Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDSL1-1.4011.533.2025.1.MW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-15
Teza: Skutki podatkowe sprzedaży udziału w nieruchomości nabytej
w spadku po rodzicach.
Słowa kluczowe: nieruchomości-nieruchomość mieszkalna
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
nieruchomości-zbycie nieruchomości
spadek-nabycie spadku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Odpłatne zbycie nieruchomości, prawa wieczystego
użytkowania gruntów i spółdzielczego własnościowego
prawa do lokalu.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 5

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 września 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 1 września 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Treść wniosku
    jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Pani rodzice nabyli w dniu 8 grudnia 1998 r. na własność mieszkanie aktem notarialnym w
    ustawowej wspólności w (...), objętej księgą wieczystą i do swojej śmierci to mieszkanie
    użytkowali. Pani rodzice przez cały okres małżeństwa kontynuowali wspólnotę majątkową
    i nie zawierali żadnych ograniczeń wspólnoty. W dniu (...) listopada 2022 r. zmarł Pani tata,
    a spadek po nim na podstawie testamentu notarialnego nabyła w całości mama, zostając
    jedynym właścicielem mieszkania, w którym do śmierci zamieszkiwała. Pani z
    rodzeństwem nie podważaliście testamentu i nie występowaliście o zachowek.
    W dniu (...) stycznia 2025 r. zmarła Pani mama, a spadek po niej z mocy ustawy nabyła
    Pani i Pani dwaj bracia po 1/3 części. W dniu 6 marca 2025 r. wydane zostały Akty
    Poświadczenia Dziedziczenia. Dnia 16 lipca 2025 r. mieszkanie zostało sprzedane. Między
    Panią a rodzeństwem nie było żadnych dopłat i spłat. Po śmierci Pani mamy nie robili
    Państwo działu spadku. W skład spadku wchodziło tylko mieszkanie.
    Posiada Pani nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej. Jest Pani nauczycielką, nie prowadzi Pani działalności gospodarczej.

## Pytanie

Czy po sprzedaży mieszkania jest Pani zobowiązana do zapłaty podatku od swojej części
    spadku (1/3 mieszkania)? Konkretniej, czy ma Pani zapłacić podatek od części lokalu
    odziedziczonej przez mamę po śmierci taty? Pyta Pani, gdyż nie upłynęło 5 lat od
    dziedziczenia przez mamę.
    Pani stanowisko w sprawie
    Mieszkanie było majątkiem wspólnym Pani rodziców i zostało przez nich nabyte ponad 5
    lat od jego sprzedaży. Śmierć Pani taty i odziedziczenie przez Pani mamę jego części
    zmieniło tylko proporcje własnościowe.
    Uważa Pani, że po sprzedaży mieszkania podatek nie jest należny. Okres 5 lat powinien
    być liczony od momentu nabycia mieszkania przez Pani rodziców, tj. od 1998 r., a nie od
    2022 r. (śmierci taty), ponieważ było to nabycie we wspólności majątkowej i nie da się
    przypisać udziałów określonej wielkości do któregoś z rodziców. Mieszkanie było
    własnością obojga rodziców, a po śmierci Pani taty, Pani mama przecież drugi raz go nie
    nabywała.
    Podobne stanowisko znalazła Pani w indywidualnej interpretacji z dnia 21 lutego 2025 r.
    sygnatura 0113-KDIPT2-2.4011.983.2024.3.ST.
    Pani brat uzyskał interpretację indywidualną w tej samej sprawie. Prosi Pani o
    indywidualną dla Pani interpretację, by miała Pani pewność, że nie musi płacić podatku.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      d) innych rzeczy,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
        zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
        majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca
        roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych
        rzeczy – przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło
        nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób
        dokonującej zamiany.
    Tym samym, każda czynność prawna, której przedmiotem jest odpłatne zbycie
    nieruchomości, lub praw wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c cytowanej ustawy,
    stanowi źródło przychodów w rozumieniu tego przepisu, jeżeli zostanie dokonana w
    określonym czasie, tj. przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
    którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie następuje w wykonaniu działalności
    gospodarczej.
    Wobec tego, w przypadku sprzedaży nieruchomości lub praw majątkowych, o których
    mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww. ustawy, decydujące znaczenie w kwestii
    opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych uzyskanego z tego tytułu
    przychodu ma moment i sposób nabycia tej nieruchomości.
    W świetle art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      W przypadku odpłatnego zbycia, nabytych w drodze spadku, nieruchomości lub
      praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a-c, okres, o którym mowa w tym
      przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
      wybudowanie tej nieruchomości lub nabycie prawa majątkowego przez
      spadkodawcę.
    Do wyliczenia pięcioletniego okresu, od którego uzależnione jest opodatkowanie
    sprzedaży nieruchomości lub praw majątkowych nabytych w drodze spadku, wliczany jest
    zatem nie tylko okres posiadania nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkobiercę,
    który sprzedaje nieruchomość (udział w nieruchomości), ale także okres posiadania
    nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkodawcę. Jeżeli od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie nieruchomości bądź
    nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę, do momentu odpłatnego zbycia
    nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkobiercę upłynęło 5 lat – to sprzedaż nie
    podlega opodatkowaniu.
    Zatem ustalenie daty nabycia nieruchomości, ich części oraz udziału w nieruchomości i
    ww. praw majątkowych ma istotne znaczenie dla określenia skutków podatkowych ich
    odpłatnego zbycia.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji pojęcia „spadek”
    ani też „nabycie w drodze spadku”, dlatego też zasadnym jest odwoływanie się do
    regulacji zawartych w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025
    r. poz. 1071).
    Zgodnie z art. 922 § 1 powołanej ustawy:
      Prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na jedną
      lub kilka osób stosownie do przepisów księgi niniejszej.
    W myśl art. 924 Kodeksu cywilnego:
      Spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy.

    Na podstawie art. 925 Kodeksu cywilnego:
      Spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku.
    Jak stanowi art. 926 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Powołanie do spadku wynika z ustawy albo z testamentu.
    Wg treści art. 931 § 1 Kodeksu cywilnego:
      W pierwszej kolejności powołane są z ustawy do spadku dzieci spadkodawcy oraz
      jego małżonek; dziedziczą oni w częściach równych. Jednakże część przypadająca
      małżonkowi nie może być mniejsza niż jedna czwarta całości spadku.
    Stosownie do art. 1025 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Sąd na wniosek osoby mającej w tym interes stwierdza nabycie spadku przez
      spadkobiercę. Notariusz na zasadach określonych w przepisach odrębnych
      sporządza akt poświadczenia dziedziczenia.
    Zgodnie z art. 1035 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli spadek przypada kilku spadkobiercom, do wspólności majątku spadkowego
      oraz do działu spadku stosuje się odpowiednio przepisy o współwłasności w
      częściach ułamkowych z zachowaniem przepisów niniejszego tytułu.
    W myśl art. 195 Kodeksu cywilnego:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Współwłaścicielom przysługują części wspólnego prawa własności (tzw. udziały), którymi
    mogą swobodnie rozporządzać. Dopóki więc istnieje współwłasność można mówić tylko o
    istnieniu udziałów w tym prawie, o ich nabywaniu i zbywaniu, nigdy o prawie do części
    rzeczy, o jej zbywaniu bądź nabywaniu w częściach. Współwłaściciele mają swoje udziały w
    prawie, ale nie w rzeczy.
    W świetle art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Według art. 196 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    Powyższe oznacza, że z chwilą śmierci należące do spadkodawcy prawa i obowiązki stają
    się spadkiem, który podlega przepisom prawa spadkowego, a data śmierci (chwila śmierci)
    spadkodawcy ustala, kto staje się spadkobiercą oraz co wchodzi w skład masy spadkowej.
    Z kolei, postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub akt poświadczenia
    dziedziczenia potwierdzają jedynie prawo spadkobiercy do tego spadku od momentu jego
    otwarcia.
    Istota współwłasności polega na tym, że współwłaścicielom przysługują części wspólnego
    prawa własności (tzw. udziały), którymi mogą swobodnie rozporządzać. Dopóki więc
    istnieje współwłasność można mówić tylko o istnieniu udziałów w tym prawie, o ich
    nabywaniu i zbywaniu, a nie o prawie do części rzeczy, o jej zbywaniu bądź nabywaniu w
    częściach. Współwłaściciele mają swoje udziały w prawie, ale nie w rzeczy. Będąca
    przedmiotem współwłasności rzecz jest niepodzielna i każdemu ze współwłaścicieli
    przysługuje prawo do całej rzeczy w trakcie trwania współwłasności, a nie jedynie do jej
    części określonej wielkością jego udziału.
    Na mocy art. 206 omawianej ustawy:

      Każdy ze współwłaścicieli jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej oraz
      do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i
      korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli.
    W związku z tym, że własnościowe mieszkanie będące przedmiotem spadku, stanowiło
    majątek wspólny małżonków (Pani rodziców) odnieść należy się także do przepisów
    ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
    2809 ze zm.), w której zostały uregulowane stosunki majątkowe między małżonkami.
    Zgodnie z art. 31 § 1 powołanego Kodeksu:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Z kolei z art. 35 ww. Kodeksu wynika:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku
      co do zasady, z chwilą ustania wspólności ustawowej, wspólność dotychczas
      bezudziałowa zostaje zastąpiona przez współwłasność w częściach ułamkowych. Od
      tej chwili małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym, niezależnie od
      tego, w jakim stopniu każdy z nich przyczynił się do jego powstania.
    W świetle natomiast art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Przedmiotami majątkowymi, w rozumieniu tego przepisu, są wszelkie prawa majątkowe,
    zarówno bezwzględne (prawo własności rzeczy oraz inne prawa rzeczowe), jak i względne
    (np. przysługujące małżonkom wierzytelności). Wspólność ustawowa obejmuje wszelkie
    przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez
    jednego z nich. Wspólność małżeńska została ukształtowana jako wspólność łączna.
    Charakteryzuje się ona tym, że w czasie jej trwania małżonkowie nie mają określonych
    udziałów w majątku wspólnym, nie mogą więc rozporządzać udziałami, a także nie mogą
    żądać podziału majątku objętego wspólnością ustawową. Obojgu małżonkom przysługuje
    pełne prawo do całości majątku wspólnego. Wspólność ta jest wspólnością masy
    majątkowej i obejmuje cały zbiór praw majątkowych, takich jak własność i inne prawa
    rzeczowe czy wierzytelności.
    Zważywszy na tak ukształtowaną sytuację prawną małżonków, nabycie nieruchomości do
    majątku objętego małżeńską wspólnością ustawową, oznacza nabycie przez każdego z
    małżonków tego prawa w całości, a nie w określonym ułamkowo udziale. Wskutek tego,
    małżonek w momencie śmierci drugiego z nich, nie mógł ponownie nabyć udziału w tej
    nieruchomości.
    Z opisu sprawy wynika, że 8 grudnia 1998 r. Pani rodzice nabyli na własność mieszkanie w
    ustawowej wspólności w (...) i do swojej śmierci to mieszkanie użytkowali. Pani rodzice
    przez cały okres małżeństwa kontynuowali wspólnotę majątkową i nie zawierali żadnych
    ograniczeń wspólnoty. (...) listopada 2022 r. zmarł Pani tata, a spadek po nim na
    podstawie testamentu notarialnego nabyła w całości Pani mama zostając jedynym
    właścicielem mieszkania, w którym do śmierci zamieszkiwała. Pani z Pani rodzeństwem
    nie podważaliście testamentu i nie występowaliście o zachowek. (...) stycznia 2025 r.
    zmarła Pani mama, a spadek po niej z mocy ustawy nabyła Pani i Pani dwaj bracia po 1/3
    części. 6 marca 2025 r. wydane zostały Akty Poświadczenia Dziedziczenia. Po śmierci Pani
    mamy nie robili Państwo działu spadku. W skład spadku wchodziło tylko mieszkanie. P

    osiada Pani nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
    i nie prowadzi Pani działalności gospodarczej. Dnia 16 lipca 2025 r. mieszkanie zostało
    sprzedane.
    Mając powyższe na uwadze, pięcioletni okres, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 w
    związku z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należy liczyć
    od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie własności mieszkania przez
    Pani rodziców. Skoro rodzice (w tym Pani mama) nabyli własność mieszkania w 1998 r. do
    majątku wspólnego, to pięcioletni okres, o którym mowa wyżej niewątpliwie upłynął.
    Podsumowując, dokonana przez Panią 16 lipca 2025 r. sprzedaż udziału (1/3) w
    mieszkaniu nabytego w drodze spadku po Pani mamie nie stanowi dla Pani źródła
    przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, z
    uwagi na upływ pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 w zw. z art.
    10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem sprzedaż ww. udziału
    w mieszkaniu (również w części odziedziczonej testamentem przez Pani mamę po śmierci
    męża) nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
    Przy wydawaniu niniejszej interpretacji tutejszy organ dokonał wyłącznie analizy
    okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej
    interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony
    we wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania
    o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego organ nie przeprowadza
    postępowania dowodowego, lecz opiera się jedynie na stanie faktycznym przedstawionym
    we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania
    podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania
    okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie skutki prawne.
    W odniesieniu do powołanych przez Panią interpretacji indywidualnych należy wskazać, że
    rozstrzygnięcia w nich zawarte dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw i nie
    mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego
    zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.
    Końcowo wskazuję, że z uwagi na to, że interpretacja prawa podatkowego wydawana jest
    w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja
    podatkowa – niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie Pani. Nie wywołuje skutków
    prawnych dla innych osób, tj. Pani braci.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.