Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP1/443-1384/08/LSz
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2008-11-28
Teza: Rozliczenie wydatków na remont i modernizację budynku pomiędzy jednostkami budżetowymi i sposób dokumentowania ww. rozliczeń.
Słowa kluczowe: dokumentowanie; jednostka-jednostka budżetowa; podatek-podatek od towarów i usług-zwolnienia z podatku od towarów i usług
; rachunki; refakturowanie; świadczenie-świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 29 (uchylony); [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 29a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 30b; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 30c

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Urzędu Pracy, przedstawione we wniosku z dnia 16 września 2008r. (data wpływu 18 września 2008r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie rozliczenia wydatków na remont i modernizację budynku pomiędzy jednostkami budżetowymi i sposobu dokumentowania ww. rozliczeń – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 18 września 2008r. wpłynął ww. wniosek, o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie rozliczenia wydatków na remont i modernizację budynku pomiędzy jednostkami budżetowymi i sposobu dokumentowania ww. rozliczeń.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Urząd Pracy (UP) jest jednostką budżetową i jednostką organizacyjną Miasta N. realizującą zadania samorządu powiatu w zakresie polityki rynku pracy określone w art. 9 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 69 poz. 415 z późn. zm.).

Na mocy art. 19 ust. 4 i art. 19a ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 z późn. zm.) oraz art. 9 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy PUP wchodzi w skład administracji zespolonej i działa pod zwierzchnictwem prezydenta miasta na prawach powiatu. Zwierzchnikiem UP jest Prezydent Miasta N.

Od 2000r. UP jako samorządowa jednostka budżetowa na funkcjonowanie Urzędu otrzymuje środki z budżetu Miasta N. zgodnie z Uchwałą Budżetową Miasta N. na dany rok budżetowy. Urząd Pracy nie jest czynnym podatnikiem podatku VAT. Od września 2006r. Wnioskodawca korzysta ze zwolnienia określonego w art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług, nie składa deklaracji VAT-7.

Budynek w którym mieści się siedziba UP jest własnością Województwa, przekazany w trwały zarząd Wojewódzkiemu Urzędowi Pracy. Powiatowy Urząd Pracy użytkował budynek w części 77,7% na podstawie umowy użyczenia z dnia 30 kwietnia 1999r. zawartej pomiędzy Wojewódzkim Urzędem Pracy filia w N. a ówczesnym Powiatowym Urzędem Pracy w N.

Od 1 stycznia 2008r. Urząd Pracy nadal zajmuje tą część budynku (umowa najmu jest w trakcie negocjacji wraz z ugodą w zakresie zwrotu poniesionych nakładów).

Z dniem 1 stycznia 2007r. Powiatowy Urząd Pracy (PUP) na podstawie Uchwały Rady Miasta N. z 2006r. zmienił nazwę na Urząd Pracy (UP).

W latach 2002-2003 PUP ponosił wydatki na remont i modernizację budynku - siedziby ówczesnego Powiatowego Urzędu Pracy w N. Środki na ten cel zapewnione były w planie finansowym Urzędu. Środki na remont i modernizację budynku w części zajmowanej przez PUP zostały przyjęte w Uchwale Budżetowej Miasta N. na rok 2002 oraz 2003 ze wskazaniem realizacji zadania przez jednostkę organizacyjną Miasta N. - ówczesny Powiatowy Urząd Pracy.

Remont i modernizacja dotyczyła części budynku użytkowanej przez ówczesny PUP. Powierzchnia biurowa budynku zajmowana przez Urząd Pracy wynosi 77,7% całkowitej powierzchni budynku. Pozostałą część zajmuje Wojewódzki Urząd Pracy w K. Zespół Zamiejscowy w N.

Wojewódzki Urząd Pracy działa w imieniu Województwa M. na mocy art. 8 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa oraz statutu WUP przyjętego uchwałą zarządu Województwa M. z dnia 29 maja 2000r. w sprawie przyjęcia statutu Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. (aktualny statut - uchwała Sejmiku Województwa M. z dnia 26 lutego 2007r. w sprawie zmian w statucie Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. Dz. Urz. Województwa M. nr 223 z 2007r., poz. 1528).

Wojewódzki Urząd Pracy jest zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT korzystającym ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, posiada numer identyfikacji podatkowej, nie składa deklaracji VAT-7.

Faktury za wykonane remonty i modernizację budynku były wystawiane na ówczesny Powiatowy Urząd Pracy. Remonty były finansowane z wydatków bieżących a poniesione nakłady inwestycyjne zostały zaewidencjonowane w księgach inwentarzowych ówczesnego PUP jako inwestycja w obcym środku trwałym. Kwota poniesionych wydatków, będąca przedmiotem ugody wynosi brutto 648.103,44 zł - jest to kwota wynikająca z faktur związanych z realizacją tych prac remontowo-budowlanych.

Z uwagi na zły stan budynku, zagrożenie bezpieczeństwa, życia pracowników i klientów Urzędu oraz realizację zadań własnych Miasta N. przez PUP, została podjęta decyzja o remoncie i modernizacji budynku zabezpieczając na ten cel środki w planie finansowym ówczesnego Powiatowego Urzędu Pracy.

Obecnie w przygotowaniu jest ugoda pomiędzy Województwem M. a Miastem N. dotycząca zwrotu przez Województwo M. - Wojewódzki Urząd Pracy w K. poniesionych nakładów. Zgodnie z proponowaną ugodą pomiędzy Województwem M. a Miastem N. to Urząd Pracy (jednostka budżetowa) będzie obciążał Wojewódzki Urząd Pracy (jednostkę budżetową) w K. poniesionymi nakładami na remont i modernizację budynku.

Sprawa dotyczy zwrotu poniesionych nakładów finansowych za wykonanie robót budowlanych w budynku - siedzibie ówczesnego Powiatowego Urzędu Pracy. Jest to "de facto" refakturowanie w stosunku do faktur wystawionych za wykonane roboty budowlane.

Rachunek za poniesione koszty przez ówczesny PUP wystawi Urząd Pracy zgodnie z ww. ugodą, natomiast odbiorcą rachunku będzie Wojewódzki Urząd Pracy w K.

Przedmiotem sprzedaży będzie zwrot poniesionych nakładów na remont i modernizację budynku. Z uwagi na korzystanie ze zwolnienia z podatku od towarów i usług Urząd Pracy nie jest uprawniony do wystawienia faktury VAT, lecz zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa wystawi rachunek.

Ponadto Wnioskodawca poinformował jakie umowy zostały zawarte pomiędzy podmiotami wymienionymi we wniosku:

*   umowa użyczenia z dnia 30 kwietnia 1999r. zawarta pomiędzy Wojewódzkim Urzędem Pracy w K. filia w N. a Powiatowym Urzędem Pracy w N.,
*   ugoda (w trakcie negocjacji) o zwrot poniesionych nakładów finansowych na remonty i inwestycje ,
*   umowa najmu lokalu (w trakcie negocjacji z uwagi na fakt powiązania z ugodą o zwrot poniesionych nakładów finansowych na remonty i inwestycje).

Urząd Marszałkowski i Województwo M. są zarejestrowanymi podatnikami VAT, posiadającymi numer identyfikacji podatkowej NIP i składają deklaracje VAT-7.

Urząd Pracy, Wojewódzki Urząd Pracy w K. są samorządowymi jednostkami budżetowymi.

Miasto N. oraz Województwo M. są jednostkami samorządu terytorialnego.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy na podstawie § 8 ust. 1 pkt 14 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług można zastosować zwolnienie z podatku od towarów i usług świadczonych pomiędzy jednostkami budżetowymi z tytułu zwrotu poniesionych nakładów na remont i modernizację budynku, jeżeli w imieniu Miasta N. obciążenia dokonuje Urząd Pracy jako jednostka budżetowa i obciąża Wojewódzki Urząd Pracy w K. (jednostkę budżetową) działającą w imieniu Województwa M.?

Czy obciążenia Wojewódzkiego Urzędu Pracy przez Urząd Pracy należy dokonać na podstawie rachunku, czy faktury VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy ma on prawo do skorzystania ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie § 8 ust 1 pkt 14 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, w związku ze świadczeniem usług pomiędzy jednostkami budżetowymi - gdyż to Urząd Pracy (jednostka budżetowa) działający w imieniu Miasta N. obciąża poniesionymi nakładami na remont i modernizację budynku - siedziby UP Wojewódzki Urząd Pracy w K. (jednostkę budżetową).

W przypadku korzystania ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie § 8 ust. 1 pkt 14 ww. rozporządzenia Ministra Finansów Urząd Pracy powinien dokonać obciążenia na podstawie rachunku, gdyż obecnie nie jest czynnym podatnikiem podatku VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przeszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju.

Definicję towaru zawiera art. 2 pkt 6 ustawy, z którego wynika, że towarami są również budynki i budowle lub ich części, a także grunty. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towaru rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzenia towarem jak właściciel. Na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT przez świadczenie usług, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej.

W myśl art. 41 ust. 1 ustawy o VAT stawka podatku co do zasady wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Ponadto zgodnie z § 8 ust. 1 pkt 14 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970 ze zm.) zwolnione od podatku są usługi świadczone pomiędzy gospodarstwami pomocniczymi jednostek budżetowych, jednostkami budżetowymi i zakładami budżetowymi, z wyjątkiem usług wymienionych w poz. 138 i 153 załącznika nr 3 do ustawy oraz usług komunikacji miejskiej.

Z przepisu § 8 ust. 1 pkt 14 ww. rozporządzenia wynika, iż:

*   zwolnienie, o którym mowa, dotyczy wyłącznie usług, bez względu na symbol PKWiU usługi, świadczonych pomiędzy gospodarstwami pomocniczymi jednostek budżetowych, jednostkami budżetowymi i zakładami budżetowymi,
*   zwolnienie to nie obejmuje usług w zakresie rozprowadzania wody oraz usług w zakresie gospodarki ściekami oraz wywozu i unieszkodliwiania odpadów, a także usług sanitarnych i pokrewnych oraz usług komunikacji miejskiej.

Pojęcie podmiotów sfery budżetowej jest bardzo szerokie i obejmuje swym zasięgiem podmioty działające w różnych dziedzinach i formach. Podmioty te mogą działać w formach określonych ustawą z dnia 30 czerwca 2005r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104 ze zm.). W myśl przepisu art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o finansach publicznych jednostki budżetowe, zakłady budżetowe i gospodarstwa pomocnicze jednostek budżetowych zaliczane są do sektora finansów publicznych. W art. 19 i 20 ww. ustawy o finansach publicznych określone zostały kryteria, jakim odpowiadać powinna dana jednostka, aby była uznawana za jednostkę budżetową albo zakład budżetowy. Zgodnie z tą ustawą pod pojęciem jednostek budżetowych należy rozumieć takie jednostki organizacyjne sektora finansów publicznych, które pokrywają swoje wydatki bezpośrednio z budżetu, a pobrane dochody odprowadzają na rachunek odpowiednio dochodów budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego.

Państwowe jednostki budżetowe tworzą, łączą i likwidują ministrowie, kierownicy urzędów centralnych i wojewodowie oraz inne organy działające na podstawie odrębnych przepisów. Natomiast gminne, powiatowe lub wojewódzkie jednostki budżetowe tworzą, łączą i likwidują organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego (art. 21 ust. 1 cyt. ustawy).

Zakładami budżetowymi natomiast są zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 1 i 2 cyt. ustawy takie jednostki organizacyjne sektora finansów publicznych, które odpłatnie wykonują wyodrębnione zadania, pokrywają koszty swojej działalności z przychodów własnych. Państwowe zakłady budżetowe tworzą, łączą i likwidują ministrowie, kierownicy urzędów centralnych i wojewodowie. Natomiast gminne, powiatowe lub wojewódzkie zakłady budżetowe tworzą, łączą i likwidują organy stanowiące samorządu terytorialnego – art. 25 ust. 1.

Gospodarstwem pomocniczym jest, zgodnie z art. 26 ust. 1 cyt. ustawy, wyodrębniona z jednostki budżetowej, pod względem organizacyjnym i finansowym, część jej podstawowej działalności lub działalność uboczna. Gospodarstwo pomocnicze tworzy i likwiduje kierownik jednostki budżetowej po uprzednim uzyskaniu zgody właściwego ministra, kierownika urzędu centralnego lub wojewody - w przypadku gospodarstw pomocniczych państwowych jednostek budżetowych lub zarządu jednostki samorządu terytorialnego – w przypadku gospodarstw pomocniczych gminnych, powiatowych i wojewódzkich jednostek budżetowych – art. 27 ust. 1.

Zatem ze zwolnienia określonego w § 8 ust. 1 pkt 14 cyt. rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług korzystają usługi świadczone pomiędzy zdefiniowanymi wyżej grupami podmiotów.

Z wniosku wynika, że Wnioskodawca (UP) jest jednostką budżetową i jednostką organizacyjną Miasta, od którego na funkcjonowanie Urzędu otrzymuje środki z budżetu Miasta na dany rok budżetowy.

Siedziba Wnioskodawcy mieści się w budynku, który jest własnością Województwa M., przekazany w trwały zarząd Wojewódzkiemu Urzędowi Pracy w K. (samorządowa jednostka budżetowa).

Budynek Wnioskodawca użytkuje w części 77,7% na podstawie umowy użyczenia z dnia 30 kwietnia 1999r. zawartej pomiędzy Wojewódzkim Urzędem Pracy w K. filia w N. a ówczesnym Powiatowym Urzędem Pracy w N.

Z uwagi na zły stan budynku, zagrożenie bezpieczeństwa, życia pracowników i klientów Urzędu oraz realizację zadań własnych Miasta N. przez Powiatowy Urząd Pracy, została podjęta decyzja o remoncie i modernizacji budynku. W związku z czym w latach 2002-2003 PUP poniósł wydatki na remont i modernizację budynku. Środki na remont i modernizację budynku w części zajmowanej przez PUP zostały przyjęte w Uchwale Budżetowej Miasta N. na rok 2002 oraz 2003 ze wskazaniem realizacji zadania przez jednostkę organizacyjną Miasta N. - ówczesny Powiatowy Urząd Pracy.

Faktury za wykonane remonty i modernizację budynku były wystawiane na ówczesny Powiatowy Urząd Pracy. Rachunek za poniesione koszty przez ówczesny PUP wystawi Urząd Pracy (jednostka budżetowa), natomiast odbiorcą rachunku będzie Wojewódzki Urząd Pracy w K. (jednostka budżetowa). Obecnie zarówno Urząd Pracy jak i Wojewódzki Urząd Pracy nie są czynnymi podatnikami podatku VAT i nie składają deklaracji VAT-7.

Biorąc powyższe pod uwagę wskazać należy przepis art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. Nr 347, poz. 1 ze zm.), (wcześniej art. 6 ust. 4 Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich, dotyczących podatków obrotowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa opodatkowania (77/388/EWG) (Dz. U. UE. L. Nr 145, poz. 1 ze zm.).

Przepis ten stanowi, że w przypadku gdy podatnik działając we własnym imieniu, lecz na rachunek innej osoby, bierze udział w świadczeniu usług, uznaje się, że podatnik ten nabył i wyświadczył te usługi. Przepis ten reguluje zatem takie sytuacje, w których podatnik działając we własnym imieniu zawiera umowę, na podstawie której zobowiązuje się do zrealizowania pewnego świadczenia, jednak faktycznie świadczenie to realizowane jest przez podmiot trzeci. W takim przypadku gdy podatnik kupuje usługę, a następnie odprzedaje ją kontrahentowi w stanie tzw. nieprzetworzonym, uznaje się go jako podatnika, który usługę taką świadczy.

W świetle ww. przepisów, stwierdzić należy, że zakup usług (remont i modernizacja budynku) przez podatnika we własnym imieniu, jak również w dalszej kolejności ich odprzedaż na rzecz innych podmiotów wypełnia dyspozycję definicji świadczenia usług określonej w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT.

Odnosząc powyższe do zdarzenia przyszłego sprawy należy stwierdzić, że Wnioskodawca zakupił usługi we własnym imieniu a następnie ma zamiar dokonać ich odprzedaży. Należy zatem uznać, iż świadczy tym samym usługi zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT.

Ponieważ czynność „refakturowania” to nic innego jak odsprzedaż usług określonego rodzaju, czynność ta podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, w oparciu o przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o VAT, zgodnie, z którym opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Jednakże z wniosku wynika, iż jak już wyżej wspomniano rachunek za poniesione przez ówczesny PUP koszty remontu i modernizacji budynku wystawi Wnioskodawca (jednostka budżetowa), natomiast odbiorcą rachunku będzie Wojewódzki Urząd Pracy w K. (jednostka budżetowa).

Zatem o ile usługi, o których mowa we wniosku, świadczone będą pomiędzy samorządowymi jednostkami budżetowymi, wówczas będą one korzystać ze zwolnienia na podstawie przepisu § 8 ust. 1 pkt 14 ww. rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, z wyjątkiem usług, których zwolnienie to nie dotyczy.

Natomiast o odnośnie sposobu dokumentowania ww. usługi zauważyć należy, iż zarówno przepisy ustawy o VAT, jak i wydane na jej podstawie przepisy wykonawcze nie regulują zagadnienia „refakturowania”.

Jednak przyjęta praktyka, jak i wydane w tym przedmiocie orzecznictwo dopuszcza sytuację, że koszty niektórych usług, których odbiorcą jest inny podmiot niż podmiot obciążony przez ich wykonawcę mogą być w ramach zawartych umów przenoszone na faktycznego odbiorcę poprzez wystawienie tzw. „refaktur”. Przy czym „refakturowanie” polega na zafakturowaniu odsprzedaży usług bez doliczania jakiejkolwiek marży. Ceny netto, a także stawki podatku od towarów i usług w fakturach dokumentujących odsprzedaż usług dla użytkownika winny być takie same jak fakturze usługodawcy. Przyjęty sposób rozliczenia między podmiotami powinien wynikać z zawartej umowy.

Nie można jednak uznać, że w przypadku braku tzw. „refaktury“, czynność „ponoszenia kosztów“ nie nastąpiła.

Zgodnie z przepisem art. 106 ust. 1 ustawy o VAT, podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16.

W myśl § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 95, poz. 798 ze zm.), zarejestrowani podatnicy jako podatnicy VAT czynni, posiadający numer identyfikacji podatkowej, wystawiają faktury oznaczone wyrazami "FAKTURA VAT".

W przypadku, gdy wystawiającym dokument jest podmiot niebędący podatnikiem VAT czynnym, należy wystawić rachunek, zgodnie z przepisem art. 87 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, w którym ostatecznego odbiorcę usługi należy obciążyć kwotą brutto.

W myśl bowiem art. 87 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy prowadzący działalność gospodarczą obowiązani są na żądanie kupującego lub usługobiorcy wystawić rachunek potwierdzający dokonanie sprzedaży lub wykonanie usługi.

Takimi odrębnymi przepisami są wskazane wyżej: art. 106 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów, z których wynika, że tylko podatnik zarejestrowany jako podatnik VAT czynny dokumentuje dokonaną sprzedaż towarów lub wykonanie usług wystawiając fakturę VAT. Natomiast podatnik nie posiadający statusu podatnika VAT czynnego dokumentuje wykonane czynności rachunkiem.

Ze złożonego wniosku wynika, iż Wnioskodawca korzysta ze zwolnienia określonego w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT (nie składa deklaracji VAT-7), a zatem, w myśl przywołanych wyżej przepisów, nie ma możliwości wystawienia faktury VAT, może natomiast udokumentować dostawę usług poprzez wystawienie rachunku.

W tej sytuacji stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała