Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB2/436-339/13-2/MK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2014-03-13
Teza: Czy nieodpłatne przekazanie nieruchomości, stanowiącej majątek spółki jawnej, na cele własne (prywatne) wspólnika tej spółki (Wnioskodawcy), w części odpowiadającej przysługującemu temu wspólnikowi udziałowi we współwłasności nieruchomości (tj. 99%), podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn?
Słowa kluczowe: nieruchomości; obowiązek-obowiązek podatkowy; przeniesienie; składnik-składnik majątkowy; spółki; wycofanie; własność
Przepisy: [PSD] Ustawa o podatku od spadków i darowizn-Rozdział 1-art. 1

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 11 grudnia 2013 r. (data wpływu 13 grudnia 2013 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od spadków i darowizn w zakresie skutków podatkowych nieodpłatnego przekazania wspólnikowi spółki składnika majątku tej spółki – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 13 grudnia 2013 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od spadków i darowizn w zakresie skutków podatkowych nieodpłatnego przekazania wspólnikowi spółki składnika majątku tej spółki.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

W przyszłości Wnioskodawca ma zamiar nabyć ogół praw i obowiązków w spółce jawnej (\`(...)\`) w (\`(...)\`), ul. (\`(...)\`) (KRS (\`(...)\`)) od jej dotychczasowych wspólników:

*   (\`(...)\`) (siostra Wnioskdoawcy), posiadającej obecnie 49% udziałów w zyskach i stratach w ww. Spółce;
*   (\`(...)\`) (ojciec Wnioskodawcy), posiadającego 51% udziałów w zyskach i stratach w ww. Spółce.

Po nabyciu ww. ogółu praw i obowiązków wspólnikami będą Wnioskodawca (99% udziałów w zyskach i stratach Spółki oraz siostra Wnioskodawcy (1% udziału w zyskach i stratach Spółki).

Spółka prowadzi działalność w zakresie wynajmu nieruchomości, w związku z czym posiada nieruchomości położone w (\`(...)\`), przy ul. (\`(...)\`) (KW nr (\`(...)\`)) oraz nr (\`(...)\`) (KW nr (\`(...)\`)), nabyte w trakcie działalności ze środków własnych spółki i ujęte w ewidencji środków trwałych. W przyszłości, po nabyciu praw i obowiązków od dotychczasowych wspólników w Spółce jawnej Wnioskodawca wraz z siostrą zamierzają na mocy uchwały wycofać ze spółki i przenieść na swoja rzecz ww. obydwie nieruchomości.

Treść przyszłej uchwały dla nieruchomości przy ul. (\`(...)\`):

§ 1. Wspólnicy postanawiają przenieść nieodpłatnie, na swoje własne potrzeby, prawo własności nieruchomości budynkowej Spółki PPHU (\`(...)\`) Spółka jawna z siedzibą w (\`(...)\`) (nr KW (\`(...)\`)) położonej w (\`(...)\`), przy ul. (\`(...)\`) wpisanej do księgi wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w (\`(...)\`) V Wydział Ksiąg Wieczystych pod numerem (\`(...)\`) przy zachowaniu proporcji w udziale w nieruchomości odpowiednich do przysługujących poszczególnym wspólnikom udziałów w zyskach i stratach w Spółce.

§ 2. Wspólnicy oświadczają, że nieodpłatne przeniesienie własności nieruchomości Spółki na potrzeby własne wspólników Spółki nastąpi w drodze zawarcia umowy nienazwanej innej, niż umowa darowizny. Jest to uzasadnione faktem, iż na skutek jej zawarcia żaden ze wspólników nie otrzyma bowiem przysporzenia majątkowego kosztem majątku innych wspólników, a wszyscy wspólnicy utrzymają swój stan posiadania.

W wyniku podjętej jednomyślnie uchwały i w celu jej wykonania, zostanie sporządzona w formie aktu notarialnego Umowa nienazwana nieodpłatnego przeniesienia nieruchomości spółki na rzecz wspólników spółki. Nie przyjmie ona formy umowy darowizny i będzie zawierać poniższą treść:

§ 1. ((\`(...)\`)) 2. W związku z podjęciem przez wspólników Przekazującego (tj. PPHU (\`(...)\`) Sp. jawna) uchwały nr 1/2013 z dnia (\`(...)\`), stanowiącej załącznik numer (\`(...)\`) do niniejszej umowy, Przekazujący oświadcza, że przenosi nieodpłatnie na Nabywców (tj. aktualnych wspólników PPHU (\`(...)\`) Sp.j.) prawo własności nieruchomości opisanej w § 1 ust. 1 niniejszej umowy, a Nabywcy oświadczają, że niniejszą nieruchomość przyjmują. 3.Strony oświadczają, że przeniesienie prawa własności nieruchomości, o której mowa w 1 ust. 1 niniejszej Umowy, następuje przy zachowaniu proporcji w udziale w nieruchomości, odpowiednich do udziałów przysługujących poszczególnym wspólnikom Przekazującego w zyskach i stratach w Spółce w taki sposób, że Przekazujący przenosi własność opisanej w § 1 ust. 1 niniejszej Umowy:

*   w udziale wynoszącym 1% części Nabywającemu (\`(...)\`),
*   w udziale wynoszącym 99% części nabywającemu (\`(...)\`).

§ 2. 1. Strony oświadczają, że:

1.  przeniesienie na Nabywców praw własności nieruchomości, o której mowa w § 1 ust. 1 niniejszej umowy, następuje na potrzeby własne (prywatne) nabywców,
2.  Przekazujący nie uzyskuje żadnych korzyści majątkowych z tytułu dokonania czynności przeniesienia nieruchomości opisanej w 1 ust. 1 niniejszej umowy,
3.  dokonanie niniejszej czynności nie powoduje powstania u wspólników Przekazującego (Nabywców) przychodu podatkowego w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ani nie podlega opodatkowaniu na podstawie ustawy o podatku od spadków i darowizn.

2 .Jednocześnie Strony oświadczają, że zawierając niniejszą umowę nienazwaną, ich wolą nie jest zawarcie umowy darowizny o treści i skutkach określonych w niniejszej Umowie, co jest uzasadnione tym faktem, iż na skutek jej zawarcia żaden ze wspólników Przekazującego nie otrzyma przysporzenia majątkowego kosztem majątku innych wspólników Przekazującego, a wszyscy wspólnicy Przekazującego utrzymają swój stan posiadania.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy nieodpłatne przekazanie nieruchomości, stanowiącej majątek spółki jawnej, na cele własne (prywatne) wspólnika tej spółki (Wnioskodawcy), w części odpowiadającej przysługującemu temu wspólnikowi udziałowi we współwłasności nieruchomości (tj. 99%), podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn?

Zdaniem Wnioskodawcy nieodpłatne (wycofanie) nieruchomości z majątku spółki jawnej i przekazanie jej na potrzeby własne wspólników na podstawie jednomyślnej uchwały oraz umowy nieodpłatnego przekazania – w efekcie czego Wnioskodawca stanie się właścicielem 99% nieruchomości – nie będzie opodatkowane podatkiem od spadków i darowizn.

Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn (t.j. Dz.U. z 2009 r. Nr 93, poz. 768 ze zm. dalej: upsd, opodatkowaniu podlega nabycie przez osoby fizyczne rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem:

*   dziedziczenia, zapisu zwykłego, dalszego zapisu, zapisu windykacyjnego, polecenia testamentowego,
*   darowizny, polecenia darczyńcy,
*   zasiedzenia,
*   nieodpłatnego zniesienia współwłasności,
*   zachowku, jeżeli uprawniony nie uzyskał go w postaci uczynionej przez spadkodawcę darowizny lub w drodze dziedziczenia albo w postaci zapisu,
*   nieodpłatnej: renty, użytkowania oraz służebności.

Przedstawiony katalog czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn ma charakter zamknięty. Oznacz to, że opodatkowaniu tym podatkiem podlega tylko i wyłącznie nabycie rzeczy lub praw majątkowych, które w sposób wyraźny zostało wskazane w art. 1 ust. 1 upsd. Z przedstawionego przepisu wynika, że podatkiem tym będzie obłożone, m.in. dokonanie darowizny.

Przepisy ustawy nie definiują pojęcia „darowizna”, w związku z tym należy odwołać się do przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), zgodnie z treścią art. 888 § 1 Kodeksu, przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swojego majątku. Darowizna ma na celu przysporzenie majątkowe bez ekwiwalentu (nieodpłatnie) i polega najczęściej na przesunięciu dobra majątkowego z majątku darczyńcy do majątku obdarowanego. Podkreślić należy, że do zawarcia umowy darowizny konieczne jest zgodne oświadczenie woli złożone przez obie strony umowy.

Zdaniem Wnioskodawcy z przedstawionego zdarzenia przyszłego, nie wynika by miała być zawarta umowa darowizny w rozumieniu Kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 3531 Kodeksu cywilnego, strony zawierające umowę mogą ułożyć w sposób dobrowolny łączący je stosunek prawny, pod warunkiem jednak by jego treść lub cel nie sprzeciwiały się m.in. ustawie, czy też zasadom współżycia społecznego. Oznacza to, że w ramach swobody kształtowania stosunku zobowiązaniowego strony mogą zawrzeć umowę nienazwaną.

W przedmiotowej sprawie wolą wspólników Spółki, jako jedynych wspólników, a także jako osób prywatnych, nie będzie zawarcie umowy darowizny. Planowane jest podjęcie uchwały i zawarcie umowy nieodpłatnego przekazania na potrzeby własne wspólników, przy zachowaniu proporcji w udziale w nieruchomości odpowiednich do udziałów w zyskach i stratach w spółce, co nie będzie wyczerpywało znamion umowy darowizny. Ponadto podkreślenia wymaga fakt, że planowana umowa zostanie zawarta i sporządzona w formie aktu notarialnego w następstwie uchwały o przekazaniu nieruchomości na potrzeby własne, zaś powyższe nie powoduje jej nieskuteczności wobec zasady swobody umów.

Mając na uwadze powyższe, wskazana czynność nie będzie podlegała ustawie o podatku od spadków i darowizn, gdyż nie przyjmie ona formy żadnego z tytułów wskazanych w ustawie w art. 1 ust. 1. Tym samym nieodpłatne przekazanie przez Spółkę nieruchomości na cele osobiste jej wspólników (w wyniku czego Wnioskodawca stanie się właścicielem 99% nieruchomości), nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn i tym samym Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do uiszczenia podatku z tego tytułu.

Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w interpretacjach Ministra Finansów, m.in. Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach:

*   z 20 maja 2010 r. nr IBPBII/1/436-47/10/MZ,
*   z 27 czerwca 2012 r. nr IBPBII/1/436-112/12/AS, a także

Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z 5 lipca 2013 r. nr IPTPB2/436-37/13-4/KK.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t.j. Dz.U. z 2009 r. Nr 93, poz. 768 ze zm.), podatkowi od spadków i darowizn podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem:

1.  dziedziczenia, zapisu, dalszego zapisu, zapisu windykacyjnego, polecenia testamentowego;
2.  darowizny, polecenia darczyńcy;
3.  zasiedzenia;
4.  nieodpłatnego zniesienia współwłasności;
5.  zachowku, jeżeli uprawniony nie uzyskał go w postaci uczynionej przez spadkodawcę darowizny lub w drodze dziedziczenia albo w postaci zapisu;
6.  nieodpłatnej: renty, użytkowania oraz służebności.

Ponadto, zgodnie z art. 1 ust. 2 ww. ustawy, podatkowi od spadków i darowizn podlega również nabycie praw do wkładu oszczędnościowego na podstawie dyspozycji wkładem na wypadek śmierci oraz nabycie jednostek uczestnictwa na podstawie dyspozycji uczestnika funduszu inwestycyjnego otwartego albo specjalistycznego funduszu inwestycyjnego otwartego na wypadek jego śmierci.

Należy mieć na uwadze, że katalog czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn określony w art. 1 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn jest katalogiem zamkniętym. Wobec tego wymienione w nim tytuły nabycia własności rzeczy lub praw majątkowych stanowią jedyne przypadki podlegające opodatkowaniu tym podatkiem.

Art. 5 ww. ustawy stanowi, iż obowiązek podatkowy ciąży na nabywcy własności rzeczy i praw majątkowych.

Jak wynika z wyżyj cytowanego art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn, podatkowi temu podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem m.in.: darowizny.

Na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy obowiązek podatkowy powstaje - przy nabyciu w drodze darowizny - z chwilą złożenia przez darczyńcę oświadczenia w formie aktu notarialnego, a w razie zawarcia umowy bez zachowania przewidzianej formy - z chwilą spełnienia przyrzeczonego świadczenia; jeżeli ze względu na przedmiot darowizny przepisy wymagają szczególnej formy dla oświadczeń obu stron, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą złożenia takich oświadczeń.

Ponieważ ustawa o podatku od spadków i darowizn nie zawiera definicji umowy darowizny, to należy posiłkować się przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t.j. Dz.U.z 2014 r. poz. 121) regulującymi sprawy zobowiązań.

W myśl art. 888 § 1. Kodeksu cywilnego, przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku. Jednocześnie, jak stanowi art. 889 Kodeksu nie stanowią darowizny następujące bezpłatne przysporzenia:

1.  gdy zobowiązanie do bezpłatnego świadczenia wynika z umowy uregulowanej innymi przepisami kodeksu;
2.  gdy kto zrzeka się prawa, którego jeszcze nie nabył albo które nabył w taki sposób, że w razie zrzeczenia się prawo jest uważane za nie nabyte.

Z powyżej zacytowanego przepisu wynika, że darowizna należy do czynności, których celem jest dokonanie aktu przysporzenia majątkowego (świadczenie musi wzbogacić obdarowanego) i zobowiązanie darczyńcy musi być zamierzone jako nieodpłatne. Świadczenie ma charakter nieodpłatny, gdy druga strona umowy nie zobowiązuje się do jakiegokolwiek świadczenia w zamian za otrzymane świadczenie. Istotą darowizny – jako czynności nieodpłatnej – jest więc brak po drugiej stronie ekwiwalentu w postaci świadczenia wzajemnego.

Darowizna może polegać zarówno na przesunięciach do majątku obdarowanego określonych przedmiotów majątkowych, jak i na innych postaciach dyspozycji majątkowych darczyńcy prowadzących do zmniejszenia jego majątku, a po stronie majątku obdarowanego do zwiększenia aktywów lub zmniejszenia pasywów.

W wyniku zawarcia umowy darowizny może dochodzić do określonych zmian w położeniu prawno-majątkowym darczyńcy i obdarowanego. Przedmiotem darowizny mogą bowiem strony uczynić wszelkie postacie zwolnienia obdarowanego od określonych zobowiązań. Może to nastąpić w drodze zrzeczenia się przez darczyńcę wierzytelności, jaka służyła mu w stosunku do obdarowanego lub poprzez przejęcie długu obdarowanego względem osoby trzeciej, będącej jego wierzycielem. Darczyńca może wreszcie wypełnić zobowiązanie ciążące na obdarowanym względem osoby trzeciej.

Nie jest przy tym konieczne, aby dokonanie darowizny łączyło się z bezpośrednim transferem darowanego przedmiotu z masy majątkowej darczyńcy do majątku obdarowanego. Transfer ten może mieć miejsce między masą majątkową osoby trzeciej a obdarowanym. Wystarczy, że świadczenie spełnione faktycznie przez inna osobę zostanie następnie skompensowane wartościami pochodzącymi z majątku darczyńcy.

Do zawarcia umowy darowizny, podobnie jak każdej innej umowy, niezbędne jest zgodne oświadczenie woli złożone przez obie strony umowy. Umowa darowizny dochodzi do skutku dopiero z chwilą złożenia oświadczenia woli przez obdarowanego o przyjęciu darowizny. Należy zaznaczyć, że ustawodawca nie wymaga żadnej szczególnej formy oświadczenia obdarowanego o przyjęciu darowizny.

Natomiast z treści art. 890 § 1 wynika, że oświadczenie darczyńcy powinno być złożone w formie aktu notarialnego. Jednakże umowa darowizny zawarta bez zachowania tej formy staje się ważna, jeżeli przyrzeczone świadczenie zostało spełnione.

Zgodnie natomiast z art. 893 Kodeksu cywilnego darczyńca może włożyć na obdarowanego obowiązek oznaczonego działania lub zaniechania, nie czyniąc nikogo wierzycielem (polecenie). Treść zacytowanego przepisu wskazuje jednoznacznie, że w przypadku darowizny z poleceniem mamy do czynienia z dwoma podmiotami: obdarowanym, zobowiązanym do określonego w poleceniu zachowania i beneficjariuszem, czyli uprawnionym z tytułu polecenia.

W orzecznictwie przyjmuje się, że świadczenie darczyńcy musi być subiektywnie i obiektywnie bezpłatne, tj. niezależne od uzyskania korzyści lub ekwiwalentu od obdarowanego. Czyniąc darowiznę, darczyńca realizuje zamiar przysporzenia obdarowanemu korzyści kosztem własnego majątku – wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2006 r. sygn.((\`(...)\`)).

Jak wspomniano na wstępie opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn podlega również nabycie własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem nieodpłatnego zniesienia współwłasności.

Należy mieć na uwadze, że katalog czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn określony w art. 1 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn jest katalogiem zamkniętym. Wobec tego wymienione w nim tytuły nabycia własności rzeczy lub praw majątkowych stanowią jedyne przypadki podlegające opodatkowaniu tym podatkiem.

W dalszej kolejności należy się również zastanowić, czy w rozpatrywanym przypadku w ogóle mamy do czynienie ze współwłasnością.

Z sytuacji przedstawionej we wniosku wynika, że Wnioskodawca zamierza wyłączyć ze swego majątku dwie nieruchomości i w drodze aktu notarialnego przenieść własność tych nieruchomości na Wspólników.

Natomiast, w myśl art. 195 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność). Co oznacza, że każdemu ze współwłaścicieli przysługują wszystkie atrybuty prawa własności (tzn. wszystkie uprawnienia składające się na własność). Z kolei niepodzielność oznacza, że każdemu ze współwłaścicieli przysługuje prawo do całej rzeczy, a nie do jej części odpowiadającej udziałowi.

W myśl art. 210 zd. 1 Kodeksu cywilnego, każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności. Sposoby wyjścia ze stanu współwłasności regulują postanowienia art. 211 i art. 212 Kodeksu cywilnego.

W świetle wyżej powołanych przepisów zniesienie współwłasności może nastąpić na podstawie umowy między współwłaścicielami albo, w braku zgody między współwłaścicielami, na mocy orzeczenia sądu.

Tymczasem nie można trać z pola widzenia, że w analizowanej sytuacji wspólnicy spółki jawnej zamierzają podjąć uchwałę na podstawie której zostanie im przyznane prawo własności nieruchomości stanowiącej składnik majątku spółki jawnej. W tym miejscu należy wskazać, że spółka jawna w przeciwieństwie do spółki cywilnej jest tzw. ułomną osobą prawną, co w praktyce oznacza, że stanowi odrębny od osób wspólników byt prawny. Co prawda nie jest to spółka wyposażona przez ustawodawcę w osobność prawną, ale charakteryzuje się zdolnością prawną i zdolnością do czynności prawnych, wreszcie posiada również swój własny odrębny od majątków wspólników majątek. Stanowi o tym przede wszystkim art. 8 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1030 ze zm.), według którego spółka osobowa może we własnym imieniu nabywać prawa, w tym własność nieruchomości i inne prawa rzeczowe, zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana. Jak również art. 28 Kodeksu, zgodnie z którym majątek spółki stanowi wszelkie mienie wniesione jako wkład lub nabyte przez spółkę w czasie jej istnienia.

Zatem, na tle zaprezentowanego zdarzenia przyszłego w ogóle nie można mówić o zniesieniu współwłasności.

Mając powyższe okoliczności faktyczne i prawne stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Jednocześnie informuje się, że niniejsza interpretacja indywidualna nie ma zastosowania do drugiego ze wspólników spółki jawnej. Drugi wspólnik chcąc uzyskać interpretację indywidualną musi wystąpić z odrębnym wnioskiem ORD-IN.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.