Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.113.2025.1.DK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-27
Teza: Ustalenie, czy wynagrodzenie, które Wnioskodawca uiszcza
/będzie uiszczał na rzecz Dostawcy za Oprogramowanie mieści
się w hipotezie przepisu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, tj. czy
zapłata wynagrodzenia powoduje powstanie obowiązku
poboru podatku u źródła od wypłacanych należności.
Słowa kluczowe: Irlandia
oprogramowanie
podatek-podatek pobierany u źródła
użytkownicy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika
(podatek u źródła)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 1-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6-art. 26-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 20 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie
    ustalenia czy wynagrodzenie, które Wnioskodawca uiszcza/będzie uiszczał na rzecz
    Dostawcy za Oprogramowanie mieści się w hipotezie przepisu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o
    CIT, tj. czy zapłata wynagrodzenia powoduje powstanie obowiązku poboru podatku u
    źródła od wypłacanych należności.
    Treść wniosku jest następująca :
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    Spółka działająca pod firmą: A. Sp. z o. o. [dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”] jest
    czynnym, zarejestrowanym podatnikiem VAT, będącym polskim rezydentem podatkowym,
    podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych w Polsce od
    całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania.
    W ramach swojej działalności, Grupa Kapitałowa, której częścią jest Wnioskodawca [dalej:
    „Grupa Kapitałowa”], wypracowała szereg rozwiązań w postaci (...) służących do rozwoju
    strategii marketingowych w Internecie [dalej: „Technologia X.”]. Grupa Kapitałowa
    prowadzi działalność gospodarczą w zakresie świadczenia na rzecz klientów usług (...).
    Ponadto w skład Grupy Kapitałowej wchodzą spółki, skupiające się na tworzeniu i
    udostępnianiu oprogramowania dla firm w obszarze (...).
    Wnioskodawca świadczy usługi o charakterze usług wspólnych dla podmiotów z Grupy
    Kapitałowej, które prowadzą działalność operacyjną polegającą na prowadzeniu kampanii
    marketingu (...).
    W celu umożliwienia efektywnego świadczenia usług, Spółka w ramach swojej działalności
    nabywa i wykorzystuje m.in. programy, aplikacje i systemy informatyczne dla komputerów
    i innych urządzeń [dalej zbiorczo jako: „Oprogramowanie”]. Oprogramowanie może być
    nabywane na nośnikach fizycznych, pobierane przez sieć internetową lub udostępniane w
    modelu (...) (z angielskiego oznacza: „(...)”, dalej: „(...)”), tj. polegające na umożliwieniu
    dostępu do funkcjonalności Oprogramowania zainstalowanego w środowisku sprzętowo -
    systemowym dostawcy usługi lub jego podwykonawcy. Model ten zwany jest również
    modelem (...).
    (...) to kompletne rozwiązanie programowe, w ramach którego cała podstawowa
    infrastruktura, oprogramowanie i dane aplikacji znajdują się w centrum danych dostawcy
    lub jego podwykonawcy, dzięki czemu użytkownik może korzystać z funkcjonalności tego
    oprogramowania za pośrednictwem Internetu, bez konieczności angażowania własnej
    infrastruktury i urządzeń.
    Wnioskodawca, w tym konkretnie przypadku, ostatecznie nabywa narzędzie wspierające
    prowadzenie projektów i organizację pracy osób korzystających z Oprogramowania, w
    tym umożliwia skuteczną koordynację prowadzonych działań osób uprawnionych do
    korzystania z Oprogramowania. W szczególności zakupione Oprogramowanie usprawnia
    proces komunikacji wewnątrz Spółki, dalej ["Usługa"].
    W przypadku opisanym w niniejszym wniosku, Oprogramowanie jest nabywane przez
    Spółkę od podmiotu niepowiązanego, będącego rezydentem podatkowym Irlandii [dalej:
    „Dostawca”].
    W ramach transakcji zakupu Oprogramowania, Spółka nabywa tzw. Licencje użytkownika
    końcowego - ang. end-user license [dalej: „Licencja” lub „Licencja użytkownika
    końcowego”]. Oznacza to w szczególności, że:

        Licencja ma charakter ograniczony oraz niewyłączny;
        Spółka uprawniona jest do wykorzystywania Oprogramowania wyłącznie do
        własnego użytku wewnętrznego, na potrzeby prowadzonej działalności
        gospodarczej oraz dla wewnętrznych celów biznesowych;
        Spółka nie ma prawa do dalszego udostępniania, odsprzedaży, cedowania,
        przenoszenia, dystrybucji Licencji i udzielania sublicencji podmiotom trzecim;
        Spółka nie ma prawa do wprowadzania jakichkolwiek zmian lub modyfikacji w
        Oprogramowaniu w ramach zakupionego modelu (...).
    Wnioskodawca pragnie zaznaczyć, iż nabywane przez Spółkę Oprogramowanie nie ma
    charakteru licencji wyłącznej w rozumieniu art. 67 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o
    prawie autorskim i prawach pokrewnych [tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2509 ze zm.,
    dalej: „upapp”], tym samym, właściciel praw do oprogramowania może udzielić licencji na
    jego użytkowanie na tych samych polach eksploatacji również innym podmiotom.
    Ponadto, w ramach zawartej przez Spółkę umowy nie nastąpi przeniesienie praw czy też
    udzielenie prawa do korzystania z autorskich praw majątkowych w zakresie określonym w
    art. 74 ust. 4 upapp., tj. Spółka nie nabywa prawa do trwałego lub czasowego
    zwielokrotnienia Oprogramowania w całości lub w części jakimikolwiek środkami i w
    jakiejkolwiek formie, tłumaczenia, przystosowywania, zmiany układu lub jakichkolwiek
    innych zmian w Oprogramowaniu lub do rozpowszechniania, w tym użyczenia lub najmu,
    Oprogramowania lub jego kopii. Tym samym, umowa licencyjna dotyczy zatem
    udostępnienia prawa do korzystania z określonych egzemplarzy Oprogramowania dla
    własnych potrzeb Spółki oraz osób z nią współpracujących - w zakresie praw
    przysługujących użytkownikowi końcowemu, zgodnie z umową pomiędzy Spółką, a
    Dostawcą. Co więcej, Spółka oświadcza, że nie udziela ani nie będzie udzielać swoim
    klientom sublicencji na niniejsze Oprogramowanie, ponieważ jak wskazano we Wniosku,
    Spółka nie jest stroną umowy licencyjnej dotyczącej Oprogramowania sprzedawanego jej
    klientom.
    W efekcie, zakupując Licencję, Wnioskodawca nabywa (będzie nabywał) jedynie wąski
    zakres uprawnień, który łącznie ogranicza się do umożliwienia użytkowania nabytego
    egzemplarza Oprogramowania zgodnie z jego przeznaczeniem, na własny użytek i
    potrzeby korzystającego (tu: Spółki), w granicach zapisów wynikających z umowy
    pomiędzy Spółką, a Dostawcą. Innymi słowy na podstawie zawartej umowy z Dostawcą,
    Wnioskodawca nabywa/będzie nabywał prawo do korzystania z Oprogramowania jedynie
    dla własnych potrzeb (jako użytkownik końcowy), bez możliwości przekazywania ani
    udostępniania Oprogramowania podmiotom trzecim.
    Ponadto, Wnioskodawca pragnie wskazać, iż na chwilę obecną, zgodnie z wiedzą Spółki,
    Dostawca na rzecz którego Spółka wypłaca/będzie wypłacać należności opisane w
    niniejszym wniosku, nie prowadzi w Polsce działalności poprzez zakład w rozumieniu art.
    4a pkt 11 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych [tj.
    Dz. U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm.; dalej: „ustawa o CIT”]. Tym samym wypłacane
    wynagrodzenie nie jest związane z działalnością podmiotów zagranicznych prowadzoną
    poprzez zakład w Polsce. Niemniej jednak, Wnioskodawca nie może wykluczyć, iż w
    przyszłości Dostawca, na rzecz którego będzie wypłacać należności, rozpocznie
    prowadzenie w Polsce działalności poprzez taki zakład.
    Spółka wskazuje również, iż ocena charakteru rzeczywistego odbiorcy należności (w
    rozumieniu art. 4a pkt 29 ustawy o CIT) jest bezprzedmiotowa dla celów weryfikacji, czy
    opisane we Wniosku płatności mieszczą się w zakresie przedmiotowym zawartym w art.
    21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. Oznacza to, że ustalenie, kto jest rzeczywistym odbiorcą

    płatności za licencje wypłacanych przez Wnioskodawcę, pozostaje bez wpływu na ocenę,
    czy płatności te dokonywane na rzecz zagranicznego dostawcy podlegają opodatkowaniu
    u źródła czy też nie.
    Jednocześnie, Spółka zastrzega, że w przyszłości nie wyklucza zawierania analogicznych
    transakcji do opisanych w niniejszym stanie faktycznym oraz opisie zdarzenia przyszłego
    wniosku również z innymi podmiotami nie posiadającymi siedziby prowadzenia
    działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    W związku z powyższym, Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy wypłata wynagrodzenia
    na rzecz zagranicznego Dostawcy z tytułu nabycia praw do korzystania z Oprogramowania
    opisanego w niniejszym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym będzie podlegać w
    Rzeczypospolitej Polskiej tzw. podatkowi u źródła na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy
    o CIT.

## Pytanie

Czy wynagrodzenie, które Wnioskodawca uiszcza/będzie uiszczał na rzecz Dostawcy za
    Oprogramowanie mieści się w hipotezie przepisu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, tj. czy
    zapłata wynagrodzenia powoduje powstanie obowiązku poboru podatku u źródła od
    wypłacanych należności?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, wynagrodzenie z tytułu Oprogramowania nie mieści się w
    katalogu określonym w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, w związku z czym wypłata ww.
    należności Dostawcy, będącym podmiotem zagranicznym nie powoduje powstania
    obowiązku poboru podatku u źródła.
    Uzasadnienie:
    W myśl art. 3 ust. 2 ustawy o CIT, podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów,
    które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z powyższego przepisu wynika
    zasada ograniczonego obowiązku podatkowego, zgodnie z którą dane państwo ma prawo
    opodatkować podmiot niebędący jego rezydentem jeżeli na jego terytorium znajduje się
    źródło uzyskiwania przychodów przez ww. podmiot zagraniczny.
    Należy wskazać, iż polski ustawodawca określił zamknięty katalog dochodów
    (przychodów), których uzyskanie przez podmioty zagraniczne powoduje powstanie
    obowiązku potracenia podatku od tych należności u źródła. Przedmiotowy obowiązek
    spoczywa na podmiocie polskim wypłacającym należności zagranicznemu kontrahentowi.
    Zgodnie natomiast z art. 21 ust. 1 ustawy o CIT podatek dochodowy z tytułu uzyskanych
    na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2,
    przychodów: 1. z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów
    wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży
    tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego,
    za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także
    środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze
    zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-
    how), (...) - ustala się w wysokości 20% przychodów.
    Na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy o CIT ww. regulacje stosuje się z uwzględnieniem
    umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest
    Rzeczpospolita Polska.
    W konsekwencji, w przedmiotowej sprawie należy ustalić, czy wynagrodzenie z tytułu
    Oprogramowania nie mieści się w katalogu określonym w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT,
    w związku z czym, czy wypłata ww. należności Dostawcy, będącym podmiotem
    zagranicznym nie powoduje powstania obowiązku poboru podatku u źródła.

    Niemniej jednak, w opinii Wnioskodawcy, wskazany wyżej przepis nie obejmuje swoim
    zakresem przypadku nabycia Licencji użytkownika końcowego. Zatem pobór podatku u
    źródła nie dotyczy sytuacji udostępniania „egzemplarza” danego utworu dla własnych
    potrzeb nabywcy, tj. sytuacji udzielenia Licencji użytkownika końcowego - czyli wyłącznie
    do korzystania z Oprogramowania we własnym zakresie (tj. w wypadku Wnioskodawcy dla
    własnych potrzeb Spółki - w zakresie praw przysługujących użytkownikowi końcowemu,
    zgodnie z umową pomiędzy Spółką, a Dostawcą).
    Odnosząc powyższe rozważania do opisu stanu faktycznego/ zdarzenia przyszłego należy
    przypomnieć, iż przedmiotem niniejszego wniosku są Licencje stanowiące w istocie
    Licencje użytkownika końcowego. Umożliwiają one bowiem ich nabywcy użytkowania
    określonego egzemplarza Oprogramowania i podejmowanie w jego zakresie wyłącznie
    takich działań, jakie są niezbędne do prawidłowego korzystania z Oprogramowania.
    Powyższą sytuację można porównać do nabycia książki przez konsumenta. W takim
    przypadku konsument nie nabywa prawa do korzystania z autorskich praw majątkowych
    do książki, a jedynie prawo do używania konkretnego egzemplarza. Analogicznie, nabywca
    licencji użytkownika końcowego nabywa wyłącznie prawo do użytkowania danego
    oprogramowania zgodnie z jego przeznaczeniem.
    Nie sposób zatem postawić znaku równości pomiędzy licencjami sensu stricto, do których
    odnoszą się przepisy upapp oraz przepis art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, a będącymi
    przedmiotem niniejszego wniosku Licencjami użytkownika końcowego. Ponadto,
    Wnioskodawca pragnie zwrócić uwagę, iż uiszczane wynagrodzenie dla zagranicznego
    Dostawcy za zakup Oprogramowania, nie stanowi zapłaty z tytułu innych świadczeń o
    podobnym charakterze do tych, które zostały wskazane przez Ustawodawcę art. 21 ust. 1
    pkt 1 ustawy o CIT.
    Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w poglądach doktryny dotyczących
    przedmiotowej kwestii: „Przedmiotem LUK (Wnioskodawca: licencji użytkownika
    końcowego) nie są prawa autorskie. Jest to umowa uprawniająca do używania
    egzemplarza utworu. Pojęcie egzemplarza należy rozumieć szeroko, obejmując nim
    również niematerialne (np. plik cyfrowy).
    Zastosowane w nazwie "licencja użytkownika końcowego" słowo "użytkownik" (user)
    odpowiada zatem treści umowy. Jej istotą jest korzystanie z egzemplarza dzieła - stosując
    określenie upraszczające - dla własnych potrzeb użytkownika. Użytkownik końcowy nie
    korzysta z praw do utworu, a zatem nie przysługują mu uprawnienia przynależne
    właścicielowi praw autorskich oraz delegowane na mocy stricte licencji licencjobiorcy.
    Zagadnienie, czy LUK jest licencją w rozumieniu prawa autorskiego, pozostaje poza
    zakresem omawianej tematyki. Porównując zakres uprawnień licencjobiorcy i użytkownika
    końcowego, można wskazać jednoznaczną granicę pomiędzy tymi pojęciami - brak
    korzystania z utworu na tzw. polach eksploatacji w przypadku LUK. Uzasadnia to tezę, że
    słowo "licencja" ma w przypadku LUK charakter potoczny, a nie prawny.
    Definiując LUK, podkreśla się wymóg "wewnętrznego" korzystania z licencji przez
    użytkownika. Nie oznacza to jednak, że użytkownik nie może wykorzystywać "zewnętrznie"
    efektów wykorzystania LUK. Na przykład użytkownik końcowy bazy danych może wysłać
    do potencjalnych klientów pisma handlowe. Podobnie opinia sporządzona przy
    zastosowaniu programów użytkowanych na podstawie LUK może być przekazana
    klientom użytkownika.
    Korzystanie z "egzemplarza" dzieła autorskiego przez użytkownika końcowego może
    bazować na umowie licencji końcowej lub nabycia określonego dobra. Nabywanie dóbr
    (materialnych i niematerialnych dotyczyć może rzeczy (praw) wytworzonych dzięki
    prawom autorskim (zawierających "w sobie" dzieła autorskie). W wielu przypadkach
    stwierdzenie, że nie mamy do czynienia z żadną formą użytkowania praw autorskich jest
    bezsporne i zgodne z powszechną intuicją prawną. Na przykład zakup książki (zawierającej
    prawa autorskie autora tekstu, autora ilustracji, tłumacza i in.), filmu (zawierającego prawa
    autorskie twórców filmu), gry komputerowej (zawierającej prawa autorskie do programu

    komputerowego, muzyki, grafiki, głosów aktorów i in.), samochodu lub komputera
    (zawierających liczne zamontowane programy komputerowe) w sposób oczywisty oznacza
    jedynie zakup rzeczy, z której korzystać może nabywca, bez uzyskania jakichkolwiek
    uprawnień prawnoautorskich. Są to przykłady oczywiste. Problemy rozróżnienia licencji
    oraz LUK dotyczą zaś przede wszystkim programów komputerowych. Rozróżnienie
    pomiędzy licencją i LUK dotyczy jednakże również innych dzieł autorskich (zdjęcia typu
    stock, bazy danych i in.)”. (J. Sekita, Rozliczanie podatku u źródła, Lex 2017).
    Zdaniem Spółki, powyższe stanowi dodatkowy argument przemawiający za koniecznością
    wyraźnego odróżnienia licencji sensu stricto od Licencji użytkownika końcowego na
    gruncie opodatkowania podatkiem u źródła.
    W tym miejscu należy przypomnieć, iż jak wskazano w opisie stanu faktycznego/zdarzenia
    przyszłego, Licencje obejmują jedynie prawo do użytkowania Oprogramowania na własne
    potrzeby Wnioskodawcy - w zakresie praw przysługujących użytkownikowi końcowemu,
    zgodnie z umową pomiędzy Spółką, a Dostawcą. W efekcie, w świetle powyższych
    rozważań, w ocenie Wnioskodawcy, wynagrodzenie jakie uiszcza on na rzecz Dostawcy,
    będącego podmiotem zagranicznym za Licencje, nie stanowi ono wynagrodzenia z tytułów
    wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, a w konsekwencji nie podlegać, z tego
    tytułu, podatkowi u źródła w Polsce. Tym samym, w przypadku gdy Wnioskodawca będzie
    uiszczał opłaty za Licencje, nie będzie ciążył na nim obowiązek płatnika.
    Podsumowując, w opinii Spółki, z tytułu wynagrodzenia za Licencje dotyczące
    Oprogramowania nie dojdzie do powstania obowiązku poboru podatku u źródła, a co za
    tym idzie, Spółka nie pełni w tym zakresie funkcji płatnika.
    Wnioskodawca pragnie wskazać, iż powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie również
    w interpretacjach indywidualnych wydawanych przez organy podatkowe, w szczególności
    wskazać należy następujące rozstrzygnięcia:
        Interpretacja indywidualna przepisów prawa podatkowego z dnia 18 stycznia 2023
        r., znak: 0114- KDIP2-1.4010.271.2022.1.KS, która została wydana przez Dyrektora
        Krajowej Informacji Skarbowej [dalej: „DKIS”] na rzecz podatnika będącego
        podmiotem z Grupy Kapitałowej, do której należy Wnioskodawca.
        Interpretacja indywidualna przepisów prawa podatkowego DKIS z dnia 21 kwietnia
        2022 r., znak: 0111-KDIB2-1.4010.109.2022.1.BJ, która została wydana na rzecz
        Wnioskodawcy. Organ podatkowy potwierdził w niej przedstawione powyżej
        stanowisko Spółki.
        Interpretacja indywidualna DKIS z 8 października 2021 r. (sygn. 0111-KDIB1-NIL), w
        której odstąpił on od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska
        Wnioskodawcy, potwierdzając tym samym jego stanowisko, że: „Wynagrodzenie
        wypłacane z tytułu Licencji użytkownika końcowego nie jest objęte zakresem art. 21
        ust. 1 u.p.d.o.p., wobec czego zapłata takiego wynagrodzenia nie pociąga za sobą
        konieczności pobrania podatku u źródła od wypłacanych należności”.
        Interpretacja indywidualna DKIS z 3 stycznia 2020 r. (sygn. 0114-KDIP2-
        1.4010.448.2019.2.MR), w której potwierdził on stanowisko wnioskodawcy, że:
        „Podatkowi u źródła podlegają m.in. przychody z praw autorskich lub praw
        pokrewnych. W konsekwencji, w przedmiotowej sprawie należy ustalić, czy zapłata
        za udzielenie Licencji stanowi przychody z praw autorskich lub praw pokrewnych, o
        których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. [...] W opinii Wnioskodawcy,
        wskazany wyżej przepis nie obejmuje swoim zakresem przypadku nabycia licencji

        typu end user. Zatem pobór podatku u źródła nie dotyczy sytuacji udostępniania
        "egzemplarza" danego utworu dla własnych potrzeb nabywcy, tj. sytuacji udzielenia
        licencji użytkownika końcowego - czyli wyłącznie do korzystania z Oprogramowania
        we własnym zakresie (tj. w wypadku Wnioskodawcy w ramach prowadzonej przez
        Spółkę działalności w branży spożywczej)”.
        Interpretacja indywidualna DKIS z 10 września 2019 r. (sygn. 0111-KDIB2-
        1.4010.310.2019.2.AR), w której uznał on, że: „Obowiązek pobrania przez płatnika
        zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych, zgodnie z art. 26 ust. 1
        ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, dotyczy wypłat należności z
        tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 tej ustawy. W opisanej sprawie nie obejmuje
        on Spółki, gdyż wypłacane przez nią należności z tytułu nabycia programu
        komputerowego dla własnych celów nie stanowią należności licencyjnych, na
        podstawie ww. art. 21 wskazanej ustawy. Spółka nie jest zatem zobowiązana do
        obliczenia, pobrania oraz odprowadzenia zryczałtowanego podatku dochodowego
        od wskazanych wyżej płatności dokonywanych na rzecz kontrahenta
        zagranicznego”.
        Interpretacja indywidualna DKIS z 6 września 2019 r. (sygn. 0111-KDIB1-
        2.4010.265.2019.2.BG), w której potwierdzono stanowisko wnioskodawcy, że:
        „skoro ww. przypadkach korzystania z Programów na zasadzie użytkownika
        końcowego nie mamy do czynienia z należnościami licencyjnymi, tym samym w
        związku z wypłatą kwot za korzystanie z takich Programów nie powstaje obowiązek
        poboru w Polsce zryczałtowanego podatku dochodowego”.
        Interpretacja indywidualna DKIS z 7 maja 2019 r. (sygn. 0111-KDIB1-
        2.4010.74.2019.2.MS), w której organ stwierdził, iż: „Co istotne, w żadnym
        przypadku nie zachodzi sytuacja, w której Spółka dokonywałaby nabycia Licencji
        użytkownika końcowego na dane Oprogramowanie w celu sublicencjonowania tego
        prawa na rzecz podmiotu powiązanego w celu realizacji zysku na takiej transakcji.
        Oznacza to, że w żadnym przypadku nie zachodzi sytuacja, w której Spółka udziela
        licencji (sublicencji). Odnosząc powyższe do przedstawionego we wyniku opisu
        sprawy, należy stwierdzić, że obowiązek pobrania przez płatnika zryczałtowanego
        podatku dochodowego od osób prawnych, zgodnie z art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p.,
        dotyczy wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 u.p.d.o.p. W
        przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym nie będzie obejmował on
        Wnioskodawcy, gdyż wypłacane przez niego należności z tytułu nabycia
        Oprogramowania na własny użytek oraz na użytek podmiotów z grupy kapitałowej
        Wnioskodawcy, nie stanowią należności licencyjnych, na podstawie ww. art. 21 u.p.
        d.o.p. W świetle powyższego Wnioskodawca nie ma/nie będzie miał obowiązku
        pobierania podatku u źródła w związku z dokonywaniem płatności na rzecz
        pomiotów zagranicznych. Wnioskodawca nie będzie również zobowiązany do
        posiadania certyfikatów rezydencji podatkowej podmiotów zagranicznych.
        Obowiązek posiadania certyfikatu rezydencji podatkowej wynika bowiem z art. 26
        ust. 1 u.p.d.o.p., który w omawianej sprawie nie znajdzie zastosowania”.

        Interpretacja indywidualna DKIS z 31 stycznia 2018 r. (sygn. 0115-KDIT2-
        3.4010.385.2017.1.MJ) zgodnie z którą: „Obowiązek pobrania przez płatnika
        zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych wynikający z ww. art.
        26 ust. 1, dotyczy wyłącznie wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust.
        1 tejże ustawy. W związku z powyższym, należy stwierdzić, że postanowienia ww.
        art. 26 ust. 1 nie obejmują swoją dyspozycją Wnioskodawcy, gdyż wypłacane przez
        niego należności z tytułu zapłaty za korzystanie z oprogramowania komputerowego
        i baz danych nie zostały wymienione jako podlegające opodatkowaniu "podatkiem
        u źródła" na podstawie art. 21. Tym samym, Wnioskodawca dokonując wypłaty
        należności na rzecz podmiotów zagranicznych nie jest zobowiązany do poboru
        zryczałtowanego podatku dochodowego od płatności dokonywanych na rzecz
        zagranicznego kontrahenta na podstawie ww. art. 26 ust. 1 w zw. z art. 21 ust. 1
        ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W przypadku wypłaty przez
        Wnioskodawcę należności zagranicznym kontrahentom z ww. tytułów, które jak
        wskazano nie mieszczą się w katalogu ww. art. 21 ust. 1, Wnioskodawca nie będzie
        miał obowiązku posiadania certyfikatów rezydencji kontrahentów warunkujących
        niepobranie "podatku u źródła”.
        Interpretacja indywidualna DKIS z 28 lipca 2017 r. (sygn. 0111-KDIB2-
        1.4010.84.2017.1.BKD) z której wynika, że: „Z przedstawionego we wniosku opisu
        sprawy wynika, że Spółka w ramach zakupionych licencji otrzymuje tylko prawo do
        użytkowania oprogramowania na własne potrzeby, nie zostają na nią natomiast
        przeniesione jakiekolwiek majątkowe prawa autorskie do oprogramowania
        uprawniające ją do udzielania sublicencji innym podmiotom, czy też dokonywania
        zmian w oprogramowaniu. W świetle powyższego należy stwierdzić, że obowiązek
        pobrania przez płatnika zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych
        wynikający z art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p. dotyczy wyłącznie wypłat należności z tytułów
        wymienionych w art. 21 ust. 1 u.p.d.o.p. Wobec powyższego, nie obejmuje on swoją
        dyspozycją Wnioskodawcy, gdyż wypłacane przez niego należności z tytułu zapłaty
        za licencje na użytkowanie programów do obsługi maszyn nie zostały wymienione
        jako podlegające opodatkowaniu "podatkiem u źródła" na podstawie art. 21 u.p.d.o.
        p. Tym samym, Wnioskodawca dokonując wypłaty należności na rzecz podmiotów
        zagranicznych nie jest zobowiązany do poboru zryczałtowanego podatku
        dochodowego od płatności dokonywanych na rzecz zagranicznego kontrahenta na
        podstawie art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p. wzw. z art. 21 ust. 1 u.p.d.o.p. Ponadto, w
        przypadku wypłaty przez Spółkę należności zagranicznym kontrahentom z ww.
        tytułu, które jak wskazano nie mieszczą się w katalogu art. 21 ust. 1 u.p.d.o.p.,
        Spółka nie będzie miała obowiązku posiadania certyfikatów rezydencji
        kontrahentów warunkujących niepobranie "podatku u źródła". W świetle
        powyższego, na Spółce nie będzie również ciążył obowiązek wynikający z art. 26 ust.
        3, 3a i 3d u.p.d.o.p., dotyczący obowiązku złożenia deklaracji IFT-2/IFT-2R”.
    Mając na uwadze powyższe Wnioskodawca wnosi jak na wstępie.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278, dalej: „updop”):
      Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub
      zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają
      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    W myśl art. 3 ust. 3 updop:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z:
      1) wszelkiego rodzaju działalności prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      zagraniczny zakład;
      2) położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do
      takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia
      jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości;
      3) papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych
      niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w
      tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z
      nich wynikających;
      4) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków
      w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu
      inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i praw o
      podobnym charakterze lub z tytułu należności będących następstwem posiadania
      tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw - jeżeli
      co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej osobą prawną, tego
      funduszu inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego inwestowania lub osoby prawnej,
      bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości;
      4a) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów
      uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej;
      5) tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub
      potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne
      nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub
      zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia
      umowy i wykonania świadczenia;
      6) niezrealizowanych zysków, o których mowa w rozdziale 5a.
    Zgodnie z art. 3 ust. 5 updop:
      Za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa się przychody
      wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów
      (przychodów), o których mowa w ust. 3 pkt 1-4.
    W przepisie tym, wyrażona została zasada ograniczonego obowiązku podatkowego, w
    myśl której państwo, na terytorium którego znajduje się źródło uzyskiwania przychodów,
    ma suwerenne prawo do opodatkowania podmiotów niebędących jego rezydentami
    podatkowymi w zakresie dochodów uzyskiwanych z takiego źródła.

    Tytuły należności których wypłata rodzi po stronie wypłacającego (polskiego rezydenta
    podatkowego) obowiązek poboru podatku (art. 26 ust. 1 updop) zostały wymienione w art.
    21 ust. 1 updop, zgodnie z którym:
      Podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów:
      1) z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów
      wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze
      sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu
      produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
      przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub
      naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie
      przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how),
      2) z opłat za świadczone usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej
      lub sportowej, wykonywanej przez osoby prawne mające siedzibę za granicą,
      organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących
      działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
      2a) z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych,
      usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji
      pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o
      podobnym charakterze
      - ustala się w wysokości 20% przychodów;
      3) z tytułu należnych opłat za wywóz ładunków i pasażerów przyjętych do przewozu
      w portach polskich przez zagraniczne przedsiębiorstwa morskiej żeglugi handlowej, z
      wyjątkiem ładunków i pasażerów tranzytowych,
      4) uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczne
      przedsiębiorstwa żeglugi powietrznej, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z
      lotniczego rozkładowego przewozu pasażerskiego, skorzystanie z którego wymaga
      posiadania biletu lotniczego przez pasażera
      - ustala się w wysokości 10% tych przychodów.
    W myśl natomiast art. 26 ust. 1 updop:
      Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
      fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów
      wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy
      pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty
      zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń
      przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z
      właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku
      zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby
      podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji.
      Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art.
      21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku,
      wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
      opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy
      ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności
      prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5
      płatnika z podatnikiem.
    Z treści ww. przepisów wynika, że od niektórych przychodów osiąganych na terytorium
    Polski przez podatników podlegających ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu
    pobierany jest podatek dochodowy w sposób zryczałtowany. Podatek ten nazywany jest

    podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób jego poboru, który dokonywany
    jest przez podmiot polski wypłacający określone należności na rzecz nierezydenta w trybie
    i na zasadach wymienionych w art. 26 updop.
    Stosownie do art. 21 ust. 2 updop:
      Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia
      podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Powyższe regulacje prawne wskazują na fakt, że w przypadku podmiotu, który nie ma na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, a uzyskuje przychody na tym
    terytorium, w kwestii sposobu opodatkowania pierwszeństwo mają postanowienia
    właściwej umowy w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu. Przy czym,
    zastosowanie stawki podatku wynikającej z takiej umowy lub niepobranie podatku
    zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania miejsca siedziby
    podatnika do celów podatkowych, uzyskanym od niego zaświadczeniem (certyfikatem
    rezydencji), wydanym przez właściwy organ administracji podatkowej.
    Jak wynika z powołanego powyżej art. 21 ust. 1 pkt 1 updop, podatek dochodowy w
    wysokości 20% ustala się m.in. od przychodów z praw autorskich uzyskanych na terenie
    Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem analizując obowiązek pobrania podatku u źródła od
    licencji użytkownika końcowego, należy odnieść się do przepisów określających zakres
    praw autorskich.
    W celu określenia zakresu praw autorskich wg polskich przepisów, należy odnieść się do
    art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j.
    Dz.U. z 2025 r. poz. 24 ze zm., dalej: „ustawa o prawie autorskim”), który stwierdza, że:
      Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o
      indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od
      wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).
    Ponadto w art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o prawie autorskim stwierdza się, że:
      W szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory wyrażone słowem,
      symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne,
      naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe).
    W art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim, zawarto ogólną normę, opisującą utwór,
    będący przedmiotem prawa autorskiego, natomiast ust. 2 tego artykułu ma charakter
    pomocniczy. Dla uznania danego dzieła za przedmiot prawa autorskiego nie wystarcza
    ustalenie, że mieści się ono w jednej z nazwanych ustawowo kategorii, podanych jako
    katalog otwarty.
    Ustawodawca, wyszczególniając przykładowe kategorie utworów, posłużył się
    porządkującym kryterium przedmiotu twórczości i użytych w niej środków wyrazu.
    Oznacza to, że niektóre dzieła chronione mogą być przyporządkowane do więcej niż
    jednego przedziału klasyfikacyjnego. Utwory wyrażone w sposób określony w art. 1 ust. 2
    pkt 1 stanowią niejednorodną grupę utworów będących przedmiotem prawa autorskiego.
    Grupa ta została wyodrębniona ze względu na stosowane przez twórcę techniczne środki
    wyrazu, czyli utwory wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami
    graficznymi. W grupie tej wyodrębniono podkategorie wg przedmiotu twórczości, czyli
    literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe.
    W myśl art. 74 ust. 1 ustawy o prawie autorskim:
      Programy komputerowe podlegają ochronie jak utwory literackie, o ile przepisy
      niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.
    Ponadto, zgodnie z art. 74 ust. 2 ustawy o prawie autorskim:

      Ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego
      wyrażenia. Idee i zasady będące podstawą jakiegokolwiek elementu programu
      komputerowego, w tym podstawą łączy, nie podlegają ochronie.
    Jak wskazuje powołany przepis, program komputerowy podlega ochronie niezależnie od
    formy (sposobu) wyrażenia, a więc w postaci „programu źródłowego” i „programu
    maszynowego”, „programu wpisanego do pamięci stałej komputera”, itd. Podlega on
    ochronie również wówczas, gdy jest utrwalony w odręcznie sporządzonych notatkach, w
    dokumentacji projektowej, wytwórczej i użytkowej.
    Stosownie do treści art. 74 ust. 4 tej ustawy:
      Autorskie prawa majątkowe do programu komputerowego, z zastrzeżeniem
      przepisów art. 75 ust. 2 i 3, obejmują prawo do:
      1) trwałego lub czasowego zwielokrotnienia programu komputerowego w całości lub
      w części jakimikolwiek środkami i w jakiejkolwiek formie; w zakresie, w którym dla
      wprowadzania, wyświetlania, stosowania, przekazywania i przechowywania
      programu komputerowego niezbędne jest jego zwielokrotnienie, czynności te
      wymagają zgody uprawnionego;
      2) tłumaczenia, przystosowywania, zmiany układu lub jakichkolwiek innych zmian w
      programie komputerowym, z zachowaniem praw osoby, która tych zmian dokonała;
      3) rozpowszechniania, w tym użyczenia lub najmu, programu komputerowego lub
      jego kopii.
    Podsumowując, należy stwierdzić, że w rozumieniu polskich przepisów o prawie
    autorskim, przedmiotem tego prawa są wszelkie przejawy działalności twórczej o
    indywidualnym charakterze bez względu na to, czy są to dzieła artystyczne, utwory
    naukowe lub literackie. Program komputerowy został wymieniony przez ustawodawcę
    jako przedmiot prawa autorskiego.
    Łączna subsumcja art. 21 ust. 1 pkt 1 updop oraz powołanych przepisów prawa
    autorskiego nie pozostawia wątpliwości, że opłaty z tytułu licencji na oprogramowanie
    komputerowe co do zasady podlegają w Polsce opodatkowaniu zryczałtowanym
    podatkiem dochodowym u źródła.
    W tym stanie rzeczy, w myśl art. 21 ust. 2 updop należy przeanalizować, czy
    postanowienia umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których
    stroną jest Rzeczpospolita Polska, nie wyłączają lub nie ograniczają prawa Polski do
    opodatkowania przedmiotowych dochodów.
    W związku z powyższym, w niniejszej sprawie zastosowanie będą miały postanowienia
    Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Rządem Irlandii w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od
    dochodu, sporządzonej w Madrycie dnia 13 listopada 1995 r. (t. j. Dz. U. z 1996 r. Nr 29,
    poz. 129 ze zm.), zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki
    traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy
    opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę i Irlandię dnia 7 czerwca
    2017 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 1006, dalej: „umowa polsko-irlandzka”).
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 umowy polsko-irlandzkiej:
      Należności licencyjne i opłaty za usługi techniczne powstałe w Umawiającym się
      Państwie i wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim
      Umawiającym się Państwie mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.
    W myśl art. 12 ust. 2 umowy polsko-irlandzkiej:
      Jednakże:

      a) należności licencyjne, o których mowa w ustępie 1 tego artykułu, mogą być
      również opodatkowane w tym Umawiającym się Państwie, w którym powstają, i
      zgodnie z ustawodawstwem tego Państwa, lecz podatek wymierzony w ten sposób
      nie może przekroczyć 10 procent kwoty brutto należności licencyjnych;
      b) opłaty za usługi techniczne, o których mowa w ustępie 1 tego artykułu, powstałe w
      Umawiającym się Państwie i wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub
      siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, podlegają opodatkowaniu tylko w
      tym drugim Państwie, jeżeli taka osoba jest właścicielem opłat za usługi techniczne.
    Definicja należności licencyjnych jest zawarta w art. 12 ust. 3 lit. a) umowy polsko-
    irlandzkiej, który stanowi, że:
      określenie "należności licencyjne", użyte w niniejszym artykule, oznacza wszelkiego
      rodzaju należności uzyskiwane z tytułu użytkowania lub prawa do użytkowania
      każdego prawa autorskiego do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego,
      włącznie z filmami dla kin oraz filmami i taśmami dla radia i telewizji lub innych
      sposobów odtwarzania lub przekazywania, patentu, znaku towarowego, wzoru lub
      modelu, planu, tajemnicy technologii lub procesu produkcyjnego lub za informacje
      związane z doświadczeniem zdobytym w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub
      naukowej.
    Stosownie do art. 12 ust. 4 umowy polsko-irlandzkiej:
      Postanowienia ustępów 1 i 2 nie mają zastosowania, jeżeli właściciel należności
      licencyjnych lub opłat za usługi techniczne, mający miejsce zamieszkania lub siedzibę
      w Umawiającym się Państwie, wykonuje w drugim Umawiającym się Państwie, z
      którego pochodzą należności licencyjne lub opłaty z usługi techniczne, działalność
      zarobkową poprzez zakład w nim położony bądź wolny zawód za pomocą położonej
      tam stałej placówki, a prawa lub majątek, z tytułu których wypłacane są należności
      licencyjne lub opłaty za usługi techniczne, rzeczywiście wiążą się z działalnością
      takiego zakładu lub stałej placówki. W takim przypadku stosuje się odpowiednio, w
      zależności od konkretnej sytuacji, postanowienia artykułu 7 lub artykułu 14.
    Mając powyższe na uwadze oraz odnosząc się do definicji należności licencyjnych zawartej
    w ww. umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania, należy podkreślić, że Państwa -
    Strony tej umowy posłużyły się sformułowaniami obejmującymi całość chronionych praw
    autorskich na gruncie polskiej ustawy. Fakt, że program komputerowy jest utworem
    stanowiącym przedmiot prawa autorskiego jest czynnikiem wystarczającym do włączenia
    oprogramowania do definicji należności licencyjnych odnoszących się do wszelkich praw
    autorskich dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego. Intencją Państw-Stron
    Umowy było objęcie zakresem dyspozycji artykułów odnoszących się do pojęcia
    „należności licencyjnych”, wszelkich dochodów uzyskiwanych w związku z korzystaniem z
    jakiegokolwiek dzieła czy utworu chronionego prawem autorskim na gruncie prawa
    krajowego. Dochód z tytułu użytkowania lub prawa do użytkowania programów
    komputerowych należy traktować jako należności licencyjne, albowiem program
    komputerowy stanowi utwór będący przedmiotem prawa autorskiego.
    Interpretując przepisy zawarte w ww. UPO należy zwrócić uwagę na tekst Modelowej
    Konwencji OECD w sprawie podatku od dochodu i majątku, stanowiącej wzór umów w
    sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienia
    Komentarza do niej. Zostały one wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie
    państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych
    w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej nie są źródłem
    powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy
    interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.
    Zatem obowiązki podatkowe podmiotów z siedzibą w odrębnych państwach należy
    rozpatrywać z uwzględnieniem postanowień umowy w sprawie unikania podwójnego

    opodatkowania oraz Modelowej Konwencji OECD wraz z Komentarzem. I tak, pkt 13.1
    Komentarza do art. 12 Modelowej Konwencji OECD (należności licencyjne), wyraźnie
    stwierdza, że program komputerowy może być traktowany jako utwór literacki,
    artystyczny lub naukowy, przy czym, o ile ustawodawstwo krajowe nie stanowi inaczej,
    najbardziej uzasadnione jest traktowanie programów komputerowych jako dzieła
    naukowego. Zatem, w przypadku braku wymienienia dochodów z tytułu użytkowania lub
    prawa do użytkowania programów komputerowych w definicji „należności licencyjnych”,
    należy uznać program komputerowy za utwór literacki, artystyczny lub naukowy i dochód
    uzyskiwany z tytułu użytkowania takich programów traktować dla celów podatkowych jak
    „należność licencyjną”, której opodatkowanie powinno być rozpatrywane na gruncie
    międzynarodowego prawa podatkowego. Natomiast w pkt 14 do art. 12 Komentarza
    Modelowej Konwencji wskazano, że prawa umożliwiające jedynie faktyczne korzystanie z
    programu, nie stanowią tytułu do naliczania opłat licencyjnych.
    Według Komentarza do transakcji dotyczących wytworów cyfrowych, takich jak obrazy,
    dźwięki lub teksty, należy stosować odpowiednio konstrukcje przewidziane dla
    programów komputerowych. Zgodnie z punktem 14.2 Komentarza wykorzystywanie
    programów komputerowych wyłącznie dla własnych potrzeb, w tym powielanie w celu
    zapewnienia możliwości korzystania z programu, nie stanowi należności licencyjnej.
    Jak wynika z wniosku Spółka nabywa od Irlandzkiego Dostawcy licencje na wykorzystanie
    na użytek własny Oprogramowania oraz podmiotów powiązanych (tzw. licencje
    użytkownika końcowego). W ramach licencji nie nastąpi przeniesienie na Spółkę
    jakiekolwiek majątkowych praw autorskich do ww. Oprogramowania, Spółka nie będzie
    miała prawa do rozporządzania tymi licencjami czy też dokonywania zmian w
    Oprogramowaniu. Zatem jak wcześniej wskazano zgodnie z Komentarzem do Modelowej
    Konwencji, zawartym w pkt 14 do art. 12, prawa umożliwiające jedynie faktyczne
    korzystanie z programu, nie stanowią tytułu do naliczania opłat licencyjnych.
    Wobec powyższego płatności dokonywane przez Państwa na rzecz Dostawcy z siedzibą w
    Irlandii nie stanowią należności licencyjnych. Oznacza to, że dokonując wypłaty takich
    należności nie są Państwo zobowiązani do potrącenia od nich zryczałtowanego podatku
    dochodowego.
    Obowiązek pobrania przez płatnika zryczałtowanego podatku dochodowego od osób
    prawnych, zgodnie z art. 26 ust. 1 updop, dotyczy wypłat należności z tytułów
    wymienionych w art. 21 ust. 1 tej ustawy. W przedstawionym stanie faktycznym oraz
    zdarzeniu przyszłym nie obejmuje on Państwa, gdyż wypłacane przez Państwa należności
    z tytułu nabycia Oprogramowania dla własnych potrzeb oraz współpracowników Spółki
    nie stanowią należności licencyjnych, na podstawie ww. art. 21 updop w zw. z art. 12 ust. 3
    lit. a) UPO. Nie są zatem Państwo zobowiązani do poboru zryczałtowanego podatku
    dochodowego od tych płatności.
    Zatem, Państwa stanowisko w powyższym zakresie jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
        Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu
        prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
        Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu
        prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Ta interpretacja indywidualna wydana została na gruncie stanu faktycznego/zdarzenia
    przyszłego dotyczącego określonego we wniosku Dostawcy, który jak wskazano w opisie
    sprawy nie posiada w Polsce zakładu.

    W odniesieniu do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych wskazać należy, że
    rozstrzygnięcia w nich zawarte nie są wiążące dla organu. Interpretacje organów
    podatkowych dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników, osadzonych
    w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach
    rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem
    faktycznym i zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W
    związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu opisu sprawy
    przedstawionego we wniosku, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Zaznaczyć należy, że tę interpretację wydano w oparciu o opis sprawy przedstawiony we
    wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego,
    ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych
    okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem
    się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli
    w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni
    się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie
    będzie Państwa chroniła.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.