Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.211.2025.1.WH
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-15
Teza: Sprzedaż nieruchomości oznaczonych jako działki
ewidencyjne, na rzecz ich użytkownika wieczystego na
podstawie art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami,
w sytuacji gdy prawo użytkowania wieczystego ustanowiono
przed 1 maja 2004 r., nie jest czynnością podlegającą
opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
powiat
użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 20 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Powiat (...) jako jednostka samorządu terytorialnego jest podatnikiem podatku od
    towarów i usług.
    Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.
    Dz. U. z 2024 r., poz. 361 ze zm.) nie uznaje się za podatnika powiatu w zakresie
    realizowanych zadań nałożonych odrębnym przepisami prawa, dla realizacji których został
    on powołany na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Pan A.A. na podstawie art. 198g ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce
    nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1145 ze zm.) jako użytkownik wieczysty działek
    nr 1, 2, 3 położonych w (...), wystąpił z żądaniem sprzedaży ww. nieruchomości.
    Aktem notarialnym Rep. A nr (...) z 22 września 1993 r. umową oddania gruntu w wieczyste
    użytkowanie Kierownik Urzędu Rejonowego w (...) działający w imieniu Skarbu Państwa, na
    podstawie art. 2c ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce
    gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, oddał Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej „(...)” w
    (...) w wieczyste użytkowanie na okres 99 lat licząc od 22 września 1993 r., działkę nr 4
    położoną w (...), zabudowaną budynkami, budowlami i urządzeniami stanowiącymi
    własność tej Spółdzielni.
    Obecny użytkownik wieczysty nabył prawo użytkowania wieczystego działek nr 1, 2, 3 w
    (...) (powstałych z pierwotnej działki nr 4) oraz prawo własności znajdującego się na nich
    budynku i urządzeń, na podstawie aktów notarialnych zawartych w latach 2020 i 2023. W
    przedmiotowej sprawie prawo użytkowania wieczystego gruntu ustanowiono od 22
    września 1993 r. na podstawie aktu notarialnego Rep. A nr (...) z 22 września 1993 r.
    umowy oddania gruntu w wieczyste użytkowanie, tj. przed wprowadzeniem przepisów,
    którymi ustawodawca objął tę czynność opodatkowaniem. Od 1 maja 2004 r.
    ustanowienie prawa użytkowania wieczystego stanowi czynność podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art.
    7 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT.
    W związku z powyższym w sytuacji wniesienia żądania strony sprzedaży prawa własności
    nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego jest w istocie
    "przekształceniem" prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości i
    będzie stanowiło jedynie zmianę tytułu prawego do nieruchomości, natomiast nie wpłynie
    na "władztwo rzeczy", które użytkownik wieczysty już uzyskał. Tym samym sprzedaż
    nieruchomości na rzecz jej użytkownika wieczystego nie może być traktowana jako
    ponowna dostawa tej samej nieruchomości, bowiem nie została spełniona dyspozycja art.
    7 ust. 1 ustawy o VAT, tj. w opisanej transakcji nie dojdzie do przeniesienia prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel. W świetle przepisów art. 7 ust. 1 pkt 6 i 7 ustawy o
    VAT doszło już do dostawy tej nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego. Wobec
    tego sprzedaż nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego będąca w istocie
    przekształceniem prawa użytkowania wieczystego w prawo własności stanowi jedynie
    zmianę tytułu prawnego do nieruchomości, nie wpływa natomiast na "władztwo rzeczy",
    który pierwotny użytkownik wieczysty już uzyskał i nie może być traktowane jako sprzedaż
    tego samego towaru. Czynność sprzedaży tych gruntów na żądanie użytkownika
    wieczystego nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i
    usług ani żadnej innej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług i pozostaje poza zakresem tej ustawy.

## Pytanie

Czy sprzedaż nieruchomości położonych w (...), oznaczonych jako działki ewidencyjne nr 1,
    2, 3, na rzecz ich użytkownika wieczystego na podstawie art. 198g ustawy z dnia 21
    sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami będzie czynnością podlegającą

    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w świetle przepisów ustawy z dnia 11
    marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 361 ze zm.)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W Państwa ocenie sprzedaż nieruchomości położonych w (...), oznaczonych jako działki
    ewidencyjne nr 1, 2, 3, na rzecz ich użytkownika wieczystego na podstawie art. 198g
    ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami nie będzie czynnością
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w świetle przepisów ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 361 ze zm.).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają
      odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
      1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
        imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów w
        zamian za odszkodowanie;
      2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy
        o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na
        warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie
        normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty
        prawo własności zostanie przeniesione;
      3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem,
        jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
      4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli
        komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
      5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
        ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie
        spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze
        własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni
        mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym
        przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub
        własności domu jednorodzinnego;
      6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
      7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    W świetle powołanych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art.
    2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż, jak również oddanie w użytkowanie wieczyste, stanowi
    dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

    Zaznaczenia wymaga, że ww. przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa
    towarów” nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa
    własności, stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów
    ustawy o podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa
    cywilnego.
    W celu właściwego zinterpretowania pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel” należy mieć na uwadze, że dotyczy ono tego rodzaju czynności,
    które dają nabywcy prawo do postępowania z nimi jak właściciel. Chodzi tutaj przede
    wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w
    sensie prawnym.
    Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności, zatem wyrażenia
    „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawo własności”.
    Należy ponadto wskazać, że czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi
    towarzyszyć przejęcie własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie
    ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy. W konsekwencji pojęcie
    „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie muszą wiązać się ze
    skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności. Pozwala to na
    uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach nałożenia na
    nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą decydującą o przejściu na
    odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest, co do zasady, wydanie
    towaru.
    Wobec powyższego, uwzględniając szerokie, ekonomiczne, a nie cywilistyczne rozumienie
    pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel”, ustawodawca
    uznał, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów,
    wymieniając tę czynność w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy. W wyniku ustanowienia prawa
    użytkowania wieczystego dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad
    gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co sprawia, że może on rozporządzać nim jak
    właściciel. Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z
    niego pożytków w sposób niemalże taki, jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak i w
    możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot, jak przy dokonywaniu
    sprzedaży gruntu przez właściciela.
    Kwestie dotyczące prawa wieczystego użytkowania uregulowane zostały w ustawie z dnia
    23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    W świetle art. 233 Kodeksu cywilnego:
      W granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez
      umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek
      samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik
      może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach
      użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać.
    Przepis ten, a także następne Kodeksu cywilnego (art. 234, art. 235, art. 237) kształtujące
    uprawnienia użytkownika wieczystego na wzór uprawnień właściciela, jak również długi
    czas trwania użytkowania wieczystego (art. 236 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego) wskazują, że
    oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi przeniesienie prawa do rozporządzania
    tym gruntem jak właściciel. Zatem z regulacji zawartych w tej ustawie wynika, że
    użytkowanie wieczyste stanowi wprawdzie prawo do rzeczy cudzej, ale daje
    użytkownikowi wieczystemu uprawnienia do dysponowania rzeczą w sposób zbliżony do
    właściciela.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.):

      Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz odrębnych
      ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach gospodarowania
      nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej,
      a organami reprezentującymi jednostki samorządu terytorialnego są ich organy
      wykonawcze.
    Przepis art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami daje dyspozycję, że:
      Sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości
      gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie
      nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w
      drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej.
    Na podstawie art. 31 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej zabudowanej następuje z
      równoczesną sprzedażą położonych na tej nieruchomości budynków i innych
      urządzeń.
    Na mocy art. 32 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa oddana w użytkowanie wieczyste może być sprzedana
      wyłącznie użytkownikowi wieczystemu, z zastrzeżeniem ust. 1a i ust. 3. Sprzedaż
      nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego nie może nastąpić
      przed upływem 10 lat od dnia zawarcia umowy o oddanie nieruchomości gruntowej w
      użytkowanie wieczyste.
    Stosownie do art. 32 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z dniem zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości wygasa, z mocy prawa, uprzednio
      ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Przepisu art. 241 Kodeksu cywilnego
      nie stosuje się.
    W świetle art. 37 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w
      użytkowanie wieczyste w drodze przetargu.
    Na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli sprzedaż nieruchomości
      następuje na rzecz jej użytkownika wieczystego.
    Według art. 69 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
    1. Cenę nieruchomości gruntowej niewykorzystywanej do prowadzenia działalności
      gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, ustala się jako
      dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej
      opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości
      gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży. Przepisy art. 68 i art. 68a
      stosuje się odpowiednio.
    2. Cenę nieruchomości gruntowej wykorzystywanej do prowadzenia działalności
      gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, ustala się w wysokości
      nie niższej niż dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki
      procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości
      nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży, jednak nie
      wyższej niż wartość nieruchomości gruntowej określona na dzień zawarcia umowy
      sprzedaży.
    3. Jeżeli dotychczas nie obowiązywała opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego
      nieruchomości gruntowej, właściwy organ ustala cenę, o której mowa w ust. 1 i 2,
      przyjmując stawkę procentową określoną w art. 72 ust. 3 stosownie do celu
      wynikającego ze sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej.

    Stosownie natomiast do art. 71 ust. 1-4 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
    1. Za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się pierwszą
      opłatę i opłaty roczne.
    2. Pierwsza opłata za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
      drodze przetargu podlega zapłacie jednorazowo, nie później niż do dnia zawarcia
      umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste.
    3. Pierwszą opłatę za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
      drodze bezprzetargowej można rozłożyć na oprocentowane raty. W sprawach tych
      stosuje się odpowiednio przepis art. 70 ust. 2-4.
    4. Opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie do dnia
      31 marca każdego roku, z góry za dany rok. Opłaty rocznej nie pobiera się za rok, w
      którym zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Właściwy organ, na
      wniosek użytkownika wieczystego złożony nie później niż 14 dni przed upływem
      terminu płatności, może ustalić inny termin zapłaty, nieprzekraczający danego roku
      kalendarzowego.
    Na podstawie art. 3 pkt 14 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
    gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce
    nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych
    innych ustaw (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1463) zostały wprowadzone zmiany w ustawie o
    gospodarce nieruchomościami. W ustawie o gospodarce nieruchomościami dodano Dział
    Vla Przepisy epizodyczne dotyczące roszczenia o sprzedaż nieruchomości gruntowej na
    rzecz jej użytkownika wieczystego, tj.: od art. 198g do art. 198l ustawy o gospodarce
    nieruchomościami.
    W myśl art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami:
    1. Użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia
      w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym,
      ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce
      nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych
      innych ustaw (Dz. U. poz. 1463) może wystąpić z żądaniem sprzedaży tej
      nieruchomości na jego rzecz.
    2. Żądanie sprzedaży, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje:
    1) jeżeli nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste po dniu 31 grudnia 1997
      r.;
    2) jeżeli użytkownik wieczysty nie wykonał zobowiązania określonego w umowie o
      oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste;
    3) w odniesieniu do gruntów położonych na terenie portów i przystani morskich w
      rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach
      morskich (Dz. U. z 2023 r. poz. 1796);
    4) jeżeli grunt jest wykorzystywany na prowadzenie rodzinnego ogrodu działkowego w
      rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach
      działkowych;
    5) w odniesieniu do nieruchomości gruntowej niezabudowanej.
    3. Nie zawiera się umowy sprzedaży nieruchomości, o której mowa w ust. 1, jeżeli toczy
      się postępowanie o rozwiązanie umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie
      wieczyste.
    4. Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do użytkowania wieczystego powstałego w
      inny sposób niż w drodze umowy zawartej w formie aktu notarialnego.

    Jak wynika z powołanych wyżej przepisów, oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste jest
    czynnością odpłatną, gdyż ustawodawca w ustawie o gospodarce nieruchomościami
    przewidział w tym zakresie dwa rodzaje odpłatności, tj. pierwszą opłatę oraz opłaty roczne.
    Przy czym należy podkreślić, że ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu
    przed 1 maja 2004 r. nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż
    na podstawie obowiązującej przed tym dniem ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku
    od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11 poz. 50 ze zm.), grunt nie był
    towarem i ustanowienie prawa jego użytkowania wieczystego nie stanowiło dostawy
    towarów. Dopiero z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług, zmieniła się definicja towaru oraz zakres opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług. W konsekwencji, od 1 maja 2004 r. ustanowienie prawa użytkowania
    wieczystego gruntu stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów
    i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy.
    Potwierdza to m.in. treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 stycznia 2007
    r., sygn. akt I FPS 1/06, w której uznano, iż:
      „Konsekwencją stanowiska, że oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste
      stanowi dostawę towarów będzie stwierdzenie, że w przypadku gdy taka czynność
      nastąpiła przed dniem 1 maja 2004 r. (tj. przed tym dniem dokonano wpisu prawa
      użytkowania wieczystego w księdze wieczystej na podstawie zawartej w formie aktu
      notarialnego umowy o ustanowieniu tego prawa) nie podlega ona obecnie podatkowi
      od towarów i usług. (...) Wobec powyższego należy uznać, że opłata roczna z tytułu
      użytkowania wieczystego gruntów, ustanowionego przed dniem 1 maja 2004 r., gdy
      taka czynność nie podlegała podatkowi od towarów i usług po wejściu w życie ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. w sprawie podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54 poz. 535 ze
      zm.) ani nie zawiera w sobie należnego podatku, ani też nie powinna być powiększona
      o taki podatek na podstawie przepisów tej ustawy”.
    Od 1 maja 2004 r. ustanowienie prawa użytkowania wieczystego stanowi czynność
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt
    1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT.
    W związku z powyższym w sytuacji wniesienia żądania strony sprzedaż prawa własności
    nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego jest w istocie
    „przekształceniem” prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości i
    będzie stanowiło jedynie zmianę tytułu prawnego do nieruchomości, natomiast nie
    wpłynie na władztwo rzeczy, które użytkownik wieczysty już uzyskał.
    Tym samym sprzedaż na rzecz użytkownika wieczystego nieruchomości nie może być
    traktowana jako ponowna dostawa tej samej nieruchomości, bowiem nie została
    spełniona dyspozycja art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, tj. w opisanej transakcji nie dojdzie do
    przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    W świetle przepisów art. 7 ust. 6 i 7 ustawy o VAT doszło już do dostawy tej nieruchomości
    na rzecz użytkownika wieczystego.
    Wobec tego sprzedaż nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego będąca w istocie
    przekształceniem prawa użytkowania wieczystego w prawo własności stanowi jedynie
    zmianę tytułu prawnego do nieruchomości. Nie wpływa natomiast na „władztwo rzeczy”,
    które pierwotny użytkownik już uzyskał i nie może być traktowane jako sprzedaż tego
    samego towaru.
    Czynność sprzedaży tych gruntów na żądanie użytkownika wieczystego nie stanowi
    dostawy towarów w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.
    Z opisu sprawy wynika, że na podstawie art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami
    użytkownik wieczysty działek nr 1, 2, 3 wystąpił z żądaniem sprzedaży ww. nieruchomości.
    Aktem notarialnym z 22 września 1993 r. umową oddania gruntu w wieczyste użytkowanie

    Kierownik Urzędu Rejonowego w (...) działający w imieniu Skarbu Państwa oddał Rolniczej
    Spółdzielni Produkcyjnej „(...)” w wieczyste użytkowanie na okres 99 lat licząc od 22
    września 1993 r., działkę nr 4 położoną w (...), zabudowaną budynkami, budowlami i
    urządzeniami stanowiącymi własność tej Spółdzielni.
    Obecny użytkownik wieczysty nabył prawo użytkowania wieczystego działek nr 1, 2, 3
    (powstałych z pierwotnej działki nr 4) oraz prawo własności znajdującego się na nich
    budynku i urządzeń, na podstawie aktów notarialnych zawartych w latach 2020 i 2023. W
    przedmiotowej sprawie prawo użytkowania wieczystego gruntu ustanowiono od 22
    września 1993 r. na podstawie aktu notarialnego z 22 września 1993 r. umowy oddania
    gruntu w wieczyste użytkowanie, tj. przed wprowadzeniem przepisów, którymi
    ustawodawca objął tę czynność opodatkowaniem.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy sprzedaż ww. nieruchomości oznaczonych
    jako działki ewidencyjne nr 1, 2, 3 na rzecz ich użytkownika wieczystego, na podstawie art.
    198g ustawy o gospodarce nieruchomościami, będzie czynnością podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w świetle przepisów ustawy o podatku od
    towarów i usług.
    Uwzględniając powołane wyżej przepisy stwierdzić należy, że w wyniku oddania gruntu w
    użytkowanie wieczyste (ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu) dochodzi
    do przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co pozwala
    mu rozporządzać nim jak właściciel. Użytkownik wieczysty może więc swobodnie korzystać
    z gruntu oraz czerpać z niego pożytki w sposób taki, jak w przypadku właściciela gruntu,
    może również „przenieść władztwo na inny podmiot” w taki sam sposób, w jaki właściciel
    dokonuje sprzedaży gruntu.
    W rozpatrywanej sprawie, w odniesieniu do działek nr 1, 2, 3 dostawą towaru w
    rozumieniu przepisów ustawy, było objęcie prawa użytkowania wieczystego ww. działek
    przez pierwotnego użytkownika wieczystego z dniem 22 września 1993 r. r. Z tą bowiem
    chwilą użytkownik ten otrzymał prawo do faktycznego dysponowania nieruchomością, jak
    gdyby był jej właścicielem.
    Analiza przedstawionego opisu sprawy oraz treści powołanych przepisów prowadzi do
    stwierdzenia, że skoro prawo użytkowania wieczystego w odniesieniu do działek nr 1, 2, 3,
    które powstały w wyniku podziału działki nr 4 ustanowiono z dniem 22 września 1993 r., a
    więc przed wprowadzeniem przepisów, którymi ustawodawca objął tę czynność
    opodatkowaniem, to nie podlegało ono opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    niemniej jednak nastąpiło przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel.
    W odniesieniu do ww. działek pierwotny użytkownik wieczysty otrzymał już prawo do
    faktycznego dysponowania tymi działkami, jak gdyby był ich właścicielem, z chwilą
    ustanowienia prawa użytkowania wieczystego tych działek, tj. 22 września 1993 r.
    Przepis art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel
    (...). Okoliczności faktyczne sprawy świadczą, że przeniesienie na użytkownika wieczystego
    prawa do rozporządzania nieruchomością jak właściciel obejmującą działek nr 1, 2, 3
    nastąpiło już w chwili objęcia przez użytkownika prawa wieczystego użytkowania tej
    nieruchomości, tj. 22 września 1993 r.
    Wobec tego sprzedaż wskazanych działek na rzecz użytkownika wieczystego, będąca w
    istocie przekształceniem prawa wieczystego użytkowania w prawo własności
    nieruchomości stanowi jedynie zmianę tytułu prawnego do nieruchomości, nie wpływa
    natomiast na „władztwo rzeczy”, które użytkownik wieczysty uzyskał w monecie
    ustanowienia użytkowania wieczystego (pierwotny użytkownik nieruchomości). W
    konsekwencji, sprzedaż działek nr 1, 2, 3 na rzecz aktualnego użytkownika wieczystego,
    nie może być traktowana jako sprzedaż tych samych towarów.

    Bez znaczenia w tej sytuacji pozostaje fakt, kiedy obecny użytkownik wieczysty nabył
    prawo użytkowania wieczystego nieruchomości od poprzedniego użytkownika
    wieczystego. Istotna jest data ustanowienia prawa użytkowania wieczystego
    nieruchomości na rzecz pierwotnego użytkownika wieczystego. Aktualny użytkownik
    wieczysty nieruchomości nabywając prawo użytkowania wieczystego do tej nieruchomości
    w sensie ekonomicznym nabył też prawo do dysponowania nieruchomością jak właściciel.
    Zatem stwierdzić należy, że sprzedaż nieruchomości oznaczonych jako działki ewidencyjne
    nr 1, 2, 3, na rzecz ich użytkownika wieczystego na podstawie art. 198g ustawy o
    gospodarce nieruchomościami, w sytuacji gdy prawo użytkowania wieczystego
    ustanowiono przed 1 maja 2004 r., nie jest czynnością podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    Tym samym Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.