Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-2.4012.660.2025.2.ASZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-13
Teza: Opodatkowanie podatkiem od towarów i usług organizacji
obozu dla dzieci.
Słowa kluczowe: VAT marża
kolonie i obozy
opieka
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi w zakresie opieki nad
dziećmi i młodzieżą wykonywane w formach i na
zasadach określonych w przepisach: o pomocy
społecznej, o systemie oświaty oraz ustawy Prawo
oświatowe
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Rozdział 3. Szczególne procedury
przy świadczeniu usług turystyki
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 24-lit. a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 3-art. 119-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 3-art. 119-ust. 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 21 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 13 października 2025 r.
    (wpływ 13 października 2025 r.)
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawcą jest Stowarzyszenie, które prowadzi w swym zakresie odpłatną oraz
    nieodpłatną działalność statutową. Ponadto Stowarzyszenie prowadzi również w ramach
    swych działań działalność gospodarczą na ogólnych zasadach, określonych przepisami
    prawa. Stowarzyszenie powstało w (...) roku, którego przedmiotem jest m.in.:
    1. działalność wychowawcza i edukacyjna, w szczególności wśród dzieci i młodzieży;
    2. działalność na rzecz dzieci i młodzieży, w tym wypoczynku dzieci i młodzieży;
    3. wspieranie rodziny;
    4. wspieranie i upowszechnianie kultury fizycznej;
    5. działalność wspierająca rozwój wspólnot i społeczności lokalnych;
    6. praca oświatowa i wychowawcza, a w szczególności upowszechnianie wartości
      chrześcijańskich i postaw prospołecznych;
    7. turystyka i krajoznawstwo;
    8. promocja i organizacja wolontariatu;
    9. działalność dobroczynna i edukacyjna, dla zaspokojenia emocjonalnych, umysłowych,
      fizycznych i duchowych potrzeb młodzieży;
    10. przeciwdziałanie uzależnieniom i patologiom społecznym;
    11. rozwój charakteru i przywództwa jednostek, w oparciu o standardy moralne zawarte w
      piśmie świętym;
    12. pomoc humanitarna.
    Wnioskodawca będzie wykonywać działalność, której przedmiotem jest m.in.
    organizowanie usług w zakresie wypoczynku i poszerzania oraz realizacji zainteresowań
    dzieci i młodzieży w formie obozów letnich i zimowych.
    Świadczone usługi obozów podlegają przepisom o systemie oświaty zgodnie z art. 92a ust.
    1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U.2025.881 t. j. ze zm.).
    Organizowane obozy będą odbywały się jako kilkudniowe turnusy z noclegiem.
    Organizator zapewni nocleg oraz wyżywienie. Dzieci i młodzież podczas trwania zajęć
    przebywać będą pod opieką wychowawców na terenie placówki, gdzie będą realizowane
    obozy. Dzieci i młodzież, którzy będą uczestniczyć w obozach będą brały udział w zajęciach
    edukacyjnych i profilaktycznych, które ukierunkowane będą na samorealizacji.
    Obozy realizowane są w ramach projektu statutowego. W ramach obozu, uczestnicy
    uczęszczają na warsztaty oraz zajęcia, które mają na celu poszerzenie swoich
    zainteresowań oraz rozwoju osobistego. W ramach usługi organizacji obozu, również
    możliwe są dodatkowe wycieczki zorganizowane przez Stowarzyszenie.

    Usługa organizacji obozu jest reklamowana przez Stowarzyszenie jako jedna, kompletna
    usługa.
    W odpowiedzi na wezwanie odpowiedzieli Państwo na zadane przez Organ pytania w
    następujący sposób:
    Na pytanie nr 1: „Czy są Państwo zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym?”
    Odpowiedzieli Państwo: „Tak.”
    Na pytanie nr 2: Jakie usługi w ramach obozu będą Państwo świadczyli sami jako usługi
    własne, a jakie nabędą od innych podmiotów dla bezpośredniej korzyści uczestników (np.
    transport, wyżywienie, ubezpieczenie, opieka wykwalifikowanej kadry)? Proszę wyjaśnić,
    które ze świadczeń będą usługami własnymi, a które będą nabywane od innych
    podmiotów?
    Odpowiedzieli Państwo:
    „Usługi własne:
      - Nocleg i wyżywienie,
      - Opieka wykwalifikowanej kadry (nasi zleceniobiorcy oraz nasi wolontariusze),
      - Program zajęć (nasi zleceniobiorcy oraz nasi wolontariusze).
    Usługi obce:
      - W przypadku jednego z obozów w roku – nocleg i gastronomia w obiekcie
        zewnętrznym,
      - Transport autokarowy (np. na wycieczki górskie),
      - Sporadycznie – zajęcia specjalne, np. dogoterapia (firma zewnętrzna lub
        zleceniobiorca),
      - Ubezpieczenie uczestników.”
    Na pytanie nr 3: „Czy ww. usługi będą niezbędne i ściśle związane z usługą organizacji
    obozu?”
    Odpowiedzieli Państwo: ”Tak. Usługi obce są niezbędne i ściśle związane z usługą
    organizacji obozu. Usługi własne świadczymy również niezależnie od obozów, gdyż
    prowadzimy ośrodek wypoczynkowy.”
    Na pytanie nr 4: „Czy między świadczeniami istnieją zależności powodujące, że nie mogą
    być świadczone odrębnie? Odpowiedź proszę uzasadnić.”
    Odpowiedzieli Państwo: „Wszystkie wskazane świadczenia są ze sobą powiązane, mają
    charakter pomocniczy i służą wyłącznie realizacji głównego celu – zorganizowania
    wypoczynku dzieci i młodzieży. Nie jest możliwe zorganizowanie obozu bez noclegu czy
    wyżywienia, a wycieczki oraz zajęcia programowe stanowią jego integralną część, służącą
    rozwojowi uczestników.”
    Na pytanie nr 5: „Czy głównym celem usług ściśle związanych z usługą podstawową, jest
    osiągnięcie dodatkowego dochodu przez Państwa poprzez konkurencyjne wykonywanie
    tych czynności w stosunku do podatników niekorzystających ze zwolnienia?”
    Odpowiedzieli Państwo: „Nie. Co do zasady tego typu wydarzenia są organizowane w taki
    sposób, aby jedynie pokryć koszty. Niekiedy wymagają one dopłaty ze środków
    Stowarzyszenia. Nasza działalność nie ma charakteru komercyjnego ani konkurencyjnego
    wobec innych organizatorów odpłatnych obozów.”
    Na pytanie nr 6: „W opisie sprawy wskazali Państwo, że w ramach obozu uczestnicy
    uczęszczają na warsztaty oraz zajęcia, które mają na celu poszerzenie swoich
    zainteresowań oraz rozwoju osobistego. Proszę wskazać odrębnie do każdego rodzaju
    warsztatów/zajęć tak aby możliwe było ich przyporządkowanie:

    a) Czy świadczone przez Państwa warsztaty/zajęcia, będą stanowiły usługi w zakresie
    kształcenia i wychowania, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 26 lit. a) lub w zakresie
    kształcenia, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 26 lit. b) ustawy z dnia 11 marca 2004 r.
    o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.)?
    b) Czy ww. warsztaty/zajęcia będą Państwo przeprowadzali jako jednostka objęta
    systemem oświaty w rozumieniu ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe
    (Dz. U. z 2025 r. poz. 881 ze zm.)?
    c) Czy ww. warsztaty/zajęcia będą Państwo przeprowadzali działając jako uczelnia,
    jednostka naukowa Polskiej Akademii Nauk lub instytut badawczy?”
    Odpowiedzieli Państwo: „Przykładowe tematyka, formy i rodzaje zajęć:
      - (...).”

## Pytanie

Czy organizacja obozu, w ramach której dzieci i młodzież otrzymują między innymi nocleg,
    wyżywienie, warsztaty oraz zajęcia tematyczne, organizowane na podstawie przepisów o
    systemie oświaty, mogą korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a
    ustawy o podatku od towarów i usług?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, w oparciu o art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o podatku od
    towarów usług, przysługuje zwolnienie od podatku usługi w zakresie opieki nad dziećmi i
    młodzieżą oraz dostawa towarów ściśle z tymi usługami związana, które wykonywane są w
    formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy:
    Prawo Wnioskodawcy do zastosowania zwolnienia z opodatkowania świadczonych usług
    organizacji obozów podatkiem od towarów i usług
    Należy zauważyć, że przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (Dz.U.2024.361 t.j.), zwanej dalej „ustawa VAT”, w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a odsyłają
    do przepisów w zakresie organizowania form wypoczynku dla dzieci i młodzieży.
    W myśl przepisów ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U.2024.750 t.j.),
    art. 92a mówi, że przez wypoczynek należy rozumieć wypoczynek organizowany dla dzieci
    i młodzieży w celach rekreacyjnych lub regeneracji sił fizycznych i psychicznych, połączony
    ze szkoleniem lub pogłębianiem wiedzy, rozwijaniem zainteresowań, uzdolnień lub
    kompetencji społecznych dzieci i młodzieży, trwający nieprzerwanie co najmniej 2 dni, w
    czasie ferii letnich i zimowych oraz wiosennej i zimowej przerwy świątecznej, w kraju lub
    za granicą, w szczególności w formie kolonii, półkolonii, zimowiska, obozu i biwaku.
    Z kolei art. 92c tejże ustawy doprecyzowuje, kto może być organizatorem wypoczynku
    dzieci i młodzieży, rozumianego przez ustawę o systemie oświaty:
    1) szkoły i placówki;
    2) przedsiębiorcy wpisani do rejestru organizatorów turystyki i przedsiębiorców
    ułatwiających nabywanie powiązanych usług turystycznych, o którym mowa w art. 22
    ust. 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych
    usługach turystycznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 2211);
    3) osoby fizyczne, osoby prawne i jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości
    prawnej, inne niż wymienione w pkt 1 i 2, organizujące wypoczynek w celu:
      a) niezarobkowym albo
      b) zarobkowym, jeżeli organizowany wypoczynek nie stanowi imprezy turystycznej, o
        której mowa w art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach
        turystycznych i powiązanych usługach turystycznych.

    Warto zaznaczyć, że wspomniana ustawa nie precyzuje żadnych szczególnych wymogów
    dotyczących formy prawnej ani warunków organizacyjno-finansowych, jakie musi spełniać
    organizator. Określa jedynie wymagania związane z samymi rodzajami wypoczynku, czyli
    obowiązkiem organizatorów jest zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków,
    odpowiedniej opieki wychowawczej oraz zatrudnienie wykwalifikowanej kadry
    pedagogicznej.
    Zwolnienie z opodatkowania organizowanych obozów jest możliwe w przypadku gdy
    organizator organizuje je w czasie ferii letnich i zimowych oraz wiosennej i zimowej
    przerwy świątecznej. Oprócz spełnienia wymogu okresu, w którym obozy będą
    organizowane, Stowarzyszenie będzie również wykonywało obowiązek wynikający z § 2
    ust. 1 Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 marca 2016 r. w sprawie
    wypoczynku dzieci i młodzieży, a mianowicie przedmiotowe obozy zostaną zgłoszone do
    kuratora oświaty.
    Celem organizacji obozów jest zorganizowanie wypoczynku dla dzieci i młodzieży,
    łączącego z rozwijaniem zainteresowań i pracą nad swoją samorealizacją.
    Zwolnieniu podlega również dostawa towarów i świadczenie usług ściśle z ww. usługami
    związanych, o ile nie występują negatywne przesłanki z art. 43 ust. 17 ustawy VAT, gdyż
    wszelkie usługi będą ściśle związane z usługą organizacji obozu, które będą stanowiły
    całość dla tej usługi.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o
    VAT”:
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:
    przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    Natomiast stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
    przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art.
    7 (...).
    W treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział dla
    niektórych czynności zwolnienie od podatku.
    Zwolnienie od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i równości
    opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle
    określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej
    upoważnienia.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały
    określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 24 ustawy:
    Zwalnia się od podatku usługi w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą oraz dostawę
    towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane, wykonywane:

    a) w formach i na zasadach określonych w przepisach o pomocy społecznej, w
      przepisach o systemie oświaty oraz w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. -
      Prawo oświatowe (Dz. U. z 2023 r. poz. 900, 1672, 1718 i 2005),
    b) przez podmioty sprawujące opiekę nad dziećmi w wieku do 3 lat.
    Zgodnie z art. 43 ust. 17 ustawy:
    Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a, nie
    mają zastosowania do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z
    usługami podstawowymi, jeżeli:
    1) nie są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej, zwolnionej zgodnie z ust. 1
      pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a lub
    2) ich głównym celem jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez podatnika, przez
      konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników
      niekorzystających z takiego zwolnienia.
    W świetle ww. przepisu art. 43 ust. 1 pkt 24 ustawy należy stwierdzić, że jeżeli świadczone
    usługi będą stanowiły usługi opieki nad dziećmi i młodzieżą i opieka ta sprawowana
    będzie w formach i na zasadach określonych w przepisach o pomocy społecznej, o
    systemie oświaty oraz w przepisach ustawy Prawo oświatowe, to usługi opieki będą objęte
    zwolnieniem od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o VAT.
    Dla zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie ww. przepisów istotne jest
    spełnienie zawartych w tych przepisach warunków. Zwrócić należy uwagę, że powyższe
    uregulowania odsyłają bezpośrednio do przepisów o systemie oświaty.
    Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 881 ze zm.):
    Ilekroć w art. 92b-92t i art. 96a jest mowa o wypoczynku, należy przez to rozumieć
    wypoczynek organizowany dla dzieci i młodzieży w celach rekreacyjnych lub regeneracji
    sił fizycznych i psychicznych, połączony ze szkoleniem lub pogłębianiem wiedzy,
    rozwijaniem zainteresowań, uzdolnień lub kompetencji społecznych dzieci i młodzieży,
    trwający nieprzerwanie co najmniej 2 dni, w czasie ferii letnich i zimowych oraz
    wiosennej i zimowej przerwy świątecznej, w kraju lub za granicą, w szczególności w
    formie kolonii, półkolonii, zimowiska, obozu i biwaku
    Stosownie do art. 92c ust. 1 ustawy o systemie oświaty:
    Organizatorami wypoczynku mogą być:
    1) szkoły i placówki;
    2) przedsiębiorcy wpisani do rejestru organizatorów turystyki i przedsiębiorców
    ułatwiających nabywanie powiązanych usług turystycznych, o którym mowa w art. 22
    ust. 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych
    usługach turystycznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 2211);
    3) osoby fizyczne, osoby prawne i jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości
    prawnej, inne niż wymienione w pkt 1 i 2, organizujące wypoczynek w celu:
    a) niezarobkowym albo
    b) zarobkowym, jeżeli organizowany wypoczynek nie stanowi imprezy turystycznej, o
    której mowa w art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach
    turystycznych i powiązanych usługach turystycznych.
    Zgodnie z art. 92c ust. 2 ustawy o systemie oświaty:
    Organizator wypoczynku zapewnia:
    1) bezpieczne i higieniczne warunki wypoczynku, w szczególności organizuje
      wypoczynek w obiekcie lub na terenie spełniającym wymagania ochrony

      przeciwpożarowej, ochrony środowiska oraz warunki higieniczno-sanitarne,
      określone w przepisach o ochronie przeciwpożarowej, ochronie środowiska i
      Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a w przypadku wypoczynku z udziałem dzieci i
      młodzieży niepełnosprawnej - organizuje wypoczynek w obiekcie lub na terenie
      dostosowanym do potrzeb wynikających z rodzaju niepełnosprawności uczestników
      wypoczynku;
    2) kadrę wypoczynku, którą stanowią:
    a) kierownik wypoczynku i wychowawcy wypoczynku spełniający warunki, o których
      mowa w art. 92p ust. 1-6; liczba wychowawców wypoczynku jest odpowiednia do
      liczby uczestników wypoczynku,
    b) w zależności od programu wypoczynku i realizowanych zajęć - trenerzy i instruktorzy
      sportu, rekreacji, animacji kulturalno-oświatowej, lektorzy języka i inne osoby
      prowadzące zajęcia podczas wypoczynku, które spełniają następujące warunki:
    - mają ukończone 18 lat,
    - posiadają co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe,
    - posiadają wiedzę, doświadczenie i umiejętności niezbędne do realizowanych zajęć;
    3) dostęp do opieki medycznej:
    a) w ramach świadczeń opieki zdrowotnej udzielanych na zasadach określonych w
      ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych
      ze środków publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 146, z późn. zm.) lub
    b) na podstawie umowy zawartej z lekarzem, pielęgniarką lub ratownikiem medycznym;
    4) program wypoczynku i zajęcia dostosowane do wieku, zainteresowań i potrzeb
      uczestników, ich stanu zdrowia, sprawności fizycznej i umiejętności;
    5) żywienie zgodne z zasadami higieny żywienia określonymi w ustawie z dnia 25
      sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz.U. z 2023 r. poz. 1448);
    6 )bezpieczne korzystanie z wyznaczonego obszaru wodnego zgodnie z ustawą z dnia
      18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych
      (Dz.U. z 2023 r. poz. 714);
    7) bezpieczne przebywanie w górach oraz na zorganizowanych terenach narciarskich
      zgodnie z ustawą z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie i ratownictwie w
      górach i na zorganizowanych terenach narciarskich (Dz.U. z 2023 r. poz. 1154).
    Należy w tym miejscu zauważyć, że ww. ustawa nie określa żadnych szczególnych
    wymagań co do formy prawnej, ani też warunków organizacyjno-finansowych, które
    powinien spełnić organizator. Ustala się jedynie wymagania dotyczące samych form
    wypoczynku: obowiązkiem organizatorów jest zapewnienie bezpiecznych i higienicznych
    warunków wypoczynku i właściwej opieki wychowawczej, a także zatrudnienie
    odpowiednio przygotowanej kadry pedagogicznej.
    W myśl art. 92d ust. 1 ustawy o systemie oświaty:
    Organizator wypoczynku jest obowiązany zgłosić kuratorowi oświaty właściwemu ze
    względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania organizatora wypoczynku zamiar
    zorganizowania wypoczynku, z zastrzeżeniem art. 92e ust. 1.
    W świetle art. 92t pkt 1 ustawy o systemie oświaty:
    Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania określi, w drodze rozporządzenia
    termin złożenia zgłoszenia wypoczynku, o którym mowa w art. 92d ust. 1, jego formę,
    dokumenty dołączane do zgłoszenia oraz wzór tego zgłoszenia, mając na uwadze
    potrzebę prawidłowego realizowania przez kuratora oświaty obowiązków związanych z
    umieszczeniem zgłoszenia wypoczynku w bazie wypoczynku;

    Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 30 marca 2016 r. w
    sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży (Dz. U. z 2016 r. poz. 452 ze zm.):
    Organizator wypoczynku zgłasza kuratorowi oświaty zamiar zorganizowania
    wypoczynku:
    1) w przypadku wypoczynku organizowanego w okresie ferii letnich oraz wiosennej
    przerwy świątecznej - od dnia 1 marca w roku szkolnym, w którym organizowany jest
    wypoczynek, jednak nie później niż na 21 dni przed terminem rozpoczęcia wypoczynku,
    a w przypadku organizowania półkolonii lub wypoczynku za granicą - nie później niż na
    14 dni przed terminem rozpoczęcia wypoczynku;
    2) w przypadku wypoczynku organizowanego w okresie ferii zimowych oraz zimowej
    przerwy świątecznej - od dnia 1 października w roku szkolnym, w którym organizowany
    jest wypoczynek, jednak nie później niż na 21 dni przed terminem rozpoczęcia
    wypoczynku, a w przypadku organizowania półkolonii lub wypoczynku za granicą - nie
    później niż na 14 dni przed terminem rozpoczęcia wypoczynku.
    Natomiast w myśl § 2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży:
    W przypadkach uzasadnionych względami społecznymi organizator wypoczynku może
    zgłosić kuratorowi oświaty zamiar zorganizowania wypoczynku po upływie terminu, o
    którym mowa w ust. 1, nie później jednak niż na 7 dni przed terminem rozpoczęcia
    wypoczynku.
    Z opisu sprawy wynika, że będąc zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od
    towarów i usług, będą Państwo wykonywać działalność, której przedmiotem jest m.in.
    organizowanie usług w zakresie wypoczynku i poszerzania oraz realizacji zainteresowań
    dzieci i młodzieży w formie obozów letnich i zimowych. Świadczone usługi obozów
    podlegają przepisom o systemie oświaty zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 7 września
    1991 r. o systemie oświaty. Organizowane obozy będą odbywały się jako kilkudniowe
    turnusy z noclegiem. Organizator zapewni nocleg oraz wyżywienie. Dzieci i młodzież
    podczas trwania zajęć przebywać będą pod opieką wychowawców na terenie placówki,
    gdzie będą realizowane obozy. Dzieci i młodzież, którzy będą uczestniczyć w obozach będą
    brały udział w zajęciach edukacyjnych i profilaktycznych, które ukierunkowane będą na
    samorealizacji. W ramach obozu, uczestnicy uczęszczają na warsztaty oraz zajęcia, które
    mają na celu poszerzenie swoich zainteresowań oraz rozwoju osobistego.
    Państwa wątpliwości w sprawie dotyczą zastosowania zwolnienia od podatku dla
    opisanych usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy.
    Przepis art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy, daje możliwość zastosowania zwolnienia od
    podatku VAT, jeżeli świadczone usługi opieki wychowawczej będą stanowiły usługi opieki
    nad dziećmi i młodzieżą i opieka ta sprawowana będzie w formach i na zasadach
    określonych w przepisach o systemie oświaty. Na koloniach czy obozach opieka
    pedagogiczna jest niezbędna, niemniej jednak zasadniczym celem organizowania kolonii
    /obozu jest wypoczynek dzieci i młodzieży.
    Wskazać należy, że w art. 119 ustawy o podatku od towarów i usług zostały przewidziane
    szczególne zasady opodatkowania dla usług turystyki.
    Zgodnie z art. 119 ust. 1 ustawy:
    Podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystyki jest kwota marży
    pomniejszona o kwotę należnego podatku, z zastrzeżeniem ust. 5.
    W świetle art. 119 ust. 2 ustawy:
    Przez marżę, o której mowa w ust. 1, rozumie się różnicę między kwotą, którą ma
    zapłacić nabywca usługi, a faktycznymi kosztami poniesionymi przez podatnika z tytułu
    nabycia towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty;
    przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące składnik

    świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie,
    ubezpieczenie.
    Powyższe regulacje odnoszą się do usług, które w całości składają się na usługę
    turystyczną. Użyte w tym przepisie słowa „w szczególności” oznaczają, że jest to katalog
    otwarty. Konsekwentnie, inne usługi stanowiące składnik usługi turystycznej również
    powinny być uwzględnione. Czynnikiem wyróżniającym konkretną czynność jako usługę
    jest przede wszystkim to, że świadczenie tej czynności zmierza do zaspokojenia określonej
    potrzeby zamawiającego.
    Ponieważ ustawa o podatku od towarów i usług nie określa jednoznacznie jakiego rodzaju
    usługi są usługami nabywanymi dla bezpośredniej korzyści, to na podstawie przepisu art.
    119 ust. 2 ustawy przyjąć należy, iż nabycie tych usług i towarów, które zaspokajają
    potrzeby i oczekiwania turysty w trakcie korzystania z usługi turystycznej, będzie w
    przypadku wykonywania usług turystyki stanowić element kalkulacyjny do określenia
    marży.
    W myśl art. 119 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy:
    Przepis ust. 1 stosuje się bez względu na to, kto nabywa usługę turystyki, w przypadku
    gdy podatnik działa na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek
    (pkt 2), przy świadczeniu usługi nabywa towary i usługi od innych podatników dla
    bezpośredniej korzyści turysty (pkt 3).
    Łączne spełnienie powyższych przesłanek przesądza o obligatoryjności zastosowania
    szczególnej procedury opodatkowania marżą usług turystyki.
    Według art. 119 ust. 3a ustawy:
    Podatnicy, o których mowa w ust. 3, są obowiązani prowadzić ewidencję, o której mowa
    w art. 109 ust. 3, z uwzględnieniem kwot wydatkowanych na nabycie towarów i usług
    od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty oraz posiadać dokumenty, z
    których wynikają te kwoty.
    Przedmiotowa regulacja w sposób kategoryczny zobowiązuje podatników świadczących
    usługi turystyki do prowadzenia specyficznej dla tego rodzaju działalności ewidencji.
    Podstawowym obowiązkiem podatnika podatku od towarów i usług jest prawidłowe
    opodatkowanie wykonywanych czynności podlegających opodatkowaniu. Tak więc dla
    prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania usług turystycznych, opodatkowanych
    wg szczególnej procedury, określonej przepisem art. 119 ust. 1, konieczne jest
    prowadzenie ewidencji, o której mowa w art. 119 ust. 3a ustawy.
    Wskazać należy, że ustawa nie zawiera definicji „usług turystyki”. Nie zawiera także
    odesłań do definicji zawartych w innych aktach normatywnych. Definicji legalnej usług
    turystyki nie odnajdujemy również w innych ustawach podatkowych. Odnajdujemy ją
    natomiast w treści art. 307 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (t. j. Dz. Urz. UE. L. Nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.) – poprzednio art. 26 ust. 2 zdanie pierwsze Szóstej Dyrektywy
    Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich,
    dotyczących podatków obrotowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej:
    ujednolicona podstawa opodatkowania (77/388/EEC ze zm.). Stosownie do powołanego
    przepisu, transakcje dokonywane przez biura podróży w zakresie realizacji podróży
    uznawane są za pojedynczą usługę świadczoną przez biuro podróży na rzecz turysty.
    Odnosząc się do treści tekstu Dyrektywy w języku francuskim – „Les opérations effectuées
    par lagence de voyages pour la réalisation du voyage sont considérées comme une
    prestation de service unique de lagence de voyages au voyageur”, jak też w języku
    angielskim – „All transactions performed by the travel agent in respect of a journey shall
    be treated as a single service supplied by the travel agent to the traveller”, należy
    stwierdzić, że zdanie to powinno być przetłumaczone jako „Wszystkie transakcje
    dokonywane przez biura podróży w związku z realizacją podróży (imprezy turystycznej)

    uznawane są za jedną usługę świadczoną przez biuro podróży na rzecz podróżnego”.
    Należy zaznaczyć, że wprowadzenie Dyrektywy 2006/112/WE miało na celu m.in. jasne
    przedstawienie przepisów dyrektyw dotyczących podatku od wartości dodanej.
    Zgodnie z definicją Słownika języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa
    2005, str. 1052 „turystyka” to zorganizowane wyjazdy poza miejsce stałego zamieszkania
    na dłuższy lub krótszy pobyt, wędrówki po obcym terenie w celach krajoznawczych lub
    zdrowotnych.
    Definicję usług turystycznych odnajdujemy także w szeregu publikacji dotyczących
    turystyki. I tak, usługi turystyczne są to, podobnie jak inne usługi, wszelkie wymienne,
    zbywalne czynności, będące wynikiem pracy, związane bezpośrednio lub pośrednio z
    zaspokajaniem potrzeb przed i w czasie podróży oraz pobytu turystycznego, ale
    niesłużące bezpośrednio do wytwarzania przedmiotów (por. A. S. Kornak „Ekonomika
    turystyki” PWN, Warszawa 1979, s. 159).
    Inną definicję proponuje S. Wodejko, według którego do usług turystycznych należy
    zaliczyć wszelkiego rodzaju usługi, których świadczenie jest niezbędne dla turysty w celu
    umożliwienia dojazdu do miejsca występowania podstawowego dobra (lub dóbr)
    turystycznego, pobytu w tym miejscu oraz powrotu do stałego miejsca zamieszkania (S.
    Wodejko „Czynniki wpływające na rozwój turystyki międzynarodowej”, Ruch turystyczny –
    Monografie, Warszawa 1975, z. 15, s. 83).
    Pakietem usług nazywa się w turystyce zestaw usług turystycznych służących zaspokojeniu
    kompleksowych potrzeb. Pakiet usług bywa kombinacją dwóch (np. hotel i wyżywienie,
    przejazd i nocleg) lub więcej elementów oferowanych przez sprzedawcę jako jeden
    produkt po określonej cenie (por. J. Altkorn „Marketing w turystyce”, Warszawa 2002 r., s.
    99).
    Zatem usługa turystyki to kompleksowa usługa świadczona na rzecz turysty, która
    obejmuje swym zakresem cząstkowe usługi, bez których dana impreza turystyczna nie
    mogłaby się odbyć. Za usługi turystyki należy więc uznać zorganizowane lub indywidualne
    wyjazdy wypoczynkowe połączone z rekreacją i rozrywką (tzn. kompleksowym programem
    imprez).
    Z powyższego wynika, że usługi nabyte stanowią elementy składowe określonej usługi
    turystycznej.
    Biorąc pod uwagę przedstawione rozważania, stwierdzić należy, że procedura
    opodatkowania określona w art. 119 jest procedurą szczególną, przewidującą
    uregulowania specyficzne dla działalności turystycznej i stanowiąca odstępstwo od
    ogólnych zasad opodatkowania podatkiem VAT.
    Podkreślenia wymaga fakt, iż cytowane przepisy art. 119 ustawy o podatku od towarów i
    usług są zbieżne z przepisami Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z dnia 11 grudnia
    2006 r. Nr 347, str. 1 ze zm., dalej: Dyrektywa). I tak, zgodnie z art. 306 Dyrektywy:
    Państwa członkowskie stosują procedurę szczególną VAT, do transakcji dokonywanych
    przez biura podróży, o ile biura te występują we własnym imieniu wobec nabywców
    oraz gdy wykorzystują one do realizacji podróży towary dostarczane i usługi
    świadczone przez innych podatników.
    Z brzmienia powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że dotyczy on świadczeń
    nabywanych od innych podatników.
    Zgodnie z art. 307 Dyrektywy:
    Transakcje dokonywane na warunkach przewidzianych w art. 306 Dyrektywy przez
    biura podróży w zakresie realizacji podróży uznawane są za pojedynczą usługę
    świadczoną przez biuro podróży na rzecz turysty (...).

    Z kolei, na mocy art. 308 Dyrektywy:
    W odniesieniu do pojedynczej usługi świadczonej przez biuro podróży, za podstawę
    opodatkowania i cenę z wyłączeniem VAT w rozumieniu art. 226 pkt 8 uznaje się marżę
    biura podróży, czyli różnicę między całkowitą kwotą, z wyłączeniem VAT, do zapłaty
    przez turystę a faktycznymi kosztami poniesionymi przez biuro podróży z tytułu dostaw
    towarów i usług świadczonych przez innych podatników, w przypadku gdy transakcje te
    służą bezpośredniej korzyści turysty.
    W tym miejscu warto przytoczyć wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z 25 października
    2012 r. w sprawie C-557/11 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art.
    267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Naczelny Sąd
    Administracyjny (Polska). W pkt 19 tego wyroku Trybunał wskazał, że:
    Głównym celem wprowadzenia uregulowań składających się na szczególną procedurę
    opodatkowania podatkiem VAT biur podróży było uniknięcie trudności, jakie wynikałyby
    dla podmiotów gospodarczych ze stosowania ogólnych zasad dyrektywy o podatku VAT
    do transakcji obejmujących świadczenia nabywane od podmiotów trzecich (zob.
    podobnie wyrok z dnia 22 października 1998 r. w sprawach połączonych C-308/96 i C-94
    /97 Madgett i Baldwin, Rec. s. I 6229, pkt 33). Zastosowanie zasad ogólnych w
    odniesieniu do miejsca i podstawy opodatkowania oraz odliczenia podatku naliczonego
    powodowałoby bowiem praktyczne trudności dla przedsiębiorstw z powodu wielości i
    lokalizacji świadczonych usług, co mogłoby stanowić dla nich przeszkodę w
    prowadzeniu działalności (zob. wyrok z dnia 12 listopada 1992 r. w sprawie C-163/91
    Van Ginkel, Rec. s. I 5723, pkt 14).
    W cytowanym wyroku TSUE podkreślił, iż Trybunał już w przeszłości orzekł, że szczególna
    procedura opodatkowania biur podróży znajduje zastosowanie wyłącznie do świadczeń
    nabywanych od podmiotów trzecich. Ta sama linia rozumowania doprowadziła Trybunał
    do orzeczenia, że procedura ta nie dotyczy usług przewozu świadczonych bez
    pośredników, które podlegają przepisom ogólnym mającym zastosowanie do
    przedsiębiorstw transportowych (wyrok z dnia 27 października 1992 r. w sprawie C-74/91
    Komisja przeciwko Niemcom, Rec. s. I 5437, pkt 26). Trybunał wywiódł stąd, że w sytuacji
    gdy podmiot gospodarczy podlegający przepisom o szczególnej procedurze
    opodatkowania biur podróży świadczy za cenę ryczałtową usługi złożone w części z jego
    własnych usług, a w części ze świadczeń innych podatników, procedura szczególna
    znajduje zastosowanie tylko do świadczeń podmiotów trzecich (zob. podobnie ww. wyrok
    w sprawach połączonych Madgett i Baldwin, pkt 47).
    W tym też kontekście należy rozpatrywać pojęcie „pojedynczej usługi” zawarte w art. 307 i
    308 Dyrektywy. Pojęcie to obejmuje tylko świadczenia nabywane od innych podatników.
    Natomiast zasada dotycząca pojedynczej usługi znajduje zastosowanie w ramach
    ogólnych zasad opodatkowania podatkiem VAT i nie wpływa na interpretację tego pojęcia
    w ramach szczególnej procedury opodatkowania biur podróży.
    Należy również wskazać, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 13
    października 2005 r. (C-200/04, Finanzamt Heidelberg v. iSt internationale Sprach – und
    Studienreisen GmbH), badając zakres świadczenia usług turystycznych zwrócił uwagę, że
    definicji podróży nie można ograniczyć ze względu na jej cel. Usługa turystyczna może
    bowiem obejmować także wyjazd edukacyjny. W wyroku tym Trybunał stwierdził, że:
    artykuł 26 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie
    harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków
    obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa
    wymiaru podatku (Dz. U. L. 77/388/WE, obecnie art. 306 Dyrektywy Rady 2006/112/WE)
    należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do podmiotu
    gospodarczego, który oferuje usługi takie jak programy „High School” i „College”
    polegające na organizacji wyjazdów językowych i studiów zagranicznych oraz który za
    zapłatą ceny ryczałtowej we własnym imieniu zapewnia swoim klientom pobyt za

    granicą przez okres od trzech do dziesięciu miesięcy i w tym celu powierza świadczenie
    usług innym podatnikom.
    W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Trybunał zwrócił uwagę, że nawet jeżeli usługa ma
    charakter edukacyjny, podróż może stanowić jej istotny i znaczący element. Tym bardziej,
    że pojęcia opisujące zwolnienia podatkowe należy interpretować ściśle.
    Jak wskazał również NSA w wyroku z 4 lutego 2016 r. sygn. akt I FSK 1768/14:
    jeżeli Spółdzielnia w ramach świadczonej przez nią usługi zapewnia nie tylko dojazd,
    nocleg, wyżywienie, opiekę sprawowaną przez osoby spełniające wymagania określone
    przez Ministra Edukacji Narodowej, ale również usługi o charakterze rekreacyjnym i
    sportowym, między innymi naukę gry w tenisa, jeździectwa, żeglarstwa, tańca,
    windsurfingu, narciarstwa. Tego typu wyjazdy wykraczają poza zakres pojęcia
    sprawowania opieki i nabierają cech charakterystycznych dla usług turystycznych, o
    których jest mowa w art. 119 ust. 1 u.p.t.u.
    A zatem, usługa turystyki, o której mowa w art. 119 ustawy, to świadczenie złożone, na
    które składa się szereg usług takich jak np. hotel, wyżywienie, transport, mających na celu
    zorganizowanie pobytu klientowi poza miejscem jego zamieszkania. Usługi te są tak ściśle
    powiązane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie gospodarczym jedną całość (jedną
    usługę, jeden produkt). Wobec tego, aby daną usługę uznać za usługę turystyki, powinna
    ona być usługą składającą się z więcej niż jednego świadczenia, świadczący usługę musi
    działać na rzecz nabywcy we własnym imieniu i na własny rachunek, oraz przy
    świadczeniu usługi musi nabywać towary i usługi od innych podmiotów dla bezpośredniej
    korzyści turysty.
    W tym miejscu należy również wskazać, że ustawa o podatku od towarów i usług, jak
    również Dyrektywa 112 nie zawierają definicji pojęć „biuro podróży” oraz „organizator
    wycieczek turystycznych”. W sprawach połączonych C-308/96 i C-94/97 Commissioners of
    Customs and Excise v T.P. Madgett, R.M. Baldwin and The Howden Court Hotel Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) uznał, że specjalne zasady opodatkowania
    agentów turystycznych i biur podróży, określone w artykule 26 VI Dyrektywy 77/388, mają
    zastosowanie do podmiotów gospodarczych, nawet jeśli nie są one formalnie agentami
    turystycznymi ani biurami podróży, o ile organizują one wycieczki lub wyjazdy
    zorganizowane we własnym imieniu i powierzają innym podatnikom wykonanie usług
    związanych z tą działalnością. To stanowisko podtrzymano następnie w wyroku w sprawie
    C-200/04 ISt internationale Sprach und Studienreisen GmbH (pkt 22). Szeroka wykładnia
    art. 306 i n. dyrektywy 112 popierana jest także w orzecznictwie krajowym (wyrok NSA z 4
    lutego 2016 r., I FSK 1768/14, a także wyrok WSA w Gliwicach z 28 marca 2011 r., III SA/Gl
    2746/10, CBOSA).
    Z powyższego orzecznictwa wynika, że procedura szczególna wynikająca z art. 119 ustawy
    o podatku od towarów i usług ma zastosowanie nie tylko w stosunku do typowych biur
    podróży, ale także w stosunku do innych podmiotów, które dokonują podobnych
    czynności w ramach swojej działalności gospodarczej.
    Z okoliczności sprawy wynika, że organizowane przez Państwa obozy mają charakter
    usługi organizacji wypoczynku w formie obozów dla dzieci. Jak sami Państwo wskazali,
    będą Państwo wykonywać działalność, której przedmiotem jest m.in. organizowanie usług
    w zakresie wypoczynku i poszerzania oraz realizacji zainteresowań dzieci i młodzieży w
    formie obozów letnich i zimowych.
    Ponadto wskazali Państwo, że w ramach organizacji obozu, świadczą Państwo usługi
    własne:
      - nocleg i wyżywienie,
      - opieka wykwalifikowanej kadry (Państwa zleceniobiorcy oraz Państwa wolontariusze),
      - program zajęć (Państwa zleceniobiorcy oraz Państwa wolontariusze).

    Ponadto nabywają Państwo usługi od podmiotów trzecich, tzw. „usługi obce”:
      - w przypadku jednego z obozów w roku – nocleg i gastronomia w obiekcie
        zewnętrznym,
      - transport autokarowy (np. na wycieczki górskie),
      - sporadycznie – zajęcia specjalne, np. dogoterapia (firma zewnętrzna lub
        zleceniobiorca),
      - ubezpieczenie uczestników.
    W ramach organizacji obozu, możliwe są również dodatkowe wycieczki zorganizowane
    przez Stowarzyszenie.
    Jak już wcześniej wskazano, zgodnie z art. 119 ust. 2 ustawy, przez usługi dla
    bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące składnik świadczonej usługi
    turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie. Użycie
    w ww. przepisie słowa „w szczególności” oznacza, że jest to katalog otwarty.
    Konsekwentnie, inne usługi stanowiące składnik usługi turystyki również objęte są tym
    przepisem.
    W przedstawionych okolicznościach sprawy nabywane przez Państwa:
      - w przypadku jednego z obozów w roku – nocleg i gastronomia w obiekcie
        zewnętrznym,
      - transport autokarowy (np. na wycieczki górskie),
      - sporadycznie – zajęcia specjalne, np. dogoterapia (firma zewnętrzna lub
        zleceniobiorca),
      - ubezpieczenie uczestników,
    stanowią składniki świadczonej usługi turystyki - nabywają je Państwo we własnym imieniu
    i na własną rzecz od innych podmiotów, aby następnie odsprzedać je uczestnikom jako
    element usługi organizowania obozów. W konsekwencji ww. usługi powinni Państwo
    zakwalifikować jako nabywane dla bezpośredniej korzyści uczestników obozów.
    Zatem należy stwierdzić, że świadczone przez Państwa usługi organizacji obozów dla
    dzieci składają się z Państwa usług własnych oraz usług nabywanych od innych
    podatników, dla bezpośredniej korzyści uczestników wypoczynku. W konsekwencji, w
    opisanej sprawie zastosowanie znajdzie art. 119 ustawy.
    Wskazali Państwo również, że usługi obce są niezbędne i ściśle związane z usługą
    organizacji obozu. Usługi własne świadczą Państwo również niezależnie od obozów, gdyż
    prowadzą Państwo ośrodek wypoczynkowy. Wszystkie wskazane świadczenia są ze sobą
    powiązane, mają charakter pomocniczy i służą wyłącznie realizacji głównego celu –
    zorganizowania wypoczynku dzieci i młodzieży. Nie jest możliwe zorganizowanie obozu
    bez noclegu czy wyżywienia, a wycieczki oraz zajęcia programowe stanowią jego
    integralną część, służącą rozwojowi uczestników. Usługa organizacji obozu jest
    reklamowana przez Stowarzyszenie jako jedna, kompletna usługa.
    Odnosząc się do powyższego należy ponownie wskazać, że usługa turystyki to
    kompleksowa usługa świadczona na rzecz turysty, która obejmuje swym zakresem
    cząstkowe usługi, bez których dana impreza turystyczna nie mogłaby się odbyć. Za usługi
    turystyki należy więc uznać zorganizowane lub indywidualne wyjazdy wypoczynkowe
    połączone z rekreacją i rozrywką. Usługi nabyte stanowią elementy składowe określonej
    usługi turystycznej.
    Zatem, pomimo, że z punktu widzenia uczestników nabywają oni jedno świadczenie
    kompleksowe, to obowiązkiem podatnika w odniesieniu do usług turystyki jest

    zastosowanie określonej w art. 119 ustawy, procedury szczególnej, przewidującej
    uregulowania specyficzne dla działalności turystycznej i stanowiącej odstępstwo od
    ogólnych zasad opodatkowania podatkiem VAT.
    W związku z tym, że z opisu sprawy wynika, że świadczone przez Państwa usługi
    organizowania wypoczynku w formie obozu składają się również z usług nabywanych od
    innych podatników, dla bezpośredniej korzyści uczestników wypoczynku, zastosowanie
    znajdzie art. 119 ustawy. Zatem organizacja opisanego obozu w ramach którego
    uczestnikom zostanie zapewniony nocleg, wyżywienie, opieka wykwalifikowanej kadry,
    program zajęć, transport autokarowy, ubezpieczenie uczestników oraz sporadycznie
    zajęcia specjalne – jest świadczeniem złożonym, składającym się w części z towarów i
    usług nabytych dla bezpośredniej korzyści uczestników, co w konsekwencji stanowi usługi
    turystyki opodatkowane według szczególnej procedury określonej w art. 119 ustawy na
    zasadzie marży przy zastosowaniu właściwej stawki podatku VAT.
    Jak wyżej wskazano, w przypadku gdy przy świadczeniu usługi turystyki, oprócz usług
    nabywanych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, podatnik wykonuje
    we własnym zakresie część świadczeń w ramach tej usługi, zwanych dalej „usługami
    własnymi”, odrębnie ustala się podstawę opodatkowania dla usług własnych i odrębnie w
    odniesieniu do usług nabytych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty.
    W celu określenia podstawy opodatkowania dla usług własnych stosuje się odpowiednio
    przepisy art. 29a ustawy.
    Należy podkreślić, że do towarów i usług nabytych dla bezpośredniej korzyści turysty
    można zaliczyć jedynie takie towary i usługi, które nabywają Państwo od innych
    podatników dla bezpośredniej korzyści turysty i nie stanowią one jednocześnie „środków”
    do wyświadczenia usługi własnej, która następnie staje się elementem kompleksowej
    usługi turystycznej.
    Natomiast wszelkie towary i usługi nabywane przez Państwa dla wyświadczenia usługi
    własnej, stanowiącej następnie element usługi turystyki, należy uznać za wydatki
    dotyczące usług własnych.
    W przypadkach, o których mowa w ust. 5 – na podstawie art. 119 ust. 6 ustawy – podatnik
    obowiązany jest do wykazania w prowadzonej ewidencji, jaka część należności za usługę
    przypada na usługi nabyte od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, a
    jaka na usługi własne.
    W tym miejscu wskazać należy, że ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a
    ustawy korzystają świadczone usługi opieki, jeżeli stanowią usługi opieki nad dziećmi i
    młodzieżą i opieka ta sprawowana jest w formach i na zasadach określonych w przepisach
    o systemie oświaty.
    W opisie sprawy wskazali Państwo, że obozy podlegają przepisom o systemie oświaty
    zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty.
    Przenosząc powyższą analizę na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że ze zwolnienia
    przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy może korzystać jedynie świadczona
    przez Państwa w ramach ww. organizacji obozów usługa w zakresie opieki nad dziećmi,
    wykonywana w formach i na zasadach określonych w przepisach ustawy o systemie
    oświaty oraz Prawo oświatowe.
    Ze zwolnienia od podatku nie korzysta natomiast - jako całość - usługa organizacji
    wypoczynku, gdzie m.in. świadczenie opieki nad uczestnikami jest elementem opisanej
    usługi złożonej.
    Natomiast pozostałe usługi realizowane w ramach organizacji ww. obozów, które nie
    stanowią usługi opieki i których - jak wskazano powyżej - zasadniczym celem jest
    wypoczynek, nie mogą korzystać ze zwolnienia od podatku przewidzianego w art. 43 ust. 1
    pkt 24 lit. a ustawy. Przepisy dotyczące zwolnień nie powinny być stosowane rozszerzająco.

    Podsumowując, świadczone przez Państwa usługi w zakresie opieki nad dziećmi w ramach
    obozów, wykonywane w formach i na zasadach określonych w przepisach ustawy o
    systemie oświaty oraz Prawo oświatowe korzystają ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust.
    1 pkt 24 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług. Przy czym zwolnienie to nie znajdzie
    zastosowania w odniesieniu do całej usługi organizacji obozów, a jedynie do świadczonej
    w ich ramach usługi w zakresie opieki nad uczestnikami.
    Zatem Państwa stanowisko, oceniane całościowo, należy uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu
    faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem
    interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w
    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą
    aktualność. Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli
    podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy,
    interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
      dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej :
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego(...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia
    29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.