Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB3/423-24/10-4/DS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2010-04-08
Teza: Czy prawidłowo Spółka postąpiła wprowadzając na podstawie tytułu prawnego - umowy zlecenia środek trwały i dokonuje odpisów amortyzacyjnych według indywidualnej stawki 10%, przy fakcie, że Spółka w wyniku prowadzonej działalności gospodarczej uzyskuje przychody i opodatkowuje je wyłącznie z wynajmu?
Słowa kluczowe: amortyzacja; amortyzacja-odpisy amortyzacyjne; inwestycje-inwestycje w obcych środkach trwałych; kierownik; koszt-koszty uzyskania przychodów; najem; nieruchomości; remonty; stawka-stawka amortyzacyjna; stawka-stawka indywidualna; umowa-umowa zlecenia; własność; środek-środek trwały; środek-środek trwały-obcy środek trwały
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16a

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. u. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. u. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, przedstawione we wniosku z dnia 17 grudnia 2009 r. (data wpływu 31 grudnia 2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie dokonywania odpisów amortyzacyjnych od nieruchomości niebędącej własnością Spółki – **jest nieprawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 31 grudnia 2009 r. został złożony ww. wniosek – uzupełniony pismem z dnia 26 marca 2010 r. (data wpływu 02.04.2010 r.) – o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie dokonywania odpisów amortyzacyjnych od nieruchomości niebędącej własnością Spółki.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Spółka, jako Zleceniobiorca na mocy tytułu prawnego – umowy zlecenie zawartej ze Zleceniodawcą prowadzi obsługę dwóch nieruchomości w zakresie: obsługi prawnej, księgowej, technicznej, nadzoru technicznego, rozliczeń związanych z wynajmem i utrzymaniem nieruchomości, prowadzeniem windykacji łącznie z pobieraniem czynszów.

Spółka prowadzi działalność gospodarczą, która posiada przychody wyłącznie z najmu. Do przychodów księgowane są czynsze w wysokości naliczonej z umów najmu.

Kosztami uzyskania przychodu są koszty związane wyłącznie z obsługą tych nieruchomości.

Do kosztów uzyskania przychodów Spółka zaliczyła na podstawie art. 17l ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych odpisy amortyzacyjne, bowiem jedna ze stron oddała do odpłatnego używania i pobierania pożytków drugiej stronie podlegające amortyzacji środki trwałe.

Ponadto, Spółka stwierdziła, iż przepisy art. 12 - 16 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, stosuje się do umów najmu i dzierżawy.

Oznacza to, że u Zleceniobiorcy przychodem jest czynsz, a kosztem uzyskania przychodu są odpisy amortyzacyjne oraz wszystkie koszty poniesione związane z obsługą nieruchomości.

Nieruchomości zostały przyjęte, jako środki trwałe w dniu 31.12.2007 r. Rozpoczęto je amortyzować począwszy od stycznia 2008 r. Wartość początkowa została ustalona na podstawie operatów szacunkowych sporządzonych przez Biegłych Sądowych. Budynki były wybudowane i użytkowane powyżej 60 miesięcy.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, indywidualna stawka amortyzacyjna uwzględnia fakt, że środek trwały, którego amortyzacja się rozpoczyna jest już w określonym stopniu zużyty, a zatem zasadne jest umożliwienie szybszego jego zamortyzowania.

W piśmie uzupełniającym z dnia 26 marca 2010 r. Wnioskodawca doprecyzował przedstawiony stan faktyczny wyjaśniając, iż:

1.  Spółka nie jest właścicielem nieruchomości, od której dokonuje się odpisów amortyzacyjnych wg indywidualnej stawki.
2.  W przedmiotowych nieruchomościach dokonano remontu kapitalnego dachu, remontu instalacji oraz na bieżąco dokonuje się niezbędnych nakładów na utrzymanie nieruchomości.
3.  Przedmiotowa umowa została zawarta na czas nieokreślony.
4.  Spółka posiada Umowę, na podstawie której jest zobowiązana do prowadzenia kompleksowej obsługi nieruchomości oraz może czerpać z niej pożytki. W szczególności obsługa polega na prowadzeniu koniecznych remontów, utrzymaniu porządku, zawieraniu umów z najemcami, prowadzeniu bieżących rozliczeń, pobieraniu czynszów i prowadzeniu windykacji. Wpływy z tytułu czynszów pobierane od najemców są w całości przychodem podatkowym Spółki.
5.  Umowa zlecenie zobowiązuje Spółkę do:
    1.  Należytego i starannego wykonywania obsługi prawnej, księgowej oraz technicznej.
    2.  Składania oświadczeń woli w imieniu Zleceniodawcy w szczególności do zawierania umów z najemcami.
    3.  Pobierania czynszów od najemców oraz prowadzenie windykacji.
    4.  Opłacania z pobieranych czynszów wszelkich zobowiązań związanych z właściwym utrzymaniem nieruchomości.
    5.  Prowadzenia remontów i bieżących napraw oraz pokrywania kosztów z tym związanych z pobieranych czynszów.
    6.  Reprezentowania przed Sądami i innymi Urzędami w zakresie objętym umową.
6.  Przedmiotowe nieruchomości spełniają w pełni warunki określone w art. 16j ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy prawidłowo Spółka postąpiła wprowadzając na podstawie tytułu prawnego - umowy zlecenia środek trwały i dokonuje odpisów amortyzacyjnych według indywidualnej stawki 10%, przy fakcie, że Spółka w wyniku prowadzonej działalności gospodarczej uzyskuje przychody i opodatkowuje je wyłącznie z wynajmu?

Zdaniem Wnioskodawcy, słusznie postąpił On przyjmując na stan obcy środek trwały, którego jest administratorem. Spółka nalicza amortyzację według stawki indywidualnej 10% w stosunku rocznym. Wpływy z czynszów naliczone według umów są zaliczane przez Spółkę do przychodów opodatkowanych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów amortyzacyjnych) zamieszczone zostały w przepisach art. 16a - 16m ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. u. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.).

Zgodnie z art. 15 ust. 6 ww. ustawy, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a - 16m, z uwzględnieniem art. 16.

W myśl art. 16a ust. 1 tej ustawy, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1.  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2.  maszyny, urządzenia i środki transportu,
3.  inne przedmioty

\- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Treść powyższego przepisu oznacza, że amortyzacja podatkowa stanowi formę rozłożonego w czasie, obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w prowadzonej działalności gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w okresie dłuższym niż 1 rok. Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie.

Amortyzacji podlegają również, stosownie do art. 16a ust. 2 tej ustawy, z zastrzeżeniem art. 16c, niezależnie od przewidywanego okresu używania:

1.  przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych, zwane dalej „inwestycjami w obcych środkach trwałych”,
2.  budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie,
3.  składniki majątku, wymienione w ust. 1, niestanowiące własności lub współwłasności podatnika, wykorzystywane przez niego na potrzeby związane z prowadzoną działalnością na podstawie umowy określonej w art. 17a pkt 1, zawartej z właścicielem lub współwłaścicielami tych składników - jeżeli zgodnie z przepisami rozdziału 4a odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający

\- zwane także środkami trwałymi.

Regulacja ta ma zastosowanie, gdy podatnik niebędący właścicielem nieruchomości zabudowanej lub gruntu obejmując ją / go na określony czas we władanie na podstawie, np. umowy najmu / dzierżawy przewidującej zgodę właściciela na poczynienie nakładów inwestycyjnych w obcym środku trwałym lub też wybudowanie na cudzym gruncie budynku lub budowli, realizuje takie zadanie dla celów swojej działalności. w tym przypadku dokonane inwestycje w obcym środku trwałym lub też budynki (budowle) wybudowane i wykorzystywane przez podatnika nie stanowią jego własności, mimo poniesienia przez niego nakładów inwestycyjnych. Stanowią one jednak podstawę do naliczania i dokonywania odpisów amortyzacyjnych.

Jak stanowi art. 16f ust. 1 i 3 tej ustawy, podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość obejmującą likwidację majątku nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 16a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 16b.

Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 16h - 16m, gdy wartość początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia do używania jest wyższa niż 3.500 zł. w przypadku gdy wartość początkowa jest równa lub niższa niż 3.500 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16d ust. 1, mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16h - 16m albo jednorazowo w miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, albo w miesiącu następnym.

Stosownie natomiast do art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie z art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

W myśl art. 16i ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 16j – 16ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1.

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie definiuje pojęcia „inwestycji w obcych środkach trwałych”. Wobec tego należy zastosować wykładnię językową, zgodnie z którą inwestycje w obcych środkach trwałych są to poniesione przez podatnika nakłady na ulepszenie (polegające na przebudowie, rozbudowie), rekonstrukcję, adaptację lub modernizację środka trwałego używanego przez niego w prowadzonej działalności gospodarczej, a niestanowiącego jego własności. Powyższe dotyczy środka trwałego używanego na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Spółka, jako Zleceniobiorca na mocy tytułu prawnego – umowy zlecenie zawartej na czas nieokreślony ze Zleceniodawcą, zajmuje się obsługą dwóch nieruchomości w zakresie prowadzenia kompleksowej obsługi nieruchomości oraz może czerpać z niej pożytki. Spółka wskazała, iż nie jest właścicielem nieruchomości, od których dokonuje odpisów amortyzacyjnych wg indywidualnej stawki. Przedmiotowe nieruchomości spełniają w pełni warunki określone w art. 16j ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zostały one przyjęte, jako środki trwałe w dniu 31.12.2007 r. Rozpoczęto ich amortyzację począwszy od stycznia 2008 r. Wartość początkowa została ustalona na podstawie operatów szacunkowych sporządzonych przez Biegłych Sądowych. Budynki były wybudowane i użytkowane powyżej 60 miesięcy. Spółka wyjaśniła, iż obsługa nieruchomości polega w szczególności na prowadzeniu koniecznych remontów, utrzymaniu porządku, zawieraniu umów z najemcami, prowadzeniu bieżących rozliczeń, pobieraniu czynszów i prowadzeniu windykacji. Wpływy z tytułu czynszów w wysokości naliczonej z umów najmu pobierane od najemców są w całości przychodem podatkowym Spółki, zaś kosztami uzyskania przychodu są koszty związane wyłącznie z obsługą tych nieruchomości oraz odpisy amortyzacyjne.

Z przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego wynika zatem, że nieruchomości, których kompleksową obsługę prowadzi Spółka, nie stanowią środków trwałych będących Jej własnością. z uwagi na powyższe, wydatki ponoszone przez Spółkę na nieruchomości nie stanowią wydatków poniesionych na wytworzenie własnego środka trwałego. Odpisami amortyzacyjnymi mogą być jedynie wydatki w wysokości poczynionych nakładów, jako inwestycje w obcych środkach trwałych.

Reasumując powyższe wyjaśnienia poparte dokonaną oceną prawną, stwierdza się, iż Spółce nie przysługuje możliwość wprowadzenia na podstawie tytułu prawnego – umowy zlecenia do ewidencji środków trwałych przedmiotowych nieruchomości, którymi Ona kompleksowo zarządza, zatem nie może dokonywać odpisów amortyzacyjnych według indywidualnej stawki 10%.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. u. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.