywanego zawodu
    lub w związku z uzyskaniem nowych wymaganych kwalifikacji. Są to zatem szkolenia
    mające na celu uzyskanie lub uaktualnienie czy potwierdzenie zdobycia wiedzy między
    innymi do celów zawodowych. Szkolenia, które Pan realizuje są prowadzone w oparciu o
    istniejące programy szkoleń, których twórcą jest Polski Związek Żeglarski oraz Polski
    Związek Motorowodny i Narciarstwa Wodnego.
    Szkolenia przeprowadzane przez Pana są zgodne z wytycznymi egzaminacyjnymi. Zdobyte
    na szkoleniach umiejętności i kwalifikacje uczestnicy mogą wykorzystać oprócz hobby – w
    swojej pracy zawodowej. Posiadanie kwalifikacji zdobytych podczas szkoleń żeglarskich
    oraz szkoleń motorowodnych, potwierdzonych odpowiednimi dokumentami
    (certyfikatami uzyskanymi po odbyciu szkolenia prowadzonego przez Wnioskodawcę i
    zdaniu egzaminu) jest jednym z warunków – prawnie wymaganych by móc wykonywać
    taki zawód jak m.in. ratownik wodny, instruktor żeglarstwa czy trener żeglarstwa.
    Natomiast posiadanie kwalifikacji i uprawnień zdobytych na szkoleniach w przypadku
    innych profesji co prawda nie jest prawnie wymagane, jednakże pożądane przez
    pracodawców czy zleceniodawców zatrudniających osoby m.in. na takich stanowiskach jak:
    · bosman żeglugi śródlądowej (835006);
    · bosman portu (315202);
    · egzaminator osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdem (235903),
      dotyczy pojazdów wodnych;
    · mechanik statkowy żeglugi śródlądowej (315101);
    · motorzysta żeglugi śródlądowej (723317);
    · pozostali marynarze i pokrewni (835090);
    · pozostali oficerowie pokładowi i pokrewni (835090);
    · zawodnik dyscypliny sportu (żeglarstwo i sport motorowodny) (342102);
    · nauczyciel wychowania fizycznego (233025);

    · organizator imprez sportowych (333203) np. organizator imprez na wodzie;
    · ekspedient wypożyczalni (432101) np. wypożyczalnia sprzętu wodnego – jachtów, łodzi
      motorowych.
    W Polsce nie można prowadzić jachtów żaglowych powyżej długości kadłuba 7,5 metra
    bez posiadania uprawnień żeglarza jachtowego oraz jachtów do 18 metrów długości po
    wodach morskich bez uprawnień jachtowego sternika morskiego. Nie można w Polsce
    wykonywać pracy polegającej, np. na holowaniu nart wodnych, bananów
    pneumatycznych, czy obiektów latających takich jak spadochrony, bez patentu sternika
    motorowodnego i odpowiedniej licencji. Uzyskanie tych uprawnień jest także niezbędne
    do uprawiania zawodu instruktora, trenera, a także egzaminatora na patenty.
    W przypadku szkolenia żeglarskiego uczestnicy szkolenia będą wykorzystywać wiedzę
    nabytą w ramach wykonywania czynności zawodowych czy w ramach pracy m.in. przy
    obsłudze pojazdów wodnych takich jak żaglówki, czy łodzie. Szkolenie obejmuje takie
    zagadnienia jak m.in. manewrowanie jachtem żaglowym pod żaglami, ratownictwo,
    przepisy prawne związane z żeglarstwem czy informacje z zakresu locji (dział wiedzy
    nautycznej opisujący wody żeglowne oraz wybrzeża z punktu widzenia bezpiecznej i
    sprawnej żeglugi).
    W przypadku szkolenia motorowodnego uczestnicy szkolenia będą wykorzystywać wiedzę
    nabytą w ramach wykonywania czynności zawodowych czy w ramach pracy m.in. przy
    obsłudze pojazdów wodnych takich jak łodzie motorowe czy skutery wodne. Szkolenie
    obejmuje takie zagadnienia jak m.in. manewrowanie jachtem motorowym na silniku,
    ratownictwo, przepisy prawne związane z poruszaniem się pojazdami wodnymi,
    informacje z zakresu locji (dział wiedzy nautycznej opisujący wody żeglowne oraz
    wybrzeża z punktu widzenia bezpiecznej i sprawnej żeglugi), czy budowę jachtów.

## Pytanie

Czy świadczone usługi, tj. szkolenia żeglarskie, szkolenia motorowodne spełniają
    przesłanki, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o
    podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361), czyli czy jako usługi kształcenia
    zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, prowadzone w formach i na zasadach
    przewidzianych w odrębnych przepisach, podlegają zwolnieniu od podatku od towarów i
    usług?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie, usługi szkoleniowe mogą korzystać ze zwolnienia przewidzianego w art. 43
    ust. 1 pkt 29 ustawy, są one w pewnym stopniu usługami kształcenia zawodowego lub
    przekwalifikowania zawodowego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne
      świadczenie usług na terytorium kraju.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W świetle art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej

      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:
      Pod pojęciem działalności gospodarczej rozumie się wszelką działalność
      producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących
      zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne
      zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
      wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły
      dla celów zarobkowych.
    Wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    może być albo opodatkowana właściwą stawką podatku VAT, albo może korzystać ze
    zwolnienia od tego podatku.
    Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonawczych do tej
    ustawy, przewidują dla niektórych towarów i usług stawki obniżone lub zwolnienie od
    podatku.
    Zastosowanie obniżonej stawki podatku lub zwolnienia od podatku, jako odstępstwo od
    zasady powszechności i równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku
    wykonywania czynności ściśle określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych
    wydanych na podstawie jej upoważnienia.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały
    określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi świadczone przez:
      a) jednostki objęte systemem oświaty w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14
        grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe, w zakresie kształcenia i wychowania,
      b) uczelnie, jednostki naukowe Polskiej Akademii Nauk oraz instytuty badawcze, w
        zakresie kształcenia
      oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane.
    Wskazać należy, że ograniczenie wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 26 lit. a ustawy,
    umożliwiające skorzystanie ze zwolnienia ma charakter przedmiotowo–podmiotowy. Aby
    możliwe było skorzystanie z niniejszego zwolnienia nie wystarczy, by dany podmiot był
    jednostką objętą systemem oświaty, podmiot ten musi świadczyć usługi w zakresie
    kształcenia lub wychowania. Powyższy przepis ma więc zastosowanie wyłącznie do tych
    usług, które są przedmiotem zakresu działania podmiotu jako jednostki objętej systemem
    oświaty, tj. w ramach uzyskanego wpisu. Zwolnienie to dotyczy tylko i wyłącznie tych usług
    kształcenia, które podmiot będący jednostką objętą systemem oświaty wskazał we wpisie
    do ewidencji placówek oświatowych. W zakresie bowiem tylko tych usług kształcenia,
    podatnik działa jako jednostka objęta systemem oświaty w rozumieniu ustawy Prawo
    oświatowe, a w konsekwencji tylko w tym zakresie jest podmiotem, o którym mowa w art.
    43 ust. 1 pkt 26 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania
      zawodowego, inne niż wymienione w pkt 26:
      a) prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach, lub

      b) świadczone przez podmioty, które uzyskały akredytację w rozumieniu przepisów
        ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe - wyłącznie w zakresie usług
        objętych akredytacją, lub
      c) finansowane w całości ze środków publicznych
      - oraz świadczenie usług i dostawę towarów ściśle z tymi usługami związane.
    Powołane wyżej przepisy art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy przewidują zwolnienie dla usług
    kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego prowadzonych w formach i
    na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach.
    W tym kontekście wskazać należy – co wielokrotnie podkreślał Trybunał Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej – że zakres zwolnień przewidzianych w Dyrektywie 2006/112/WE Rady
    nie może być interpretowany w sposób rozszerzający. Czynności zwolnione zgodnie z
    Dyrektywą 2006/112/WE Rady stanowią autonomiczne pojęcia prawa wspólnotowego, a
    ich ujednolicona interpretacja ma służyć unikaniu rozbieżności w stosowaniu systemu
    podatku od wartości dodanej w poszczególnych państwach członkowskich. Zgodnie z
    utrwalonym orzecznictwem „pojęcia używane do opisania zwolnień wymienionych w art.
    13 Szóstej Dyrektywy 2006/112/WE Rady powinny być interpretowane w sposób ścisły,
    ponieważ stanowią one odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatkiem VAT
    objęta jest każda dostawa towarów i każda usługa świadczona odpłatnie przez podatnika”
    (wyrok TSUE z dnia 19 listopada 2009 r. C-461/08 w sprawie Don Bosco Onroerend Goed
    BV).
    Ponadto należy zaznaczyć, że w dniu 1 lipca 2011 r. weszły w życie przepisy
    rozporządzenia Rady (UE) Nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki
    wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE Rady w sprawie wspólnego systemu podatku od
    wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77/1). Rozporządzenie to wiąże wszystkie państwa
    członkowskie i jest stosowane bezpośrednio.
    Pojęcie kształcenia zawodowego i przekwalifikowania zostało zdefiniowane w art. 44
    rozporządzenia Rady (UE) Nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającym środki
    wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE Rady w sprawie wspólnego systemu podatku od
    wartości dodanej (Dz. U.UE.L 77 str. 1 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem:
      Usługi w zakresie kształcenia zawodowego i przekwalifikowania zapewniane na
      warunkach określonych w art. 132 ust. 1 lit. i dyrektywy 2006/112/WE, obejmują
      nauczanie pozostające w bezpośrednim związku z branżą lub zawodem, jak również
      nauczanie mające na celu uzyskanie lub uaktualnienie wiedzy do celów zawodowych.
      Czas trwania kursu w zakresie kształcenia zawodowego bądź przekwalifikowania nie
      ma w tym przypadku znaczenia.
    W wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 listopada 2009 r. w
    sprawie C-461/08 wyrażony został pogląd, iż pojęcia używane do opisania zwolnień
    wymienionych w art. 13 Dyrektywy 77/388/EWG powinny być interpretowane w sposób
    ścisły, ponieważ stanowią one odstępstwo od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatkiem
    VAT objęta jest każda dostawa towarów i każda usługa świadczona odpłatnie przez
    podatnika. Również w wyroku z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie C-287/00 Trybunał w
    swym orzeczeniu wskazał, jak należy interpretować zwolnienia przedmiotowe w VAT
    uregulowane w Dyrektywie 77/388/EWG. W wyroku tym podkreślono, że pojęcia używane
    do doprecyzowania zakresu zwolnienia powinny być interpretowane ściśle m.in. dlatego,
    że zwolnienia stanowią wyjątek od zasady powszechności opodatkowania i choćby z tych
    przyczyn muszą być interpretowane jednolicie.
    W przedmiotowej sprawie Pana wątpliwości dotyczą ustalenia, czy świadczone przez Pana
    usługi polegające na szkoleniu żeglarskim i szkoleniu motorowodnym spełniają przesłanki,
    o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawie, czyli czy jako usługi kształcenia

    zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, prowadzone w formach i na zasadach
    przewidzianych w odrębnych przepisach, podlegają zwolnieniu od podatku od towarów i
    usług.
    Dla zastosowania zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy istotne jest uznanie
    danej usługi za usługę kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego inną
    niż wymienione w pkt 26, a następnie spełnienie dodatkowych warunków wynikających z
    niniejszego przepisu.
    Dokonując oceny, czy świadczone przez Pana usługi szkoleniowe są objęte zwolnieniem
    należy w pierwszej kolejności zbadać, czy spełnione są warunki określone w art. 43 ust. 1
    pkt 26 ustawy, gdyż przepis art. 43 ust. 1 pkt 29 zwalnia od podatku usługi kształcenia
    zawodowego i przekwalifikowania zawodowego inne niż wymienione w pkt 26.
    Należy zauważyć, że warunkiem zwolnienia od podatku usług w zakresie kształcenia w
    oparciu o art. 43 ust. 1 pkt 26 lit. a ustawy, jest spełnienie przesłanki o charakterze
    podmiotowym odnoszącej się do usługodawcy, który musi być jednostką objętą systemem
    oświaty w rozumieniu przepisów Prawo oświatowe. Natomiast ze zwolnienia wskazanego
    w art. 43 ust. 1 pkt 26 lit. b ustawy mogą korzystać uczelnie, jednostki naukowe Polskiej
    Akademii Nauk oraz instytuty badawcze, o ile świadczone przez te podmioty usługi są
    usługami kształcenia.
    Z opisu sprawy wynika, że nie posiada Pan statusu jednostki objętej system oświaty w
    rozumieniu przepisów prawa oświatowego, czy też statusu uczelni, jednostki naukowej
    Polskiej Akademii Nauk lub instytutu badawczego.
    Wskazane okoliczności w kontekście przywołanych przepisów wskazują, że świadczone
    przez Pana usługi szkoleniowe nie będą objęte zwolnieniem od podatku na podstawie art.
    43 ust. 1 pkt 26 ustawy.
    W związku z powyższym w dalszej kolejności należy przeanalizować, przesłanki
    warunkujące prawo do zastosowania zwolnienia w oparciu o art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy.
    Aby móc skorzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy,
    szkolenia muszą obejmować nauczanie pozostające w bezpośrednim związku z konkretną
    branżą czy zawodem i muszą mieć na celu uzyskanie lub uaktualnienie wiedzy do celów
    zawodowych. Dodatkowo należy spełnić jeden ze wskazanych poniżej warunków, tj.:
    · formy i zasady tych szkoleń muszą wynikać z odrębnych od podatkowych aktów
      prawnych,
    · na świadczone szkolenia uzyskano akredytację w rozumieniu przepisów ustawy Prawo
      oświatowe,
    · szkolenia muszą być finansowane w całości ze środków publicznych.
    Jak wynika z powyższej analizy, dla zastosowania zwolnienia od podatku, o którym mowa
    w art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy, istotne jest – w pierwszej kolejności – uznanie danej
    usługi za usługę kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania, a następnie spełnienie
    dodatkowych warunków wynikających z niniejszego przepisu, tj. prowadzenia danego
    szkolenia w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach.
    Mając na uwadze powyższe, dokonując wykładni ww. przepisów przez pryzmat definicji
    usługi kształcenia zawodowego i przekwalifikowania, określonej w art. 44 Rozporządzenia
    Wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. należy mieć na uwadze
    dosłowne brzmienie tych przepisów.
    Przez kształcenie zawodowe lub przekwalifikowanie zawodowe, o których mowa w ww.
    przepisach, obejmujące nauczanie pozostające w bezpośrednim związku z branżą lub
    zawodem, należy rozumieć takie kształcenie, w wyniku którego dana osoba podnosi swoje
    kwalifikacje, a bezpośrednio po jej ukończeniu jest w stanie podjąć pracę zarobkową, lub
    wykonywać określony zawód.

    Zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN, użyte w art. 44 rozporządzenia słowo
    „bezpośredni” oznacza „dotyczący kogoś lub czegoś wprost”, słowo „branża” oznacza
    „gałąź produkcji lub handlu obejmująca towary lub usługi jednego rodzaju”, natomiast
    słowo „zawód” oznacza „wyuczone zajęcie wykonywane w celach zarobkowych”.
    Jak wyżej wskazano przepis art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy przewiduje zwolnienie dla
    usług kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego prowadzonych w
    formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach.
    Przy czym odesłanie przez ustawodawcę do „odrębnych przepisów” odnosić się może
    wyłącznie do przepisów, które określają formy i zasady usług szkoleniowych w zakresie
    kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego. Odrębne przepisy
    określające formy i zasady to przepisy, z których wynika np. program szkolenia, ilość
    godzin szkolenia, tematyka, krąg osób objętych szkoleniem, warunki, jakie musi spełnić
    organizator kształcenia.
    Jak wynika z opisu sprawy, zajmuje się Pan przeprowadzaniem kursów, takich jak:
    żeglarski oraz motorowodny. Przeprowadzając szkolenia zapewnia Pan niezbędne do ich
    przeprowadzenia materiały, narzędzia oraz sprzęt. Posiada Pan sprawdzony i bezpieczny
    sprzęt żeglarski, w tym jacht z dużym kokpitem oraz ponton, ale również korzysta Pan z
    wypożyczania odpowiednich sprzętów. Kursy prowadzi Pan osobiście oraz z pomocą
    własnych pracowników. Prowadzi Pan wyżej wymienione szkolenia zawodowe podnoszące
    kwalifikacje w nim uczestniczących uczestników, czego potwierdzeniem jest nabycie przez
    nich umiejętności i wiedzy do uzyskania stosownych tytułów i patentów, uzyskiwanych
    również po zdaniu egzaminów – prowadzonych już nie przez Pana. Przeprowadzane
    szkolenia żeglarskie i motorowodne, przygotowują do egzaminu na stopnie: żeglarza
    jachtowego, sternika motorowodnego. Nabranie tego tytułu uprawnia do prowadzenia
    określonych jachtów, motorówek. Prowadzi Pan tylko szkolenia, które mają na celu
    zaznajomienie i przygotowanie do zdania powyższych egzaminów. W celu nabycia
    odpowiednich uprawnień należy przystąpić do egzaminu weryfikacyjnego. Nie
    przeprowadza Pan takich egzaminów. Po ukończeniu kursu nie ma obowiązku
    przystąpienia do takiego egzaminu; jest to wyłącznie dobrowolna decyzja uczestnika.
    Odbiorcami kursów są przede wszystkim osoby prywatne, chociaż sporadycznie zdarzają
    się także przedsiębiorstwa.
    Uczestnicy szkoleń mogą wykorzystywać nabytą wiedzę w ramach wykonywanego zawodu
    lub w związku z uzyskaniem nowych wymaganych kwalifikacji. Są to zatem szkolenia
    mające na celu uzyskanie lub uaktualnienie, czy potwierdzenie zdobycia wiedzy między
    innymi do celów zawodowych. Szkolenia, które Pan realizuje są prowadzone w oparciu o
    istniejące programy szkoleń, których twórcą jest Polski Związek Żeglarski oraz Polski
    Związek Motorowodny i Narciarstwa Wodnego.
    Szkolenia przeprowadzane przez Pana są zgodne z wytycznymi egzaminacyjnymi. Zdobyte
    na szkoleniach umiejętności i kwalifikacje uczestnicy mogą wykorzystać oprócz hobby – w
    swojej pracy zawodowej. Posiadanie kwalifikacji zdobytych podczas szkoleń żeglarskich
    oraz szkoleń motorowodnych, potwierdzonych odpowiednimi dokumentami
    (certyfikatami uzyskanymi po odbyciu szkolenia prowadzonego przez Wnioskodawcę i
    zdaniu egzaminu) jest jednym z warunków – prawnie wymaganych, by móc wykonywać
    taki zawód jak m.in. ratownik wodny, instruktor żeglarstwa czy trener żeglarstwa.
    Natomiast posiadanie kwalifikacji i uprawnień zdobytych na szkoleniach w przypadku
    innych profesji, co prawda nie jest prawnie wymagane, jednakże pożądane przez
    pracodawców czy zleceniodawców zatrudniających osoby m.in. na takich stanowiskach jak:
    · bosman żeglugi śródlądowej (835006);
    · bosman portu (315202);
    · egzaminator osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdem (235903),
      dotyczy pojazdów wodnych;

    · mechanik statkowy żeglugi śródlądowej (315101);
    · motorzysta żeglugi śródlądowej (723317);
    · pozostali marynarze i pokrewni (835090);
    · pozostali oficerowie pokładowi i pokrewni (835090);
    · zawodnik dyscypliny sportu (żeglarstwo i sport motorowodny) (342102);
    · nauczyciel wychowania fizycznego (233025);
    · organizator imprez sportowych (333203) np. organizator imprez na wodzie;
    · ekspedient wypożyczalni (432101) np. wypożyczalnia sprzętu wodnego – jachtów, łodzi
      motorowych.
    W Polsce nie można prowadzić jachtów żaglowych powyżej długości kadłuba 7,5 metra
    bez posiadania uprawnień żeglarza jachtowego oraz jachtów do 18 metrów długości po
    wodach morskich bez uprawnień jachtowego sternika morskiego. Nie można w Polsce
    wykonywać pracy polegającej, np. na holowaniu nart wodnych, bananów
    pneumatycznych, czy obiektów latających takich jak spadochrony, bez patentu sternika
    motorowodnego i odpowiedniej licencji. Uzyskanie tych uprawnień jest także niezbędne
    do uprawiania zawodu instruktora, trenera, a także egzaminatora na patenty.
    Ponadto – w opisie sprawy wskazał Pan, że:
    · w przypadku szkolenia żeglarskiego uczestnicy szkolenia będą wykorzystywać wiedzę
      nabytą w ramach wykonywania czynności zawodowych, czy w ramach pracy m.in. przy
      obsłudze pojazdów wodnych takich jak żaglówki, czy łodzie. Szkolenie obejmuje takie
      zagadnienia jak m.in. manewrowanie jachtem żaglowym pod żaglami, ratownictwo,
      przepisy prawne związane z żeglarstwem czy informacje z zakresu locji (dział wiedzy
      nautycznej opisujący wody żeglowne oraz wybrzeża z punktu widzenia bezpiecznej i
      sprawnej żeglugi).
    · w przypadku szkolenia motorowodnego uczestnicy szkolenia będą wykorzystywać
      wiedzę nabytą w ramach wykonywania czynności zawodowych, czy w ramach pracy m.
      in. przy obsłudze pojazdów wodnych takich jak łodzie motorowe czy skutery wodne.
      Szkolenie obejmuje takie zagadnienia jak m.in. manewrowanie jachtem motorowym
      na silniku, ratownictwo, przepisy prawne związane z poruszaniem się pojazdami
      wodnymi, informacje z zakresu locji (dział wiedzy nautycznej opisujący wody żeglowne
      oraz wybrzeża z punktu widzenia bezpiecznej i sprawnej żeglugi), czy budowę jachtów.
    Opisana wyżej specyficzność szkoleń i ich zakres, a także przedstawione przez Pana
    informacje, zgodnie, z którymi uczestnicy szkolenia żeglarskiego oraz motorowodnego
    będą wykorzystywać wiedzę nabytą w ramach wykonywania czynności zawodowych, czy w
    ramach pracy, świadczą o tym, że wykonywane usługi są usługami kształcenia
    zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego. Zatem zostanie spełniony pierwszy z
    warunków, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy uprawniający do
    zwolnienia od podatku VAT usług będących przedmiotem wniosku.
    Jednak dla oceny, czy prowadzone przez Pana ww. szkolenia, są zwolnione od podatku od
    towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy, konieczne jest jeszcze
    uznanie, że są to usługi prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w
    odrębnych przepisach.
    Spełnienie ww. warunku – określonego w art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy – jest możliwe
    tylko wtedy, gdy istnieją przepisy prawa regulujące formy i zasady kształcenia
    zawodowego.
    Podkreślić należy, że zgodnie z art. 87 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja
    Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78 poz. 483 ze zm.), źródłami powszechnie
    obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane
    umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia.

    Odesłanie więc w art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy do „odrębnych przepisów” odnosić się
    może wyłącznie do ustaw oraz rozporządzeń (ewentualnie ratyfikowanych umów
    międzynarodowych). Przy czym podkreślić należy, że ustawy i rozporządzenia, będąc
    źródłem prawa powszechnie obowiązującego, podlegają obowiązkowi ogłoszenia w
    Dzienniku Ustaw (co jest warunkiem ich wejścia w życie).
    W świetle powyższych uregulowań, odrębne przepisy określające formy i zasady to takie
    ustawy lub rozporządzenia, z których wynika np. program szkolenia, ilość godzin
    szkolenia, tematyka, krąg osób objętych szkoleniem, warunki, jakie musi spełnić
    organizator kształcenia.
    Z opisu sprawy wynika, że podstawą szkoleń są wytyczne zawarte w ustawie o żegludze
    śródlądowej.
    Na podstawie art. 34j ust. 5 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej (Dz.
    U. z 2025 r. poz. 18):
      Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia:
      1) sposób upoważniania podmiotów, o których mowa w ust. 1, do wykonywania
      przeglądów technicznych statków, uwzględniając konieczność zapewnienia
      odpowiedniego poziomu merytorycznego i technicznego przy wykonywaniu
      powierzonych czynności oraz rodzaj i przeznaczenie statku;
      2) wymagania w zakresie budowy statku, jego stałych urządzeń, wyposażenia i
      właściwości manewrowych oraz dotyczące ochrony wód, powietrza lub ochrony
      przed hałasem, kierując się koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa statków oraz
      osób przebywających na statkach, albo uzna za obowiązujące w tym zakresie
      wymagania określone w przepisach technicznych upoważnionego podmiotu.
    Zgodnie z art. 37a ust. 1-7 ww. ustawy:
      1. Prowadzenie statków przeznaczonych do uprawiania sportu lub rekreacji, zwane
      dalej „uprawianiem turystyki wodnej”, wymaga:
      1) posiadania odpowiedniej wiedzy i umiejętności z zakresu żeglarstwa;
      2) przestrzegania zasad bezpieczeństwa przy uprawianiu turystyki wodnej.
      2. Przepisy ust. 1 dotyczą statków przeznaczonych do uprawiania turystyki wodnej:
      1) o napędzie żaglowym (jachtów żaglowych), które mogą być wyposażone w
      pomocniczy napęd mechaniczny;
      2) o napędzie mechanicznym (jachtów motorowych), w tym także skuterów wodnych,
      łodzi pneumatycznych i poduszkowców;
      3) o napędzie innym niż żaglowy lub mechaniczny.
      3. Uprawianie turystyki wodnej na jachtach żaglowych o długości kadłuba powyżej
      7,5 m lub motorowych o mocy silnika powyżej 10 kW wymaga posiadania
      dokumentu kwalifikacyjnego wydanego przez właściwy polski związek sportowy.
      4. Nie wymaga posiadania dokumentu kwalifikacyjnego uprawianie turystyki wodnej
      na jachtach motorowych o mocy silnika do 75 kW i o długości kadłuba do 13 m,
      których prędkość maksymalna ograniczona jest konstrukcyjnie do 15 km/h. W
      przypadku jachtów przeznaczonych do najmu, uprawianie turystyki wodnej wymaga
      odbycia przez prowadzącego jacht szkolenia z zakresu bezpieczeństwa na wodzie.
      Wymóg ten nie dotyczy osób posiadających kwalifikacje z zakresu żeglugi morskiej
      lub śródlądowej określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 5.
      5. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia,
      sposób i tryb przeprowadzania szkolenia, o którym mowa w ust. 4, wzór dokumentu

      potwierdzającego odbycie szkolenia oraz wykaz kwalifikacji z zakresu żeglugi
      morskiej lub śródlądowej, których posiadanie zwalnia z obowiązku odbycia szkolenia,
      biorąc pod uwagę potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi.
      6. Osoba, która uzyskała uprawnienia do uprawiania turystyki wodnej w innym
      państwie, może uprawiać turystykę wodną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w
      zakresie posiadanych uprawnień potwierdzonych stosownym dokumentem.
      7. Dokument, o którym mowa w ust. 3, określający uprawnienia do prowadzenia
      określonej wielkości jachtów żaglowych albo motorowych na określonych wodach
      wydaje właściwy polski związek sportowy osobom posiadającym odpowiednią
      wiedzę i umiejętności z zakresu żeglarstwa oraz spełniającym inne wymagania
      określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 15.
    Natomiast w myśl art. 37a ust. 14 i 15 ustawy o żegludze śródlądowej:
      Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia,
      szczegółowe warunki zachowania bezpieczeństwa przy uprawianiu turystyki wodnej,
      biorąc pod uwagę potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi.
      Minister właściwy do spraw kultury fizycznej określi, w drodze rozporządzenia:
      1) wymagania niezbędne do uzyskania dokumentów potwierdzających posiadanie
      uprawnień, w szczególności dotyczące wiedzy i umiejętności z zakresu żeglarstwa,
      oraz odpowiadający im zakres uprawnień do prowadzenia jachtów żaglowych albo
      motorowych,
      2) sposób i tryb przeprowadzania egzaminu, o którym mowa w ust. 8,
      3) wzór zaświadczenia ze zdania egzaminu,
      4) wzory dokumentów potwierdzających posiadanie uprawnień,
      5) wysokość opłat za przeprowadzenie egzaminu, o którym mowa w ust. 8, oraz za
      czynności związane z wydaniem dokumentu, o którym mowa w ust. 3,
      - biorąc pod uwagę bezpieczeństwo żeglugi, konieczność zapewnienia jednolitego
      sposobu prowadzenia egzaminu, zakres uprawnień uzyskiwanych po zdaniu
      egzaminu, koszty poniesione przez właściwy polski związek sportowy lub podmiot
      upoważniony oraz warunki wskazane w ust. 11.
    Wskazał Pan, że szkolenia prowadzone są również w ścisłym oparciu o:
    · rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2003 r. w sprawie przepisów
      żeglugowych na śródlądowych drogach wodnych (Dz. U. z 2003 r. Nr 212 poz. 2072),
      wydane na podstawie art. 21 ust. 3 pkt 1 i art. 46 ustawy o żegludze śródlądowej;
    · rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 8
      listopada 2013 r. w sprawie bezpieczeństwa przy uprawianiu turystyki wodnej (Dz. U. z
      2013 r. poz. 1366), wydane na podstawie art. 37a ust. 14 Ustawy o żegludze
      śródlądowej: rozporządzenie Ministra Sportu i Turystyki z dnia 9 kwietnia 2013 r. w
      sprawie uprawiania turystyki wodnej (Dz. U. z 2013 r. poz. 460), wydane na podstawie
      art. 37a ust. 15 ustawy z żegludze śródlądowej;
    · rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 5 listopada 2010 r. w sprawie wymagań
      technicznych i wyposażenia statków żeglugi śródlądowej oraz upoważnienia
      podmiotów do wykonywania przeglądów technicznych statków (Dz. U. z 2010 r. nr 216,
      poz. 1423), wydane na podstawie art. 34j ust. 5 ustawy o żegludze śródlądowej;
    · zarządzenie Dyrektora Urzędu Żeglugi Śródlądowej z dnia 25 kwietnia 2006 r. w sprawie
      szczegółowych warunków bezpieczeństwa ruchu i postoju statków na śródlądowych
      drogach wodnych, wydane na podstawie art. 14 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o
      żegludze śródlądowej, po uzgodnieniu z administracją drogi wodnej, tj. z: Dyrektorem
      Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej oraz Dyrektorem (...);

    · rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 6 marca 2012 r. w sprawie
      sposobu oznakowania i zabezpieczania obszarów wodnych oraz wzorów znaków
      zakazu, nakazu oraz znaków informacyjnych i flag (Dz. U. z 2012 r. poz. 286), wydane
      na podstawie art. 8 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób
      przebywających na obszarach wodnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 147);
    · rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 20 listopada 2014 r. w sprawie
      kwalifikacji zawodowych i składu załóg statków żeglugi śródlądowej (Dz. U. z 2014 r.
      poz. 1686), wydane na podstawie art 37 ust. 1 ustawy o żegludze śródlądowej; ustawę
      z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz.
      680).
    W myśl Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 8
    listopada 2013 r. w sprawie bezpieczeństwa przy uprawianiu turystyki wodnej (Dz. U. z
    2013 r. poz. 1366):
      § 1. Rozporządzenie określa szczegółowe warunki zachowania bezpieczeństwa przy
      uprawianiu turystyki wodnej.
      § 2.
      1. Statek powinien być wyposażony w środki bezpieczeństwa zgodnie z wpisem w
      dokumencie rejestracyjnym lub dokumencie bezpieczeństwa statku.
      2. W przypadku gdy statek nie posiada dokumentu rejestracyjnego lub dokumentu
      bezpieczeństwa, powinien być wyposażony w środki bezpieczeństwa w liczbie
      odpowiadającej liczbie osób na nim przebywających.
    Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Sportu i Turystyki z dnia 9 kwietnia 2013 r. w sprawie
    uprawiania turystyki wodnej (Dz.U. z 2013 r. poz. 460 ze zm.):
      § 1 Rozporządzenie określa:
      1) wymagania niezbędne do uzyskania dokumentów potwierdzających posiadanie
      uprawnień, w szczególności dotyczące wiedzy i umiejętności z zakresu żeglarstwa,
      oraz odpowiadający im zakres uprawnień do prowadzenia jachtów żaglowych albo
      motorowych;
      2) sposób i tryb przeprowadzania egzaminu potwierdzającego posiadanie
      odpowiedniej wiedzy i umiejętności z zakresu żeglarstwa, zwanego dalej
      „egzaminem”;
      3) wzór zaświadczenia o zdaniu egzaminu;
      4) wzory dokumentów potwierdzających posiadanie uprawnień;
      5) wysokość opłat za przeprowadzenie egzaminu oraz za czynności związane z
      wydaniem dokumentu kwalifikacyjnego do uprawiania turystyki wodnej.
      § 2
      1. Dokumentami kwalifikacyjnymi potwierdzającymi posiadanie uprawnień do
      uprawiania turystyki wodnej na jachtach żaglowych o długości kadłuba powyżej 7,5
      m lub motorowych o mocy silnika powyżej 10 kW są patenty:
      1) żeglarza jachtowego;
      2) jachtowego sternika morskiego;
      3) kapitana jachtowego;
      4) sternika motorowodnego;
      5) motorowodnego sternika morskiego;
      6) kapitana motorowodnego;
      7) mechanika motorowodnego.

    Stosownie do § 5 cyt. rozporządzenia:
      1. Patent żeglarza jachtowego uzyskuje osoba, która:
      1) ukończyła 14. rok życia;
      2) zdała egzamin z wymaganej wiedzy i umiejętności.
      2. Osoba posiadająca patent żeglarza jachtowego jest uprawniona do prowadzenia
      jachtów żaglowych:
      1) po wodach śródlądowych;
      2) o długości kadłuba do 12 m po morskich wodach wewnętrznych oraz pozostałych
      wodach morskich w strefie do 2 Mm od brzegu, w porze dziennej.
      2. Wzory patentów określa załącznik nr 1 do rozporządzenia.
    W myśl § 8 ww. rozporządzenia:
      1. Patent sternika motorowodnego uzyskuje osoba, która:
      1) ukończyła 14. rok życia;
      2) zdała egzamin z wymaganej wiedzy i umiejętności.
      2. Osoba posiadająca patent sternika motorowodnego jest uprawniona do
      prowadzenia jachtów motorowych:
      1) po wodach śródlądowych;
      2) o długości kadłuba do 12 m po morskich wodach wewnętrznych oraz pozostałych
      wodach morskich w strefie do 2 Mm od brzegu, w porze dziennej.
      3. Osoby w wieku poniżej 16. roku życia mogą realizować swoje uprawnienia na
      jachtach motorowych o mocy silnika do 60 kW.
    Załącznik nr 4 rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki w sprawie uprawiania turystyki
    wodnej, określa zakres wymagań egzaminacyjnych:
      I. Zakres wiedzy i umiejętności wymaganych do uzyskania patentu żeglarza
      jachtowego.
      II. Zakres wiedzy i umiejętności wymaganych do uzyskania patentu jachtowego
      sternika morskiego.
      III. Zakres wiedzy i umiejętności wymaganych do uzyskania patentu sternika
      motorowodnego.
      IV. Zakres wiedzy i umiejętności wymaganych do uzyskania patentu motorowodnego
      sternika morskiego.
      V. Zakres wiedzy i umiejętności wymaganych do uzyskania patentu mechanika
      motorowodnego.
      VI. Zakres wiedzy i umiejętności wymaganych do uzyskania licencji do uprawiania
      turystyki wodnej na jachtach motorowych przy holowaniu narciarza wodnego lub
      innych obiektów pływających.
      VII. Zakres wiedzy i umiejętności wymaganych do uzyskania licencji do uprawiania
      turystyki wodnej na jachtach motorowych przy holowaniu statków powietrznych.
    Na podstawie § 5 ust. 1 pkt 2, § 6 ust. 1 pkt 3, § 8 ust. 1 pkt 2, § 9 ust. 1 pkt 3, § 11 ust. 1
    pkt 3, § 12 ust. 1 pkt 3 cytowanego wyżej rozporządzenia, patent żeglarza jachtowego,
    jachtowego sternika, sternika motorowodnego, motorowodnego sternika morskiego,
    mechanika motorowodnego, licencji do holowania narciarza wodnego uzyskują osoby,
    które między innymi zdały egzamin z wymaganej wiedzy i umiejętności.

    Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 5 listopada 2010 r. w sprawie wymagań
    technicznych i wyposażenia statków żeglugi śródlądowej oraz upoważnienia podmiotów
    do wykonywania przeglądów technicznych statków (Dz. U. z 2010 r. Nr 216 poz. 1423) w §
    1 określa:
      1) wymagania w zakresie budowy statku, jego stałych urządzeń, wyposażenia i
      właściwości manewrowych oraz dotyczące ochrony wód, powietrza lub ochrony
      przed hałasem;
      2) sposób upoważniania podmiotów do wykonywania przeglądów technicznych
      statków.
    Z kolei rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 6 marca 2012 r. w sprawie
    sposobu oznakowania i zabezpieczenia obszarów wodnych oraz wzorów znaków zakazu,
    nakazu oraz znaków informacyjnych i flag (Dz. U. z 2022 r. poz. 1979) w § 1 określa:
      1) sposób oznakowania i zabezpieczania obszarów wodnych;
      2) wzory znaków zakazu, nakazu oraz znaków informacyjnych i flag.
    Natomiast zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób
    przebywających na obszarach wodnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 714 ze zm.):
      Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym
      do spraw kultury fizycznej określi, w drodze rozporządzenia:
      1) sposób oznakowania i zabezpieczania obszarów wodnych,
      2) wzory znaków zakazu, nakazu oraz informacyjnych i flag
      - mając na uwadze konieczność zapewnienia odpowiedniego poziomu
      bezpieczeństwa i udzielania pomocy osobom kąpiącym się, pływającym i
      uprawiającym sport lub rekreację na obszarach wodnych.
    Na podstawie art. 1 ustawy o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach
    wodnych:
      Ustawa określa:
      1) warunki bezpieczeństwa osób pływających, kąpiących się lub uprawiających sport
        lub rekreację na obszarach wodnych;
      2) podmioty uprawnione do wykonywania ratownictwa wodnego, zakres ich
        obowiązków i uprawnień, oraz zasady finansowania ich działalności;
      3) podmioty odpowiedzialne za zapewnienie bezpieczeństwa osobom pływającym,
        kąpiącym się lub uprawiającym sport lub rekreację na obszarach wodnych;
      4) nadzór i kontrolę nad ratownictwem wodnym;
      5) zasady i tryb usuwania, przechowywania, wydawania oraz orzekania przepadku
        statku lub innego obiektu pływającego przeznaczonego lub używanego do
        uprawiania sportu lub rekreacji, zwanego dalej „innym obiektem pływającym”.
    Zatem – jak wynika z powyższego – ww. ustawy oraz rozporządzenia określają zakres
    szkoleń oraz ich tematykę. Zawierają także szereg wytycznych dotyczących
    przeprowadzenia egzaminów.
    W związku z powyższym należy stwierdzić, że zostanie spełniony drugi warunek
    uprawniający do zwolnienia dla świadczonych przez Pana usług w zakresie kształcenia
    zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a
    ustawy.
    W konsekwencji, biorąc pod uwagę przedstawione przez Pana informacje, zgodnie, z
    którymi uczestnicy szkolenia żeglarskiego oraz motorowodnego będą wykorzystywać
    wiedzę nabytą w ramach wykonywania czynności zawodowych, czy w ramach pracy, jak

    również, że usługi prowadzone są w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych
    przepisach, należy stwierdzić, że ww. usługi korzystają ze zwolnienia na podstawie art. 43
    ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy.
    Podsumowując, świadczone usługi, tj. szkolenia żeglarskie, szkolenia motorowodne
    stanowiące usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego,
    prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach korzystają
    ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy.
    Wobec powyższego Pana stanowisko uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle
    związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy
    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym
    przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. Należy zatem zaznaczyć, że wydając
    przedmiotową interpretację tut. Organ oparł się na informacji, że uczestnicy szkolenia
    żeglarskiego oraz motorowodnego będą wykorzystywać wiedzę nabytą w ramach
    wykonywania czynności zawodowych, czy w ramach pracy. Powyższe stwierdzenie
    przyjęto jako element opisanego zdarzenia przyszłego i nie było ono przedmiotem analizy.
    W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego
    we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Inne kwestie podniesione we własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniem – nie
    mogą być zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – w niniejszej interpretacji
    rozpatrzone.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.