Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP1/443-1132/14-2/MK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2015-03-04
Teza: Sprzedaż nieruchomości gruntowej niezabudowanej – wykorzystywanej w dzierżawie na cele rolnicze - podlega zwolnieniu od podatku od towarów i usług, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
Słowa kluczowe: działki; grunty; podatek-podatek od towarów i usług; zwolnienie-zwolnienie podatkowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 3 grudnia 2014 r. (data wpływu do Izby Skarbowej w Poznaniu 5 grudnia 2014 r., do Biura KIP w Lesznie 11 grudnia 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku VAT dostawy nieruchomości gruntowych niezabudowanych – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 5 grudnia 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku VAT dostawy nieruchomości gruntowych niezabudowanych.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Gmina jest właścicielem nieruchomości położonej w P., oznaczonej w ewidencji gruntów: obręb G., arkusz xx, działki 3/122, 3/123, 3/124, 3/125, 3/126, 3/127, 3/128, 3/130, 3/131, 3/132, 3/133, 3/134, 3/135, 3/136, 3/137, 3/138, 3/139, 3/140, 3/141, 3/142, 3/143, 3/144, 3/145, które przed przeprowadzonym podziałem stanowiły działkę 3/3.

Powyższą nieruchomość Miasto nabyło na podstawie decyzji komunalizacyjnej Wojewody z dnia 15 grudnia 1992 r. Wcześniej właścicielem był Skarb Państwa, który nabył ją na podstawie postanowienia, o stwierdzenie nabycia przez zasiedzenie z dniem 1 stycznia 1956 r. Nieruchomość stanowiła majątek opuszczony w rozumieniu art. 1 dekretu z dnia 8 marca 1946 r. o majątkach opuszczonych i poniemieckich.

Nieruchomość stanowią działki niezabudowane i położone na terenie, gdzie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego „D(…)” (uchwała Rady Miasta z dnia 29 sierpnia 2006 r.). Zgodnie z ww. planem, nieruchomość położna jest na obszarze oznaczonym symbolem 5MN-teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

Wspomniane na wstępie działki objęte były umową dzierżawy, obowiązującą od dnia 18 lipca 1994 r. do 31 października 2013 r., zawartą na cel rolniczy, której czynsz dzierżawny zwolniony był z podatku VAT.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy sprzedaż opisanej wyżej nieruchomości podlega zwolnieniu od podatku od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny, dostawa przedmiotowej nieruchomości zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), korzystać będzie ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, gdyż pomimo, że jest to teren budowlany, (grunt przeznaczony pod zabudowę zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), był on wykorzystywany na cele rolne, tj. działalność zwolnioną od podatku, zgodnie z § 3 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2013 r. w sprawie zwolnień od podatku towarów i usług oraz warunków stosowania tych zwolnień (Dz. U. z 2013 r., poz. 1722).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Pojęcie towaru ustawodawca zdefiniował w art. 2 pkt 6 ustawy. Zgodnie z zapisem zawartym w tym przepisie, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy – przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (\`(...)\`).

W świetle przedstawionych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Jak wynika z art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

W myśl powołanych powyżej przepisów, warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek:

*   dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
*   czynność ta wykonana została przez podmiot, który dla tej właśnie czynności występuje w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.

Konieczność implementacji przepisów prawa wspólnotowego do prawa krajowego wymusiła na ustawodawcy odrębne określenie statusu organów władzy publicznej. I tak, na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Z powyższego wynika, że wyłączenie organów władzy publicznej z zakresu podatku od towarów i usług uzależnione jest od spełnienia przesłanki podmiotowej – ich statusu oraz przesłanki przedmiotowej – a więc od charakteru podejmowanych przez organy działań.

Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 Dyrektywy 2006/112/WE Rady, zgodnie z którym krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami.

Jednakże w przypadku, gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji.

Analiza wskazanych powyżej przepisów prowadzi do następujących wniosków:

1.  wyłączenie organów władzy publicznej i urzędów obsługujących te organy z kategorii podatników podatku od towarów i usług ma charakter wyłącznie podmiotowo-przedmiotowy,
2.  w celu skorzystania przez ww. podmioty z wyłączenia konieczne jest spełnienie dwóch kumulatywnych warunków:
    *   czynności – co do zasady podlegające opodatkowaniu VAT – muszą być wykonane przez ściśle określone podmioty,
    *   ponadto czynności te muszą być wykonywane w ramach sprawowanego przez te podmioty władztwa publicznego.

W związku z powyższym należy podkreślić, że tylko spełnienie ww. warunków łącznie daje możliwość legalnego wyłączenia z kategorii podatników podatku od towarów i usług na mocy art. 15 ust. 6 ustawy.

Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki (urzędy) czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy, itd., umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych).

Natomiast zgodnie z art. 693 § 1 i § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121, z późn. zm.) – zwanej dalej k.c. – przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz. Czynsz może być zastrzeżony w pieniądzach lub świadczeniach innego rodzaju. Może być również oznaczony w ułamkowej części pożytków.

Biorąc pod uwagę powyższe należy wskazać, że – co do zasady – oddanie nieruchomości w dzierżawę stanowi czynność odpłatną i podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest właścicielem nieruchomości położonej w P., oznaczonej w ewidencji gruntów: obręb G., arkusz xx, działki 3/122, 3/123, 3/124, 3/125, 3/126, 3/127, 3/128, 3/130, 3/131, 3/132, 3/133, 3/134, 3/135, 3/136, 3/137, 3/138, 3/139, 3/140, 3/141, 3/142, 3/143, 3/144, 3/145, które przed przeprowadzonym podziałem stanowiły działkę 3/3. Działki te objęte były umową dzierżawy, obowiązującą od dnia 18 lipca 1994 r. do 31 października 2013 r., zawartą na cel rolniczy, której czynsz dzierżawny zwolniony był od podatku VAT.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że opisana wyżej nieruchomość wykorzystywana na podstawie umowy dzierżawy służyła do uzyskiwania czynszu dzierżawnego, który to – na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy – stanowi czynność opodatkowaną podatkiem od towarów i usług. Skutkiem powyższego wskazane działki gruntu wykorzystywane były przez Wnioskodawcę w działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Biorąc zatem pod uwagę treść przytoczonych przepisów oraz zawarty we wniosku opis sprawy stwierdzić należy, że Wnioskodawca sprzedając nieruchomości, dokona zbycia majątku wykorzystywanego przez Niego w prowadzonej działalności gospodarczej. Zatem dokonując dostaw opisanych nieruchomości wykorzystywanych w celach zarobkowych Zainteresowany wypełni przesłanki określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.

Na mocy art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług – stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Zgodnie z art. 146a pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110 wynosi 23%.

Jednakże, zarówno w treści ustawy, jak i przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewiduje dla niektórych czynności obniżone stawki lub zwolnienie od podatku.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, zwania się od podatku dostawę terenów innych niż tereny budowlane.

Przez tereny budowlane – stosownie do treści art. 2 pkt 33 ustawy – rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o którym mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Jak wynika z opisu sprawy wskazane we wniosku działki stanowią działki niezabudowane i położone są na terenie, gdzie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego „D(…)” (uchwała Rady Miasta z dnia 29 sierpnia 2006 r.). Zgodnie z ww. planem, nieruchomość położna jest na obszarze oznaczonym symbolem 5MN-teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że dostawa analizowanych działek nie będzie korzystać ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy. Brak powyższego uprawnienia wynika z faktu, że działki te zostały zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. W konsekwencji stanowią one tereny budowlane i nie mogą korzystać ze zwolnienia od podatku VAT, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.

Z kolei według art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez podatnika (kilka dni, miesięcy czy lat) – wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.

Analiza przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, regulujących wyżej wskazane prawo do zwolnienia od podatku dostaw budynków, budowli lub ich części, prowadzi do konkluzji, że w odniesieniu do tych towarów może wystąpić jedna z kilku podstaw do zastosowania zwolnienia od tego podatku. Istotne jest wobec tego każdorazowe kompleksowe zbadanie okoliczności towarzyszących dostawie ww. obiektów. Zauważyć bowiem należy, że stosowanie zwolnień od podatku ma charakter wyjątkowy i nie podlega ani wykładni rozszerzającej, ani zawężającej, natomiast możliwość wychodzenia poza wykładnię literalną jest niedopuszczalna. W efekcie podatnik uprawniony będzie do zastosowania ww. preferencji, gdy charakter świadczonych przez niego czynności, w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, wyczerpuje znamiona ujęte w treści przepisu statuującego jego prawo do zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług.

Stosownie do treści § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2013 r. w sprawie zwolnień od podatku od towarów i usług oraz warunków stosowania tych zwolnień (Dz. U. z 2013 r., poz. 1722, z późn. zm.), zwalnia się od podatku dzierżawę gruntów przeznaczonych na cele rolnicze.

Z powołanego przepisu aktu wykonawczego do ustawy wynika zatem, że cywilnoprawna dzierżawa gruntów przeznaczonych na cele rolnicze jest czynnością opodatkowaną podatkiem VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy w związku z art. 8 ust. 1 ustawy, korzystającą ze zwolnienia od podatku od towarów i usług.

Z opisu sprawy wynika, że określone we wniosku działki objęte były umową dzierżawy , obowiązującą od dnia 18 lipca 1994 r. do 31 października 2013 r., zawartą na cel rolniczy, której czynsz dzierżawny zwolniony był od podatku VAT. Powyższą nieruchomość Wnioskodawca nabył na podstawie decyzji komunalizacyjnej Wojewody z dnia 15 grudnia 1992 r. Wcześniej właścicielem był Skarb Państwa, który nabył ją na podstawie postanowienia, o stwierdzenie nabycia przez zasiedzenie z dniem 1 stycznia 1956 r. Nieruchomość stanowiła majątek opuszczony w rozumieniu art. 1 dekretu z dnia 8 marca 1946 r. o majątkach opuszczonych i poniemieckich.

Ze wskazanych elementów opisu stanu sprawy wynika zatem, że nabycie nieruchomości odbyło się na podstawie decyzji administracyjnej z roku 1992 (przed pojawieniem się regulacji prawnych dotyczących podatku od towarów i usług), a więc czynności nierodzącej prawa do odliczenia podatku VAT.

Uwzględniając powyższe zapisy ustawy oraz elementy stanu faktycznego wskazać należy, że dostawa działek 3/122, 3/123, 3/124, 3/125, 3/126, 3/127, 3/128, 3/130, 3/131, 3/132, 3/133, 3/134, 3/135, 3/136, 3/137, 3/138, 3/139, 3/140, 3/141, 3/142, 3/143, 3/144, 3/145, będących przedmiotem umowy dzierżawy gruntu rolniczego, korzystać będą ze zwolnienia od podatku VAT. Podstawą do zastosowania zwolnienia podatkowego jest w niniejszej sprawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, gdyż nieruchomości te były wykorzystywane wyłącznie na cele działalności gospodarczej zwolnionej od podatku od towarów i usług, a w związku z jej nabyciem Wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. W konsekwencji spełnione zostały przesłanki zawarte we wskazanym wyżej przepisie, co umożliwia zastosowanie względem planowanej dostawy działek gruntów niezabudowanych zwolnienia od podatku VAT.

Podsumowując, sprzedaż opisanej wyżej nieruchomości będzie korzystać ze zwolnienia od podatku od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.