Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.811.2025.2.ACZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-07
Teza: Skutki podatkowe wypłaty kwoty dodatkowej w związku z
zawarciem ugody z bankiem.
Słowa kluczowe: kredyt-kredyt bankowy
kwota-kwota dodatkowa
opodatkowanie
ugody
wierzytelność-umorzenie wierzytelności
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

    30 sierpnia 2025 r. złożyli Państwo wniosek wspólny o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 7 października 2025 r. (data wpływu 10
    października 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1. Zainteresowana będąca stroną postępowania:(...)
    2. Zainteresowany niebędący stroną postępowania:(...)
    3. Zainteresowany niebędący stroną postępowania:(...)
    4. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:(...)

## Opis zdarzenia przyszłego

(...) 2008 r. pomiędzy Panią A.A., Panem B.A., Panem C.A., Panią D.A. a Bankiem – (...) S.A. z
    siedzibą w (...), została zawarta umowa kredytu hipotecznego nominowanego do CHF, Nr
    (...), standardowe oprocentowanie. Umowa została zawarta przez osoby fizyczne
    działające jako konsumenci.
    Umowa kredytu została zabezpieczona hipotecznie.
    Przeznaczeniem kredytu był remont oraz rozbudowa domu pod adresem (...).
    Cała kwota kredytu została przeznaczona wyłącznie na potrzeby Pani A.A. oraz Pana B.A.,
    którzy są małżeństwem. Osoby te nie miały wystarczającej zdolności kredytowej na
    samodzielne uzyskanie kredytu, zatem Stronami umowy byli również Pani D.A. oraz Pan C.
    A.
    Kredyt został w całości spłacony (...) 2021 r., a Bank zwolnił wszystkie zabezpieczenia.
    W toku wykonywania umowy Pani A.A. oraz Pan B.A. dokonali na rzecz Banku zapłaty
    łącznie kwoty 336 388,83 zł tytułem rat kapitałowo-odsetkowych. Pan C.A. oraz Pani D.A.
    nie dokonywali jakichkolwiek spłat na rzecz Banku.
    Od chwili zakupu nieruchomości do dzisiaj – z nieruchomości zakupionej z kredytu
    korzystali jedynie Pani A.A. oraz Pan B.A. Nieruchomość od chwili zakupu do dzisiaj
    stanowiła Ich miejsce zamieszkania. Z dniem (...) 2020 r. (kilka miesięcy przed całkowitą
    spłatą kredytu) na nieruchomości Pan B.A. rozpoczął prowadzenie działalności
    gospodarczej w formie małej agroturystyki pod firmą „(...)”, od początku rozliczanej w
    formie karty podatkowej (PKD 55.20.Z Obiekty noclegowe turystyczne i miejsca
    krótkotrwałego zakwaterowania). Pan B.A. i Pani A.A. cały czas zamieszkują pod adresem
    (...). W chwili zawierania umowy nie planowali prowadzenia jakiejkolwiek działalności
    gospodarczej na nieruchomości.
    Po dokonaniu spłaty kredytu Kredytobiorcy dowiedzieli się o tym, że umowa zawierała
    niedozwolone postanowienia umowne, które mogą być podstawą pozwu sądowego o
    zwrot nienależnego świadczenia w wykonaniu nieważnej umowy kredytu. Pozew został
    wniesiony do Sądu, a postępowanie aktualnie toczy się pod sygn. akt (...), Sądu
    Okręgowego w (...).
    W trakcie trwania postępowania sądowego Bank zaproponował zawarcie ugody
    polegającej na zapłacie przez Bank kwoty 167 031,29 zł na rzecz Pani A.A. oraz Pana B.A.
    Kwota ta została określona jako zwrot kwoty w celu całkowitego rozliczenia umowy oraz
    kwoty 10 800 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Kwota 167 031,29 zł mieści się w sumie
    kwot zapłaconych przez Nich w wykonaniu umowy kredytu.
    Ugoda nie wskazuje na nieważność umowy i Bank nie uznaje za zasadne roszczeń o
                                        1uznanie postanowień umowy za niewiążące na podstawie art. 385 Kodeksu cywilnego lub

    stwierdzenie nieważności umowy, jak również o zapłatę na podstawie wyżej
    wymienionych tytułów, jak również ugoda nie precyzuje, że zapłacona kwota stanowi
    zwrot nienależnego świadczenia.
    Bank nie umarza jakiegokolwiek długu.
    Ugoda nie została jeszcze podpisana.
    Żaden z Kredytobiorców nie korzystał wcześniej z zaniechania poboru podatku od kwot
    umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zabezpieczonego
    hipotecznie.
    W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo, że umowa o kredyt została zawarta na okres
    180 miesięcy. Kredyt w całości spłacony został (...) 2021 r.
    Według Stron stosunku prawnego wszyscy Kredytobiorcy odpowiadają solidarnie za całą
    kwotę kredytu.
    Kredyt został udzielony przez Bank działający na podstawie ustawy Prawo bankowe i
    podlegający pod nadzór KNF.
    Kredyt nie został zaciągnięty w ramach i na potrzeby prowadzonej działalności
    gospodarczej. Kredyt został zaciągnięty przez Kredytobiorców jako osoby fizyczne. W
    momencie zaciągania kredytu Pan B.A. był rolnikiem, a Pani A.A. prowadziła działalność
    gospodarczą – sklep spożywczy w innej miejscowości. Działalność gospodarcza nie była
    powiązana z domem w (...) i jego hipoteką. Pani D.A. i Pan C.A. nigdy nie prowadzili
    działalności gospodarczej. Raty kredytu nie były zaliczane przez Pana B.A. do kosztów
    uzyskania przychodów. Nie były zaliczane do kosztów uzyskania przychodu także przez
    Panią A.A.
    Celem zaciągnięcia kredytu było, zgodnie z umową – sfinansowanie przebudowy domu
    jednorodzinnego położonego w miejscowości (...), gm. (...), nr działki: X.
    Celem, na który zaciągnięto kredyt było zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych, socjalno-
    bytowych małżeństwa A.A. i B.A. oraz Ich trójki dzieci, czyli jednego gospodarstwa
    domowego. Dom ten został zakupiony w (...) r. i wówczas był on budynkiem posiadającym
    jeden pokój, kuchnię i toaletę. Pozostała część budynku stanowiła oborę. Przez wiele lat
    budynek ten był modernizowany na miarę możliwości rodziny. Z biegiem lat wymagał on
    generalnego remontu i w związku z uzyskanym kredytem został przebudowany i
    wyremontowany. Dzieci mieszkały z rodzicami do czasu usamodzielnienia. Jedynymi
    właścicielami nieruchomości są Pani A.A. i Pan B.A. od (...) r.
    Zgodnie z umową, Pani A.A. i Pan B.A. hipoteką kaucyjną obciążyli nieruchomość położoną
    w gminie (...), (...), nr działki: X.
    Planowany termin zawarcia porozumienia z bankiem to grudzień 2025 r. – najpóźniej do
    dnia 31 grudnia 2025 r. Stronami umowy z Bankiem będą wszyscy Kredytobiorcy – Pani A.
    A., Pan B.A., Pani D.A., Pan C.A.
    Z uwagi na to, że kredyt został spłacony w całości (...) 2021 r., ugoda nie przewiduje
    „przewalutowania”, a jedynie zwrot części kwot.
    Na pytanie Organu o treści cyt.: „Z czego będzie wynikała wypłata kwoty 167 031,29 zł na
    rzecz Pani oraz Pana B.A., którą proponuje bank, jaki będzie miała charakter, jakim
    tytułem bank ją Państwu wypłaci – w szczególności, czy będzie to:
    · zwrot środków, które zostały wpłacone przez Panią i Pana B.A. do banku tytułem spłaty
      kapitału, odsetek (rat kapitałowo-odsetkowych) i innych opłat związanych z kredytem,
      a które w wyniku ponownego przeliczenia zobowiązań kredytowych według kursu
      waluty przyjętego w ugodzie zostaną uznane za nadpłatę kredytu nienależną bankowi
      albo

    · zwrot środków wpłaconych przez Panią i Pana B.A. wcześniej do banku tytułem spłaty
      kapitału, odsetek (rat kapitałowo-odsetkowych) i innych opłat związanych z kredytem i
      które w wyniku ugody staną się nienależne bankowi (z jakiego powodu)? albo
    · świadczeniem z tytułu kredytu mieszkaniowego związanym z powstaniem przychodu z
      tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania?”,
    wskazali Państwo, że sama treść ugody nie wskazuje jednoznacznie na źródło zwrotu
    środków, ale zgodnie z rozmowami prowadzonymi przez Strony jest to zwrot części
    środków, które zostały wpłacone przez Panią A.A. i Pana B.A. do Banku tytułem spłaty
    kapitału, odsetek (rat kapitałowo-odsetkowych) i innych opłat związanych z kredytem. Z
    tego powodu, w treści ugody wyraźnie zaznaczono, że Strony zgodnie oświadczają, iż
    wskazana wyżej kwota 167 031,29 zł mieści się w sumie wpłat. Strony też wskazują, że
    Kredytobiorcy – Pani A.A. i Pan B.A. od dnia uruchomienia kredytu do dnia (...) 2021 r.
    dokonali łącznych wpłat z tytułu spłat rat kapitałowo-odsetkowych z umowy w kwocie 336
    388,83 zł. Na rachunek Umowy Bank zwrócił także kwotę 1 746,14 zł tytułem zwrotu
    składki ubezpieczeniowej za ubezpieczenie kredytu. Dokonanie zwrotu części tych
    środków ma spowodować wygaśnięcie roszczeń wszystkich Kredytobiorców w związku z
    zawarciem i wykonywaniem umowy, jak i ewentualnych zarzutów dotyczących jej
    nieważności, abuzywności jej zapisów i skutków z tego wynikających, tj. rozwiązać spór co
    do tego, czy umowa kredytu była ważna i skutecznie zawarta.
    Kwota 167 031,29 zł zostanie wypłacona wyłącznie Pani A.A. i Panu B.A.
    Kwota 10 800 zł to kwota minimalna wynikająca z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra
    Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie,
    stanowiąca zwrot kosztów ustanowienia pełnomocnika w sprawie. Są to koszty faktycznie
    poniesione. Kwota 10 800 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, tj. kosztów ustanowienia
    pełnomocnika w sprawie, zostanie wypłacona tylko Pani A.A. i Panu B.A., albowiem Oni
    jako wyłącznie spłacający kredyt są powodami w zawisłej sprawie sądowej.
    Pytania
    1.  Czy w przypadku zawarcia planowanej ugody kwota 167 031,29 zł wypłacona na
      rzecz Pani A.A. oraz Pana B.A., podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
      osób fizycznych wobec Kredytobiorców – Pani A.A., Pana B.A., Pana C.A., Pani D.A.?
    2.  Czy w przypadku zawarcia planowanej ugody Kredytobiorcy – Pani A.A., Pan B.A., Pan
      C.A., Pani D.A., są obowiązani do zapłaty podatku dochodowego od umarzanych
      kwot, które mogą podlegać rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022
      r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
      (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele
      mieszkaniowe?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W Państwa ocenie, w odniesieniu do pytania nr 1, wypłacana kwota nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Z treści ugody wynika, iż w
    celu zakończenia sporu Bank dokona zwrotu części wpłat dokonanych w wykonaniu
    ugody, co będzie kończyć spór sądowy w zakresie ważności umowy. Wobec tego, iż nie
    dochodzi do wypłaty dodatkowego świadczenia, a jedynie do zwrotu kwoty mieszczącej
    się we wcześniej dokonanych wpłatach, po stronie Kredytobiorców nie powstaje żaden
    przychód. Kredytobiorcy – Pan C.A. oraz Pani D.A. nie otrzymają żadnych środków
    pieniężnych, lecz również nie spełnili żadnego świadczenia, zatem zawarcie ugody jest dla
    nich neutralne podatkowo.

    W Państwa ocenie, w odniesieniu do pytania nr 2, wskutek zawarcia planowanej ugody nie
    powstaje obowiązek zapłaty podatku dochodowego, gdyż z uwagi na wcześniejsze pełne
    wykonanie umowy w księgach banku nie widnieje jakakolwiek wierzytelność z tytułu
    umowy kredytu, zatem nie dochodzi do umorzenia jakiegokolwiek długu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
    · dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku oraz
    · dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia ministra
      właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22 ustawy
      Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w przypadkach
      uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników).
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
    · pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
      pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
      zainkasował, objął w posiadanie”;
    · pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj.
      takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
      odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do
      swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości

      pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone
      pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów
    Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. I tak zgodnie z ww. przepisem:
      Źródłami przychodów są:
    1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo
      w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją
      rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta;
    2) działalność wykonywana osobiście;
    3) pozarolnicza działalność gospodarcza;
    4) działy specjalne produkcji rolnej;
    5) (uchylony)
    6) najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym
      charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji
      rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na
      prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku
      związanych z działalnością gospodarczą;
    7) kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych
      innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c;
    8) odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
    a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
    b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz
      prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
    c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
    d) innych rzeczy,

      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy -
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany;
      8a) działalność prowadzona przez zagraniczną jednostkę kontrolowaną;
      8b) niezrealizowane zyski, o których mowa w art. 30da;
    9) inne źródła.
    Przychody z poszczególnych źródeł przychodów i zasady ich ustalania zostały
    uregulowane w art. 12-20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym
    przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Skutki podatkowe zwrotu przez bank ustalonej kwoty
    Jak stanowi art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 1071):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje
    od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów,
    zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
    Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną
    ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się
    do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym
    podstawę zawarcia ugody. W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z
    którym kauzalność ugody przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć

    strony po zawarciu ugody. Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze
    wzajemnych ustępstw stron, zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku lub zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu
    istniejącego lub mogącego powstać.
    W opisie sprawy wskazali Państwo, że 25 marca 2008 r. pomiędzy Panią A.A., Panem B.A.,
    Panem C.A., Panią D.A. a Bankiem została zawarta umowa kredytu hipotecznego
    nominowanego do CHF. Umowa została zawarta przez osoby fizyczne działające jako
    konsumenci. Wszyscy Kredytobiorcy odpowiadają solidarnie za całą kwotę kredytu.
    Przeznaczeniem kredytu był remont oraz rozbudowa domu. Cała kwota kredytu została
    przeznaczona wyłącznie na potrzeby Pani A.A. oraz Pana B.A., którzy są małżeństwem.
    Osoby te nie miały wystarczającej zdolności kredytowej na samodzielne uzyskanie
    kredytu, zatem Stronami umowy byli również Pani D.A. oraz Pan C.A. Kredyt nie został
    zaciągnięty w ramach i na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej.
    Kredyt został zaciągnięty przez Kredytobiorców jako osoby fizyczne. Raty kredytu nie były
    zaliczane przez Pana B.A. do kosztów uzyskania przychodów. Nie były zaliczane do
    kosztów uzyskania przychodu także przez Panią A.A.
    Kredyt został w całości spłacony (...) 2021 r., a Bank zwolnił wszystkie zabezpieczenia. W
    toku wykonywania umowy Pani A.A. oraz Pan B.A. dokonali na rzecz Banku zapłaty łącznie
    kwoty 336 388,83 zł tytułem rat kapitałowo-odsetkowych. Pan C.A. oraz Pani D.A. nie
    dokonywali jakichkolwiek spłat na rzecz Banku.
    Po dokonaniu spłaty kredytu Kredytobiorcy dowiedzieli się o tym, że umowa zawierała
    niedozwolone postanowienia umowne, które mogą być podstawą pozwu sądowego o
    zwrot nienależnego świadczenia w wykonaniu nieważnej umowy kredytu. Pozew został
    wniesiony do Sądu, a postępowanie aktualnie toczy się.
    W trakcie trwania postępowania sądowego Bank zaproponował zawarcie ugody
    polegającej na zapłacie przez Bank m.in. kwoty 167 031,29 zł na rzecz Pani A.A. oraz Pana
    B.A. Kwota ta została określona jako zwrot kwoty w celu całkowitego rozliczenia umowy.
    Ugoda nie wskazuje na nieważność umowy i Bank nie uznaje za zasadne roszczeń o
                                        1uznanie postanowień umowy za niewiążące na podstawie art. 385 Kodeksu cywilnego lub
    stwierdzenie nieważności umowy, jak również o zapłatę na podstawie wyżej
    wymienionych tytułów, jak również ugoda nie precyzuje, że zapłacona kwota stanowi
    zwrot nienależnego świadczenia.
    Planowany termin zawarcia porozumienia z bankiem to grudzień 2025 r. – najpóźniej do
    dnia 31 grudnia 2025 r. Stronami umowy z Bankiem będą wszyscy Kredytobiorcy – Pani A.
    A., Pan B.A., Pani D.A., Pan C.A.
    Z uwagi na to, że kredyt został spłacony w całości (...) 2021 r., ugoda nie przewiduje
    „przewalutowania”, a jedynie zwrot części kwot.
    Sama treść ugody nie wskazuje jednoznacznie na źródło zwrotu środków, ale zgodnie z
    rozmowami prowadzonymi przez Strony jest to zwrot części środków, które zostały
    wpłacone przez Panią A.A. i Pana B.A. do banku tytułem spłaty kapitału, odsetek (rat
    kapitałowo-odsetkowych) i innych opłat związanych z kredytem. Z tego powodu, w treści
    ugody wyraźnie zaznaczono, że Strony zgodnie oświadczają, iż wskazana wyżej kwota 167
    031,29 zł mieści się w sumie wpłat. Strony też wskazują, że Kredytobiorcy – Pani A.A. i Pan
    B.A. od dnia uruchomienia kredytu do dnia (...) 2021 r. dokonali łącznych wpłat z tytułu
    spłat rat kapitałowo-odsetkowych z umowy w kwocie 336 388,83 zł.
    Kwota 167 031,29 zł zostanie wypłacona wyłącznie Pani A.A. i Panu B.A.
    Wskazać należy, że jeżeli kredytobiorcy ponoszą solidarną odpowiedzialność za
    zobowiązania wynikające z umowy kredytowej, czyli zgodnie z umową kredytobiorcy
    odpowiadają solidarnie za kredyt, to podatnik jako kredytobiorca solidarny za zadłużenie
    wynikające z tej umowy również odpowiada solidarnie, a więc do pełnej wysokości.

    Na podstawie przepisu art. 366 § 1 i § 2 ustawy Kodeks cywilny:
      § 1. Kilku dłużników może być zobowiązanych w ten sposób, że wierzyciel może
      żądać całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich
      lub od każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z
      dłużników zwalnia pozostałych (solidarność dłużników).
      § 2. Aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają
      zobowiązani.
    Z istoty solidarnej odpowiedzialności dłużników wynika, że aż do zupełnego zaspokojenia
    wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani. Każdy z dłużników
    solidarnych odpowiada więc za całość długu a nie tylko część, jaką można by mu przypisać
    poprzez np. równy podział kwoty długu pomiędzy zobowiązanych.
    W sytuacji więc gdy strona zobowiązania solidarnego spłaca całość zadłużenia bez woli
    czynienia tego w celu uzyskania korzyści przez pozostałe strony zobowiązania, a jedynie w
    zamiarze zwolnienia się z długu, poprzez samą zapłatę całości, czy też części zobowiązania
    solidarnego, nie może dojść do powstania przychodu u któregokolwiek z pozostałych
    dłużników. Solidarny dłużnik spłaca bowiem własny dług a nie cudzy.
    Na podstawie art. 376 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Jeżeli jeden z dłużników solidarnych spełnił świadczenie, treść istniejącego między
      współdłużnikami stosunku prawnego rozstrzyga o tym, czy i w jakich częściach może
      on żądać zwrotu od współdłużników. Jeżeli z treści tego stosunku nie wynika nic
      innego, dłużnik, który świadczenie spełnił, może żądać zwrotu w częściach równych.
    Treść powyższego przepisu wskazuje więc, że z chwilą spełnienia świadczenia przestaje
    istnieć jakikolwiek stosunek pomiędzy wierzycielem a współdłużnikami solidarnymi.
    Natomiast dłużnik, który spełnił świadczenie, przestaje być współdłużnikiem solidarnym i
    staje się wierzycielem dla pozostałych współdłużników.
    Dawni współdłużnicy są dalej dłużnikami – lecz wobec innego wierzyciela (dłużnika, który
    wierzyciela zaspokoił), w stosunku do którego odpowiada każdy za przypadającą na niego
    część długu. Zatem kredytobiorca, który spłacił kredyt może żądać od kredytobiorcy
    niedokonującego spłat zwrotu części długu, który na niego przypadał.
    Z przytoczonej wyżej definicji przychodu, zawartej w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych wywieść należy, że za przychody podatkowe mogą być
    uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno
    zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym,
    niemające charakteru zwrotnego.
    W sytuacji takiej, jak przedstawiona we wniosku, w związku z wypłatą kwoty objętej
    pytaniem w przypadku zawarcia w 2025 r. ugody z bankiem, Pani D.A. oraz Pan C.A. nie
    uzyskają więc faktycznie korzyści majątkowej, która mogłaby zostać potraktowana jak
    trwałe przysporzenie w Ich majątku, spełniając w ten sposób definicję przychodu
    podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    W przypadku wypłaty Pani A.A. oraz Panu B.A. przez bank kwoty objętej pytaniem w
    związku z planowanym zawarciem w 2025 r. ugody, po stronie Pani D.A. oraz Pana C.A. nie
    powstanie przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych i w
    konsekwencji po Ich stronie nie wystąpi również obowiązek zapłaty podatku
    dochodowego od osób fizycznych z tytułu wypłaty tej kwoty.
    W przypadku natomiast wypłaty Pani A.A. oraz Panu B.A. przez bank kwoty objętej
    pytaniem w związku z planowanym zawarciem w 2025 r. ugody i skutków podatkowych po
    Ich stronie z tego tytułu, stwierdzam, że jeżeli objęta pytaniem kwota – jak wynika z opisu
    sprawy – będzie stanowiła zwrot części środków, które zostały wpłacone przez Panią A.A. i
    Pana B.A. do banku tytułem rat kapitałowo-odsetkowych i innych opłat związanych z

    kredytem i które w wyniku ugody staną się nienależne bankowi, to zwrot ten nie będzie
    stanowił dla Pani A.A. oraz dla Pana B.A. przychodu.
    Czynność ta nie spowoduje uzyskania przez Panią A.A. oraz Pana B.A. przysporzenia
    majątkowego, wzrostu Ich majątku. Otrzymana przez Nich kwota będzie stanowiła zwrot
    własnych pieniędzy, które nienależnie wpłacili wcześniej do banku.
    Pieniądze te nie będą dla Pani A.A. oraz dla Pana B.A. przychodem w rozumieniu art. 11
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanym do źródła, o którym
    mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy i nie będą podlegały
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Tym samym, Pani A.A. oraz Pan B.A. nie będą mieli obowiązku rozliczenia tych środków
    pieniężnych dla celów podatkowych.
    Umorzenie wierzytelności i skutki z tego tytułu
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.):
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo.
    Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia
    kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne
    przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych).
    Należy w tym miejscu wyjaśnić, że umorzenie wierzytelności następuje w przypadku
    zwolnienia z długu, czyli zrzeczenia się przez wierzyciela z prawa do wierzytelności, bez
    uzyskania świadczenia ze strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik
    je przyjmie, powoduje, że zobowiązanie wygasa.
    Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy Kodeks
    cywilny:
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Tak więc, dla umorzenia wierzytelności koniecznym jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w
    wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).
    Przy czym, zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 102 ze zm.) w aktualnie obowiązującym brzmieniu zmienionym
    rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2024 r. (Dz. U. 2024 poz. 1912):
    1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:
    1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
      przypadku gdy:
    a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej,
      a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy kredyty
      mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji
      mieszkaniowej, oraz

    b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
      zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
      mieszkaniowej;
    2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
      udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego
      do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania
      ujemnego oprocentowania.
    2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
    1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
    2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
    3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy
      kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności
      ubezpieczeń.
    3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż
      określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
      dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 z późn. zm.),
      zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu
      kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego
      zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do
      całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
    4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub
      gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym
      mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
      refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z
      tytułu kredytu mieszkaniowego.
    5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się
      inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
    1) jednego gospodarstwa domowego albo
    2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
      mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
      fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
      podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
      podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).
    6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
      gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
      albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi
      osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
    7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
      inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
      osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
      zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Z kolei § 4 cytowanego rozporządzenia stanowi, że:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów
      (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Stosownie do § 4a tego rozporządzenia:

      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, w przypadku pożyczek, o których mowa w §
      3 ust. 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia
      2025 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Natomiast w myśl § 3 komentowanego rozporządzenia:
    1. Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
    1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
      podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
      uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
      zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
    2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
      nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
      prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale
      w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
      lub udziale w takim prawie, oraz
    3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca
      1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    2. Za kredyt mieszkaniowy uważa się również pożyczkę, o ile spełnia warunki określone
      w ust. 1.
    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
    a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
      mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
      także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego
      gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,
    b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w
      takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
      udziału w takim prawie,
    c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
      prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym
      również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu
      lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim
      prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni
      przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
    d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
      mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
    e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
      budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
      własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Wobec powyższego, ww. zaniechanie poboru podatku znajdzie zastosowanie do
    umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na
    cele mieszkaniowe i zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych przed dniem 15 stycznia
    2015 r. przez podmioty uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych

    ustaw, w przypadku, gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej
    inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego –
    gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji
    mieszkaniowej oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu
    mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
    wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż
    określona w lit. a) inwestycji mieszkaniowej (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. b ww. rozporządzenia).
    Istotne jest, żeby kredyt mieszkaniowy został przeznaczony na wydatki, o których mowa w
    art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Jak wynika z przedstawionego przez Państwa opisu sprawy, planowany termin zawarcia
    ugody z bankiem to grudzień 2025 r. Ugoda będzie polegała na zapłacie przez bank kwoty
    167 031,29 zł na rzecz Pani A.A. oraz Pana B.A., określonej jako zwrot kwoty w celu
    całkowitego rozliczenia umowy oraz kwoty 10 800 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.
    Bank nie umarza jakiegokolwiek długu. Na rachunek bank zwróci także kwotę 1 746,14 zł
    tytułem zwrotu składki ubezpieczeniowej za ubezpieczenie kredytu.
    Zatem, odpowiadając na Państwa pytanie, czy w przypadku zawarcia planowanej ugody z
    bankiem będą Państwo zobowiązani do zapłaty podatku dochodowego od umarzanych
    kwot, które mogą podlegać rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe,
    stwierdzam, że nie będą Państwo zobowiązani do zapłaty podatku dochodowego od osób
    fizycznych od umarzanych kwot, ponieważ – jak wskazali Państwo w opisie sprawy – bank
    w związku z zawarciem ugody nie będzie umarzał jakiegokolwiek długu. Wobec braku
    umorzenia Państwu przez bank wierzytelności z tytułu kredytu (zwolnienia Państwa z
    długu), nie powstanie u Państwa przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych z tytułu umorzonych kwot, do którego ewentualnie mogłoby mieć
    zastosowanie zaniechanie poboru podatku dochodowego na podstawie rozporządzenia
    Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku
    dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe i od którego – w przypadku niespełnienia
    warunków do zaniechania poboru podatku na mocy tego rozporządzenia – byliby Państwo
    zobowiązani do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku w kontekście zadanych
    pytań, natomiast nie rozstrzyga innych kwestii wynikających z opisu zdarzenia przyszłego,
    które nie były przedmiotem pytań i własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej.
    Podkreślam, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa
    podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy
    kontrolnego. Wydając interpretacje opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub
    zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku. Postępowanie w sprawie wydania
    interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu
    zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do określonego stanu
    faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie
    art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    111 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej
    interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To
    na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności
    faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Nie prowadzę

    postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we
    wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyrażam swoje stanowisko, które zawsze musi
    być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej
    sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli zatem, przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe
    będzie różniło się od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie
    będzie chroniła Państwa w zakresie przedstawionego zdarzenia przyszłego. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu opisu sprawy
    przedstawionego we wniosku, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Ponadto, wydając interpretacje indywidualne nie weryfikuję kwot i obliczeń. Zgodnie
    bowiem z zasadą samoopodatkowania, obowiązującą w polskim systemie podatkowym,
    na podatniku spoczywa obowiązek określenia podstawy opodatkowania, a prawidłowość
    takiego obliczenia podlega weryfikacji przez organ podatkowy w postępowaniu
    podatkowym.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
      ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowaną, która jest
    stroną postępowania
    Pani A.A. (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do

    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.