Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP2/4512-813/15-2/MT
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2015-11-13
Teza: Opodatkowania zbycia przewłaszczonej nieruchomości w celu zaspokojenia wierzytelności.
Słowa kluczowe: dostawa-dostawa towarów; nieruchomości; umowa-umowa przewłaszczenia; zabezpieczenie
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 19 sierpnia 2015 r. (data wpływu 21 sierpnia 2015 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania zbycia przewłaszczonej nieruchomości w celu zaspokojenia wierzytelności – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 21 sierpnia 2015 r. wpłynął do Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania zbycia przewłaszczonej nieruchomości w celu zaspokojenia wierzytelności.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej „Wnioskodawca”) w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zamierza udzielić pożyczki pieniężnej innemu przedsiębiorcy (dalej „Pożyczkobiorca”). Pożyczka będzie zabezpieczona przez Pożyczkobiorcę lub innego dłużnika rzeczowego przeniesieniem na Wnioskodawcę własności zabudowanej nieruchomości (dalej „Nieruchomość”) na zabezpieczenie spłaty pożyczki. Zgodnie z postanowieniami umowy pożyczki oraz umowy przewłaszczenia na zabezpieczenie spłaty pożyczki Wnioskodawca udzieli Pożyczkobiorcy pożyczki w określonej kwocie, a Pożyczkobiorca zobowiąże się zwrócić pożyczkę wraz z odsetkami w terminie do 24 miesięcy. W okresie trwania pożyczki Pożyczkobiorca lub dłużnik rzeczowy będzie jedynym posiadaczem samoistnym Nieruchomości uprawnionym do czerpania pożytków z Nieruchomości. Zgodnie z istotą umowy pożyczki oraz umowy przeniesienia własności Nieruchomości na zabezpieczenie spłaty pożyczki po spłacie pożyczki Wnioskodawca przeniesie własność Nieruchomości z powrotem na dłużnika, co zabezpiecza dodatkowo wpisem w Księdze Wieczystej roszczenia dłużnika o zwrot Nieruchomości. W razie gdyby Pożyczkobiorca nie spłacił pożyczki w terminie Wnioskodawca będzie uprawniony do zbycia przewłaszczonej Nieruchomości by zaspokoić swoje roszczenia z ceny sprzedaży. Na potrzeby tego zbycia dłużnik będzie zobowiązany do wydania Nieruchomości na rzecz Wnioskodawcy lub ostatecznego nabywcy Nieruchomości. Po zbyciu Nieruchomości Wnioskodawca będzie zobowiązany rozliczyć się z dłużnikiem, zwracając mu ewentualną nadwyżkę ceny sprzedaży Nieruchomości ponad wartość długu Pożyczkodawcy na dzień zbycia Nieruchomości.

Wnioskodawca prowadzi jedynie działalność finansową, która jest zwolniona z podatku VAT. Przeważającą formą działalności wykonywanej jest:

*   (pkd 64.99.z) pozostała finansowa działalność usługowa, gdzie indziej niesklasyfikowana, z wyłączeniem ubezpieczeń i funduszów emerytalnych oraz

*   (pkd 64.92.z) pozostałe formy udzielania kredytów.

Nieruchomość, która zostanie nabyta w formie przewłaszczenia na zabezpieczenie nie będzie wykorzystywana przez Wnioskodawcę w celach gospodarczych, a będzie jedynie stanowić zabezpieczenie udzielonej przez Wnioskodawcę pożyczki.

W przypadku braku spłaty pożyczki, której zabezpieczeniem będzie Nieruchomość, Wnioskodawca nie zatrzyma Nieruchomości, ale sprzeda ją w celu zaspokojenia długu z ceny sprzedaży. Wnioskodawca nie będzie też ponosił żadnych wydatków na ulepszenie Nieruchomości. Jedyne wydatki, które Wnioskodawca może ponieść to takie, które będą niezbędne do zabezpieczenia Nieruchomości do czasu jej sprzedaży, jednak będą one niższe niż 30% wartości początkowej Nieruchomości.

Nieruchomość stanowiąca zabezpieczenie opisanej wyżej pożyczki będzie nieruchomością zabudowaną budynkami lub budowlami trwale związanymi z gruntem. Budynki będą miały przeznaczenie mieszkalne lub gospodarcze, a ich dostawa opisana we Wniosku może być dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim lub w terminie krótszym niż 2 lata od dnia zasiedlenia lub w terminie późniejszym.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy Wnioskodawca zbywając przewłaszczoną nieruchomość w celu zaspokojenia przysługującej mu wierzytelności będzie zobowiązany do naliczenia i zapłaty podatku VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku zbycia przewłaszczonej Nieruchomości w celu zaspokojenia wierzytelności Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do naliczenia i zapłaty podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 lub na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: Ustawa o VAT).

Zdaniem Wnioskodawcy z chwilą wydania Nieruchomości, będącej zabezpieczeniem pożyczki przez dłużnika na rzecz Wnioskodawcy lub ostatecznego nabywcy dojdzie do dostawy w myśl ustawy o VAT.

Jak wynika z art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i ust. 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Natomiast, w myśl obowiązującego art. 146a pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%. Zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnieniem od podatku.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10 ww. ustawy o VAT, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:

1.  dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
2.  pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.

Zatem z powyższych przepisów wynika, iż dostawa nieruchomości, spełniających określone w przepisach warunki, może korzystać ze zwolnienia od podatku VAT, stąd w tym przypadku Wnioskodawca nie naliczy podatku VAT przy zbyciu Nieruchomości.

W przypadku nieruchomości niespełniających przesłanek do zwolnienia od podatku na podstawie powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, ustawodawca umożliwia podatnikom - po spełnieniu określonych warunków - skorzystanie ze zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu.

Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że:

1.  w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
2.  dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów.

Jak wspomniano wcześniej Wnioskodawca nie będzie dokonywał żadnych wydatków na rzecz ulepszenia Nieruchomości. Wnioskodawca nie będzie też uprawniony do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu Nieruchomości. Jak wyjaśniono wcześniej jedyną korzyścią jaką Wnioskodawca osiąga w wyniku transakcji są prowizja za udzielenie i odsetki od pożyczki, a przewłaszczona Nieruchomość zostanie nabyta przez Wnioskodawcę wyłącznie w celu zabezpieczenia spłaty pożyczki. Więc jej nabycie służy osiągnięciu przychodów w całości zwolnionych z podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38-40 ustawy o VAT, stąd konsekwentnie na podstawie art. 86 pkt 1 ustawy o VAT, nabycie to nie daje prawa do obniżenia podatku naliczonego.

Zatem Wnioskodawca spełnia warunki zwolnienia z podatku opisanego art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT.

Natomiast zgodnie z art. 29a ust. 8 ustawy o VAT w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu.

Z powyższego jednoznacznie wynika, że co do zasady, grunt będący przedmiotem sprzedaży podlega opodatkowaniu według takiej stawki podatku od towarów i usług, jaką opodatkowane są budynki i budowle na nim posadowione. Oznacza to, że w sytuacji, gdy budynki, budowle lub ich części korzystają ze zwolnienia od podatku VAT, również sprzedaż gruntu korzysta ze zwolnienia od podatku.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o VAT”, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez towary – na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy o VAT – rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Jak wynika z art. 2 pkt 22 ustawy o VAT, przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

W świetle art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Przepis art. 15 ust. 2 ustawy o VAT stanowi, iż działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Na mocy art. 41 ust. 1 ustawy o VAT, stawka podatku od towarów i usług wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Natomiast w oparciu o art. 146a pkt 1 ustawy o VAT, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i ust. 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%. Jednakże zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie od podatku.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy o VAT.

I tak, na mocy art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT – zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, dotyczy wszystkich towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez podatnika (kilka dni, miesięcy czy lat) – wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.

W świetle art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:

1.  dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
2.  pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.

Przez pierwsze zasiedlenie – zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy o VAT – rozumie się oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich:

1.  wybudowaniu lub
2.  ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.

Z powyższej definicji wynika, że oddanie do użytkowania powinno nastąpić w ramach czynności podlegającej opodatkowaniu, a za taką należy rozumieć sprzedaż, a także umowy najmu i dzierżawy podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT. Zaznaczyć również należy, że wskazany wyżej przepis art. 2 pkt 14 ustawy o podatku od towarów i usług ma zastosowanie również do części budynku lub budowli. To powoduje, że może wystąpić sytuacja, że pierwsze zasiedlenie może mieć miejsce jedynie w stosunku do części budynku lub budowli.

W przypadku nieruchomości niespełniających przesłanek do zwolnienia od podatku na podstawie powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, ustawodawca umożliwia podatnikom – po spełnieniu określonych warunków – skorzystanie ze zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu.

Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że:

1.  w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
2.  dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów.

Warunku, o którym mowa w 43 ust. 1 pkt 10a lit. b – stosownie do art. 43 ust. 7a – nie stosuje się, jeżeli budynki, budowle lub ich części w stanie ulepszonym były wykorzystywane przez podatnika do czynności opodatkowanych przez co najmniej 5 lat.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zamierza udzielić pożyczki pieniężnej Pożyczkobiorcy. Pożyczka będzie zabezpieczona przez Pożyczkobiorcę lub innego dłużnika rzeczowego przeniesieniem na Wnioskodawcę własności zabudowanej Nieruchomości na zabezpieczenie spłaty pożyczki. Zgodnie z postanowieniami umowy pożyczki oraz umowy przewłaszczenia na zabezpieczenie spłaty pożyczki Wnioskodawca udzieli Pożyczkobiorcy pożyczki w określonej kwocie, a Pożyczkobiorca zobowiąże się zwrócić pożyczkę wraz z odsetkami w terminie do 24 miesięcy. W okresie trwania pożyczki Pożyczkobiorca lub dłużnik rzeczowy będzie jedynym posiadaczem samoistnym Nieruchomości uprawnionym do czerpania pożytków z Nieruchomości. Zgodnie z istotą umowy pożyczki oraz umowy przeniesienia własności Nieruchomości na zabezpieczenie spłaty pożyczki po spłacie pożyczki Wnioskodawca przeniesie własność Nieruchomości z powrotem na dłużnika, co zabezpiecza dodatkowo wpisem w Księdze Wieczystej roszczenia dłużnika o zwrot Nieruchomości. W razie gdyby Pożyczkobiorca nie spłacił pożyczki w terminie Wnioskodawca będzie uprawniony do zbycia przewłaszczonej Nieruchomości by zaspokoić swoje roszczenia z ceny sprzedaży. Na potrzeby tego zbycia dłużnik będzie zobowiązany do wydania Nieruchomości na rzecz Wnioskodawcy lub ostatecznego nabywcy Nieruchomości. Po zbyciu Nieruchomości Wnioskodawca będzie zobowiązany rozliczyć się z dłużnikiem, zwracając mu ewentualną nadwyżkę ceny sprzedaży Nieruchomości ponad wartość długu Pożyczkodawcy na dzień zbycia Nieruchomości. Wnioskodawca prowadzi jedynie działalność finansową, która jest zwolniona z podatku VAT. Nieruchomość, która zostanie nabyta w formie przewłaszczenia na zabezpieczenie nie będzie wykorzystywana przez Wnioskodawcę w celach gospodarczych, a będzie jedynie stanowić zabezpieczenie udzielonej przez Wnioskodawcę pożyczki. W przypadku braku spłaty pożyczki, której zabezpieczeniem będzie Nieruchomość, Wnioskodawca nie zatrzyma Nieruchomości, ale sprzeda ją w celu zaspokojenia długu z ceny sprzedaży. Wnioskodawca nie będzie też ponosił żadnych wydatków na ulepszenie Nieruchomości. Jedyne wydatki, które Wnioskodawca może ponieść to takie, które będą niezbędne do zabezpieczenia Nieruchomości do czasu jej sprzedaży, jednak będą one niższe niż 30% wartości początkowej Nieruchomości. Nieruchomość stanowiąca zabezpieczenie opisanej wyżej pożyczki będzie nieruchomością zabudowaną budynkami lub budowlami trwale związanymi z gruntem. Budynki będą miały przeznaczenie mieszkalne lub gospodarcze, a ich dostawa opisana we Wniosku może być dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim lub w terminie krótszym niż 2 lata od dnia zasiedlenia lub w terminie późniejszym.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą opodatkowania sprzedaży przewłaszczonej Nieruchomości w celu zaspokojenia przysługującej mu wierzytelności.

Z ww. art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT wynika, że aby dostawa nieruchomości zabudowanych bądź ich części mogła korzystać ze zwolnienia na podstawie tego przepisu musi dojść do pierwszego zasiedlenia i dostawa ta musi być dokonana po upływie 2 lat od pierwszego zasiedlenia. Zatem w przypadku, gdy Wnioskodawca dokona zbycia przewłaszczonej Nieruchomości w stosunku do której doszło do pierwszego zasiedlenia i dostawa ta zostanie dokonana po upływie 2 lat od pierwszego zasiedlenia, wówczas sprzedaż ta będzie zwolniona od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.

Natomiast w stosunku do Nieruchomości (bądź jej części) do której nie nastąpiło pierwsze zasiedlenie albo, gdy jej dostawa nastąpi przed upływem 2 lat od ich pierwszego zasiedlenia, art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT nie będzie miał zastosowania. W stosunku natomiast do takich Nieruchomości należy przeanalizować zwolnienia wynikające z ww. art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT. Jak wynika z opisu sprawy Wnioskodawca nie będzie ponosił żadnych wydatków na ulepszenie Nieruchomości, jedyne wydatki, które Wnioskodawca może ponieść to takie, które będą niższe niż 30% wartości początkowej Nieruchomości. Wnioskodawca nie będzie także uprawniony do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu Nieruchomości. Z uwagi na powyższe okoliczności tj. Wnioskodawcy z tytułu nabycia Nieruchomości nie bedzię przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego, a znajdujące się na niej Budynki lub ich części nie będą ulepszane, przedmiotowa dostawa będzie korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT.

Zatem do dostawy Nieruchomości, bądź jej części w stosunku do których na dzień sprzedaży nie dojdzie do pierwszego zasiedlenia, albo od pierwszego zasiedlenia do jej sprzedaży nie upłynie okres 2 lat, Wnioskodawca będzie mógł zastosować zwolnienie od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT, gdyż zostaną spełnione warunki wynikające z tego przepisu.

W związku z możliwością korzystania dostawy Budynków ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 lub 10a ustawy o VAT analiza zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT stała się bezzasadna.

Podsumowaniem powyższej analizy jest stwierdzenie, że sprzedaż Budynku będzie podlegała zwolnieniu z opodatkowania podatkiem VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 lub 10a ustawy o VAT i taką samą stawką podatku VAT w zw. z art. 29a ust. 8 ustawy o VAT objęte będzie zbycie gruntu, na którym posadowiony jest przedmiotowy Budynek.

Tym samym, stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i oraz stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.