Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-3.4012.139.2018.1.PK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2018-07-13
Teza: Określenie podstawy opodatkowania w systemie VAT marża
Słowa kluczowe: marża; opodatkowanie-podstawa opodatkowania; samochód-samochód osobowy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII-Rozdział 4-art. 120

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

(Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 10 maja 2018 r. (data wpływu 28 maja 2018 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie określenia podstawy opodatkowania w systemie VAT marża - **jest nieprawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 28 maja 2018 r. wpłynął do Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie określenia podstawy opodatkowania w systemie VAT marża.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

W zakresie działalności Wnioskodawcy jest zakup i sprzedaż samochodów używanych, również w systemie VAT marża. Podatnik nabywa samochody za pośrednictwem aukcji internetowych. W odpowiedzi otrzymuje zamówienie na podstawie, którego uiszcza płatność. (są to kontrahenci z UE). Po wylicytowaniu samochodu dostaje 2 różne faktury od 2 różnych kontrahentów. Jedna dotyczy sprzedaży samego samochodu i jest to faktura VAT marża natomiast na drugiej są pozycje: obsługa dokumentów oraz pośrednictwo na odwrócone obciążenie. Wydana została już interpretacja dotycząca tego problemu (Bielsko-Biała z dnia 6 kwietnia 2018 r. 0111-KDIB3-3.4012.29.2018.1.PK).

W poprzednim wniosku nie doprecyzowano, że płatność za pojazd odbywa się na podstawie potwierdzenia sprzedaży proformy, która zawiera pełną kwotę za którą pojazd został kupiony. Płatność jest realizowana w całości na jeden rachunek bankowy należący do 1 dostawcy. Po opłaceniu proformy. Kwota z proformy rozbita zostaje na 2 lub 3 faktury od różnych dostawców, którzy są ze sobą powiązani. Swoje filie mają w większości państw UE, pojazdy pochodzą z większości krajów UE wystawiane są na jednej platformie aukcyjnej AUTO1.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy po sprzedaży towaru używanego (ww. samochodu) gdzie podstawą opodatkowania jest marża będąca różnicą pomiędzy kwotą sprzedaży a kwotą nabycia, do kwoty nabycia wnioskodawca może zaliczyć kwoty wynikające z obu otrzymanych i zapłaconych faktur?

Zdaniem Wnioskodawcy, do prawidłowo wyliczonej marży do opodatkowania podatkiem VAT jako koszt powinno zaliczyć się obie otrzymane faktury. Do tej pory uwzględniano tylko wartość samego samochodu bez kosztów obsługi dokumentacji oraz pośrednictwa sprzedaży. Płatność jest realizowana w całości na jeden rachunek bankowy należący do 1 dostawcy.

Po opłaceniu proformy, kwota z proformy rozbita zostaje na 2 lub 3 faktury od różnych dostawców, którzy są ze sobą powiązani, swoje filie maja w większości państw UE. Pojazdy pochodzą z większości krajów UE wystawiane są na jednej platformie aukcyjnej AUTO1.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe:

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 1221, z późn. zm.) – zwanej dalej ustawą – opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:

1.  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2.  eksport towarów;
3.  import towarów na terytorium kraju;
4.  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5.  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy – przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (\`(...)\`).

Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy – przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez „podatników” w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach działalności gospodarczej.

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy – podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

W myśl art. 15 ust. 2 ustawy – działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Zgodnie z art. 120 ust. 4 ustawy – w przypadku podatnika dokonującego dostawy towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków nabytych uprzednio przez tego podatnika w ramach prowadzonej działalności, w celu odprzedaży, podstawą opodatkowania podatkiem jest marża stanowiąca różnicę między kwotą sprzedaży a kwotą nabycia, pomniejszona o kwotę podatku.

Przez kwotę sprzedaży – w myśl art. 120 ust. 1 pkt 5 ustawy – rozumie się całkowitą kwotę, którą podatnik otrzymał lub ma otrzymać z tytułu dostawy towarów od nabywcy lub osoby trzeciej, wliczając w to otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty bezpośrednio związane z tą dostawą, podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze oraz koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, którymi podatnik obciąża nabywcę, z wyłączeniem kwot, o których mowa w art. 29a ust. 7.

W świetle art. 29a ust. 7 ustawy – podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:

1.  stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
2.  udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w momencie sprzedaży;
3.  otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na potrzeby podatku.

Natomiast przez kwotę nabycia rozumie się wszystkie składniki wynagrodzenia, o których mowa w pkt 5, które dostawca towarów otrzymał lub ma otrzymać od podatnika – art. 120 ust. 1 pkt 6 ustawy.

Dla potrzeb stosowania szczególnej procedury w zakresie dostawy towarów używanych ustawodawca w art. 120 ust. 1 pkt 4 ustawy określił, że przez towary używane rozumie się ruchome dobra materialne nadające się do dalszego użytku w ich aktualnym stanie lub po naprawie, inne niż określone w pkt 1-3 oraz inne niż metale szlachetne lub kamienie szlachetne (CN 7102, 7103, 7106, 7108, 7110, 7112), (PKWiU 24.41.10.0, 24.41.20.0, ex 24.41.30.0, ex 32.12.11.0, ex 32.12.12.0 i 38.11.58.0).

Towarami używanymi są zatem te dobra ruchome, które wcześniej zostały choć raz użyte, lecz nadają się do wielokrotnego wykorzystania (nie ulegają zużyciu po jednokrotnym użytku).

Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług przewidują zatem stosowanie szczególnej procedury opodatkowania dostawy – między innymi – towarów używanych, polegającej na opodatkowaniu marży.

Ta szczególna procedura dotyczy jednak tylko dostawy towarów używanych, które podatnik nabył od określonej kategorii podmiotów. Należy podkreślić, że do stosowania szczególnej procedury opodatkowania marżą uprawnieni są podatnicy, którzy dokonują dostawy towarów nabytych w okolicznościach wymienionych w art. 120 ust. 10 ustawy.

I tak, stosownie do art. 120 ust. 10 ustawy – przepisy ust. 4 i 5 dotyczą dostawy towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków, które podatnik nabył od:

1.  osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, niebędącej podatnikiem, o którym mowa w art. 15, lub niebędącej podatnikiem podatku od wartości dodanej;
2.  podatników, o których mowa w art. 15, jeżeli dostawa tych towarów była zwolniona od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 lub art. 113;
3.  podatników, jeśli dostawa tych towarów była opodatkowana zgodnie z ust. 4 i 5;
4.  podatników podatku od wartości dodanej, jeżeli dostawa tych towarów była zwolniona od podatku na zasadach odpowiadających regulacjom zawartym w art. 43 ust. 1 pkt 2 lub art. 113;
5.  podatników podatku od wartości dodanej, jeżeli dostawa tych towarów była opodatkowana podatkiem od wartości dodanej na zasadach odpowiadających regulacjom zawartym w ust. 4 i 5, a nabywca posiada dokumenty jednoznacznie potwierdzające nabycie towarów na tych zasadach.

Powyższe regulacje wskazują, że dla potrzeb zastosowania procedury marży, przez kwotę nabycia należy rozumieć wszystko, co stanowi wynagrodzenie, które pierwotny sprzedawca towaru używanego otrzymał od podatnika (nabywcy).

Należy zauważyć, że formułując w art. 120 ustawy szczególne procedury w zakresie dostawy towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich i antyków, ustawodawca, określając w ust. 4 tego artykułu podstawę opodatkowania, posłużył się sformułowaniem „kwota nabycia”.

Biorąc pod uwagę ww. przepisy należy stwierdzić, że Wnioskodawca określając podstawę opodatkowania (marżę) powinien wyliczyć różnicę między całkowitą kwotą, którą ma zapłacić nabywca towaru, a kwotą nabycia (zapłaconą przez Wnioskodawcę pierwotnemu sprzedawcy), pomniejszoną o kwotę podatku od towarów i usług.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie handlu samochodami używanymi. Nabywa on samochody za pośrednictwem aukcji internetowych. Po wylicytowaniu samochodu dostaje dwie różne faktury od dwóch różnych kontrahentów. Jedna dotyczy sprzedaży samego samochodu i jest to faktura VAT marża natomiast na drugiej są pozycje: obsługa dokumentów oraz pośrednictwo. Płatność za pojazd odbywa się na podstawie potwierdzenia sprzedaży proformy, która zawiera pełną kwotę za którą pojazd został kupiony. Płatność jest realizowana w całości na jeden rachunek bankowy należący do 1 dostawcy. Po opłaceniu proformy. Kwota z proformy rozbita zostaje na 2 lub 3 faktury od różnych dostawców, którzy są ze sobą powiązani. Swoje filie mają w większości państw UE, pojazdy pochodzą z większości krajów UE wystawiane są na jednej platformie aukcyjnej AUTO1.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą obliczenia podstawy opodatkowania (marży) przy sprzedaży samochodu używanego.

Jak wskazano powyżej, przez kwotę nabycia należy rozumieć wszystko, co stanowi wynagrodzenie, które pierwotny sprzedawca towaru otrzymał od podatnika (nabywcy). Tak rozumiana cena towaru (kwota nabycia) obejmuje wszystkie koszty związane z transakcją, jeżeli nabywca towaru (kupujący) ponosi ciężar tych opłat płacąc za nie dostawcy. Do kwoty nabycia, o której mowa wyżej, nie mogą zostać zaliczone koszty, które nie zostały zapłacone i nie są należne dostawcy towaru.

W przedmiotowej sprawie Wnioskodawca otrzymał osobną fakturę dokumentującą obsługę dokumentów oraz za pośrednictwo wystawioną przez inny podmiot niż sprzedawca samochodu. Należność z tytułu tej usługi przysługuje innemu podmiotowi, niż sprzedawcy samochodu, zatem nie może ona zwiększać kwoty nabycia, o której mowa w art. 120 ust. 1 pkt 6 ustawy.

Mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy należy stwierdzić, że Wnioskodawca przy określeniu kwoty nabycia przedmiotowego samochodu winien uwzględnić wynagrodzenie zapłacone i należne dostawcy samochodu. Natomiast należność za obsługę dokumentów oraz pośrednictwo, która jest należna innemu podmiotowi, a nie sprzedawcy samochodu nie stanowi elementu kwoty nabycia samochodu, o której mowa w art. 120 ust. 1 pkt 6 ustawy.

Podsumowując należy stwierdzić, że określając podstawę opodatkowania (marżę) przy sprzedaży samochodu, Wnioskodawca będzie zobowiązany wyliczyć różnicę między całkowitą kwotą, którą ma zapłacić nabywca towaru, a kwotą nabycia (kwotę należną pierwotnemu sprzedawcy zapłaconą przez Wnioskodawcę), pomniejszoną o kwotę podatku od towarów i usług. Przy czym przez kwotę nabycia – jak już wyżej wskazano – należy rozumieć kwotę nabycia samochodu, które Wnioskodawca zapłacił dostawcy samochodu, bez uwzględnienia kosztów związanych z transakcją zakupu samochodu, które są należne innemu podmiotowi niż sprzedawcy samochodu. Fakt, że Wnioskodawca dokonuje wpłaty na jeden rachunek bankowy na podstawie „proformy”, jest bez znaczenia dla sprawy. Należy zauważyć, że dokument nazywany fakturą pro-forma nie jest dowodem księgowym. Jest to dokument wystawiany w obrocie gospodarczym i jego celem może być np. potwierdzenie złożenia oferty czy przyjęcia zamówienia do realizacji. Wyraźne oznaczenie tego dokumentu wyrazami pro-forma powoduje, że nie można przypisać mu waloru faktury w rozumieniu przepisów o VAT, gdyż podmiot wystawiający taki dokument jednoznacznie wskazuje, że nie jest to faktura. Wystawienie tego dokumentu nie powoduje zatem skutków w zakresie podatku VAT, tj. obowiązku zapłaty wykazanego w tym dokumencie podatku oraz nie stanowi dla kontrahenta podstawy do odliczenia wykazanego w tym dokumencie podatku VAT.

Jak wskazano powyżej - w przypadku nabycia towarów używanych od podatników podatku od wartości dodanej – podstawa opodatkowania może stanowić tylko marża która stanowi różnice pomiędzy kwotą sprzedaży i wyłącznie zakupu danego towaru. Natomiast sam sposób w jaki dochodzi do rozliczenia transakcji (w tym w jaki sposób dochodzi do zapłaty za używany towar) jest nieistotny dla zastosowania albo nie procedury VAT marża. Dlatego też fakt, że dochodzi do zapłaty na jeden rachunek - zarówna za sam samochód jak i za usługi związane z transakcją - nie zmienia faktu, że opodatkowaniu na podstawie marży podlega tylko różnicę między całkowitą kwotą, którą ma zapłacić nabywca towaru, a kwotą nabycia samochodu (bez kwot za usługi), pomniejszoną o kwotę podatku od towarów i usług.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe.

Przedmiotowa interpretacja dotyczy wyłącznie zapytania Zainteresowanego. Inne kwestie nieobjęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – rozpatrzone.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.