Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBII/2/415-1123/13/AK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2014-02-04
Teza: Możliwość obniżenia podstawy opodatkowania o wartość zwróconej na rzecz gminy bonifikaty.
Słowa kluczowe: bonifikaty; nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) – Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z 28 października 2013 r. (data otrzymania 15 listopada 2013 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości obniżenia podstawy opodatkowania z tytułu sprzedaży nieruchomości o wartość bonifikaty, która zostanie zwrócona na rzecz gminy – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 15 listopada 2013 r. otrzymano ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości obniżenia podstawy opodatkowania z tytułu sprzedaży nieruchomości o wartość bonifikaty, która zostanie zwrócona na rzecz gminy.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca wraz z małżonkiem oraz przedstawiciel Gminy – działając na podstawie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali oraz uchwały Rady Miejskiej z 15 grudnia 1999 r. wraz ze zmianą tejże uchwały z 27 sierpnia 2003 r. ustalającą zasady gospodarowania nieruchomościami zabudowanymi i niezabudowanymi stanowiącymi własność Gminy – ustanowili w celu sprzedaży odrębną własność lokalu o łącznej powierzchni użytkowej 46,74 m2. Lokal ten został sprzedany małżonkom przez Gminę. Na okoliczność sprzedaży sporządzono protokół datowany na 30 sierpnia 2010 r., w którym określono wartość lokalu mieszkalnego na kwotę 72.840,00 zł. Przy sprzedaży lokalu zastosowano ulgę zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej oraz ustalono cenę sprzedaży lokalu na 3.642,00 zł, a koszt przygotowania lokalu do sprzedaży na kwotę 110,15 zł. W umowie zawartej w formie aktu notarialnego 7 września 2010 r. małżonkowie zobowiązali się również do zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie po jej waloryzacji w przypadku zbycia lokalu lub wykorzystania go na cel inny niż mieszkalny.

Dnia 23 stycznia 2012 r. małżonkowie zawarli umowę ustanawiającą rozdzielność majątkową. Na podstawie tak zawartej umowy małżonkowie stali się współwłaścicielami ww. lokalu mieszkalnego, po ½ części. Dnia 25 czerwca 2012 r. Wnioskodawca i jego małżonek sprzedali swoje udziały, wynoszące po ½ części, w lokalu za ceny po 46.500 zł, czyli za łączną kwotę 93.000 zł. Małżonkowie potwierdzili, że w dniu zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości otrzymali od kupującego kwotę 9.300 zł. Ponadto kupujący zobowiązał się zapłacić sprzedającym resztę ceny w łącznej kwocie 83.700 zł w następujący sposób: małżonkowi Wnioskodawcy kwotę 58.590,00 zł, zaś Wnioskodawcy kwotę 25.110,00 zł. Ze względu na niewypełnienie zobowiązania nie dokonywania sprzedaży lokalu zakupionego przez małżonków przez okres pięciu lat od chwili zakupu tego lokalu, małżonkowie zobowiązani zostali do zwrotu kwoty udzielonej bonifikaty w łącznej wysokości 75.031,96 zł, w tym wartość bonifikaty 69.217,67 zł oraz wysokość waloryzacji 5.841,29 zł. Prezydent miasta pismem z 20 sierpnia 2013 r. wyraził zgodę na rozłożenie na raty zwaloryzowanej kwoty bonifikaty.

W związku z powyższym stanem faktycznym zadano następujące pytanie:

Czy kwota bonifikaty zastosowanej na gruncie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz uchwały Rady Miejskiej, która w wyniku sprzedaży nieruchomości przed upływem pięciu lat od dnia jej nabycia zostanie zwrócona może być traktowana jako koszt odpłatnego zbycia na podstawie art. 22 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Zgodnie z ww. artykułem podatnik pomniejsza wysokość przychodu z tytułu odpłatnego zbycia rzeczy lub praw o koszty tego zbycia. Kosztami odpłatnego zbycia będą w szczególności: wydatki związane z wyceną rzeczy i praw, prowizje pośredników, koszty obsługi prawnej transakcji czy koszty notarialne. Zdaniem Wnioskodawcy katalog kosztów uprawniających do pomniejszenia o koszty odpłatnego zbycia nie jest katalogiem zamkniętym. Fakt wyceny nieruchomości na kwotę 72.840,00 zł oraz zastosowanie do tak ustalonej ceny bonifikaty udzielonej na gruncie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz uchwały rady miejskiej, co skutkowało obniżeniem kwoty zakupu do wysokości 3.642,00 zł pod warunkiem nie dokonywania sprzedaży przez okres pięciu lat od chwili zakupu, w przypadku nie zastosowania się do tych warunków skutkować będzie zwrotem zwaloryzowanej udzielonej bonifikaty, co stanowić będzie – zdaniem Wnioskodawcy – koszt odpłatnego zbycia nieruchomości. Następstwem sprzedaży nieruchomości przed upływem pięciu lat od dnia jej nabycia jest konieczność zwrotu zwaloryzowanej kwoty udzielonej bonifikaty. Konieczność zwrotu bonifikaty powoduje, że podatnik nie jest „wzbogacony” o kwotę jaką zobowiązany jest zwrócić udzielającemu bonifikaty. W ocenie Wnioskodawcy, okoliczność udzielenia przez Gminę bonifikaty w kwocie 69.217,67 zł, należy traktować jako koszt uzyskania przychodu. Zdaniem Wnioskodawcy okoliczność udzielenia przez Gminę bonifikaty skutkowała możliwością zakupu lokalu, co w dalszej perspektywie czasowej umożliwiło sprzedaż przez małżonków lokalu i uzyskanie z tego tytułu dochodu. Zdaniem Wnioskodawcy, dochodem z tytułu sprzedaży nieruchomości jest różnica wynikająca z kwoty sprzedaży nieruchomości i kwoty jej zakupu. Tak ustalona kwota – zdaniem Wnioskodawcy – winna być obniżona o koszty remontów zakupionego lokalu, gdyż poniesienie tego wydatku uzależnia możliwość uzyskania w przyszłości dochodu z tytułu sprzedaży nieruchomości.

Podsumowując, podstawą obliczenia podatku – zgodnie z art. 30e ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw, określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonywanych od zbywanych nieruchomości lub innych praw. Zgodnie z zasadą wynikającą z art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Koszty uzyskania przychodu z tytułu zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit a)-c), z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania – art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednakże zdaniem Wnioskodawcy, okoliczność udzielenia bonifikaty determinowała możliwość uzyskania – w wyniku sprzedaży nieruchomości – dochodu. Skoro uzyskanie dochodu było wynikiem uzyskania przez Wnioskodawcę bonifikaty, to należy przyjąć, że zwrot tej bonifikaty należy traktować jako koszt uzyskania przychodu z tytułu sprzedaży nieruchomości.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

W niniejszej interpretacji, zgodnie z zapytaniem Wnioskodawcy, Organ odniósł się wyłącznie do możliwości obniżenia podstawy opodatkowania z tytułu sprzedaży nieruchomości o wartość bonifikaty, która zostanie zwrócona na rzecz gminy. Ocenie nie podlegał sposób podziału między małżonkami ceny ze sprzedaży przez każdego z nich udziału w lokalu mieszkalnym oraz wynikające z takiego podziału skutki podatkowe.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.) – źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

1.  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości (w tym lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość),
2.  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
3.  prawa wieczystego użytkowania gruntów,

\-jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.

W świetle powyższego przypisu, każda czynność prawna, której przedmiotem jest odpłatne zbycie m.in. nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości stanowi źródło przychodów w rozumieniu tego przepisu, jeżeli zostanie dokonana w określonym czasie, tj. przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej.

Wnioskodawca powziął wątpliwości czy kwota udzielonej bonifikaty, która zostanie zwrócona – ze względu na niewypełnienie przez Wnioskodawcę i jego małżonka zobowiązania do nie dokonywania sprzedaży lokalu przez okres pięciu lat od chwili jego zakupu – może obniżać podstawę opodatkowania przy sprzedaży tego lokalu.

Dokonując oceny skutków podatkowych sprzedaży lokalu mieszkalnego (nabytego w 2010 r. a sprzedanego w 2012 r.) należy stosować przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2009 r. Zgodnie bowiem z ustawą z dnia 6 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 209, poz. 1316 ze zm.) zmieniono m.in. zasady opodatkowania przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nowe zasady opodatkowania – zgodnie z art. 14 ustawy zmieniającej – mają zastosowanie do uzyskanych dochodów (poniesionej straty) od 1 stycznia 2009 r.

I tak w myśl art. 30e ust. 1 i art. 45 ust. 4 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w ww. brzmieniu – od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku i jest płatny w terminie złożenia zeznania za rok podatkowy, w którym nastąpiło odpłatne zbycie.

Stosownie do art. 30e ust. 2 ww. ustawy – podstawą obliczenia podatku, jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw. Przy czym przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej w wysokości wartości rynkowej (art. 19 ust. 1 ww. ustawy).

Pojęcie kosztów odpłatnego zbycia nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w ustawie, należy zatem stosować językowe rozumienie tego wyrażenia, zgodnie z którym za koszty odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych uważa się wszystkie wydatki poniesione przez zbywającego, które są konieczne, aby transakcja mogła dojść do skutku (wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z tą czynnością).

Ustalenie kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości odbywa się natomiast zgodnie z art. 22 ust. 6c lub 6d ww. ustawy w zależności od tego czy zbywaną nieruchomość nabyto odpłatne, czy nieodpłatnie. W rozpatrywanym przypadku zastosowanie znajdzie art. 22 ust. 6c, gdyż zbywany lokal został nabyty przez Wnioskodawcę i jego małżonka odpłatnie. W myśl przywołanego przepisu – koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)–c), z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania.

Ponadto zgodnie z art. 22 ust. 6e ww. ustawy – wysokość nakładów, o których mowa powyżej, ustala się na podstawie faktur VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych.

Stosownie do art. 30e ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3 (PIT-39), wykazać:

1.  dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości (udziału w nieruchomości) i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) i obliczyć należny podatek dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131, lub
2.  dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.

Dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł (art. 30e ust. 5 ww. ustawy).

Zgodnie z art. 45 ust. 1a pkt 3 ww. ustawy – w terminie do 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym podatnicy są zobowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30e.

Jak wynika z powyższych przepisów, podstawą obliczenia podatku jest dochód, stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości (udziału w nieruchomości) lub praw określonym zgodnie z art. 19 ustawy (tj. wartością wyrażoną w cenie określonej w umowie sprzedaży – o ile odpowiada wartości rynkowej – pomniejszoną o koszty odpłatnego zbycia), a kosztami uzyskania przychodu ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdy nabycie nieruchomości następuje w sposób odpłatny.

Wnioskodawca zajmując własne stanowisko w sprawie raz pisze, że kwota bonifikaty, którą jest zobowiązany wraz z małżonkiem zwrócić stanowi koszt odpłatnego zbycia nieruchomości natomiast w innym miejscu uważa, że zwrot bonifikaty należy traktować jako koszt uzyskania przychodu z tytułu sprzedaży nieruchomości. Wnioskodawca myli obie ww. kategorie kosztów, chcąc zaliczyć bonifikatę albo do kosztów odpłatnego zbycia, albo do kosztów uzyskania przychodu.

Tymczasem jak zostało już wskazane podstawę opodatkowania ze sprzedaży nieruchomości (udziału w nieruchomości) pomniejsza się zarówno o koszty, o których mowa w art. 19 ust. 1 (koszty odpłatnego zbycia) jak i te, o których mowa w art. 22 ust. 6c ww. ustawy (koszty uzyskania przychodu). Przy czym zaznaczyć zatem należy, że koszty odpłatnego zbycia nie są tym samym co koszty uzyskania przychodu i pojęć tych nie wolno traktować zamiennie. Poniesiony wydatek może stanowić albo koszty odpłatnego zbycia, albo koszty uzyskania przychodu, albo może nie należeć do żadnej z tych dwóch kategorii.

I tak kosztem odpłatnego zbycia są wydatki poniesione przez sprzedającego, które są konieczne, aby transakcja zbycia mogła dojść do skutku np. koszty wyceny sprzedawanej nieruchomości przez rzeczoznawcę majątkowego, prowizje pośredników w sprzedaży nieruchomości, koszty ogłoszeń w prasie związanych z zamiarem sprzedaży nieruchomości, itp. Pomiędzy tymi wydatkami a dokonanym zbyciem musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy.

Stosownie do art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) – w przypadku zbywania nieruchomości osobom fizycznym i prawnym pierwszeństwo w ich nabyciu, z zastrzeżeniem art. 216a, przysługuje osobie, która spełnia wskazane w tym przepisie warunki. Na mocy art. 37 ust. 1 tejże ustawy ¬– z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w użytkowanie wieczyste w drodze przetargu. O możliwości zbywania nieruchomości w drodze bezprzetargowej stanowi art. 37 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Zgodnie z art. 68 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy – właściwy organ może udzielić za zgodą, odpowiednio wojewody albo rady lub sejmiku, bonifikaty od ceny ustalonej zgodnie z art. 67 ust. 3, jeżeli nieruchomość jest sprzedawana jako lokal mieszkalny.

W myśl art. 68 ust. 2 przywołanej ustawy – jeżeli nabywca nieruchomości zbył nieruchomość lub wykorzystał ją na inne cele niż cele uzasadniające udzielenie bonifikaty, przed upływem 10 lat, a w przypadku nieruchomości stanowiącej lokal mieszkalny przed upływem pięciu lat, licząc od dnia nabycia, jest zobowiązany do zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie po jej waloryzacji. Zwrot następuje na żądanie właściwego organu.

Wydatek, który zostanie poniesiony w związku ze zwrotem bonifikaty na rzecz organu, który jej udzielił nie może stanowić kosztu odpłatnego zbycia lokalu mieszkalnego (udziału w nim) bowiem w świetle prawa podatkowego zwrócona wartość bonifikaty nie jest wydatkiem koniecznym, aby transakcja sprzedaży lokalu mieszkalnego mogła dojść do skutku ani też wydatkiem bezpośrednio związanym z tą czynnością. Wręcz przeciwnie – co potwierdza Wnioskodawca we własnym stanowisku – konieczność zwrotu bonifikaty jest następstwem sprzedaży lokalu mieszkalnego, a nie odwrotnie. Zwrot tej bonifikaty nie stanowi wydatku koniecznego aby transakcja sprzedaży mogła dojść do skutku. Wnioskodawca nie musiał zwrócić bonifikaty aby mógł sprzedać lokal. To sprzedaż lokalu, która nastąpiła wbrew zobowiązaniu do zachowania go przez 5 lat wywołała dopiero skutek w postaci wezwania do zwrotu bonifikaty. Zwrot bonifikaty stanowi więc sankcję właśnie za to, że nieruchomość została sprzedana przed upływem terminu określonego przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami. Co istotne, Wnioskodawca nie poniósł tego wydatku przed sprzedażą, ale ma ponieść po niej, na żądanie Organu, który bonifikaty udzielił. Sprzedaż mieszkania była więc zupełnie możliwa pomimo udzielenie bonifikaty i w ogóle nie zależała od późniejszej konieczności jej zwrotu. Zwrot bonifikaty jest wyłącznie skutkiem sprzedaży a nie wydatkiem, który będzie poniesiony po to aby sprzedaż była możliwa. Tym samym zwrócona przez Wnioskodawcę kwota bonifikaty nie będzie mogła być zaliczona przez niego do kosztów, które pomniejszają cenę ze sprzedaży udziału w lokalu mieszkalnym.

Natomiast definicję kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia lokalu mieszkalnego (udziału w nim) ustawodawca precyzuje w art. 22 ust. 6c ustawy poprzez bezpośrednie wskazanie, że koszty takie stanowią m.in. udokumentowane koszty nabycia tego lokalu oraz udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie jego posiadania.

Koszt nabycia, co do zasady, określa umowa notarialna sprzedaży, na podstawie której podatnik staje się właścicielem lokalu mieszkalnego. Kosztem nabycia bez wątpienia będzie zatem cena jaką zapłacił nabywca zbywcy za lokal będący przedmiotem sprzedaży.

Z kolei do nakładów zwiększających wartość nieruchomości, poczynionych w czasie jej posiadania, można zaliczyć właściwie udokumentowane wydatki poniesione na remont tej nieruchomości.

Natomiast zwrot bonifikaty nie jest wydatkiem na nabycie lokalu ani tym bardziej nakładem na ten lokal zwiększającym jego wartość, a więc kosztem uzyskania przychodu, o którym mowa w art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Warto przypomnieć, że wydatek na nabycie ponosi się w momencie nabycia. Tymczasem Wnioskodawca zwrotu bonifikaty miał dokonać już po sprzedaży, na żądanie właściwego Organu. Wydatek ten z nabyciem lokalu nie ma nic wspólnego. Jest karą za to, że Wnioskodawca nie dotrzymał warunków udzielenia bonifikaty. Karą, którą Wnioskodawca poniesie w okresie kiedy nie jest już posiadaczem lokalu. Tym samym poniesiony przez Wnioskodawcę wydatek związany ze zwrotem bonifikaty, na rzecz organu, który jej udzielił, w żadnym wypadku nie stanowi kosztu uzyskania przychodu.

Nie ma żadnych podstaw, aby twierdzić, że długi i ciężary stanowiące zobowiązania podatnika można zakwalifikować jako koszty uzyskania przychodu ze sprzedaży nieruchomości (udziału w nieruchomości). Zwrot wartości bonifikaty udzielonej z tytułu zakupu nieruchomości jest długiem stanowiącym zobowiązanie Wnioskodawcy względem organu, który warunkowo udzielił prawa do skorzystania z ulgi przy wykupie mieszkania. Dokonanie zwrotu bonifikaty po sprzedaży nie może więc mieć żadnego wpływu na ustalenie podstawy opodatkowania, od której liczony jest podatek.

Każdy podatnik, który dokonuje odpłatnego zbycia nieruchomości (lokalu mieszkalnego, udziału w nim) musi brać pod uwagę, że odpłatne zbycie może okazać się dla niego źródłem przychodu. Natomiast nabywca lokalu mieszkalnego łamiąc zasady udzielenia bonifikaty musi brać pod uwagę konieczność jej zwrotu. Sam fakt, że Wnioskodawca musi zwrócić bonifikatę nie uprawnia go jeszcze do odliczenia tej zwróconej bonifikaty od podstawy opodatkowania z tytułu sprzedaży udziału w nieruchomości. Zgodnie ze stanowiskiem sądów administracyjnych samo poniesienie wydatku nie czyni automatycznie z tego wydatku kosztu uzyskania przychodu. Wydatek na zwrot po sprzedaży bonifikaty nie może być przyjęty jako koszt obniżający podstawę opodatkowania, nie jest to bowiem koszt uzyskania przychodu ze sprzedaży lokalu (udziału w lokalu) a jedynie rodzaj sankcji za sprzedaż lokalu wbrew postanowieniom umowy nabycia lokalu mieszkalnego. Zwrot bonifikaty po sprzedaży lokalu mieszkalnego nie jest ani wydatkiem na nabycie lokal, bo wydatek na nabycie był poniesiony w 2010 r. przy przenoszeniu na rzecz Wnioskodawcy prawa własności, ani nakładem, który zwiększałby wartość nieruchomości. Jest tylko długiem jaki ma Wnioskodawca wobec organu, który mu udzielił bonifikaty a potem zażądał jej zwrotu, kiedy Wnioskodawca sprzedał lokal wbrew warunkom, do przestrzegania których się zobowiązał.

Podsumowując, poniesiony przez Wnioskodawcę wydatek związany ze zwrotem bonifikaty – jako zobowiązanie Wnioskodawcy względem organu, który udzielając bonifikaty ma prawo żądać jej zwrotu w sytuacji, kiedy nabywca nieruchomości zbył ją przed upływem pięciu lat licząc od dnia nabycia – nie stanowi kosztu uzyskania przychodu, gdyż nie jest ani wydatkiem na nabycie, ani nakładem na lokal. Nie może on również stanowić kosztu odpłatnego zbycia nieruchomości, gdyż w świetle prawa podatkowego zwrócona wartość bonifikaty nie jest wydatkiem koniecznym, aby transakcja sprzedaży nieruchomości mogła dojść do skutku ani też wydatkiem bezpośrednio związanym z tą czynnością. Wręcz przeciwnie, konieczność zwrotu bonifikaty była następstwem sprzedaży lokalu, a nie odwrotnie. Tym samym zwrócona bonifikata nie będzie mogła być zaliczona przez Wnioskodawcę do kosztów, które pomniejszą przychód podatkowy.

Stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie – w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.