Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPP1/443-31/10/JJ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2010-04-12
Teza: Opodatkowanie podatkiem od towarów i usług działek niezabudowanych, wyodrębnionych wskutek podziału gruntów.
Słowa kluczowe: budowa-działka pod budowę; dostawa-dostawa towarów; opodatkowanie
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 15 stycznia 2010 r. (data wpływu 15 stycznia 2010 r.), uzupełnionym w dniu 10 lutego oraz 31 marca 2010 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy działek niezabudowanych - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 15 stycznia 2010 r. został złożony wniosek, uzupełniony w dniu 10 lutego oraz 31 marca 2010 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy działek niezabudowanych.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

W dniu 17 października 2005 r. nabył Pan z żoną od Urzędu Miasta, nieruchomość niezabudowaną o powierzchni 0,3771 ha, przeznaczoną pod zabudowę usługowo-handlową i rzemieślniczą, która w ewidencji gruntów figuruje jako grunt orny. Cena nieruchomości osiągnięta w przetargu zawierała podatek od towarów i usług, według stawki 22%. Przy zakupie przedmiotowej działki nie korzystał Pan z odliczenia podatku od towarów i usług. Działka bowiem została zakupiona wyłącznie „na potrzeby osobiste”, bez zamiaru przeznaczenia jej do dalszej odsprzedaży. Grunt nie był przedmiotem dzierżawy, nie był wykorzystywany do innej działalności i nie był „ulepszany”. Z uwagi na fakt, iż działka o tak dużej powierzchni jest zbyt duża do prowadzenia na niej kiedykolwiek jakiejś działalności gospodarczej oraz w związku z wysokimi opłatami za grunt o takiej powierzchni, wystąpił Pan do Urzędu Miasta z wnioskiem o jego podział na cztery mniejsze działki. Trzy z nich zostaną sprzedane, a uzyskane z nich środki zamierza Pan przeznaczyć na budowę domu mieszkalnego, na który brakuje Panu środków finansowych. Jedna działka zostanie przeznaczona na potrzeby własne.

W uzupełnieniach do wniosku wskazuje Pan, iż zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego grunt niezabudowany jest przeznaczony pod zabudowę o funkcji mieszkaniowej dla właścicieli zakładów. W odległości 500 metrów od przedmiotowej działki mieszkalno-usługowej znajduje się osiedle, składające się z kilkudziesięciu działek, na których pobudowane są obiekty mieszkalno-usługowe. Ponadto stwierdził Pan jednoznacznie, iż nieruchomość została zakupiona wyłącznie na cele osobiste.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy sprzedaż trzech działek niezabudowanych, wyodrębnionych wskutek podziału gruntu, które wchodzą w skład majątku prywatnego będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

Uważa Pan, że sprzedaż przedmiotowych działek z majątku prywatnego nie powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Jako właściciel opisanych działek zamierza Pan dokonać okazjonalnych transakcji, tj. sprzedaży ze swojego majątku trzech działek, z których środki zostaną przeznaczone na budowę domu mieszkalnego. Nie prowadzi Pan działalności w zakresie obrotu nieruchomościami. Działanie to będzie miało charakter jednorazowy bez zamiaru jego powtarzania.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez dostawę towarów, w myśl art. 7 ust. 1 ustawy, należy rozumieć przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Definicję towaru ustawodawca zawarł w art. 2 pkt 6 powołanej ustawy. Zgodnie z tą definicją, pod pojęciem towaru należy rozumieć rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 powołanej wyżej ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem był podatnikiem podatku od towarów i usług.

Warunkiem opodatkowania tak sprecyzowanej czynności, oprócz wymienionych powyżej, jest to, by czynność ta realizowana była przez podmiot, który w związku z jej wykonywaniem zyskał status podatnika podatku od towarów i usług.

Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 ustawy podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Stosownie do ust. 2 powołanego artykułu, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Definicja podatnika obejmuje więc również osoby fizyczne, pod warunkiem wykonywania przez nie samodzielnej działalności gospodarczej bez względu na jej cel i rezultat. Odpowiednio definicja działalności gospodarczej ma podobnie uniwersalny charakter, obejmując wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym także rolników. Tym samym wskazuje ona na ciągły i zorganizowany charakter tych czynności, cechujący się stałością i powtarzalnością.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług podmiot, który jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, np. zbycia majątku osobistego.

Zatem wykonywanie określonych czynności incydentalnie, mimo, że obiektywnie mieszczą się w zakresie przedmiotowym podatku nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Z powołanych przepisów wynika więc, że jeśli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży nieruchomości gruntowych, przy czym czynność ta wykonywana jest jednorazowo lub okazjonalnie, w warunkach wskazujących, iż działanie to nie jest czynione z zamiarem jego powtarzania (kontynuowania) i nie zmierza do nadania mu stałego charakteru, transakcja taka nie jest działalnością gospodarczą, w rozumieniu cytowanego wyżej art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

Z przedstawionego zdarzenia przyszłego wynika, że w dniu 17 października 2005 r. zakupił Pan wraz z żoną nieruchomość niezabudowaną o powierzchni 0,3771 ha, przeznaczoną zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę usługowo-handlową i rzemieślniczą. Działka została zakupiona wyłącznie do majątku osobistego, bez zamiaru przeznaczenia jej do dalszej odsprzedaży. Grunt nie był przedmiotem dzierżawy oraz nie był wykorzystywany w działalności. Z uwagi na zbyt dużą powierzchnię działki oraz potrzebę uzyskania środków na budowę domu mieszkalnego wystąpił Pan do Urzędu Miasta z wnioskiem o podział gruntu na cztery mniejsze działki. Zamierza Pan dokonać sprzedaży trzech działek, a jedną pozostawić na cele osobiste.

W opisanej sytuacji trudno uznać, iż jest Pan podatnikiem podatku od towarów i usług w związku ze sprzedażą przedmiotowej nieruchomości. Nic nie wskazuje na to, aby dokonując sprzedaży działek działał Pan w charakterze handlowca, a okoliczności będące przyczyną transakcji sprzedaży nieruchomości gruntowych, nie wskazują, iż miałyby być one czynione z zamiarem wykonywania w sposób częstotliwy.

Oznacza to zatem działanie Strony w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania. Wnioskodawca zamierza dokonać sprzedaży działek należących do majątku osobistego, nigdy nie wykonywanych w działalności gospodarczej (w tym rolnej).

Podsumowując więc uznać należy, że planowana dostawa działek, które jak wskazano zostały nabyte wyłącznie do majątku osobistego, nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Jednocześnie nadmienia się, iż interpretacja nie wywrze skutków prawnych w przypadku ustalenia w ewentualnym postępowaniu podatkowym odmiennego od przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu datowania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, ul. Emilii Plater 1, 10-562 Olsztyn, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.