Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT3.4011.41.2019.2.PSZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2019-04-03
Teza: Czy nieruchomość może być amortyzowana na gruncie art. 22g ust. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyłącznie przez jednego podatnika w całości czy też podatnik ma prawo amortyzować wyłącznie połowę wartości nieruchomości? Czy wartością początkową zakupionej nieruchomości będzie wartość ceny zapłaconej za jej nabycie powiększona o taksę notarialną, podatek od czynności cywilnoprawnych oraz koszty związane z dokonaniem wpisów do ksiąg wieczystych oraz usunięcia nieaktualnych wpisów (uwidocznione hipoteki wygasły na podstawie przedstawionych dokumentów), ewentualnie inne koszty dostosowania nieruchomości lokalowej do chwili wprowadzenia do ewidencji środków trwałych, czy też wyłącznie połowa tych kwot ze względu na współwłasność małżeńską i zasadniczo równy udział każdego z małżonków określony przez art. 43 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego - art 22g ust 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
Słowa kluczowe: opłata-opłata notarialna; opłata-opłaty sądowe; wartość-wartość początkowa; współwłasność; środek-środek trwały; środek-środek trwały-wartość środka trwałego
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 800, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 30 stycznia 2019 r. (data wpływu 5 lutego 2019 r.) uzupełnionym pismem z dnia 8 marca 2019 r. (data wpływu 13 marca 2019 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie amortyzacji lokalu użytkowego – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 5 lutego 2019 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie amortyzacji lokalu użytkowego.

Wniosek uzupełniono pismem z dnia 8 marca 2019 r. (data wpływu 13 marca 2019 r.).

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wraz z żoną zamierza Pan zakupić nieruchomość (lokal użytkowy w kamienicy), która będzie wykorzystywana wyłącznie na potrzeby prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej (żona nie będzie amortyzowała nieruchomości we własnej działalności gospodarczej). Zakup będzie sfinansowany ze środków stanowiących majątek wspólny (zarobki z działalności gospodarczej w okresie małżeństwa). W małżeństwie obowiązuje ustawowy ustrój wspólności majątkowej, tj. współwłasność łączna, bezudziałowa zgodnie z art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Zarówno żona jak i Pan mają różny profil prowadzonej działalności gospodarczej prowadzony pod różnymi adresami.

Poprzedni właściciel zakupił nieruchomość z licytacji komorniczej, gdzie uwidocznione są nadal nieaktualne już wpisy hipotek, które wygasły z chwilą uzyskania przybicia na mocy art. 1000 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego. Usunięcie wpisów będzie dokonane przez nabywcę, co będzie wiązało się z dodatkowymi opłatami wieczystoksięgowymi.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

1.  Czy nieruchomość może być amortyzowana na gruncie art. 22g ust. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyłącznie przez jednego podatnika w całości czy też podatnik ma prawo amortyzować wyłącznie połowę wartości nieruchomości?
2.  Czy wartością początkową zakupionej nieruchomości będzie wartość ceny zapłaconej za jej nabycie powiększona o taksę notarialną, podatek od czynności cywilnoprawnych oraz koszty związane z dokonaniem wpisów do ksiąg wieczystych oraz usunięcia nieaktualnych wpisów (uwidocznione hipoteki wygasły na podstawie przedstawionych dokumentów), ewentualnie inne koszty dostosowania nieruchomości lokalowej do chwili wprowadzenia do ewidencji środków trwałych, czy też wyłącznie połowa tych kwot ze względu na współwłasność małżeńską i zasadniczo równy udział każdego z małżonków określony przez art. 43 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego - art. 22g ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Zdaniem Wnioskodawcy, z uregulowania charakteru wspólności majątkowej jako współwłasności łącznej, bezudziałowej wynika wprost uprawnienie do amortyzacji całości wartości początkowej nieruchomości lokalowej przez jednego z małżonków, o ile drugi z małżonków nie wprowadził nieruchomości do swojej ewidencji środków trwałych.

Wartość początkowa zakupionej nieruchomości lokalowej będzie równa całości wartości ceny zapłaconej za jej nabycie powiększonej o taksę notarialną, podatek od czynności cywilnoprawnych oraz koszty związane z dokonaniem wpisów do ksiąg wieczystych oraz usunięcia nieaktualnych wpisów dotyczących poprzedniego właściciela (uwidocznione hipoteki, które wygasły wg przedstawionych dokumentów), ewentualnie inne koszty dostosowania nieruchomości lokalowej do chwili wprowadzenia do ewidencji środków trwałych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

W myśl art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1509 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Jak stanowi art. 22 ust. 8 wyżej powołanej ustawy, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.

Zgodnie z treścią art. 22a ust. 1 ustawy, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1.  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2.  maszyny, urządzenia i środki transportu,
3.  inne przedmioty

*   o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Natomiast zgodnie z art. 22c pkt 1 i 2 ww. ustawy, amortyzacji nie podlegają grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów, budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami lub lokale mieszkalne, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy, jeżeli podatnik nie podejmie decyzji o ich amortyzowaniu.

Z art. 22h ust. 1 pkt 1 ustawy wynika zaś, że odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem art. 22e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których, zgodnie z art. 23 ust. 1, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Według art. 22d ust. 2 ustawy, składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4.

Stosownie do treści art. 22f ust. 1 ww. ustawy, podatnicy z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 22b.

Podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych stanowi wartość początkowa środków trwałych, której zasady ustalania zawarte są w art. 22g ustawy. Zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 1 ustawy, za wartość początkową środka trwałego, z uwzględnieniem ust. 2–18, uważa się w razie odpłatnego nabycia - cenę jego nabycia.

Stosownie art. 22g ust. 3 ww. ustawy, za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu składników majątku.

Stosownie do treści art. 22g ust. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w razie gdy składnik majątku stanowi współwłasność podatnika, wartość początkową tego składnika ustala się w takiej proporcji jego wartości, w jakiej pozostaje udział podatnika we własności tego składnika majątku; zasada ta nie ma zastosowania do składników majątku stanowiących wspólność majątkową małżonków, chyba że małżonkowie wykorzystują składnik majątku w działalności gospodarczej prowadzonej odrębnie.

Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że wraz z żoną zamierza Pan zakupić nieruchomość (lokal użytkowy w kamienicy), która będzie wykorzystywana wyłącznie na potrzeby prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej (żona nie będzie amortyzowała nieruchomości we własnej działalności gospodarczej). Zakup będzie sfinansowany ze środków stanowiących majątek wspólny (zarobki z działalności gospodarczej w okresie małżeństwa). W małżeństwie obowiązuje ustawowy ustrój wspólności majątkowej, tj. współwłasność łączna, bezudziałowa zgodnie z art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Zarówno żona jak i Pan mają różny profil prowadzonej działalności gospodarczej prowadzony pod różnymi adresami.

Poprzedni właściciel zakupił nieruchomość z licytacji komorniczej, gdzie uwidocznione są nadal nieaktualne już wpisy hipotek, które wygasły z chwilą uzyskania przybicia na mocy art. 1000 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego. Usunięcie wpisów będzie dokonane przez nabywcę, co będzie wiązało się z dodatkowymi opłatami wieczystoksięgowymi.

Z powołanych powyżej przepisów wynika, iż co do zasady wartość początkową środka trwałego nabytego w drodze kupna stanowi cena nabycia, powiększona o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania. Ponoszone opłaty związane z wpisami do księgi wieczystej należą do kategorii kosztów związanych bezpośrednio z zakupem. Wydatki te poniesione przed dniem przekazania środka trwałego do używania, będą powiększały wartość początkową nieruchomości.

W przypadku gdy środek trwały stanowi składnik majątku wspólnego małżonków (wspólność ustawowa) i jest wykorzystywany na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej wyłącznie przez jednego z nich, wówczas małżonek ten może dokonywać odpisów amortyzacyjnych od całej wartości początkowej tego środka trwałego. Zatem, w sytuacji gdy tylko Pan wprowadził lokal użytkowy będący składnikiem majątku małżeńskiego do ewidencji środków trwałych prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, a żona nie wykorzystuje tego lokalu w swojej działalności, to może Pan dokonywać odpisów amortyzacyjnych od jego pełnej wartości początkowej.

W związku z powyższym, stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk, w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.