Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDWP.4011.135.2025.2.IG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-30
Teza: Opodatkowanie odszkodowania w leasingu operacyjnym.
Słowa kluczowe: leasing-leasing operacyjny
odszkodowania
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z działalności
gospodarczej.-Odszkodowania dotyczące składników
majątku związanych z działalnością gospodarczą.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 14-ust. 2-pkt 12

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 sierpnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił
    go Pan pismem z 26 sierpnia 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Leasingodawca (...), Leasingobiorca – A.A. (NIP: (...)), Wnioskodawca.

    Na potrzeby jednoosobowej działalności Wnioskodawca leasinguje samochód w modelu
    mieszanym (do celów prywatno-służbowych). Samochód jest własnością firmy (...). Auto
    posiada ubezpieczenie OC i AC.
    15.05.2025 r. samochód został uszkodzony przez inny pojazd. W związku z powstała
    szkodą został naprawiony z ubezpieczenia OC sprawcy w formule bezgotówkowej. Została
    wykonana cesja szkody przez ubezpieczyciela na leasingobiorcę. Następnie została
    dokonana cesja wierzytelności szkody z leasingobiorcy na warsztat zajmujący się naprawą.
    W celu rozliczenia 50% VAT warsztat wystawił fakturę na leasingobiorcę. 50% VAT został
    opłacony przez leasingobiorcę, a następnie ta kwota (50% VAT) została odliczona w
    deklaracji VAT. Pozostała część kwoty odszkodowania (kwota netto + 50% VAT) została
    wypłacona przez ubezpieczyciela na konto bankowe warsztatu. Leasingobiorca rozlicza się
    ryczałtem.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    Leasingobiorca prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą użytkuje samochód w
    modelu mieszanym (do celów prywatno-służbowych) na podstawie umowy leasingu
    operacyjnego zawartej z (...).
    Umowa ta spełnia warunki określone w art. 23b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Samochód stanowiący własność (...) objęty jest polisą OC, AC i GAP. W umowie
    ubezpieczenia: Ubezpieczającym jest leasingobiorca, Ubezpieczonym jest (...).
    W dniu 15.05.2025 r. samochód został uszkodzony w wyniku kolizji spowodowanej przez
    inny pojazd. Szkoda została zlikwidowana z ubezpieczenia OC sprawcy w formule
    bezgotówkowej.
    Kolejność czynności:
    1. (...) (leasingodawca) dokonał cesji wierzytelności z tytułu odszkodowania na
    leasingobiorcę;
    2. Leasingobiorca dokonał następnie cesji wierzytelności na warsztat dokonujący naprawy
    pojazdu;
    3. Warsztat, w celu rozliczenia podatku VAT, wystawił fakturę na leasingobiorcę:
    a) Leasingobiorca zapłacił 50% VAT (niepodlegający pokryciu przez ubezpieczyciela);
    b) Kwotę tę odliczył następnie w deklaracji VAT.
    4. Pozostała część kosztów naprawy (kwota netto + 50% VAT) została bezpośrednio
    przelana przez ubezpieczyciela na rachunek bankowy warsztatu.
    Leasingobiorca przez cały okres umowy leasingowej opłacał składki na ubezpieczenie (i
    będzie je nadal opłacał). Zgłoszenia szkody oraz jej udokumentowania dokonał
    leasingobiorca. Odszkodowanie zostało przyznane właścicielowi pojazdu ((...)), jednak
    wskutek dokonanych cesji środki zostały wypłacone bezpośrednio na konto warsztatu.

## Pytanie

Czy biorąc pod uwagę fakt, iż została dokonana cesja wierzytelności na warsztat i nie
    otrzymał Pan żadnej wypłaty z polisy OC powinien Pan zakwalifikować kwotę
    odszkodowania z polisy OC jako przychód?
    Pana stanowisko w sprawie
    Naprawa dotyczyła przedmiotu w leasingu operacyjnym, nie jest to majątek leasingobiorcy.
    Została dokonana cesja wierzytelności na warsztat naprawiający auto.
    W rozpatrywanej sprawie brak jest realnego przepływu pieniężnego lub innego
    przysporzenia majątkowego na rzecz leasingobiorcy - koszt naprawy pokrył ubezpieczyciel
    bezpośrednio warsztatowi.

    Leasingobiorca nie otrzymał gotówki ani wartościowego świadczenia zwiększającego jego
    majątek.
    W praktyce organów podatkowych (interpretacje indywidualne) przyjmowano, że w
    analogicznych okolicznościach nie powstaje przychód po stronie leasingobiorcy, jeżeli
    naprawa została opłacona bezpośrednio przez ubezpieczyciela wykonawcy (warsztatowi).
    Sygnatury indywidualnych interpretacji w podobnych sprawach: 0115-KDIT3.
    4011.410.2022.3.AWO; 0115-KDIT3.4011.585.2020.1.AW.
    Powołując się na sygnatury indywidualnych interpretacji - fakt, że naprawa została
    wykonana w formule bezgotówkowej, a należne środki zostały wypłacone przez
    ubezpieczyciela na konto warsztatu - brak możliwości ujęcia faktury w kosztach
    działalności ze względu na sposób rozliczenia (ryczałt) uważa Pan, iż podatek od dochodu
    nie powinien być naliczony, jest to sytuacja obojętna podatkowo.
    Podatnik się nie wzbogacił, a w przypadku konieczności zapłaty podatku dochodowego
    podatnik ponosi dodatkowe koszty (będąc poszkodowanym przez kierującego innym
    pojazdem).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Jak wynika z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    jednym ze źródeł przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
    W myśl art. 14 ust. 1 tej ustawy:
      Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty
      należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości
      zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących
      sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za
      przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od
      towarów i usług.
    Stosownie do art. 14 ust. 2 pkt 12 cytowanej ustawy:
      Przychodem z działalności gospodarczej są również otrzymane odszkodowania za
      szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością
      gospodarczą lub z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej.
    Co do zasady, przychodem z pozarolniczej działalności gospodarczej są wszelkie
    przysporzenia majątkowe, uzyskane w związku z tą działalnością, o ile ustawa nie wyłącza
    ich z tej kategorii. Przychodem z działalności będą przekazane przez ubezpieczyciela
    odszkodowania za szkody w składnikach majątku związanych z prowadzoną przez
    podatnika działalnością gospodarczą, wskazane w art. 14 ust. 2 pkt 12 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Przy czym, składnikami majątku związanymi z
    prowadzoną działalnością gospodarczą będą zarówno składniki majątku stanowiące
    środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne w tej działalności, jak i wszelkie inne
    przedmioty, które są w funkcjonalny sposób związane z prowadzeniem działalności
    gospodarczej, tj. wszelkie przedmioty wykorzystywane przez podatnika w prowadzonej
    przez niego pozarolniczej działalności gospodarczej.

    Przepis art. 14 ust. 3 pkt 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi,
    że:
      do przychodów, o których mowa w ust. 1 i 2, nie zalicza się kwoty zwróconych innych
      wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów.
    Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że w przypadku, gdy Podatnik poniesie
    wydatek, który zostaje sfinansowany kwotą pochodzącą z tytułu ubezpieczenia, nie można
    mówić o zwrocie wydatku poniesionego przez podatnika. Otrzymane odszkodowanie z
    tytułu ubezpieczenia jest realizacją świadczenia wynikającego z postanowień umowy
    ubezpieczenia i stanowi wyrównanie poniesionego wydatku (na pokrycie szkody z majątku
    Podatnika), w kwocie odpowiadającej poniesionemu przez Podatnika wydatkowi, a nie
    zwrot tego wydatku. Tym samym, kwoty wypłaconych odszkodowań, nawet na pokrycie
    wydatków poniesionych przez Podatnika, niezaliczanych do kosztów uzyskania
    przychodów, nie stanowią zwrotu wydatków, w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 3a ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Tak więc, świadczenia wypłacane z tytułu
    odszkodowania z umów ubezpieczenia nie korzystają z wyłączenia, określonego w art. 14
    ust. 3 pkt 3a ww. ustawy, i w całości stanowią przychód z pozarolniczej działalności
    gospodarczej.
    Natomiast w myśl art. 21 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      wolne od podatku dochodowego są kwoty otrzymane z tytułu ubezpieczeń
      majątkowych i osobowych, z wyjątkiem:
      a) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
      działalnością gospodarczą lub prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z
      których dochody są opodatkowane zgodnie z art. 27 ust. 1 lub art. 30c,
      b) dochodu, o którym mowa w art. 24 ust. 15 i 15a.
    Wobec tego odszkodowania, jeżeli mają związek z prowadzoną przez podatnika
    pozarolniczą działalnością gospodarczą, stanowią – co do zasady – podlegający
    opodatkowaniu przychód z tej działalności, chyba że wymienione są w katalogu zwolnień
    przedmiotowych określonych w art. 21 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Wówczas odszkodowania te korzystają ze zwolnienia od podatku.
    Zgodnie z art. 23a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w rozdziale jest mowa o umowie leasingu – rozumie się przez to umowę
      nazwaną w kodeksie cywilnym, a także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze
      stron, zwana dalej „finansującym”, oddaje do odpłatnego używania albo używania i
      pobierania pożytków na warunkach określonych w ustawie drugiej stronie, zwanej
      dalej „korzystającym”, podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości
      niematerialne i prawne, a także grunty oraz prawo wieczystego użytkowania gruntów.
    Stosownie do art. 23a pkt 2 ww. ustawy:
      Ilekroć w rozdziale jest mowa o podstawowym okresie umowy leasingu – rozumie się
      przez to czas oznaczony, na jaki została zawarta ta umowa, z wyłączeniem czasu, na
      który może być przedłużona lub skrócona; w przypadku zmiany strony lub stron tej
      umowy podstawowy okres umowy uważa się za zachowany, jeżeli inne
      postanowienia umowy nie uległy zmianie.
    W myśl art. 23b ust. 1 cytowanej ustawy:
      Opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone przez korzystającego w
      podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych stanowią przychód finansującego i odpowiednio w
      przypadku, o którym mowa w pkt 1, koszt uzyskania przychodów korzystającego, z
      zastrzeżeniem ust. 2 i 3, jeżeli:

      1) umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym nie jest osoba wymieniona w pkt
      2, została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40% normatywnego
      okresu amortyzacji, jeżeli przedmiotem umowy leasingu są podlegające odpisom
      amortyzacyjnym rzeczy ruchome lub wartości niematerialne i prawne, albo została
      zawarta na okres co najmniej 5 lat, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom
      amortyzacyjnym nieruchomości;
      2) umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym jest osoba fizyczna
      nieprowadząca działalności gospodarczej, została zawarta na czas oznaczony;
      3) suma ustalonych opłat w umowie leasingu, o której mowa w pkt 1 lub 2,
      pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej
      wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, a
      w przypadku zawarcia przez finansującego następnej umowy leasingu środka
      trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej będących uprzednio przedmiotem
      takiej umowy odpowiada co najmniej jego wartości rynkowej z dnia zawarcia
      następnej umowy leasingu; przepis art. 19 stosuje się odpowiednio.
                1Stosownie do art. 709 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r., poz.
    1061 ze zm.):
      Przez umowę leasingu finansujący zobowiązuje się, w zakresie działalności swego
      przedsiębiorstwa, nabyć rzecz od oznaczonego zbywcy na warunkach określonych w
      tej umowie i oddać tę rzecz korzystającemu do używania albo używania i pobierania
      pożytków przez czas oznaczony, a korzystający zobowiązuje się zapłacić
      finansującemu w uzgodnionych ratach wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej
      cenie lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego.
            5W myśl art. 709 tej ustawy:
      § 1. Jeżeli po wydaniu korzystającemu rzecz została utracona z powodu okoliczności,
      za które finansujący nie ponosi odpowiedzialności, umowa leasingu wygasa.
      § 2. Korzystający powinien niezwłocznie zawiadomić finansującego o utracie rzeczy.
      § 3. Jeżeli umowa leasingu wygasła z przyczyn określonych w § 1, finansujący może
      żądać od korzystającego natychmiastowego zapłacenia wszystkich przewidzianych w
      umowie a niezapłaconych rat, pomniejszonych o korzyści, jakie finansujący uzyskał
      wskutek ich zapłaty przed umówionym terminem i wygaśnięcia umowy leasingu oraz
      z tytułu ubezpieczenia rzeczy, a także naprawienia szkody.
              7Zgodnie z art. 709 § 1 ww. ustawy:
      Korzystający obowiązany jest utrzymywać rzecz w należytym stanie, w szczególności
      dokonywać jej konserwacji i napraw niezbędnych do zachowania rzeczy w stanie
      niepogorszonym, z uwzględnieniem jej zużycia wskutek prawidłowego używania,
      oraz ponosić ciężary związane z własnością lub posiadaniem rzeczy.
                  7Z komentarza do. art. 709 § 1 Kodeksu cywilnego (Kidyba Andrzej (red.), Kodeks cywilny.
    Komentarz. Tom III. Zobowiązania - część szczególna, wyd. II) wynika, że przepis ten:
      zobowiązuje korzystającego do utrzymywania przedmiotu leasingu w należytym
      stanie. Przejawem zachowań mieszczących się w realizacji tego obowiązku jest
      dokonywanie napraw i konserwacji rzeczy, niezbędnych do jej utrzymania w stanie
      niepogorszonym. Oznacza to, że koszty dokonywania napraw i konserwacji
      przedmiotu leasingu obciążają korzystającego, co obejmuje również koszty nabycia
      części czy materiałów potrzebnych do ich przeprowadzenia. Jednakże zakres tego
      obowiązku został wyznaczony przez takie naprawy i konserwacje, które są niezbędne
      do zachowania rzeczy w stanie niepogorszonym. Naprawy i konserwacja
      wykraczające poza te granice leżą w gestii finansującego i to on powinien ponosić ich

      koszty. Jednak przy ustalaniu stanu niepogorszonego uwzględnić jednocześnie
      należy zużycie rzeczy będące następstwem jej prawidłowego używania.
    Podkreślenia wymaga, że problemy związane z likwidacją szkód komunikacyjnych w
    odniesieniu do pojazdów będących przedmiotem leasingu powinny być rozstrzygane w
    ramach rozliczeń między finansującym a korzystającym. Przy tym należy zaznaczyć, że
    obydwie strony umowy leasingu – zarówno leasingobiorca, jak i leasingodawca – poprzez
    jej zawarcie wyrażają zgodę na warunki w niej zapisane. Zauważyć także należy, że
    zgodnie z cywilistycznym pojęciem leasingu, leasingobiorca nie jest właścicielem pojazdu,
    a jedynie posiadaczem zależnym, a w przypadku zaistnienia okoliczności uzasadniającej
    wypłatę odszkodowania, ubezpieczenie przysługuje właścicielowi pojazdu (leasingodawcy).
    Tym samym, stosownie do przedstawionych we wniosku okoliczności, w przypadku
    naprawy bezgotówkowej samochodu używanego na podstawie umowy leasingu,
    odszkodowanie wypłacone leasingodawcy, tj. właścicielowi pojazdu, nie stanowi
    przychodu leasingobiorcy, tzn. dla Pana jest obojętne podatkowo.
    Ze wskazanych wyżej względów, Pana stanowisko w sprawie należało uznać za
    prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Podkreślam również, że interpretacja indywidualna wydawana jest jedynie w oparciu o
    przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe). Wydając przedmiotowe
    rozstrzygnięcie nie weryfikuję podanych okoliczności, w tym w szczególności nie prowadzę
    postępowania, ani nie podejmuję rozstrzygnięć zastrzeżonych dla innego typu orzekania,
    w tym kontroli podatkowej, czy postępowania podatkowego prowadzonego w oparciu o
    konkretną dokumentację i zebrane dowody.
    Ponadto, przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia nie była klasyfikacja zawartej przez
    Pana umowy do określonego rodzaju leasingu. Przedmiotową interpretację wydano w
    oparciu o okoliczność zawarcia przez Pana umowy, której przedmiot dotyczy art. 23b
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe wyłącznie wobec Pana i
    tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (zdarzeniem
    przyszłym) podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku.
    W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego
    we wniosku opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, udzielona odpowiedź traci
    swą aktualność.
    Końcowo zauważam, że wydając niniejszą interpretację indywidualną zapoznałem się z
    powołanymi przez Pana interpretacjami indywidualnymi. Podkreślam jednak, że są one
    wiążące jedynie w sprawach, w których zostały wydane i nie mają wpływu na ocenę
    stanowiska w Pana sprawie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.