Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.778.2024.2.SKJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-27
Teza: Brak opodatkowania podatkiem VAT czynności udostępniania pasa drogi wewnętrznej, za którą Gmina pobiera opłatę.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu; drogi-pas drogowy; gmina
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Organy władzy publicznej; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 6

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 11 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT czynności
    udostępnienia pasa drogi wewnętrznej, za które pobierają Państwo opłaty. Uzupełnili go
    Państwo w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 13 stycznia 2025 r. (data wpływu 13
    stycznia 2025 r.).
    Opis stanu faktycznego
    Gmina (...) (dalej: Gmina) jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej:
    VAT).
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z
    2024 r. poz. 1465; dalej: ustawa o samorządzie gminnym), Gmina wykonuje zadania
    publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność.
    Jednocześnie w myśl art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, do zakresu działania
    Gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone
    ustawami na rzecz innych podmiotów. Do zadań własnych Gminy należą m.in. sprawy
    gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego, stosownie do
    art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym.
    Gmina jako zarządca dróg gminnych, zawiera z Inwestorami umowy cywilnoprawne na
    zajęcie pasa drogowego dróg wewnętrznych znajdujących się na terenie Gminy (dalej:
    Umowy). Zajęcie pasa drogowego może mieć na celu, np. prowadzenie robót w pasie
    drogowym drogi wewnętrznej, usunięcie awarii infrastruktury technicznej w pasie
    drogowym drogi wewnętrznej, umieszczanie w pasie drogowym drogi wewnętrznej
    urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z budową, przebudową, remontem,
    utrzymaniem i ochroną dróg wewnętrznych, umieszczanie w pasie drogowym wszelkich
    obiektów i urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami
    ruchu drogowego oraz reklam.
    Umowy w zależności od przypadku - zawierane są na jeden dzień lub dłuższy okres.
    W związku z zawieranymi umowami Gmina pobiera jednorazowe opłaty za zajęcie pasa
    drogowego dróg wewnętrznych. W przypadku umieszczenia przez Inwestora urządzeń
    infrastruktury technicznej niezwiązanych z budową, przebudową, remontem,
    utrzymaniem i ochroną dróg wewnętrznych, Gmina nalicza opłatę roczną.
    Wysokość wymienionych wyżej opłat ustalana jest na podstawie obowiązującego
    Zarządzenia Nr (...) w sprawie (...), stanowiących własność Gminy (...).
    Wniosek dotyczy dróg wewnętrznych ogólnodostępnych, za których zajęcie pobiera się
    opłaty w przypadku, gdy zajęcie dróg wewnętrznych przez Inwestorów nie jest związane
    z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg.
    Do opłat za udostępnienie dróg wewnętrznych w ww. celach Gmina dotychczas
    doliczała podatek VAT według obowiązujących przepisów. Po podpisaniu Umowy
    cywilnoprawnej Gmina wystawiała faktury.

## Pytanie

Czy odpłatne udostępniania przez Gminę pasa drogowego drogi wewnętrznej na
    podstawie Umowy cywilnoprawnej stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Gmina stoi na stanowisku, że odpłatne udostępniania przez Gminę pasa drogowego
    drogi wewnętrznej na postawie Umowy cywilnoprawnej nie stanowi czynności
    podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Działalność gospodarcza - jak stanowi art. 15 ust. 2 ustawy o VAT - obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły
    dla celów zarobkowych.
    Z kolei, zgodnie z art. 6 przedmiotowej regulacji, nie uznaje się za podatnika organów
    władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych
    zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one
    powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów
    cywilnoprawnych.
    Jednocześnie zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, Gmina wykonuje
    zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność.
    W myśl art. 6 ust. 1 ww. ustawy, do zakresu działania Gminy należą wszystkie sprawy
    publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Zatem organy władzy publicznej oraz urzędy obsługujące te organy są wyłączone z
    kręgu podatników podatku o towarów i usług - w zakresie czynności nałożonych
    przepisami prawa, dla realizacji których zostały powołane. Jest to wyłączenie
    podmiotowo-przedmiotowe i ma zastosowanie przy spełnieniu przez ten organ dwóch
    warunków:
        jego podmiotem jest organ władzy publicznej lub urząd obsługujący ten organ;
        odnosi się jedynie do czynności nałożonych przepisami prawa, dla których
        powołano te organy, z wyłączeniem czynności realizowanych na podstawie
        zawartych umów cywilnoprawnych.
    W świetle uregulowań zawartych w ustawie ustrojowej, województwo, podobnie jak
    powiat czy gmina jest specyficznym podmiotem publicznym, który pełni funkcje organu
    władzy i administracji publicznej, jak też może wykonywać zadania publiczne w ramach
    działalności gospodarczej.
    Przepis art. 15 ust. 6 ustawy VAT stanowi implementację do prawa krajowego normy
    wynikającej z art. 13 ust. 1 Dyrektywy 112/2006/WE (Dz. U. UE z 2006 r. poz. 2006.347.1;
    dalej Dyrektywa 112), zgodnie z którą krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz
    inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z
    działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy
    publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z
    takimi działaniami lub transakcjami. Jednakże

    w przypadku, gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji, są
    uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby
    wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji.
    Z art. 13 Dyrektywy 112 wynika, że organy władzy oraz inne podmioty prawa
    publicznego mogą być uznane za podatników, gdy pobierają należności, składki opłaty
    lub płatności w związku
    z podejmowanymi działaniami. Krajowa regulacja zawarta w art. 15 ust. 6 ustawy o VAT
    precyzuje, że organy władzy publicznej (podmioty prawa publicznego) tylko wtedy są
    podatnikami, gdy wykonują czynności na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych,
    zatem gdy pobierają należności o charakterze cywilnoprawnym.
    Z powołanych przepisów wynika, że organy władzy publicznej nie są podatnikami od
    towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują jako podmioty prawa
    publicznego, nawet jeśli pobierają z tego tytułu należności, opłaty lub składki.
    Organy te są natomiast podatnikami podatku od towarów i usług w przypadku
    wykonywanych przez nie czynności na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o
    charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników,
    natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych
    podmiotów za podatników podatku VAT, a realizowane przez nie odpłatne dostawy
    towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu VAT.
    Biorąc pod uwagę powyższe, wyłączone z opodatkowania podatkiem VAT są czynności
    wykonywane przez podmioty prawa publicznego (organy władzy publicznej i urzędy
    obsługujące te organy) w ramach sprawowanego przez nie władztwa publicznego.
    Do zadań własnych Gminy, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie
    gminnym należą sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu
    drogowego.
    Na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.
    U. z 2024 r. poz. 320 ze zm.; dalej: ustawa o drogach publicznych), organ administracji
    rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą
    sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony
    dróg, jest zarządcą drogi. Jednocześnie, w myśl art. 19 ust. 2 ustawy o drogach
    publicznych, zarządcą dróg gminnych jest wójt (burmistrz, prezydent miasta).
    Stosownie do art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, w szczególnie uzasadnionych
    przypadkach, lokalizowanie w pasie drogowym urządzeń obcych oraz reklam, może
    nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze
    decyzji administracyjnej. Natomiast zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy o drogach
    publicznych zajęcia pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową,
    remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego
    w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku
    zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c.
    Na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy o drogach publicznych zezwolenie, o którym mowa
    w ust. 1 dotyczy:
      1) prowadzenia robót w pasie drogowym;
      2) umieszczania w pasie drogowym liniowych urządzeń obcych;
      3) umieszczanie w pasie drogowym urządzeń obcych innych niż wymienione w pkt 2
        oraz
      4) reklam;
      5) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione
        w pkt 1-3.

    Jednocześnie, zgodnie z art. 40 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, za zajęcie pasa
    drogowego pobiera się opłatę.
    Działania zarządców dróg mieszczą się zatem w zakresie czynności o charakterze
    publicznoprawnym i wynikają z wykonywania przez jednostki państwowe władztwa
    publicznoprawnego.
    Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Gminy, udostępnianie ogólnodostępnych dróg
    wewnętrznych za odpłatnością należy postrzegać jako czynność ze sfery
    publicznoprawnej. Gmina działa w tym zakresie jako organ władzy publicznej. Zatem
    pobierane przez Gminę opłaty za zajęcie pasa drogowego stanowią daniny o
    charakterze publicznym i nie stanowią one zapłaty za świadczenie usług. W
    konsekwencji odpłatne udostępnianie przez Gminę pasa drogowego drogi wewnętrznej
    na podstawie Umowy nie podlega opodatkowaniu VAT.
    Państwa stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wydawanych w podobnych sprawach np.:
        interpretacja indywidualna z 26 kwietnia 2023 r. sygn. 0111 -KDIB3-
        2.4012.153.2023.2.MD,
        interpretacja indywidualna z 10 października 2023 r. sygn. 0113-KDIPT1-
        2.4012.608.2023.1.KW,
        interpretacja indywidualna z 25 lipca 2024 r. sygn. 0113-KDIPT1 -3.4012.319.2024.1.
        MJ,
        interpretacja indywidualna z 16 października 2024 r. sygn. 0113- KDIPT1-
        3.4012.706.2024.1.MJ.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług
      na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz

      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Zatem organy władzy publicznej oraz urzędy obsługujące te organy są wyłączone z kręgu
    podatników podatku od towarów i usług – w zakresie czynności nałożonych przepisami
    prawa, dla realizacji których zostały powołane. Jest to wyłączenie podmiotowo-
    przedmiotowe i ma zastosowanie przy spełnieniu przez ten organ dwóch warunków:
        jego podmiotem jest organ władzy publicznej lub urząd obsługujący ten organ;
        odnosi się jedynie do czynności nałożonych przepisami prawa, dla których
        powołano te organy, z wyłączeniem czynności realizowanych na podstawie
        zawartych umów cywilnoprawnych.
    Z powołanych przepisów wynika, że organy władzy publicznej nie są podatnikami podatku
    od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują jako podmioty prawa
    publicznego, nawet jeśli pobierają z tego tytułu należności, opłaty lub składki. Organy te są
    natomiast podatnikami podatku od towarów i usług w przypadku wykonywanych przez
    nie czynności na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Kryterium podziału
    stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym
    wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze
    cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku od towarów
    i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Generalnie zatem wyłączone z opodatkowania podatkiem od towarów i usług są czynności
    wykonywane przez podmioty prawa publicznego (organy władzy publicznej i urzędy
    obsługujące te organy) w ramach sprawowanego przez nie władztwa publicznego.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od
    towarów i usług. Jako zarządca zawierają Państwo z inwestorami umowy cywilnoprawne
    na zajecie pasa drogowego dróg wewnętrznych znajdujących się na terenie Gminy. Zajęcie
    pasa drogowego może mieć na celu, np. prowadzenie robót w pasie drogowym drogi
    wewnętrznej, usunięcie awarii infrastruktury technicznej w pasie drogowym drogi
    wewnętrznej, umieszczanie w pasie drogowym drogi wewnętrznej urządzeń infrastruktury
    technicznej niezwiązanych z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną
    dróg wewnętrznych, umieszczanie w pasie drogowym wszelkich obiektów i urządzeń
    niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz
    reklam. W związku z zawieranymi umowami Gmina pobiera jednorazowe opłaty za zajęcie
    pasa drogowego dróg zewnętrznych. W przypadku umieszczenia przez inwestora
    urządzeń infrastruktury technicznej, niezwiązanych z budową, przebudową, remontem,
    utrzymaniem i ochroną dróg wewnętrznych naliczają Państwo opłatę roczną. Wysokość
    wymienionych wyżej opłat ustalana jest na podstawie zarządzenia Nr (...) w sprawie (...),
    stanowiących własność Gminy (...). Wniosek dotyczy dróg wewnętrznych
    ogólnodostępnych, za których zajęcie pobiera się opłaty w przypadku, gdy zajęcie dróg
    wewnętrznych przez Inwestorów nie jest związane z budową, przebudową, remontem,
    utrzymaniem i ochroną dróg.

    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT
    czynności udostępnienia pasa drogi wewnętrznej, za które pobierają Państwo opłaty.
    Istota problemu sprowadza się zatem do ustalenia, czy wykonując czynności z obszaru
    publicznoprawnego, spełniają Państwo obie wskazane w art. 15 ust. 6 ustawy przesłanki,
    tj. czy są Państwo w tym zakresie organem władzy publicznej oraz czy pobieranie
    określonych opłat jest czynnością ze sfery cywilnoprawnej, czy publicznoprawnej.
    Należy zaznaczyć, że takie pojęcia jak „organ władzy publicznej”, czy „urzędy obsługujące
    te organy” nie zostały zdefiniowane w ustawie o podatku od towarów i usług. Choć w wielu
    aktach normatywnych ustawodawca posługuje się pojęciem „władza publiczna”, czy
    „organy władzy publicznej”, to jednocześnie nigdzie nie definiuje tych pojęć.
    Dokonując wykładni art. 15 ust. 6 ustawy należy więc zauważyć, że celem tej regulacji jest
    wyłączenie wszelkich organów władzy publicznej oraz innych organów podlegających
    prawu publicznemu z kategorii podatników VAT w odniesieniu do czynności
    wykonywanych przez te podmioty w charakterze władz publicznych. Podatnikiem podatku
    od towarów i usług jest więc również organ władzy publicznej oraz urząd obsługujący ten
    organ, jeżeli w stosunku do określonej czynności lub transakcji zachowuje się jak podmiot
    gospodarczy. Z tego właśnie względu, ustawodawca uznał w art. 15 ust. 6 ustawy, że
    organy (urzędy) nie są podatnikami w zakresie realizowanych zadań nałożonych
    odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem
    czynności wykonywanych na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1465 ze zm.):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Jak stanowi art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu
      lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Na mocy art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności zadania własne obejmują sprawy m.in. gminnych dróg, ulic, mostów,
      placów oraz organizacji ruchu drogowego.
    W świetle art. 9 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      W celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także
      zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi.
    Zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym:
      Gmina oraz inna gminna osoba prawna może prowadzić działalność gospodarczą
      wykraczającą poza zadania o charakterze użyteczności publicznej wyłącznie w
      przypadkach określonych w odrębnej ustawie.
    Stosownie do art. 9 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym:
      Formy prowadzenia gospodarki gminnej, w tym wykonywania przez gminę zadań o
      charakterze użyteczności publicznej, określa odrębna ustawa.
    Na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 320 ze zm.):
      Organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego
      właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu,
      utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi.
    W myśl art. 19 ust. 2 ustawy o drogach publicznych:

      Zarządcami dróg, z zastrzeżeniem ust. 3, 5, 5a i 8, są dla dróg:
      1) krajowych – Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad;
      2) wojewódzkich – zarząd województwa;
      3) powiatowych – zarząd powiatu;
      4) gminnych – wójt (burmistrz, prezydent miasta).
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Zarządca drogi, o którym mowa w art. 19 ust. 2 pkt 2-4 i ust. 5, może wykonywać
      swoje obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi,
      utworzonej odpowiednio przez sejmik województwa, radę powiatu lub radę gminy.
      Jeżeli jednostka taka nie została utworzona, zadania zarządu drogi wykonuje
      zarządca.
    Stosownie do art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować
      niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz
      zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego (...).
    Jednak art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych stanowi, że:
      W szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym
      urządzeń obcych oraz reklam, może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego
      zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej – zezwolenie nie jest
      wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w ust. 7 lub w art. 22 ust. 2,
      2a lub 2c (...).
    Stosownie do przepisu art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem,
      utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w
      drodze decyzji administracyjnej – zezwolenie nie jest wymagane w przypadku
      zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c.
    Według art. 40 ust. 2 ustawy o drogach publicznych:
      Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy:
      1) prowadzenia robót w pasie drogowym;
      2) umieszczania w pasie drogowym liniowych urządzeń obcych;
      3) umieszczania w pasie drogowym urządzeń obcych innych niż wymienione w pkt
      2 oraz reklam;
      4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione
      w pkt 1-3.
    W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 4 ustawy o drogach publicznych:
      Użyte w ustawie określenia oznaczają:
      1) pas drogowy – wydzielony liniami rozgraniczającymi grunt wraz z przestrzenią
      nad i pod jego powierzchnią, w którym jest lub będzie usytuowana droga;
      2) droga – budowlę składającą się z części i urządzeń drogi, budowli ziemnych, lub
      drogowych obiektów inżynierskich, określonych w przepisach wydanych na
      podstawie art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.
      - Prawo budowlane, stanowiącą całość techniczno-użytkową, usytuowaną w pasie
      drogowym i przeznaczoną do ruchu lub postoju pojazdów, ruchu pieszych, ruchu
      osób poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch, jazdy
      wierzchem lub pędzenia zwierząt;

    W myśl przepisu art. 40 ust. 3 ustawy o drogach publicznych:
      Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę.
    Zgodnie z art. 40 ust. 11 ustawy o drogach publicznych:
      Opłatę, o której mowa w ust. 3, ustala, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy
      zarządca drogi przy udzielaniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego.
    Stosownie do przepisu art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych:
      Za zajęcie pasa drogowego:
      1) bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22
      ust. 2, 2a lub 2c,
      2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi lub
      w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c,
      3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie,
      o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c
      - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w
      wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6.
    Działania zarządców dróg mieszczą się zatem w zakresie czynności o charakterze
    publicznoprawnym i wynikają z wykonywania przez jednostki państwowe władztwa
    publicznoprawnego.
    Zgodnie z art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 1530):
      Dochodami publicznymi są:
      daniny publiczne, do których zalicza się: podatki, składki, opłaty, wpłaty z zysku
      przedsiębiorstw państwowych i jednoosobowych spółek Skarbu Państwa oraz
      banków państwowych, a także inne świadczenia pieniężne, których obowiązek
      ponoszenia na rzecz państwa, jednostek samorządu terytorialnego, państwowych
      funduszy celowych oraz innych jednostek sektora finansów publicznych wynika z
      odrębnych ustaw.
    W myśl art. 60 pkt 7 ustawy o finansach publicznych:
      Środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o
      charakterze publicznoprawnym są w szczególności następujące dochody budżetu
      państwa, dochody budżetu jednostki samorządu terytorialnego albo przychody
      państwowych funduszy celowych: dochody pobierane przez państwowe i
      samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw.
    Pobieranie opłat za zajęcie pasa drogi wewnętrznej jest działaniem mieszczącym się w
    zakresie Państwa zadań własnych, a więc daniną o charakterze publicznym, która nie
    będzie stanowiła zapłaty za świadczenie usług. Należy uznać, że w zakresie realizacji ww.
    zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa są Państwo adresatem normy prawnej, o
    której mowa w art. 15 ust. 6 ustawy.
    Tym samym, pobierana przez Państwa ww. opłata za zajęcie pasa drogi wewnętrznej nie
    podlega przepisom ustawy.
    Podsumowując, stwierdzam, że czynności udostępnienia pasa drogi wewnętrznej, za które
    pobierają Państwo opłaty, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Tym samym, Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego, Państwo
    ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego
    przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
        2383 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
      ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.