Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.358.2025.3.ICZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-04
Teza: Przeniesienie wierzytelności własnej na podstawie umowy
faktoringu, zmniejszenie podstawy opodatkowania, faktura
korygująca.
Słowa kluczowe: faktoring
faktura
faktura-faktura korygująca
opodatkowanie
opodatkowanie-podstawa opodatkowania
rabaty
rabaty-rabaty transakcyjne
skonto
wierzytelność
wierzytelność-sprzedaż wierzytelności
wierzytelność-wierzytelności własne
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Elementy składowe podstawy
opodatkownia
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Kwoty nie wchodzące w skład podstawy
opodatkowania
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Obniżenie podstawy opodatkowania
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Faktura korygująca
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Zakres stosowania
przepisów rozdziału
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 10
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 13
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 14
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 15
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 17
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106j-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106j-ust. 3

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług, w kwestiach objętych pytaniami nr 1,
    2 i 3 - jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 3 czerwca 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

D. sp. z o.o. [dalej: Wnioskodawca, Spółka, Faktorant] jest podatnikiem podatku CIT
    podlegającym w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz czynnym
    podatnikiem podatku od towarów i usług. Spółka zajmuje się głównie produkcją sprzęgów
    do lokomotyw kolejowych oraz taboru szynowego (PKD 30.20.Z), których sprzedaż

    podlega opodatkowaniu podatkiem VAT wg właściwych stawek. Z tytułu sprzedaży swoich
    towarów Spółka wystawia odbiorcom faktury VAT z odroczonym terminem płatności.
    Wnioskodawca posiada status dużego przedsiębiorcy w rozumieniu ustawy z dnia 8 marca
    2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych.
    Mając na uwadze kwestię zarządzania płynnością finansową, w szczególności obecną
    sytuację na rynku, budowanie pozytywnego wizerunku Spółki jako wiarygodnego partnera
    biznesowego oraz wychodząc naprzeciw oczekiwaniom swoich kontrahentów, Spółka
    rozważa różne sposoby poprawy swojej płynności finansowej. Rozwiązaniem, które
    narzucić chce Spółce jeden z odbiorców (dalej łącznie: Kontrahent), jest model rozliczeń
    oparty na zaangażowaniu banku B P. [dalej: B., Faktor], który, na wniosek Kontrahenta,
    realizować ma płatności w terminie szybszym niż termin płatności wskazany na fakturach
    Wnioskodawcy.
    W razie uregulowania należności przez Faktora w terminie wcześniejszym niż wynikający z
    umowy Wnioskodawcy z Kontrahentem i z faktury, Wnioskodawca obniży cenę poprzez
    przyznanie skonta określonego jako procent wartości sprzedanych w ramach tej dostawy
    towarów. Rozliczenia z tym kontrahentem dotyczą zarówno transakcji krajowych
    (opodatkowanych stawką podstawową VAT) jak i wewnątrzunijnych dostaw towarów
    (WDT), dla których Spółka stosuje stawkę 0% zgodnie z zasadami wskazanymi w art. 42
    ustawy o VAT.
    W celu implementacji tego systemu, Wnioskodawca, Kontrahent oraz B. zawrą umowę,
    która, zdaniem Wnioskodawcy, posiada cechy umowy faktoringu [dalej: Umowa
    faktoringu]. Faktor i Faktorant nie są podmiotami powiązanymi w rozumieniu przepisów o
    cenach transferowych. Mając na uwadze, iż umowa faktoringu stanowi umowę
    nienazwaną, a więc nie została bezpośrednio uregulowana w przepisach Kodeksu
    cywilnego, charakteryzującą się złożoną konstrukcją, Wnioskodawca uznaje za zasadne
    przedstawienie jej kluczowych postanowień w celu zobrazowania jej mechanizmu oraz
    wyeliminowania ewentualnych wątpliwości interpretacyjnych:
      - Spółka wystawia fakturę na rzecz Kontrahenta z odroczonym terminem płatności, np.
        120-dniowym.
      - Kontrahent podejmuje decyzję, czy przekazać fakturę do systemu organizowanego
        przez B. i dedykowanego obsłudze programu faktoringowego, co skutkuje ujęciem
        zobowiązania wynikającego z takiej faktury w ramach systemu faktoringowego.
      - B., według własnego uznania, może dokonać zapłaty faktury (z uwzględnieniem
        skonta z tytułu wcześniejszej płatności) bądź odrzucić taką możliwość. Umowa
        faktoringowa nie określa terminu realizacji płatności przez B., ani kryteriów wyboru
        faktur, które zostaną wykupione przez B..
      - Z chwilą dokonania zapłaty następuje przelew na rzecz B. wszystkich wierzytelności
        wynikających z wykupionej faktury, w tym należnych odsetek.
    Zgodnie z postanowieniami Umowy faktoringowej, do której zamierza przystąpić
    Wnioskodawca, B. z chwilą nabycia wierzytelności przejmie na siebie ryzyko
    niewypłacalności Kontrahenta jako dłużnika tych należności.
    Pismem z 3 czerwca 2025 r. uzupełnili Państwo opis sprawy w następujący sposób:
    1) Czy w chwili przekazania faktur do systemu organizowanego przez Bank (P.P.) i
    dedykowanego obsłudze programu faktoringowego następuje zbycie prawa do
    wierzytelności, czyli sprzedaż wierzytelności? Jeżeli nie to proszę wskazać, w którym
    momencie i opisać.
    Nie. Samo przekazanie faktur do systemu organizowanego przez Bank nie skutkuje
    jeszcze zbyciem wierzytelności. Jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego:
      - B., według własnego uznania, może dokonać zapłaty faktury (z uwzględnieniem
        skonta z tytułu wcześniejszej płatności) bądź odrzucić taką możliwość. Umowa

        faktoringowa nie określa terminu realizacji płatności przez B., ani kryteriów wyboru
        faktur, które zostaną wykupione przez B..
      - Z chwilą dokonania zapłaty następuje przelew na rzecz B. wszystkich wierzytelności
        wynikających z wykupionej faktury, w tym należnych odsetek.
    Zgodnie zatem z tak opisanym mechanizmem, przesłanie faktur do systemu bankowego
    oznacza wyłącznie ich wprowadzenie do programu faktoringowego i umożliwienie ich
    oceny przez B. pod kątem ewentualnego wykupu. Bank nie jest zobowiązany do wykupu
    żadnej konkretnej faktury — decyzja w tym zakresie podejmowana jest przez B.
    samodzielnie, według własnych kryteriów i uznania. Co istotne, umowa nie przewiduje ani
    terminu zapłaty, ani obowiązku wykupu wszystkich przekazanych faktur.
    Zgodnie z zapisami umowy, zbycie wierzytelności, a więc ich przeniesienia na rzecz B. P.,
    następuje dopiero z chwilą dokonania przez Bank zapłaty za daną fakturę. To właśnie
    wtedy dochodzi do skutecznego przelewu wierzytelności (cesji) na rzecz Faktora,
    obejmującego zarówno kwotę główną wynikającą z faktury, jak i ewentualne należne
    odsetki.
    2) Czy Bank (P. P.) w momencie nabycia od Państwa wierzytelności przejmuje wszelkie
    prawa do nabytej wierzytelności?
    Tak, w momencie nabycia wierzytelności od Spółki, Bank B. P. przejmuje wszelkie prawa
    do tej wierzytelności. Jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego:
    - Z chwilą dokonania zapłaty następuje przelew na rzecz B. wszystkich wierzytelności
    wynikających z wykupionej faktury, w tym należnych odsetek.
    - Zgodnie z postanowieniami Umowy faktoringowej, do której zamierza przystąpić
    Wnioskodawca, B. z chwilą nabycia wierzytelności przejmie na siebie ryzyko
    niewypłacalności Kontrahenta jako dłużnika tych należności.
    W konsekwencji, z momentem wykupu faktury przez B. P. dochodzi do definitywnego
    przeniesienia wierzytelności – zarówno w zakresie prawa głównego (kwoty należnej), jak i
    wszystkich praw ubocznych. Od tej chwili Bank staje się wyłącznym właścicielem
    wierzytelności i przysługuje mu pełna swoboda w zakresie jej dochodzenia, egzekucji oraz
    dalszego dysponowania.
    3) Czy z umowy faktoringu, którą zamierzają Państwo zawrzeć z Bankiem (P. P.) będzie
    wynikać, że Bank (jako nabywca wierzytelności) będzie mógł dokonać zwrotnego
    przeniesienia wierzytelności wcześniej nabytych od Państwa?
    Nie, z umowy faktoringu, którą Spółka zamierza zawrzeć z Bankiem, nie będzie wynikać, że
    Bank (jako nabywca wierzytelności) będzie mógł dokonać zwrotnego przeniesienia
    wierzytelności wcześniej nabytych od Spółki.
    Zgodnie z założeniami umowy, cesja wierzytelności ma charakter definitywny i
    nieodwracalny. Oznacza to, że z chwilą zapłaty przez B. P. i przejęcia wierzytelności (wraz z
    pełnym ryzykiem niewypłacalności Kontrahenta), Bank staje się ich wyłącznym
    właścicielem.
    Umowa nie przewiduje żadnego mechanizmu regresu ani klauzul umożliwiających
    jednostronne zwrotne przeniesienie nabytych wierzytelności z powrotem na Spółkę. W
    konsekwencji, po wykupieniu wierzytelności przez B., Spółka nie będzie ponownie ich
    właścicielem ani stroną odpowiedzialną wobec Banku z tytułu tych należności.
    Pytania w zakresie podatku od towarów i usług - oznaczone jak we wniosku
    1) Czy, w świetle art. 5 ust. 1 w zw. z art. 7 i art. 8 uVAT, w przedstawionym zdarzeniu
      przyszłym przeniesienie wierzytelności własnej Spółki na rzecz Faktora w ramach

      Umowy faktoringu stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT? Jeśli
      tak, to czy podstawa opodatkowania tej czynności powinna być cała należność
      wynikająca z faktury, czy jedynie kwota pomniejszona o skonto?
    2) Czy kwota skonta stanowi podstawę do korekty podstawy opodatkowania VAT zgodnie
      z art. 29a ust. 10 pkt 1 uVAT zarówno w przypadku transakcji krajowej opodatkowanej
      stawką podstawową, jak i dla WDT, dla których zastosowano stawkę 0%? Jeśli tak, to
      czy korekta powinna być dokonywana na bieżąco, czy w odniesieniu do okresu, w
      którym pierwotnie rozpoznano przychód i wykazano VAT należny?
    3) Czy, w przypadku zmniejszenia wierzytelności o skonto wynikające z wcześniejszej
      zapłaty należności przez Faktora, Spółka powinna wystawić fakturę korygującą do
      pierwotnej faktury sprzedaży zgodnie z art. 106j uVAT? Jeśli tak, to czy możliwe jest
      wystawienie jednej zbiorczej faktury korygującej obejmującej wszystkie faktury objęte
      skontem w danym okresie rozliczeniowym?
    Państwa stanowisko w zakresie podatku od towarów i usług
      1) Przeniesienie wierzytelności własnych Spółki na rzecz Faktora w ramach Umowy
        faktoringu nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu VAT w rozumieniu
        art. 5 ust. 1 w zw. z art. 7 i 8 ustawy o VAT.
      2) Kwota skonta udzielonego z tytułu wcześniejszej zapłaty należności przez Faktora
        stanowi podstawę do korekty podstawy opodatkowania VAT, zgodnie z art. 29a ust.
        10 pkt 1 uVAT – zarówno w przypadku transakcji krajowych opodatkowanych
        stawką podstawową, jak i w przypadku wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów
        (WDT) ze stawką 0%. Korekta ta powinna zostać dokonana na bieżąco, w okresie, w
        którym skonto zostało udzielone, tj. w momencie zapłaty przez Faktora, a nie
        wstecznie za okres, w którym pierwotnie wykazano przychód i VAT należny.
      3) W przypadku udzielenia skonta w związku z wcześniejszą zapłatą należności przez
        Faktora, Spółka jest zobowiązana do wystawienia faktury korygującej do pierwotnej
        faktury sprzedaży, zgodnie z art. 106j ust. 1 pkt 1 uVAT. Możliwe jest wystawienie
        jednej zbiorczej faktury korygującej, obejmującej wszystkie transakcje objęte
        skontem w danym okresie rozliczeniowym.
    UZASADNIENIE STANOWISKA WNIOSKODAWCY
    Ad. 1.
    Zgodnie z art. 5 uVAT:
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają:
    1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
    2) eksport towarów;
    3) import towarów na terytorium kraju;
    4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
    5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Stosownie do treści art. 2 pkt 6 uVAT:
    Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich
    części, a także wszelkie postaci energii.
    W tym miejscu wskazać należy, że wierzytelność jest prawem majątkowym, które może
    być przedmiotem obrotu gospodarczego. Instytucja przelewu wierzytelności została
    uregulowana przepisami ustawy Kodeks cywilny (dalej: k.c.) a podstawą do dokonania
    cesji wierzytelności jest art. 509 k.c.:
    § 1 Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew),

    chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości
    zobowiązania.
    § 2 Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w
    szczególności roszczenie o zaległe odsetki.
    Z kolei, zgodnie z art. 510 § 1 k.c.:
    Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia
    wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi
    inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
    Jak wskazał DKIS w Piśmie z dnia 20 sierpnia 2018 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.497.2018.1.
    RM:
    Przelew wierzytelności (cesja praw) jest więc umową cywilnoprawną zawieraną pomiędzy
    wierzycielem (zbywcą wierzytelności/cedentem) a osobą trzecią (nabywcą wierzytelności
    /cesjonariuszem), na podstawie której wierzyciel przenosi swoją wierzytelność wobec
    dłużnika na inny podmiot. W wyniku ww. czynności na nabywcę przechodzi ogół
    uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi, który zostaje wyłączony ze
    stosunku zobowiązaniowego, jaki wiązał go z dłużnikiem. Wierzytelność przechodzi na
    nabywcę w takim stanie, w jakim była w chwili zawarcia umowy o przelew, a więc ze
    wszystkimi związanymi z nią prawami i brakami. W przypadku sprzedaży wierzytelności
    własnej (przez pierwszego wierzyciela) nie można zakładać, że czynność ta może być
    wykonywana w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Czynność zbycia
    wierzytelności pozostaje poza zakresem opodatkowania jeżeli cesja (przelew) dotyczyła
    wierzytelności własnych i była przedmiotem prawnie skutecznej umowy.
    Czynności polegającej na zbyciu wierzytelności własnych nie można zatem uznać za
    dostawę towaru, gdyż wierzytelność stanowi prawo majątkowe, które nie mieści się w
    dyspozycji art. 2 pkt 6 uVAT, określającego co należy rozumieć na potrzeby podatku od
    towarów i usług pod pojęciem towaru.
    Należy jednak rozpatrzyć, czy przeniesienie praw do wierzytelności może zostać
    sklasyfikowane jako świadczenie usług na gruncie przepisów uVAT. W myśl art. 8 uVAT:
    Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7,
    w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
        w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów” i jest
    wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    transakcji wykonywanych przez podatników w ramach działalności gospodarczej. W
    świetle powołanych przepisów przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde
    zachowanie, które nie jest dostawą towarów, świadczone na rzecz innego podmiotu.
    Jednocześnie, jak wynika z treści powołanego wyżej art. 5 ust. 1 pkt 1 uVAT, dostawa
    towarów i świadczenie usług, co do zasady, podlegają opodatkowaniu VAT wówczas, gdy
    są wykonywane odpłatnie.
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie usług, musi istnieć stosunek prawny
    pomiędzy świadczącym usługę a jej odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno
    zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi więc istnieć bezpośredni związek pomiędzy

    świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego
    stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść dla świadczącego usługę. Zatem odpłatne świadczenie
    usług może zostać opodatkowane wtedy, gdy pomiędzy świadczącym usługę i jej
    beneficjentem istnieje stosunek prawny, w ramach którego spełniane są świadczenia
    wzajemne.
    Z przedstawionego wyżej opisu wynika, że Wnioskodawca przenosi jedynie wierzytelności
    własne na rzecz Faktora w ramach Umowy faktoringu. Należy zauważyć, iż czynność tego
    rodzaju stanowi jedynie przejaw wykonania prawa własności w stosunku do wierzytelności
    powstałej wcześniej, z innego tytułu. Przeniesienie wierzytelności jest więc skutkiem
    rozporządzania wierzytelnością przez dotychczasowego wierzyciela i stanowi wykonanie
    przez niego przysługującego mu prawa własności, nie jest więc świadczeniem usług w
    myśl ustawy VAT.
    Jak słusznie wskazano w Piśmie DIS w Warszawie z dnia 14 maja 2014 r., sygn. IPPP2/443-
    248/14-2/KBr:
    Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez Komisję Europejską, znajdującym również
    poparcie w orzecznictwie polskich sądów administracyjnych, z perspektywy zbywcy, zbycie
    wierzytelności własnych nie powinno być traktowane jako świadczenie usług podlegające
    opodatkowaniu, lecz pozostaje poza zakresem opodatkowania podatkiem VAT. Komisja
    Europejska uznała, iż sprzedaż własnych wierzytelności, jako wykonywanie prawa
    własności, nie podlega opodatkowaniu VAT (Biuletyn Informacyjny dla Służb Ekonomiczno-
    Finansowych z dnia 1 stycznia 2005 r., Nr 1).
    Powyższe znajduje potwierdzenie również w wielu pismach organów podatkowych,
    przykładowo:
    - w Piśmie DIS w Warszawie z dnia 3 stycznia 2012 r., sygn. IPPP1/443-1479/11-2/ISZ
    stwierdzono:
    W oparciu o opis sprawy oraz wskazany wyżej stan prawny należy stwierdzić, iż czynność
    polegająca na wniesieniu przez Wnioskodawcę aportem wierzytelności własnej, nie można
    uznać za dostawę towaru. Wierzytelność stanowi prawo majątkowe, które nie mieści się w
    dyspozycji art. 2 pkt 6 ustawy, określającego co należy rozumieć na potrzeby podatku od
    towarów i usług, pod pojęciem towaru. Czynność tego rodzaju nie stanowi również
    świadczenia usługi, ponieważ jest ona jedynie przejawem wykonania prawa własności w
    stosunku do wierzytelności powstałej z innego tytułu.
    - w Piśmie DIS w Poznaniu z dnia 15 maja 2012 r., sygn. ILPP2/443-191/12-3/SJ:
    Wobec powyższego cesja pożyczkowych wierzytelności własnych przez Wnioskodawcę w
    ramach rozliczenia transakcji instrumentu pochodnego CDS, jako czynność wykonywania
    prawa własności, znajduje się poza zakresem przepisów ustawy VAT, w związku z czym nie
    będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT.
    W świetle powyższego, należy uznać, że przeniesienie wierzytelności własnych Spółki na
    rzecz Faktora w ramach Umowy faktoringu nie stanowi czynności podlegającej
    opodatkowaniu VAT.
    Ad. 2.
    Jak stanowi art. 29a ust. 1 uVAT:
    Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz
    art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów
    lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy
    lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o
    podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub
    usług świadczonych przez podatnika.

    Zgodnie z art. 29a ust. 6 uVAT:
    Podstawa opodatkowania obejmuje:
    1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
    podatku;
    2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia,
    pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy.
    Natomiast w myśl art. 29a ust. 7 uVAT, podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
    1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
    2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
    momencie sprzedaży;
    3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych wydatków
    poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i ujmowanych przejściowo
    przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na potrzeby podatku.
    Stosownie zaś do art. 29a ust. 10 uVAT, podstawę opodatkowania, obniża się o:
    1) kwoty udzielonych po dokonaniu sprzedaży opustów i obniżek cen;
    2) wartość zwróconych towarów i opakowań;
    3) zwróconą nabywcy całość lub część zapłaty otrzymaną przed dokonaniem sprzedaży,
    jeżeli do niej nie doszło;
    4) wartość zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, o
    których mowa w ust. 1.
    Podobnie przepisy stanowią w przypadku transakcji zagranicznych. Jak bowiem wskazano
    w art. 30a ust. 1 uVAT:
    Do ustalenia podstawy opodatkowania w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia
    towarów stosuje się odpowiednio przepisy art. 29a ust. 1-1b, 6, 7, 10, 11 i 17.
    Z powyższego wynika, że zarówno w odniesieniu do transakcji krajowych, jak i
    zagranicznych, podstawę opodatkowania stanowi całkowita kwota wynagrodzenia, jaką
    dostawca towarów lub usługodawca otrzymał bądź ma otrzymać od nabywcy,
    usługobiorcy lub osoby trzeciej z tytułu dokonanej sprzedaży. W skład tej podstawy
    wchodzą również dotacje, subwencje oraz inne dopłaty o analogicznym charakterze, jeżeli
    mają one bezpośredni wpływ na cenę dostarczanych towarów lub świadczonych usług. Z
    kolei wyłączone z niej są m.in. kwoty stanowiące obniżkę ceny w formie rabatu za
    wcześniejszą zapłatę. Niewątpliwie, fakt udzielenia skonta powinien zatem znaleźć
    odzwierciedlenie w kalkulacji zobowiązania podatkowego, co implikuje obowiązek
    skorygowania w takiej sytuacji podstawy opodatkowania VAT.
    Pozostaje jednak pytanie, w którym momencie rabat z tytułu wcześniejszej zapłaty
    powinien zostać uwzględniony w podstawie opodatkowania.
    Jak stanowi art. 29a uVAT:
    13. W przypadkach, o których mowa w ust. 10 pkt 1-3, obniżenia podstawy
    opodatkowania, w stosunku do podstawy określonej w wystawionej fakturze z wykazanym
    podatkiem, dokonuje się za okres rozliczeniowy, w którym podatnik wystawił fakturę
    korygującą, pod warunkiem że z posiadanej przez tego podatnika dokumentacji wynika, że
    uzgodnił on z nabywcą towaru lub usługobiorcą warunki obniżenia podstawy
    opodatkowania dla dostawy towarów lub świadczenia usług określone w fakturze
    korygującej oraz warunki te zostały spełnione, a faktura ta jest zgodna z posiadaną
    dokumentacją. W przypadku gdy w okresie rozliczeniowym, w którym została wystawiona

    faktura korygująca, podatnik nie posiada dokumentacji, o której mowa w zdaniu
    pierwszym, obniżenia podstawy opodatkowania dokonuje za okres rozliczeniowy, w
    którym dokumentację tę uzyskał.
    14. Przepis ust. 13 stosuje się odpowiednio w przypadku stwierdzenia pomyłki w kwocie
    podatku na fakturze i wystawienia faktury korygującej do faktury, w której wykazano
    kwotę podatku wyższą niż należna.
    Co się zaś tyczy transakcji międzynarodowych, zgodnie z art. 29a ust. 15a uVAT:
    W przypadku importu usług oraz dostawy towarów, dla której zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 5
    podatnikiem jest ich nabywca, gdy podstawa opodatkowania uległa obniżeniu, korekty tej
    podstawy dokonuje się w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym zaistniała przyczyna
    obniżenia podstawy opodatkowania.
    Na podstawie treści przywołanych przepisów stwierdzić należy, że, co do zasady, korekty
    in minus ujmuje się „na bieżąco”. Jedynie wówczas, gdy w pierwotnym rozliczeniu zaistniał
    błąd skutkujący zawyżeniem podstawy opodatkowania (np. omyłkowo zawyżona cena
    towaru na fakturze pierwotnej), to prawidłowym działaniem po stronie wystawcy faktury
    korygującej in minus powinno być ujęcie korekty w deklaracji za okres, w którym powstała
    przyczyna jej wystawienia tj. pod datą wystawienia faktury pierwotnej (korekta wstecz).
    Jak wyjaśnił DKIS w Piśmie z dnia 30 maja 2023 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.533.2018.10.
    MC:
    W przypadku faktury korygującej (powodującej zmniejszenie, jak również zwiększenie
    podstawy opodatkowania) wystawianej w celu naprawienia błędu, który spowodował
    zaniżenie wartości podstawy opodatkowania wykazanego w pierwotnej fakturze np. błąd
    rachunkowy, zaniżenie/zawyżenie wartości sprzedaży (przyczyna o charakterze
    pierwotnym), korektę należy ująć w okresie rozliczeniowym, w którym ujęto daną
    transakcję (w którym powstał obowiązek podatkowy) na podstawie pierwotnie
    wystawionej faktury.
    Natomiast w przypadku faktury korygującej (powodującej zmniejszenie, jak również
    zwiększenie podstawy opodatkowania) wystawianej z przyczyn o charakterze wtórnym,
    które nie istniały w momencie wystawienia faktury pierwotnej i których powstanie nie jest
    uzależnione od błędu, który spowodował zaniżenie wartości podstawy opodatkowania
    wykazanego w pierwotnej fakturze, korektę należy ująć w okresie rozliczeniowym, w
    którym powstała przyczyna korekty.
    Ustawodawca nie zdefiniował oraz w przepisach uVAT nie posługuje się pojęciem
    „skonto”, dlatego należy odwołać się do znaczenia tego wyrazu w na gruncie języka
    polskiego. Przez pojęcie „skonto” należy rozumieć „procentowe zmniejszenie sumy
    należności, przyznane nabywcy towarów na warunkach kredytowych, w razie zapłaty
    należności przed umówionym terminem płatności”.
    W ocenie Wnioskodawcy, skonto należy traktować jako świadczenie o charakterze
    warunkowym, uzależnione od ziszczenia się określonego warunku zawieszającego.
    Udzielane jest ono wyłącznie w przypadku spełnienia tego warunku, tj. dokonania
    wcześniejszej zapłaty. W sytuacji, gdy zapłata następuje już po realizacji dostawy towaru
    lub wykonaniu usługi, skonto przyznawane jest dopiero po zakończeniu transakcji. W
    konsekwencji, ta forma rabatu ten nie może zostać uwzględniony w cenie jednostkowej
    towaru lub usługi w chwili wystawienia faktury pierwotnej, a tym samym nie powinien
    wpływać na określenie podstawy opodatkowania na tym etapie. W momencie wystawienia
    faktury nie istnieje bowiem pewność co do tego, czy warunek uprawniający do skonta
    zostanie spełniony, a więc czy rabat rzeczywiście będzie przysługiwał. Skoro zaś rabat jest
    przyznawany dopiero po spełnieniu określonych warunków, to dopiero na etapie jego
    udzielenia można dokonać korekty w podstawie opodatkowania.
    W odniesieniu do opisanego zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca pragnie podkreślić, że
    skonto, z perspektywy Wnioskodawcy (jako dostawcy), traktować należy jako zdarzenie

    przyszłe i niepewne - w żaden sposób nie stanowi ono rezultatu błędu czy omyłki, a zatem
    nie może być traktowane jako okoliczność uzasadniająca korektę pierwotnej transakcji.
    Ponadto, jego wystąpienie jest uzależnione wyłącznie od decyzji podejmowanych przez
    podmioty inne niż dostawca, czyli wystawca faktury. Po pierwsze, to kontrahent decyduje,
    czy zgłosi fakturę do systemu faktoringowego, a następnie to Faktor — działając
    niezależnie i kierując się swym swobodnym uznaniem — rozstrzyga, czy dokona
    wcześniejszej zapłaty.
    Wnioskodawca, jako wystawca faktury, pozostaje w tym zakresie biernym uczestnikiem i
    nie ma możliwości przewidzenia, czy i kiedy warunek uprawniający do udzielenia skonta
    zostanie spełniony. Wobec tego nie sposób przyjąć, że skonto powinno być uwzględnione
    w podstawie opodatkowania już na etapie wystawienia faktury pierwotnej, skoro jego
    zastosowanie zależy od przyszłych, niezależnych decyzji innych podmiotów.
    Uwzględniając powyższe, Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż skonto powinno być
    ujmowane w rozliczeniach „na bieżąco”, tj. w momencie, w którym spełnione zostaną
    warunki uprawniające do jego zastosowania, a więc gdy stanie się ono należne. W ocenie
    Wnioskodawcy nie ma podstaw do korygowania faktury pierwotnej. Powyższe podejście
    znajdzie zastosowanie zarówno w odniesieniu do transakcji krajowych, jak i zagranicznych.
    Ad. 3.
    Stosownie do art. 106b ust. 1 uVAT:
    Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:
    1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt
    2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości
    dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej
    podatnikiem;
    2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik korzysta z
    procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;
    3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany w pkt
    1;
    4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o
    których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:
    a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
    b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4,
    c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 1b.
    Na podstawie art. 106j ust. 1 uVAT:
    W przypadku gdy po wystawieniu faktury:
    1) podstawa opodatkowania lub kwota podatku wskazana w fakturze uległa zmianie,
    2) (uchylony),
    3) dokonano zwrotu podatnikowi towarów i opakowań,
    4) dokonano zwrotu nabywcy całości lub części zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1
    pkt 4,
    5) stwierdzono pomyłkę w jakiejkolwiek pozycji faktury, - podatnik wystawia fakturę
    korygującą.
    Stosownie do art. 106j ust. 2 uVAT:
    Faktura korygująca powinna zawierać:
    1) (uchylony);

    2) numer kolejny oraz datę jej wystawienia;
    2a) numer identyfikujący w Krajowym Systemie e-Faktur fakturę, której dotyczy faktura
    korygująca, z wyjątkiem faktur korygujących wystawianych do faktur, dla których nie
    został nadany numer identyfikujący w Krajowym Systemie e-Faktur;
    3) dane zawarte w fakturze, której dotyczy faktura korygująca:
    a) określone w art. 106e ust. 1 pkt 1-5,
    b) nazwę (rodzaj) towaru lub usługi objętych korektą;
    4) (uchylony);
    5) jeżeli korekta wpływa na zmianę podstawy opodatkowania lub kwoty podatku
    należnego - odpowiednio kwotę korekty podstawy opodatkowania lub kwotę korekty
    podatku należnego z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku i
    sprzedaży zwolnionej;
    6) w przypadkach innych niż wskazane w pkt 5 - prawidłową treść korygowanych pozycji.
    Zgodnie z art. 106j ust. 2a uVAT:
    Faktura korygująca może zawierać:
    1) wyrazy „FAKTURA KORYGUJĄCA” albo „KOREKTA”;
    2) przyczynę korekty.
    Jak stanowi art. 106j ust. 3 uVAT:
      1) W przypadku gdy podatnik udziela opustu lub obniżki ceny, może wystawić fakturę
        korygującą dotyczącą dostaw towarów lub świadczenia usług na rzecz jednego
        odbiorcy w danym okresie, która: zawiera dodatkowo wskazanie okresu, do którego
        odnoszą się udzielany opust lub udzielana obniżka;
      2) może nie zawierać nazwy (rodzaju) towaru lub usługi objętych korektą - w przypadku
        gdy korekta dotyczy wszystkich dostaw towarów i świadczonych usług.
    Z powołanych wyżej przepisów ustawy dotyczących faktur korygujących wynika, że jeżeli
    po wystawieniu faktury wystąpią zdarzenia mające wpływ na treść wystawionej faktury lub
    okaże się, że wystawiona faktura zawiera błędy, podatnik wystawia w takim przypadku
    fakturę korygującą. Fakturę korygującą wystawia się m.in. w razie stwierdzenia pomyłki w
    cenie, stawce lub kwocie podatku bądź w jakiejkolwiek innej pozycji faktury, również gdy
    dokonano zwrotu podatnikowi towarów i opakowań, udzielono rabatu, bądź upustów i
    obniżek cen.
    Zatem, co do zasady, korygowanie pierwotnie wystawionej faktury, z przyczyn wskazanych
    wyżej, powinno nastąpić przez wystawienie przez sprzedawcę faktury korygującej. Faktura
    korygująca wystawiana jest w celu podania właściwych, prawidłowych i zgodnych z
    rzeczywistością kwot i innych danych, decydujących o rzetelności wystawionego
    dokumentu.
    Przenosząc powyższe na stan omawianej sprawy, należy stwierdzić, że analiza
    obowiązujących przepisów uVAT, w szczególności art. 106j, prowadzi do jednoznacznego
    wniosku, że w przypadku udzielenia skonta z tytułu wcześniejszej zapłaty należności,
    Wnioskodawca zobowiązany jest do wystawienia faktury korygującej do faktury
    pierwotnej, której wartość została zmieniona w wyniku zastosowania tej formy rabatu.
    Skonto, jako instytucja handlowa stanowiąca bonifikatę z tytułu przedterminowego
    uregulowania zobowiązania pieniężnego, skutkuje bowiem zmianą podstawy
    opodatkowania, a zatem mieści się w dyspozycji art. 106j ust. 1 pkt 1 uVAT.
    Co również ważne, jak wskazano w Piśmie DKIS z dnia 9 listopada 2021 r., sygn. 0114-
    KDIP1-2.4012.420.2021.1.SST:

    Faktury korygujące są specyficznym rodzajem faktur, a celem ich wystawienia jest
    doprowadzenie faktury pierwotnej do stanu odpowiadającego rzeczywistości. Przepisy nie
    ograniczają możliwości wystawiania faktur zbiorczych jedynie do przypadków, kiedy
    zmiana ceny (jej zmniejszenie) dotyczy wszystkich dostaw towarów lub usług dokonanych
    dla jednego odbiorcy w danym okresie. Jednak tylko w takiej sytuacji faktura korygująca
    nie musi zawierać wszystkich informacji o fakturze pierwotnej. W pozostałych
    przypadkach również można wystawiać zbiorcze korekty, ale te muszą zawierać wszystkie
    elementy wskazane w art. 106j ust. 2 ustawy.
    Z powyższego wynika, że zbiorcze faktury korygujące „zwykłe”, mogą być potencjalnie
    wdrożone u większości podatników, powinny jednak zawierać wszystkie elementy
    wymagane dla faktur korygujących w swojej treści lub załączniku. Podobnie wskazał
    również DKIS w Piśmie z dnia 14 października 2019 r., sygn. 0111-KDIB3-
    3.4012.210.2019.1.WR.
    W konsekwencji, mając zatem na uwadze informacje przedstawione we wniosku oraz
    dokonaną analizę przepisów uVAT, należy uznać, że w sytuacji udzielenia skonta w
    związku z wcześniejszą zapłatą należności przez Faktora, Wnioskodawca zobowiązany jest
    do wystawienia faktury korygującej do pierwotnej faktury sprzedaży, zgodnie z art. 106j
    ust. 1 pkt 1 uVAT.
    Jednocześnie, dopuszczalne i zgodne z przepisami pozostaje wystawienie jednej zbiorczej
    faktury korygującej, obejmującej wszystkie transakcje objęte skontem w danym okresie
    rozliczeniowym, o ile faktura ta spełnia wymogi formalne wskazane w art. 106j ust. 2 i 3
    uVAT, a w szczególności – zawiera wszystkie niezbędne dane umożliwiające identyfikację
    korygowanych transakcji.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku w zakresie podatku od towarów i
    usług, w kwestiach objętych pytaniami nr 1, 2 i 3 - jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 775), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają
      odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Zakres tych czynności sformułowany został odpowiednio w art. 7 i w art. 8 ww. ustawy.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl natomiast art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
        w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

    Pod pojęciem usługi należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może
    zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie
    (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy
    mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest
    dostawą towarów w myśl art. 7 ustawy. Każde świadczenie niebędące dostawą towarów
    polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem,
    co do zasady, usługę w rozumieniu ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione
    następujące warunki:
    - w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, nabywca
      jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
    - świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
      (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.
    Przy czym z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie
    wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady, podlegają opodatkowaniu
    VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem przypadków ściśle określonych
    w art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 cyt. ustawy).
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci
    wynagrodzenia.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z dnia 8
    marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko
    Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy,
    gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a
    otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w
    pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie
    przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota
    uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt
    wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk
    sprzedającego.
    Skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę, należy uznać, że
    zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej sumy
    pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego
    stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana
    czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć
    bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a
    świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia.
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego
    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy,
    podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Zatem za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT uważane mogą być takie sytuacje, w
    których:

      - istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego
        następuje świadczenie wzajemne,
      - wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną
        w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy,
      - istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru
        lub usługi,
      - odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim
        związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem,
      - istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.
    Należy wskazać, że zakres opodatkowania podatkiem VAT wyznacza nie tylko czynnik
    przedmiotowy – opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów lub odpłatne
    świadczenie usług, ale także czynnik podmiotowy – czynności muszą być wykonywane
    przez podatnika.
    Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy o VAT:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z ust. 2 powołanego artykułu:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Z opisu sprawy wynika, że rozważają Państwo różne sposoby poprawy swojej płynności
    finansowej. Rozwiązaniem, które narzucić chce Państwu jeden z odbiorców, jest model
    rozliczeń oparty na zaangażowaniu banku, który, na wniosek Kontrahenta, realizować ma
    płatności w terminie szybszym niż termin płatności wskazany na Państwa fakturach. W
    razie uregulowania należności przez Faktora (Bank) w terminie wcześniejszym niż
    wynikający z umowy zawartej z Kontrahentem i z faktury, Państwo obniżą cenę poprzez
    przyznanie skonta określonego jako procent wartości sprzedanych w ramach tej dostawy
    towarów. W celu implementacji tego systemu, Państwo, Kontrahent oraz Bank zawrą
    umowę, która, Państwa zdaniem, posiada cechy umowy faktoringu.
    Przedstawili Państwo kluczowe postanowienia umowy w celu zobrazowania jej
    mechanizmu:
      - Spółka wystawia fakturę na rzecz Kontrahenta z odroczonym terminem płatności, np.
        120-dniowym.
      - Kontrahent podejmuje decyzję, czy przekazać fakturę do systemu organizowanego
        przez B. i dedykowanego obsłudze programu faktoringowego, co skutkuje ujęciem
        zobowiązania wynikającego z takiej faktury w ramach systemu faktoringowego.
      - B., według własnego uznania, może dokonać zapłaty faktury (z uwzględnieniem
        skonta z tytułu wcześniejszej płatności) bądź odrzucić taką możliwość. Umowa
        faktoringowa nie określa terminu realizacji płatności przez B., ani kryteriów wyboru
        faktur, które zostaną wykupione przez B..Z chwilą dokonania zapłaty następuje
        przelew na rzecz B. wszystkich wierzytelności wynikających z wykupionej faktury, w
        tym należnych odsetek.
      - Zgodnie z postanowieniami Umowy faktoringowej, do której zamierza przystąpić
        Wnioskodawca, B. z chwilą nabycia wierzytelności przejmie na siebie ryzyko
        niewypłacalności Kontrahenta jako dłużnika tych należności.

    Wyjaśnili Państwo, że samo przekazanie faktur do systemu organizowanego przez Bank
    nie skutkuje jeszcze zbyciem wierzytelności. Z chwilą dokonania zapłaty następuje przelew
    na rzecz B. wszystkich wierzytelności wynikających z wykupionej faktury, w tym należnych
    odsetek. Bank z chwilą nabycia wierzytelności przejmie na siebie ryzyko niewypłacalności
    Kontrahenta jako dłużnika tych należności.
    Państwa wątpliwości, w zakresie objętym pytaniem nr 1, dotyczą kwestii, czy, w świetle art.
    5 ust. 1 w zw. z art. 7 i art. 8 uVAT, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym przeniesienie
    wierzytelności własnej Spółki na rzecz Faktora w ramach Umowy faktoringu stanowi
    czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT oraz podstawy opodatkowania tej
    czynności.
    Mając na uwadze powyższe należy wyjaśnić, że wierzytelność jest prawem majątkowym,
    które może być przedmiotem obrotu gospodarczego. Instytucja przelewu wierzytelności
    została uregulowana w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2024
    r. poz. 1061 ze zm.), dalej zwany Kodeksem cywilnym, zaś podstawą do dokonania cesji
    wierzytelności jest art. 509 Kodeksu cywilnego.
    Zgodnie z art. 509 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią
      (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo
      właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie
      związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki – art. 509 § 2
      Kodeksu cywilnego.
    Stosownie do art. 510 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do
      przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis
      szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
    Istotą przelewu wierzytelności jest umowa zawierana przez wierzyciela z osobą trzecią, na
    mocy której osoba ta nabywa od wierzyciela przysługującą mu wierzytelność. W wyniku
    przelewu wierzytelności, prawa przysługujące dotychczasowemu wierzycielowi
    przechodzą na nabywcę wierzytelności, przy czym sam stosunek zobowiązaniowy nie
    ulega zmianie. Na podstawie umowy przelewu wierzytelności cesjonariusz może
    dochodzić spełnienia określonego świadczenia od dłużnika, przysługuje mu również
    uprawnienie do rozporządzania wierzytelnością przez jej dalszą odsprzedaż, zamianę,
    darowiznę, zapis w testamencie lub zastaw.
    Celem i skutkiem przelewu jest przejście wierzytelności na nabywcę. W wyniku przelewu
    przechodzi na nabywcę ogół uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi,
    który zostaje wyłączony ze stosunku zobowiązaniowego, jaki go wiązał z dłużnikiem.
    Wierzytelność przechodzi na nabywcę w takim stanie, w jakim była w chwili zawarcia
    umowy o przelew, a więc ze wszystkimi związanymi z nią prawami i brakami (np.
    przedawnieniem).
    Z powyższych przepisów wynika, że przeniesienie wierzytelności z majątku
    dotychczasowego wierzyciela do majątku nabywcy wierzytelności, które następuje na
    podstawie umowy sprzedaży, zamiany, darowizny lub innej umowy zobowiązującej do
    przeniesienia wierzytelności, jest skutkiem rozporządzania tą wierzytelnością przez
    dotychczasowego wierzyciela i stanowi wykonanie przez niego przysługującego mu prawa
    własności. Co powoduje, że podmiot taki nie jest traktowany jako podmiot świadczący
    usługę na rzecz Nabywcy. Zatem sprzedaż wierzytelności własnych nie podlega, po stronie
    podmiotu zbywającego, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Transakcja
    dokonana przez podmiot zbywający własną wierzytelność nie stanowi ani dostawy
    towarów, ani świadczenia usług w rozumieniu przepisów ustawy o podatku VAT.
    Wobec powyższego należy uznać, że w przedmiotowej sprawie czynności, które będą
    wykonywane przez Państwo na podstawie Umowy nie będą stanowić odpłatnego,

    świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, tym samym nie będą podlegać
    opodatkowaniu podatkiem VAT na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy.
    Wobec powyższego należy uznać, że Państwa stanowisko, w kwestii objętej pytaniem nr 1,
    zgodnie z którym przeniesienie wierzytelności własnych Spółki na rzecz Faktora w ramach
    Umowy faktoringu nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu VAT w rozumieniu
    art. 5 ust. 1 w zw. z art. 7 i 8 ustawy o VAT - jest prawidłowe.
    Ponadto Państwa wątpliwości:
      - objęte pytaniem nr 2,dotyczą kwestii czy kwota skonta stanowi podstawę do korekty
        podstawy opodatkowania VAT zgodnie z art. 29a ust. 10 pkt 1 uVAT zarówno w
        przypadku transakcji krajowej opodatkowanej stawką podstawową, jak i dla WDT,
        dla których zastosowano stawkę 0% oraz czy korekta powinna być dokonywana na
        bieżąco, czy w odniesieniu do okresu, w którym pierwotnie rozpoznano przychód i
        wykazano VAT należny;
      - objęte pytaniem nr 3, dotyczą kwestii czy, w przypadku zmniejszenia wierzytelności o
        skonto wynikające z wcześniejszej zapłaty należności przez Faktora, Spółka powinna
        wystawić fakturę korygującą do pierwotnej faktury sprzedaży zgodnie z art. 106j
        uVAT oraz czy możliwe jest wystawienie jednej zbiorczej faktury korygującej
        obejmującej wszystkie faktury objęte skontem w danym okresie rozliczeniowym.
    Odpowiadając na powyższe należy wyjaśnić, iż stosownie do art. 29a ust. 1 ustawy:
    Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
    oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
    towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
    usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
    innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
    towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Natomiast jak wynika z regulacji art. 29a ust. 10 ustawy:
      Podstawę opodatkowania obniża się o:
      1) kwoty udzielonych po dokonaniu sprzedaży opustów i obniżek cen;
      2) wartość zwróconych towarów i opakowań;
      3) zwróconą nabywcy całość lub część zapłaty otrzymaną przed dokonaniem
      sprzedaży, jeżeli do niej nie doszło;
      4) wartość zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym
      charakterze, o których mowa w ust. 1.
    Na podstawie art. 29a ust. 13 ustawy:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 10 pkt 1-3, obniżenia podstawy
      opodatkowania, w stosunku do podstawy określonej w wystawionej fakturze z
      wykazanym podatkiem, dokonuje się za okres rozliczeniowy, w którym podatnik
      wystawił fakturę korygującą, pod warunkiem że z posiadanej przez tego podatnika
      dokumentacji wynika, że uzgodnił on z nabywcą towaru lub usługobiorcą warunki
      obniżenia podstawy opodatkowania dla dostawy towarów lub świadczenia usług
      określone w fakturze korygującej oraz warunki te zostały spełnione, a faktura ta jest
      zgodna z posiadaną dokumentacją. W przypadku gdy w okresie rozliczeniowym, w
      którym została wystawiona faktura korygująca, podatnik nie posiada dokumentacji, o
      której mowa w zdaniu pierwszym, obniżenia podstawy opodatkowania dokonuje za
      okres rozliczeniowy, w którym dokumentację tę uzyskał.
    Zgodnie z art. 29a ust. 14 ustawy:

      Przepis ust. 13 stosuje się odpowiednio w przypadku stwierdzenia pomyłki w kwocie
      podatku na fakturze i wystawienia faktury korygującej do faktury, w której wykazano
      kwotę podatku wyższą niż należna.
    W myśl art. 29a ust. 15 ustawy:
      Warunku posiadania dokumentacji, o którym mowa w ust. 13, nie stosuje się w
      przypadku:
      1) eksportu towarów i wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów;
      2) dostawy towarów i świadczenia usług, dla których miejsce opodatkowania znajduje
      się poza terytorium kraju;
      3) sprzedaży: energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej, gazu przewodowego, usług
      dystrybucji energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej, usług dystrybucji gazu
      przewodowego, usług telekomunikacyjnych oraz usług wymienionych w poz. 24-37, 50
      i 51 załącznika nr 3 do ustawy;
      4) (uchylony);
      5) wystawienia faktury korygującej w postaci faktury ustrukturyzowanej;
      6) gdy podatnik nie uzyskał potwierdzenia otrzymania faktury korygującej przez
      nabywcę towaru lub usługi mimo udokumentowanej próby doręczenia faktury
      korygującej i z posiadanej dokumentacji wynika, że nabywca towaru lub usługi wie, że
      transakcja została zrealizowana zgodnie z warunkami określonymi na fakturze
      korygującej.
    Na podstawie art. 29a ust 17 ustawy:
      W przypadku gdy podstawa opodatkowania uległa zwiększeniu, korekty tej podstawy
      dokonuje się w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym zaistniała przyczyna
      zwiększenia podstawy opodatkowania.
    Stosownie do art. 99 ust. 1 ustawy:
      Podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym
      deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca
      następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10, art. 130c, art.
      133 i art. 138g ust. 2.
    Jak wynika z art. 106b ust. 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:
      1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art.
      106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od
      wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem;
      2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik korzysta
      z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;
      3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany
      w pkt 1;
      4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o
      których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:
      a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
      b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt
      4,
      c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust.
      1b.

    Zgodnie z art. 106j ust. 1 ustawy:
      W przypadku gdy po wystawieniu faktury:
      1) podstawa opodatkowania lub kwota podatku wskazana w fakturze uległa zmianie,
      2) (uchylony),
      3) dokonano zwrotu podatnikowi towarów i opakowań,
      4) dokonano zwrotu nabywcy całości lub części zapłaty, o której mowa w art. 106b ust.
      1 pkt 4,
      5) stwierdzono pomyłkę w jakiejkolwiek pozycji faktury
      - podatnik wystawia fakturę korygującą.
    Art. 106j ust. 3 ustawy:
      W przypadku gdy podatnik udziela opustu lub obniżki ceny, może wystawić fakturę
      korygującą dotyczącą dostaw towarów lub świadczenia usług na rzecz jednego
      odbiorcy w danym okresie, która:
      1) zawiera dodatkowo wskazanie okresu, do którego odnoszą się udzielany opust lub
      udzielana obniżka;
      2) może nie zawierać nazwy (rodzaju) towaru lub usługi objętych korektą - w
      przypadku gdy korekta dotyczy wszystkich dostaw towarów i świadczonych usług.
    Ze wskazanych przepisów wynika, że jeżeli po wystawieniu faktury wystąpią zdarzenia
    mające wpływ na treść wystawionej faktury lub okaże się, że wystawiona faktura zawiera
    błędy, podatnik, wystawia w takim przypadku fakturę korygującą.
    Fakturę korygującą wystawia się m.in. w razie stwierdzenia pomyłki w cenie, stawce lub
    kwocie podatku bądź w jakiejkolwiek innej pozycji faktury, również gdy dokonano zwrotu
    podatnikowi towarów i opakowań, udzielono rabatu, bądź upustów i obniżek cen.
    Zatem, co do zasady, korygowanie pierwotnie wystawionej faktury, z przyczyn wskazanych
    wyżej, powinno nastąpić przez wystawienie przez sprzedawcę faktury korygującej. Faktura
    korygująca wystawiana jest w celu podania właściwych, prawidłowych i zgodnych z
    rzeczywistością kwot i innych danych, decydujących o rzetelności wystawionego
    dokumentu. Tym samym, istotą faktur korygujących jest korekta faktur pierwotnych, tak
    aby dokumentowały rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych.
    Faktury korygujące generalnie można podzielić na te, które powodują zmniejszenie obrotu
    i kwoty podatku należnego oraz na te, które wywołują skutki odwrotne, tj. w wyniku ich
    wystawienia wartość obrotu i kwoty podatku należnego ulega podwyższeniu.
    W przypadku faktury korygującej podwyższającej podstawę opodatkowania i kwotę
    podatku należnego kluczową rolę pełni przeanalizowanie sytuacji, czy podwyższenie cen
    stanowi nową okoliczność, niemożliwą do przewidzenia w chwili wystawienia faktury
    pierwotnej.
    W zależności od przyczyny korekty, podatnik jest zobowiązany do korekty podstawy
    opodatkowania bądź kwoty podatku należnego w rozliczeniu za okres, w którym ta
    przyczyna zaistniała, bądź na bieżąco. Korekta wsteczna powinna mieć miejsce, gdy,
    odnosząc się do rozliczenia dokonywanego wstecz (poprzez korektę), dokonywana
    korekta ma na celu wykazanie prawidłowej wysokości podatku należnego z tytułu danego
    zdarzenia, który w rozliczeniu za dany okres powstania obowiązku podatkowego z tego
    tytułu został wykazany w wadliwej wysokości. Istotne jest zatem, że korekta wsteczna
    dotyczy przypadku, gdy wspomniana przyczyna korekty nastąpiła w świetle okoliczności
    aktualnych już w momencie „pierwotnego” rozpoznania obowiązku podatkowego. W takiej
    sytuacji faktura korygująca dokumentuje jedynie prawidłową wysokość podatku
    należnego z tytułu danej sprzedaży, odnośnie do której obowiązek podatkowy powstał w
    momencie jej realizacji i wystawienia faktury pierwotnej.

    Wobec tego - w świetle ogólnej zasady określającej moment powstania obowiązku
    podatkowego - sam fakt wystawienia faktury korygującej nie ma wpływu na obiektywną
    wysokość ukonstytuowanego już zobowiązania (podatku należnego) w miesiącu
    powstania obowiązku podatkowego, w przypadku, którego doszło jedynie do wadliwego
    jego udokumentowania i wykazania w rozliczeniu za ten okres. Stąd wystawiana faktura
    korygująca musi zostać ujęta w rozliczeniu za ten okres.
    Natomiast korekta na bieżąco będzie miała miejsce, gdy w momencie wystawienia faktury
    pierwotnej, podatek należny z tytułu danego zdarzenia wykazany był w prawidłowej
    wysokości (biorąc pod uwagę okoliczności aktualne na ten moment). Dopiero zdarzenie,
    które następuje po sprzedaży stanowi podstawę do podwyższenia lub obniżenia ceny, a w
    konsekwencji - dokonania korekty poprzez podwyższenie lub obniżenie podatku. W tym
    przypadku dopiero zdarzenie skutkujące podwyższeniem lub obniżeniem ceny zmienia
    wysokość prawidłowo wcześniej wykazanej podstawy opodatkowania i podatku należnego
    z tytułu dokonanej sprzedaży. Korekta podstawy opodatkowania jest zatem ujmowana w
    momencie zaistnienia zdarzenia skutkującego np. zmianą ceny lub błędem.
    Ponadto należy stwierdzić, iż przepisy dopuszczają możliwość wystawienia zbiorczych
    korekt faktur w sytuacji, gdy podatnik udziela opustu lub obniżki.
    Z informacji wskazanych we wniosku wynika, że w razie uregulowania należności przez
    Faktora w terminie wcześniejszym niż wynikający z umowy (lub z faktury) zawartej przez
    Państwa z Kontrahentem, Państwo obniżą cenę poprzez przyznanie skonta określonego
    jako procent wartości sprzedanych w ramach tej dostawy towarów. Rozliczenia z tym
    kontrahentem dotyczą zarówno transakcji krajowych (opodatkowanych stawką
    podstawową VAT) jak i wewnątrzunijnych dostaw towarów (WDT), dla których Państwo
    stosują stawkę 0% zgodnie z zasadami wskazanymi w art. 42 ustawy o VAT.
    Mając zatem na uwadze powyższe okoliczności oraz obowiązujące w tym zakresie
    przepisy, należy stwierdzić, że przyznanie przez Państwa tzw. skonta jest świadczeniem
    warunkowym, uzależnionym od ziszczenia się określonego warunku zawieszającego.
    Udzielane jest ono wyłącznie w przypadku spełnienia tego warunku, tj. dokonania
    wcześniejszej zapłaty. W sytuacji, gdy zapłata następuje już po realizacji dostawy towaru
    lub wykonaniu usługi, skonto przyznawane jest dopiero po zakończeniu transakcji.
    Wobec tego, taka forma rabatu nie może zostać uwzględniona w cenie jednostkowej
    towaru lub usługi w chwili wystawienia faktury pierwotnej, a tym samym nie wpływa na
    określenie podstawy opodatkowania na tym etapie wystawienia faktury pierwotnej.
    Bowiem w momencie wystawienia faktury nie istnieje bowiem pewność co do tego, czy
    warunek uprawniający do skonta zostanie spełniony, a więc czy rabat rzeczywiście będzie
    przysługiwał. Skoro rabat jest przyznawany dopiero po spełnieniu określonych warunków,
    to dopiero na etapie jego udzielenia należy dokonać korekty podstawy opodatkowania.
    Tym samym w przypadku wystawienia faktury korygującej - powodującej zmniejszenie
    podstawy opodatkowania - wystawianej z przyczyn o charakterze wtórnym, które nie
    istniały w momencie wystawienia faktury pierwotnej i których powstanie nie jest
    uzależnione od błędu, który spowodował zaniżenie wartości podstawy opodatkowania
    wykazanego w pierwotnej fakturze, korektę należy ująć w okresie rozliczeniowym, w
    którym powstała przyczyna korekty.
    Zatem przyznane przez Państwa skonto (rabat), należy traktować jako zdarzenie przyszłe,
    które nie stanowi błędu czy omyłki, bowiem przyznanie skonta (rabatu) jest uzależnione
    wyłącznie od decyzji podejmowanych przez Faktora i Kontrahenta. To kontrahent
    decyduje, czy zgłosi fakturę do systemu faktoringowego, a następnie to Faktor —
    rozstrzyga, czy dokona wcześniejszej zapłaty.
    Natomiast Państwo, jako wystawca faktury, pozostają w tym zakresie biernym
    uczestnikiem i nie mają możliwości przewidzenia, czy i kiedy warunek uprawniający do
    udzielenia skonta zostanie spełniony.

    Zatem skonto (rabat) powinno być ujmowane w rozliczeniach „na bieżąco”, tj. w
    momencie, w którym spełnione zostaną warunki uprawniające do jego zastosowania, a
    więc gdy stanie się ono należne - zarówno w odniesieniu do transakcji krajowych, jak i
    zagranicznych.
    Skoro w omawianym przypadku udzielona przez Państwa bonifikata z tytułu
    przedterminowego uregulowania zobowiązania pieniężnego przez Kontrahenta za
    pośrednictwem Faktora, skutkuje zmianą podstawy opodatkowania, zatem mieści się w
    dyspozycji art. 106j ust. 1 pkt 1 ustawy, tym samym są Państwo zobowiązani do
    wystawienia faktury korygującej do faktury pierwotnej, której wartość została zmieniona w
    wyniku zastosowania tej formy rabatu.
    Tym samym - w razie uregulowania należności przez Faktora w terminie wcześniejszym niż
    wynikający z umowy (i z faktury) Państwa z Kontrahentem, Państwo obniżą cenę poprzez
    przyznanie skonta określonego jako procent wartości sprzedanych w ramach tej dostawy
    towarów (rozliczenia z tym kontrahentem dotyczą zarówno transakcji krajowych jak i
    wewnątrzunijnych dostaw towarów) - będą Państwo uprawnieni do wystawienia zbiorczej
    faktury korygującej obejmującej wszystkie transakcje objęte skontem w danym okresie
    rozliczeniowym na rzecz określonego Kontrahenta, gdyż przepisy prawa dopuszczają
    możliwość wystawienia zbiorczych korekt faktur jedynie w sytuacji, gdy podatnik udziela
    opustu lub obniżki.
    Wobec powyższego Państwa stanowisko w kwestiach objętych pytaniami nr 2 i 3 jest
    prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Ocena Państwa stanowiska w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych zostanie
    zawarta w odrębnym rozstrzygnięciu.
    Zaznaczenia wymaga, że Organ wydając interpretację przepisów prawa podatkowego na
    podstawie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej nie prowadzi postępowania podatkowego w
    rozumieniu tej ustawy. Niniejsza interpretacja indywidualna ogranicza się wyłącznie do
    udzielenia informacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w
    okolicznościach zdarzenia przyszłego podanego przez Wnioskodawcę. Z powyższych
    przepisów wynika, że organ rozpatrując wniosek o wydanie interpretacji nie podejmuje
    wyjaśnienia stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, tj. nie przeprowadza dowodów, lecz
    dokonuje oceny prawnej przedstawionych we wniosku okoliczności w kontekście
    zadanego pytania przyporządkowanego do danego stanu faktycznego albo zdarzenia
    przyszłego. W tym miejscu organ interpretacyjny zastrzega jednak, że gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan faktyczny interpretacja nie wywoła skutków prawnych.
    Pełna weryfikacja przedstawionych we wniosku okoliczności możliwa jest jedynie w toku
    postępowania podatkowego lub kontrolnego, prowadzonego przez uprawnione do tego
    organy, będącego poza zakresem instytucji interpretacji indywidualnej. Postępowanie w
    sprawie dotyczącej wydania interpretacji indywidualnej jest postępowaniem szczególnym,
    mającym charakter uproszczony, odrębny od postępowania podatkowego,
    uregulowanego w dziale IV Ordynacji podatkowej. Wydając bowiem interpretację
    indywidualną Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przedstawia jedynie pogląd
    dotyczący wykładni treści analizowanych przepisów i sposobu ich zastosowania w
    odniesieniu do przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego (którego
    elementy przyjmuje, jako podstawę rozstrzygnięcia bez weryfikacji).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego. Z funkcji
    ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
    Pouczenie o prawie do wniesienia skargi
    Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”.
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.