Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-3.4010.111.2019.1.AD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2019-05-10
Teza: Ustalenie czy Wspólnota Mieszkaniowa jest zobowiązana do składania do właściwego urzędu skarbowego sprawozdania finansowego zgodnie z art. 27 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Słowa kluczowe: sprawozdania; sprawozdania-sprawozdania finansowe; wspólnoty-wspólnota mieszkaniowa
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 6-art. 27

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku, który wpłynął do Organu 2 kwietnia 2019 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia czy Wspólnota Mieszkaniowa jest zobowiązana do składania do właściwego urzędu skarbowego sprawozdania finansowego zgodnie z art. 27 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – **jest prawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 2 kwietnia 2019 r. wpłynął do tutejszego organu wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia czy Wspólnota Mieszkaniowa jest zobowiązana do składania do właściwego urzędu skarbowego sprawozdania finansowego zgodnie z art. 27 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Zasady funkcjonowania wspólnot mieszkaniowych określa ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 1892 ze zm., dalej: „uwl”). Należy wskazać, że wspólnota mieszkaniowa nie posiada jednak osobowości prawnej. Tworzą ją generalnie zarówno właściciele odrębnych lokali mieszkalnych, jak i właściciele odrębnych lokali użytkowych. Każdy członek wspólnoty mieszkaniowej jest właścicielem lokalu oraz udziału w nieruchomości wspólnej, będącego prawem związanym z własnością lokalu (art. 3 ust. 1 uwl).

Zgodnie z zapisami ww. ustawy sprawami Wspólnoty Mieszkaniowej kieruje Zarząd. Do obowiązków Zarządu należy między innymi (na podstawie art. 29 ust. 1 prowadzenie określonej przez wspólnotę mieszkaniową ewidencji pozaksięgowej kosztów zarządu nieruchomością wspólną oraz zaliczek uiszczanych na pokrycie tych kosztów, a także rozliczeń z innych tytułów na rzecz nieruchomości wspólnej. Ponieważ jest to czynność przekraczająca zakres zwykłego zarządu właściciele lokali w nieruchomości podjęli stosowną uchwałę określającą sposób prowadzenia ww. ewidencji kosztów i zaliczek. Ponadto prowadzona jest ewidencja indywidualnych rozliczeń właścicieli. Wyżej opisane ewidencje mają zatem charakter ewidencji pozabilansowej z punktu widzenia ustawy o rachunkowości. W związku z powyższym Wspólnota Mieszkaniowa nie stosuje zasad wynikających z ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości. Nie jest więc zobowiązana do sporządzania sprawozdania finansowego, o którym mowa w art. 27 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Jednocześnie Wspólnota Mieszkaniowa, jako jednostka nieposiadająca osobowości prawnej, podlega zgodnie z art. 1 ust. 2 pod przepisy ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych. W związku z powyższym za dany rok podatkowy Wspólnota Mieszkaniowa sporządza i składa do właściwego urzędu skarbowego zgodnie z art. 27 ust.1 zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (straty) CIT-8 oraz uiszcza należny podatek.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy w świetle opisanego stanu faktycznego (winno być: zdarzenia przyszłego) Wspólnota Mieszkaniowa jest zobowiązana do składania do właściwego urzędu skarbowego sprawozdania finansowego zgodnie z art. 27 ust.2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?

Zdaniem Wnioskodawcy, roczne sprawozdanie zarządu ze swej działalności nie jest jednak sprawozdaniem finansowym w rozumieniu ustawy o rachunkowości, albowiem wspólnot mieszkaniowych nie dotyczą zapisy rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie szczególnych zasad rachunkowości dla niektórych jednostek nie będących spółkami prawa handlowego, nie prowadzących działalności gospodarczej.

Sprawozdanie, jakie zarząd przedstawia właścicielom, nie jest sprawozdaniem finansowym o którym mowa w ustawie o rachunkowości. Przy nowelizacji ustawy o własności lokali wprowadzono do niej pojęcie ewidencji pozaksięgowej kosztów zarządu nieruchomością wspólną, zaliczek uiszczonych na pokrycie tych kosztów, a także rozliczeń z innych tytułów na rzecz nieruchomości wspólnej. Tym samym wymogi ustawy o rachunkowości w stosunku do wspólnot mieszkaniowych nie obowiązują, wspólnota mieszkaniowa sama określa zakres i sposób prowadzenia pozaksięgowej ewidencji. Kolejne nowelizacje rozporządzenia ministra finansów w sprawie szczególnych zasad rachunkowości dla jednostek nie będących spółkami prawa handlowego, nie prowadzących działalności gospodarczej wykreśliły wspólnoty mieszkaniowe z obowiązku wykonywania sprawozdania finansowego.

Tym samym Wspólnota Mieszkaniowa nie jest zobowiązana do składania do właściwego urzędu skarbowego sprawozdania finansowego zgodnie z art. 27 ust.2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zasady funkcjonowania wspólnot mieszkaniowych określa ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 737 ze zm.; dalej: „Uwl”). Zgodnie z art. 6 Uwl, ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwana.

Należy wskazać, że wspólnota mieszkaniowa nie posiada jednak osobowości prawnej. Tworzą ją generalnie zarówno właściciele odrębnych lokali mieszkalnych, jak i właściciele odrębnych lokali użytkowych. Każdy członek wspólnoty mieszkaniowej jest właścicielem lokalu oraz udziału w nieruchomości wspólnej, będącego prawem związanym z własnością lokalu (art. 3 ust. 1 Uwl). W myśl art. 3 ust. 2 Uwl, nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali.

Stosownie do art. 13 ust. 1 Uwl, właściciel ponosi wydatki związane z utrzymaniem jego lokalu, jest obowiązany utrzymywać swój lokal w należytym stanie, przestrzegać porządku domowego, uczestniczyć w kosztach zarządu związanych z utrzymaniem nieruchomości wspólnej, korzystać z niej w sposób nieutrudniający korzystania przez innych współwłaścicieli oraz współdziałać z nimi w ochronie wspólnego dobra. Na pokrycie kosztów zarządu właściciele lokali uiszczają zaliczki w formie bieżących opłat, płatne z góry do dnia 10 każdego miesiąca (art. 15 ust. 1 Uwl).

Natomiast art. 14 Uwl stanowi, że na koszty zarządu nieruchomością wspólną składają się w szczególności:

1.  wydatki na remonty i bieżącą konserwacje,
2.  opłaty za dostawę energii elektrycznej i cieplnej, gazu i wody, w części dotyczącej nieruchomości wspólnej, oraz opłaty za antenę zbiorczą i windę,
3.  ubezpieczenia, podatki i inne opłaty publicznoprawne, chyba że są pokrywane bezpośrednio przez właścicieli poszczególnych lokali,
4.  wydatki na utrzymanie porządku i czystości,
5.  wynagrodzenie członków zarządu lub zarządcy.

Jednocześnie zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1036 ze zm.; dalej: „updop”), wspólnoty mieszkaniowe, jako jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, są podatnikami podatku dochodowego od osób prawnych.

Z treści złożonego wniosku wynika, że, zgodnie z zapisami Uwl, sprawami Wspólnoty Mieszkaniowej kieruje Zarząd. Do obowiązków Zarządu należy m.in. prowadzenie określonej przez Wspólnotę Mieszkaniową ewidencji pozaksięgowej kosztów zarządu nieruchomością wspólną oraz zaliczek uiszczanych na pokrycie tych kosztów, a także rozliczeń z innych tytułów na rzecz nieruchomości wspólnej. Ponieważ jest to czynność przekraczająca zakres zwykłego zarządu właściciele lokali w nieruchomości podjęli stosowną uchwałę określającą sposób prowadzenia ww. ewidencji kosztów i zaliczek. Ponadto prowadzona jest ewidencja indywidualnych rozliczeń właścicieli. Wyżej opisane ewidencje mają charakter ewidencji pozabilansowej z punktu widzenia ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości. W związku z powyższym Wspólnota Mieszkaniowa nie stosuje zasad wynikających z ustawy o rachunkowości. Nie jest zobowiązana do sporządzania sprawozdania finansowego, o którym mowa w art. 27 ust. 2 updop. Za dany rok podatkowy Wspólnota Mieszkaniowa sporządza i składa do właściwego urzędu skarbowego, zgodnie z art. 27 ust. 1 updop, zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (straty) CIT-8 oraz uiszcza należny podatek.

Rozważając przedstawione okoliczności sprawy pod kątem zadanego przez Wnioskodawcę pytania oraz zajętego przez niego stanowiska odnośnie poruszonego w pytaniu zagadnienia należy wskazać, że zgodnie z art. 29 ust. 1 Uwl, zarząd lub zarządca, któremu zarząd nieruchomością wspólną powierzono w sposób określony w art. 18 ust. 1, jest obowiązany prowadzić dla każdej nieruchomości wspólnej, określoną przez wspólnotę mieszkaniową, ewidencję pozaksięgową kosztów zarządu nieruchomością wspólną oraz zaliczek uiszczanych na pokrycie tych kosztów, a także rozliczeń z innych tytułów na rzecz nieruchomości wspólnej. Okresem rozliczeniowym wspólnoty mieszkaniowej jest rok kalendarzowy (art. 29 ust. 1a Uwl). Określenie zakresu i sposobu prowadzenia ewidencji pozaksięgowej kosztów oraz rozliczeń z innych tytułów na rzecz nieruchomości wspólnej następuje w formie uchwały właścicieli lokali (art. 22 ust. 2 i ust. 3 pkt 10 Uwl). Treść ww. przepisów wskazuje, że co do zasady zarząd wspólnoty mieszkaniowej jest zwolniony z prowadzenia w każdym przypadku dla nieruchomości wspólnej ksiąg rachunkowych. W konsekwencji należy podkreślić, że sposób ustalenia zasad prowadzenia ewidencji księgowej zależy wyłącznie od uchwały podjętej przez członków wspólnoty mieszkaniowej.

W myśl art. 27 ust. 2 updop, podatnicy, z wyłączeniem podmiotów wpisanych do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, obowiązani do sporządzenia sprawozdania finansowego przekazują do urzędu skarbowego sprawozdanie wraz ze sprawozdaniem z badania, w terminie 10 dni od daty zatwierdzenia rocznego sprawozdania finansowego, a spółki - także odpis uchwały zgromadzenia zatwierdzającej sprawozdanie finansowe. Obowiązek złożenia sprawozdania z badania nie dotyczy podatników, których sprawozdania finansowe, na podstawie odrębnych przepisów, są zwolnione z obowiązku badania. Na mocy zacytowanego przepisu należy stwierdzić, że do urzędu skarbowego składają sprawozdanie finansowe podatnicy, którzy są obowiązani do sporządzenia sprawozdania finansowego. Zawsze zatem zachodzi konieczność ustalenia, czy dany podatnik jest zobowiązany do sporządzania sprawozdania finansowego, by móc od niego wymagać spełnienia tego obowiązku.

Jak powyżej wskazano, wspólnota mieszkaniowa ma przypisany obowiązek prowadzić dla każdej nieruchomości wspólnej, określoną przez wspólnotę mieszkaniową, ewidencję pozaksięgową kosztów zarządu nieruchomością wspólną oraz zaliczek uiszczanych na pokrycie tych kosztów, a także rozliczeń z innych tytułów na rzecz nieruchomości wspólnej. Jest to minimalny wymóg ewidencyjno-rachunkowy nałożony przez ustawodawcę. Jeżeli więc Wspólnota Mieszkaniowa, podjęła uchwałę o prowadzeniu urządzeń księgowych na takim poziomie, który jest dopuszczalny – to brak jest podstaw, by od niej wymagać składania sprawozdania finansowego. Bowiem prowadzenie ewidencji pozaksięgowej (pozabilansowej) nie rodzi obowiązku sporządzania sprawozdania finansowego. Istotna jest w takim przypadku decyzja (uchwała) samej wspólnoty.

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.