Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.218.2020.10.PRP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-08
Teza: Niepodleganie opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży
udziału we współwłasności nieruchomości.
Słowa kluczowe: działki
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
podatnik
umowa-umowa dzierżawy
umowa-umowa przedwstępna
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 marca 2020 r. wpłynął Pana wniosek z 20 marca 2020 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie niepodlegania
    opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży udziału we współwłasności nieruchomości.
    Uzupełnił go Pan pismami z 21 marca 2020 r. (wpływ 21 marca 2020 r.), z 22 marca
    2020 r. (wpływ 22 marca 2020 r.) oraz według daty nadania 17 kwietnia 2020 r. (wpływ
    20 kwietnia 2020 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego (uzupełniony pismem z dnia 22 marca 2020 r.)
    Wnioskodawca mieszkający na terytorium Polski wraz ze swym bratem (także
    mieszkającym w Polsce) byli współwłaścicielami zabudowanej nieruchomości rolnej. W
    ewidencji gruntów działkę tę określono jako łąki trwałe i grunty orne. Dla przedmiotowej
    działki brak było miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
    Dla przedmiotowej działki wydana została decyzja Burmistrza Gminy o warunkach
    zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie do dwunastu budynków mieszkalnych
    jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej.
    Wnioskodawca oraz jego brat nabyli przedmiotową działkę na podstawie dziedziczenia po
    osobie zmarłej w 2013 roku. W tym samym roku obaj bracia potwierdzili swe prawo do
    spadku aktem poświadczenia dziedziczenia sporządzonym przez notariusza.
    Bracia nie prowadzili działalności gospodarczej, nie byli też podatnikami czynnymi VAT.
    Przedmiotowa działka nie była wcześniej przedmiotem wynajmu (czy wydzierżawiania)
    przez braci.
    W dniu 26 maja 2018 roku Wnioskodawca oraz jego brat podpisali „Umowę przedwstępną
    sprzedaży pod warunkiem” w formie aktu notarialnego.
    Na mocy przedmiotowej umowy Wnioskodawca oraz jego brat zobowiązali się jako
    współwłaściciele zbyć na rzecz spółki kapitałowej z siedzibą na terytorium Polski (dalej
    Spółka), część przedmiotowej działki, pod warunkiem, że Spółka:
      1) uzyska prawomocną, ostateczną i wykonalną decyzję o warunkach zabudowy, z
        której będzie wynikać możliwość zabudowania przedmiotowej części działki
        obiektami zgodnie z planami inwestycyjnymi Spółki w tym obiektem handlowym,
      2) uzyska prawomocną, ostateczną i wykonalną decyzję o pozwoleniu na budowę
        wjazdu na tę nieruchomość,
      3) nie stwierdzi ponadnormatywnego zanieczyszczenia nieruchomości,
      4) potwierdzi badaniami geotermicznymi możliwość posadowienia na nieruchomości
        budynków przy zastosowaniu tradycyjnych technologii budowlanych.
      5) pozyska warunki techniczne przyłączy - kanalizacji sanitarnej, wodnej, deszczowej
        oraz przyłącza energetycznego,

      6) uzyska prawomocną, ostateczną i wykonalną decyzję podziałową obejmującą
        podział działki, w wyniku czego powstanie działka, która będzie przedmiotem
        sprzedaży,
      7) poniesie koszty spełnienia tych warunków.
    Spółka zobowiązała się kupić przedmiotową wydzieloną część działki w określonym
    terminie po spełnieniu powyższych warunków za cenę określoną w przedmiotowej
    umowie.
    W przedmiotowej umowie wskazano także, że Spółce przysługuje jednostronne prawo
    rezygnacji z warunków zawarcia umowy przyrzeczonej, określonych powyżej, za wyjątkiem
    warunku określonego w pkt 6 poprzez oświadczenie, złożone w zwykłej formie pisemnej, a
    także przysługuje jej prawo domagania się zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży
    mimo niespełnienia rzeczonych warunków.
    Równolegle w tym samym dniu, Wnioskodawca oraz jego brat zawarli ze Spółką umowę (w
    zwykłej formie pisemnie) na mocy której, oddali Spółce przedmiotową działkę w dzierżawę
    na czas nieoznaczony za ustalony w umowie czynsz. W treści Wnioskodawca jak i jego brat
    nie opodatkowywali przedmiotowej dzierżawy podatkiem od towarów i usług.
    W istocie umowa ta więc służyła temu by Spółka posiadała tytuł prawny do wykonania
    działań, które skutkowałyby spełnieniem opisanych wyżej warunków wynikających z
    „Umowy przedwstępnej sprzedaży pod warunkiem”. Warunki te zostały spełnione w
    wyniku działań Spółki. Z zastrzeżeniem jedynie, że podział (pkt 7 warunków) uzyskano w
    ten sposób, iż dokonał go geodeta, wniosek podpisali jednak Wnioskodawca oraz jego
    brat (co wynika z regulacji prawnych, Spółka nie mogła tego samodzielnie uczynić). Koszty
    opłaciła jednak także i w tym zakresie Spółka.
    W tym miejscu Wnioskodawca zauważa, iż ani on ani jego brat, nie szukali oferenta na
    sprzedaż działki. To Spółka zgłosiła się do nich z propozycją chcąc zakupić teren pod
    budowę obiektu handlowego.
    Wobec spełnienia warunków zawartych w „Umowie przedwstępnej sprzedaży pod
    warunkiem” z dnia 26 maja 2018 roku, w dniu 12 marca 2020 roku w formie aktu
    notarialnego Wnioskodawca oraz jego brat zawarli ze Spółką „Umowę sprzedaży” będącą
    wykonaniem umowy przedwstępnej z dnia 26 maja 2018 roku.
    W wyniku tej umowy z dnia 12 marca 2020 roku Wnioskodawca oraz jego brat jako
    współwłaściciele sprzedali Spółce wydzieloną część pierwotnej działki (utworzono nową
    działkę). Ta nowa działka jest niezabudowana. Z aktu notarialnego wynika, że dla
    przedmiotowej działki brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
    Ponadto, wskazano, że Burmistrz stosownej gminy wydał dla tej (nowej - wydzielonej)
    działki, decyzję o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku
    handlowo - usługowego wraz z infrastrukturą techniczną.
    Działka ta stanowiła w dacie sprzedaży grunty orne co wynika z rejestru gruntów.
    Ponadto w piśmie stanowiącym uzupełnienie Wnioskodawca wskazał, że zgodnie z
    postanowieniami „Umowy przedwstępnej sprzedaży pod warunkiem” z dnia 26 maja 2018
    roku, udzielił Spółce pełnomocnictwa do działania zgodnie z postanowieniami, tak by ta
    mogła uzyskać stosowne rozstrzygnięcia administracyjne i doprowadzić do spełnienia
    warunków zawarcia finalnej umowy sprzedaży opisanych w złożonym wniosku.

## Pytanie

Czy dokonana w dniu 12 marca 2020 roku czynność sprzedaży działki na rzecz Spółki
    podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
    Pana stanowisko w sprawie (doprecyzowanym w uzupełnieniu wniosku)
    Przedmiotowa sprzedaż wyodrębnionej działki nie stanowi czynności podlegającej
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

    Sprzedający (tak Wnioskodawca jak i jego brat) nie prowadzą działalności gospodarczej,
    nie są i nie byli czynnymi podatnikami VAT.
    W sprawie sprzedający to zwykłe osoby fizyczne - nie przedsiębiorcy.
    Przeprowadzenie transakcji nie można uznać za działalność gospodarczą w rozumieniu
    art. 15 ust. 2 u.p.t.u. A skoro nie jest to tak rozumiana działalność gospodarcza, to
    czynność ta nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 u.p.t.u., działalność gospodarcza na gruncie ustawy o VAT
    zdefiniowana została w ten sposób, że działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    W oczywisty sposób nie mamy w sprawie do czynienia z sytuacją opisaną w zdaniu drugim
    ust. 2 (art. 15 ustawy). Nie można także czynności dokonanych przez Wnioskodawcę i jego
    brata w sprawie zakwalifikować, jako działalności producentów lub usługodawców.
    Podobnie nie była to działalność rolnicza jak i wykonywanie wolnego zawodu.
    Pozostało więc jedynie odniesienie się do działalności handlowców. Pojęcie to nie zostało
    zdefiniowane na gospodarczej nabywa towary po to by je następnie sprzedać. W sprawie
    takiego zamiaru w dacie nabycia nie było. Nie można więc zakwalifikować czynności
    dokonanych przez Wnioskodawcę (oraz jego brata) jako działalność handlowców. Przede
    wszystkim pierwotna działka nie została przez nich nabyta celem sprzedaży, ale została
    odziedziczona i bynajmniej nie było to związane z celem dalszej sprzedaży. Tym bardziej,
    że do dziedziczenia doszło w roku 2013. A sprzedaż (i to tylko części odziedziczonej działki
    - po jej wyodrębnieniu) nastąpiła dopiero w roku 2020, a umowa przedwstępna, która
    skutkowała dokonaniem tej sprzedaży zawarta została dopiero w roku 2018. Jak z tego
    wynika Wnioskodawca oraz jego brat bardzo długo byli właścicielami zanim zdecydowali
    się dokonać sprzedaży. Tak nie działają handlowcy. Działalność gospodarcza, a szczególnie
    handlowa, polega na szybkim obrocie. Inaczej brak zysków, trudno wtedy mówić o
    profesjonalnym działaniu gospodarczym. Tym bardziej, gdy jak w sprawie, jest to czynność
    jednorazowa. Dla Wnioskodawcy oraz jego brata jest to po prostu zbycie części majątku
    prywatnego, ponieważ nadarzyła się okazja i zjawił się chętny oferent.
    Podobnie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt I
    FSK 774/13, czytamy m.in. co następuje: „Przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając
    działki budowlane działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność
    gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie
    przybiera formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności i zamiar
    wykazany obiektywnymi dowodami ich kontynuacji), a w konsekwencji zorganizowaną. Nie
    jest działalnością handlową sprzedaż majątku osobistego (prywatnego), który nie został
    nabyty w celach odsprzedaży (w celach handlowych), lecz dla spożytkowania w celach
    prywatnych. Liczba i zakres transakcji sprzedaży gruntów nie może stanowić kryterium
    rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza
    zakresem opodatkowania, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na
    działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma
    takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały ani
    wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem
    odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. Zbycie natomiast
    nawet kilkunastu działek o charakterze budowlanym (udziałów w takich działkach),
    powstałych z podziału gruntu rolnego i po uzyskaniu warunków ich zabudowy, nie stanowi
    per se działalności handlowej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdyż brak przesłanek
    świadczących o takiej aktywności sprzedawcy w zakresie zbycia przedmiotowych udziałów
    w gruncie, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się

    profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego - stałego i
    zorganizowanego charakteru takiej działalności), co wskazuje, że w takim przypadku
    mamy do czynienia z czynnościami mieszczącymi się w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym, niemającym cech działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o
    podatku od towarów i usług”.
    Warto w tym miejscu odnieść się także dodatkowo do treści wyroku Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-
    180/10 i C-181/10 Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian
    Kuć i Halina Jeziorska - Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10).
    Jak podniósł w przedmiotowym orzeczeniu TSUE, nie jest działalnością handlową sprzedaż
    majątku osobistego (prywatnego), który nie został nabyty w celach odsprzedaży (w celach
    handlowych), lecz spożytkowania w celach prywatnych.
    W wyroku tym TSUE stwierdził m.in., że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem
    prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności
    gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru dominującego.
    Zakres transakcji nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami
    dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a
    czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Zdaniem Trybunału nawet dużych
    transakcji sprzedaży można dokonywać jako czynności osobiste. Podobnie okoliczność
    dokonania podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama w
    sobie nie jest decydująca. Nie ma też takiego charakteru długość okresu w jakim te
    transakcje następowały ani wysokość osiągniętych z tego tytułu przychodów. Całość tych
    elementów może bowiem według TSUE odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym
    zainteresowanego.
    Zdaniem TSUE czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą
    same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej (podobnie wyrok z
    dnia 20 czerwca 1996 r. w sprawie C-155/94 Wellcome Trust, Rec. s. I-3013, pkt 32).
    Trybunał wskazał, że rozstrzygać należy w oparciu o analizę czynności podejmowanych
    przez dana osobę. Takie aktywne działania - jak czytamy w orzeczeniu TSUE - mogą
    polegać na przykład na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Aby
    jednak uznać, że dana sprzedaż działki (lub wielu działek) ma charakter działalności
    gospodarczej, osoba sprzedająca w celu dokonania wspomnianej sprzedaży musi
    podejmować aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców.
    W sprawie nie mamy do czynienia z wieloma transakcjami - jest tylko jedna. Nie mamy do
    czynienia z transakcją w większym zakresie - sprzedaż przez obu braci dotyczy działki o
                    2powierzchni niecałej 2,400 m.
    Ponadto, co w świetle przedmiotowego orzeczenia TSUE jest szczególnie ważne, ani
    Wnioskodawca ani też jego brat nie podejmowali w sprawie działań typowych dla
    przedsiębiorców (profesjonalnych handlowców). Nie prowadzili działalności o charakterze
    marketingowym - nie szukali aktywnie nabywcy. To do nich zgłoszono się z propozycją
    zakupu. Wnioskodawca (ani jego brat) nie angażowali się w wykonywanie umowy
    przedwstępnej - w zyskanie spełnienia się przesłanek (warunków) których spełnienie
    skutkowało finalnie zawarciem umowy z dnia 12 marca 2020 r. Nie angażowali też w
    transakcji swoich środków.
    W zasadzie wszystkie czynności wykonała Spółka i to na swój koszt. Jedynie odnośnie do
    podziału działki, Wnioskodawca i jego brat podpisali stosowny wniosek (z uwagi na
    wymogi prawne), ale i ten koszt wzięła na siebie Spółka. Pozostałe czynności nakazane w
    „Umowie przedwstępnej sprzedaży pod warunkiem” wykonała samodzielnie Spółka.

    Wobec tego nie zachodzą w sprawie przesłanki by nie uznać przedmiotowej sprzedaży za
    działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u. W tym stanie rzeczy czynność
    ta nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Nie zmienia to jednak stanu rzeczy i jego oceny na gruncie podatku od towarów i usług.
    Spółka bowiem wszelkie stosowne czynności (z zastrzeżeniem sytuacji dotyczącej podziału
    - co zostało opisane we wniosku - Wnioskodawca i jego brat złożyli podpis pod wnioskiem)
    wykonała samodzielnie. Wnioskodawca (jak i jego brat) nie był w tych działaniach
    faktycznie w żaden sposób zaangażowany. Nie można więc z tego tytułu zmienić poglądu,
    co do braku faktycznego zaangażowania Wnioskodawcy (oraz jego brata) odnośnie działań
    mających na celu uzyskana spełnienia warunków do zawarcia finalnej umowy sprzedaży.
    Oczekiwali oni na efekt działań Spółki sami się nie angażując i nie ponosząc na to
    jakichkolwiek nakładów.
    W tym stanie rzeczy pogląd Wnioskodawcy odnośnie braku możliwości zastosowania w
    sprawie art. 15 ust. 2 u.p.t.u. i braku podstawy do uznania tej sprzedaży za podlegającą
    opodatkowaniu VAT pozostaje niezmienny.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Pana wniosek – 14 maja 2020 r. wydałem interpretację indywidualną znak
    0113-KDIPT1-2.4012.218.2020.1.MO, w której uznałem Pana stanowisko za
    nieprawidłowe w zakresie niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży
    udziału we współwłasności nieruchomości.
    Interpretację doręczono Panu 15 maja 2020 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    14 czerwca 2020 r. wniósł Pan skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Skarga wpłynęła do mnie 14 czerwca 2020 r.
    Wniósł Pan o uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji oraz o zasądzenie na rzecz
    Skarżącego kosztów postępowania.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił skarżoną interpretację – wyrokiem z 15
    października 2020 r. sygn. akt I SA/Go 275/20.
    11 grudnia 2020 r. wniosłem skargę kasacyjną od wyroku WSA do Naczelnego Sądu
    Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny – wyrokiem z 11 października 2024 r. (wpływ 21 listopada
    2024 r.), sygn. akt I FSK 364/21 oddalił skargę kasacyjną.
    30 stycznia 2025 r. do Krajowej Informacji Skarbowej wpłynął prawomocny ww. wyrok
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wraz z aktami sprawy.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
    Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu
    wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie
    postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa
    uległy zmianie.

    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
      uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
      Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz Naczelny Sąd Administracyjny w ww.
      wyrokach;
      ponownie rozpatruję Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
      stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa
    podatkowego obowiązujących w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym we
    wniosku stanie faktycznym.
    Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (Dz. U. z 2020 r., poz. 106), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Według art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego
    nieruchomości.
    Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE
    Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
    dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, z późn. zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006
    /112/WE”, państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      1) określone udziały w nieruchomości,
      2) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
      3) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne
        lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r., poz. 1145, z późn. zm.). Ze
    współwłasnością mamy do czynienia wtedy, gdy własność tej samej rzeczy przysługuje
    niepodzielnie kilku osobom (art. 195 Kodeksu cywilnego). W przypadku współwłasności
    nieruchomości określonej w częściach ułamkowych, każdy ze współwłaścicieli ma
    określony ułamkiem udział w nieruchomości.

    Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
    własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
    budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot
    własności (art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego).
    Podkreślić należy, że współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję wyłącznego
    właściciela. Ze względu na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać
    swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli (art. 198 ustawy Kodeks cywilny).
    Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.
    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości gruntowych (działek), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy
    towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy, bądź świadczenie usług zdefiniowane w art. 8 ustawy podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu
    tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest
    podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów,
      handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
      wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność
      gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku
      rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Jednocześnie w art. 12 ust. 1 lit. b) powołanej Dyrektywy 2006/112/WE wskazano, że:
      Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje
      transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w
      szczególności dostawy terenu budowlanego. „Teren budowlany” to każdy grunt
      nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa
      członkowskie (art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE).
    Opodatkowaniu VAT podlega, na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE,
    odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika
    działającego w takim charakterze.
    Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną
    jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób
    świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
    wolnych zawodów lub uznanych za takie.

    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że uznanie, iż dany podmiot w odniesieniu
    do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny
    każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym.
    W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005
    r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Dokonując rozstrzygnięcia kwestii będącej przedmiotem Pana wątpliwości trzeba mieć na
    uwadze stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyrażone w zapadłym w
    niniejszej sprawie wyroku z 15 października 2020 r. sygn. akt I SA/Go 275/20 oraz
    stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione w wyroku z 11
    października 2024 r. sygn. akt I FSK 364/21.
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w ww. wyroku z 15 października 2020 r. sygn. akt I SA/Go
    275/20 po przytoczeniu wyroku TSUE z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Słaby
    i Kuć, C-180/10 i C-181/10, wskazał, że:
      „(...) stwierdzenie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa
      jako podatnik podatku od towarów i usług wymaga oceny każdorazowo odnoszącej

      się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Ponadto, przy ocenie działalności
      osoby sprzedającej nieruchomości należy uwzględniać działania na poszczególnych
      etapach aktywności sprzedającego w ich całokształcie, a nie wyłącznie osobno. (...)
      (...) Należy zatem podkreślić, że skarżący stał się współwłaścicielem przedmiotowego
      gruntu na skutek zdarzenia losowego. Niewątpliwie nie można przypisać stronie
      nabycia nieruchomości w celu dalszego zbycia. Skarżący na skutek nieplanowanego
      zdarzenia losowego stał się współwłaścicielem nieruchomości, która nie była w
      żaden sposób wykorzystywana do czynności opodatkowanych, bądź zwolnionych z
      podatku VAT.
      (...) Oczywistym jest, iż skarżącemu, racjonalnie gospodarującemu swoim mieniem,
      zależy na zbyciu niewykorzystywanej nieruchomości, co oznacza, iż ze swej strony
      musi podejmować pewne działania, jak chociażby udzielenie pełnomocnictw celem
      uzyskania określonych rozstrzygnięć administracyjnych. Nie czyni jednocześnie
      żadnych nakładów, wszelkie wydatki związane ze ziszczeniem się warunków umowy
      ponosi kupujący, co więcej, z opisu zdarzenia przyszłego, który jest wiążący dla
      organu i sądu w niniejszej sprawie wynika, że kwota sprzedaży została już ustalona i
      uzyskanie określonych pozytywnych dla kupującego decyzji nie spowoduje jej
      wzrostu, co byłoby wymierną korzyścią. Zatem ziszczenie się warunków umowy
      uatrakcyjnia nieruchomość, ale wyłącznie dla kupującego.
      (...) Rezygnacja strony z umocowania kupującego do określonych działań, uzyskania
      decyzji administracyjnych, pozwoleń, stanowiłaby bezsprzecznie nieracjonalny
      sposób rozporządzania własnym mieniem. Nie ma podstaw, aby takie umocowanie
      skarżącej kwalifikować na równi z angażowaniem środków podobnych do
      wykorzystywanych przez „podmioty zajmujące się profesjonalnym obrotem
      nieruchomościami". Opisana aktywność strony, zdaniem Sądu, jest właściwa dla
      zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, czynnością związaną ze zwykłym
      wykonywaniem prawa własności (nie wykracza poza granice zwykłego zarządu
      majątkiem prywatnym).
      W ocenie Sądu przyjęcie przez organ, że te działania mają charakter wspólnego
      przedsięwzięcia, a przez to strona działa jak przedsiębiorca - jest nieuprawnione.
      Owszem Strony wspólnie postanowiły zrealizować transakcje po spełnieniu
      warunków określonych w umowie przedwstępnej. Z obiektywnego punktu widzenia
      Skarżący zdecydowany był zbyć udział w części nieruchomości, a Nabywca
      zainteresowany był nabyciem tej nieruchomości o ile nieruchomość ta będzie mogła
      zostać wykorzystana na potrzeby inwestycyjne Nabywcy - tj. uzyskane zostaną zgody
      umożliwiające zabudowę obiektem handlowym. W takim zakresie można uznać, że
      było to „wspólne przedsięwzięcie” (rozumiany jako wspólny zamiar niezbędny przy
      zawarciu umowy), ale nie można przypisać Skarżącemu „zaangażowania środków
      podobnych do tych, jakie wykorzystują podmioty zajmujące się profesjonalnie
      obrotem nieruchomościami’’. Wbrew twierdzeniu organu również zawarcie umowy
      dzierżawy na część gruntu którego dotyczyła umowa przedwstępna również nie
      spowodowało, że działka ta straciła charakter majątku prywatnego. (...)
      (...) Jeżeli zatem konkretny podmiot zainteresowany nabyciem nieruchomości
      zawiera umowę przedwstępną, oferuje określoną cenę, ale domaga się udzielenia
      pełnomocnictwa do dokonania określonych czynności dla upewnienia się czy
      nieruchomość spełnia jego wymogi, to - zdaniem Sądu - nie można tego utożsamiać
      z podjęciem przez dotychczasowego właściciela nieruchomości prowadzenia
      działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. Działania
      skarżącego nie noszą znamion działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów
      ustawy o VAT, co wyklucza zastosowanie względem nich art. 5 ust. 1 pkt 1 ww.
      ustawy.”
    NSA podzielił powyższą ocenę prawną, oddalając skargę kasacyjną Organu w wyroku z 11
    października 2024 r. sygn. akt I FSK 364/21.
    NSA w ww. wyroku wskazał, że:
      „(...) w przedmiotowej sprawie, mając na względzie, że przedmiotowa działka nie była
      wcześniej przedmiotem dzierżawy, a celem zawarcia umowy dzierżawy było nabycie
      przez przyszłego kupującego tytułu prawnego do wykonania działań, które

      skutkowałyby spełnieniem opisanych wyżej warunków wynikających z umowy
      przedwstępnej, powoduje, że w tym przypadku nie mamy do czynienia z
      działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT tzn. z czynnością
      polegającą na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w
      sposób ciągły dla celów zarobkowych.
      Nie ma przy tym dla powyższej oceny znaczenia także okoliczność, że Skarżący
      udzielił przyszłemu nabywcy pełnomocnictwa do występowania przed wszelkimi
      organami administracji publicznej oraz do podejmowania wszelkich działań
      faktycznych i prawnych niezbędnych dla uzyskania decyzji i pozwoleń opisanych w
      umowie przedwstępnej, ponieważ warunkiem zawarcia umowy ostatecznej było m.
      in. uzyskanie przez kupującego prawomocnej, ostatecznej i wykonalnej decyzji o
      warunkach zabudowy oraz uzyskanie przez kupującego prawomocnej, ostatecznej i
      wykonalnej decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu handlowego. Działania takie
      bowiem zabezpieczały interesy przyszłego nabywcy przed ostatecznym
      przeniesieniem własności nieruchomości, co z kolei jest normalną okolicznością w
      przypadku procesu inwestycyjno-budowlanego. Podkreślić należy, że umowa
      przedwstępna oraz umowa dzierżawy oraz pełnomocnictwa Skarżącego miały
      jedynie umożliwić przyszłemu nabywcy, a nie Skarżącemu uzyskanie stosownych
      decyzji z której będzie wynikać możliwość zabudowania przedmiotowej części działki
      obiektami zgodnie z planami inwestycyjnymi Spółki w tym obiektem handlowym,
      uzyskanie prawomocnej, ostatecznej i wykonalnej decyzji o pozwoleniu na budowę
      wjazdu na tę nieruchomość, nie stwierdzeniu ponadnormatywnego zanieczyszczenia
      nieruchomości, potwierdzeniu badaniami geotermicznymi możliwość posadowienia
      na nieruchomości budynków przy zastosowaniu tradycyjnych technologii
      budowlanych, pozyskaniu warunków technicznych przyłączy - kanalizacji sanitarnej,
      wodnej, deszczowej oraz przyłącza energetycznego, uzyskaniu prawomocnej,
      ostatecznej i wykonalnej decyzji podziałowej obejmującą podział działki, w wyniku
      czego powstanie działka, która będzie przedmiotem sprzedaży.”
    Zatem w świetle powołanych wyżej przepisów, przedstawionych okoliczności sprawy oraz
    mając na uwadze orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz Naczelnego
    Sądu Administracyjnego, stwierdzić należy, że z całokształtu okoliczności sprawy nie
    wynika taka Pana aktywność, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze
    zwykłym wykonywaniem prawa własności. Zatem należy uznać, że sprzedaż przez Pana
    udziału we współwłasności przedmiotowej nieruchomości, nie stanowi działalności
    gospodarczej podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Brak jest
    bowiem przesłanek świadczących o takiej Pana aktywności w przedmiocie zbycia ww.
    działki, która jest porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie
    tego rodzaju obrotem. Nie występuje bowiem ciąg zdarzeń, które jednoznacznie
    przesądzają, że dostawa przedmiotowego udziału w działce wypełnia przesłanki
    działalności gospodarczej. Jak wynika z całokształtu okoliczności sprawy, nie podejmował
    Pan aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o
    angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców.
    Konsekwentnie, w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać, że w
    związku ze sprzedażą przez Pana udziału we współwłasności przedmiotowej
    nieruchomości, występuje Pan w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1
    ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy. Działania
    podejmowane przez Pana należą zatem do zakresu zwykłego zarządu majątkiem
    prywatnym. W związku z tym, korzysta Pan z przysługującego prawa do rozporządzania
    własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której
    unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania.
    Wobec powyższego, dokonując sprzedaży udziału we współwłasności przedmiotowej
    nieruchomości, nie działa Pan w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1
    ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy. Zatem
    sprzedaż udziału we współwłasności przedmiotowej nieruchomości nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

    Tym samym Pana stanowisko należy uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
      ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
      111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.