Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP1/443-919/13-8/AW
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2014-01-08
Teza: Czy sprzedaż części dwóch niezabudowanych działek wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, objętych planem zagospodarowania przestrzennego – teren zabudowy związanej z działalnością gospodarczą AG – podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (stawką podstawową)?
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza; działki; grunty; nieruchomości-nieruchomość niezabudowana; podatnik; udział; udział-sprzedaż udziałów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 7 października 2013 r. (data wpływu 9 października 2013 r.), uzupełnionego pismami z dnia: 23 października 2013 r. (data wpływu 31 października 2013 r.), 24 października 2013 r. (data wpływu 6 listopada 2013 r.), 4 listopada 2013 r. (data wpływu 6 listopada 2013 r.), 7 listopada 2013 r. (data wpływu 8 listopada 2013 r.) i 5 grudnia 2013 r. (data wpływu 6 grudnia 2013 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży części niezabudowanych działek wchodzących w skład gospodarstwa rolnego – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 9 października 2013 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży części niezabudowanych działek wchodzących w skład gospodarstwa rolnego. Wniosek uzupełniono w dniach: 31 października 2013 r., 6 listopada 2013 r., 8 listopada 2013 r. i 6 grudnia 2013 r. o doprecyzowanie opisu sprawy oraz o pełnomocnictwa.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

W dniu 15 stycznia 1992 r. Wnioskodawca wraz ze współudziałowcem zakupił nieruchomość rolną o obszarze 7.01.00 ha, która w ewidencji gruntów oznaczona jest jako użytki rolne i lasy. Nieruchomość została nabyta z majątków odrębnych kupujących. Udziały w nabytej nieruchomości wynoszą: udział Zainteresowanego 80%, drugiego udziałowca 20%.

Następnie w dniu 6 marca 1992 r. Wnioskodawca wraz z współudziałowcem zakupił drugą nieruchomość rolną o obszarze 7.31.00 ha, która w ewidencji gruntów oznaczona jest jako użytki rolne. Ta nieruchomość również została nabyta z majątków odrębnych kupujących. Udziały w nabytej nieruchomości wynoszą: udział Zainteresowanego 50%, drugiego udziałowca 50%.

Zakupione grunty wykorzystywane są rolniczo.

Od dnia 1 stycznia 1997 r. Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą (zakład produkcyjny) i jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (VAT). Zakupione grunty nie wchodzą w skład działalności gospodarczej, jednak w dniu 15 maja 1999 r. ww. grunty weszły w skład Gospodarstwa Rolnego (zgłoszone w GUS).

W roku 2000 doszło do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów działalności gospodarczej i zgodnie z jego ustaleniami częściowo ww. działki znalazły się na terenach zabudowy związanej z działalnością gospodarczą oznaczoną symbolem AG. W planie zagospodarowania przestrzennego ustalone zostało przeznaczenie podstawowe – „teren działalności gospodarczej – przeznaczenie gospodarcze bez budownictwa mieszkaniowego. Zabudowa z możliwością realizowania działalności handlowej, usługowej, biurowej, rekreacyjnej, składowej, produkcyjnej. Na terenach AG dopuszcza się m.in. budowę hoteli, kompleksów biurowych, kin, marketów handlowych wielobranżowych, stacji benzynowych, torów kartingowych”.

Po uchwaleniu planu zagospodarowania przestrzennego nie zmienił się sposób korzystania z działek i podatek od nieruchomości nadal jest opłacany według stawek przewidzianych dla gruntu rolnego. Dotychczas nie były podejmowane żadne czynności w celu uzbrojenia terenu albo przygotowania go do zabudowy.

W roku 2011 Wnioskodawca podpisał umowę przedwstępną sprzedaży obu nieruchomości, jednak w związku z brakiem wpłaty zadatku umowa przedwstępna wygasła i nie doszło do sprzedaży gruntów.

Obecnie do Zainteresowanego zgłosił się pośrednik nieruchomości i okazało się, że znalazł się inwestor, który chce nabyć obszar kilku działek w skład, którego wchodzą częściowo również ww. dwie działki. W wyniku działań pośrednika doszło do rozmów o sprzedaży m.in. dwóch działek Wnioskodawcy oraz do zawarcia przedwstępnej warunkowej umowy sprzedaży oraz pełnomocnictwa co nastąpiło w dniu 21 sierpnia 2013 r. Sprzedaży będzie podlegać tylko część ww. działek, która zostanie wydzielona z terenu objętego planem zagospodarowania przestrzennego.

W uzupełnieniu z dnia 5 grudnia 2013 r. Wnioskodawca wskazał, że:

1.  Nie jest i nigdy nie był podatnikiem podatku od towarów i usług z tytułu prowadzenia działalności rolniczej. Natomiast prowadzi działalność gospodarczą (produkcja wyrobów metalowych) od roku 1986 i z tego tytułu odprowadza podatek VAT. We wniosku złożonym w dniu 9 października 2013 r. błędnie Zainteresowany podał datę rozpoczęcia działalności jako rok 1997.
2.  Celem nabycia obu nieruchomości była lokata posiadanego kapitału.
3.  Z ww. nieruchomości były przez cały czas dokonywane dostawy i sprzedaż produktów rolnych.
4.  Przez cały czas jako właściciel udostępniał nieruchomości innym osobom na podstawie niepisanej umowy użyczenia. Udostępnienie to było nieodpłatne.
5.  Na podstawie podpisanej umowy przedwstępnej i na mocy udzielonych w niej pełnomocnictw, inwestor w imieniu właściciela wystąpił o podział nieruchomości pod potrzeby inwestycji. Następnie dokonał się fizyczny podział działek w kształcie wnioskowanym przez inwestora, który za to zapłacił.
6.  Nie zamierza sprzedać tej nieruchomości jednemu nabywcy bez podziału.
7.  Partycypował w kosztach opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
8.  Nigdy nie ogłaszał i nie zamierza ogłaszać w żadnych mediach czy też środkach masowego przekazu, że ma zamiar sprzedać swoje nieruchomości. Natomiast potencjalni inwestorzy mogli znaleźć takie informacje na stronach internetowych gminy.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy sprzedaż części dwóch niezabudowanych działek wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, objętych planem zagospodarowania przestrzennego – teren zabudowy związanej z działalnością gospodarczą AG – podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (stawką podstawową)?

Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż części dwóch niezabudowanych działek wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, dla których w roku 2000 został wydany plan zagospodarowania przestrzennego terenów działalności gospodarczej, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju.

Przez dostawę należy rozumieć przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jako właściciel – art. 7 ust. 1.

Tak więc z ww. przepisów wynika, że grunty są towarami w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, zaś sprzedaż gruntu jest dostawą towarów i jako taka podlega opodatkowaniu.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 „podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności”.

Z kolei art. 15 ust. 2 wyjaśnia, że działalność gospodarcza obejmuje m.in rolników. Zatem art. 15 wskazuje, że działalność rolników zawarta jest w pojęciu działalności gospodarczej, która obejmuje m.in. sprzedaż gruntów.

W związku z tym, że jako rolnik Wnioskodawca posiada status podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, sprzedaż gruntów nie będzie dla Niego sprzedażą z majątku osobistego.

Zatem sprzedaż części działek wcześniej użytkowanych jako rolnicze, w związku z wydanym planem zagospodarowania przestrzennego i przeznaczeniem ich pod zabudowę podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (podstawową stawką podatkową).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez dostawę towarów, stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Przez towary – na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy – rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Zgodnie zatem z ww. przepisami grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Wskazać należy, że towarem jest również udział w prawie własności lub użytkowaniu wieczystym nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.UE L Nr 347.1 ze zm.) państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:

1.  określone udziały w nieruchomości,
2.  prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
3.  udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.

Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195–221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), dalej k.c. Ze współwłasnością mamy do czynienia wtedy, gdy własność tej samej rzeczy przysługuje niepodzielnie kilku osobom.

Na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług zarówno sprzedaż udziału we współwłasności gruntu na podstawie art. 198 k.c., jak i sprzedaż wspólnego gruntu za zgodą wszystkich współwłaścicieli na podstawie art. 199 k.c. stanowi odpłatną dostawę towarów.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem, aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

W świetle art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel i rezultat takiej działalności.

Jak wynika natomiast z art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Aby zatem dostawę towarów (nawet jednorazową) uznać za działalność gospodarczą, należy wykazać, że w momencie jej realizacji podatnik miał zamiar dokonywać takich czynności wielokrotnie, a wykorzystywane przez niego towary, czy usługi zostały nabyte w celu spożytkowania ich do wykonywania tej czynności.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Ponadto należy zauważyć, że z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że dla uznania danego podmiotu za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy nie ma znaczenia rezultat prowadzonej działalności. Oznacza to, że aby uznać działalność podmiotu za działalność gospodarczą nie jest konieczne, aby przyniosła ona jakiekolwiek efekty. Podatnikiem jest zatem również podmiot prowadzący działalność generującą straty, a nawet podmiot, który w ogóle nie dokona żadnej sprzedaży.

Za podatnika należy uznać również osobę, która zadeklarowała zamiar prowadzenia działalności gospodarczej i poczyniła w tym celu pewne nakłady, mimo że sama działalność gospodarcza jeszcze się nie rozpoczęła, nawet w sytuacji, jeśli nigdy nie zostanie rozpoczęta. Działalność gospodarcza może składać się z kilku następujących po sobie transakcji. Czynności przygotowawcze, takie jak nabycie nieruchomości, które stanowią część tych transakcji, powinny być również traktowane jako działalność gospodarcza.

Poniesienie wstępnych wydatków inwestycyjnych w celu i z zamiarem rozpoczęcia przyszłej działalności gospodarczej należy również uznać za działalność gospodarczą.

Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Zatem podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym przypadku udziału w nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności handlowej.

Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

W rozumieniu powyższych twierdzeń pomóc mogą zapisy orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w myśl którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT.

Ponadto, jak wynika z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10, dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Przy spełnieniu powyższych warunków nie ma znaczenia fakt, że podmiot dokonujący dostawy jest „rolnikiem ryczałtowym”.

Z opisu sprawy wynika, że w dniu 15 stycznia 1992 r. Wnioskodawca wraz ze współudziałowcem zakupił nieruchomość rolną, w której udziały wynoszą: udział Zainteresowanego 80 %, drugiego udziałowca 20%.

Następnie w dniu 6 marca 1992 r. Wnioskodawca wraz z współudziałowcem zakupił drugą nieruchomość rolną, w której udziały wynoszą: udział Zainteresowanego 50%, drugiego udziałowca 50%.

Zakupione grunty wykorzystywane są rolniczo.

Od dnia 1 stycznia 1986 r. Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą (zakład produkcyjny) i jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Zakupione grunty nie wchodzą w skład działalności gospodarczej, jednak w dniu 15 maja 1999 r. ww. grunty weszły w skład Gospodarstwa Rolnego.

W roku 2000 doszło do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów działalności gospodarczej i zgodnie z jego ustaleniami częściowo ww. działki znalazły się na terenach zabudowy związanej z działalnością gospodarczą oznaczoną symbolem AG. W planie zagospodarowania przestrzennego ustalone zostało przeznaczenie podstawowe – „teren działalności gospodarczej – przeznaczenie gospodarcze bez budownictwa mieszkaniowego. Zabudowa z możliwością realizowania działalności handlowej, usługowej, biurowej, rekreacyjnej, składowej, produkcyjnej. Na terenach AG dopuszcza się m.in. budowę hoteli, kompleksów biurowych, kin, marketów handlowych wielobranżowych, stacji benzynowych, torów kartingowych”.

Po uchwaleniu planu zagospodarowania przestrzennego nie zmienił się sposób korzystania z działek. Dotychczas nie były podejmowane żadne czynności w celu uzbrojenia terenu albo przygotowania go do zabudowy.

Obecnie do Zainteresowanego zgłosił się pośrednik nieruchomości i okazało się, że znalazł się inwestor, który chce nabyć obszar kilku działek w skład, którego wchodzą częściowo również ww. dwie działki. W wyniku działań pośrednika doszło do rozmów o sprzedaży m.in. dwóch działek Wnioskodawcy oraz do zawarcia przedwstępnej warunkowej umowy sprzedaży oraz pełnomocnictwa co nastąpiło w dniu 21 sierpnia 2013 r. Sprzedaży będzie podlegać tylko część ww. działek, która zostanie wydzielona z terenu objętego planem zagospodarowania przestrzennego.

Ponadto Wnioskodawca wskazał, że nie jest i nigdy nie był podatnikiem podatku od towarów i usług z tytułu prowadzenia działalności rolniczej. Celem nabycia obu nieruchomości była lokata posiadanego kapitału. Z ww. nieruchomości były przez cały czas dokonywane dostawy i sprzedaż produktów rolnych. Zainteresowany przez cały czas jako właściciel udostępniał nieruchomości innym osobom na podstawie niepisanej umowy użyczenia. Udostępnienie to było nieodpłatne.

Na podstawie podpisanej umowy przedwstępnej i na mocy udzielonych w niej pełnomocnictw, inwestor w imieniu właściciela wystąpił o podział nieruchomości pod potrzeby inwestycji. Następnie dokonał się fizyczny podział działek w kształcie wnioskowanym przez inwestora, który za to zapłacił. Nie zamierza sprzedać tej nieruchomości jednemu nabywcy bez podziału. Wnioskodawca partycypował w kosztach opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednak nigdy nie ogłaszał i nie zamierza ogłaszać w żadnych mediach czy też środkach masowego przekazu, że ma zamiar sprzedać swoje nieruchomości. Natomiast potencjalni inwestorzy mogli znaleźć takie informacje na stronach internetowych Gminy.

W kontekście powyższych rozważań istotna jest więc ocena, czy z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że Zainteresowany podejmował działania charakterystyczne dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Ocena ta winna przy tym uwzględniać nie tylko samodzielne znaczenie poszczególnych kryteriów kwalifikacji określonych działań jako cech charakteryzujących działalność handlową, ale też brać pod uwagę całokształt tychże działań, ich wzajemne uzupełnianie się i przydatność z punktu widzenia tego rodzaju działalności gospodarczej.

Z zawartego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego nie wynika jakiekolwiek aktywne działanie Wnioskodawcy, tj. wytyczenie dróg wewnętrznych, uzbrojenie gruntów w przyłącza do sieci wodociągowej, energetycznej lub gazowej, ogłoszenie w prasie, radiu i sieci internetowej w poszukiwaniu nabywców itd., które wskazywałoby na aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami. Ponadto analizowany udział w działce gruntu nie był wykorzystywany przez Zainteresowanego w działalności gospodarczej oraz nie był udostępniany osobom trzecim na podstawie odpłatnych umów cywilnoprawnych, co mogłoby wskazywać na ekonomiczne wykorzystanie gruntu.

W przedstawionych okolicznościach sprawy Wnioskodawca nie działa zatem jako producent, handlowiec lub usługodawca, a czynność sprzedaży udziału w dwóch nieruchomościach stanowi jedynie racjonalny sposób zagospodarowania posiadanego przez Niego prywatnego majątku. Zainteresowany sprzedając udziały w nieruchomościach będzie korzystał z przysługującego Jemu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, zatem czynność ta nie będzie oznaczała wykonywania działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Sprzedaż towaru z majątku osobistego nie ma charakteru handlowego, podlegającego opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Zatem dokonując sprzedaży udziałów w dwóch opisanych nieruchomościach, tj. gruntach Wnioskodawca będzie korzystał z przysługującego Jemu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność będzie oznaczała działanie w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania.

Podsumowując, sprzedaż części dwóch niezabudowanych działek wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, objętych planem zagospodarowania przestrzennego – teren zabudowy związanej z działalnością gospodarczą AG – nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem czynność ta nie będzie nosiła znamion działalności gospodarczej. W związku z planowaną dostawą udziałów w gruncie Wnioskodawca będzie korzystał z przysługującego Jemu prawa do rozporządzania własnym majątkiem i nie wystąpi w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.

Zauważa się, że stosownie do przepisu art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Należy zatem zaznaczyć, że wydając przedmiotową interpretację tut. Organ oparł się na wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu opisanego zdarzenia przyszłego, udzielona interpretacja traci swą aktualność.

Należy także wskazać, że z uwagi na to, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – niniejsza interpretacja jest wiążąca dla Wnioskodawcy, jako występującego z wnioskiem. Nie chroni natomiast współudziałowca.

Ponadto, w sprawie będącej przedmiotem wniosku należy zwrócić uwagę, że analiza załączników dołączonych do wniosku nie mieści się w ramach określonych w art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), zgodnie z którym minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W związku z powyższym Minister Finansów nie jest uprawniony do oceny prawnej załączników dołączonych przez Wnioskodawcę.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań, , po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.