Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB2/415-904/08-2/AF
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2008-09-08
Teza: Czy z uwagi na fakt realizacji zawartej w dniu 27 listopada 2007 r. ze spółką medyczną umowy o udzielenie świadczeń zdrowotnych na rzecz pracowników i członków rodzin pracowników Wnioskodawca, jako płatnik w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych pracowników, winien uwzględniać płacony ryczałt przy ustalaniu podstawy opodatkowania pracowników?
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek płatnika; pracownik-świadczenia na rzecz pracowników; przychód; przychód-przychód ze stosunku pracy; świadczenie-świadczenie zdrowotne
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 11; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 12

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 06.06.2008 r. (data wpływu 09.06.2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie uwzględniania płaconego ryczałtu przy ustalaniu podstawy opodatkowania pracowników z uwagi na fakt realizacji zawartej umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych na rzecz pracowników i członków rodzin pracowników - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 09.06.2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie uwzględniania płaconego ryczałtu przy ustalaniu podstawy opodatkowania pracowników z uwagi na fakt realizacji zawartej umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych na rzecz pracowników i członków rodzin pracowników.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca w dniu 27 listopada 2007 r. zawarł ze spółką medyczną umowę o udzielenie świadczeń zdrowotnych na rzecz pracowników i innych osób upoważnionych do korzystania ze świadczeń zdrowotnych.

W ramach umowy spółka medyczna zobowiązuje się do udzielania oraz utrzymywania w stanie gotowości do udzielania świadczeń zdrowotnych:

1.  z zakresu medycyny pracy – zgodnie, w szczególności z przepisami Kodeksu pracy, Rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z 30 maja 1990 r. w sprawie prowadzenia badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie pracy oraz ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy („świadczenia zdrowotne medycyny pracy”),
2.  niewchodzących w zakres medycyny pracy („dodatkowe świadczenia zdrowotne”).

Świadczenia zdrowotne są udzielane wg benefitplanów, których szczegółowy zakres został określony w załącznikach nr 1, nr 2 oraz nr 3 do umowy.

Wysokość miesięcznego wynagrodzenia za udzielenie świadczeń zdrowotnych oraz utrzymanie stanu gotowości do ich udzielania w ramach benefitplanów została ustalona w sposób zryczałtowany i wynosi 7.538 zł za wszystkie osoby wpisane na listy benefitplanow, w podziale:

1.  5.538 zł za świadczenia zdrowotne wchodzące w zakres świadczeń zdrowotnych medycyny pracy,
2.  2.000 zł za świadczenia zdrowotne wchodzące w zakres dodatkowych świadczeń zdrowotnych.

W przypadku benefitplanu określonego w załączniku nr 3, który przysługuje członkom rodzin osób uprawnionych, wysokość wynagrodzenia za udzielanie świadczeń zdrowotnych oraz utrzymanie stanu gotowości do ich udzielania została ustalona w sposób zryczałtowany i wynosi 112 zł za wszystkie osoby z rodziny pracownika wpisanego na listę. Koszty związane z opieką zdrowotną członków rodzin pracowników są pokrywane przez pracowników poprzez potrącenie właściwej kwoty z ich wynagrodzenia.

Na mocy umowy Wnioskodawca okresowo przekazuje i aktualizuje listę osób objętych świadczeniami. Należy jednak podkreślić, iż przekazywanie listy osób objętej świadczeniami zdrowotnymi pozostaje bez wpływu na ustalone wynagrodzenie. Jest to jedynie informacja wykorzystywana w wewnętrznych rozliczeniach spółki medycznej, które świadczy usługi dla różnych osób, w tym także tych, którzy korzystają z usług prywatnie. Istotne jest, iż wynagrodzenie zostało ustalone ryczałtowo co oznacza, że jest to kwota stała płacona przez Wnioskodawcę bez względu na liczbę pracowników i członków ich rodzin w danym okresie z opieki zdrowotnej. W konsekwencji Spółka uiszcza wynagrodzenie z góry w stałej kwocie bez względu na fakt, czy liczba zatrudnionych pracowników (osób uprawnionych do opieki medycznej) uległa zmniejszeniu czy też zwiększeniu.

Do dnia wejścia w życie umowy zawartej ze spółką medyczną obowiązywała umowa zawarta w dniu 27 kwietnia 2006 r. z Centrum Medycznym, której przedmiotem była organizacja i prowadzenie profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami Wnioskodawcy. Zakres świadczonych usług dotyczących pracowników został określony w załączniku nr 2a i obejmował zarówno świadczenia wynikające z przepisów medycyny pracy jak i inne świadczenia. Świadczenia dotyczące członków rodzin pracowników zostały wskazane w załączniku nr 2b. Wynagrodzenie za świadczone usługi zostało określone w sposób ryczałtowy za jednego pracownika oraz w sposób ryczałtowy za jednego członka rodziny. Koszty związane z opieką zdrowotną członków rodzin pokrywane były przez pracowników poprzez potrącenie odpowiedniej kwoty z ich wynagrodzenia. Istotne jest, iż w przypadku pracowników wynagrodzenie za opiekę medyczną nie zostało podzielone na płatność dotyczącą medycyny pracy i innych świadczeń. Kierowanie pracowników na badania lekarskie (wstępne, okresowe lub kontrolne) jest jednym z zadań pracodawcy w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy. Zapewnienie zaś bezpiecznych i higienicznych warunków pracy należy do podstawowych obowiązków pracodawcy (art. 94 pkt 4 kodeksu pracy). Koszty tych badań na podstawie art. 229 § 6 Kodeksu pracy, obowiązany jest ponosić pracodawca (Spółka) i w żadnym przypadku koszty te nie mogą być przenoszone na pracownika.

Mając na uwadze aktualne stanowiska dotyczące opodatkowania świadczeń medycznych Wnioskodawca, jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych składa niniejszy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy z uwagi na fakt realizacji zawartej w dniu 27 listopada 2007 r. ze spółką medyczną umowy o udzielenie świadczeń zdrowotnych na rzecz pracowników i członków rodzin pracowników Wnioskodawca, jako płatnik w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych pracowników, winien uwzględniać płacony ryczałt przy ustalaniu podstawy opodatkowania pracowników?

Zdaniem Wnioskodawcy:

Wnioskodawca jest zdania, że ze względu na specyficzną konstrukcję ryczałtu przewidzianą w umowie z dnia 27 listopada 2007 r. na Wnioskodawcy, jako na płatniku podatku, nie spoczywa obowiązek uwzględniania zapłaconego ryczałtu przy ustalaniu podstawy opodatkowania pracowników.

Stosownie do art. 11 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), przychodami są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

W zakresie przychodów ze stosunku pracy uzupełnieniem powyższej regulacji jest art. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przewidujący szeroką definicję przychodów ze stosunku pracy. W myśl tego przepisu, do przychodów ze stosunku pracy zalicza się: wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Niektóre ze świadczeń pracowniczych podlegają zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Umowa zawarta przez Wnioskodawcę ze spółką medyczną wskazuje, że Wnioskodawca zapewnia pracownikom oraz członkom ich rodzin możliwość skorzystania z opieki zdrowotnej w zakresie określonym umową. A zatem Wnioskodawca przyznaje wskazanym osobom uprawnienie do otrzymania świadczeń zdrowotnych. Uprawnienie to konkretyzuje się dopiero w momencie skorzystania przez te osoby z usług przychodni lekarskiej.

Mając na uwadze stan faktyczny oraz literalne brzmienie art. 11 i 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przewidujące możliwość opodatkowania nieodpłatnego świadczenia dopiero w momencie otrzymania go przez uprawnionego nie można mówić o przekazywaniu przez Wnioskodawcę pracownikom nieodpłatnych świadczeń. Wnioskodawca bowiem de facto zapewnia tym osobom możliwość (prawo) skorzystania ze świadczenia. Do dyspozycji pracownika postawione jest uprawnienie skorzystania z usług medycznych. Natomiast z otrzymaniem nieodpłatnego świadczenia, a nie z postawieniem go do dyspozycji, ustawodawca w art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wiąże powstanie obowiązku podatkowego. Gdyby ustawodawca chciał w miejsce opodatkowania świadczenia faktycznie otrzymanego opodatkować samo postawienie do dyspozycji możliwości skorzystania ze świadczenia zdrowotnego, to by wyraźnie przewidział.

Z zestawienia regulacji art. 11 i art. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że w przypadku świadczeń nieodpłatnych, aby mogły stanowić przychód do opodatkowania winny być otrzymane przez podatnika. W tym świetle należy wskazać, że opodatkowanie samej możliwości skorzystania z usługi byłoby sprzeczne nie tylko ze wskazaną powyżej wykładnią art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ale także z zasadami współżycia społecznego, gdyż nawet bierna postawa pracownika wiązałaby się z powstaniem obowiązku podatkowego. Byłoby to podejście nieracjonalnie.

Otrzymanie świadczenia w naturze jako warunek opodatkowania takiego świadczenia został potwierdzony przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 5 lutego 1997 r., sygn. akt SA/Sz1191/96 stwierdził, iż: z redakcji przepisu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r., Nr 90, poz. 416 ze zm.) wynika, że do świadczeń w naturze odnosi się wyłącznie pojęcie „otrzymanych”. Zatem przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 będą wyłącznie wartości otrzymanych świadczeń w naturze, a nie – jak wymaga tego przepis w stosunku do pieniędzy i wartości pieniężnych – również postawionych do dyspozycji podatnika.

W odniesieniu do obowiązującej Wnioskodawcę umowy istotne jest, iż wynagrodzenie za usługi zdrowotne zostało ustalone w formie ryczałtu. Na wysokość ryczałtu nie ma wpływu liczba aktualnie zatrudnionych pracowników. Jest to kwota stała ustalona przez strony umowy, która będzie jedynie waloryzowania raz w roku. Mając powyższe na uwadze zwiększenie lub zmniejszenie ilości i wartości świadczeń medycznych w danym okresie rozliczeniowym pozostaje bez wpływu na wysokość wynagrodzenia. Brak informacji o ilości i wartości świadczeń uniemożliwia przypisanie poszczególnemu pracownikowi realnej wartości świadczenia.

Konstrukcja cywilnoprawna umowy w zakresie zasad ustalania wynagrodzenia uniemożliwia ustalenie wartości pieniężnej pakietu medycznego przypadającego poszczególnemu pracownikowi. Nie istnieje racjonalna do oszacowania baza dla dokonania przypisania kwot przysporzenia pracownikom.

Istotne jest, iż przypisanie wartości świadczenia do wynagrodzenia pracownika wymaga aby osoba otrzymująca świadczenie wyraziła zgodę (wolę, chęć otrzymywania) świadczenia. Oznacza to, iż w momencie wyrażania takiej zgody pracownik musi znać wartość świadczenia, która będzie zwiększać jego przychody, a w konsekwencji zwiększać obciążenia podatkowe. Obciążenie pracownika kosztami świadczeń, których wartość nie jest mu znana (Wnioskodawca z przyczyn faktycznych nie może określić wartości świadczenia w okresie, w którym pracownika objęto opieką zdrowotną) stanowi naruszenie podstawowych zasad konstytucyjnych co jest niedopuszczalne i w żadnych okolicznościach nie może być akceptowane.

Z istoty opodatkowania wynika, że świadczenia ponoszone przez pracodawców na rzecz pracowników podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, gdy łącznie spełnione są następujące warunki: (i) możliwa jest identyfikacja osoby otrzymującej świadczenie, (ii) możliwe jest ustalenie wartości świadczenia. Brak którejkolwiek z tych przesłanek uniemożliwia określenie podatku.

W opisanym stanie faktycznym nie jest możliwe ustalenie wartości świadczenia przypadającego na konkretnego pracownika, w związku z tym ponoszone przez Wnioskodawcę świadczenia związane z opieką zdrowotną pracowników nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Dodatkowo na poparcie prawidłowości stanowiska Wnioskodawca pragnie wskazać na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 1302/07, w którym Sąd stwierdził: (…) ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie przewiduje doliczania do dochodu pracownika wartości świadczeń ponoszonych przez pracodawcę na rzecz pracownika w sytuacji, gdy nie można określić wartości świadczenia z przyczyn faktycznych i prawnych. (…)

Stanowisko Wnioskodawcy w tym zakresie jest zgodne z interpretacją przepisów dokonanych przez Ministra Finansów w odpowiedzi na interpelację poselską nr 927 z 2008 r., iż: przychód po stronie pracownika nie powstaje w sytuacji, gdy nie ma możliwości jego zindywidualizowania, a co za tym idzie nie jest możliwe ustalenie wartości świadczenia przypadającego na poszczególnych pracowników.

Zdaniem Wnioskodawcy w jego przypadku mamy właśnie do czynienia z identyczną sytuacją dokonywania opłaty w sposób zryczałtowany, tak więc stanowisko Wnioskodawcy, iż nie można przypisać pracownikom przychodów z przyczyn tak faktycznych jak też braku regulacji w tym zakresie zostało potwierdzone przez Sąd Administracyjny i Ministerstwo Finansów.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego, stwierdzam, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W art. 10 ww. ustawy zostały określone źródła przychodów, gdzie między innymi wymienia się: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkowstwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, pracę nakładczą, emeryturę lub rentę.

W myśl art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów zostały wymienione jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.

Przepis art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, iż przychodami, z zastrzeżeniem art. 14 – 16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Przy czym art. 11 ust. 2a pkt 2 ww. ustawy stanowi, iż wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się – jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi zakupione – według cen zakupu.

Mając powyższe na uwadze należy zauważyć, iż w przypadku zakupu przez pracodawcę pakietu usług medycznych uprawniających poszczególnych pracowników do skorzystania z określonych usług medycznych, wartość „karnetu medycznego” otrzymanego przez pracownika stanowi przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1. Podkreślenia wymaga, iż o powstaniu przychodu ze stosunku pracy nie przesądza fakt skorzystania przez pracownika z konkretnej usługi medycznej, lecz samo otrzymanie przez pracownika „karnetu medycznego” (o określonej wartości pieniężnej). Objęcie pracownika nieobowiązkową opieką medyczną stanowi nieodpłatne świadczenie, którego wartość ustala się według cen jego zakupu. Ryczałtowy sposób opłacania przez pracodawcę kosztów związanych z otoczeniem pracowników nieobowiązkową opieką medyczną, nie stanowi przeszkody w ustaleniu wartości świadczenia przypadającego na każdego uprawnionego pracownika.

W momencie opłacania usług medycznych znana jest Wnioskodawcy zarówno globalna kwota przypadająca do zapłaty, jak i liczba pracowników, dla których wykupiono świadczenie. W tej sytuacji ustalenie przychodu u poszczególnych pracowników jest sprawą oczywistą, nawet, jeżeli umowa nie określa jednostkowej ceny przyznanych świadczeń medycznych. W opisanym stanie faktycznym niezmienność kwoty opłacanej przez pracodawcę za objęcie pracowników opieką medyczną może powodować, że przy zmianach w stanie zatrudnienia w poszczególnych miesiącach, przychód z tego tytułu u pracowników może się różnić.

Natomiast opłacenie przez pracodawcę kosztów obowiązkowej opieki z zakresu medycyny pracy nie powoduje u pracowników powstania przychodu w rozumieniu ustawy, zgodnie bowiem z art. 229 § 6 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.), wstępne, okresowe i kontrolne badania lekarskie są przeprowadzane na koszt pracodawcy.

Jak wynika z przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego zawarta umowa przewiduje, że opieka medyczna obejmuje także członków rodzin osób uprawnionych. Wartość jednostkowego pakietu medycznego w tym przypadku wynosi 112 zł za wszystkie osoby z rodziny pracownika wpisanego na listę. Koszty związane z opieką zdrowotną członków rodzin pracowników są pokrywane przez pracowników poprzez potrącenie właściwej kwoty z ich wynagrodzenia. A zatem faktycznej zapłaty za opiekę medyczną nad członkami swojej rodziny dokonuje pracownik. W związku z powyższym po stronie pracownika nie powstanie przychód.

Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, iż w przypadku zakupu przez pracodawcę świadczeń medycznych uprawniających poszczególnych pracowników do skorzystania ze świadczeń niewchodzących w zakres opieki medycyny pracy ich wartość stanowi przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem, z uwagi na fakt realizacji zawartej umowy o udzielenie świadczeń zdrowotnych na rzecz pracowników Wnioskodawca, jako płatnik w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych na rzecz pracowników, winien uwzględniać płacony ryczałt przy ustalaniu podstawy opodatkowania pracowników. Natomiast kwoty faktycznej zapłaty za opiekę medyczną nad członkami swojej rodziny dokonywane przez pracowników nie powodują powstania po stronie pracownika przychodu do opodatkowania.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.