Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB4.4014.217.2018.2.MD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2018-08-22
Teza: W omawianym przypadku Wnioskodawca jest właścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni 8,65 ha, należącego do jego majątku osobistego, zaś żona Wnioskodawcy jest współwłaścicielką gospodarstwa rolnego o powierzchni 1,04 ha (gospodarstwo to stanowi współwłasność żony i jej brata). W wyniku dokonanej czynności łącznie w posiadaniu małżonków znalazłyby się grunty o powierzchni ponad 11 ha, jednakże z uwagi na to, iż posiadane przez żonę gospodarstwo rolne stanowi jej majątek osobisty, odrębny od majątku Wnioskodawcy, to powierzchnia nabytego gospodarstwa rolnego łącznie z gospodarstwem rolnym należącym wyłącznie do Wnioskodawcy nie spełnia kryterium powierzchni ponad 11 ha.
Słowa kluczowe: akt-akt notarialny; gospodarstwa-gospodarstwa rolne; grunty-grunty rolne; grunty-zakup gruntu; podatek-podatek od czynności cywilnoprawnych; podatek-podatek rolny; umowa-umowa sprzedaży; współwłasność; własność; zakup; zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Przepisy: [PCC] Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-Rozdział 4-art. 9

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800, ze zm.) – Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z daty wpływu do Organu 20 czerwca 2018 r., uzupełnionego 23 lipca 2018 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie braku opodatkowania transakcji zakupu gruntów rolnych – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 20 czerwca 2018 r. wpłynął do Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie braku opodatkowania transakcji zakupu gruntów rolnych.

Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, w związku z czym w piśmie z 11 lipca 2018 r. znak: 0111-KDIB4.4014.217.2018.1.MD wezwano do jego uzupełnienia. Wniosek uzupełniono 23 lipca 2018 r.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca jest właścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni 8,65 ha. Żona Wnioskodawcy jest współwłaścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni 1,04 ha.

W dniu 7 maja 2018 r. Wnioskodawca dokupił grunty rolne o powierzchni 1,53 ha. Razem powierzchnia gruntów wynosi 11,22 ha. Notariusz pobrał podatek od czynności cywilnoprawnych – 2% wartości transakcji.

Jako przepisy będące przedmiotem interpretacji wskazano art. 9 pkt 2 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Dlaczego notariusz nie uwzględnił 1,04 ha będącego współwłasnością żony Wnioskodawcy i jej brata, które w sumie przekraczało ustawowe 11 ha?

Zdaniem Wnioskodawcy, podczas dokonywania transakcji zakupu gruntów o powierzchni 1,53 ha, podatek od czynności cywilnoprawnych został pobrany w sposób nieuzasadniony.

W świetle obowiązującego stanu prawnego, stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1150) podatkowi temu podlegają umowy sprzedaży oraz zamiany rzeczy i praw majątkowych.

O powstaniu obowiązku uiszczenia podatku od czynności cywilnoprawnej decyduje, w myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, moment dokonania czynności cywilnoprawnej. Na podstawie art. 4 pkt 1 cyt. ustawy obowiązek podatkowy przy umowie sprzedaży ciąży na kupującym.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy podstawę opodatkowania – przy umowie sprzedaży − stanowi wartość rynkowa rzeczy lub prawa majątkowego, którą określa się na zasadach wskazanych w art. 6 ust. 2. Stawka podatku od umowy sprzedaży m.in. nieruchomości wynosi 2% − art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) ww. ustawy.

Stosownie do treści art. 10 ust. 2 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, notariusze są płatnikami podatku od czynności cywilnoprawnych dokonywanych w formie aktu notarialnego. Płatnicy obowiązani są uzależnić dokonanie czynności cywilnoprawnej od uprzedniego zapłacenia podatku (art. 10 ust. 3 ww. ustawy).

W związku z powołanymi powyżej przepisami należy stwierdzić, że sprzedaż nieruchomości podlega generalnie opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a) cyt. ustawy i obowiązek uiszczenia tegoż podatku ciąży na kupującym, a w przypadku, gdy umowa sprzedaży jest dokonywana w formie aktu notarialnego obowiązkiem notariusza (jako płatnika) jest pobór tego podatku.

Niezależnie od powyższego, w ustawie o podatku od czynności cywilnoprawnych przewidziano sytuacje, w których czynność mieszcząca się w zakresie przedmiotowym ustawy jest zwolniona z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Takim przepisem jest art. 9 pkt 2 cyt. ustawy, który Wnioskodawca wskazał jako przepisy prawa podatkowego będące przedmiotem wniosku (przedmiotem interpretacji).

W myśl art. 9 pkt 2 powołanej ustawy, zwalnia się od podatku sprzedaż własności gruntów, stanowiących gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów o podatku rolnym, wraz z będącymi ich częścią składową drzewami i innymi roślinami, pod warunkiem że w wyniku dokonania czynności zostanie utworzone lub powiększone gospodarstwo rolne, a powierzchnia gospodarstwa rolnego utworzonego lub powstałego w wyniku powiększenia będzie nie mniejsza niż 11 ha i nie większa niż 300 ha oraz gospodarstwo to będzie prowadzone przez nabywcę przez okres co najmniej 5 lat od dnia nabycia; zwolnienie to stanowi pomoc de minimis w rolnictwie, o której mowa w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym (Dz.Urz. UE L 352 z 24.12.2013, str. 9).

Zwolnienie zawarte w powołanym powyżej art. 9 pkt 2 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych ma charakter warunkowy. Oznacza to, że umowa sprzedaży będzie zwolniona z podatku od czynności cywilnoprawnych tylko wtedy, gdy w rozumieniu ustawy o podatku rolnym, w chwili dokonania czynności nabywca posiada już grunty rolne (użytki rolne), nabywany grunt będzie stanowił gospodarstwo rolne, a w wyniku dokonania czynności zostanie utworzone lub powiększone gospodarstwo rolne, którego powierzchnia będzie nie mniejsza niż 11 ha i nie większa niż 300 ha oraz gospodarstwo to będzie prowadzone przez nabywcę przez okres co najmniej 5 lat od dnia nabycia. Ostatnią przesłanką determinującą skorzystanie z omawianego zwolnienia od podatku jest spełnienie warunków do przyznania pomocy de minimis, a więc zawarcie się kwoty zwolnienia (ulgi podatkowej) w przysługującym podatnikowi limicie pomocy de minimis w rolnictwie.

W przypadku niedotrzymania któregokolwiek ze wskazanych w art. 9 pkt 2 ww. ustawy warunków zwolnienie od podatku nie może zostać zastosowane.

Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca jest właścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni 8,65 ha. Żona Wnioskodawcy jest współwłaścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni 1,04 ha. W dniu 7 maja 2018 r. Wnioskodawca dokupił grunty rolne o powierzchni 1,53 ha.

W omawianym przypadku Wnioskodawca jest właścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni 8,65 ha, należącego do jego majątku osobistego, zaś żona Wnioskodawcy jest współwłaścicielką gospodarstwa rolnego o powierzchni 1,04 ha (gospodarstwo to stanowi współwłasność żony i jej brata). W wyniku dokonanej czynności łącznie w posiadaniu małżonków znalazłyby się grunty o powierzchni ponad 11 ha, jednakże z uwagi na to, iż posiadane przez żonę gospodarstwo rolne stanowi jej majątek osobisty, odrębny od majątku Wnioskodawcy, to powierzchnia nabytego gospodarstwa rolnego łącznie z gospodarstwem rolnym należącym wyłącznie do Wnioskodawcy nie spełnia kryterium powierzchni ponad 11 ha. W efekcie nie doszło do powiększenia gospodarstwa rolnego będącego własnością nabywcy w taki sposób, aby jego powierzchnia po powiększeniu, tj. po zakupie gruntów rolnych o powierzchni 1,53 ha, wynosiła więcej niż 11 ha, a tym samym nie została spełniona dyspozycja art. 9 pkt 2 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych. Tym samym notariusz jako płatnik dokonał poboru podatku należnego w sposób uzasadniony.

Wobec powyższego, stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej, przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.