Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.207.2024.8.ED
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-18
Teza: Odpisy amortyzacyjne oraz wydatki związane z samochodami służbowymi, które udostępniane są pracownikom Wnioskodawcy do tzw. użytku mieszanego (tj. również do celów prywatnych) nie powinny zostać zaliczone do wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą w wysokości 50% zgodnie z art. 28m ust. 4a pkt 2 ustawy o CIT i w konsekwencji nie powinny stanowić dochodu podlegającego opodatkowaniu Ryczałtem.
Słowa kluczowe: amortyzacja; podatek-podatek ryczałtowy-ryczałt od dochodów spółek – CIT estoński; ryczałt; samochód-samochód osobowy; użytkowanie (używanie)-użytkowanie samochodów
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Wydatki niestanowiące kosztów uzyskania przychodów-Wydatki dotyczące samochodów 
-Używanie samochodu osobowego do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą; Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 5, 5a, 5b, 6b. Podstawa opodatkowania i wysokość podatku-Odliczenia od dochodu/podstawy opodatkowania
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 6b-Oddział 3-art. 28m-ust. 1-pkt 3; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 6b-Oddział 3-art. 28m-ust. 4a-pkt 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 kwietnia 2024 r. za pośrednictwem ePUAP wpłynął Państwa wniosek z tego samego
    dnia o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób
    prawnych w zakresie ustalenia, czy odpisy amortyzacyjne oraz wydatki związane z
    samochodami służbowymi, które udostępniane są Państwa pracownikom do tzw. użytku
    mieszanego (tj. również do celów prywatnych) powinny zostać zaliczone do wydatków
    niezwiązanych z działalnością gospodarczą w wysokości 50% zgodnie z art. 28m ust. 4a pkt
    2 ustawy o CIT i w konsekwencji stanowić dochód podlegający opodatkowaniu Ryczałtem.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    X sp. z o.o. [dalej: Wnioskodawca lub Spółka] jako autoryzowany dealer jednej z marek
    samochodowych zajmuje się w szczególności sprzedażą hurtową i detaliczną
    samochodów, świadczeniem usług serwisowych oraz blacharsko-lakierniczych.
    Wnioskodawca podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce dla
    potrzeb CIT i jest czynnym podatnikiem VAT. Spółka stosuje opodatkowanie na zasadzie
    „Ryczałtu od dochodów Spółek” zgodnie z rozdziałem 6b ustawy o CIT [dalej: estoński CIT
    lub Ryczałt].
    Większość nabywanych przez Spółkę samochodów to samochody, w przypadku których
    stosowane jest pełne odliczenie VAT naliczonego, gdyż są to albo towary handlowe, albo
    samochody przeznaczone wyłącznie do najmu lub podobnych celów.
    Wnioskodawca posiada jednak również drugą grupę samochodów, które udostępniane są
    pracownikom (osobom zatrudnionym w oparciu o umowę o pracę). Są one
    wykorzystywane do tzw. użytku mieszanego. Oznacza to, że pracownicy przekazane im
    pojazdy (oprócz ich wykorzystywania do realizacji obowiązków służbowych) mogą
    wykorzystywać również do celów prywatnych. Z tego tytułu pracownikom do przychodu ze
    stosunku pracy przypisywane jest nieodpłatne świadczenie z tytułu wykorzystywania
    samochodu służbowego do celów prywatnych. Jego wysokość ustalana jest na podstawie
    art. 12 ust. 2a ustawy o PIT, tj. w wysokości 250 lub 400 zł [dalej: ryczałt samochodowy] w
    zależności od mocy silnika pojazdu służbowego. Spółka w przypadku tych samochodów
    odlicza 50% kwoty podatku naliczonego VAT.

    Zasady korzystania przez pracowników z pojazdów służbowych zostały uregulowanie w
    regulaminie korzystania z samochodów służbowych obowiązujących w spółce X [dalej:
    Regulamin]. Regulamin zawiera odpowiednie postanowienia świadczące o tym, że
    pracownikom wykorzystującym pojazdy również do celów prywatnych przypisywany jest
    do przychodu ze stosunku pracy w każdym miesiącu ryczałt samochodowy. Regulamin
    zakłada ponadto, że pomiędzy każdym pracownikiem wykorzystującym samochód
    również do celów prywatnych zostaje zawarta umowa użyczenia samochodu służbowego
    do celów prywatnych. W umowie wskazane są dane pojazdu (takie jak: marka, model, rok
    produkcji, numer nadwozia VIN), co oznacza, że każdy z pojazdów służbowych
    wykorzystywanych również do celów prywatnych jest przypisany indywidualnie do
    jednego pracownika, z którym została zawarta umowa użyczenia.
    Regulamin definiuje użytek prywatny oraz służbowy. Regulamin przewiduje, że pojazd nie
    może być oddawany do użytku osobom trzecim. Pojazd może jednak zostać udostępniony
    przez pracownika członkowi rodziny, ale tylko za uprzednią zgodą pracodawcy, a ponadto
    pracownik ponosi wówczas pełną odpowiedzialność, że osoba ta nie jest pod wpływem
    alkoholu i posiada uprawnienia do kierowania pojazdami. Pracownik nie jest uprawniony
    do dalszego podnajmu pojazdu czy też wykorzystywania go w ramach prowadzonej przez
    niego działalności gospodarczej. Natomiast użytek służbowy to np. delegacje, jazdy
    lokalne, udostępnienie pojazdu klientowi w celu dokonania jazdy testowej lub jako
    samochód zastępczy, a także udostępnienie pojazdu innemu pracownikowi do wykonania
    takich zadań służbowych. W okresie użytkowania samochodu przez pracownika,
    pracownik ponosi odpowiedzialność za powierzony samochód, w tym jego uszkodzenie
    lub kradzież, wynikające z nienależytego użytkowania lub niezastosowania się do
    postanowień Regulaminu.
    Powyższe oznacza, że pojazdy wykorzystywane są w dwojaki sposób. Po pierwsze do
    celów „czysto” służbowych w związku z wykonywanymi obowiązkami w ramach stosunku
    pracy. Po drugie, do celów prywatnych konkretnego pracownika - z tego tytułu
    pracownikom do przychodu ze stosunku pracy doliczany jest dodatkowy przychód z tytułu
    nieodpłatnego świadczenia.
    W konsekwencji, udostępniony pracownikowi samochód wykorzystywany jest wyłącznie
    do dwóch celów: służbowych albo prywatnych.
    Pracownik nie jest podmiotem powiązanym kapitałowo ze Spółką. Pracownika i Spółkę
    łączy wyłącznie stosunek pracy.
    Zgodnie z art. 28m ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT dochód (winno być: opodatkowaniu ryczałtem
    podlega dochód) odpowiadający wysokości wydatków niezwiązanych z działalnością
    gospodarczą (dochód z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą)
    [dalej: WNzD]. Art. 28m 4a pkt 2 ustawy o CIT stanowi, że do WNzD zalicza się 50%
    wydatków i odpisów amortyzacyjnych w przypadku składników majątku, które nie są
    wykorzystywane wyłącznie na cele działalności gospodarczej. Na ten moment
    Wnioskodawca do WNzD zalicza odpisy amortyzacyjne oraz wydatki związane z pojazdami,
    które udostępniane są pracownikom do celów mieszanych. Spółka powzięła wątpliwości,
    czy stosowana przez nią obecnie praktyka jest prawidłowa. Z uwagi na fakt, że Spółka
    zamierza wypracować model zgodny z obowiązującymi przepisami, zwraca się z
    wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego.

## Pytanie

Czy odpisy amortyzacyjne oraz wydatki związane z samochodami służbowymi, które
    udostępniane są pracownikom Wnioskodawcy do tzw. użytku mieszanego (tj. również do
    celów prywatnych) powinny zostać zaliczone do wydatków niezwiązanych z działalnością
    gospodarczą w wysokości 50% zgodnie z art. 28m ust. 4a pkt 2 ustawy o CIT i w
    konsekwencji stanowić dochód podlegający opodatkowaniu Ryczałtem?
    Państwa stanowisko w sprawie

    Zdaniem Wnioskodawcy, odpisy amortyzacyjne oraz wydatki związane z samochodami
    służbowymi, które udostępniane są pracownikom Wnioskodawcy do tzw. użytku
    mieszanego (tj. również do celów prywatnych) nie powinny w żadnym stopniu zostać
    zaliczone do wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą i w konsekwencji nie
    powinny stanowić dochodu podlegającego opodatkowaniu estońskim CIT.
    Zgodnie z art. 12 ust. 2a ustawy o PIT wartość pieniężną nieodpłatnego świadczenia
    przysługującego pracownikowi z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów
    prywatnych ustala się w wysokości:
    1) 250 zł miesięcznie - dla samochodów:
        a) o mocy silnika do 60 kW,
        b) stanowiących pojazd elektryczny w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11
        stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz. U. z 2023 r.
        poz. 875, 1394, 1506 i 1681) lub pojazd napędzany wodorem w rozumieniu art. 2
        pkt 15 tej ustawy,
    2) 400 zł miesięcznie - dla samochodów innych niż wymienione w pkt 1.
    Powyższe oznacza, że w przypadku wykorzystywania przez pracownika samochodu
    służbowego również do celów prywatnych (tzw. użytku mieszanego) pracownikowi
    powinien zostać przypisany z tego tytułu dodatkowy przychód ze stosunku pracy (ryczałt
    samochodowy) w wysokości 250 lub 400 zł w zależności od mocy silnika pojazdu
    służbowego. W rezultacie, na gruncie przepisów ustawy o PIT ryczałt samochodowy
    stanowi dodatkowy element wynagrodzenia pracownika.
    Jednocześnie ustawa o CIT nie zawiera szczególnych regulacji w odniesieniu do spółek
    stosujących klasyczny model rozliczenia CIT w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów
    uzyskania przychodów wydatków ponoszonych w związku z utrzymaniem i eksploatacją
    pojazdów służbowych udostępnianych pracownikom zarówno do celów służbowych, jak i
    do celów prywatnych. W przypadku CIT tzw. klasycznego, stosowane są następujące
    ograniczenia:
      a) proporcja wartości samochodu do kwoty 150.000 zł;
      b) 25% kosztów eksploatacji - w przypadku nieprowadzenia ewidencji przebiegu
        pojazdu zgodnie z ustawą o VAT.
    Żadne z powyższych ograniczeń nie wynika wprost z prywatnego używania samochodów.
    Drugie z tych ograniczeń określa fikcję prawną, zgodnie z którą samochód, dla którego nie
    jest prowadzona ewidencja, nie jest wykorzystywany wyłącznie do działalności
    gospodarczej. Przepisu tego nie stosuje się jednak w przypadku spółek stosujących
    Ryczałt, a zatem nieprowadzenie ewidencji samo w sobie nie jest przesłaną do naliczania
    ryczałtu, co potwierdzał również Minister Finansów w odpowiedzi na interpelację
    poselską, udzielonej 21 lipca 2022 r. o sygn. DD8.054.2.2022: Należy zaznaczyć, iż
    nieprowadzenie przez podatnika opodatkowanego ryczałtem od dochodów spółek
    ewidencji określonej w art. 16 ust. 5f ustawy CIT nie oznacza automatycznie, że jest on
    obowiązany rozpoznać dochód z tytułu ukrytych zysków lub wydatków niezwiązanych z
    działalnością gospodarczą.
    W przypadku spółek stosujących estoński CIT, zgodnie z art. 28m ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT
    opodatkowaniu Ryczałtem podlega m.in. dochód w wysokości wydatków niezwiązanych z
    działalnością gospodarczą (dochód z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością
    gospodarczą).
    Jednocześnie ustawa o CIT nie zawiera definicji pojęcia wydatków niezwiązanych z
    działalnością, wskazując wyłącznie w art. 28m ust. 4a ustawy o CIT, że do wydatków
    niezwiązanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie zalicza się

    wydatków i odpisów amortyzacyjnych oraz odpisów z tytułu trwałej utraty wartości,
    związanych z używaniem samochodów osobowych, środków transportu lotniczego,
    taboru pływającego oraz innych składników majątku:
    1) w pełnej wysokości - w przypadku składników majątku wykorzystywanych wyłącznie na
      cele działalności gospodarczej,
    2) w wysokości 50% - w przypadku składników majątku, które nie są wykorzystywane
      wyłącznie na cele działalności gospodarczej.
    Jeżeli więc składnik majątku nie jest wykorzystywany wyłącznie na cele działalności
    gospodarczej, 50% wartości wydatków i odpisów amortyzacyjnych powinno zostać
    zaliczonych do WNzD i w konsekwencji podlegać opodatkowaniu Ryczałtem.
    Również pojęcie „braku związku z działalnością gospodarczą” nie zostało w ustawie
    zdefiniowane. Warto w tym kontekście porównać ww. przepis z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Aby zaliczyć dany wydatek to kosztów podatkowych w CIT klasycznym, wydatek musi być
    poniesiony wprost w celu uzyskania przychodów (względnie zabezpieczenia źródła
    przychodu). Natomiast pojęcie „związku z działalnością gospodarczą” jest znacznie szersze.
    Odnosząc powyższe rozważania do sytuacji Spółki, należy wskazać, że kwestię
    użytkowania samochodów służbowych w Spółce reguluje Regulamin przedstawiony w
    opisie stanu faktycznego. Każdemu pracownikowi użytkującemu pojazd w tzw. trybie
    mieszanym, tj. również do celów prywatnych, przypisany zostaje konkretny pojazd, który
    może być użytkowany wyłącznie do celów prywatnych lub służbowych. Pracownik nie jest
    uprawniony do dalszego podnajmu pojazdu, wykorzystywania go w prowadzonej przez
    niego działalności gospodarczej, oddawania go do użytku obcym osobom. Wykorzystanie
    samochodu wyłącznie do tych celów zapewnia obarczenie pracownika odpowiedzialnością
    za uszkodzenia czy kradzież, gdyby pracownik dopuścił się naruszenia tego zakazu.
    Dodatkowo, jak wspomniano w opisie stanu faktycznego, pracownikom wykorzystującym
    pojazd również do celów prywatnych, przypisywany jest ryczałt samochodowy ustalony
    zgodnie z przytoczonym powyżej art. 12 ust. 2a ustawy o PIT.
    W rezultacie samochód służbowy wykorzystywany jest wyłącznie do dwóch celów - do
    obowiązków służbowych lub do celów prywatnych. W praktyce oznacza to, że pracownik
    otrzymuje od Spółki benefit pracowniczy polegający na możliwości użytkowania pojazdu
    służbowego również do celów prywatnych, poza godzinami pracy, co jest powszechnie
    stosowaną na rynku praktyką.
    Benefity pracownicze nie są wprost regulowane w Kodeksie pracy. W praktyce uznaje się
    je za świadczenie należne ze stosunku pracy. Prawidłowość koncepcji utożsamiania
    benefitów z szeroko rozumianym wynagrodzeniem za pracę, które jest wliczane do
    dochodu ze stosunku pracy, potwierdza stanowisko Głównego Inspektora Pracy z 2009 r.
    (GPP-471-4560-22/09/PE/RP) (por.: Anna Gwiazda, dr Joanna Ostojska-Kołodziej, Prawo
    pracy a świadczenia pozapłacowe, Ogólnopolska Gazeta Finansowa z 9 września 2016 r.,
    str. 50). Na gruncie przepisów podatkowych kwestia ta jest jeszcze prostsza, ponieważ, jak
    już wskazano powyżej, art. 12 ust. 1 ustawy o PIT definiuje przychody ze stosunku pracy
    maksymalnie szeroko, wliczając do tej kategorii m.in. świadczenia nieodpłatne.
    Spółka udostępniając pracownikowi pojazd służbowy, który może być wykorzystywany
    również do celów prywatnych, kieruje się przede wszystkim własnym interesem, ponieważ
    udostępniony pojazd służbowy ma w głównej mierze służyć do osiągnięcia przez Spółkę
    przychodu. Spółka przyznając pracownikom dodatkowy, pozapłacowy element
    wynagrodzenia oczekuje w zamian zwiększenia efektywności, większej motywacji do
    wykonywania obowiązków służbowych. Udostępnienie pojazdu na użytek prywatny
    stanowi więc benefit, który w żaden sposób nie zmienia ogólnego przeznaczenia pojazdu
    służbowego, tj. generowania przychodu dla Spółki. Co więcej, Spółka jako dealer

    samochodowy ma możliwość korzystania z samochodów po znacznie niższym koszcie niż
    podmiot spoza branży, dlatego też zapewnienie opisanego benefitu jest dla niej tańsze niż
    np. dla firmy farmaceutycznej.
    Spółka zatrudniając np. handlowców obowiązana jest do zapewnienia im pojazdów
    służbowych. Dodatkowo, ze względu na panujący na rynku trend polegający na udzielaniu
    przez pracodawców zgody na prywatny użytek pojazdów służbowych również do celów
    prywatnych, Spółka w celu pozyskania (zatrzymania) pracowników godzi się na tego typu
    rozwiązanie. W rezultacie użytek pojazdu służbowego do celów prywatnych stanowi
    identyczny benefit jak np. karta sportowa czy prywatna opieka medyczna.
    Istotny jest również fakt, że użytek ten jest po stronie pracownika opodatkowany i
    oskładkowany, tak samo jak każdy inny element wynagrodzenia. Gdyby uznać, że dla
    pracodawcy jest to wydatek inny niż wynagrodzenie, to prowadziłoby do niespójności
    regulacji ustawy o CIT z ustawą o PIT. Zdaniem Wnioskodawcy, traktowanie na gruncie PIT
    opisanej kategorii jak wynagrodzenia powoduje, że również w obszarze CIT ta kategoria
    musi być traktowana w taki sam sposób, tzn. jako koszt uzyskania przychodu oraz
    wydatek związany z działalnością.
    W tym miejscu warto odnieść się do interpretacji indywidualnych wydawanych w
    przypadku spółek stosujących klasyczny CIT. Przykładowo w interpretacji indywidualnej:
      - z 28 czerwca 2016 r., Znak: ILPB3/4510-1-198/16-4/AO. Organ podatkowy stanął na
        stanowisku, że: wydatki związane z utrzymaniem i eksploatacją samochodów
        służbowych, w sytuacji gdy poza czynnościami służbowymi będą wykorzystywane
        również do celów prywatnych użytkowników, Wnioskodawca będzie mógł zaliczyć
        do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku
        dochodowym od osób prawnych.
    Powyższe stanowisko znalazło również potwierdzenie w interpretacji indywidualnej
      - z 11 marca 2016 r., Znak: IBPB-1-1/4510-302/15/NL, w której organ podatkowy
        wskazał, że wydatki jakie Spółka będzie ponosić na zakup paliwa oraz inne wydatki
        związane z eksploatacją samochodów służbowych, o których mowa we wniosku, a
        wykorzystywanych przez pracowników do celów służbowych oraz prywatnych będą
        stanowić podatkowe koszty uzyskania przychodu pracodawcy w rozumieniu art. 15
        ust. 1 ustawy o CIT.
    Jak już wspomniano, pojęcie wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą nie
    zostało zdefiniowane w ustawie o CIT. Niemniej, z literalnego brzmienia przepisu wynika,
    że dotyczą one wydatków, które związane są z jakimikolwiek innymi aktywnościami
    podatnika, aniżeli prowadzona przez niego działalność gospodarcza. Przykładem
    jednoznacznych WNzD byłaby sytuacja, w której to spółka zakłada fundację charytatywną i
    użycza nieodpłatnie samochody do tej fundacji. Inny przykład takiej sytuacji to spółka,
    która bez żadnego uzasadnienia biznesowego i tytułu prawnego, zezwala na korzystanie z
    tych samochodów niepowiązanej, znanej osobie (np. politykowi, celebrycie) w celu
    uzyskania bliżej niezdefiniowanych korzyści albo „po znajomości”. W takiej sytuacji
    samochód ewidentnie nie jest wykorzystywany wyłącznie do działalności gospodarczej.
    Zupełnie inaczej natomiast jest w przypadku użytku prywatnego pojazdu służbowego
    przez pracownika. Spółka nie oddaje pracownikowi samochodu bez celu biznesowego, a
    wręcz przeciwnie, robi to wyłącznie w tym celu. Dzieje się tak, ponieważ jest to działanie
    standardowe w branży i Spółka nie może sobie pozwolić na to, by jej pracownicy nie
    korzystali z samochodów, w sytuacji, w której konkurencja Spółki powszechnie taki benefit
    zapewnia. Niezależnie od presji konkurencyjnej, pracownik otrzymujący taki benefit jest w
    sposób oczywisty bardziej zadowolony i zmotywowany do pracy niż ten, który z
    samochodu korzystać na koszt pracodawcy nie może. Trzeba mieć na uwadze, że dla
    osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej samochód jest bardzo dużym

    wydatkiem i rezygnacja z pracy oznaczałaby konieczność pozyskania samochodu z innego
    źródła wysokim kosztem. Dlatego też ten konkretny benefit jest bardzo skutecznym
    narzędziem retencji pracowników.
    Dodatkowo należy wskazać, że realizacja prywatnych celów pracowników też jest
    elementem działalności gospodarczej pracodawcy. Nawet zwykłe wynagrodzenie
    pieniężne jest „wydatkiem na prywatne cele pracowników” - ponieważ wynagrodzenie to
    jest wykorzystywane w celu realizacji celów prywatnych. Wynagrodzenia - pieniężne, jak i
    niepieniężne - są zapłatą za pracę, która to praca jest przecież niezbędna, aby pracodawca
    mógł w ogóle funkcjonować na rynku i prowadzić działalność gospodarczą. Nie można
    rozsądnie twierdzić, że wypłata wynagrodzeń pracowniczych jest z działalnością
    niezwiązana. Zatem wydatki na pracowników - ich wynagrodzenia pieniężne, benefity czy
    wpłaty na ZFŚS - stanowią wydatki nie tyle „związane”, co „konieczne” dla prowadzenia
    działalności gospodarczej.
    W rezultacie, skoro możliwość korzystania z pojazdu służbowego również do celów
    prywatnych jest elementem wynagrodzenia (stanowi benefit pozapłacowy), Spółka nie
    widzi powodów, dla których element ten miałby być dyskryminowany w stosunku do
    wynagrodzeń pieniężnych, ale też innych benefitów. Przykładowo w interpretacji
    indywidualnej z 30 października 2023 r., Znak: 0111-KDWB.4010.79.2023.2.AW organ
    wskazał, że finansowanie pracownikom benefitów takich jak np. ubezpieczenie medyczne
    nie stanowi WNzD.
    Spółce nie jest znana żadna interpretacja indywidualna, w której jakikolwiek wydatek
    związany z polityką pracowniczą byłby uznany za WNzD.
    Co więcej, gdyby uznać, że użytek prywatny nie jest związany z działalnością, należałoby
    jednocześnie uznać, że samochody używane również prywatnie nie dają prawa do
    (pełnych) kosztów podatkowych w klasycznym CIT oraz PIT. Wydatek, który nie jest
    związany w pełni z działalnością, nie mógłby być uznany za poniesiony w celu uzyskania
    przychodów. Spółce nie są znane twierdzenia organów podatkowych, gdzie negowano by
    możliwość zaliczania do k.u.p. wydatków na samochody używane przez pracowników.
    Spółce nie jest też znany z praktyki żaden przypadek zakwestionowania takich kosztów w
    toku kontroli podatkowej, podczas gdy w branży Spółki każdy podmiot opodatkowany
    klasycznym CIT stosuje takie rozwiązania.
    W związku z powyższym, Spółka stoi na stanowisku, że użytkowanie przez pracownika
    pojazdu służbowego w trybie mieszanym (tj. również do celów prywatnych), nie skutkuje
    tym, że samochód ten nie jest wykorzystywany wyłącznie na cele działalności
    gospodarczej. W konsekwencji, w ocenie Spółki wydatki oraz odpisy amortyzacyjne w
    przypadku tych pojazdów nie powinny w ogóle stanowić WNzD (na podstawie art. 28m
    ust. 4a pkt 2 ustawy o CIT).
    Na koniec należy odnieść się do wykładni historycznej. Historycznie przepis dotyczący
    używania samochodów osobowych, które nie są wykorzystywane wyłącznie na cele
    działalności gospodarczej, dotyczył wyłącznie ukrytych zysków (art. 28m ust. 4 pkt 2
    ustawy o CIT). Na tym gruncie powstała szeroka praktyka orzecznicza, z której wynikało, że
    przepis ten dotyczył wyłącznie ukrytych zysków i nie można go było stosować przez
    analogię do wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą (por. wyrok WSA w
    Opolu z 9 listopada 2022 r., sygn. I SA/Op 293/22). W efekcie, przed 1 stycznia 2023 r.
    istniała podstawa prawna wyłącznie do opodatkowania użytku tych samochodów, które
    były wykorzystywane do prywatnych celów wspólników i ich osób powiązanych. Dopiero
    dodanie od 1 stycznia 2023 r. do art. 28m ust. 4a ustawy o CIT pozwoliło na podjęcie
    rozważań, że estońskim CIT powinny zostać także objęte samochody w innych
    przypadkach. Brzmienie przepisu dotyczącego WNzD jest analogicznie jak przepisu
    dotyczącego ukrytych zysków.
    W uzasadnieniu do projektu ustawy wprowadzającej art. 28m ust. 4a ustawy o CIT
    wskazano, że mając na uwadze wysoki stopień podobieństwa pomiędzy ukrytymi zyskami

    a wydatkami niezwiązanymi z działalnością gospodarczą, treść art. 28m ust. 4 pkt 2 lit. b
    ustawy CIT oraz regułę racjonalnego prawodawcy, należy uznać, że również w przypadku
    relacji pomiędzy podmiotami niepowiązanymi, analogicznie 50% wysokości wydatków,
    odpisów amortyzacyjnych oraz odpisów z tytułu trwałej utraty wartości związanych z
    używaniem składników majątku, które nie są wykorzystywane wyłącznie na cele
    działalności gospodarczej, stanowią wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą.
    Nie odniesiono się natomiast wprost do sytuacji pojazdów służbowych użytkowanych
    przez pracowników w trybie mieszanym. Autorzy projektu ustawy wskazali w tym
    projekcie jedynie, że należy opodatkować użytek inny niż związany z działalnością także
    wtedy, gdy użytek poza działalnością dotyczy podmiotów niepowiązanych. Twierdzenie
    takie jest słuszne i w pełni uzasadnia wprowadzenie ww. przepisu, ponieważ przed jego
    wprowadzeniem istniała luka w prawie. Natomiast z uzasadnienia tego nie wynika w
    żaden sposób, że celem ustawodawcy było objęcie opodatkowaniem prywatnego użytku
    pracowników - przeciwnie, chodziło o opodatkowanie użytku innego niż biznesowy.
    Naczelną zasadą w estońskim CIT jest opodatkowanie zrealizowanych zysków (w kontrze
    do CIT klasycznego, w którym opodatkowaniu podlegają dochody niezależnie od ich
    faktycznej realizacji). Realizacja zysków oznacza ich dystrybucję do udziałowców - dlatego
    dwie główne kategorie podlegające opodatkowaniu to zyski podzielone oraz zyski ukryte.
    Natomiast wydatki na pracowników nie stanowią dystrybucji zysków do udziałowców w
    jakiekolwiek formie. Należy wyraźnie odróżnić w tym obszarze CIT od VAT, ponieważ VAT
    jest podatkiem konsumpcyjnym. Stąd też w VAT w pełni zasadne jest ograniczenie
    odliczenia podatku od prywatnego użytku samochodów, niezależnie od tego, kto z tego
    samochodu korzysta, ponieważ mechanizm ten pozwala efektywnie opodatkować
    konsumpcję. Natomiast w CIT estońskim opodatkowana jest tylko „konsumpcja”
    udziałowców, ale już nie podmiotów niepowiązanych. Jak już wspomniano, np.
    wynagrodzenia pracowników nie podlegają opodatkowaniu CIT estońskim. Pośrednio
    opodatkowany jest użytek aut poprzez wykluczenie z k.u.p. 25% kosztów eksploatacji w
    przypadku nieprowadzenia ewidencji. Jednak w przypadku klasycznego CIT wprowadzono
    szczególną fikcję prawną, polegającą na tym, że nieprowadzenie ewidencji skutkuje
    automatycznie wykluczeniem tych wydatków z k.u.p., bez badania związku wydatków z
    działalnością, i dotyczy to wyłącznie kosztów eksploatacyjnych (bez amortyzacji czy rat
    leasingowych).
    Gdyby celem ustawodawcy było opodatkowanie jakiekolwiek użytku prywatnego, to
    wprowadziłby on zasadę taką samą jak w odniesieniu do VAT i wydatków eksploatacyjnych
    w klasycznym CIT, tzn. opodatkowanie byłoby uzależnione od nieprowadzenia ewidencji.
    Tak się jednak nie stało. Wynika z tego jednoznacznie, że celem ustawodawcy nie było
    opodatkowanie jakiegokolwiek użytku prywatnego, w tym użytku prywatnego
    pracowników, a wyłącznie takiego użytku samochodów, który jest faktycznie niezwiązany z
    działalnością gospodarczą.
    Podsumowując, Spółka stoi na stanowisku, że odpisy amortyzacyjne oraz wydatki
    związane z samochodami służbowymi, które udostępniane są pracownikom
    Wnioskodawcy do tzw. użytku mieszanego (tj. również do celów prywatnych) nie powinny
    zostać zaliczone do wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą, ponieważ:
      1) Prywatny użytek samochodu przez pracownika jest związany z działalnością
        gospodarczą jako element opodatkowanego i oskładkowanego wynagrodzenia
        pracownika, dlatego nie można uznać, że opisane samochody nie są w pełni
        związane z działalnością.
      2) Na gruncie wykładni systemowej - gdyby uznać, że wydatki tego rodzaju nie są
        związane z działalnością, to również w klasycznym CIT taki użytek powodowałby
        konieczność wykluczania wydatków z kosztów podatkowych, co byłoby wprost
        sprzeczne z ugruntowaną od wielu lat praktyką interpretacyjną.

      3) Na gruncie wykładni historycznej - z uzasadnienia do projektu ustawy
        wprowadzającej art. 28m ust. 4a ustawy o CIT nie wynika, aby celem ustawodawcy
        było objęcie estońskim CIT tego typu wydatków, przeciwnie, należy oczekiwać, że
        gdyby ustawodawca dążył do opodatkowania prywatnego użytku aut, wprowadziłby
        dla nich obowiązek prowadzenia ewidencji przebiegu.
      4) Opodatkowanie prywatnego użytku pracowników byłoby sprzeczne z celem i
        konstrukcją estońskiego CIT, który zakłada opodatkowanie zysków zrealizowanych,
        tzn. dystrybuowanych do udziałowców.
    Interpretacja indywidualna
    21 czerwca 2024 r. rozpatrzyłem Państwa wniosek i wydałem interpretację indywidualną
    Znak: 0111-KDIB2-1.4010.207.2024.1.MM, w której uznałem Państwa stanowisko za
    nieprawidłowe.
    Skarga na interpretację indywidualną
    Pismem z 19 lipca 2024 r., które wpłynęło tego samego dnia wnieśli Państwo skargę na
    interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie.
    Formułując zarzuty skargi wnieśli Państwo m.in. o uchylenie zaskarżonej Interpretacji w
    całości.
    Pismem z 16 sierpnia 2024 r. Znak: 0111-KDIB2-1.4010.207.2024.2.ED udzieliłem
    odpowiedzi na Państwa skargę.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 7 listopada 2024 r. sygn. akt I SA
    /Rz 432/24 uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną.
    Prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynął do
    Organu 16 stycznia 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
    Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu
    wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie
    postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa
    uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
      - uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w ww. wyroku;
      - ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej
        dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych – stwierdzam, że stanowisko,
        które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie ustalenia, czy odpisy
        amortyzacyjne oraz wydatki związane z samochodami służbowymi, które
        udostępniane są Państwa pracownikom do tzw. użytku mieszanego (tj. również do
        celów prywatnych) powinny zostać zaliczone do wydatków niezwiązanych z
        działalnością gospodarczą w wysokości 50% zgodnie z art. 28m ust. 4a pkt 2 ustawy
        o CIT i w konsekwencji stanowić dochód podlegający opodatkowaniu Ryczałtem–
        jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Opodatkowanie ryczałtem oznacza dla podatnika zmianę zasad w zakresie przedmiotu
    opodatkowania. Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”) wprowadza w

    zakresie ryczałtu nowe kategorie dochodów (przedmiotu opodatkowania) nie
    podlegających reżimowi dotychczasowych przepisów ustawy. Dochodów tych nie łączy się
    z dochodami opodatkowanymi według ogólnych zasad CIT (art. 7 ustawy o CIT) dla celów
    ustalenia podstawy opodatkowania.
    Zgodnie z art. 28m ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT:
    Opodatkowaniu ryczałtem podlega dochód odpowiadający wysokości wydatków
    niezwiązanych z działalnością gospodarczą (dochód z tytułu wydatków niezwiązanych z
    działalnością gospodarczą).
    W myśl art. 28m ust. 4a ustawy o CIT:
    Do wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w ust. 1 pkt 3,
    nie zalicza się wydatków i odpisów amortyzacyjnych oraz odpisów z tytułu trwałej utraty
    wartości, związanych z używaniem samochodów osobowych, środków transportu
    lotniczego, taboru pływającego oraz innych składników majątku: 1) w pełnej wysokości - w
    przypadku składników majątku wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności
    gospodarczej; 2) w wysokości 50% - w przypadku składników majątku, które nie są
    wykorzystywane wyłącznie na cele działalności gospodarczej.
    A contrario, z przepisu tego jednoznacznie wynika, że w przypadku składników majątku, w
    tym samochodów, które nie są wykorzystywane wyłącznie na cele działalności
    gospodarczej, 50% wydatków i odpisów amortyzacyjnych związanych z używaniem tych
    składników, stanowi wydatek niezwiązany z działalnością gospodarczą.
    Art. 28m ust. 5 ustawy o CIT stanowi, że:
    W przypadkach, o których mowa w ust. 4 pkt 2 lit. a oraz ust. 4a pkt 1, ciężar dowodu, że
    składnik majątku jest wykorzystywany wyłącznie na cele działalności gospodarczej,
    spoczywa na podatniku.
    Stosownie do postanowień art. 28o ust. 1 ustawy o CIT:
    Ryczałt wynosi: 1) 10% podstawy opodatkowania - w przypadku małego podatnika oraz
    podatnika rozpoczynającego prowadzenie działalności; 2) 20% podstawy opodatkowania -
    w przypadku podatnika innego niż wskazany w pkt 1.
    Z powołanych powyżej przepisów wynika, że w katalogu dochodów do opodatkowania w
    systemie ryczałtu ustawodawca w art. 28m ust. 1 pkt 3 wymienił dochód z tytułu
    wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą. Dochód z tytułu wydatków
    niezwiązanych z działalnością gospodarczą podatnika odpowiada wysokości takich
    wydatków.
    Z przepisów ustawy o CIT, nie wynika wprost jakiego rodzaju wydatki mogą być uznane za
    dochód z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą. Ustawodawca nie
    zdecydował się na sformułowanie w przepisie definicji ani nawet przykładowego katalogu
    tego rodzaju wydatków.
    Przepisy Rozdziału 6b ustawy o CIT, nie zawierają definicji legalnej wydatków
    niezwiązanych z działalnością gospodarczą, aby ustalić jakie kategorie wydatków oraz
    kosztów mieszczą się w zakresie wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą,
    należy odwołać się do znaczenia, jakie posiada niniejsze pojęcie w języku powszechnym.
    W tym aspekcie warto odnotować, że jedną z immanentnych cech działalności
    gospodarczej, która wyróżnia ją od innego rodzaju aktywności, jest jej zarobkowy
    charakter. Zatem, za wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą możną uznać m.in.
    takie wydatki i koszty, które nie są ponoszone w celu osiągnięcia przychodów lub w celu
    zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.
    Ryczałt od dochodów spółek będący alternatywną formą opodatkowania dedykowaną
    podatnikom podatku CIT, nie posługuje się takimi pojęciami jak koszty uzyskania
    przychodów czy koszty niestanowiące kosztów uzyskania przychodów. Podatnik

    opodatkowany ryczałtem od dochodów spółek dokonuje wyliczenia oraz zapłaty podatku
    w oparciu o przepisy Rozdziału 6b ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 28n ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT:
    Podstawę opodatkowania ryczałtem stanowi suma dochodu z tytułu ukrytych zysków i
    dochodu z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą ustalona w
    miesiącu, w którym wykonano świadczenie lub dokonano wypłaty lub wydatku.
    W myśl art. 28t ust. 1 pkt 4 ww. ustawy:
    Podatnik jest obowiązany do zapłaty ryczałtu od dochodu z tytułu ukrytych zysków i
    dochodu z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą - do 20. dnia
    miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano wypłaty, wydatku lub
    wykonania świadczenia.
    Należy podkreślić, że kwestię kwalifikacji na gruncie przepisów o ryczałcie od dochodów
    spółek (tzw. „estoński CIT”) danego wydatku lub kosztu do dochodu z tytułu wydatków
    niezwiązanych z działalnością gospodarczą należy rozpatrywać indywidualnie, w
    odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego i okoliczności sprawy. Jak wskazano
    powyżej, jedną z immanentnych cech działalności gospodarczej, która wyróżnia ją od
    innego rodzaju aktywności, jest jej zarobkowy charakter. W związku z powyższym koszty,
    które nie służą realizacji podstawowego celu prowadzonej działalności gospodarczej jakim
    jest osiąganie zysków, lecz są efektem ubocznym działań zmierzających do osiągnięcia,
    zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodów (np. niektóre z kosztów określonych w
    art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT), mogą być uznane za wydatki niezwiązane z
    działalnością gospodarczą.
    Dochód z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą rozpoznawany jest
    dla celów opodatkowania ryczałtem niezależnie od tego czy podatnik dokona już zapłaty
    za usługę czy towar. Wszystkie dochody wymienione w art. 28m ust. 1 pkt 2, 3 i 6 ustawy o
    CIT, związane są bezpośrednio z zasadami sporządzania wyniku finansowego. W związku z
    powyższym, nawet jeśli podatnik nie dokona zapłaty za towar czy usługę, ale zaksięguje
    daną operację gospodarczą obciążającą wynik finansowy netto (m.in. zapisy księgowe na
    kontach zespołu 4, 5 i 7), to w takiej sytuacji dojdzie do powstania dochodu z tytułu
    wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą podatnika. Dochód z tego tytułu,
    zgodnie z art. 28n ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, ustala się w miesiącu wykonania danego
    świadczenia lub dokonania wypłaty lub wydatku.
    Indywidualny stan faktyczny i cechy określonego świadczenia i zachowania podatnika
    przesądzać będą zatem o terminie powstania dochodu z tytułu wydatków niezwiązanych z
    działalnością gospodarczą.
    Z opisu sprawy wynika m.in., że podlegają Państwo opodatkowaniu na zasadzie „Ryczałtu
    od dochodów Spółek” zgodnie z rozdziałem 6b ustawy o CIT. Posiadają Państwo grupę
    samochodów, które udostępniają Państwo pracownikom (osobom zatrudnionym w
    oparciu o umowę o pracę). Samochody są wykorzystywane do tzw. użytku mieszanego.
    Oznacza to, że pracownicy przekazane im pojazdy (oprócz ich wykorzystywania do
    realizacji obowiązków służbowych) mogą wykorzystywać również do celów prywatnych. Z
    tego tytułu pracownikom do przychodu ze stosunku pracy przypisywane jest nieodpłatne
    świadczenie z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy odpisy amortyzacyjne oraz wydatki związane z
    samochodami służbowymi, które udostępniacie Państwo pracownikom do tzw. użytku
    mieszanego (tj. również do celów prywatnych) powinny zostać zaliczone do wydatków
    niezwiązanych z działalnością gospodarczą w wysokości 50% zgodnie z art. 28m ust. 4a pkt
    2 ustawy o CIT i w konsekwencji stanowić dochód podlegający opodatkowaniu ryczałtem.
    Państwa zdaniem, opisane we wniosku odpisy amortyzacyjne oraz wydatki związane z
    samochodami służbowymi nie powinny w żadnym stopniu zostać zaliczone do wydatków
    niezwiązanych z działalnością gospodarczą.

    Z powyższym stanowiskiem nie można się zgodzić.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości wskazać bowiem należy, że skoro jak jednoznacznie
    wynika z wniosku, samochody, których dotyczy wniosek nie są użytkowane wyłącznie na
    cele Państwa działalności gospodarczej (zostały oddane pracownikom do tzw. użytku
    mieszanego, a więc również do celów prywatnych), to 50% wydatków i odpisów
    amortyzacyjnych związanych z tymi samochodami, stanowi wydatki niezwiązane z
    działalnością gospodarczą i na podstawie art. 28m ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT podlega
    opodatkowaniu ryczałtem od dochodów spółek.
    Zauważyć należy, że przepis art. 28m ust. 4a ustawy o CIT, został dodany do ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych na mocy z dnia 7 października 2022 r. o zmianie
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (t. j. Dz.
    U. z 2022 r. poz. 2180) i wszedł w życie 1 stycznia 2023 r.
    Tym samym ustawodawca doprecyzował zawarte w ustawie przepisy w taki sposób aby
    uniknąć wątpliwości w zakresie sposobu określania wydatków niezwiązanych z
    działalnością gospodarczą, powiększających dochód opodatkowany.
    Kwestia w jakiej wysokości opodatkowaniu ryczałtem podlegają te wydatki została
    precyzyjnie określona w art. 28m ust. 4a pkt 2 ustawy o CIT. Ustawodawca w przepisie tym
    wskazał bowiem jednoznacznie, że do wydatków niezwiązanych z działalnością
    gospodarczą nie należy zaliczać 50% wydatków i odpisów amortyzacyjnych oraz odpisów z
    tytułu trwałej utraty wartości, związanych z używaniem samochodów osobowych, środków
    transportu lotniczego, taboru pływającego oraz innych składników majątku, które nie są
    wykorzystywane wyłącznie dla celów prowadzonej przez podatnika działalności
    gospodarczej.
    Z powołanego powyżej art. 28m ust. 4a pkt 2 ustawy o CIT wywieść można zatem a
    contrario, iż w przypadku wydatków i odpisów amortyzacyjnych związanych z używaniem
    samochodów osobowych, które nie są wykorzystywane wyłączenie na cele działalności
    gospodarczej, a więc tak jak w przypadku opisanym w niniejszym wniosku
    wykorzystywane są na tzw. cele mieszane, 50% tych wydatków należy zaliczyć do
    wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą.
    Bez znaczenia pozostaje tutaj fakt, iż z tytułu udostępniania pracownikom samochodów
    również na cele prywatne, do przychodów ze stosunku pracy przypisują Państwo tym
    pracownikom również nieodpłatne świadczenie, którego wysokości ustalają Państwo na
    podstawie art. 12 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. w
    wysokości 250 lub 400 zł.
    Zauważyć bowiem należy, że ustawodawca nie zdecydował się na żadne odstępstwa w
    tym zakresie. Gdyby zamiarem ustawodawcy było wyłączenie 50% wydatków i odpisów
    amortyzacyjnych oraz odpisów z tytułu trwałej utraty wartości, związanych z używaniem
    samochodów osobowych z wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą w
    związku z faktem doliczenia do przychodów ze stosunku pracy pracownika wartości
    pieniężnych z tytułu nieodpłatnego świadczenia przysługującego pracownikowi w związku
    z wykorzystywaniem samochodu służbowego do celów prywatnych, na podstawie art. 12
    ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, norma art. 28m ust. 4a pkt 2
    ustawy o CIT przybrałaby z pewnością inne brzmienie.
    Zatem, skoro ustawodawca, wskazał w ustawie, że do wydatków niezwiązanych z
    działalnością gospodarczą, nie zalicza się wydatków i odpisów amortyzacyjnych
    związanych z używaniem samochodów osobowych w wysokości 50% w przypadku
    składników majątku, które nie są wykorzystywane wyłącznie na cele działalności
    gospodarczej, to tym samym wywieść jednoznacznie należy, że pozostałe 50% tych
    wydatków stanowi wydatki zaliczane do wydatków niezwiązanych z działalnością
    gospodarczą.

    Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia, wskazać należy, że wskazane we wniosku odpisy
    amortyzacyjne oraz wydatki związane z samochodami służbowymi, które udostępniacie
    Państwo pracownikom do tzw. użytki mieszanego (tj. również do celów prywatnych)
    stanowią wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą zgodnie z art. 28m ust. 4a pkt 2
    ustawy o CIT, wobec tego podlegają opodatkowaniu ryczałtem od dochodów spółek
    zgodnie z art. 28m ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT w wysokości 50% ponoszonych wydatków
    oraz dokonywanych odpisów amortyzacyjnych.
    Wobec powyższego, Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego, który obowiązywał w dniu zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać
    należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego.
    Odnosząc się natomiast do powołanego przez Państwa wyroku sądowego należy
    zaznaczyć, że jest on nieprawomocny oraz został wydany w indywidualnej sprawie innego
    podmiotu i nie wiąże Organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi elementem
    czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
    1) z zastosowaniem art. 119a;
    2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
    3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach
    wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje

    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie
      ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.