Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP1/443-897/10/AW
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2010-12-29
Teza: Dostawa gruntu podlega opodatkowaniu, jeżeli jest dokonywana przez podmiot działający w charakterze podatnika
Słowa kluczowe: działki; grunty-sprzedaż gruntów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że Pani stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 20 września 2010r. (data wpływu 21 września 2010r.), uzupełnionym pismem z dnia 27 listopada 2010r. (data wpływu 1 grudnia 2010r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży gruntów – **jest prawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 21 września 2010r. do tut. organu wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży gruntów.

Wniosek został uzupełniony pismem z dnia 27 listopada 2010r., (data wpływu 1 grudnia 2010r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z dnia 17 listopada 2010r. znak IBPP1/443-897/10/AW.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca otrzymał w formie darowizny od brata w dniu 23 października 2007r. parcelę budowlaną, na której miał wybudować mieszkanie dla siebie. Niestety sytuacja życiowa zmusiła Wnioskodawcę do sprzedania tejże nieruchomości w dniu 26 lutego 2010r. i przeznaczenia uzyskanych środków na zakup budynku mieszkalnego, co nastąpiło w 2009r.

W dniu 26 września 2006r. Wnioskodawca zakupił od osoby fizycznej dwie parcele pod zabudowę mieszkaniowo-usługową, natomiast w dniu 17 maja 2007r., w drodze darowizny od rodziców, otrzymał jedną parcelę, także pod zabudowę mieszkaniowo-usługową. Wszystkie te parcele położone są obok siebie w jednym ciągu.

W chwili obecnej Wnioskodawca chciałby sprzedać wszystkie trzy nieruchomości jednemu kontrahentowi. Byłaby to pierwsza sprzedaż nieruchomości wcześniej zakupionej oraz jednej otrzymanej w wyniku darowizny. Wnioskodawca zaznaczył, że całość otrzymanych środków ze sprzedaży nieruchomości pragnie przeznaczyć na budowę specjalistycznej kliniki medycznej. Wnioskodawca zaznaczył, że nie prowadzi działalności gospodarczej związanej z handlem nieruchomościami.

Celem zakupu parcel był zamiar wybudowania budynku mieszkalnego dla rodziny i wykorzystanie na własne potrzeby.

W uzupełnieniu wniosku podano ponadto, że:

1.  Według planu zagospodarowania przestrzennego części terenu miasta, działki, o których mowa we wniosku usytuowane są na terenie przeznaczonym pod zabudowę budownictwem mieszkaniowym. Działki te nadane mają kolejne numery: 896, 897, 898.
2.  Wnioskodawca nie występował o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla tych
3.  Działki w momencie sprzedaży nie będą zabudowane w całości.
4.  Działalność gospodarczą jako praktykę stomatologiczną Wnioskodawca prowadzi od 15 października 2005r.
5.  Wnioskodawca nie jest podatnikiem VAT czynnym.
6.  Działki, o których mowa we wniosku nie były wprowadzone do ewidencji środków trwałych.
7.  Nabyte działki w drodze kupna oraz darowizny, Wnioskodawca zamierzał wykorzystać na cele budownictwa mieszkaniowego. W tej chwili grunty są niezabudowane.
8.  Działki, o których mowa we wniosku nie są obecnie przedmiotem jakichkolwiek umów.
9.  Wnioskodawca nie posiada innych nieruchomości gruntowych.
10.  Wnioskodawca nie płacił podatku VAT z tytułu sprzedaży działki w lutym 2010r.
11.  Zakup domu w 2009r. sfinansowano z uzyskanego kredytu, natomiast środki uzyskane ze sprzedaży działki w 2010r. zużyte zostały na częściową spłatę tego zaciągniętego kredytu.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy Wnioskodawca będzie musiał uiścić podatek VAT ze sprzedaży tychże nieruchomości i stanie się płatnikiem tegoż podatku VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy, art. 15 ust. 1 ustawy o VAT określa kto jest podatnikiem tego podatku, natomiast art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, jaki rodzaj działalności kwalifikujemy jako czynność opodatkowaną VAT. W mniemaniu Wnioskodawcy, nie jest działalnością handlową, a więc i działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, sprzedaż majątku osobistego, który został kupiony na własne potrzeby, a nie w celu odsprzedaży, tym bardziej że jedną z części nieruchomości Wnioskodawca otrzymał w wyniku darowizny. Intencją i zamiarem Wnioskodawcy były potrzeby osobiste. Wnioskodawca nie spełnia warunków art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, gdyż czynność ta nie ma znamion wykonywania jej w sposób częstotliwy, ciągły i dla celów zarobkowych, jest to jednorazowa transakcja, natomiast dla celów zarobkowych Wnioskodawca prowadzi gabinet stomatologiczny ze specjalnością chirurgii stomatologicznej. Dlatego Wnioskodawca uważa, że nie powinien odprowadzać VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez towary rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty (art. 2 pkt 6 ustawy o VAT).

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Powyższe oznacza, że dostawa towarów, w tym także gruntów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonana będzie przez podmiot mający status podatnika tj. prowadzącego samodzielną działalność gospodarczą w rozumieniu powołanej wyżej definicji.

Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto podatnikiem staje się również ten, kto wykonał czynność, podlegającą opodatkowaniu, jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Chociaż ustawa nie definiuje pojęcia „częstotliwości”, przez zamiar wykonywania danej czynności w sposób częstotliwy należy rozumieć chęć, wolę powtarzalnego, a nie jednorazowego wykonywania określonych czynności, składających się na istotę prowadzenia działalności. O kwestii częstotliwości nie decyduje czasookres wykonywania czynności (rok, dwa czy pięć lat) ani ilość dokonanych transakcji. Decydującym kryterium jest powtarzalność czynności. Dlatego też, w każdym przypadku należy indywidualnie rozstrzygnąć, czy intencją określonej czynności, z którą łączą się skutki podatkowo-prawne było dokonywanie tej czynności wielokrotnie.

W kontekście powyższego należy stwierdzić, iż nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Z przedstawionych przepisów wynika więc, że jeśli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży ze swojego majątku prywatnego nieruchomości gruntowej przeznaczonej pod zabudowę, a czynność ta wykonywana jest jednorazowo lub okazjonalnie, w warunkach wskazujących, iż działanie to nie jest czynione z zamiarem jego powtarzania (kontynuowania) i nie zmierza do nadania mu stałego charakteru, transakcja taka nie może być uznana za działalność gospodarczą, w rozumieniu cytowanego wyżej art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

W przedmiotowej sprawie okoliczności będące przyczyną transakcji sprzedaży nieruchomości gruntowych, nie wskazują, iż miałyby być one czynione z zamiarem wykonywania w sposób częstotliwy.

Mając na uwadze powyższe, sprzedaż przedmiotowych gruntów, jako dokonaną z majątku osobistego należy uznać za niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż Wnioskodawcy nie można w tym zakresie uznać za podatnika podatku VAT, a okoliczności dokonania okazjonalnej transakcji zbycia gruntu nie można przypisać znamion częstotliwości. Wnioskodawca sprzedając grunt korzysta zatem z przysługującego mu prawa do rozporządzenia własnym majątkiem.

W dniu 26 września 2006r. Wnioskodawca zakupił od osoby fizycznej dwie parcele pod zabudowę mieszkaniowo-usługową, natomiast w dniu 17 maja 2007r., w drodze darowizny od rodziców, otrzymał jedną parcelę, także pod zabudowę mieszkaniowo-usługową. Wszystkie te parcele położone są obok siebie w jednym ciągu.

W chwili obecnej Wnioskodawca chciałby sprzedać wszystkie trzy nieruchomości jednemu kontrahentowi. Wnioskodawca zaznaczył, że nie prowadzi działalności gospodarczej związanej z handlem nieruchomościami. Celem zakupu parcel był zamiar wybudowania budynku mieszkalnego dla rodziny i wykorzystanie na własne potrzeby.

Ponadto Wnioskodawca podał, że według planu zagospodarowania przestrzennego części terenu miasta, działki, o których mowa we wniosku usytuowane są na terenie przeznaczonym pod zabudowę budownictwem mieszkaniowym. Wnioskodawca nie występował o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla tych działek. Działki w momencie sprzedaży nie będą zabudowane w całości. Działalność gospodarczą jako praktykę stomatologiczną Wnioskodawca prowadzi od 15 października 2005r. Wnioskodawca nie jest podatnikiem VAT czynnym. Działki, o których mowa we wniosku nie były wprowadzone do ewidencji środków trwałych. Nabyte działki w drodze kupna oraz darowizny, Wnioskodawca zamierzał wykorzystać na cele budownictwa mieszkaniowego. W tej chwili grunty są niezabudowane.

Wnioskodawca zaznaczył wprawdzie, że całość otrzymanych środków ze sprzedaży nieruchomości pragnie przeznaczyć na budowę specjalistycznej kliniki medycznej, jednakże – jak wynika ze złożonego wniosku – grunty nie były nabywane w celu związania ich z działalnością gospodarczą, lecz z przeznaczeniem na budowę domu mieszkalnego dla Wnioskodawcy i jego rodziny.

Zatem w ocenie tut. organu nie można uznać przedmiotowej sprzedaży z majątku osobistego niezabudowanych działek za częstotliwą dostawę gruntów, grunt ten nie miał służyć, ani też nigdy nie służył, żadnej działalności gospodarczej, a więc sprzedaż ta, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, nie mieści się w definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy, a co za tym idzie sprzedaż przedmiotowego gruntu nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Nadmienia się, że niniejsza interpretacja indywidualna traci swoją ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego zdarzenia przyszłego lub zmiany stanu prawnego.

Równocześnie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 14b § 3 ww. ustawy – Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Natomiast w myśl art. 14c § 1 tej ustawy, interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Z powyższych przepisów wynika zatem, że przedmiotem interpretacji może być jedynie ocena stanowiska Wnioskodawcy dotyczącego przedstawionego we wniosku stanu faktycznego. Organ wydający interpretację nie jest natomiast uprawniony do analizowania i oceny załączonych do wniosku o interpretację dokumentów.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.

Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.