Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-2.4012.566.2025.1.MN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-25
Teza: Brak obowiązku zapłaty opłaty w wysokości 10% podstawy
opodatkowania podatkiem od towarów i usług w myśl art. 132
ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu
alkoholizmowi
Słowa kluczowe: alkohol
oplata-opłata za reklamę napojów alkoholowych
ustawa-ustawa o wychowaniu w trzeźwości i
przeciwdziałaniu alkoholizmowi
Zagadnienia: Ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu
alkoholizmowi
Przepisy: [MAŁPKI] Ustawa o wychowaniu w trzeźwości i
przeciwdziałaniu alkoholizmowi
[MAŁPKI] Ustawa o wychowaniu w trzeźwości i
przeciwdziałaniu alkoholizmowi -Rozdział 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 13 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy braku obowiązku zapłaty opłaty w wysokości 10% podstawy
                                      2opodatkowania podatkiem od towarów i usług w myśl art. 13 ust. 1 ustawy o
    wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz sporządzania zbiorczej
                                  2deklaracji miesięcznej, o której mowa w przepisie art. 13 ust. 2 ww. ustawy.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A. (Spółka lub Wnioskodawca) jest osobą prawną - spółką z ograniczoną
    odpowiedzialnością prowadzącą działalność gospodarczą na terenie Polski.
    Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług i polskim
    rezydentem podatkowym. Głównym przedmiotem działalności Spółki jest świadczenie
    usług public relations (tj. Spółka realizuje działania i strategie mające na celu budowanie,
    utrzymywanie i zarządzanie wizerunkiem oraz relacjami między organizacją (firmą,
    instytucją, osobą publiczną) a jej otoczeniem - mediami, klientami, pracownikami,
    inwestorami czy społeczeństwem) oraz employer branding - czyli budowania marki
    pracodawcy (tj. Spółka realizuje działania i strategie mające na celu kształtowanie
    pozytywnego wizerunku firmy jako atrakcyjnego miejsca pracy - zarówno w oczach
    obecnych pracowników, jak i potencjalnych kandydatów).
    Spółka zawarła umowy o świadczenie usług z B. (Klient). Klient, jako C., wspiera grupę E. w
    Europie, oferując usługi finansowe, cyfryzacyjne, technologiczne, logistyczne oraz
    transformacyjne. Klient nie zajmuje się produkcją ani sprzedażą piwa. Klient jako C
    wspiera jedynie funkcjonowanie marki D. tj. marki producenta piwa w Europie. Klient
    zajmuje się rozliczaniem towarów i usług zamawianych przez spółki z grupy E, zajmuje się
    rachunkowością, planowaniem, kontrolą finansową oraz alokacją kosztów. Obecnie Klient
    rozwija się dynamiczne w kierunku technologii i cyfryzacji, oferując usługi informatyczne
    dla spółek z Grupy E. Klient odpowiada także za rekrutacje, prowadzi programy
    szkoleniowe i wellbeingowe itp. Konsekwencją poszerzenia zakresu usług Klienta, jest
    potrzeba zwiększenia liczby specjalistów z dziedziny IT. Celem umów zawartych z Klientem
    jest realizacja kampanii mającej na celu promocja Klienta jako pracodawcy IT, zachęcenie
    potencjalnych pracowników do zaaplikowania do Klienta, a reklama realizowana na rzecz
    Klienta nie zawiera żadnych elementów/grafik/symboli odnoszących się do spożycia
    alkoholu. Przedmiotem umów zawartych z Klientem jest bowiem realizacja przez Spółkę
    na rzecz Klienta kampanii employer brandingowej, której celem jest zainteresowanie
    specjalistów IT ofertą pracy w firmie Klienta. Spółka realizuje działania, których dotyczą
    Umowy:
    1. Stan Faktyczny 1 - w kanałach digital tj. na portalach społecznościowych www.a.com;
      www.b.com; www.c.com. W zakresie tym Spółka odpowiada za:
      - opracowanie koncepcji kampanii,
      - przygotowanie grafik,

      - stworzenie treści do postów sponsorowanych,
      - przygotowanie postów ambasadorskich dla pracowników Klienta.
    2. Stan Faktyczny 2 - za pośrednictwem reklamy na paczkomatach. W zakresie tym
      Spółka odpowiada za:
      - przygotowanie projektów graficznych reklam na paczkomatach,
      - wynajem od operatorów paczkomatów powierzchni reklamowych na
        paczkomatach w celu umieszczenia na nich reklam,
      - koordynację całego procesu: ustala liczbę, lokalizacje i terminy emisji reklam na
        wybranych paczkomatach.
    Po stronie Klienta leży dostarczenie informacji dotyczących wyróżników marki Klienta na
    rynku oraz zebranie opinii od pracowników działu IT na temat aspektów pracy, które cenią
    najbardziej. Na tej podstawie Spółka przygotowała materiały do przeprowadzenia
    kampanii employer brandingowej tj. animacje, reklamy statyczne oraz posty -
    przeznaczone do publikacji na platformach internetowych, jak również przygotowała
    projekty graficzne reklam na paczkomatach.
    Zgodnie z Umową za prawidłowe wykonanie wyżej wymienionych usług Wnioskodawca
    otrzymuje od Klienta wynagrodzenie wypłacane na podstawie faktur wystawianych po
    zakończeniu ustalonego w Umowie okresu rozliczeniowego.
    Materiały opracowane przez Spółkę oraz upubliczniane zarówno w ramach reklamy na
    paczkomatach, jak i publikowane na platformach internetowych zawierają oznaczenie
    przedsiębiorstwa Klienta jako „B”, co odróżnia Klienta od (...) producenta piwa „D”, będącą
    tożsamą z nazwą piwa produkowanego przez spółki z Grupy E, do której należy Klient
    (który sam nie jest jednak ani producentem, ani sprzedawcą tego, ani żadnego innego
    piwa), przy czym:
    W zakresie działań w internecie (kanał digital) obejmuje to publikacje postów o treści:
    [PORTAL a.:]
    „(...)”
    Co w języku polskim oznacza:
    „(...)”
    “(...)”
    Co w języku polskim oznacza:
    „(...)”
    PORTAL b.:
    “(...)”
    Co w języku polskim oznacza:
    „(...)”
    “(...)”
    Co w języku polskim oznacza:
    „(...)”
    PORTAL c.:
    “(...)”
    Co w języku polskim oznacza:
    „(...)”
    “(...)”

    Co w języku polskim oznacza:
    „(...)”
    2. W zakresie reklamy na paczkomatach (Stan faktyczny 2) obejmuje to np. umieszczenia
      na paczkomacie hasła „(...)” co w języku polskim oznacza „(...)”, jak również
      umieszczenie napisu „(...)”
    Eksponowanie nazwy firmy Klienta zawierającej nazwę „D.” będącą tożsamą z nazwą
    występującego na rynku piwa produkowanego i sprzedawanego nie przez Klienta, lecz
    przez spółki z Grupy E, do której jedynie należy Klient nie ma na celu informowania o
    możliwości nabycia napoju alkoholowego (piwa), o jego dostępności oraz identyfikacji
    napoju spośród innych tego typu produktów dostępnych na rynku. Eksponowanie nazwy
    Klienta „B” ma na celu identyfikację jego firmy - B - jako pracodawcy pracowników działów
    IT, co odróżnia Klienta od (...) producenta piwa „D” i nie ma na celu zwiększenia sprzedaży
    piwa dostępnego na rynku pod tą samą nazwą. Całość materiałów opracowywanych przez
    Spółkę jest adresowana nie do nabywców produktów piwnych występujących na rynku
    pod nazwą „D” ale potencjalnych pracowników Klienta.
    Materiały publikowane przez Spółkę nie zawierają żadnych innych nazw, symboli
    graficznych przedstawiających same produkty marki D tj. piwo np. butelek z piwem, zdjęć
    opakowań jednostkowych i wielopaków piwa, przedstawień piwa na dystrybutorach,
    szklankach, podkładkach pod szklanki, czy też chłodziarkach itp.
    W ramach Umów Spółka świadczy na rzecz Klienta usługi technicznej obsługi kampanii
    employer brandingowej według koncepcji przygotowanej przez Spółkę. Wnioskodawca
    działa jednak na otrzymanych od Klienta materiałach, tj. projektach logo, kolorystyki
    materiałów itp. Zadaniem Wnioskodawcy jest wyłącznie obsługa kampanii employer
    brandingowej na rzecz Klienta. W publikowanych zarówno na platformach internetowych,
    jak i paczkomatach materiałów nie ma żadnego odniesienia się do Spółki. Zewnętrzny
    odbiorca tych materiałów nie ma wiedzy, iż są one realizowane przez Spółkę, podmiotem
    identyfikowanym na opracowywanych przez Spółkę materiałach jest tylko Klient.
    Spółka w celu wykonania obowiązków wynikających z Umów zawiera umowy z
    podwykonawcami tj.:
    - z firmą F. będącą operatorem paczkomatów w Polsce, której przedmiotem jest
      wyprodukowanie reklam, tj. wyprodukowanie nadruków samoprzylepnych celem
      umieszczenia na paczkomatach, uzyskanie powierzchni reklamowych na
      paczkomatach, zainstalowania reklam na paczkomatach, utrzymania na nich reklam, a
      następnie ich demontażu;
    - z operatorami portali społecznościowych www.a.com; www.b.com; www.c.com na
      publikację płatnych postów na ww. portalach.
    Podmiotami dokonującymi faktycznego upublicznienia stworzonych przez Spółkę
    materiałów są w Stanie Faktycznym 1 - operatorzy portali społecznościowych www.a.com;
    www.b.com; www.c.com którzy umożliwiają swoim użytkownikom zapoznanie z treściami
    dostępnymi na danym portalu, a w Stanie Faktycznym 2 - operator paczkomatów, który
    zapewnia przestrzeń na paczkomatach, montuje i utrzymuje na nich materiały
    opracowane przez Spółkę i wyprodukowane na jej zlecenie.

## Pytanie

Czy w świetle przedstawionego Stanu faktycznego nr 1 i 2 Wnioskodawca jest podmiotem
    świadczącym usługę będącą reklamą napojów alkoholowych w rozumieniu przepisu art. 13
    2  1ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w
    trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Ustawa) i zobowiązany jest do wnoszenia
    opłat w wysokości 10% podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    wynikającej z tej usługi oraz sporządzania zbiorczej deklaracji miesięcznej, o której mowa
              2w przepisie art. 13 ust. 2 ustawy?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W świetle przedstawionego Stanu faktycznego nr 1 i 2 Wnioskodawca nie jest podmiotem
    świadczącym usługę będącą reklamą napojów alkoholowych w rozumieniu przepisu art. 13
    2  1  ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w
    trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Ustawa) i nie jest zobowiązany jest do
    wnoszenia opłat w wysokości 10% podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i
    usług wynikającej z tej usługi oraz sporządzania zbiorczej deklaracji miesięcznej, o której
                  2mowa w przepisie art. 13 ust. 2 ustawy.
                                      1Definicję pojęcia reklamy napojów alkoholowych zawiera art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia
    26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.
    U. z 2021 r. poz. 1119 z późn. zm.), zwanej dalej „Ustawą. Zgodnie z tym przepisem:
    „Reklama napojów alkoholowych oznacza publiczne rozpowszechnianie znaków
    towarowych napojów alkoholowych lub symboli graficznych z nimi związanych, a także
    nazw i symboli graficznych przedsiębiorców produkujących napoje alkoholowe,
    nieróżniących się od nazw i symboli graficznych napojów alkoholowych, służące
    popularyzowaniu znaków towarowych napojów alkoholowych; za reklamę nie uważa się
    informacji używanych do celów handlowych pomiędzy przedsiębiorcami zajmującymi się
    produkcją, obrotem hurtowym i handlem napojami alkoholowymi”.
    Ustawa wyróżnia także inne od reklamy formy działalności marketingowej dotyczącej
    napojów alkoholowych, w tym zwłaszcza:
    Promocję napojów alkoholowych - co oznacza publiczną degustację napojów
    alkoholowych, rozdawanie rekwizytów związanych z napojami alkoholowymi,
    organizowanie premiowanej sprzedaży napojów alkoholowych, a także inne formy
                                          1publicznego zachęcania do nabywania napojów alkoholowych art. 2 ust. 1 pkt 2) Ustawy);
    Informowanie o sponsorowaniu - co oznacza prezentowanie informacji zawierającej
                                                  1nazwę sponsora lub jego znak towarowy w związku ze sponsorowaniem (por. art. 2 ust. 1
    pkt 5) Ustawy), przy czym jako sponsorowanie - bezpośrednie lub pośrednie finansowanie
    lub współfinansowanie działalności osób fizycznych, osób prawnych lub jednostek
    organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, dla upowszechniania, utrwalania
    lub podniesienia renomy nazwy, producenta lub dystrybutora, znaku towarowego lub
    innego oznaczenia indywidualizującego przedsiębiorcę, jego działalność, towar lub usługę,
                                  1w zamian za informowanie o sponsorowaniu (por. art. 2 ust. 1 pkt 4) Ustawy).
    Definicje te są w zamierzeniu ustawodawcy rozłączne, tj. - przykładowo - reklama napoju
    alkoholowego nie stanowi jego promocji, czy też nie stanowi reklamy informowanie o
    sponsorowaniu.
    Opłata od usług reklamy napojów alkoholowych funkcjonuje od 2003 r. (Dz.U.
                            22003.80.719) i została uregulowana w art. 13 Ustawy (zatytułowanym: Opłaty wnoszone
    przez podmioty świadczące usługę będącą reklamą napojów alkoholowych). Zgodnie z art.

    213 ust. 1 Ustawy podmioty świadczące usługę będącą reklamą napojów alkoholowych
    wnoszą opłatę (określaną niekiedy jako: „podatek piwny”) w wysokości 10% podstawy
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług (VAT) wynikającej z tej usługi (dalej
    „Opłata”).
                  2 Zgodnie z przepisem art. 13ust. 1a Ustawy organami kompetentnymi w sprawie opłaty, o
    której mowa w ust. 1, są organy podatkowe właściwe w sprawach podatku od towarów i
    usług w zakresie usługi, o której mowa w ust. 1. Są to naczelnicy Urzędów Skarbowych
                              2(dalej jako: „Organy właściwe”). Zgodnie z art. 13ust. 7 Ustawy w sprawach
    nieuregulowanych w sposób szczególny w Ustawie, do opłaty, o której mowa w ust. 1,
    stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa
          2   2(por. art. 13ust. 7). Opłata stanowi zatem quasi-podatek (tzw. „podatek piwny”), a art. 13
    Ustawy stanowi przepis prawa podatkowego.
    Stosownie do postanowień art. 2a Ordynacji podatkowej niedające się usunąć wątpliwości
    co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika (zasada in
    dubio pro tributario). Oznacza to, że przepisy podatkowe, jako dotyczące danin publiczno-
    prawnych, należy poddawać wykładni ścisłej (nakaz wykładni ścisłej). W szczególności
    zakazana jest wykładnia rozszerzająca (na niekorzyść podatnika), w tym stosowanie
    analogii. Przedmiotowa zasada jest też osadzona w Konstytucji RP (art. 84). Oznacza to,
    dla Organów właściwych (tu: naczelników urzędów skarbowych), zakaz interpretacji
    ekstensywnej obowiązku uiszczania Opłaty w związku z usługą reklamy napojów
    alkoholowych. Powyższa wskazówka interpretacyjna została potwierdzona w szeregu
    orzeczeń sądów administracyjnych oraz wypowiedzi organów (por. np. pismo z dnia 24
    października 2019 r. Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, sygn.: 0111-KDIB1-
    2.4010.360.2019.1.DP, czy Wyroki: WSA w Gliwicach z 5.03.2014., II SA/Gl 1585/13; WSA w
    Łodzi, z 27.06.2014., I SA/Łd 25/14; z 23 stycznia 2020 r. WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po
    871/19).
    Także zdaniem M. Matczaka (por. Ustawa o wychowaniu w trzeźwości - kontrowersyjne
    10% opłaty, Poradnik handlowca z 17.05.2016. („zlecony materiał promocyjny”); „Przepisy
    ustanawiające opłatę należy interpretować ściśle i nie można tego obowiązku rozszerzać
    na działania niebędące reklamą, nawet jeśli polegają one na publicznym prezentowaniu
    znaku towarowego napojów alkoholowych. Natomiast wrazie wątpliwości co do
    charakteru danego działania, powinniśmy je rozstrzygać na korzyść zobowiązanego,
    zgodnie z obowiązującymi od 1 stycznia 2016 r. przepisami Ordynacji podatkowej.” (por.
    też wskazanie na zakaz wykładni synonimicznej; zob. M.Matczak, A.Hlebicka- Józefowicz,
    Właściciel baru nie reklamuje alkoholu; Rzeczpospolita z 16.03.2006).
                                            2Przy uwzględnieniu powyższych dyrektyw - przedmiotowy przepis art. 13 Ustawy
    nakładający Opłatę, powinien być interpretowany w ten sposób, by wynikający z niego
    obowiązek fiskalny dotyczył jedynie tych przypadków, gdy mamy bez wątpienia do
    czynienia ze świadczeniem usługi reklamowania napoju alkoholowego w rozumieniu
    Ustawy, a nie powinien być stosowany do stanów faktycznych dotyczących innych, nawet
    podobnych usług marketingowych niż reklama wyrobów alkoholowych.
    Ustalając zakres obowiązku Opłaty, uwzględnić także należy wskazówki płynące z wykładni
    celowościowej analizowanej regulacji, która to wykładnia jest stosowana również przez
    Trybunał Konstytucyjny, w tym w judykatach dotyczących ograniczeń reklamowych (np. w
    wyroku z dnia 28 stycznia 2003 r., w sprawie do sygn. K 2/02, opubl. OTK-A 2003/1/4, Dz.U.
    2003/24/202). Wykładnia celowościowa uzasadnia przekonanie, że zamiarem prawodawcy
    było „obciążenie” Opłatą podmiotów - przedsiębiorców, którzy czerpią zyski ze
    świadczenia usług reklamowych dotyczących napojów alkoholowych (a nie np. podmiotów
    świadczących usługi marketingowe lub promocji innego rodzaju niż dotyczące reklamy
    samego napoju alkoholowego).

    Dodatkowo z uzasadnienia projektu nowelizacji ustawy o wychowaniu w trzeźwości, w
    wyniku której do ustawy wprowadzono m.in. definicję reklamy napojów alkoholowych,
    wynika, że podstawowym celem tej zmiany było ograniczenie prezentowania znaków
    towarowych napojów alkoholowych (zwłaszcza na bilbordach, w mediach) w celu
    ograniczenia konsumpcji wyrobów alkoholowych - na co wskazuje już tylko to, że przepisy
    dotyczące opłaty zamieszczone zostały w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i
    przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Natomiast prezentowanie tych znaków w Stanie
    Faktycznym 1 i 2 nie dotyczy w ogóle napojów alkoholowych, nie służy popularyzacji tych
    napojów i nie ma wpływu na poziom konsumpcji alkoholu lecz dotyczy zwiększenia
    zainteresowania potencjalnych pracowników zatrudnieniem u Klienta, który nie jest
    producentem napojów alkoholowych, ani ich sprzedawcą, a jedynie prowadzi C np.
    informatycznych rekrutacyjnych, księgowych itp. dla podmiotów wchodzących w skład
    Grupy E.
    Przy uwzględnieniu przywołanego celu wprowadzenia Opłaty, obciążanie w Stanie
    Faktycznym 1 i 2 tą daniną Spółki, czyli obowiązkiem uiszczania Opłaty adresowanej do
    podmiotów profesjonalnie świadczących usługi reklamy alkoholi, wykraczałoby poza
    standard wynikający z konstytucyjnej zasady proporcjonalności odnoszącej się do
    ograniczania praw i wolności. Ekstensywna wykładnia zakresu Opłaty nie służyłaby
    ochronie zdrowia, życia, porządku publicznego (a zatem celom przyświecającym
    regulacjom Ustawy), lecz była podyktowana jedynie interesem fiskalnym państwa.
                  2W świetle przepisu art. 13 Ustawy zobowiązane do uiszczania Opłaty są wyłącznie
    podmioty świadczące usługi będące reklamą napojów alkoholowych. Obowiązek
    wniesienia Opłaty spoczywa na osobie, która takie usługi świadczy, a nie na tym, kto je
                1zleca. Jak wynika z art. 2 ust. 1 pkt 3) Ustawy, reklamą napoju alkoholowego jest
    publiczne rozpowszechnianie znaku towarowego (etc.) napoju alkoholowego służące jego
    popularyzowaniu. Reklamą napojów alkoholowych nie jest więc prezentowanie oznaczeń
    alkoholi, które nie stanowi ich publicznego rozpowszechniania służącego
    popularyzowaniu oznaczenia alkoholu, lecz innym celom.
    Zaznaczyć należy, na powszechnego rozumienia reklamy jako działań o charakterze
    perswazyjnym, nakierowanych na zwiększenie popytu na reklamowane dobro. Reklamą
    napojów alkoholowych są zatem takie działania, które są nakierowane na zwiększenie
    popytu na alkohol. Bez wątpienia działania podejmowane przez Spółkę w opisanym stanie
    faktycznym nie są zaś nakierowane na zwiększenie popytu na alkohol, ani zwiększenia
    popytu na jakikolwiek produkt, a pozyskanie dla Klienta pracowników poprzez zwiększenie
    rozpoznawalności Klienta jako pracodawcy. Działania te nie są w ogóle adresowane do
    odbiorców lub potencjalnych odbiorców (nabywców) dostępnego na rynku piwa pod
    markę „D” ale do potencjalnych pracowników Klienta. Świadczy o tym treść
    opracowywanych przez Spółkę w ramach realizacji Umów treści zawierających takie
    zwroty jak np.:
    - (...).
    spośród których żaden nie odwołuje się do napojów alkoholowych.
    Wykonywanie przez Spółkę usług marketingowych promujących firmę Klienta jako
    pracodawcę w stosunku do jego potencjalnych pracowników, nie oznacza świadczenia
    usług reklamowych alkoholu w rozumieniu Ustawy. Na usługi marketingowe składają się
    (mogą się składać) bowiem różnorakie usługi, np. usługi reklamowe w rozumieniu Ustawy,
    usługi promocyjne oraz usługi rozpowszechniania informacji o sponsorowaniu bądź
    zupełnie inne np. pozyskiwanie lub pomoc w pozyskiwaniu pracowników (czyli usługa
    faktycznie realizowana przez Spółkę). W zakres tzw. usług marketingowych świadczonych

    przez Spółkę nie wchodzi świadczenie usługi będącej reklamą napojów alkoholowych tj.
    polegającej na rozpowszechnianiu, publicznej prezentacji znaku czy symbolu alkoholu, w
    celu jego popularyzacji, nie taki jest bowiem cel usług realizowanych przez Spółkę na rzecz
    Klienta. Celem tym jest jak wskazano powyżej promowanie Klienta jako pracodawcy, a
    Klient ten nie jest sam ani producentem, ani sprzedawcą piwa lecz świadczy jedynie różne
    usługi jak np. księgowe, rekrutacyjne, informatyczne itp. dla firm z Grupy E.
    Dla oceny czy w stanie faktycznym mamy do czynienia z reklamą napojów alkoholowych w
    rozumieniu Ustawy decydujący powinien być wskazany powyżej cel danej usługi - reklamy
    oraz treść rozpowszechnianego materiału marketingowego. Treści opracowywane dla
    Klienta przez Spółkę nie stanowią usług reklamy napojów alkoholowych, gdyż celem
    prezentacji zawartego w nich znaku towarowego „D” tożsamego z nazwą dostępnego na
    rynku piwa, którego Klient nie jest producentem, ani sprzedawcą w żadnej mierze nie jest
    popularyzacja napojów alkoholowych, lecz jedynie informowanie potencjalnych
    pracowników o korzyściach z zatrudnienia u Klienta.
    W stanie faktycznym sprawy nawet publiczne prezentowanie oznaczeń firmy Klienta
    będącej tożsama z nazwą alkoholu nie podlega Opłacie gdyż prezentowanie tych oznaczeń
    w Stanie Faktycznym 1 i 2 powinno być kwalifikowane jako odmienna od reklamy napoju
    alkoholowego forma marketingu niedotycząca napoju alkoholowego. W przypadku tej
    formy działań marketingowych podobnie jak np. przy promocji napojów alkoholowych czy
    informacji o sponsorowaniu, można mieć do czynienia z publiczną prezentacją znaków
    towarowych alkoholi, jednakże Ustawa wyraźnie ogranicza obowiązek uiszczenia Opłaty
    tylko do reklamy napojów alkoholowych, a jak już nadmieniono, dla kwalifikacji
    komunikatu jako reklamy napoju alkoholowego decydujące znaczenie ma treść i charakter
    prezentowanego materiału, w tym jego sposób prezentacji, a także cel jego
    rozpowszechniania, a te w Stanie Faktycznym 1 i 2 nie stanowią reklamy napoju
    alkoholowego. Realizowane przez Spółkę działania marketingowe nie służą bowiem
    zwiększeniu sprzedaży napojów alkoholowych (działania prosprzedażowe), czy udzieleniu
    klientom informacji o produkcie (jego dostępności, cenie, charakterystyce), nie zmierzają
    do popularyzacji alkoholu, a definicja reklamy napoju alkoholowego zawarta w Ustawie
    odnosi się tylko do działań podejmowanych w celu popularyzowania oznaczeń marek
    alkoholi. Natomiast działania nie służące popularyzacji marek napojów alkoholowych (lecz
    np. przekazaniu informacji o ofercie pracy, samym pracodawcy) jakie podejmuje Spółka
    nie stanowią reklamy napoju alkoholowego, z którą wiązać się może obowiązek uiszczenia
    Opłaty.
    Za takim rygorystycznym/wąskim rozumieniem zakresu obowiązku uiszczania Opłaty
    przemawia też zasada in dubio pro tributario nakazującą rozstrzyganie wątpliwości na
    korzyść podatnika, w odniesieniu do regulacji nakładających obciążenia fiskalne (podatki,
    quasi-podatki - jak Opłata). Przyjęcie stanowiska przeciwnego prowadziłoby do
    absurdalnej sytuacji, w której za podlegającą Opłacie uznać należałoby także prezentację
    nazwy „B” zawierającej jednie element marki piwa „D” w ogłoszeniu o pracę, czy innym
    ogłoszeniu niedotyczącym samego alkoholu np. ogłoszeniu o przetargu/konkursie ofert na
    dostawę wyposażenia biurowego firmy będącej producentem alkoholu. itp. Tymczasem
    na fakt, iż nie każde zawarcie w publicznym nawet komunikacie znaku towarowego
    tożsamego z alkoholem należy kwalifikować jako reklamę napoju alkoholowego wskazuje
    np. orzecznictwo sądowe wskazujące, iż publikacja zasądzonego oświadczenia lub wyroku,
    w których zawarte są znaki towarowe lub nazwy alkoholi, nie będzie stanowiła reklamy
    alkoholu (zob. np. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 25 września 2013 r., VI ACa
    1043/13, w sprawie wina V.). Podobnie reklamy takiej nie będzie stanowić przedmiot usług
    realizowanych przez Spółkę na rzecz Klienta które kwalifikować należy bardziej jak usługi
    pomocy w pozyskiwaniu pracowników, niż usługi reklamy napojów alkoholowych.
    Koniecznym elementem przekazu reklamowego na gruncie Ustawy są działania "służące
    popularyzowaniu znaków towarowych alkoholi". Wobec tego nie można uznać za reklamę
    napojów alkoholowych takiej prezentacji znaków towarowych, nazw lub symboli, która nie
    służy popularyzowaniu alkoholi.

    Możliwe jest konstruowanie komunikatów informacyjnych wykorzystujących znaki
    towarowe napojów alkoholowych, których celem nie będzie popularyzacja znaku
    towarowego alkoholu ale jak to ma miejsce w stanie faktycznym sprawy zwiększenie
    rozpoznawalności pracodawcy i jego ofert o pracę. Należy uznać, iż skoro zgodnie z
    Ustawą nie pobiera się opłaty od promocji napojów alkoholowych i informowania o
    sponsorowaniu - nawet jeśli zawierają znaki towarowe tożsame z nazwą alkoholu, mimo
    że, podobnie jak reklama, spełniają one funkcje perswazyjne odnoszące się do alkoholu -
    to tym bardziej nie można wymagać uiszczenia takiej Opłaty w przypadkach gdy dochodzi
    do prezentowania informacji odnoszących się nie do napoju alkoholowego lecz jego
    producenta ale wyłącznie jako pracodawcy w tym prezentacji znaku towarowego
    związanego z tym producentem.
    W analizowanym stanie faktycznym warto zwrócić także uwagę na wyrok z dnia 17
    sierpnia 2022 r. WSA w Łodzi (sygn. akt I SA/Łd 359/22), w którym orzekł, że przedsiębiorca
    zajmujący się wyłącznie stroną techniczna akcji promocyjnej klienta nie jest obowiązany
    do uiszczenia opłaty od reklamy napojów alkoholowych. W przedmiotowej sprawie Spółka
    złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej co do braku obowiązku - jako
    podmiotu świadczącego na rzecz Klienta usługi organizacji Loterii promocyjnej piwa
    marek należących do Klienta. Interpretacją indywidualną DKIS uznał stanowisko skarżącej
    za nieprawidłowe. W skardze na tę interpretację złożonej do WSA w Łodzi skarżąca
    zaskarżyła interpretację w całości, wnosząc o jej uchylenie w całości. WSA uznał, że
    przedmiotowa skarga zasługiwała na uwzględnienie. W przedmiotowym wyroku Sąd
                      2wskazał, że „(...) Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy, podmioty świadczące usługę będącą
    reklamą napojów alkoholowych wnoszą opłatę w wysokości 10% podstawy
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług wynikającej z tej usługi. Według definicji
                    1ustawowej, zawartej w art. 2 pkt 3 ustawy, reklama napojów alkoholowych to publiczne
    rozpowszechnianie znaków towarowych napojów alkoholowych lub symboli graficznych z
    nimi związanych, a także nazw i symboli graficznych przedsiębiorców produkujących
    napoje alkoholowe, nieróżniących się od nazw i symboli graficznych napojów
    alkoholowych, służące popularyzowaniu znaków towarowych napojów alkoholowych; za
    reklamę nie uważa się informacji używanych do celów handlowych pomiędzy
    przedsiębiorcami zajmującymi się produkcją, obrotem hurtowym i handlem napojami
    alkoholowymi. Decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma odpowiedź na
    pytanie, czy usługa, którą świadczy/będzie świadczyć skarżąca, to usługa reklamy napojów
    alkoholowych. Do elementów definicyjnych tego pojęcia należy „publiczne
    rozpowszechnianie” znaków towarowych napojów alkoholowych lub symboli graficznych z
    nimi związanych, a także nazw i symboli graficznych przedsiębiorców produkujących
    napoje alkoholowe, nieróżniących się od nazw i symboli graficznych napojów
    alkoholowych oraz jego cel w postaci „popularyzowania znaków towarowych napojów
    alkoholowych”. Słowo „rozpowszechniać” w ujęciu słownikowym oznacza „uczynić coś
    ogólnie znanym”, zaś „popularyzować” to rozpowszechnianie „nauki, sztuki lub wiedzy o
    czymś wśród szerokich kręgów społeczeństwa” (Słownik języka polskiego pod red. W.
    Doroszewskiego, sjp.pwn.pl).
    Reklama napojów alkoholowych jest więc działaniem w celu uczynienia towaru ogólnie
    znanym wśród szerokiego kręgu odbiorców. Akcent na eksponowany w definicji cel tych
    działań sprawia, że nie każdy podmiot, który wykonuje jedną lub grupę czynności w
    ramach działań reklamowych, będzie obowiązany do ponoszenia opłaty, o której mowa w
    213 ust. 1 Ustawy, a tylko taki, którego celem jest reklama w powyższym rozumieniu.
    Zdaniem Sądu, skarżącej do grupy tych podmiotów zaliczyć nie sposób”.
    We wniosku o udzielenie interpretacji w ww. sprawie skarżąca podała następujący opis
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego. Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą -
    jest podmiotem profesjonalnie zajmującym się organizacją oraz zarządzaniem
    programami lojalnościowymi oraz motywacyjnymi. W związku z prowadzoną działalnością
    świadczy na rzecz swoich klientów usługi związane z organizacją programów
    lojalnościowych oraz motywacyjnych, konkursów, akcji promocyjnych, sprzedaży

    premiowej, loterii i innych wydarzeń, mających na celu reklamę firmy klienta, jego
    produktów i marek. W ramach prowadzonej działalności skarżąca świadczy na rzecz
    Klienta - przedsiębiorcy będącego producentem oraz dystrybutorem napojów
    alkoholowych usługę polegającą na organizacji loterii promocyjnych piwa (prowadzonych
    zgodnie z przepisami ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, w oparciu o
    zezwolenie wydane przez odpowiedni organ administracji publicznej). Loterie prowadzone
    były na całym obszarze RP, w konkretnym okresie i dotyczyły stacjonarnych
    supermarketów jednej z sieci handlowych operujących na terenie RP (Loteria). Co istotne,
    w ramach usług organizacji Loterii skarżąca świadczyła na rzecz Klienta usługi technicznej
    obsługi Loterii. Zadaniem skarżącej była wyłącznie obsługa Loterii we własnym imieniu,
    lecz na rzecz Klienta.
    Zdaniem Sądu, rację ma skarżąca twierdząc, że zajmuje się stroną techniczną akcji
    promocyjnej Klienta, będąc odpowiedzialną za przeprowadzenie Loterii. Ani jednak nie
    rozpowszechnia publicznie znaków towarowych napojów alkoholowych, służąc
    popularyzowaniu znaków towarowych napojów alkoholowych, ani nawet nie jest tym
    zainteresowana świadcząc usługę. Zainteresowani są tym Klient i Punkty Sprzedaży
    współpracujące z Klientem i to one rozpowszechniają publicznie znaki towarowe napojów
    alkoholowych w celu ich popularyzacji. Sąd uznał, iż nie ma racji organ, że sam fakt
    zaprojektowania i utrzymywania strony internetowej dostępnej dla Uczestników Loterii
                                1mieści się w pojęciu reklamy, zdefiniowanej w art. 2 pkt 3 ustawy i że właściwie wszystko,
    co nie jest „informacją używaną do celów handlowych pomiędzy przedsiębiorcami
                                                      1zajmującymi się produkcją, obrotem hurtowym i handlem napojami alkoholowymi” (art. 2
    pkt 3 zd. 2 ustawy) jest reklamą. Stanowiska organu nie sposób zaakceptować jako nader
    uproszczonego i abstrahującego od istoty usługi świadczonej przez skarżącą, która nie
    wykazuje cech usługi reklamy napojów alkoholowych. W tym stanie rzeczy Sąd uchylił
                                          1  2interpretację jako wydaną z naruszeniem prawa materialnego (art. 2 pkt 3 w zw. z art. 13
    ust. 1 ustawy) w stopniu mającym wpływ wynik sprawy (art. 146 § 1 zw. z art. 145 § 1 pkt 1
    lit. a p.p.s.a.)”.
    Przenosząc konkluzje powyższego wyroku na stan niniejszej sprawy należy podkreślić
    istotne podobieństwa do stanu faktycznego na bazie którego wydane zostało powyższe
    orzeczenie. W niniejszej sprawie Spółka również wykonuje bowiem jedynie czynności
    techniczne związane z zleconą przez Klienta usługą jak prace projektowe, pośrednictwo w
    zakupie powierzchni na paczkomatach, pośrednictwo w zakupie usług marketingowych u
    operatorów platform internetowych itd. Spółka sama nie dokonuje upublicznienia znaków
    towarowych napojów alkoholowych lub symboli graficznych z nimi związanych, a także
    nazw i symboli graficznych przedsiębiorców produkujących napoje alkoholowe,
    nieróżniących się od nazw i symboli graficznych napojów alkoholowych tj., znaku
    towarowego D. W sytuacji, gdy Wnioskodawca zlecił w całości innej spółce wykonanie
    ekspozycji tego znaku tj. operatorowi paczkomatów na paczkomatach i operatorowi
    platform internetowych (socialmediów), w zakresie postów/wpisów zawierających ww.
    znak, a sam jedynie zaprojektował i nawet nie wyprodukował (wydrukował) tych
    materiałów i podnajął powierzchnię reklamową pod montaż reklamy, nie jest zobowiązany
    do uiszczenia opłaty z tytułu reklamy napojów alkoholowych wynikającej z Ustawy (tzw.
    podatku piwnego). W takim przypadku tzw. podatek piwny powinna uiścić spółka, która
    dokonała publicznego rozpowszechniania ww. znaku towarowego D tj. odpowiednio
    operator paczkomatów, na których został on upubliczniony i operator platform
    internetowych (socialmediów), które go upubliczniły swoim użytkownikom. W związku z
    tym, w świetle przedstawionego powyżej Stanu Faktycznego 1 i 2 Wnioskodawca nie
    powinien być zobowiązany do zapłaty Opłaty gdyż w zakresie podejmowanych przez niego
    działań nie znajduje się „publiczne rozpowszechnianie znaków towarowych ...” będące
                                            1elementem definicji reklamy wyrobów alkoholowych w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 3
    Ustawy. Z literalnej wykładni przepisów Ustawy wynika, że obowiązek uiszczania opłaty z
    tytułu reklamy napojów alkoholowych dotyczy tylko tych podmiotów, które (zgodnie z
    ustawową definicją reklamy napojów alkoholowych) reklamę rozpowszechniają, tzn. ją

    upubliczniają, udostępniają szerokiemu kręgowi odbiorców (np. rozmieszczają na
    bilboardach, nadają przez radio i telewizję, itp.). Podmiotami zobowiązanymi do uiszczenia
    opłaty z tytułu reklamy napojów alkoholowych nie będą zaś podmioty, które wykonują
    prace poprzedzające proces rozpowszechniania reklamy jakim jest Spółka w opisanym
    Stanie Faktycznym 1 i 2. Takimi pracami poprzedzającymi proces rozpowszechniania
    znaku towarowego które wykonuje Spółka są: opracowanie tekstu, grafiki, podnajęcie
    powierzchni reklamowej na paczkomacie, zlecenie wydrukowania reklamy, zlecenie
    publikacji postu na portalu internetowym. Wykonanie tych czynności nie przesądza wcale
    o tym, że reklama zostanie upubliczniona, a podmiot który dokonuje tych czynności nie
    rozpowszechnia jeszcze publicznie znaków towarowych napojów alkoholowych. Można
    bowiem podnająć powierzchnię reklamową, a nawet wydrukować reklamę, ale nigdy jej
    nie zamontować, w wyniku czego reklama nigdy nie zostanie udostępniona szerokiemu
    kręgowi odbiorców np. operator paczkomatów nie umieści na nich reklamy przekazanej
    przez Spółkę. Stąd też należy uznać, iż zgodnie z przepisami Ustawy obowiązek uiszczenia
    tzw. podatku piwnego nie spoczywa na Spółce a opisanym stanie faktycznym, gdyż Spółka
    jest podmiotem, który jedynie pośredniczy w rozpowszechnieniu znaku towarowego D, ale
    sam nie dokonują jego ekspozycji, a dopiero moment ekspozycji reklamy powoduje jego
    rozpowszechnienie, upublicznienie.
    Przepisy Ustawy nie mają na celu objęcia obowiązkiem uiszczenia opłaty z tytułu reklamy
    napojów alkoholowych wszystkich etapów poprzedzających moment rozpowszechnienia
    materiałów reklamowych i tym samym doprowadzenia do wielokrotnego opodatkowania,
    do czego prowadziłoby uznanie stanowiska Spółki za nieprawidłowe.
    Powyższe stanowisko zostało potwierdzone także w wyroku Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 grudnia 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 1684/10, w
                      2 którym Sąd potwierdził, iż art. 13Ustawy dotyczy finalnego efektu procesu tworzenia
    reklamy w postaci rozpowszechniania, upubliczniania, udostępniania szerokiemu kręgowi
    odbiorców materiałów reklamowych. Zdaniem Sądu nie podlegają zatem opłacie
    czynności takie jak druk materiałów reklamowych, przygotowanie akcji reklamowej, itp.,
    ale etap końcowy polegający na czynności rozpowszechnienia materiałów reklamowych,
    udostępnienia ich nieograniczonemu kręgowi osób. Podobne stanowisko zajął również
    Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji indywidualnej z dnia 30 października
    2009 r., sygn. akt IPPP2/443-874/09-4/BM, a także w interpretacji indywidualnej z dnia 27
    października 2010 r., sygn. akt IPPP2-443-571/10-6/AK.
                  2W świetle przepisu art. 13 Ustawy zobowiązane do uiszczania Opłaty są wyłącznie
    podmioty świadczące usługi będące reklamą napojów alkoholowych. Obowiązek
    wniesienia Opłaty spoczywa na osobie, która takie usługi świadczy, a nie na tym, kto je
                1zleca. Jak wynika z art. 2 ust. 1 pkt 3) Ustawy, reklamą napoju alkoholowego jest
    publiczne rozpowszechnianie znaku towarowego (etc.). W świetle orzecznictwa sądów
    administracyjnych: „Słowo „rozpowszechniać” w ujęciu słownikowym oznacza „uczynić coś
    ogólnie znanym”, zaś „popularyzować” to rozpowszechnianie „nauki, sztuki lub wiedzy o
    czymś wśród szerokich kręgów społeczeństwa” (Słownik języka polskiego pod red. W.
    Doroszewskiego, sjp.pwn.pl) (por. przykładowo: Wyrok WSA w Łodzi z dnia 17.08.2022 r., I
    SA/Łd 359/22, LEX nr 3399324). Świadczeniem usług w zakresie reklamy -
    rozpowszechniania znaków towarowych napojów alkoholowych, mogą zajmować się
    zatem de facto wyłącznie podmioty dysponujące odpowiednimi sposobami, nośnikami,
    środkami technicznymi komunikacji, za pomocą których mogą kształtować istotną
    dostępność danego przekazu, a więc go we właściwy i efektywny sposób rozpowszechnić
    (uczynić publicznie dostępnym). Podmiotem takim nie jest Spółka będąca tylko
    pośrednikiem w zakupie powierzchni na paczkomatach i pośrednikiem w umieszczeniu
    określonych treści na platformach internetowych (socialmediów). Podmiotami
    dysponującymi odpowiednimi sposobami, nośnikami, środkami technicznymi
    komunikacji, za pomocą których mogą upublicznić treści zawierające znak towarowy D są
    zaś dopiero operatorzy paczkomatów oraz platform internetowych (socialmediów).

    Podsumowując powyższe uwagi trzeba więc stwierdzić, że opisane działania
    Wnioskodawcy nie wpisują się w ustawową definicję „reklamy napojów alkoholowych”,
    bowiem:
      a. nie jest zamiarem ani zadaniem Wnioskodawcy publiczne rozpowszechnianie
      znaków towarowych napojów alkoholowych lub symboli graficznych z nim
      związanych służące popularyzowaniu znaków towarowych napojów alkoholowych, a
      jedynie popularyzowanie jako pracodawcy Klienta nie będącego w ogóle ani
      producentem, ani sprzedawcą produktów alkoholowych, w tym piwa
      b. wnioskodawca jest podmiotem wykonującym jedynie prace pomocnicze związane z
      procesem rozpowszechniania materiałów reklamowych zawierających znak
      towarowy tożsamy z nazwą występującego na rynku piwa, a nie dokonuje ich
      rozpowszechniania czym zajmują się operatorzy paczkomatów i platform
      socialmediów na których są one rozpowszechniane.
    Tym samym nie sposób uznać Wnioskodawcy za podmiot świadczący usługę reklamy
    napojów alkoholowych. Wnioskodawca świadczy bowiem jedynie usługę reklamy Klienta
    (nie będącego w ogóle ani producentem, ani sprzedawcą piwa) jako pracodawcy. Tak więc
    Wnioskodawca nie jest podmiotem zobowiązanym do wniesienia opłaty, o której mowa w
            2przepisie art. 13 ustawy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

2Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości
    i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2151), zwanej dalej ustawą:
      Podmioty świadczące usługę będącą reklamą napojów alkoholowych wnoszą opłatę
      w wysokości 10% podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług
      wynikającej z tej usługi.
            2W myśl art. 13 ust. 2 ustawy:
      Podmioty, o których mowa w ust. 1, sporządzają zbiorczą deklarację miesięczną
      według wzoru określonego na podstawie ust. 4 i składają ją w terminie do 20. dnia
      miesiąca następującego bezpośrednio po miesiącu, w którym upłynął termin na
      wystawienie faktury, zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług, na
      wynagrodzenie lub jego część.
        2Art. 13 ust. 3 ustawy stanowi, że:
      Deklaracje, o których mowa w ust. 2, składa się do urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego wykonuje swoje zadania naczelnik urzędu skarbowego właściwy na
      podstawie ust. 1a dla podmiotu, o którym mowa w ust. 1.
          1Treść art. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi stanowi
    słowniczek pojęć, którymi posługuje się ustawodawca. W przedmiotowym słowniczku
    ustawodawca dokonuje tzw. legalnej wykładni definicji pojęć istotnych, ważnych dla danej
    regulacji ustawowej. W analizowanym przepisie szczególne znaczenie ma zwrot zawarty

                  1na samym początku art. 2 ust. 1 „użyte w ustawie określenia oznaczają”, z czego
    pośrednio wynika, iż ich definicje zostały sporządzone przede wszystkim dla potrzeb cyt.
    ustawy, jako względnie samodzielnej regulacji ustawowej i przenoszenie ich znaczenia na
    grunt innych ustaw nie może odbywać się w sposób automatyczny. W tym przedmiocie
    należy stosować podejście systemowe, uwzględniające specyfikę merytoryczną i
    ewentualny zakres odesłań tych innych ustaw szczególnych do aktów.
                                      1Definicję pojęcia reklamy napojów alkoholowych zawiera art. 2 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      Reklama napojów alkoholowych oznacza publiczne rozpowszechnianie znaków
      towarowych napojów alkoholowych lub symboli graficznych z nimi związanych, a
      także nazw i symboli graficznych przedsiębiorców produkujących napoje
      alkoholowe, nieróżniących się od nazw i symboli graficznych napojów alkoholowych,
      służące popularyzowaniu znaków towarowych napojów alkoholowych; za reklamę
      nie uważa się informacji używanych do celów handlowych pomiędzy
      przedsiębiorcami zajmującymi się produkcją, obrotem hurtowym i handlem
      napojami alkoholowymi.
                  2Z literalnej wykładni art. 13 ust. 1 cyt. ustawy wynika, że obowiązek uiszczania opłat
    dotyczy tylko tych podmiotów, które (zgodnie z definicją reklamy napojów alkoholowych)
    reklamę rozpowszechniają (rozmieszczają na bilbordach, na łamach gazet, nadają przez
    radio i TV, itd.), nie zaś wykonują same prace pomocnicze towarzyszące procesowi
    reklamy. Zazwyczaj reklama ma na celu skłonienie do nabycia lub korzystania z
    określonych towarów czy usług, popierania określonych spraw lub idei.
    Definicja zawarta w cyt. ustawie w istotny sposób rozszerza powszechnie ugruntowane w
    orzecznictwie pojęcie reklamy, za której element charakterystyczny uznaje się element
    namowy, perswazji nabycia tego a nie innego towaru, oddziaływania na emocje odbiorcy.
    Tymczasem definicja zamieszczona w cyt. ustawie za reklamę uważa każdą
    rozpowszechnianą publicznie informację. Z tak sformułowanej definicji można
    wnioskować, że każde działanie zmierzające do publicznego rozpowszechniania znaków
    towarowych napojów alkoholowych uznaje się za reklamę napojów alkoholowych. Z
    zakresu tego ustawodawca wyłączył tylko informacje używane do celów handlowych
    pomiędzy przedsiębiorcami zajmującymi się produkcją, obrotem hurtowym i handlem
    napojami alkoholowymi. Reklama napojów alkoholowych jest działaniem w celu
    uczynienia towaru ogólnie znanym wśród szerokiego kręgu odbiorców.
    Zatem zgodnie z powyższą definicją reklamy napojów alkoholowych, obowiązek
                              2 odprowadzenia opłaty, o którym mowa w art. 13ustawy, dotyczy takich podmiotów,
    które w jakikolwiek sposób reklamują markę alkoholu lub nazwę i logo firmy produkującej
    alkohol. Obowiązek ten winien dotyczyć przede wszystkim mediów (telewizji, radia, prasy),
    ale również firm świadczących usługi reklamy zewnętrznej (np. na billboardach, słupach
    reklamowych). Opłatą mogą być także objęte hipermarkety, kina, firmy transportowe,
    restauracje, lokale gastronomiczne i hotele, o ile udostępniają przestrzeń lub czas dla
    publicznej reklamy alkoholu. Reklama spełnia swoją definicję, gdy jest udostępniona
    publicznie.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że zawarli Państwo umowy o świadczenie usług
    ze swoim Klientem. Klient nie zajmuje się produkcją ani sprzedażą piwa. Klient jako B
    wspiera jedynie funkcjonowanie marki D tj. marki producenta piwa w Europie. Klient
    zajmuje się rozliczaniem towarów i usług zamawianych przez spółki z grupy E, zajmuje się
    rachunkowością, planowaniem, kontrolą finansową oraz alokacją kosztów.

    Celem umów zawartych z Klientem jest realizacja kampanii mającej na celu promocja
    Klienta jako pracodawcy IT, zachęcenie potencjalnych pracowników do zaaplikowania do
    Klienta, a reklama realizowana na rzecz Klienta nie zawiera żadnych elementów/grafik
    /symboli odnoszących się do spożycia alkoholu. Przedmiotem umów zawartych z Klientem
    jest bowiem realizacja przez Spółkę na rzecz Klienta kampanii employer brandingowej,
    której celem jest zainteresowanie specjalistów IT ofertą pracy w firmie Klienta. Spółka
    realizuje działania, których dotyczą Umowy:
    1. w kanałach digital tj. na portalach społecznościowych www.a.com; www.b.com; www.
      c.com. W zakresie tym Spółka odpowiada za:
      - opracowanie koncepcji kampanii,
      - przygotowanie grafik,
      - stworzenie treści do postów sponsorowanych,
      - przygotowanie postów ambasadorskich dla pracowników Klienta.
    2. za pośrednictwem reklamy na paczkomatach. W zakresie tym Spółka odpowiada za:
      - przygotowanie projektów graficznych reklam na paczkomatach,
      - wynajem od operatorów paczkomatów powierzchni reklamowych na
        paczkomatach w celu umieszczenia na nich reklam
      - koordynację całego procesu: ustala liczbę, lokalizacje i terminy emisji reklam na
        wybranych paczkomatach.
    Spółka w celu wykonania obowiązków wynikających z Umów zawiera umowy z
    podwykonawcami tj.:
      - z firmą F. będącą operatorem paczkomatów w Polsce, której przedmiotem jest
        wyprodukowanie reklam, tj. wyprodukowanie nadruków samoprzylepnych celem
        umieszczenia na paczkomatach, uzyskanie powierzchni reklamowych na
        paczkomatach, zainstalowania reklam na paczkomatach, utrzymania na nich
        reklam, a następnie ich demontażu
      - z operatorami portali społecznościowych www.a.com; www.b.com; www.c.com na
        publikację płatnych postów na ww. portalach
    Podmiotami dokonującymi faktycznego upublicznienia stworzonych przez Spółkę
    materiałów są:
    1. operatorzy portali społecznościowych www.a.com; www.b.com; www.c.com którzy
        umożliwiają swoim użytkownikom zapoznanie z treściami dostępnymi na danym
        portalu,
    2. operator paczkomatów, który zapewnia przestrzeń na paczkomatach, montuje i
        utrzymuje na nich materiały opracowane przez Spółkę i wyprodukowane na jej
        zlecenie.
    Państwa wątpliwości w przedstawionym opisie sprawy dotyczą uznania Państwa za
    podmiot świadczący usługę będącą reklamą napojów alkoholowych w rozumieniu
            2  1przepisu art. 13 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o
    wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz obowiązku zapłaty opłaty
    w wysokości 10% podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług wynikającej z
    tej usługi oraz sporządzania zbiorczej deklaracji miesięcznej, o której mowa w przepisie
        2art. 13 ust. 2 ww. ustawy.

                                                2Kluczową rolę w rozwiązaniu wskazanego we wniosku problemu odgrywa art. 13 ust. 1 w
    związku z art. 2¹ ust. 1 pkt 3 ustawy. Z przepisów tych wynika, że obowiązek uiszczania
    opłat dotyczy tych podmiotów, które publicznie rozpowszechniają reklamę napojów
    alkoholowych.
    Powracając do opisu sprawy należy zauważyć, że - jak Państwo wskazali - celem umów
    zawartych z Klientem jest realizacja kampanii mającej na celu promocja Klienta jako
    pracodawcy IT, zachęcenie potencjalnych pracowników do zaaplikowania do Klienta, a
    reklama realizowana na rzecz Klienta nie zawiera żadnych elementów/grafik/symboli
    odnoszących się do spożycia alkoholu. Przedmiotem umów zawartych z Klientem jest
    bowiem realizacja przez Spółkę na rzecz Klienta kampanii employer brandingowej, której
    celem jest zainteresowanie specjalistów IT ofertą pracy w firmie Klienta. Ponadto
    materiały opracowane przez Spółkę oraz upubliczniane zarówno w ramach reklamy na
    paczkomatach, jak i publikowane na platformach internetowych zawierają oznaczenie
    przedsiębiorstwa Klienta jako „B”, co odróżnia Klienta od logo producenta piwa „D”,
    będącą tożsamą z nazwą piwa produkowanego przez spółki z Grupy E, do której należy
    Klient (który sam nie jest jednak ani producentem, ani sprzedawcą tego, ani żadnego
    innego piwa). Jak Państwo wskazali, eksponowanie nazwy firmy Klienta zawierającej nazwę
    „D” będącą tożsamą z nazwą występującego na rynku piwa produkowanego i
    sprzedawanego nie przez Klienta, nie ma na celu informowania o możliwości nabycia
    napoju alkoholowego (piwa), o jego dostępności oraz identyfikacji napoju spośród innych
    tego typu produktów dostępnych na rynku. Eksponowanie nazwy Klienta „B” ma na celu
    identyfikację jego firmy - B - jako pracodawcy pracowników działów IT, co odróżnia Klienta
    od logo producenta piwa „D” i nie ma na celu zwiększenia sprzedaży piwa dostępnego na
    rynku pod tą samą nazwą. Całość materiałów opracowywanych przez Spółkę jest
    adresowana nie do nabywców produktów piwnych występujących na rynku pod nazwą
    „D” ale potencjalnych pracowników Klienta.
    Analizując sprawę wyłącznie na podstawie przedstawionych przez Państwa informacji
    należy stwierdzić, że świadczone przez Państwa usługi w ramach zawartej umowy nie
                            1spełniają definicji reklamy zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o wychowaniu w
    trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Skoro, jak Państwo twierdzą, w ramach
    Umów Spółka świadczy na rzecz Klienta usługi technicznej obsługi kampanii mającej na
    celu identyfikację jego firmy jako pracodawcy pracowników działów IT, a umowa zawarta z
    Klientem, który nie jest producentem alkoholowym dotyczy wyłącznie:
    - w przypadku działań realizowanych w kanałach digital: opracowania koncepcji kampanii,
      przygotowania grafik, stworzenia treści do postów sponsorowanych i przygotowania
      postów ambasadorskich dla pracowników Klienta;
    - w przypadku działań realizowanych za pośrednictwem reklamy na paczkomatach:
      przygotowania projektów graficznych reklam na paczkomatach, wynajmu od
      operatorów paczkomatów powierzchni reklamowych na paczkomatach w celu
      umieszczenia na nich reklam, koordynacji całego procesu: ustalenia liczby, lokalizacji i
      terminów emisji reklam na wybranych paczkomatach.
    a ponadto wynagrodzenie wypłacane jest zgodnie z umową za prawidłowe wykonanie
    wyłącznie wyżej wymienionych usług, to trudno w opisanej przez Państwa sytuacji mówić
    o świadczeniu usług będących reklamą napojów alkoholowych.
    W konsekwencji nie ciąży na Państwu obowiązek uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 13
    2 ust. 1 ustawy w wysokości 10% podstawy opodatkowania podatkiem VAT świadczonych
    usług, ani obowiązek sporządzania zbiorczej deklaracji miesięcznej, o której mowa w art.
    213 ust. 2 ustawy, bowiem, jak wynika z opisu sprawy, nie są Państwo podmiotem
                                                1świadczącym usługi będące reklamą napojów alkoholowych w rozumieniu art. 2 ust. 1
    pkt 3 cyt. ustawy.

    Tym samym Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zaznacza się, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Państwo
    ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem
    we wniosku opisu stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym
    przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana
    interpretacja traci swą aktualność.
    Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.