Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.141.2025.1.RM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-14
Teza: Opodatkowanie wewnątrzwspólnotowej dostawy trójstronnej.
Słowa kluczowe: procedura-procedura uproszczona
transakcja-wewnątrzwspólnotowa transakcja trójstronna
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Rozdział 8. Wewnątrzwspólnotowe
transakcje trójstronne - procedura uproszczona -Uznanie
wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów za
opodatkowane
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 8-art. 135-ust. 1-pkt 2-lit. a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 8-art. 136-ust. 1-pkt 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 marca 2025 r. za pośrednictwem systemu e-Doręczeń wpłynął Państwa wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy opodatkowania wewnątrzwspólnotowej
    dostawy trójstronnej. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

(...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Wnioskodawca”, „Spółka”) jest
    zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (VAT). Spółka posiada
    siedzibę działalności gospodarczej w Polsce.
    Spółka prowadziła działalność przede wszystkim w zakresie (...).
    Zgodnie z zapisami w Krajowym Rejestrze Sądowym, przedmiot przeważającej działalności
    (...) stanowi: produkcja pozostałych maszyn ogólnego przeznaczenia, gdzie indziej
    niesklasyfikowana.
    Niniejszy wniosek dotyczy wyłącznie sytuacji, w których towary będą sprzedawane wg
    następującego modelu:
    a) Informacje o sprzedażowym modelu transakcji
          Przedmiotem dostawy są towary, którymi mogą być urządzenia, maszyny, linie
          produkcyjne, linie rozlewnicze, części zamienne do wymienionych, (dalej jako:
          „Towary”).
          Towary, w zakresie w jakim stosowany jest model transakcji z udziałem
          czterech uczestników (dalej: „Model”), dostarczane są do Klientów w
          następujący sposób:
            Towary są produkowane przez kontrahenta z Włoch lub innego kraju
            należącego do Unii Europejskiej (dalej: „Producent”). Producent sprzedaje
            gotowe Towary Wnioskodawcy. Transakcja sprzedaży jest
            udokumentowana fakturą, na której znajduje się numer VAT Producenta
            przyznany mu we Włoszech/w kraju jego siedziby, który jest państwem
            członkowskim UE oraz numer VAT Wnioskodawcy przyznany w Polsce.
            Następnie Wnioskodawca odsprzedaje Towary do podmiotu „C” mającego
            siedzibę na terytorium Austrii. Transakcja sprzedaży jest
            udokumentowana fakturą zawierającą numer VAT Spółki przyznany jej w
            Polsce oraz numer VAT podmiotu „C” przyznany mu w kraju UE jego
            siedziby (w Austrii).
            Podmiot „C” będzie leasingodawcą nabytego Towaru do podmiotu „D”
            (finalny nabywca - leasingobiorca), który ma siedzibę w tym samym
            państwie UE, co leasingodawca (Austria).
            Towary są transportowane bezpośrednio z zakładu Producenta (państwo
            UE, w którym siedzibę ma Producent) do podmiotu „D” (do Austrii).
            Towary nie są modyfikowane, ulepszane lub jakkolwiek zmieniane
            podczas ich transportu z kraju Producenta do kraju „D”.
            Producent ma siedzibę w innym kraju UE niż Wnioskodawca, podmiot „C”
            oraz podmiot „D”.
            Wnioskodawca ma siedzibę w innym kraju UE niż Producent, podmiot „C”
            oraz podmiot „D”.
            Podmiot „C” i podmiot „D” mają siedzibę w tym samym państwie UE, tj. w
            Austrii.
    b) Organizacja transportu towarów

            Organizatorem transportu będzie Wnioskodawca, który posługuje się
            polskim numerem VAT-UE). Transport będzie nieprzerwany i będzie
            odbywał się bezpośrednio z zakładu Producenta (państwo UE, w którym
            siedzibę ma Producent) do podmiotu „D” na terytorium Austrii.
    Spółka zamierza wystawić podmiotowi „C” fakturę zawierającą, oprócz standardowych
    danych wymienionych w art. 106e, następujące informacje:
    1) adnotację „VAT: Faktura WE uproszczona na mocy art. 135-138 ustawy o ptu” lub „VAT:
      Faktura WE uproszczona na mocy artykułu 141 dyrektywy 2006/112/WE”;
    2) stwierdzenie, że podatek z tytułu dokonanej dostawy zostanie rozliczony przez
      ostatniego w kolejności podatnika podatku od wartości dodanej;
    3) numer VAT-UE, który jest stosowany przez niego [przez (...)] wobec pierwszego i
      ostatniego w kolejności podatnika podatku od wartości dodanej;
    4) numer identyfikacyjny stosowany na potrzeby podatku od wartości dodanej ostatniego
      w kolejności podatnika.

## Pytanie

Czy planowana transakcja, opisana we wniosku, może być uznana przez Spółkę za
    wewnątrzwspólnotową transakcję trójstronną, o której mowa w art. 135 ust. 1 punkt 2
    ustawy o VAT i w konsekwencji rozliczona z zastosowaniem procedury uproszczonej, o
    której mowa w art. 135 i art. 136 ustawy o VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, planowana transakcja, opisana we wniosku, może być uznana
    przez Spółkę za wewnątrzwspólnotową transakcję trójstronną, o której mowa w art. 135
    ust. 1 punkt 2 ustawy o VAT i w konsekwencji rozliczona z zastosowaniem procedury
    uproszczonej, o której mowa w art. 135 i art. 136 ustawy o VAT.
    Uzasadnienie stanowiska
    Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o VAT, przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o
    którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak
    właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane
    na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego
    rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na
    ich rzecz.
    Jak stanowi art. 13 ust. 1 ustawy o VAT, przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o
    której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w
    wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż
    terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8.
    W myśl art. 25 ustawy o VAT:
    1. Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów uznaje się za dokonane na terytorium
      państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie zakończenia ich
      wysyłki lub transportu.
    2. Nie wyłączając zastosowania ust. 1 w przypadku gdy nabywca, o którym mowa w art. 9
      ust. 2, przy wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów podał numer przyznany mu
      przez dane państwo członkowskie dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych inne
      niż państwo członkowskie, na którym towary znajdują się w momencie zakończenia
      ich wysyłki lub transportu, wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów uznaje się za
      dokonane również na terytorium tego państwa członkowskiego, chyba że nabywca
      udowodni, że wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów:

        1) zostało opodatkowane na terytorium państwa członkowskiego, na którym towary
        znajdują się w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu, lub
        2) zostało uznane za opodatkowane na terytorium państwa członkowskiego, na
        którym towary znajdują się w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu,
        ze względu na zastosowanie procedury uproszczonej w wewnątrzwspólnotowej
        transakcji trójstronnej, o której mowa w dziale XII.
    W celu uproszczenia rozliczeń z tytułu wewnątrzwspólnotowych dostaw i nabycia
    towarów, w przypadku gdy dana transakcja jest dokonywana pomiędzy co najmniej
    trzema podmiotami z różnych państw członkowskich, ustawodawca w art. 135-138 ustawy
    o VAT wprowadził specjalne zasady dotyczące tzw. wewnątrzwspólnotowych transakcji
    trójstronnych.
    Zgodnie z art. 135 ust. 1 pkt 2 ustawy, ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o
    wewnątrzwspólnotowej transakcji trójstronnej - rozumie się przez to transakcję, w której
    są spełnione łącznie następujące warunki:
    a) trzech podatników VAT zidentyfikowanych na potrzeby transakcji
      wewnątrzwspólnotowych w trzech różnych państwach członkowskich uczestniczy w
      dostawie towaru w ten sposób, że pierwszy z nich wydaje ten towar bezpośrednio
      ostatniemu w kolejności, przy czym dostawa tego towaru jest dokonana między
      pierwszym i drugim oraz drugim i ostatnim w kolejności,
    b) przedmiot dostawy jest wysyłany lub transportowany przez pierwszego lub też
      transportowany przez drugiego w kolejności podatnika VAT lub na ich rzecz z
      terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa
      członkowskiego.
    Na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, przez wewnątrzwspólnotowe nabycie
    towarów - rozumie się przez to nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami,
    które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium
    państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki
    lub transportu przez dokonującego dostawę, nabywcę towarów lub na ich rzecz.
    W myśl art. 135 ust. 1 pkt 4 ustawy, przez procedurę uproszczoną - rozumie się przez to
    procedurę rozliczania VAT w wewnątrzwspólnotowej transakcji trójstronnej, polegającą na
    tym, że ostatni w kolejności podatnik VAT rozlicza VAT z tytułu dokonania na jego rzecz
    dostawy towarów przez drugiego w kolejności podatnika VAT, jeżeli łącznie są spełnione
    następujące warunki:
    a) dostawa na rzecz ostatniego w kolejności podatnika VAT była bezpośrednio
      poprzedzona wewnątrzwspólnotowym nabyciem towarów u drugiego w kolejności
      podatnika VAT,
    b) drugi w kolejności podatnik VAT dokonujący dostawy na rzecz ostatniego w kolejności
      podatnika VAT nie posiada siedziby działalności gospodarczej na terytorium państwa
      członkowskiego, w którym kończy się transport lub wysyłka,
    c) drugi w kolejności podatnik VAT stosuje wobec pierwszego i ostatniego w kolejności
      podatnika VAT ten sam numer identyfikacyjny na potrzeby VAT, który został mu
      przyznany przez państwo członkowskie inne niż to, w którym zaczyna się lub kończy
      transport lub wysyłka,
    d) ostatni w kolejności podatnik VAT stosuje numer identyfikacyjny na potrzeby VAT
      państwa członkowskiego, w którym kończy się transport lub wysyłka,
    e) ostatni w kolejności podatnik VAT został wskazany przez drugiego w kolejności
      podatnika VAT jako obowiązany do rozliczenia podatku VAT od dostawy towarów
      realizowanej w ramach procedury uproszczonej.
    Zgodnie z art. 136 ustawy o VAT:

    1. W przypadku gdy w procedurze uproszczonej drugim w kolejności podatnikiem, o
      którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 4 lit. b i c, jest podatnik wymieniony w art. 15,
      uznaje się, że wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów zostało u niego opodatkowane,
      jeżeli wystawił on ostatniemu w kolejności podatnikowi VAT fakturę zawierającą,
      oprócz danych wymienionych w art. 106e, następujące informacje:
        1) adnotację „VAT: Faktura WE uproszczona na mocy art. 135-138 ustawy o ptu” lub
        „VAT: Faktura WE uproszczona na mocy artykułu 141 dyrektywy 2006/112/WE”;
        2) stwierdzenie, że podatek z tytułu dokonanej dostawy zostanie rozliczony przez
        ostatniego w kolejności podatnika podatku od wartości dodanej;
        3) numer, o którym mowa w art. 97 ust. 10, który jest stosowany przez niego wobec
        pierwszego i ostatniego w kolejności podatnika podatku od wartości dodanej;
        4) numer identyfikacyjny stosowany na potrzeby podatku od wartości dodanej
        ostatniego w kolejności podatnika.
    2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, gdy ostatnim w kolejności podmiotem jest
      osoba prawna, która nie jest podatnikiem podatku od wartości dodanej, a która jest
      zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych w państwie
      członkowskim, w którym znajduje się towar w momencie zakończenia wysyłki lub
      transportu.
    3. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy w procedurze uproszczonej
      ostatnim w kolejności podmiotem jest podatnik wymieniony w art. 15 lub osoba
      prawna niebędąca podatnikiem w rozumieniu art. 15, która jest zidentyfikowana na
      potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych zgodnie z art. 97, a drugim w kolejności
      podatnikiem jest podatnik podatku od wartości dodanej określony w art. 135 ust. 1
      pkt 4 lit. b i c, który posługuje się w procedurze uproszczonej numerem
      identyfikacyjnym wydanym mu na potrzeby tego podatku przez państwo członkowskie
      inne niż Rzeczpospolita Polska, z uwzględnieniem obowiązujących w tym innym
      państwie członkowskim przepisów w zakresie dokumentowania tej procedury.
    Powyższe przepisy stanowią implementację do polskiego porządku prawnego art. 141
    Dyrektywy VAT, który stanowi, że każde państwo członkowskie podejmuje szczególne
    środki w celu zapewnienia, aby VAT nie był pobierany od wewnątrzwspólnotowych nabyć
    towarów dokonywanych na jego terytorium na mocy art. 40, w przypadku, gdy spełnione
    są następujące warunki:
    a) nabycia towarów dokonuje podatnik, który nie ma siedziby w danym państwie
      członkowskim, ale który został zidentyfikowany do celów VAT w innym państwie
      członkowskim;
    b) nabycie towarów jest dokonywane do celów ich późniejszej dostawy przez podatnika,
      o którym mowa w lit. a), na terytorium tego samego państwa członkowskiego;
    c) towary nabyte w ten sposób przez podatnika, o którym mowa w lit. a), są bezpośrednio
      wysyłane lub transportowane z państwa członkowskiego innego niż państwo, w
      którym został on zidentyfikowany do celów VAT, do osoby, na rzecz której ma on
      dokonać późniejszej dostawy;
    d) osoba, na rzecz której dokonywana jest późniejsza dostawa, jest innym podatnikiem
      lub osobą prawną niebędącą podatnikiem zidentyfikowaną do celów VAT w tym
      samym państwie członkowskim;
    e) osoba, o której mowa w lit. d), została uznana zgodnie z art. 197 za osobę zobowiązaną
      do zapłaty VAT należnego z tytułu dostawy dokonanej przez podatnika, który nie ma
      siedziby w państwie członkowskim, w którym podatek jest należny.

    Należy podkreślić, że powyższa regulacja jest jedynym przepisem Dyrektywy VAT,
    przewidującym warunki, których spełnienie jest niezbędne do zastosowania
    przedmiotowej procedury uproszczonej.
    Co istotne, zdaniem Wnioskodawcy, Dyrektywa VAT nie precyzuje, ile podmiotów powinno
    uczestniczyć w transakcji łańcuchowej, aby możliwe było zastosowanie procedury
    uproszczonej (nie wskazano w niej żadnej liczby uczestników). Jakakolwiek inna
    interpretacja polskich przepisów VAT wykraczająca poza te wymogi lub wprowadzająca
    nowe ograniczenia byłaby uznana za prowadzącą do nieprawidłowego wdrożenia
    Dyrektywy VAT do prawa krajowego, co w ocenie Spółki zdecydowanie nie było intencją
    polskiego ustawodawcy.
    Tym samym, w opinii Spółki art. 135 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o VAT należy interpretować
    prounijnie, czyli w taki sposób, że procedura uproszczona może być stosowana w
    odniesieniu do transakcji łańcuchowych, w których uczestniczą nawet więcej niż trzy
    podmioty - pod warunkiem jednak, że wyszczególnione powyżej warunki są spełnione i
    procedura uproszczona jest stosowana tylko w odniesieniu do dostaw pomiędzy trzema
    uczestnikami transakcji łańcuchowej (stąd wskazanie trzech podatników w art. 135 ust. 1
    pkt 2 lit. a ustawy o VAT).
    Wnioskodawca jest świadomy, że na podstawie art. 273 Dyrektywy VAT, państwa
    członkowskie mogą nałożyć na podatników inne obowiązki niż te przewidziane w
    Dyrektywie VAT. Jednak w sytuacjach takich jak wewnątrzwspólnotowe transakcje
    łańcuchowe, w które są zaangażowane podmioty z różnych krajów, mające zastosowanie
    przepisy VAT powinny być spójne na poziomie całej transakcji, który to cel może zostać
    osiągnięty jedynie poprzez ścisłe (rzetelne) wdrożenie zasad Dyrektywy VAT do prawa
    krajowego. W związku z tym Spółka uważa, że chociaż państwa członkowskie są
    uprawnione do nakładania na podatników dodatkowych obowiązków, to jednak takie
    dodatkowe wymogi nie mogą zakłócać porządku prawnego powszechnie akceptowanego
    przez kraje UE. Co więcej, dodatkowe wymogi, które mogłyby zostać nałożone przez
    państwa członkowskie (zgodnie z art. 273 dyrektywy VAT) powinny być nacelowane między
    innymi na zapewnienie prawidłowego poboru VAT i zapobieganie oszustwom
    podatkowym - a w ocenie Spółki ograniczenie możliwości skorzystania z przedmiotowej
    procedury uproszczonej, w której wszystkie podmioty są uprawnione do odliczenia
    podatku naliczonego, nie ma po prostu takiego celu lub nie jest konieczne do osiągnięcia
    tego celu. Jeśli więc Polska przyjmie szeroką interpretację ustawy o VAT w zakresie
    procedury uproszczonej i tym samym wprowadzi rozwiązania odmienne od tych
    obowiązujących w innych krajach UE, to podmioty z tych innych krajów nie będą mogły
    stosować przepisów Dyrektywy VAT, co stoi w sprzeczności z zasadą proporcjonalności, a
    także obowiązkiem prounijnej wykładni prawa krajowego. Mając to na uwadze, zdaniem
    Wnioskodawcy, art. 273 Dyrektywy VAT nie powinien mieć zastosowania do
    przedmiotowej kwestii.
    Należy zauważyć, że z art. 91 ust. 2 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2
    kwietnia 1997 r. oraz art. 2 Traktatu akcesyjnego z 16 kwietnia 2003 r. (Dz. U.UE z 2003 r.,
    nr L 236) wynika obowiązująca w Polsce zasada pierwszeństwa prawa Unii Europejskiej.
    Zgodnie z tą zasadą, prawo Unii Europejskiej powinno mieć pierwszeństwo przed prawem
    polskim, w szczególności w przypadku kolizji między normami prawa unijnego i normami
    prawa krajowego. Takie stanowisko znalazło potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 1 marca 2012 r. (nr II GSK 295/11), zgodnie z którym w przypadku
    rozbieżności pomiędzy prawem krajowym a prawem UE, jeżeli rozbieżność ta nie może
    zostać rozwiązana w drodze wykładni, zastosowanie ma zasada pierwszeństwa prawa
    unijnego, niezależnie od rangi porównywanych norm. Takie stanowisko zostało również
    pośrednio przedstawione, między innymi, w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej (dalej: „TSUE”) z 13 listopada 1990 r. w sprawie C-106/89 Marleasing SA
    przeciwko La Comercial Internacional de Alimentación SA., w którym stwierdzono, że „(...)
    wynikające z dyrektywy zobowiązanie państw członkowskich do osiągnięcia rezultatu

    przewidzianego w dyrektywie oraz ich obowiązek podjęcia na mocy art. 5 Traktatu
    wszelkich właściwych środków, ogólnych lub szczególnych, w celu zapewnienia
    wypełnienia tego obowiązku, ciąży na wszystkich organach państw członkowskich, w tym,
    w ramach ich jurysdykcji, sądach. Wynika stąd, że przy stosowaniu prawa krajowego,
    niezależnie od tego, czy przedmiotowe przepisy zostały przyjęte przed, czy po dyrektywie,
    sąd krajowy, do którego zwrócono się o dokonanie wykładni, jest zobowiązany uczynić to
    w największym możliwym stopniu w świetle brzmienia i celu dyrektywy, tak aby osiągnąć
    zamierzony przez nią rezultat i w ten sposób zachować zgodność z art. 189 akapit trzeci
    Traktatu.”
    Co więcej, w wyroku TSUE z 29 kwietnia 1999 r. w sprawie C-224/97 Erich Ciola przeciwko
    Land Vorarlberg podkreślono, że zasada pierwszeństwa prawa Unii Europejskiej ma
    zastosowanie do wszystkich organów administracyjnych.
    Podobne stanowisko zostało przedstawione w wyroku Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 2 kwietnia 2009 r. (sygn. I FSK 4/08), w którym podkreślono, że „(...)
    zastosowanie prawa wspólnotowego w sprawach podatkowych nie jest obowiązkiem tylko
    sądów administracyjnych, ale także organów władzy państwa, czyli organów podatkowych.
    Wynika to z faktu, że organy podatkowe mają obowiązek przestrzegania prawa i działania
    w jego granicach, czyli również w granicach prawa wspólnotowego.”
    Odnosząc ten aspekt do potencjalnej rozbieżności w zakresie interpretacji procedury
    uproszczonej pomiędzy prawem polskim a prawem Unii Europejskiej, w ocenie
    Wnioskodawcy polskie regulacje VAT dotyczące przedmiotowego uproszczenia należy
    interpretować zgodnie z zasadą prounijnej wykładni prawa krajowego - tak jak opisano
    powyżej.
    Ponadto, w ocenie Wnioskodawcy, także fakt transportowania Towarów bezpośrednio do
    Klienta nie powinien wykluczać prawa do zastosowania procedury uproszczonej do
    transakcji pomiędzy Producentem, Spółką, podmiotem „C” i podmiotem „D”. Z punktu
    widzenia Producenta nie ma znaczenia, co podmiot „C” planuje zrobić z Towarami. Jeżeli
    podmiot „C” zawarłby z podmiotem „D” umowę leasingu operacyjnego, to właściwie nie
    dochodzi do sprzedaży towaru, lecz jedynie do sprzedaży usług leasingu pomiędzy
    podmiotem „C” a „D”.
    Powyższe podejście znajduje potwierdzenie również w dokumencie z 20 grudnia 2019 r.
    wydanym przez Dyrekcję Generalną ds. Podatków i Unii Celnej Komisji Europejskiej „Noty
    wyjaśniające w sprawie zmian w zakresie unijnego podatku VAT w odniesieniu do
    procedur magazynu typu call-off stock, transakcji łańcuchowych i zwolnień z
    wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów („szybkie rozwiązania na 2020 r.”) (dalej: „Noty
    wyjaśniające”). Noty wyjaśniające wyraźnie stanowią, że (sekcja 3.6.17.2., strony 75-77):
        „(...) przepisy dotyczące transakcji łańcuchowych stosuje się niezależnie od liczby
        stron działających w danym łańcuchu. Uproszczenie dotyczące transakcji
        trójstronnych ma jednak zastosowanie tylko wówczas, gdy w przypadku transakcji
        obejmujących trzy strony w tym łańcuchu spełnione są wszystkie warunki tego
        uproszczenia.”
        „(...) należy zauważyć, że dla przedsiębiorstwa C, tj. podmiotu pośredniczącego, nie
        ma przy sprzedawaniu towarów przedsiębiorstwu D znaczenia, co
        przedsiębiorstwo D zamierza z tymi towarami zrobić. Przedsiębiorstwo C wypełnia
        swoje zobowiązania wobec przedsiębiorstwa D, wysyłając towary w miejsce
        uzgodnione przez przedsiębiorstwa C i D. Miejscem tym mogą być obiekty
        przedsiębiorstwa D lub magazyn zarządzany przez osobę trzecią. W wyniku
        transakcji między przedsiębiorstwem D i przedsiębiorstwem E, o czym

        przedsiębiorstwo C może nie wiedzieć, miejscem tym mogą być jednak również
        obiekty przedsiębiorstwa E. Przedsiębiorstwo C spełnia zatem wymogi określone w
        art. 141 DV, ponieważ wysyła towary w miejsce, które wskazało przedsiębiorstwo D.
        Fakt, że przedsiębiorstwo D dokonało sprzedaży na rzecz przedsiębiorstwa E, o
        czym przedsiębiorstwo C mogło wiedzieć lub nie, nie wpływa na spełnianie przez
        przedsiębiorstwo C wymogów dotyczących zastosowania zwolnienia.”
    Podsumowując, Noty wyjaśniające stanowią, że:
        Możliwość stosowania uproszczenia dotyczącego transakcji trójstronnych nie zależy
        od liczby podmiotów uczestniczących w transakcji łańcuchowej, ale aby z niego
        skorzystać, w odniesieniu do dostaw pomiędzy trzema podmiotami
        uczestniczącymi w danej transakcji łańcuchowej muszą być spełnione wszystkie
        warunki przewidziane dla tego uproszczenia.
        Przewóz towarów bezpośrednio do czwartego uczestnika transakcji łańcuchowej
        nie wpływa na możliwość zastosowania uproszczenia przewidzianego dla transakcji
        trójstronnych, jeśli miejsce, do którego towar powinien zostać dostarczony,
        zostanie wskazane drugiemu uczestnikowi przez trzeciego uczestnika i ten trzeci
        pomiot jest zarejestrowany dla celów VAT w kraju, w którym znajduje się miejsce
        dostawy towarów.
    Niniejszy wniosek dotyczy wyłącznie sytuacji, w których towary będą sprzedawane wg
    następującego modelu:
    a) Informacje o sprzedażowym modelu transakcji
          Przedmiotem dostawy są towary, którymi mogą być urządzenia, maszyny, linie
          produkcyjne, linie rozlewnicze, części zamienne do niniejszych.
          Towary, w zakresie w jakim stosowany jest model transakcji z udziałem
          czterech uczestników dostarczane są do Klientów w następujący sposób:
            Towary są produkowane przez kontrahenta z Włoch lub innego kraju
            należącego do Unii Europejskiej. Producent sprzedaje gotowe Towary
            Wnioskodawcy. Transakcja sprzedaży jest udokumentowana fakturą, na
            której znajduje się numer VAT Producenta przyznany mu we Włoszech/w
            kraju jego siedziby, który jest państwem członkowskim UE oraz numer
            VAT Wnioskodawcy przyznany mu w Polsce.
            Następnie Wnioskodawca odsprzedaje Towary do podmiotu „C” mającego
            siedzibę na terytorium Austrii. Transakcja sprzedaży jest
            udokumentowana fakturą zawierającą numer VAT Spółki przyznany jej w
            Polsce oraz numer VAT podmiotu „C” przyznany mu w kraju UE jego
            siedziby (w Austrii).
            Podmiot „C” będzie leasingodawcą nabytego Towaru do podmiotu „D”
            (finalny nabywca - leasingobiorca), który ma siedzibę w tym samym
            państwie UE, co leasingodawca (Austria).

            Towary są transportowane bezpośrednio z zakładu Producenta (państwo
            UE, w którym siedzibę ma Producent) do podmiotu „D” (do Austrii).
            Towary nie są modyfikowane, ulepszane lub jakkolwiek zmieniane
            podczas ich transportu z kraju Producenta do kraju „D”.
            Producent ma siedzibę w innym kraju UE niż Wnioskodawca, podmiot „C”
            oraz podmiot „D”.
            Wnioskodawca ma siedzibę w innym kraju UE niż Producent, podmiot „C”
            oraz podmiot „D”.
            Podmiot „C” i podmiot „D” mają siedzibę w tym samym państwie UE, tj. w
            Austrii.
    b) Organizacja transportu towarów
            Organizatorem transportu będzie Wnioskodawca, który posługuje się
            polskim numerem VAT-UE). Transport będzie nieprzerwany i będzie
            odbywał się bezpośrednio z zakładu Producenta (państwo UE, w którym
            siedzibę ma Producent) do podmiotu „D” na terytorium Austrii.
    Spółka zamierza wystawić podmiotowi „C” fakturę zawierającą, oprócz standardowych
    danych wymienionych w art. 106e, następujące informacje:
    1) adnotację „VAT: Faktura WE uproszczona na mocy art. 135-138 ustawy o ptu” lub „VAT:
      Faktura WE uproszczona na mocy artykułu 141 dyrektywy 2006/112/WE”;
    2) stwierdzenie, że podatek z tytułu dokonanej dostawy zostanie rozliczony przez
      ostatniego w kolejności podatnika podatku od wartości dodanej;
    3) numer VAT-UE, który jest stosowany przez niego [przez (...)] wobec pierwszego i
      ostatniego w kolejności podatnika podatku od wartości dodanej;
    4) numer identyfikacyjny stosowany na potrzeby podatku od wartości dodanej ostatniego
      w kolejności podatnika.
    Odnosząc powyższe do opisanego zdarzenia przyszłego, w opinii Spółki, może ona
    zastosować procedurę uproszczoną, o której mowa w art. 135 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT,
    do transakcji pomiędzy Producentem, Spółką a podmiotem „C”, gdyż są spełnione
    wszystkie wymogi stosowania tego uproszczenia.
    W ocenie Wnioskodawcy, na powyższe stanowisko nie powinien mieć wpływu fakt, że w
    rozważanych transakcjach łańcuchowych uczestniczą cztery podmioty (czwartym
    podmiotem jest leasingobiorca Towarów), gdyż Dyrektywa VAT nie wyklucza takiej sytuacji
    w kontekście rozpatrywanej procedury uproszczonej. W ocenie Spółki, transport Towarów
    bezpośrednio do lokalizacji podmiotu „D” jest również zgodny z Dyrektywą VAT, ponieważ
    miejsce to jest każdorazowo wskazane przez podmiot „C”. Tym samym, Wnioskodawca
    jest przekonany, że transakcja pomiędzy Producentem, Spółką i podmiotem „C” może być
    objęta procedurą uproszczoną dotyczącą transakcji trójstronnych.
    Warto też wskazać, że podobne stanowisko zostało potwierdzone w interpretacji
    indywidualnej z dnia 11 grudnia 2020 r. (nr 0111-KDIB3-3.4012.543.2020.1.PK) wydanej w
    odniesieniu do sytuacji, w której polska spółka (występująca jako drugi podmiot w
    transakcji łańcuchowej) sprzedała towary na rzecz spółki słowackiej (tj. trzeciego podmiotu
    w transakcji), ale towary te zostały przetransportowane bezpośrednio z innego niż Polska
    kraju UE do czwartego uczestnika transakcji łańcuchowej na Słowacji. W tej sprawie
    Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że „należy zauważyć, że przepisy w
    zakresie WTT, nie uzależniają rozpoznania tych transakcji od tego, jakie było

    przeznaczenie towaru po dostarczeniu go do trzeciego w kolejności podatnika. Tym
    samym fakt, że Spółka odsprzedawała towar swoim kontrahentom na terytorium Słowacji
    jest bez znaczenia dla rozpoznania WTT”.
    Podsumowując, w świetle przedstawionych powyżej okoliczności i regulacji prawnych, a w
    szczególności mając na uwadze, że:
        Przepisy Dyrektywy VAT nie ograniczają możliwości stosowania procedury
        uproszczonej do transakcji łańcuchowych, w których uczestniczą tylko trzy
        podmioty (co znajduje wyraźne potwierdzenie w Notach wyjaśniających).
        Biorąc pod uwagę zasadę pierwszeństwa prawa Unii Europejskiej oraz obowiązek
        prounijnej wykładni prawa krajowego, polskie przepisy VAT związane z
        uproszczeniem dotyczącym transakcji trójstronnych powinny być interpretowane w
        sposób umożliwiający stosowanie procedury uproszczonej do transakcji
        łańcuchowych, w których uczestniczą więcej niż trzy podmioty, o ile spełnione są
        określone warunki, a procedura uproszczona stosowana jest wyłącznie w
        odniesieniu do dostaw pomiędzy trzema uczestnikami tej transakcji łańcuchowej.
        W zakresie transakcji pomiędzy Producentem, Spółką i podmiotem „C” są spełnione
        wszystkie warunki zastosowania uproszczenia dotyczącego transakcji
        trójstronnych, w szczególności Spółka jest zarejestrowana do celów VAT w Polsce,
        Spółka wystawi fakturę zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy o VAT.
    Podsumowując, planowana transakcja, opisana we wniosku, może być uznana przez
    Spółkę za wewnątrzwspólnotową transakcję trójstronną, o której mowa w art. 135 ust. 1
    punkt 2 ustawy o VAT i w konsekwencji rozliczona z zastosowaniem procedury
    uproszczonej, o której mowa w art. 135 i art. 136 ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko
    w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    Stosownie do art. 2 pkt 1 i 4 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
      Przez terytorium państwa członkowskiego rozumie się terytorium państwa wchodzące
      w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.

    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży rozumie się przez odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów
      oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy:
      Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4,
      rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku
      dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa
      członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub
      transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz.
    Jak stanowi art. 13 ust. 1 ustawy:
      Przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5,
      rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w
      art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z
      zastrzeżeniem ust. 2-8.
    W myśl art. 25 ustawy:
    1. Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów uznaje się za dokonane na terytorium
      państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie zakończenia ich
      wysyłki lub transportu.
    2. Nie wyłączając zastosowania ust. 1 w przypadku gdy nabywca, o którym mowa w art. 9
      ust. 2, przy wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów podał numer przyznany mu
      przez dane państwo członkowskie dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych inne
      niż państwo członkowskie, na którym towary znajdują się w momencie zakończenia
      ich wysyłki lub transportu, wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów uznaje się za
      dokonane również na terytorium tego państwa członkowskiego, chyba że nabywca
      udowodni, że wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów:
      1) zostało opodatkowane na terytorium państwa członkowskiego, na którym towary
        znajdują się w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu, lub
      2) zostało uznane za opodatkowane na terytorium państwa członkowskiego, na
        którym towary znajdują się w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu, ze
        względu na zastosowanie procedury uproszczonej w wewnątrzwspólnotowej
        transakcji trójstronnej, o której mowa w dziale XII.
    Z kolei zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 1-3 ustawy:
      Podatnicy, o których mowa w art. 15, zarejestrowani jako podatnicy VAT UE, są
      obowiązani składać w urzędzie skarbowym zbiorcze informacje o dokonanych:
      1) wewnątrzwspólnotowych dostawach towarów w rozumieniu art. 13 ust. 1 i 3, do
        których ma zastosowanie art. 42 ust. 1, na rzecz podatników podatku od wartości
        dodanej lub osób prawnych niebędących takimi podatnikami, zidentyfikowanych na
        potrzeby podatku od wartości dodanej,

      2) wewnątrzwspólnotowych nabyciach towarów, o których mowa w art. 9 ust. 1 lub art.
        11 ust. 1, od podatników podatku od wartości dodanej, zidentyfikowanych na
        potrzeby podatku od wartości dodanej,
      3) dostawach towarów zgodnie z art. 136 ust. 1 lub 2, na rzecz podatników podatku od
        wartości dodanej lub osób prawnych niebędących takimi podatnikami,
        zidentyfikowanych na potrzeby podatku od wartości dodanej, (...)
      - zwane dalej "informacjami podsumowującymi".
    Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem
    podatku VAT. Przedmiotem wniosku jest transakcja, w której cztery podmioty będą
    uczestniczyły w dostawie urządzeń, maszyn, linii produkcyjnych i rozlewniczych oraz części
    zamiennych (Towary). Wnioskodawca będzie nabywał Towary od kontrahenta z Włoch lub
    z innego kraju UE (Producent), a następnie będzie je sprzedawał podmiotowi „C” z Austrii.
    Z kolei podmiot „C” będzie leasingodawcą Towaru do podmiotu „D”, który również posiada
    siedzibę w Austrii (leasingobiorca). Towary będą przemieszczane bezpośrednio z zakładu
    Producenta (państwo UE, w którym siedzibę ma Producent) do podmiotu „D” do Austrii, w
    ramach transportu organizowanego przez Wnioskodawcę. Podczas transportu Towary nie
    są modyfikowane, ulepszane lub jakkolwiek zmieniane.
    Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą ustalenia, czy opisana transakcja będzie stanowić
    wewnątrzwspólnotową transakcję trójstronną, w rozumieniu art. 135 ust. 1 punkt 2
    ustawy opodatkowaną z zastosowaniem procedury uproszczonej, na podstawie art. 135 i
    art. 136 ustawy.
    Odnosząc się do przedstawionych wątpliwości należy wskazać, że ustawodawca - w art.
    135-138 ustawy wprowadził specjalne zasady dotyczące tzw. wewnątrzwspólnotowych
    transakcji trójstronnych. Celem tych regulacji jest uproszczenie rozliczeń związanych z
    wewnątrzwspólnotową dostawą i nabyciem towarów, w przypadku gdy transakcja
    dokonywana jest pomiędzy co najmniej trzema podmiotami z różnych państw
    członkowskich.
    I tak, zgodnie z art. 135 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o wewnątrzwspólnotowej transakcji
      trójstronnej - rozumie się przez to transakcję, w której są spełnione łącznie
      następujące warunki:
      a) trzech podatników VAT zidentyfikowanych na potrzeby transakcji
        wewnątrzwspólnotowych w trzech różnych państwach członkowskich uczestniczy w
        dostawie towaru w ten sposób, że pierwszy z nich wydaje ten towar bezpośrednio
        ostatniemu w kolejności, przy czym dostawa tego towaru jest dokonana między
        pierwszym i drugim oraz drugim i ostatnim w kolejności,
      b) przedmiot dostawy jest wysyłany lub transportowany przez pierwszego lub też
        transportowany przez drugiego w kolejności podatnika VAT lub na ich rzecz z
        terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa
        członkowskiego.
    Na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 3 ustawy:
      Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów - rozumie się przez to nabycie prawa
      do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są
      wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż
      terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez
      dokonującego dostawę, nabywcę towarów lub na ich rzecz.
    W myśl art. 135 ust. 1 pkt 4 ustawy:
      Przez procedurę uproszczoną - rozumie się procedurę rozliczania VAT w
      wewnątrzwspólnotowej transakcji trójstronnej, polegającą na tym, że ostatni w

      kolejności podatnik VAT rozlicza VAT z tytułu dokonania na jego rzecz dostawy
      towarów przez drugiego w kolejności podatnika VAT, jeżeli łącznie są spełnione
      następujące warunki:
      a) dostawa na rzecz ostatniego w kolejności podatnika VAT była bezpośrednio
        poprzedzona wewnątrzwspólnotowym nabyciem towarów u drugiego w kolejności
        podatnika VAT,
      b) drugi w kolejności podatnik VAT dokonujący dostawy na rzecz ostatniego w
        kolejności podatnika VAT nie posiada siedziby działalności gospodarczej na
        terytorium państwa członkowskiego, w którym kończy się transport lub wysyłka,
      c) drugi w kolejności podatnik VAT stosuje wobec pierwszego i ostatniego w kolejności
        podatnika VAT ten sam numer identyfikacyjny na potrzeby VAT, który został mu
        przyznany przez państwo członkowskie inne niż to, w którym zaczyna się lub kończy
        transport lub wysyłka,
      d) ostatni w kolejności podatnik VAT stosuje numer identyfikacyjny na potrzeby VAT
        państwa członkowskiego, w którym kończy się transport lub wysyłka,
      e) ostatni w kolejności podatnik VAT został wskazany przez drugiego w kolejności
        podatnika VAT jako obowiązany do rozliczenia podatku VAT od dostawy towarów
        realizowanej w ramach procedury uproszczonej.
    Stosownie do art. 135 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Na potrzeby ww. przepisów art. 135-136 ustawy, przez „VAT” rozumie się podatek i
      podatek od wartości dodanej.
    Przy tym, w myśl art. 136 ust. 1 ustawy:
      W przypadku gdy w procedurze uproszczonej drugim w kolejności podatnikiem, o
      którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 4 lit. b i c, jest podatnik wymieniony w art. 15,
      uznaje się, że wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów zostało u niego opodatkowane,
      jeżeli wystawił on ostatniemu w kolejności podatnikowi VAT fakturę zawierającą,
      oprócz danych wymienionych w art. 106e, następujące informacje:
      1) adnotację „VAT: Faktura WE uproszczona na mocy art. 135-138 ustawy o ptu” lub
        „VAT: Faktura WE uproszczona na mocy artykułu 141 dyrektywy 2006/112/WE”;
      2) stwierdzenie, że podatek z tytułu dokonanej dostawy zostanie rozliczony przez
        ostatniego w kolejności podatnika podatku od wartości dodanej;
      3) numer, o którym mowa w art. 97 ust. 10, który jest stosowany przez niego wobec
        pierwszego i ostatniego w kolejności podatnika podatku od wartości dodanej;
      4) numer identyfikacyjny stosowany na potrzeby podatku od wartości dodanej
        ostatniego w kolejności podatnika.
    Na podstawie art. 136 ust. 3 ustawy:
      Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy w procedurze uproszczonej
      ostatnim w kolejności podmiotem jest podatnik wymieniony w art. 15 lub osoba
      prawna niebędąca podatnikiem w rozumieniu art. 15, która jest zidentyfikowana na
      potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych zgodnie z art. 97, a drugim w kolejności
      podatnikiem jest podatnik podatku od wartości dodanej określony w art. 135 ust. 1
      pkt 4 lit. b i c, który posługuje się w procedurze uproszczonej numerem
      identyfikacyjnym wydanym mu na potrzeby tego podatku przez państwo członkowskie
      inne niż Rzeczpospolita Polska, z uwzględnieniem obowiązujących w tym innym
      państwie członkowskim przepisów w zakresie dokumentowania tej procedury.
    W świetle powołanych regulacji, procedura uproszczona w wewnątrzwspólnotowej
    transakcji trójstronnej pozwala na:

        objęcie ostatecznego nabywcy towaru, czyli trzeciego w kolejności podatnika,
        obowiązkiem zapłaty podatku z tytułu dostawy pomiędzy drugim a trzecim
        podatnikiem - na terytorium państwa członkowskiego, na którym towar znajduje
        się w momencie zakończenia jego wysyłki lub transportu;
        uznanie, że doszło do opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru
        przez drugiego w kolejności podatnika VAT zarówno na terytorium państwa
        członkowskiego, na którym towar znajduje się w momencie zakończenia jego
        wysyłki lub transportu, jak i na terytorium państwa, które wydało numer
        identyfikacyjny dla VAT drugiemu w kolejności podatnikowi.
    Zatem, pomimo że w transakcję trójstronną zaangażowane są trzy podmioty, to jedynym
    podatnikiem, który zobowiązany jest do naliczenia podatku VAT, jest ostateczny nabywca
    towaru (trzeci w kolejności podatnik), który dokonuje samoobliczenia podatku z tytułu
    nabycia towaru od drugiego w kolejności podatnika i traktuje to nabycie, jako
    wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru. Z uwagi na zastosowanie procedury uproszczonej
    rozliczania podatku VAT w ramach wewnątrzwspólnotowej transakcji trójstronnej, w
    stosunku do drugiego podatnika w łańcuchu ograniczone są obowiązki rejestracyjne dla
    celów VAT, a podatek jest rozliczany przez ostatniego podatnika. Procedura uproszczona
    w wewnątrzwspólnotowej transakcji trójstronnej pozwala na uznanie, że doszło do
    opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru przez drugiego w kolejności
    podatnika VAT zarówno na terytorium państwa członkowskiego, na którym towar znajduje
    się w momencie zakończenia jego wysyłki lub transportu, jak i na terytorium państwa,
    które wydało numer identyfikacyjny VAT drugiemu w kolejności podatnikowi.
    Z powołanych przepisów prawa wynika, że transakcja trójstronna ma miejsce wówczas
    gdy łącznie są spełnione następujące warunki: uczestnikami transakcji są trzej podatnicy z
    różnych państw UE, każdy z nich jest zarejestrowany na potrzeby transakcji
    wewnątrzwspólnotowych w innym państwie, dostawa towaru formalnie odbywa się
    między pierwszym i drugim oraz pomiędzy drugim i ostatnim w kolejności, natomiast
    towar jest fizycznie wydawany przez pierwszego bezpośrednio ostatniemu w kolejności
    podatnikowi i jest transportowany z terytorium jednego na obszar innego państwa UE.
    Wskazać również należy, że w przypadku transakcji trójstronnych nie przyporządkowuje
    się transportu towaru do konkretnej dostawy. Niemniej jednak, warunkiem uznania
    transakcji za wewnątrzwspólnotową transakcję trójstronną jest to, aby transport towaru
    został dokonany przez pierwszego lub drugiego uczestnika transakcji lub na ich rzecz.
    Transakcja trójstronna traci swój charakter w przypadku, gdy transportu dokonuje ostatni
    (trzeci) w kolejności uczestnik transakcji lub transport dokonywany jest na rzecz tego
    ostatniego podatnika. Przy czym, może zdarzyć się, że jeden z uczestników transakcji
    może poprosić innego uczestnika aby ten dokonał transportu na jego rzecz.
    Zakwalifikowanie transakcji jako wewnątrzwspólnotowej transakcji trójstronnej możliwe
    jest jedynie wówczas, gdy zostaną spełnione łącznie wszystkie ww. warunki wynikające z
    art. 135 ust. 1 pkt 2 ustawy. Jeżeli chociaż jeden z ww. warunków nie jest spełniony,
    dostawa nie może być uznana za wewnątrzwspólnotową transakcję trójstronną
    dokonywaną w procedurze uproszczonej, a w konsekwencji musi być opodatkowana na
    zasadach ogólnych.
    Należy również zauważyć, że przepisy dotyczące transakcji łańcuchowych stosuje się
    niezależnie od liczby stron działających w danym łańcuchu. Przy czym, uproszczenie
    dotyczące transakcji trójstronnych ma zastosowanie tylko wówczas, gdy w przypadku
    transakcji obejmujących trzy podmioty spełnione są wszystkie warunki tego uproszczenia.
    W praktyce tylko jeden z podatników uczestniczących w łańcuchu transakcji, tj. ten
    podatnik w łańcuchu, który dokonuje wewnątrzwspólnotowego nabycia, może skorzystać
    z uproszczenia dotyczącego transakcji trójstronnych.

    Odnosząc powyższe ustalenia do sytuacji opisanej we wniosku należy uznać, że
    Wnioskodawca prawidłowo rozpoznał, że transakcja dokonywana pomiędzy
    Producentem, Wnioskodawcą i podmiotem C będzie stanowić wewnątrzwspólnotową
    transakcję trójstronną, w rozumieniu art. 135 ust. 1 pkt 2 ustawy (podmiot D nie spełnia
    warunków wskazanych w powołanym przepisie).
    Producent, Wnioskodawca oraz podmiot C są podatnikami VAT zidentyfikowanymi na
    potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych w trzech różnych państwach członkowskich
    Unii Europejskiej - odpowiednio we Włoszech, w Polsce i w Austrii. Dostawa towaru będzie
    dokonywana pomiędzy pierwszym i drugim podatnikiem (Producentem i Wnioskodawcą)
    oraz między drugim i trzecim podatnikiem (Wnioskodawcą i podmiotem C). Towar będzie
    wysyłany z terytorium jednego państwa członkowskiego UE (od Producenta np. z Włoch)
    na terytorium Austrii, tj. na terytorium innego państwa członkowskiego UE (innego niż
    Polska i innego niż kraj rozpoczęcia transportu), w ramach transportu o nieprzerwanym
    charakterze. Przy tym, organizatorem transportu Towarów będzie drugi podmiot w
    łańcuchu, tj. Wnioskodawca.
    Mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy
    należy uznać, że transakcja dokonywana pomiędzy Producentem, Wnioskodawcą i
    podmiotem C będzie stanowić wewnątrzwspólnotową transakcję trójstronną, w
    rozumieniu art. 135 ust. 1 pkt 2 ustawy, w której Wnioskodawca będzie pełnił rolę
    drugiego z trzech podmiotów uczestniczących w ww. transakcji trójstronnej.
    Jednocześnie, transakcja będąca przedmiotem zapytania może być opodatkowana z
    zastosowaniem procedury uproszczonej.
    Wnioskodawca posiada siedzibę w Polsce, a więc w innym państwie członkowskim niż to,
    w którym kończy transport towarów. Wobec dostawcy (Producenta) oraz wobec nabywcy
    (podmiotu C) Wnioskodawca stosuje polski numer identyfikacyjny nadany na potrzeby
    VAT-UE, tj. numer przyznany przez państwo członkowskie inne niż to, w którym zaczyna
    się lub kończy transport Towarów. Wskazali Państwo, że transport towarów będzie
    rozpoczynał się w państwie członkowskim UE, w którym siedzibę ma Producent, a
    Producent ma siedzibę w innym kraju UE niż Wnioskodawca i podmiot C natomiast będzie
    się kończył w Austrii, tj. w innym państwie UE niż Polska i państwo rozpoczęcia transportu.
    Przy tym, podmiot C posłuży się numerem identyfikacji podatkowej przyznanym mu w
    państwie zakończenia transportu towarów (Austria). Jednocześnie, podmiot C zostanie
    wskazany przez Wnioskodawcę jako podmiot zobowiązany do rozliczenia podatku VAT od
    dostawy towarów realizowanej w ramach procedury uproszczonej. Jak wynika z
    przedstawionych okoliczności sprawy, faktura dokumentująca dostawę towarów
    dokonaną przez Wnioskodawcę na rzecz podmiotu C, oprócz danych wymienionych w art.
    106e ustawy, będzie zawierała adnotację „VAT: Faktura WE uproszczona na mocy art. 135-
    138 ustawy o ptu” lub „VAT: Faktura WE uproszczona na mocy artykułu 141 dyrektywy
    2006/112/WE”, stwierdzenie, że podatek z tytułu dokonanej dostawy zostanie rozliczony
    przez ostatniego w kolejności podatnika podatku od wartości dodanej, a także numer VAT-
    UE, który jest stosowany przez Wnioskodawcę wobec pierwszego i ostatniego w kolejności
    podatnika podatku od wartości dodanej oraz numer identyfikacyjny stosowany na
    potrzeby podatku od wartości dodanej ostatniego w kolejności podatnika.
    Zatem, mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności
    sprawy należy uznać, że transakcja pomiędzy Producentem, Wnioskodawcą i podmiotem
    C spełnia warunki określone w art. 135 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 136 ust. 1 ustawy i może
    być rozliczona z zastosowaniem procedury uproszczonej, co oznacza, że Wnioskodawca
    jako drugi uczestnik transakcji nie będzie zobowiązany do rozliczenia podatku VAT w
    Polsce z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów.
    Tym samym, stanowisko, z którego wynika, że planowana transakcja może być uznana
    przez Spółkę za wewnątrzwspólnotową transakcję trójstronną, o której mowa w art. 135
    ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT i rozliczona z zastosowaniem procedury uproszczonej, o której
    mowa w art. 135 i art. 136 ustawy jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony
    odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Wskazuję również, że interpretacja indywidualna wydana na wniosek Wnioskodawcy nie
    ma mocy wiążącej dla pozostałych uczestników transakcji. Stosownie do art. 14b ustawy
    Ordynacja podatkowa, interpretacje wydawane są w indywidualnych sprawach
    Wnioskodawcy, w związku z tym skutki prawne, czy też ewentualna ochrona, określone w
    art. 14k-14n mogą dotyczyć wyłącznie podmiotu, który uzyskał interpretację indywidualną.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.