Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPP1/443-1727/11/DM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2012-03-13
Teza: Brak obowiązku rozliczenia podatku VAT z tytułu skupu zużytych tonerów, kartridży i tuszy drukarskich.
Słowa kluczowe: złom
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 17; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 17a

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 20 grudnia 2011 r. (data wpływu 22 grudnia 2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku rozliczenia podatku VAT z tytułu skupu zużytych tonerów, kartridży i tuszy drukarskich - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 22 grudnia 2011 r. został złożony wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku rozliczenia podatku VAT z tytułu skupu zużytych tonerów, kartridży i tuszy drukarskich.

W złożonym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Spółka prowadzi działalność w zakresie skupu zużytych tuszy, kartridży i tonerów do drukarek, sprzedaży materiałów eksploatacyjnych do każdej drukarki i kopiarki, sprzedaży i serwisu urządzeń drukujących utylizacji sprzętu elektronicznego. Skup pustych tuszy i tonerów do drukarek odbywa się zarówno od osób fizycznych, jak i od podmiotów prowadzących działalność gospodarczą będących podatnikami podatku VAT. W związku z faktem, iż skupowane tusze, tonery poddawane są głównie regeneracji, muszą spełniać szereg warunków np. nie mogą być uszkodzone mechanicznie, nie mogą zawierać pęknięć ani porysowań, itp. kartridże i blaszka ze stykami elektrycznymi nie mogą być uszkodzone (zawierać wgnieceń, przerwanych taśm itp.).

Z dniem 1 kwietnia 2011 r. wszedł w życie art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), konstytuujący obowiązek rozliczania nabywania złomu w drodze tzw. samonaliczania podatku VAT, jeżeli dokonującym jego dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15, niekorzystający ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1 i 9, a dostawa nie jest objęta zwolnieniem, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy. Przedmiotowy przepis został następnie z dniem 1 lipca 2011 r. zmodyfikowany w ten sposób, że wskazano, iż obowiązek samonaliczania podatku dotyczy towarów wymienionych w załączniku nr 11 do ustawy, który został dodany do ustawy również z dniem 1 lipca 2011 r.

Spółka posiada opinię klasyfikacyjną z dnia 28 października 2011 r. wydaną przez Urząd Statystyczny w Łodzi, zgodnie z którą zużyte tonery, kartridże i tusze drukarskie skupowane przez Spółkę mieszczą się w grupowaniu PKWiU 28.23.26.0 „Części i akcesoria do fotokopiarek”.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

W świetle powyższego powstało pytanie czy w świetle art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku od towarów i usług, transakcje skupu zużytych tonerów, kartridży i tuszy drukarskich generują obowiązek samonaliczania podatku VAT po stronie Spółki po 1 lipca 2011 r. ?

Zdaniem Wnioskodawcy, skup zużytych tonerów, kartridży i tuszy nie generuje w myśl art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku od towarów i usług w brzmieniu obowiązującym po 1 lipca 2011 r. obowiązku samonaliczania podatku VAT po stronie Spółki.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 7 cyt. ustawy w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2011 r. „podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające złom, jeżeli dokonującym jego dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15, niekorzystający ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1 i 9, a dostawa nie jest objęta zwolnieniem, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2”.

Równocześnie, tj. od 1 kwietnia 2011 r. został zmieniony również art. 17 ust. 2 ustawy o VAT „W przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 4, 5, 7 i 8, usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego”. Następnie z dniem 1 lipca 2011 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług, ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników oraz ustawy o transporcie drogowym, mocą której został wprowadzony wykaz towarów wobec których zastosowanie ma zasada rozliczenia podatku VAT w drodze tzw. reverse charge (samonaliczanie). Intencją ustawodawcy było rozszerzenie pojęcia złomu (odpadów) i stworzenie zupełnego (zamkniętego) katalogu towarów wobec których stosuje ww. zasadę.

Powyższe potwierdza uzasadnienie do rządowego projekt ustawy o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług, ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników oraz ustawy o transporcie drogowym z dnia 19.05.2011 r. druk nr 4201. Z wyżej wymienionego dokumentu wynika, iż „zaproponowana zmiana w art. 17 ust. 1 pkt 7 (art. 1 pkt 3 projektu ustawy) ustawy o VAT ma na celu doprecyzowanie katalogu odpadów przetwarzalnych, do których stosuje się objęcie mechanizmem odwróconego obciążenia (ang. reverse charge mechanizm). Podkreślenia wymaga, że obecny zakres stosowania tego mechanizmu został poszerzony o takie towary, jak zużyte akumulatory elektryczne czy odpady szklane, gumowe i z tworzyw sztucznych. Mechanizm odwróconego obciążenia zmieniający system naliczania i odliczania podatku od towarów i usług w obrocie złomem, polegający na przesunięciu obowiązku podatkowego rozliczenia tego ze sprzedawcy na nabywcę, wprowadzony został ustawą z dnia 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy - Prawo o miarach (Dz. U. Nr 64, poz. 332). Rozwiązanie to z uwagi na brak definicji ustawowej złomu powoduje wątpliwości interpretacyjne, przez co nie w pełni realizuje cel, dla którego zostało wprowadzone, tj. wyeliminowania patologii w obrocie surowcami wtórnymi, skutkujących uszczupleniami w dochodach budżetu państwa oraz zakłócających konkurencję gospodarczą. Proponuje się zatem wprowadzenie do ustawy o VAT załącznika nr 11 (art. 1 pkt 22 projektu ustawy) zawierającego katalog towarów, których dostawa objęta byłaby systemem ww. rozliczenia podatku. Dzięki tej zmianie podatnicy uczestniczący w transakcjach na rynku surowców wtórnych zyskaliby pewność prawną, w przypadku których dostaw, osobą zobowiązaną do rozliczenia podatku VAT będzie nabywca a nie sprzedawca. Jak już zaznaczono, w odróżnieniu od stanu prawnego obowiązującego przed wejściem w życie proponowanej zmiany, katalog ten jest szerszy i nie dotyczy tylko złomu metali. Ujęto w nim m.in. takie odpady, których odzysk i przetwarzanie stwarza, sygnalizowane przez organizacje przedstawicielskie przedsiębiorców działających w szeroko definiowanej branży złomu, ryzyko wystąpienia nadużyć podatkowych (takie, jak złom tzw. akumulatorowy). Proponowany katalog towarów jest zbieżny z wprowadzonym od 1 stycznia 2011 r. w Niemczech, co powinno przeciwdziałać przechodzeniu nieuczciwych podatników z rynku niemieckiego, działających w ww. obszarach, do Polski”.

Zatem wprowadzone w 2011 r. przepisy ustanawiają zasadę rozliczania towarów wymienionych w załączniku nr 11 do ustawy o podatku od towarów i usług w drodze tzw. reverse charge (samonaliczanie). Oznacza to, że nabywca w związku z nabyciem tych towarów sam opodatkowuje VAT dostawę wykonywaną na swoją rzecz, tj. wystawia fakturę wewnętrzną na której wykazuje kwotę podatku należnego od dostawy na swoją rzecz. Natomiast dostawca wystawia fakturę ze wskazaniem, że do dostawy ma zastosowanie reverse charge, nie wykazując na niej kwoty podatku VAT. Innymi słowy, w razie zastosowania mechanizmu samonaliczania Spółka byłaby zobowiązana do rozliczenia podatku VAT należnego w związku z transakcją, mimo bycia nabywcą. Kluczowe w przedmiotowej sprawie jest to, czy zużyte tonery/kartridże/tusze mieszczą się w katalogu towarów wymienionych w załączniku nr 11 do ustawy.

Z brzmienia ustawy, jak i uzasadnienia do jej projektu wynika jednoznacznie, że zużyte tonery/kartridże/tusze nie powinny być traktowane jako złom (odpad) dla celów art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku od towarów i usług w brzmieniu obowiązującym po 1 lipca 2011 r., gdyż tonery/kartridże/tusze nie stanowią złomu metali ani pozostałych towarów wymienionych w załączniku nr 11 do ustawy VAT. W szczególności skupowane zużyte tonery, kartridże i tusze drukarskie muszą spełniać wiele warunków, co wprost wynika regulaminu skupu Spółki, tj. nie mogą być uszkodzone mechanicznie, nie mogą zawierać pęknięć ani porysowań, itp. kartridże i blaszki ze stykami elektrycznymi nie mogą być uszkodzone (zawierać wgnieceń, przerwanych taśma, itp.), co w konsekwencji predysponuje je do grupy PKWiU 28.23.26.0 „Części i akcesoria do fotokopiarek”. Powyższe stanowisko potwierdza opinia klasyfikacyjna z dnia 28 października 2011 r. wydana przez Urząd Statystyczny w Łodzi, zgodnie z którą zużyte tonery, kartridże i tusze drukarskie skupowane przez Spółkę mieszczą się w grupowaniu PKWiU 28.23.26.0 „Części i akcesoria do fotokopiarek”.

Należy podkreślić, iż wykaz towarów zawarty w załączniku nr 11 objętych zasadą rozliczania w drodze tzw. reverse charge (samonaliczanie) jest katalogiem zamkniętym, a zatem towary w nim niewymienione nie podlegają regułom określonym w art. 17 ust 1 pkt 7 ustawy o podatku od towarów i usług. Biorąc pod uwagę, iż zużyte tonery, kartridże i tusze drukarskie mieszczą się w grupowaniu PKWiU 28.23.26.0 „Części i akcesoria do fotokopiarek”, a te zaś nie zostały wymienione w załączniku nr 11 do ustawy, stanowisko Spółki należy uznać za w pełni uzasadnione.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Końcowo należy zaznaczyć, iż zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie trybu udzielania, informacji dotyczących standardów klasyfikacyjnych (Dz. Urz. GUS Nr 1 poz. 11) zainteresowany podmiot sam klasyfikuje prowadzoną działalność, swoje produkty (wyroby i usługi), towary, środki trwałe i obiekty budowlane według zasad określonych w poszczególnych klasyfikacjach i nomenklaturach, wprowadzonych rozporządzeniami Rady Ministrów lub stosowanych bezpośrednio na podstawie przepisów Wspólnoty Europejskiej i to jego obciążają ewentualne negatywne konsekwencje z tytułu błędnego zaklasyfikowania towarów i usług. Zatem tut. organ nie dokonywał oceny poprawności przedstawionych przez Wnioskodawcę klasyfikacji statystycznych. Wobec powyższego, niniejsza interpretacja wydana została w oparciu o grupowanie PKWiU wskazane przez Spółkę.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, 87-100 Toruń, ul. Św. Jakuba 20.