Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.310.2025.2.JMS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-10
Teza: Dotyczy podziału zysku, wypłaty dywidendy.
Słowa kluczowe: dywidendy
przychód
zyski-podział zysku
świadczenie-świadczenie nieodpłatne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia stanowiące
przychód-Świadczenia w naturze i świadczenia
nieodpłatne
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1-pkt 2
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 5

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek, o wydanie interpretacji indywidualnej w
    zakresie ustalenia, czy w świetle przedstawionego w niniejszym wniosku stanu
    faktycznego po stronie Wnioskodawcy powstanie przychód w podatku dochodowym od
    osób prawnych.
    Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwane - pismem z 2 lipca 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie („Wnioskodawca”)
    jest członkiem międzynarodowej grupy kapitałowej (...) (dalej: „Grupa”). Grupa (...) jest
    jedną z (...). Jedynym wspólnikiem Wnioskodawcy jest (...), posiadająca (...) udziałów o
    łącznej wartości (...) złotych. Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym,
    podlegającym w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w rozumieniu
    ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 278 z późn. zm. „Ustawa o CIT”).
    Wnioskodawca działa w obszarze (...). Wnioskodawca dostarcza swoim klientom
    kompleksowy zakres rozwiązań (...) obejmujących (...).
    Uchwałą wspólników z dnia (...) czerwca 2023 r. Zgromadzenia wspólników Wnioskodawcy
    podjęło uchwałę z dnia (...) czerwca 2023 r., w której postanowiono przeznaczyć zysk
    Wnioskodawcy za okres sprawozdawczy od 1 stycznia 2022 r. do 31 grudnia 2022 r. na
    dywidendę („Uchwała 1”). Uchwała 1 została podjęta jednomyślnie. Termin wypłaty
    dywidendy ustalony w Uchwale 1 to 31 grudnia 2023 r. Następnie zgromadzenie
    wspólników Wnioskodawcy uchwałą z dnia (...) listopada 2024 r. postanowiło zmienić
    swoją uchwałę z dnia (...) czerwca 2023 r. w ten sposób, że zysk Wnioskodawcy za okres
    sprawozdawczy od 1 stycznia 2022 r. do 31 grudnia 2022 r. przeznaczony na dywidendę
    Uchwałą 1, zostanie wypłacony w tym samym terminie, co dywidenda za okres
    sprawozdawczy od 1 stycznia 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. („Uchwała 2”), tj. do końca
    2024 r. Uchwała 2 została podjęta jednomyślnie. Zgodnie z Uchwałą 2 Wnioskodawca
    wypłacił wspólnikowi dywidendę za okres sprawozdawczy od 1 stycznia 2023 r. do 31
    grudnia 2023 r. w dniu (...) grudnia 2024 r.
    Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    Czy w świetle przedstawionego w niniejszym wniosku stanu faktycznego po stronie
    Wnioskodawcy powstanie przychód w podatku dochodowym od osób prawnych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, w świetle przedstawionego w niniejszym wniosku stanu
    faktycznego nie powstanie po jego stronie przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń w
    podatku dochodowym od osób prawnych.
    Zdaniem Wnioskodawcy, Uchwała 2 o zmianie terminu wypłaty dywidendy za rok 2022,
    wywołuje skutek wstecz tj. na dzień podjęcia Uchwały 1 o podziale zysku za rok obrotowy
    2022. Mając to na uwadze, należy stwierdzić, że Wnioskodawca wypłacił dywidendę w
    terminie, a po stronie Wspólnika nie istniało roszczenie o wypłatę dywidendy, a zatem
    Wnioskodawca nie korzystał z kapitału Wspólnika. W związku z podjęciem przez
    zgromadzenie wspólników Wnioskodawcy Uchwały 2 w sprawie zmiany terminu wypłaty
    dywidendy, nie uzyska ona żadnego przysporzenia, które można byłoby uznać za
    przychód. Nie dojdzie też do umorzenia zobowiązań Wnioskodawcy. Należy zatem uznać,
    że zmiana uchwały w sprawie wypłaty dywidendy nie spowoduje dla Wnioskodawcy
    powstania przychodu.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 Ustawy o CIT, przychodem, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art.
    14, jest w szczególności wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych
    świadczeń w naturze, w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub
    częściowo odpłatnie, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych
    świadczeń, z wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych
    otrzymanych przez samorządowe zakłady budżetowe w rozumieniu ustawy z dnia 27
    sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1530 z późn. zm.) oraz

    spółki użyteczności publicznej z wyłącznym udziałem jednostek samorządu terytorialnego
    lub ich związków od Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich
    związków w nieodpłatny zarząd lub używanie.
    Ustawa o CIT, zaliczając nieodpłatne lub częściowo odpłatne świadczenie do czynników
    kształtujących podstawę opodatkowania, nie precyzuje przy tym, co należy rozumieć przez
    „nieodpłatne” czy „częściowo odpłatne świadczenie”, ograniczając się jedynie do
    wskazania w art. 12 ust. 5-6a Ustawy o CIT, sposobu i kryteriów ustalania wartości
    nieodpłatnych i częściowo odpłatnych świadczeń. Mimo że Ustawa o CIT nie definiuje
    pojęcia nieodpłatnego świadczenia, to jednak w orzecznictwie sądów administracyjnych
    ugruntowała się linia orzecznicza, zgodnie z którą pojęcie to obejmuje wszystkie „(...)
    zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści
    kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w
    działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z
    kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające
    konkretny wymiar finansowy.” (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18
    listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02, potwierdzona uchwałą powiększonego składu
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2006 r. sygn. akt II FPS 1/06).
    Aby móc w pełni zdefiniować pojęcie „nieodpłatne” zasadnym jest także odwołanie się do
    wykładni gramatycznej, zgodnie z którą odpłacać to „oddawać komuś coś w zamian”,
    odpłatny zaś to „taki za który się płaci, wymagający zapłacenia, zwrot kosztów” (Nowy
    Słownik Języka Polskiego PWN, Warszawa 2002).
    Nieodpłatnym świadczeniem jest zatem uzyskana przez podatnika wymierna korzyść
    majątkowa niezwiązana z poniesieniem wydatków, powstaniem kosztów, z obowiązkiem
    uiszczenia wynagrodzenia lub inną formą ekwiwalentu. Nieodpłatne świadczenie ma
    miejsce, gdy świadczeniu jednego z podmiotów nie towarzyszy świadczenie drugostronne,
    co w konsekwencji wyraża się w zaistnieniu stanu, w którym po stronie przyjmującego
    dochodzi do zwiększenia aktywów bądź zmniejszenia pasywów. Świadczenia
    otrzymującego, aby podlegały opodatkowaniu, muszą zatem prowadzić do pojawienia się
    po stronie podmiotu je otrzymującego przychodu, czyli korzyści majątkowej, która może
    wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym
    skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem
    świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku
    podmiotu otrzymującego nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu
    ekonomicznym), ale ponieważ znaczenie dochodu na gruncie Ustawy o CIT jest szersze,
    zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z przyrostem majątku.
    Aby ocenić, czy doszło do powstania przychodu wymienionego w art. 12 ust. 1 pkt 2
    Ustawy o CIT, należy sprawdzić, czy podatnik uzyskał konkretną korzyść majątkową bez
    konieczności wzajemnego świadczenia. Kluczowe jest zbadanie charakteru czynności, w
    której uczestniczy podatnik, i ustalenie, czy jest to czynność przysparzająca, w której
    strona dokonująca przysporzenia otrzymuje w zamian korzyść majątkową. Według ustawy
    z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 18 z późn.
    zm.), wspólnicy nie nabywają automatycznego prawa do wypłaty z zysku po zatwierdzeniu
    sprawozdania finansowego. Roszczenie o wypłatę dywidendy w spółce kapitałowej staje
    się wymagalne dopiero w terminie wypłaty dywidendy. O nieodpłatnym świadczeniu
    można mówić jedynie w sytuacji, gdy termin wypłaty dywidendy nie zostanie dotrzymany.
    Ponadto, jeśli zgromadzenie wspólników nie podjęłoby uchwały o wypłacie dywidendy,
    zysk pozostałby w dyspozycji spółki, a nieodpłatne korzystanie z kapitału nie miałoby
    miejsca. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w związku z podjęciem przez
    zgromadzenie wspólników Wnioskodawcy Uchwały 2 w sprawie zmiany terminu wypłaty
    dywidendy, wspólnik Wnioskodawcy nie posiadał roszczenia o wypłatę tej dywidendy, a
    zatem nie doszło do powstanie przychodu z nieodpłatnych świadczeń po stronie
    Wnioskodawcy. Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że w przypadku, gdy zgromadzenie
    wspólników Wnioskodawcy w ogóle nie podjęłoby uchwały o wypłacie dywidendy, to
    wypracowany zysk pozostałby w dyspozycji Wnioskodawcy i oczywistym byłoby, że nie
    może być mowy o nieodpłatnym korzystaniu z kapitału. Wnioskodawca podkreśla, że
    pogląd ten podziela sam Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji
    indywidualnej z dnia 29 października 2021 r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.394.2021.1.AR, w
    której to organ interpretacyjny poszedł dalej i zgodził się z Wnioskodawcą, że nawet w

    przypadku zmiany uchwały o wypłacie zysku na przekazanie zysku na kapitał zakładowy,
    nie powstanie przychód z nieodpłatnych świadczeń. Przyjmując wnioskowanie z większego
    na mniejsze, Wnioskodawca wskazuje, że w jego opinii zmiana daty wypłaty dywidendy,
    tym bardziej nie powinna stanowić takiego przychodu. Ponadto, zdaniem Wnioskodawcy,
    w analizowanej sytuacji nie będzie miał zastosowania art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a Ustawy o
    CIT, zgodnie z którym przychodem jest wartość umorzonych zobowiązań. Umorzenie
    zobowiązań może mieć miejsce przez potrącenie, odnowienie oraz zwolnienie z długu pod
    tytułem darmym, a z taką sytuacją w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz.U z
    2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”), nie zawiera definicji przychodu, precyzując,
    poprzez przykładowe wyliczenie zawarte w art. 12 ust. 1-3 ustawy o CIT, rodzaje
    przychodów, a także enumeratywnie wylicza, jakiego rodzaju wpływy pieniężne podmiotu
    gospodarczego nie są zaliczane do przychodów (ust. 4, ust. 4d ustawy o CIT).
    Z istoty podatku dochodowego od osób prawnych wynika, że jest on ciężarem
    publicznoprawnym od przyrostu majątkowego (dochodu), a zatem przychodem - jako
    źródłem dochodu - jest wartość, która wchodząc do majątku podatnika może powiększyć
    jego aktywa.
    Powołana ustawa o CIT ustala zdarzenia, które powodują powstanie obowiązku
    podatkowego, czyli powinności przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z
    zaistnieniem tych zdarzeń. Ustala, kiedy i w jakich sytuacjach powstanie obowiązek
    podatkowy. Oznacza to, że powstaje on w okolicznościach wskazanych przez prawo,
    niezależnie od woli podlegających mu osób, czy podmiotów. Na gruncie ustaw
    podatkowych abstrakcyjny obowiązek podatkowy przekształca się w skonkretyzowane
    zobowiązanie podatkowe. Zdarzeniem, z którym ustawodawca wiąże obowiązek
    podatkowy jest m.in. wartość umorzonych zobowiązań.
    I tak, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 3 lit a. ustawy o CIT,
      przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności wartość, z
      zastrzeżeniem ust. 4 pkt 8, umorzonych lub przedawnionych zobowiązań, w tym z
      tytułu zaciągniętych pożyczek (kredytów), z wyjątkiem umorzonych pożyczek z
      Funduszu Pracy.
    W prawie cywilnym istnieje kilka form umorzenia zobowiązań. I tak, w ustawie z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 poz. 1061 ze zm., dalej: „Kc”) wśród nich
    wymieniono potrącenie (art. 498 Kc), nowację (zwana również odnowieniem - art. 506 Kc)
    oraz zwolnienie z długu (art. 508 Kc).
    Cywilistyczna instytucja potrącenia prowadzi do umorzenia dwóch przeciwstawnych sobie
    wierzytelności i jest dokonywana poprzez złożenie stosownego oświadczenia woli przez
    jednego z wierzycieli drugiemu wierzycielowi lub w drodze dwustronnej umowy między
    nimi. Potrącenie wierzytelności, podobnie jak wykonanie zobowiązania, powoduje
    efektywne zaspokojenie wierzyciela. W wyniku potrącenia wierzyciel uzyskuje w zasadzie
    taką samą korzyść, jaką zapewnia mu wykonanie zobowiązania.
    Odnowienie również jest formą zaspokojenia interesu wierzyciela, jednakże nie w sposób
    efektywny. W celu umorzenia dotychczasowego zobowiązania dłużnik zobowiązuje się
    wobec wierzyciela, za jego zgodą, spełnić inne świadczenie albo to samo świadczenie, lecz
    z innej podstawy prawnej. W efekcie odnowienia dotychczasowe zobowiązanie zostaje
    zastąpione nowym. Czynność ta powoduje wykreowanie tylko nowego tytułu prawnego do
    spłaty długu, co oznacza, iż w wyniku nowacji nie dojdzie do powstania przychodu
    podatkowego na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT. Dłużnik będzie bowiem cały
    czas zobowiązany do spełnienia tego samego świadczenia, tyle że z innej podstawy
    prawnej.
    Natomiast, zwolnienie z długu, o którym mowa w art. 508 Kc, oznacza dobrowolne
    zrezygnowanie przez wierzyciela ze świadczenia należnego mu od dłużnika. Zwolnienie to

    może być zarówno odpłatne lub pod tytułem darmym. Zwolnienie z długu ma charakter
    umowy pomiędzy wierzycielem a dłużnikiem, która zostaje zawarta, kiedy wierzyciel
    zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie to przyjmuje. Zwolnienie z długu musi być
    zatem zaakceptowane przez dłużnika. Samo oświadczenie woli wierzyciela, który zrzeka
    się przysługującej mu wierzytelności nie jest wystarczające.
    W doktrynie prawa podatkowego nie jest wyjaśnione jednoznacznie, czy „umorzenie
    zobowiązania”, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT dotyczy wszystkich
    wymienionych powyżej przypadków wygaśnięcia zobowiązania. Jednakże, w ślad za
    utrwalonym i powszechnie przyjmowanym stanowiskiem, przyjmuje się, że przychód w
    rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT, powstaje jedynie w przypadku
    umorzenia zobowiązania pod tytułem darmym, a zatem tylko i wyłącznie w przypadku
    nieodpłatnego zwolnienia z długu. Wyłącznie bowiem w takiej sytuacji dłużnik otrzymuje
    definitywne przysporzenie majątkowe. W zamian za wygaśnięcie zobowiązania dłużnik nie
    jest zobligowany do spełnienia w jego miejsce jakiegokolwiek innego świadczenia. Inne
    przypadki, takowego definitywnego przysporzenia nie rodzą (por. A. Obońska, A.
    Wacławczyk, A. Walter, „Podatek dochodowy od osób prawnych. Komentarz do art. 12”,
    wydanie IV, Warszawa 2014).
    Wskazali Państwo w opisie sprawy, że termin wypłaty dywidendy w Uchwale 1 z dnia (...)
    czerwca 2023 r., ustalony był na 31 grudnia 2023 r., następnie zgromadzenie wspólników
    Uchwałą 2 z 18 listopada 2024 r., postanowiło zmienić Uchwałę 1 w ten sposób, że zysk za
    okres sprawozdawczy od 1 stycznia 2022 r. do 31 grudnia 2022 r. przeznaczony na
    dywidendę Uchwałą 1, zostanie wypłacony w tym samym terminie, co dywidenda za okres
    sprawozdawczy od 1 stycznia 2023 r. do 31 grudnia 2023 r., tj. do końca 2024 r.
    Odnosząc wyżej cytowane przepisy do opisu sprawy stwierdzić należy, że po Państwa
    stronie nie powstanie przychód podatkowy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a
    ustawy o CIT.
    Jak wcześniej wskazano, zdarzeniem wynikającym z ww. przepisu, z którym ustawodawca
    wiąże obowiązek podatkowy jest wartość umorzonych zobowiązań. Podkreślić należy, że
    przychód w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT powstaje jedynie w
    przypadku umorzenia zobowiązania pod tytułem darmym, a zatem tylko i wyłącznie w
    przypadku nieodpłatnego zwolnienia z długu, bowiem wyłącznie w takiej sytuacji dłużnik
    otrzymuje definitywne przysporzenie majątkowe.
    W rozpatrywanej sprawie mamy natomiast do czynienia z sytuacją, w której Uchwałą 2
    następuje zmiana terminu wypłaty dywidendy wskazana w Uchwale 1.
    Jednocześnie, należy zastrzec, że niniejsza interpretacja nie rozstrzyga o dopuszczalności
    zmian podjętej wcześniej uchwały o podziale zysku, w tym kwestii określenia momentu,
    od którego zmiany te mogłyby obowiązywać.
    Stosownie do art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT,
      przychodem, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności wartość
      otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w naturze, w tym
      wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie, a także
      wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, z wyjątkiem
      świadczeń związanych z używaniem środków trwałych otrzymanych przez
      samorządowe zakłady budżetowe w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o
      finansach publicznych oraz spółki użyteczności publicznej z wyłącznym udziałem
      jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków od Skarbu Państwa, jednostek
      samorządu terytorialnego lub ich związków w nieodpłatny zarząd lub używanie.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych, zaliczając nieodpłatne świadczenie do
    czynników kształtujących podstawę opodatkowania, nie precyzuje, co należy rozumieć
    przez „nieodpłatne świadczenie”. Zgodnie z wykładnią gramatyczną, odpłacać to „oddawać
    komuś coś w zamian”, odpłatny zaś to „taki za który się płaci, wymagający zapłacenia,
    zwrot kosztów” (Nowy słownik języka polskiego PWN, Warszawa 2002). Nieodpłatny to
    niewymagający opłaty. Zgodnie z ugruntowanym poglądem, po raz pierwszy
    sformułowanym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 stycznia 2000 r., sygn.
    akt I SA/Gd 2285/98, a potem w uchwale siedmiu sędziów NSA z 18 listopada 2002 r.,

    sygn. akt FPS 9/02 i w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 16 października 2006 r.,
    sygn. akt II FPS 1/06, pojęcie to obejmuje wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia
    prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te
    wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych,
    których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą
    ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
    Nieodpłatnym świadczeniem jest zatem uzyskana przez podatnika wymierna korzyść
    majątkowa niezwiązana z poniesieniem wydatków, powstaniem kosztów, z obowiązkiem
    uiszczenia wynagrodzenia lub inną formą ekwiwalentu. Nieodpłatne świadczenie ma
    miejsce, gdy świadczeniu jednego z podmiotów nie towarzyszy świadczenie drugostronne,
    co w konsekwencji wyraża się w zaistnieniu stanu, w którym po stronie przyjmującego
    dochodzi do zwiększenia aktywów bądź zmniejszenia pasywów. Świadczenia
    otrzymującego, aby podlegały opodatkowaniu, muszą zatem prowadzić do pojawienia się
    po stronie podmiotu je otrzymującego przychodu, czyli korzyści majątkowej, która może
    wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym
    skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem
    świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku
    podmiotu otrzymującego nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu
    ekonomicznym), ale ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być
    traktowane na równi z przyrostem majątku.
    Najbardziej istotną dla pojęcia nieodpłatnego świadczenia jest przesłanka, dotycząca
    ekwiwalentności, w istocie pozwalająca na stwierdzenie, kiedy mamy do czynienia ze
    świadczeniem nieodpłatnym. Tylko świadczenia nieekwiwalentne mogą stanowić
    przychód podatkowy po stronie otrzymującego. Ekwiwalentność, która wyłącza możliwość
    powstania przychodu podatkowego z tytułu nieodpłatnego przysporzenia, oznacza
    wystąpienie świadczenia wzajemnego. Ekwiwalentność nie może wystąpić ani w
    momencie dokonywania świadczenia, ani w jakimkolwiek momencie w przyszłości. Jeżeli
    bowiem występuje ekwiwalent, jest też korzyść po drugiej stronie, a więc wyłączona jest
    możliwość uznania świadczenia za nieodpłatne. Przysporzenie w majątku podatnika musi
    mieć dla niego pewną wartość, którą można wyrazić w wymiarze finansowym. Chodzi o to,
    by świadczenie otrzymane bez wynagrodzenia było dla otrzymującego wartościowe.
    Świadczenie nieodpłatne będące przychodem podatkowym powinno wynikać z
    dwustronnego stosunku, tzn. powinien istnieć możliwy do identyfikacji podmiot
    świadczący oraz podmiot otrzymujący. Wynika to wprost z brzmienia ustawy, która mówi
    o świadczeniu, a nie o przysporzeniu. Zgodnie z definicją słownikową „świadczenie”
    oznacza obowiązek wykonania lub przekazania czegoś na czyjąś rzecz.
    Wartość nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń oraz wartość nieodpłatnie lub
    częściowo odpłatnie otrzymanych rzeczy i praw stanowiących przychody podatkowe
    ustala się na podstawie art. 12 ust. 5-6a ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 12 ust. 5 ustawy o CIT:
      wartość otrzymanych rzeczy lub praw, w tym otrzymanych nieodpłatnie, określa się
      na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego
      samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia
      zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania, z zastrzeżeniem ust. 6b.
    Przenosząc powyższe rozważania na grunt analizowanej sprawy wskazać należy, że w
    przypadku przekroczenia terminu wypłaty dywidendy, wspólnik jest uprawniony do
    żądania odsetek za opóźnienie, które byłyby wówczas naliczane już od dnia następującego
    po upływie terminu wypłaty. Jeżeli natomiast wspólnik nie wystąpi z takim żądaniem,
    podmiot zobowiązany do wypłaty dywidendy - którym jest w niniejszej sprawie
    Wnioskodawca - będzie zobowiązany do rozpoznania z tego tytułu przychodu z
    nieodpłatnych świadczeń na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, w wysokości
    niewypłaconych odsetek. Wnioskodawca uzyska bowiem w ten sposób realną korzyść
    majątkową kosztem innego podmiotu (wspólnika), w postaci zaoszczędzonych wydatków z
    powyższego tytułu (nieprzekazanych na rzecz wspólnika), przy braku spełnienia
    świadczenia wzajemnego (braku ekwiwalentności).

    Podkreślenia przy tym wymaga, że w powyższych okolicznościach obowiązek wykazywania
    przychodu powstanie już w związku z przekroczeniem terminu wypłaty dywidendy.
    Prawo do dywidendy i sposób jego realizacji zostały unormowane w ustawie z dnia 15
    września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 18 ze zm., dalej jako:
    „ksh”).
    Zgodnie z art. 191 § 1 ksh:
      wspólnik ma prawo do udziału w zysku wynikającym z rocznego sprawozdania
      finansowego i przeznaczonym do podziału uchwałą zgromadzenia wspólników, z
      uwzględnieniem przepisu art. 195 § 1.
    W myśl art. 191 § 2 ksh:
      umowa spółki może przewidywać inny sposób podziału zysku, z uwzględnieniem
      przepisów art. 192-197.
    Na podstawie art. 193 ksh:
      uprawnionymi do dywidendy za dany rok obrotowy są wspólnicy, którym udziały
      przysługiwały w dniu powzięcia uchwały o podziale zysku.
    Umowa spółki może upoważniać zgromadzenie wspólników do określenia dnia, według
    którego ustala się listę wspólników uprawnionych do dywidendy za dany rok obrotowy
    (dzień dywidendy).
    Dzień dywidendy wyznacza się w ciągu dwóch miesięcy od dnia powzięcia uchwały, o
    której mowa w art. 191 § 1. Jeżeli uchwała wspólników nie określa dnia dywidendy, dniem
    dywidendy jest dzień powzięcia uchwały o podziale zysku.
    Dywidendę wypłaca się w dniu określonym w uchwale wspólników. Jeżeli uchwała
    wspólników takiego dnia nie określa, dywidenda jest wypłacana niezwłocznie po dniu
    dywidendy.
    W tym miejscu wskazać należy, że dywidenda staje się wymagalna w określonym zgodnie
    z przepisami Kodeksu spółek handlowych terminie jej wypłaty. W przypadku, gdy
    stosowna uchwała zgromadzenia wspólników określa dzień wypłaty dywidendy,
    dysponowanie przez Spółkę zyskiem przeznaczonym do wypłaty wspólnikowi do upływu
    tego terminu nie skutkuje powstaniem przychodu z tyt. nieodpłatnych świadczeń. O
    nieodpłatnym świadczeniu można mówić dopiero w przypadku niedotrzymania terminu
    wypłaty dywidendy. W Państwa przypadku dniem wypłaty dywidendy ustalonym w
    Uchwale 1 był dzień 31 grudnia 2023 r. i w tym właśnie terminie dywidenda stała się
    wymagalna. Podjęta przez zgromadzenie wspólników Uchwała 2, zmieniająca ustalenia
    Uchwały 1 w zakresie terminu wypłaty dywidendy, została uchwalona w dn. (...) listopada
    2024 r., czyli po wymagalnym terminie do wypłaty dywidendy.
    Biorąc pod uwagę całość przedstawionego stanu faktycznego, wskazuję że niewypłacenie
    dywidendy po podjęciu uchwały o podziale zysku w terminie wskazanym w Uchwale 1,
    skutkuje osiągnięciem przez Państwa przychodów z tytułu nieodpłatnych świadczeń.
    Odpowiadając na Państwa wątpliwości, czy w świetle przedstawionego w niniejszym
    wniosku stanu faktycznego po stronie Wnioskodawcy powstanie przychód w podatku
    dochodowym od osób prawnych, Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Odnosząc się do powołanej interpretacji, wskazać należy, że rozstrzygnięcie w niej zawarte
    dotyczą konkretnej indywidualnej sprawy w określonym stanie faktycznym/zdarzeniu
    przyszłym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w niej zawarte są wiążące, zatem nie może
    przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu.
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym.

    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do z
    astosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.