Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-2.4012.445.2025.1.PM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-18
Teza: Otrzymywanej dotacji nie należy wliczać do podstawy
opodatkowania, gdyż nie stanowi ona wynagrodzenia z tytułu
świadczenia usług publicznego transportu zbiorowego
podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
rekompensata-rekompensowanie strat
transport-transport publiczny
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
1

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 17 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy nieuznania otrzymywanej rekompensaty jako wynagrodzenia
    za podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT usługi publicznego transportu zbiorowego.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawcą jest Spółką – (...) Sp. z o.o. (dalej: „Spółka”).
    Spółka jest spółką prawa handlowego i posiada osobowość prawną nabytą przez
    dokonanie wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym. Spółka działa na podstawie: Umowy
    Spółki (...).
    Spółka stanowi podmiot wewnętrzny Gminy (Gmina posiada 100% udziałów w Spółce), w
    rozumieniu Rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23
    października 2007 r. dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego
    transportu pasażerskiego oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i
    (EWG) nr 1107/70 (Dz. Urz. UE L 315 z 03.12.2007, str. 1), pełniący funkcję Operatora
    powołanego do świadczenia usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego na
    obszarze właściwości Gminy jako Organizatora. Podstawowym przedmiotem działalności
    Spółki jest świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego
    powierzonych Spółce przez Gminę w trybie art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 grudnia
    2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (t. j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1440) (PKD 49.31.Z.).
    Spółka podpisała Umowę Wykonawczą na świadczenie usług lokalnego transportu
    zbiorowego w publicznym transporcie zbiorowym w latach 2016-2025.
    Na podstawie Umowy Wykonawczej zawartej pomiędzy Gminą a Spółką, Gmina
    powierzyła Operatorowi, tj. Spółce świadczenie usług lokalnego transportu zbiorowego na
    obszarze swojej właściwości. Podstawowym zadaniem Spółki jest wykonywanie
    powierzonego zadania z zakresu usług lokalnego transportu zbiorowego, na liniach
    autobusowych na terenie Gminy. Gmina ustala wielkość zleconych MKS usług
    przewozowych. Gmina tworzy plan operacyjny zawierający rozkłady jazdy oraz przebieg
    tras. Z tytułu wykonywania usług transportowych Gmina wypłaca Spółce rekompensatę na
    podstawie wykonanych wozokilometrów.
    Organizatorem publicznego transportu zbiorowego jest Gmina. Rada Miasta ustala ceny
    biletów za usługi przewozowe w drodze uchwały – są to ceny regulowane, jednakowe dla
    wszystkich pasażerów (z uwzględnieniem ustawowo lub lokalnie przyznanych ulg i
    uprawnień do przejazdów ulgowych lub bezpłatnych). Wpływy z biletów stanowią dochód
    Gminy. Spółka zajmuje się sprzedażą, dystrybucją oraz kontrolą biletów. Koszty związane
    ze sprzedażą biletów oraz ich kontrolowania obciążają Spółkę, ale są rekompensowane w

    rekompensacie jako koszty działalności podstawowej, tj. publicznego transportu
    zbiorowego.
    Na podstawie rozdziału 6 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym (art. 50 ust. 2 tej
    ustawy oraz zgodnie z umową zawartą z Gminą), Spółce przysługuje rekompensata
    wypłacana ze środków Gminy. Rekompensata ta ma na celu zrekompensowanie Spółce
    kosztów świadczenia usług przewozowych. Jej wysokość obliczana jest w oparciu o wynik
    finansowy netto z wykonywania usług publicznego transportu zbiorowego – uwzględnia
    poniesione koszty działalności transportowej, ewentualne inne dochody z działalności
    dodatkowej związanej z transportem oraz tzw. rozsądny zysk (określony zgodnie z
    zasadami dozwolonej rekompensaty za usługi publiczne).
    Kwota rekompensaty przekazywana Spółce w ramach wynagrodzenia jest weryfikowana
    pod kątem spełnienia warunków, o których mowa w Rozporządzeniu (WE) Nr 1370/2007.
    Rekompensata przekazywana operatorowi – w tym wynagrodzenie – nie może
    przekroczyć kwoty koniecznej do pokrycia wyniku finansowego netto operatora
    uzyskanego jako rezultat zrealizowanych kosztów i osiągniętych przychodów, które
    powstały podczas realizacji zobowiązań z tytułu świadczenia usług użyteczności publicznej
    przy uwzględnieniu związanych z tym przychodów uzyskanych przez operatora oraz
    rozsądnego zysku a także przy zachowaniu następujących zasad: na wynik finansowy
    netto (maksymalny poziom rekompensaty) składają się:
      · koszty poniesione w związku z zobowiązaniem z tytułu świadczenia usług publicznych
        lub pakietem takich zobowiązań nałożonym przez właściwy organ/właściwe organy i
        zawartym w umowie o świadczenie usług publicznych lub w zasadzie ogólnej,
      · minus wszystkie dodatnie wpływy finansowe wygenerowane na sieci obsługiwanej w
        ramach danego(-ych) zobowiązania (zobowiązań) z tytułu świadczenia usług
        publicznych,
      · minus przychody taryfowe i jakiekolwiek inne przychody wygenerowane podczas
        wypełniania danego zobowiązania lub zobowiązań z tytułu świadczenia usług
        publicznych,
      · plus rozsądny zysk.
    Przy obliczaniu maksymalnego poziomu rekompensaty na dany rok obrotowy uwzględnia
    się również inne niż wynagrodzenie korzyści (zwłaszcza finansowe) otrzymywane przez
    operatora w celu pokrycia kosztów związanych ze świadczeniem usług użyteczności
    publicznej w zakresie lokalnego transportu zbiorowego.
    Rekompensata dla Spółki jest wyliczana najpierw w audycie ex ante na przyszły rok, a
    następnie w pierwszym kwartale następnego roku wypłacona kwota rekompensaty jest
    ponownie weryfikowana audytem ex post celem uniknięcia nadmiernego wypłacana
    rekompensaty Spółce lub ewentualnie uzupełnienie rekompensaty, jeżeli koszty
    działalności przewozowej okazały się wyższe niż w audycie ex ante.
    Należy także podkreślić, że rekompensata jest zależna od wykonanych przez Spółkę
    wozokilometrów, a nie zaś od ilości przewiezionych pasażerów, czy też ilości sprzedanych
    biletów. Gdyż zadaniem transportu zbiorowego jest również to, aby zapewnić transport
    publiczny nawet na liniach, na których przejeżdża niewielka ilość pasażerów.
    Działalność Spółki bez rekompensaty byłaby w ogóle nierentowna lub cena biletów
    musiałaby być kilkukrotnie wyższa.
    Podstawa prawna i rozważania prawne.
      1. Przepisy prawne mające zastosowanie w opisanym stanie faktycznym i podlegające
        interpretacji:
      · Artykuł 73 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
        wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1, zwanej

        dalej „dyrektywą VAT”), który stanowi: „W odniesieniu do dostaw towarów i
        świadczenia usług innych niż te, o których mowa wart. 74-77, podstawa
        opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą
        dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie
        usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z subwencjami
        związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia”.
      · Artykuł 29a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U.
        z 2004 r., nr 54, poz. 535), stanowiący, że: „Podstawą opodatkowania, z
        zastrzeżeniem ust. 2-5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest
        wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca
        otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby
        trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o
        podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów
        dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika”.
      · Artykuł 50 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie
        zbiorowym (Dz.U. z 2018 r., poz. 2016), (zwanej dalej „ustawą o publicznym
        transporcie zbiorowym”): „Finansowanie przewozów o charakterze użyteczności
        publicznej może polegać w szczególności na:
        (...)
        2) przekazaniu operatorowi rekompensaty z tytułu:
        (...)
        c) poniesionych kosztów w związku ze świadczeniem przez operatora usług w
        zakresie publicznego transportu zbiorowego (...)”.
    Rozważania prawne i interpretacja przepisów.
    W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 stycznia 2019 r. sygn. akt 1 FSK 1673
    /16 zwrócono uwagę na to, że problematyka oraz charakter prawny rekompensat
    związanych ze świadczeniem publicznych usług transportowych została unormowana w
    rozporządzeniu (WE) 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października
    2007 r. dotyczącym usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu
    pasażerskiego oraz uchylającym rozporządzenie Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107
    /70 (Dz. Urz. UE L 315 z 03.12.2007, str. 1, ze zm.).
    Podkreślono, że w preambule rozporządzenia 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i
    Rady z dnia 23 października 2007 r. wskazano, że rekompensaty z tytułu świadczenia
    usług publicznych okazać się mogą niezbędne w sektorze pasażerskiego transportu
    lądowego, aby przedsiębiorstwa odpowiedzialne za usługi publiczne działały w oparciu o
    zasady i na warunkach, które pozwolą im na realizację swoich zadań.
    Pod pewnymi warunkami rekompensaty mogą być zgodne z Traktatem, stosownie do art.
    73. Po pierwsze, muszą one być przyznane po to, by zapewnić świadczenie usług
    stanowiących usługi użyteczności publicznej w rozumieniu Traktatu. Po drugie, aby
    uniknąć nieuzasadnionego zakłócenia konkurencji, nie mogą przekroczyć poziomu
    koniecznego do pokrycia kosztów netto poniesionych przy realizacji zobowiązań z tytułu
    świadczenia usług publicznych; należy przy tym uwzględnić przychody uzyskane dzięki nim
    oraz rozsądny zysk (pkt 34).
    Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że z przepisów rozporządzenia, w tym z treści
    załącznika do tego rozporządzenia pt. „Zasady mające zastosowanie do przyznawania
    rekompensaty w przypadkach, o których mowa w art. 6 ust. 1”, wynika, że przekazywane
    rekompensaty mają na celu dofinansowania ogólnych kosztów działalności operatora i nie
    można ich powiązać z konkretnymi czynnościami opodatkowanymi VAT. Ich celem jest
    bowiem przede wszystkim pokrycie strat związanych z tego rodzaju działalnością
    (ewentualnie uzyskanie rozsądnego zysku).

    Zważając na powyższe, stanowisko Spółki jest takie, że otrzymywana rekompensata nie
    ma wpływu na cenę biletów, gdyż to Radni Miasta decydują o tej cenie, kierując się
    potrzebami i możliwościami pasażerów, uwzględniając interes społeczny w zapewnieniu
    jak najszerszej grupie mieszkańców dostępu do komunikacji zbiorowej. Spółka wykonuje
    przewozy zaplanowane przez Gminę, nie mając przy tym żadnego wpływu ani na cenę
    biletowani, ani na przebieg tras. Ponadto rekompensata pokrywa koszty działalności
    polegającej na wykonaniu przewozów zbiorowych całościowo, a nie dotyczy jedynie
    konkretnych linii, kursów czy grupy osób. Rekompensata pokrywa koszty działalności
    Spółki poniesione w związku ze świadczeniem usługi transportu zbiorowego czym
    „rekompensuje” Spółce straty z tytułu prowadzenia nierentownej działalności użyteczności
    publicznej, jaką jest transport zbiorowy.
    W tym miejscu należy przytoczyć stanowisko TSUE, które uzasadnia powyższe stanowisko
    Spółki. TSUE w wyroku z 8 maja 2025r w sprawie C-615/23 stwierdza, że: „Wspomniana
    rekompensata jest przyznawana a posteriori i jest niezależna od konkretnego korzystania
    z usług transportowych, lecz zależy od liczby oferowanych wozokilometrów. Taka
    rekompensata nie wchodzi zatem w zakres pojęcia subwencji bezpośrednio związanych z
    ceną, w rozumieniu art. 73 dyrektywy VAT. Wniosku tego nie podważa fakt, że bez takiej
    rekompensaty, która pozwala na wyraźne obniżenie ceny świadczonej usługi, cena biletów
    dla odbiorców tej usługi musiałaby być wyższa. Jak zauważyła rzecznik generalna w pkt 58
    opinii, należy bowiem uznać, że każda dotacja siłą rzeczy może mieć wpływ na kalkulację
    cen, niezależnie od tego, czy jest ona dokonywana przez beneficjenta dotacji, czy też, jak w
    niniejszym przypadku, przez organizatora wypłacającego rzeczoną dotację. Tymczasem,
    jak wynika z orzecznictwa Trybunału, sam fakt, że finansowanie może mieć wpływ na cenę
    towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podmiot otrzymujący to
    finansowanie, nie wystarcza, aby objąć to finansowanie opodatkowaniem jako subwencji
    bezpośrednio związanej z ceną w rozumieniu art. 73 dyrektywy VAT (podobnie wyrok z 22
    listopada 2001 r. Office des produits wallons C-184/00, EU:C:2001:629, pkt 12)”.
    Ostatecznie Trybunał w przywołanym powyżej wyroku orzekł:
    „Artykuł 73 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że:
    zryczałtowana rekompensata wypłacana przez jednostkę samorządu terytorialnego
    przedsiębiorstwu świadczącemu usługi publicznego transportu zbiorowego i mająca na
    celu pokrycie strat poniesionych w ramach świadczenia tych usług nie wchodzi w zakres
    podstawy opodatkowania tego przedsiębiorstwa”.
    Podsumowując stan faktyczny: Spółka otrzymuje od Gminy środki pieniężne tytułem
    „rekompensaty” w związku ze świadczeniem usług lokalnego transportu zbiorowego.
    Powstaje wątpliwość, czy otrzymywana przez Spółkę rekompensata powinna być
    traktowana jako element podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług (VAT) –
    w szczególności, czy stanowi ona dotację (dopłatę) mającą bezpośredni wpływ na cenę
    świadczonych usług przewozu, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy o VAT.
    Pytania
    Czy w przedstawionym stanie faktycznym otrzymywana przez Spółkę od Gminy
    rekompensata z tytułu świadczenia publicznych usług transportu zbiorowego stanowi
    obrót (część podstawy opodatkowania) podlegający opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług? Innymi słowy, czy przedmiotową rekompensatę należy traktować jako
    wynagrodzenie za świadczoną usługę lub dotację bezpośrednio wpływającą na cenę usługi
    (w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT), a w konsekwencji, czy Spółka powinna od
    kwoty otrzymywanej rekompensaty naliczać podatek VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie

    Zdaniem Spółki, otrzymywana od Gminy rekompensata nie podlega opodatkowaniu
    podatkiem VAT. Nie stanowi ona wynagrodzenia za świadczenie usług, ani dotacji (dopłaty)
    bezpośrednio wpływającej na cenę świadczonych usług przewozowych. W konsekwencji
    kwota tej rekompensaty nie zwiększa podstawy opodatkowania VAT po stronie Spółki.
    Uzasadnienie powyższego stanowiska Spółki.
    Brak bezpośredniego związku rekompensaty z ceną i świadczeniem usług.
    Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, podstawą opodatkowania jest wszystko, co stanowi
    zapłatę otrzymaną (lub którą usługodawca ma otrzymać) z tytułu sprzedaży (świadczenia
    usług) od nabywcy lub osoby trzeciej, w tym dotacje, subwencje i inne dopłaty o
    podobnym charakterze, mające bezpośredni wpływ na cenę towarów lub usług. Innymi
    słowy, aby dana dotacja/dopłata podlegała opodatkowaniu VAT, musi istnieć bezpośredni
    związek między tą płatnością a ceną konkretnego świadczenia.
    W ocenie Spółki, w opisanym stanie faktycznym nie występuje bezpośredni związek
    pomiędzy otrzymywaną rekompensatą a cenami świadczonych usług przewozowych.
    Rekompensata nie wpływa na cenę biletów-ceny za przejazdy komunikacją miejską są
    ustalane odgórnie przez Radę Miasta w aktach prawa miejscowego, niezależnie od
    wysokości wypłacanej rekompensaty. Gmina, podejmując uchwały taryfowe, kieruje się
    względami polityki społecznej (dostępności cenowej transportu dla mieszkańców) oraz
    ustawowymi uprawnieniami do ulg, a nie wysokością swojego budżetu na dopłaty. W
    efekcie ceny biletów nie są kształtowane pod wpływem kwoty rekompensaty.
    Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) w wyroku z 7 listopada 2018 r. I FSK
    1692/16, rekompensaty wypłacane operatorom transportu zbiorowego nie mogą być
    uznane za dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, zaliczane do
    podstawy opodatkowania (...), ponieważ nie mają one bezpośredniego wpływu na ceny za
    usługi świadczone przez tych operatorów.
    Podobnie NSA w wyroku z 30 stycznia 2019 r. I FSK 1673/16 wyraźnie wskazał, że
    rekompensaty przyznawane na podstawie ustawy o publicznym transporcie zbiorowym
    nie są dopłatami wpływającymi na cenę usługi, gdyż ceny biletów są ustalane przez organy
    władzy publicznej w oderwaniu od tych rekompensat.
    Rekompensata ma charakter ogólny (podmiotowy) – służy pokryciu ogólnej straty
    finansowej Spółki wynikającej z realizacji zadań użyteczności publicznej, a nie
    dofinansowaniu konkretnej usługi, czy każdego indywidualnego przejazdu. Jej celem jest
    dotowanie działalności Spółki w zakresie transportu publicznego jako całości, aby
    umożliwić kontynuowanie tej działalności mimo nierentowności ekonomicznej narzuconej
    przez stosowanie ulg i niskich cen biletów. Wysokość rekompensaty jest kalkulowana
    przede wszystkim na podstawie danych finansowych Spółki (kosztów i przychodów z
    całokształtu działalności przewozowej, powiększonych o rozsądny zysk). Otrzymywane
    kwoty nie są powiązane z wykonywaniem konkretnego świadczenia na rzecz
    indywidualnego odbiorcy, lecz z wynikami finansowymi misji publicznej powierzonej
    Spółce.
    NSA w wyroku z 24 stycznia 2023 r. I FSK 2264/19 podkreślił, że wysokość rekompensaty
    determinowana jest czynnikami niezależnymi od wysokości uzyskiwanej od pasażerów
    zapłaty za usługi – kalkuluje się ją w oparciu o wynik finansowy działalności przewozowej
    (uwzględniający koszty, wpływy z biletów oraz inne dochody i rozsądny zysk).
    Rekompensata ma zatem charakter ogólny, służy dotowaniu działalności operatora, a nie
    stanowi elementu ceny konkretnej usługi przewozu. Za błędne NSA uznał stanowisko
    przeciwne, jakoby rekompensata wpływała na cenę usługi i w związku z tym powinna
    zwiększać podstawę opodatkowania VAT – ocena organu podatkowego w tym zakresie
    została przez NSA określona jako wadliwa (sygn. I FSK 2264/19).

    Mając na uwadze powyższe okoliczności, zdaniem Spółki, rekompensata nie spełnia
    kryteriów uznania jej za „dopłatę mającą bezpośredni wpływ na cenę” usługi w rozumieniu
    art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, gdyż nie pozostaje w bezpośrednim, bezpośrednio
    kwotowym związku z ceną biletów, ani z indywidualnym świadczeniem na rzecz Gminy lub
    pasażera. Jest to raczej dopłata o charakterze podmiotowym (związana z
    dofinansowaniem działalności określonego podmiotu – operatora transportu), niż dopłata
    przedmiotowa do ceny konkretnej usługi.
    Orzecznictwo sądowe potwierdzające stanowisko Spółki
    Prezentowane przez Spółkę stanowisko znajduje szerokie potwierdzenie w orzecznictwie
    sądów administracyjnych, które w ostatnich latach wypracowały ugruntowaną linię
    orzeczniczą w analogicznych sprawach. Sądy zgodnie uznają, że rekompensaty
    otrzymywane przez operatorów transportu publicznego nie podlegają opodatkowaniu
    VAT, gdyż nie można im przypisać bezpośredniego wpływu na cenę świadczonych usług
    przewozowych. Poniżej przywołuje Wnioskodawca wybrane wyroki ilustrujące tę linię
    orzeczniczą:
      · Wyrok NSA z 7 listopada 2018 r. I FSK 1692/16 – NSA stwierdził, że rekompensaty za
        usługi przewozowe w komunikacji miejskiej nie mogą być uznane za dotacje,
        subwencje ani inne dopłaty zaliczane do podstawy opodatkowania VAT, ponieważ
        nie wpływają one bezpośrednio na cenę świadczonych usług. Ceny biletów ustala
        organ samorządu (Rada Gminy) w drodze uchwały, niezależnie od wypłacanych
        rekompensat. Rekomendowany cel tych rekompensat – zgodnie z art. 52 ustawy o
        publicznym transporcie zbiorowym – to pokrycie strat operatora (ewentualnie
        zapewnienie rozsądnego zysku) i umożliwienie mu dalszego prowadzenia
        działalności przewozowej mimo deficytu. Innymi słowy, rekompensata stanowi
        dopłatę związaną z kosztami funkcjonowania przewoźnika, a nie z cenami biletów,
        na które rekompensata nie oddziałuje.
      · Wyrok NSA z 30 stycznia 2019 r. I FSK 1673/16 – w tezie orzeczenia NSA jednoznacznie
        stwierdził, że rekompensaty przyznawane operatorom na podstawie rozdziału 6
        ustawy o publicznym transporcie zbiorowym nie są dotacjami wpływającymi na
        cenę usługi i nie podlegają włączeniu do podstawy opodatkowania VAT. NSA
        podkreślił, iż fakt, że przewoźnik świadczy usługi użyteczności publicznej po
        narzuconych (regulowanych) cenach – uwzględniających różne preferencje
        społeczne (ulgi, przejazdy bezpłatne) – powoduje, że przychody z biletów nie
        pokrywają kosztów działalności. Celem rekompensat jest właśnie pokrycie
        powstałej straty i umożliwienie dalszego świadczenia usług publicznych. Taka
        dopłata nie jest powiązana z ceną usługi, lecz z kosztami funkcjonowania
        publicznego transportu w zakresie narzuconym przez władze samorządowe.
      · Wyrok NSA z 21 grudnia 2021 r. I FSK 1060/21 (Legalis nr 2683674) – NSA kolejny raz
        potwierdził, że ceny biletów ustalane przez gminę nie mają związku z wypłacanymi
        rekompensatami, a rekompensaty wypłacane przewoźnikom pokrywają straty
        wynikłe z wykonywania usług po cenach narzuconych ustawowo. W uzasadnieniu
        podkreślono, że ponieważ operator świadczy usługi publiczne po cenach
        zawierających ustawowe ulgi i zwolnienia, jego przychody nie pokrywają kosztów.
        Rekompensata ma pokryć tę różnicę, co nie oznacza, że wpływa ona na wysokość
        samej ceny biletu - przeciwnie, jest konsekwencją polityki taryfowej gminy, ale nie
        czynnikiem kształtującym cenę.
      · Wyrok NSA z 24 stycznia 2023 r. I FSK 2264/19 – najnowsze orzeczenie NSA w tym
        zakresie (wydane w roku 2023) również stanęło po stronie podatników. NSA wprost
        zanegował pogląd organu podatkowego, jakoby rekompensata stanowiła część
        wynagrodzenia za usługę. W ocenie NSA rekompensata ma charakter ogólny, jest
        przeznaczona na dotowanie działalności Spółki, a nie na dopłatę do konkretnej ceny
        usługi przewozu. Sąd zauważył, że wysokość rekompensaty zależy od wyniku

        finansowego działalności przewozowej (tj. od kosztów, przychodów z biletów i
        innych wpływów oraz rozsądnego zysku), a więc od czynników niezależnych od ceny
        biletów. Dlatego błędna (wadliwa) jest ocena, że rekompensata wpływa na cenę
        usług i stanowi przez to podstawę opodatkowania VAT – NSA uchylił interpretację
        organu podatkowego, który prezentował takie stanowisko.
    W świetle przytoczonych wyroków można mówić o jednolitej linii orzeczniczej wskazującej,
    że rekompensaty za usługi publicznego transportu zbiorowego nie podlegają
    opodatkowaniu VAT. Sądy zgodnie uznają brak bezpośredniego związku między tymi
    dopłatami a ceną biletów lub konkretną usługą, co wyklucza włączenie ich do podstawy
    opodatkowania (zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT i art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE).
    Opinia Rzecznika Generalnego TSUE z 13 lutego 2025 r.
    Dodatkowym argumentem wspierającym stanowisko Spółki jest niedawna opinia
    Rzecznika Generalnego Trybunału Sprawiedliwości UE (TSUE) Juliane Kokott z 13 lutego
    2025 r. w sprawie C-615/23. Sprawa ta dotyczy właśnie pytania prejudycjalnego
    skierowanego do TSUE przez Naczelny Sąd Administracyjny w Polsce, dotyczącego
    opodatkowania VAT rekompensaty wypłacanej operatorowi transportu publicznego przez
    jednostkę samorządu terytorialnego.
    W swojej opinii Rzecznik Generalna jednoznacznie stwierdziła, że rekompensata
    wypłacana spółce transportowej przez gminę nie stanowi wynagrodzenia za usługę na
    rzecz tej gminy, ani nie jest bezpośrednio powiązana z ceną usług transportowych
    świadczonych pasażerom. Rekompensata ma charakter ogólny i jej przeznaczeniem jest
    pokrycie strat związanych z realizacją usług publicznego transportu zbiorowego, a nie
    finansowanie konkretnych usług czy „dopłacanie do biletu”. Wysokość rekompensaty jest
    ustalana: w oderwaniu od liczby przewiezionych pasażerów czy ceny jednostkowej biletu –
    zależy natomiast od różnicy między kosztami funkcjonowania komunikacji a sumą
    wpływów z biletów i ewentualnych innych przychodów. Brak jest zatem bezpośredniego
    związku między rekompensatą a usługami transportowymi konsumowanymi przez
    pasażerów, co zdaniem Rzecznik Generalnej wyklucza uznanie takiej rekompensaty za
    część podstawy opodatkowania VAT.
    Rzecznik Generalna podkreśliła również fundamentalną zasadę, że VAT jest podatkiem od
    konsumpcji, obciążającym wydatki konsumentów na towary i usługi. Tymczasem w
    opisanej sytuacji rekompensata nie jest elementem kalkulacji ceny płaconej przez
    konsumenta (pasażera) za przejazd – pasażer płaci określoną cenę biletu, zaś
    rekompensata stanowi odrębny transfer finansowy między samorządem a operatorem.
    Skoro wysokość rekompensaty jest ustalana niezależnie od świadczenia usług na
    indywidualną rzecz pasażera (nie zależy od każdego sprzedanego biletu), to brak jest
    podstaw, by traktować ją jako wynagrodzenie za usługę opodatkowane VAT.
    Wyrok TSUE z 8 maja 2025r w sprawie C-615/23 omówiony już powyżej, w którym
    Trybunał wprost stwierdził, że: „Artykuł 73 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy
    interpretować w ten sposób, że: zryczałtowana rekompensata wypłacana przez jednostkę
    samorządu terytorialnego przedsiębiorstwu świadczącemu usługi publicznego transportu
    zbiorowego i mająca na celu pokrycie strat poniesionych w ramach świadczenia tych usług
    nie wchodzi w zakres podstawy opodatkowania tego przedsiębiorstwa”.
    Podsumowanie argumentacji.
    Reasumując, w ocenie Wnioskodawcy otrzymywana od Gminy rekompensata za
    świadczenie publicznych usług przewozowych nie stanowi zapłaty za świadczenie usług
    podlegające opodatkowaniu VAT. W szczególności nie jest to dopłata wpływająca
    bezpośrednio na cenę usług przewozu pasażerskiego – nie spełnia zatem warunku z art.
    29a ust. 1 ustawy o VAT, by wliczać ją do podstawy opodatkowania. Rekompensata ma na
    celu pokrycie ogólnego deficytu finansowego Spółki wynikającego z realizacji zadań
    publicznych po cenach narzuconych uchwałą Rady Miasta, a jej wypłata pozostaje w

    luźnym (pośrednim) związku z wykonywanymi usługami, niewystarczającym do uznania jej
    za element wynagrodzenia za konkretną usługę.
    Stanowisko to jest zgodne z utrwaloną linią orzeczniczą polskich sądów administracyjnych
    (w tym licznych wyroków NSA z lat 2018-2023) oraz znajduje potwierdzenie w najnowszym
    wyroku TSUE z 8 maja 2025r.
    W świetle powyższego, Spółka wnosi o potwierdzenie w indywidualnej interpretacji, że
    otrzymywana przez nią rekompensata nie podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług. W konsekwencji, Spółka nie jest zobowiązana do wykazywania kwoty tej
    rekompensaty jako obrotu opodatkowanego VAT, ani do wystawiania faktury VAT z tytułu
    otrzymania przedmiotowych środków finansowych od Gminy (świadczenie to pozostaje
    poza zakresem opodatkowania VAT). Spółka pragnie podkreślić, że uzyskanie takiej
    interpretacji jest istotne dla zachowania pewności prawa i prawidłowego rozliczania
    podatku VAT w prowadzonej działalności.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Jak wynika z treści art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary należy rozumieć rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Definicja świadczenia usług ma charakter dopełniający definicję dostawy towarów i jest
    wyrazem realizacji powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    transakcji wykonywanych przez podatnika w ramach działalności gospodarczej.
    Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą
    towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, że pojęcie
    świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań
    podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności
    lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy
    rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie,

    wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też
    tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Przy ocenie charakteru świadczenia
    jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do „grona” usług każde
    świadczenie, które nie jest dostawą w rozumieniu art. 7 ustawy.
    Zatem każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu,
    zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi, co do zasady, usługę w
    rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Niemniej muszą być przy tym spełnione
    następujące warunki:
      · w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
        strona (wierzyciel/nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
      · świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu musi istnieć bezpośredni związek o
    charakterze przyczynowym, pomiędzy jej wykonaniem, a otrzymanym świadczeniem
    wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za
    wyodrębnioną czynność w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany
    świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia.
    Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za
    wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność.
    Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.
    Zatem pod pojęciem odpłatności rozumieć należy prawo podmiotu sprzedającego towar
    lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby
    trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego).
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego
    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy podatku
    od towarów i usług, podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie
    (dostawa lub usługa), w przypadku, którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia
    odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który
    odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym
    z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Taka konstrukcja definicji świadczenia usług jest wyrazem zasady powszechności
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji dokonywanych w ramach
    profesjonalnego obrotu gospodarczego.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie
    dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności
    podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność
    została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem działa jako podatnik
    VAT.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług stanowią implementację
    art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, str. 1, z późn. zm.),
    zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006
    r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Powyższe przepisy wskazują, że czynność podlega opodatkowaniu, jeśli podmiot
    wykorzystuje w sposób ciągły w celach zarobkowych swój majątek.
    Z powyższych konstrukcji prawnych jednoznacznie wynika, że wykonując opisane we
    wniosku czynności transportu spełniające definicję działalności gospodarczej, określonej
    w art. 15 ust. 2 ustawy, działają Państwo w charakterze podatnika podatku VAT.
    Dla uzyskania statusu podatnika VAT nie ma znaczenia rezultat prowadzonej działalności.
    Podatnikiem będzie podmiot prowadzący działalność gospodarczą bez względu na to, czy
    przynosi ona zyski. Podatnikami VAT są również podmioty, których cel działalności nie jest
    związany z prowadzeniem działalności komercyjnej nastawionej na osiąganie zysków lub
    też przeznaczające uzyskane zyski na cele społecznie użyteczne (charytatywne, kulturalne,
    naukowe, itd.).
    Biorąc pod uwagę powyższe, stwierdzenia wymaga, że gdyby nawet podatnik nie osiągnął
    z tytułu prowadzonej działalności dochodu, to nie zmienia to faktu, że wykonując
    czynności będące przedmiotem działalności gospodarczej wystąpi w charakterze
    podatnika podatku VAT - bowiem będzie świadczył w tym zakresie usługi, które podlegają
    VAT. W konsekwencji, oznacza to, że jeżeli podmiot uzyska jakąkolwiek zapłatę za te usługi
    w sensie ekonomicznym (nawet bilansując tylko poniesione w związku z nim wydatki), to
    owe wynagrodzenie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT według właściwych reguł.
    Zasady finansowania przewozów o charakterze publicznym zostały uregulowane w
    ustawie z 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    258), dalej „ustawa o publicznym transporcie zbiorowym”.
    Art. 4 ust. 1 pkt 15 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym stanowi, że:
      Rekompensata - środki pieniężne lub inne korzyści majątkowe przyznane
      operatorowi publicznego transportu zbiorowego w związku ze świadczeniem usług
      w zakresie publicznego transportu zbiorowego.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Organizatorem publicznego transportu zbiorowego, zwanym dalej „organizatorem”,
      właściwym ze względu na obszar działania lub zasięg przewozów, jest gmina:

      a) na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w gminnych przewozach
        pasażerskich,
      b) której powierzono zadanie organizacji publicznego transportu zbiorowego na
        mocy porozumienia między gminami - na linii komunikacyjnej albo sieci
        komunikacyjnej w gminnych przewozach pasażerskich, na obszarze gmin, które
        zawarły porozumienie.
    W myśl art. 50 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Finansowanie przewozów o charakterze użyteczności publicznej może polegać w
      szczególności na:
      1) pobieraniu przez operatora lub organizatora opłat w związku z realizacją usług
        świadczonych w zakresie publicznego transportu zbiorowego, lub
      2) przekazaniu operatorowi rekompensaty z tytułu:
        a) utraconych przychodów w związku ze stosowaniem ustawowych uprawnień do
          ulgowych przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym, lub
        b) utraconych przychodów w związku ze stosowaniem uprawnień do ulgowych
          przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym ustanowionych na obszarze
          właściwości danego organizatora, o ile zostały ustanowione, lub
        c) poniesionych kosztów w związku ze świadczeniem przez operatora usług w
          zakresie publicznego transportu zbiorowego, lub
      3) udostępnianiu operatorowi przez organizatora środków transportu na realizację
        przewozów w zakresie publicznego transportu zbiorowego.
    Na podstawie art. 50a ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Rada gminy może ustalać ceny za usługi przewozowe w publicznym transporcie
      zbiorowym w zakresie zadania o charakterze użyteczności publicznej w gminnych
      przewozach pasażerskich. (...)
    Stosownie do art. 51 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Źródłem finansowania przewozów o charakterze użyteczności publicznej mogą być
      w szczególności:
      1) środki własne jednostki samorządu terytorialnego będącej organizatorem;
      2) środki z budżetu państwa.
    Zgodnie z art. 51 ust. 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Do źródeł finansowania, o których mowa w ust. 1, należą również wpływy ze
      sprzedaży biletów oraz wpływy z opłat dodatkowych pobieranych od pasażerów,
      zgodnie z przepisami ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe.
    W myśl art. 52 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Operatorowi przysługuje rekompensata, jeżeli wykaże, że podstawą poniesionej
      straty z tytułu realizacji usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego są
      utracone przychody i poniesione koszty, o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2,
      proporcjonalnie do poniesionej straty.
    Jak stanowi art. 52 ust. 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      W ramach rekompensaty, w części, o której mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c,
      operatorowi przysługuje rozsądny zysk, o którym mowa w załączniku do
      rozporządzenia (WE) nr 1370/2007.
    Na mocy art. 53 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:

      1. Właściwy organizator przekazuje operatorowi rekompensatę, o której mowa w art.
        50 ust. 1 pkt 2, jeżeli operator poniósł stratę i złożył wniosek o rekompensatę w
        trybie określonym w umowie o świadczenie usług w zakresie publicznego
        transportu zbiorowego.
      2. We wniosku, o którym mowa w ust. 1, określa się wysokość utraconych
        przychodów i poniesionych kosztów, o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2,
        obliczoną zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia (WE) nr 1370/2007.
      3. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się dokumenty potwierdzające
        wysokość utraconych przychodów i poniesionych kosztów, o których mowa w art.
        50 ust. 1 pkt 2.
    Zgodnie z art. 54 ww. ustawy:
      1. Właściwy organizator weryfikuje wniosek i dokumenty przedstawione przez
        operatora, stanowiące podstawę obliczenia rekompensaty.
      2. W przypadku pozytywnego wyniku weryfikacji, o której mowa w ust. 1, organizator:
      1) występuje do właściwego marszałka województwa z wnioskiem o przekazanie
        rekompensaty w części stanowiącej zwrot utraconych przychodów z tytułu
        stosowania ustawowych uprawnień do ulgowych przejazdów w publicznym
        transporcie zbiorowym do wysokości poniesionej z tego tytułu straty;
      2) wypłaca przyznaną operatorowi rekompensatę w zakresie poniesionej straty z
        tytułu:
      a) realizacji usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego,
      b) utraconych przychodów w związku ze stosowaniem uprawnień do ulgowych
        przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym ustanowionych na obszarze
        właściwości danego organizatora.
      3) Przepisu ust. 2 pkt 1 nie stosuje się, w przypadku gdy organizatorem jest
        marszałek województwa lub minister właściwy do spraw transportu.
    Z kolei na mocy art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Z powyższego wynika, że art. 29a ust. 1 ustawy odnosi się do wszystkiego, co stanowi
    zapłatę obejmując swym zakresem każdą formę zapłaty otrzymaną przez sprzedawcę z
    tytułu dostawy towarów lub wykonania usługi.
    Katalog elementów dodatkowych wchodzących w skład podstawy opodatkowania
    określony został w art. 29a ust. 6 ustawy. Stosownie do ww. przepisu podstawa
    opodatkowania obejmuje:
      Podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
        podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
        ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
        nabywcy lub usługobiorcy.
    Art. 29a ust. 7 ustawy:
      Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:

      1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
      2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
        momencie sprzedaży;
      3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
        wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i
        ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji
        na potrzeby podatku.
    Z powyższych przepisów wynika, że – co do zasady – podstawa opodatkowania obejmuje
    wszystko, co stanowi wartość otrzymanego świadczenia, które dostawca lub świadczący
    usługę otrzymuje lub powinien otrzymać od kupującego. Przepis art. 29a ust. 6 i ust. 7
    ustawy wymienia elementy, które powinny być wliczane bądź nie powinny być wliczane do
    podstawy opodatkowania.
    Włączenie do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotacji, subwencji i
    innych dopłat o podobnym charakterze ma miejsce tylko wówczas, gdy jest to dotacja,
    subwencja i inna dopłata o podobnym charakterze związana bezpośrednio z dostawą
    towaru lub świadczeniem usługi. Do podstawy opodatkowania zaliczane są tylko takie
    dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które są bezpośrednio
    przeznaczone na dofinansowanie konkretnego towaru, czy też konkretnego rodzaju
    usługi. Gdy podatnik otrzyma dofinansowanie, które będzie związane z dostawą lub
    świadczeniem usług, jako pokrycie części ceny konkretnego świadczenia lub
    rekompensatę z tytułu wykonania określonego świadczenia po cenach obniżonych,
    płatność taka będzie zaliczana do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i
    usług. Nie jest natomiast podstawą opodatkowania ogólna dotacja (subwencja, inna
    dopłata o podobnym charakterze) uzyskana przez podatnika, niezwiązana z dostawą
    towaru lub świadczeniem usługi.
    Z treści powołanych przepisów wynika, że podstawę opodatkowania w podatku od
    towarów i usług stanowi wynagrodzenie, które dostawca lub usługodawca otrzymał lub
    ma otrzymać z tytułu dostawy towarów albo świadczenia usług. Wynagrodzenie to
    oznacza wartość rzeczywiście otrzymaną (lub która ma być otrzymana) w konkretnym
    przypadku.
    Dla określenia, czy dane dotacje (subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze) są
    czy też nie są opodatkowane istotne są szczegółowe warunki ich przyznawania,
    określające cele realizowanego w określonej formie dofinansowania.
    Kryterium uznania dotacji za stanowiącą podstawę opodatkowania jest zatem
    stwierdzenie, że dotacja dokonywana jest w celu sfinansowania konkretnej czynności
    podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Natomiast dotacje niedające
    się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, nie stanowią podstawy opodatkowania w rozumieniu przepisu art. 29a
    ust. 1 ustawy.
    Włączenie do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotacji, subwencji i
    innych dopłat o podobnym charakterze ma miejsce tylko wówczas, gdy jest to dotacja,
    subwencja i inna dopłata o podobnym charakterze związana bezpośrednio z dostawą
    towaru lub świadczeniem usługi. Do podstawy opodatkowania zaliczane są tylko takie
    dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które są bezpośrednio
    przeznaczone na dofinansowanie konkretnego towaru czy też konkretnego rodzaju usługi.
    Nie jest więc podstawą opodatkowania ogólna dotacja (subwencja, inna dopłata o
    podobnym charakterze) uzyskana przez podatnika, niezwiązana z dostawą towaru lub
    świadczeniem usługi.
    W przypadku natomiast, gdy podatnik otrzyma dofinansowanie, które będzie związane z
    dostawą lub świadczeniem usług, jako pokrycie części ceny konkretnego świadczenia lub
    rekompensatę z tytułu wykonania określonego świadczenia po cenach obniżonych,

    płatność taka będzie zaliczana do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i
    usług.
    Zatem, podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług zwiększa się tylko o takie
    dotacje, które w sposób bezwzględny i bezpośredni są związane z daną dostawą towarów
    lub świadczeniem usług. Jeżeli jednak taki bezpośredni związek nie występuje,
    dofinansowanie ogólne – na pokrycie kosztów działalności nie zwiększa podstawy
    opodatkowania, a tym samym nie podlega opodatkowaniu.
    Przepis art. 29a ust. 1 ustawy jest odpowiednikiem art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady,
    zgodnie z którym:
      Podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub
      którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub
      świadczenie usług od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z
      subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.
    Opodatkowanie subwencji (dotacji) stanowi wyjątek od zasad ogólnych wspólnego
    systemu VAT. Nie wszystkie subwencje (dotacje) stanowią element podstawy
    opodatkowania VAT. Jedynie takie, które są subwencjami (dotacjami) związanymi
    bezpośrednio z ceną dostawy towarów czy ceną świadczenia usług. Wyjątek ten należy
    interpretować w sposób ścisły. Wykładnia ścisła prowadzi do wniosku, że tylko subwencje
    bezpośrednio wpływające na cenę transakcji podlegają opodatkowaniu. Natomiast inne
    subwencje (dotacje) nie wchodzą tym samym do podstawy opodatkowania, a w
    konsekwencji nie podlegają opodatkowaniu VAT.
    Z opisu sprawy wynika, że zawarli Państwo umowę z Gminą na świadczenie usług
    publicznego transportu zbiorowego. W ramach umowy występują Państwo jako Operator
    natomiast Gmina jest Organizatorem. Z tytułu wykonywania usług otrzymują Państwo
    rekompensatę wypłacaną przez Gminę na podstawie wykonanych wozokilometrów. Rada
    Miasta w drodze uchwały ustala ceny biletów – są to ceny regulowane, jednakowe dla
    wszystkich pasażerów (z uwzględnieniem ustawowo lub lokalnie przyznanych ulg i
    uprawnień do przejazdów ulgowych lub bezpłatnych). Rekompensata przysługuje Państwu
    na podstawie przepisów ustawy o publicznym transporcie zbiorowym. Jej wysokość
    obliczana jest w oparciu o wynik finansowy netto z wykonywania tych usług – uwzględnia
    po niesione koszty tej działalności, ewentualnie inne dochody z działalności dodatkowej
    związanej z transportem oraz tzw. rozsądny zysk. Rekompensata wyliczana jest najpierw
    na przyszły rok, a następnie weryfikowana w pierwszym kwartale następnego roku, celem
    uniknięcia nadmiernego wypłacania rekompensaty albo ewentualnego uzupełniania w
    przypadku niedoborów. Rekompensata jest zależna od wykonanych wozokilometrów, nie
    od ilości przewiezionych pasażerów, czy sprzedanych biletów. Kwota rekompensaty jest
    weryfikowana pod kątem spełnienia warunków, o których mowa w Rozporządzeniu.
    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii uznania otrzymywanej rekompensaty jako
    wynagrodzenia za podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT usługi publicznego
    transportu zbiorowego.
    Odnosząc się do okoliczności sprawy zasadnym jest odwołanie się do wyroku TSUE z 8
    maja 2025 r. w sprawie C#615/23 (Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przeciwko P. S.
    A.). Przedmiotem tego wyroku jest bowiem sytuacja, w której Spółka realizująca (na
    podstawie umowy zawartej z jednostką samorządu terytorialnego) publiczny transport
    zbiorowy, pokrywa część kosztów z wpływów z biletów, a pozostałą część uzyskuje w
    formie rekompensaty od tej jednostki działającej jako organizator.
    W wyroku tym TSUE wskazał, że:
      Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z informacjami zawartymi w postanowieniu
      odsyłającym i w uwagach na piśmie organu podatkowego bezpośrednimi odbiorcami
      usług publicznego transportu zbiorowego, które operator tych usług zamierza
      świadczyć, są użytkownicy rzeczonych usług, którzy zakupują bilety w zamian za te

      usługi, podczas gdy organizator wypłacający rekompensatę temu operatorowi nie jest
      uważany za odbiorcę tej usługi. Tak więc w niniejszej sprawie organizator ten posiada
      status „osoby trzeciej” w rozumieniu tego art. 73 (pkt 22)
      Co się tyczy kwestii, czy rekompensata ta stanowi subwencję związaną bezpośrednio
      z ceną takiej dostawy lub świadczenia w rozumieniu art. 73 dyrektywy VAT, z
      orzecznictwa Trybunału wynika, że przewidując, że do podstawy opodatkowania VAT
      zalicza się, w określonych w tym przepisie przypadkach, niektóre subwencje
      przyznane podatnikom, ów art. 73 zmierza do obciążenia VAT całej wartości towarów
      lub usług, a przez to do uniknięcia zmniejszenia przychodu z podatku na skutek
      przyznania subwencji [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C
      (VAT i dotacje rolne), C#573/18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 30 i przytoczone tam
      orzecznictwo] (pkt 23)
      Zgodnie z brzmieniem tego przepisu stosuje się on, gdy subwencja jest bezpośrednio
      związana z ceną danej transakcji. Aby miała miejsce taka sytuacja, subwencja
      powinna być przyznawana konkretnie podmiotowi subwencjonowanemu po to, by
      dostarczał on określony towar lub wykonywał określoną usługę. Jedynie w takim
      przypadku subwencję można uznać za świadczenie wzajemne względem dostawy
      towaru lub świadczonej usługi, a w związku z tym może ona podlegać opodatkowaniu
      [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT i dotacje rolne), C#
      573/18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo] (pkt 24)
      Ponadto należy zbadać, czy nabywcy towarów lub usługobiorcy czerpią zysk z
      subwencji przyznanej jej beneficjentowi. Niezbędne jest bowiem, by cena, którą ma
      zapłacić nabywca lub usługobiorca, była ustalona w taki sposób, by zmniejszała się w
      stosunku odpowiadającym subwencji przyznanej sprzedawcy towarów lub
      świadczącemu usługi, która stanowiłaby zatem element determinujący ceny, jakiej
      ten ostatni żąda. Należy zatem zbadać, czy okoliczność, że subwencja jest
      przyznawana sprzedawcy lub świadczącemu usługi, pozwala mu obiektywnie na
      sprzedaż towarów lub świadczenie usług po cenie niższej od tej, której by żądał,
      gdyby nie otrzymał subwencji [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r.,
      C i C (VAT i dotacje rolne), C#573/18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 32 i przytoczone
      tam orzecznictwo]. (pkt 25)
      Ponadto możliwe powinno być zidentyfikowanie świadczenia wzajemnego, które
      stanowi subwencja [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT i
      dotacje rolne), C#573/18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 33 i przytoczone tam
      orzecznictwo]. (pkt 26)
      W pojęciu „subwencje związane bezpośrednio z ceną” w rozumieniu art. 73 dyrektywy
      VAT mieszczą się zatem jedynie te subwencje, które stanowią całkowicie lub
      częściowo świadczenie uzyskiwane w zamian za określone dostawy towarów lub
      świadczenia usług oraz są przyznawane przez osobę trzecią sprzedawcy lub
      świadczącemu usługi [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT
      i dotacje rolne), C#573/18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 34 i przytoczone tam
      orzecznictwo]. (pkt 27)
      W niniejszej sprawie z postanowienia odsyłającego wynika, że rozpatrywane w
      postępowaniu głównym usługi publicznego transportu zbiorowego są świadczone na
      podstawie umowy zawartej między jednostką samorządu terytorialnego, działającą
      jako organizator, który ustala cenę biletów, a spółką P., działającą w charakterze
      operatora. Ponieważ przychody uzyskane w szczególności ze sprzedaży biletów są
      niewystarczające do pokrycia kosztów tych usług, jednostka samorządu
      terytorialnego wypłaca spółce P. zryczałtowaną rekompensatę, której kwota nie może
      przekraczać kwoty odpowiadającej ujemnemu wynikowi finansowemu wynikającemu
      ze wspomnianych usług, a w każdym razie maksymalnej kwoty ustalonej na dany
      okres. (pkt 28)

      Jak stwierdził sąd odsyłający, taka rekompensata nie ma bezpośredniego wpływu na
      cenę świadczonych usług transportowych, ustaloną przez organizatora tych usług,
      ponieważ celem tej rekompensaty jest przede wszystkim pokrycie strat związanych z
      tą działalnością. (pkt 29)
      W tych okolicznościach należy stwierdzić, że rekompensata taka jak rozpatrywana w
      postępowaniu głównym nie jest wypłacana operatorowi konkretnie w celu
      świadczenia przez niego usługi transportowej na rzecz określonego usługobiorcy i nie
      ma wpływu na cenę, jaką ma zapłacić ten usługobiorca, ponieważ cena ta nie jest
      ustalana w taki sposób, że zmniejsza się proporcjonalnie do rekompensaty
      wypłacanej podmiotowi świadczącemu tę usługę. Natomiast, jak zauważyła w istocie
      rzecznik generalna w pkt 54 opinii, wspomniana rekompensata jest przyznawana a
      posteriori i jest niezależna od konkretnego korzystania z usług transportowych, lecz
      zależy od liczby oferowanych wozokilometrów. Taka rekompensata nie wchodzi
      zatem w zakres pojęcia „subwencji bezpośrednio związanych z ceną” w rozumieniu
      art. 73 dyrektywy VAT. (pkt 30)
      Wniosku tego nie podważa fakt, że bez takiej rekompensaty, która pozwala na
      wyraźne obniżenie ceny świadczonej usługi, cena biletów dla odbiorców tej usługi
      musiałaby być wyższa. (pkt 31)
      Jak zauważyła rzecznik generalna w pkt 58 opinii, należy bowiem uznać, że każda
      dotacja siłą rzeczy może mieć wpływ na kalkulację cen, niezależnie od tego, czy jest
      ona dokonywana przez beneficjenta dotacji, czy też, jak w niniejszym przypadku,
      przez organizatora wypłacającego rzeczoną dotację. Tymczasem, jak wynika z
      orzecznictwa Trybunału, sam fakt, że finansowanie może mieć wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podmiot otrzymujący to
      finansowanie, nie wystarcza, aby objąć to finansowanie opodatkowaniem jako
      subwencji bezpośrednio związanej z ceną w rozumieniu art. 73 dyrektywy VAT (zob.
      podobnie wyrok z dnia 22 listopada 2001 r., Office des produits wallons, C-184/00, EU:
      C:2001:629, pkt 12). (pkt 32)
      (...). w niniejszej sprawie z usług publicznego transportu zbiorowego nie korzystają
      osoby, które można wyraźnie zidentyfikować, lecz wszyscy potencjalni pasażerowie.
      Ponadto rekompensata jest obliczana bez uwzględniania tożsamości i liczby
      użytkowników świadczonej usługi. (pkt 39)
      W świetle całości powyższych rozważań odpowiedź na przedłożone Trybunałowi
      pytanie powinna brzmieć tak, iż art. 73 dyrektywy VAT należy interpretować w ten
      sposób, że zryczałtowana rekompensata wypłacana przez jednostkę samorządu
      terytorialnego przedsiębiorstwu świadczącemu usługi publicznego transportu
      zbiorowego i mająca na celu pokrycie strat poniesionych w ramach świadczenia tych
      usług nie wchodzi w zakres podstawy opodatkowania tego przedsiębiorstwa. (pkt 40)
    Mając na uwadze przepisy art. 29a ust. 1 ustawy oraz orzeczenie TSUE w sprawie C-615/23
    stwierdzić należy, że otrzymana przez Państwa od Gminy rekompensata za świadczenie
    usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego, nie stanowi obrotu w rozumieniu
    art. 29a ust. 1 ustawy, a tym samym nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Rekompensata ta wypłacana jest bowiem przez Gminę (organizatora) Państwu
    (Operatorowi) za świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego i
    została wyliczona na zasadach opisanych w Rozporządzeniu (WE) 1370/2007 Parlamentu
    Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r., dotyczącego usług publicznych w
    zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylającego
    rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70 (Dz. Urz. UE., I. 315/1 z dnia 3
    grudnia 2007 r., Dz. Urz. UE, I. 240/65 z dnia 16 września 2015 r., Dz. Urz. UE, I. 354/22 z
    dnia 23 grudnia 2016 r.). Do wypłaty tej rekompensaty mają również zastosowanie
    przepisy ustawy o publicznym transporcie zbiorowym.

    W związku z powyższym, w świetle orzeczenia TSUE w sprawie C-615/23, rekompensata
    nie jest wypłacana Państwu w celu świadczenia przez Państwa usługi transportowej na
    rzecz określonego usługobiorcy i nie ma wpływu na cenę, jaką ma zapłacić ten
    usługobiorca. Rekompensata nie ma bezpośredniego wpływu na cenę świadczonych usług
    transportowych, ustaloną przez organizatora tych usług, ponieważ celem tej
    rekompensaty jest przede wszystkim pokrycie strat związanych z tą działalnością.
    Podsumowując, stwierdzam, że otrzymywanej dotacji nie należy wliczać do podstawy
    opodatkowania, gdyż nie stanowi ona wynagrodzenia z tytułu świadczenia usług
    publicznego transportu zbiorowego podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Zatem Państwa stanowisko uznałem jako prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego,
    Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym ich
    przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa wniosku
    (pytania). Inne kwestie przedstawione w opisie stanu faktycznego, które nie zostały
    objęte pytaniem nie mogą być rozpatrzone zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej,
    w myśl którego:
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w
      jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego
      (interpretację indywidualną).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.