Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-3.4012.523.2025.2.MR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-19
Teza: Nieposiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności
gospodarczej na terytorium Polski, miejsce opodatkowania
usług, obowiązek wystawiania i otrzymywania faktur za
pośrednictwem systemu KSeF.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
systemy-Krajowy System Faktur (KSeF)
usługi-usługi magazynowania i przechowywania towarów
usługi-usługi na majątku rzeczowym
świadczenie-miejsce świadczenia usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz
podatnika
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Zakres stosowania
przepisów rozdziału
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Krajowy System
Faktur (KSeF)
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Stosowanie faktur
ustrukturyzowanych
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28a-pkt 1-lit. a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28a-pkt 1-lit. b
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106g
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106ga
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106gb
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest
    prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    8 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z 8 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie nieposiadania stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, miejsca
    opodatkowania nabywanych usług, obowiązku wystawiania i otrzymywania faktur za
    pośrednictwem systemu KSeF.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 11 sierpnia 2025 r. (wpływ 11 sierpnia 2025 r.) oraz
    pismem z 11 sierpnia 2025 r. (wpływ 13 sierpnia 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1) Zainteresowana będąca stroną postępowania:
      A
    2) Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:
      B
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego

    A (dalej: Spółka, Wnioskodawca lub A) jest spółką prawa irlandzkiego, która posiada
    siedzibę oraz miejsce faktycznego zarządu na terytorium Irlandii. Spółka należy do grupy
    kapitałowej (...). A jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny w Polsce oraz podatnik
    VAT UE (dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych). Spółka prowadzi działalność
    gospodarczą w zakresie produkcji i handlu artykułami spożywczymi.
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej, Wnioskodawca współpracuje w Polsce
    z dwoma podmiotami produkcyjnymi, tj. Kontrahent 1 (dalej również Producent) oraz
    Kontrahent 2 (dalej również Usługodawca, Zainteresowany). Dodatkowo, Spółka nabywa
    od polskiego podmiotu z Grupy (dalej: Kontrahent 3) usługi związane z kompleksową
    obsługą marketingową, prawną oraz sprzedażową.
    W dalszej części niniejszego wniosku Kontrahent 1, Kontrahent 2 oraz Kontrahent 3 będą
    łącznie zwani również jako Kontrahenci.
    Kontrahent 1 i Kontrahent 2 to podmioty z siedzibą w Polsce, prowadzące działalność
    gospodarczą w zakresie produkcji wybranych artykułów spożywczych, zarejestrowani jako
    podatnicy VAT czynni w Polsce.
    Kontrahent 2, Kontrahent 3 oraz Spółka należą do jednej grupy kapitałowej (...).
    Spółka nie posiada siedziby działalności ani stałego przedstawicielstwa w Polsce, nie
    wynajmuje ani nie wynajmowała w Polsce powierzchni magazynowej, biurowej lub
    montażowej, nie posiada również w Polsce wyposażenia, maszyn ani urządzeń
    niezbędnych do prowadzenia działalności. Wnioskodawca nie zatrudniał ani nie zatrudnia
    na terenie Polski pracowników.
    1. Zakres współpracy Spółki z Kontrahentem 1.
    Wnioskodawca zawarł z Kontrahentem 1 umowę w zakresie produkcji i dostaw towarów
    („(...)”, dalej: Umowa A), do której corocznie strony podpisują aneks („(...)”, dalej Aneks). Na
    mocy zawartej Umowy A, Kontrahent 1 zobowiązał się do produkcji i sprzedaży na rzecz
    Spółki wybranych towarów – produktów spożywczych (dalej: Produkty) objętych zakresem
    Umowy A. Należy w tym miejscu podkreślić, że A ma prawo do korzystania z własności
    intelektualnej do Produktów (w szczególności patentów, znaków towarowych, wzorów
    przemysłowych, innych znaków ochronnych) i zobowiązał się do udzielenia Kontrahentowi
    1 licencji do wykorzystywania tych praw, ale tylko na potrzeby Umowy A (tj. na potrzeby
    produkcji odpowiednich Produktów).
    W związku z tym, Produkty te mogą być sprzedawane tylko na rzecz Spółki, ale
    jednocześnie właściwe postanowienia Umowy A wskazują, że Kontrahent 1 w żaden
    sposób nie jest ograniczony w zakresie produkcji innych towarów niż Produkty, czy to pod
    marką własną, czy to na rzecz innych podmiotów.
    Kontrahent 1 nie jest jedynym dostawcą artykułów spożywczych dla Wnioskodawcy.
    Spółka może według własnego uznania i bez powiadamiania Kontrahenta 1
    wyprodukować dowolne produkty samodzielnie lub za pośrednictwem innego producenta
    zewnętrznego. Ponadto, z wyjątkiem wiążących pisemnych zamówień złożonych przez
    Spółkę, nie zobowiązuje się ona do zakupu minimalnej ilości Produktów, która skutkuje
    określonym poziomem produkcji lub zyskiem dla Kontrahenta 1.
    Surowce wykorzystywane w procesie produkcji oraz pakowania Produktów są nabywane
    przez Kontrahenta 1 we własnym imieniu i stają się własnością tego podmiotu. Nabywane
    materiały są przechowywane przez Kontrahenta 1 i to on ponosi ryzyko za utratę lub
    uszkodzenie tych materiałów. Kontrahent 1 jest też właścicielem wyprodukowanych przez
    siebie Produktów. Jednocześnie ryzyko uszkodzenia lub utraty Produktów, jak również
    prawo własności do nich (a co za tym idzie – prawo do rozporządzania nimi jak właściciel)
    przechodzi z Kontrahenta 1 na A dopiero, gdy zostaną one załadowane na środek
    transportu zapewniony przez Spółkę lub przewoźnika działającego na rzecz Kontrahenta 1
    i ten środek transportu opuści punkt załadunku w fabryce Kontrahenta 1.

    Ponadto, Kontrahent 1 odpowiedzialny jest za dostarczanie na rzecz Wnioskodawcy
    Produktów odpowiedniej jakości i może z tego tytułu ponosić odpowiedzialność
    finansową. W procesie wytwarzania Produktów powinni brać udział pracownicy
    Kontrahenta 1, którzy są w tym zakresie odpowiednio przeszkoleni i doświadczeni.
    Kontrahent 1 dostarcza Produkty korzystając z surowców i opakowań zakupionych od
    dostawców zatwierdzonych przez Spółkę ściśle według formuł i specyfikacji dla każdego
    Produktu dostarczonych przez Wnioskodawcę. Kontrahent 1 ponosi wyłączną
    odpowiedzialność za negocjowanie i zawieranie własnych warunków dotyczących
    realizowanych zakupów, bezpośrednio ze wszystkimi dostawcami materiałów.
    Producent nie nabywa ani nie wykorzystuje żadnych surowców ani opakowań uzyskanych
    od zewnętrznych dostawców, chyba że taki dostawca zewnętrzny uzyska uprzednią
    pisemną zgodę Spółki. Jednocześnie, Kontrahent 1 nie jest zobowiązany do stosowania
    surowców i opakowań, które w istotny sposób zakłócałyby inną jego działalność związaną
    z produkcją. W przypadku, gdy Kontrahent 1 stwierdzi, że wytypowany przez Spółkę
    materiał w istotny sposób kolidowałby z innymi jego działaniami, może on skontaktować
    się z Wnioskodawcą w celu ustalenia rozwiązania alternatywnego, a Spółka uzgodni
    warunki zmiany materiału, w tym między innymi konsekwencje finansowe
    akceptowalnego alternatywnego rozwiązania, jak również wszelkie wynikające z tego
    zmiany cen.
    W toku produkcji Kontrahent 1 nie może dokonywać żadnych zmian w surowcach lub
    opakowaniach, specyfikacjach, produkcji i składzie Produktów bez uprzedniej pisemnej
    zgody Spółki, a wszelkie wnioski o wprowadzenie takich zmian będą uważane za ważne i
    dopuszczalne tylko wtedy, gdy zostaną przekazane na piśmie przez upoważnionego
    pracownika Spółki.
    Producent wdrożył i będzie utrzymywał procesy kontrolne, które umożliwiają śledzenie i
    wychwytywanie wszelkich wad w poszczególnych Produktach. W toku produkcji będzie
    korzystał wyłącznie z personelu, który posiada odpowiednie doświadczenie i kwalifikacje w
    zakresie wytwarzania Produktów. Jednocześnie, Kontrahent 1 nie będzie zlecał
    podwykonawstwa produkcji żadnych Produktów bez uprzedniej pisemnej zgody Spółki, a
    jeśli dojdzie do takiego zlecenia, to w takim przypadku Kontrahent 1 ma obowiązek
    zapewnić, że każdy podwykonawca jest związany warunkami zawartej między stronami
    Umowy A. Kontrahent 1 przyjmuje również pełną odpowiedzialność za podwykonawcę i
    pozostanie w pełni odpowiedzialny za przestrzeganie warunków Umowy A.
    Należy zauważyć, że Kontrahent 1 jest właścicielem sprzętu wymaganego do wytworzenia
    Produktów lub zakupi i zainstaluje wszelkie dodatkowe urządzenia, które mogą być
    wymagane do wytworzenia Produktów. Będzie on odpowiedzialny za utrzymanie sprzętu
    wykorzystywanego do produkcji Produktów w dobrym i zadowalającym stanie
    technicznym zgodnie ze specyfikacjami i zaleceniami producentów.
    Producent będzie prowadził dokumentację odzwierciedlającą numery partii, daty
    produkcji i daty ważności wszystkich Produktów. Będzie on również regularnie dostarczał
    Spółce raporty ze śledzenia zapasów Produktów, zgodnie ze standardami Wnioskodawcy,
    w tym między innymi wyniki inwentaryzacji ciągłej, raporty uzgadniania oraz raporty
    dotyczące przestarzałych/uszkodzonych zapasów.
    Przez cały czas obowiązywania Umowy A, Kontrahent 1 zobowiązany jest do (i)
    utrzymywania pomieszczeń, w których Produkty są wytwarzane w czystym i higienicznym
    stanie, zgodnie z przyjętymi standardami i praktykami branżowymi oraz standardami
    Spółki, a także (ii) wytwarzania wszystkich Produktów oraz związanych z nimi opakowań i
    etykiet dostarczanych do Spółki zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa
    żywnościowego i wszystkimi wymaganymi przez Wnioskodawcę standardami.
    Przedstawiciele Spółki nie mają prawa do swobodnego wstępu na teren fabryki
    Kontrahenta 1, w której wytwarzane są Produkty. Niemniej jednak, Wnioskodawca może,
    na własny koszt i po uprzednim dostarczeniu właściwego powiadomienia Kontrahenta 1,

    przeprowadzić kontrolę i audyt dokumentacji dotyczącej kosztów ponoszonych przez
    Producenta w procesie produkcji oraz samego procesu produkcji w świetle zgodności jego
    prowadzenia z zapisami Umowy A. Pracownicy Kontrahenta 1 będą szkoleni w zakresie
    wymagań technicznych przedstawianych przez Spółkę i będą zobowiązani do zachowania
    wyznaczonych przez A standardów jakości.
    Wynagrodzenie Kontrahenta 1 kalkulowane jest za poszczególne Produkty m.in. w oparciu
    o poniesiony przez Producenta rzeczywisty koszt surowców i materiałów opakowaniowych
    oraz koszty produkcji.
    Ponadto Producent zobowiązał się, oprócz dostawy Produktów, do wykonywania na rzecz
    Spółki dodatkowych świadczeń w zakresie zapewnienia Wnioskodawcy
    krótkoterminowych rozwiązań w zakresie przechowywania wyrobów gotowych.
    W ramach wzajemnych ustaleń Kontrahent 1 prowadzi tzw. magazyn buforowy i podczas
    przechowywania Produktów wykonuje wszelkie świadczenia związane z obsługą towarów,
    zapewnieniem bezpieczeństwa tych towarów i kontrolą zapasów Produktów. Kontrahent 1
    monitoruje przepływ Produktów w magazynie i prowadzi system kontroli zapasów dla
    dostawców. Producent jest zobowiązany do utrzymywania Produktów w dobrym stanie
    oraz do nieusuwania, niszczenia ani zasłaniania żadnych znaków identyfikacyjnych lub
    opakowań na tych Produktach.
    Kontrahent 1 ma obowiązek prowadzić precyzyjną i aktualną ewidencję wszystkich
    przepływów Produktów do magazynu, w jego obrębie i z magazynu. Ponadto Producent
    dostarcza Wnioskodawcy kwartalne raporty wyszczególniający wszystkie działania
    związane z zapasami w magazynie. Dodatkowo Kontrahent 1 zgłasza i wyjaśnia wszelkie
    rozbieżności w stanie Produktów znajdujących się w magazynie. Producent prowadzi
    również kwartalne inwentaryzacje wszystkich Produktów znajdujących się w magazynie
    oraz ma obowiązek powiadomienia Spółki o stanie fizycznej inwentaryzacji zapasów, a
    Wnioskodawca może uczestniczyć w takiej fizycznej inwentaryzacji.
    Po uprzednim powiadomieniu przez Spółkę, Producent umożliwia pracownikom A i jej
    upoważnionym przedstawicielom pełny dostęp do magazynu w celu przeprowadzenia
    potencjalnej inspekcji i audytu magazynu oraz odpowiednich rejestrów prowadzonych
    przez Kontrahenta 1 w celu:
    - weryfikacji wszelkich informacji o stanie zapasów dostarczonych przez Producenta;
    - sprawdzenia dokładności każdej faktury przedłożonej przez Producenta;
    - weryfikacji wywiązywania się przez Kontrahenta 1 z Umowy A.
    W ramach współpracy, Kontrahent 1 zapewnia Spółce dostęp i pomoc (w tym prawo do
    sporządzania kopii odpowiednich zapisów Producenta) w odniesieniu do każdego audytu,
    pod warunkiem, że Wnioskodawca dołoży wszelkich starań, aby przeprowadzenie
    inspekcji nie powodowało nieuzasadnionych zakłóceń w działalności Producenta.
    Prawo własności do Produktów wprowadzanych do magazynu przechodzi na A
    niezwłocznie po powiadomieniu Wnioskodawcy przez Producenta, że Produkty zostały
    przekazane do tego magazynu. Jednocześnie, Produkty pozostają własnością Spółki przez
    cały czas, kiedy są przechowywane w magazynie. Kontrahent 1 nie może używać,
    sprzedawać ani rozporządzać Produktami w sposób inny niż zgodnie z pisemnymi
    instrukcjami lub upoważnieniami przekazanymi przez Spółkę.
    Wynagrodzenie za przechowywanie kalkulowane jest w oparciu o ilość magazynowanych
    palet z Produktami.
    Magazyn jest prowadzony przez Producenta i nie jest własnością Spółki, nie jest również
    przez Spółkę najmowany (Spółka nie posiada swobodnego i nieograniczonego dostępu do
    powierzchni magazynu, ani prawa decydowania o sposobie jego wykorzystania). Ponadto,
    Spółka nie najmuje na terytorium Polski żadnych innych nieruchomości, powierzchni czy
    biur. Spółka nie posiada na terytorium Polski również własnych narzędzi/sprzętu oraz

    innych środków trwałych służących działalności. Producent świadczy przedmiotową usługę
    wyłącznie z wykorzystaniem własnych lub leasingowanych /najmowanych aktywów oraz
    infrastruktury znajdującej się na terytorium Polski (tj. powierzchni magazynowej, narzędzi
    i wyposażenia).
    Podsumowując należy zauważyć, że świadczenia związane z przechowywaniem
    Produktów realizowane jest wyłącznie przez pracowników Kontrahenta 1, którzy obsługują
    magazyn. Wszelkie ustalenia, jak i umowy z odbiorcami w zakresie dostawy Produktów są
    uzgadniane oraz zawierane przez zarząd lub uprawionych pracowników Spółki w miejscu,
    gdzie znajduje się siedziba Spółki, tj. na terytorium Irlandii.
    W szczególności, w Polsce Spółka nie zatrudnia pracowników, którzy posiadają
    uprawnienia do negocjowania oraz zawierania umów w imieniu Wnioskodawcy. Ponadto,
    należy również podkreślić, że Spółka nie posiada na terytorium Polski zasobów
    technicznych ani infrastruktury (w tym również technicznej), umożliwiającej
    Wnioskodawcy zawieranie umów i podejmowanie decyzji zarządczych w sposób stały i
    niezależny.
    2. Zakres współpracy Spółki z Kontrahentem 2.
    Wnioskodawca współpracuje również z Kontrahentem 2 na podstawie zawartej z
    Zainteresowanym umowy w zakresie produkcji towarów („(...)”, dalej: Umowa B).
    Na mocy Umowy B, Kontrahent 2 świadczy na rzecz Wnioskodawcy usługi związane z
    produkcją wybranych artykułów spożywczych (m.in. przetwarzanie żywności, usługi
    produkcyjne) w swojej fabryce zlokalizowanej na terytorium Polski.
    W tym celu Spółka przekazuje Kontrahentowi 2 własne surowce i materiały, które są
    następnie wykorzystywane do produkcji przez ten podmiot.
    W ramach świadczonej usługi, Kontrahent 2 zajmuje się produkcją wyrobów, przy czym
    właścicielem zarówno surowców oraz materiałów wykorzystywanych w procesie produkcji,
    jak i gotowych wyrobów jest Wnioskodawca. Kontrahent 2 nigdy nie uzyskuje prawa
    własności do tych surowców i materiałów, świadczy jedynie usługi produkcyjne na
    surowcach/materiałach należących do Spółki. Wnioskodawca ponosi wszelkie ryzyko i
    wydatki związane z dostawą surowców. Wyprodukowane wyroby są następnie
    przedmiotem sprzedaży realizowanej przez Wnioskodawcę na rzecz swoich kontrahentów.
    Wszelkie czynności Kontrahenta 2 związane ze świadczeniem realizowanym na rzecz
    Spółki wykonywane są w jego własnym imieniu, ale na zlecenie Wnioskodawcy.
    Kontrahent 2 zapewnia na własny koszt infrastrukturę produkcyjną w tym wszelkie
    potrzebne instalacje i sprzęt niezbędny do wytwarzania, pakowania i przechowywania
    wyprodukowanych wyrobów oraz jest odpowiedzialny za nadzorowanie oraz
    koordynowanie całego procesu produkcyjnego. Wnioskodawca nie posiada jakichkolwiek
    maszyn czy innych środków trwałych zlokalizowanych na terenie zakładu Usługodawcy
    (cały sprzęt jest własnością lub jest wynajmowany przez Usługodawcę).
    Na mocy zawartej Umowy B, A dostarcza Usługodawcy wszelką wiedzę techniczną
    dotyczącą procedur produkcyjnych oraz danych do wytworzenia artykułów spożywczych.
    Należy jednakże zauważyć, że ustalenia umowne zawarte między stronami przewidują
    możliwość odejścia przez Kontrahenta 2 od procedur produkcyjnych po wcześniejszym
    zawiadomieniu o tym Wnioskodawcy i uzyskaniu na to jego zgody.
    Zgodnie z zawartą Umową B, Kontrahent 2 może, świadcząc usługi na rzecz
    Wnioskodawcy, zastosować funkcjonujące w jego działalności procesy produkcyjne,
    przyjąć procesy produkcyjne A lub ustanowić nowe metody produkcji zgodnie z
    ustaleniami stron Umowy B, pod warunkiem jednak, że Kontrahent 2 zastosuje
    odpowiedni sprzęt, maszyny i metody produkcji w celu zapewnienia, że towary będą
    zawsze zgodne ze standardami Wnioskodawcy. Usługodawca nie może zmieniać ani
    modyfikować artykułów spożywczych bez uprzedniej zgody Wnioskodawcy.

    Wszelkie odpady procesowe (w tym niewłaściwie wytworzone produkty, które w procesie
    produkcji stają się bezużyteczne) powinny być utylizowane przez Usługodawcę, jednakże
    Umowa B dopuszcza możliwość sprzedaży takich odpadów przez Kontrahenta 2 we
    własnym zakresie. W takiej sytuacji Kontrahent 2 ma obowiązek udzielenia A rabatu
    równego cenie sprzedaży na fakturze wystawionej po takiej sprzedaży.
    Kontrahent 2 dostarcza Produkty zgodnie z instrukcjami Wnioskodawcy. Spółka ponosi
    wszelkie koszty lokalnego transportu Produktów. W tym zakresie Zainteresowany zawiera
    we własnym imieniu umowy ze stronami trzecimi w celu bezpiecznego transportu
    Produktów do dystrybutorów i klientów A.
    Po uprzednim powiadomieniu i za zgodą Kontrahenta 2, A (lub jego przedstawiciele) może
    (i) kontrolować prace w toku w celu określenia poprawności metod produkcji i sprzętu
    stosowanego przez Usługodawcę, oraz (ii) przeprowadzać wyrywkowe kontrole wyrobów
    gotowych w celu sprawdzenia, czy Produkty zostały wyprodukowane zgodnie ze
    specyfikacją produktu. Wszyscy przedstawiciele Spółki przeprowadzający takie inspekcje
    zobowiązani są do przestrzegania obowiązujących u Usługodawcy zasad bezpieczeństwa i
    ochrony.
    Kontrahent 2 jest zobowiązany do prowadzenia rejestrów i rozrachunków w związku z
    wykonywaniem usług na rzecz A. Po uprzednim powiadomieniu i za zgodą Kontrahenta 2,
    Wnioskodawca może na terenie zakładu produkcyjnego Zainteresowanego kontrolować
    prowadzoną przez Usługodawcę sprawozdawczość, co powinno odbyć się w
    standardowych godzinach pracy zakładu. Dodatkowo, po wcześniejszym powiadomieniu
    Zainteresowany ma obowiązek zezwolenia audytorowi wyznaczonemu przez Spółkę na
    wgląd w dokumentację dotyczącą produkcji za zlecenie Wnioskodawcy.
    Personel działu produkcyjnego Kontrahenta 2 przeprowadza na każdym etapie procesu
    produkcyjnego na koszt Usługodawcy szeroko zakrojone testy w celu zapewnienia
    najwyższej jakości gotowych artykułów spożywczych. Dział zapewnienia jakości
    Usługodawcy jest odpowiedzialny za zapewnienie, że wytwarzane artykuły są produktami
    wysokiej jakości. Do podstawowych obowiązków działu zapewnienia jakości należą m.in.:
    - wdrażanie polityk i procedur zapewnienia jakości w zakresie kontroli surowców,
      materiałów opakowaniowych, produkcji w toku i wyrobów gotowych w celu
      zapewnienia, że wszystkie wyroby są zgodne ze specyfikacją produktu;
    - monitorowanie, audytowanie i nadzorowanie zakładów i operacji produkcyjnych pod
      kątem zgodności z ustalonymi procedurami lub wymaganiami co do specyfiki
      produktów lub rządowych agencji regulacyjnych;
    - prowadzenie wymaganej ewidencji i dokumentów, w tym wyników testów zapewnienia
      jakości, inspekcji, próbek produktów, utylizacji produktów, kontroli regulacyjnych,
      norm i specyfikacji.
    Produkty podlegają kontroli A lub osób przez nią wyznaczonych. Wnioskodawca ma
    zapewnione prawo dochodzenia od Kontrahenta 2 kar i/lub odszkodowań za
    nieterminowe lub niezgodne z umową wyroby.
    Tytuł prawny do wszystkich produktów i surowców, w tym wszystkich części,
    komponentów i materiałów składających się na te produkty i surowce, pozostaje w
    posiadaniu A. Wnioskodawca ponosi wszelkie ryzyko strat wynikających z produkcji,
    sprzedaży, transportu, przechowywania, obchodzenia się lub innego wykorzystania
    produktów i surowców, w tym wszystkich części, komponentów i materiałów składających
    się na produkty i surowce. Jednakże w przypadku, gdy straty wynikają wyłącznie z
    rażącego zaniedbania lub umyślnego działania Kontrahenta 2 lub jego agentów lub
    podwykonawców ryzyko strat ponosi Kontrahent 2.

    Na Kontrahencie 2 ciąży obowiązek wymiany na własny koszt, każdej ilości wadliwych lub
    niezgodnych z umową produktów dostarczonych do A, pod warunkiem, że Spółka
    powiadomi Kontrahenta 2 na piśmie o wykryciu jakiejkolwiek wady lub niezgodności i
    zapewni Usługodawcy rozsądny termin na ocenę roszczenia Wnioskodawcy.
    Kontrahent 2 ponosi wyłączną odpowiedzialność za wszelkie zobowiązania finansowe i
    prawne, a także inne zobowiązania wynikające z prowadzenia samodzielnej działalności
    gospodarczej.
    W ramach prowadzonej działalności, Kontrahent 2 jest niezależny od A i samodzielnie
    organizuje i zarządza swoimi codziennymi operacjami i działaniami. Na mocy zawartej
    Umowy B nie dochodzi do:
    - przyznania którejkolwiek ze stron uprawnienia do kierowania i kontrolowania bieżącej
      działalności drugiej strony;
    - ustanowienia stron jako partnerów, partnerów wspólnego przedsięwzięcia,
      współwłaścicieli lub w inny sposób jako uczestników wspólnego lub wspólnego
      przedsięwzięcia;
    - ustanawiania Kontrahenta 2 jako agenta;
    - zezwolenia jednej ze stron na reprezentowanie drugiej strony – w charakterze agenta
      lub w inny sposób – wobec osób trzecich (z wyjątkiem przypadków przewidzianych w
      Umowie B lub za uprzednią pisemną zgodą drugiej strony);
    - zezwolenia Kontrahentowi 2 na tworzenie lub przyjmowanie zobowiązań w imieniu A (z
      wyjątkiem przypadków w Umowie B).
    Wynagrodzenie za usługi produkcyjne świadczone przez Kontrahenta 2 będzie
    kalkulowane na podstawie poniesionych przez Kontrahenta 2 kosztów pracy (w
    szczególności – wynagrodzenia pracowników) oraz innych związanych z procesem
    produkcji i będzie ono powiększone o ustaloną marżę.
    Usługodawca ma zatem pełną swobodę co do sposobu organizacji procesów operacyjnych
    oraz wyboru odpowiednich narzędzi, sprzętu, pracowników i przestrzeni, które będzie
    wykorzystywać w procesie produkcji. W efekcie, Usługodawca świadczy na rzecz Spółki
    usługi wykorzystując własne aktywa, tj. magazyn, sprzęt i narzędzia. W związku z
    powyższym, Spółka nie posiada bezpośredniego dostępu do magazynu, gdzie będące jej
    własnością surowce i materiały są przechowywane i przetwarzane przez Usługodawcę
    (Spółka może jednak poprosić Usługodawcę o taki dostęp i o możliwość wejścia do
    obiektów Kontrahenta 2 by zobaczyć, jak wygląda proces produkcji, wnioskując o to z
    wyprzedzeniem).
    Dla potrzeb realizacji opisywanych usług na rzecz Spółki, Kontrahent 2 angażuje swoich
    pracowników realizujących obowiązki pod bezpośrednią kontrolą oraz nadzorem
    Usługodawcy. Kontrahent 2 jest również odpowiedzialny za zdefiniowanie zakresu zadań
    pracowników oraz przeprowadzenie niezbędnego procesu rekrutacyjnego. Natomiast
    Spółka wskazuje Usługodawcy swoje ogólne oczekiwania jakie ma wobec świadczonych
    usług, ich zakresu, jakości i standardu, specyfiki wyrobów itp.
    W związku z prowadzoną działalnością, Spółka nie zatrudnia w Polsce ani nie deleguje na
    terytorium Polski swoich pracowników. Usługi objęte Umową B są świadczone wyłącznie
    przez Usługodawcę /pracowników Usługodawcy. Usługodawca i jego pracownicy nie
    posiadają również żadnego pełnomocnictwa do reprezentowania Spółki w kwestiach
    umownych i finansowych oraz działania w imieniu Spółki wobec osób trzecich, nie mogą
    także faktycznie zawierać ani negocjować kontraktów w imieniu Spółki, ani pozyskiwać
    zamówień w imieniu lub na rzecz Spółki. Ponadto Spółka nie posiada na terytorium Polski
    własnej infrastruktury ani zasobów technicznych w celu realizacji ww. czynności, które
    pozwalałyby jej na zawieranie umów lub podejmowanie decyzji zarządczych w sposób
    stały i niezależny z Polski.

    3. Zakres współpracy Spółki z Kontrahentem 3.
    Dodatkowo Spółka nadmienia, iż w ramach swojej działalności nabywa również usługi w
    zakresie obsługi marketingowej, prawnej oraz sprzedażowej od Kontrahenta 3, który jest
    polską spółką należącą do (...). W ramach współpracy ze Spółką, Kontrahent 3 wykonuje
    świadczenia dotyczące:
    - profesjonalnego wsparcia w zakresie marketingu,
    - obsługi w zakresie zagadnień prawnych,
    - szeroko rozumianej obsługi sprzedażowej.
    Usługi świadczone przez Kontrahenta 3 wykonywane są wyłącznie przez pracowników,
    których zatrudnia Kontrahent 3. Kontrahent 3 i jego pracownicy nie posiadają umocowań
    do występowania w imieniu Spółki przed osobami trzecimi. Spółka w ramach współpracy z
    Kontrahentem 3 funkcjonuje jak w przypadku współpracy ze „standardowym”
    usługodawcą, tj. nie posiada kontroli nad zasobami Kontrahenta 3 a jedynie nabywa od
    niego wskazane powyżej usługi.
    Ogólne uwagi dotyczące współpracy z Kontrahentami
    Miejsce efektywnego zarządu Spółki znajduje się w Irlandii. W szczególności wszystkie
    decyzje biznesowe podejmowane są i będą w Irlandii, a proces sprzedaży produktów
    realizowany jest i będzie przez Spółkę bezpośrednio z Irlandii.
    Podsumowując współpracę z Kontrahentami:
    a) Spółka nie przekazuje Kontrahentom ani też nie posiada własnego zaplecza
      personalnego ani technicznego w Polsce.
    b) Spółka nie sprawuje bezpośredniej kontroli/nadzoru nad zapleczem personalnym
      Kontrahentów w Polsce (sprawowanie bezpośredniej kontroli nad pracownikami
      Kontrahentów pozostaje w wyłącznej gestii Kontrahentów).
    c) Spółka nie sprawuje bezpośredniej kontroli nad zapleczem technicznym Kontrahentów
      w Polsce (świadczenia są przez Kontrahentów realizowane przy użyciu ich własnego
      sprzętu i narzędzi, a Wnioskodawca nie posiada jakichkolwiek maszyn czy innych
      środków trwałych zlokalizowanych na terenie ich zakładów oraz nie kontroluje doboru
      ani sposobu wykorzystania zaplecza technicznego przez Kontrahentów w celu
      wykonywania świadczeń i dostaw na rzecz Wnioskodawcy).
    d) Spółka nie posiada również bezpośredniego dostępu do zakładów Kontrahenta 1 i
      Kontrahenta 2, gdzie surowce i materiały są przechowywane i wykorzystywane w
      procesie produkcji przez tych Kontrahentów (może jednak zawnioskować o udzielenie
      zgody na taki dostęp).
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    1. W jaki sposób jest realizowana/zorganizowana działalność gospodarcza Spółki A w
      kraju siedziby działalności gospodarczej (proszę ogólnie bez wskazywania szczegółów,
      lecz w sposób niebudzący wątpliwości wskazać jak Spółka prowadzi działalność w
      Irlandii, np. czy działalność w kraju siedziby ogranicza się tylko do posiadania biura,
      czy w kraju siedziby Spółka korzysta z jakichś magazynów, czy w kraju siedziby odbywa
      się produkcja towarów, jakie zasoby osobowe i techniczne Spółka posiada w kraju
      siedziby itp.).
      Odpowiedź:
      Spółka wyjaśnia, że na terytorium Irlandii znajduje się siedziba działalności Spółki, w
      której odejmowane są kluczowe decyzje dotyczące wszelkich aspektów związanych z
      prowadzoną globalnie działalnością gospodarczą. Jednocześnie na terytorium Irlandii
      Spółka nie prowadzi działalności produkcyjnej ani magazynowej, a charakter
      posiadanych tam zasobów technicznych oraz osobowych odpowiada wspomnianej

      działalności. W siedzibie Spółki zlokalizowany jest Zarząd Spółki oraz różne funkcje
      centralne takie jak (...).
    2. Przez jaki okres czasu (w przybliżeniu/około) Spółka A planuje współpracować z
      polskimi Kontrahentami, o których mowa we wniosku?
      Odpowiedź:
      Spółka wyjaśnia, że współpracę z polskimi Kontrahentami regulują ustalenia
      umowne zawarte na określony okres czasu stąd Spółka nie może przewidzieć jak
      długo będzie trwała współpraca ze wskazanymi Kontrahentami. Spółka nie planuje
      jednak zakończenia takiej współpracy w najbliższym czasie.
    3. Czy poza zakresem objętym Umową A zawartej ze Spółką A, Kontrahent 1 świadczy
      usługi produkcji oraz dokonuje dostaw towarów również na rzecz innych podmiotów
      niepowiązanych ze Spółką A?
      Odpowiedź:
      Spółka zauważa, że tak jak to zostało przedstawione w stanie faktycznym opisanym
      we Wniosku właściwe postanowienia Umowy A wskazują, że Kontrahent 1 w żaden
      sposób nie jest ograniczony w zakresie podejmowania usług produkcji towarów
      innych niż Produkty czy to pod marką własną, czy to na rzecz innych podmiotów.
      Tym samym, Kontrahent 1 może świadczyć usługi produkcji oraz dokonywać dostaw
      wyprodukowanych przez siebie towarów również na rzecz innych podmiotów w tym
      niepowiązanych ze Spółką.
    4. Na jakiej podstawie Spółka A będzie korzystać z magazynu prowadzonego przez
      Kontrahenta 1?
      Odpowiedź:
      Spółka podkreśla, że tak jak zostało wskazane w stanie faktycznym opisanym we
      Wniosku, Spółka corocznie podpisuje z Kontrahentem 1 Aneks do Umowy A („...”).
      Wskazany Aneks stanowi podstawę dla świadczenia przez Kontrahenta 1 na rzecz
      Spółki krótkoterminowych rozwiązań w zakresie przechowywania wyrobów
      gotowych.
    5. Czy Kontrahent 1 świadczy/będzie świadczył usługi przechowywania Produktów w
      magazynie tylko na rzecz Spółki A?
      Odpowiedź:
      Spółka wskazuje, że Kontrahent 1 nie jest w żaden sposób ograniczony w zakresie
      możliwości świadczenia usług przechowywania również na rzecz innych podmiotów,
      w tym niepowiązanych ze Spółką.
    6. Czy Spółka A ma/będzie miała wpływ jaka część zasobów technicznych/rzeczowych
      Kontrahenta 1 ma zostać wykorzystana do świadczenia usług przechowywania
      Produktów w magazynie, w tym proszę wskazać/opisać na czym ten wpływ polega i w
      jaki sposób jest/będzie realizowany?
      Odpowiedź:
      Spółka wyjaśnia, że nie ma/nie będzie miała wpływu na to jaka część zasobów
      technicznych/rzeczowych Kontrahenta 1 ma zostać wykorzystana do świadczenia
      usług przechowywania Produktów w magazynie. W tym zakresie Spółka wskazuje, że
      Kontrahent 1 ma pełną swobodę co do sposobu organizacji procesów operacyjnych
      dotyczących magazynu oraz wyboru odpowiednich narzędzi, sprzętu i przestrzeni,
      które Kontrahent 1 będzie wykorzystywać w celu świadczenia usług przechowywania
      Produktów na rzecz A. W efekcie, Kontrahent 1 świadczy na rzecz Spółki usługi
      wykorzystując własne aktywa, tj. magazyn, sprzęt i narzędzia. Jednocześnie Spółka
      nie posiada bezpośredniego dostępu do magazynu, gdzie będące jej własnością
      Produkty są przechowywane przez Kontrahenta 1 (Spółka może jednak poprosić

      Kontrahenta 1 o taki dostęp i o możliwość wejścia do obiektów Kontrahenta 1,
      wnioskując o to z wyprzedzeniem).
    7. Czy Spółka A posiada/będzie posiadać bezpośrednią kontrolę nad zasobami
      osobowymi Kontrahenta 1 wykorzystywanymi do świadczenia usług przechowywania
      Produktów w magazynie na rzecz Spółki, w tym proszę wskazać/opisać na czym ta
      kontrola polega i w jaki sposób jest/będzie realizowana?
      Odpowiedź:
      Spółka wskazuje, że nie posiada/nie będzie posiadać kontroli nad zasobami
      osobowymi Kontrahenta 1 wykorzystywanymi do świadczenia usług na rzecz Spółki.
      Dla potrzeb realizacji wskazanych usług na rzecz A, Kontrahent 1 angażuje swoich
      pracowników realizujących swoje obowiązki pod bezpośrednią kontrolą oraz
      nadzorem Kontrahenta 1. Kontrahent 1 jest również odpowiedzialny za
      zdefiniowanie zakresu zadań pracowników oraz przeprowadzenie niezbędnego
      procesu rekrutacyjnego w celu pozyskania wykwalifikowanego personelu.
      Dodatkowo Spółka zauważa, że analizowane usługi są świadczone wyłącznie przez
      Kontrahenta 1 /pracowników Kontrahenta 1. Kontrahent 1 i jego pracownicy nie
      posiadają również żadnego pełnomocnictwa do reprezentowania Spółki oraz
      działania w imieniu Spółki wobec osób trzecich.
    8. Czy poza zakresem objętym Umową B zawartej ze Spółką A, Kontrahent 2 świadczy
      /będzie świadczył usługi produkcyjne także na rzecz innych podmiotów
      niepowiązanych ze Spółką A?
      Odpowiedź:
      Spółka wyjaśnia, że Kontrahent 2 jako podmiot należący do tej samej grupy
      kapitałowej co Wnioskodawca (...) nie świadczy usług na rzecz innych podmiotów,
      niemniej zapisy umowne nie ograniczają takiej możliwości.
    9. Czy Spółka A ma/będzie miała wpływ, która część zasobów technicznych/rzeczowych
      Kontrahenta 2 będzie wykorzystywana do świadczenia usług produkcji na rzecz Spółki?
      Odpowiedź:
      Spółka wyjaśnia nie ma i nie będzie miała wpływu na to, która część zasobów
      technicznych/rzeczowych Kontrahenta 2 będzie wykorzystywana do świadczenia
      usług produkcji na rzecz Spółki. W tym zakresie Spółka wskazuje, że Kontrahent 2 ma
      pełną swobodę co do sposobu organizacji procesów operacyjnych dotyczących
      produkcji oraz wyboru odpowiednich przestrzeni, narzędzi i sprzętu, które
      Kontrahent 2 będzie wykorzystywać w celu świadczenia usług produkcji na rzecz A. W
      ramach prowadzonej działalności Kontrahent 2 jest niezależny od A i samodzielnie
      organizuje i zarządza swoimi codziennymi operacjami i działaniami. W efekcie,
      Kontrahent 2 świadczy na rzecz Spółki usługi wykorzystując własne aktywa, tj.
      przestrzeń produkcyjną, sprzęt i narzędzia. Jednocześnie pozostaje niezależny w
      zakresie wszelkich procesów operacyjnych oraz wyboru zasobów technicznych czy
      rzeczowych niezbędnych do realizacji wskazanej usługi produkcyjnej.
    10. Czy Spółka A ma/będzie miała wpływ jaka część zasobów osobowych ma świadczyć
      usługi produkcji towarów na rzecz Spółki? Czy Spółka ma/będzie miała wpływ na czas
      pracy zasobów osobowych Kontrahenta 2, czy Spółka ma/będzie miała wpływ, które
      zasoby osobowe Kontrahenta 2 mają realizować usługi?
      Odpowiedź:
      Spółka wskazuje, że nie ma/nie będzie miała wpływu jaka część zasobów osobowych
      Kontrahenta 2 ma świadczyć usługi produkcji towarów na rzecz Spółki. Kontrahent 2
      dla świadczenia usług produkcji towarów na rzecz Spółki angażuje swoich
      pracowników realizujących swoje obowiązki pod bezpośrednią kontrolą oraz

      nadzorem Kontrahenta 2. Kontrahent 2 określa zakres zadań i obowiązków
      pracowników oraz przeprowadza niezbędne procesy rekrutacyjne w celu
      zatrudnienia wykwalifikowanego personelu. Spółka jednocześnie nie ma i nie będzie
      miała wpływu na czas pracy pracowników Kontrahenta 2 ani też nie ma i nie będzie
      miała wpływu, którzy pracownicy Kontrahenta 2 realizują czy też będą wykonywać
      usługi świadczone na rzecz Wnioskodawcy.
      Dodatkowo Spółka zauważa, że analizowane usługi są świadczone wyłącznie przez
      Kontrahenta 2 /pracowników Kontrahenta 2. Kontrahent 2 i jego pracownicy nie
      posiadają również żadnego pełnomocnictwa do reprezentowania Spółki oraz
      działania w imieniu Spółki wobec osób trzecich.
    11. Czy Kontrahent 3 świadczy/będzie świadczył usługi w zakresie obsługi marketingowej,
      prawnej oraz sprzedażowej także na rzecz innych podmiotów niepowiązanych ze
      Spółką A?
      Odpowiedź:
      Spółka wyjaśnia, że Kontrahent 3 jako podmiot należący do tej samej grupy
      kapitałowej co Wnioskodawca (...) nie świadczy usług na rzecz innych podmiotów,
      niemniej zapisy umowne nie ograniczają takiej możliwości.
    12. Czy Spółka A ma/będzie miała wpływ jaka część zasobów technicznych/rzeczowych
      Kontrahenta 3 ma zostać wykorzystana do świadczenia usług w zakresie obsługi
      marketingowej, prawnej oraz sprzedażowej na rzecz Spółki, w tym proszę wskazać
      /opisać na czym ten wpływ polega i w jaki sposób jest/będzie realizowany?
      Odpowiedź:
      Spółka zaznacza, że nie ma i nie będzie miała wpływu na to jaka część zasobów
      technicznych /rzeczowych Kontrahenta 3 ma zostać wykorzystana do świadczenia
      usług w zakresie obsługi marketingowej, prawnej oraz sprzedażowej na rzecz Spółki.
      Spółka podkreśla, że Kontrahent 3 świadcząc wskazane usługi będzie działał jako
      niezależny od A podmiot dysponujący i wykorzystujący swoje zaplecze techniczne i
      rzeczowe, co do którego wykorzystania i przeznaczenia będzie podejmował decyzje
      samodzielnie i niezależnie.
    13. Czy Spółka A ma/będzie miała wpływ jaka część zasobów osobowych ma świadczyć
      usługi w zakresie obsługi marketingowej, prawnej oraz sprzedażowej na rzecz Spółki,
      czy Spółka ma/będzie miała wpływ na czas pracy zasobów osobowych Kontrahenta 3,
      czy Spółka będzie miała wpływ, które zasoby osobowe Kontrahenta 3 mają realizować
      usługi?
      Odpowiedź:
      Spółka wyjaśnia, że nie ma i nie będzie miała wpływu na to jaka część zasobów
      osobowych ma świadczyć usługi w zakresie obsługi marketingowej, prawnej oraz
      sprzedażowej na rzecz A. Spółka nie będzie też miała wpływu na to, którzy
      pracownicy zatrudnieni przez Kontrahenta 3 będą wykonywać prace związane ze
      świadczeniem przedmiotowych usług. Poza kontrolą Spółki będzie pozostawał też
      czas pracy pracowników Kontrahenta 3. W tym zakresie Spółka wskazuje, że w
      ramach współpracy z Kontrahentem 3 funkcjonuje podobnie jak w przypadku
      współpracy ze „standardowym” usługodawcą, tj. nie posiada kontroli nad zasobami
      Kontrahenta 3 a jedynie nabywa od niego wskazane powyżej usługi. Tym samym
      Spółka nie posiada żadnej kontroli nad pracownikami Kontrahenta 3. Dla potrzeb
      realizacji opisywanych usług na rzecz Spółki pracownicy Kontrahenta 3 realizują
      bowiem swoje obowiązki pod bezpośrednią kontrolą oraz nadzorem Kontrahenta 3.
    14. Na czym dokładnie polegają świadczone przez Kontrahenta 3 usługi w zakresie obsługi
      marketingowej, prawnej oraz sprzedażowej?
      Odpowiedź:

      W ramach współpracy ze Spółką Kontrahent 3 wykonuje świadczenia dotyczące
      profesjonalnego wsparcia w zakresie marketingu, obsługi w zakresie zagadnień
      prawnych, finansów, łańcuchów dostaw oraz szeroko rozumianej obsługi
      sprzedażowej. Opisane świadczenia obejmują m.in. działania związane ze wsparciem
      w kwestiach prawnych, marketingowych i promocyjnych produktów A, działania
      wspierające finanse, takie jak budżetowanie, prognozowanie, obsługa klienta i
      wsparcie logistyczne obejmujące różne rynki w Europie Południowo-Wschodniej i
      Północnej.
    15. Czy pracownicy Kontrahenta 3 uczestniczą/będą uczestniczyć w realizacji zamówień, tj.
      czy uczestniczą/będą uczestniczyli w procesie zakupu surowców, bądź sprzedaży
      towarów przez A?
      Odpowiedź:
      Spółka wyjaśnia, że pracownicy Kontrahenta 3 nie uczestniczą ani też nie będą
      uczestniczyć w realizacji zamówień dotyczących A. Ponadto pracownicy Kontrahenta
      3 nie uczestniczą ani nie będą uczestniczyli w procesie zakupu surowców, bądź
      sprzedaży towarów dokonywanej przez Spółkę.
    Pytania
    W związku z powyższym opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego Wnioskodawca
    oraz Zainteresowany proszą o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
    1. Czy Wnioskodawca i Zainteresowany prawidłowo przyjmują, że w przedstawionym
      powyżej modelu działalności Wnioskodawca nie posiada/nie będzie posiadać stałego
      miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski na gruncie VAT?
    2. W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1 (tj. jeśli Spółka nie posiada stałego
      miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski) – czy wskazane
      usługi produkcyjne wykonywane przez Zainteresowanego na rzecz Spółki nie podlegają
      /nie będą podlegać opodatkowaniu VAT w Polsce (tj. miejsce świadczenia usług dla
      celów VAT jest/będzie położone poza Polską, w siedzibie usługobiorcy)?
    3. W przypadku negatywnej odpowiedzi Organu Interpretacyjnego na pytanie nr 1, tj.
      uznania, że Spółka posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na
      terytorium Polski – czy opisana usługa produkcyjna podlega/będzie podlegać
      opodatkowaniu VAT w Polsce?
    4. W przypadku negatywnej odpowiedzi Organu Interpretacyjnego na pytanie nr 1, tj.
      uznania, że Spółka posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na
      terytorium Polski oraz wskazania, że miejscem świadczenia (opodatkowania VAT)
      usług realizowanych przez Kontrahenta 2 będzie terytorium Polski – czy Spółka
      (będąca zarejestrowanym w Polsce podatnikiem VAT) będzie miała prawo do
      odliczenia VAT naliczonego wynikającego z faktur wystawianych na jej rzecz przez
      Kontrahenta 2 z tytułu świadczenia ww. usług (na zasadach ogólnych wynikających z
      ustawy o VAT)?
    5. W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1 (tj. jeśli Spółka nie posiada stałego
      miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski) – czy
      Wnioskodawca będzie zobowiązany do korzystania z Krajowego Systemu e-Faktur
      (dalej: KSeF)?
    Stanowisko Zainteresowanych
    Państwa zdaniem:
    Pytanie 1.
    Wnioskodawca nie będzie posiadać na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej dla celów podatku VAT.
    Pytanie 2.

    Jeśli Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium Polski – zdaniem Wnioskodawcy i Zainteresowanego, wskazane usługi
    produkcyjne świadczone przez Zainteresowanego na rzecz Spółki nie podlegają
    opodatkowaniu VAT w Polsce (tj. miejsce świadczenia usług dla celów VAT jest/będzie
    położone poza Polską).
    Pytanie 3 i 4.
    Zdaniem Wnioskodawcy i Zainteresowanego, jeśli Organ Interpretacyjny uzna, że Spółka
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, w
    świetle ustawy o VAT opisane we wniosku usługi świadczone przez Zainteresowanego na
    rzecz Spółki podlegają opodatkowaniu VAT w Polsce, zaś Wnioskodawca będzie
    uprawniony do odliczenia VAT naliczonego wynikającego z faktur wystawianych na jego
    rzecz przez Zainteresowanego z tytułu świadczenia ww. usług (na zasadach ogólnych
    wynikających z ustawy o VAT).
    Pytanie 5.
    Jeśli Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium Polski – Spółka nie będzie zobowiązana do korzystania z KSeF.
    Uzasadnienie
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie zostało zdefiniowane w przepisach
    polskiej ustawy o VAT. Również przepisy wykonawcze do ustawy o VAT nie zawierają
    definicji stałego miejsca prowadzenia działalności. Pojęcie to zostało zdefiniowane w
    Rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r.
    ustanawiającym środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej – wersja przekształcona (Dz. Urz. UE. L 77 z dnia 23
    marca 2011 r, dalej: Rozporządzenie). Wspomniane Rozporządzenie nie wymaga
    implementacji do krajowego systemu, mając charakter wiążący i podlegając
    bezpośredniemu zastosowaniu we wszystkich krajach członkowskich UE.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia, „stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej” oznacza dowolne miejsce – inne niż miejsce siedziby działalności
    gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 Rozporządzenia – które charakteryzuje
    się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych
    potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (tzw. pasywne stałe
    miejsce prowadzenia działalności – dopisek Wnioskodawcy).
    Dodatkowo, zgodnie z art. 11 ust. 2 Rozporządzenia, „stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce – inne niż miejsce siedziby
    działalności gospodarczej podatnika, które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz
    odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
    świadczenie usług, które wykonuje (tzw. aktywne stałe miejsce prowadzenia działalności –
    dopisek Wnioskodawcy).
    Jednocześnie, w myśl art. 11 ust. 3 Rozporządzenia, fakt posiadania numeru
    identyfikacyjnego VAT w danym kraju sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że
    podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym kraju.
    Powyższa definicja została wprowadzona jako odzwierciedlenie wydawanych w przeszłości
    przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) orzeczeń w sprawach
    odnoszących się do kwestii identyfikacji stałego miejsca działalności dla potrzeb VAT.
    W wyroku TSUE wydanym 16 października 2014 r. w sprawie o sygn. C-605/12 (Welmory
    Sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Gdańsku) Trybunał podkreślił, że aby
    spółkę zagraniczną można było uważać za posiadającą stałe miejsce prowadzenia
    działalności „(...) powinna ona dysponować w Polsce przynajmniej strukturą
    charakteryzującą się wystarczającą stałością, umożliwiającą, w zakresie zaplecza

    personalnego i technicznego w Polsce odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych przez
    spółkę polską do własnych potrzeb działalności gospodarczej (...)”.
    Stanowisko analogiczne zaprezentowane zostało przez TSUE także m.in. w sprawie:
    - C-73/06, Planzer Luxembourg Sari przeciwko Bundeszentralamt fur Steuern,
    - C-168/84, Gunter Berkholz und Finanzamt Hamburg-Mitte-Altstadt,
    - C-260/95, Commisioners of Customs and Excise przeciwko DFDS a/s,
    - C-390/96, Lease Plan Luxembourg SA.
    Ponadto, w rozstrzygnięciu TSUE z dnia 17 lipca 1997 r. w sprawie spółki ARO Lease BV
    (sygn. C-190/95), Trybunał wskazał wprost, iż podatnik, który nie posiada w państwie
    członkowskim ani własnego personelu, ani struktury organizacyjnej, która cechuje się
    wystarczającym stopniem trwałości, aby zapewnić ramy, w których mogłyby być zawierane
    umowy i podejmowane decyzje w zakresie zarządzania, nie może posiadać stałego
    miejsca prowadzenia działalności w tym państwie.
    Dodatkowo, Spółka i Zainteresowany zwracają uwagę, iż 14 listopada 2019 r. wydana
    została opinia Rzecznika Generalnego w sprawie o sygn. C-547/18 Dong Yang, dotycząca
    istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej przedsiębiorstwa
    zagranicznego w Polsce. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na główne tezy płynące z
    przedmiotowej opinii:
    - „przeciwko przyjęciu, że infrastruktura jednego podatnika (tj. jego siedziba) może
      jednocześnie stanowić stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej innego
      podatnika, przemawia również brzmienie art. 44 dyrektywy VAT w związku z art. 11
      ust. 1 rozporządzenia wykonawczego” (pkt 38);
    - „(...) odrębna osoba prawna nie może być jednocześnie stałym miejscem prowadzenia
      działalności gospodarczej innej osoby prawnej” (pkt 43);
    - „Do innego wniosku można by jednak dojść, gdyby określone stosunki umowne (tutaj
      stosunki między LG Korea i Dong Yang) stanowiły nadużycie, (pkt 47).
    - Niemniej jednak, „(...) w przypadku usług, które służą do wytworzenia materialnych
      produktów, nie istnieje żadne szczególne ryzyko nadużyć w zakresie przepisów
      dotyczących VAT. Tym samym zbędna staje się również odpowiedź na pytanie, czy
      Dong Yang powinna była w jakikolwiek sposób rozpoznać strukturę stanowiącą
      nadużycie ze strony LG Korea”. (pkt 56).
    Wobec powyższego, Spółka i Zainteresowany podkreślają, że z przywołanej opinii wynika,
    iż (ze wskazanymi w opinii wyjątkami) jeden podmiot prawny, mający siedzibę na
    terytorium Polski, nie może stanowić stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej innego podmiotu prawnego (mającego siedzibę w innym kraju).
    Dodatkowych wskazówek w zakresie zasad ustalania, czy podmiot posiadający siedzibę w
    jednym państwie ma stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT w
    innym państwie dostarczył również wyrok TSUE wydany 7 kwietnia 2022 r. w sprawie o
    sygn. C- 333/20 (Berlin Chemie). Sprawa dotyczyła spółki mającej siedzibę w Niemczech,
    która sprzedawała produkty farmaceutyczne do Rumunii i w związku z tym zawarła
    umowę na świadczenie usług ze spółką z Rumunii. W analizowanym rozstrzygnięciu
    Trybunał wskazał m.in.:
    - Istnienie rozpoznawalnej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego,
      które charakteryzuje się wystarczającą stałością, należy zatem oceniać w kontekście
      rzeczywistości gospodarczej i handlowej. O ile posiadanie własnego zaplecza
      personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc uznać, że podatnik ma
      odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie
      zaplecza personalnego i technicznego, w innym państwie członkowskim, o tyle
      konieczne jest jednak, aby podatnik ten był uprawniony do dysponowania tym

      zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego
      własnym zapleczem, na przykład, na podstawie umów o świadczenie usług lub najmu,
      na mocy których owo zaplecze pozostawałoby do dyspozycji podatnika i które to
      umowy nie podlegałyby rozwiązaniu w krótkim czasie.
    - W niniejszej sprawie z okoliczności faktycznych przedstawionych przez sąd odsyłający
      wynika, że usługi reklamowe i marketingowe świadczone przez spółkę rumuńską na
      rzecz spółki niemieckiej miały przede wszystkim na celu lepsze informowanie w
      Rumunii przedsiębiorców z sektora ochrony zdrowia i konsumentów o produktach
      farmaceutycznych sprzedawanych przez ową spółkę niemiecką. Pracownicy spółki
      rumuńskiej ograniczali się do przyjmowania zamówień pochodzących od dziewięciu
      dystrybutorów hurtowych produktów leczniczych w Rumunii i przekazywania ich
      spółce niemieckiej, a także do przekazywania wystawianych przez nią faktur klientom
      w tym państwie członkowskim. Spółka ta nie uczestniczyła bezpośrednio w sprzedaży i
      w dostawie produktów leczniczych spółki niemieckiej ani nie zaciągała zobowiązań
      wobec podmiotów trzecich w imieniu tej ostatniej spółki.
    - Tymczasem należy przede wszystkim odróżnić usługi świadczone przez spółkę
      rumuńską na rzecz spółki niemieckiej od towarów, które ta ostatnia sprzedaje i
      dostarcza w Rumunii. Chodzi o odrębne świadczenie usług i odrębną dostawę
      towarów, które podlegają różnym systemom VAT (zob. analogicznie wyrok z dnia 16
      października 2014 r., Welmory, C-605/12).
    - Następnie, jak wynika z orzecznictwa (...), stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika charakteryzuje wystarczająca stałość oraz odpowiednia
      struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych na własne potrzeby tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej, a nie fakt, że owa struktura uprawniona jest
      do podejmowania decyzji.
    - Wreszcie, z akt sprawy wynika, że w sprawie w postępowaniu głównym zaplecze
      personalne i techniczne, które zostało udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę
      rumuńską i które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwala na wykazanie
      istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności spółki niemieckiej w Rumunii,
      stanowi również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczy usługi na rzecz
      spółki niemieckiej. Tymczasem to samo zaplecze nie może być wykorzystywane
      jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług.
    - Jeżeli rzeczone okoliczności faktyczne zostaną wykazane, czego ustalenie należy do sądu
      odsyłającego, spółka niemiecka nie posiada w Rumunii stałego miejsca prowadzenia
      działalności, ponieważ nie ma w tym państwie członkowskim struktury pozwalającej jej
      na odbiór w tym państwie przez spółkę rumuńską usług i wykorzystywanie ich do
      celów prowadzonej działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży i dostawie
      produktów farmaceutycznych.
    - Z powyższych rozważań wynika zatem, że usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe
      i reprezentacji świadczone przez spółkę rumuńską są otrzymywane przez spółkę
      niemiecką, która wykorzystuje zaplecze personalne i techniczne znajdujące się w
      Niemczech w celu zawierania i wykonywania umów sprzedaży z dystrybutorami jej
      produktów farmaceutycznych w Rumunii.
    - W świetle całości powyższych rozważań na trzy pytania prejudycjalne należy
      odpowiedzieć, iż art. 44 dyrektywy VAT i art. 11 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego
      nr 282/2011 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym
      państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
      w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną,
      która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą

      których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne,
      reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.
      [podkreślenia Spółki].
    Dalsze wskazówki co do kwalifikacji przyjętego sposobu działalności jako powodującego
    powstanie stałego miejsca działalności gospodarczej na terenie innego kraju
    przedstawione zostały w wyroku TSUE wydanym 29 czerwca 2023 r. w sprawie Cabot
    Plastic Belgium, sygn. C-232/22. Sprawa dotyczyła spółki belgijskiej, która zawarła umowę
    o produkcję z materiałów powierzonych (toll manufacturing) z powiązanym podmiotem
    posiadającym siedzibę na terytorium Szwajcarii (zarejestrowanym dla celów VAT na
    terytorium Belgii). W analizowanym rozstrzygnięciu Trybunał wskazał m.in.:
    - „Kwalifikacja jako stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (FE) nie może
      zależeć wyłącznie od statusu prawnego. Należy jej dokonać w świetle realiów
      gospodarczych i handlowych. Sam fakt, że firma ma filię w innym kraju, nie oznacza, że
      ma tam FE.
    - Nie jest konieczne posiadanie własnych zasobów ludzkich i technicznych. Konieczne
      jest, aby podatnik mógł rozporządzać tymi środkami w taki sam sposób, jak gdyby były
      one jego własnymi - np. na podstawie umowy o pracę lub leasingu.
    - Nawet jeśli podatnik świadczy usługi tylko na rzecz jednego klienta, należy uznać, że
      podatnik rozporządza swoimi zasobami na własne potrzeby. Inaczej jest w przypadku
      stwierdzenia, że na podstawie obowiązujących postanowień umownych usługobiorca
      rozporządza zasobami usługodawcy jak swoimi własnymi. Dzieje się tak zwłaszcza
      wtedy, gdy usługobiorca ma stały i natychmiastowy dostęp do obiektów, tak jakby były
      jego własnymi. Istotne mogą tu być następujące czynniki: podmiot belgijski jest
      zobowiązany do używania sprzętu wyłącznie do wytwarzania produktów dla firmy
      szwajcarskiej oraz że stanowi to prawie cały obrót podmiotu belgijskiego.
    - Jednak nawet w takich okolicznościach nie można stwierdzić, że obiekty podmiotu
      belgijskiego stają się obiektami firmy szwajcarskiej – spółka belgijska pozostaje
      odpowiedzialna za własne obiekty i świadczy te usługi na własne ryzyko.
    - Należy odróżnić świadczenie usług produkcyjnych przez podmiot belgijski podmiotowi
      szwajcarskiemu od sprzedaży przez podmiot szwajcarski towarów pochodzących z tej
      produkcji.
    - Jeśli chodzi o usługi produkcyjne: te same obiekty nie mogą być wykorzystywane
      jednocześnie do świadczenia i odbierania tych samych usług. W przedmiotowej
      sprawie trudno jest dokonać rozróżnienia między podmiotami belgijskimi
      świadczącymi usługi a obiektami otrzymującymi usługi.
    - Dzięki dodatkowym usługom belgijska firma wspiera szwajcarski podmiot w
      prowadzeniu działalności polegającej na sprzedaży towarów na terenie Belgii.
    - Należy jednak rozróżnić FE wynikające z zakupu usług od faktu prowadzenia działalności
      sprzedażowej”.
    Podsumowując powyższe, tj. zarówno definicję stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej płynącą z treści Rozporządzenia, jak również z wniosków z przytoczonego
    orzecznictwa TSUE, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej należy rozumieć
    jako miejsce, w odniesieniu do którego:
    - występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego,
      niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz
    - istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że
      działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak
      również

    - działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do
      działalności siedziby przedsiębiorstwa.
    Wymienione powyżej cechy stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej są
    również wskazywane przez polskie sądy administracyjne. W tym kontekście można
    powołać wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 lipca 2017 r.,
    sygn. akt III SA/Wa 1979/16, zgodnie z którym:
    „(...) Z przywołanego zgodnie przez Strony orzecznictwa TSUE oraz Sądów krajowych (C-
    190/95 Aro Lease, C -168/84 Berkholz, C-260/05 DFDS A/S, C-73/06 Planzer Luxembourg
    Sarl, C-452/03 RAL, I FSK 2004/14, III SA/Wa 3334/12, III SA/Wa 3332/14), wynika kilka
    uwag, jakie wydają się istotne w sprawach dotyczących wykładni dość nieprecyzyjnego i
    przez to trudnego w zrozumieniu pojęcia „stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej”, użytego w art. 11 Rozporządzenia Rady nr 282/2011. Otóż uznać należy, że:
    1) wypracowane kryteria oceny istnienia takiego miejsca dotyczą stałości działalności,
      niezależności decyzyjnej oraz istnienia wystarczających środków technicznych i
      osobowych do wykonywania działalności, przy czym elementy te muszą wystąpić
      łącznie, aby stwierdzić istnienie stałego miejsca,
    2) pomimo wypracowania tych ogólnych kryteriów konkretna ocena co do występowania
      w danym przypadku stałego miejsca działalności gospodarczej wymaga uwzględnienia
      szeregu czynników specyficznych dla danej dziedziny – określone cechy
      zaaranżowanej działalności gospodarczej mogą w danych okolicznościach kreować
      takie stałe miejsce, ale te same cechy mogą w innych okolicznościach istnienie takiego
      miejsca wykluczyć,
    3) orzecznictwo ETS (TSUE) wykazuje pewne różnice w podejściu do omawianego
      zagadnienia na przestrzeni okresu od roku 1985, kiedy wydano jeden z pierwszych
      wyroków, sygn. C-168/84 Berkholz, zaś zaobserwowana ewolucja dotyczy zwłaszcza
      zakresu i rodzaju władztwa, jakie powinien przejawiać dany podmiot nad
      pracownikami wykonującymi usługę,
    4) okoliczność, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie dla
      zaistnienia stałego miejsca działalności, powinna być oceniana każdorazowo w
      kontekście konkretnych usług lub dostaw, na co wskazuje już ten fakt, że w art. 11
      Rozporządzenie odrębnie definiuje stałe miejsce dla celów nabycia (ust. 1) i odrębnie
      dla celów sprzedaży (ust. 2). Nie jest więc właściwe dokonywanie oceny, czy podmiot w
      ogóle (w kontekście całej swojej działalności w kraju innym, niż kraj siedziby) posiada
      miejsce stałej działalności, a w szczególności nie należy oceniać łącznie zasobów
      związanych wyłącznie z nabyciem oraz wyłącznie ze sprzedażą”.
    Wobec powyższego, gdy nie jest spełnione chociażby jedno z wyżej wymienionych
    kryteriów, nie można uznać, że działalność podmiotu na terytorium danego państwa
    członkowskiego powinna być rozpoznana jako posiadanie przez niego stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o VAT.
    Powyższe rozumienie pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności zostało
    potwierdzone również w innych orzeczeniach polskich sądów administracyjnych oraz w
    interpretacjach organów podatkowych.
    Przykładowo, odwołując się do orzecznictwa TSUE, Naczelny Sąd Administracyjny (dalej:
    NSA) w wyroku z 18 stycznia 2023 r., sygn. I FSK 797/19 podkreślił, że: „(...)W szczególności
    spółka nie będzie posiadała na terytorium Polski jakiegokolwiek zaplecza personalnego i
    technicznego, które determinowałoby powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności
    w Polsce. Wykonywane przez partnera usługi mają charakter pomocniczy i
    przygotowawczy, i nie stanowią głównego przedmiotu działalności spółki. Spółkę i
    partnera, jako podmioty prowadzące działalność niezależnie od siebie, łączy umowa, na
    mocy której partner świadczy usługi na materiale powierzonym od spółki.

    Dodatkowych argumentów przemawiających za prawidłowością przyjętego przez Sąd
    pierwszej instancji stanowiska, dostarcza wyrok z 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20
    (...), w którym TSUE stwierdził, że jedynie w przypadku ustalenia, że ze względu na mające
    zastosowanie postanowienia umowne spółka niemiecka (Zainteresowany usługobiorca)
    dysponuje zapleczem technicznym i personalnym spółki polskiej, tak jakby było jej
    własnym, można uznać, że spółka niemiecka dysponuje strukturą, która charakteryzuje się
    wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w Polsce (pkt 48).
    Stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika charakteryzuje bowiem
    wystarczająca stałość oraz odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych na własne
    potrzeby tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, a nie fakt, że owa
    struktura uprawniona jest do podejmowania decyzji (pkt 53)”.
    Ponadto NSA wskazał również, iż „(...) nie można mówić o „stałym miejscu prowadzenia
    działalności gospodarczej” zagranicznego usługobiorcy w rozumieniu art. 11 ust. 1
    rozporządzenia wykonawczego w zw. z art. 28b ust. 2 ustawy o VAT, jeżeli to samo
    zaplecze personalne i techniczne, które ma zostać udostępnione spółce zagranicznej przez
    spółkę krajową, i które zdaniem organów podatkowych pozwala na wykazanie istnienia
    stałego miejsca prowadzenia działalności spółki zagranicznej w kraju, stanowi również
    zaplecze, dzięki któremu spółka krajowa świadczy usługi na rzecz spółki zagranicznej –
    skarżącej. To samo bowiem zaplecze personalne i techniczne nie może być
    wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług (wyrok z 7
    kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20, pkt 54)”.
    Jednocześnie NSA w wyroku z dnia 13 kwietnia 2023 r., sygn. akt I FSK 761/19, analogicznie
    jak w orzecznictwie TSUE wskazał, iż „(...) nie można mówić o »stałym miejscu prowadzenia
    działalności gospodarczej« skarżącej na terenie Polski w rozumieniu art. 11 ust. 1
    rozporządzenia w zw. z art. 28b ust. 2 u.p.t.u., jeżeli to samo zaplecze personalne i
    techniczne, które ma zostać udostępnione skarżącej przez spółkę krajową, i które zdaniem
    organów podatkowych pozwala na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia
    działalności skarżącej w kraju, stanowi również zaplecze, dzięki któremu spółka krajowa
    świadczy usługi na rzecz skarżącej. Jedynie w przypadku ustalenia, że ze względu na
    stosowne postanowienia umowne skarżąca dysponuje zapleczem technicznym i
    personalnym spółki krajowej, tak jakby było jej własnym, można uznać, że dysponuje
    strukturą charakteryzującą się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego w Polsce”.
    Ponadto, NSA w wyroku z 22 października 2021 r. o sygn. akt I FSK 1519/19, zauważył
    również, że:
    - dla posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce
      konieczne jest zawarcie umów o świadczenie usług i umów najmu dotyczących
      zaplecza technicznego i personalnego, które nie podlegają rozwiązaniu w krótkim
      czasie i konieczne jest posiadanie przez zagraniczny podmiot kontroli nad tym
      zapleczem personalnym i technicznym;
    - dla ustalenia miejsca opodatkowania podstawowym punktem odniesienia jest siedziba
      działalności gospodarczej. Inne miejsca powinny być brane pod uwagę tylko wtedy,
      gdy odniesienie do siedziby prowadzi do nieracjonalnych rezultatów lub stwarza
      konflikt w odniesieniu do innego państwa członkowskiego. Jednocześnie to inne
      miejsce powinno zostać ustalone jedynie w wyjątkowych sytuacjach i nie może być
      domniemywane. Celem przepisów określających miejsce opodatkowania usług jest
      uniknięcie z jednej strony zbiegu właściwości mogącego prowadzić do podwójnego
      opodatkowania, a z drugiej strony do braku opodatkowania.
    Jednocześnie, w wyroku NSA z 19 maja 2022 r. o sygn. akt I FSK 968/20, wskazano, iż
    zgodnie z Opinią Rzecznika Generalnego z 15 maja 2014 r. (w sprawie C-605/12 W. sp. z o.
    o) i z dorobkiem orzeczniczym polskich sądów administracyjnych, jak również TSUE „(...)
    do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie nie

    jest konieczne, aby podatnik dysponował personelem, który jest u niego zatrudniony, i
    zapleczem technicznym, które jest jego własnością. Jednak jeśli stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej niekoniecznie wymaga własnego zaplecza personalnego i
    technicznego, to podatnikowi musi jednak przysługiwać – na podstawie wymogu
    wystarczającej stałości miejsca działalności – porównywalna kontrola nad zapleczem
    personalnym i technicznym. Dlatego w szczególności konieczne są umowy o usługi lub
    umowy najmu dotyczące zaplecza personalnego i technicznego, które to zaplecze jest do
    dyspozycji podatnika jak własne, i które to umowy nie podlegają zatem rozwiązaniu w
    krótkim czasie”.
    Ponadto NSA wskazał również: „(...) Jedynie zatem w przypadku ustalenia, że ze względu
    na mające zastosowanie postanowienia umowne spółka niemiecka (Zainteresowany
    usługobiorca) dysponuje zapleczem technicznym i personalnym spółki polskiej, tak jakby
    było jej własnym, można uznać, że spółka niemiecka dysponuje strukturą, która
    charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego w Polsce (por. wyrok TSUE z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20 B.,
    pkt 48)”.
    W interpretacji indywidualnej z 27 kwietnia 2022 r. sygn. 0114-KDIP1-2.4012. 613.2021.2.
    RST wskazano, że „Zaplecze osobowe i techniczne Zainteresowanego, nad którym Spółka
    posiada kontrolę nie jest w stanie prowadzić niezależnej działalności w zakresie
    dystrybucji towarów różnymi kanałami sprzedaży na odległość (handel elektroniczny i call
    center). Nie można uznać, że Zainteresowany na terytorium Polski w sposób samodzielny
    w stosunku do działalności prowadzonej w Niemczech posiadając zaplecze personalne i
    techniczne prowadzi w sposób stały część działalności gospodarczej w zakresie
    dystrybucji. Działalność, jaka jest prowadzona w Polsce nie cechuje się samodzielnością w
    stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa, jest to działalność pomocnicza mająca
    na celu wsparcie głównej działalności Spółki prowadzonej w kraju siedziby. Natomiast
    takiej działalności nie można uznać za stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej. Ponadto, jak wynika z wniosku wszelkie decyzje strategiczne dotyczące
    działalności Spółki podejmowane są poza granicami Polski”.
    Jednocześnie warto również zwrócić uwagę na interpretację indywidualną z 15 maja 2023
    r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.54.2023.2.RST, w której to Dyrektor Krajowej Informacji
    Skarbowej (dalej: DKIS) nie zgodził się ze stanowiskiem podatnika, iż posiada on stałe
    miejsce prowadzenia działalności na terytorium Polski podkreślając przy tym, że „(...)aby
    dane miejsce można było uznać za »stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej«
    powinno ono posiadać odpowiednie zaplecze personalne oraz techniczne. Zaplecze to
    powinno przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy w kontekście prowadzonej
    działalności gospodarczej” (podobnie w interpretacji indywidualnej z 20 kwietnia 2023 r.,
    sygn. 0114-KDIP1-2.4012.15.2023.2.RST oraz w interpretacji indywidualnej z 24 maja 2023
    r., sygn. 0112-KDIL1-3.4012.152.2023.1.MR).
    Ponadto, w interpretacji indywidualnej z 24 maja 2023 r., sygn. 0112-KDIL1-
    3.4012.152.2023.1.MR, DKIS, jednoznacznie wskazał, że „(...) podmiot posiada stałe
    miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego
    terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi
    działalność, w ramach której dokonuje czynności opodatkowanych podatkiem od towarów
    i usług. Przyjąć zatem należy, że infrastruktura techniczna i zaangażowanie osobowe musi
    pozostawać w ścisłym związku z dokonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu.
    Zatem koniecznym jest dla uznania za stałe miejsce prowadzenia działalności aby to
    miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, lecz także samo mogło wykonywać
    czynności podlegające opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, nie jest
    konieczne dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot

    świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne również aby stworzona
    struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług
    dostarczonych na własne potrzeby”.
    Podsumowując, w powyższych wyrokach TSUE, wyrokach polskich sądów
    administracyjnych oraz interpretacjach organów podatkowych, podkreśla się, że dla
    powstania stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium kraju, kluczowe
    znaczenie ma określenie, czy ta działalność posiada stały charakter, a także czy w danym
    przypadku można mówić o istnieniu na terytorium kraju infrastruktury technicznej i
    personelu podmiotu zagranicznego oraz, czy działalność z tego miejsca jest prowadzona w
    sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. Co istotne, z
    perspektywy istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium kraju,
    kluczowym jest, aby wszystkie warunki wskazane powyżej były spełnione łącznie.
    Niespełnienie któregokolwiek z nich, nie pozwala na twierdzenie, iż zagraniczny podmiot
    posiada na terenie kraju stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Przekładając powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, w ocenie Spółki i
    Zainteresowanego, Spółka nie spełni wszystkich przesłanek niezbędnych do potwierdzenia
    posiadania przez nią stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Polski. W
    konsekwencji, usługi nabywane przez Spółkę w Polsce będą opodatkowane VAT zgodnie z
    art. 28 ust. 1 ustawy o VAT, tj. na terytorium Irlandii. Zdaniem Wnioskodawcy i
    Zainteresowanego model działalności Wnioskodawcy nie powoduje i nie będzie
    powodował powstania stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce.
    Poniżej Wnioskodawca i Zainteresowany przedstawiają argumenty odnoszące się do
    kryteriów oceny istnienia stałego miejsca prowadzania działalności.
    A. Kryterium stałości prowadzonej działalności.
    Stałość prowadzenia działalności gospodarczej powinna być rozumiana jako zamiar
    permanentnego, nieprzerwanego jej wykonywania na terytorium danego państwa (albo
    przynajmniej zamiar wykonywania jej w perspektywie długoterminowej). Działalność ta
    powinna się również odznaczać takim poziomem zaangażowania podmiotu ją
    prowadzącego, który będzie wskazywał na to, że nie ma ona charakteru tymczasowego.
    Biorąc pod uwagę, że Spółka współpracuje z Kontrahentami na terytorium Polski od
    dłuższego czasu i kooperacja ta jest i będzie miała charakter długoterminowy,
    Wnioskodawca jest zdania, że w stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym będącym
    przedmiotem niniejszego wniosku przesłanka dotycząca stałości prowadzonej działalności
    będzie spełniona. Niemniej jednak jak zostało wskazane w dalszej części wniosku
    pozostałe warunki dotyczące niezależności prowadzonej działalności oraz posiadania
    odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych na terytorium Polski nie są i nie będą
    spełnione, a niespełnienie tych warunków powoduje brak możliwości zidentyfikowania
    stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Polski.
    B. Kryterium niezależności prowadzonej działalności.
    W opinii Wnioskodawcy i Zainteresowanego nie można uznać, że realizowana przez niego
    działalność w Polsce będzie mieć charakter niezależny. Na terytorium Polski nie ma oraz
    nie będzie osób, które byłyby uprawnione do podejmowania wiążących decyzji
    dotyczących działalności Spółki czy negocjowania lub zawierania umów w imieniu Spółki.
    Jak wskazano w opisie, wszystkie decyzje strategiczne związane z działalnością Spółki
    dokonywane będą w Irlandii, tj. w miejscu, gdzie Spółka posiada swoją siedzibę.
    Miejsce efektywnego zarządu Spółki również znajduje się w Irlandii. W szczególności,
    wszystkie decyzje biznesowe są i będą w przyszłości podejmowane w Irlandii.
    Brak możliwości zawierania wiążących umów w imieniu zagranicznego podmiotu – z
    perspektywy analizy kryterium niezależności prowadzonej działalności - został opisany
    przez DKIS m.in. w interpretacji z 29 sierpnia 2018 r. o sygn. 0111-KDIB3-
    3.4012.146.2018.1.JS, w której organ wskazał, iż: „Nie można zatem stwierdzić, że

    Kontrahent prowadzi na terytorium Polski działalność gospodarczą w sposób samodzielny
    w stosunku do działalności prowadzonej w siedzibie w państwie członkowskim, gdyż nie
    posiada on zaplecza na terytorium kraju i jest jedynie odbiorcą usług, świadczonych przez
    Wnioskodawcę w całości przy pomocy personelu oraz infrastruktury należących do
    Wnioskodawcy. Ponadto w przedmiotowej sprawie wszelkie decyzje dotyczące działalności
    przedsiębiorstwa Kontrahenta, dotyczące procesu produkcji, sprzedaży, reklamacji,
    podejmowane są przez personel Kontrahenta za granicą (Wnioskodawca może jedynie
    uczestniczyć w rozpatrywaniu reklamacji, jeżeli wada produktu powstała z jego winy), co
    wskazuje na brak niezależności czynności wykonywanych na terenie kraju od działalności
    głównej”.
    Również m.in. w interpretacji indywidualnej z 19 marca 2018 r. o sygn. 0114-KDIP1-
    2.4012.19. 2018.2.MC, DKIS potwierdził brak istnienia stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej podkreślając, iż: „Spółka nie będzie posiadała na terytorium
    Polski osoby tj. osoby fizycznej lub spółki lub każdego innego zrzeszenia osób,
    posiadającej i wykonującej pełnomocnictwo do zawierania umów w Polsce w imieniu
    Spółki”.
    Kwestię wpływu samodzielności na powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej zaadresował również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w
    wyroku z 16 czerwca 2021 r. o sygn. III SA/Wa 2074/20, w którym to sąd wskazał, iż
    „Trafnie również wskazuje Spółka, że kryterium co do powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej jest też możliwość prowadzenia działalności w
    sposób niezależny, co oznacza, że takie stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej musi mieć możliwość sporządzania umów bądź podejmowania decyzji o
    charakterze zarządczym. Tymczasem DKIS twierdzi w uzasadnieniu skarżonej interpretacji,
    że bez znaczenia pozostaje okoliczność podejmowania decyzji o charakterze zarządczym z
    terytorium Belgii, skoro stałości miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie można
    utożsamiać z intensywnością i częstotliwością podejmowanych działań. Zdaniem organu
    istotny jest fakt, że decyzje, które zapadają w kraju siedziby dotyczą w rzeczywistości
    działalności prowadzonej w Polsce w zakresie przetwarzania towarów i ich dystrybucji. Sąd
    nie podziela również w tym zakresie oceny organu, gdyż decyzje podejmowane w Belgii z
    oczywistych względów nie mogą kreować zdolności decyzyjnej po stronie stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce”.
    Wskazane wyżej wnioski potwierdza również interpretacja indywidualna z 11 maja 2021 r.
    o sygn. 0114-KDIP1-2.4012.41.2021.2.ŁN, w której to DKIS stwierdził, że: „Wnioskodawca
    zakładając w Polsce Oddział nie zorganizuje w Polsce zaplecza technicznego,
    umożliwiającego realizację działalności w zakresie udostępniania Platformy klientom. Nie
    będzie również w stanie niezależnie funkcjonować na terytorium kraju, w zakresie takim,
    jak centrala/siedziba Spółki. Oddział co prawda zgromadzi w Polsce zaplecze tak osobowe,
    jak i techniczne, wymagane w zakresie, do jakiego będzie powołany, nie można jednak
    uznać, że zaplecze to będzie wystarczające do samodzielnego wykonywania na terytorium
    kraju działalności w zakresie takim, jakie ma miejsce w przypadku miejsca głównej
    działalności Spółki. Przedmiotem działalności Spółki jest udostępnianie Platformy
    kontrahentom. Do prawidłowego funkcjonowania platformy niezbędne jest wykonywanie
    czynności m.in. z zakresu zarządu i administrowania nią, konserwacji, ulepszania, obsługi
    IT. Także sama czynność udostępnienia Platformy będzie dokonywana przez pracowników
    w Holandii. Natomiast pracownicy zatrudnieni w Polsce będą pełnić wyłącznie funkcje
    doradców klienta i przedstawicieli handlowych. Pracownicy Oddziału nie będą wykonywać
    ww. zadań związanych z Platformą. Co więcej, jak wskazuje Wnioskodawca, polski Oddział
    na żadnym etapie nie będzie brać udziału w świadczeniu usług opodatkowanych na
    terytorium Polski. Pracownicy zatrudnieni w Oddziale nie będą również sprawować
    czynności związanych z podejmowaniem decyzji strategicznych i zarządczych związanych z
    działalnością Oddziału, jak i samej Spółki, a zatem nie będą w stanie zawierać umów w
    zakresie zwykłego zarządu/bieżącej działalności Oddziału”.

    Na powyższe rozumienie wskazuje również interpretacja indywidualna z 7 marca 2022 r. o
    sygn. 0114-KDIP1-2.4012.600.2021.1.RST, w której organ argumentował, że „Ponadto jak
    Spółka wskazała działalność w zakresie napraw gwarancyjnych prowadzona na terytorium
    Polski jest działalnością pomocniczą względem działalności prowadzonej na terytorium
    Niemiec. Natomiast prowadzenie działalności o charakterze pomocniczym nie powoduje
    powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Zaplecze personalne i
    techniczne powinno funkcjonować w ramach odpowiedniej struktury, która umożliwia
    stałemu miejscu prowadzenia działalności gospodarczej odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług dla własnych potrzeb. Istniejące zaplecze personalne i techniczne musi
    być w stanie prowadzić działalność gospodarczą. Natomiast w analizowanym przypadku
    struktura jaką dysponuje Spółka na terytorium Polski nie jest w stanie skonsumować
    nabywanych usług. Zaplecze osobowe w postaci jednego pracownika Agencji oraz
    zaplecze techniczne w postaci udostępnionego sprzętu nie jest w stanie prowadzić
    niezależnej działalności w zakresie usług posprzedażowych takich jak: naprawy
    gwarancyjne w okresie gwarancyjnym, naprawy pogwarancyjne oraz pomoc techniczna
    dla produktów. Nie można uznać, że Spółka na terytorium Polski w sposób samodzielny w
    stosunku do działalności prowadzonej w Niemczech posiadając zaplecze personalne i
    techniczne prowadzi w sposób stały część działalności gospodarczej. Działalność, jaka jest
    prowadzona w Polsce nie cechuje się samodzielnością w stosunku do działalności siedziby
    przedsiębiorstwa, jest to działalność pomocnicza mająca na celu wsparcie głównej
    działalności Spółki prowadzonej w kraju siedziby. Natomiast takiej działalności nie można
    uznać za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej”.
    Wobec powyższego, Spółka ponownie podkreśla, że nie będzie dysponować zapleczem
    umożliwiającym prowadzenie działalności w Polsce, z uwagi na fakt, iż na terytorium Polski
    nie będzie osób, które byłyby uprawione do podejmowania wiążących decyzji dotyczących
    działalności Spółki czy negocjowania oraz zawierania umów w imieniu Spółki. Natomiast
    wszelkie strategiczne decyzje związane z działalnością Spółki będą dokonywane wyłącznie
    z Irlandii, gdzie Spółka posiada siedzibę.
    Wobec powyższego, w ocenie Wnioskodawcy i Zainteresowanego, warunek niezależności
    prowadzonej działalności gospodarczej nie będzie spełniony.
    C. Kryterium odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych.
    W opinii Spółki i Zainteresowanego, nie można stwierdzić na podstawie przedstawionego
    opisu, że Wnioskodawca będzie posiadać na terytorium Polski zaplecze techniczne i
    personalne niezbędne do prowadzenia działalności w Polsce. Spółka nie będzie miała w
    Polsce żadnych własnych (bądź kontrolowanych) zasobów ludzkich ani technicznych
    przeznaczonych do prowadzenia działalności.
    Potwierdza to w szczególności fakt, iż:
    - Kontrahenci wykonują i będą wykonywać świadczenia wyłącznie poprzez swoich
      pracowników, którzy podlegają ich bezpośredniemu kierownictwu.
    - Świadczenia wykonywane będą na terenie i w pomieszczeniach Kontrahentów,
      natomiast Spółka nie będzie posiadać nieograniczonego prawa wstępu do
      pomieszczeń czy biur należących do Kontrahentów. W szczególności, Spółka nie ma i
      nie będzie miała prawa do dysponowania tymi przestrzeniami ani decydowania o ich
      wykorzystaniu.
    - Wnioskodawca nie będzie posiadał prawnego ani faktycznego prawa do korzystania z
      urządzeń lub wyposażenia należącego do Kontrahentów znajdującego się na
      terytorium Polski dla celów własnej działalności gospodarczej.
    - Spółka nie dysponuje ani nie będzie dysponować w Polsce jakimikolwiek innymi
      zasobami technicznymi niezbędnymi do samodzielnego wykonywania działalności
      gospodarczej. Wnioskodawca nie posiada ani nie będzie posiadał oddziału, biura ani
      innej fizycznej obecności na terytorium Polski oraz nie zatrudnia ani nie zamierza

      zatrudniać pracowników, którzy świadczyliby na rzecz Spółki pracę na terenie
      prowadzenia działalności przez Kontrahentów.
    - Ponadto, Wnioskodawca nie sprawuje i nie będzie sprawował bezpośredniej kontroli
      nad zapleczem technicznym Kontrahentów w Polsce. Świadczenia są i będą przez
      Kontrahentów realizowane przy użyciu ich własnego sprzętu i narzędzi, a Spółka nie
      posiada i nie będzie posiadać jakichkolwiek maszyn czy innych środków trwałych
      zlokalizowanych w miejscu prowadzenia działalności przez Kontrahentów oraz nie
      kontroluje ani nie będzie kontrolować doboru ani sposobu wykorzystania zaplecza
      technicznego przez Kontrahentów w celu wykonywania świadczeń na rzecz
      Wnioskodawcy.
    - Spółka nie ma i nie będzie miała w Polsce żadnych innych zasobów do świadczenia czy
      nabywania usług, ponieważ wszystkie zasoby zaangażowane w świadczenia są i będą
      zasobami Kontrahentów.
    Powyższa argumentacja znajduje odzwierciedlenie w stanowisku prezentowanym przez
    organy podatkowe. Przykładowo, w interpretacji indywidualnej z 12 lipca 2022 r., sygn.
    0114-KDIP1-2. 4012.187.2022.2.RS, DIKS wskazał, iż „(...) Co prawda dla istnienia stałego
    miejsca prowadzenia działalność gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego
    zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w
    przypadku korzystania przez Spółkę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy.
    Niemniej jednak korzystanie przez Spółkę z usług spółki B nie oznacza, że jej zaplecze
    osobowe i techniczne pozostaje w bezpośredniej zależności od Państwa i stanowi stałe
    miejsce prowadzenia działalności. W analizowanej sprawie bowiem Spółka nie posiada
    bezpośredniej kontroli/nie nadzoruje zasobów technicznych/rzeczowych B Pracownicy
    Spółki nie zarządzają także personelem technicznym czy pracownikami na produkcji B,
    mogą jednak udzielać im wskazówek na zasadzie współpracy, np. dotyczących procesów
    produkcji. Ponadto pracownicy Spółki nie podejmują decyzji dotyczących spraw
    kadrowych B, np. nie decydują o zatrudnianiu, urlopach, godzinach pracy itp. W
    konsekwencji należy uznać, że Spółka nie zorganizowała zaplecza technicznego ani
    osobowego świadczącego o prowadzeniu części działalności gospodarczej na terytorium
    Polski. W tym konkretnym przypadku mimo, że obecnie przyjęty model biznesowy
    funkcjonuje od 2010 r. i Spółka nie planuje zmiany aktualnie przyjętego modelu
    biznesowego przewidującego nabywanie od B Usług, należy stwierdzić, że nie zostaną
    spełnione przesłanki do uznania, że na terytorium Polski Spółka posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej” (podobne wnioski zostały również wskazane w
    interpretacji indywidualnej z dnia 12 października 2022 r., sygn. 0114-KDIP1-
    2.4012.367.2022.2.RST).
    Wobec powyższego, w ocenie Wnioskodawcy i Zainteresowanego warunek posiadania
    odpowiednich zasobów ludzkich oraz technicznych nie będzie spełniony.
    Ponadto powyższe stanowisko wspiera fakt, iż w rozstrzygnięciach (np. wyrok TSUE w
    sprawie Berlin Chemie, sygn. C-333/20 oraz wyrok NSA z 19 maja 2022 o sygn. I FSK 968
    /20) wskazuje się, iż stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nie powstanie w
    innym kraju, jeżeli to samo zaplecze personalne i techniczne, które ma zostać
    udostępnione spółce zagranicznej przez spółkę krajową (i które zdaniem organów
    podatkowych pozwala na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności
    spółki zagranicznej w kraju), stanowi również zaplecze, dzięki któremu spółka krajowa
    świadczy usługi na rzecz spółki zagranicznej. To samo bowiem zaplecze personalne i
    techniczne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych
    samych usług.
    Reasumując, zdaniem Spółki i Usługodawcy, nie dojdzie do spełnienia wszystkich z
    przesłanek koniecznych do powstania w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej Wnioskodawcy, gdyż:

    - nie sposób uznać, że Spółka posiada/będzie posiadać stałe zaplecze personalne i
      techniczne w Polsce;
    - nie jest spełniony warunek braku niezależności prowadzonej działalności gospodarczej,
      ponieważ Kontrahencie zachowują autonomię w realizacji świadczeń i ponoszą ryzyko
      swoich operacji biznesowych.
    Wobec powyższego, zdaniem Wnioskodawcy i Zainteresowanego:
    - W opisanym modelu działalności realizowanej przez Spółkę, Wnioskodawca nie posiada
      /nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce
      dla potrzeb VAT. Zdaniem Wnioskodawcy i Zainteresowanego żaden z elementów
      modelu działalności Wnioskodawcy nie powoduje i nie będzie powodował powstania
      stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce.
    - Jeśli Organ Interpretacyjny zgodzi się ze stanowiskiem, że Spółka nie posiada stałego
      miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski – zdaniem
      Wnioskodawcy i Zainteresowanego opisane we wniosku usługi świadczone przez
      Zainteresowanego na rzecz Spółki nie podlegają opodatkowaniu VAT w Polsce (tj.
      miejsce świadczenia usług dla celów VAT będzie położone poza Polską zgodnie z art.
      28b ust. 1 ustawy o VAT). W efekcie, Spółka nie powinna tych usług deklarować jako
      zakup w polskich rozliczeniach VAT. W związku z tym, Zainteresowany powinien
      wystawiać faktury za świadczenie usług na rzecz Spółki z jej irlandzkim numerem VAT
      (faktury te nie powinny zawierać polskiego podatku VAT).
    - Zdaniem Wnioskodawcy i Zainteresowanego, jeśli Organ Interpretacyjny uzna, że Spółka
      posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, w
      świetle ustawy o VAT opisane we wniosku usługi świadczone przez Zainteresowanego
      na rzecz Spółki podlegają opodatkowaniu VAT w Polsce (zgodnie z art. 28b ust. 2
      ustawy o VAT). Jednocześnie, Wnioskodawca będzie uprawniony do odliczenia VAT
      naliczonego wynikającego z faktur wystawianych na jego rzecz przez
      Zainteresowanego z tytułu świadczenia ww. usług (na zasadach ogólnych wynikających
      z ustawy o VAT). Stanowisko to opiera się na brzmieniu art. 86 ust. 1 ustawy o VAT,
      zgodnie z którym, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do
      wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15,
      przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
      naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
      W analizowanej sprawie nie znajdą przy tym zastosowania sytuacje, w których prawo
      do odliczenia byłoby ograniczone przepisami szczególnymi np. art. 88 ustawy o VAT.
    - Jeśli Organ Interpretacyjny zgodzi się ze stanowiskiem Spółki, że Spółka nie posiada
      stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, wtedy nie
      będzie ona zobowiązana do korzystania z KSeF. Stanowisko to opiera się na brzmieniu
      art. 1 pkt 12 nowelizacji ustawy o VAT, zgodnie z którym w ustawie o VAT dodaje się m.
      in. art. 106ga ust. 1, który stanowić będzie, że podatnicy są obowiązani wystawiać
      faktury ustrukturyzowane przy użyciu KSeF. W myśl ust. 2 niniejszy obowiązek nie
      będzie dotyczył wystawiania faktur przez m.in.:
    · podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju,
    · podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju,
      który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium
      kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie
      towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 106gb ust. 1, który ma zostać dodany do ustawy o VAT w
    oparciu o nowelizację, faktura ustrukturyzowana będzie wystawiana i otrzymywana przy

    użyciu KSeF za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci elektronicznej i
    zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego. Natomiast ust. 4 wskazanego przepisu
    stanowi, że w przypadku gdy:
    - miejscem świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium
      kraju lub terytorium państwa trzeciego lub
    - nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego
      miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, lub
    - nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej na terytorium
      kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na
      terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy
      w nabyciu towaru lub usługi, dla którego wystawiono fakturę,
    - faktura ustrukturyzowana będzie udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony.
    Zgodnie z obecnym założeniem, nowelizacja ustawy o VAT ma wejść w życie w dniu 1
    lutego 2026 r. (z pewnymi wyjątkami). Jednocześnie, Wnioskodawca zakłada, że art. 106ga
    i 106gb ustawy o VAT w brzmieniu obecnie przewidywanym przez nowelizację, które
    stanowią podstawę dla wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych, nie ulegną
    istotnym zmianom do tego czasu, zgodnie z zapowiedziami Ministerstwa Finansów.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Uzasadnienie stanowiska
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r., poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    Według art. 2 pkt 1 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
    Stosownie do art. 2 pkt 3 ustawy:
      Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się terytoria państw członkowskich Unii
      Europejskiej.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).

    Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w
    rozdziale 3 działu V ustawy.
    Stosownie do art. 28a ustawy:
      Na potrzeby stosowania ww. rozdziału:
      1. ilekroć jest mowa o podatniku – rozumie się przez to:
      a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa
        w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
        od wartości dodanej;
      2. podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia
        usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich
        świadczonych na jego rzecz usług.
    Wskazany powyżej art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy.
    Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług.
    Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność
    gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej
    ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty
    wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich
    oraz państw trzecich.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:
      W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z powyższych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1
    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu
    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia
    tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa
    jest świadczona.
    Z opisu sprawy wynika, że A (Spółka, A, Wnioskodawca) posiada siedzibę oraz miejsce
    faktycznego zarządu na terytorium Irlandii. Spółka należy do grupy kapitałowej A. A jest
    zarejestrowany jako podatnik VAT czynny w Polsce oraz podatnik VAT UE (dla celów
    transakcji wewnątrzwspólnotowych). Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie
    produkcji i handlu artykułami spożywczymi. W ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej, Wnioskodawca współpracuje w Polsce z dwoma podmiotami
    produkcyjnymi, tj. Kontrahent 1 (dalej również Producent) oraz Kontrahent 2 (dalej
    również Usługodawca, Zainteresowany). Dodatkowo, Spółka nabywa od polskiego
    podmiotu z Grupy (dalej: Kontrahent 3) usługi związane z kompleksową obsługą

    marketingową, prawną oraz sprzedażową. Kontrahent 1 i Kontrahent 2 to podmioty z
    siedzibą w Polsce, prowadzące działalność gospodarczą w zakresie produkcji wybranych
    artykułów spożywczych, zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni w Polsce. Kontrahent 2,
    Kontrahent 3 oraz Spółka należą do jednej grupy kapitałowej (...). Spółka nie posiada
    siedziby działalności ani stałego przedstawicielstwa w Polsce, nie wynajmuje ani nie
    wynajmowała w Polsce powierzchni magazynowej, biurowej lub montażowej, nie posiada
    również w Polsce wyposażenia, maszyn ani urządzeń niezbędnych do prowadzenia
    działalności. Wnioskodawca nie zatrudniał ani nie zatrudnia na terenie Polski
    pracowników. Wnioskodawca zawarł z Kontrahentem 1 umowę w zakresie produkcji i
    dostaw towarów („manufacturing and supply master agreement”, dalej: Umowa A), do
    której corocznie strony podpisują aneks („Buffer Warehouse/Temporary Storage”, dalej
    Aneks). Na mocy zawartej Umowy A, Kontrahent 1 zobowiązał się do produkcji i sprzedaży
    na rzecz Spółki wybranych towarów – produktów spożywczych. Produkty te mogą być
    sprzedawane tylko na rzecz Spółki, ale jednocześnie właściwe postanowienia Umowy A
    wskazują, że Kontrahent 1 w żaden sposób nie jest ograniczony w zakresie produkcji
    innych towarów niż Produkty, czy to pod marką własną, czy to na rzecz innych podmiotów.
    Kontrahent 1 nie jest jedynym dostawcą artykułów spożywczych dla Wnioskodawcy. Z
    Kontrahentem 2 Spółka podpisała Umowę w zakresie produkcji towarów (wybranych
    artykułów spożywczych). Spółka przekazuje Kontrahentowi 2 własne surowce i materiały,
    które są następnie wykorzystywane do produkcji przez ten podmiot. W ramach
    świadczonej usługi, Kontrahent 2 zajmuje się produkcją wyrobów, przy czym właścicielem
    zarówno surowców oraz materiałów wykorzystywanych w procesie produkcji, jak i
    gotowych wyrobów jest Wnioskodawca. Kontrahent 2 nigdy nie uzyskuje prawa własności
    do tych surowców i materiałów, świadczy jedynie usługi produkcyjne na surowcach
    /materiałach należących do Spółki. Wnioskodawca ponosi wszelkie ryzyko i wydatki
    związane z dostawą surowców. Wyprodukowane wyroby są następnie przedmiotem
    sprzedaży realizowanej przez Wnioskodawcę na rzecz swoich kontrahentów. Kontrahent 3
    wykonuje na rzecz Spółki świadczenia dotyczące profesjonalnego wsparcia w zakresie
    marketingu, obsługi w zakresie zagadnień prawnych, finansów, łańcuchów dostaw oraz
    szeroko rozumianej obsługi sprzedażowej. Opisane świadczenia obejmują m.in. działania
    związane ze wsparciem w kwestiach prawnych, marketingowych i promocyjnych
    produktów A, działania wspierające finanse, takie jak budżetowanie, prognozowanie,
    obsługa klienta i wsparcie logistyczne obejmujące różne rynki w Europie Południowo-
    Wschodniej i Północnej.
    Na tle tak przedstawionego opisu sprawy Państwa wątpliwości wyrażone w pytaniu nr 1
    dotyczą ustalenia czy w przedstawionym modelu działalności Wnioskodawca nie posiada
    /nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium
    Polski na gruncie VAT.
    Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w Rozporządzeniu wykonawczym
    Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającym środki wykonawcze do
    dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej –
    wersja przekształcona (Dz. Urz. UE. L 77 z dnia 23 marca 2011 r, dalej: rozporządzenie 282
    /2011).
    Z części wstępnej (preambuły) – punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności
    określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie
    wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia,
    jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach
    członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.

    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak siedziba
      działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie
      możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić
      stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo
      Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
      świadczenie usług, które wykonuje:
      a. art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
      b. począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112
      /WE;
      c. do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
      d. art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający,
      by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w
      zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy
      towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując
    się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje
    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym
    zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94
    Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs
    and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12
    Welmory Sp. z o.o.

    Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym
    zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można
    mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to
    trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że
    stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym
    stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w
    tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna
    określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność
    w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również
    przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w
    sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia
    działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury
    technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone
    czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności
    powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane
    podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało
    towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające
    opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności
    podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest
    konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył
    usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura
    działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na
    własne potrzeby.
    Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym
    infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego
    rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez
    ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE
    wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być
    konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze
    udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich
    wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w
    sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny
    podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

    TSUE rozważał również, czy współpraca pomiędzy podmiotami powiązanymi powoduje
    powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie.
    I tak, w wyroku z 7 maja 2020 r. sygn. C-547/18 w sprawie Dong Yang Electronics TSUE
    stwierdził, że: „usługodawca nie może wywieść istnienia na terytorium państwa
    członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki mającej
    siedzibę w państwie trzecim, wyłącznie opierając się na fakcie, że spółka ta posiada w tym
    państwie członkowskim spółkę zależną”. Przy czym, Trybunał zastrzegł, że spółka zależna
    może stanowić stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej swej spółki
    dominującej, ale tylko wtedy, gdy spełnione są materialne przesłanki ustanowione
    Rozporządzeniem, w szczególności w jego art. 11, które należy oceniać w kontekście
    rzeczywistości gospodarczej i handlowej. W związku z tym, uznanie danego miejsca za
    stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nie może zależeć wyłącznie od
    statusu prawnego zainteresowanego podmiotu.
    Z kolei w wyroku z 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie, badając
    kwestię istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej
    w Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, Trybunał
    wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady
    2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr
    282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006
    /112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie
    członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym
    państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na
    podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których
    świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i
    reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.
    TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie
    jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która
    charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był
    uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam
    sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne
    udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich
    organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki
    któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku
    Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do
    realizacji i odbioru tych samych świadczeń.
    Natomiast w wyroku C-232/22 z dnia 29 czerwca 2023 r. TSUE orzekł, że „podatnik będący
    usługobiorcą, którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się poza Unią, nie
    posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim,
    w którym ma siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod względem prawnym odrębny
    od tego usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury w zakresie
    zaplecza personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący usługi wykonuje
    na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu wyłącznego zobowiązania
    umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów powierzonych oraz szereg świadczeń
    akcesoryjnych lub uzupełniających, które przyczyniają się do działalności gospodarczej
    podatnika będącego usługobiorcą w tym państwie członkowskim”.
    Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r.,
    sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są
    odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług.

    Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby
    umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi
    słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi.
    Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i
    techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą
    w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce
    prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie
    wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych
    usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.
    Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C#533/22, w
    którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca
    siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z
    usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim,
    posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że
    obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o
    świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę
    działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług
    świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie
    członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w
    rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego
    świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia
    jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”
    Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione
    okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka A nie posiada/nie będzie posiadać w Polsce
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie zorganizowała bowiem
    na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających
    samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały. Z treści wniosku
    wynika, że Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie produkcji i handlu
    artykułami spożywczymi. Spółka współpracuje w Polsce z dwoma podmiotami
    produkcyjnymi, tj. Kontrahent 1 (Producent) oraz Kontrahent 2 (Usługodawca,
    Zainteresowany). Dodatkowo, Spółka nabywa od polskiego podmiotu z Grupy (Kontrahent
    3) usługi związane z kompleksową obsługą marketingową, prawną oraz sprzedażową.
    Z Kontrahentem 1 Spółka zawarła Umowę A w zakresie produkcji i dostaw towarów, do
    której corocznie strony podpisują aneks. Na mocy zawartej Umowy A, Kontrahent 1
    zobowiązał się do produkcji i sprzedaży na rzecz Spółki wybranych towarów – produktów
    spożywczych. Produkty te mogą być sprzedawane tylko na rzecz Spółki, ale jednocześnie
    właściwe postanowienia Umowy A wskazują, że Kontrahent 1 w żaden sposób nie jest
    ograniczony w zakresie produkcji innych towarów niż Produkty, czy to pod marką własną,
    czy to na rzecz innych podmiotów. Kontrahent 1 nie jest jedynym dostawcą artykułów
    spożywczych dla Wnioskodawcy. Spółka może według własnego uznania i bez
    powiadamiania Kontrahenta 1 wyprodukować dowolne produkty samodzielnie lub za
    pośrednictwem innego producenta zewnętrznego. Ponadto, z wyjątkiem wiążących
    pisemnych zamówień złożonych przez Spółkę, nie zobowiązuje się ona do zakupu
    minimalnej ilości Produktów, która skutkuje określonym poziomem produkcji lub zyskiem
    dla Kontrahenta 1. Surowce wykorzystywane w procesie produkcji oraz pakowania
    Produktów są nabywane przez Kontrahenta 1 we własnym imieniu i stają się własnością
    tego podmiotu. Nabywane materiały są przechowywane przez Kontrahenta 1 i to on
    ponosi ryzyko za utratę lub uszkodzenie tych materiałów. Kontrahent 1 jest też
    właścicielem wyprodukowanych przez siebie Produktów. Producent nie nabywa ani nie
    wykorzystuje żadnych surowców ani opakowań uzyskanych od zewnętrznych dostawców,
    chyba że taki dostawca zewnętrzny uzyska uprzednią pisemną zgodę Spółki. Jednocześnie,
    Kontrahent 1 nie jest zobowiązany do stosowania surowców i opakowań, które w istotny

    sposób zakłócałyby inną jego działalność związaną z produkcją. Kontrahent 1 jest
    właścicielem sprzętu wymaganego do wytworzenia Produktów lub zakupi i zainstaluje
    wszelkie dodatkowe urządzenia, które mogą być wymagane do wytworzenia Produktów.
    Będzie on odpowiedzialny za utrzymanie sprzętu wykorzystywanego do produkcji
    Produktów w dobrym i zadowalającym stanie technicznym zgodnie ze specyfikacjami i
    zaleceniami producentów. Przedstawiciele Spółki nie mają prawa do swobodnego wstępu
    na teren fabryki Kontrahenta 1, w której wytwarzane są Produkty. Niemniej jednak,
    Wnioskodawca może, na własny koszt i po uprzednim dostarczeniu właściwego
    powiadomienia Kontrahenta 1, przeprowadzić kontrolę i audyt dokumentacji dotyczącej
    kosztów ponoszonych przez Producenta w procesie produkcji oraz samego procesu
    produkcji w świetle zgodności jego prowadzenia z zapisami Umowy A. Pracownicy
    Kontrahenta 1 będą szkoleni w zakresie wymagań technicznych przedstawianych przez
    Spółkę i będą zobowiązani do zachowania wyznaczonych przez A standardów jakości.
    Wynagrodzenie Kontrahenta 1 kalkulowane jest za poszczególne Produkty m.in. w oparciu
    o podniesiony przez Producenta rzeczywisty koszt surowców i materiałów
    opakowaniowych oraz koszty produkcji. Ponadto Producent zobowiązał się, oprócz
    dostawy Produktów, do wykonywania na rzecz Spółki dodatkowych świadczeń w zakresie
    zapewnienia Wnioskodawcy krótkoterminowych rozwiązań w zakresie przechowywania
    wyrobów gotowych. W ramach wzajemnych ustaleń Kontrahent 1 prowadzi tzw. magazyn
    buforowy i podczas przechowywania Produktów wykonuje wszelkie świadczenia związane
    z obsługą towarów, zapewnieniem bezpieczeństwa tych towarów i kontrolą zapasów
    Produktów. Kontrahent 1 monitoruje przepływ Produktów w magazynie i prowadzi system
    kontroli zapasów dla dostawców. Producent jest zobowiązany do utrzymywania
    Produktów w dobrym stanie oraz do nieusuwania, niszczenia ani zasłaniania żadnych
    znaków identyfikacyjnych lub opakowań na tych Produktach. Magazyn jest prowadzony
    przez Producenta i nie jest własnością Spółki, nie jest również przez Spółkę najmowany
    (Spółka nie posiada swobodnego i nieograniczonego dostępu do powierzchni magazynu,
    ani prawa decydowania o sposobie jego wykorzystania). Świadczenia związane z
    przechowywaniem Produktów realizowane jest wyłącznie przez pracowników Kontrahenta
    1, którzy obsługują magazyn. Wszelkie ustalenia, jak i umowy z odbiorcami w zakresie
    dostawy Produktów są uzgadniane oraz zawierane przez zarząd lub uprawionych
    pracowników Spółki w miejscu, gdzie znajduje się siedziba Spółki, tj. na terytorium Irlandii.
    Z Kontrahentem 2 Spółka zawarła Umowę B, zgodnie z którą Kontrahent 2 świadczy na
    rzecz Wnioskodawcy usługi związane z produkcją wybranych artykułów spożywczych (m.
    in. przetwarzanie żywności, usługi produkcyjne) w swojej fabryce zlokalizowanej na
    terytorium Polski. W tym celu Spółka przekazuje Kontrahentowi 2 własne surowce i
    materiały, które są następnie wykorzystywane do produkcji przez ten podmiot. W ramach
    świadczonej usługi, Kontrahent 2 zajmuje się produkcją wyrobów, przy czym właścicielem
    zarówno surowców oraz materiałów wykorzystywanych w procesie produkcji, jak i
    gotowych wyrobów jest Wnioskodawca. Kontrahent 2 nigdy nie uzyskuje prawa własności
    do tych surowców i materiałów, świadczy jedynie usługi produkcyjne na surowcach
    /materiałach należących do Spółki. Wnioskodawca ponosi wszelkie ryzyko i wydatki
    związane z dostawą surowców. Wyprodukowane wyroby są następnie przedmiotem
    sprzedaży realizowanej przez Wnioskodawcę na rzecz swoich kontrahentów. Wszelkie
    czynności Kontrahenta 2 związane ze świadczeniem realizowanym na rzecz Spółki
    wykonywane są w jego własnym imieniu, ale na zlecenie Wnioskodawcy. Kontrahent 2
    zapewnia na własny koszt infrastrukturę produkcyjną w tym wszelkie potrzebne instalacje
    i sprzęt niezbędny do wytwarzania, pakowania i przechowywania wyprodukowanych
    wyrobów oraz jest odpowiedzialny za nadzorowanie oraz koordynowanie całego procesu
    produkcyjnego. Wnioskodawca nie posiada jakichkolwiek maszyn czy innych środków
    trwałych zlokalizowanych na terenie zakładu Usługodawcy (cały sprzęt jest własnością lub
    jest wynajmowany przez Usługodawcę). Zgodnie z zawartą Umową B, Kontrahent 2 może,
    świadcząc usługi na rzecz Wnioskodawcy, zastosować funkcjonujące w jego działalności
    procesy produkcyjne, przyjąć procesy produkcyjne A lub ustanowić nowe metody
    produkcji zgodnie z ustaleniami stron Umowy B, pod warunkiem jednak, że Kontrahent 2

    zastosuje odpowiedni sprzęt, maszyny i metody produkcji w celu zapewnienia, że towary
    będą zawsze zgodne ze standardami Wnioskodawcy. Usługodawca nie może zmieniać ani
    modyfikować artykułów spożywczych bez uprzedniej zgody Wnioskodawcy. Kontrahent 2
    dostarcza Produkty zgodnie z instrukcjami Wnioskodawcy. Spółka ponosi wszelkie koszty
    lokalnego transportu Produktów. W tym zakresie Zainteresowany zawiera we własnym
    imieniu umowy ze stronami trzecimi w celu bezpiecznego transportu Produktów do
    dystrybutorów i klientów A. W ramach prowadzonej działalności, Kontrahent 2 jest
    niezależny od A i samodzielnie organizuje i zarządza swoimi codziennymi operacjami i
    działaniami. Co istotne, na mocy zawartej Umowy B nie dochodzi do:
    - przyznania którejkolwiek ze stron uprawnienia do kierowania i kontrolowania bieżącej
      działalności drugiej strony;
    - ustanowienia stron jako partnerów, partnerów wspólnego przedsięwzięcia,
      współwłaścicieli lub w inny sposób jako uczestników wspólnego lub wspólnego
      przedsięwzięcia;
    - ustanawiania Kontrahenta 2 jako agenta;
    - zezwolenia jednej ze stron na reprezentowanie drugiej strony – w charakterze agenta
      lub w inny sposób – wobec osób trzecich (z wyjątkiem przypadków przewidzianych w
      Umowie B lub za uprzednią pisemną zgodą drugiej strony);
    - zezwolenia Kontrahentowi 2 na tworzenie lub przyjmowanie zobowiązań w imieniu A (z
      wyjątkiem przypadków w Umowie B).
    W związku z prowadzoną działalnością, Spółka nie zatrudnia w Polsce ani nie deleguje na
    terytorium Polski swoich pracowników. Usługi objęte Umową B są świadczone wyłącznie
    przez Usługodawcę /pracowników Usługodawcy. Usługodawca i jego pracownicy nie
    posiadają również żadnego pełnomocnictwa do reprezentowania Spółki w kwestiach
    umownych i finansowych oraz działania w imieniu Spółki wobec osób trzecich, nie mogą
    także faktycznie zawierać ani negocjować kontraktów w imieniu Spółki, ani pozyskiwać
    zamówień w imieniu lub na rzecz Spółki. Ponadto Spółka nie posiada na terytorium Polski
    własnej infrastruktury ani zasobów technicznych w celu realizacji ww. czynności, które
    pozwalałyby jej na zawieranie umów lub podejmowanie decyzji zarządczych w sposób
    stały i niezależny z Polski.
    Z Kontrahentem 3, Spółka ma zawartą Umowę w zakresie obsługi marketingowej, prawnej
    oraz sprzedażowej. Usługi świadczone przez Kontrahenta 3 wykonywane są wyłącznie
    przez pracowników, których zatrudnia Kontrahent 3. Kontrahent 3 i jego pracownicy nie
    posiadają umocowań do występowania w imieniu Spółki przed osobami trzecimi. Spółka w
    ramach współpracy z Kontrahentem 3 funkcjonuje jak w przypadku współpracy ze
    „standardowym” usługodawcą, tj. nie posiada kontroli nad zasobami Kontrahenta 3, a
    jedynie nabywa od niego wskazane powyżej usługi. W ramach współpracy ze Spółką,
    Kontrahent 3 wykonuje świadczenia dotyczące profesjonalnego wsparcia w zakresie
    marketingu, obsługi w zakresie zagadnień prawnych, finansów, łańcuchów dostaw oraz
    szeroko rozumianej obsługi sprzedażowej. Opisane świadczenia obejmują m.in. działania
    związane ze wsparciem w kwestiach prawnych, marketingowych i promocyjnych
    produktów A, działania wspierające finanse, takie jak budżetowanie, prognozowanie,
    obsługa klienta i wsparcie logistyczne obejmujące różne rynki w Europie Południowo-
    Wschodniej i Północnej. Spółka nie ma i nie będzie miała wpływu na to jaka część zasobów
    technicznych /rzeczowych Kontrahenta 3 ma zostać wykorzystana do świadczenia usług w
    zakresie obsługi marketingowej, prawnej oraz sprzedażowej na rzecz Spółki. Spółka
    podkreśla, że Kontrahent 3 świadcząc wskazane usługi będzie działał jako niezależny od A
    podmiot dysponujący i wykorzystujący swoje zaplecze techniczne i rzeczowe, co do
    którego wykorzystania i przeznaczenia będzie podejmował decyzje samodzielnie i
    niezależnie. Pracownicy Kontrahenta 3 nie uczestniczą ani też nie będą uczestniczyć w
    realizacji zamówień, w procesie zakupu surowców, bądź sprzedaży towarów dokonywanej
    przez Spółkę.

    Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać
    każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną
    spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego,
    ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. W
    analizowanej sprawie Spółka nie zatrudnia pracowników, którzy posiadają uprawnienia do
    negocjowania oraz zawierania umów w imieniu Wnioskodawcy. Ponadto, Spółka wskazała,
    że nie posiada na terytorium Polski zasobów technicznych ani infrastruktury (w tym
    również technicznej), umożliwiającej Spółce zawieranie umów i podejmowanie decyzji
    zarządczych w sposób stały i niezależny. Spółka nie najmuje na terytorium Polski żadnych
    innych nieruchomości, powierzchni czy biur. Spółka nie posiada na terytorium Polski
    również własnych narzędzi/sprzętu oraz innych środków trwałych służących działalności. Z
    wniosku wynika także że:
    - Spółka nie przekazuje Kontrahentom ani też nie posiada własnego zaplecza
      personalnego ani technicznego w Polsce,
    - Spółka nie sprawuje bezpośredniej kontroli/nadzoru nad zapleczem personalnym
      Kontrahentów w Polsce (sprawowanie bezpośredniej kontroli nad pracownikami
      Kontrahentów pozostaje w wyłącznej gestii Kontrahentów),
    - Spółka nie sprawuje bezpośredniej kontroli nad zapleczem technicznym Kontrahentów
      w Polsce (świadczenia są przez Kontrahentów realizowane przy użyciu ich własnego
      sprzętu i narzędzi, a Wnioskodawca nie posiada jakichkolwiek maszyn czy innych
      środków trwałych zlokalizowanych na terenie ich zakładów oraz nie kontroluje doboru
      ani sposobu wykorzystania zaplecza technicznego przez Kontrahentów w celu
      wykonywania świadczeń i dostaw na rzecz Wnioskodawcy),
    - Spółka nie posiada również bezpośredniego dostępu do zakładów Kontrahenta 1 i
      Kontrahenta 2, gdzie surowce i materiały są przechowywane i wykorzystywane w
      procesie produkcji przez tych Kontrahentów (może jednak zawnioskować o udzielenie
      zgody na taki dostęp).
    Ponadto, kluczowe decyzje dotyczące wszelkich aspektów związanych z prowadzoną
    globalnie działalnością gospodarczą, są podejmowane w siedzibie działalności
    gospodarczej Spółki, tj. na terytorium Irlandii. W siedzibie Spółki zlokalizowany jest Zarząd
    Spółki oraz różne funkcje centralne takie jak Europejski Zespół Prawny, Europejski Zespół
    Podatkowy, centralne funkcje Finansów i Planowania, funkcja europejskiego łańcucha
    dostaw obejmująca Zaopatrzenie i Logistykę, centralny zespół Marketingu.
    Co jednak istotne, dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie
    jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium
    to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i
    infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być
    dostępne dla usługobiorcy jak jego własne, tj. usługobiorca musi sprawować nad nim
    kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym.
    Z wniosku wynika, że Spółka nie posiada i nie będzie posiadała kontroli nad zasobami
    osobowymi oraz technicznymi Kontrahenta 1 zarówno w zakresie usług produkcji
    wybranych artykułów spożywczych oraz w zakresie usług przechowywania Produktów w
    magazynie. Spółka nie ma i nie będzie miała wpływu na to, która część zasobów
    technicznych/rzeczowych Kontrahenta 2 będzie wykorzystywana do świadczenia usług
    produkcji na rzecz Spółki. W tym zakresie Spółka wskazuje, że Kontrahent 2 ma pełną
    swobodę co do sposobu organizacji procesów operacyjnych dotyczących produkcji oraz
    wyboru odpowiednich przestrzeni, narzędzi i sprzętu, które Kontrahent 2 będzie
    wykorzystywać w celu świadczenia usług produkcji na rzecz A. W ramach prowadzonej
    działalności Kontrahent 2 jest niezależny od A i samodzielnie organizuje i zarządza swoimi
    codziennymi operacjami i działaniami. Kontrahent 2 świadczy na rzecz Spółki usługi
    wykorzystując własne aktywa, tj. przestrzeń produkcyjną, sprzęt i narzędzia. Jednocześnie

    pozostaje niezależny w zakresie wszelkich procesów operacyjnych oraz wyboru zasobów
    technicznych czy rzeczowych niezbędnych do realizacji wskazanej usługi produkcyjnej.
    Spółka wskazała również, że nie ma/nie będzie miała wpływu jaka część zasobów
    osobowych Kontrahenta 2 ma świadczyć usługi produkcji towarów na rzecz Spółki.
    Kontrahent 2 dla świadczenia usług produkcji towarów na rzecz Spółki angażuje swoich
    pracowników realizujących swoje obowiązki pod bezpośrednią kontrolą oraz nadzorem
    Kontrahenta 2. Kontrahent 2 określa zakres zadań i obowiązków pracowników oraz
    przeprowadza niezbędne procesy rekrutacyjne w celu zatrudnienia wykwalifikowanego
    personelu. Spółka jednocześnie nie ma i nie będzie miała wpływu na czas pracy
    pracowników Kontrahenta 2 ani też nie ma i nie będzie miała wpływu, którzy pracownicy
    Kontrahenta 2 realizują czy też będą wykonywać usługi świadczone na rzecz
    Wnioskodawcy. Również w przypadku współpracy z Kontrahentem 3 Spółka nie ma i nie
    będzie miała wpływu na to jaka część zasobów technicznych/rzeczowych Kontrahenta 3
    ma zostać wykorzystana do świadczenia usług w zakresie obsługi marketingowej, prawnej
    oraz sprzedażowej na rzecz Spółki. Kontrahent 3 świadcząc wskazane usługi będzie działał
    jako niezależny od A podmiot dysponujący i wykorzystujący swoje zaplecze techniczne i
    rzeczowe, co do którego wykorzystania i przeznaczenia będzie podejmował decyzje
    samodzielnie i niezależnie. Również nie ma i nie będzie miała wpływu na to jaka część
    zasobów osobowych ma świadczyć usługi w zakresie obsługi marketingowej, prawnej oraz
    sprzedażowej na rzecz A. Spółka nie będzie też miała wpływu na to, którzy pracownicy
    zatrudnieni przez Kontrahenta 3 będą wykonywać prace związane ze świadczeniem
    przedmiotowych usług. Poza kontrolą Spółki będzie pozostawał też czas pracy
    pracowników Kontrahenta 3.
    W konsekwencji należy uznać, że Spółka, pomimo zawarcia umów dotyczących współpracy
    na terytorium Polski z trzema podmiotami gospodarczymi, nie posiada/nie będzie również
    posiadała na terytorium Polski kontroli nad zapleczem personalnym i technicznym
    /rzeczowym Kontrahenta 1, Kontrahenta 2 oraz Kontrahenta 3, porównywalnej do tej jaką
    sprawuje nad zapleczem własnym.
    Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest
    również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o
    wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej)
    trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały
    one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że
    struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a
    nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi
    być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej
    lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.
    Ponownie wskazać należy, że Spółka nie posiada w Polsce żadnych zasobów technicznych
    oraz nieruchomości i nie zatrudnia w Polsce żadnych pracowników. Dodatkowo kluczowe
    decyzje dotyczące wszelkich aspektów związanych z prowadzoną globalnie działalnością
    gospodarczą, są/będą podejmowane przez Spółkę w kraju siedziby działalności
    gospodarczej, tj. w Irlandii. Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski
    odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia
    działalności nie można uznać, że spełnione jest/będzie kryterium stałości, bowiem
    kryterium to należy odnieść do obecności zasobów osobowych i technicznych.
    Należy również zwrócić uwagę na cytowany już wyrok TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r.
    Wynika z niego, że z perspektywy określania stałego miejsca prowadzenia działalności
    istotne jest ustalenie charakteru zaplecza personalnego i technicznego. TSUE orzekł, że to
    samo zaplecze personalne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i
    odbioru tych samych usług. Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie powinien być
    uznany za stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w
    zakresie tych usług, które świadczy dla tego innego podmiotu. Odnosząc powyższe do
    Państwa sytuacji należy stwierdzić, że w przypadku uznania istnienia stałego miejsca

    prowadzenia działalności gospodarczej, to samo zaplecze zasobów personalnych jak i
    technicznych Kontrahenta 1, 2 oraz 3 byłoby wykorzystywane zarówno do świadczenia
    usług na rzecz Spółki jak i ich odbioru. Tym samym, zgodnie z wyrokiem TSUE C-333/20 z 7
    kwietnia 2022 r. takie miejsce nie powinno być uznane za stałe miejsce prowadzenia
    działalności. W podobnym tonie wypowiada się również TSUE w wyroku z dnia 13 czerwca
    2024 r. o sygn. C#533/22 wskazując, że zaplecze personalne i techniczne w kraju
    usługodawcy musi być odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są usługi na
    rzecz Spółki.
    W konsekwencji, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy
    stwierdzić, że mając na uwadze aktualne orzecznictwo TSUE Spółka nie posiada/nie będzie
    posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Przedmiotem Państwa wątpliwości wyrażonych w pytaniu nr 2 jest natomiast ustalenie czy
    usługi świadczone przez Zainteresowanego (Kontrahenta 2) na rzecz Spółki nie podlegają
    /nie będą podlegać opodatkowaniu VAT w Polsce (tj. miejsce świadczenia ww. usług dla
    celów VAT jest poza Polską).
    Jak wynika z opisu sprawy Zainteresowany świadczy na rzecz Spółki na podstawie zawartej
    Umowy B usługi związane z produkcją wybranych artykułów spożywczych. Spółka
    przekazuje Kontrahentowi 2 własne surowce i materiały, które są następnie
    wykorzystywane do produkcji przez ten podmiot. W ramach świadczonej usługi,
    Kontrahent 2 zajmuje się produkcją wyrobów, przy czym właścicielem zarówno surowców
    oraz materiałów wykorzystywanych w procesie produkcji, jak i gotowych wyrobów jest
    Wnioskodawca. Kontrahent 2 nigdy nie uzyskuje prawa własności do tych surowców i
    materiałów, świadczy jedynie usługi produkcyjne na surowcach/materiałach należących do
    Spółki. Wszelkie czynności Kontrahenta 2 związane ze świadczeniem realizowanym na
    rzecz Spółki wykonywane są w jego własnym imieniu, ale na zlecenie Wnioskodawcy. Na
    mocy zawartej Umowy B, A dostarcza Usługodawcy wszelką wiedzę techniczną dotyczącą
    procedur produkcyjnych oraz danych do wytworzenia artykułów spożywczych. Należy,
    jednakże zauważyć, że ustalenia umowne zawarte między stronami przewidują możliwość
    odejścia przez Kontrahenta 2 od procedur produkcyjnych po wcześniejszym
    zawiadomieniu o tym Wnioskodawcy i uzyskaniu na to jego zgody. Wszelkie odpady
    procesowe (w tym niewłaściwie wytworzone produkty, które w procesie produkcji stają się
    bezużyteczne) powinny być utylizowane przez Usługodawcę, jednakże Umowa B
    dopuszcza możliwość sprzedaży takich odpadów przez Kontrahenta 2 we własnym
    zakresie. W takiej sytuacji Kontrahent 2 ma obowiązek udzielenia A rabatu równego cenie
    sprzedaży na fakturze wystawionej po takiej sprzedaży. Kontrahent 2 dostarcza Produkty
    zgodnie z instrukcjami Wnioskodawcy. Personel działu produkcyjnego Kontrahenta 2
    przeprowadza na każdym etapie procesu produkcyjnego na koszt Usługodawcy szeroko
    zakrojone testy w celu zapewnienia najwyższej jakości gotowych artykułów spożywczych.
    Tytuł prawny do wszystkich produktów i surowców, w tym wszystkich części,
    komponentów i materiałów składających się na te produkty i surowce, pozostaje w
    posiadaniu A.
    Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, należy wskazać, że usługi produkcyjne na
    materiale powierzonym przez Spółkę stanowią usługi do których stosuje się art. 28b
    ustawy (tj. są to usługi do których nie stosuje się szczególnych zasad ustalania miejsca
    świadczenia usług na podstawie art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j
    ust. 1 i 2 oraz art. 28n). Przy tym, jak wynika z wniosku Spółka posiada siedzibę
    działalności gospodarczej w Irlandii i jednocześnie, jak rozstrzygnięto w tej interpretacji,
    Spółka nie posiada/nie będzie posiadała w Polsce stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej. Zatem, odnosząc się do Państwa wątpliwości, w analizowanej
    sprawie miejsce opodatkowania usług produkcyjnych świadczonych przez
    Zainteresowanego (Kontrahenta 2), należy ustalić zgodnie z ogólną zasadą dotyczącą
    ustalania miejsca świadczenia usług, o której mowa w art. 28b ust. 1 ustawy. Tym samym,

    ww. usługi nie są /nie będą opodatkowane w Polsce. Usługi produkcyjne są/będą
    opodatkowane w kraju siedziby usługobiorcy, tj. w Irlandii.
    W konsekwencji, wskazane usługi produkcyjne wykonywane przez Zainteresowanego
    (Kontrahenta 2) na rzecz Spółki nie podlegają/nie będą podlegać opodatkowaniu VAT w
    Polsce (tj. miejsce świadczenia ww. usług dla celów VAT jest/będzie położone poza Polską,
    w siedzibie usługobiorcy).
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.
    Państwa wątpliwości dotyczą również ustalenia czy Spółka będzie zobowiązana do
    wystawiania lub otrzymywania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem Krajowego
    Systemu e-Faktur.
    W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:
      1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art.
        106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku
        od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby
        prawnej niebędącej podatnikiem;
      2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik
        korzysta z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;
      3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany
        w pkt 1;
      4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o
        których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:
      a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
      b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt
        4,
      c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a
        ust. 1b.
    Faktura jest dokumentem odzwierciedlającym prawidłowy przebieg zdarzenia
    gospodarczego zarówno pod względem przedmiotu transakcji, jak i podmiotów biorących
    w niej udział. Co do zasady zatem, faktura musi być wystawiona zgodnie z obowiązującymi
    przepisami prawa krajowego w tym względzie. Prawidłowość materialnoprawna faktury
    zachodzi wówczas, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe zdarzenie gospodarcze, czyli w
    istocie stwierdza np. fakt dostawy określonych towarów i świadczonych usług.
    Wystawienie faktury należy rozumieć jako sporządzenie dokumentu oraz jego przekazanie
    innemu podmiotowi, a przez to wprowadzenie faktury do obrotu prawnego.
    Na mocy art. 2 pkt 32a ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej – rozumie się
      przez to fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z
      przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie.
    Ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz
    niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie
    KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024
    r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” - termin
    wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r.
    Stosownie do art. 106ga ust. 1-5 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026 r.:

      1. Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu
        Krajowego Systemu e-Faktur.
      2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:
      1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego
        miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
      2) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na
        terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności
        gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia
        działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla
        których wystawiono fakturę;
      3) przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale
        XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych
        procedurach;
      4) na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą
        działalności gospodarczej;
      5) w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia
        usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s.
      6) przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1.
      3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wystawia się faktury elektroniczne lub
        faktury w postaci papierowej.
      4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, podatnicy mogą wystawiać faktury
        ustrukturyzowane.
    Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026 r.:
      Faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu Krajowego
      Systemu e-Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci
      elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy
      z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących
      zadania publiczne.
    Natomiast według art. 106gb ust. 4 ustawy:
      W przypadku gdy:
      1) miejscem świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium
        kraju lub terytorium państwa trzeciego lub
      2) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani
        stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, lub
      3) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej na
        terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności
        gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia
        działalności nie uczestniczy w nabyciu towaru lub usługi, dla którego wystawiono
        fakturę lub
      4) nabywcą jest podatnik korzystający ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust.

      - faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony.
    Zatem, przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który będzie obowiązywał od 1 lutego 2026 r.
    wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu
    Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego powyżej przepisu
    przewiduje wyłączenie z przedmiotowego obowiązku podmiotów nieposiadających w

    Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej.
    Zatem, skoro Spółka nie posiada/nie będzie posiadała stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, w
    brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, Spółka nie będzie miała obowiązku wystawiania
    faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od 1 lutego
    2026 r. Jednocześnie należy wskazać, że Spółka jest zarejestrowanym, czynnym
    podatnikiem podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktury
    ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4
    ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.
    Natomiast kwestię otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF reguluje
    przepis art. 106gb ust. 4 ustawy, który wskazuje m.in. że w przypadku gdy nabywcą jest
    podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju faktura ustrukturyzowana jest
    udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony. Zatem, skoro Spółka, nie posiada/nie
    będzie posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce to na
    podstawie art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy nie będzie zobowiązana do odbioru faktur od
    polskich kontrahentów przy użyciu KSeF. Jednocześnie Spółka powinna uzgodnić z danym
    kontrahentem inny sposób odbioru ustrukturyzowanej faktury.
    W związku z powyższym, należy stwierdzić, że Spółka nie będzie zobowiązana do
    wystawiania lub otrzymywania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem Krajowego
    Systemu e-Faktur.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 5 jest prawidłowe.
    Tym samym, skoro uznałem, że Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w Polsce oraz że miejscem opodatkowania usług produkcyjnych
    (świadczonych przez Zainteresowanego na rzecz Spółki) nie jest terytorium Polski wskazać
    należy, że nie wydaje się interpretacji w zakresie pytania nr 3 i nr 4, gdyż interpretacji w
    tym zakresie oczekiwali Państwo w przypadku uznania, że Spółka posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
    - stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązywał
      w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz
    - zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w
      dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (stanu
    faktycznego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w
    złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego. W

    przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-
    skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym
    zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    A (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma
    prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.