Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDSL1-2.4011.635.2024.2.AP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-04
Teza: Zbycie lokalu mieszkalnego.
Słowa kluczowe: lokal-lokal mieszkalny; nieruchomości; zbycie-odpłatne zbycie; zniesienie-zniesienie współwłasności
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Przychód z odpłatnego zbycia rzeczy lub praw.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8-lit. a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 listopada 2024 r. wpłynął Pana wniosek z 19 listopada 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem – brak daty sporządzenia (wpływ 10 stycznia
    2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego

    1. Aktem notarialnym – umową sprzedaży i ustanowienia odrębnej własności lokalu z (...)
      września 2014 r. nabył Pan wraz z żoną na prawach ustawowej wspólności majątkowej
                      2 lokal mieszkalny o pow. (...) mwraz z udziałem w nieruchomości wspólnej
                                                2wynoszącym (...) części w stosunku do całości, w tym w działce o pow. (...) m.
    2. Postanowieniem Sądu Rejonowego z (...) stycznia 2023 r. w wyniku przeprowadzonego
      nieodpłatnego zniesienia współwłasności otrzymał Pan wraz z żoną lokal mieszkalny o
            2pow. (...) m – ten który kupił Pan wraz z żoną w 2014 r. (pow. lokalu nie uległa zmianie)
          2  2  2oraz m części w działce o pow. (...) m – mniej o (...) m (...).
    3. W 2014 r. otrzymał Pan z Urzędu Skarbowego zaświadczenie, z którego wynika, że
      podatek od spadków i darowizn z tytułu przeprowadzonego w 2023 r. nieodpłatnego
      zniesienia współwłasności nie należy się.
    4. Aktem notarialnym – umową sprzedaży z 2024 r. sprzedał Pan wraz z żoną wyżej
                            2wymieniony lokal mieszkalny o pow. (...) m wraz z udziałem w nieruchomościach
      wspólnych wynoszącym (...) części.
    W piśmie, które wpłynęło do mnie 10 stycznia 2025 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku,
    udzielił Pan następujących odpowiedzi na zawarte w wezwaniu pytania:
    1. Czy zgodnie z art. 3 ust. 1 oraz ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
      dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.) ma Pan
      nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce?
    Odpowiedź: Zgodnie z art. 3 ust. 1 oraz ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.) – ma Pan w Polsce
    nieograniczony obowiązek podatkowy.
    2. W związku ze wskazaniem we wniosku, że:
      Postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia (...) stycznia 2023 r., w wyniku
      przeprowadzonego nieodpłatnego zniesienia współwłasności otrzymaliśmy wraz z
                          2żoną lokal mieszkalny o pow. (...) m – ten który kupiliśmy w 20214 roku (...).
      proszę wskazać, czy wskutek zniesienia współwłasności w 2023 r. uzyskał Pan
      przysporzenie majątkowe kosztem innych współwłaścicieli nieruchomości? Innymi
      słowy: czy w wyniku zniesienia współwłasności nabył Pan udział w nieruchomości o
      wartości ponad wartość udziału, który przysługiwał Panu przed zniesieniem
      współwłasności (należy porównać wartość, a nie wysokość udziału)?
    Odpowiedź: Wskutek zniesienia współwłasności w 2023 r. nie uzyskał Pan przysporzenia
    majątkowego kosztem innych współwłaścicieli nieruchomości.
    W wyniku zniesienia współwłasności nie nabył Pan udziału w nieruchomości o wartości
    ponad wartość udziału, który przysługiwał Panu przed zniesieniem współwłasności.
    3. Czy prowadzi Pan działalność gospodarczą w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26
      lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226
      ze zm.), w szczególności w zakresie obrotu nieruchomościami? W przypadku
      odpowiedzi twierdzącej proszę wskazać, czy sprzedaż nieruchomości, o której mowa
      we wniosku, nastąpiła w ramach wykonywania tej działalności?
    Odpowiedź: Prowadzi Pan działalność gospodarczą w zakresie usług ogólnobudowlanych i
    sprzedaż maszyn rolniczych. Sprzedaż nieruchomości, o której mowa we wniosku nie
    nastąpiła w ramach wykonywania tej działalności. Sprzedaży przedmiotowej
    nieruchomości, o której mowa we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej
    dokonał Pan jako osoba fizyczna i uzyskany przychód nie stanowi przychodu z działalności
    gospodarczej.

## Pytanie

Czy przychód – dochód uzyskany ze sprzedaży przedmiotowej nieruchomości podlega
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych i należy złożyć zeznanie
    podatkowe PIT-39?
    Pana stanowisko w sprawie
    Uważa Pan, że podatek dochodowy od osób fizycznych od dochodu uzyskanego w 2024 r.
                              2ze sprzedaży lokalu mieszkalnego o pow. (...) m nie należy się.
    Sprzedaż przedmiotowego lokalu wraz z udziałem w częściach wspólnych nastąpiła po
    upływie 5 lat licząc od końca roku, w którym nastąpiło nabycie.
    Zakupu dokonano w 2014 r., a sprzedaży w 2024 r.
    Nie ma obowiązku składania zeznania PIT-39.
    Zniesienie współwłasności zostało przeprowadzone nieodpłatnie i brak nadwyżki ponad
    udział we współwłasności. Zbycie w 2024 r. nieruchomości, która została nabyta w 2014 r.
    nie podlega opodatkowaniu podatkiem PIT.
    Podatek od osób fizycznych płaci się w przypadku uzyskania z odpłatnego zbycia
    nieruchomości, jeżeli odpłatne zbycie nastąpiło przed upływem 5 lat licząc od końca roku
    podatkowego, w którym nastąpiło nabycie, art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww. ustawy:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów
      – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
        zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
        majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
        kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
    Powyższy przepis formułuje generalną zasadę, że odpłatne zbycie nieruchomości, jej
    części, udziału w nieruchomości lub prawa przed upływem pięciu lat, licząc od końca
    roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, rodzi obowiązek
    zapłaty podatku dochodowego. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej
    części, udziału w nieruchomości lub prawa majątkowego nastąpi po upływie pięciu lat
    licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie,
    nie stanowi ono źródła przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku

    dochodowym od osób fizycznych, a tym samym kwota uzyskana ze zbycia
    nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości lub prawa majątkowego w ogóle nie
    podlega opodatkowaniu.
    Zatem, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w
    nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww.
    ustawy, co do zasady decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych ma moment i sposób ich nabycia.
                                            2Aby stwierdzić, czy sprzedaż przez Pana lokalu mieszkalnego o pow. (...) m wraz z
    udziałem w nieruchomościach wspólnych wynoszącym (...) części podlega opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych, należy ustalić, od jakiego momentu liczy się
    bieg pięcioletniego terminu, o którym mowa w powołanym wyżej art. 10 ust. 1 pkt 8
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Wyjaśnić należy, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie precyzuje
    pojęcia „nabycie”, nie wskazuje, czy ma to być nabycie odpłatne, czy nieodpłatne. Nie
    określa również, na podstawie jakiej czynności prawnej może nastąpić nabycie
    nieruchomości, ich części oraz udziału w nieruchomości lub praw majątkowych. Zatem,
    pojęcie to należy rozumieć szeroko, co oznacza, że z nabyciem nieruchomości lub praw
    majątkowych wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych mamy do czynienia z chwilą uzyskania prawa własności do nieruchomości lub
    tych praw, bez względu na charakter czynności prawnej, na podstawie której doszło do
    przysporzenia majątkowego w postaci własności rzeczy lub praw. Zatem, poprzez
    „nabycie”, należy rozumieć każde zwiększenie aktywów podatnika.
    Interpretacja pojęcia „nabycie” została przedstawiona w wyroku Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 1489/08, w którym Sąd
    stwierdził, że aby ustalić, jaka czynność prawna wyznacza początek biegu pięcioletniego
    terminu należy odwołać się do regulacji zawartych w prawie cywilnym. Według Kodeksu
    cywilnego nabycie jest to uzyskanie prawa własności rzeczy. Zatem, aktywa majątkowe
    ulegają zwiększeniu. Zdaniem Sądu, przez pojęcie „nabycie” użyte w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit.
    a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy rozumieć, każde zwiększenie
    aktywów majątku podatnika.
    Celem postępowania o zniesienie współwłasności w rozumieniu przepisów ustawy z dnia
    23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.) jest nowe
    ukształtowanie prawa własności rzeczy, która stanowi przedmiot współwłasności.
    Na podstawie art. 195 Kodeksu cywilnego :
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Współwłaścicielom przysługują części wspólnego prawa własności (tzw. udziały), którymi
    mogą swobodnie rozporządzać. Dopóki więc istnieje współwłasność można mówić tylko o
    istnieniu udziałów w tym prawie, o ich nabywaniu i zbywaniu, nigdy o prawie do części
    rzeczy, o jej zbywaniu bądź nabywaniu w częściach. Współwłaściciele mają swoje udziały w
    prawie, ale nie w rzeczy.
    Jak stanowi art. 196 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną. Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące
      stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego
      rozdziału.
    Istota współwłasności polega na tym, że współwłaścicielom przysługują części wspólnego
    prawa własności (tzw. udziały), którymi mogą swobodnie rozporządzać. Dopóki więc

    istnieje współwłasność można mówić tylko o istnieniu udziałów w tym prawie, o ich
    nabywaniu i zbywaniu, a nie o prawie do części rzeczy, o jej zbywaniu bądź nabywaniu w
    częściach. Będąca przedmiotem współwłasności rzecz jest niepodzielna i każdemu ze
    współwłaścicieli przysługuje prawo do całej rzeczy w trakcie trwania współwłasności, a nie
    jedynie do jej części określonej wielkością jego udziału. Każdy ze współwłaścicieli ma
    jednakowe prawo do całej rzeczy, ograniczone jedynie takim samym prawem pozostałych
    współwłaścicieli, a mianowicie każdy jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej
    oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i
    korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli (art. 206 Kodeksu cywilnego).
    Natomiast w myśl art. 210 § 1 Kodeksu cywilnego :
      Każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności. Uprawnienie to
      może być wyłączone przez czynność prawną na czas nie dłuższy niż lat pięć.
      Jednakże w ostatnim roku przed upływem zastrzeżonego terminu dopuszczalne jest
      jego przedłużenie na dalsze lat pięć; przedłużenie można ponowić.
    Przez zniesienie współwłasności rozumie się likwidację łączącego współwłaścicieli
    stosunku prawnego, która następuje w drodze umowy lub orzeczenia sądu.
    Na podstawie art. 211 Kodeksu cywilnego:
      Każdy ze współwłaścicieli może żądać, ażeby zniesienie współwłasności nastąpiło
      przez podział rzeczy wspólnej, chyba że podział byłby sprzeczny z przepisami ustawy
      lub ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem rzeczy albo że pociągałby za sobą
      istotną zmianę rzeczy lub znaczne zmniejszenie jej wartości.
    Według art. 212 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Jeżeli zniesienie współwłasności następuje na mocy orzeczenia sądu, wartość
      poszczególnych udziałów może być wyrównana przez dopłaty pieniężne. Przy
      podziale gruntu sąd może obciążyć poszczególne części potrzebnymi służebnościami
      gruntowymi.
      § 2. Rzecz, która nie daje się podzielić, może być przyznana stosownie do
      okoliczności jednemu ze współwłaścicieli z obowiązkiem spłaty pozostałych albo
      sprzedana stosownie do przepisów kodeksu postępowania cywilnego.
      § 3. Jeżeli ustalone zostały dopłaty lub spłaty, sąd oznaczy termin i sposób ich
      uiszczenia, wysokość i termin uiszczenia odsetek, a w razie potrzeby także sposób
      ich zabezpieczenia. W razie rozłożenia dopłat i spłat na raty terminy ich uiszczenia
      nie mogą łącznie przekraczać lat dziesięciu. W wypadkach zasługujących na
      szczególne uwzględnienie sąd na wniosek dłużnika może odroczyć termin zapłaty rat
      już wymagalnych.
    W świetle powyższego, zniesienie współwłasności może nastąpić przez podział rzeczy
    wspólnej, a gdy rzeczy nie da się podzielić, przez przyznanie rzeczy jednemu ze
    współwłaścicieli z obowiązkiem spłaty pozostałych, bądź przez podział cywilny, polegający
    na sprzedaży rzeczy wspólnej i podziale uzyskanej ceny stosownie do wielkości udziałów
    współwłaścicieli. W rezultacie, w wyniku zniesienia współwłasności dochodzi więc jedynie
    do nowego ukształtowania prawa własności poprzez odebranie temu prawu cechy
    wspólności. Jednym ze sposobów zniesienia współwłasności jest fizyczny podział rzeczy
    wspólnej między współwłaścicielami. Następuje to w drodze przyznania każdemu ze
    współwłaścicieli wyodrębnionej (podzielonej) rzeczy.
    Zniesienie współwłasności nie stanowi nabycia rzeczy, jeżeli mieści się w ramach udziału
    jaki przypadał byłym współwłaścicielom w rzeczy wspólnej i odbyło się bez spłat i dopłat.
    Za datę nabycia nieruchomości lub prawa – w przypadku ich sprzedaży, które przypadły
    danej osobie w wyniku zniesienia współwłasności, należy zatem przyjąć datę ich
    pierwotnego nabycia, jeżeli wartość otrzymanej przez daną osobę nieruchomości lub
    prawa w wyniku zniesienia współwłasności mieści się w udziale, jaki przysługuje tej osobie

    w majątku objętym współwłasnością oraz zniesienie współwłasności zostało dokonane
    bez spłat i dopłat. Gdy w wyniku zniesienia współwłasności udział danej osoby ulega
    powiększeniu, mamy do czynienia z nabyciem, gdyż zwiększa się stan jej majątku
    osobistego.
    Ponadto, należy wyjaśnić, że o tym, czy w wyniku zniesienia współwłasności doszło do
    nowego nabycia ponad wcześniej posiadany udział decyduje porównanie wartości tych
    nieruchomości, a nie ich powierzchni. Może się zdarzyć, że większą wartość będzie miała
    nieruchomość o mniejszej powierzchni. Tak więc, co do zasady, zniesienie współwłasności
    jest formą nowego nabycia tylko wówczas, gdy w wyniku tego zniesienia współwłasności
    podatnik otrzymuje nieruchomość, której wartość po dokonanym podziale przekracza
    wartość udziału jaki pierwotnie podatnikowi przysługiwał.
    Zatem, jeżeli przy dokonaniu zniesienia współwłasności wystąpiło przysporzenie majątku
    ponad posiadany udział przed zniesieniem współwłasności oznacza to, że dla części
    udziału w nieruchomości nabytego w drodze zniesienia współwłasności dniem nabycia
    będzie dzień, w którym nastąpiło zniesienie współwłasności.
    Zgodnie z teorią prawa rzeczowego przyznanie danej osobie na wyłączną własność rzeczy
    w wyniku zniesienia współwłasności jest nabyciem tych rzeczy. Natomiast mając na
    uwadze przyjętą linię orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego nabyciem w
    rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie jest
    przyznanie rzeczy na wyłączną własność jednemu ze współwłaścicieli w wyniku zniesienia
    współwłasności, jeżeli:
    a) podział taki jest ekwiwalentny w naturze i nie towarzyszą mu spłaty i dopłaty, lub
    b) wartość otrzymanej przez daną osobę rzeczy w wyniku dokonanego podziału mieści się
      w wartości udziału, jaki przysługiwał tej osobie.
    Jeżeli więc spełnione są wymienione wyżej warunki, zniesienie współwłasności
    nieruchomości nie może być rozpatrywane w kategoriach nabycia. W takiej sytuacji za
    datę jej nabycia uznać należy datę pierwotnego nabycia udziału we współwłasności
    nieruchomości. Jeżeli jednak na skutek dokonanego podziału nieruchomości lub
    zniesienia współwłasności przysługujący danej osobie udział ulega powiększeniu lub też
    towarzyszą mu spłaty i dopłaty wówczas czynność ta skutkuje nabyciem ponad
    dotychczas posiadany udział.
    Z treści wniosku wynika, że aktem notarialnym – umową sprzedaży i ustanowienia
    odrębnej własności lokalu z (...) września 2014 r. nabył Pan wraz z żoną na prawach
                                        2ustawowej wspólności majątkowej lokal mieszkalny o pow. (...) m wraz z udziałem w
    nieruchomości wspólnej wynoszącym (...) części w stosunku do całości, w tym w działce o
          2  2pow. (...) m, tj. (...) m. Postanowieniem Sądu Rejonowego z (...) stycznia 2023 r. w wyniku
    przeprowadzonego nieodpłatnego zniesienia współwłasności otrzymał Pan wraz z żoną
                    2lokal mieszkalny o pow. (...) m – ten który kupił Pan wraz z żoną w 2014 r. (powierzchnia
                                      2  2lokalu nie uległa zmianie) oraz (...) części w działce o pow. (...) m, tj. (...) m. W wyniku
    zniesienia współwłasności nie nabył Pan udziału w nieruchomości o wartości ponad
    wartość udziału, który przysługiwał Panu przed zniesieniem współwłasności. Aktem
    notarialnym – umową sprzedaży z 2024 r. sprzedał Pan wraz z żoną wyżej wymieniony
                    2lokal mieszkalny o pow. (...) m wraz z udziałem w nieruchomościach wspólnych
    wynoszącym (...) części. Sprzedaży przedmiotowej nieruchomości dokonał Pan jako osoba
    fizyczna i uzyskany przychód nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej.
    Skoro, jak wskazał Pan w opisie sprawy, wskutek zniesienia współwłasności w 2023 r. nie
    uzyskał Pan przysporzenia majątkowego kosztem innych współwłaścicieli nieruchomości,
    a tym samym nie nabył Pan udziału w nieruchomości o wartości ponad wartość udziału,
    który przysługiwał Panu przed zniesieniem współwłasności, uznać należy, że w wyniku

    zniesienia współwłasności opisanej we wniosku nieruchomości nie dojdzie do nowego
    nabycia tej nieruchomości. Zatem okres pięcioletni, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy liczyć od końca 2014 r., tj. od
    końca roku kalendarzowego, w którym nabył Pan przedmiotową nieruchomość.
    Podsumowując, nienastępująca w wykonaniu działalności gospodarczej sprzedaż przez
                              2Pana w 2024 r. lokalu mieszkalnego o pow. (...) m wraz z udziałem w nieruchomościach
    wspólnych wynoszącym (...) części, po upływie pięciu lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło jego nabycie, nie stanowi źródła przychodu, o
    którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Zatem przychód z tytułu sprzedaży tej nieruchomości w 2024 r. nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych i nie ma Pan obowiązku
    złożenia zeznania podatkowego PIT-39 za 2024 r.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Pana i
    stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie ze stanem faktycznym podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego
    we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
    Jednocześnie wskazuję, że zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej:
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w
      jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego
      (interpretację indywidualną).
    Skoro stroną wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej
    podatku dochodowego od osób fizycznych jest Pan, to ta interpretacja nie wywołuje
    skutków podatkowych dla Pana żony.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.