Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPP1/443-869/09/BK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2009-12-11
Teza: Stawka podatku - lokale mieszkalne wraz z miejscami garażowymi, możliwość skorygowania faktury.
Słowa kluczowe: faktura-faktura korygująca; miejsce-miejsce postojowe; stawka-stawki podatku
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41

INTERPRETACJA INDWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112 poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 15 września 2009 r. (data wpływu 18 września 2009 r.), uzupełnionym w dniu 19 listopada 2009 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku obowiązującej przy sprzedaży mieszkań wraz z miejscami postojowymi, stanowiącymi część nieruchomości wspólnej oraz możliwości wystawienia faktur korygujących - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 18 września 2009 r. został złożony wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku obowiązującej przy sprzedaży mieszkań wraz z miejscami postojowymi, stanowiącymi część nieruchomości wspólnej oraz możliwości wystawienia faktur korygujących.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Spółka realizuje inwestycję budowlaną polegającą na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego (z lokalem usługowym), z miejscami garażowymi znajdującymi się w podpiwniczeniu tegoż budynku. Miejsca garażowe są zlokalizowane w jednym pomieszczeniu stanowiącym halę garażową, będącą przedmiotem współwłasności wszystkich lokatorów. Miejsca garażowe nie są wydzielone od siebie ścianami ani innymi trwałymi przegrodami. Zaprojektowanie miejsc parkingowych pod budynkiem było niezbędne ze względów funkcjonalnych, gdyż budynek jest usytuowany u zbiegu trzech ulic, w związku z czym możliwość zapewnienia miejsc postojowych dla samochodów na zewnątrz budynku była ograniczona. Spółka zamierza dokonać sprzedaży lokali mieszkalnych, z tym że większość mieszkań jest sprzedawana wraz z przynależnym miejscem garażowym w podpiwniczeniu budynku. Na 53 mieszkania przypada 50 stanowisk garażowych, co oznacza, że jedynie 3 mieszkania są oferowane do sprzedaży bez stanowiska garażowego. Pozostałe mieszkania można nabyć wyłącznie ze stanowiskiem garażowym. Wówczas nabywca ma prawo do korzystania z wyznaczonego i przyporządkowanego mu indywidualnie miejsca garażowego. Miejsce garażowe stanowi przynależność lokalu mieszkalnego i pozwala na prawidłowe korzystanie z tego lokalu. W hali, w której wydzielone są miejsca garażowe, znajdują się także tzw. pomieszczenia wspomagające (42 sztuk) oraz komórki lokatorskie (11 sztuk), przyporządkowane do każdego mieszkania. Funkcja tych pomieszczeń jest identyczna, różnica polega jedynie na tym, że pomieszczenia wspomagające znajdują się bezpośrednio przy stanowiskach garażowych i wejście do tych pomieszczeń odbywa się przez stanowisko garażowe przyporządkowane do danego właściciela mieszkania. Komórki lokatorskie również znajdują się w hali garażowej, lecz nie przylegają bezpośrednio do stanowisk garażowych. Sprzedaż dotyczyć zatem będzie lokalu składającego się z lokalu mieszkalnego wraz z miejscem garażowym i pomieszczeniem wspomagającym lub komórką lokatorską, względnie samego tylko lokalu mieszkalnego wraz z komórką lokatorską. Nie można nabyć miejsca garażowego bez jednoczesnego nabycia własności mieszkania, miejsce garażowe nie stanowi samodzielnego przedmiotu sprzedaży. Do dnia dzisiejszego nie zostały zawarte ostateczne umowy sprzedaży lokali mieszkalnych z miejscami garażowymi. Spółka zawarła kilka umów przedwstępnych sprzedaży, na podstawie których przyszli nabywcy zostali zobowiązani do wpłaty zadatku. W związku z powyższym, Spółka wystawiła nabywcom faktury VAT, określając ich przedmiot następująco: „Zadatek na zakup lokalu w budynku , zgodnie z umową: 1. mieszkanie nr. … o pow. M2, 2. stanowisko garażowe nr…”. W fakturze Spółka zastosowała dwie różne stawki podatku:

*   7% stawkę od zadatku na zakup mieszkania,
*   22% stawkę od zadatku na zakup stanowiska garażowego.

W uzupełnieniu do wniosku Spółka wskazała, iż przedmiotem transakcji ma być lokal mieszkalny wraz z prawem do korzystania z miejsca garażowego znajdującego się w podpiwniczeniu budynku oraz pomieszczenia wspomagającego. Nie można nabyć miejsca garażowego bez jednoczesnego nabycia własności mieszkania, miejsce garażowe nie stanowi samodzielnego przedmiotu sprzedaży. Miejsce garażowe nie jest wyodrębnione ścianami, zatem nie jest pomieszczeniem. Pomieszczenie podziemnej części budynku będzie stanowić element części wspólnej budynku z jednoczesnym określeniem sposobu korzystania z poszczególnych miejsc garażowych. Cena lokalu w umowach przedwstępnych została skalkulowana w ten sposób, że oddzielnie wymienia wartość lokalu mieszkalnego i wartość stanowiska garażowego. Jednakże taka konstrukcja umowy jest podyktowana wyłącznie tym, iż na dzień dzisiejszy Spółka dysponuje jedynie niekorzystnym stanowiskiem prezentowanym przez Ministerstwo Finansów tej treści, że stanowisko garażowe powinno być opodatkowane wyższą stawką podatku, niż lokal mieszkalny, co rodzi konieczność wyodrębnienia w umowach ceny lokalu i ceny stanowiska garażowego.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1.  Czy do sprzedaży przez przedsiębiorcę będącego podatnikiem podatku VAT, na rzecz osoby fizycznej lokalu w budynku mieszkalnym, składającego się z mieszkania oraz z miejsca garażowego znajdującego się w podpiwniczeniu tego budynku, dokonywanej na podstawie jednej umowy sprzedaży będzie miała zastosowanie jednolita 7% stawka podatku, czy też przedsiębiorca powinien dokonać rozbicia stawek podatku odpowiednio, na stawkę 7% od wartości mieszkania i 22% od wartości stanowiska garażowego?
2.  Czy przedsiębiorca, który na podstawie umowy przedwstępnej wystawił fakturę VAT opiewającą na kwotę zadatku wpłaconego przez przyszłego nabywcę lokalu składającego się z mieszkania i stanowiska garażowego, w której wyodrębnił dwie stawki podatku VAT: 7% od zadatku na sprzedaż mieszkania oraz 22% od zadatku na sprzedaż stanowiska garażowego, jest uprawniony do wystawienia faktury korygującej, w której zastosuje jednolitą 7% stawkę podatku VAT od całego przedmiotu sprzedaży, obejmującego mieszkanie i stanowisko garażowe?

Zdaniem Wnioskodawcy sprzedaż miejsca garażowego powinna być opodatkowana taką samą, 7% stawką jak mieszkanie. W opisanym przypadku miejsce garażowe nie stanowi odrębnego od gruntu przedmiotu własności, gdyż stanowi ono wydzielone z części podziemnej budynku mieszkalnego fragmenty powierzchni budynku, stanowiącego w całości, zgodnie z umową sprzedaży, współwłasność wspólnych części budynków i innych urządzeń, które nie służą do wyłącznego użytku współwłaścicieli poszczególnych lokali, na których właścicielom konkretnego lokalu mieszkalnego przysługuje uprawnienie do zaparkowanego samochodu. W takim przypadku nie ma możliwości nabycia lokalu mieszkalnego bez prawa do korzystania z miejsca garażowego, ze względu na fakt, że nie stanowi ono wydzielonej trwałymi ścianami izby w odrębnym budynku. Takie miejsce garażowe nie stanowi odrębnego od gruntu przedmiotu wartości.

Ponadto Spółka jest uprawniona do wystawienia faktury korygującej, w której uwzględni jednolitą 7% stawkę podatku od całego przedmiotu sprzedaży, obejmującego mieszkanie i stanowisko garażowe.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), podstawowa stawka podatku od towarów i usług wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Oprócz stawki podstawowej, na wybrane grupy towarów i usług, ustawodawca przewidział także stawki preferencyjne, obniżone, tj. 7%, 3% i 0%.

Stosownie do zapisu art. 41 ust. 12 cyt. ustawy, 7% stawkę podatku od towarów i usług stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

Przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym rozumie się, w myśl ust. 12a cyt. przepisu, obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych.

Do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, zgodnie z art. 41 ust. 12 lit. b wskazanej ustawy, nie zalicza się:

1.  budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m2;
2.  lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2.

W przypadku budownictwa mieszkaniowego o powierzchni przekraczającej wskazane wyżej limity, stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się tylko do części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi powierzchni użytkowej kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w całkowitej powierzchni użytkowej (art. 41 ust. 12c ustawy).

Ponadto zgodnie z § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r., w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1336 ze zm.), obowiązującego od 1 grudnia 2008 r., stawkę podatku wymienioną w art. 41 ust. 1 ustawy obniża się do wysokości 7%, również w odniesieniu do:

1.  robót budowlano-montażowych oraz remontów i robót konserwacyjnych dotyczących obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiektów sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 – wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych,
2.  obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy, lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12

*   w zakresie, w jakim wymienione roboty i remonty, obiekty lub ich części oraz lokale nie są objęte tą stawką na podstawie art. 41 ust. 12-12c ustawy.

Szczegółowe zasady wystawiania faktur VAT i faktur korygujących uregulowane zostały w przepisach rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1337).

Zgodnie z § 13 ust. 1 rozporządzenia, w przypadku gdy po wystawieniu faktury udzielono rabatów określonych w art. 29 ust. 4 ustawy, podatnik udzielający rabatu wystawia fakturę korygującą.

Stosownie do § 13 ust. 2 rozporządzenia faktura korygująca powinna zawierać co najmniej:

1.  numer kolejny oraz datę jej wystawienia;
2.  dane zawarte w fakturze, której dotyczy faktura korygująca:
    1.  określone w § 5 ust. 1 pkt 1-4,
    2.  nazwę (rodzaj) towaru lub usługi objętych rabatem;
3.  kwotę i rodzaj udzielonego rabatu;
4.  kwotę zmniejszenia podatku należnego.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w przypadku:

1.  zwrotu sprzedawcy towarów oraz zwrotu nabywcy kwot nienależnych, o których mowa w art. 29 ust. 4 ustawy;
2.  zwrotu nabywcy zaliczek, przedpłat, zadatków lub rat, podlegających opodatkowaniu (§ 13 ust. 3 rozporządzenia).

Zgodnie z § 14 ust. 1 ww. rozporządzenia, fakturę korygującą wystawia się również, gdy podwyższono cenę po wystawieniu faktury lub w razie stwierdzenia pomyłki w cenie, stawce lub kwocie podatku bądź w jakiejkolwiek innej pozycji faktury.

Faktura korygująca dotycząca podwyższenia ceny powinna zawierać co najmniej:

1.  numer kolejny oraz datę jej wystawienia;
2.  dane zawarte w fakturze, której dotyczy faktura korygująca:
    1.  określone w § 5 ust. 1 pkt 1-4,
    2.  nazwę (rodzaj) towaru lub usługi objętych rabatem;
3.  kwotę i rodzaj udzielonego rabatu;
4.  kwotę zmniejszenia podatku należnego.

Faktura korygująca wystawiana jest w celu podania właściwych, prawidłowych i zgodnych z rzeczywistością kwot i innych danych, decydujących o rzetelności wystawionego dokumentu.

Z unormowań zawartych w przytoczonych przepisach wynika zatem, iż 7% stawka podatku od towarów i usług ma zastosowanie w całym budownictwie mieszkaniowym, zarówno objętym społecznym programem mieszkaniowym, jak i nieobjętym tym programem.

Należy również zwrócić uwagę na brzmienie art. 2 pkt 12 ustawy o podatku od towarów i usług, zgodnie z którym przez obiekty budownictwa mieszkaniowego rozumie się budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w PKOB w dziale 11.

Zarówno ustawa o podatku od towarów i usług, jak i przepisy wykonawcze do tej ustawy nie zawierają definicji lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego. Definicję lokalu mieszkalnego zawiera natomiast art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.). Zgodnie z nim samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych.

A contrario nie jest lokalem mieszkalnym wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb nieprzeznaczona na stały pobyt ludzi i niesłużąca zaspokajaniu ich potrzeb.

Ponadto ustawa o własności lokali w ust. 4 powołanego artykułu stanowi, iż do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnice, strych, komórka, garaż, zwane dalej „pomieszczeniami przynależnymi”.

Ustawa o własności lokali wprowadza również pojęcie nieruchomości wspólnej, określa warunki, jakim obwarowane jest jej powstanie i zasady obliczania w niej udziału. Według dyspozycji art. 3 ust. 1 tej ustawy, w razie wyodrębnienia własności lokali właścicielowi lokalu przysługuje udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokali. Nie można żądać zniesienia współwłasności nieruchomości wspólnej, dopóki trwa odrębna własność lokali. Jednakże stosownie do ust. 2 wskazanego artykułu, nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli.

Jednocześnie należy zwrócić uwagę, iż definicję pojęcia „lokal użytkowy” zawiera § 3 pkt 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690). Zgodnie z tą definicją, pod pojęciem lokalu użytkowego należy rozumieć jedno pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, wydzielone stałymi przegrodami budowlanymi, niebędące mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym albo pomieszczeniem gospodarczym.

Pod pojęciem pomieszczenia technicznego - zgodnie z § 3 pkt 12 wskazanego wyżej rozporządzenia - należy rozumieć pomieszczenie przeznaczone dla urządzeń służących do funkcjonowania i obsługi technicznej budynku, natomiast przez pomieszczenie gospodarcze - pomieszczenie znajdujące się poza mieszkaniem lub lokalem użytkowym, służące do przechowywania przedmiotów lub produktów żywnościowych użytkowników budynku, materiałów lub sprzętu związanego z obsługą budynku, a także opału lub odpadów stałych (§ 3 pkt 13 cyt. rozporządzenia).

Na podstawie powyższych uregulowań można stwierdzić, że podziemna kondygnacja budynku mieszkalnego, w której znajdują się konkretne, oznakowane miejsca do garażowania, nie mieści się ani w pojęciu pomieszczenia technicznego, ani pomieszczenia gospodarczego, w związku z czym stanowi lokal użytkowy.

Przedstawiona analiza przepisów prawnych prowadzi do wniosku, iż 7% stawka podatku od towarów i usług może być stosowana wyłącznie w stosunku do będących przedmiotem obrotu (sprzedaży) samodzielnych lokali mieszkalnych w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali służących zaspokajaniu właśnie „mieszkaniowych" potrzeb społeczeństwa. Preferencyjna stawka podatku od towarów i usług nie ma zastosowania do sprzedaży lokali użytkowych, czyli lokali, które nie pełnią funkcji mieszkaniowych.

Zatem nie są nią objęte, stanowiące część składową sprzedawanego lokalu mieszkalnego, miejsca postojowe, których w świetle ww. przepisów nie można zaliczyć do tzw. pomieszczeń pomocniczych do lokalu mieszkalnego, lecz zalicza się je do kategorii tzw. pomieszczeń przynależnych do tego lokalu, które w sensie funkcjonalnym służą do zaspokajania innych niż mieszkaniowe potrzeb ludzi.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej buduje i sprzedaje lokale mieszkalne wraz z miejscami postojowymi w budynkach mieszkalnych, przy czym miejsce garażowe, jako składnik lokalu mieszkalnego, nie jest przedmiotem odrębnej własności i samodzielnego obrotu, oddzielnego od lokalu mieszkalnego.

Z powyższego wynika, iż przedmiotem sprzedaży nie jest lokal mieszkalny wraz z prawem do wyłącznego korzystania z części nieruchomości wspólnej, tj. z konkretnego, oznakowanego miejsca postojowego, znajdującej się bezpośrednio pod budynkiem mieszkalnym, ale lokal mieszkalny wraz z udziałem w części wspólnej budynku, z jednoczesnym określeniem sposobu korzystania z tego miejsca przez potencjalnego właściciela lokalu mieszkalnego – korzystanie w ramach podziału quo ad usum. Takie rozwiązanie stanowi, zdaniem organu, umowne przypisanie przedmiotowego miejsca parkingowego znajdującego się w tej części budynku poszczególnym nabywcom lokali mieszkalnych.

W ocenie tut. organu udział współwłaściciela, jako prawa do rzeczy wspólnej mieści się również w zakresie pojęcia „części obiektów budowlanych”. Udział wyraża bowiem zakres uprawnień współwłaściciela względem rzeczy wspólnej i jest, z reguły, określony odpowiednim ułamkiem. Tak więc właściciel udziału jest równocześnie właścicielem części ułamkowej wspólnego prawa (prawa własności). W przypadku zbycia udziału w nieruchomości, dotychczasowy współwłaściciel przenosi na nabywcę prawo do rozporządzania tą nieruchomością jak właściciel, w zakresie, w jakim uprawniała go do tego wysokość jego udziału. Należy więc przyjąć, że sprzedaż udziału w nieruchomości stanowi dostawę towaru (części nieruchomości) w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz treść powołanych przepisów, należy stwierdzić, że sprzedaż udziału w części wspólnej budynku wraz z prawem do korzystania z konkretnego miejsca postojowego, znajdującego się w tym samym obiekcie budowlanym co mieszkanie, który sprzedawany jest łącznie z lokalem mieszkalnym, stanowi w istocie dostawę części lokalu użytkowego. Tym samym jego sprzedaż nie jest objęta preferencyjną stawką podatku w wysokości 7% na podstawie przywołanych wyżej przepisów.

Reasumując wskazać należy, iż konfrontacja stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku oraz piśmie stanowiącym jego uzupełnienie z przepisami powołanej wyżej ustawy i przepisami wykonawczymi do niej prowadzi do wniosku, iż sprzedaż w części dotyczącej lokalu mieszkalnego podlega opodatkowaniu 7% stawką podatku od towarów i usług, natomiast w części dotyczącej udziału w części wspólnej, tj. w podziemnej kondygnacji tego budynku wraz z prawem do wyłącznego korzystania z miejsc postojowych, podlega opodatkowaniu 22% stawką podatku.

W świetle powyższego nie ma podstaw prawnych do wystawienia faktur korygujących dokumentujących przedmiotowe czynności.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, ul. H. Sienkiewicza 84, 15-950 Białystok, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).