Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-1.4012.907.2024.3.RG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-07
Teza: Podleganie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług opłaty dodatkowej za brak ważnego biletu parkomatowego na parkingu płatnym.
Słowa kluczowe: bilety; czynności-czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług; parking-parking płatny; sankcja-opłata sankcyjna
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne  -Czynności podlegające opodatkowaniu; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i świadczenie usług -Świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8-ust. 1-pkt 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 6 listopada 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podlegania opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    opłaty dodatkowej za brak ważnego biletu parkomatowego na parkingu płatnym.
    Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 6 lutego 2025 r. (data
    wpływu 6 lutego 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Gmina X jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług,
    zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z
    2024.0.1465 ze zm.) jest także osobą prawną - jednostką samorządu terytorialnego.
    Na podstawie Zarządzenia Nr ... Burmistrza Miasta i Gminy X z dnia ... października 2024 r.
    w sprawie ustalenia miejsc płatnego parkowania i opłat za parkowanie pojazdów
    samochodowych na nieruchomościach stanowiących mienie komunalne Gminy X:
      1. Wyznaczono na terenie miasta X płatne miejsca postojowe dla pojazdów
        samochodowych na nieruchomościach stanowiących własność Gminy X położonych
        poza pasami dróg publicznych tj. na częściach działek nr 1 i 2 położonych w X.
      2. Ustalono stawkę opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na ww.
        nieruchomościach w wysokości 3,50 zł za każdą rozpoczętą godzinę parkowania
        obowiązującą w dni robocze od poniedziałku do piątku w godzinach od 7.00 do
        18.00.
      3. Wprowadzono opłaty abonamentowe oraz opłatę ryczałtową.
      4. Określono przypadki zwolnienia z opłat za parkowanie.
      5. Wprowadzono Regulamin funkcjonowania parkingów.
    Regulamin korzystania z parkingów płatnych oraz cennik dostępny jest na stronie
    internetowej Urzędu Miasta i Gminy X oraz wywieszony jest przy wjeździe na każdy z
    parkingów miejskich. Użytkownicy pojazdów, którzy wjeżdżają na teren parkingów
    miejskich i decydują się na odpłatne pozostawienie samochodu, zobowiązują się do
    ścisłego przestrzegania postanowień regulaminu. Płatne parkowanie obowiązuje w
    godzinach 7.00-18.00. Stawka opłaty za parkowanie na parkingach miejskich wynosi 3,50
    zł za każdą rozpoczętą godzinę parkowania.
    Wprowadzono opłaty abonamentowe, tj.:
      · Abonament mieszkańca - uprawniający mieszkańca ulicy, na której wyznaczono
        płatne miejsca postojowe lub ulicy znajdującej się w ich bezpośrednim sąsiedztwie,
        do postoju w jego obrębie wyłącznie jednego pojazdu samochodowego, w
        wysokości:
      - abonament mieszkańca na okres jednego miesiąca - 100,00 zł brutto,
      - abonament mieszkańca na okres jednego roku - 1.200,00 zł brutto.
      · Abonament zwykły - uprawniający każdego uczestnika ruchu do postoju pojazdu
        samochodowego w miejscach, określonych w § 1, w wysokości:
      - abonament zwykły na okres jednego miesiąca - 200,00 zł brutto,
      - abonament zwykły na okres jednego roku - 2.000,00 zł brutto.
      · Abonament pracowniczy - uprawniający pracowników (w tym osoby wykonujące
        pracę na podstawie umowy cywilnoprawnej) urzędów, instytucji i podmiotów

        prowadzących działalność gospodarczą zlokalizowaną w obrębie parkingów do
        postoju pojazdu samochodowego w miejscach, określonych w § 1 w wysokości:
      - abonament pracowniczy na okres jednego miesiąca - 50,00 zł brutto,
      - abonament pracowniczy na okres jednego roku - 500,00 zł brutto.
    Wprowadzono również opłatę ryczałtową za postój pojazdu samochodowego i
    zastrzeżenia stanowiska postojowego tzw. „koperty” w obrębie miejsc parkingowych w
    wysokości:
      a) w okresie półrocznym - 2.000,00 zł brutto,
      b) w okresie rocznym - 3.000,00 zł brutto.
    Według § 7 Zarządzenia Nr ... zwolnieni z opłat za parkowanie zostali:
      1. Osoby niepełnosprawne kierujące pojazdami samochodowymi lub kierowców
        oznakowanych pojazdów przeznaczonych do przewozu osób niepełnosprawnych o
        obniżonej sprawności ruchowej, posiadających ważną kartę parkingową, wydaną
        przez właściwy organ, parkujących wyłącznie w miejscach oznakowanych znakiem
        .... wraz z tablicą .....
      2. Kierowcy pojazdów: Policji, Inspekcji Transportu Drogowego, Straży Pożarnej,
        jednostek ochrony przeciwpożarowej, Straży Granicznej, Pogotowia Ratunkowego,
        Służby Więziennej, Służby Celnej, Zarządców Dróg, wykorzystywane w ratownictwie
        lub w przypadku klęski żywiołowej, pojazdy szkolne przewożące dzieci do szkół.
      3. Kierowcy Państwowego Powiatowego Inspektoratu Sanitarnego, oznakowanych
        pojazdów służb komunalnych (pogotowia gazowego, energetycznego, wodno-
        kanalizacyjnego, telekomunikacyjnego) podczas wykonywania obowiązków
        służbowych.
      4. Kierowcy pojazdów dokonujących zaopatrzenia w miejscach oznakowanych napisem
        „zaopatrzenie”.
      5. I inni posiadających zezwolenie Burmistrza Miasta i Gminy X.
    Obowiązkiem kierowcy parkującego pojazd na parkingu jest uiszczenie opłaty za czas
    parkowania. Uiszczenie opłaty powinno nastąpić z góry, niezwłocznie z chwilą
    zaparkowania pojazdu w miejscu postojowym i nie później niż po upływie 10 minut od
    czasu zajęcia miejsca postojowego.
    Opłatę za parkowanie na miejscach parkingowych uiszcza się poprzez:
      1) wykupienie biletu w parkomacie;
        Wykupienie biletu w parkomacie następuje przy użyciu monet o nominałach 5 zł, 2
        zł, 1 zł, 50 gr, 20 gr i 10 gr. Opłacony czas parkowania ustalany jest stosownie do
        sumy wartości nominalnej użytych monet jako wielokrotność stawki godzinowej
        oraz rozpoczętych godzin parkowania.
        Wykupienie biletu w parkomacie możliwe jest również przy użyciu karty płatniczej.
      2) dokonanie płatności za pomocą aplikacji mobilnych,
      3) wykupienie określonego abonamentu w siedzibie administratora Parkingu, tj. w
        siedzibie Urzędu Miasta i Gminy X, potwierdzone wydaniem karty:
        a) Karta abonamentowa zwykła,
        b) Karta abonamentowa mieszkańca,
        c) Karta abonamentowa pracownicza.
      4) wykupienie opłaty ryczałtowej potwierdzone wydaniem karty postojowej.

    Bilet parkingowy, karta abonamentowa bądź karta postojowa i dokonanie płatności za
    pomocą różnych systemów płatności uprawniają do parkowania na parkingach, w okresie
    ważności abonamentu, postoju lub opłaconego czasu parkowania.
    Bilety parkingowe, karty abonamentowe i karty postojowe muszą być umieszczone za
    przednią szybą pojazdu zaparkowanego na parkingu w sposób umożliwiający weryfikację
    ich treści.
    Zgodnie z regulaminem w przypadku nieuiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu w tym
    za uiszczenie opłaty w zaniżonej wysokości lub przekroczenie opłaconego czasu
    parkowania bądź nie udokumentowanie prawa do zwolnienia z opłaty pobiera się opłatę
    dodatkową w wysokości 100,00 zł za każdy rozpoczęty dzień parkowania niezależnie od
    uiszczonej nieprawidłowo opłaty za parkowanie. Kontroler po stwierdzeniu, że pojazd
    samochodowy nie posiada opłaconego czasu postoju na danym parkingu, wystawia
    zawiadomienie-wezwanie do wniesienia opłaty dodatkowej (w dwóch egzemplarzach).
    Wystawione zawiadomienie-wezwanie Kontroler wręcza kierującemu pojazdem, a w
    przypadku jego nieobecności, pozostawia je za wycieraczką przedniej szyby samochodu.
    Kopie wystawionych w danym dniu zawiadomień-wezwań przekazywane są następnego
    dnia roboczego do UMiG X. Opłatę dodatkową uiszcza się poprzez dokonanie wpłaty w
    sposób wskazany w dokumencie (zawiadomieniu-wezwaniu) wystawionym przez
    właściciela parkingu lub upoważnioną przez niego osobę/podmiot zarządzający terenem
    parkingu, w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania. Nieopłacona w terminie opłata
    dodatkowa będzie dochodzona w drodze postępowania egzekucyjnego z wykorzystaniem
    danych właściciela pojazdu uzyskanych z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców
    (CEPIK). Korzystający z parkingu zostanie obciążony dodatkowo kosztem pozyskania
    danych o właścicielu pojazdu w wysokości przewidzianej w § 6 rozporządzenia Ministra
    Spraw Wewnętrznych z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie Centralnej Ewidencji Pojazdów
    (Dz. U z 2014 r., poz. 816 z późn. zm.), a także kosztami postępowania egzekucyjnego i
    windykacji.

## Pytanie

Czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego opłata dodatkowa za brak ważnego
    biletu parkomatowego na parkingu płatnym, podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem
    VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Według Gminy X opłata dodatkowa podlegać będzie opodatkowaniu na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 w związku z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów
    i usług (Dz.U.2024.361 ze zm.).
    Gmina X jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług,
    zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z
    2024.0.1465 ze zm.) jest także osobą prawną - jednostką samorządu terytorialnego.
    Na podstawie Zarządzenia Nr ... Burmistrza Miasta i Gminy X z dnia ... października 2024 r.
    w sprawie ustalenia miejsc płatnego parkowania i opłat za parkowanie pojazdów
    samochodowych na nieruchomościach stanowiących mienie komunalne Gminy X:
      1. Wyznaczono na terenie miasta ... płatne miejsca postojowe dla pojazdów
        samochodowych na nieruchomościach stanowiących własność Gminy X położonych
        poza pasami dróg publicznych tj. na częściach działek nr 1 i 2 położonych w X,
      2. Ustalono stawkę opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na ww.
        nieruchomościach w wysokości 3,50 zł za każdą rozpoczętą godzinę parkowania
        obowiązującą w dni robocze od poniedziałku do piątku w godzinach od 7.00 do
        18.00,
      3. Wprowadzono opłaty abonamentowe oraz opłatę ryczałtową,

      4. Określono przypadki zwolnienia z opłat za parkowanie,
      5. Wprowadzono Regulamin funkcjonowania parkingów.
    Gmina świadczy płatne usługi najmu miejsc parkingowych na rzecz osób fizycznych oraz
    podmiotów prawnych. Kierowca pojazdu, który zamierza skorzystać z miejsca
    parkingowego na jednym z płatnych parkingów miejskich, zobowiązany jest do opłacenia i
    wydrukowania biletu parkingowego. Zajęcie przez kierowców pojazdów miejsc
    postojowych na parkingu miejskim oznacza zawarcie umowy najmu pomiędzy
    właścicielem parkingu (Gminą X), a użytkownikiem pojazdu. Dowodem najmu miejsca
    parkingowego jest bilet pobrany w parkomacie lub przez aplikację mobilną, wykupiony
    abonament lub opłata ryczałtowa umieszczona w widocznym miejscu za szybą
    samochodu. W momencie opuszczenia miejsca parkingowego dochodzi do rozwiązania
    umowy najmu.
    W przypadku gdy Kontroler, który jest upoważniony do przeprowadzenia kontroli
    ważności biletów parkingowych, stwierdzi nieważność lub brak biletu parkingowego,
    nieważność lub brak karty abonamentowej lub postojowej, nakłada na wynajmującego
    zawiadomienie-wezwanie w postaci opłaty dodatkowej. Opłata dodatkowa jest stała i
    wynosi 100,00 zł za każdy rozpoczęty dzień parkowania. W przypadku nieopłacenia jej w
    terminie 14 dni, opłata dochodzona będzie w drodze postępowania egzekucyjnego z
    wykorzystaniem danych właściciela pojazdu uzyskanych z Centralnej Ewidencji Pojazdów i
    Kierowców (CEPIK).
    Opłata dodatkowa pobierana przez Gminę X stanowi w istocie wynagrodzenie za
    świadczenie usługi parkowania pojazdu, jest ściśle związana z korzystaniem z miejsca
    parkingowego (usługą parkingową) i wiąże się z niewywiązaniem się kierowcy pojazdu z
    obowiązków przewidzianych w regulaminie podczas korzystania z miejsca parkingowego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają m.in. odpłatna dostawa towarów i
      odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

    Z treści przywołanego przepisu art. 8 ust. 1 ustawy wynika, że ustawodawca przyjął
    generalna zasadę, że usługami są wszelkie odpłatne świadczenia niebędące dostawą
    towarów. Stąd też należy stwierdzić, że definicja „świadczenia usług” ma charakter
    dopełniający definicję „dostawy towarów”. Jest ona wyrazem realizacji zasady
    powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych
    przez podatników w ramach prowadzonej przez nich działalności gospodarczej.
    Co do zasady, każde świadczenie niebędące dostawą towarów, polegające na działaniu,
    zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi usługę w rozumieniu ustawy.
    Przy czym muszą być spełnione następujące warunki:
      - w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
        strona jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
      - świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby określona
    czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jako odpłatne
    świadczenie usług.
    Dana czynność podlega opodatkowaniu podatkiem wówczas, gdy istnieje bezpośredni
    związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczona usługą, a otrzymanym
    świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste
    wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego lub
    dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być
    konsekwencją wykonania świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie
    tego świadczenia.
    W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności.
    Bezpośredni związek pomiędzy świadczeniem usług, a otrzymanym wynagrodzeniem
    istnieje wówczas, gdy jest możliwe zidentyfikowanie bezpośredniej i jasno
    zindywidualizowanej korzyści na rzecz świadczącego usługę, oraz gdy świadczenie
    wzajemne pozostaje w bezpośrednim związku ze świadczeniem dokonanej czynności.
    Przepisy prawa podatkowego nie zawierają definicji odszkodowania. Zatem, w
    niezbędnym zakresie należy posiłkować się przepisami prawa cywilnego.
    Na gruncie tego ostatniego, odszkodowanie za doznaną szkodę majątkową lub
    niemajątkową uzależnione jest od zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy łączą
    obowiązek naprawienia szkody. Ponadto, między zdarzeniem a zaistniałą w jego wyniku
    szkodą musi istnieć związek przyczynowy.
    Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 1061, ze. zm.)
    rozróżnia dwa rodzaje szkód: deliktową (wynikającą z czynów niedozwolonych) oraz
    kontraktową (wynikającą z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania
    umownego).
    I tak, stosownie do art. 415 ww. ustawy Kodeks cywilny:
      Kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia.
    Natomiast w myśl art. 471 ww. ustawy Kodeks cywilny:
      Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub
      nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte
      wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    W świetle wyżej powołanych przepisów, na gruncie stosunków cywilnoprawnych szkoda
    polega na nienależytym wykonaniu bądź niewykonaniu zobowiązania przez dłużnika,

    istnieniu adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy działaniem lub zaniechaniem a
    szkodą. Brak tych przesłanek powoduje, ze nie mamy do czynienia ze szkodą, za
    powstanie której dłużnik zobowiązany jest do wypłaty odszkodowania.
    Zagadnienie dotyczące kar umownych regulują natomiast przepisy Działu II Kodeksu
    cywilnego – „Skutki niewykonania zobowiązań”.
    Zgodnie z art. 483 § 1 ww. ustawy Kodeks cywilny:
      Można zastrzec w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub
      nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego nastąpi przez zapłatę
      określonej sumy (kara umowna).
    Przepis art. 483 Kodeksu cywilnego jest bezwzględnie obowiązującym przepisem prawa,
    tzn. kary umowne mogą być wyłącznie sankcją za niewykonanie lub niewłaściwe
    wykonanie zobowiązań niepieniężnych.
    Z cytowanego wyżej art. 483 § 1 Kodeksu cywilnego wynika, że kara umowna jest
    dodatkowym zastrzeżeniem umownym, wprowadzanym do umowy w ramach swobody
    kontraktowania, mającym na celu wzmocnienie skuteczności więzi powstałej między
    stronami w wyniku zawartej przez nie umowy i służy realnemu wykonaniu zobowiązań
    (wyrok SN z 8 sierpnia 2008 r., sygn. akt V CSK 85/08). Przewidziany umową obowiązek
    zapłaty kary umownej ma w stosunku do zasadniczego obowiązku dłużnika wynikającego
    z tej umowy charakter uboczny (akcesoryjny).
    Zastrzeżenie kary umownej można zatem traktować jako formę uproszczoną redakcji
    warunków umowy, która pozwala na przyjęcie przez strony, że wypadki niewykonania lub
    nienależytego wykonania umowy, stanowią jednocześnie podstawę do domagania się
    zapłaty kary umownej.
    Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, że jeżeli płatności o charakterze
    odszkodowawczym nie będą miały bezpośredniego związku z żadną czynnością mającą
    charakter świadczenia ze strony podmiotu zobowiązanego, wówczas kwota otrzymanych
    odszkodowań i kar umownych nie będzie mieściła się w katalogu czynności wymienionych
    w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług i jako taka nie będzie podlegała
    opodatkowaniu tym podatkiem.
    Ustalanie statusu wypłacanego odszkodowania, jako podlegającego bądź nie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, należy oceniać w kontekście związku z
    konkretnym świadczeniem.
    Z opisu sprawy wynika, że na podstawie Zarządzenia Burmistrza Miasta i Gminy X z dnia ..
    października 2024 r. w sprawie ustalenia miejsc płatnego parkowania i opłat za
    parkowanie pojazdów samochodowych na nieruchomościach stanowiących mienie
    komunalne Gminy X, wyznaczono na terenie miasta X płatne miejsca postojowe dla
    pojazdów samochodowych na nieruchomościach stanowiących własność Gminy X
    położonych poza pasami dróg publicznych tj. na częściach działek nr 1 i 2 położonych w X.
    Regulamin korzystania z parkingów płatnych oraz cennik dostępny jest na stronie
    internetowej Urzędu Miasta i Gminy X oraz wywieszony jest przy wjeździe na każdy z
    parkingów miejskich. Kontroler po stwierdzeniu, że pojazd samochodowy nie posiada
    opłaconego czasu postoju na danym parkingu, wystawia zawiadomienie-wezwanie do
    wniesienia opłaty dodatkowej (w dwóch egzemplarzach). Wystawione zawiadomienie-
    wezwanie Kontroler wręcza kierującemu pojazdem, a w przypadku jego nieobecności,
    pozostawia je za wycieraczką przedniej szyby samochodu. Zgodnie z regulaminem w
    przypadku nieuiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu w tym za uiszczenie opłaty w
    zaniżonej wysokości lub przekroczenie opłaconego czasu parkowania bądź nie
    udokumentowanie prawa do zwolnienia z opłaty pobiera się opłatę dodatkową w
    wysokości 100,00 zł za każdy rozpoczęty dzień parkowania niezależnie od uiszczonej
    nieprawidłowo opłaty za parkowanie. Opłatę dodatkową uiszcza się poprzez dokonanie
    wpłaty w sposób wskazany w dokumencie (zawiadomieniu-wezwaniu) wystawionym przez

    właściciela parkingu lub upoważnioną przez niego osobę/podmiot zarządzający terenem
    parkingu, w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania. Nieopłacona w terminie opłata
    dodatkowa będzie dochodzona w drodze postępowania egzekucyjnego z wykorzystaniem
    danych właściciela pojazdu uzyskanych z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców
    (CEPIK). Korzystający z parkingu zostanie obciążony dodatkowo kosztem pozyskania
    danych o właścicielu pojazdu w wysokości przewidzianej w § 6 rozporządzenia Ministra
    Spraw Wewnętrznych z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie Centralnej Ewidencji Pojazdów
    (Dz. U. z 2014 r., poz. 816 z późn. zm.), a także kosztami postępowania egzekucyjnego i
    windykacji.
    Państwa wątpliwości dotyczą określenia, czy opłata dodatkowa za brak ważnego biletu
    parkomatowego na parkingu płatnym podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Odnosząc się do kwestii objętych zakresem zadanego pytania należy stwierdzić, że opłata
    sankcyjna w postaci opłaty dodatkowej nakładana m.in. w przypadku stwierdzenia braku
    biletu lub nieprawidłowego parkowania stanowi w istocie wynagrodzenie za świadczenie
    usług. Otrzymana przez Państwa opłata dodatkowa jest ściśle związana z korzystaniem z
    miejsca parkingowego (usługą parkingową) i wiąże się z niewywiązaniem się kierowcy
    pojazdu z obowiązków przewidzianych w regulaminie podczas korzystania z miejsca
    parkingowego.
    Powyższe zostało potwierdzone w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej. 20 stycznia 2022 r. TSUE wydał wyrok w sprawie C-90/20 Apcoa Parking
    Danmark.
    W wyroku w sprawie C-90/20 Trybunał orzekł, że:
      Art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/112/WE (dalej: Dyrektywa VAT) należy
      interpretować w ten sposób, że opłaty kontrolne pobierane przez spółkę prawa
      prywatnego prowadzącą prywatne parkingi w razie nieprzestrzegania przez
      kierowców ogólnych warunków użytkowania tych parkingów należy uznać za
      wynagrodzenie za odpłatne usługi w rozumieniu tego przepisu, które jako takie
      podlegają podatkowi od wartości dodanej (podatek VAT).
    Uzasadniając swoje stanowisko Trybunał przypomniał, że:
      (...) zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy VAT, podatkowi VAT podlega odpłatne
      świadczenie usług na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika
      działającego w takim charakterze (pkt 26).
      W rozumieniu tego przepisu świadczenie usług dokonywane jest «odpłatnie» tylko
      wtedy, gdy pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą istnieje stosunek prawny, w
      ramach którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych, gdyż wynagrodzenie
      otrzymywane przez usługodawcę stanowi rzeczywiste odzwierciedlenie wartości
      wyodrębnionej usługi świadczonej usługobiorcy. Tak jest w przypadku, gdy istnieje
      bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą a otrzymanym świadczeniem
      wzajemnym (wyrok z dnia 16 września 2021 r., Balgarska natsionalna televizia, C-21
      /20, EU:C:2021:743, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo) (pkt 27).
    Po przeanalizowaniu sprawy, Trybunał stwierdził, że:
      W sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu, główny warunek dotyczący
      istnienia świadczeń wzajemnych, wydaje się, że jest spełniony.
    Dalej wskazał, że:
      Uiszczenie opłat za parkowanie oraz, stosownie do okoliczności, kwoty
      odpowiadającej opłatom kontrolnym za nieprawidłowe parkowanie stanowi bowiem
      wynagrodzenie
      za udostępnienie miejsca parkingowego (pkt 30).
    W odniesieniu do warunku, zgodnie z którym wynagrodzenie otrzymywane przez
    usługodawcę stanowi rzeczywiste odzwierciedlenie wartości usługi świadczonej
    usługobiorcy, Trybunał zauważył, że:

      (...) kierowca, który uiszcza te opłaty kontrolne, skorzystał z miejsca parkingowego
      lub strefy parkowania, a wysokość tych opłat kontrolnych wynika z tego, że warunki
      zaakceptowane przez danego kierowcę zostały spełnione (tak w pkt 31).
      W związku z tym łączna kwota, jaką kierowcy zobowiązali się zapłacić w zamian za
      świadczoną przez Apcoa usługę parkingową – w stosownych przypadkach wraz z
      opłatami kontrolnymi za nieprawidłowe parkowanie – stanowi warunki, na jakich
      faktycznie skorzystali oni z miejsca parkingowego, i to nawet jeśli zdecydowali się oni
      na nieprawidłowe jego użytkowanie, przekraczając dozwolony czas postoju, nie
      uzasadniając prawidłowo swojego prawa postoju czy też parkując na miejscu
      zastrzeżonym, nieoznaczonym lub w sposób utrudniający ruch, z naruszeniem
      ogólnych warunków użytkowania odnośnych parkingów (pkt 32).
    W rezultacie Trybunał doszedł do wniosku, że te opłaty kontrolne mają bezpośredni
    związek z usługą parkingową i w konsekwencji można je uznać za integralną część
    całkowitej kwoty, którą kierowcy zobowiązali się zapłacić Spółce, decydując się na
    zaparkowanie swojego pojazdu na jednym z parkingów, którymi Spółka ta zarządza.
    Zdaniem Trybunału, pobranie opłat dodatkowych nie byłoby możliwe, gdyby wcześniej
    nie została wykonana usługa udostępnienia miejsca parkingowego, zatem obowiązek
    zapłaty opłaty kontrolnej za nieprzestrzeganie regulaminu stanowi jeden z warunków
    skorzystania z usługi. W konsekwencji, TSUE doszedł do przekonania, że opłaty
    kontrolne oraz opłaty za parkowanie są ze sobą powiązane i łącznie stanowią
    wynagrodzenie za świadczenie usług – opodatkowane VAT.
    Z powołanego orzeczenia wynika także, że:
      Trybunał przyznał jednak, że bezpośredni związek istnieje wówczas, gdy dwa
      świadczenia są od siebie wzajemnie zależne, a mianowicie jedno jest dokonywane
      tylko pod warunkiem dokonania drugiego – i odwrotnie (wyrok z dnia 11 marca 2020
      r., San Domenico Vetraria, C-94/19, EU:C:2020:193, pkt 26 i przytoczone tam
      orzecznictwo) (pkt 41).
      Otóż jest tak w niniejszym przypadku, ponieważ, jak zauważył rzecznik generalny w
      pkt 66 opinii, pobieranie przez Apcoa opłat kontrolnych za nieprawidłowe
      parkowanie i parkowanie przez danego kierowcę w szczególnych okolicznościach,
      które określiła ta spółka, a które pociągają za sobą takie podwyższone opłaty za
      parkowanie, są ze sobą powiązane. Konieczność przeprowadzenia kontroli
      nieprawidłowego parkowania i w konsekwencji nałożenie takich opłat kontrolnych
      nie może bowiem mieć miejsca, jeżeli usługa udostępnienia miejsca parkingowego
      nie została wcześniej wykonana (pkt 42).
    Zdaniem Trybunału, wniosku tego nie podważa okoliczność, że kwota opłaty kontrolnej
    jest z góry określona i pozostaje bez konkretnego gospodarczego związku z wartością
    świadczonej usługi parkingowej oraz to, że opłata kontrolna za nieprawidłowe
    parkowanie jest uznawana w prawie krajowym za karę.
      (...) zgodnie z utrwalonym orzecznictwem dla zakwalifikowania transakcji jako
      transakcji dokonanej odpłatnie w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy VAT bez
      znaczenia jest wysokość świadczenia wzajemnego, w szczególności okoliczność, czy
      jest ona równa kosztom poniesionym przez podatnika w związku ze świadczeniem
      usługi, czy też od nich wyższa lub niższa. Taka okoliczność nie może mieć bowiem
      wpływu na bezpośredni związek pomiędzy dokonanym świadczeniem usług a
      otrzymanym świadczeniem wzajemnym (wyrok z dnia 11 marca 2020 r., San
      Domenico Vetraria, C-94/19, EU:C:2020:193, pkt 29 i przytoczone tam orzecznictwo)
      (pkt 45).
    Ponadto Trybunał zauważył, że:
      (...) dla celów wykładni przepisów dyrektywy VAT ocena tego, czy płatność
      dokonywana jest w zamian za świadczenie usługi, jest kwestią z zakresu prawa Unii,

      którą należy rozstrzygać odrębnie od oceny dokonywanej na mocy prawa krajowego
      (wyrok z dnia 22 listopada 2018 r., MEO – Serviços de Comunicaçoes e Multimédia, C-
      295/17, EU:C:2018:942, pkt 69, 70) (pkt 46).
    Z powyższego wynika, że okoliczność, iż opłata kontrolna za nieprawidłowe parkowanie
    jest uznawania w prawie krajowym za karę, nie ma decydującego znaczenia dla
    kwalifikacji kwoty określonej z góry w umowie o świadczenie usług.
    Przy ocenie skutków podatkowych konkretnej opłaty dodatkowej należy w
    szczególności zwracać uwagę na fakt, czy usługa została rzeczywiście wykonana czy też
    nie. Fakt ten ma bowiem istotne znaczenie dla skutków podatkowych pobieranych opłat
    dodatkowych mających charakter sankcyjny.
    Jak podkreślił Trybunał w pkt 43 wyroku C-90/20:
      w sprawie zakończonej wyrokiem z 18 lipca 2007 r., Société thermale d’Eugénie-les-
      Bains (C-277/05), rozpatrywana usługa nie została wyświadczona. Tymczasem w
      sprawie rozstrzyganej w postępowaniu głównym (C-90/20) usługa udostępnienia
      miejsca parkingowego została rzeczywiście wykonana.
    Odnosząc stwierdzenia wynikające z powołanego powyżej orzeczenia TSUE do
    przedmiotowej sprawy, zauważyć należy, iż jak wynika z przedstawionego przez
    Państwa opisu sprawy, opłata dodatkowa jest/będzie przez Państwa nakładana w
    przypadku stwierdzenia m.in. braku biletu oraz nieprawidłowego parkowania. Zatem, w
    rozpatrywanej sprawie istnieje bezpośredni związek pomiędzy nałożeniem opłaty
    dodatkowej (opłaty sankcyjnej) ze skorzystaniem z usługi parkowania (najem miejsca
    parkingowego).
    Te dwa świadczenia – najem miejsca parkingowego oraz nałożenie opłaty dodatkowej –
    są od siebie wzajemnie zależne, a mianowicie jedno jest dokonywane tylko pod
    warunkiem dokonania drugiego i odwrotnie.
    Podsumowując, w przedstawionym stanie faktycznym, nałożenie kary umownej (w postaci
    opłaty dodatkowej) możliwe jest jedynie w przypadku nieregulaminowego skorzystania z
    parkingu (najmu miejsca parkingowego) i odwrotnie – nieregulaminowe skorzystanie z
    parkingu skutkuje nałożeniem kary umownej.
    Tym samym została spełniona przesłanka istnienia związku pomiędzy zapłatą przez
    korzystającego z parkingu określonej kwoty pieniężnej a otrzymaniem świadczenia
    wzajemnego, co jest warunkiem koniecznym do uznania, że zapłata tej kwoty podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zatem, przedmiotowa kara umowna w postaci opłaty dodatkowej za brak biletu
    parkomatowego za wjazd na parking stanowi wynagrodzenie za świadczenie usług, o
    których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT i w konsekwencji podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust. 1 tej ustawy.
    W konsekwencji Państwa stanowisko uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w .... Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.