Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.668.2025.1.JŚ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-07
Teza: Obowiązki płatnika w związku z odpłatnym nabyciem
wierzytelności.
Słowa kluczowe: koszt
koszt-koszty uzyskania przychodów
obowiązek-obowiązek płatnika
płatnik
wierzytelność
wierzytelność-nabycie wierzytelności
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.-Definicja kosztów.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.-
Zasady pobierania zaliczek.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 41-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 sierpnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest osobą fizyczną mającą miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej, podlegającą w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu w podatku dochodowym. Ponadto, jest również zarejestrowany jako
    podatnik VAT czynny.
    Od lipca 2025 r. Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą
    zarejestrowaną w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej.
    Przedmiotem działalności są m.in. usługi doradcze.
    W ramach planowanego rozszerzenia zakresu prowadzonej działalności gospodarczej,
    Wnioskodawca zamierza incydentalnie nabywać, na własny rachunek i ryzyko, sporne
    wierzytelności przysługujące osobom fizycznym nieprowadzącym działalności
    gospodarczej (dalej: „Zbywcy”) względem banków, powstałe w związku z nieważnością
    zawartych uprzednio umów kredytów hipotecznych waloryzowanych do walut obcych. W
    związku z nieważnością umowy kredytowej zawartej pomiędzy osobą fizyczną a bankiem,
    Zbywcy przysługuje bowiem wobec banku roszczenie o zwrot wszelkich świadczeń
    spełnionych przez niego w wykonaniu tej umowy, w szczególności: rat kapitałowo-
    odsetkowych, prowizji, odsetek umownych oraz innych opłat i należności poniesionych na
    rzecz banku.
    Wierzytelności, takie jak wskazana powyżej, Zbywcy będą przenosić na Wnioskodawcę w
    drodze umowy cesji, w zamian za cenę sprzedaży wypłaconą przez Wnioskodawcę.
    Nominalna wartość nabywanych wierzytelności będzie odpowiadać kwocie faktycznie
    uiszczonej przez Zbywców na rzecz banku w wykonaniu nieważnej umowy kredytowej.
    Wnioskodawca, nabywając wierzytelność od Zbywcy dochodzić będzie następnie od
    banku, zależnie od okoliczności konkretnej sprawy i bieżącego orzecznictwa sądowego w
    tym zakresie:
      całości świadczeń spełnionych przez Zbywcę na rzecz banku w wykonaniu umowy
      kredytowej, której dotyczy nabyta wierzytelność, w tym: spłaconych rat kapitałowo-
      odsetkowych, prowizji, odsetek umownych, lub
      różnicy między sumą świadczeń spełnionych przez Zbywcę na rzecz banku w
      wykonaniu nieważnej umowy kredytowej a kwotą kapitału udostępnionego przez
      bank, na podstawie tzw. teorii salda.
    Przed zawarciem umowy cesji Wnioskodawca każdorazowo będzie badał sytuację
    faktyczną Zbywcy, w szczególności pozyskiwał informacje na temat dokonanych przez
    niego wpłat na rzecz banku. Na potrzeby tej analizy Zbywcy przedstawiać będą
    Wnioskodawcy zaświadczenie wydane przez bank z którego dokładnie będzie wynikać jaką
    kwotę kredytu bank wypłacił Zbywcy, jak również jaką kwotę kredytobiorca (Zbywca)
    wpłacił do banku z tytułu kredytu. Zaświadczenia te stanowić będą dokumenty urzędowe
    w rozumieniu art. 95 ust. 1 prawa bankowego. Całokształt informacji uzyskanych w
    ramach powyższego procesu będzie stanowić podstawę do określenia nominalnej
    wartości wierzytelności nabywanej od Zbywcy.

    W związku z planowanym rozszerzeniem działalności gospodarczej o opisany wyżej
    zakres, Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy działając jako nabywca wierzytelności i
    dokonując wypłaty ceny sprzedaży na rzecz Zbywcy, osoby fizycznej nieprowadzącej
    działalności gospodarczej, będzie zobowiązany do pełnienia funkcji płatnika podatku
    dochodowego od osób fizycznych, tj. do obliczania, pobrania i wpłacenia podatku do
    właściwego urzędu skarbowego. W przypadku uznania, że taki obowiązek powstanie po
    stronie Wnioskodawcy, wnosi On o potwierdzenie, czy przy obliczaniu wysokości podatku
    (zaliczki) może uwzględniać koszty uzyskania przychodu po stronie Zbywcy, wynikające z
    udokumentowanych (dokumentem urzędowym wydanym przez bank) wpłat dokonanych
    przez Zbywcę na rzecz banku z tytułu nieważnej umowy kredytowej.
    Pytania
      1. Czy Wnioskodawca, wypłacając osobie fizycznej nieprowadzącej działalności
        gospodarczej cenę sprzedaży z tytułu odpłatnego nabycia wierzytelności wobec
        banku, powstałej w związku ze stwierdzeniem nieważności umowy kredytowej,
        będzie zobowiązany, jako płatnik, na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o podatku
        dochodowym od osób fizycznych, do obliczenia i pobrania zaliczki na podatek
        dochodowy od osób fizycznych?
      2. W przypadku uznania, że Wnioskodawca będzie pełnił funkcję płatnika w związku z
        wypłatą ceny sprzedaży z tytułu odpłatnego nabycia wierzytelności, czy przy
        obliczaniu wysokości podatku (zaliczki) Wnioskodawca będzie mógł, na podstawie
        posiadanych dokumentów (w tym dokumentów urzędowych) potwierdzających
        wysokość świadczeń faktycznie spełnionych przez Zbywcę na rzecz banku w
        wykonaniu nieważnej umowy kredytowej, uwzględnić koszty uzyskania przychodu
        po stronie Zbywcy, w szczególności w postaci dokonanych przez niego wpłat na
        rzecz banku z tytułu nieważnej umowy kredytowej, tj. nominalną wartość
        wierzytelności będącej przedmiotem nabycia przez Wnioskodawcę?
    Pana stanowisko w sprawie
    Ad 1
    Zdaniem Wnioskodawcy, wypłacając osobie fizycznej cenę sprzedaży z tytułu cesji
    wierzytelności wobec banku, nie będzie działał On jako płatnik podatku dochodowego od
    osób fizycznych w rozumieniu art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Wypłata ta stanowić będzie bowiem element ekwiwalentnego świadczenia w
    ramach umowy cywilnoprawnej, której przedmiotem jest przeniesienie prawa
    majątkowego (wierzytelności) i nie mieści się w kategoriach przychodów, w odniesieniu do
    których ustawodawca przewidział obowiązek poboru zaliczki przez płatnika. W
    szczególności nie będzie to przychód z pracy, działalności wykonywanej osobiście,
    działalności gospodarczej ani z innych stosunków o charakterze osobistym, w których
    cena sprzedaży wypłacana jest w relacji dominującej strony (np. pracodawca,
    zleceniodawca) do wykonawcy.
    Nadto, Wnioskodawca nie będzie w takim przypadku występować jako organizator
    przychodu, lecz jako jedna ze stron umowy odpłatnej cesji wierzytelności, co oznacza, że
    nie będzie można przypisać Mu obowiązków płatnika określonych w art. 41 ust. 1 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych. Cena sprzedaży wypłacana przez
    Wnioskodawcę nie będzie również jednostronnym świadczeniem (jak np. dywidenda czy
    stypendium), lecz stanowić będzie ekwiwalent za nabycie prawa majątkowego. Dlatego też
    w ocenie Wnioskodawcy Zbywca wierzytelności, jako osoba fizyczna, obowiązany będzie
    samodzielnie rozpoznać przychód z tytułu zbycia prawa majątkowego (wierzytelności) w
    zeznaniu rocznym, na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 18 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Obowiązek ten spoczywać będzie wyłącznie na Zbywcy.

    Wnioskodawca nie będzie bowiem działał w imieniu ani na rzecz tej osoby, ani też nie
    będzie pełnił funkcji pośrednika czy pozycjonowanego przez prawo organizatora
    przychodu.
    W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawcy, nie będzie On zobowiązany do obliczenia i
    pobrania zaliczki na podatek dochodowy od wypłaty ceny sprzedaży z tytułu umowy cesji
    wierzytelności.
    Ad 2
    W przypadku, gdyby Organ interpretacyjny uznał jednak, że w związku z opisanym
    zdarzeniem przyszłym Wnioskodawca będzie zobowiązany do działania jako płatnik
    podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy, to, zdaniem
    Wnioskodawcy, przy obliczaniu wysokości zaliczki na podatek dochodowy powinien on
    mieć prawo do uwzględnienia kosztów uzyskania przychodu po stronie Zbywcy, jeżeli
    koszty te będą znane i odpowiednio udokumentowane.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztami
    uzyskania przychodów są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub
    zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych
    w art. 23 ustawy.
    W analizowanej sytuacji, będącej następstwem przedstawionego zdarzenia przyszłego,
    Zbywca poniósł realne wydatki w postaci rat kapitałowo-odsetkowych, prowizji, składek i
    innych opłat związanych z wykonaniem nieważnej umowy kredytowej. Wydatki te
    pozostają w bezpośrednim związku z przychodem jaki Zbywca uzyskiwać będzie z tytułu
    zbycia wierzytelności i tym samym stanowić będą koszty uzyskania przychodu o których
    mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dlatego też,
    skoro Wnioskodawca, w ramach przygotowania do zawarcia umowy cesji, będzie
    analizować sytuację Zbywcy i pozyskiwać dokumenty potwierdzające wysokość
    poniesionych przez niego wpłat (np. historię spłat, zaświadczenie z banku), to:
    a) będzie on posiadać obiektywną i wystarczającą wiedzę do określenia podstawy
      opodatkowania,
    b) powinien obliczyć dochód (a nie przychód) Zbywcy, stanowiący podstawę naliczenia
      zaliczki,
    - a zatem będzie miał prawo pobrać zaliczkę jedynie od dochodu, tj. od różnicy między
    przychodem (ceną cesji) a kosztami (nominalną wartością wierzytelności odpowiadającą
    nadpłacie po stronie Zbywcy względem banku).
    Reasumując, w ocenie Wnioskodawcy, w przypadku uznania, że nabywca wierzytelności
    od osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej będzie pełnić funkcję
    płatnika w związku z wypłatą ceny sprzedaży z tytułu cesji wierzytelności, to uzasadnionym
    jest twierdzenie, że obliczając wysokość zaliczki powinien On, na podstawie posiadanych
    dokumentów potwierdzających poniesione przez Zbywcę wydatki na rzecz banku,
    uwzględnić koszty uzyskania przychodów po stronie Zbywcy, w postaci dokonanych przez
    niego wpłat z tytułu nieważnej umowy kredytowej.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie
    z jego treścią:

      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru
    podatku.
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Przy czym, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnymi źródłami przychodów są m.in. określone w
    art. 10 ust. 1 pkt 7:
      Kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych
      innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c.
    Natomiast art. 18 ww. ustawy stanowi, że:
      Za przychód z praw majątkowych uważa się w szczególności przychody z praw
      autorskich i praw pokrewnych w rozumieniu odrębnych przepisów, praw do
      projektów wynalazczych, praw do topografii układów scalonych, znaków towarowych
      i wzorów zdobniczych, w tym również z odpłatnego zbycia tych praw.
    Zawarte w tym przepisie wyliczenie praw majątkowych ma charakter otwarty, o czym
    świadczy użyte przez ustawodawcę sformułowanie „w szczególności”. Jednocześnie treść
    tego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych
    podlegają zarówno przychody z wykonania (wykorzystania) tych praw jak również z ich
    zbycia.
    W tym miejscu wskazać należy, że wierzytelność jest prawem podmiotowym, które w
    stosunku zobowiązaniowym przysługuje wierzycielowi. Przy podziale praw na
    majątkowe i niemajątkowe podstawę będzie stanowił interes, jaki one realizują. Prawa
    majątkowe związane są z interesem ekonomicznym danego podmiotu. Będą to więc
    także wierzytelności, wynikające ze stosunków zobowiązaniowych, w wysokości
    wartości świadczeń majątkowych.
    Instytucja zmiany wierzyciela została określona w artykułach 509-518 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071).
    Zgodnie z art. 509 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią
      (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo
      właściwości zobowiązania.
    Przeniesienie takie w prawie cywilnym jest określane jako przelew wierzytelności
    (cesja). Jeżeli wierzytelność jest stwierdzona pismem, przelew wierzytelności powinien
    być dokonany też w formie pisemnej. W wyniku przeniesienia (przelewu, cesji)
    wierzytelności, wygasa u dotychczasowego wierzyciela (cedenta) stosunek
    zobowiązaniowy z dłużnikiem, powstają natomiast nowe stosunki zobowiązaniowe w

    rozumieniu cywilnoprawnym pomiędzy nabywcą wierzytelności (cesjonariuszem) a
    dłużnikiem oraz pomiędzy zbywcą a nabywcą wierzytelności, jeżeli przeniesienie
    wierzytelności jest odpłatne. Na gruncie przepisów podatkowych transakcja odpłatnego
    zbycia wierzytelności jest zdarzeniem wywołującym określone skutki podatkowe.
    W związku z powyższym należy stwierdzić, że kwoty pieniężne, które będą wypłacane
    przez Pana z tytułu zawierania umów cesji wierzytelności z osobami fizycznymi, będą
    stanowiły u zbywcy tej wierzytelności przychód z praw majątkowych.
    Należy również wskazać, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych
    przewiduje dwa „tryby” zapłaty/poboru podatku:
    - tzw. samoobliczenie (samowymiar) i zapłatę podatku przez podatnika;
    - obliczenie i pobór podatku przez płatnika.
    Zasadą jest, że obowiązek prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania, obliczenia
    i zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych ciąży na podatnikach. Niemniej
    jednak, w odniesieniu do licznych sytuacji zasada ta została wyłączona przez
    ustawodawcę, poprzez nałożenie obowiązków płatnika na podmioty wypłacające
    podatnikowi (stawiające do dyspozycji podatnika) należności stanowiące jego dochody
    (przychody).
    Zgodnie z przepisem art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.):
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wprowadza system poboru
    podatku przez płatnika w przypadkach wskazanych w art. 32, 33, 34, 35, 41 i 42e tej
    ustawy. Jak wynika z powołanych przepisów, ustawodawca ustanowił obowiązki
    płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych poprzez:
    - określenie rodzaju podmiotu dokonującego wypłaty (realizacji) świadczeń na rzecz
      podatników, przy czym rodzaj podmiotu jest określany poprzez wskazanie jego
      formy organizacyjnej, jego statusu bądź roli, jaką podmiot ten pełni w relacji z
      podatnikiem oraz
    - określenie kategorii przychodów (dochodów) w odniesieniu do których na ww.
      podmiotach ciążą obowiązki płatnika podatku.
    Jednym z przepisów normujących obowiązki płatnika podatku dochodowego od osób
    fizycznych jest art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W myśl
    tego przepisu:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art.
      18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z
      zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego
      świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w
      wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym
      miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę
      podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    Adresatami powołanego przepisu są m.in. osoby fizyczne prowadzące działalność
    gospodarczą. Przy czym obowiązki płatnika określone w art. 41 ust. 1 ustawy o podatku

    dochodowym od osób fizycznych ciążą na osobach fizycznych prowadzących
    działalność gospodarczą, które dokonują świadczeń spełniających łącznie następujące
    warunki:
    - świadczenia są na rzecz osób określonych w art. 3 ust. 1 ustawy, a więc osób
      fizycznych które mają miejsce zamieszkania w Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 1a
      ustawy;
    - tytułem świadczeń jest działalność, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 (tj. działalność
      podatnika mieszcząca się w kategorii działalności wykonywanej osobiście określonej
      w tych przepisach) lub art. 18 (tj. prawa majątkowe podatnika).
    W sytuacji przedstawionej we wniosku w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej planuje Pan incydentalnie nabywać, na własny rachunek i ryzyko, sporne
    wierzytelności przysługujące osobom fizycznym nieprowadzącym działalności
    gospodarczej względem banków, powstałe w związku z nieważnością zawartych
    uprzednio umów kredytów hipotecznych waloryzowanych do walut obcych.
    Jak wyjaśniono już wcześniej, odpłatne przeniesienie wierzytelności jest dla cedenta
    źródłem przychodów z praw majątkowych (art. 10 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 18 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych). Przedmiotowe wierzytelności stanowią
    bowiem zbywalne prawa majątkowe.
    Zatem, w opisanym zdarzeniu przyszłym, na moment wypłaty na rzecz osób fizycznych
    należności z tytułu cesji wierzytelności będzie Pan dokonywać świadczeń z tytułu
    określonego w art. 18 ustawy (z odpłatnego zbycia prawa majątkowego). Wobec tego,
    będą na Panu ciążyć obowiązki, o których mowa w art. 41 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Ponadto, na mocy art. 42 ust. 1 omawianej ustawy, będzie Pan mieć obowiązek przekazać
    kwoty pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
    miesiącu, w którym pobrano zaliczki – na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
    którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według Pana siedziby wykonuje swoje
    zadania.
    Stosownie natomiast do art. 42 ust. 1a tej ustawy, w terminie do końca stycznia roku
    następującego po roku podatkowym będzie Pan mieć obowiązek przesłać do ww.
    urzędu skarbowego roczne deklaracje, według ustalonego wzoru (PIT-4R).
    Na Panu będą ciążyć również obowiązki o charakterze informacyjnym. Na mocy art. 42
    ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 42g ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    jako płatnik będzie Pan mieć obowiązek przesłać:
    - podatnikom mającym miejsce zamieszkania w Polsce (w terminie do końca lutego
      roku następującego po roku podatkowym) oraz
    - urzędom skarbowym, przy pomocy których naczelnicy urzędów skarbowych właściwi
      według miejsca zamieszkania tych podatników wykonują swoje zadania (w terminie
      do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym)
    imienne informacje o wysokości dochodu, o którym mowa w art. 41 ust. 1, sporządzone
    według ustalonego wzoru (PIT-11).
    Zatem Pana stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać na nieprawidłowe.
    Odnosząc się natomiast do Pana drugiego pytania, tj. czy Pan jako płatnik będzie mógł, na
    podstawie posiadanych dokumentów (w tym dokumentów urzędowych) potwierdzających
    wysokość świadczeń faktycznie spełnionych przez Zbywcę na rzecz banku w wykonaniu
    nieważnej umowy kredytowej, uwzględnić koszty uzyskania przychodu po stronie Zbywcy,
    w szczególności w postaci dokonanych przez niego wpłat na rzecz banku z tytułu

    nieważnej umowy kredytowej, tj. nominalną wartość wierzytelności będącej przedmiotem
    nabycia przez Pana, stwierdzam co następuje.
    Stosownie do art. 22 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem
      kosztów wymienionych w art. 23.
    W powołanym przepisie ustawodawca nie wskazuje enumeratywnie, jakie wydatki mogą
    być uznane za koszty uzyskania przychodu. Możliwość zaliczenia konkretnego wydatku do
    kategorii kosztów uzyskania przychodów uzależniona została od istnienia związku
    przyczynowo-skutkowego, tzn. poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na
    powstanie lub zwiększenie tego przychodu, bądź funkcjonowanie tego źródła. Kosztami
    uzyskania przychodów są zarówno koszty bezpośrednio, jak i pośrednio związane z
    uzyskiwanymi przychodami, pod warunkiem, że podatnik wykaże, iż zostały one w sposób
    racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów.
    A zatem kosztami uzyskania przychodów są wszelkie wydatki, które łącznie spełniają
    następujące warunki:
        · zostały faktycznie i w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów,
        tzn. pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami
        oraz
        · nie zostały wymienione w art. 23 ustawy zawierającym katalog wydatków nie
        uznawanych za koszty uzyskania przychodów.
    W sytuacji Zbywcy wierzytelności nie sposób dostrzec związku przyczynowo-skutkowego
    między poniesieniem wydatku przez Zbywcę wierzytelności a uzyskaniem przychodu.
    Spłacając zaciągnięty kredyt nie działał on bowiem z zamiarem osiągnięcia korzyści z
    tytułu zbycia praw majątkowych. Wierzytelność powstała w związku ze stwierdzeniem
    nieważności umowy kredytowej. Zatem wydatki związane z kredytem , tj. nominalna
    wartość wierzytelności będącej przedmiotem nabycia przez Pana nie stanowią kosztu
    uzyskania przychodu z tytułu zbycia wierzytelności.
    Reasumując, wypłacając osobie fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej cenę
    sprzedaży z tytułu odpłatnego nabycia wierzytelności wobec banku, powstałej w związku
    ze stwierdzeniem nieważności umowy kredytowej, będzie Pan zobowiązany, jako płatnik,
    na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, do
    obliczenia i pobrania zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych. Przy obliczaniu
    wysokości podatku (zaliczki) nie będzie Pan mógł uwzględnić kosztów uzyskania
    przychodu po stronie Zbywcy, w szczególności w postaci dokonanych przez niego wpłat na
    rzecz banku z tytułu nieważnej umowy kredytowej, tj. nominalnej wartości wierzytelności
    będącej przedmiotem nabycia przez Pana.
    Zatem stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.