Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.919.2025.2.AM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-11
Teza: Nieuznanie dokonanej dostawy za wewnątrzwspólnotową
dostawę towarów opodatkowaną podatkiem VAT, możliwość
wystawienia faktury korygującej „do zera”, brak obowiązku
wykazywania danych z faktury i faktury korygującej w
deklaracji dla potrzeb podatku VAT oraz w informacji
podsumowującej, sposób udokumentowania dokonanej
transakcji.
Słowa kluczowe: deklaracje-deklaracja podatkowa
faktura-korekta faktury
informacja-informacja podsumowująca
świadczenie-świadczenie kompleksowe
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 6-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1
1
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Stawka
podatku 0% - wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Warunki
zastosowania stawki podatku 0% przy
wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X.
Rejestracja. Deklaracje i informacje podsumowujące.
Zapłata podatku -Rozdział 3. Informacje podsumowujące
-informacje podsumowujące o dokonanych
wewnątrzwspólnotowych dostawach towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Faktura korygująca
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Sposób wystawienia
faktur
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 11
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 1a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 2-art. 99-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 2-art. 99-ust. 11c
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 2-art. 99-ust. 7c
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 3-art. 100-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106j-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106j-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 2-art. 109-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 2-art. 109-ust. 3b
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 3. Wewnątrzwspólnotowe
nabycie towarów i wewnątrzwspólnotowa dostawa
towarów-Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów
2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 września 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 17 września 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie
      - nieuznania dokonanej dostawy za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów
        opodatkowaną podatkiem VAT,
      - możliwości wystawienia faktury korygującej „do zera”,
      - braku obowiązku wykazywania danych z faktury i faktury korygującej w deklaracji dla
        potrzeb podatku VAT oraz w informacji podsumowującej,
      - sposobu udokumentowania dokonanej transakcji,
      - zastosowania 0% stawki podatku VAT dla ww. dostawy.
    Uzupełniła go Pani pismem z 24 listopada 2025 r. (wpływ 2 grudnia 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego (z uwzględnieniem uzupełnienia wniosku)

    X - prowadząca działalność gospodarczą pod firmą (...) Zakład X z siedzibą w (...), NIP (...),
    REGON: (...) (dalej: Wnioskodawczyni lub (...)) jest przedsiębiorcą i w zakresie prowadzonej
    działalności gospodarczej zajmuje się m.in. produkcją (...). Wnioskodawczyni jest czynnym
    podatkiem podatku od towarów i usług zarejestrowanym w Polsce ponadto
    Wnioskodawczyni jest zarejestrowana jako podatnik VAT UE.
    W dniu (...) 2024 roku na adres e-mail Wnioskodawczyni została wysłana wiadomość e-
    mail od osoby posługującej się imieniem i nazwiskiem Y oraz adresem mailowym: (...)
    (dalej: nadawca wiadomości). Wskazana powyżej wiadomość e-mail zawierała za

## Pytanie

dotyczące możliwości wyprodukowania i dostarczenia przez Wnioskodawczynię opakowań
    kartonowych typu (...), zwracając się przy tym z prośbą o przesłanie przez
    Wnioskodawczynię katalogu produktów oferowanych przez (...), cennika oraz udzielenie
    informacji o ich dostępności. Z ww. wiadomości e-mail wynikało, że nadawca wiadomości
    działa jako kierownik ds. zakupów („purchasing manager”) w imieniu (...) z siedzibą we (...)
    przy (...) - podmiotu zrzeszonego w ramach (...) - spółdzielni sprzedawców detalicznych (...),
    numero de TVA: FR.
    W dalszej korespondencji mailowej Wnioskodawczyni oraz nadawca wiadomości ustalali
    szczegóły dotyczące realizacji zamówienia, w szczególności kwestie dotyczące rodzaju i
    ilości opakowań, które mają być przedmiotem zamówienia, warunków płatności oraz
    dostarczenia towaru. Nadawca wiadomości przesłał również na adres e-mail
    Wnioskodawczyni dokumenty zawierające informacje dotyczące (...), tj. tzw. wydruk KBIS,
    pochodzący z francuskiego rejestru działalności i spółek RCS (Registres du Commerce et
    des Sociétés) oraz sprawozdanie finansowe za rok 2023 (compte de résultat de l'exercice
    2023), a także dokument pn.: „purchase order” określający przedmiot zamówienia i jego
    numer. Z dokumentu tego wynikało, że (...) zamówiła:
      - (...) sztuk pudełek kartonowych typu (...) o wymiarach (...) mm za cenę w kwocie (...)
        euro netto za jedno pudełko,
      - (...) sztuk pudełek kartonowych typu (...) o wymiarach (...) mm za cenę w kwocie (...)
        euro netto za jedno pudełko.
    Dotychczas Wnioskodawczyni nie dokonywała sprzedaży do podmiotów z (...), więc
    postrzegała realizację tego zamówienia jako szansę otwarcia nowych rynków zbytu, która
    może być początkiem współpracy na większą skalę. Wobec tego po dokonaniu przez
    Wnioskodawczynię czynności sprawdzających firmę (...) i jej kondycji finansowej (na
    podstawie dokumentów finansowych otrzymanych od nadawcy wiadomości oraz danych
    publicznie dostępnych), w dniu (...) 2024 roku Wnioskodawczyni zrealizowała pierwsze
    zamówienie obejmujące (...) sztuk pudełek kartonowych typu (...) o wymiarach (...) mm.
    Zamówienie zostało wysłane przez Wnioskodawczynię do zamawiającego za
    pośrednictwem firmy transportowej świadczącej na rzecz Wnioskodawczyni usługi
    przewozu towarów, co zostało udokumentowane listem przewozowym CMR. Miejscem
    dostawy był magazyn położony we (...) pod adresem: (...) (pierwotnie miejscem dostawy
    miał być magazyn położony we (...) pod adresem: (...), przy czym nadawca wiadomości w
    dniu (...) 2024 roku poinformował mailowo Wnioskodawczynię o zmianie miejsca dostawy i
    zamówienie zostało wysłane na zmieniony adres magazynu i tam dostarczone). Tego
    samego dnia przedstawicielka Wnioskodawczyni poinformowała mailem nadawcę
    wiadomości o realizacji zamówienia i dostarczeniu zamówionych opakowań pod wskazany
    adres, a także przesłała fakturę VAT nr (...), opiewającą na kwotę (...) euro, dokumentującą
    ww. transakcję jako wewnątrzwspólnotową dostawę towarów opodatkowaną stawką 0%.
    Na fakturze VAT wyszczególniono osobno wartość dostarczonego towaru ((...) euro), koszt
    transportu pudełek ((...) euro) oraz koszt przygotowania wykrojnika ((...) euro). Towar
    opodatkowany został stawką VAT 0% (wewnątrzwspólnotową dostawa towarów) taką
    samą stawką Wnioskodawczyni opodatkowała również koszty usługi transportowej oraz
    usługi przygotowania wykrojnika, jako składników ceny za dostawę towaru.

    W odpowiedzi na powyższą wiadomość nadawca wiadomości potwierdził wykonanie
    zamówienia i dostarczenie opakowań oraz zadeklarował podjęcie działań mających na
    celu uregulowanie należności wynikających z ww. faktury. Z uwagi na fakt, iż należność
    wynikająca z ww. faktury VAT nie została uregulowana przez (...) w terminie określonym w
    niniejszej fakturze, Wnioskodawczyni próbowała skontaktować się z nadawcą wiadomości
    używając danych kontaktowych wynikających z treści korespondencji wymienianej z
    nadawcą wiadomości. Próby te okazały się jednak bezskuteczne (nadawca wiadomości nie
    odpisywał na kierowane do niego maile).
    W tym miejscu wskazać należy, że po dokonaniu dostawy z Wnioskodawczynią
    telefonicznie skontaktowała się również przedstawicielka (...). Podczas rozmowy
    telefonicznej przedstawicielka (...) wskazała, iż jeden z członków (...) (będący dostawcą)
    zgłosił ww. (...), że pod przedstawiciela firmy (...), z którą współpracowała Wnioskodawczyni
    może podszywać się inna osoba. O czym miały świadczyć rozbieżności w adresach e-mail,
    którymi posługiwał się przedstawiciel (...). Adresy te różniły się bowiem jedną literą.
    Pozyskawszy ww. informację, Wnioskodawczyni dokonała weryfikacji otrzymanej od
    nadawcy wiadomości korespondencji mailowej pod kątem różnic w adresach e-mail. W
    wyniku dokonanej weryfikacji okazało się, że adres e-mail, z którego nadawca wiadomości
    wysłał e-maile oraz adres e-mail widniejący w stopce wysyłanych przez niego wiadomości
    różniły się jedną literą. Dodatkowo, Wnioskodawczyni zwróciła się do informatyka z
    prośbą o weryfikację, do kogo należy domena, którą posługiwał się nadawca wiadomości.
    Z informacji przekazanych przez informatyka wynikało, że pod adresem, z którego
    korespondował nadawca wiadomości kryje się inna osoba.
    Mając na uwadze zaistniałą sytuację, Wnioskodawczyni powzięła uzasadnione wątpliwości
    co do tego, czy osobą, z którą prowadziła korespondencję mailową był w istocie Y.
    Wątpliwości te spotęgował również fakt, że kontakt z nadawcą wiadomości urwał się
    (mimo, że wcześniej odpisywał on regularnie na maile kierowane przez
    Wnioskodawczynię). Z uwagi na uzasadnione przypuszczenie, że Wnioskodawczyni mogła
    paść ofiarą przestępstwa oszustwa i że pod przedstawiciela (...) podszywała się inna
    osoba, Wnioskodawczyni zdecydowała się nie wykonywać pozostałej do realizacji części
    zamówienia na rzecz (...).
    Wnioskodawczyni celem wyjaśnienia sprawy podjęła również próby komunikacji z (...) za
    pośrednictwem adresu e-mail wskazanego na stronie internetowej (...), a także przesłała
    listem poleconym na adres (...) wezwanie do złożenia wyjaśnień. Wnioskodawczyni nie
    otrzymała jednak odpowiedzi zarówno na ww. wiadomości, jak i przesłane wezwanie.
    Próbę kontaktu z (...) podjął również pełnomocnik Wnioskodawczyni. Pełnomocnik
    Wnioskodawczyni wystosował do (...) wezwanie do zapłaty należności wynikającej z faktury
    VAT nr (...) z dnia (...) 2024 roku dot. zamówienia nr frbc.(...) objętego zrealizowaną przez
    Wnioskodawczynię dostawą (...) sztuk pudełek kartonowych typu (...) o wymiarach (...) mm
    do magazynu położonego we (...) przy ul. (...). Ww. wezwanie zostało wysłane listem
    poleconym zarówno na adres (...) ujawniony we francuskim rejestrze działalności spółek
    RCS (Registres du Commerce et des Sociétés) oraz na adres wskazany na stronie
    internetowej (...). W odpowiedzi na ww. wezwanie, przedstawiciel (...) (...) w dniu (...) 2025
    roku skierowała na adres mailowy Wnioskodawczyni wiadomość e-mail, w której
    potwierdziła otrzymanie ww. wezwania i załączonej do niego faktury VAT nr (...), a także
    zwróciła się z prośbą o przesłanie numeru zamówienia oraz dokumentu potwierdzającego
    dostawę.
    W odpowiedzi na ww. wiadomość e-mail, pełnomocnik Wnioskodawczyni w dniu (...) 2025
    roku przesłał wiadomość e-mail, w której wskazał numer zamówienia, a także dołączył
    dokumenty dotyczące zrealizowanego przez Wnioskodawczynię zamówienia. W
    odpowiedzi na mail pełnomocnika Wnioskodawczyni, (...) w dniu (...) 2025 roku wysłała
    wiadomość mailową, w której wskazała, że magazyn położony we (...) przy ul. (...), będący
    docelowym miejscem dostawy nie należy do (...). Ponadto, zwróciła się ona również

    pytaniem, kto złożył zamówienie na dostawę ww. pudełek kartonowych. W dniu (...) 2025
    roku pełnomocnik Wnioskodawczyni wystosował wiadomość e-mail stanowiącą
    odpowiedź na maila z dnia (...) 2025 roku. W wiadomości tej pełnomocnik
    Wnioskodawczyni wyjaśnił m.in., że zamówienie zostało złożone przez osobę posługującą
    się imieniem i nazwiskiem Y oraz adresem mailowym: (...), podającą się za kierownika ds.
    zakupów („purchasing manager”) (...).
    W dniu (...) 2025 roku z pełnomocnikiem Wnioskodawczyni skontaktował się mailowo
    przedstawiciel (...) (...), który raz jeszcze wskazał, że magazyn położony we (...) pod
    adresem: (...) nie należy do (...), jak również, że Wnioskodawczyni padła ofiarą oszustwa.
    Ponadto, w dniu (...) 2025 roku (...) przesłał na adres mailowy pełnomocnika
    Wnioskodawczyni wiadomość e-mail, do której to wiadomości został załączony dokument
    zawierający oświadczenie przedstawiciela (...) - (...) (ww. dokument był sporządzony w
    języku francuskim. Został on jednak przetłumaczony na język polski przez tłumacza
    przysięgłego języka francuskiego). Z treści ww. oświadczenia wynika, że Wnioskodawczyni
    nigdy nie należała do dostawców (...).
    (...) mimo otrzymania faktury nr (...) nie zapłaciła należności z niej wynikających, z uwagi na
    fakt, że zamówienie nie zostało złożone przez ww. spółkę
    Ponieważ Wnioskodawczyni najprawdopodobniej padła ofiarą przestępstwa oszustwa
    dokonanego przez osobę podszywającą się pod nadawcę wiadomości, Wnioskodawczyni
    w dniu (...) 2025 roku złożyła do prokuratury rejonowej w (...) zawiadomienie o podejrzeniu
    popełnienia przestępstwa oszustwa, o którym mowa wart 286 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca
    1997 r. Kodeks karny (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 17 z późn. zm.) (dalej: k k ). Dochodzenie w
    ww. sprawie zostało wszczęte w dniu (...) 2025 roku pod sygn. akt: (...). W dniu (...) 2025
    roku wydano postanowienie o umorzeniu dochodzenia na podstawie art 322 § 1 k p k z
    uwagi na niewykrycie sprawcy przestępstwa, jednakże w dniu (...) 2025 roku
    Wnioskodawczyni zaskarżyła ww. postanowienie zażaleniem do Sądu Rejonowego w (...), II
    Wydziału Karnego, stąd też ww. postępowanie karne w dalszym ciągu się toczy i nie
    zostało ono prawomocnie zakończone. Istotnym jest, że postępowanie zostało umorzone
    z uwagi na niewykrycie sprawcy przestępstwa, a nie z uwagi na brak znamion czynu
    zabronionego - co jednoznacznie przesądza, że Wnioskodawczyni padła ofiarą oszustwa,
    którego sprawca jest nieznany. Ponadto według posiadanych przez Wnioskodawczynię
    informacji, na dzień dzisiejszy na zlecenie prokuratury prowadzone są dalsze czynności w
    sprawie zmierzające do ustalenia sprawcy przestępstwa oszustwa, m.in. przygotowywany
    jest europejski nakaz dochodzeniowy.
    Na gruncie powyższego stanu faktycznego po stronie Wnioskodawczyni powstała
    wątpliwość, czy w ogóle doszło do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów lub
    jakiejkolwiek innej czynności podlegającej pod reżim podatku od towarów i usług oraz
    jakie obowiązki na gruncie ustawy o VAT ciążą w związku z powyższym na
    Wnioskodawczyni.
    W piśmie z 24 listopada 2025 r. Wnioskodawczyni na pytania Organu udzieliła
    następujących odpowiedzi:
      1) Pytanie: Jakie dane dotyczące nabywcy widnieją na fakturze nr (...) z (...) 2024 r.?
        Odpowiedź: Na fakturze VAT nr (...) z dnia (...) 2024 roku widnieją następujące dane
        nabywcy:
        Nabywca: (...)
        Adres: (...)
        Na potwierdzenie powyższego została przedłożona kopia faktury VAT nr (...) z dnia
        (...) 2024 wystawioną przez Wnioskodawczynię.
      2) Pytanie: Czy spółka (...) jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem VAT UE?

        Odpowiedź: Spółka (...) jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem VAT. Na
        potwierdzenie powyższego Wnioskodawczyni przedłożyła wydruk ze strony Komisji
        Europejskiej ..... (...).
      3) Pytanie: Czy ww. faktura zawiera numer identyfikacyjny dla transakcji
        wewnątrzwspólnotowych nadany firmie (...), o której mowa w opisie sprawy?
        Jeżeli tak, to proszę wskazać ten numer.
        Odpowiedź: Faktura VAT nr (...) z dnia (...) 2024 roku zawiera numer
        identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany firmie (...): FR(...).
      4) Pytanie: W związku z informacją zawartą w opisie sprawy:
    (...) po dokonaniu przez Wnioskodawczynię czynności sprawdzających firmę (...) i jej
    kondycji finansowej (na podstawie dokumentów finansowych otrzymanych od nadawcy
    wiadomości oraz danych publicznie dostępnych (...)
        proszę wskazać czy oprócz wskazanych wyżej czynności podjęła Pani inne
        czynności w celu sprawdzenia kontrahenta (jeśli tak, to proszę wskazać jakie)?
        Odpowiedź: Oprócz czynności sprawdzających firmę (...) opisanych we wniosku z
        dnia 17 września 2025 roku o wydanie interpretacji indywidualnej,
        Wnioskodawczyni w dniu (...) 2025 roku (a więc jeszcze przed dniem
        zrealizowania pierwszego zamówienia obejmującego dostawę (...) sztuk pudełek
        kartonowych typu (...) o wymiarach (...) mm) otrzymała także wiadomość e-mail
        od przedstawicielki (...), z której wynikało, że Nadawca wiadomości [tj. osoba
        posługująca się imieniem i nazwiskiem Y, podająca się za kierownika ds. zakupów
        („Purchasing Manager”) (...)] zgłosił się w imieniu (...) do (...) celem poszukiwania
        nowych dostawców w związku z planowanym rozszerzeniem przez (...)
        działalności na inne kraje UE. W ww. wiadomości e-mail skierowanej do
        Wnioskodawczyni przedstawicielka (...) wskazała, że przekazuje treść maila od
        kontrahenta zainteresowanego pudełkami kartonowymi typu (...) (tj. od (...)) wraz
        z danymi kontaktowymi kontrahenta. Otrzymanie ww. wiadomości od
        przedstawiciela (...) (a więc od osoby działającej w imieniu organizacji skupiającej
        producentów ...) dodatkowo uwiarygadniało zatem ww. kontrahenta i wywołało u
        Wnioskodawczyni przekonanie, że ma do czynienia z uczciwym i rzetelnym
        kontrahentem.
      5) Pytanie: Czy podjęła Pani działania w celu odzyskania towaru, będącego
        przedmiotem transakcji, o której mowa w opisie sprawy (jeżeli tak, proszę wskazać
        jakie)?
        Odpowiedź: W ślad za treścią wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia
        17 września 2025 roku ponownie zasygnalizować wypada, że Wnioskodawczyni
        celem wyjaśnienia sprawy podjęła próbę kontaktu z (...) za pośrednictwem adresu e-
        mail wskazanego na stronie internetowej (...), a także przesłała listem poleconym na
        adres (...) wezwanie do złożenia wyjaśnień. Ponieważ Wnioskodawczyni nie
        otrzymywała ze strony (...) odpowiedzi na wystosowane wezwanie, w dniu (...) 2025
        roku Wnioskodawczyni złożyła do Prokuratury Rejonowej w (...) zawiadomienie o
        podejrzeniu popełnienia przestępstwa oszustwa, o którym mowa w art. 286 § 1
        ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 17 z późn.
        zm.) (dalej: k.k.). Dochodzenie w ww. sprawie zostało wszczęte w dniu (...) 2025 roku
        pod sygn. akt: (...). W dniu (...) 2025 roku wydano postanowienie o umorzeniu
        dochodzenia na podstawie art. 322 § 1 k.p.k. z uwagi na niewykrycie sprawcy
        przestępstwa, jednakże w dniu (...) 2025 roku Wnioskodawczyni zaskarżyła ww.
        postanowienie zażaleniem do Sądu Rejonowego w (...), II Wydziału Karnego. Na
        skutek wniesionego zażalenia Prokurator Prokuratury Rejonowej w (...)
        postanowieniem z dnia (...) 2025 roku wydanym w sprawie o sygn. akt: (...) na

        podstawie art. 327 § 1 w zw. z art. 463 § 1 w zw. z art. 465 § 1 ustawy z dnia 6
        czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 46 z późn.
        zm.) (dalej: k.p.k.) uwzględnił wniesione przez Wnioskodawczynię zażalenie oraz
        podjął na nowo postępowanie w sprawie, co oznacza, że postępowanie karne w
        ww. sprawie w dalszym ciągu się toczy. Z treści uzasadnienia ww. postanowienia
        wynika również, że do Republiki Francuskiej zostanie skierowany Europejski Nakaz
        Dochodzeniowy celem przeprowadzenia w ww. państwie czynności
        dochodzeniowych w sprawie.
        Dodatkowo, tak jak wskazywano we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej,
        próbę kontaktu z (...) podjął również pełnomocnik Wnioskodawczyni. W odpowiedzi
        na wiadomość e-mail wystosowaną przez pełnomocnika Wnioskodawczyni,
        przedstawiciel (...) w dniu (...) 2025 roku wysłała wiadomość mailową, w której
        wskazała, że magazyn położony we (...) przy ul. (...), będący docelowym miejscem
        dostawy nie należy do (...). Na powyższe wskazał również inny przedstawiciel (...) (...),
        który w dniu (...) 2025 roku z w mailu wystosowanym do pełnomocnika
        Wnioskodawczyni wskazał, że magazyn położony we (...) pod adresem: (...) nie
        należy do (...), jak również, że Wnioskodawczyni padła ofiarą oszustwa. Ponadto, w
        dniu (...) 2025 roku (...) przesłał na adres mailowy pełnomocnika Wnioskodawczyni
        wiadomość e-mail, do której to wiadomości został załączony dokument zawierający
        oświadczenie przedstawiciela (...) – (...), z którego wynika, że Wnioskodawczyni nigdy
        nie należała do dostawców (...).
      6) Pytanie: Czy ww. towary były ubezpieczone i czy podjęła Pani działania w celu
        uzyskania odszkodowania od ubezpieczyciela (jeżeli tak, proszę wskazać jakie)?
        Odpowiedź: Towary objęte zrealizowanym przez Wnioskodawczynię zamówieniem
        nie były ubezpieczone.
      7) Pytanie: W związku z informacją zawartą w opisie sprawy:
          (...) nadawca wiadomości potwierdził wykonanie zamówienia i dostarczenie
          opakowań (...)
        proszę wskazać czy oprócz ww. informacji od „nadawcy wiadomości” posiada
        Pani potwierdzony podpisem/pieczęcią nabywcy odbiór towaru na liście
        przewozowym CMR, o którym mowa w opisie sprawy?
        Odpowiedź: Jak już zostało wskazane w treści wniosku o wydanie interpretacji
        indywidualnej z dnia 17 września 2025 roku, przewóz zamówionego towaru do
        magazynu położonego we (...) pod adresem: (...) został udokumentowany listem
        przewozowym CMR. Na liście przewozowym CMR widnieje podpis i stempel
        Wnioskodawczyni (jako nadawcy zamówienia) oraz przewoźnika. Na liście
        przewozowym CMR nie widnieje podpis nabywcy towaru.
      8) Pytanie: Czy transakcja, realizowana przez Panią w ramach otrzymanego
        zamówienia, będąca przedmiotem opisu sprawy oraz objęta zakresem
        postawionego we wniosku pytania nr 4, stanowiła świadczenie kompleksowe?
        Odpowiedź: Transakcja realizowana przez Wnioskodawczynię w ramach
        otrzymanego zamówienia stanowiła świadczenie kompleksowe. Wnioskodawczyni
        w ramach realizacji ww. zamówienia wykonała bowiem kilka świadczeń, które
        służyły realizacji głównego celu gospodarczego transakcji, tj. dostawie zamówionych
        (...) sztuk pudełek kartonowych typu (...) o wymiarach (...) mm. Świadczenia
        składowe wchodzące w zakres ww. zamówienia miały bowiem charakter
        komplementarny (poszczególne usługi składały się w całość i były ze sobą ściśle
        powiązane), zaś nabywca nie był zainteresowany odrębną realizacją poszczególnych
        usług składających się na ww. zamówienie.

      9) Pytanie: Jakie czynności składające się na realizację zamówienia na rzecz
        kontrahenta stanowiły czynność główną (dominującą), a jakie stanowiły czynności
        pomocnicze/ dodatkowe?
        Odpowiedź: Czynnością główną (dominującą) składającą się na realizację
        zamówienia przez Wnioskodawczynię było wytworzenie (...) sztuk pudełek
        kartonowych typu (...) o wymiarach (...) mm. Czynnościami pomocniczymi były
        usługa przygotowania wykrojnika oraz usługa transportowa.
      10) Pytanie: Czy przygotowanie wykrojnika było związane z dostawą konkretnej partii
        towaru (pudełek)?
        Odpowiedź: Przygotowanie wykrojnika było ściśle związane z dostawą partii
        pudełek objętych zrealizowanym w dniu (...) 2025 roku przez Wnioskodawczynię
        zamówieniem. Wykrojnik został przygotowany dla tej konkretnej partii pudełek.
        Zamówienie obejmowało bowiem opakowania o sprecyzowanym rozmiarze,
        rozwiązaniu konstrukcyjnym, ponadto opakowania miały być wykonane z
        konkretnego surowca, co wymuszało przygotowanie wykrojnika
        spersonalizowanego i dostosowanego do zamówionej partii opakowań. Wykrojnik
        jest bowiem tworzony indywidualnie do danego zamówienia. Wyprodukowanie
        opakowań o konkretnym kształcie i rozmiarze wymagało zatem przygotowania
        wykrojnika, dzięki któremu było następnie możliwe wytworzenie partii opakowań
        dostosowanej do potrzeb i wymogów kontrahenta.
      11) Pytanie: Czy w cenie towaru (pudełek) został uwzględniony koszt przygotowania
        wykrojnika i koszt transportu?
        Odpowiedź: Koszt przygotowania wykrojnika oraz koszt transportu zamówionych
        pudełek, mimo wyszczególnienia w odrębnych pozycjach na fakturze VAT nr (...) z
        dnia (...) 2024, został uwzględniony w finalnej cenie za zrealizowane przez
        Wnioskodawczynię zamówienie. Ww. faktura VAT opiewa bowiem na kwotę (...)
        euro, w której to kwocie został uwzględniony zarówno koszt przygotowania
        wykrojnika, jak i koszt transportu pudełek, (ww. koszty stanowiły bowiem integralne
        składniki ceny za zrealizowaną przez Wnioskodawczynię dostawę pudełek).
      12) Pytanie: Czy między poszczególnymi czynnościami składającymi się na realizację
        zamówienia istnieje zależność powodująca, że nie mogą być one świadczone
        odrębnie? Jeżeli tak, proszę wskazać na czym konkretnie polega ta zależność.
        Odpowiedź: Między poszczególnymi częściami składającymi się na realizację
        zamówienia istniała zależność powodująca, że nie mogły być one świadczone
        odrębnie. Bez przygotowania konkretnego wykrojnika niemożliwe byłoby
        przygotowanie zamówionej partii kartonów (tj. kartonów o konkretnym rozmiarze i
        kształcie). Wykrojnik umożliwia bowiem maszynowe wycinanie kształtów w danym
        materiale (kartonie, papierze, tekturze itp.). Jak już zostało wskazane powyżej,
        ponieważ zamówienie obejmowało opakowania o sprecyzowanym rozmiarze i
        kształcie, konieczne było zatem przygotowanie konkretnego wykrojnika
        dostosowanego do zamówionej partii opakowań. Przygotowanie wykrojnika
        umożliwiło następnie wyprodukowanie przez Wnioskodawczynię zamówionej partii
        opakowań kartonowych, tj. (...) sztuk pudełek kartonowych typu (...) o wymiarach
        (...) mm. Z kolei bez usługi obejmującej transport zamówionych pudełek
        kartonowych niemożliwe byłoby dostarczenie ww. towarów do docelowego miejsca
        dostawy, a co za tym idzie bez wykonania usługi transportowej nie można byłoby
        uznać, że doszło do realizacji zamówienia na dostawę ww. pudełek kartonowych.
        Mając zatem na względzie powyższe stwierdzić należy, że między poszczególnymi
        częściami składającymi się na realizację zamówienia istniała zależność powodująca,
        że nie mogły być one świadczone odrębnie.

    Pytania
      1) Czy w zaistniałym stanie faktycznym dostawa towarów na terytorium innego
        państwa członkowskiego UE na rzecz podmiotu, który wszedł w posiadanie
        towarów na skutek oszustwa, stanowi wewnątrzwspólnotową dostawę towarów,
        opodatkowaną podatkiem od towarów i usług?
      2) Czy prawidłowym sposobem eliminacji z obrotu prawnego wystawionej przez
        Wnioskodawczynię faktury VAT, która nie odzwierciedla rzeczywistego przebiegu
        zdarzeń gospodarczych ze względu na oszustwo popełnione przez rzekomego
        przedstawiciela (...), jest dokonanie przez Wnioskodawczynię korekty ww. faktury
        „do zera” i doręczenie tak skorygowanej faktury kontrahentowi (...), niezależnie od
        tego, że nie uiścił należności wynikającej z faktury pierwotnej?
      3) Czy w stanie faktycznym sprawy właściwym działaniem Wnioskodawczyni będzie
        nieujmowanie w deklaracji miesięcznej oraz informacji podsumowującej zarówno
        pierwotnych danych wynikających z faktury dokumentującej zdarzenie opisane w
        stanie faktycznym, jak też korekty ww. faktury?
      4) Czy Wnioskodawczyni prawidłowo udokumentowała dokonaną transakcję
        (świadczenie złożone), na którą składała się dostawa towarów (jako świadczenie
        główne) oraz usługa transportu oraz usługa przygotowania wykrojnika (jako
        świadczenia pomocnicze) poprzez wykazanie kosztów transportu oraz kosztów
        przygotowania wykrojnika w odrębnych pozycjach na fakturze VAT, stosując do ww.
        usług dodatkowych składających się na świadczenie główne stawkę 0% VAT
        właściwą dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów?
    Pani stanowisko w sprawie
    Ad 1
    W ocenie Wnioskodawczyni, w stanie faktycznym sprawy nie doszło do
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, ani żadnej innej czynności podlegającej
    opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Stosownie do treści art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t.j. - Dz. U. z 2025 r. poz. 775 z późn. zm.) (dalej: ustawa o VAT) opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Idąc dalej, zgodnie z art. 7 ust. 1 zd. 1 ustawy o VAT przez dostawę towarów, o której
    mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, rozumie się przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel.
    Jak z kolei stanowi art. 13 ust. 1 ustawy o VAT przez wewnątrzwspólnotową dostawę
    towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT, rozumie się wywóz towarów z
    terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 ustawy o VAT na terytorium
    państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 2-8 ustawy
    o VAT.
    Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy o VAT, przepis art. 13 ust. 1 przywołanej ustawy stosuje się
    pod warunkiem, że nabywca towarów jest:

      1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji
        wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż
        terytorium kraju
      2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest
        zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium
        państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju
      3) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą
        podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na
        terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi
        w pkt 1 i 2 powyżej, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które,
        zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia
        poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą
        akcyzą
      4) podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2 powyżej, działającym
        (zamieszkującym) w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli
        przedmiotem dostawy są nowe środki transportu.
    W myśl art. 13 ust. 3 ustawy o VAT za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów uznaje się
    również przemieszczenie przez podatnika, o którym mowa w art. 15 ustawy o VAT, lub na
    jego rzecz towarów należących do jego przedsiębiorstwa z terytorium kraju na terytorium
    państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, które zostały przez tego podatnika na
    terytorium kraju w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone,
    wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów,
    albo sprowadzone na terytorium kraju w ramach importu towarów. Jeżeli mają służyć
    działalności gospodarczej podatnika.
    W tym miejscu zaznaczenia wymaga, że ustawa o VAT nie zawiera szczególnych
    unormowań dotyczących sposobu postępowania sprzedającego, który padł ofiarą
    przestępstwa oszustwa polegającego na wyłudzeniu od niego towaru lub usług przez
    podmiot podszywający się pod rzeczywistego kontrahenta. W ocenie Wnioskodawczyni
    wywóz towarów z terytorium RP dokonany w wyniku błędnego przeświadczenia, iż doszło
    do zawarcia umowy z kontrahentem, podczas gdy tak naprawdę Wnioskodawczyni padła
    ofiarą przestępstwa oszustwa, nie stanowi odpłatnej dostawy towarów na terytorium
    kraju, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, ani wewnątrzwspólnotowej
    dostawy towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT i nie podlega w
    związku z powyższym opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zaakcentować należy, iż zgodnie z treścią art. 6 pkt 2 ustawy o VAT, przepisów niniejszej
    ustawy nie stosuje się do czynności, które nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej
    umowy. Mając powyższe na względzie, nie może budzić wątpliwości, iż sytuacja, w której
    znalazła się Wnioskodawczyni zalicza się do przypadku, o którym mowa w art. 6 pkt 2
    ustawy o VAT. Skoro oszustwo jest czynem sankcjonowanym przez kodeks karny, to mamy
    do czynienia z czynnością, o której mowa w art. 6 pkt 2 ustawy VAT, a więc czynnością
    niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT. Oszustwa, którego ofiarą padła
    Wnioskodawczyni, nie można bowiem traktować jako prawnie skutecznej umowy, zaś
    organy władzy państwowej nie mogą czerpać korzyści (w tym korzyści podatkowych) z
    czynności, których państwo samo zabroniło. Powyższe potwierdza chociażby stanowisko
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wyrażone w wyroku z dnia 25 marca
    2023 roku, wydanego w sprawie o sygn. Akt: I SA/Ke 168/23, w której ww. Sąd wskazał, że
    „wydanie towaru oszustowi skutkuje niemożnością kwalifikowania tych czynności jako
    prawnie skuteczne wykonanie umowy dostawy”.
    Podstawowym warunkiem pozwalającym na przyjęcie, iż doszło do zaistnienia czynności, o
    których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy o VAT jest przeniesienie przez dostawcę
    prawa do rozporządzania towarem jak właściciel (art. 7 ust 1 w zw. Z art. 13 ust. 1 ustawy
    o VAT). Na kanwie stanu faktycznego sprawy nie można uznać, że Wnioskodawczyni

    przeniosła ww. prawa na (...) (który to podmiot nie złożył w rzeczywistości zamówienia), jak
    również na nadawcę wiadomości (Wnioskodawczyni nie wiedziała bowiem, że nadawca
    wiadomości podszywa się pod przedstawiciela firmy (...)).
    Zaprezentowane przez Wnioskodawczynię stanowisko znajduje odzwierciedlenie w
    orzecznictwie Wojewódzkich Sądów Administracyjnych. Przykładowo w wyroku
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 września 2023 roku, wydanego
    w sprawie o sygn. akt: I SA/Łd 553/23, wskazano, iż: „trudno zgodzić się z organem, że
    strona przeniosła prawo do rozporządzania towarem, a w konsekwencji, że doszło do
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towaru, skoro do przeniesienia posiadania tego towaru
    doszło na skutek wprowadzenia strony skarżącej w błąd i towarem tym dysponuje
    nieznany podmiot. (...) Nie można przenieść prawa do rozporządzania towarem na
    nieznany, nieustalony podmiot, gdyż bezsprzecznie wykracza to poza sferę woli podmiotu
    wykonującego dostawę, a nadto uniemożliwia kontrolę obrotu i rozliczeń podatkowych”.
    Tożsame zapatrywanie wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z
    dnia 19 września 2023 roku, sygn. akt: I SA/Wr 84/23: „nie jest właściwe stanowisko
    organu interpretacyjnego, że spółka dokonała dostawy na rzecz nabywcy posiadającego
    właściwy i ważny numer identyfikacyjny oraz przeniosła na niego prawo do
    rozporządzania towarem w rozumieniu art. 7 ust. 1 VATu, a w konsekwencji, że doszło do
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towaru. Skoro do wydania towaru przez skarżącą doszło
    na skutek oszustwa, to nie doszło do przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak
    właściciel, a towarem w wyniku tych czynności dysponował niezidentyfikowany podmiot,
    który wszedł w posiadanie w warunkach wskazujących na popełnienie przestępstwa”. W
    podobnym tonie wypowiedział się również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w
    wyroku z dnia 26 stycznia 2023 roku, wydanym w sprawie o sygn. akt: I SA/Kr 1154/22
    „spółka, na skutek wprowadzenia w błąd co do podmiotu będącego kupującym towar, nie
    przeniosła prawa do rozporządzania towarem na podmiot znany na rynku i wiarygodny,
    lecz wydała towar oszustowi trudno w tej sytuacji uznać za trafne stanowisko organu
    interpretacyjnego, że spółka skarżąca przeniosła prawo do rozporządzania towarem”.
    W kontekście powyższego, przywołania wymaga również wyrok Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej z dnia 14 lipca 2005 roku w sprawie C-435/03 British American Tobacco
    International ltd, Newman Shipping & Agency Company NV przeciwko Belgische Staat (Dz.
    U. UE. C. Z 2005 r. Nr 217, str. 13/2). Stan faktyczny, na gruncie którego został wydany ww.
    wyrok dotyczy wprawdzie kradzieży towaru, natomiast można go również odnieść do
    wejścia w posiadanie towaru przez oszusta, w okolicznościach przedstawionych przez
    Wnioskodawczynię w niniejszym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.
    W przedmiotowym wyroku TSUE orzekł, iż „kradzież towarów nie stanowi „świadczonej
    odpłatnie dostawy towarów” w rozumieniu art. 2 Szóstej Dyrektywy Rady nr 77/388/EWG z
    dnia 17 maja 1977 r. W sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w
    odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej:
    ujednolicona podstawa wymiaru podatku i w związku z tym nie stanowi czynności
    opodatkowanej podatkiem VAT. Okoliczność, że towary tego rodzaju, jak w postępowaniu
    przed sądem krajowym, opodatkowane są podatkiem akcyzowym nie ma wpływu na
    powyższy wniosek.” TSUE przyjął zatem, że kradzież towarów nie stanowi dostawy
    towarów dokonywanej odpłatnie. W ww. Orzeczeniu TSUE wskazał również, że kradzież
    towarów nie może być traktowana jako „dostawa towarów”, ponieważ dostawa towarów
    oznacza przeniesienie prawa do rozporządzania dobrami materialnymi jak właściciel. W
    przypadku kradzieży towaru, podmiot, który się jej dopuszcza jest jedynie dzierżycielem.
    Skutkiem kradzieży nie jest bowiem uzyskanie przez podmiot dopuszczający się kradzieży
    prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. W ocenie TSUE kradzież nie może być
    zatem uznana za zdarzenie powodujące przeniesienie ww. prawa między pokrzywdzonym
    a sprawcą kradzieży.
    Mając na uwadze przytoczone powyżej stanowiska judykatury, raz jeszcze zaznaczenia
    wymaga, że opisanego w niniejszym wniosku zdarzenia, polegającego na wydaniu towaru

    oszustowi nie można traktować jako czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem
    VAT.
    Zamiarem Wnioskodawczyni było tak naprawdę dokonanie wewnątrzwspólnotowej
    dostawy towarów, w tym przeniesienie prawa do rozporządzania towarem na (...). Nie jest
    jednak uprawnione stanowisko, że Wnioskodawczyni przeniosła prawo do rozporządzania
    towarem na oszusta, gdyż nie miała ona takich intencji. Wydając towar
    niezidentyfikowanemu podmiotowi działała ona bowiem w okolicznościach wskazujących
    na popełnienie przestępstwa, którego ofiarą padła. Jak trafnie wskazuje się w
    orzecznictwie: „nie do pomyślenia jest w demokratycznym państwie prawa przekonanie,
    ze w wyniku przedmiotowej czynności [oszustwa] przeniesiono prawo do rozporządzania
    towarem na rzecz oszusta. Zaakceptowanie tego oczywiście niezasadnego poglądu
    prowadziłoby wprost do uznania, że uprawnienie to można nabyć za pomocą czynu
    zabronionego, co jest nie do przyjęcia. Wykraczałoby to poza granice art. 2 Konstytucji RP i
    godziło w pewność obrotu gospodarczego” (wyrok WSA w Krakowie z 26 stycznia 2023 r,
    sygn. akt: I SA/Kr 1154/11).
    Dodatkowo, w ocenie Wnioskodawczyni w stanie faktycznym sprawy, przemieszczenie
    towarów z terytorium RP na terytorium innego państwa członkowskiego UE na skutek
    oszustwa dokonanego przez osobę podszywającą się pod rzeczywistego kontrahenta nie
    wypełnia również cech przemieszczenia, o którym mowa w art. 13 ust. 3 ustawy o VAT, tj.
    nietransakcyjnej wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, w przypadku której
    przemieszczone do innego państwa UE towary mają służyć działalności gospodarczej
    podatnika.
    Ad 2
    Z uwagi na fakt, iż w stanie faktycznym sprawy nie doszło do czynności podlegającej
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, prawidłowym sposobem eliminacji z
    obrotu prawnego faktury VAT wystawionej przez Wnioskodawczynię (jako, że ww. faktura
    nie odzwierciedla rzeczywistego zdarzenia gospodarczego) jest dokonanie przez
    Wnioskodawczynię korekty ww. faktury VAT „do zera” oraz doręczenie skorygowanej w ten
    sposób faktury (...), niezależnie od tego, że (...) nie dokonało zapłaty należności wynikającej
    z faktury pierwotnej.
    Stosownie bowiem do treści art. 106b ust 1 ustawy o VAT, podatnik jest obowiązany
    wystawić fakturę dokumentującą:
      1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a
        pkt 2 ustawy o VAT, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku,
        podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz
        osoby prawnej niebędącej podatnikiem;
      2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba ze podatnik korzysta
        z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a ustawy o VAT;
      3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany w
        pkt 1 powyżej;
      4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o
        których mowa w pkt 1 i 2 powyżej, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:
        a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
        b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust 5
        pkt 4 ustawy o VAT;
        c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a
        ust. 1b ustawy o VAT.
    Idąc dalej, jak wynika z art 106j ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT, w przypadku gdy po
    wystawieniu faktury stwierdzono pomyłkę w jakiejkolwiek pozycji faktury, podatnik
    wystawia fakturę korygującą.

    W ocenie Wnioskodawczyni, na gruncie stanu faktycznego sprawy nie doszło do transakcji
    udokumentowanej wystawioną przez Wnioskodawczynię na rzecz (...) fakturą VAT (z racji
    tego, że to nie (...) złożyła zamówienie, nie doszło to zawarcia jakiejkolwiek prawnie
    skutecznej umowy z (...) lub podmiotem trzecim). O powyższym świadczy również fakt, iż
    Wnioskodawczyni złożyła zawiadomienie o możliwości popełnienie przestępstwa oszustwa
    przez nadawcę wiadomości do Prokuratury Rejonowej w (...).
    Wystawiona przez Wnioskodawczynię faktura VAT nie odzwierciedla rzeczywistego
    przebiegu zdarzenia gospodarczego. Ponieważ jednak faktura ta została wprowadzona do
    obrotu prawnego (została ona przesłana (...)), nie jest możliwe jej anulowanie. W ocenie
    Wnioskodawczyni w takiej sytuacji możliwe jest wyłącznie wystawienie faktury korygującej
    „do zera” stosownie do treści art. 106j ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT. Na gruncie stanu
    faktycznego sprawy mamy bowiem do czynienia z przypadkiem, o którym mowa w
    przywołanym powyżej przepisie, tj. gdy po wystawieniu faktury stwierdzono pomyłkę w
    jakiejkolwiek pozycji faktury.
    Mając powyższe na względzie, w zaistniałym stanie faktycznym, w ocenie
    Wnioskodawczyni prawidłowym rozwiązaniem byłoby wystawienie przez
    Wnioskodawczynię faktury korygującej „do zera” na (...) i doręczenie jej ww. podmiotowi.
    Ad 3
    W ocenie Wnioskodawczyni, w zakresie zdarzenia opisanego w stanie faktycznym sprawy,
    skoro nie może ono być udokumentowane fakturą jako czynność niepodlegająca
    opodatkowaniu podatkiem VAT, to dane wynikające z faktury pierwotnej i jej korekty nie
    powinny zostać ujęte w deklaracji miesięcznej składanej na potrzeby podatku VAT oraz w
    informacji podsumowującej.
    Ad 4
    Zdaniem Wnioskodawczyni, w sytuacji gdy mamy do czynienia ze świadczeniem złożonym
    nie ma przeszkód, aby koszty usług dodatkowych, tj. świadczeń pomocniczych (w stanie
    faktycznym sprawy koszt transportu oraz koszt przygotowania wykrojnika), które składały
    się na wykonaną przez Wnioskodawczynię dostawę (świadczenie główne) były
    prezentowane w odrębnych pozycjach na tej samej fakturze VAT dokumentującej
    transakcję, a także nie ma przeszkód do zastosowania tej samej stawki podatku VAT
    właściwej dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (tj. stawki 0%) do dostawy
    towarów oraz do usług obejmujących koszty transportu oraz koszty przygotowania
    wykrojnika, a więc usług dodatkowych składających się na ww. dostawę.
    Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem art. 29
    ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5 ustawy o VAT, jest
    wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca
    otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej,
    włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym
    charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług
    świadczonych przez podatnika. Podstawa opodatkowania obejmuje wobec tego także
    koszty dodatkowe takie jak m.in. prowizje, koszty transportu pobierane przez
    dokonującego dostawę lub usługodawcę od nabywcy usługi.
    Powyższe potwierdza m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja
    2002 r., wydany w sprawie o sygn. akt: I SA/Wr 120/01, w którym to wyroku wskazano, iż
    „świadczenie sprzedawcy zobowiązującego się dostarczyć towar kupującemu do
    wskazanego przez niego miejsca obejmuje także koszty transportu. To oznacza, że na
    podstawie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług
    oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) podstawa opodatkowania takiej
    sprzedaży obejmuje również koszty przewozu, niezależnie od podmiotu realizującego ten
    przewóz, a całość świadczenia powinna być opodatkowana według stawki podatkowej
    właściwej dla realizacji tego świadczenia, czyli sprzedaży towaru”.

    Zaprezentowane powyżej stanowisko znajduje również swoje odzwierciedlenie w
    przepisach prawa UE. Zgodnie z art. 78 lit. B Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE.
    L. Z 2006 r. Nr 347, str. 1 z późn. zm.): „do podstawy opodatkowania wlicza się
    następujące elementy:
      a) podatki, cła, opłaty i inne należności, z wyjątkiem samego VAT;
      b) koszty dodatkowe, takie jak koszty prowizji, opakowania, transportu i ubezpieczenia,
        pobierane przez dostawcę lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy.
    Dodać również należy, iż w przypadku usługi obejmującej transport wyżej wymienione
    zasady obowiązują niezależnie od tego, czy transport jest dokonywany własnym
    transportem, czy też przez inny podmiot.
    W tym miejscu wskazać należy, iż również organy podatkowe prezentują opisane powyżej
    stanowisko. Przykładowo w interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 3
    sierpnia 2012 roku, znak: ITPP2/443-623/12/MD Organ uznał za prawidłowe stanowisko, z
    którego wynika, że „(...) Koszty dowozu towarów do klientów nie powinny być odrębnie
    opodatkowane, (...) W opinii spółki nie ma przeszkód, aby takie koszty były dla celów
    pozafiskalnych prezentowane na fakturze jako osobna pozycja. Transport stolarki
    wskazywany na fakturze jest jedynie elementem umowy dostawy stolarki. Prezentacja
    transportu w osobnej fakturze służy wyłącznie celom biznesowym”.
    Zważywszy na powyższe, w stanie faktycznym sprawy za prawidłowe należało uznać
    postępowanie Wnioskodawczyni w zakresie, w jakim Wnioskodawczyni zastosowała do
    usług dodatkowych składających się na dostawę towarów (tj. kosztów usługi
    transportowej oraz kosztów przygotowania wykrojnika) tą samą stawkę podatku VAT, jaką
    zastosowała w przypadku dostawy towarów, tj. stawkę 0% VAT właściwą dla
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Skoro bowiem kwota należna stanowiąca
    całość świadczenia należnego od nabywcy obejmuje wszystkie elementy kosztów
    związanych z dokonywaną przez podatnika dostawą oraz inne elementy kształtujące
    kwotę żądaną od nabywcy, to koszty wyłożone przez podmiot realizujący dostawę w
    imieniu nabywcy powinny wchodzić w podstawę opodatkowania i nie powinny być
    fakturowane odrębną stawką podatku VAT właściwą dla tych usług.
    Ponadto, nie było również przeszkód do tego, aby ww. koszty świadczeń pomocniczych
    składających się na realizację świadczenia głównego, tj. koszty usługi transportowej oraz
    koszt przygotowania wykrojnika, zostały wyszczególnione na fakturze VAT w odrębnych
    pozycjach. Takie wyodrębnienie ma bowiem charakter czysto techniczny i służy jedynie
    prezentacji kalkulacji ceny za wykonaną dostawę.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej "podatkiem",
      podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

    Według art. 2 pkt 1 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
    Na mocy art. 2 pkt 3 ustawy:
      Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się terytoria państw członkowskich Unii
      Europejskiej (...).
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Według art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Z kolei według art. 13 ust. 1 ustawy:
      Przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5,
      rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych
      w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z
      zastrzeżeniem ust. 2-8.
    Natomiast, zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy:
      Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:
      1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby
        transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego
        innym niż terytorium kraju;
      2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest
        zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium
        państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
      3) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą
        podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na
        terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju,
        niewymienionymi w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe,
        które, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą
        zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych
        z zapłaconą akcyzą;
      4) podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w
        innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem
        dostawy są nowe środki transportu.
    Na podstawie art. 13 ust. 6 ustawy:
      Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy
      jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od
      podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, z zastrzeżeniem ust. 7.
    Zatem gdy następuje wywóz towarów z terytorium Polski na terytorium innego państwa
    członkowskiego Unii Europejskiej w wyniku dokonania dostawy towarów z ustalonym
    nabywcą, tj. przeniesienia na konkretny podmiot prawa do dysponowania wywożonym

    towarem jak właściciel, co do zasady, zachodzi wówczas transakcja
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w sprzedaży, której po stronie nabywcy
    odpowiada wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie.
    W myśl art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub
      transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę
      trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub
      transportu do nabywcy.
    Jednocześnie ustawodawca przewidział możliwość wyłączenia stosowania przepisów
    ustawy.
    Z art. 6 pkt 2 ustawy wynika bowiem, że:
      Przepisów ustawy nie stosuje się do czynności, które nie mogą być przedmiotem
      prawnie skutecznej umowy.
    Z opisu sprawy wynika, że jest Pani czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług
    oraz podatnikiem VAT UE i prowadzi Pani działalność gospodarczą pod firmą (...) Zakład X.
    Zakres Pani działalności gospodarczej obejmuje m.in. produkcję (...).
    (...) 2024 roku na Pani adres e-mail została wysłana wiadomość e-mail od osoby
    posługującej się imieniem i nazwiskiem Y oraz adresem mailowym: (...) (dalej: nadawca
    wiadomości). Wskazana powyżej wiadomość zawierała zapytanie dotyczące możliwości
    wyprodukowania i dostarczenia opakowań kartonowych typu (...). Z ww. wiadomości
    wynikało, że nadawca wiadomości działa jako kierownik ds. zakupów w imieniu (...) z
    siedzibą we (...) - podmiotu zrzeszonego w ramach (...).
    Dotychczas nie dokonywała Pani sprzedaży do podmiotów z (...), więc postrzegała
    realizację tego zamówienia jako szansę otwarcia nowych rynków zbytu, która może być
    początkiem współpracy na większą skalę. Po dokonaniu czynności sprawdzających firmę
    (...) i jej kondycję finansową, zrealizowała Pani pierwsze zamówienie. Zamówienie zostało
    wysłane za pośrednictwem firmy transportowej świadczącej na Pani rzecz usługi przewozu
    towarów, co zostało udokumentowane listem przewozowym CMR. Miejscem dostawy był
    magazyn położony we (...), przy czym nadawca wiadomości poinformował Panią mailowo
    o zmianie miejsca dostawy i zamówienie zostało wysłane na zmieniony adres magazynu i
    tam dostarczone. Tego samego dnia Pani przedstawicielka poinformowała mailem
    nadawcę wiadomości o realizacji zamówienia i dostarczeniu zamówionych opakowań pod
    wskazany adres, a także przesłała fakturę, dokumentującą ww. transakcję jako
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów opodatkowaną stawką 0%.
    W odpowiedzi na powyższą wiadomość nadawca wiadomości potwierdził wykonanie
    zamówienia i dostarczenie opakowań oraz zadeklarował podjęcie działań mających na
    celu uregulowanie należności wynikających z ww. faktury. Z uwagi na fakt, iż należność
    wynikająca z ww. faktury VAT nie została uregulowana przez (...) w terminie określonym w
    niniejszej fakturze, próbowała Pani skontaktować się z nadawcą wiadomości używając
    danych kontaktowych wynikających z treści korespondencji wymienianej z nadawcą
    wiadomości. Próby te okazały się bezskuteczne.
    Po dokonaniu dostawy skontaktowała się z Pani telefonicznie przedstawicielka (...)
    informując, iż jeden z członków (...) (będący dostawcą) zgłosił ww. (...), że pod
    przedstawiciela firmy (...), z którą Pani współpracowała może podszywać się inna osoba, o
    czym miały świadczyć rozbieżności w adresach e-mail, którymi posługiwał się
    przedstawiciel (...). Mając na uwadze zaistniałą sytuację, powzięła Pani wątpliwości co do
    tego, czy osobą, z którą prowadziła Pani korespondencję mailową był Y.
    Celem wyjaśnienia sprawy podjęła Pani próby komunikacji z (...), a także przesłała listem
    poleconym na adres (...) wezwanie do złożenia wyjaśnień. Nie otrzymała Pani jednak
    odpowiedzi zarówno na ww. wiadomości, jak i przesłane wezwanie. Próbę kontaktu z (...)

    podjął również Pani pełnomocnik, który wystosował do (...) wezwanie do zapłaty
    należności wynikającej z ww. faktury. Pracownik (...) wskazał, że magazyn położony we (...),
    będący docelowym miejscem dostawy, nie należy do (...). Następnie z Pani
    pełnomocnikiem skontaktował się mailowo przedstawiciel (...), który raz jeszcze wskazał,
    że ww. magazyn położony we (...) nie należy do (...), jak również, że padła Pani ofiarą
    oszustwa. (...) mimo otrzymania faktury nie zapłaciła należności z niej wynikających, z
    uwagi na fakt, że zamówienie nie zostało złożone przez ww. spółkę
    Jak wynika z powołanego wyżej art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której
    mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami
    jak właściciel.
    Również w świetle art. 14 ust. 1 Dyrektywy Rady 2006/112/WE w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 2006 r. nr 347/1, z późn. zm.), dalej
    zwana Dyrektywą 112, dostawa towarów oznacza przeniesienie prawa do rozporządzania
    rzeczą jak właściciel.
    W doktrynie i orzecznictwie utrwalony jest już pogląd, że nie należy utożsamiać prawa do
    rozporządzania rzeczą jak właściciel z przeniesieniem własności w świetle przepisów
    prawa cywilnego.
    Użyte w art. 7 ust. 1 ustawy i art. 14 ust. 1 Dyrektywy 112 pojęcie przeniesienie prawa do
    rozporządzania rzeczą jak właściciel nie jest tożsame z przeniesieniem własności w
    rozumieniu prawa cywilnego, gdyż obejmuje również przypadki, gdy doszło do
    przekazania szeroko pojętej kontroli ekonomicznej nad rzeczą, skutkiem czego można nią
    dysponować jak właściciel, mimo że nie miało miejsca prawne przejście własności na
    nabywcę.
    W orzecznictwie i praktyce Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pojawił się w tym
    kontekście termin „własność ekonomiczna”. W wyroku z dnia 8 lutego 1990 r., C-320/88 w
    sprawie Staatssecretaris van Financiën przeciwko Shipping and Forwarding Enterprise
    Safe BV, Trybunał stwierdził, że dostawa towarów w rozumieniu podatkowym nie
    ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy. Wskazał, że „własność
    ekonomiczna” to sytuacja, w której z punktu widzenia aspektów ekonomicznych oraz w
    rozumieniu potocznym należałoby uznać kogoś za właściciela rzeczy. Innymi słowy
    przejście własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejście własności w sensie
    prawnym. Tym samym definicja dostawy towarów obejmuje również sytuacje, gdy bez
    przeniesienia prawa własności następuje przejęcie władztwa ekonomicznego nad rzeczą.
    Istotne w tej mierze jest faktyczne dysponowanie towarem, a nie tytuł prawny do niego. A
    zatem fizycznie przemieszczenie (dostarczenie) towaru co do zasady wyczerpuje pojęcie
    dostawy w rozumieniu VAT. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy na nabywcę nie zostanie
    przeniesione prawo do rozporządzania towarem jak właściciel, to znaczy gdy jest on w
    jakiś sposób ograniczony w swobodzie dysponowania towarem. Należy przy tym uznać, że
    chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie
    rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem
    przeniesienie prawa własności. Zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie
    można interpretować jako „prawa własności”.
    Dlatego w orzecznictwie krajowym przyjmuje się, że dla zakwalifikowania transakcji jako
    dostawy towaru znaczenie ma przede wszystkim ekonomiczna strona transakcji, a więc
    przeniesienie, lub jego brak, ekonomicznego władztwa nad rzeczą (tak m.in. wyroki
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 listopada 2015 r., sygn. akt I FSK 883/14 oraz z
    15 grudnia 2017 r., sygn. akt I FSK 417/16).
    Z ww. art. 6 pkt 2 ustawy wynika, że przepisów ustawy nie stosuje się do czynności, które
    nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy. Brzmienie tego przepisu należy
    odczytywać w powiązaniu z art. 7 ust. 1 ustawy. Tym samym istotne jest czy czynność
    doprowadziła do możliwości korzystania z przedmiotu dostawy, który może podlegać

    legalnemu obrotowi i mieć wpływ na konkurencyjność. Istota przepisu art. 6 pkt 2 ustawy
    sprowadza się do tego, że wyłącza on z opodatkowania czynności, które są uznawane za
    nielegalne w obrocie prawnym i to jeszcze tylko wówczas, gdy czynności te nie mają
    wpływu na konkurencyjność. Jednocześnie TSUE dopuszcza w swoich orzeczeniach, że
    opodatkowanie powinno obejmować te czynności, które co prawda były niezgodne z
    prawem, jednakże mogłyby one być dokonane jako legalne (por. wyrok TSUE w sprawie C-
    455/98 z dnia 29 czerwca 2000 r., Tullihallitus przeciwko Kaupo Salumets i innym, wyrok
    TSUE w sprawie C-289/86 z dnia 5 lipca 1988 r., Vereniging Happy Family Rustenburgerstat
    przeciwko Inspecteur der Omzetbelasing).
    Jak wynika z uzasadnień przywołanych orzeczeń, TSUE wywiódł zasadę opodatkowania
    tych czynności z zasady neutralności podatku oraz z zasady unikania jakichkolwiek
    zakłóceń konkurencji. W ocenie TSUE w przypadku tych czynności nie można wprowadzać
    zasadniczego rozróżnienia pomiędzy czynnościami zgodnymi i niezgodnymi z prawem.
    Opodatkowanie powinno zatem obejmować te czynności, które co prawda były niezgodne
    z prawem, jednakże mogłyby być dokonane jako legalne. W przypadku towarów i usług,
    które mogą być przedmiotem normalnego obrotu i wykonywanej działalności
    gospodarczej, nieobjęcie opodatkowaniem czynności zabronionych i sprzecznych z
    prawem prowadziłoby do znacznego zakłócenia konkurencji. Podmioty, które dokonywały
    dostaw i odpłatnego świadczenia usług, jako transakcji sprzecznych z prawem,
    znajdowałyby się w znacznie lepszej sytuacji od podmiotów legalnie wykonujących swoje
    usługi. Ich towary i usługi – nieobciążone VAT – byłyby pod względem ceny bardziej
    atrakcyjne dla konsumentów.
    Okoliczności sprawy wskazują, że nie otrzymała Pani zapłaty za wysłany towar. Należy
    jednak zauważyć, że przepisy z zakresu podatku VAT nie uzależniają opodatkowania
    czynności od dokonania zapłaty. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że założeniem ww.
    transakcji była jej odpłatność. W analizowanym przypadku sama dostawa towaru, jako
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, faktycznie miała miejsce i
    została udokumentowana fakturą. Nabycie prawa do rozporządzania towarem jak
    właściciel zmaterializowało się w momencie, kiedy towar został przez Panią dostarczony
    pod wskazany adres. Przesłała Pani fakturę dokumentującą ww. transakcję drogą
    elektroniczną, na adres e-mail, pod którym do tej pory korespondowała Pani z
    kontrahentem. Zatem w okolicznościach sprawy miała miejsce dostawa towaru, o której
    mówi w art. 5 ust. 1 ustawy, bowiem doszło do przeniesienia prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel (art. 7 ust. 1 ustawy).
    Dopiero po dokonaniu transakcji i wywiezieniu towaru poza terytorium kraju powzięła
    Pani podejrzenie, że padła Pani ofiarą oszustwa. Natomiast zdarzenie gospodarcze, jakim
    jest dostawa towarów, faktycznie zaistniało. Realizując opisaną dostawę nie dokonała Pani
    czynności niepożądanej z punktu widzenia obowiązującego porządku prawnego. W
    sytuacji wyłudzenia towaru dochodzi do wykonania czynności podlegającej
    opodatkowaniu podatkiem VAT, której nie można utożsamiać z kradzieżą (wyrok WSA w
    Warszawie sygn. akt VIII SA/Wa 351/18). Tym samym dokonanej transakcji nie można
    uznać za czynność niebędącą przedmiotem prawnie skutecznej umowy.
    W konsekwencji, opisana przez Panią sytuacja będąca przedmiotem wniosku spełnia
    warunki do uznania jej za czynność opodatkowaną podatkiem VAT, ponieważ w ramach
    prowadzonej przez Panią działalności dokonała Pani dostawy towarów, która podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W przedmiotowej sprawie miała miejsce
    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy w zw. z
    art. 13 ust. 1 ustawy w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy, bowiem z okoliczności wynika, że została
    zrealizowana dostawa towarów, w ramach której nastąpił wywóz towarów z terytorium
    kraju na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Przy czym bez
    znaczenia pozostaje fakt, że dostawa nastąpiła na rzecz innego podmiotu niż wskazuje na
    to zamówienie. W rozpatrywanej sprawie miała miejsce dostawa towarów jako
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Z opisu sprawy wynika, że

    wysłany towar został dostarczony do wskazanego miejsca na terytorium (...), co zostało
    potwierdzone, a Pani wystawiła i przesłała fakturę dokumentującą sprzedaż.
    Należy zatem stwierdzić, że w niniejszej sprawie została zrealizowana dostawa towarów, w
    rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy na rzecz podmiotu innego niż ten, na który została
    wystawiona faktura. Przy tym, w wyniku dokonanej dostawy nastąpił wywóz towarów na
    terytorium państwa członkowskiego UE inne niż terytorium kraju. Zatem doszło do
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy,
    podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium kraju, na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy.
    Zgodnie z art. 41 ust. 3 ustawy:
      W wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0%, z
      zastrzeżeniem art. 42.
    Stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy:
      Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki
      podatku 0%, pod warunkiem że:
      1) podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny
        numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez
        państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod
        stosowany dla podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi;
      2) podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres
        rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące
        przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium
        kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż
        terytorium kraju;
      3) podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów,
        jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.
    Według art. 42 ust. 1a ustawy:
      Stawka podatku, o której mowa w ust. 1, nie ma zastosowania, jeżeli:
      1) podatnik nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1 lub ust. 3
        pkt 1, lub
      2) złożona informacja podsumowująca nie zawiera prawidłowych danych
        dotyczących wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów zgodnie z wymogami, o
        których mowa w art. 100 ust. 8
      – chyba że podatnik należycie na piśmie wyjaśnił uchybienie naczelnikowi urzędu
      skarbowego.
    W myśl art. 42 ust. 3 ustawy:
      Dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie
      potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej
      dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa
      członkowskiego innym niż terytorium kraju:
      1) dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora)
        odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie
        wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na
        terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju – w przypadku gdy
        przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),
      2) (uchylony)
      3) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku
      4) (uchylony)
      – z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.

    Natomiast w świetle art. 42 ust. 11 ustawy:
      W przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają
      jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa
      członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w
      ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa
      wewnątrzwspólnotowa, w szczególności:
      1) korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie;
      2) dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;
      3) dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa
        ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w
        takim przypadku inny – dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania;
      4) dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa
        członkowskiego innym niż terytorium kraju.
    Brzmienie art. 42 ust. 3 ustawy wskazuje na podstawowy katalog dokumentów,
    potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę do nabywcy na terytorium
    innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami
    określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Nie oznacza to jednak, że dla potwierdzenia tej
    okoliczności wymagane jest „łączne” posiadanie wszystkich typów dokumentów
    wymienionych w powyższych przepisach, o ile posiadane dokumenty jednoznacznie
    potwierdzają dostarczenie nabywcy towarów na terytorium innego państwa
    członkowskiego.
    Przenosząc powyższe na grunt analizowanej sprawy należy wskazać, że nie może Pani
    zastosować stawki podatku VAT w wysokości 0% względem dokonanej
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy.
    Wskazać należy, że istotą transakcji wewnątrzwspólnotowych jest opodatkowanie dostawy
    towaru w państwie przeznaczenia (do którego towar jest docelowo przemieszczany).
    Dostawa, która następuje na terytorium państwa dostawcy towarów, co do zasady, jest
    opodatkowania stawką VAT 0%. Natomiast w państwie nabywcy dostawa podlega
    opodatkowaniu według stawki podatku obowiązującej w tym państwie. Taki sposób
    opodatkowania transakcji ma na celu uniknięcie zakłócania konkurencji, powodowanego
    podwójnym opodatkowaniem lub brakiem opodatkowania.
    Z powołanych przepisów wynika, że aby wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów
    podlegała opodatkowaniu według stawki podatku VAT w wysokości 0% muszą być
    spełnione warunki, o których mowa w art. 42 ust. 1 ustawy, tj. nabywca towarów powinien
    posiadać i podać sprzedawcy właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji
    wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy,
    zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej (art. 42 ust. 1
    pkt 1 ustawy). Natomiast dostawca przed upływem terminu do złożenia deklaracji
    podatkowej za dany okres rozliczeniowy, powinien posiadać w swojej dokumentacji
    dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały
    wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa
    członkowskiego inne niż terytorium kraju (art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy). Jednocześnie,
    dostawca składając deklarację podatkową, w której wykazuje wewnątrzwspólnotową
    dostawę towarów powinien być zarejestrowany jako podatnik VAT UE (art. 42 ust. 1 pkt 3
    ustawy). Co istotne warunki, o których mowa w art. 42 ust. 1 ustawy, muszą być spełnione
    łącznie. Spełnienie tych warunków ma zagwarantować, że nastąpił wywóz towarów z
    jednego państwa członkowskiego (z kraju) i jego przemieszczenie na terytorium innego
    państwa członkowskiego oraz, że czynność ta zostanie potraktowana jako
    wewnątrzwspólnotowe nabycie w kraju odbiorcy i tam faktycznie opodatkowana.
    Z wniosku wynika, że dokonała Pani na rzecz (...) dostawy towarów, co zostało
    udokumentowane fakturą. Miejscem dostawy był magazyn położony we (...), a na

    wystawionej fakturze została wskazana jako nabywca spółka (...). Zamówienie zostało
    wysłane przez Panią do zamawiającego za pośrednictwem firmy transportowej, co zostało
    udokumentowane listem przewozowym CMR. Tego samego dnia Pani przedstawicielka
    poinformowała mailem zamawiającego o realizacji zamówienia i dostarczeniu
    zamówionych opakowań pod wskazany adres, a także przesłała fakturę. W odpowiedzi na
    wiadomość nadawca wiadomości potwierdził wykonanie zamówienia i dostarczenie
    opakowań. Z uwagi na fakt, iż należność wynikająca z ww. faktury nie została uregulowana
    przez (...), próbowała Pani bezskutecznie skontaktować się z nadawcą wiadomości. W
    międzyczasie powzięła Pani przypuszczenie, że padła ofiarą oszustwa, więc skontaktowała
    się Pani z (...) i uzyskała informację, że magazyn, do którego zostało wysłane zamówienie
    nie należy do spółki, a Pani nigdy nie należała do dostawców (...).
    Zatem, pomimo że w analizowanym przypadku doszło do wewnątrzwspólnotowej
    dostawy towarów, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy, to nie można uznać, że są
    spełnione warunki uprawniające Panią do zastosowania stawki podatku VAT w wysokości
    0%, wskazane w art. 42 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy. W analizowanym przypadku nabywca
    towarów (podmiot inny niż ten, na który wskazuje prowadzona korespondencja, a w
    konsekwencji wystawiona przez Panią faktura) nie podał Pani swojego właściwego i
    ważnego numeru identyfikacyjnego dla transakcji wewnątrzwspólnotowych zawierającego
    dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, nadanego mu przez
    właściwe państwo członkowskie, jak również nie można uznać, że posiada Pani dowody, że
    towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy, wywiezione z terytorium
    kraju, zostały dostarczone do nabywcy towarów (podmiotu innego niż ten, na który
    wskazuje prowadzona korespondencja, a w konsekwencji wystawiona przez Panią faktura)
    na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju.
    Odnosząc się do kwestii dotyczącej możliwości zastosowania stawki podatku VAT 0% w
    odniesieniu do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów udokumentowanej fakturą
    wystawioną na rzecz firmy (...), należy zatem uznać, że pomimo iż nastąpiło
    przemieszczenie towaru z Polski do innego państwa członkowskiego UE, to towar nie trafił
    do podmiotu, na rzecz którego została wystawiona faktura. Powyższe skutkuje brakiem
    możliwości opodatkowania tej dostawy stawką podatku VAT w wysokości 0%. W
    konsekwencji, dokonana przez Panią dostawa towarów podlega opodatkowaniu z
    zastosowaniem stawki podatku VAT właściwej dla sprzedawanych towarów.
    Podsumowując stwierdzić należy, że opisane w stanie faktycznym wydanie towarów
    podmiotowi podszywającemu się pod kontrahenta stanowi dostawę towarów
    opodatkowaną podatkiem od towarów i usług w kraju, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy,
    którą należy potraktować jako wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, jednakże bez
    możliwości opodatkowania tej dostawy stawką podatku w wysokości 0%.
    Tym samym Pani stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest nieprawidłowe.
    Odnosząc się do zakresu pytania nr 2 wskazuję, że kwestie dotyczące zasad wystawiania
    faktur i faktur korygujących zawarte zostały w art. 106a-106q ustawy.
    Stosownie do art. 106b ust. 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:
      1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art.
        106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku,
        podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz
        osoby prawnej niebędącej podatnikiem;
      2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik
        korzysta z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;
      3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany
        w pkt 1;

      4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o
        których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:
      a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
      b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5
        pkt 4,
      c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a
        ust. 1b.
    W myśl art. 106j ust. 1 ustawy:
      W przypadku gdy po wystawieniu faktury:
      1) podstawa opodatkowania lub kwota podatku wskazana w fakturze uległa zmianie,
      2) (uchylony)
      3) dokonano zwrotu podatnikowi towarów i opakowań,
      4) dokonano zwrotu nabywcy całości lub części zapłaty, o której mowa w art. 106b
        ust. 1 pkt 4,
      5) stwierdzono pomyłkę w jakiejkolwiek pozycji faktury
      – podatnik wystawia fakturę korygującą.
    Natomiast stosownie do art. 106j ust. 2 ustawy:
      Faktura korygująca powinna zawierać:
      1) (uchylony)
      2) numer kolejny oraz datę jej wystawienia;
      2a) numer identyfikujący w Krajowym Systemie e-Faktur fakturę, której dotyczy
        faktura korygująca, z wyjątkiem faktur korygujących wystawianych do faktur, dla
        których nie został nadany numer identyfikujący w Krajowym Systemie e-Faktur;
      3) dane zawarte w fakturze, której dotyczy faktura korygująca:
      a) określone w art. 106e ust. 1 pkt 1-5,
      b) nazwę (rodzaj) towaru lub usługi objętych korektą;
      4) (uchylony)
      5) jeżeli korekta wpływa na zmianę podstawy opodatkowania lub kwoty podatku
        należnego - odpowiednio kwotę korekty podstawy opodatkowania lub kwotę
        korekty podatku należnego z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych
        stawek podatku i sprzedaży zwolnionej;
      6) w przypadkach innych niż wskazane w pkt 5 - prawidłową treść korygowanych
        pozycji.
    Faktura jest dokumentem sformalizowanym (potwierdzającym zaistnienie określonego
    zdarzenia gospodarczego), który powinien spełniać szereg wymogów przewidzianych
    przepisami prawa.
    Prawidłowość materialno-prawna faktury zachodzi wówczas, jeżeli odzwierciedla ona
    zdarzenie gospodarcze. Wystawienie faktury należy rozumieć jako sporządzenie ww.
    dokumentu oraz jego przekazanie innemu podmiotowi (nabywcy), a przez to
    wprowadzenie faktury do obrotu prawnego.
    Z opisu sprawy wynika, że w związku z dokonaną dostawą na rzecz (...), do magazynu we
    (...), wystawiła Pani fakturę na (...) dokumentując transakcję jako wewnątrzwspólnotową
    dostawę towarów opodatkowaną stawką 0%. W związku z brakiem zapłaty za dostarczony
    towar próbowała Pani skontaktować się z osobą podającą się za przedstawiciela ww.
    firmy, który złożył zamówienie. Przy czym okazało się, że pod spółkę podszył się ktoś inny,
    zaś przedstawiciel (...) oświadczył, że nigdy nie należała Pani do dostawców (...). (...), mimo
    otrzymania od Pani faktury, nie zapłaciła należności z niej wynikających, z uwagi na fakt, że
    zamówienie nie zostało złożone przez ww. spółkę.

    Mając na uwadze przedstawione okoliczności sprawy oraz powołany stan prawny należy
    stwierdzić, że nie ma Pani możliwości dokonania korekty do „zera” faktury wystawionej za
    dokonaną dostawę towarów, bowiem czynności udokumentowane fakturą zostały
    faktycznie wykonane, a faktura została wprowadzona do obiegu prawnego.
    Jak wynika z treści przytoczonych przepisów, podatnik wystawia fakturę w przypadku
    sprzedaży towaru lub wykonania usługi. Faktura jest więc dokumentem potwierdzającym
    zaistnienie zdarzenia gospodarczego (potwierdzeniem nabycia określonych towarów lub
    usług). Wystawienie faktury należy rozumieć jako sporządzenie ww. dokumentu oraz jego
    przekazanie innemu podmiotowi, a przez to wprowadzenie faktury do obrotu prawnego.
    W rozpatrywanej sprawie – jak już stwierdzono w interpretacji - została zrealizowana
    dostawa towarów, w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy na rzecz podmiotu innego niż ten, na
    który została wystawiona faktura. Przy tym, w wyniku dokonanej dostawy nastąpił wywóz
    towarów na terytorium państwa członkowskiego UE inne niż terytorium kraju. Zatem
    doszło do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w art. 13 ust. 1
    ustawy podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium kraju,
    na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy. W związku z tym, nie ulega wątpliwości, że
    dostawa towarów została wykonana i powstał z tytułu jej wykonania obowiązek
    podatkowy. Istotne znaczenie ma fakt, że dostawa towarów została wykonana, a w
    następstwie czego doszło do wykonania czynności opodatkowanej podatkiem VAT, co w
    konsekwencji powoduje, że na gruncie ustawy wystąpiła czynność podlegająca
    opodatkowaniu tym podatkiem.
    Natomiast przepis art. 106j ust. 1 ustawy ściśle określa sytuacje, w których można
    wystawić fakturę korygującą.
    W tym miejscu należy wyjaśnić, że faktura korygująca wystawiana jest w celu podania
    właściwych, prawidłowych i zgodnych z rzeczywistością kwot i innych danych,
    decydujących o rzetelności wystawionego dokumentu. Tym samym, istotą faktur
    korygujących jest korekta faktur pierwotnych, tak aby dokumentowały rzeczywisty
    przebieg zdarzeń gospodarczych.
    W analizowanym przypadku nie zachodzą przesłanki do wystawienia faktur korygujących
    „do zera”, gdyż miało miejsce wykonanie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w
    świetle przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. W sytuacji opisanej we wniosku
    nie wystąpiła żadna z przesłanek wskazanych w art. 106j ust. 1 ustawy nakładająca na
    Panią dokonanie korekty wystawionej faktury.
    W konsekwencji nie ma Pani możliwości skorygowania do zera należności wynikającej z
    wystawionej na rzecz (...) faktury poprzez wystawienie faktury korygującej, ponieważ
    nastąpiło dokonanie dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od
    towarów i usług oraz po wystawieniu faktury nie zmieniły się warunki mające wpływ na
    cenę towarów. W szczególności nie udzielono rabatu, obniżki ceny, nie stwierdzono
    pomyłki w cenie, stawce, kwocie podatku ani też w jakiejkolwiek innej pozycji faktury.
    Zatem Pani stanowisko, w zakresie pytania nr 2 jest nieprawidłowe.
    Odnosząc się do kwestii objętej zakresem pytania nr 3 wskazać należy, że zgodnie z art.
    99 ust. 1 ustawy:
      Podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym
      deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca
      następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10, art. 130c,
      art. 133 i art. 138g ust. 2.
    W myśl art. 99 ust. 7c ustawy:
      Deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1-3, zawierają dane niezbędne do
      rozliczenia podatku, obliczenia jego wysokości, w tym wysokości podstawy

      opodatkowania, podatku należnego i podatku naliczonego, a także dane dotyczące
      podatnika.
    Jak stanowi art. 99 ust. 11c ustawy:
      Deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1-3, są składane zgodnie z wzorem
      dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o
      informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, który
      obejmuje deklarację i ewidencję, o której mowa w art. 109 ust. 3. Dokument
      elektroniczny, o którym mowa w zdaniu pierwszym, jest przesyłany w sposób
      określony w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej i
      zgodnie z wymaganiami określonymi w tych przepisach.
    W myśl art. 109 ust. 3 ustawy:
      Podatnicy, z wyjątkiem podatników wykonujących wyłącznie czynności zwolnione od
      podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82
      ust. 3 oraz podatników, u których sprzedaż jest zwolniona od podatku na podstawie
      art. 113 ust. 1 i 9 albo art. 113a ust. 1, są obowiązani prowadzić ewidencję
      zawierającą dane pozwalające na prawidłowe rozliczenie podatku i sporządzenie
      informacji podsumowującej, w szczególności dane dotyczące:
      1) rodzaju sprzedaży i podstawy opodatkowania, wysokości kwoty podatku
        należnego, w tym korekty podatku należnego, z podziałem na stawki podatku;
      2) kwoty podatku naliczonego obniżającego kwotę podatku należnego, w tym
        korekty podatku naliczonego;
      3) kontrahentów;
      4) dowodów sprzedaży i zakupów.
    Zgodnie z art. 109 ust. 3b ustawy:
      Podatnicy, o których mowa w art. 99 ust. 1, są obowiązani przesyłać, na zasadach
      określonych w art. 99 ust. 11c, za każdy miesiąc do urzędu skarbowego, za pomocą
      środków komunikacji elektronicznej, ewidencję, o której mowa w ust. 3, łącznie z
      deklaracją podatkową, w terminie do złożenia tej deklaracji.
    Powyższy przepis obliguje czynnych podatników podatku VAT do wykazywania
    określonych czynności w ewidencji oraz do przesyłania do urzędu skarbowego ewidencji
    prowadzonej na potrzeby podatku od towarów i usług, łącznie z deklaracją podatkową, w
    terminie do złożenia tej deklaracji, za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Z
    uwagi na to, że podatek od towarów i usług należy do grupy podatków powstających z
    mocy prawa, który pobierany jest w trybie tzw. samoobliczenia, dlatego też szczególnie
    istotną rolę w tym podatku odgrywają deklaracje podatkowe (plik JPK_VAT z deklaracją).
    Przy ich pomocy podatnik określa i zgłasza organowi podatkowemu (deklaruje) wysokość
    zobowiązania podatkowego. Deklaracja podatkowa (plik JPK_VAT z deklaracją) stanowi
    zatem opis zdarzeń, zaistniałych w określonym przedziale czasowym, który w efekcie ma
    doprowadzić do wykonania przez podatnika obowiązku zapłaty podatku lub zrealizowania
    swojego uprawnienia w postaci uzyskania zwrotu podatku od organu podatkowego.
    Jak już stwierdzono wcześniej, w rozpatrywanej sprawie doszło do wewnątrzwspólnotowej
    dostawy towarów, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy podlegającej opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług na terytorium kraju, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 5
    ustawy. Ponadto nie ma Pani również możliwości dokonania korekty do „zera”
    wystawionej faktury, gdyż, jak już zostało wskazane w niniejszej interpretacji, faktura
    pierwotna potwierdza dokonaną przez Panią dostawę uznaną za wewnątrzwspólnotową
    dostawę towarów.

    Jak wskazano wyżej, dla przedmiotowej dostawy nie można uznać, że są spełnione
    warunki uprawniające Panią do zastosowania stawki podatku VAT w wysokości 0%,
    wskazane w art. 42 ustawy. Tym samym ww. dostawa będzie opodatkowana stawką
    właściwą dla danego towaru.
    Zatem, biorąc pod uwagę okoliczności sprawy oraz powołane wyżej przepisy powinna Pani
    wykazać w deklaracji VAT (pliku JPK VAT) dostawę będącą przedmiotem wniosku jako
    dostawę opodatkowaną według stawki właściwej dla dostawy ww. towaru na terytorium
    kraju.
    Odnosząc się natomiast do konieczności wykazywania tych transakcji w informacji
    podsumowującej, wskazać należy, że stosownie do art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnicy, o których mowa w art. 15, zarejestrowani jako podatnicy VAT UE, są
      obowiązani składać w urzędzie skarbowym zbiorcze informacje o dokonanych
      wewnątrzwspólnotowych dostawach towarów w rozumieniu art. 13 ust. 1 i 3, do
      których ma zastosowanie art. 42 ust. 1, na rzecz podatników podatku od wartości
      dodanej lub osób prawnych niebędących takimi podatnikami, zidentyfikowanych na
      potrzeby podatku od wartości dodanej.
    Tym samym, jeżeli do dokonanej przez Panią dostawy towarów nie ma zastosowania
    stawka podatku, o której mowa w art. 42 ust. 1 ustawy, to nie należy jej wykazać w
    informacji podsumowującej VAT UE.
    A zatem stwierdzić należy, że powinna Pani wykazać opisane zdarzenie w deklaracji VAT,
    natomiast nie podlega ono wykazaniu w informacji podsumowującej.
    Tym samym Pani stanowisko w zakresie pytania nr 3 należy uznać za nieprawidłowe.
    Odnosząc się natomiast do kwestii objętej zakresem pytania nr 4 wskazać należy, że
    kwestia podstawy opodatkowania została zawarta w art. 29a ust. 1 ustawy, zgodnie z
    którym:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Z powyższego wynika, że art. 29a ust. 1 ustawy odnosi się do wszystkiego, co stanowi
    zapłatę, obejmując swym zakresem każdą formę zapłaty otrzymaną przez sprzedawcę z
    tytułu dostawy towarów lub wykonania usługi.
    W myśl art. 29a ust. 6 ustawy:
      Podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
        podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
        ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
        nabywcy lub usługobiorcy.
    Zagadnienie podstawy opodatkowania zostało także uregulowane w art. 73 Dyrektywy
    2006/112/WE. Zgodnie z ww. przepisem:
      W odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia usług innych niż te, o których mowa
      w art. 74-77, podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę
      otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę

      towarów lub świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej,
      włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub
      świadczenia.
    W myśl art. 78 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      Do podstawy opodatkowania wlicza się następujące elementy:
      a) podatki, cła, opłaty i inne należności, z wyjątkiem samego VAT;
      b) koszty dodatkowe, takie jak koszty prowizji, opakowania, transportu i
        ubezpieczenia, pobierane przez dostawcę lub usługodawcę od nabywcy lub
        usługobiorcy.
    Stosownie do art. 79 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      Podstawa opodatkowania nie obejmuje następujących elementów:
      a) obniżek cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
      b) opustów i obniżek cen udzielonych nabywcy lub usługobiorcy i uwzględnionych w
        momencie transakcji;
      c) kwot otrzymanych przez podatnika od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot
        wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy, a
        zaksięgowanych przez podatnika na koncie przejściowym.
      Podatnik musi przedstawić dowód na rzeczywistą kwotę kosztów, o których mowa w
      akapicie pierwszym lit. c), i nie może odliczyć VAT, który w danym przypadku mógł
      zostać naliczony.
    Z przytoczonych powyżej regulacji wynika, że w przypadku dostawy towarów za podstawę
    opodatkowania należy uznać całość świadczenia pieniężnego (bądź dokonywanego w
    innej dopuszczalnej prawem formie) pobieranego od nabywcy. Oznacza to, że do
    podstawy opodatkowania należy wliczyć pobieraną przez zbywcę wartość (cenę) towarów,
    a także wszystkie inne elementy zapłaty, będące częściami składowymi świadczenia
    zasadniczego (tj. dostawy towarów). Dotyczy to wyłącznie kosztów, które zwiększają kwotę
    należną z tytułu konkretnej transakcji, tj. konkretnej dostawy towarów.
    Należy zauważyć, że co do zasady każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem
    od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji,
    gdy kilka świadczeń obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia jedną czynność,
    czynność ta nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych. Zatem, z
    ekonomicznego punktu widzenia czynności nie powinny być dzielone dla celów
    podatkowych wówczas, gdy tworzyć będą jedną czynność kompleksową obejmującą kilka
    świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład świadczonej czynności wchodzić będą
    czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą
    mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako
    elementu czynności kompleksowej.
    Świadczenie złożone (kompleksowe) ma miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych
    czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy dzieli je na świadczenie
    podstawowe i świadczenia pomocnicze – tzn. takie, które umożliwiają skorzystanie ze
    świadczenia podstawowego (lub są niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia
    podstawowego). Jeżeli jednak świadczenia te można rozdzielić, tak że nie zmieni to ich
    charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy – wówczas świadczenia takie powinny
    być traktowane jako dwa (lub więcej) niezależnie opodatkowane świadczenia.
    Co istotne, aby móc wskazać, że dana czynność jest czynnością złożoną winna się ona
    składać z różnych świadczeń, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu. Na
    czynność złożoną składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do
    realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na które składają się
    różne świadczenia pomocnicze. Natomiast czynność należy uznać za pomocniczą, jeśli nie
    stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub

    wykorzystania czynności zasadniczej. Pojedyncza czynność traktowana jest zatem jak
    element czynności kompleksowej wówczas, jeżeli cel świadczenia czynności pomocniczej
    jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać bez
    czynności pomocniczej czynności głównej.
    Należy zauważyć, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz regulacje
    Dyrektywy 2006/112/WE nie precyzują kwestii czynności złożonych. Jednakże zgodnie z
    zasadą powszechności opodatkowania podatkiem VAT oraz na podstawie polskiego i
    europejskiego orzecznictwa można stwierdzić, że świadczenie obejmujące z
    ekonomicznego i gospodarczego punktu widzenia jedną czynność nie powinno być
    sztucznie dzielone. W przypadku, gdy wykonywana czynność stanowi dla klienta całość,
    nie należy jej rozbijać na poszczególne elementy składowe, lecz traktować jako jedno
    świadczenie, zgodnie z elementem, który nadaje całemu świadczeniu charakter
    dominujący. Jeśli więc wykonywanych jest więcej czynności, a są one ze sobą ściśle
    powiązane oraz stanowią całość pod względem ekonomicznym i gospodarczym, to
    wówczas dla potrzeb VAT należy potraktować je jako jedną czynność opodatkowaną.
    Skutkiem powyższego świadczenie pomocnicze, co do zasady, dzieli los prawny
    świadczenia głównego, w szczególności w zakresie momentu powstania obowiązku
    podatkowego, miejsca świadczenia oraz stawki podatku od towarów i usług.
    A zatem, w przypadku świadczeń o charakterze złożonym o sposobie opodatkowania,
    decyduje to, czy w danych okolicznościach mamy do czynienia z jednym świadczeniem
    kompleksowym czy też z szeregiem jednostkowych świadczeń. Świadczenie o charakterze
    złożonym podlega opodatkowaniu według jednolitych zasad właściwych dla świadczenia
    głównego.
    W okolicznościach niniejszej sprawy, w przypadku czynności wykonywanych przez Panią w
    ramach złożonego zamówienia, można wyróżnić następujące elementy składowe:
    sprzedaż towarów oraz ich transport oraz przygotowanie wykrojnika. W przedmiotowej
    sprawie na podstawie informacji wynikających z treści wniosku, nie można stwierdzić, że
    usługa transportu sprzedawanych przez Panią towarów oraz przygotowanie wykrojnika
    stanowi cel sam w sobie i powinna być traktowana jako odrębne, niezależne świadczenie.
    Jak sama Pani wskazała - transakcja zrealizowana w ramach otrzymanego zamówienia
    stanowiła świadczenie kompleksowe. Zatem w okolicznościach przedstawionych przez
    Panią, za dostawę złożoną – której rozdzielenie na poszczególne elementy byłoby
    nieuzasadnione i sztuczne – należy uznać dostawę towarów wraz z usługą transportu i
    przygotowania wykrojnika.
    Biorąc pod uwagę przedmiotowy opis sprawy należy zatem stwierdzić, że w niniejszym
    przypadku mamy do czynienia z zespołem czynności składających się na świadczenie
    złożone w postaci dostawy towarów.
    Podstawą opodatkowania z tytułu tej czynności jest – zgodnie z art. 29a ust. 6 pkt 2 ustawy
    – łączna wartość towarów, ich transport oraz koszt przygotowania wykrojnika. Koszt
    transportu towarów oraz przygotowania wykrojnika, którym obciążany jest nabywca w
    związku ze sprzedażą towarów, zwiększa kwotę należną od nabywcy z tytułu dostawy
    towarów i podlega opodatkowaniu na zasadach i wg stawki podatku właściwej dla
    dostarczanego towaru.
    Powyższe spostrzeżenia pozostają przy tym aktualne także wówczas, gdy wynagrodzenie
    za poszczególne czynności składające się na jedną usługę jest kalkulowane odrębnie. W
    tym zakresie wypowiedział się Europejski Trybunał Sprawiedliwości w sprawie C-41/04,
    wskazując, że każda czynność powinna być zwykle uznawana za odrębną i niezależną, a
    przy tym czynność złożona z jednego świadczenia w aspekcie gospodarczym nie powinna
    być sztucznie rozdzielana, by nie pogarszać funkcjonalności systemu podatku VAT. W
    związku z tym w pierwszej kolejności należy poszukiwać elementów charakterystycznych

    dla rozpatrywanej czynności celem określenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi,
    rozumianemu jako przeciętny konsument, kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też
    jedno świadczenie.
    Odnosząc się natomiast do kwestii wykazania kosztów transportu i przygotowania
    wykrojnika w osobnych pozycjach na fakturze VAT dokumentującej dostawę towarów
    należy wskazać, że w niniejszej sprawie przedmiotem sprzedaży – na co wskazano
    powyżej – jest jedno świadczenie złożone w postaci dostawy towarów. Zatem całość
    zapłaty należnej z tytułu tego świadczenia złożonego powinna być udokumentowana
    wystawieniem faktury, w której w części przeznaczonej na wskazanie nazwy towaru lub
    usługi winna znaleźć się wyłącznie nazwa właściwa dla dostarczanego towaru.
    Faktury są dokumentami sformalizowanymi i muszą być wystawione zgodnie z
    obowiązującymi przepisami prawa w tym względzie. Prawidłowość materialnoprawna
    faktury zachodzi, jeżeli odzwierciedla w sposób prawidłowy zdarzenie gospodarcze.
    Faktura potwierdza zaistniałe zdarzenia gospodarcze, a jej elementy formalne wymagane
    przez art. 106e ust. 1 ustawy mają znaczenie dowodowe. Umieszczenie zatem na fakturze,
    w części przeznaczonej na nazwę (rodzaj) towaru lub usługi, kilku rożnych świadczeń może
    sugerować, że przedmiotem sprzedaży było kilka odrębnych świadczeń, a nie jedno
    świadczenie. Powyższe natomiast skutkować może obowiązkiem zastosowania różnych
    stawek podatku dla wykazanych odrębnie czynności.
    W sprawie objętej wnioskiem, jak wykazano powyżej, występuje jedno świadczenie (w
    postaci danej dostawy towarów), do wartości którego są wliczone koszty dodatkowe
    dostawy, tj. koszty transportu oraz przygotowania wykrojnika. Zatem z dokumentu
    poświadczającego dokonanie danej dostawy musi jednoznacznie wynikać, że
    przedmiotem transakcji jest dostawa towaru, a nie dostawa towaru i usługi transportu
    oraz przygotowania wykrojnika.
    Należy zauważyć, że koszty transportu oraz przygotowania wykrojnika doliczone do
    sprzedaży towaru, nie stanowią wynagrodzenia z tytułu wykonania samodzielnej usługi,
    lecz są to koszty dodatkowe podstawowej czynności jaką jest sprzedaż towaru. W tym
    przypadku koszty transportu oraz przygotowania wykrojnika są kosztami związanymi ze
    świadczeniem głównym (dostawą towarów), kształtując kwotę ostateczną żądaną od
    nabywcy z tytułu dostawy towarów (świadczenia głównego).
    Zatem na fakturze dokumentującej sprzedaż towarów – w tej jej części, która zawiera
    elementy obligatoryjne w świetle przepisów prawa – powinna widnieć tylko jedna pozycja,
    odnosząca się do dostawy towarów. Jak bowiem można wywieść z treści art. 29a ust. 1 w
    zw. z art. 29a ust. 6 ustawy, ta pozycja na fakturze powinna zawierać zsumowaną (łączną)
    wartość świadczenia głównego (dostawy towarów) oraz świadczenia pomocniczego
    (kosztów transportu oraz przygotowania wykrojnika).
    Koszty transportu towarów sprzedawanych przez Panią w ramach dostawy towarów oraz
    przygotowania wykrojnika nie mogą być ujmowane jako osobna pozycja na fakturze.
    Przy tym należy zauważyć, że elementy faktury określone w przepisach prawa
    podatkowego nie są jedynymi, które mogą być zamieszczone na fakturze. Ustawodawca
    nie ograniczył prawa podatnika do zamieszczania na fakturach dodatkowych informacji.
    Zatem nic nie stoi na przeszkodzie, aby – po wypełnieniu obowiązków wynikających z
    przepisów prawa podatkowego – mogła Pani umieścić w części informacyjnej faktury lub
    na oddzielnym załączniku do niej,

## Dodatkowe informacje

skierowane do nabywcy, np.
    wyszczególnić elementy składowe danego świadczenia wraz z informacją o wartościach
    tych elementów (także kosztów transportu towarów oraz przygotowania wykrojnika).
    Ponadto, jak wskazano wyżej, w okolicznościach niniejszej sprawy nie można uznać, że są
    spełnione warunki uprawniające Panią do zastosowania stawki podatku VAT w wysokości
    0%, wskazane w art. 42 ustawy. Tym samym ww. dostawa towarów jest opodatkowana
    stawką właściwą dla danego towaru.

    Tym samym oceniając całościowo Pani stanowisko w zakresie pytania nr 4 uznałem je za
    nieprawidłowe.
    Dodatkowe informacje
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku
    (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie
    mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponosi
    Pani ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, o ile rzeczywisty opis sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem sprawy podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.
    Jednocześnie podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Odnosząc się do przywołanych przez Panią na potwierdzenie własnego stanowiska
    wyroku TSUE, wyroków Sądów Administracyjnych oraz interpretacji indywidualnej należy
    zauważyć, że wyroki sądów zapadają na gruncie unikalnego stanu faktycznego,
    odnoszącego się do różnych zdarzeń gospodarczych, i w zasadzie wyłącznie do niego się
    ograniczają. Zarówno wyroki jak i interpretacje indywidualne są wydawane w
    indywidualnych sprawach i nie wiążą w sprawach innych podatników, co jest zrozumiałe
    zważywszy na różnorodność i odmienność okoliczności faktycznych występujących w
    każdej z indywidualnych spraw podlegających rozstrzygnięciu. Przytoczone orzeczenia
    potraktowałem jako element Pani argumentacji, lecz nie mogą one mieć wpływu na ocenę
    prawną rozpatrywanej sprawy. Nie negując powołanych orzeczeń jako cennego źródła w
    zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego, należy zwrócić
    uwagę, że organ podatkowy jest zobowiązany traktować indywidualnie każdą sprawę. Tym
    samym, powołane wyroki oraz interpretacje nie mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości
    rozstrzygnięcia przyjętego w przedmiotowej sprawie.
    Ponadto należy zaznaczyć, iż dokumenty stanowiące załączniki dołączone do wniosku i
    jego uzupełnienia nie podlegają analizie i weryfikacji w ramach postępowania o wydanie
    interpretacji przepisów prawa podatkowego. Przedmiotem bowiem interpretacji może być
    jedynie ocena stanowiska dotycząca przedstawionego we wniosku i jego uzupełnieniu
    opisu sprawy.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem sprawy i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.