Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-1.4011.504.2025.1.EC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-14
Teza: W zakresie momentu powstania przychodu ze sprzedaży
voucherów oraz kart podarunkowych.
Słowa kluczowe: bony
przychód-moment powstania przychodów
spółki-spółka cywilna
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z działalności
gospodarczej.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 14-ust. 1c
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 14-ust. 3-pkt 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    28 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 28 maja 2025 roku o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku wspólnego jest następująca:

    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1) Zainteresowany będący stroną postępowania:
      A.B.
    2) Zainteresowany niebędący stroną postępowania:
      B.B.

## Opis zdarzenia przyszłego

1. SPÓŁKA ORAZ WSPÓLNICY
    (...) A.B., B.B. spółka cywilna (dalej: „Spółka”), NIP: (...) jest czynnym zarejestrowanym
    podatnikiem podatku od towarów i usług, zajmującym się głównie sprzedażą voucherów
    oraz kart podarunkowych.
    Wspólnikami Spółki są dwie osoby fizyczne będące polskimi rezydentami podatkowymi - A.
    B. oraz B.B. (dalej łącznie: „Wnioskodawcy” albo „Wspólnicy").
    W związku z przekroczeniem limitów przychodów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2
    ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości w brzmieniu obowiązującym 1 stycznia
    2023 r. (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 217 z późn. zm.) począwszy od 2023 r. Spółka stosuje
    przepisy ustawy o rachunkowości tj. przede wszystkim prowadzi księgi rachunkowe oraz
    sporządza sprawozdanie finansowe.
    II. PRZEDMIOT DZIAŁALNOŚCI SPÓŁKI I OFEROWANE PRODUKTY
    Głównym przedmiotem działalności Spółki jest emisja oraz sprzedaż bonów, voucherów
    oraz kart podarunkowych, które uprawniają ich posiadacza (dalej: „Klient” albo „Klienci”)
    do wymiany na wybraną atrakcję - usługę lub towar z katalogu oferowanego przez Spółkę,
    jak (...), kolacja, wyjście do teatru, popołudnie w Spa (dalej: „Prezenty”).
    Aktualnie Spółka oferuje m.in. bony nazywane „Voucherami”, „(...) Voucherami" oraz
    „Pakietami" (dalej zbiorczo: „Bon” albo „Bony”). Różnice w oferowanych Bonach
    sprowadzają się przede wszystkim do różnych zasad ich wymiany na dostępne dla
    Klientów Prezenty. Dla przykładu (...) Vouchery uprawniają jedynie do ich wymienienia na
    Vouchery lub Pakiety, natomiast Vouchery uprawniają do ich wymieniania na wybrany
    Prezent.
    Każdy Bon ma określoną wartość oraz termin realizacji, co w uproszczeniu oznacza, że
    Klient może dokonać jego wymiany w określonym terminie na oferowany przez Spółkę
    Prezent (lub inny Bon), którego wartość nie przekracza wartości posiadanego Bonu.
    Wymiana Bonu na prezent (lub inny Bon) o wartości wyższej niż wartość Bonu wymaga
    dopłaty.
    Nawet jeśli zgodnie z aktualną strategią marketingową Spółka sprzedaje Vouchery na
    konkretne Prezenty, to zgodnie z regulaminem serwisu internetowego określającego
    zasady działania serwisu i realizacji Bonów (dalej: „Regulamin”) są to Prezenty jedynie
    sugerowane. Należy przez to rozumieć, że w okresie ważności Vouchera Klient może
    dokonać jego wymiany również na inny dostępny Prezent.
    Jeżeli dojdzie do przeterminowania Bonu, tj. upływu terminu jego ważności bez wymiany
    na Prezent lub inny Bon, to Klient traci możliwość jego realizacji, a Spółka zachowuje
    środki pieniężne pobrane od Klienta przy sprzedaży Bonu.
    Termin realizacji Bonów aktualnie waha się między 12 miesięcy a 36 miesięcy, jednak
    Spółka planuje wprowadzić mechanizm pozwalający Klientom na wydłużanie terminu
    realizacji Bonów względem terminu pierwotnego.
    Nazwy emitowanych Bonów mogą w przyszłości ulec zmianie, jak również Spółka może
    kreować nowe Bony o nowych nazwach, terminach ważności i zasadach wymiany oraz
    realizacji. Niezmienne pozostaną jednak podstawowe zasady działania sprzedawanych
    produktów, tj. zakupione Bony, w terminie ich ważności, będą uprawniały Klienta do

    wymiany na oferowane przez Spółkę Prezenty. Natomiast po upływie terminu ważności, o
    ile Spółka i Klient nie umówią się inaczej, np. nie dojdzie do wydłużenia terminu ważności
    Bonu:
        realizacja Bonu nie będzie możliwa,
        Spółka nie będzie zobowiązana do zwrotu wartości Bonu Klientowi,
        Spółka zachowa środki pieniężne pobrane od Klienta przy sprzedaży Bonu.
    Jednym z modeli realizacji Prezentów, którego dotyczy niniejszy wniosek, jest realizacja
    Prezentów w tzw. modelu prowizyjnym. Model zakłada, że Spółka nie jest samodzielnie
    odpowiedzialna za świadczenie usług ani nie dostarcza towarów, które są Prezentami, ale
    sprzedając Bony działa jako pośrednik między Klientem a partnerem biznesowym, który
    odpowiedzialny jest za realizację Prezentów. W tym modelu Spółka zarabia otrzymując od
    partnerów biznesowych prowizję za usługę pośrednictwa należną w sytuacji, gdy w wyniku
    sprzedaży Bonu Klient zdecyduje się zrealizować go u danego partnera biznesowego, tj.
    wymienić go na Prezent, którego realizatorem jest dany partner biznesowy. W przypadku,
    gdyby nie doszło do realizacji Bonu w terminie jego ważności (przeterminowanie Bonu),
    nie dochodzi do skutecznego wykonania usługi pośrednictwa, a Spółka nie jest
    uprawniona do żądania od partnera biznesowego wynagrodzenia za usługę pośrednictwa.
    Niemniej Spółka uprawniona jest do zatrzymania całej ceny za sprzedany i
    przeterminowany Bon.
    III. KLASYFIKACJA BONÓW NA GRUNCIE USTAWY O VAT
    Niezależnie od nazw Bonów i zasad ich wymiany na Prezenty lub inne Bony, emitowane
    przez Spółkę Bony nie spełniają obu poniższych warunków łącznie:
        w chwili emisji Bonu jest znane miejsce dostawy towarów lub świadczenia usług,
        których Bon dotyczy,
        w chwili emisji Bonu jest znana kwota należnego podatku, podatku od wartości
        dodanej lub podatku o podobnym charakterze z tytułu dostawy towarów lub
        świadczenia usług, których Bon dotyczy.
    Zgodnie z Regulaminem oferowane przez Spółkę Bony:
        mogą zostać wymienione na dowolny Prezent z oferty dostępnych w serwisie
        internetowym, które to Prezenty opodatkowane są różnymi stawkami VAT lub też w
        przypadku których miejsce dostawy towarów lub świadczenia usług znajduje się w
        Polsce, jak i poza Polską,
        mogą zostać wymienione na inne Bony, np. (...) Voucher na wybrany Voucher.
    Mając na względzie powyższe, Spółka stoi na stanowisku, że aktualnie oferowane przez
    nią Bony, jak również Bony, które może oferować w przyszłości, należy uznać zgodnie z
    art. 2 pkt 44 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 361 z późn. zm.) (dalej: „ustawa o VAT”) za bony różnego przeznaczenia (dalej:
    „bon MPV” albo „bony MPV”).
    Gdyby okazało się, że Spółka emituje również bony jednego przeznaczenia (art. 2 pkt 43
    ustawy o VAT), to należy uznać, że treść niniejszego wniosku ich nie dotyczy, a dotyczy
    tylko bonów różnego przeznaczenia.
    IV. AKTUALNY SPOSÓB ROZLICZENIA WSPÓLNIKÓW NA GRUNCIE USTAWY O PODATKU
    DOCHODOWYM OD OSÓB FIZYCZNYCH

    Ze względu na brak cechy definitywności i bezwarunkowości pobrana, przy sprzedaży
    cena Bonu traktowana jest przez Wspólników jako przedpłata lub forma zaliczki, tj. kwota
    pobrana na poczet dostaw towarów i usług, które zostaną wykonane w następnych
    okresach sprawozdawczych. Oznacza to, że cena Bonu w momencie jego sprzedaży nie
    stanowi dla Wspólników przychodu. Sprzedaż Bonu Spółka dokumentuje dokumentem
    księgowym typu nota obciążeniowa.
    Prawidłowość postępowania w zakresie rozpoznawania przychodu przy sprzedaży Bonów
    w systemie nieprowizyjnym, tj. kiedy to Spółka odpowiedzialna jest za realizację Prezentu,
    potwierdził Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej wydanej
    dla Wspólników 7.05.2025 r., sygn. 0114-KDIP3-1.4011.248.2025.1.EC.
    Niemniej w momencie realizacji Bonu przez Klienta, tj. wymiany Bonu na Prezent u
    konkretnego partnera biznesowego, Spółka wystawia na swoją rzecz, chociaż w imieniu
    partnera biznesowego, dokument typu nota obciążeniowa na kwotę wynikającej z umowy
    wartości usługi lub towaru oferowanego przez partnera biznesowego jako Prezent.
    Następnie Spółka wystawia na partnera biznesowego fakturę dotyczącą kwoty prowizji za
    wyświadczoną na jego rzecz usługę pośrednictwa. Końcowo Spółka przelewa partnerowi
    biznesowemu kwotę będącą różnicą między należną mu kwotą odpowiadającą wartości
    oferowanych przez niego usług lub towarów a prowizją należną Spółce (dochodzi o
    potrącenia wzajemnych wierzytelności).
    W większości wypadków, których dotyczy niniejszy wiosek, Spółka i partnerzy biznesowi
    rozliczają należną prowizję w przyjętych w umowie okresach rozliczeniowych, nie
    dłuższych niż rok. Dlatego też Wspólnicy rozpoznają przychód dotyczący prowizji
    ostatniego dnia przyjętego w umowie okresu rozliczeniowego.
    Jeżeli jednak Klient nie zrealizuje Bonu, tj. nie dokona jego wymiany na Prezent w terminie
    ważności Bonu, Wspólnicy rozpoznają przychód w momencie upływu terminu ważności
    Bonu w wysokości ceny jaką Spółka pobrała sprzedając Bon.
    V. AKTUALNE ROZLICZENIE SPRZEDAŻY 1 REALIZACJI BONÓW W KSIĘGACH
    RACHUNKOWYCH
    Zgodnie z aktualnie obowiązującą polityką rachunkowości Spółka rozlicza poszczególne
    zdarzenia związane ze sprzedażą Bonów na poniższych zasadach:
    1) sprzedaż Bonu
    W momencie sprzedaży Bonu jego cena ewidencjonowana jest w księgach rachunkowych
    jako rozliczenia międzyokresowe przychodów, ponieważ z perspektywy Spółki są to środki
    otrzymane z tytułu świadczeń, których wykonanie nastąpi w następnych okresach
    rozliczeniowych - zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o
    rachunkowości (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 120, z późn. zm.) (dalej: „ustawa o rachunkowości”).
    Jeżeli wykonanie świadczeń nastąpić miałoby w kolejnym okresie rozliczeniowym po
    okresie rozliczeniowym, w którym zostały pobrane środki pieniężne, to Spółka wykazuje je
    w swoim sprawozdaniu finansowym jako pasywa bilansu w pozycji Innych rozliczeń
    międzyokresowych.
    2) realizacja Bonu - wymiana Bonu na Prezent
    Jeżeli Klient dokonuje realizacji Bonu, czyli jego wymiany na Prezent, Spółka dokonuje
    przeksięgowania całej kwoty będącej ceną sprzedanego Bonu z konta księgowego
    rozliczeń międzyokresowych przychodów oraz zaksięgowania tej wartości na koncie
    rozrachunków z partnerem biznesowym odpowiedzialnym za realizację Prezentu - po
    stronie zobowiązań. Po wystawieniu faktury Spółka księguje należną prowizję:
        w kwocie netto na koncie przychodów netto ze sprzedaży produktów,
        w kwocie VAT na koncie należnego podatku od towarów i usług oraz

        w kwocie brutto na koncie rozrachunków z partnerem biznesowym - po stronie
        należności.
    Sporządzając sprawozdanie finansowe za dany rok obrotowy Spółka wykazuje prowizję od
    zrealizowanych Bonów pomniejszoną o należny VAT w rachunku zysków i strat w pozycji
    Przychodów netto ze sprzedaży produktów.
    3) przeterminowanie Bonu - upływ czasu na jego realizację
    Jeżeli jednak dojdzie do przeterminowania Bonu, tj. bezpowrotnie upłynie czas na jego
    realizację, to Spółka ewidencjonuje to zdarzenie wyksięgowując cenę Bonu z konta
    księgowego rozliczeń międzyokresowych przychodów oraz przeksięgowuje ją na konto
    pozostałych przychodów operacyjnych.
    Sporządzając sprawozdanie finansowe za dany rok obrotowy Spółka wykazuje cenę
    niezrealizowanych Bonów w rachunku zysków i strat w pozycji Innych przychodów
    operacyjnych.
    VI. PLANOWANA ZMIANA POLITYKI RACHUNKOWOŚCI
    Przyjęte przez Spółkę rozwiązanie dotyczące ewidencjonowania sprzedaży, realizacji i
    przeterminowania Bonów opisane w części „V. Aktualne rozliczenie sprzedaży i realizacji
    Bonów w księgach rachunkowych” powoduje, że co roku Spółka wykazuje w bilansie
    sprawozdania finansowego istotną kwotę w pozycji pasywów Innych rozliczeń
    międzyokresowych, która odpowiada wartości sprzedanych, ale wciąż niezrealizowanych i
    nieprzeterminowanych Bonów.
    Spółka prowadzi działalność w opisanym zakresie od wielu lat, dlatego na podstawie
    zbieranych w tym czasie danych, jest w stanie z dużym prawdopodobieństwem określić,
    jaka część ze sprzedawanych Bonów nie zostanie zrealizowana przez Klientów i ulegnie
    przeterminowaniu. Tym samym Spółka posiada wiedzę popartą danymi lat ubiegłych, aby
    określić, jaka kwotowo część z wartości stanowiącej cenę sprzedanych Bonów i
    ewidencjonowana na kontach rozliczeń międzyokresowych przychodów, stanie się w
    przyszłości pozostałymi przychodami operacyjnymi.
    Po konsultacji z biegłym rewidentem Spółka zaczęła rozważać wprowadzenie zmiany w
    polityce rachunkowości. Zmiana miałaby spowodować, że wartość sprzedanych w danym
    roku obrotowym Bonów, która statystycznie będzie odpowiadać wartości
    niezrealizowanych (przeterminowanych) Bonów, zaksięgowana zostanie nie później niż z
    końcem roku obrotowego od razu na kontach pozostałych przychodów operacyjnych, a
    nie jak dotychczas na kontach rozliczeń międzyokresowych przychodów. Spowodowałoby
    to, że wartość, o której mowa powyżej, w sprawozdaniu finansowym składanym za rok
    obrotowy, w którym sprzedano Bony, wykazana zostałaby w rachunku zysków i strat w
    pozycji Innych przychodów operacyjnych, a nie w bilansie w pozycji pasywów Innych
    rozliczeń międzyokresowych. W uproszczeniu doprowadziłoby to do przesunięcia
    momentu wykazania wartości Bonów, które ulegną przeterminowaniu, w pozycji Innych
    przychodów operacyjnych z roku obrotowego przeterminowania Bonów, na rok obrotowy,
    w którym doszło do ich sprzedaży.
    Wspólnicy, działający jako kierownik jednostki, którą jest Spółka, uważają, że
    proponowany powyżej sposób prezentacji przychodów i pasywów dla celów prawa
    bilansowego bardziej odpowiada rzeczywistości gospodarczej, w jakiej prowadzona jest
    działalność Spółki. Konsultacja z biegłym rewidentem potwierdziła, że taki sposób
    ewidencjonowania zdarzeń gospodarczych w Spółce można uznać za prawidłowy i
    dopuszczalny w świetle ustawy o rachunkowości.
    Mając na względzie powyższe Wspólnicy rozważają dokonanie zmiany polityki
    rachunkowości ze skutkiem na 1 stycznia 2025 r. albo ze skutkiem na pierwszy dzień
    jednego z kolejnych lat obrotowych.

    VII. DOSTOSOWANIE WYNIKÓW LAT POPRZEDZAJĄCYCH ZMIANĘ POLITYKI
    RACHUNKOWOŚCI
    Zmiana polityki rachunkowości spowodowałaby zmiany w bieżącym ewidencjonowaniu
    zdarzeń gospodarczych w sposób opisany w części „VI. Planowana zmiana polityki
    rachunkowości” od pierwszego dnia danego roku obrotowego, niezależnie, w którym dniu
    roku obrotowego podjęto by decyzję (art. 8 ust. 2 ustawy o rachunkowości).
    Spółka zobowiązana jest do otwarcia ksiąg rachunkowych i sporządzenia bilansu otwarcia
    na początek roku obrotowego w oparciu o wyniki bilansu zamknięcia roku poprzedniego.
    Dlatego zmieniając politykę rachunkowości w opisany sposób, Spółka musiałaby również
    dostosować wyniki roku bieżącego będące kontynuacją wyników lat ubiegłych.
    Oznaczałoby to, że dokonując zmiany polityki rachunkowości od 1 stycznia 2025 r. Spółka
    dokonałaby również przeksięgowania wartości pozycji rozliczeń międzyokresowych
    przychodów wynikającej z bilansu sprawozdania finansowego za 2024 r., gdzie ujęto
    sprzedane do 31 grudnia 2024 r., ale niezrealizowane i nieprzeterminowane Bony.
    Przeksięgowanie nastąpiłoby z konta księgowego rozliczeń międzyokresowych
    przychodów na konto rozliczenia wyniku finansowego (roku poprzedniego). W
    konsekwencji przeksięgowane wartości znalazłyby swoje odzwierciedlenie w
    sprawozdaniu finansowym, gdzie wykazane zostałyby w pozycji Zysk/Strata z lat ubiegłych
    (pasywa bilansu), powiększając zysku lat ubiegłych albo pomniejszając stratę lat ubiegłych.
    Przeksięgowanie dotyczyłoby jedynie tej części sprzedanych do 31 grudnia 2024 r., ale
    niezrealizowanych ani nieprzeterminowanych Bonów, które według statystycznych danych
    Spółki, nie zostałyby zrealizowane przez Klientów i uległyby przeterminowaniu.
    Daty zmian mogą różnić się w zależności od tego, czy Spółka decyzję o zmianie polityki
    rachunkowości podejmie w 2025 r., czy w latach kolejnych.
    Pytania
    1. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawców, że planowana zmiana polityki
      rachunkowości, nie wpłynie na moment powstania bieżących przychodów związanych
      ze sprzedażą Bonów na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
      ponieważ ten powstanie:
      a) w odniesieniu do ceny Bonu - w momencie upływu terminu jego realizacji,
      b) w odniesieniu do wartości prowizji - ostatniego dnia okresu rozliczeniowego
        przyjętego w umowie z partnerem biznesowym, w którym dokonano realizacji
        Bonu?
    2. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawców, że dostosowanie wyników lat
      poprzedzających zmianę polityki rachunkowości, nie spowoduje w momencie zmiany
      polityki rachunkowości lub opisanego przeksięgowania powstania przychodu w
      podatku PIT w stosunku do sprzedanych i niezrealizowanych Bonów, ponieważ ten
      powstanie:
      a) w odniesieniu do ceny Bonu - w momencie upływu terminu jego realizacji,
      b) w odniesieniu do wartości prowizji - ostatniego dnia okresu rozliczeniowego
        przyjętego w umowie z partnerem biznesowym, w którym dokonano realizacji
        Bonu?
    Państwa stanowisko w sprawie
    ODPOWIEDŹ NA PYTANIE NR 1
    Według Wnioskodawców planowana zmiana polityki rachunkowości, nie wpłynie na
    moment powstania bieżących przychodów związanych ze sprzedażą Bonów na gruncie
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ ten powstanie:
    a) w odniesieniu do ceny Bonu - w momencie upływu terminu jego realizacji,

    b) w odniesieniu do wartości prowizji - ostatniego dnia okresu rozliczeniowego
      przyjętego w umowie z partnerem biznesowym, w którym dokonano realizacji Bonu.
    ODPOWIEDŹ NA PYTANIE NR 2
    Według Wnioskodawców dostosowanie wyników lat poprzedzających zmianę polityki
    rachunkowości, nie spowoduje w momencie zmiany polityki rachunkowości lub opisanego
    przeksięgowania powstania przychodu w podatku PIT w stosunku do sprzedanych i
    niezrealizowanych Bonów, ponieważ ten powstanie:
    a) w odniesieniu do ceny Bonu - w momencie upływu terminu jego realizacji,
    b) w odniesieniu do wartości prowizji - ostatniego dnia okresu rozliczeniowego przyjętego
    w umowie z partnerem biznesowym, w którym dokonano realizacji Bonu.
    UZASADNIENIE STANOWISKA WNIOSKODAWCÓW
    UZASADNIENIE DO ODPOWIEDZI NR 1
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 226, z późn. zm.) (dalej: „ustawa o PIT”) do
    jednego ze źródeł przychodów opodatkowanych podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych, zalicza się pozarolniczą działalność gospodarczą.
    Natomiast przez przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, należy rozumieć
    zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o PIT: „(...) kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie
    otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U
    podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od
    towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny
    podatek od towarów i usług.”
    Stosownie natomiast do art. 14 ust. 1c ustawy o PIT:
    „Za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 1, uważa się, z zastrzeżeniem ust.
    1e, 1 h-1j i 1n-1p, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi,
    albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:
    1) wystawienia faktury albo
    2) uregulowania należności.”
    Przytoczony powyżej przepis należy traktować jako generalną zasadę określającą moment
    powstania przychodów dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Wyjątek od tak skonstruowanej zasady wprowadzają przepisy art. 14 ust. 1e, 1h i 11
    powołanej ustawy.
    W myśl art. 14 ust. 1e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli strony
    ustalą, że usługa jest rozliczana w okresach rozliczeniowych, za datę powstania przychodu
    uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na
    wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w roku.
    Przepis ten ma zastosowanie w przypadku usług o charakterze ciągłym, gdy strony
    uzgodnią, że regulowanie wzajemnych należności i zobowiązań między stronami będzie
    obejmować kolejne określone okresy świadczenia tych usług w czasie trwania umowy.
    Art. 14 ust. 1h ustawy o PIT stanowi, że przepis ust. 1e stosuje się odpowiednio do
    dostawy energii elektrycznej i cieplnej oraz gazu przewodowego.
    Natomiast zgodnie z art. 14 ust. 1i ustawy o PIT, w przypadku otrzymania przychodu z
    działalności gospodarczej, do którego nie stosuje się ust. 1c, 1e i 1h, za datę powstania
    przychodu uznaje się dzień otrzymania zapłaty.

    Jeśli zatem nie zachodzą przesłanki do zastosowania któregokolwiek z poprzednich
    przepisów, to podatnik musi wykazać przychód w momencie otrzymania zapłaty. Znajduje
    to zastosowanie przede wszystkim w przypadku otrzymania odszkodowania, czy kary
    umownej.
    Jednocześnie należy zwrócić uwagę na brzmienie przepisu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy o PIT,
    który stanowi, że do przychodów, o których mowa w ust. 1 i 2, nie zalicza się „(...)
    pobranych wpłat lub zarachowanych należności na poczet dostaw towarów i usług, które
    zostaną wykonane w następnych okresach sprawozdawczych, a także otrzymanych lub
    zwróconych pożyczek (kredytów), w tym również uregulowanych w naturze, z wyjątkiem
    skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów)”.
    Tym samym przepisy ustawy o PIT wprost stanowią, że wpłaty o charakterze zaliczkowym
    jako należności na poczet przyszłych dostaw towarów lub usług, które to dostawy zostaną
    wykonane w kolejnych okresach sprawozdawczych, nie stanowi dla podatnika przychodu.
    Dopiero dokonanie dostawy towaru lub usługi, względnie upływ terminu, kiedy można
    żądać wykonania dostawy towaru lub usługi, powoduje powstanie przychodu.
    Jednocześnie, definiując pojęcie przychodu podatkowego, doktryna oraz orzecznictwo
    podkreślają, że istotne jest, aby przysporzenie majątkowe po stronie podatnika, miało
    charakter bezwarunkowy, definitywny i bezzwrotny. Tak m.in. A. Bartosiewicz i R. Kubacki
    w „PIT. Komentarz”:
    „Chociaż pojęcie przychodu z działalności gospodarczej ma charakter szczególny i wyłącza
    zastosowanie ogólnej definicji, o której mowa w art. 11 u.p.d.o.f., to jednak, podobnie jak
    w przypadku ogólnego pojęcia przychodu z działalności gospodarczej, przychodem z
    działalności gospodarczej jest tylko kwota, która ma charakter kwoty należnej
    definitywnie, a nie jest kwotą o charakterze zwrotnym. Z tego też względu wszelkie kwoty
    zwrotne nie będą mogły być uznane za przychód podatkowy. Trudno zresztą uznać kwotę
    podlegającą zwrotowi za kwotę należną, a fakt jej otrzymania jest neutralny dla powstania
    przychodu w przypadku przychodów z działalności gospodarczej.” (A. Bartosiewicz, R.
    Kubacki [w:] A. Bartosiewicz, R. Kubacki, PIT. Komentarz, wyd. V, Warszawa 2015, art. 10,
    art. 14.).
    Tak również Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej
    9.04.2024 r., sygn. 0114-KDIP3-1.4011.99.2024.1.MS2:
    „W danym roku podatkowym opodatkowaniu może zatem podlegać tylko ten przychód,
    którego podatnik może się skutecznie domagać, czyli taki, który podatnikowi w danym
    momencie się należy, jest wymagalny, trwały, definitywny i bezwarunkowy. Nie będzie to
    zatem jakikolwiek przychód, lecz przychód, który stanowić będzie trwałe przysporzenie
    majątkowe. Co do zasady więc, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do
    przychodów podlegających opodatkowaniu decyduje definitywny charakter tego
    przysporzenia, w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono majątek
    podatnika (takie, którymi może rozporządzać jak właściciel).”
    W przedmiotowej sprawie Spółka sprzedaje Bony o określonej wartości oraz terminie
    realizacji uprawniające ich posiadaczy do wymiany na Prezenty realizowane przez
    partnerów biznesowych. W momencie sprzedaży Bonu Spółka nie wie, czy Klient
    wykorzysta swój Bon, a jeśli tak, to jaki Prezent wybierze i kiedy tego dokona.
    Oznacza to, że postępowanie Klienta, którego w momencie sprzedaży Bonu Spółka nie
    może przewidzieć, determinuje moment oraz wysokość uzyskania definitywnego
    przysporzenia majątkowego przez Wspólników. W przypadku realizacji Bonu,
    przysporzeniem Wspólnika będzie realizowana okresowo prowizja należna od partnerów
    biznesowych. W przypadku przeterminowania Bonu, przysporzeniem Wspólników będzie
    cena uzyskana przy sprzedaży Bonu.
    Zgodnie ze słownikową definicją pojęcia „bon” należy rozumieć przez to „dowód
    uprawniający do otrzymania w oznaczonym terminie pewnych towarów, sumy pieniędzy

    lub usług” (Słownik Języka Polskiego PWN, „Bon”, https://sjp.pwn.pl/szukaj/bon.html),
    natomiast „voucher” to „rodzaj bonu w formie fizycznej lub elektronicznej, uprawniający
    jego posiadacza do otrzymania zniżki lub wymiany na różnego rodzaju produkty i usługi”
    (Słownik Języka Polskiego PWN, „Voucher”, https://sjp.pwn.pl/slowniki/voucher.html).
    Podobnie pojęcie vouchera definiuje internetowy Słownik Języka Polskiego (www.sjp.pl),
    według którego „voucher” to
    1. dowód na piśmie,
    2. dokument świadczący o zawarciu transakcji,
    3. oświadczenie lub upoważnienie na piśmie,
    4. certyfikat, list uwierzytelniający.
    Z powyższej definicji wynika, że bon lub voucher nie jest rzeczą, ani prawem majątkowym,
    nie mieści się także w pojęciu „usługa” lub „towar”. Jest jedynie dokumentem w niemal
    dowolnej formie, który poświadcza przysługujące jego posiadaczowi uprawnienia, np. do
    nabycia w oznaczonym terminie pewnego świadczenia (lub zakupu towaru).
    Należy zatem uznać, że sprzedaż Bonu nie jest wydaniem towaru ani świadczeniem usługi,
    a może być co najwyżej rozpatrywana jako pobranie środków pieniężnych na poczet
    przyszłego wydania towarów lub świadczenia usług albo pośredniczenie w pobraniu
    środków pieniężnych do przekazania dla innego podmiotu (partnera biznesowego)
    realizującego wydanie towarów lub świadczenie usług.
    W przedmiotowej sprawie Spółka, sprzedając Bony, działa jako pośrednik między Klientem
    a partnerem biznesowym. W uproszczeniu, jeśli Klient wymieni Bon na Prezent
    realizowany przez danego partnera biznesowego, Spółka przekaże partnerowi środki
    pieniężne pobrane przy sprzedaży Bonu odpowiadające wartości realizowanej przez niego
    usługi lub dostarczanego towaru. Jednocześnie Spółka uzyska prawo do wynagrodzenia
    prowizyjnego. Jeśli jednak w okresie ważności Bonu Klient nie zdecyduje się na jego
    wymianę na Prezent, Spółka zachowa cenę sprzedanego Bonu jako swoje przysporzenie
    majątkowe.
    Tym samym Wspólnicy stoją na stanowisku, że w momencie sprzedaży Bonu, pobrane
    środki pieniężne nie stanowią dla nich przychodu do opodatkowania, ponieważ nie
    stanowią definitywnego i bezwarunkowego przysporzenia. Niemożliwym jest bowiem
    określenie, czy środki te w pobranej wysokości w ogóle staną się przysporzeniem
    Wspólników, czy jednak zobowiązani będą do ich przekazania partnerowi biznesowemu.
    Istotnym wydaje się również, że możliwość przekazania środków partnerowi nie jest
    jedynie iluzoryczna, ale jest wpisana w model biznesowy współpracy obu stron.
    Zatrzymanie środków przez Spółkę możliwe jest jedynie w sytuacji, gdyby Klient nie
    wykorzystał posiadanego Bonu w terminie jego realizacji. Niemniej tak długo, jak Bon nie
    jest przeterminowany, Spółka nie może traktować środków pobranych przy jego
    sprzedaży jak własnych, a Wspólnicy nie dysponują trwałym i bezwarunkowym
    przysporzeniem.
    Wnioskodawcy uważają zatem, że tak długo, jak nie dojdzie do upływu terminu realizacji
    Bonu, cena Bonu pobrana przez Spółkę w związku z jego sprzedażą, nie stanowi dla nich
    przychodu podatkowego, ponieważ do momentu przeterminowania Bonu, nie jest to
    przysporzenie definitywne, trwałe i bezwarunkowe.
    Stanowisko Wnioskodawców nie uległoby zmianie również, gdyby uznać, że zdarzenie,
    jakim jest przeterminowanie Bonu, należy traktować na równi z wydaniem rzeczy lub
    wyświadczeniem usług, o których mowa w art. 14 ust. 1c ustawy o PIT. Wówczas sprzedaż
    Bonu byłaby jedynie pobraniem pieniędzy na poczet przyszłego wydania rzeczy lub
    świadczenia usług. Tym samym środki pobrane przez Spółkę przy sprzedaży Bonu miałyby
    charakter zaliczki, tj. zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy o PIT, wpłaty pobranej na poczet
    dostaw towarów i usług, które zostaną wykonane w następnych okresach

    sprawozdawczych. Tym samym, również w tym wypadku, zdarzenie, jakim jest sprzedaż
    Bonu nie określa momentu powstania przychodu z perspektywy Wnioskodawców.
    Skoro zatem środki pieniężne pobrane przez Spółkę tytułem sprzedaży Bonów
    stanowiłyby zaliczkę na przyszłe dostawy towarów i usług, to zgodnie z ogólną definicją
    przychodu, momentem jego powstania powinien być moment wydania towaru lub
    wykonania usług. Skoro za taki moment w przedmiotowej sprawie uznać można byłoby
    dopiero moment przeterminowania Bonu, kiedy środki pobrane tytułem ceny staną się
    definitywnym przysporzeniem Wspólników, to również dopiero w momencie
    przeterminowania Bonu Wspólnicy zobowiązani byliby do rozpoznania przychodu.
    Podsumowując, według Wnioskodawców w przypadku sprzedaży Bonu, przychód w
    odniesieniu do jego ceny, powstanie dopiero w momencie upływu terminu jego realizacji.
    Powyższe rozumowanie potwierdzone zostało w licznych interpretacjach podatkowych -
    zarówno w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, jak i podatku
    dochodowego od osób prawnych, bowiem poszczególne ustępy art. 12 w ustawie z dnia
    15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2023, poz. 2805 z
    późn. zm.) (dalej: „ustawa o CIT”) odpowiadają treścią przepisom art. 14 ustawy o PIT (w
    tym przede wszystkim art. 12 ust. ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT odpowiadający art. 14 ust. 3
    pkt 1 ustawy o PIT):
        interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 15.10.2018
        r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.285.2018.6.AP, w której stwierdzono:
    „Natomiast w sytuacji, gdy w oznaczonym terminie klient nie zrealizuje uprawnień
    wynikających z karty podarunkowej/vouchera, Spółka będzie miała obowiązek
    rozpoznania przychodu w wysokości niewykorzystanej przez klienta w dniu, w którym
    upłynie termin ważności karty podarunkowej/ vouchera.”
        interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 17.11.2023
        r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.368.2023.4.AJ, w której stwierdzono:
    „Karta przedpłacona jest substytutem pieniądza i umożliwia jedynie dokonanie zapłaty
    zaświadczenia zrealizowane w przyszłości, które będą polegały na wydaniu towarów lub
    wykonaniu usługi w ramach działalności gospodarczej. Należy zatem uznać, iż wydanie
    (sprzedaż) karty przedpłaconej nie jest wydaniem towaru, ani świadczeniem usługi.
    Wynikające z zakupionej (otrzymanej) karty przedpłaconej uprawnienia, niekoniecznie
    muszą zostać w przyszłości zrealizowane przez klienta.”
    (...)
    „W odniesieniu do pytania dotyczącego momentu rozpoznania przychodu w podatku
    dochodowym od osób prawnych z tytułu środków pieniężnych (punktów) zgromadzonych,
    a niewykorzystanych na Karcie, po upływie jej ważności wskazać należy, że w sytuacji gdy
    klient nie zrealizuje Karty przedpłaconej posiadającej z góry określony termin ważności,
    momentem rozpoznania przychodu podatkowego przez Wnioskodawcę będzie dzień, w
    którym upłynął termin wyznaczony na jej realizację (dzień przekształcenia się przedpłaty w
    definitywne przysporzenie majątkowe). W tym dniu otrzymane od Klienta środki pieniężne
    za wydanie/doładowanie Karty i niewykorzystane przez Klienta na zakupy uzyskają cechę
    definitywności, powiększając tym samym majątek obrotowy Spółki i w tym dniu będą
    Państwo zobowiązani do rozpoznania przychodu podatkowego.”
        interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 28.06.2024
        r., sygn. 0111-KDIB1-1.4010.238.2024.1.RH, w której stwierdzono:

    „Karta podarunkowa oraz voucher są substytutem pieniądza i umożliwiają jedynie
    dokonanie zapłaty za świadczenia zrealizowane w przyszłości, które będą polegały na
    wydaniu towarów lub wykonaniu usługi w ramach działalności gospodarczej. Należy
    zatem uznać, że wydanie (sprzedaż) karty podarunkowej/vouchera nie jest wydaniem
    towaru ani świadczeniem usługi. Wynikające z zakupionej (otrzymanej) karty
    podarunkowej/vouchera uprawnienia, niekoniecznie muszą zostać w przyszłości
    zrealizowane przez klienta.” (...)
    „Natomiast w sytuacji, gdy klient nie zrealizuje w całości bądź w części karty podarunkowej
    posiadającej z góry określony termin ważności, momentem rozpoznania przychodu
    podatkowego przez Wnioskodawcę będzie dzień, w którym upłynął termin wyznaczony na
    jej realizację (dzień przekształcenia się przedpłaty w definitywne przysporzenie
    majątkowe).”
    W przypadku realizacji Bonu przez Klienta, tj. wymiany Bonu na Prezent, Spółka działa jako
    pośrednik między Klientem a partnerem biznesowym. W tym modelu współpracy Spółka
    zarabia otrzymując od partnerów biznesowych prowizję za usługę pośrednictwa należną w
    sytuacji, gdy w wyniku sprzedaży Bonu Klient zdecyduje się zrealizować go u danego
    partnera biznesowego, tj. wymienić go na Prezent, którego realizatorem jest dany partner
    biznesowy.
    Kiedy dochodzi do realizacji Bonu przez Klienta, Spółka wystawia na swoją rzecz, chociaż w
    imieniu partnera biznesowego, dokument typu nota obciążeniowa na kwotę wynikającej z
    umowy wartości usługi lub towaru oferowanego przez partnera biznesowego. Następnie
    Spółka wystawia na partnera biznesowego fakturę dotyczącą kwoty prowizji za
    wyświadczoną na jego rzecz usługę pośrednictwa. Końcowo Spółka przelewa partnerowi
    biznesowemu kwotę będącą różnicą między należną mu kwotą odpowiadającą wartości
    oferowanych przez niego usług lub towarów a prowizją należną Spółce.
    W większości wypadków, których dotyczy niniejszy wiosek, Spółka i partnerzy biznesowi
    rozliczają należną prowizję w przyjętych w umowie okresach rozliczeniowych, nie
    dłuższych niż rok. Dlatego też Wspólnicy rozpoznają przychód dotyczący prowizji
    ostatniego dnia przyjętego w umowie okresu rozliczeniowego.
    Jak wskazano w art. 14 ust. 1e ustawy o PIT, jeżeli strony ustalą, że usługa jest rozliczana w
    okresach rozliczeniowych, za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu
    rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w
    roku.
    Przepis art. 14 ust. 1e ustawy o PIT określa szczególną metodę ustalania momentu
    powstania przychodu z tytułu usług rozliczanych w okresach rozliczeniowych. Kluczowe
    znaczenie ma ustalenie, kiedy kończy się dany okres rozliczeniowy - termin ten powinien
    wynikać z umowy lub, gdy umowa nie zawiera stosownej informacji, z wystawionej faktury
    (o ile umowa na to zezwala lub odsyła do niej). Co istotne, okresy rozliczeniowe nie muszą
    być równe, cykliczne ani miesięczne - mogą być elastyczne, o ile są możliwe do
    jednoznacznego zidentyfikowania. Przychód powstaje z końcem danego okresu
    rozliczeniowego, niezależnie od daty zapłaty czy wystawienia faktury. Warunkiem
    koniecznym jest jednak, by przychód był rozpoznawany co najmniej raz w roku
    kalendarzowym (a nie podatkowym), nawet jeśli dany okres rozliczeniowy trwa dłużej niż
    12 miesięcy.
    Przyjmuje się ponadto, że wskazany przepis ma zastosowanie do usług o charakterze
    ciągłym rozliczanych w okresach rozliczeniowych.
    Usługi o charakterze ciągłym obejmują czynności polegające na stałym i powtarzalnym
    (trwałym) zachowaniu strony zobowiązanej do ich świadczenia. Wynikają one ze
    zobowiązania o charakterze ciągłym, które wytwarza trwały stosunek prawny i z którego
    wypływają obowiązki ciągłe bądź okresowe. Istotą usług o charakterze ciągłym jest stałe i
    powtarzalne zachowanie się osoby zobowiązanej do ich świadczenia, zgodnie z treścią
    umowy i w okresie, na jaki została ona zawarta - tak m.in. Dyrektor Krajowej Informacji

    Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 14.11.2017 r., sygn. 0113-KDIPT2-
    3.4011.240.2017.3.MS.
    Dodatkowo podkreśla się, że usługi ciągłe świadczone są przez określony czas, a nie
    jednorazowo. Jak wskazał WSA w Krakowie w wyroku z 7.04.2021 r., sygn. akt I SA/Kr 201
    /21:
    „W odniesieniu do usług ciągłych nie można powiedzieć, że upływ pewnego okresu
    pozwala uznać usługę za wykonaną pomimo jej dalszego świadczenia co oznacza, że
    wykonywana jest nieprzerwanie przez czas trwania umowy i w której jednoznacznie
    można określić jedynie moment rozpoczęcia jej świadczenia, natomiast moment jej
    zakończenia rozumianego jako definitywne wykonanie, nie jest z góry określony. Jest on
    wyznaczony przez datę obowiązywania umowy między kontrahentami.”
    Mając na względzie opis stanu faktycznego oraz przywołane przepisy wraz z ich
    interpretacją, Wspólnicy stoją na stanowisku, że usługa pośrednictwa świadczona przez
    Spółkę na rzecz partnerów biznesowych, za którą należna jest okresowa prowizja, ma
    charakter usługi ciągłej, tj. usługi świadczonej stale w okresie obowiązywania umowy,
    polegającej na powtarzalnych zachowaniach. Trudno bowiem wskazać moment
    definitywnego wykonania usługi, skoro jej istotą jest ciągłe oferowanie przez Spółkę
    Bonów na Prezenty, którymi są usługi i towary partnerów biznesowych.
    Natomiast w związku ze wskazaniem w umowach konkretnych okresów rozliczeniowych,
    nie dłuższych niż rok, Wnioskodawcy uważają, że zgodnie z at. 14 ust. 1e ustawy o PIT
    przychód związany ze sprzedażą Bonów w odniesieniu do wartości prowizji, powstaje
    ostatniego dnia okresu rozliczeniowego przyjętego w umowie z partnerem biznesowym, w
    którym dokonano realizacji Bonu.
    Do jednej z nadrzędnych zasad rachunkowości zalicza się zasadę wiarygodności
    (Dyhdalewicz A, Hołownia K., „Kontrola wewnętrzna jako narzędzie realizacji zasady
    wiarygodności informacji prezentowanych w sprawozdaniu finansowym”, Academy of
    Management 2019;3(4), s. 33), która oznacza, że ujmowane w księgach operacje powinny
    być prezentowane w sposób rzetelny i umożliwiający właściwą ocenę finansową
    podmiotu. Celem realizacji postulatów zasady wiarygodności jest przedstawienie realnej
    sytuacji finansowej podmiotu, zwłaszcza z perspektywy interesariuszy zewnętrznych,
    takich jak klienci, kontrahenci czy organy publiczne.
    Wyrazem zasady wiarygodności są m.in. przepisy ustawy o rachunkowości odnoszące się
    do „wiarygodnej wyceny", „wiarygodnej wartości” czy „wiarygodnych szacunku".
    Przykładem jest chociażby art. 3 ust. 1 pkt 30 ustawy o rachunkowości, który stanowi, że
    przez przychody i zyski rozumie się „(...) uprawdopodobnione powstanie w okresie
    sprawozdawczym korzyści ekonomicznych, o wiarygodnie określonej wartości, w formie
    zwiększenia wartości aktywów, albo zmniejszenia wartości zobowiązań, które doprowadzą
    do wzrostu kapitału własnego lub zmniejszenia jego niedoboru w inny sposób niż
    wniesienie środków przez udziałowców lub właścicieli.”
    Ponieważ Spółka prowadzi działalność w przedstawionym we wniosku zakresie od wielu
    lat, na podstawie zbieranych w tym czasie danych, jest w stanie z dużym
    prawdopodobieństwem, na zasadzie szacunku, określić, jaka część sprzedawanych Bonów
    nie zostanie zrealizowana przez Klientów i ulegnie przeterminowaniu. Tym samym Spółka
    z dużą dozą prawdopodobieństwa wie, jaka część Bonów nie zostanie zrealizowana w
    terminie i stanie się dla niej pozostałymi przychodami operacyjnymi. Dlatego też, ze
    względu na dopuszczalność takiej metody przez biegłego rewidenta, Spółka w celu
    uwiarygodnienia osiąganych przez siebie przychodów, rozważa zmianę polityki
    rachunkowości. Zmiana ta umożliwi uznanie za pozostałe przychody operacyjne w roku
    sprzedaży Bonów, tej części wartości sprzedanych Bonów, które najprawdopodobniej
    ulegną przeterminowaniu.
    Niemniej, o ile Spółka dla celów prawa bilansowego porusza się w sferze szacunków,
    statystyki i wiarygodności, to z perspektywy prawa cywilnego, uznanie części wartości

    sprzedanych Bonów za pozostałe przychody operacyjne przed upływem terminu na ich
    realizację, nie spowoduje wygaszenia zobowiązania Spółki do świadczenia na rzecz Klienta
    z prawem do zachowania ceny pobranej przy sprzedaży Bonu. Niezależnie od
    postępowania Spółki w sferze prawa bilansowego, posiadacz nieprzeterminowanego
    Bonu niezmiennie zachowa prawo do jego realizacji.
    Natomiast gdyby szacunku Spółki odnośnie wartości Bonów, które należy uznać za
    pozostałe przychody operacyjne przed upływem terminu na ich realizację, okazały się
    nieprawidłowe, to Spółka zobowiązana będzie do skorygowania swoich rozliczeń
    bilansowych.
    Powyższe porównać można do częstej sytuacji, w której jednostka ocenia, że jej
    przeterminowana należność zagrożona jest wysokim stopniem nieściągalności. Dla
    wiarygodnego przedstawienia własnej sytuacji ekonomicznej, jednostka powinna dokonać
    wyksięgowania należności, a następnie tzw. „spisania" jej w ciężar pozostałych kosztów
    operacyjnych (art. 3 ust. 1 pkt 32 lit. d) ustawy o rachunkowości). Niemniej od strony
    prawa cywilnego, należność ta, o ile nie uległa przedawnieniu, wciąż mogłaby być
    dochodzona.
    Tym samym należy odnotować, że zmiana polityki rachunkowości nie wpływa na stosunki
    cywilnoprawne łączące Spółkę z Klientami oraz partnerami biznesowymi, a sytuacja
    pewnych rozbieżności na gruncie prawa bilansowego i cywilnego jest zjawiskiem częstym.
    Wysoki poziom szacunków (art. 28 ust. 1 pkt 9 ustawy o rachunkowości), wyceny (art. 10
    ust. 1 pkt 2 ustawy o rachunkowości) i ostrożności (art. 7 ust. 1 ustawy o rachunkowości)
    wpisany jest w istotę prawa bilansowego, ponieważ podstawową funkcją sporządzonego
    sprawozdania finansowego jest przedstawienie jasnego i rzetelnego obrazu sytuacji
    finansowej jednostki (A. Spoz, „Koncepcja prawdziwego i rzetelnego obrazu w systemie
    rachunkowości jednostki”, Prace Naukowe Uniwersytetu Ekonomicznego we Wrocławiu,
    Tom II, s. 135).
    Zupełnie inaczej kształtuje się cel przepisów prawa podatkowego, których zasady
    ustanowiono właśnie dla precyzyjnego wyliczenia kwoty zobowiązania podatkowego oraz
    dokładnego określenia terminu jego powstania.
    Wiąże się to z obowiązkiem zapłaty podatku, a w przypadku opóźnienia, naliczeniem
    odsetek za zwłokę.
    Z tego też względu prawo podatkowe z zasady nie opiera się na szacunkach i
    prawdopodobieństwie, ale wiąże moment powstania obowiązku podatkowego z
    konkretnym zdarzeniem i konkretną datą oraz precyzyjnie określa wysokość zobowiązania
    podatkowego.
    Zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. 2025 r.
    poz. 111, 497) (dalej: „Ordynacja podatkowa”) zobowiązanie podatkowe jest wynikającym z
    obowiązku podatkowego zobowiązaniem podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu
    Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w
    miejscu określonym w przepisach prawa podatkowego. Natomiast stosowanie do art. 4
    Ordynacji podatkowej - obowiązkiem podatkowym jest wynikająca z ustaw podatkowych
    nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z
    zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach.
    Mając na względzie powyższe, jakiekolwiek zdarzenia normujące powstanie obowiązku
    podatkowego, a w dalszej kolejności zobowiązania podatkowego, wynikać muszą z ustaw
    podatkowych, którymi zgodnie z art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej są ustawy dotyczące
    podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot,
    przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę
    opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów
    podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz
    osób trzecich.

    Oznacza to, że pojęcie ustawy podatkowej, w świetle art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej,
    obejmuje te ustawy, które dotyczą trzech kategorii danin publicznych: podatków, opłat i
    niepodatkowych należności budżetowych, a więc tych należności, które stosownie do art.
    2 § 1 pkt 1 stanowią podstawowy przedmiot regulacji Ordynacji podatkowej (W.
    Michałowski, „Pojęcie „ustawy podatkowej” w polskim porządku normatywnym”,
    Doradztwo Podatkowe Biuletyn Instytutu Studiów Podatkowych 2022/6, s. 22).
    Ponieważ ustawa o rachunkowości nie dotyczy żadnej z trzech kategorii danin publicznych
    ani nie normuje innych elementów wskazanych w art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej, to nie
    można uznać jej za ustawę podatkową w świetle tego przepisu. Oczywistym jest zatem, że
    bez jasnego odesłania w ustawie podatkowej, przepisy ustawy o rachunkowości nie mogą
    samodzielnie modyfikować momentu powstania obowiązku podatkowego, w tym
    momentu powstania przychodu.
    Tym samym moment powstania obowiązku podatkowego na gruncie podatku
    dochodowego od osób fizycznych należy odnosić jedynie do przepisów ustawy o PIT, które
    przytoczone w niniejszym wniosku, nie odnoszą się do momentu subiektywnego uznania
    danego zdarzenia za przychód przez kierownika jednostki na potrzeby prawa bilansowego
    czy też zmiany przez niego polityki rachunkowości, ale do konkretnych zdarzeń
    wskazanych m.in. w art. 14 ust. 1c, 1e, 1h i 1i.
    Końcowo należy również zwrócić uwagę, że dualizm określania przychodu bilansowego na
    gruncie ustawy o rachunkowości oraz przychodu podatkowego na gruncie ustaw o
    podatkach dochodowych istnieje dość powszechnie i nie budzi kontrowersji:
        odsetki stanowią przychody i koszty podatkowe dopiero w momencie ich
        uregulowania, natomiast dla celów bilansowych istotny jest moment ich naliczenia;
        różnice kursowe powstające w związku z wyceną bilansową na koniec roku
        obrotowego, które nie stanowią przychodów i kosztów podatkowych;
        przychody z nieodpłatnych świadczeń wpływają na wynik podatkowy, ale nie
        znajdują odzwierciedlenia w przychodach bilansowych.
    Podsumowując, Wnioskodawcy stoją na stanowisku, że planowana zmiana polityki
    rachunkowości, nie wpłynie na moment powstania bieżących przychodów związanych ze
    sprzedażą Bonów na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    ponieważ ten powstanie:
    a) w odniesieniu do ceny Bonu - w momencie upływu terminu jego realizacji,
    b) w odniesieniu do wartości prowizji - ostatniego dnia okresu rozliczeniowego
      przyjętego w umowie z partnerem biznesowym, w którym dokonano realizacji Bonu.
    Końcowo, Wnioskodawcy zwracają uwagę, że sam brak wpływu zmiany polityki
    rachunkowości na moment powstania obowiązku podatkowego w PIT potwierdził już dla
    nich Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia
    7.05.2025 r. sygn. 0114-KDIP3-1.4011.248.2025.1.EC.
    UZASADNIENIE DO ODPOWIEDZI NR 2
    W związku z planowaną zmianą polityką rachunkowości Spółka zobowiązana byłaby do
    dokonania odpowiednich przeksięgowań i kwalifikacji zdarzeń przeszłych, które
    wpływałyby na jej bieżący wynik bilansowy.
    Zmieniając politykę rachunkowości ze skutkiem od początku roku obrotowego Spółka
    zapewne dysponowałaby sprzedanymi i wciąż niezrealizowanymi, ale też
    nieprzeterminowanymi Bonami, których sprzedaż dokonana została najpóźniej do
    ostatniego dnia poprzedniego roku obrotowego.

    Przeksięgowanie dotyczyłoby zatem wartości pozycji rozliczeń międzyokresowych
    przychodów wynikającej z bilansu sprawozdania finansowego za rok obrotowy
    poprzedzający rok zmiany polityki rachunkowości. Tym samym Spółka wykazałaby
    przedmiotowe wartości w pozycji Zysk/Strata z lat ubiegłych (pasywa bilansu),
    powiększając zysk lat ubiegłych albo pomniejszając stratę lat ubiegłych.
    Wątpliwości Wspólników dotyczą tego, czy dostosowanie wyników lat poprzedzających
    zmianę polityki rachunkowości, nie spowoduje w momencie zmiany polityki
    rachunkowości lub opisanego przeksięgowania powstania przychodu w podatku PIT w
    stosunku do sprzedanych i niezrealizowanych Bonów.
    Podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu do pytania nr 1, Wspólnicy stoją na
    stanowisku, że niezależnie od tego, kiedy Spółka sprzeda Bony, zmiana polityki
    rachunkowości oraz przeksięgowanie części wartości Bonów zgodnie z nowymi zasadami
    polityki rachunkowości, nie spowoduje powstania przychodu podatkowego po stronie
    Wspólników.
    Wspólnicy uważają, że w stosunku do wszystkich Bonów, których dotyczy wniosek,
    również tych sprzedanych przed zmianą polityki rachunkowości, przychód powstanie:
    a) w odniesieniu do ceny Bonu - w momencie upływu terminu jego realizacji,
    b) w odniesieniu do wartości prowizji - ostatniego dnia okresu rozliczeniowego
      przyjętego w umowie z partnerem biznesowym, w którym dokonano realizacji Bonu.
    Jak zauważono, obowiązek podatkowy wynikać może jedynie z ustawy podatkowej, tj.
    ustawy dotyczącej podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych
    określającej podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego,
    podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów
    podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz
    osób trzecich.
    Obowiązek podatkowy nie może zatem wynikać z innych ustaw, w tym m.in. z ustawy o
    rachunkowości, czy też innych zdarzeń, z którymi ustawa podatkowa nie wiąże powstania
    obowiązku podatkowego, jak moment zmiany polityki rachunkowości czy przeksięgowania
    wartości między kontami księgowymi.
    Tym samym stwierdzić należy, że dostosowanie wyników lat poprzedzających zmianę
    polityki rachunkowości, nie spowoduje w momencie zmiany polityki rachunkowości lub
    opisanego przeksięgowania powstania przychodu w podatku PIT w stosunku do
    sprzedanych i niezrealizowanych Bonów, ponieważ ten powstanie niezależnie od skutków
    bilansowych, tj.:
    a) w odniesieniu do ceny Bonu - w momencie upływu terminu jego realizacji,
    b) w odniesieniu do wartości prowizji - ostatniego dnia okresu rozliczeniowego
      przyjętego w umowie z partnerem biznesowym, w którym dokonano realizacji Bonu.
    Końcowo, również w zakresie przeksięgowań, Wnioskodawcy zwracają uwagę, że sam
    brak wpływu zmiany polityki rachunkowości na moment powstania obowiązku
    podatkowego w PIT potwierdził już dla nich Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w
    interpretacji indywidualnej z dnia 7.05.2025 r. sygn. 0114-KDIP3-1.4011.248.2025.1.EC.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych należy
    stwierdzić, że zostały wydane w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla Organu
    wydającego przedmiotową interpretację. Powołane interpretacje nie stanowią źródła
    prawa, wiążą strony w konkretnej indywidualnej sprawie, więc zawartych w nich stanowisk
    organów podatkowych nie można wprost przenosić na grunt innej sprawy. Każdą sprawę
    tut. Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą
        mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    A.B. (Zainteresowany będący stroną postępowania - art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma
    prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...), ul. (...), (...).
    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002
    r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze
    zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA),
      albo

        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego.
    Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.