Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.472.2025.1.ABA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-06
Teza: Nieposiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności na
terytorium kraju oraz brak obowiązku wystawiania faktur przy
użyciu KSeF.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
systemy-Krajowy System Faktur (KSeF)
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Krajowy System
Faktur (KSeF)
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium Polski oraz obowiązku wystawiania faktur poprzez KSeF. Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca jest spółką (...), której miejscem prowadzenia działalności gospodarczej
    oraz siedziby jest (...). Spółka jest zarejestrowana jako czynny podatnik podatku od
    towarów i usług (dalej: VAT) w Polsce. Przedmiotem działalności Spółki jest m.in (...).
    Działalność Spółki na terytorium Polski obejmuje (...). W ramach dotychczasowej
    działalności Spółka nabywa towary od polskiego dostawcy będącego podatnikiem VAT i
    sprzedaje te towary do podmiotu powiązanego (...) Polska.
    Aktualnie Spółka rozszerza działalność na terytorium Polski poprzez zwiększenie
    wolumenu i typów transakcji. Wnioskodawca będzie nabywać towary od dostawców
    polskich oraz zagranicznych i sprzedawać je nabywcom w Polsce, krajach UE i poza UE. W
    związku ze zwiększeniem wolumenu transakcji Spółka zamierza nawiązać współpracę z
    polskimi dostawcami usług logistycznych, którzy będą świadczyli na jej rzecz usługi
    przechowywania i obsługi logistycznej towarów. Szczegóły działalności zostały
    przedstawione poniżej.
    Dotychczasowa działalność na terytorium Polski
    Spółka nabywa towary od niezależnego kontrahenta, polskiego podatnika VAT, na
    podstawie zawartej umowy handlowej. Następnie towary te są przedmiotem dostawy
    realizowanej przez Spółkę na rzecz (...) Polska, zgodnie z odrębną umową sprzedaży
    zawartą pomiędzy tymi podmiotami. W dalszej kolejności towary są sprzedawane przez
    (...) Polska do końcowych odbiorców zlokalizowanych na terytorium Polski, zgodnie z
    ustaleniami dokonanymi pomiędzy (...) Polska a tymi odbiorcami.
    Towary transportowane są bezpośrednio od dostawcy do magazynu (...) Polska, przy czym
    mogą wystąpić sytuacje, w których towar dostarczany jest bezpośrednio przez dostawcę
    do odbiorcy końcowego. W ramach tych transakcji towary nie opuszczają terytorium
    Polski. W momencie, gdy towary znajdują się w magazynie należącym do (...) Polska, stają
    się one własnością tego polskiego podmiotu.
    Przedmiotowe dostawy są dokumentowane fakturami wystawianymi przez dostawcę na
    rzecz Spółki, a następnie przez Spółkę na rzecz (...) Polska.
    Kwestie związane z zakupem towarów w ramach opisanego modelu dystrybucyjnego są w
    pełni zarządzane przez Spółkę. (...) Polska nie uczestniczy w komunikacji ani negocjacjach z
    dostawcą. To Spółka podejmuje decyzje dotyczące warunku zakupów, takich jak cena oraz
    terminy płatności faktur zakupu. Spółka ustala również warunki sprzedaży towarów na
    rzecz (...) Polska i jest odpowiedzialna za kwestie reklamacji ilościowych oraz jakościowych
    dotyczących towarów sprzedawanych do (...) Polska.
    W przedstawionym modelu dystrybucji wszelkie zastrzeżenia dotyczące wątpliwości
    związanych z towarami (powstałych przed ich dostawą do końcowego nabywcy) są
    kierowane do sprzedawcy towarów. Oznacza to, że ostateczny klient zgłasza reklamacje
    wyłącznie do (...) Polska, a ta do Spółki, natomiast Spółka kieruje reklamacje do polskiego
    dostawcy. W efekcie klient nabywający towar w Polsce od (...) Polska nie ma świadomości
    udziału Wnioskodawcy lub pierwszego dostawcy w łańcuchu dostaw.
    Biorąc pod uwagę powyższe, w tym modelu dystrybucji Wnioskodawca pozostaje
    właścicielem towarów przez bardzo krótki okres, niemniej jednak ponosi związane z nimi
    ryzyka, w tym dotyczące wad towarów. Tytuł prawny do towarów jest przenoszony przez
    dostawcę na Wnioskodawcę w momencie dostarczenia towarów do magazynu (...) Polska
    lub w przypadku bezpośredniego dostarczenia przez Dostawcę towarów do końcowego

    nabywcy, tj. z pominięciem magazynu (...) Polska, na moment przed przeniesieniem tego
    prawa przez (...) Polska na rzecz tych klientów. Należy podkreślić, że wszystkie procesy
    decyzyjne oraz sprzedażowe realizowane są w (...), gdzie Spółka ma swoją siedzibę oraz
    pracowników odpowiedzialnych za zarządzanie procesem dystrybucji. W związku z tym,
    zatwierdzanie transakcji, negocjowanie umów, zawieranie transakcji z podmiotami
    trzecimi (np. dostawcami) oraz podpisywanie związanych z tym dokumentów w imieniu
    Wnioskodawcy jest realizowane z terytorium (...). Spółka nie posiada w Polsce
    pracowników i nie planuje zatrudniania w przyszłości.
    Wnioskodawca pragnie podkreślić, że jeden z jego pracowników przebywał wcześniej na
    terytorium Polski, jednak jego obecność była wyłącznie wynikiem oddelegowania do (...)
    Polska, gdzie pełnił funkcję dyrektora zarządzającego. Należy zaznaczyć, że obecność ta
    nie była związana z działalnością Wnioskodawcy w kraju, ponieważ pracownik ten nie
    świadczył żadnych usług ani nie angażował się w działania w imieniu Spółki. Jego głównym
    obowiązkiem było nadzorowanie (...) Polska, a to polski podmiot czerpał korzyści z jego
    wkładu oraz ponosił związane z tym koszty wynagrodzenia.
    Jednocześnie Spółka nie posiada ani nie użytkuje na podstawie umowy najmu lub innego
    typu umowy lokali (np. biur/budynków/innych powierzchni) lub infrastruktury technicznej
    w Polsce.
    Wnioskodawca pragnie jednocześnie wskazać, że dotychczasowy model współpracy był
    przedmiotem interpretacji podatkowej wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej w dniu 18 maja 2018 r. o sygn. 0114-KDIP1-2.4012.123.2018.3.JŻ na rzecz
    Spółki. W tej interpretacji organ stwierdził, że Spółka posiada na terytorium Polski stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.
    Niemniej jednak należy zaznaczyć, że od momentu wydania tej interpretacji podatkowej
    stan faktyczny uległ zmianie. W szczególności zmieniło się zaplecze osobowe Spółki,
    ponieważ na terytorium Polski nie przebywa już pracownik Spółki, którego obecność
    wynikała z faktu oddelegowania go do (...) Polska w celu pełnienia funkcji dyrektora
    zarządzającego. Ponadto Spółka wdraża nowy model dystrybucyjny, który został opisany
    poniżej.
    Nowy model dystrybucyjny na terytorium Polski
    Wnioskodawca wdraża nowy model dystrybucyjny obejmujący zwiększenie wolumenu i
    typów transakcji realizowanych na terytorium Polski. W ramach tego modelu Spółka
    zamierza nabywać dodatkowo towary od podmiotu powiązanego z siedzibą na terytorium
    (...). Towary te będą importowane z (...) i zostaną objęte procedurą dopuszczenia do
    obrotu na terytorium Polski.
    Wnioskodawca zamierza także nabywać towary od podmiotu powiązanego z siedzibą w
    (...). Towary te będą nabywane w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów z (...)
    do Polski. Zakupione towary będą przechowywane na terytorium Polski, a następnie
    sprzedawane do odbiorców z UE, w tym z Polski, a także do podmiotów spoza UE.
    W celu wdrożenia nowego modelu Spółka zamierza podjąć współpracę z dwoma polskimi
    operatorami logistycznymi (dalej: „Kontrahent 1” oraz „Kontrahent 2”, lub łącznie jako:
    „Kontrahenci”), którzy będą świadczyć na jej rzecz usługi logistyczne, w tym usługi
    magazynowania towarów.
    Na moment składania niniejszego wniosku, Spółka nie podpisała jeszcze umów z
    Kontrahentem 1 oraz Kontrahentem 2. Niemniej zgodnie z projektem umowy Kontrahent
    1 będzie działał jako niezależny dostawca usług logistycznych. Na podstawie projektu
    umowy Kontrahent 1 będzie ponosił odpowiedzialność za kompleksową obsługę
    logistyczną związaną z importowanymi towarami. Zakres świadczonych usług obejmuje m.
    in. (...). Wnioskodawca nie będzie miał prawa do wyłącznego korzystania z udostępnionej
    powierzchni magazynowej ani kontroli nad zasobami technicznymi, materialnymi i
    ludzkimi Kontrahenta 1. W szczególności, nie będzie dysponować pełną swobodą w
    podejmowaniu decyzji dotyczących powierzchni magazynowej oraz miejsca składowania

    towarów. Żadna część magazynu należącego do Kontrahenta 1 nie zostanie przeznaczona
    do wyłącznego użytku przez Spółkę. W projekcie umowy nie zastrzeżono również, że
    towary należące do Wnioskodawcy mają być składowane w wyznaczonej w tym celu
    konkretnej części magazynu.
    Wnioskodawca nie będzie posiadał ani prawnego, ani faktycznego prawa do korzystania z
    urządzeń lub wyposażenia należącego do Kontrahenta 1 dla celów własnej działalności
    gospodarczej. Dodatkowo Spółka nie będzie miała nieograniczonego wstępu do
    magazynu, w którym przechowywane są towary. Jednakże w określonych sytuacjach (w
    szczególności w celu weryfikacji świadczonych usług) przedstawiciele Spółki będą mieli
    prawo wstępu do magazynu, za zgodą i zgodnie z wewnętrznymi procedurami
    kontrahenta, przy czym takie wizyty będą miały jedynie charakter okazjonalny.
    Należy podkreślić, że pracownicy Kontrahenta 1 nie będą nadzorowani ani kontrolowani
    przez Spółkę, a ta nie będzie miała wpływu na to, jaka część zasobów osobowych zostanie
    wykorzystana do świadczenia na rzecz Spółki usług zdefiniowanych w umowach
    logistycznych.
    Zgodnie z ustaleniami stron, nie ma przeciwwskazań, aby Kontrahent 1 świadczył usługi o
    podobnym charakterze również na rzecz innych podmiotów, tym samym Wnioskodawca
    nie będzie posiadał wyłącznego prawa do korzystania z magazynu ani tytułu prawnego do
    nieruchomości. Projekt umowy z Kontrahentem 2 dotyczy tego samego przedmiotu, a
    wzajemne prawa i obowiązki stron, zarówno usługodawcy, jak i Wnioskodawcy, zostały
    ukształtowane w sposób analogiczny. Wnioskodawca pozostanie właścicielem towarów w
    czasie ich przechowywania w magazynie zlokalizowanym na terytorium Polski. Cały proces
    sprzedaży, w tym m.in. poszukiwanie klientów, przyjmowanie zamówień, negocjowanie
    oraz podpisywanie umów, będzie prowadzony i koordynowany przez pracowników Spółki
    w (...). Jednocześnie Wnioskodawca nie upoważni żadnych podmiotów ani osób w Polsce
    do negocjowania warunków umów w imieniu Spółki, zawierania umów z nabywcami
    towarów ani przyjmowania zamówień składanych przez kontrahentów Spółki.
    Towary umieszczone w magazynie w Polsce będą odsprzedawane przez Wnioskodawcę w
    szczególności do powiązanych spółek dystrybucyjnych zlokalizowanych w innych
    państwach członkowskich UE (w ramach wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów), na
    rynki poza unijne (eksport towarów), a także w ograniczonym zakresie do odbiorców
    krajowych w Polsce (sprzedaż lokalna).
    Wszelkie czynności związane z procesem posprzedażowym towarów będą odbywały się
    poza granicami Polski, bezpośrednio na terytorium (...). Model fakturowania w ramach
    planowanego modelu operacyjnego będzie przebiegał w sposób następujący:
    Wnioskodawca będzie otrzymywał faktury od (...) dostawcy, dokumentujące nabycie
    towarów importowanych do Polski, oraz od (...) dostawcy, potwierdzające
    wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów z (...) do Polski.
    Dodatkowo, Wnioskodawca będzie otrzymywał faktury za usługi magazynowe i logistyczne
    wystawiane przez Kontrahenta 1 oraz Kontrahenta 2. Z kolei Spółka będzie wystawiała
    faktury sprzedażowe z tytułu dostaw realizowanych z magazynu zlokalizowanego w Polsce
    - obejmujących zarówno wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów, eksport poza Unię
    Europejską, jak i sprzedaż krajową.
    Wnioskodawca nie posiada, ani nie będzie posiadał na terytorium Polski żadnych
    własnych zasobów technicznych czy ludzkich, w tym nie posiada ani nie użytkuje na
    podstawie umowy najmu lub innego typu umowy lokali (np. biur/budynków/innych
    powierzchni).
    Spółka nie zatrudnia pracowników (w tym w szczególności przedstawicieli handlowych) na
    terytorium Polski i nie zamierza ich zatrudniać w przyszłości. Jak wskazano wcześniej, w
    Polsce nie przebywają osoby posiadające pełnomocnictw do zawierania umów w imieniu
    Wnioskodawcy. Pracownicy Spółki nie będą przebywać stale ani okresowo na terytorium
    Polski.

    Ponadto, Wnioskodawca, w związku z nowym modelem dystrybucyjnym, nie zamierza
    posiadać, wynajmować ani wykorzystywać na potrzeby swojej działalności gospodarczej w
    Polsce nieruchomości takich jak biuro, punkty sprzedaży czy innego rodzaju placówki,
    poprzez które mógłby wykonywać swoją działalność na terytorium Polski, ani też
    jakichkolwiek zasobów technicznych (np. sprzęt elektroniczny, samochody, maszyny,
    urządzenia, narzędzia) lub innych składników majątku.
    Wnioskodawca oraz (...) Polska, mimo powiązań kapitałowych, są niezależnie
    funkcjonującymi podmiotami. Spółka nie angażuje się bezpośrednio w rekrutację ani
    zarządzanie personelem (...) Polska. Również na terytorium Polski nie przebywa już
    pracownik Spółki, którego obecność wynikała wcześniej z faktu oddelegowania go do (...)
    Polska w celu pełnienia w tym podmiocie funkcji dyrektora zarządzającego.

## Pytanie

Czy w związku z wdrożeniem nowego modelu dystrybucji towarów Spółka posiada na
    terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT (w
    rozumieniu art. 28b ust. 1 i 2 ustawy o VAT oraz art. 11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011), a
    w konsekwencji, czy będzie zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy
    użyciu Krajowego Systemu e-Faktur na podstawie art. 106ga ust. 1 ustawo o VAT, który
    wejdzie w życie 1 lutego 2026 r.?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z wdrożeniem nowego modelu dystrybucji oraz
    zmianami w zakresie dotychczasowej działalności, Spółka nie posiada na terytorium Polski
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT (w rozumieniu art.
    28b ust. 1 i 2 ustawy o VAT oraz art. 11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011), a w
    konsekwencji, nie będzie zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy
    użyciu Krajowego Systemu e-Faktur na podstawie art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT, który
    wejdzie w życie 1 lutego 2026 r.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają:
        odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
        eksport towarów;
        import towarów na terytorium kraju;
        wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
        wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    W świetle art. 2 pkt 1 ustawy o VAT, ilekroć w dalszych przepisach tej ustawy jest mowa o
    terytorium kraju - rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
    zastrzeżeniem art. 2a.
    Z powołanych przepisów wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą
    opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają wymienione czynności - ale tylko w sytuacji, gdy
    miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    Zgodnie z regułami wyrażonymi w art. 28b ust. 1 i 2 ustawy o VAT:
        miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
        miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
        gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
        1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
        w przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia
        działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego

        siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe
        miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Jeśli więc usługa (I) świadczona jest na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy o
    VAT oraz (II) nie stanowi usługi wskazanej w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art.
    28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n tej ustawy, podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby
    działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy.
    Na mocy wskazanych powyżej przepisów należy więc stwierdzić, że dla celów prawidłowej
    klasyfikacji transakcji na gruncie ustawy o VAT koniecznym jest podjęcie działań
    zmierzających do zweryfikowania, czy dany podmiot zagraniczny, uczestniczący w obrocie
    gospodarczym, posiada na terytorium danego kraju „stałe miejsce prowadzenia
    działalności” oraz czy to „stałe miejsce” jest uczestnikiem danej transakcji.
    Ustawa o VAT oraz przepisy wykonawcze do ustawy o VAT nie wskazują wprost, co należy
    rozumieć pod pojęciem „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”. Dla
    ujednolicenia stosowanych zasad dotyczących miejsca opodatkowania transakcji
    podlegających opodatkowaniu, definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 z
    dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L 77/1 z 23 marca
    2011 r. z późn. zm.; dalej: Rozporządzenie 282/2011).
    Zgodnie z zapisami preambuły Rozporządzenia 282/2011 „podstawowym celem
    niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego
    systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności
    określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie
    wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia,
    jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach
    członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.” (punkt 4). „Aby
    zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
    podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak: siedziba działalności
    gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, stałe
    miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie możliwie jak najbardziej
    precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić stosowanie tych pojęć w praktyce;
    należy przy tym uwzględniać orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości.” (punkt 14).
    W myśl art. 11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011, na użytek stosowania art. 44 dyrektywy
    2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od
    wartości dodanej (Dz. U. UE. L. 2006.347.1 z 11 grudnia 2006 r. z późn. zm.; dalej:
    Dyrektywa 2006/112/WE): „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza
    dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika - które
    charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza
    personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług
    świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej.
    Stosownie do art. 53 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011 na użytek stosowania art. 192a
    Dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika
    jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością
    oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by
    umożliwić mu dokonanie dostawy towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Wykładnia pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, wielokrotnie
    była przedmiotem orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE).

    Odwołując się do wyroków TSUE, należy wskazać, że o „stałym miejscu prowadzenia
    działalności” można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza
    personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz
    istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że
    działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również
    działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do
    działalności siedziby przedsiębiorstwa (vide wyroki w sprawach C-168/84 Gunter Berkholz,
    C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease BV, C-260/95 Commissioners of
    Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, C-73/06 Planzer
    Luxembourg Sarl v. Bundeszentralamt fur Steuern, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.
    o.).
    Jednocześnie, do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    danym państwie, nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i
    technicznego (własnych zasobów osobowych i rzeczowych) - podatnikowi musi jednak
    przysługiwać, na podstawie wymogu wystarczającej stałości miejsca działalności,
    porównywalna kontrola nad zapleczem personalnym i technicznym. Tak przykładowo
    wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lutego 2015 r., sygn. akt I FSK
    2004/13, który - odwołując się do wyroku TSUE w sprawie C-260/95 - stwierdził, że
    wszelkie zasoby wykorzystywane przez potencjalne stałe miejsce prowadzenia
    działalności, w tym również zasoby techniczne, nie muszą być własnością podatnika. W
    ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podatnik może więc „stworzyć” wymaganą
    strukturę, opierając się na wynajmie, dzierżawie i innych podobnych formach.
    Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności, powinno charakteryzować
    się pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że
    działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy.
    Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi
    zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie,
    o którym mowa, powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy,
    pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny.
    Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter
    stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu
    ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-
    rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w
    sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający. Kluczowe znaczenie ma w tym zakresie
    rodzaj działalności, jaki prowadzi dany podmiot.
    Działalność gospodarcza, prowadzona w różnych sektorach gospodarki, ze względu na
    swoją specyfikę wymaga innego zaplecza technicznego i personalnego, np. inne jest
    zaplecze niezbędne do prowadzenia działalności w zakresie handlu towarem, a inne w
    zakresie świadczenia usług niematerialnych. Mimo tego, w każdym przypadku dla
    potwierdzenia bądź wykluczenia posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności
    przez podmiot, należy mieć na względzie przynajmniej minimalną (odpowiadającą
    danemu rodzajowi) strukturę w zakresie zaplecza personalnego i technicznego. Przy czym,
    pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób rozpatrywać w oderwaniu od
    definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Zgodnie z
    tym przepisem, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów,
    handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
    rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Z uwagi na wyżej wskazane kryteria, zdaniem Wnioskodawcy podmiot posiada stałe
    miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego
    terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi

    działalność, w ramach której dokonuje czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Przyjąć
    zatem należy, że infrastruktura techniczna i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w
    ścisłym związku z dokonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Zatem
    koniecznym dla uznania za stałe miejsce prowadzenia działalności jest, aby to miejsce nie
    tylko wykorzystywało towary i usługi, lecz także by samo mogło wykonywać czynności
    podlegające opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT. Przy czym, nie jest
    konieczne dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków podmiot sam
    świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne, aby stworzona struktura
    działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na
    własne potrzeby.
    Na podstawie wymienionych powyżej przesłanek należy więc uznać, że jeżeli dany
    podmiot:
        posiada w danym państwie, innym niż pozostaje siedzibą jego działalności,
        odpowiednie zaplecze personalne i techniczne,
        ww. zaplecze posiada strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie
        nabywanych usług dla własnych potrzeb,
        ww. zaplecze charakteryzuje się stałością wystarczającą do odbioru i wykorzystania
        nabywanych usług dla własnych potrzeb, a także w stosunku do świadczenia usług
        z tego miejsca,
    to definicja stałego miejsca prowadzenia działalności pozostaje w tym przypadku
    spełniona, przy czym wszystkie ww. kryteria winny być spełnione łącznie. W przypadku
    więc, gdy nie jest spełniony chociażby jeden z wyżej wymienionych warunków, nie można
    uznać, że obecność danego podmiotu na terytorium państwa członkowskiego nosi
    znamiona stałego miejsca prowadzenia działalności w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.
    W świetle powyższego, mając na uwadze orzecznictwo TSUE, cytowane przepisy oraz
    okoliczności rozpoznawanej sprawy, w ocenie Wnioskodawcy, działalność na terytorium
    Polski, w tym wdrożenie nowego modelu dystrybucyjnego polegającego na sprzedaży
    importowanych towarów z wykorzystaniem magazynu Kontrahenta 1 oraz Kontrahenta 2
    zlokalizowanego na terytorium Polski, nie skutkuje powstaniem po stronie Spółki stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Wnioskodawca nie posiada
    bowiem na terytorium kraju w sposób stały odpowiednich zasobów ludzkich i
    technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności.
    W ocenie Wnioskodawcy, zmiany, które miały również miejsce w odniesieniu do
    poprzedniego modelu dystrybucyjnego, skutkują uznaniem braku powstania stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.
    Kluczowe znaczenie ma fakt, że Spółka posiada siedzibę działalności gospodarczej na
    terytorium (...), skąd prowadzi działalność w zakresie sprzedaży towarów z terytorium
    Polski tj.:
        wszelkie umowy, w tym handlowe, dotyczące nabywania oraz sprzedaży towarów
        są oraz w przyszłości będą zawierane i podpisywane przez Spółkę z terytorium (...),
        wszelkie negocjacje oraz czynności prawne i faktyczne zmierzające do zawarcia
        umów handlowych są oraz będą w przyszłości prowadzone i podejmowane przez
        Spółkę z terytorium (...).
    Ponadto, na terytorium Polski Wnioskodawca nie posiada zarządu ani oddziału. Jak
    wskazano w opisie stanu faktycznego, Spółka nie posiada w Polsce i nie będzie posiadać

    własnych pracowników, przedstawicieli handlowych ani żadnego zaplecza personalnego,
    jak również własnego zaplecza technicznego, tj. maszyn, urządzeń, nieruchomości itp.
    Jednocześnie, pomimo powiązań kapitałowych z (...) Polska, podmioty te są niezależnie
    funkcjonującymi jednostkami. Spółka nie angażuje się bezpośrednio w zarządzanie
    personelem (...) Polska. Również na terytorium Polski nie przebywa już pracownik Spółki,
    którego obecność wynikała wcześniej z faktu oddelegowania go do (...) Polska w celu
    pełnienia w tym podmiocie funkcji dyrektora zarządzającego. Wnioskodawca zawrze
    wprawdzie umowy na świadczenie usług logistycznych z podmiotami posiadającym
    magazyny na terytorium kraju, w których to magazynach będą składowane i obsługiwane
    towary będące własnością Spółki. Jednakże wykonywanych na rzecz Wnioskodawcy
    świadczeń (wskazanych w opisie niniejszego wniosku), nie można uznać za posiadanie
    przez Spółkę odpowiednich zasobów technicznych i osobowych do prowadzenia
    samodzielnej działalności gospodarczej na terytorium Polski. Co prawda umowy z
    kontrahentami będą obejmowały świadczenie usług logistycznych w zakresie towarów
    składowanych w Polsce, w skład których będzie wchodziło m.in.: przyjęcie towarów do
    magazynu oraz magazynowanie towarów. Niemniej to Kontrahent 1 oraz Kontrahent 2
    będzie decydował o prawidłowej (odpowiedniej) przestrzeni magazynowej oraz lokalizacji
    towarów będących własnością Spółki. Kontrahenci będą wykonywać usługi za
    pośrednictwem swoich pracowników, którzy podlegają wyłącznie jego kierownictwu i
    kontroli. Spółka nie jest uprawniona do wydawania jakichkolwiek poleceń ani
    kontrolowania personelu Kontrahentów. W szczególności Wnioskodawca nie będzie
    ustalał czasu pracy, nie będzie wyznaczał harmonogramu pracy, miejsca pracy, a także nie
    będzie wskazywał sposobu wykonywania prac składających się na czynności
    podejmowane przez personel Kontrahentów. Spółka nie dysponuje żadnymi środkami
    służącymi do dyscyplinowania personelu Kontrahenta i nie ma możliwości wpływu na
    skład osobowy ani liczebność tego personelu. W rezultacie, Wnioskodawca nie będzie miał
    kontroli prawnej ani faktycznej nad personelem Kontrahentów.
    Spółka nie będzie posiadała również prawnego ani faktycznego prawa do korzystania z
    urządzeń lub wyposażenia należącego do Kontrahentów dla celów własnej działalności
    gospodarczej.
    Planowana współpraca pomiędzy Spółką a Kontrahentami nie wyklucza możliwości
    posiadania przez Kontrahentów także innych usługobiorców, na rzecz których Kontrahenci
    świadczyliby usługi w analogicznym zakresie.
    Wnioskodawca nie będzie więc na terytorium Polski dysponował jakimikolwiek zasobami
    technicznymi niezbędnymi do samodzielnego wykonywania działalności gospodarczej.
    Jak zostało to przedstawione w opisie stanu faktycznego, Wnioskodawca jest uprawniony
    do weryfikacji zgodności faktycznie wykonywanych przez Kontrahentów usług w ramach
    wizyt kontrolnych w magazynie, dokonywanych przez Spółkę po uprzednim
    poinformowaniu Kontrahentów o planowanej wizycie. Powyższe uprawnienia Spółki
    (prawo do weryfikacji świadczonych usług) nie stanowią jednak podstawy do kontroli
    Spółki nad pracownikami ani infrastrukturą Kontrahentów. Intencją wprowadzenia takich
    uprawnień nie jest prawo do wydawania poleceń i kontrolowania pracowników
    Kontrahentów, lecz jedynie ustanowienie Spółce prawa do weryfikacji oraz możliwości
    zapewnienia, że usługi świadczone na jej rzecz przez Kontrahentów są realizowane
    zgodnie z oczekiwanymi standardami jakości.
    Kontrahenci nie będą także zaangażowani w proces nabywania towarów przez
    Wnioskodawcę, ani w proces pozyskiwania zamówień dla Spółki. W szczególności
    pracownicy Kontrahentów (lub jakiekolwiek inne osoby w Polsce) nie będą posiadać prawa
    do zawierania ani aktywnego negocjowania umów w imieniu Spółki, ani do
    reprezentowania jej w jakikolwiek inny sposób na terytorium Polski.
    Wnioskodawca zakłada, że planowany model współpracy na podstawie Umowy będzie
    modelem długoterminowym. Można zatem uznać, że współpraca ustanowiona pomiędzy
    Spółką a Kontrahentami będzie miała charakter stały. Niemniej jednak, w ocenie

    Wnioskodawcy, o owej cesze stałości można mówić jedynie w kontekście zamierzonego
    długotrwałego charakteru współpracy, polegającego na świadczeniu przez Kontrahentów
    usług na rzecz Spółki.
    Biorąc pod uwagę, że, jak wskazano powyżej, Spółka nie będzie posiadała na terytorium
    Polski zaplecza personalnego i technicznego, którego istnienie jest konieczne do uznania
    powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, w rozpatrywanym
    zdarzeniu przyszłym nie można zatem rozpatrywać cechy stałości w kontekście istnienia
    takiego zaplecza.
    Za stałością miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie będzie przemawiać
    długoterminowe korzystanie z usług świadczonych przez Kontrahentów na rzecz Spółki, w
    sytuacji, w której Spółka nie planuje utrzymywać na terytorium Polski struktur w zakresie
    zaplecza technicznego i osobowego. Relacja pomiędzy Spółką, a Kontrahentami,
    ustanowiona na mocy planowanych umów, to wyłącznie relacja typowa dla relacji
    występujących pomiędzy usługobiorcą a usługodawcą. W związku z tym, także kolejny
    warunek istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności, polegający na jego stałości,
    nie jest spełniony.
    Z uwagi na powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, w opisywanym stanie faktycznym, ani
    korzystanie przez Spółkę z usług w zakresie logistyki (w tym magazynowania towarów), ani
    też sam fakt nabywania i sprzedaży towarów na i z terytorium kraju nie oznacza, że Spółka
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju.
    Stanowisko Wnioskodawcy, w przedmiocie braku wystąpienia stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej, w przypadku korzystania przez zagraniczne
    podmioty na terenie kraju z kompleksowych usług o charakterze logistycznym i
    magazynowym, znajduje potwierdzenie w licznych interpretacjach indywidualnych
    wydawanych w analogicznych oraz podobnych stanach faktycznych, jak te
    zaprezentowane w niniejszym wniosku, w tym m.in.:
        Interpretacji indywidualnej z dnia 27 stycznia 2025 r. o sygn. 0114-KDIP1-
        2.4012.536.2024.2.JO;
        Interpretacji indywidualnej z dnia 23 stycznia 2023 r. o sygn. 0114-KDIP1-
        2.4012.496.2022.2.RST;
        Interpretacji indywidualnej z dnia 18 października 2022 r. o sygn. 0111-KDIB3-
        3.4012.431.2022.1.JS;
        Interpretacji indywidualnej z dnia 6 września 2022 r. o sygn. 0112-KDIL1-
        3.4012.285.2022.1.MR;
        Interpretacji indywidualnej z dnia 17 grudnia 2021 r. o sygn. 0114-KDIP1-
        2.4012.454.2021.2.RST;
        Interpretacji indywidualnej z dnia 13 marca 2020 r. o sygn. 0113-KDIPT1-
        2.4012.814.2019.2.MC;
        Interpretacji indywidualnej z dnia 12 lutego 2020 r. o sygn. 0112-KDIL1-
        2.4012.635.2019.2.PG;
        Interpretacji indywidualnej z dnia 7 listopada 2018 r. o sygn. 0114-KDIP1-
        2.4012.531.2018.1.MC;
        Interpretacji indywidualnej z dnia 12 czerwca 2018 r. o sygn. 0114-KDIP1-
        2.4012.144.2018.1.JŻ.
    W ocenie Wnioskodawcy, interpretacja podatkowa wydana na jego rzecz przez Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej w dniu 18 maja 2018 r. o sygn. 0114-KDIP1-

    2.4012.123.2018.3.JŻ również nie będzie miała zastosowania, ze względu na istotne
    zmiany, w szczególności w zakresie zaplecza osobowego. Od momentu wydania tej
    interpretacji stan faktyczny uległ znaczącej zmianie, ponieważ na terytorium Polski nie
    przebywa już pracownik Spółki, którego obecność wynikała z oddelegowania do (...) Polska
    w celu pełnienia funkcji dyrektora zarządzającego. Fakt ten istotnie wpływa na ocenę, że
    Spółka nie dysponuje już odpowiednim zapleczem osobowym, co uniemożliwia jej
    prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały na terytorium Polski.
    Podsumowując, w ocenie Wnioskodawcy, na terytorium Polski nie posiada on stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, z uwagi na następujące okoliczności:
    - nie został spełniony warunek dotyczący posiadania odpowiedniego zaplecza
    technicznego, ponieważ:
        Wnioskodawca nie dysponuje stałą infrastrukturą, taką jak pojazdy, budynki czy
        inne nieruchomości na terenie Polski. Nie posiada również żadnych lokali (np.
        biur, budynków, innych powierzchni) na podstawie umowy najmu lub innego typu
        umowy.
        Wnioskodawca nie ma uprawnień do instruowania ani kontrolowania procesów
        magazynowo-logistycznych, ani do decydowania o sposobie wykorzystania
        powierzchni magazynowej.
        Wszelkie decyzje dotyczące rozmieszczenia oraz przechowywania towarów w
        magazynie będą podejmowane samodzielnie przez Kontrahentów. Powierzchnia
        magazynu przeznaczona do składowania towarów należących do Wnioskodawcy
        jest ściśle określona w umowie, która zostanie zawarta z Kontrahentami.
        Wnioskodawca nie będzie miał swobodnego dostępu do powierzchni
        magazynowej. Choć jest uprawniony do przeprowadzania kontroli, możliwości te
        są ograniczone do sytuacji określonych w umowie logistyczno-magazynowej, w
        tym do przeprowadzania inspekcji wyłącznie po uprzednim uzgodnieniu z
        Kontrahentami daty i godziny oraz pod nadzorem przedstawicieli Kontrahentów.
        Kontrahenci świadczą usługi magazynowo-logistyczne również na rzecz innych
        podmiotów niż Wnioskodawca.
    - nie został spełniony warunek w zakresie posiadania odpowiedniego zaplecza
    personalnego,
    ponieważ:
        Wnioskodawca nie zatrudnia na terytorium Polski żadnych pracowników,
        przedstawicieli handlowych ani innych osób na podstawie umowy o pracę lub
        innych umów o charakterze podporządkowania.
        Wnioskodawca nie ma wpływu na decyzje dotyczące zatrudniania pracowników
        zarówno Kontrahentów, jak i (...) Polska, ani na określenie zakresu ich obowiązków
        służbowych. Ponadto Wnioskodawca nie jest uprawniony do wydawania tym
        pracownikom jakichkolwiek instrukcji lub poleceń. Kontrahencie ponosi pełną
        odpowiedzialność za zarządzanie i kontrolę swoich pracowników, a Spółka nie ma
        uprawnień do sprawowania bezpośredniego nadzoru nad jego personelem.
        Kontrahenci, jako zewnętrzny dostawca usług logistycznych i magazynowych,

        samodzielnie zapewni odpowiednią liczbę pracowników niezbędnych do
        prawidłowego świadczenia usług na rzecz Wnioskodawcy.
        Pomimo możliwości oddelegowania pracowników Spółki z terytorium (...) do Polski
        w celu wykonywania określonych czynności kontrolnych, ich obecność będzie
        incydentalna i czasowa, co wyklucza możliwość uznania jej za stałą obecność w
        Polsce.
        Na terytorium Polski nie przebywa już pracownik Spółki, który został oddelegowany
        w celu pełnienia funkcji dyrektora zarządzającego w (...) Polska.
    - nie został spełniony warunek w zakresie stałości i samodzielności, ponieważ:
        Wnioskodawca nie dysponuje na terytorium Polski stałym personelem ani
        wystarczającymi zasobami technicznymi, które byłyby niezbędne do prowadzenia
        działalności gospodarczej w sposób ciągły.
        Wszelkie umowy, w tym handlowe, dotyczące nabywania oraz sprzedaży towarów
        będą zawierane i podpisywane przez Spółkę z terytorium (...),
        Wszelkie negocjacje oraz czynności prawne i faktyczne zmierzające do zawarcia
        umów handlowych będą prowadzone i podejmowane przez Spółkę z terytorium (...).
    Z uwagi na powyższe, w ocenie Wnioskodawcy w obecnym jak i planowanym modelu
    operacyjnym Spółka nie posiada oraz nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca
    prowadzenia działalności, dla celów stosowania art. 11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011
    oraz art. 28b ust. 2 ustawy o VAT.
    Na podstawie ustawy z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i
    usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1598) przewidziano wejście w
    życie przepisów dotyczących Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) z dniem 1 lipca 2024 r.
    Jednakże, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024 r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o
    podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852; dalej:
    ustawa nowelizująca), termin obowiązkowego stosowania Krajowego Systemu e-Faktur
    został przesunięty na dzień 1 lutego 2026 r. Stanowisko do art. 106ga ust. 1-5, który
    wejdzie w życie od 1 lutego 2026 r., podatnicy będą zobowiązani do wystawiania faktur
    ustrukturyzowanych za pośrednictwem Krajowego Systemu e- Faktur (KSeF).
    Ustęp 2 wskazuje przypadki, w których obowiązek ten nie będzie miał zastosowania, w
    szczególności w odniesieniu do określonych kategorii faktur lub podatników. W związku z
    tym obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:
        przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego
        miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
        przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium
        kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na
        terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie
        uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono
        fakturę;
        przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale
        XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych
        procedurach;

        na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą
        działalności gospodarczej;
        w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia
        usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s;
        podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1.
    Reasumując, zgodnie z ust. 2 pkt 1 przywołanego powyżej przepisu, z obowiązku
    wystawiania faktur ustrukturyzowanych wyłączone są podmioty, które nie posiadają na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ani siedziby działalności gospodarczej, ani stałego
    miejsca jej prowadzenia.
    W związku z powyższym, Wnioskodawca przyjmuje założenie, iż przepisy art. 106ga
    ustawy o podatku od towarów i usług, w brzmieniu przewidzianym w aktualnym projekcie
    nowelizacji, które stanowią podstawy prawne dla wystawiania oraz odbierania faktur
    ustrukturyzowanych, nie ulegną istotnym modyfikacjom.
    Zdaniem Wnioskodawcy, z uwagi na brak siedziby oraz stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Spółka nie będzie
    zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem KSeF.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r., poz. 775), zwanej dalej ustawą:
      opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    Według art. 2 pkt 1, 3 i 5 ustawy:
      przez terytorium kraju rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
      przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się przez to terytoria państw
      członkowskich Unii Europejskiej.
      przez terytorium państwa trzeciego - rozumie się przez to terytorium państwa
      niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
      przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:

      przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w
    rozdziale 3 działu V ustawy.
    Stosownie do art. 28a ustawy:
      na potrzeby stosowania ww. rozdziału:
      1. ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
      a. podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
        art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b. osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
        od wartości dodanej;
      2. podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia
        usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich
        świadczonych na jego rzecz usług.
    Wskazany powyżej art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy.
    Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług.
    Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność
    gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej
    ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty
    wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich
    oraz państw trzecich.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:
      w przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1
    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu
    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia
    tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa
    jest świadczona.
    Z treści wniosku wynika, że (...) jest spółką (...), której miejscem prowadzenia działalności
    gospodarczej oraz siedziby jest (...). Spółka jest zarejestrowana jako czynny podatnik
    podatku od towarów i usług w Polsce. Przedmiotem działalności Spółki jest m.in. (...).
    Działalność Spółki na terytorium Polski obejmuje sprzedaż (...). Spółka nabywa towary od
    polskiego dostawcy, będącego podatnikiem VAT i sprzedaje te towary do podmiotu

    powiązanego (...) Polska, zgodnie z odrębną umową sprzedaży zawartą pomiędzy tymi
    podmiotami. W dalszej kolejności towary są sprzedawane przez (...) Polska do końcowych
    odbiorców zlokalizowanych na terytorium Polski, zgodnie z ustaleniami dokonanymi
    pomiędzy (...) Polska, a tymi odbiorcami. Kwestie związane z zakupem towarów w ramach
    opisanego modelu dystrybucyjnego są w pełni zarządzane przez Spółkę. (...) Polska nie
    uczestniczy w komunikacji ani negocjacjach z dostawcą. Aktualnie Spółka rozszerza
    działalność na terytorium Polski. W ramach nowego modelu dystrybucji, Spółka zamierza
    nabywać dodatkowo towary od podmiotu z siedzibą na terytorium (...). Wnioskodawca
    zamierza także nabywać towary od podmiotu powiązanego z siedzibą w (...). Zakupione
    towary będą przechowywane na terytorium Polski, a następnie sprzedawane do
    odbiorców z UE, w tym z Polski, a także do podmiotów spoza UE. W celu wdrożenia
    nowego modelu Spółka zamierza podjąć współpracę z dwoma polskimi operatorami
    logistycznymi ( „Kontrahent 1” i „Kontrahent 2” lub „Kontrahenci”), którzy będą świadczyć
    na jej rzecz usługi logistyczne, w tym usługi magazynowania towarów. Na podstawie
    projektu umowy Kontrahenci będą ponosili odpowiedzialność za kompleksową obsługę
    logistyczną związaną z importowanymi towarami. Zakres świadczonych usług obejmuje m.
    in. (...). Wnioskodawca nie będzie miał prawa do wyłącznego korzystania z udostępnionej
    powierzchni magazynowej ani kontroli nad zasobami technicznymi, materialnymi i
    ludzkimi Kontrahentów. Wnioskodawca nie będzie posiadał ani prawnego, ani faktycznego
    prawa do korzystania z urządzeń lub wyposażenia należącego do Kontrahentów, dla celów
    własnej działalności gospodarczej.
    Na tle tak przedstawionego opisu sprawy, Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy (...)
    będzie posiadać stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce i czy w
    związku ze sprzedażą dokonywaną na terytorium Polski, będzie zobowiązana do
    wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.
    Odnosząc się do przedmiotowej kwestii należy wskazać, że dla ujednolicenia stosowanych
    zasad dotyczących miejsca opodatkowania transakcji podlegających opodatkowaniu
    definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w
    rozporządzeniu 282/2011.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności
    określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie
    wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia,
    jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach
    członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak: siedziba
      działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie
      możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić
      stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo
      Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i

      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
      świadczenie usług, które wykonuje:
      a) art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
      b) począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112
        /WE;
      c) do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
      d) art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający,
      by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w
      zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy
      towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując
    się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje
    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym
    zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94
    Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs
    and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12
    Welmory Sp. z o.o.
    Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów
    administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których
    zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak
    wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w

    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane
    podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało
    towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające
    opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności
    podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest
    konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył
    usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura
    działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na
    własne potrzeby.
    Jednocześnie do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i
    technicznego, podatnikowi musi jednak przysługiwać - na podstawie wymogu
    wystarczającej stałości miejsca działalności - kontrola nad zapleczem personalnym i
    technicznym usługodawcy porównywalna do tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym.
    Na podstawie wymienionych przesłanek można uznać, że jeżeli dany podmiot posiada w
    danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną), cechującą się
    odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie.
    Bez znaczenia pozostaje natomiast - co należy podkreślić - czy są to pracownicy
    zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, czy też „własna” infrastruktura.
    Orzecznictwo TSUE wskazuje bowiem, że także korzystanie z zasobów ludzkich i
    technicznych innego podmiotu może prowadzić do powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności w innym kraju.
    W wyroku z 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie, badając kwestię
    istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w
    Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, Trybunał
    wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady
    2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr
    282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006
    /112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie
    członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym
    państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na
    podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których
    świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i
    reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.

    Wynika z niego, że z perspektywy określania stałego miejsca prowadzenia działalności
    istotne jest ustalenie charakteru zaplecza personalnego i technicznego. TSUE podkreślił,
    że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby
    móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się
    wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w innym
    państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był uprawniony do
    dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby
    było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne udostępnione spółce
    niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich organów podatkowych
    pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki któremu spółka
    rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku Trybunał
    podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do realizacji i
    odbioru tych samych świadczeń.
    W wyroku C-232/22 z 29 czerwca 2023 r. TSUE orzekł, że „podatnik będący usługobiorcą,
    którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się poza Unią, nie posiada stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim, w którym ma
    siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod względem prawnym odrębny od tego
    usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza
    personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący usługi wykonuje
    na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu wyłącznego zobowiązania
    umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów powierzonych oraz szereg świadczeń
    akcesoryjnych lub uzupełniających, które przyczyniają się do działalności gospodarczej
    podatnika będącego usługobiorcą w tym państwie członkowskim”.
    Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z dnia 13 czerwca 2024 r. o sygn. C#533/22, w
    którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca
    siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z
    usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim,
    posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że
    obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o
    świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę
    działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług
    świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie
    członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w
    rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego
    świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia
    jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81)”.
    Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r.,
    sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są
    odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług.
    Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby
    umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi
    słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi.
    Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i
    techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą
    w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce
    prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie
    wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych
    usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

    Mając na uwadze orzecznictwo TSUE, powyższe przepisy prawa oraz okoliczności
    rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że Spółka nie będzie posiadać w Polsce stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Wnioskodawca nie zorganizował bowiem
    na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających
    samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały. Z treści wniosku
    wynika, że (...) jest spółką (...), której miejscem prowadzenia działalności gospodarczej oraz
    siedziby jest (...). Spółka, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, polegającej na
    (...), postanowiła wdrożyć nowy model dystrybucyjny na terytorium Polski. W modelu tym
    Spółka zamierza nabywać dodatkowo towary od podmiotów powiązanych z siedzibą na
    terytorium Czech oraz Chińskiej Republiki Ludowej. Zakupione towary będą
    przechowywane na terytorium Polski, a następnie sprzedawane do odbiorców z UE, w tym
    z Polski, a także do podmiotów spoza UE. W celu wdrożenia nowego modelu Spółka
    zamierza podjąć współpracę z dwoma polskimi operatorami logistycznymi („Kontrahent 1”
    oraz „Kontrahent 2”), którzy będą świadczyć na jej rzecz usługi logistyczne, w tym usługi
    magazynowania towarów.
    Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać
    każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną
    spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego,
    ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. W
    analizowanej sprawie Spółka, w związku z nowym modelem dystrybucyjnym, nie zamierza
    posiadać, wynajmować ani wykorzystywać na potrzeby swojej działalności gospodarczej w
    Polsce nieruchomości takich jak biuro, punkty sprzedaży czy innego rodzaju placówki,
    poprzez które mógłby wykonywać swoją działalność na terytorium Polski, ani też
    jakichkolwiek zasobów technicznych (np. sprzęt elektroniczny, samochody, maszyny,
    urządzenia, narzędzia). Spółka nie zatrudnia pracowników (w tym w szczególności
    przedstawicieli handlowych) na terytorium Polski i nie zamierza ich zatrudniać w
    przyszłości. Cały proces sprzedaży, w tym m.in. poszukiwanie klientów, przyjmowanie
    zamówień, negocjowanie oraz podpisywanie umów, będzie prowadzony i koordynowany
    przez pracowników Spółki w (...). Jednocześnie Spółka nie upoważni żadnych podmiotów
    ani osób w Polsce do negocjowania warunków umów w imieniu Spółki, zawierania umów z
    nabywcami towarów ani przyjmowania zamówień składanych przez kontrahentów Spółki.
    Wszelkie czynności związane z procesem posprzedażowym towarów również będą
    odbywały się poza granicami Polski, bezpośrednio na terytorium (...). Zatem Spółka nie
    będzie posiadała na terytorium Polski własnego zaplecza osobowego ani technicznego.
    Co jednak istotne, dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie
    jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium
    to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i
    infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być
    dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim
    kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Z wniosku wynika,
    że co prawda Spółka, w związku z nowym modelem dystrybucyjnym, będzie nabywać
    usługi logistyczne od Kontrahentów, natomiast nie będzie posiadać ani prawnego, ani
    faktycznego prawa do korzystania z urządzeń lub wyposażenia należącego do
    Kontrahentów dla celów własnej działalności gospodarczej, w szczególności nie będzie
    miała prawa do wyłącznego korzystania z udostępnionej powierzchni magazynowej ani
    kontroli nad zasobami technicznymi, materialnymi i ludzkimi Kontrahentów. Spółka nie
    będzie dysponować pełną swobodą w podejmowaniu decyzji dotyczących powierzchni
    magazynowej oraz miejsca składowania towarów. Żadna część magazynów należących do
    Kontrahentów nie zostanie przeznaczona do wyłącznego użytku przez Spółkę. Należy
    podkreślić, że pracownicy Kontrahentów nie będą nadzorowani ani kontrolowani przez
    Spółkę, a ta nie będzie miała wpływu na to, jaka część zasobów osobowych zostanie
    wykorzystana do świadczenia na rzecz Spółki usług zdefiniowanych w umowach
    logistycznych. Spółka nie będzie miała nieograniczonego wstępu do magazynów, w

    których przechowywane będą towary, jedynie w określonych sytuacjach, np. w celu
    weryfikacji świadczonych usług, przedstawiciele Spółki będą mieli prawo wstępu do
    magazynów, za zgodą i zgodnie z wewnętrznymi procedurami Kontrahentów, przy czym
    takie wizyty będą miały jedynie charakter okazjonalny. W konsekwencji należy uznać, że
    Spółka nie będzie posiadała kontroli nad zapleczem Kontrahentów, porównywalnej do tej
    jaką sprawuje nad zapleczem własnym.
    Dodatkowo do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli
    strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności
    gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza
    technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb.
    Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności
    gospodarczej powinna występować w sposób stały tj. na stałe dysponować takimi
    środkami, które pozwalają na faktyczne świadczenie usług z danego miejsca. Zatem,
    decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się
    wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających.
    Raz jeszcze należy podkreślić, że w analizowanej sprawie Spółka nie posiada na terytorium
    Polski żadnych zasobów osobowych ani technicznych niezbędnych do prowadzenia
    działalności, nie można zatem uznać, że spełnione jest kryterium stałości, bowiem, jak
    wskazano powyżej, kryterium to należy odnieść do obecności zasobów osobowych i
    technicznych. Spółka, w związku z nowym modelem dystrybucyjnym, nie zamierza
    posiadać, wynajmować ani wykorzystywać na potrzeby swojej działalności gospodarczej w
    Polsce nieruchomości takich jak biuro, punkty sprzedaży czy innego rodzaju placówki, ani
    też jakichkolwiek zasobów technicznych (np. sprzęt elektroniczny, samochody, maszyny,
    urządzenia, narzędzia). Spółka nie zatrudnia na terytorium Polski pracowników (w tym w
    szczególności przedstawicieli handlowych) i nie zamierza ich zatrudniać w przyszłości. Cały
    proces sprzedaży, w tym m.in. poszukiwanie klientów, przyjmowanie zamówień,
    negocjowanie oraz podpisywanie umów, będzie prowadzony i koordynowany przez
    pracowników Spółki w (...). Jednocześnie Wnioskodawca nie upoważni żadnych podmiotów
    ani osób w Polsce do negocjowania warunków umów w imieniu Spółki, zawierania umów z
    nabywcami towarów ani przyjmowania zamówień składanych przez kontrahentów Spółki.
    Wszelkie czynności związane z procesem posprzedażowym towarów będą odbywały się
    poza granicami Polski, bezpośrednio na terytorium (...).
    Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych
    oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że
    spełnione jest kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść do obecności
    zasobów osobowych i technicznych.
    Należy również zwrócić uwagę na wyrok TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r., z którego
    wynika, że z perspektywy określania stałego miejsca prowadzenia działalności istotne jest
    ustalenie charakteru zaplecza personalnego i technicznego. TSUE orzekł, że to samo
    zaplecze personalne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru
    tych samych usług. Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie powinien być uznany za
    stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w zakresie tych
    usług, które świadczy dla tego innego podmiotu. Odnosząc powyższe do Państwa sytuacji
    należy stwierdzić, że Kontrahenci będą świadczyć na rzecz Spółki usługi logistyczne oraz
    magazynowe, a to oznacza, że w przypadku uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej, to samo zaplecze zasobów personalnych jak i technicznych
    Kontrahentów byłoby wykorzystywane zarówno do świadczenia usług na rzecz Spółki jak i
    ich odbioru. Tym samym, zgodnie z wyrokiem TSUE C- 333/20 z 7 kwietnia 2022 r. takie
    miejsce nie powinno być uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności.
    Zatem, w związku z wprowadzeniem nowego modelu dystrybucyjnego towarów, należy
    stwierdzić, że (...) nie będzie posiadała w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej.

    Odnośnie zaś Państwa wątpliwości, związanych z ustaleniem, czy Spółka będzie
    zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu
    e-Faktur, należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej - rozumie się
      przez to fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z
      przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie.
    Ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz
    niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie
    KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024
    r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” - termin
    wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r.
    Stosownie do art. 106ga ust. 1-5 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026 r.:
      1. Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu
      Krajowego Systemu e-Faktur.
      2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:
      1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego
      miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
      2) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na
      terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
      na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie
      uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono
      fakturę;
      3) przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale
      XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych
      procedurach;
      4) na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą
      działalności gospodarczej;
      5) w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia
      usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s.
      6) przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1.
      3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wystawia się faktury elektroniczne lub
      faktury w postaci papierowej.
      4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, podatnicy mogą wystawiać faktury
      ustrukturyzowane.
    Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026
    r.:
      1. Faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu Krajowego
      Systemu e-Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci
      elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy
      z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących
      zadania publiczne.
      2. Oprogramowanie interfejsowe, o którym mowa w ust. 1, jest dostępne na stronie,
      której adres jest podany w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej
      urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.
    Natomiast według art. 106gb ust. 4 ustawy:
      W przypadku gdy:

      1) miejscem świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego inne niż
      terytorium kraju lub terytorium państwa trzeciego lub
      2) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani
      stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, lub
      3) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej na
      terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
      na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie
      uczestniczy w nabyciu towaru lub usługi, dla którego wystawiono fakturę lub
      4) nabywcą jest podatnik korzystający ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust.

      - faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony.
    Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który będzie obowiązywał od 1 lutego 2026 r. wskazuje,
    że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego
    Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego powyżej przepisu przewiduje
    wyłączenie z przedmiotowego obowiązku podmiotów nieposiadających w Polsce siedziby
    działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zatem, jak ustaliłem, skoro (...), w związku z wprowadzeniem nowego modelu
    dystrybucyjnego, nie będzie posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, w brzmieniu nadanym
    ustawą zmieniającą, Spółka nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur
    ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od 1 lutego 2026 r.
    Jednocześnie należy wskazać, że Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem
    podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktury
    ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4
    ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.
    W konsekwencji Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawiliście i stanu
    prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji
    pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia
        przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy
        zastosują się do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.