Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDWP.4011.2.2025.2.MG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-16
Teza: Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów straty
powstałej w związku z kradzieżą środków pieniężnych przez
pracownika z rachunku bankowego.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza
koszt-koszty uzyskania przychodów
kradzież
pracownik
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 kwietnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 10 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów straty
    powstałej w związku z kradzieżą środków pieniężnych przez pracownika z rachunku
    bankowego. Uzupełnił go Pan pismem z 15 maja 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

    Opis stanu faktycznego
    Spółka z o.o., nie jest płatnikiem podatku dochodowego CIT. Posiada trzech wspólników:
        Osobę fizyczną A.A. opodatkowanego podatkiem liniowym PIT36L;
        Spółkę z o.o. - płatnika CIT oraz
        Spółkę A. również płatnika CIT.
    Spółka prowadzi działalność związaną z sprzedażą produktów galanteryjnych. W dniu 5
    marca 2024 r. zatrudniła pracownicę na stanowisko koordynator biura. Pracownica
    została zatrudniona przez pokrzywdzoną 5 marca 2024 r. początkowo na okres próby,
    następnie - w dniu 29 kwietnia 2024 r. - została zawarta umowa o pracę na czas określony
    do 4 listopada 2024 r. Trzecia i ostatnia umowa o pracę została zawarta w dniu 28
    października 2024 r. Była to umowa na czas określony do dnia 31 grudnia 2024 r. Strony
    zawarty również aneks do umowy o pracę w dniu 2 września 2024 r.
    Dowód:
        umowa o pracę z 5.03.2024 r.
        umowa o pracę z 29.04.2024 r.
        umowa o pracę 28.10.2024 r.
        aneks z 2.09.2024 r.
    Do jej obowiązków należało m. in. przygotowywanie i wysyłanie faktur, dokonywanie
    płatności, kontakt z biurem rachunkowym. Wspomniana pracownica posiadała również
    dostęp do rachunku bankowego spółki i mogła samodzielnie wykonywać przelewy.
    Odpowiadała również za dostarczanie dokumentów finansowych do księgowości.
    W dniu 13 grudnia ze względu na zachowanie pracownicy - w tym m.in. niechęć do
    nowozatrudnionej osoby Spółka podjęła decyzję o zwolnieniu pracownicy z dalszego
    obowiązku świadczenia pracy. Tego samego dnia zostało to jej zakomunikowane. W
    drugiej połowie grudnia 2024 r. firma powzięła wątpliwości co do prawidłowości rozliczeń i
    zaczęła weryfikować dokumenty księgowe oraz rachunki bankowe. Podczas sprawdzania
    rachunków bankowych podejrzenie pokrzywdzonej wzbudziła duża liczba przelewów
    wykonywanych na rzecz B.B. i na rzecz S.A. w (...) . Przelewy te były tym bardziej dziwne, że
    występowały różne rachunki bankowe tych kontrahentów, jak również te same rachunki
    bankowe były przypisane do tych dwóch kontrahentów.
    Po sprawdzeniu przelewów wykonanych na wątpliwe rachunki bankowe okazało się, że:
    a) w okresie od 16.09.2024 r. do 19.11.2024 r. na rachunek bankowy (...) łącznie została
      przelana kwota 23.369,40 zł;
    b) w okresie od 16.09.2024 r. do 30.11.2024 r. na rachunek bankowy (...) łącznie została
      przelana kwota 124.662,85 zł;
    c) w okresie od 11.03.2024 r. do 31.10.2024 r. na rachunek bankowy (...) łącznie została
      przelana kwota 358.739,81 zł.
    Co daje łączną kwotę 506.772,06 zł.
    Spółka zwróciła się do dostawców z zapytaniem, czy rachunki bankowe, na które
    wykonywane były przelewy należą do tego kontrahenta. Dostawca odpowiedział. że nie są
    to ich rachunki bankowe. Dodatkowo spółka sprawdziła rachunki na tzw. białej liście.
    Przedmiotowe rachunki bankowe nie są przypisane do żadnego podmiotu.
    Dodatkowo Spółka nie posiada żadnych faktur potwierdzających zasadność wykonania
    przelewów opisanych w tytułach w przedmiotowych przelewach.

    Spółka zwróciła się do swojego biura księgowego o przekazanie informacji, jakie faktury
    nie zostały dostarczone przez pracownicę do biura księgowego. W odpowiedzi na prośbę
    spółka otrzymała wydruk wyciągu bankowego z oznaczonymi przelewami, co do których
    brakuje faktur od kontrahentów. Na zestawieniu dostarczonym przez biuro księgowe
    brakuje przelewów wykonanych na rachunki bankowe, które nie należą do wskazanych
    dostawców a są jako takie opisane. Co istotne na wydrukach, pracownica dostarczała do
    księgowości zmienione były: saldo z początkowe, suma uznań, suma obciążeń, saldo
    końcowe.
    Dodatkowo pracownica usunęła część wiadomość mail ze służbowej skrzynki.
    W rezultacie Spółka jest stratna 506.772,06 zł. Do odpowiednich organów spółka złożyła
    odpowiednie zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa.
    Uzupełnienie stanu faktycznego
    W odpowiedzi na pytanie:
    czy Spółka dochowała należytej staranności w zabezpieczeniu majątku, tj. czy wdrożone
    były odpowiednie środki ochrony takie jak procedury wewnętrzne, systemy kontroli,
    monitoring lub inne mechanizmy zapobiegawcze wskazał Pan:
        wspólnik zarządzający spółką dokonywał wyrywkowych kontroli wykonywanych
        przelewów i pytał o konkretne przelewy na spotkaniach,
        zewnętrzne biuro księgowe, które w tamtym okresie obsługiwało spółkę, miało
        obowiązek przekazywać co miesiąc listę braków, tj. listę przelewów, które nie
        znajdują potwierdzenia w dokumentach źródłowych,
        pracownik wykonujący przelewy miał swój indywidualny login i hasło.
    Pomimo powyższych zabezpieczeń, doszło do nieautoryzowanego działania pracownika,
    które zostało zgłoszone organom ścigania jak tylko spółka to odkryła.
    Czy zdarzenie zostało należycie udokumentowane, tj. czy sporządzono zgłoszenie na
    policję, protokół z kontroli wewnętrznej lub pozyskano inne dokumenty potwierdzające
    fakt kradzieży i jej okoliczności?
    Prowadzone jest postępowanie przez Prokuraturę (...) W załączniku skan sprawy.
    Czy strata została uznana za definitywną, tzn. czy spółka może wykazać, że nie istnieje
    możliwość odzyskania utraconych środków i czy uzyskała w tym zakresie rozstrzygnięcie
    organów ścigania?
    Spółka nie uzyskała rozstrzygnięcia organu ścigania w zakresie możliwości odzyskania
    środków. Z uwagi na wielkość szkody oraz znane spółce okoliczności dotyczący braku
    możliwości majątkowych i zarobkowych sprawcy przestępstwa, w tym postępowania
    egzekucyjne prowadzone przeciwko sprawcy, naprawienie szkody jest znacznie
    utrudnione, jak nie nawet niemożliwe.

## Pytanie

Czy opisaną stratę pieniężną powstałą w wyniku przestępstwa podatnik osoba fizyczna A.
    A., opodatkowany podatkiem liniowym PIT36L, może ująć w kosztach uzyskania
    przychodu zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ?
    Pana stanowisko w sprawie
    Uważa Pan, że stratę pieniężną powstałą w wyniku przestępstwa, którego Pan (Spółka)
    padł ofiarą może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów.
    Spółka podpisała umowę z biurem księgowym. Biuro księgowe miało zapewnić
    kompleksową obsługę księgową.

    Biuro księgowe otrzymywało od spółki:
        faktury, noty księgowe i inne dokumenty potwierdzające poniesione koszty,
        wyciągi z rachunków bankowych wersji edytowanej i papierowej.
    Wspólnik uprawniony do reprezentacji spółki wielokrotnie prosił biuro księgowe o
    przekazywanie mu informacji o płatnościach, co do których brak jest dokumentów
    źródłowych. Spółka nie zawsze otrzymywała listę brakujących dokumentów. Tym samym
    skoro profesjonalne biuro księgowe nie przekazało takiej listy dorozumianym było, że nie
    stwierdziło ono braku jakichkolwiek dokumentów.
    Co istotne w jednym z wyciągów z rachunków bankowych, które otrzymało biuro księgowe
    od pracownika spółki była rozbieżność pomiędzy wersją edytowalna a papierową, tj.
    przelewy, które były w wersji edytowalnej zostały usunięte z wersji papierowej. Biuro
    księgowe nie dochodziło skąd wynika ta rozbieżność i nie poinformowało o tym osób
    decyzyjnych w spółce. Spółka dowiedziała się o tym dopiero w styczniu 2025 r., kiedy - na
    swoją wyraźną prośbę - otrzymała zestawienia od biura księgowego.
    W styczniu 2025 r. okazało się, że wyciągi z rachunków bankowych spółki dostarczane do
    biura księgowego były przerabiane przez osobę, która odpowiadała za dostarczenie
    dokumentów do księgowości. Z tych wyciągów usunięte zostały przelewy dotyczące
    przywłaszczonych środków.
    Oprócz zlecenia księgowości przekazywania listy brakujących faktury, wspólnik
    uprawniony do reprezentacji spółki kontrolował dokonywane płatności poprzez losowe
    sprawdzenie przelewów, tj. wspólnik prosił pracowników o wyjaśnienie losowo wybranych
    przelewów. Taka weryfikacja miała miejsce w czasie spotkań osobistych lub w ramach
    wymiany korespondencji. W tym miejscu należy zaznaczyć, że w skali miesiąca w spółce
    wykonywanych jest ok. 200 przelewów. Taka liczba przelewów uniemożliwia weryfikację
    każdego przelewu.
    Dodatkowo każdy pracownik wykonujący przelew ma indywidualny login do bankowości
    internetowej, co umożliwia weryfikację przez kogo został wykonany przelew.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu
    podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika,
        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
        poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia
        źródła przychodów,
        został właściwie udokumentowany,
        nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 cyt.
        ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie
    wymienionych w stosownych przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku
    przyczynowo -skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo
    zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów.
    Art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zawiera enumeratywną
    listę wyłączeń z kosztów uzyskania przychodów, co oznacza, że każdy koszt dający się
    zakwalifikować do którejkolwiek z pozycji wymienionej na tej liście nie będzie mógł być
    zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, nawet jeśli był poniesiony w celu osiągnięcia
    przychodów.
    Jednocześnie podkreślić należy, że nieujęcie danego wydatku w katalogu kosztów
    niepotrącalnych, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, nie oznacza automatycznie, że inne koszty w nim niewymienione, tymi
    kosztami mogą być. W takim przypadku należy bowiem badać, czy dany koszt poniesiony
    został w celu uzyskania przychodu (zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu).
    Podatnik, zaliczając dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów, winien więc
    wykazać jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz to, że poniesienie
    wydatku ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu lub że wydatek ten
    jest związany z konkretnym przedsięwzięciem gospodarczym. W tym celu każdorazowo
    wymagana jest ocena istnienia związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a
    powstaniem przychodów lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też
    zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Przedmiotem Pana wątpliwości jest kwestia ustalenia, czy w świetle przedstawionego
    opisu sprawy poniesiona przez Pana strata w postaci utraty środków pieniężnych
    powstała w wyniku kradzieży środków pieniężnych z rachunku bankowego przez
    pracownika, stanowi koszt uzyskania przychodu, o którym mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Wśród wymienionych w tzw. negatywnym katalogu kosztów ujętym w art. 23 ust. 1 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych nie wyszczególniono strat w środkach
    obrotowych. Oznacza to, że co do zasady straty te, jako związane z prowadzoną
    działalnością, mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów. Zaliczenie strat w
    środkach obrotowych do kosztów uzyskania przychodów powinno być jednak
    każdorazowo oceniane w aspekcie:
        całokształtu prowadzonej przez podatnika działalności,
        okoliczności, które spowodowały powstanie straty,
        udokumentowania straty,
        podjętych przez podatnika działań zabezpieczających.

    Przyjmuje się, że dla celów podatkowych, tylko kradzież powstałą na skutek zdarzeń
    nieprzewidywalnych, nie do uniknięcia przez racjonalnie działający podmiot, można uznać
    za zdarzenie losowe, które uzasadnia zaliczenie powstałej straty w ciężar kosztów
    uzyskania przychodów. Jeżeli więc faktycznie poniesiono stratę - mimo prowadzenia
    racjonalnych działań w ramach działalności gospodarczej lub strata ta poniesiona została
    w wyniku zdarzeń losowych, chociaż starannie zabezpieczono się przed jej powstaniem,
    ponadto poniesienie straty było właściwie udokumentowane i nie miało związku z
    nadużyciami, niegospodarnością lub zaniedbaniem podatnika (brak nadzoru i
    odpowiedzialności) mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu. Przy czym kradzież
    ta nie może być skutkiem działań lub zaniedbań podatnika, np. niewłaściwego
    zabezpieczenia składników majątkowych. Ocena, czy podatnik dochował należytej
    staranności przy zabezpieczeniu składników majątkowych ma charakter indywidualny i
    jest uzależniona od konkretnych faktów i okoliczności towarzyszących powstałej stracie.
    Powyższe oznacza, że jeżeli strata w środkach obrotowych jest normalnym następstwem
    prowadzonej działalności w danej branży, a podatnikowi nie będzie można przypisać winy
    przy jej powstaniu, jeśli jednocześnie podatnik zachował należną staranność,
    przeciwdziałając ewentualnemu wystąpieniu uszczerbku w swoim majątku, to powstałą
    stratę będzie mógł zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej
    działalności gospodarczej.
    Ponadto, aby zaliczyć poniesioną stratę do kosztów uzyskania przychodów niezbędne jest
    spełnienie warunku formalnego, tj. właściwe udokumentowanie poniesionego kosztu.
    Zaistnienie szkody powinno być uprawdopodobnione przez właściwe organy, np. Policję
    (umorzenie dochodzenia), komornika sądowego (postanowienie), itp.
    Z opisu sprawy wynika, że jest Pan wspólnikiem spółki opodatkowanym podatkiem
    liniowym. Spółka prowadzi działalność związana ze sprzedażą produktów galanteryjnych.
    5 marca 2024 r. Spółka zatrudniła pracownicę na stanowisko koordynator biura. Do
    obowiązków pracownicy należało m. in. przygotowywanie i wysyłanie faktur, dokonywanie
    płatności, kontakt z biurem rachunkowym. Ponadto pracownica posiadała dostęp do
    rachunku bankowego spółki i mogła samodzielnie wykonywać przelewy. Odpowiadała
    również za dostarczanie dokumentów finansowych do księgowości. W drugiej połowie
    grudnia 2024 r. firma powzięła wątpliwości co do prawidłowości rozliczeń i zaczęła
    weryfikować dokumenty księgowe oraz rachunki bankowe. Podczas sprawdzania
    rachunków bankowych podejrzenie Spółki wzbudziła duża liczba przelewów
    wykonywanych na rzecz (...) i na rzecz (...) w (...). Przelewy te były tym bardziej dziwne, że
    występowały różne rachunki bankowe tych kontrahentów, jak również te same rachunki
    bankowe były przypisane do tych dwóch kontrahentów.
    Po sprawdzeniu przelewów wykonanych na wątpliwe rachunki bankowe okazało się, że w
    okresie od 11 marca 2024 r. do 30 listopada 2024 r. łącznie została przelana kwota
    506.772,06 zł
    Spółka wskazuje, że w celu dochowania należytej staranności wspólnik zarządzający
    spółką dokonywał wyrywkowych kontroli wykonywanych przelewów i pytał o konkretne
    przelewy na spotkaniach. Zewnętrzne biuro księgowe, które w tamtym okresie
    obsługiwało spółkę, miało obowiązek przekazywać co miesiąc listę braków, tj. listę
    przelewów, które nie znajdują potwierdzenia w dokumentach źródłowych. Ponadto
    pracownik wykonujący przelewy miał swój indywidualny login i hasło.
    Spółka złożyła do odpowiednich organów spółka złożyła zawiadomienie o popełnieniu
    przestępstwa. Na tę chwilę prowadzone jest postępowanie przez Prokuraturę Rejonową
    (...). W opisie sprawy wskazał Pan, że Spółka na ten moment nie uzyskała rozstrzygnięcia
    organu ścigania w zakresie możliwości odzyskania środków. Jednakże z uwagi na wielkość
    szkody oraz znane spółce okoliczności dotyczący braku możliwości majątkowych i

    zarobkowych sprawcy przestępstwa, w tym postępowania egzekucyjne prowadzone
    przeciwko sprawcy, naprawienie szkody jest znacznie utrudnione, jak nie nawet
    niemożliwe.
    Wobec tak przedstawionej treści wniosku i uzupełnienia, należy stwierdzić, że opisane
    zdarzenie nie może być uznane za zdarzenie losowe, niezależne od dochowania należytej
    staranności w zapobieganiu powstania straty. Prowadząc działalność gospodarczą ponosi
    Pan ryzyko z nią związane, a w celu jego wyeliminowania winien Pan podjąć wszelkie
    niezbędne działania zabezpieczające przed powstaniem straty, zwłaszcza w przypadku
    obrotu mieniem o znacznej wartości. W przedmiotowej sprawie nie można uznać, że
    dochowano należytej staranności, skoro nowo zatrudniony pracownik mógł bez nadzoru
    wykonywać przelewy bankowe. Opisane działania nie potwierdzają, że sprawowano
    należytą kontrolę i nadzór nad pracownikiem, który dopuścił się przywłaszczenia środków
    pieniężnych.
    Określając należytą staranność, należy mieć na uwadze staranność ogólnie wymaganą w
    stosunkach danego rodzaju, chodzi tu o pewien wzorzec zachowania w zakresie
    zaangażowania i dbałości w wykonaniu pewnych czynności. Jest to zatem pewne
    obiektywne minimum, którego można, a wręcz należy oczekiwać od przeciętnego
    człowieka. Ocena należytej staranności w zakresie prowadzonej przez Pana działalności
    gospodarczej musi tym bardziej uwzględniać zawodowy charakter tej działalności. W tym
    przypadku, zawodowy charakter działalności określa obiektywny wzorzec wymaganej
    staranności.
    Podkreślić równocześnie należy, że uczestniczące w obrocie gospodarczym podmioty
    prowadzące działalność gospodarczą na własne ryzyko, nie mogą wynikających z niego
    konsekwencji „przerzucać” na Skarb Państwa. Ciężar właściwego rozporządzania środkami
    pieniężnymi zgromadzonymi na rachunkach bankowych spoczywał na Panu, a samo
    zaistnienie sytuacji opisanej we wniosku, nie uprawnia do zaliczenia powstałej straty do
    kosztów uzyskania przychodów. Zaistniałe niedobory w środkach pieniężnych powstały
    przez niedostateczne wypełnianie funkcji kontrolnych i nadzoru nad działaniami
    nieuczciwego pracownika.
    Należy zauważyć, że przy odpowiedniej kontroli i nadzorze ze strony Spółki nad
    pracownikiem można było uniknąć przywłaszczenia środków pieniężnych. Proceder
    przelewania pieniężnych trwał bowiem jakiś czas – kwota wyprowadzonych środków
    opiewa na przeszło 500 tys. zł. Przez ten okres czasu przedsiębiorca działający w sposób
    racjonalny i z należytą starannością, powinien być w stanie wykryć ubytek środków
    pieniężnych powstały w wyniku naruszeń, których dopuścił się pracownik.
    Ponadto zaistnienie szkody powinno być uprawdopodobnione przez właściwe organy
    ścigania, np. policję, co jest jednakże możliwe dopiero po zakończeniu postępowania (w
    przypadku niewykrycia sprawcy, dokumentem tym będzie postanowienie o umorzeniu
    śledztwa).
    Niemniej jednak zaznaczyć należy, że to na Panu ciąży obowiązek wykazania, że dochował
    Pan należytej staranności, o której mowa we wniosku, jak również podjął wszelkie możliwe
    w określonych okolicznościach czynności w celu odzyskania utraconych środków, oraz że
    dysponuje stosownymi dokumentami potwierdzającymi spełnienie ww. okoliczności.
    Wykazanie ww. okoliczności jest warunkiem koniecznym dla uznania straty za koszt
    uzyskania przychodu.
    Mając na uwadze całokształt okoliczności przedstawionych we wniosku - poniesiona przez
    Pana strata w majątku obrotowym powstała w wyniku kradzieży środków pieniężnych z
    rachunku bankowego przez pracownika, z uwagi na powyższe nie może zostać zaliczona
    do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej, o których
    mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W związku z tym, Pana stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dniu zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe wyłącznie wobec Pana i
    tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji
    pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Pana w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, udzielona odpowiedź traci swą
    aktualność.
    Jednocześnie zaznaczam, że niniejszą interpretację wydałem wyłącznie w oparciu o opis
    okoliczności faktycznych przedstawionych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie
    wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu
    faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego
    postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego
    postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki
    prawne. Nie prowadzę postępowania dowodowego, ograniczam się do analizy
    okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyrażam swoje
    stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska)
    prezentowanego w danej sprawie przez Wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego
    postępowania kontrolnego organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni się od
    zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pana
    chroniła.
    Ponadto, wskazuję, że nie jestem uprawniony do analizowania i oceny dokumentów
    załączonych do wniosku o interpretację lub jego uzupełnień. Wszystkie istotne dla sprawy
    informacje powinny znaleźć się w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego – zatem
    dołączone przez Pana do wniosku oraz jego uzupełnień załączniki nie podlegały analizie w
    toku niniejszego postępowania.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.