Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.415.2025.1.DS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-12
Teza: Świadczone przez Wnioskodawcę jako brokera
ubezpieczeniowego usługi wsparcia szkodowego, nie podlegają
/nie będą podlegały zwolnieniu od podatku VAT na podstawie
art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy.
Słowa kluczowe: pośrednictwo-pośrednictwo finansowe
usługi-usługi brokerskie
usługi-usługi ubezpieczeniowe
usługi-usługi wsparcia
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi ubezpieczeniowe,
reasekuracyjne, pośrednictwa w świadczeniu tych usług
oraz usługi świadczone przez ubezpieczającego w
zakresie zawieranych przez niego umów ubezpieczenia
na cudzy rachunek
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 37

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy możliwości zwolnienia od podatku usług wsparcia szkodowego świadczonych
    przez Państwa jako brokera ubezpieczeniowego. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

i stanu faktycznego
    (...) sp. z o.o. (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest polską spółką prawa handlowego,
    wchodzącą w skład międzynarodowej grupy kapitałowej, będącej wiodącym dostawcą
    usług w zakresie zarządzania ryzykiem. Spółka posiada w Polsce status czynnego
    podatnika podatku od towarów i usług (dalej: „VAT”). Główną działalnością Wnioskodawcy
    jest świadczenie usług pośrednictwa ubezpieczeniowego i reasekuracyjnego zgodnie z
    Ustawą o dystrybucji ubezpieczeń z dnia 15 grudnia 2017 r. (t.j. Dz. U. 2024 r. poz. 1214,
    dalej: „Ustawa o dystrybucji ubezpieczeń”).
    Wnioskodawca jest brokerem ubezpieczeniowym i reasekuracyjnym, posiadającym
    zezwolenie na prowadzenie działalności brokerskiej wydane przez organ nadzoru i
    wpisanym do rejestru brokerów ubezpieczeniowych, prowadzonego przez Komisję
    Nadzoru Finansowego. Czynności brokerskie są wykonywane w imieniu Wnioskodawcy
    będącego osobą prawną poprzez upoważnione osoby fizyczne. Wnioskodawca świadczy
    kompleksowe usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych, w tym
    pokrewne, na postawie umów brokerskich zawieranych z podmiotami poszukującymi
    ochrony ubezpieczeniowej (dalej: „Klient”).
    Z tytułu wykonanych czynności brokerskich, wskazanych w umowie z Klientem
    Wnioskodawcy przysługuje zgodnie z ustaleniami z Klientem, na podstawie zawartej
    umowy brokerskiej, wynagrodzenie w postaci prowizji brokerskiej płatnej przez
    towarzystwa ubezpieczeniowe, z którymi Klient zawarł za pośrednictwem Wnioskodawcy
    umowy ubezpieczenia („Ubezpieczycieli”) lub niekiedy honorarium ustalone z Klientem, o
    czym mowa dalej. Oprócz czynności przygotowawczych prowadzących do zawarcia
    umowy ubezpieczenia przez Klienta, Wnioskodawca w ramach zawieranej z Klientem
    umowy brokerskiej, może zobowiązać się do wykonywania szeregu czynności brokerskich
    na rzecz Klienta. Zgodnie z dominującą na rynku praktyką Klient za takie usługi nie płaci,
    lecz Broker otrzymuje wynagrodzenie w formie prowizji brokerskiej od Ubezpieczyciela,
    który zawarł umowę ubezpieczenia z Klientem za rekomendacją i pośrednictwem brokera.
    W niektórych przypadkach Klient płaci Brokerowi wynagrodzenie w całości (są to jednak
    sytuacje wyjątkowe) lub też w sytuacji nieprzekroczenia określonego progu prowizji od
    Ubezpieczyciela - do wysokości tego progu.
    Na podstawie umowy brokerskiej z Klientem, Wnioskodawca przyjmuje do stałego
    wykonywania w imieniu i na rzecz Klienta czynności faktyczne pośrednictwa
    ubezpieczeniowego zgodnie z Ustawą o dystrybucji ubezpieczeń. Klientami Wnioskodawcy
    są przedsiębiorstwa.
    Na podstawie umowy brokerskiej i udzielonego mu przez Klienta pełnomocnictwa,
    Wnioskodawca pośredniczy w zawarciu umowy ubezpieczeniowej pomiędzy Klientem a
    zakładem ubezpieczeniowym, uwzględniając pożądany przez Klienta zakres ochrony
    ubezpieczeniowej. W trakcie tego procesu broker mając na uwadze interesy Klienta,
    analizuje ryzyko ubezpieczeniowe w zakresie przedmiotowym, zarządza zawartymi
    umowami ubezpieczeniowymi, reprezentuje danego klienta w sprawach o
    odszkodowania. Ustalenia takie dotyczyć mogą przykładowo: zakresu ryzyk, od których
    ubezpieczony będzie Klient, zakresu wyłączeń odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń,
    które nie będą miały zastosowania w odniesieniu do umowy danego Klienta, zasad
    określania postępowania na wypadek zajścia zdarzenia rodzącego odpowiedzialność

    zakładu ubezpieczeń. Umowa ubezpieczenia zawierana jest bezpośrednio przez
    ubezpieczonego / Klienta i zakład ubezpieczeń, bez podpisu brokera (nie jest on jej stroną).
    Poza doprowadzeniem do zawarcia umowy ubezpieczenia, Spółka uczestniczy w
    zarządzaniu i wykonywaniu tych kontraktów. Obejmuje to wykonywanie, na zlecenie
    klientów działań związanych z umową ubezpieczenia, jak np. informowanie pracowników
    klienta o warunkach ubezpieczenia oraz o dokumentach i formularzach niezbędnych do
    przystąpienia do ubezpieczenia; pomoc w wypełnianiu dokumentów osobom
    zainteresowanym przystąpieniem do ubezpieczenia; weryfikacja poprawności
    dokumentów złożonych przez osoby zainteresowane przystąpieniem do ubezpieczenia;
    zgłaszanie ubezpieczycielowi osób zainteresowanych przystąpieniem do ubezpieczenia i
    weryfikacja list osób ubezpieczonych, w tym sprawdzenie poprawności składek; pomoc
    ubezpieczonym w sprawach roszczeń oraz w załatwieniu wszelkich formalności
    związanych z ubezpieczeniem. W każdym z tych przypadków działania wnioskodawcy są
    zaś związane z konkretną umową ubezpieczenia.
    W przypadku zawarcia umowy ubezpieczenia, przy wsparciu Wnioskodawcy, pomiędzy
    zakładem ubezpieczeń a osobą poszukującą ochrony ubezpieczeniowej Wnioskodawca
    otrzymuje wynagrodzenie z tytułu świadczenia usług pośrednictwa ubezpieczeniowego.
    Wynagrodzenie jest wypłacane przez Ubezpieczyciela na podstawie faktury wystawianej
    przez Spółkę i jest zwykle kalkulowane jako określony procent składki ubezpieczeniowej
    wpłaconej przez Klienta (prowizja brokerska, kurtaż). Prowizja brokerska wypłacana jest co
    do zasady po zapłacie przez Klienta składki ubezpieczeniowej. W praktyce oznacza to, iż
    trudno byłoby dokonać jej podziału w kontekście rozdzielenia usług i czynności
    wykonanych przez brokera.
    Zdarza się natomiast, że decyzją Klienta zamiast prowizji brokerskiej Wnioskodawca
    otrzymuje wynagrodzenie w formie honorarium ustalonego z Klientem i wypłacanego
    przez Klienta na podstawie faktur VAT wystawianych przez Wnioskodawcę (stosowane jest
    zwolnienie z VAT).
    Tym samym, w ramach działalności gospodarczej Wnioskodawca doradza osobom
    poszukującym ochrony ubezpieczeniowej, pośredniczy w zawieraniu umów pomiędzy
    zakładem ubezpieczeń a osobą poszukującą ochrony ubezpieczeniowej, a jeśli trzeba
    również udziela pomocy w wykonywaniu tych umów. Zgodnie z Ustawą o dystrybucji
    ubezpieczeń wykonywanie umów przez Wnioskodawcę obejmuje również sprawy o
    odszkodowanie lub świadczenie - tak zwane wsparcie w procesie dochodzenia roszczeń
    od zakładów ubezpieczeń na rzecz klientów (dalej: „wsparcie szkodowe”). Sposób
    likwidacji i obsługi szkód negocjowany jest przez brokera na rzecz Klienta z zakładem
    ubezpieczeń w ramach ustalania produktu ubezpieczeniowego, przy aranżowaniu polisy i
    zawieraniu umowy ubezpieczeniowej.
    Wskazane wsparcie szkodowe polega przede wszystkim na pomocy w komunikacji z
    Ubezpieczycielem, mające na celu uzyskanie pełnego odszkodowania dla Klienta.
    Rodzaj czynności faktycznych podejmowanych w ramach procesu wsparcia szkodowego
    wynika m.in. z okoliczności danej sprawy, rodzaju umowy ubezpieczenia, przedmiotu
    ubezpieczenia, przedmiotu zlecenia i nie zawsze jest jednakowy. Wskazane czynności
    mogą obejmować m.in.:
        dokonanie zgłoszenia szkody do odpowiedniego zakładu ubezpieczeń i
        prowadzenia w imieniu Klienta korespondencji z zakładem ubezpieczeń lub
        rzeczoznawcą działającym w imieniu Ubezpieczyciela,
        wsparcie w zakresie kompletowania dokumentacji niezbędnej Ubezpieczycielowi do
        przeprowadzenia procesu likwidacji szkody,
        kontrolowanie i nadzór nad prawidłowością realizacji warunków umowy generalnej
        przez likwidatorów zakładu ubezpieczeń,

        podejmowanie wszelkich czynności mających na celu zakończenie likwidacji szkody,
        a w szczególności koordynacja działań z Klientem (jego oddziałami) i
        leasingobiorcami (np. w przypadku szkód komunikacyjnych dla Klienta flotowego),
        monitowania zakładu ubezpieczeń w zakresie dotrzymania terminów wymaganych
        prawem,
        nadzorowanie i weryfikacja rozliczenia szkody z zakładem ubezpieczeń lub
        sporządzenie rekomendacji dla Klienta co do wszczęcia procesu odwoławczego od
        formalnej decyzji zakładu ubezpieczeń,
        prowadzenie korespondencji z podmiotami uczestniczącymi w procesie likwidacji
        szkód, w tym w procesie odwoławczym dotyczącym zgłoszonych szkód.
    W każdym przypadku, działania Wnioskodawcy związane są z konkretną umową
    ubezpieczenia, a Wnioskodawca wskazany jest przez ubezpieczającego jako broker
    umocowany (na podstawie udzielonego mu w tym celu pełnomocnictwa) do
    pośredniczenia w sprawach ubezpieczeń.
    Opisane wyżej czynności (jedna, niektóre z nich lub wszystkie) będą wykonywane zawsze
    jako elementy jednej usługi zmierzającej do kompleksowego obsłużenia konkretnego
    Klienta i doprowadzenia do podpisania przez klienta umowy z zakładem ubezpieczeń, ale
    także do utrzymania jej (utrzymania ochrony ubezpieczeniowej zaaranżowanej dla
    Klienta). Celem Wnioskodawcy będzie zatem pozyskanie i utrzymanie klienta, a
    Wnioskodawca sam będzie decydował jakie czynności musi podjąć, żeby doprowadzić do
    realizacji zadania. Mogą to być wszystkie ww. czynności, a mogą być jedynie niektóre z
    nich. Czynności wykonywane przez Wnioskodawcę stanowić będą pośrednictwo
    ubezpieczeniowe w rozumieniu ustawy o pośrednictwie ubezpieczeniowym.
    Należy dodać, że wskazane wsparcie szkodowe jest zwykle podejmowane w związku z
    zawartą za pośrednictwem Spółki umową ubezpieczenia. Może się jednak zdarzyć, że:
    I. Spółka przejmuje obsługę klienta, który wcześniej był obsługiwany przez innego
      brokera, Wnioskodawca świadczy wówczas wsparcie szkodowe z polis
      ubezpieczeniowych, które zostały podpisane, gdy klient był obsługiwany przez innego
      brokera. W większości przypadków jest to warunek konieczny przejęcia obsługi Klienta.
    II. W ramach kontraktów globalnych Spółka obsługuje określonych ubezpieczonych w
      Polsce - choć sama nie pośredniczy w podpisaniu umowy ubezpieczeniowej (robi to
      inny podmiot z grupy kapitałowej Spółki). W ramach wskazanych kontraktów, mogą
      wystąpić czynności przygotowawcze, które obejmują wsparcie ze strony Spółki dla
      podmiotu podpisującego umowę (master agreement) z Klientem. Na poziomie
      lokalnym realizowane są działania związane z analizą ryzyk, które wspierają centralną
      sprzedaż oraz potencjalną dosprzedaż polis lokalnych, niezwiązanych z programem.
      Wszystkie obowiązki wynikające z Ustawy o dystrybucji ubezpieczeń, w tym lokalne
      wsparcie szkodowe dla Klienta, są w pełni realizowane przez Spółkę na krajowym
      rynku.
    III. Wnioskodawca udziela wsparcia szkodowego ubezpieczonemu mającego na celu
      dochodzenie roszczeń z polisy OC sprawcy.
    W tym kontekście warto podkreślić, że Spółka nie pobiera dodatkowego wynagrodzenia
    od Klienta/ubezpieczonego z tytułu wsparcia szkodowego. W każdym przypadku
    wynagrodzenie Spółki jest otrzymywane w ramach:
    1) prowizji brokerskiej wypłacanej w związku z zawarciem nowej umowy ubezpieczenia z
      Klientem przez Ubezpieczycieli Spółce, bądź w przypadku pkt II - prowizji brokerskiej

      wpłacanej podmiotowi z grupy kapitałowej, a następnie przekazywanej (w określonej
      części odpowiadającej zakresowi wsparcia realizowanego przez Spółkę w Polsce)
      Wnioskodawcy od spółki z grupy kapitałowej, lub
    2) w przypadku pkt II - prowizji brokerskiej wpłacanej przez klienta do podmiotu z grupy
      kapitałowej, a następnie przekazywanej (w określonej części odpowiadającej
      zakresowi wsparcia realizowanego przez Wnioskodawcę,
    3) wynagrodzenia wypłacanego przez Klienta za doprowadzenie do zawarcia umowy
      ubezpieczenia (rzadziej).
    Dla pełności obrazu Wnioskodawca wskazuje, że sporadycznie występują sytuacje, w
    których Spółka podpisuje odrębną (poza umową brokerską, bądź w ogóle bez takiej
    umowy) umowę na wsparcie w procesie dochodzenia roszczeń (np. z polis aranżowanych
    przez innego brokera). W takim przypadku, wynagrodzenie Spółki przyjmuje formę
    określonej kwoty, ustalonej z klientem i wypłacanej na podstawie faktur VAT wystawianych
    przez Wnioskodawcę. Wskazane sytuacje nie są przedmiotem wniosku o interpretację
    podatkową.

## Pytanie

Czy w okolicznościach przedstawionych we wniosku, opisane wyżej usługi wsparcia
    szkodowego świadczone przez Spółkę jako brokera ubezpieczeniowego, podlegają
    zwolnieniu od opodatkowania VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż usługi wsparcia szkodowego świadczone przez
    Spółkę korzystają ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy VAT.
    Uzasadnienie stanowiska
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy o VAT, opodatkowaniu tym podatkiem podlegają
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 Ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    Zgodnie z brzmieniem art. 8 ust. 1 Ustawy o VAT, świadczeniem usług, o którym mowa w
    art. 5 ust. 1 pkt 1, jest każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub
    jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7.
    Ustawa o VAT przewiduje możliwość stosowania obniżonych stawek podatkowych lub
    zwolnienia z opodatkowania dla niektórych czynności. W kontekście przedstawionego
    wniosku kluczowe znaczenie ma regulacja zawarta w art. 43 ust. 1 pkt 37 Ustawy o VAT,
    która zwalnia z podatku: „usługi ubezpieczeniowe, usługi reasekuracyjne i usługi
    pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, a także usługi
    świadczone przez ubezpieczającego w zakresie zawieranych przez niego umów
    ubezpieczenia na cudzy rachunek, z wyłączeniem zbywania praw nabytych w związku z
    wykonywaniem umów ubezpieczenia i umów reasekuracji”.
    Zwolnienie z VAT, określone w art. 43 ust. 1 pkt 37 Ustawy o VAT, wynika z przepisu art.
    135 ust. 1 pkt a) Dyrektywy 2006/112/WE (dalej: „Dyrektywa VAT”), który stwierdza, że
    „transakcje ubezpieczeniowe i reasekuracyjne, wraz z pokrewnymi usługami
    świadczonymi przez brokerów i agentów ubezpieczeniowych, są zwolnione z
    opodatkowania”.
    Zarówno Dyrektywa VAT, jak i Ustawa o VAT nie definiują kluczowych terminów istotnych
    dla interpretacji omawianego zwolnienia, takich jak „transakcje ubezpieczeniowe”, „usługi
    pokrewne świadczone przez agenta ubezpieczeniowego” czy „usługi pośrednictwa w

    zakresie świadczenia usług ubezpieczeniowych”. W tej sytuacji zaleca się korzystanie z
    dorobku orzecznictwa TSUE oraz z polskiej praktyki podatkowej, w szczególności
    orzecznictwa polskich sądów administracyjnych.
    Odwołując się do rozumienia transakcji ubezpieczeniowej w orzecznictwie Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”), należy wskazać, że ukształtował się w
    nim pogląd, że istotą tego rodzaju zachowania jest świadczenie ubezpieczonemu usługi
    uzgodnionej podczas zawierania umowy w zamian za uprzednią wpłatę składki. Dochodzi
    zaś do tego w sytuacji, gdy zaistnieje ryzyko objęte ubezpieczeniem (w tym zakresie
    powołano wyroki w sprawie: [...], C-349/96, EU:C:1999:93, pkt 17; [...], C-240/99, EU:C:2001:
    140, pkt 37; [...], C-8/01, EU:C:2003:621, pkt 39). Z kolei, rozumienie terminu „pośrednik
    ubezpieczeniowy” jest determinowane wyrokiem TSUE w sprawach [...], C-8/01, EU:C:2003:
    621, [...], C-472/03, oraz [...] C-40/15. W przedmiotowej sprawie wynagrodzenie za
    wsparcie szkodowe jest opłacane w ramach prowizji liczonej jako % od składki
    ubezpieczeniowej uiszczonej przez ubezpieczonego/ubezpieczającego.
    Zgodnie z interpretacją wypracowaną przez TSUE, usługi wymienione w art. 135 ust. 1 pkt
    a) Dyrektywy VAT, świadczone przez agentów ubezpieczeniowych, obejmują pozyskiwanie
    klientów oraz zawieranie umów ubezpieczeniowych w imieniu i na rzecz ubezpieczyciela, a
    także uczestnictwo w administrowaniu i realizacji tych umów. W odniesieniu do usług
    pokrewnych do usług ubezpieczeniowych, jak wskazuje opinia Rzecznika Generalnego M.
    Poiaresa Madura z 12 stycznia 2005 r. w sprawie C-472/03, należy je rozumieć jako
    wszystkie usługi związane z usługami ubezpieczeniowymi, które mogą być uznane za
    pokrewne. W tej sprawie podkreślono, że kluczowym elementem kwalifikacji czynności
    jako usług pośrednictwa ubezpieczeniowego jest status usługodawcy jako brokera lub
    agenta ubezpieczeniowego. Pojęcie „usług pokrewnych” jest na tyle szerokie, że
    teoretycznie obejmuje wszystkie usługi związane z ubezpieczeniami, jednak prawodawca
    wspólnotowy ograniczył zakres zwolnienia do usług świadczonych przez brokerów lub
    pośredników ubezpieczeniowych. Zatem kwalifikacja osoby ubiegającej się o zwolnienie
    jako brokera lub pośrednika ubezpieczeniowego jest kluczowa dla ustalenia, czy jej
    działalność jest pokrewna czynnościom ubezpieczeniowym, które na podstawie art. 13
    część B lit. A) podlegają zwolnieniu z opodatkowania.
    Wyrok C-235/00 z 13 grudnia 2001 r. w sprawie CBS Financial Services wskazuje
    natomiast, że działalność pośrednictwa polega na działaniach podejmowanych przez
    pośrednika, który nie jest stroną umowy dotyczącej produktu finansowego. Powinna to
    być usługa świadczona na rzecz jednej ze stron umowy, opłacona jako odrębna
    działalność pośrednictwa. Pośrednictwo ma na celu dokonanie wszelkich niezbędnych
    czynności, które umożliwią zawarcie umowy przez obie strony, przy czym pośrednik nie
    ma własnego interesu w treści umowy. W podobnym duchu wypowiedziały się TSUE w
    wyrokach z 25 lutego 1999 r. (sprawa C-349/96, Card Protection Plan), z 8 marca 2001 r.
    (sprawa C-240/99, Skandia) oraz z 20 listopada 2003 r. (sprawa C-8/01, Assurander-
    Societetet działający na rzecz Taksatorringen przeciwko Skatteministeriet), potwierdzając,
    że pojęcie usług pokrewnych, świadczonych przez pośredników ubezpieczeniowych w
    rozumieniu Dyrektywy VAT, odnosi się wyłącznie do świadczeń realizowanych przez
    profesjonalistów. Broker lub agent ubezpieczeniowy powinien pełnić rolę pośrednika, co
    podkreśla jego zewnętrzną pozycję między ubezpieczającym (Klientem) a zakładem
    ubezpieczeń.
    W wyroku z 3 kwietnia 2008 r. (sprawa C-124/07, J.C.M. Beheer BV przeciwko
    Staatssecretaris van Financiën) TSUE dodatkowo potwierdził, że usługi zwolnione mogą
    być realizowane w różnych modelach, stwierdzając, że „brzmienie art. 13 część B lit. a)
    szóstej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że okoliczność, iż broker lub
    pośrednik ubezpieczeniowy nie pozostaje w bezpośrednim stosunku ze stronami umowy
    ubezpieczenia lub reasekuracji do zawarcia której się przyczynia, lecz pozostaje z nimi
    jedynie w pośrednim stosunku, za pośrednictwem innego podatnika, który sam pozostaje
    w bezpośrednim stosunku z jedną ze stron tej umowy, i z którym ów broker lub pośrednik

    ubezpieczeniowy jest związany umownie, nie wyklucza, by świadczone przez niego usługi
    były zwolnione od podatku od wartości dodanej na mocy tego przepisu”. W tej sytuacji
    zasada neutralności podatkowej wskazuje, że przedsiębiorstwa powinny mieć możliwość
    wyboru modelu organizacyjnego, który będzie dla nich najbardziej korzystny z
    perspektywy gospodarczej, nie narażając się na ryzyko, że ich transakcje nie będą objęte
    zwolnieniem z opodatkowania przewidzianym w art. 13 część B lit. a) szóstej dyrektywy.
    Przytoczone tezy oraz uzasadnienia orzeczeń TSUE potwierdzają, że omawiane zwolnienie
    z podatku VAT odnosi się do usług pośrednictwa ubezpieczeniowego:
      (i) klasyfikowanych jako usługi pokrewne do usług ubezpieczeniowych i
        reasekuracyjnych,
      (ii) świadczonych przez brokerów lub agentów ubezpieczeniowych, zarówno w
        stosunku pośrednim, jak i bezpośrednim ze stronami umowy ubezpieczenia lub
        reasekuracji do zawarcia której się przyczyniają,
      (iii) realizowanych na rzecz zakładów ubezpieczeń lub podmiotów poszukujących
        ochrony ubezpieczeniowej (Klientów).
    Przechodząc do polskiej praktyki podatkowej, należy zauważyć, że Ustawa o VAT nie
    zawiera jasnych definicji dotyczących kluczowych terminów, takich jak „usługi
    ubezpieczeniowe” czy „usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych”,
    które są istotne dla sprawy. Jak wskazują sądy administracyjne, na przykład Naczelny Sąd
    Administracyjny w wyroku z 15 czerwca 2022 r. (sygn. akt I FSK 235/19) w takiej sytuacji,
    ustalając znaczenie wskazanych terminów, nie można odwoływać się do języka
    potocznego. Należy przyjąć, że są to pojęcia występujące wyłącznie w kontekście
    prawnym, które swoje znaczenie przenoszą z przepisów właściwych gałęzi prawa do
    prawa podatkowego (por. B. Brzeziński, Wykładnia prawa podatkowego, Gdańsk 2013, s.
    77).
    W polskim systemie prawnym, regulacje dotyczące świadczenia usług pośrednictwa
    ubezpieczeniowego zawarte są w Ustawie o dystrybucji ubezpieczeń. Zgodnie z art. 3 ust.
    1 tej ustawy, pośrednictwo ubezpieczeniowe oznacza działalność polegającą na
    dystrybucji ubezpieczeń lub reasekuracji przez pośredników ubezpieczeniowych.
    Zgodnie zaś z art. 4 Ustawy o dystrybucji ubezpieczeń, dystrybucja ubezpieczeń obejmuje
    działania podejmowane przez dystrybutora ubezpieczeń, takie jak:
    1) doradzanie, proponowanie lub wykonywanie czynności przygotowawczych do zawarcia
      umów ubezpieczenia;
    2) zawieranie umów ubezpieczenia w imieniu zakładu ubezpieczeń lub na rzecz klienta;
    3) pomoc w administrowaniu umowami ubezpieczenia oraz ich realizacji, w tym w
      sprawach o odszkodowanie lub świadczenie.
    Dystrybucja ubezpieczeń obejmuje również udzielanie informacji o umowach
    ubezpieczeniowych na podstawie kryteriów wybranych przez klienta oraz opracowywanie
    rankingów produktów ubezpieczeniowych. Regulacje te w znacznym stopniu są zaś
    zbieżne z art. 2 pkt 3 Dyrektywy 2002/92M/E Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9
    grudnia 2002 r. w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego (Dz. U. UE. L. Nr 9/3).
    Pośrednictwo ubezpieczeniowe zdefiniowano tam jako działalność polegającą na
    wprowadzaniu, proponowaniu lub przeprowadzaniu innych prac przygotowawczych do
    zawarcia umów ubezpieczenia lub zawieraniu takich umów lub udzielaniu pomocy w
    administrowaniu i wykonywaniu takich umów w szczególności w przypadku roszczenia.
    Dystrybutorem ubezpieczeń, w szczególności, jest broker ubezpieczeniowy, który
    wykonuje czynności w zakresie dystrybucji ubezpieczeń w imieniu lub na rzecz klienta,
    zwane dalej „czynnościami brokerskimi w zakresie ubezpieczeń”. Ustawa o dystrybucji
    ubezpieczeń wskazuje, że czynności brokerskie mogą być wykonywane wyłącznie przez
    podmioty spełniające określone warunki. Broker ubezpieczeniowy to przedsiębiorca, który

    wykonuje działalność brokerską na podstawie umowy z właściwym podmiotem (jak
    powyżej) i jest wpisany do rejestru brokerów ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych
    prowadzonego przez KNF.
    W związku z powyższym, na gruncie Ustawy o dystrybucji ubezpieczeń, dystrybucja
    ubezpieczeń obejmuje pomoc w sprawach o odszkodowanie lub świadczenie, do której
    zalicza się tzw. wsparcie szkodowe, jak opisane w stanie faktycznym, zapewniane jako
    integralny element usługi pośrednictwa ubezpieczeniowego i jest projektowane, pod
    względem procedury i zakresu uczestnictwa brokera w procesie likwidacji szkody, już na
    etapie negocjowania umowy ubezpieczeniowej.
    Tym samym, jak zostało to wskazane powyżej, ze względu na brak definicji pośrednictwa
    ubezpieczeniowego na gruncie ustawy o VAT, takie usługi powinny być intepretowane w
    rozumieniu Ustawy o dystrybucji ubezpieczeń.
    Z kolei na gruncie Ustawy o dystrybucji ubezpieczeń wsparcie szkodowe wpisuje się w
    pośrednictwo ubezpieczeniowe, a tym samym powinno korzystać ze zwolnienia z VAT na
    gruncie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT.
    Również TSUE w swoich orzeczeniach wskazuje dodatkowe wytyczne interpretacyjne
    dotyczące tego jak rozumieć pośrednictwo ubezpieczeniowe. I tak:
        Działalność pośrednictwa ubezpieczeniowego dotyczy działań podejmowanych
        przez pośrednika, który nie jest stroną umowy dotyczącej produktu finansowego;
        Powinna to być usługa świadczona na rzecz jednej ze stron umowy, opłacona jako
        odrębna działalność pośrednictwa;
        Pośrednictwo ma na celu dokonanie wszelkich niezbędnych czynności związanych z
        zawieraniem lub realizacją umów ubezpieczenia, przy czym pośrednik nie ma
        własnego interesu w treści umowy;
        Ustawa o VAT nie definiuje autonomicznie terminów takich jak „usługi
        ubezpieczeniowe” czy „usługi pośrednictwa w świadczeniu usług
        ubezpieczeniowych”. Ustalając ich znaczenie, należy uwzględnić, że są to pojęcia
        występujące wyłącznie w kontekście prawnym, a ich znaczenie powinno być zgodne
        z definicjami zawartymi w Ustawie o dystrybucji ubezpieczeń;
        Aktywność pośrednika ubezpieczeniowego (agenta, brokera) jest uznawana za
        pośrednictwo w świadczeniu usług ubezpieczeniowych, jeśli towarzyszy jej
        pozyskiwanie klienta i doprowadzanie do zawarcia umowy ubezpieczenia.
    Dalsze analizy oraz praktyczne wskazówki dotyczące definicji i istoty usług
    ubezpieczeniowych oraz usług pośrednictwa w świadczeniu tych usług, w tym czynności
    wchodzących w zakres tych pojęć w kontekście zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1
    pkt 37 Ustawy o VAT, można znaleźć w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych.
    Orzeczenia te w pełni potwierdzają stanowisko Wnioskodawcy oraz stanowią uzupełnienie
    jego stanowiska. W związku z tym, Wnioskodawca przytacza fragmenty orzeczeń
    dotyczących klasyfikacji podatkowej świadczeń podobnych do tych, które są przedmiotem
    niniejszego wniosku.
        wyrok NSA z 15 czerwca 2022 r., sygn. akt I FSK 235/19:
    „Nie sposób zgodzić się z poglądem Organu interpretacyjnego, że - biorąc pod uwagę stan
    faktyczny zaprezentowany we wniosku interpretacyjnym (zdarzenie przyszłe) - usługi
    Wnioskodawcy związane z zarządzaniem i wykonywaniem już zawartych umów
    ubezpieczenia lokują się poza zakresem zwolnienia podatkowego, którego stan faktyczny

    został ukształtowany w art. 43 ust. 1 pkt 37 u.p.t.u. Punktem wyjścia w rozważaniach
    Naczelnego Sądu Administracyjnego, które doprowadziły do tej konstatacji jest językowe
    brzmienie wspomnianego przepisu szczególnego prawa podatkowego. Ustawodawca,
    definiując zakres zwolnienia podatkowego posługuje się tam określeniem „usługi
    pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, a także usługi
    świadczone przez ubezpieczającego w zakresie zawieranych przez niego umów
    ubezpieczenia na cudzy rachunek”. Jednocześnie, w ustawie podatkowej brak jest
    wyjaśnienia rozumienia tych terminów, które są definicjami pojęć prawnych.
    W takiej sytuacji, ustalając znaczenie wskazanych określeń nie sposób odwoływać się do
    języka powszechnego (desygnatów wskazanych określeń w języku potocznym). Należy
    natomiast przyjąć, że są to pojęcia występujące wyłącznie w językach konwencjonalnych,
    które swoje rozumienie nadane im w przepisach swoich „macierzystych”, czy „rodzimych”
    gałęzi prawa przeniosły do prawa podatkowego (por. B. Brzeziński, Wykładnia prawa
    podatkowego, Gdańsk 2013, s. 77). (...)
    Na marginesie warto przy tym zauważyć, że w podobny sposób aktywność ta jest
    regulowana współcześnie, w art. 4 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 15 grudnia 2017 r. o
    dystrybucji ubezpieczeń (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 905). Wracając natomiast do
    stanu prawnego obowiązującego w chwili wydania interpretacji indywidualnej, nie ma
    wątpliwości co do tego, że w świetle ustawy o pośrednictwie ubezpieczeniowym, z
    pomocą której należy odczytywać art. 43 ust. 1 pkt 37 u.p.t.u., działalność brokera
    ubezpieczeniowego (pośrednika ubezpieczeniowego) to nie tylko doprowadzenie do
    zawarcia umowy ubezpieczenia, ale i późniejsze działania, w tym uczestniczenie w
    administrowaniu i wykonywaniu umów ubezpieczenia, także w sprawach o
    odszkodowanie. Wszystkie te czynności (także te, dotyczące już zawartych umów
    ubezpieczenia), Spółka przedstawiła we wniosku interpretacyjnym jako przestrzeń swojej
    aktywności gospodarczej. (...)
    Potwierdzeniem tego zapatrywania jest stanowisko zaprezentowane przez Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 25 marca 2021 r. sygn. C-907/19 (sprawa
    [....]). W judykacie tym, nawiązując do wyroku w sprawie C-40/15 ((...)) TSUE powtórzył tezę,
    że usługi pokrewne, świadczone przez brokerów ubezpieczeniowych i agentów
    ubezpieczeniowych obejmują różne usługi służące realizacji transakcji ubezpieczeniowych,
    w szczególności likwidację szkód, która stanowi jeden z istotnych elementów tych
    transakcji (por. pkt 34 i 35 wyroku). Usługi wykonywane przez brokera lub agenta
    ubezpieczeniowego mają zaś ten charakter, jeśli obejmują istotne aspekty pośrednictwa
    ubezpieczeniowego, takie jak wyszukiwanie klientów i kontaktowanie ich z
    ubezpieczycielem celem zawarcia umowy ubezpieczenia (por. teza 37 wyroku w sprawie C-
    907/19).
    W tym kontekście nietrudno zauważyć niezrozumienie zapatrywania TSUE na istotę usług
    pośrednictwa ubezpieczeniowego, które stało się udziałem Organu interpretacyjnego w
    przedmiotowej sprawie. Wbrew twierdzeniu DKIS [przypis własny: Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej], Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie lokuje bowiem
    usług likwidacji szkód poza granicami zwolnionych z opodatkowania usług pośrednictwa w
    świadczeniu usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych. Tego typu aktywność zalicza on
    natomiast do pośrednictwa w wykonywaniu usług ubezpieczeniowych, jeżeli towarzyszy
    ona (jest konsekwencją) czynności danego podmiotu, polegających na pozyskiwaniu
    klienta i doprowadzaniu do zawarcia z nim umowy ubezpieczenia. Tak zaś było w stanie
    faktycznym (zdarzeniu przyszłym), zaprezentowanym we wniosku interpretacyjnym. Tym
    samym, zapatrywanie TSUE na pośrednictwo w wykonywaniu usług ubezpieczeniowych
    (usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych) jest
    zgodne z wnioskami, jakie w tym zakresie można wyprowadzić w wyniku przedstawionej
    wcześniej analizy krajowej regulacji prawnej. Wyłącznie „wyalienowana” aktywność
    pośrednika w zakresie likwidacji szkody, niezwiązana z jego uprzednim wsparciem dla
    nawiązania stosunku ubezpieczeniowego lokuje się bowiem poza granicami zwolnienia

    podatkowego, ukształtowanego w art. 43 ust. 1 pkt 37 u.p.t.u. Skoro zaś w stanie
    faktycznym zaprezentowanym we wniosku interpretacyjnym, ponad wszelką wątpliwość
    pośrednictwo w likwidacji szkody nie było oderwane od aktywności brokera w zakresie
    skłonienia klienta i ubezpieczyciela do zawarcia umowy ubezpieczenia, nie może być
    mowy o trafności interpretacji DKIS.”
        wyrok WSA w Warszawie z 19 wrześnie 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 2981/17:
    „6.1. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy określić, jakie usługi
    miał na myśli prawodawca formułując w art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT zwolnienie
    usług pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych. Nawiązując do wyroku TSUE
    w sprawie Aspiro, C-40/15 (pkt 39), w którym stwierdzono, że usługi świadczone przez
    brokerów i agentów ubezpieczeniowych lub ich podwykonawców powinny być
    „charakterystyczne dla działalności brokera lub agenta ubezpieczeniowego, która polega
    na wyszukiwaniu klientów i kontaktowaniu ich z ubezpieczycielem w celu zawarcia umów
    ubezpieczenia” należy więc rozstrzygnąć, czy czynności związane z zarządzaniem i
    wykonywaniem już zawartych umów ubezpieczenia mieszczą się w zakresie pośrednictwa
    ubezpieczeniowego. W zaskarżonej interpretacji organ stwierdził, iż czynności te nie
    stanowią pośrednictwa ubezpieczeniowego w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 37, a jedynie
    czynności wspomagające, które nie sią ani właściwe ani niezbędne do świadczenia usług
    ubezpieczeniowych zwolnionych od podatku VAT.
    6.2. W ocenie Sądu takie stanowisko organu nie znajduje potwierdzenia w przytoczonym
    powyżej orzecznictwie TSUE. Trybunał wskazuje bowiem, iż usługi pośrednictwa
    świadczone przez agentów ubezpieczeniowych mogą obejmować wszystkie usługi mające
    związek z ubezpieczeniem, a warunkiem uznania danych czynności za pośrednictwo
    ubezpieczeniowe jest istnienie, chociażby pośredniego stosunku agenta, zarówno z
    ubezpieczycielem jak i ubezpieczonym oraz wykonywanie przez agenta działalności
    obejmującej istotne aspekty pośrednictwa ubezpieczeniowego. W świetle powyższego
    usługę pośrednictwa stanowić będą więc nie tylko czynności, które polegają na
    świadczeniu usług bezpośrednio związanych z zawarciem umowy ubezpieczenia, ale
    również te, które dotyczą zawartych już umów ubezpieczenia. Dyrektor KIS bezpodstawnie
    przyjął, że wszystkie usługi wskazywane przez spółkę we wniosku, dokonywane po
    zawarciu umowy ubezpieczenia, mają charakter czysto techniczny. Nie wyjaśnił przyczyn,
    dla których tożsame usługi świadczone przed zawarciem umowy ubezpieczenia korzystają
    ze zwolnienia od VAT.
    6.3. Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela stanowisko wyrażone w
    prawomocnym wyroku tut. Sądu z 17 listopada 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 3159/16;
    dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: http://orzeczenia.
    nsa.gov.pl, dalej „CBOSA”), że pośrednictwo ubezpieczeniowe nie kończy się z chwilą
    zawarcia umowy, ale trwa także po jej zawarciu w postaci opieki posprzedażowej.
    Pośrednictwo ubezpieczeniowe polega na „zdobyciu” klienta, utrzymaniu go na przyszłość
    i powiązaniu klienta z ubezpieczycielem w dłuższej perspektywie oraz w szerszym zakresie
    produktów, a nie tylko na jednorazowej czynności wyszukania klienta, przekazania jego
    danych do ubezpieczyciela i zawarcia z nim jednej umowy.”
    Podobne rozumienie pojęcia pośrednictwa ubezpieczeniowego można znaleźć w
    indywidualnych interpretacjach podatkowych wydanych przez Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej. Przykładowo, w interpretacji z 6 listopada 2019 r. sygn. 0115-KDIT1-
    1.4012.568.2019.1.MS oraz w interpretacji z 14 listopada 2018 r. sygn. 0114-KDIP4.
    4012.554.2018.2.MP przedstawiono podobne podejście do tego zagadnienia.
    Tak więc, zgodnie z poglądem wypracowanym przez TSUE, jak i polskie sądy
    administracyjne, usługi pokrewne świadczone przez brokerów i agentów
    ubezpieczeniowych obejmują różnorodne czynności wspierające realizację transakcji
    ubezpieczeniowych, a w szczególności wsparcie szkodowe, które stanowi kluczowy

    element tych transakcji. Warto zauważyć, że sposób likwidacji i obsługi szkód negocjowany
    jest przez brokera na rzecz Klienta z zakładem ubezpieczeń w ramach ustalania produktu
    ubezpieczeniowego, przy aranżowaniu polisy i zawieraniu umowy ubezpieczeniowej. Nie
    stoi to w sprzeczności z tym, że występuje naturalne przesunięcie w czasie pomiędzy
    aranżacją polisy i wypłatą wynagrodzenia brokerskiego od takiej polisy, a wsparciem przy
    obsłudze szkody (szkody mogą wystąpić po jakimś czasie od zawarcia polisy). Dzięki
    obsłudze brokerskiej Klient otrzymuje polisę zaaranżowaną odpowiednio tak, aby na
    wypadek szkody zagwarantować mu szybki i skuteczny proces jej likwidacji. Broker
    następnie wspiera Klienta w procesie likwidacji szkód od danej polisy, informując Klienta o
    przysługujących mu prawach i obowiązkach, pomaga w gromadzeniu i przygotowywaniu
    dokumentacji szkodowej i monitoruje działania podejmowane przez Ubezpieczycieli.
    Broker ubezpieczeniowy występuje nadal jako swoisty pośrednik między
    Ubezpieczycielem a Klientem w procesie obsługi likwidacji szkody,
    W związku z tym, zdaniem Spółki, wsparcie szkodowe wchodzi w zakres kompleksowej
    usługi brokerskiej, i może obejmować m.in.:
        dokonanie zgłoszenia szkody do odpowiedniego zakładu ubezpieczeń i
        prowadzenia w imieniu Klienta korespondencji z zakładem ubezpieczeń lub
        rzeczoznawcą działającym w imieniu ubezpieczyciela,
        wsparcie w zakresie kompletowania dokumentacji niezbędnej ubezpieczycielowi do
        przeprowadzenia procesu likwidacji szkody,
        kontrolowanie i nadzór nad prawidłowością realizacji warunków umowy generalnej
        przez likwidatorów zakładu ubezpieczeń,
        podejmowanie wszelkich czynności mających na celu zakończenie likwidacji szkody,
        a w szczególności koordynacja działań z Klientem (jego oddziałami) i
        leasingobiorcami (np. w przypadku szkód komunikacyjnych dla Klienta flotowego),
        monitowania zakładu ubezpieczeń w zakresie dotrzymania terminów wymaganych
        prawem, nadzorowanie i weryfikacja rozliczenia szkody z zakładem ubezpieczeń lub
        sporządzenie rekomendacji dla Klienta co do wszczęcia procesu odwoławczego od
        formalnej decyzji zakładu ubezpieczeń,
        prowadzenie korespondencji z podmiotami uczestniczącymi w procesie likwidacji
        szkód, w tym w procesie odwoławczym dotyczącym zgłoszonych szkód.
    W ocenie Wnioskodawcy, powyższe mieści się w zakresie pojęcia usług pośrednictwa
    ubezpieczeniowego.
    Jednocześnie wskazane działania mają również na celu utrzymanie dotychczasowych
    Klientów (czy to zdobytych przez Wnioskodawcę, grupę, czy przejętych od innych
    brokerów), co jak potwierdza stanowisko sądów administracyjnych, również stanowi
    element pośrednictwa ubezpieczeniowego. Dodatkowo, jak podkreśla przytoczone
    orzecznictwo sądów administracyjnych, pośrednictwo ubezpieczeniowe obejmuje nie
    tylko wyszukiwanie odpowiednich ubezpieczeń, ale także oferowanie Klientom szerszego
    zakresu produktów.
    W ocenie Wnioskodawcy, przykładem takiej usługi jest właśnie wsparcie szkodowe, usługa
    powszechna i kluczowa dla funkcjonowania rynku ubezpieczeń.
    Należy również podkreślić, że za świadczone usługi wsparcia szkodowego, oprócz
    wskazanego wynagrodzenia prowizyjnego od Ubezpieczyciela lub od Klienta, czy też
    wynagrodzenia od Spółek z grupy kapitałowej z tytułu świadczonych usług pośrednictwa
    ubezpieczeniowego, Wnioskodawcy nie przysługuje żadne inne wynagrodzenie ani żaden
    inny tytuł stanowiący podstawę do wypłaty Wnioskodawcy wynagrodzenia. W literaturze

    przedmiotu (por. „Dziennik Ubezpieczeniowy”, 5 -7 lipca 2010, nr: 2529., Kurtaż brokerski
    cz.2, T. Kwieciński,) podkreśla się, że zgodnie z obowiązującą praktyką, wynagrodzenie
    uzyskiwane przez brokerów od ubezpieczycieli (kurtaż) płatne jest temu brokerowi, który
    doprowadził do zawarcia umowy ubezpieczenia, chociaż broker wykonuje też szereg
    innych czynności już po zawarciu umowy ubezpieczenia (np. "zarządza" zawartymi
    umowami ubezpieczenia, uczestniczy w postępowaniach likwidacyjnych itp.). Mimo to,
    kurtaż płatny brokerowi z reguły nie jest w żaden sposób dzielony, np. na część związaną z
    zawarciem umowy ubezpieczenia oraz na część związaną z jej późniejszą realizacją.
    Oznacza to, że w razie zmiany brokera przez ubezpieczającego w trakcie trwania umowy,
    w przypadku, kiedy składka płacona jest w ratach, a zmiana brokera nastąpi między
    płatnością kolejnych rat, towarzystwo ubezpieczeniowe zazwyczaj wypłaca całość
    wynagrodzenia temu brokerowi, który odpowiada za podpisanie umowy ubezpieczenia,
    nowemu brokerowi nie wypłaca nawet części kurtażu. Prezentowane powyżej rozwiązania
    zostały wykształcone przez praktykę i pomimo iż nie są uregulowane przepisami prawa, to
    z obserwacji wynika, że są stosowanie powszechnie.
    Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, nie powinno być żadnych
    wątpliwości, że świadczone przez Spółkę usługi wsparcia szkodowego (świadczonych w
    każdym z modeli pośrednictwa opisanych w stanie faktycznym, wyłączając umowy
    podpisywane specyficznie na wsparcie w procesie dochodzenia roszczeń) stanowią
    czynności pośrednictwa ubezpieczeniowego w rozumieniu ustawy o dystrybucji
    ubezpieczeń bowiem:
    1) Spółka należy do pośredników ubezpieczeniowych, tj. przedsiębiorców wykonujących
      działalność brokerską, doprowadzając do zawarcia umowy ubezpieczenia pomiędzy
      Klientem a zakładem ubezpieczeń, wpisanych do rejestru brokerów,
    2) Spółka nie jest stroną umów ubezpieczeniowych, a pośredniczy w ich zawarciu i
      realizacji, działając w najlepszym interesie Klienta objętego ochroną ubezpieczeniową,
      w której doborze Spółka czynnie uczestniczyła, co obejmuje również proces obsługi
      szkód z zaaranżowanej przez Spółkę polisy,
    3) Każdorazowo, działania Spółki związane są z konkretną umową ubezpieczenia, a
      Wnioskodawca wskazany jest przez ubezpieczającego jako broker umocowany (na
      podstawie udzielonego mu w tym celu pełnomocnictwa) do pośredniczenia w
      sprawach ubezpieczeń.
    Uwzględniając powyższe stanowisko oraz zakres działalności przypisany ustawowo
    pośrednikom ubezpieczeniowym, Wnioskodawca jest zdania, że wsparcie szkodowe
    dokonywane przez Spółkę na rzecz Klientów, jest czynnością pośrednictwa
    ubezpieczeniowego w rozumieniu Ustawy o dystrybucji ubezpieczeń.
    Analiza przedstawionego opisu sprawy w kontekście obowiązujących przepisów prawa
    podatkowego oraz orzecznictwa TSUE i polskich sądów administracyjnych prowadzi do
    wniosku, że usługi wsparcia szkodowego, które świadczy Spółka na rzecz Klientów, będą
    miały na celu zawarcie umowy ubezpieczenia pomiędzy ubezpieczanym a
    Ubezpieczycielem, zapewnienie jej właściwej realizacji w interesie Klienta, lub też
    utrzymanie Klienta i, jego należytą obsługę. W związku z tym, w ocenie Wnioskodawcy,
    usługi wsparcia szkodowego powinny być kwalifikowane jako usługi pośrednictwa
    ubezpieczeniowego, które, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 37 Ustawy o VAT, są zwolnione z
    opodatkowania VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

      Opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne
      świadczenie usług na terytorium kraju.
    Jak stanowi art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów
      oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez dostawę towarów o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie natomiast do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
        w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi należy zatem rozumieć każde zachowanie, na które składać się może
    zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie
    (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy
    mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest
    dostawą towarów w myśl art. 7 ustawy.
    Każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub
    tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem co do zasady usługę w rozumieniu
    ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione następujące warunki:
        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona,
        nabywca jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy. Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek
    prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi
    powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają
    postaci wynagrodzenia.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8
    marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko
    Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy,
    gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a
    otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w

    pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie
    przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota
    uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt
    wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk
    sprzedającego.
    Skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę, należy uznać, że
    zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej sumy
    pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego
    stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana
    czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć
    bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a
    świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia.
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego
    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy,
    podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Zatem za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT uważane mogą być takie sytuacje, w
    których:
        istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego
        następuje świadczenie wzajemne,
        wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie
        przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy,
        istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy
        towaru lub usługi,
        odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w
        bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym
        podatkiem,
        istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.
    Zakres opodatkowania podatkiem VAT wyznacza nie tylko czynnik przedmiotowy -
    opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów lub odpłatne świadczenie usług, ale
    także czynnik podmiotowy - czynności muszą być wykonywane przez podatnika.
    Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z ust. 2 powołanego artykułu:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

    Zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca
    przewidział opodatkowanie niektórych czynności podatkiem VAT lub zwolnienie od
    podatku. Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Jak wynika z art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi ubezpieczeniowe, usługi reasekuracyjne i usługi
      pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, a także
      usługi świadczone przez ubezpieczającego w zakresie zawieranych przez niego umów
      ubezpieczenia na cudzy rachunek, z wyłączeniem zbywania praw nabytych w związku z
      wykonywaniem umów ubezpieczenia i umów reasekuracji.
    Zwolnienie zawarte w przywołanym przepisie stanowi implementację do polskiego
    porządku prawnego art. 135 ust. 1 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006
    r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 s. 1 ze
    zm.), zgodnie z którym,
      państwa członkowskie zwalniają transakcje ubezpieczeniowe i reasekuracyjne, wraz z
      usługami pokrewnymi świadczonymi przez brokerów ubezpieczeniowych i agentów
      ubezpieczeniowych.
    W myśl art. 43 ust. 15 ustawy:
      Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41, nie mają zastosowania do:
      1) czynności ściągania długów, w tym factoringu;
      2) usług doradztwa;
      3) usług w zakresie leasingu.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo brokerem ubezpieczeniowym i reasekuracyjnym,
    posiadającym zezwolenie na prowadzenie działalności brokerskiej wydane przez organ
    nadzoru i wpisanym do rejestru brokerów ubezpieczeniowych, prowadzonego przez
    Komisję Nadzoru Finansowego. Posiadają Państwo w Polsce status czynnego podatnika
    podatku od towarów i usług.
    Świadczą Państwo kompleksowe usługi pośrednictwa w świadczeniu usług
    ubezpieczeniowych, w tym pokrewne, na postawie umów brokerskich zawieranych z
    podmiotami poszukującymi ochrony ubezpieczeniowej (Klientami).
    Z tytułu wykonanych czynności brokerskich, wskazanych w umowie z Klientem przysługuje
    Państwu zgodnie z ustaleniami z Klientem, na podstawie zawartej umowy brokerskiej,
    wynagrodzenie w postaci prowizji brokerskiej płatnej przez towarzystwa ubezpieczeniowe,
    z którymi Klient zawarł za Państwa pośrednictwem umowy ubezpieczenia lub honorarium
    ustalone z Klientem. Państwa Klientami są przedsiębiorstwa.
    Na podstawie umowy brokerskiej i udzielonego Państwu przez Klienta pełnomocnictwa,
    pośredniczą Państwo w zawarciu umowy ubezpieczeniowej pomiędzy Klientem a
    zakładem ubezpieczeniowym, uwzględniając pożądany przez Klienta zakres ochrony
    ubezpieczeniowej. W trakcie tego procesu broker mając na uwadze interesy Klienta,
    analizuje ryzyko ubezpieczeniowe w zakresie przedmiotowym, zarządza zawartymi
    umowami ubezpieczeniowymi, reprezentuje danego klienta w sprawach o
    odszkodowania. Ustalenia takie dotyczyć mogą przykładowo: zakresu ryzyk, od których
    ubezpieczony będzie Klient, zakresu wyłączeń odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń,
    które nie będą miały zastosowania w odniesieniu do umowy danego Klienta, zasad
    określania postępowania na wypadek zajścia zdarzenia rodzącego odpowiedzialność
    zakładu ubezpieczeń. Umowa ubezpieczenia zawierana jest bezpośrednio przez
    ubezpieczonego / Klienta i zakład ubezpieczeń, bez podpisu brokera (nie jest on jej stroną).
    Poza doprowadzeniem do zawarcia umowy ubezpieczenia, uczestniczą Państwo w
    zarządzaniu i wykonywaniu tych kontraktów. Obejmuje to wykonywanie, na zlecenie

    klientów działań związanych z umową ubezpieczenia, jak np. informowanie pracowników
    klienta o warunkach ubezpieczenia oraz o dokumentach i formularzach niezbędnych do
    przystąpienia do ubezpieczenia; pomoc w wypełnianiu dokumentów osobom
    zainteresowanym przystąpieniem do ubezpieczenia; weryfikacja poprawności
    dokumentów złożonych przez osoby zainteresowane przystąpieniem do ubezpieczenia;
    zgłaszanie ubezpieczycielowi osób zainteresowanych przystąpieniem do ubezpieczenia i
    weryfikacja list osób ubezpieczonych, w tym sprawdzenie poprawności składek; pomoc
    ubezpieczonym w sprawach roszczeń oraz w załatwieniu wszelkich formalności
    związanych z ubezpieczeniem. W każdym z tych przypadków Państwa działania są
    związane z konkretną umową ubezpieczenia.
    W ramach działalności gospodarczej doradzają Państwo osobom poszukującym ochrony
    ubezpieczeniowej, pośredniczą Państwo w zawieraniu umów pomiędzy zakładem
    ubezpieczeń a osobą poszukującą ochrony ubezpieczeniowej, a jeśli trzeba również
    udzielają Państwo pomocy w wykonywaniu tych umów. Zgodnie z Ustawą o dystrybucji
    ubezpieczeń wykonywanie umów przez Państwa obejmuje również sprawy o
    odszkodowanie lub świadczenie - tak zwane wsparcie w procesie dochodzenia roszczeń
    od zakładów ubezpieczeń na rzecz klientów (wsparcie szkodowe). Sposób likwidacji i
    obsługi szkód negocjowany jest przez brokera na rzecz Klienta z zakładem ubezpieczeń w
    ramach ustalania produktu ubezpieczeniowego, przy aranżowaniu polisy i zawieraniu
    umowy ubezpieczeniowej. Wskazane wsparcie szkodowe polega przede wszystkim na
    pomocy w komunikacji z Ubezpieczycielem, mające na celu uzyskanie pełnego
    odszkodowania dla klienta.
    Rodzaj czynności faktycznych podejmowanych w ramach procesu wsparcia szkodowego
    wynika m.in. z okoliczności danej sprawy, rodzaju umowy ubezpieczenia, przedmiotu
    ubezpieczenia, przedmiotu zlecenia i nie zawsze jest jednakowy. Wskazane czynności
    mogą obejmować, m.in.:
        dokonanie zgłoszenia szkody do odpowiedniego zakładu ubezpieczeń i
        prowadzenia w imieniu Klienta korespondencji z zakładem ubezpieczeń lub
        rzeczoznawcą działającym w imieniu Ubezpieczyciela,
        wsparcie w zakresie kompletowania dokumentacji niezbędnej Ubezpieczycielowi do
        przeprowadzenia procesu likwidacji szkody,
        kontrolowanie i nadzór nad prawidłowością realizacji warunków umowy generalnej
        przez likwidatorów zakładu ubezpieczeń,
        podejmowanie wszelkich czynności mających na celu zakończenie likwidacji szkody,
        a w szczególności koordynacja działań z Klientem (jego oddziałami) i
        leasingobiorcami (np. w przypadku szkód komunikacyjnych dla Klienta flotowego),
        monitowania zakładu ubezpieczeń w zakresie dotrzymania terminów wymaganych
        prawem,
        nadzorowanie i weryfikacja rozliczenia szkody z zakładem ubezpieczeń lub
        sporządzenie rekomendacji dla Klienta co do wszczęcia procesu odwoławczego od
        formalnej decyzji zakładu ubezpieczeń,
        prowadzenie korespondencji z podmiotami uczestniczącymi w procesie likwidacji
        szkód, w tym w procesie odwoławczym dotyczącym zgłoszonych szkód.
    W każdym przypadku, Państwa działania związane są z konkretną umową ubezpieczenia,
    a Państwo są wskazani przez ubezpieczającego jako broker umocowany (na podstawie
    udzielonego mu w tym celu pełnomocnictwa) do pośredniczenia w sprawach ubezpieczeń.

    Powyższe czynności (jedna, niektóre z nich lub wszystkie) będą wykonywane zawsze jako
    elementy jednej usługi zmierzającej do kompleksowego obsłużenia konkretnego Klienta i
    doprowadzenia do podpisania przez klienta umowy z zakładem ubezpieczeń, ale także do
    utrzymania jej (utrzymania ochrony ubezpieczeniowej zaaranżowanej dla Klienta).
    Państwa celem będzie pozyskanie i utrzymanie klienta, sami Państwo będą decydowali
    jakie czynności muszą podjąć, żeby doprowadzić do realizacji zadania. Mogą to być
    wszystkie ww. czynności, a mogą być jedynie niektóre z nich.
    Wsparcie szkodowe jest zwykle podejmowane w związku z zawartą za Państwa
    pośrednictwem umową ubezpieczenia. Może się jednak zdarzyć, że:
    - (I) przejmują Państwo obsługę klienta, który wcześniej był obsługiwany przez innego
    brokera, świadczą Państwo wówczas wsparcie szkodowe z polis ubezpieczeniowych, które
    zostały podpisane, gdy klient był obsługiwany przez innego brokera. W większości
    przypadków jest to warunek konieczny przejęcia obsługi Klienta.
    - (II) W ramach kontraktów globalnych obsługują Państwo również określonych
    ubezpieczonych w Polsce - choć sami nie pośredniczą w podpisaniu umowy
    ubezpieczeniowej (robi to inny podmiot z Państwa grupy kapitałowej). W ramach
    wskazanych kontraktów, mogą wystąpić czynności przygotowawcze, które obejmują
    wsparcie ze strony Spółki dla podmiotu podpisującego umowę (master agreement) z
    Klientem. Na poziomie lokalnym realizowane są działania związane z analizą ryzyk, które
    wspierają centralną sprzedaż oraz potencjalną dosprzedaż polis lokalnych, niezwiązanych
    z programem. Wszystkie obowiązki wynikające z Ustawy o dystrybucji ubezpieczeń, w tym
    lokalne wsparcie szkodowe dla Klienta, są w pełni realizowane przez Państwa na
    krajowym rynku.
    - (III) Ponadto udzielają Państwo wsparcia szkodowego ubezpieczonemu mającego na celu
    dochodzenie roszczeń z polisy OC sprawcy.
    Nie pobierają Państwo dodatkowego wynagrodzenia od klienta/ubezpieczonego z tytułu
    wsparcia szkodowego. W każdym przypadku Państwa wynagrodzenie jest otrzymywane w
    ramach:
        prowizji brokerskiej wypłacanej Państwu w związku z zawarciem nowej umowy
        ubezpieczenia z Klientem przez Ubezpieczycieli, bądź w przypadku pkt II - prowizji
        brokerskiej wpłacanej podmiotowi z grupy kapitałowej, a następnie przekazywanej
        Państwu (w określonej części odpowiadającej zakresowi wsparcia realizowanego
        przez Państwa w Polsce) od spółki z grupy kapitałowej lub;
        w przypadku pkt II - prowizji brokerskiej wpłacanej przez klienta do podmiotu z
        grupy kapitałowej, a następnie przekazywanej (w określonej części odpowiadającej
        zakresowi wsparcia realizowanego przez Państwa,
        wynagrodzenia wypłacanego przez Klienta za doprowadzenie do zawarcia umowy
        ubezpieczenia (rzadziej).
    Państwa wątpliwości w tej sprawie dotyczą ustalenia, czy świadczone przez Państwa usługi
    wsparcia szkodowego stanowią usługi korzystające ze zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości, należy w pierwszej kolejności zbadać, czy usługi
    wsparcia szkodowego świadczone przez Państwa wchodzą w skład kompleksowej usługi w
    zakresie pośrednictwa ubezpieczeniowego.
    W odniesieniu do kwestii świadczeń kompleksowych należy wskazać, że zarówno przepisy
    ustawy o VAT jak i prawo unijne nie zawierają stosownych definicji świadczenia złożonego
    (kompleksowego). Pojęcie to zdefiniowane zostało w orzecznictwie Trybunału

    Sprawiedliwości Unii Europejskiej, a w ślad za nim w orzecznictwie administracyjnym.
    Punktem wyjścia przy definicji świadczenia złożonego jest teza, że każde świadczenie
    powinno być traktowane odrębnie i niezależnie (jako przedmiot opodatkowania), a
    traktowanie ich jako świadczeń złożonych ma charakter wyjątkowy. Pogląd taki pojawił się
    w orzeczeniu Trybunału z 25 lutego 1999 r. C-349/96 Card Protection Plan Ltd, gdzie
    Trybunał uznał, że świadczenie obejmujące jedną usługę z ekonomicznego punktu
    widzenia nie powinno być sztucznie dzielone, by nie zakłócić funkcjonowania systemu
    VAT, należy określić zasadnicze cechy transakcji w celu ustalenia, czy podatnik świadczy na
    rzecz klienta, kilka odrębnych usług zasadniczych czy też jedną usługę. Pojedyncze
    świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje
    się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi
    pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi
    zasadniczej. Pogląd ten był powtarzany w orzeczeniach późniejszych np. w wyroku z 27
    października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV. Z kolei w wyroku z 29
    marca 2007 r. w sprawie C-111/05 Aktiebolaget NN Trybunał wyraził pogląd, że mając na
    uwadze dwie okoliczności, mianowicie po pierwsze, z art. 2 (1) szóstej dyrektywy wynika,
    że każda transakcja powinna być zwykle uznawana za odrębną i niezależną, a po drugie,
    że transakcja złożona z jednego świadczenia w aspekcie gospodarczym nie powinna być
    sztucznie rozdzielana, by nie pogarszać funkcjonalności systemu podatku VAT, należy w
    pierwszej kolejności poszukiwać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej
    transakcji celem określenia, czy podatnik zapewnia klientowi kilka odrębnych świadczeń
    głównych, czy jedno świadczenie (teza 22).
    W tym kontekście za świadczenia odrębne uznaje się świadczenia wykonywane przez
    jednego świadczącego na rzecz jednego nabywcy, które nawet jeżeli są w pewien sposób
    powiązane, mogą być traktowane rozłącznie, a traktowanie to nie wpłynie na charakter
    żadnego z nich ani też nie sprawi, że wartość świadczeń z punktu widzenia nabywcy
    będzie inna, niż gdyby świadczenia te były uznane za świadczenie złożone. Przy czym
    ocena, czy w danych okolicznościach mamy do czynienia z jedną usługą kompleksową, czy
    też z szeregiem jednostkowych usług, winna odbywać się w oparciu o to, czy wykonywane
    świadczenia wykazują ze sobą tak ścisłe powiązanie, że w sensie gospodarczym tworzą
    jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter.
    Przy kwalifikacji danych świadczeń, w kontekście uznania ich za czynności złożone, należy
    przede wszystkim patrzeć przez pryzmat fundamentalnej zasady, zgodnie z którą każde
    świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być
    traktowane jako odrębne i niezależne, a dopiero w sytuacji, gdy jedna czynność obejmuje
    z ekonomicznego punktu widzenia kilka świadczeń, wtedy przyjmuje się, że czynność ta
    nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych.
    Świadczenie złożone (kompleksowe) ma miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych
    czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy dzieli je na świadczenie
    podstawowe i świadczenia pomocnicze - tzn. takie, które umożliwiają skorzystanie ze
    świadczenia podstawowego (lub są niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia
    podstawowego). Jeżeli jednak świadczenia te można rozdzielić, tak że nie zmieni to ich
    charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy - wówczas świadczenia takie powinny
    być traktowane jako dwa (lub więcej) niezależnie opodatkowane świadczenia.
    W sytuacji, gdy mamy do czynienia ze świadczeniem złożonym - świadczeniem dwóch lub
    więcej czynności, tak ściśle ze sobą powiązanych, że obiektywnie tworzą w aspekcie
    gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie
    te świadczenia lub czynności stanowią jedno świadczenie do celów stosowania podatku
    VAT. Zdarzenie to należy traktować jako jednolite świadczenie, w którym kilka elementów
    należy uznać za konstytutywne do świadczenia głównego. Zatem należy ustalić charakter
    realizowanego świadczenia, a tym samym zidentyfikować dominujące składniki danego
    świadczenia.

    Ponadto w wyroku TSUE z 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer Property
    sro przeciwko Finanční ředitelství v Ústí nad Labem, Trybunał wskazał, że:
      „(...) w pewnych okolicznościach formalnie odrębne świadczenia, które mogą być
      wykonywane oddzielnie, a zatem które mogą oddzielnie prowadzić do opodatkowania
      lub zwolnienia, należy uważać za jednolitą czynność, jeżeli nie są od siebie niezależne.
      Jest tak na przykład w sytuacji, gdy można stwierdzić, że jedno lub więcej świadczeń
      stanowi świadczenie główne, a inne świadczenie lub świadczenia stanowią jedno lub
      więcej świadczeń pomocniczych dzielących los podatkowy świadczenia głównego. W
      szczególności dane świadczenie należy uważać za świadczenie pomocnicze w
      stosunku do świadczenia głównego, gdy dla klientów nie stanowi ono celu samego w
      sobie, lecz środek do korzystania na jak najlepszych warunkach z głównej usługi
      usługodawcy” oraz „(...) jednolite świadczenie występuje w przypadku, gdy dwa lub
      więcej elementy albo dwie lub więcej czynności dokonane przez podatnika są ze sobą
      tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie jedno niepodzielne świadczenie
      gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny”.
    W konsekwencji, w przypadku świadczeń o charakterze złożonym o sposobie
    opodatkowania, decyduje to, czy w danych okolicznościach mamy do czynienia z jednym
    świadczeniem kompleksowym czy też z szeregiem jednostkowych świadczeń. Świadczenie
    o charakterze złożonym podlega opodatkowaniu według jednolitych zasad właściwych dla
    świadczenia głównego.
    Powyższe oznacza, że dla oceny, czy w danej sytuacji są spełnione przesłanki dla uznania
    danego zespołu świadczeń za jedno świadczenie kompleksowe jest to, czy w przypadku
    wydzielenia poszczególnych świadczeń, będą one miały dla nabywcy istotną wartość.
    Ważne jest, czy świadczenia są ze sobą powiązane w taki sposób, że samodzielnie nie
    przynoszą wymaganej, praktycznej korzyści z punktu widzenia konsumenta.
    Wskazali Państwo, że czynności podejmowane w ramach procesu wsparcia szkodowego,
    mogą obejmować, m.in.: dokonanie zgłoszenia szkody do odpowiedniego zakładu
    ubezpieczeń i prowadzenia w imieniu Klienta korespondencji z zakładem ubezpieczeń lub
    rzeczoznawcą działającym w imieniu Ubezpieczyciela, wsparcie w zakresie kompletowania
    dokumentacji niezbędnej Ubezpieczycielowi do przeprowadzenia procesu likwidacji
    szkody, kontrolowanie i nadzór nad prawidłowością realizacji warunków umowy
    generalnej przez likwidatorów zakładu ubezpieczeń, podejmowanie wszelkich czynności
    mających na celu zakończenie likwidacji szkody, a w szczególności koordynacja działań z
    Klientem (jego oddziałami) i leasingobiorcami (np. w przypadku szkód komunikacyjnych
    dla Klienta flotowego), monitowania zakładu ubezpieczeń w zakresie dotrzymania
    terminów wymaganych prawem, nadzorowanie i weryfikacja rozliczenia szkody z
    zakładem ubezpieczeń lub sporządzenie rekomendacji dla Klienta co do wszczęcia
    procesu odwoławczego od formalnej decyzji zakładu ubezpieczeń, oraz prowadzenie
    korespondencji z podmiotami uczestniczącymi w procesie likwidacji szkód, w tym w
    procesie odwoławczym dotyczącym zgłoszonych szkód i będą wykonywane zawsze jako
    elementy jednej usługi zmierzającej do kompleksowego obsłużenia konkretnego Klienta i
    doprowadzenia do podpisania przez klienta umowy z zakładem ubezpieczeń, ale także do
    utrzymania jej (utrzymania ochrony ubezpieczeniowej zaaranżowanej dla Klienta). W
    każdym przypadku, Państwa działania związane są z konkretną umową ubezpieczenia, a
    Państwo są wskazani przez ubezpieczającego jako broker umocowany (na podstawie
    udzielonego mu w tym celu pełnomocnictwa) do pośredniczenia w sprawach ubezpieczeń.
    Państwa celem jest/będzie pozyskanie i utrzymanie klienta, sami Państwo będą
    decydowali jakie czynności muszą podjąć, żeby doprowadzić do realizacji zadania. Mogą to
    być wszystkie ww. czynności, a mogą być jedynie niektóre z nich. Wsparcie szkodowe jest
    zwykle podejmowane w związku z zawartą za Państwa pośrednictwem umową
    ubezpieczenia. Może się jednak zdarzyć, że przejmują Państwo obsługę klienta, który

    wcześniej był obsługiwany przez innego brokera, świadczą Państwo wówczas wsparcie
    szkodowe z polis ubezpieczeniowych, które zostały podpisane, gdy klient był obsługiwany
    przez innego brokera.
    Należy podkreślić, że ze świadczeniem usługi złożonej (kompleksowej) mamy do czynienia
    wówczas, gdy świadczenie usługodawcy jest rozbudowane i obejmuje dwie lub więcej
    pojedynczych czynności (świadczeń), będących elementami częściowego zobowiązania
    strony transakcji. Jednocześnie usługa taka, jeśli może zostać uznana za usługę o
    charakterze złożonym, podlega opodatkowaniu według zasad właściwych dla świadczenia
    podstawowego, głównego. Ponadto, jeżeli w skład świadczonej usługi wchodzić będą
    czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą
    mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako
    elementu czynności kompleksowej.
    Mając na względzie treść przywołanych przepisów oraz wnioski płynące z ww. wyroków
    TSUE stwierdzić należy, że wymienione wyżej czynności, ze względu na swoje właściwości i
    charakter, nie tworzą i nie będą tworzyć z punktu widzenia nabywcy jednej złożonej usługi
    pośrednictwa ubezpieczeniowego. Czynności związane z obsługą roszczeń
    ubezpieczonych w zakresie likwidacji szkód są odrębnym świadczeniem od czynności
    pośrednictwa ubezpieczeniowego. Nie są one bowiem niezbędnym elementem tej usługi.
    Jak sami Państwo wskazali, Klienci mogą się do Państwa zwrócić po wsparcie w zakresie
    likwidacji szkód również w przypadku gdy zawierali umowę ubezpieczeniową przez innego
    brokera, mogą również nie korzystać w ogóle z takiego wsparcia, a zatem z punktu
    widzenia Klienta zawarcie umowy ubezpieczenia i czynności w zakresie likwidacji szkód nie
    stanowią jednej usługi, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter.
    Odnosząc się do zakresu ww. działań należy wskazać, że czynności związane z obsługą
    roszczeń ubezpieczonych w zakresie likwidacji szkód nie są konieczne dla zawarcia umowy
    ubezpieczenia i nie stanowią uzupełnienia tej usługi, nie są to czynności zmierzające do
    zawarcia przez dwie strony umowy o ubezpieczenie, ale stanowią działania związane z
    obsługą zawartych już umów. Zatem świadczenia takie są odrębnym świadczeniem od
    czynności pośrednictwa ubezpieczeniowego. Należy więc stwierdzić, że usługi wsparcia
    szkodowego stanowią/będą stanowiły odrębną usługę od czynności zmierzających do
    zawarcia umowy o ubezpieczenie. Nie są to bowiem świadczenia konieczne dla zawarcia
    umowy ubezpieczenia i nie stanowią uzupełnienia tej usługi.
    W analizowanym przypadku oddzielenie poszczególnych czynności wykonywanych przez
    Państwa nie ma więc charakteru sztucznego. Zasadne jest zatem, aby wykonywanych
    przez Państwa czynności nie traktować jako świadczenia kompleksowego właśnie dlatego,
    że czynności te ze względu na swoje właściwości i charakter nie mogą tworzyć razem
    ekonomicznie spójnej usługi dla nabywcy.
    Zwolnienia zawarte w art. 43 ustawy o VAT uregulowane zostały w ustawie o podatku od
    towarów i usług wskutek implementacji odpowiednich przepisów Dyrektywy 2006/112/WE.
    Należy podkreślić, że pojęcia używane do oznaczenia zwolnień, o których mowa w art. 43
    ustawy o VAT, należy interpretować ściśle, zważywszy, że zwolnienia te stanowią
    odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatek VAT pobierany jest od każdej
    usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika. Zatem w pierwszej kolejności należy
    określić, jakie czynności miał na myśli prawodawca formułując w art. 43 ust. 1 pkt 37
    ustawy o VAT zwolnienie dla świadczonych usług ubezpieczeniowych, usług
    reasekuracyjnych oraz usług pośrednictwa w świadczeniu tych usług. Użyte w powyższym
    przepisie pojęcie „usługi ubezpieczeniowej” nie zostało zdefiniowane w Dyrektywie 112,
    zatem należy w tym względzie odwołać się do orzeczeń TSUE.
    Trybunał orzekł, że istotą transakcji ubezpieczeniowej jest w ogólnym rozumieniu, iż
    ubezpieczyciel zobowiązuje się w przypadku gdy zaistnieje ryzyko objęte ubezpieczeniem,
    świadczyć ubezpieczonemu usługę uzgodnioną podczas zawierania umowy w zamian za
    uprzednią wpłatę składki (wyroki TS w sprawie Card Protection Plan C-349/96, EU:C:1999:

    93, pkt 17; Skandia C-240/99, EU:C:2001:140, pkt 37; Taksatororringen C-8/01, EU:C:2003:
    621, pkt 39). Trybunał wyraził stanowisko, że transakcja ubezpieczeniowa nieodzownie
    pociąga za sobą istnienie umowy między dostawcą usługi ubezpieczenia i osobą, która jest
    ubezpieczona na wypadek ryzyka, czyli ubezpieczonym.
    Biorąc pod uwagę opis sprawy stwierdzić należy, że nie wykonują Państwo czynności
    ubezpieczeniowych. Nie występują Państwo w roli ubezpieczyciela, który w przypadku
    wystąpienia ryzyka objętego umową ubezpieczenia będzie zobowiązany do świadczenia
    na rzecz ubezpieczonego klienta. W rozpatrywanym przypadku między Państwem a
    Klientami nie istnieje żaden stosunek prawny ubezpieczenia. Nie świadczą Państwo
    również usług reasekuracyjnych, polegających na wykonywaniu czynności związanych z
    przyjmowaniem ryzyka cedowanego przez zakład ubezpieczeń lub przez zakład
    reasekuracji oraz dalsze cedowanie przyjętego ryzyka.
    Z kolei, w celu rozstrzygnięcia, co w świetle ww. przepisów prawa podatkowego należy
    rozumieć pod pojęciem „pośrednictwa” warto odnieść się do wyroku w sprawie C-124/07
    pomiędzy J.C.M. Beheer B.V. a Staatssecretaris Van Financien. W wyroku tym TSUE zwrócił
    uwagę, że przepisy wspólnotowe nie zawierają żadnych wskazówek odnoszących się do
    stosunku pomiędzy brokerem lub pośrednikiem ubezpieczeniowym a stronami umowy
    ubezpieczeniowej, do której się przyczynił. Stwierdzenie posiadania statusu brokera lub
    pośrednika ubezpieczeniowego zależy zatem od cech badanej działalności. Działalność
    pośrednictwa ubezpieczeniowego dotyczy działalności wykonywanej przez pośrednika,
    który nie zajmuje miejsca jakiejkolwiek ze stron umowy, dotyczącej produktu
    ubezpieczeniowego. Powinna to być usługa wykonana na rzecz strony umowy oraz
    opłacona przez nią jako odrębna działalność pośrednictwa. Pośrednictwo ma na celu
    dokonanie wszelkich niezbędnych czynności faktycznych lub czynności prawnych
    związanych z zawieraniem lub wykonywaniem umów ubezpieczenia.
    Ponadto w wyroku z 21 czerwca 2007 r. w sprawie C-453/05 Volker Ludwig przeciwko
    Finanzamt Luckenwalde, TSUE stwierdził, że „pośrednictwo stanowi działalność polegającą
    na pośredniczeniu, która może obejmować między innymi wskazywanie stronie danej
    umowy okazji do zawarcia takiej umowy, kontaktowanie się z drugą stroną i negocjowanie
    w imieniu i na rzecz klienta warunków świadczeń wzajemnych, przy czym celem takiej
    działalności jest uczynienie wszystkiego, co niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę, a
    sam pośrednik nie ma żadnego interesu w zakresie treści umowy. Zatem pojęcie
    pośrednictwa nie wymaga koniecznie, aby pośrednik działający jako subagent agenta
    głównego kontaktował się bezpośrednio z dwiema stronami umowy, aby negocjować
    wszystkie klauzule, jednakże pod warunkiem, że jego działalność nie ogranicza się do
    zobowiązania do wykonania części czynności faktycznych związanych z umową.
    Działalność ta może obejmować m.in. wskazywanie stronie danej umowy okazji do
    zawarcia takiej umowy, kontaktowanie się z drugą stroną i negocjowanie w imieniu i na
    rzecz klienta warunków świadczeń wzajemnych. Celem takiej działalności jest uczynienie
    wszystkiego, co niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę, a sam pośrednik nie ma
    żadnego interesu w zakresie treści umowy. TSUE w orzeczeniu tym uznał, że znaczenie
    słowa „negocjacje”, w kontekście art. 13 część B lit. d pkt 5 VI Dyrektywy odnosi się „do
    działalności pośrednika, który nie przyjmuje roli którejkolwiek ze stron umowy dotyczącej
    produktu finansowego oraz którego działalność polega na czymś innym, niż świadczenie
    usług wchodzących w zakres umowy, typowo wykonywanych przez strony takich umów.
    Negocjacje stanowią usługę świadczoną na rzecz strony umowy oraz są wynagradzane
    przez nią, polegającą na jednoznacznie określonym akcie mediacji. Mogą one polegać m.
    in. na wskazywaniu odpowiednich możliwości zawarcia takiej umowy, nawiązywaniu
    kontaktu z drugą stroną lub negocjowaniu, w imieniu i na rzecz klienta, warunków
    płatności, jakich ma dokonać jedna ze stron. Celem negocjacji jest zatem wykonanie
    wszystkich czynności niezbędnych w celu zawarcia przez dwie strony umowy, przy
    jednoczesnym braku jakiegokolwiek własnego zaangażowania negocjatora określonego w
    warunkach umowy.

    Z kolei w uzasadnieniu wyroku w sprawie CSC Financial Services Ltd. (wyrok TSUE z 13
    grudnia 2001 r., C-235/00), która to spółka świadczyła usługi typu call center na rzecz
    instytucji finansowych, Trybunał podjął się próby konstruowania definicji samego
    pośrednictwa. Pośrednikiem jest więc podmiot niebędący żadną ze stron umowy, ale
    świadczący usługę na rzecz strony w zamian za wynagrodzenie. W skład usługi wchodzić
    może zwłaszcza prowadzenie negocjacji. Celem pośrednictwa jest natomiast uczynienie
    wszystkiego co niezbędne, by dwie strony zawarły umowę. Z kolei nie może być mowy o
    pośrednictwie wówczas, gdy jedna ze stron umowy zleca tylko podwykonawcy część
    czynności faktycznych.
    W kwestii znaczenia słowa „negocjacje”, w kontekście art. 13 część B lit. d pkt 5 Dyrektywy
    TSUE w ww. wyroku wskazał, że odnosi się ono do działalności pośrednika, który nie
    przyjmuje roli którejkolwiek ze stron umowy dotyczącej produktu finansowego oraz
    którego działalność polega na czymś innym, niż świadczenie usług wchodzących w zakres
    umowy, typowo wykonywanych przez strony takich umów. Negocjacje stanowią usługę
    świadczoną na rzecz strony umowy oraz są wynagradzane przez nią, polegającą na
    jednoznacznie określonym akcie mediacji. Mogą one polegać m.in. na wskazywaniu
    odpowiednich możliwości zawarcia takiej umowy, nawiązywanie kontaktu z drugą stroną
    lub negocjowanie, w imieniu i na rzecz klienta, warunków płatności, jakich ma dokonać
    jedna ze stron. Celem negocjacji jest zatem wykonanie wszystkich czynności niezbędnych
    w celu zawarcia przez dwie strony umowy, przy jednoczesnym braku jakiegokolwiek
    własnego zaangażowania negocjatora określonego w warunkach umowy. Z drugiej strony,
    nie stanowi negocjacji sytuacja, w której jedna ze stron powierza podwykonawcy część
    formalności administracyjnych związanych z umową, takich jak udzielanie informacji
    drugiej stronie oraz przyjmowanie i przetwarzanie wniosków, zapisów na papiery
    wartościowe, będące przedmiotem umowy. W takim przypadku, podwykonawca zajmuje
    tę samą pozycję, jak strona sprzedająca produkt finansowy i nie jest zatem
    pośrednictwem”.
    Powyższe tezy znalazły potwierdzenie w wyroku w sprawie Aspiro C-40/15, gdzie Trybunał
    wskazał (w kontekście uznania danej działalności za usługi „świadczone przez brokerów
    ubezpieczeniowych i agentów ubezpieczeniowych” w rozumieniu art. 135 ust. 1 lit. a
    Dyrektywy VAT), że w pierwszej kolejności usługodawca powinien pozostawać w stosunku
    z ubezpieczycielem i ubezpieczonym. Stosunek ten może być wyłącznie pośredni, jeżeli
    usługodawca jest podwykonawcą brokera lub agenta. W drugiej kolejności jego
    działalność powinna obejmować istotne aspekty pośrednictwa ubezpieczeniowego, takie
    jak wyszukiwanie klientów ubezpieczeniowych i kontaktowanie ich z ubezpieczycielem.
    Jak wynika z powołanych przepisów krajowych, wskazanego przepisu Dyrektywy oraz
    orzecznictwa TSUE, zwolnieniu od podatku podlegają usługi pośrednictwa
    ubezpieczeniowego, w tym wykonywane przez brokerów i agentów ubezpieczeniowych. W
    orzecznictwie TSUE dotyczącym tej tematyki wyraźnie jednak zostało podkreślone, że
    pośrednictwo ubezpieczeniowe, to czynności których celem jest uczynienie wszystkiego co
    niezbędne, by dwie strony zawarły umowę ubezpieczenia. Zgodnie z tym orzecznictwem,
    istotnymi aspektami pośrednictwa ubezpieczeniowego jest wyszukiwanie klientów
    ubezpieczeniowych i kontaktowanie ich z ubezpieczycielem w celu zawarcia umowy.
    Zatem, zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, usługa
    pośrednictwa powinna stanowić:
        usługę świadczoną na rzecz strony transakcji finansowej, za którą strona ta wypłaca
        wynagrodzenie;
        z punktu widzenia nabywcy usługi finansowej usługi świadczone przez pośrednika
        powinny stanowić element usługi finansowej;
        celem jest dążenie do zawarcia umowy (przy czym pośrednik nie ma żadnego
        interesu co do treści umowy);

        usługa pośrednictwa nie może mieć charakteru wyłącznie wykonywania czynności
        faktycznych związanych z umową (nie może to być np. wyłącznie udostępnianie
        informacji stronom transakcji finansowej).
    W konsekwencji, żeby uznać daną działalność za pośrednictwo konieczne jest, aby
    pośrednik wykonał przynajmniej niektóre z czynności:
        wskazywanie stronie danej umowy okazji do zawarcia umowy;
        uczynienie wszystkiego, co niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę;
        prowadzenie negocjacji polegających na jednoznacznie określonym akcie mediacji;
        nawiązywanie kontaktu z drugą stroną lub negocjowanie w imieniu i na rzecz
        klienta warunków płatności, jakich ma dokonać jedna ze stron.
    Nie oznacza to, że pośrednik nie może wykonywać dodatkowych czynności, jednakże aby
    czynności te można było zaliczyć do czynności pośredniczących konieczne jest, aby
    wywoływały skutek lub miały na celu wywołanie skutku dla wszystkich stron transakcji,
    innymi słowy konieczne jest, aby skutek tych czynności znalazł odzwierciedlenie w
    zawartej umowie pomiędzy stronami.
    Jak wynika z powołanych przepisów krajowych, wskazanego przepisu Dyrektywy oraz
    orzecznictwa TSUE, zwolnieniu od podatku podlegają usługi pośrednictwa
    ubezpieczeniowego, w tym wykonywane przez brokerów i agentów ubezpieczeniowych. W
    orzecznictwie TSUE dotyczącym tej tematyki wyraźnie jednak zostało podkreślone, że
    pośrednictwo ubezpieczeniowe, to czynności których celem jest uczynienie wszystkiego co
    niezbędne, by dwie strony zawarły umowę ubezpieczenia. Zgodnie z tym orzecznictwem,
    istotnymi aspektami pośrednictwa ubezpieczeniowego jest wyszukiwanie klientów
    ubezpieczeniowych i kontaktowanie ich z ubezpieczycielem w celu zawarcia umowy.
    Analiza wymienionych w opisie sprawy czynności podejmowanych w ramach procesu
    wsparcia szkodowego, które wykonują/będą Państwo wykonywać na rzecz Klientów, w
    kontekście powołanych przepisów prawa oraz orzeczeń TSUE prowadzi do wniosku, że
    czynności te nie zmierzają/nie będą zmierzały do zawarcia umowy ubezpieczenia,
    ponieważ stanowią one usługi posprzedażowe. Do powyższych czynności dochodzi w
    przypadku kiedy umowa jest już zawarta. Trudno zatem odnosić do tych czynności
    założenia wskazane w orzecznictwie TSUE charakteryzujące usługi pośrednictwa, tj. np.
    uczynienie wszystkiego co możliwe aby dwie strony zawarły umowę. Powyższe czynności
    mają charakter pomocniczy i administracyjny w stosunku do wykonywanych przez
    Państwa czynności pośrednictwa ubezpieczeniowego, stanowią również obsługę
    posprzedażową umowy. Wykonywane przez Państwa czynności dotyczące wsparcia
    szkodowego nie zmierzają do wyszukiwania klientów ubezpieczeniowych i kontaktowania
    ich z Ubezpieczycielami w celu zawarcia umowy. Podkreślić należy, że czynności, które
    mają charakter tzw. opieki posprzedażowej nad klientem i w praktyce są wykonywane już
    po zawarciu danej umowy ubezpieczenia, nie mogą korzystać ze zwolnienia, na podstawie
    art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy. Czynności te nie polegają bowiem na podejmowaniu działań,
    które umożliwiły zawarcie umowy ubezpieczenia, skoro wiążą się z obsługą zawartych już
    umów ubezpieczenia. W rezultacie czynności te stanowią przejaw uczestniczenia Państwa
    w wykonaniu lub utrzymaniu zawartych wcześniej umów ubezpieczenia. W związku tym,
    nie stanowią one pośrednictwa ubezpieczeniowego i nie mogą korzystać ze zwolnienia od
    podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy.
    Podsumowując, w przedstawionych przez Państwa okolicznościach, świadczone przez
    Państwa jako brokera ubezpieczeniowego usługi wsparcia szkodowego, nie podlegają/nie
    będą podlegały zwolnieniu od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy.
    Usługi te nie będą również stanowiły jednej kompleksowej usługi wraz z usługami
    pośrednictwa ubezpieczeniowego, ponieważ nie są ściśle związane z czynnościami

    prowadzącymi do zawarcia umowy ubezpieczeniowej, aby obiektywnie mogły tworzyć
    jedno niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter
    sztuczny w rozumieniu orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
    Państwa stanowisko jest zatem nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązuje w dniu wydania interpretacji; oraz
        stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego.
    Organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym
    (opisem zdarzenia przyszłego). Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym
    błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja
    indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy
    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem podanym przez
    Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy lub zmiany stanu
    prawnego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Równocześnie w przypadku, gdy w
    toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej
    zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie
    skutków prawnych.
    W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych należy zwrócić
    uwagę, że interpretacje indywidualne są wydawane w indywidualnych sprawach i nie
    wiążą innych organów wydających interpretacje indywidualne w sprawach innych
    podatników, co jest tym bardziej zrozumiałe zważywszy na różnorodność i odmienność
    okoliczności faktycznych występujących w każdej z indywidualnych spraw podlegających
    interpretacjom. Zatem z uwagi na różnorodność i odmienność okoliczności faktycznych
    występujących w każdej z indywidualnych spraw, powołane przez Państwa interpretacje
    indywidualne nie mogą stanowić podstawy do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa w uzasadnieniu własnego stanowiska
    wyroków sądów należy zaznaczyć, że każdy z wyroków zapada na gruncie unikalnego
    stanu faktycznego i w zasadzie wyłącznie do niego się ogranicza. Ocena omawianej
    kwestii, tj. uznania dokonywanych czynności za świadczenie kompleksowej usługi
    pośrednictwa ubezpieczeniowego oraz zwolnienia od opodatkowania świadczonych usług,
    na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o podatku od towarów i usług nie jest kwestią
    uniwersalną, dającą się odnieść do ogólnych okoliczności w analizowanych sprawach, lecz
    opiera się na wielu przesłankach podnoszonych wyżej przez organ podatkowy i powinna
    być dokonywana z punktu widzenia każdego odrębnego stanu faktycznego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.

        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.