Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBI/1/415-299/09/BK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2009-06-03
Teza: w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej wydatków sfinansowanych środkami pochodzącymi z Zakładowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych
Słowa kluczowe: amortyzacja; fundusz-fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych-Zakładowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych; podatek; wyposażenie; zakład-zakład pracy-zakład pracy chronionej; zaliczka-zaliczka na podatek; środek-środek trwały
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112 poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni, przedstawione we wniosku z 31 marca 2009r. (data wpływu do Organu – 6 kwietnia 2009r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej wydatków sfinansowanych środkami pochodzącymi z Zakładowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 6 kwietnia 2009r. wpłynął do Organu ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej wydatków sfinansowanych środkami pochodzącymi z Zakładowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Firma wnioskodawczyni posiada status Zakładu Pracy Chronionej. Ma wątpliwości dotyczące wydatkowania przez ww. Zakład środków z Zakładowego Funduszu Osób Niepełnosprawnych (dalej ZFRON). Środki uzyskane ze zwolnienia (PIT-4 oraz podatek od nieruchomości) Zakład przekazuje na ZFRON.

Podatkową księgę przychodów i rozchodów prowadzi biuro rachunkowe. W momencie naliczenia kwot, o których mowa powyżej, Biuro rachunkowe zalicza kwoty przekazane na ZFRON do kosztów uzyskania przychodów.

Zakład dokonuje (finansuje) wydatki z tzw. dużego ZFRON (75%). Dokonuje np. zakupu środkó1)w trwałych, bądź nietrwałych przedmiotów. Uzyskuje zaświadczenie o „pomocy de minimis”.

W przypadku zakupu środka trwałego – Biuro rachunkowe wprowadza środek trwały w tabelę środków2) trwałych. Jednak odpisy amortyzacyjne nie zalicza do kosztów uzyskania przychodów. Podobnie przy zakupie przedmiotu nietrwałego (o wartości netto niższej niż 3.500,00 zł) biuro rachunkowe traktuje amortyzację środka jako jednorazową, jednakże nie zaliczając jej do kosztów uzyskania przychodów.

Ponadto wnioskodawczyni wyjaśnia, iż wydatki z ZFRON (PIT-4, podatek od nieruchomości) zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy niezaliczenie amortyzacji środków trwałych i przedmiotów nietrwałych do kosztów uzyskania przychodów sfinansowanych z ZFRON jest prawidłowe?

Zdaniem wnioskodawczyni, nie istnieją przepisy prawa zakazujące wliczania amortyzacji środków i przedmiotów trwałych i nietrwałych (pokrytych z ZFRON) do kosztów uzyskania przychodów.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t. j. Dz. U. z 2008 r. Nr 14, poz. 92), prowadzący zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej w stosunku do tego zakładu jest zwolniony z:

1\. podatków, z zastrzeżeniem ust. 2, z tym że:

1.  z podatków od nieruchomości, rolnego i leśnego - na zasadach określonych w przepisach odrębnych,
2.  z podatku od czynności cywilnoprawnych - jeżeli czynność przez niego dokonana pozostaje w bezpośrednim związku z prowadzeniem zakładu;

2\. opłat, z wyjątkiem opłaty skarbowej i opłat o charakterze sankcyjnym.

Natomiast w myśl art. 31 ust. 3 ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2009r. prowadzący zakład pracy chronionej przekazuje środki uzyskane:

\- z tytułu zwolnień, o których mowa w ust. 1, na:

1.  Fundusz - w wysokości 10%,
2.  zakładowy fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych - w wysokości 90%.

Zakłady Pracy Chronionej są obowiązane tworzyć Zakładowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (ZFRON) i są jego dysponentami. Ogólne zasady tworzenia i przeznaczania środków Funduszu określa art. 33 ww. ustawy.

W świetle art. 33 ust. 2 tej ustawy fundusz rehabilitacji tworzy się w szczególności:

1.  ze środków, o których mowa w art. 31 ust. 3 pkt 1 lit. b,
2.  z części zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, zgodnie z odrębnymi przepisami,
3.  z wpływów z zapisów i darowizn,
4.  z odsetek od środków zgromadzonych na rachunku funduszu rehabilitacji,
5.  ze środków pochodzących ze zbycia środków trwałych zakupionych ze środków funduszu, w części niezamortyzowanej.

Z powyższych przepisów wynika zatem, iż Zakładowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych tworzony jest zarówno ze zwolnień podatkowych, np. z podatku od nieruchomości, zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, podatku od czynności cywilnoprawnych, opłat – stanowiących środki własne podmiotu, jak również z innych środków otrzymywanych z zewnątrz.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. Nr 14 poz. 176 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Zatem kosztem uzyskania przychodów nie są wszystkie wydatki, ale tylko takie, które nie są wymienione w art. 23 i których poniesienie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem (zwiększeniem) przychodu z danego źródła, bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów. Jednakże ciężar wskazania owego związku spoczywa na wnioskodawczyni, która wywodzi z tego określone skutki prawne.

Kosztami uzyskania przychodu są zatem wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z oceny związku z prowadzoną działalnością winno wynikać, iż poniesiony wydatek obiektywnie może się przyczynić do osiągnięcia przychodów z danego źródła lub, iż jest to wydatek obowiązkowy, do którego poniesienia podmiot jest zobowiązany w związku z profilem prowadzonej działalności gospodarczej. Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu winien, w myśl powołanego przepisu spełniać łącznie następujące warunki:

*   pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,
*   nie znajdować się na liście wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
*   być właściwie udokumentowany.

Jednocześnie, w myśl art. 22 ust. 8 ww. ustawy kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.

W myśl art. 22a ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1.  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2.  maszyny, urządzenia i środki transportu,
3.  inne przedmioty

\- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że wydatki na zakup środków trwałych i przedmiotów nietrwałych wnioskodawczyni finansuje z części środków ZFRON pochodzącej ze zwolnień podatkowych, tj. z podatku od nieruchomości i naliczonych oraz pobranych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Mając na względzie, iż wnioskodawczyni przekazuje na ZFRON środki pochodzące z ww. zwolnień oraz zaliczek, to środki te stanowią jej środki własne w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Konsekwencją powyższego jest to, iż sfinansowane nimi wydatki nie będące wydatkami inwestycyjnymi, mogą zostać zaliczone w ciężar kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej po spełnieniu warunków określonych w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Natomiast odpisy amortyzacyjne dokonane od środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, których zakup lub wytworzenie został sfinansowany z ZFRON, ze środków pochodzących z ulg podatkowych, zapisów, darowizn, stanowić będą koszt uzyskania przychodu po spełnieniu warunku zawartego w art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jeżeli jednak zakup dokonany zostanie z części ZFRON stanowiącej ww. środki pochodzące „z zewnątrz” - wówczas część wydatków (innych niż na zakup środków trwałych), a także odpisy amortyzacyjne od tej części środków trwałych, która sfinansowana została z tych środków, nie będzie dla zakładu pracy chronionej kosztem uzyskania przychodów.

Jednocześnie nadmienić należy, iż niniejszą interpretacją nie odniesiono się do kwestii możliwości zaliczania w ciężar kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez wnioskodawczynię działalności gospodarczej przekazywanych na Zakładowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych kwot podlegających zwolnieniu, tj. zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych (we wniosku oznaczonych jako PIT-4) i podatku od nieruchomości, jak również zasadności uznania wskazanych we wniosku „przedmiotów nietrwałych” jako stanowiących środki trwałe, czy wartości niematerialne i prawne, w rozumieniu – odpowiednio - art. 22a i art. 22b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż nie było to ani przedmiotem pytania ani stanowiska wnioskodawczyni.

Kwestie te mogą być przedmiotem odrębnego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, ul. Kraszewskiego 4a, 35-016 Rzeszów, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.