Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.723.2019.9.RM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-01
Teza: Rozpoznanie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz
wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów.
Słowa kluczowe: dostawa-dostawa wewnątrzwspólnotowa towarów
materiały-materiały własne
nabycie-wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów
usługi-usługi montażowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 3. Wewnątrzwspólnotowe
nabycie towarów i wewnątrzwspólnotowa dostawa
towarów-Przemieszczenie towarów własnych nie będące
wewnątrzwspólnotową dostawą towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 11-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 4-pkt 6

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 grudnia 2019 r. wpłynął Państwa wniosek z 9 grudnia 2019 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie uznania dokonywanego przemieszczenia towarów za
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów oraz za wewnątrzwspólnotowe nabycie
    towarów. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    (...) Sp. z o.o. [dalej: Wnioskodawca, Spółka, (...)], spółka prawa polskiego jest czynnym
    podatnikiem VAT w Polsce, zarejestrowanym także dla celów transakcji
    wewnątrzwspólnotowych.
    Wnioskodawca jest częścią grupy kapitałowej X. (dalej: Grupa), będącej wiodącym
    światowym leaderem branży (...) i właścicielem (...).
    Na chwilę obecną, Spółka nie jest zarejestrowana do celów VAT w innych krajach UE.
    W związku z decyzją Grupy o utworzeniu na terytorium Polski dwóch nowych zakładów
    produkcyjnych, Wnioskodawca obecnie podejmuje działania ukierunkowane na budowę
    (...). W związku z powyższym, Wnioskodawca nabywa szereg maszyn i innych urządzeń,
    które mają stanowić wyposażenie tych fabryk. Rozpoczęcie produkcji (...) planowane jest
    na początku 2020 r., podczas gdy osiągnięcie pełnej zdolności produkcyjnej w tym
    zakresie ma nastąpić w 2021 r.
    Nabycie elementów wyposażenia od krajowych dostawców.
    Część specjalistycznych towarów stanowiących m.in. komponenty do wyposażenia linii
    produkcyjnych lub inne urządzenia i ich części składowe, nabywana jest przez
    Wnioskodawcę od krajowych dostawców (dalej: Dostawcy).
    Z uwagi na podejmowane w Grupie decyzje biznesowe, zdarzają się sytuacje, w których
    Spółka nabywa od Dostawców prawo do rozporządzania jak właściciel towarami
    przeznaczonymi do wykorzystania jako części składowe linii produkcyjnych (np.
    komputery i urządzenia sterujące) lub innych urządzeń. Nabyte przez Spółkę towary są
    następnie wysyłane do zakładów produkcyjnych i usługowych kontrahentów w innych niż
    Polska krajach Unii Europejskiej m.in. do Niemiec i Austrii, z którymi Wnioskodawca ma
    zawarte umowy na dostawę i montaż linii produkcyjnych w (...), lub do podwykonawców
    działających na ich rzecz.
    W swoim zakładzie na terytorium innego niż Polska kraju UE, kontrahenci dokonują
    „wmontowania” towarów jako elementu produkowanej przez nich linii produkcyjnej, bądź
    wykonują innego rodzaju usługi na danym towarze.
    W opisywanych przypadkach, Wnioskodawca nabywa prawo własności do towarów
    jeszcze w Polsce (przykładowe warunki dostawy: „DAP (...)”, „DDP odbiorca”).
    Wnioskodawca staje się więc właścicielem towarów od momentu nabycia ich w Polsce,
    przez cały okres prac prowadzonych w innych niż Polska krajach UE, aż do ponownego
    przemieszczenia do Polski i zamontowania w fabryce na terenie Polski jako element
    większej całości.
    Instalacja i montaż towarów w kraju.
    Po przemieszczeniu towarów do innego kraju UE oraz dokonanym następnie
    „wmontowaniu” elementów oraz ich wstępnym uruchomieniu na terytorium innego kraju
    UE, gotowe moduły, w których skład wchodzą nabyte już przez Spółkę towary są

    transportowane do Polski, do fabryki Wnioskodawca w (...). Gotowe moduły są kolejno w
    (...) instalowane lub montowane jako komponent (część składowa) większej całości (tj. linii
    produkcyjnej lub jej części), względnie innego urządzenia stanowiącego wyposażenie
    fabryki. W dalszej kolejności następuje uruchomienie całości (tj. linii produkcyjnej wraz z
    wmontowanymi modułami (w skład których wchodzą nabyte przez Spółkę towary) oraz
    końcowy odbiór sprawdzonych urządzeń.
    Z uwagi na specjalistyczny charakter montowanych urządzeń, niektóre umowy obligują
    dodatkowo Dostawców do odbioru dostarczanych przez nich komponentów - wpierw u
    kontrahentów Spółki (gdzie są one „wmontowywane” w element linii produkcyjnej lub
    gdzie są wykonywane inne usługi na danym towarze) i kolejno ponownie w fabryce w (...),
    przy finalnym montażu całości. Stanowi to jednak wówczas odrębną usługę, niezależną od
    dostawy towarów w innym kraju UE.
    Kontrahenci, z którymi Wnioskodawca ma zawarte umowy na dostawę i montaż linii
    produkcyjnych w (...) wystawiają na rzecz Wnioskodawcy z tego tytułu faktury za
    kompleksowe świadczenie, tj. dostawę z montażem w Polsce linii produkcyjnej (innych
    urządzeń). Kalkulacja kwoty wynagrodzenia należnego kontrahentowi z tytułu dokonanej
    dostawy z instalacją lub montażem nie obejmuje wartości elementów nabytych już przez
    Wnioskodawcę na terenie kraju od Dostawców.
    Pytania
    1) Czy w przedstawionym stanie faktycznym dokonywane przez Spółkę przemieszczenie
      towarów do innego kraju UE, w celu „wmontowania” na linii produkcyjnej lub
      wykonania innych usług, a następnie dostawy i zamontowania ich w fabryce w (...),
      stanowi dla Spółki wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, w świetle art. 13 ust. 3
      oraz ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U.
      2018.2174; dalej: ustawa o VAT)?
    2) Czy jeżeli odpowiedź na pytanie 1 będzie twierdząca, w przedstawionym stanie
      faktycznym dokonywane przez Spółkę ponowne przemieszczenie „wmontowanych”
      towarów z innego kraju UE do Polski, w celu zamontowania ich w fabryce w (...),
      stanowi dla Spółki wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, w świetle art. 11 ust. 1
      ustawy o VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym, dokonywane przez Spółkę
    przemieszczenie towarów do innego kraju UE, w celu „wmontowania” na linii produkcyjnej
    lub wykonania innych usług, a następnie dostawy i zamontowania ich w fabryce w (...), nie
    będzie stanowiło dla Spółki wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, w świetle art. 13
    ust. 3 oraz ust. 4 pkt 6 ustawy o VAT.
    W związku z powyższym, zdaniem Spółki powrotne przemieszczenie towarów z innego
    kraju UE do Polski nie stanowi dla Spółki wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o
    którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o VAT.
    Uzasadnienie.
    Ad 1
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    podlegają:
    1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
    2) eksport towarów;
    3) import towarów na terytorium kraju;
    4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
    5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1,
    rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    W rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy o VAT, przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów
    (dalej: WDT), o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium
    kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego
    innego niż terytorium kraju.
    Jednocześnie, w świetle art. 13 ust. 3 ustawy o VAT za WDT uznaje się również
    przemieszczenie przez podatnika, o którym mowa w art. 15, lub na jego rzecz towarów
    należących do jego przedsiębiorstwa z terytorium kraju na terytorium państwa
    członkowskiego inne niż terytorium kraju, które zostały przez tego podatnika na
    terytorium kraju w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone,
    wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów,
    albo sprowadzone na terytorium kraju w ramach importu towarów, jeżeli mają służyć
    działalności gospodarczej podatnika.
    Natomiast zgodnie z ust. 4 pkt 6 tego artykułu, przemieszczenia towarów, o którym mowa
    w ust. 3, nie uznaje się za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów w przypadku ściśle
    określonych sytuacji, tj. m.in. gdy towary mają być przedmiotem wykonanych na
    terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju na rzecz tego podatnika
    usług polegających na ich wycenie lub wykonaniu na nich prac, pod warunkiem że towary
    po wykonaniu tych usług zostaną z powrotem przemieszczone na terytorium kraju.
    Zatem, zgodnie z omawianymi przepisami, wewnątrzwspólnotowe przemieszczenie
    towarów (tzw. „nietransakcyjne WDT”) uznane jest za WDT, pod warunkiem, że ma miejsce
    faktyczne przemieszczenie towarów, w stosunku do których podatnikowi przysługiwało
    prawo do dysponowania nimi jak właściciel z terytorium kraju na terytorium innego
    państwa członkowskiego UE oraz:
    1) przemieszczone towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika i jednocześnie
    2) przedmiotowe przemieszczenie nie mieści się w katalogu czynności, które nie są
      uznawane za WDT w świetle art. 13 ust. 4 ustawy o VAT.
    W opisywanym stanie faktycznym, główny warunek niezbędny do zaistnienia WDT jest
    spełniony tzn. Wnioskodawca przemieszcza towary do innego kraju UE, w stosunku do
    których Wnioskodawca nabył prawo do rozporządzania jak właściciel. Zgodnie z przyjętymi
    warunkami dostawy, przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel ma
    miejsce na terytorium kraju (na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT), nie wiąże się
    z nim bowiem wysyłka lub transport do innego kraju (ta następuje na dalszym etapie). Z
    tego względu, dostawcy wystawiają na rzecz Wnioskodawca faktury zawierające kwotę
    polskiego podatku VAT.
    Aby doszło do WDT, niezbędne jest jednak łączne spełnienie dwóch dodatkowych
    warunków wskazanych powyżej.
    Ad 1
    Przemieszczenie towarów niesłużących działalności gospodarczej podatnika (w innych
    krajach UE).
    W pierwszej kolejności, aby dane przemieszczenie uznać za wewnątrzwspólnotową
    dostawę towarów musi ono służyć działalności gospodarczej podatnika.
    W świetle art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.

    Zdaniem Wnioskodawcy, dyspozycja art. 13 ust. 3 ustawy o VAT in fine nie odwołuje się
    jednak do definicji działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT. Ta bowiem służy
    zasadniczo do definiowania pojęcia podatnika VAT. Art. 13 ust. 3 ustawy o VAT odnosi się
    zaś do terytorialnego aspektu prowadzenia działalności gospodarczej. Z tego względu,
    należy odnieść się do innych definicji obowiązujących na gruncie przepisów prawa
    powszechnie obowiązującego.
    Zgodnie z definicją legalną wprowadzoną przez ustawodawcę w art. 3 ustawy z dnia 6
    marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. 2019. 1292; dalej: Prawo przedsiębiorców)
    działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we
    własnym imieniu i w sposób ciągły”. Natomiast zgodnie z art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 29
    sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (Dz.U. 2019. 900; dalej: Ordynacja podatkowa)
    działalnością gospodarczą jest każda działalność zarobkowa w rozumieniu Prawa
    przedsiębiorców, w tym wykonywanie wolnego zawodu, a także każda inna działalność
    zarobkowa wykonywana we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek, nawet gdy
    inne ustawy nie zaliczają tej działalności do działalności gospodarczej lub osoby
    wykonującej taką działalność do przedsiębiorców.
    Wszystkie wyżej wskazane definicje podkreślają, że działalność gospodarcza dotyczy
    wykonywania aktywnej działalności w celach zarobkowych. Co istotne, za działalność
    gospodarczą nie uznaje się jedynie nabywania usług/towarów - musi ona stanowić co
    najmniej czynności polegające na wykorzystywaniu tychże towarów do celów
    wykonywania działalności opodatkowanej na terytorium danego kraju.
    Co jednak ważne, dyspozycja art. 13 ust. 3 ustawy o VAT odnosi się w swej istocie do
    działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium innego kraju UE (w miejscu, do
    którego przemieszczane są towary). Jak podkreśla praktyka sądów administracyjnych w
    zakresie wykładni art. 13 ust. 3 ustawy o VAT: „(...) mowa jest o czynnościach
    wykonywanych przez ten podmiot jako podatnika na terytorium innego państwa. Biorąc
    pod uwagę schemat transakcji wewnątrzwspólnotowych, a także lustrzane przepisy o
    wewnątrzwspólnotowym nabyciu, trzeba stwierdzić, że sprowadzone przez podatnika
    towary na terytorium innego państwa członkowskiego powinny mu tam posłużyć do
    działalności gospodarczej” (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z
    dnia 20 września 2012 r. sygn. akt I SA/Po 544/12).
    Co więcej, jak wskazuje wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt I FSK 138/17
    z dnia 21 lutego 2019 r.: „skoro w omawianym przepisie mowa jest o czynnościach
    wykonywanych przez podmiot jako podatnika na terytorium innego państwa oraz biorąc
    pod uwagę schemat transakcji wewnątrzwspólnotowych, a także przepisy o
    wewnątrzwspólnotowym nabyciu, trzeba stwierdzić, że sprowadzone przez podatnika
    towary na terytorium innego państwa członkowskiego powinny mu posłużyć do
    działalności gospodarczej na terytorium tego innego państwa członkowskiego. Zatem
    warunkiem uznania, że przemieszczenie towarów stanowi dostawę
    wewnątrzwspólnotową jest m.in. to, że sprowadzone przez podatnika towary na
    terytorium innego państwa członkowskiego powinny mu tam posłużyć do czynności
    wykonywanych przez niego jako podatnika podatku od wartości dodanej na terytorium
    tego innego państwa członkowskiego”.
    Ratio legis zastosowania w cytowanych przepisach odniesienia do prowadzonej przez
    podatnika działalności gospodarczej wskazuje, że konieczne jest powiązanie danego
    przemieszczenia z aktywnością podatnika na terytorium kraju docelowego. W opisanym
    stanie faktycznym natomiast przemieszczenie towarów nie służy działalności gospodarczej
    podatnika w innym kraju UE - ma bowiem jedynie służyć uproszczeniu procesu realizacji
    zamówienia, tak by kontrahenci dokonując „wmontowania” towarów jako elementu
    produkowanej przez nich linii produkcyjnej mogli zintegrować system z zewnętrznymi
    częściami już na etapie produkcji.
    To, że na czas tych prac Wnioskodawca jest nadal właścicielem części, nie świadczy samo
    w sobie jednak, że Spółka wykonuje jakąkolwiek działalność gospodarczą na terytorium

    tego kraju. Wnioskodawca nie wykorzystuje bowiem nabywanych tam linii produkcyjnych
    do czynności realizowanych w innym kraju UE - linia jest bowiem montowana dopiero w
    Polsce i tu będzie docelowo służyć produkcji w zakładach Spółki w (...). Wnioskodawca nie
    jest podatnikiem podatku od wartości dodanej na terytorium państwa przemieszczenia i
    nie jest w związku z tym zarejestrowany do celów VAT w innych krajach UE. Tym bardziej
    zatem nie można mówić, że prowadzi on działalność gospodarczą na terytorium tychże
    państw UE.
    W opinii Spółki zatem, dokonywane przez nią przemieszczenie towarów do innego kraju
    UE w celu „wmontowania” na linii produkcyjnej lub wykonania innych usług, a następnie
    dostawy i zamontowania ich w fabryce w (...), nie będzie stanowiło dla Spółki WDT w
    świetle art. 13 ust. 3 ustawy o VAT z uwagi na to, że przemieszczone towary nie będą
    służyć działalności gospodarczej Spółki na terytorium innego kraju UE.
    Pogląd taki prezentowany jest także w literaturze przedmiotu, przykładowo „(...) Towary
    przemieszczane przez podatnika mają mu posłużyć do działalności gospodarczej.
    Przemieszczenie towarów na potrzeby prywatne nie będzie zatem uznawane za
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Mowa jest o czynnościach wykonywanych przez
    ten podmiot jako podatnika na terytorium innego państwa” (tak A. Bartosiewicz, VAT
    Komentarz wyd. XIII, WKP 2019).
    Ad 2
    Przemieszczenie towarów celem wykonania na nich prac w innym kraju UE, po którym
    następuje powrotne przemieszczenie do Polski.
    Niezależnie od powyższego, w dalszej kolejności ustawodawca przewidział w przepisach
    wyłączenie z uznawania przemieszczenia towarów własnych za WDT, w sytuacji gdy - w
    świetle art. 13 ust. 4 pkt 6 ustawy o VAT - towary te mają być przedmiotem wykonanych
    na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju na rzecz tego
    podatnika usług polegających na ich wycenie lub wykonaniu na nich prac, pod warunkiem
    że towary po wykonaniu tych usług zostaną z powrotem przemieszczone na terytorium
    kraju.
    Na podstawie powyższego przepisu można wyróżnić dwie podstawowe przesłanki, które
    muszą zostać łącznie spełnione, aby dane przemieszczenie nie zostało uznane za
    wewnątrzwspólnotowe przemieszczenie towarów.
        Pierwszym kryterium jest wykonanie usług na towarach na rzecz podatnika
        dokonującego przemieszczenia (polskiego podatnika).
        Drugim - okoliczność, że towary po wykonaniu tych usług muszą być z powrotem
        przemieszczone do Polski.
    Omawiany przepis jest implementacją unijnych regulacji wyrażonych w dyrektywie Rady
    2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od
    wartości dodanej (Dz.U. L 347). Konkretnie regulacja ta zawiera się w art. 17 ust. 2 lit. f)
    wskazanego aktu, zgodnie z którym za przemieszczenie do innego państwa
    członkowskiego nie uznaje się wysyłki lub transportu towarów do celów świadczenia
    usługi wykonanej na rzecz podatnika i obejmującej prace dotyczące danych towarów,
    fizycznie wykonane na terytorium państwa członkowskiego zakończenia wysyłki lub
    transportu towarów, pod warunkiem że towary te, po wykonaniu dotyczących ich prac,
    zostaną odesłane z powrotem do tego podatnika w państwie członkowskim, z którego
    zostały pierwotnie wysłane lub przetransportowane.
    Wykładnia tego przepisu została przeprowadzona przez Trybunał Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej (dalej: „TSUE”) między innymi w sprawach połączonych C-606/12 i C-607/12
    Dresser-Rand SA z dnia 6 marca 2014 r. W orzeczeniu tym Trybunał stwierdził, że
    wspomniany już art. 17 ust. 2 lit. f, należy interpretować w ten sposób, że: „(...) aby wysyłka

    lub transport towaru nie zostały uznane za przemieszczenie do innego państwa
    członkowskiego, towar ten po dokonaniu względem niego prac w państwie członkowskim
    zakończenia wysyłki lub transportu tego towaru musi być odesłany z powrotem do
    podatnika w państwie członkowskim, z którego został pierwotnie wysłany lub
    przetransportowany.”
    Dodatkowo, jak wskazał sąd w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
    Warszawie z dnia 30 listopada 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 2264/15: „dokonując wykładni
    powyższego przepisu należy podkreślić, że w przepisie tym mowa jest o poddaniu
    przemieszczanego towaru określonym pracom w ramach usług, a następnie
    przemieszczeniu towaru z powrotem na terytorium kraju po wykonaniu usług. Konieczne
    jest zatem utrzymanie tożsamości przemieszczanego towaru w całym okresie jego
    przemieszczania i wykonywania na nim prac. Nie jest zachowana tożsamość towaru
    przemieszczanego, jeżeli w miejsce towaru przemieszczonego z terytorium Polski zostaje
    przemieszczony na terytorium Polski towar o takich samych cechach i w takiej samej ilości,
    ale nie będący towarem uprzednio wywiezionym z terytorium Polski”. W szczególności
    akcentuje się zatem istotę tożsamości danego towaru - ten sam towar powinien bowiem
    przekroczyć granicę Polski dwukrotnie.
    W opisanym stanie faktycznym towary należące do Wnioskodawcy są transportowane z
    Polski do kontrahenta na terytorium innego niż Polska kraju UE celem „wmontowania” lub
    przeprowadzenia innego rodzaju usług na towarze jako elementu linii produkcyjnej.
    Spełnione jest zatem pierwsze kryterium - wykonania usług na towarach na rzecz
    podatnika dokonującego przemieszczenia (polskiego podatnika, tj. Wnioskodawca).
    Będzie ponadto spełniona i druga przesłanka - po przeprowadzeniu tych czynności towary
    wracają bezpośrednio do Polski. Warto podkreślić, że towar, który zostaje przemieszczony
    nie zmienia swoich cech ani właściwości - zachowuje swoją tożsamość, będąc jedynie
    „wmontowany” jako element mającej powstać linii produkcyjnej. Istotne jest również to, że
    elementy linii produkcyjnych, czy innych urządzeń, w które są „wmontowane” towary
    Spółki nie stanowią jeszcze w momencie wysyłki do Polski samodzielnego urządzenia
    gotowego do pracy a jedynie komponenty linii produkcyjnej. Podkreśla to tym samym cel
    transakcji przemieszczenia, którym jest wykonanie przez kontrahenta usług
    „wmontowania” towarów/maszyn Wnioskodawcy, a nie wytworzenie przez kontrahenta z
    tych części zupełnie nowego towaru. Dopiero bowiem w ramach kolejnego kroku po
    sprowadzeniu do zakładów Spółki w (...) wszystkich potrzebnych elementów linii, po
    zamontowaniu ich przez poszczególne podmioty i odbiorze wyznaczającym gotowość do
    działania, będzie można mówić o gotowym produkcie - pełnej linii produkcyjnej.
    Mając zatem powyższe na uwadze, w opinii Spółki, dokonywane przez nią przemieszczenie
    towarów do innego kraju UE, w celu „wmontowania” na linii produkcyjnej lub wykonania
    innych usług, a następnie dostawy i zamontowania ich w fabryce w (...), nie będzie
    stanowiło dla Spółki WDT również w świetle art. 13 ust. 4 pkt 6 ustawy o VAT, z uwagi na
    to, że spełnione są oba kryteria zastosowania przepisu wyłączającego - na terytorium
    innego kraju UE dojdzie bowiem do wykonania usług na towarach na rzecz
    Wnioskodawca, po czym po ich zakończeniu, towary będą z powrotem przemieszczone do
    Polski.
    Podsumowując, Wnioskodawca pragnie wskazać, że opisane w stanie faktycznym
    przemieszczenia towarów własnych nie spełniają kryteriów wskazanych przez
    ustawodawcę aby zakwalifikować transakcję jako WDT. W świetle bowiem art. 13 ust. 3
    ustawy o VAT, przemieszczenie towarów nie będzie służyć działalności gospodarczej
    Wnioskodawca na terytorium kraju UE, do którego są one przemieszczane.
    Dodatkowo, w rozumieniu art. 13 ust. 4 pkt 6 ustawy o VAT, towary te będą przedmiotem
    wykonanych na rzecz Wnioskodawca usług, po czym te same towary wrócą z powrotem
    do Polski.

    Tym samym, w świetle powyższych argumentów Wnioskodawca stoi na stanowisku, że
    dokonywane przez Spółkę przemieszczenie towarów do innego kraju UE, w celu
    „wmontowania” na linii produkcyjnej lub wykonania innych usług, a następnie dostawy i
    zamontowania ich w fabryce w (...), nie będzie stanowiło dla Spółki wewnątrzwspólnotowej
    dostawy towarów, w świetle art. 13 ust. 3 oraz ust. 4 pkt 6 ustawy o VAT.
    Ad 2
    Zdaniem Spółki, skoro odpowiedź na pytanie 1 powinna być przecząca, tym samym także
    powrotne przemieszczenie towarów do Polski nie powinno stanowić czynności
    opodatkowanej VAT w postaci wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym
    mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o VAT.
    Zgodnie z przywoływanym przepisem, przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za
    wynagrodzeniem, rozumie się również przemieszczenie towarów, przy łącznym spełnieniu
    poniższych warunków:
    1) dokonywane jest przez podatnika podatku od wartości dodanej lub na jego rzecz;
    2) dotyczy towarów należących do tego podatnika;
    3) odbywa się z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju na
      terytorium kraju,
    4) towary te zostały przez tego podatnika na terytorium tego innego państwa
      członkowskiego w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone,
      wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia
      towarów, albo zaimportowane,
    5) towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika.
    W opisywanym stanie faktycznym nie są spełnione przesłanki nr 1 i 4. Spółka nie jest
    bowiem podatnikiem podatku od wartości dodanej (zgodnie z art. 2 pkt 11 ustawy o VAT
    jest to podatek od wartości dodanej nakładany na terytorium państwa członkowskiego).
    Spółka nie jest zaś podatnikiem podatku od wartości dodanej w kraju, z którego
    dokonywana jest wysyłka.
    Co więcej, przemieszczane towary nie zostały przez Spółkę wytworzone, wydobyte,
    nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo
    zaimportowane na terytorium tego innego państwa członkowskiego w ramach
    prowadzonego przez Spółkę przedsiębiorstwa. Skoro bowiem przemieszczenie towarów
    nie stanowi, zdaniem Spółki, WDT z terytorium kraju to analogicznie nie powinno stanowić
    także WNT na terenie innego kraju UE. Przyjęcie odmiennego podejścia skutkowałoby
    naruszeniem zasady neutralności VAT. Skoro bowiem czynność przemieszczenia towarów
    do innego kraju UE nie podlega opodatkowaniu na podstawie art. 13 ust. 3 i ust. 4 pkt 6
    ustawy o VAT jako wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, tym bardziej nie powinna
    podlegać opodatkowaniu korespondujące z tą czynnością przemieszczenie powrotne (co
    wynika chociażby z samej istoty zwolnienia z art. 13 ust. 4 pkt 6 oraz analogicznego
    zwolnienia z art. 12 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT).
    Z tych względów, powrotne przemieszczenie towarów na terytorium kraju nie stanowi dla
    Spółki WNT podlegającego opodatkowaniu VAT.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek - 11 marca 2019 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak 0114-KDIP1-2.4012.723.2019.2.RM, w której uznałem Państwa stanowisko za:
        nieprawidłowe - w zakresie nie uznania przemieszczenia towarów do innego kraju
        UE, w celu „wmontowania” na linii produkcyjnej lub wykonania innych usług, a
        następnie dostawy i zamontowania ich w fabryce w (...) za wewnątrzwspólnotową

        dostawę towarów, w rozumieniu art. 13 ust. 3 oraz ust. 4 pkt 6 ustawy (pytanie 1)
        oraz
        prawidłowe - w zakresie nie uznania powrotnego przemieszczenia towarów z
        innego kraju UE do Polski za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym
        mowa w art. 11 ust. 1 ustawy (pytanie 2).
    Interpretację doręczono Państwu 17 marca 2020 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    14 kwietnia 2020 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego we Wrocławiu.
    Wnieśli Państwo o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości.
    Postępowanie przed sądem administracyjnym
    Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił interpretację indywidualną
    wyrokiem z 15 października 2020 r. sygn. akt I SA/Wr 289/20.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie - wyrokiem z 18 października 2024 r. sygn. I
    FSK 263/21 oddalił skargę kasacyjną organu.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 18 października
    2024 r. natomiast wpłynął wraz ze zwrotem akt 23 kwietnia 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku - wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
        uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Naczelny Sąd Administracyjny oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
        w ww. wyrokach;
        ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej -
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe
        w zakresie pytania nr 1 oraz pytania nr 2.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
    U. z 2020 r. poz. 106), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu tym podatkiem podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

    Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko
    w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    W myśl art. 2 pkt 1 i 4 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o:
      - terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem
      art. 2a.
      - terytorium państwa członkowskiego - rozumie się przez to terytorium państwa
      wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Towarami są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Co należy rozumieć przez „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel” określił Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-320/88. W
    orzeczeniu tym stwierdza się, że dla uznania danej czynności za opodatkowaną dostawę
    towarów, nie ma znaczenia to, czy dochodzi do przeniesienia własności według prawa
    właściwego dla danego kraju. Regulacja ta ma zastosowanie do każdego przeniesienia
    prawa do rozporządzania towarem na inny podmiot, które to przeniesienie skutkuje tym,
    że strona ta uzyskuje de facto możliwość korzystania z rzeczy tak jak właściciel, nawet
    jeżeli nie wiąże się to z przeniesieniem własności. W tym orzeczeniu, odnosząc się do
    dostawy towarów, Trybunał posłużył się terminem przeniesienia „własności w sensie
    ekonomicznym”, podkreślając tym samym uniezależnienie opodatkowania od
    przeniesienia własności towarów. Oznacza to więc, że na gruncie przedmiotowego
    przepisu kluczowym elementem jest przeniesienie, w istocie rzeczy, praktycznej kontroli
    nad rzeczą i możliwości dysponowania nią.
    Zatem pojęcie „przeniesienie prawa do rozporządzania jak właściciel” dotyczy tego rodzaju
    czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nim jak właściciel.
    Chodzi przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie
    rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem
    przeniesienie prawa własności, zatem zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie
    można interpretować jako „prawa własności”.
    Według art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Przy tym, stosownie do art. 22 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy:

      Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub
      transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę
      trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub
      transportu do nabywcy.
      Miejscem dostawy towarów, które są instalowane lub montowane, z próbnym
      uruchomieniem lub bez niego, przez dokonującego ich dostawy lub przez podmiot
      działający na jego rzecz - miejsce, w którym towary są instalowane lub montowane;
      nie uznaje się za instalację lub montaż prostych czynności umożliwiających
      funkcjonowanie montowanego lub instalowanego towaru zgodnie z jego
      przeznaczeniem;
      Miejscem dostawy towarów niewysyłanych ani nietransportowanych - miejsce, w
      którym towary znajdują się w momencie dostawy.
    Z treści wniosku wynika, że Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT w Polsce,
    zarejestrowanym także dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych. Spółka nie jest
    zarejestrowana do celów VAT w innych krajach UE. Grupa, do której należy Wnioskodawca
    zdecydowała o utworzeniu w Polsce nowych zakładów produkcyjnych. W związku z tym,
    Wnioskodawca podejmuje działania związane z budową fabryki (...), w tym nabywa
    maszyny i inne urządzenia, które będą stanowić wyposażenie tych fabryk. Część towarów,
    Wnioskodawca nabywa od dostawców krajowych (Dostawcy). Spółka wysyła nabyte
    towary do zakładów produkcyjnych i usługowych kontrahentów w innych niż Polska
    krajach członkowskich Unii Europejskiej (m.in. do Niemiec i Austrii), z którymi ma zawarte
    umowy na dostawę i montaż linii produkcyjnych w Polsce (lub do podwykonawców
    działających na ich rzecz). Kontrahenci dokonują „wmontowania” towarów jako elementu
    produkowanej przez nich linii produkcyjnej, bądź wykonują innego rodzaju usługi na
    danym towarze. Wnioskodawca jest właścicielem towarów od momentu ich nabycia w
    Polsce i pozostaje nim przez cały okres prac prowadzonych w innych niż Polska krajach
    UE, aż do ponownego przemieszczenia do Polski i zamontowania w fabryce na terenie
    Polski jako element większej całości. Po przemieszczeniu towarów do innego kraju UE i
    dokonanym „wmontowaniu” elementów oraz po wstępnym uruchomieniu na terytorium
    innego kraju UE, gotowe moduły, w których skład wchodzą nabyte już przez Spółkę towary
    są transportowane do fabryki Wnioskodawcy w Polsce, gdzie są instalowane jako część
    składowa linii produkcyjnej (lub jej części) lub innego urządzenia stanowiącego
    wyposażenie fabryki. W dalszej kolejności następuje uruchomienie całości linii
    produkcyjnej wraz z wmontowanymi modułami (w skład których wchodzą nabyte przez
    Spółkę towary) oraz końcowy odbiór sprawdzonych urządzeń. Kontrahenci, z którymi
    Wnioskodawca ma zawarte umowy na dostawę i montaż linii produkcyjnych w Polsce
    wystawiają na rzecz Wnioskodawcy faktury za świadczenie kompleksowe, tj. dostawę z
    montażem linii produkcyjnej (innych urządzeń) w Polsce. Kwota wynagrodzenia należnego
    kontrahentowi z tytułu dokonanej dostawy z instalacją lub montażem nie obejmuje
    wartości elementów nabytych przez Wnioskodawcę na terenie kraju od Dostawców.
    Ad 1
    Wnioskodawca wyraził m.in. wątpliwość czy w związku z przemieszczeniem towarów do
    innego kraju UE, w celu „wmontowania” na linii produkcyjnej lub wykonania innych usług,
    a następnie dostawy i zamontowania ich w fabryce, powinien rozpoznać
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, na podstawie art. 13 ust. 3 w zw. z ust. 4 pkt 6
    ustawy.
    Odnosząc się do przedstawionych wątpliwości należy wskazać, że zgodnie z art. 13 ust. 1
    ustawy:
      Przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5,
      rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych
      w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z
      zastrzeżeniem ust. 2-8.

    Jak stanowi art. 13 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy:
      Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:
      1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby
      transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym
      niż terytorium kraju;
      2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest
      zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium
      państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.
    Stosownie do art. 13 ust. 6 ustawy:
      Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy
      jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od
      podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, z zastrzeżeniem ust. 7.
    Jeżeli zatem wywóz towarów z terytorium kraju następuje w wyniku dokonania transakcji z
    ustalonym nabywcą, w celu dostawy, tj. przeniesienia na konkretny podmiot prawa do
    rozporządzania wywożonym towarem jak właściciel, zachodzi wówczas
    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, której po stronie nabywcy odpowiada
    wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów.
    Ponadto, stosownie do art. 13 ust. 3 ustawy:
      Za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów uznaje się również przemieszczenie
      przez podatnika, o którym mowa w art. 15, lub na jego rzecz towarów należących do
      jego przedsiębiorstwa z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego
      inne niż terytorium kraju, które zostały przez tego podatnika na terytorium kraju w
      ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte,
      nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo
      sprowadzone na terytorium kraju w ramach importu towarów, jeżeli mają służyć
      działalności gospodarczej podatnika.
    Powołany przepis rozszerza więc pojęcie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na
    czynności niemające charakteru czynności dwustronnych (pomiędzy dwoma odrębnymi
    podmiotami). Aby zaistniała wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, w rozumieniu art.
    13 ust. 3 ustawy, muszą zostać spełnione następujące przesłanki, tj. musi nastąpić wywóz
    towarów z Polski do innego kraju członkowskiego UE, wywożone towary muszą stanowić
    część majątku przedsiębiorstwa podatnika, towary te zostały na terytorium Polski w
    ramach prowadzonego przez podatnika przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte.
    Jednocześnie, towary przetransportowane z Polski do innego kraju członkowskiego UE
    mają służyć podatnikowi do wykonywania czynności opodatkowanych na terytorium kraju
    docelowego. Potwierdza to wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z
    15 listopada 2018 r. sygn. III SA/Wa 1390/08, w którym Sąd wskazał, że: „Biorąc pod uwagę
    schemat transakcji wewnątrzwspólnotowych, a także lustrzane przepisy o
    wewnątrzwspólnotowym nabyciu, trzeba stwierdzić, że sprowadzone przez podatnika
    towary na terytorium innego państwa członkowskiego powinny mu tam posłużyć do
    czynności wykonywanych przez niego jako podatnika podatku od wartości dodanej na
    terytorium tego innego państwa członkowskiego”.
    Spółka nabywa od Dostawców prawo do rozporządzania jak właściciel towarami
    przeznaczonymi do wykorzystania jako części składowe linii produkcyjnych (np.
    komputery i urządzenia sterujące) lub innych urządzeń. Następnie, Spółka wysyła nabyte
    towary z Polski na terytorium innego państwa członkowskiego UE (np. do Niemiec i Austrii)
    do zakładów produkcyjnych/usługowych kontrahentów, z którymi ma zawarte umowy na
    dostawę i montaż linii produkcyjnych w (...) (lub do podwykonawców działających na ich
    rzecz). Zatem, Wnioskodawca przemieszcza towary nabyte w Polsce i należące do jego
    przedsiębiorstwa z Polski na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego UE.
    Niemniej jednak, towary objęte wnioskiem nie są wykorzystywane do czynności

    wykonywanych przez Wnioskodawcę jako podatnika podatku od wartości dodanej na
    terytorium tego innego państwa UE. Z okoliczności sprawy wynika, że celem
    przemieszczenia towarów z Polski na terytorium UE jest uproszczenie realizacji
    zamówienia, tak by kontrahenci - dokonując „wmontowania” towarów jako elementu
    produkowanej przez nich linii produkcyjnej - mogli zintegrować system z zewnętrznymi
    częściami już na etapie produkcji. Wnioskodawca nie jest zarejestrowany do celów VAT w
    innych krajach UE i nie wykorzystuje linii produkcyjnych do czynności realizowanych w
    innym kraju UE. Linia produkcyjna jest montowana w Polsce i dopiero tu będzie
    wykorzystywana przez Wnioskodawcę w działalności gospodarczej (produkcja).
    Zatem, skoro towary przemieszczane z Polski na terytorium innego państwa
    członkowskiego, nie są na terytorium tego państwa wykorzystywane przez Wnioskodawcę
    w działalności gospodarczej, to oznacza, że nie są spełnione wszystkie przesłanki
    określone w art. 13 ust. 3 ustawy.
    Przy czym, z uwagi na fakt, że kontrahenci poza dokonaniem „wmontowania” towarów
    jako elementu produkowanej przez siebie linii produkcyjnej wykonują również innego
    rodzaju usługi na danym towarze, Spółka w swoim pytaniu i stanowisku porusza kwestię
    uregulowaną w art. 13 ust. 4 pkt 6 ustawy.
    Zgodnie z art. 13 ust. 4 pkt 6 ustawy:
      Przemieszczenia towarów, o którym mowa w ust. 3, przez podatnika, o którym mowa
      w art. 15, lub na jego rzecz nie uznaje się za wewnątrzwspólnotową dostawę
      towarów, w przypadku gdy towary mają być przedmiotem wykonanych na
      terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju na rzecz tego
      podatnika usług polegających na ich wycenie lub wykonaniu na nich prac, pod
      warunkiem że towary po wykonaniu tych usług zostaną z powrotem przemieszczone
      na terytorium kraju.
    Z powołanego art. 13 ust. 4 pkt 6 ustawy wynika, że przemieszczenia towarów nie uznaje
    się za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów wówczas, gdy towary mają być
    przedmiotem wykonanych na terytorium państwa członkowskiego UE usług polegających
    na ich wycenie lub wykonaniu na nich prac a następnie są z powrotem przemieszczone na
    terytorium kraju.
    Istota usług świadczonych na ruchomym majątku rzeczowym opiera się na założeniu, że
    usługodawca otrzymuje od zleceniodawcy materiał i przetwarza go w taki sposób, aby
    otrzymać pożądany przez zleceniodawcę wyrób. Przepisy nie określają rodzaju, ani
    charakteru prac jakie mogą być wykonane w ramach usług na ruchomym majątku
    rzeczowym. Mogą to być zatem prace drobne, a także świadczenie złożone, wymagające
    zaangażowania wielu różnego rodzaju prac. W każdym przypadku otrzymuje się określony
    wyrób finalny spełniający wymagane kryteria.
    W analizowanej sprawie, towary należące do Wnioskodawcy są transportowane z Polski
    do kontrahenta na terytorium innego niż Polska państwa UE w celu „wmontowania” lub
    przeprowadzenia innego rodzaju usług na towarze jako elementu linii produkcyjnej. Z
    wniosku wynika, że czynności wykonywane przez kontrahenta nie prowadzą do powstania
    nowego/innego towaru. Przemieszczany towar zachowuje swoją tożsamość, tj. nie zmienia
    swoich cech ani właściwości. Przedmiotem przemieszczenia do Polski nie jest samodzielne
    urządzenie gotowe do pracy a jedynie komponent linii produkcyjnej. Na terytorium kraju
    UE dochodzi do wykonania usług na towarach na rzecz Wnioskodawcy, a po ich
    zakończeniu towary są powrotnie przemieszczane do Polski.
    Mając na uwadze przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że przemieszczenie
    towarów do innego kraju UE, w celu „wmontowania” na linii produkcyjnej lub wykonania
    innych usług, a następnie dostawy i zamontowania ich w fabryce w (...), nie stanowiło dla
    Spółki wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w art. 13 ust. 3 w zw. z
    art. 13 ust. 4 pkt 6 ustawy.

    Tym samym, stanowisko w zakresie pytania 1 jest prawidłowe.
    Ad 2
    Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą również ustalenia, czy przemieszczenie
    „wmontowanych” towarów z innego kraju UE do Polski, w celu zamontowania ich w
    fabryce w (...), stanowi wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, w rozumieniu art. 11 ust.
    1 ustawy.
    Odnosząc się do przedstawionych wątpliwości należy wskazać, że zgodnie z art. 9 ust. 1
    ustawy:
      Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4,
      rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w
      wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa
      członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub
      transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz.
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy:
      Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem, o którym mowa
      w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się również przemieszczenie towarów przez podatnika
      podatku od wartości dodanej lub na jego rzecz, należących do tego podatnika, z
      terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju na terytorium kraju,
      jeżeli towary te zostały przez tego podatnika na terytorium tego innego państwa
      członkowskiego w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone,
      wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia
      towarów, albo zaimportowane, i towary te mają służyć działalności gospodarczej
      podatnika.
    Przepis ten rozszerza zatem zakres transakcji uznawanych za wewnątrzwspólnotowe
    nabycie towarów o przemieszczenie towarów własnych podatnika z kraju członkowskiego
    do Polski. W myśl powołanej regulacji, przemieszczenie towarów traktowane jest jako
    wewnątrzwspólnotowe nabycie wtedy, gdy przemieszczane towary są własnością
    podatnika, który wszedł w ich posiadanie na terytorium państwa członkowskiego, z
    którego transportowane są do Polski i będą służyć czynnościom wykonywanym przez
    niego, jako podatnika, na terytorium kraju.
    W analizowanej sprawie, powyższe warunki nie zostały spełnione. Należy bowiem
    zauważyć, że Wnioskodawca nie jest zarejestrowany do celów VAT w innych krajach UE.
    Jednocześnie, towary przemieszczane z UE do Polski nie zostały przez Wnioskodawcę na
    terytorium UE wytworzone, wydobyte ani nabyte w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej. Wnioskodawca przemieszcza towary z Polski w celu ich wmontowania lub
    wykonania innych prac na towarach, a następnie powrotnie przemieszcza do swojej
    fabryki w Polsce. Powyższe pozwala przyjąć, że powrotne przemieszczenie towarów z
    innego kraju UE do Polski nie stanowi wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o
    którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o VAT.
    Tym samym, stanowisko w zakresie pytania 2 jest prawidłowe.
    W konsekwencji, w świetle wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 października
    2024 r. sygn. I FSK 263/21 oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we
    Wrocławiu z 15 października 2020 r. sygn. akt I SA/Wr 289/20 - Państwa stanowisko w
    zakresie pytania 1 i 2 należy uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym.

    Niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dacie
    wydania pierwotnej interpretacji, bowiem niniejsza interpretacja stanowi ponowne
    rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku orzeczenia z 18 października 2024 r. sygn. I FSK
    263/21 oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 15
    października 2020 r. sygn. akt I SA/Wr 289/20.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.