Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-2.4012.849.2025.2.SR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-31
Teza: Uznanie Wnioskodawcy za podatnika VAT w ramach Inwestycji
oraz prawa do odliczania VAT naliczonego na podstawie
proporcji, wynikającej z art. 86 ust. 2a ustawy o VAT właściwej
dla jednostki organizacyjnej Wnioskodawcy.
Słowa kluczowe: budynek
jednostka-jednostka organizacyjna
odliczenia-prawo do odliczenia
siedziba
termomodernizacja
województwo
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Organy władzy publicznej
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do
celów działalności gospodarczej jak i do celów innych niż
działalność gospodarcza (prewspółczynnik)
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2a
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 20 października 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 1 grudnia 2025 r. (wpływ 1 grudnia 2025 r.) - w
    odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawcą niniejszego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej jest
    Województwo (...) (dalej jako: „Wnioskodawca”).
    Wnioskodawca jest jednostką samorządu terytorialnego powołaną do realizacji zadań
    publicznych o charakterze wojewódzkim. Funkcjonuje na podstawie ustawy z dnia 5
    czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (dalej jako: USW).
    W celu realizowania swoich zadań ustawowych Wnioskodawca tworzy wojewódzkie
    samorządowe jednostki organizacyjne oraz może zawierać umowy z innymi podmiotami,
    co wynika z art. 8 ust. 1 USW.

    Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT od dnia (...) r. i rozlicza VAT wspólnie ze
    swoimi jednostkami organizacyjnymi jako jeden podatnik, zgodnie z ustawą z dnia 5
    września 2016 r. o szczególnych zasadach rozliczeń podatku od towarów i usług oraz
    dokonywania zwrotu środków publicznych przeznaczonych na realizację projektów
    finansowanych z udziałem środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej lub od
    państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu przez jednostki
    samorządu terytorialnego (dalej: „Ustawa Centralizacyjna”).
    Z. (dalej: „Z.”) jest jednostką organizacyjną Wnioskodawcy, wykonującą zadania w zakresie
    planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony tych dróg, na
    podstawie art. 21 ustawy o drogach publicznych.
    Przedmiotem tego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej jest planowana
    modernizacja budynku (dalej jako: budynek) (...) (należącego do Z.) w (...) przez
    Wnioskodawcę (dalej jako: Inwestycja).
    Budynek jest przeznaczony na potrzeby własne Z. w obrębie prowadzenia działalności
    statutowej w postaci budynku użyteczności publicznej oraz budynku administracyjnego z
    zapleczem socjalnym służący do prowadzenia narad technicznych i wewnętrznych szkoleń
    dla kadry pracowniczej.
    Jednakże część budynku w postaci sali konferencyjnej wraz z zapleczem socjalnym jest
    przez Z. odpłatnie udostępniana innym podmiotom. Dodatkowo przeznaczeniem tej sali
    nie jest wyłącznie jej udostępnianie odpłatnie, ale również wykorzystanie na potrzeby
    własne jednostki organizacyjnej, tj. Z.
    Zgodnie z § 4 ust. 1 statutu Z., (...).
    Inwestycja będzie realizowana w ramach projektu pod nazwą „(...)” w celu (...).
    Inwestycja zakłada kompleksową modernizację energetyczną Budynku. Proponowane
    rozwiązania techniczne są w pełni uzasadnione na podstawie przeprowadzonego audytu
    energetycznego.
    Zakres prac oraz zastosowane technologie w ramach Inwestycji zostały określone jako
    rozwiązania optymalne pod względem technicznym i ekonomicznym. Uwzględniono przy
    tym funkcję i specyfikę budynku, jego obecny stan techniczny oraz obowiązujące normy
    energetyczne i budowlane.
    Zakres rzeczowy Inwestycji będzie obejmował:
    (...).
    Dla celów realizacji inwestycji Z. będzie nabywało towary i usługi opodatkowane VAT,
    których nabycie będzie udokumentowane fakturami, na których będzie wykazywany VAT
    naliczony.
    Celem Inwestycji jest obniżenie zużycia energii cieplnej i elektrycznej w opisanym powyżej
    Budynku poprzez poprawę jego efektywności energetycznej z wykorzystaniem
    odnawialnych źródeł energii.
    Efektami realizacji Inwestycji będą:
    1) poprawa komfortu użytkowania obiektu przez użytkowników i interesantów;
    2) redukcja emisji zanieczyszczeń do atmosfery;
    3) obniżenie kosztów ogrzewania Budynku będącego w zarządzie Z.;
    4) promowanie działań proekologicznych i kształtowanie postaw sprzyjających ochronie
      środowiska;
    5) zwiększenie atrakcyjności ekologicznej regionu.
    Efektem realizacji Inwestycji będzie przede wszystkim obniżenie kosztów utrzymania
    Budynku.

    Realizacja Inwestycji zapewni trwałe efekty środowiskowe i ekonomiczne. Po realizacji
    Inwestycji Budynek będzie spełniał obowiązujące oraz przyszłe normy energetyczne, co
    ograniczy konieczność ponoszenia dalszych kosztownych nakładów inwestycyjnych w
    kolejnych latach.
    Dodatkowo wzrośnie jego wartość użytkowa i techniczna, co poprawi warunki pracy oraz
    zwiększy odporność obiektu na skutki zmian klimatu.
    Zasady rozliczania energii elektrycznej w zakresie instalacji fotowoltaicznej wyposażonej w
    magazyn energii zostały określone w audycie energetycznym. Na ich podstawie
    przewidziano realizację systemu fotowoltaicznego typu „on-grid” z magazynem energii.
    Instalacja będzie wykorzystywać promieniowanie słoneczne do produkcji energii
    elektrycznej i zostanie wpięta do istniejącej instalacji elektroenergetycznej Budynku.
    System będzie funkcjonował wyłącznie na potrzeby zasilania urządzeń technicznych oraz
    oświetlenia, bez założenia generowania nadwyżek energii.
    W przypadku, gdy magazyn energii zostanie w pełni naładowany i nie wystąpi bieżące
    zużycie (autokonsumpcja), falownik zablokuje możliwość oddawania energii do sieci, co
    oznacza, że nadprodukcja energii elektrycznej nie będzie wprowadzana do sieci
    przesyłowej.
    Zastosowanie instalacji fotowoltaicznej w Budynku ma na celu nie tylko obniżenie kosztów
    zakupu energii elektrycznej, lecz także ograniczenie zużycia energii wytwarzanej w
    elektrociepłowniach, co przyczyni się do redukcji emisji zanieczyszczeń do środowiska.
    Inwestycja przewiduje montaż modułów fotowoltaicznych na dachu Budynku pokrytym
    blachą. Na efektywność pracy systemu wpływ będą miały w szczególności warunki
    nasłonecznienia, sprawność techniczna oraz orientacja modułów fotowoltaicznych, jak
    również parametry zastosowanych urządzeń.
    W nawiązaniu do powyższego stanu faktycznego, Wnioskodawca powziął wątpliwości w
    zakresie skutków w VAT w związku z planowaną realizacją Inwestycji.
    W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo następujące informacje:
    Na pytanie „W związku z podaną przez Państwa informacją, że „Budynek jest
    przeznaczony na potrzeby własne Z. w obrębie prowadzenia działalności statutowej w
    postaci budynku użyteczności publicznej oraz budynku administracyjnego z zapleczem
    socjalnym służący do prowadzenia narad technicznych i wewnętrznych szkoleń dla kadry
    pracowniczej. Jednakże część budynku w postaci sali konferencyjnej wraz z zapleczem
    socjalnym jest przez Z. odpłatnie udostępniana innym podmiotom. Dodatkowo -
    przeznaczeniem tej sali nie jest wyłącznie jej udostępnianie odpłatnie, ale również
    wykorzystanie na potrzeby własne jednostki organizacyjnej, tj. Z.”, proszę o jednoznaczne
    wskazanie:
      a) Czy przedmiotem inwestycji, o której mowa we wniosku jest jeden budynek, czy
        dwa odrębne budynki?
      b) Jeżeli przedmiotem inwestycji są dwa odrębne budynki, proszę wskazać, w którym z
        nich znajduje się sala konferencyjna wraz z zapleczem socjalnym?
      c) Czy przez zawarte we wniosku sformułowanie „na potrzeby własne Z.”, należy
        rozumieć prowadzoną przez Państwa za pośrednictwem Z. nieodpłatną działalność
        statutową związaną z wykonywaniem zadań własnych Województwa?
      d) Czy oprócz odpłatnego udostępniania sali konferencyjnej wraz z zapleczem
        socjalnym, budynek (budynki) siedziby (...) służy/będzie służył Państwu (Z.) do
        wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług?”,
    odpowiedzieli Państwo, że:
      a) „Przedmiotem inwestycji, o której mowa we wniosku, jest jeden budynek.

      b) Z uwagi na poprzednią odpowiedź, niniejsze pytanie nie wymaga odpowiedzi.
      c) Przez zawarte we wniosku sformułowanie „na potrzeby własne Z.” należy rozumieć
        prowadzenie nieodpłatnej działalności statutowej Z. związanej z wykonywaniem
        zadań własnych Województwa.
      Wynika to stąd, że budynek stanowił będzie siedzibę (...), który spełnia zarówno funkcję
      użyteczności publicznej (m.in. pomieszczenia służące do wykonywania pracy biurowej,
      przyjmowania wniosków dotyczących utrzymania ciągów drogowych), jak i funkcję
      administracyjną (sala konferencyjna wraz zapleczem socjalnym służąca naradom
      technicznym, wewnętrznym szkoleniom kadry pracowniczej Z.).
      Do zadań Z. zgodnie z jego statutem (§ 2 ust. 1) należą zaś: „(...)”.
      Przy czym Wnioskodawca, odpowiadając na niniejsze pytanie, w żadnym wypadku nie
      przesądza sam, iż powinno do niego znaleźć zastosowanie wyłączenie określone w art.
      15 ust. 6 ustawy o VAT (nie czyni tego elementem części faktycznej wniosku). Tak też
      nie powinna być odbierana jego odpowiedź. Wnioskodawca chciałby bowiem, aby tut.
      Organ samodzielnie ocenił tę kwestię, na podstawie przedstawionych mu faktów.
    d) W odpowiedzi na zadane pytanie Wnioskodawca wskazuje, iż budynek siedziby (...)
      będzie służył Z. do/będzie dla Z. stanowił:
        1) siedzibę (...), który spełnia zarówno funkcję użyteczności publicznej (m.in.
        pomieszczenia służące do wykonywania pracy biurowej, przyjmowania wniosków
        dotyczących utrzymania ciągów drogowych), jak i funkcję administracyjną (sala
        konferencyjna wraz zapleczem socjalnym służąca naradom technicznym,
        wewnętrznym szkoleniom kadry pracowniczej Z.),
        2) prowadzenia działalności gospodarczej w obrębie funkcji administracyjnej
        (odpłatne udostępnianie sali konferencyjnej, wraz z zapleczem socjalnym).
      Poza ww. przeznaczeniami, Wnioskodawca nie wskazuje innych przeznaczeń budynku.
      Wyżej wymienione przeznaczenia powinny zatem służyć tut. Organowi dla celów
      wydania interpretacji indywidualnej, tj. odpowiedzi na pytania zadane przez
      Wnioskodawcę. Na nich tut. Organ powinien bazować.
      Wnioskodawca nie przesądza przy tym, czy któreś z wyżej wymienionych przeznaczeń
      budynku stanowi wykonywanie czynności opodatkowanych VAT. Nie jest to już bowiem
      kwestia opisu faktów, czemu służyć ma część faktyczna wniosku, lecz kwestia
      przedstawienia przez Wnioskodawcę własnego stanowiska prawnego. Wnioskodawca
      takie stanowisko już zawarł we wniosku. Nie powinien go zawierać w części faktycznej,
      bowiem ta winna zawierać „czyste” fakty.
      Tut. Organ wezwał Wnioskodawcę do uzupełnienia opisu części faktycznej wniosku i
      stąd Wnioskodawca opierając się na treści wezwania tut. Organu ogranicza się do
      opisania faktów, a nie do dokonania w ramach udzielanej w wezwaniu odpowiedzi
      oceny tych faktów w świetle przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
      towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 z późn. zm.), w szczególności jej art. 15 i
      art. 5 w zw. z art. 8. Wnioskodawca czyniąc to również wyręczyłby częściowo tut. Organ,
      co stanowiłoby wkroczenie w jego kompetencje.
      Skoro w pkt 1) lit. d) wezwania tut. Organ zawezwał Wnioskodawcę do uzupełnienia
      części faktycznej wniosku, to Wnioskodawca oceniając fakty i dokonując ich kwalifikacji
      na gruncie m.in. art. 15 i art. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
      usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 z późn. zm.) postąpiłby wbrew treści wezwania -
      dokonałby niewłaściwego uzupełnienia wniosku. Nie można bowiem w części
      faktycznej wniosku zamieszczać oceny prawnej. Temu służy inna jego część. Tak też
      jest skonstruowany formularz ORD-IN. Wnioskodawca opierając się na tym, nie chce
      zamieszczać ocen prawnych w części faktycznej wniosku.

      W oparciu o informacje faktyczne przedstawione przez Wnioskodawcę tut. Organ jest
      w stanie dokonać prawidłowej subsumpcji przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o
      podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 z późn. zm.) - tj. ustalić czy
      budynek siedziby (...) będzie służył Z. do wykonywania czynności opodatkowanych VAT.
      Jeśli tut. Organ potrzebuje dla takiej oceny więcej informacji faktycznych (nie
      odnoszących się do ocen na gruncie ustawy podatkowej), Wnioskodawca wyraża wolę
      udzielenia wszelkich takich informacji.”
    Na pytanie „Proszę jednoznacznie wskazać do jakich kategorii czynności wykorzystują
    /będą Państwo wykorzystywali będący przedmiotem opisanej we wniosku inwestycji
    budynek (budynki) siedziby (...), tj. do czynności:
      a) opodatkowanych podatkiem od towarów i usług (jeżeli tak, proszę również podać
        jakie to są czynności);
      b) zwolnionych od podatku od towarów i usług (jeżeli tak, proszę również podać jakie
        to są czynności oraz na jakiej podstawie prawnej korzystają ze zwolnienia);
      c) niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (jeżeli tak, proszę
        również podać jakie to są czynności)?”,
    wskazali Państwo, że „W odpowiedzi na zadane pytanie Wnioskodawca wskazuje, iż
    budynek siedziby (...) będzie służył Z. do/będzie dla Z.
    stanowił:
      1) siedzibę (...), który spełnia zarówno funkcję użyteczności publicznej (m.in.
        pomieszczenia służące do wykonywania pracy biurowej, przyjmowania wniosków
        dotyczących utrzymania ciągów drogowych), jak i funkcję administracyjną (sala
        konferencyjna wraz zapleczem socjalnym służąca naradom technicznym,
        wewnętrznym szkoleniom kadry pracowniczej Z.),
      2) prowadzenia działalności gospodarczej w obrębie funkcji administracyjnej
        (odpłatne udostępnianie sali konferencyjnej, wraz z zapleczem socjalnym).
    Poza ww. przeznaczeniami, Wnioskodawca nie wskazuje innych przeznaczeń budynku.
    Wezwanie tut. Organu w zakresie wyżej przytoczonego pkt 2) dotyczy uzupełnienia
    zdarzenia przyszłego, a więc obejmuje ono sferę faktów. W myśl bowiem art. 14c § 1 zd. 1
    ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 z
    późn. zm.), interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we
    wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska
    wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Wyraźnie zatem oddzielona jest
    sfera faktów od sfery ich prawnej oceny.
    Tymczasem tut. Organ wzywa Wnioskodawcę w przytoczonym wyżej pytaniu nr 2 do
    zawarcia oceny prawnej (stanowiącej odrębną część wniosku o wydanie interpretacji
    indywidualnej) w ramach jej części faktycznej. Udzielenie odpowiedzi żądanej przez tut.
    Organ stałoby więc w sprzeczności z podzieloną strukturą wniosku, która oddziela od
    siebie kwestie faktyczne i prawne oraz z samym celem, dla którego istnieje instytucja
    interpretacji indywidualnej, a jakim jest poznanie oceny prawnej Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej w kontekście „czystych” faktów przedstawionych przez podatnika,
    który to przecież niekoniecznie musi znać przepisy poszczególnych ustaw podatkowych, w
    tym ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    775 z późn. zm.).
    Z powyższych względów Wnioskodawca zaznacza, iż jak wskazał na początku odpowiedzi
    na zadane pytanie, budynek będzie używany do dwóch zasadniczych przeznaczeń. Tut.
    Organ winien na tej podstawie samodzielnie ocenić (dokonać subsumpcji), czy
    przeznaczenia te należy zakwalifikować jako jedno lub kilka rodzajów czynności
    określonych w literach a)-c) zadanego pytania. Jest to bowiem kwestia interpretacji ustawy

    z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 z późn.
    zm.), której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej winien dokonać wydając interpretację
    indywidualną. Tut. organ w ramach odpowiedzi na zadane przez Wnioskodawcę pytania
    musi ustalić (dokonać subsumpcji) w zakresie kwestii, o których mowa w lit. a-c zadanego
    pytania. Wnioskodawca uważa, iż skoro te kwestie mają fundamentalne znaczenie dla
    oceny jego stanowiska prawnego, to nie powinien w zakresie oceny ich występowania w
    zdarzeniu przyszłym wyręczać Dyrektora KIS.
    Jednocześnie Wnioskodawca jest gotów udzielić tut. Organowi dalszych informacji
    odnoszących się do sfery faktów, o ile takie będą mu niezbędne.”
    Na pytanie „Czy ww. budynek (budynki) siedziby (...) wykorzystywany jest/będzie przez
    Państwa:
      a) do celów prowadzonej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy
        z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze
        zm.);
      b) do celów innych niż działalność gospodarcza w rozumieniu art. 15 ust. 2 ww. ustawy
        o podatku od towarów i usług;
      c) zarówno do celów prowadzonej działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15
        ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, jak i do celów innych niż działalność
        gospodarcza w rozumieniu art. 15 ust. 2 ww. ustawy o podatku od towarów i
        usług?”,
    podali Państwo, że „W odpowiedzi na zadane pytanie Wnioskodawca wskazuje, iż budynek
    siedziby (...) będzie przez Z. wykorzystywany do/jako:
      1) siedziba (...), który spełnia zarówno funkcję użyteczności publicznej (m.in.
        pomieszczenia służące do wykonywania pracy biurowej, przyjmowania wniosków
        dotyczących utrzymania ciągów drogowych), jak i funkcję administracyjną (sala
        konferencyjna wraz zapleczem socjalnym służąca naradom technicznym,
        wewnętrznym szkoleniom kadry pracowniczej Z.),
      2) prowadzenia działalności gospodarczej w obrębie funkcji administracyjnej (odpłatne
        udostępnianie sali konferencyjnej, wraz z zapleczem socjalnym).
    Wskazać należy, iż zgodnie ze statutem Z. (§ 2 ust. 1): „(...)”.
    Wnioskodawca w odpowiedzi na pytanie wyjaśnia, że budynek będący przedmiotem
    wniosku będzie przez niego używany do obu wyżej wymienionych w punktach
    przeznaczeń. Przy czym, przeznaczenie określone w pkt 1) mieści się w ramach jego
    działalności statutowej, bowiem wykonuje on zadania zakresie planowania, budowy,
    przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony tych dróg, na podstawie ustawy o drogach
    publicznych. Zadania te wynikają z prawa powszechnego, a konkretnie z ustawy z dnia 21
    marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 889).
    Poza ww. przeznaczeniami, Wnioskodawca nie wskazuje innych przeznaczeń budynku.
    Budynek nie będzie więc używany do innych celów, aniżeli wyżej wymienione. Tut. Organ
    powinien taką okoliczność wziąć pod uwagę dla celów oceny stanowiska Wnioskodawcy.
    Wezwanie tut. Organu w zakresie wyżej przytoczonego pkt 3) wezwania dotyczy
    uzupełnienia zdarzenia przyszłego, a więc obejmuje ono sferę faktów. W myśl bowiem art.
    14c § 1 zd. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 111 z późn. zm.), interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis
    przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę
    stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Wyraźnie zatem
    oddzielona jest sfera faktów od sfery ich prawnej oceny. Ustawodawca nie chciał, aby
    mieszać ze sobą fakty i ich ocenę. Również struktura formularza ORD-IN, a nawet i
    wezwania tut. Organu to uwzględnia.

    Tymczasem tut. Organ wzywa Wnioskodawcę w przytoczonym wyżej pytaniu nr 3 do
    zawarcia oceny prawnej (stanowiącej odrębną część wniosku o wydanie interpretacji
    indywidualnej) w ramach jej części faktycznej. Udzielenie odpowiedzi żądanej przez tut.
    Organ stałoby więc w sprzeczności z podzieloną strukturą wniosku, która oddziela od
    siebie kwestie faktyczne i prawne oraz z samym celem, dla którego istnieje instytucja
    interpretacji indywidualnej, jakim jest poznanie oceny prawnej Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej w kontekście „czystych” faktów przedstawionych przez podatnika,
    który przecież niekoniecznie musi znać przepisy poszczególnych ustaw podatkowych, w
    tym ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    775 z późn. zm.).
    Z powyższych względów Wnioskodawca zaznacza, iż jak wskazał na początku odpowiedzi
    na zadane pytanie, budynek będzie używany do dwóch zasadniczych przeznaczeń. Tut.
    Organ winien na tej podstawie samodzielnie ocenić (dokonać subsumpcji), czy
    przeznaczenia te należy zakwalifikować jako działanie w ramach jednej lub w ramach
    dwóch ze sfer określonych w literach a)-c) zadanego pytania.
    Jest to bowiem kwestia interpretacji ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 z późn. zm.), której Dyrektor Krajowej
    Informacji Skarbowej winien dokonać wydając interpretację indywidualną. Tut. Organ
    zresztą wprost w zadanych pytaniach odwołał się do konkretnego przepisu ww. ustawy
    (art. 15 ust. 2), co powoduje, iż zadane pytanie nie odnosi się do sfery faktów, lecz do sfery
    interpretacji faktów na gruncie istniejącego prawa.
    Jednocześnie Wnioskodawca jest gotów udzielić tut. Organowi dalszych informacji
    odnoszących się do sfery faktów, o ile takie będą mu niezbędne.
    Wnioskodawca uważa jednak, iż tut. Organ jest zdatny do samodzielnej oceny, jak
    planowane sposoby używania budynku zakwalifikować na gruncie ustawy z dnia 11 marca
    2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 z późn. zm.).
    Mianowicie czy należy je uznać za działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1-2
    tej ustawy, czy też za aktywność wyjętą spoza sfery działalności gospodarczej.
    Jak wspomniał Wnioskodawca, ocena ta jest kwestią interpretacji ustawy podatkowej, a
    nie kwestią przedstawienia faktów odnoszących się do zdarzenia przyszłego.
    Dodatkowo są to na tyle fundamentalne dla oceny stanowiska Wnioskodawcy kwestie, że
    nie powinien on sam ich przesądzać w części faktycznej wniosku. W istocie bowiem
    potwierdzałby on swe tezy zawarte w stanowisku prawnym.”
    Na pytanie „W sytuacji, gdy budynek (budynki) siedziby (...) jest/będzie przez Państwa
    wykorzystywany zarówno do działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż
    działalność gospodarcza, to czy istnieje możliwość przyporządkowania ponoszonych
    wydatków w całości do celów działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2
    ustawy o podatku od towarów i usług?”, wskazali Państwo, że „W odpowiedzi na zadane
    pytanie Wnioskodawca wskazuje, iż:
    a) zgodnie ze swoją odpowiedzią na pytanie określone w pkt 3) wezwania tut. Organu nie
      przesądza kwalifikacji sposobu użytkowania przez niego budynku w przyszłości jako
      działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 1-2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r.
      o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 z późn. zm.) albo
      działalności innej niż taka działalność (choć wskazuje, że budynek będzie używany do
      realizacji jego zadań statutowych, a częściowo będzie on odpłatnie udostępniany, a to
      wskazanie umożliwia dokonanie oceny w tym zakresie przez tut. Organ);
    b) Wnioskodawca wskazuje, że nie może (tzn. nie jest w stanie) w całości
      przyporządkować ponoszonych wydatków do następujących sposobów używania
      budynku w przyszłości:

        i. siedziby (...), który spełnia zarówno funkcję użyteczności publicznej (m.in.
        pomieszczenia służące do wykonywania pracy biurowej, przyjmowania wniosków
        dotyczących utrzymania ciągów drogowych), jak i funkcję administracyjną (sala
        konferencyjna wraz zapleczem socjalnym służąca naradom technicznym,
        wewnętrznym szkoleniom kadry pracowniczej Z.),
        ii. prowadzenia działalności gospodarczej w obrębie funkcji administracyjnej
        (odpłatne udostępnianie sali konferencyjnej, wraz z zapleczem socjalnym).
    Powyższe wynika stąd, iż te same części budynku będą służyły do obu wyżej
    wymienionych celów. Nie istnieje więc możliwość przyporządkowania ponoszonych
    wydatków w całości np. do celu jakim jest odpłatne udostępnianie sali konferencyjnej,
    wraz z zapleczem socjalnym.”
    Na pytanie „W sytuacji, gdy budynek (budynki) siedziby (...) jest/będzie przez Państwa
    wykorzystywany w ramach działalności gospodarczej zarówno do czynności
    opodatkowanych podatkiem VAT jak i do czynności zwolnionych od podatku VAT, to
    proszę wskazać, czy mają Państwo obiektywną możliwość odrębnego przyporządkowania
    kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami opodatkowanymi podatkiem VAT i z
    czynnościami zwolnionymi od podatku VAT?”, podali Państwo, że „Wnioskodawca w
    odpowiedzi na zadane pytanie wskazuje, iż tut. Organ winien samodzielnie ocenić, czy w
    ramach opisanego mu sposobu wykorzystania w przyszłości budynku przez Z. wystąpią
    czynności opodatkowane VAT lub czynności zwolnione od VAT. Wnioskodawca nie może
    tego przesądzać i składając wniosek nie miał takiego zamiaru. Wnioskodawca nie chciał
    takiej oceny prawnej zawrzeć w części faktycznej wniosku; jest to zresztą ocena
    fundamentalna dla oceny poprawności sformułowanego przez niego stanowiska
    prawnego w kontekście zadanych we wniosku pytań.
    Kwestia poruszona w pytaniu tut. Organu numer 5 nie jest kwestią przedstawienia faktów,
    lecz już ich kwalifikacją (oceną) prawną w oparciu o przepisy ustawy podatkowej. To one
    określają bowiem jaki stan faktyczny stanowi czynność efektywnie opodatkowaną VAT, a
    jaki czynność zwolnioną od VAT. Wnioskodawca powinien przedstawić jedynie fakty
    odnoszące się do zdarzenia przyszłego, a tut. Organ winien na ich podstawie stwierdzić
    czy w danym przypadku budynek służy zarówno do czynności opodatkowanych VAT, jak i
    zwolnionych od VAT. To tut. Organ jest w stanie ocenić to lepiej niż sam Wnioskodawca. To
    tut. Organ ocenia bowiem czy stanowisko prawne Wnioskodawcy jest prawidłowe, czy nie.
    Wnioskodawca chcąc jednak odpowiedzieć na pytanie zadane przez tut. Organ wskazuje,
    iż nie jest w stanie przyporządkować wydatków na budynek odrębnie dla jego
    określonego wykorzystania. Wnioskodawca wskazał to już w odpowiedzi na pytanie nr 5.
    Te same części budynku będą bowiem używane do różnych przeznaczeń. Brak możliwości
    przyporządkowania wydatków powoduje również brak możliwości przyporządkowania
    kwot podatku naliczonego. Kwoty podatku naliczonego są bowiem ściśle związane z
    określonymi wydatkami.
    Jednocześnie, jeśli tut. Organ potrzebuje więcej informacji dla kwalifikacji sposobu
    używania budynku na gruncie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 z późn. zm.) jako czynności efektywnie opodatkowanej
    VAT albo zwolnionej od VAT, Wnioskodawca jest gotowy do udzielenia dalszych informacji
    odnoszących się do faktów.”
    Na pytanie „Czy są Państwo w stanie przypisać ponoszone w ramach inwestycji wydatki
    odrębnie do sali konferencyjnej wraz z zapleczem socjalnym oraz odrębnie do pozostałej
    części budynku (budynków) siedziby (...)?”, wskazali Państwo, że „Wnioskodawca w
    odpowiedzi na pytanie nr 6 wskazuje, iż koszty prac projektowych oraz robót
    budowlanych zostały określone w dokumentacji technicznej dla całego budynku w
    podziale na poszczególne kategorie robót.

    Sala konferencyjna wraz z zapleczem socjalnym stanowi jego integralną cześć i nie ma
    możliwości, aby przypisać wartości ponoszonych wydatków tylko do tej części.
    Zatem, wydatków ponoszonych w ramach inwestycji Wnioskodawca nie jest w stanie
    przypisać odrębnie do sali konferencyjnej wraz z zapleczem socjalnym oraz odrębnie do
    pozostałej części budynku siedziby (...).”
    Na pytanie „Czy Z. to jednostka budżetowa, czy zakład budżetowy?”, odpowiedzieli
    Państwo, że „Z. jest samorządową jednostką budżetową podległą Województwu. W myśl §
    13 ust. 1 statutu Z.: „(...)”. Z. nie jest zakładem budżetowym.”
    Pytania
    1. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że w części, w której Wnioskodawca
      nie wykorzystuje Budynku do odpłatnego udostępniania sali konferencyjnej wraz z
      zapleczem socjalnym, Wnioskodawca nie będzie działał w charakterze podatnika VAT
      w ramach Inwestycji?
    2. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że w części, w której Wnioskodawca
      nie wykorzystuje Budynku do odpłatnego udostępniania sali konferencyjnej wraz z
      zapleczem socjalnym, Wnioskodawcy nie przysługuje prawo do odliczenia VAT
      naliczonego w zakresie towarów i usług nabywanych dla celów realizacji Inwestycji?
    3. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że w części, w której Wnioskodawca
      wykorzystuje Budynek do odpłatnego udostępniania sali konferencyjnej wraz z
      zapleczem socjalnym, Wnioskodawca będzie działał w charakterze podatnika VAT w
      ramach Inwestycji?
    4. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że w części, w której Wnioskodawca
      wykorzystuje Budynek do odpłatnego udostępniania sali konferencyjnej wraz
      zapleczem socjalnym, Wnioskodawcy będzie przysługiwało prawo do odliczenia VAT
      naliczonego w zakresie towarów i usług nabywanych dla celów realizacji Inwestycji?
    5. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że w zakresie towarów i usług
      nabywanych dla celów realizacji Inwestycji powinien on dokonywać proporcjonalnego
      odliczania VAT naliczonego na podstawie proporcji (tzw. preproporcji) wynikającej z
      art. 86 ust. 2a ustawy o VAT właściwy dla jednostki organizacyjnej Wnioskodawcy?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1. Zdaniem Wnioskodawcy, w części, w której Wnioskodawca nie wykorzystuje Budynku
      do odpłatnego udostępniania sali konferencyjnej wraz z zapleczem socjalnym,
      Wnioskodawca nie będzie działał w charakterze podatnika VAT w ramach Inwestycji.
    2. Zdaniem Wnioskodawcy, w części, w której Wnioskodawca nie wykorzystuje Budynku
      do odpłatnego udostępniania sali konferencyjnej wraz z zapleczem socjalnym,
      Wnioskodawcy nie przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego w zakresie
      towarów i usług nabywanych dla celów realizacji Inwestycji.
    3. Zdaniem Wnioskodawcy, w części, w której Wnioskodawca wykorzystuje Budynek do
      odpłatnego udostępniania sali konferencyjnej wraz z zapleczem socjalnym,
      Wnioskodawca będzie działał w charakterze podatnika VAT w ramach Inwestycji.

    4. Zdaniem Wnioskodawcy, w części, w której Wnioskodawca wykorzystuje Budynek do
      odpłatnego udostępniania sali konferencyjnej wraz z zapleczem socjalnym,
      Wnioskodawcy będzie przysługiwało prawo do odliczenia VAT naliczonego w zakresie
      towarów i usług nabywanych dla celów realizacji Inwestycji.
    5. Zdaniem Wnioskodawcy, w zakresie towarów i usług nabywanych dla celów realizacji
      Inwestycji powinien on dokonywać proporcjonalnego odliczania VAT naliczonego na
      podstawie proporcji (tzw. preproporcji) wynikającej z art. 86 ust. 2a ustawy o VAT
      właściwy dla jednostki organizacyjnej Wnioskodawcy realizującej Inwestycję.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy:
    Ad. 1.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Z kolei zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Jednakże w celu ustalenia działania Wnioskodawcy w charakterze podatnika VAT
    kluczowym przepisem jest dodatkowo art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, zgodnie z którym, nie
    uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy
    w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji
    których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie
    zawartych umów cywilnoprawnych.
    W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że art. 15 ust. 6 ustawy o VAT został wadliwie
    zaimplementowany do ustawy o VAT, bowiem jego odpowiednikiem jest art. 13 ust. 1
    dyrektywy VAT o innym brzmieniu i zakresie przedmiotowym.
    To właśnie art. 13 ust. 1 Dyrektywy VAT powinien być uwzględniony (a nie art. 15 ust. 6
    ustawy o VAT) dla dalszej oceny stanu faktycznego. Należy zatem przywołać całościową
    treść tego przepisu:
    Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są
    uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami,
    których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty,
    składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami.
    Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji,
    są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby
    wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji.
    W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników w
    związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych działań
    sprawia, że mogą być one pominięte.
    Czynności określone w załączniku I do Dyrektywy VAT to:
    1) usługi telekomunikacyjne;
    2) dostawa wody, gazu, energii elektrycznej i energii cieplnej;
    3) transport towarów;
    4) świadczenie usług przez porty morskie i porty lotnicze;
    5) przewóz osób;
    6) dostawa nowych towarów wytworzonych na sprzedaż;

    7) transakcje dotyczące produktów rolnych dokonywane przez rolne agencje skupu
      interwencyjnego zgodnie z rozporządzeniami w sprawie wspólnej organizacji rynku
      w odniesieniu do tych produktów;
    8) organizacja targów i wystaw o charakterze komercyjnym;
    9) magazynowanie;
    10) działalność komercyjnych agencji reklamowych;
  11) działalność biur podróży;
  12) prowadzenie stołówek pracowniczych, bufetów, kantyn i innych podobnych instytucji;
  13) działalność stacji radiowych i telewizyjnych, o ile nie są one zwolnione na mocy art. 132
      ust. 1 lit. q) Dyrektywy VAT.
    Niezależnie od powyższego - zdaniem Wnioskodawcy - w przedstawionym stanie
    faktycznym, w części, w której Wnioskodawca nie wykorzystuje Budynku do udostępnienia
    sali konferencyjnej, nie występuje on w charakterze podatnika VAT, gdyż zarówno w
    trakcie realizacji inwestycji, jak i po jej zakończeniu, nie będzie prowadził działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT.
    Wynika to z następujących kluczowych argumentów:
    1) Wnioskodawca nie będzie działał w zakresie realizacji Inwestycji samodzielnie;
    2) Budynek, którego dotyczy Inwestycja nie służy do wykonywania działalności
      gospodarczej, z wyjątkiem udostępniania przez Wnioskodawcę sali konferencyjnej,
      lecz do realizacji zadań publicznych Wnioskodawcy;
    3) W wyniku wykonania Inwestycji Wnioskodawca nie będzie w przyszłości uzyskiwał
      jakiegokolwiek zarobku;
    4) Wnioskodawca nie będzie działał jako producent lub handlowiec;
    5) Wnioskodawca nie wykorzystuje żadnego towaru lub wartości niematerialnej i prawnej
      w sposób ciągły dla celów zarobkowych w zakresie Inwestycji i po jej realizacji z
      wyjątkiem udostępniania sali konferencyjnej.
    Powyższe punkty należy omówić osobno.
    Odnośnie do punktu 1):
    W art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, ustawodawca wyraźnie wskazał, że podatnikiem VAT może
    być tylko podmiot, który działa w sposób samodzielny. Działalność gospodarcza musi być
    bowiem prowadzona „samodzielnie”.
    Określenie „samodzielnie” według definicji słownikowych (https://sjp.pwn.pl/slowniki/
    samodzielnie.html);(https://wsjp.pl/haslo/podglad/28205/samodzielnie/3869070
    /pracowac), oznacza:
      1. «dający sobie radę, niepotrzebujący pomocy».
      2. «powstały bez czyjejś pomocy, czyjegoś wpływu, wykonany niezależnie przez kogoś».
      3. «o państwie, instytucji itp.: niezależny, mogący decydować o sobie».
      4. bez odwoływania się do pomocy lub współpracy innych osób lub instytucji.
    W świetle powyższego brak jest podstaw do przyjęcia, że Wnioskodawca w zakresie
    realizowanej inwestycji działa w sposób samodzielny. Okoliczności przedstawionego stanu
    faktycznego jednoznacznie wskazują na istotny stopień niesamodzielności Wnioskodawcy
    przy realizacji tej Inwestycji.

    Wynika to stąd, że Inwestycja będzie realizowana z pomocą wsparcia finansowego w
    formie dotacji, jaką otrzyma Wnioskodawca w ramach programu Fundusze Europejskie
    dla (...) 2021-2027 (...).
    Prowadzi to do wniosku, że aktywność Wnioskodawcy w zakresie realizacji inwestycji nie
    ma charakteru samodzielnego. Za działalność samodzielną nie można bowiem uznać
    takiej, która jest finansowana ze środków podmiotu zewnętrznego, a więc odbywa się przy
    wykorzystaniu cudzych zasobów finansowych.
    Ponadto, z uwagi na fakt, iż realizacja Inwestycji będzie finansowana z dotacji pochodzącej
    ze środków Unii Europejskiej, Wnioskodawca w tym zakresie będzie zobligowany do
    działania w ramach reżimu finansów publicznych. Oznacza to konieczność stosowania
    regulacji ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1530 z późn. zm.) - dalej: „UFP” oraz ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o
    odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    104 z późn. zm.).
    W konsekwencji zakres swobody Wnioskodawcy będzie istotnie ograniczony, gdyż w
    obszarze realizacji Inwestycji nie będzie on mógł działać na zasadach właściwych dla
    podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Wnioskodawca będzie zobligowany
    do każdorazowego analizowania podejmowanych decyzji pod kątem ich zgodności z
    przepisami ustawy o finansach publicznych, co oznacza brak swobody typowej dla
    podmiotów prywatnych, które kierują się wyłącznie rachunkiem ekonomicznym.
    W rezultacie aktywność Wnioskodawcy w obszarze realizacji Inwestycji należy ocenić jako
    niesamodzielną i podlegającą ścisłemu reżimowi publicznoprawnemu oraz finansowemu.
    Brak spełnienia przesłanki samodzielności oznacza, że podejmowane działania przez
    Wnioskodawcę nie mogą być kwalifikowane jako działalność gospodarcza w rozumieniu
    ustawy o VAT.
    Odnośnie do punktu 2):
    Inwestycja, którą zrealizuje Wnioskodawca w Budynku, będzie dotyczyła budynku
    użyteczności publicznej.
    Budynek ten nie służy w żadnym stopniu wykonywaniu działalności gospodarczej
    opodatkowanej VAT (z wyjątkiem odpłatnego udostępniania sali konferencyjnej), lecz do
    realizacji zadań statutowych Z., które pozostają poza systemem VAT.
    W konsekwencji należy stwierdzić, że sama Inwestycja ukierunkowana jest na realizację
    celów innych niż prowadzenie działalności gospodarczej i takim celom będzie w
    przyszłości służyła.
    Odnośnie do punktu 3):
    Zarówno w orzecznictwie TSUE dotyczącym rozumienia pojęcia działalności gospodarczej
    na gruncie systemu VAT, jak i w wyrokach sądów administracyjnych odnoszących się do tej
    samej problematyki, akcentuje się, że brak zamiaru uzyskiwania jakiejkolwiek odpłatności
    przesądza o tym, iż dana aktywność nie stanowi działalności gospodarczej. Sam fakt
    nieodpłatności, niezależnie od tego, czy w jej następstwie powstałby zysk lub strata,
    wyklucza możliwość zakwalifikowania danej czynności jako działalności gospodarczej w
    rozumieniu ustawy o VAT.
    Zbieżne jest to z zasadą, że opodatkowaniu VAT co do zasady podlegają czynności
    odpłatne. W konsekwencji działania, które z założenia mają charakter nieodpłatny,
    powinny pozostawać poza zakresem systemu VAT, gdyż nie mogą być traktowane jako
    działalność gospodarcza.
    Taki wniosek wynika m.in. z następujących wyroków sądów, w tym TSUE:
    1. Wyrok z 1 kwietnia 1982 r., w sprawie 89/81 Staatssecretaris van Financien przeciwko
      Hong-Kong Trade Development Council:

      „kontekst art. 4 drugiej dyrektywy, którego wykładni dotyczy niniejsza sprawa, oraz
      spójność systemu wyraźnie dowodzą zatem, że osoba świadcząca usługi nieodpłatnie
      we wszystkich przypadkach nie może zostać uznana za podatnika w rozumieniu tego
      artykułu. W konsekwencji na pierwsze pytanie należy odpowiedzieć, że osoba, która
      zwyczajowo świadczy usługi na rzecz podmiotów gospodarczych, we wszystkich
      przypadkach nieodpłatnie, nie może zostać uznana za podatnika w rozumieniu art. 4
      drugiej dyrektywy.”
    2. Wyrok WSA w Łodzi z 7 grudnia 2016 r., I SA/Łd 958/16:
      „Działalność gospodarcza w rozumieniu ustawy o VAT nie musi być działalnością o
      charakterze zarobkowym. Należy jednak zauważyć, że podmiot, który wykonuje
      wyłącznie czynności nieodpłatne, nie może być uznany za podatnika VAT (tak ETS w
      orzeczeniu w sprawie 89/81, Staatssecretaris van Financien v. Hong-Kong Trade
      Development Council). Nie wykonuje on bowiem wówczas żadnych czynności
      opodatkowanych. W piśmiennictwie wskazuje się, że jest jednak różnica pomiędzy
      działalnością a działalnością gospodarczą (B.J.M. Terra, Developments in VAT - the
      deduction of input tax, International VAT Monitor 1996, nr 2, s. 53). Całkowity brak
      odpłatności eliminuje podmiot z systemu VAT, który obejmuje działalność
      gospodarczą, a nie wszelką działalność. Taka sytuacja występuje w odniesieniu do
      bezpłatnych plenerowych pokazów filmowych dla dzieci i dorosłych oraz bezpłatnych
      spotkań autorskich z twórcami filmów, prezentacji publikacji poświęconej
      kinematografii, wernisaży wystaw oraz spacerów filmowych dla seniorów - jak
      prawidłowo ocenił organ.”
    3. Wyrok WSA w Szczecinie z 12 kwietnia 2017 r., I SA/Sz 96/17:
      „Skoro działalność gospodarcza determinuje posiadanie statusu podatnika VAT,
      pojawia się pytanie, kiedy działalność nosi przymiot „gospodarczy”. W tym kontekście
      istotna wydaje się być kwestia zamiaru osiągania przychodów. O ile brak przychodu nie
      oznacza, że dany podmiot nie prowadzi działalności gospodarczej, o tyle brak zamiaru
      jego osiągania skutkuje brakiem możliwości uznania podmiotu za podatnika VAT. Takie
      stanowisko zaprezentował TS w wyroku w sprawie 89/81 Hong-Kong Trade
      Development Council. Trybunał uznał w tej sytuacji, że aktywność, która nie wiąże się z
      wzajemnym świadczeniem pieniężnym, stanowi czynność nieodpłatną, co wyklucza
      możliwość uznania podmiotu ją realizującego za podatnika VAT (analogicznie zob.
      wyrok TSUE w sprawie C-263/11 Ainars Redlihs czy wyrok z dnia 6 października 2009 r.
      w sprawie C-267/08 SPÓ Landesorganisation Karnten v. Finanzamt Klagenfurt
      (orzeczenie wstępne), Zb. Orz. 2009, s. 1-9781).”
    W opisie stanu faktycznego nie wskazano, aby w wyniku realizacji Inwestycji
    Wnioskodawca uzyskiwał jakiekolwiek przychody (wpływy finansowe) z wyjątkiem
    udostępniania sali konferencyjnej wraz z zapleczem socjalnym.
    W konsekwencji aktywność Wnioskodawcy w tym zakresie nie może być kwalifikowana
    jako działalność gospodarcza w świetle przytoczonego orzecznictwa. Działaniom tym nie
    towarzyszy bowiem zamiar osiągania jakiegokolwiek zarobku, nawet takiego, który nie
    prowadziłby do wypracowania zysku. Należy je zatem traktować jako działalność inną niż
    działalność gospodarcza. Dodatkowo, w opisie stanu faktycznego Wnioskodawca wskazał
    efekty, jakie zostaną osiągnięte w wyniku realizacji Inwestycji, przy czym nie wymieniono
    wśród nich przychodów, które miałby uzyskać Wnioskodawca. Wskazano natomiast
    następujące rezultaty:
    1) poprawa komfortu użytkowania obiektu przez pracowników;
    2) redukcja emisji zanieczyszczeń do atmosfery;
    3) obniżenie kosztów ogrzewania Budynku pozostającego w zarządzie Z.;
    4) promowanie działań proekologicznych i kształtowanie postaw sprzyjających ochronie
      środowiska;

    5) zwiększenie atrakcyjności ekologicznej regionu.
    Nadrzędnym celem Inwestycji jest z kolei ograniczenie zużycia energii cieplnej i
    elektrycznej w Budynku poprzez poprawę jego efektywności energetycznej z
    wykorzystaniem odnawialnych źródeł energii.
    Żaden z powyższych efektów, jak też naczelny cel Inwestycji, nie wiąże się z osiąganiem
    zarobku w związku z Inwestycją.
    Z powyższego wynika w sposób jednoznaczny, że Inwestycja nie ma charakteru
    komercyjnego. Jej rezultaty dotyczą przede wszystkim poprawy warunków pracy i obsługi
    interesantów, ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko oraz zmniejszenia
    kosztów eksploatacyjnych jednostki sektora finansów publicznych. Brak wskazania
    jakichkolwiek przychodów po stronie Wnioskodawcy potwierdza, że Inwestycja nie jest
    ukierunkowana na generowanie zysków, lecz na realizację innych celów, a tym samym
    stanowi działalność inną niż gospodarcza.
    Za formę „zarobku” Wnioskodawcy nie można również uznać ewentualnych korzyści
    finansowych związanych z tzw. net-billingiem, tj. oddawaniem nadwyżek energii
    elektrycznej do sieci, gdyż w opisie stanu faktycznego wyraźnie wskazano, że nadwyżki
    takie nie powstaną. Tym samym Inwestycja nie wygeneruje nawet tej postaci
    potencjalnego dochodu dla Wnioskodawcy.
    W konsekwencji, działaniom podejmowanym przez Wnioskodawcę w ramach inwestycji
    nie można przypisać żadnej formy odpłatności, co wyklucza możliwość uznania ich za
    działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o VAT.
    Odnośnie do punktu 4):
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, podatnikiem VAT jest m.in. producent oraz
    handlowiec. W świetle definicji słownikowej „producent” to „ten, kto wytwarza jakiś towar”
    (https://sjp.pwn.pl/ slowniki/producent.html).
    Jednocześnie, w myśl art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, przez towary należy rozumieć rzeczy oraz
    ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Wnioskodawcy nie można jednak uznać za „producenta”, gdyż w opisie stanu faktycznego
    wskazano, że nie wytworzy on nadwyżek energii elektrycznej. Całość energii wytworzonej
    w instalacji zostanie zużyta na potrzeby budynku, jego urządzeń i instalacji, a zatem nie
    powstanie żadna energia przeznaczona do obrotu. Nie można bowiem uznać za
    wyprodukowaną tej energii, która zostanie zużyta na własne potrzeby Wnioskodawcy. Jak
    wskazano w stanie faktycznym: „system będzie pracował wyłącznie na potrzeby zasilania
    urządzeń technicznych i oświetlenia, bez zakładania nadprodukcji energii”.
    Wnioskodawca nie będzie również działał jako „handlowiec”. Zgodnie bowiem z definicją
    słownikową „handel” oznacza „działalność polegającą na kupnie, sprzedaży lub wymianie
    towarów i usług” (https://sjp.pwn.pl/slowniki/handel.html).
    W ramach realizacji Inwestycji, jak i po jej zakończeniu, Wnioskodawca nie będzie
    podejmował tego rodzaju działalności - nie będzie nabywał towarów w celu ich dalszej
    odsprzedaży.
    Dodatkowo należy podkreślić, że Wnioskodawcy nie można zakwalifikować także jako
    „rolnika”, „podmiotu pozyskującego zasoby naturalne”, „osoby wykonującej wolny zawód”
    czy „usługodawcy”. W szczególności w tym ostatnim przypadku w opisie stanu faktycznego
    brak jest podstaw do zidentyfikowania jakiejkolwiek usługi, którą Wnioskodawca miałby
    świadczyć z wyjątkiem udostępniania sali konferencyjnej wraz z zapleczem socjalnym.
    Odnośnie do punktu 5):
    Wnioskodawca z wyłączeniem udostępniania sali wraz z zapleczem socjalnym, nie
    wykorzystuje żadnego towaru ani wartości niematerialnej i prawnej w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych, zarówno w ramach realizacji Inwestycji, jak i po jej zakończeniu.

    Niezależnie od powyższego należy podkreślić, że działalności Wnioskodawcy w ogóle nie
    towarzyszy zamiar osiągania zarobku. W tym zakresie zasadne jest odwołanie się do
    przedstawionej już argumentacji dotyczącej braku odpłatności („odnośnie do pkt 3”).
    W konsekwencji, w odniesieniu do opisanego stanu faktycznego nie znajduje
    zastosowania definicja działalności gospodarczej zawarta w art. 15 ust. 2 zdanie drugie
    ustawy o VAT (tzw. definicja szczególna).
    Niezależnie od powyższego należy dodatkowo zwrócić uwagę, że Wnioskodawca w
    ramach inwestycji będzie działać w charakterze organu władzy publicznej, co stanowi
    dodatkowy argument przemawiający za uznaniem, iż Wnioskodawca nie działa w tym
    zakresie w charakterze podatnika VAT.
    Wynika to stąd, że w przedmiotowym stanie faktycznym, zastosowanie powinno znaleźć
    wyłączenie przewidziane w art. 13 ust. 1 Dyrektywy VAT.
    Wynika to z faktu, że Inwestycja odnosi się do Budynku, który Wnioskodawca wykorzystuje
    do realizacji zadań o charakterze publicznym z wyłączeniem odpłatnego udostępniania
    sali konferencyjnej wraz z zapleczem socjalnym.
    Zadania te zostały określone w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 889).
    Jak wskazano powyżej, Inwestycja ma na celu zasilanie urządzeń technicznych oraz
    oświetlenia, a jej realizacja zapewni trwałe efekty środowiskowe i ekonomiczne.
    Po zakończeniu Inwestycji Budynek będzie spełniał zarówno obowiązujące, jak i przyszłe
    normy energetyczne, co ograniczy konieczność ponoszenia dodatkowych, kosztownych
    nakładów inwestycyjnych w kolejnych latach. Ponadto zwiększy się jego wartość użytkowa
    i techniczna, co poprawi warunki pracy oraz podniesie odporność obiektu na skutki zmian
    klimatycznych.
    W rezultacie realizacja Inwestycji spowoduje, że Budynek w jeszcze większym stopniu
    będzie służył celom, którym już obecnie służy, tj. wykonywaniu zadań publicznych
    pozostających poza zakresem VAT. Tym samym należy uznać, iż również sama Inwestycja
    pozostaje powiązana z realizacją zadań publicznych Wnioskodawcy, wykonywanych za
    pośrednictwem jego jednostki organizacyjnej - Z.
    W tym kontekście podkreślenia wymaga, że ocena charakteru inwestycji nie może być
    dokonywana w oderwaniu od funkcji, jakie pełni sam budynek.
    Skoro Budynek wykorzystywany jest do wykonywania zadań publicznych określonych w
    ustawie o drogach publicznych z wyłączeniem udostępniania sali konferencyjnej wraz z
    zapleczem socjalnym, to wszelkie nakłady inwestycyjne w tej części ponoszone na jego
    modernizację i dostosowanie służą wyłącznie zapewnieniu sprawniejszej i bardziej
    efektywnej realizacji tych zadań.
    Tym samym, skoro zasadniczym przeznaczeniem Budynku nie jest prowadzenie
    działalności gospodarczej z wyłączeniem udostępniania sali konferencyjnej wraz z
    zapleczem socjalnym, lecz realizacja zadań publicznych, to również Inwestycja dotycząca
    tego obiektu pozostaje w tej części w bezpośrednim związku z tą funkcją i powinna być
    oceniana w tym samym kontekście.
    Nie ma zatem podstaw do uznania, że działalność Wnioskodawcy w ramach Inwestycji
    wykracza poza sferę zadań publicznych.
    Warto również dodać, że poprzez realizację inwestycji Wnioskodawca realizuje również
    inne zadanie publiczne.
    Zgodnie bowiem z art. 14 ust. 1 pkt 8) USW, samorząd województwa wykonuje zadania o
    charakterze wojewódzkim określone ustawami, w szczególności w zakresie ochrony
    środowiska. Ponadto, wedle art. 11 ust. 2 pkt 5) i 5a) USW, samorząd województwa
    prowadzi politykę rozwoju województwa, na którą składa się racjonalne korzystanie z

    zasobów przyrody oraz kształtowanie środowiska naturalnego, zgodnie z zasadą
    zrównoważonego rozwoju oraz tworzenie warunków do prowadzenia działań na rzecz
    ochrony klimatu oraz wdrażania działań adaptacyjnych do zmian klimatu, o których mowa
    w art. 18a ust. 5 pkt 5 lit. b ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska
    (Dz. U. z 2024 r. poz. 54, z późn. zm.).
    W opisie stanu faktycznego wskazano natomiast, iż:
      1. Inwestycja obejmuje kompleksową modernizację energetyczną Budynku, przy czym
        proponowane rozwiązania techniczne zostały w pełni uzasadnione wynikami
        przeprowadzonego audytu energetycznego.
      2. Jej celem jest obniżenie zużycia energii cieplnej i elektrycznej w budynku
        użyteczności publicznej poprzez poprawę jego efektywności energetycznej z
        zastosowaniem odnawialnych źródeł energii.
      3. Realizacja Inwestycji zapewni trwałe efekty środowiskowe i ekonomiczne - po jej
        zakończeniu Budynek będzie spełniał zarówno aktualne, jak i przyszłe normy
        energetyczne, co ograniczy konieczność ponoszenia dodatkowych nakładów
        inwestycyjnych w kolejnych latach. Równocześnie wzrośnie jego wartość użytkowa i
        techniczna, co poprawi warunki pracy oraz zwiększy odporność obiektu na skutki
        zmian klimatycznych.
      4. Zastosowanie instalacji fotowoltaicznej ma na celu także ograniczenie zużycia
        energii wytwarzanej w elektrociepłowniach, co przyczyni się do redukcji emisji
        zanieczyszczeń do środowiska.
    W świetle powyższego należy uznać, że realizacja Inwestycji stanowi jednocześnie
    wykonywanie przez Wnioskodawcę zadań publicznych w zakresie ochrony środowiska
    oraz polityki rozwoju województwa, o których mowa w ustawie o samorządzie
    województwa. Modernizacja energetyczna Budynku, zastosowanie odnawialnych źródeł
    energii i redukcja emisji zanieczyszczeń są działaniami bezpośrednio wpisującymi się w te
    zadania. Oznacza to, że Inwestycja nie tylko ma charakter techniczny i użytkowy, ale
    również wprost realizuje cele publiczne związane z ochroną klimatu, zrównoważonym
    rozwojem i poprawą jakości środowiska, które ustawodawca powierzył samorządowi
    województwa.
    W konsekwencji, w ramach realizacji Inwestycji Wnioskodawca występuje jako podmiot
    publiczny wykonujący powierzone mu zadania publiczne. Są to zarówno obowiązki
    wynikające z ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (realizowane za
    pośrednictwem jednostki organizacyjnej Wnioskodawcy - Z.), jak i zadania związane z
    ochroną środowiska, przewidziane przepisami ustawy o samorządzie województwa.
    Z tego względu należy przyjąć, że Wnioskodawca w zakresie realizacji Inwestycji działa
    poza sferą VAT, korzystając z wyłączenia przewidzianego w art. 13 ust. 1 Dyrektywy VAT.
    Należy przy tym zauważyć, że Wnioskodawca nie będzie wykonywał czynności
    wymienionych w załączniku I do Dyrektywy VAT, ponieważ - jak wskazano w opisie stanu
    faktycznego - nie powstaną żadne nadwyżki energii elektrycznej, a tym samym nie dojdzie
    do ich dostawy w charakterze tzw. prosumenta.
    Biorąc pod uwagę całość przedstawionej argumentacji, należy stwierdzić, że
    Wnioskodawca nie działa w ramach przedmiotowej inwestycji w charakterze podatnika
    VAT, w części, w której Wnioskodawca nie wykorzystuje budynku do odpłatnego
    udostępnienia sali konferencyjnej wraz z zapleczem socjalnym.
    W związku z powyższym, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1, winno zostać
    uznane za prawidłowe.
    Ad. 2.
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym

    mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art.
    124.
    Z powyższego przepisu wynika zatem, że ustawodawca wprowadził dwie przesłanki, które
    muszą zostać spełnione łącznie, aby w danym przypadku powstało prawo do odliczenia
    podatku naliczonego:
      1. przesłanka przedmiotowa, wyrażona w sformułowaniu: „są wykorzystywane do
        wykonywania czynności opodatkowanych”;
      2. przesłanka podmiotowa, odnosząca się do „podatnika, o którym mowa w art. 15
        ustawy o VAT”.
    W związku z powyższym należy zauważyć, że w części, w której Wnioskodawca nie
    wykorzystuje budynku do odpłatnego udostępnienia sali konferencyjnej wraz z zapleczem
    socjalnym, Wnioskodawcy nie przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego w zakresie
    towarów i usług nabywanych dla celów realizacji inwestycji.
    Wynika to stąd, iż jak zostało wskazane - Wnioskodawca nie działa w ramach
    przedmiotowej inwestycji w charakterze podatnika VAT, w części, w której nie
    wykorzystuje on budynku do udostępnienia sali konferencyjnej.
    Niezależnie od powyższego należy wskazać, że w tym przypadku również nie zostanie
    spełniona przesłanka przedmiotowa, wyrażona w sformułowaniu: „są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych”, dlatego tym bardziej Wnioskodawcy nie będzie
    przysługiwało prawo do odliczenia VAT w części, w której Wnioskodawca nie wykorzystuje
    Budynku do odpłatnego udostępniania sali konferencyjnej wraz z zapleczem socjalnym.
    Wynika to faktu, że nie zachodzi w powyższym wypadku ani bezpośredni, ani pośredni
    związek pomiędzy nabyciem, a działalnością opodatkowaną VAT, jaki zajść powinien, aby
    prawo do odliczenia VAT naliczonego po stronie Wnioskodawcy powstało.
    Związek pośredni nie zachodzi z tego względu, że Budynek z wyłączeniem udostępniania
    sali konferencyjnej wraz z zapleczem socjalnym, służy realizacji przez Wnioskodawcę (za
    pośrednictwem jego jednostki organizacyjnej - Z.) zadań publicznych.
    W konsekwencji Inwestycja w zakresie tej części budynku pozostaje w związku pośrednim
    nie z działalnością opodatkowaną VAT, lecz z działalnością wyłączoną z systemu VAT.
    W odniesieniu do takiej działalności prawo do odliczenia podatku naliczonego nie znajduje
    zastosowania.
    Związek bezpośredni nie występuje zaś z tego względu, że nie sposób wskazać
    jakiejkolwiek czynności opodatkowanej VAT, wymienionej w art. 5 ust. 1 ustawy o VAT,
    której wykonanie byłoby możliwe w następstwie realizacji inwestycji z wyjątkiem
    odpłatnego udostępniania sali konferencyjnej wraz z zapleczem socjalnym.
    Taką czynnością nie może być w szczególności dostawa towarów (energii elektrycznej),
    gdyż - jak wynika z opisu stanu faktycznego - Wnioskodawca nie przewiduje powstawania
    nadwyżek energii elektrycznej wytworzonej w instalacji, które mogłyby zostać
    wprowadzone do sieci.
    W konsekwencji, skoro nie zachodzi ani związek pośredni, ani związek bezpośredni
    pomiędzy nabyciem towarów i usług na potrzeby realizacji Inwestycji w zakresie Budynku
    (z wyłączeniem odpłatnego udostępniania jego sali konferencyjnej wraz z zapleczem
    socjalnym) a działalnością opodatkowaną VAT, to nie zostaje spełniona przesłanka
    przedmiotowa warunkująca prawo do odliczenia podatku naliczonego w tym zakresie.
    W związku z powyższym, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2, winno zostać
    uznane za prawidłowe.
    Ad. 3.

    Zdaniem Wnioskodawcy - w przedstawionym stanie faktycznym, w części, w której
    Wnioskodawca wykorzystuje Budynek do odpłatnego udostępnienia sali konferencyjnej
    wraz z zapleczem socjalnym, występuje on w charakterze podatnika VAT, gdyż zarówno w
    trakcie realizacji inwestycji, jak i po jej zakończeniu, będzie on w tym zakresie prowadził
    działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT.
    Wynika to z poniższych kluczowych argumentów polegających na tym, że:
      1) budynek, którego dotyczy Inwestycja służy do wykonywania działalności
        gospodarczej w części odpłatnego udostępniania przez Wnioskodawcę sali
        konferencyjnej wraz z zapleczem socjalnym;
      2) Wnioskodawca wykorzystuje część Budynku w postaci sali konferencyjnej wraz z
        zapleczem socjalnym w sposób ciągły dla celów zarobkowych w trakcie trwania
        Inwestycji i po jej realizacji;
      3) Wnioskodawca w zakresie udostępniania Budynku w postaci sali konferencyjnej nie
        działa w charakterze organu władzy publicznej.
    Powyższe punkty należy omówić osobno.
    Odnośnie do punktu 1):
    Inwestycja dotyczy budynku, którego część jest wykorzystywana do odpłatnego
    udostępniania.
    Oznacza to, że inwestycja w tej części będzie służyła celom gospodarczym.
    Odnośnie punktu 2):
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, działalność gospodarcza
    obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym
    podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób
    wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności
    czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i
    prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Oznacza to, że Wnioskodawca w zakresie odpłatnego udostępniania części Budynku
    bezsprzecznie wykonuje działalność gospodarczą określoną w art. 15 ust. 2 zd. 2 ustawy o
    VAT (działalność gospodarczą określoną w definicji szczególnej).
    W takiej sytuacji organy podatkowe zgodnie wskazują, iż dany podmiot działa w
    charakterze podatnika VAT.
    W związku z powyższym należy przykładowo przytoczyć interpretację indywidualną z dnia
    18 sierpnia 2023 r. (znak: 0112-KDIL1-2.4012.303.2023.1.ID), zgodnie z którą:
    „Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Wnioskodawczyni świadczy usługę najmu, za
    którą otrzymuje wynagrodzenie. Umowa najmu została zawarta na czas nieokreślony,
    zatem należy stwierdzić, że usługa ta polega na wykorzystywaniu należącej do
    Wnioskodawczyni nieruchomości w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    W kontekście wyżej przedstawionego opisu sprawy oraz przywołanych przepisów należy
    stwierdzić, że najem Nieruchomości wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję
    działalności gospodarczej, bez względu na to, czy przedmiotowy najem stanowi najem
    prywatnej Nieruchomości. W konsekwencji najem nieruchomości stanowi odpłatne
    świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, a świadcząc
    ww. usługę najmu wnioskodawczyni działa jako podatnik, o którym mowa w art. 15 ust. 1
    ustawy.”
    Warto również wskazać interpretację indywidualną Dyrektora KIS z dnia 16 października
    2023 r. (znak: 0113-KDIPT1-2.4012.586.2023.1.KT), zgodnie z którą:

    „W kontekście wyżej przedstawionego opisu sprawy oraz przywołanych przepisów należy
    stwierdzić, że najem nieruchomości lokalowej wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy o
    VAT definicję działalności gospodarczej, bez względu na to, czy przedmiotowy najem
    stanowi najem prywatnej nieruchomości lokalowej. W konsekwencji najem nieruchomości
    lokalowej stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o
    VAT i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust.
    1 pkt 1 ustawy o VAT, a świadcząc ww. usługę najmu działa Pan jako podatnik, o którym
    mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT.”
    Odnośnie punktu 3):
    Należy zauważyć, że Wnioskodawca udostępniając odpłatnie salę konferencyjną wraz z
    zapleczem socjalnym nie działa w tym zakresie jako organ władzy publicznej, bowiem Z.
    nie wykorzystuje go w tym zakresie do realizacji zadań publicznych (statutowych).
    Tego rodzaju działanie nie mieści się w sferze imperium, tj. władczej działalności
    administracyjnej, lecz w sferze dominium, czyli aktywności podmiotów prawa publicznego
    podejmowanej na zasadach zbliżonych do działalności prywatnych podmiotów
    gospodarczych.
    Z punktu widzenia systemu VAT oznacza to, że odpłatne udostępnianie sali konferencyjnej
    stanowi usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, wykonaną w ramach działalności
    gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 tej ustawy.
    Podkreślić należy, że brak jest związku pomiędzy odpłatnym udostępnieniem sali
    konferencyjnej wraz z zapleczem socjalnym, a zadaniami publicznymi przypisanymi
    jednostkom samorządu terytorialnego na podstawie prawa publicznego.
    Przychody z tego tytułu nie są efektem realizacji obowiązków administracyjnych, lecz
    rezultatem dobrowolnej, rynkowej transakcji, dokonywanej na zasadach odpłatności.
    W tym zakresie Wnioskodawca konkuruje z innymi podmiotami oferującymi podobne
    usługi, a więc działa w warunkach rynkowych charakterystycznych dla podmiotów
    prowadzących działalność gospodarczą.
    W konsekwencji należy stwierdzić, że w odniesieniu do odpłatnego udostępniania sali
    konferencyjnej wraz z zapleczem socjalnym, Wnioskodawca nie korzysta z wyłączenia, o
    którym mowa w art. 15 ust. 6 ustawy o VAT oraz art. 13 ust. 1 dyrektywy VAT, lecz
    występuje w charakterze podatnika VAT.
    Z uwagi na powyższe, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 3, winno zostać
    uznane za prawidłowe.
    Ad. 4.
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art.
    124.
    Z powyższego przepisu wynika zatem, że ustawodawca wprowadził dwie przesłanki, które
    muszą zostać spełnione łącznie, aby w danym przypadku powstało prawo do odliczenia
    podatku naliczonego:
      1) przesłanka przedmiotowa, wyrażona w sformułowaniu: „są wykorzystywane do
        wykonywania czynności opodatkowanych”;
      2) przesłanka podmiotowa, odnosząca się do „podatnika, o którym mowa w art. 15
        ustawy o VAT”.
    W związku z powyższym należy zauważyć, że przesłanka podmiotowa zostaje w
    analizowanym stanie faktycznym spełniona.

    Wynika to stąd, iż jak zostało wskazane - Wnioskodawca działa w ramach przedmiotowej
    inwestycji w charakterze podatnika VAT w części, w której wykorzystuje on budynek do
    odpłatnego udostępniania sali konferencyjnej wraz z zapleczem socjalnym.
    Dodatkowo zostaje spełniona również przesłanka przedmiotowa, wyrażona w
    sformułowaniu: „są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych”.
    Wynika to stąd, że inwestycja dotyczy budynku, który w przedmiotowej części jest
    wykorzystywany do wykonywania czynności opodatkowanych przez Wnioskodawcę, czyli
    do świadczenia usług w zakresie odpłatnego udostępniania sali konferencyjnej wraz z
    zapleczem socjalnym.
    W związku z powyższym, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 4, winno zostać
    uznane za prawidłowe.
    Ad. 5.
    Stosownie do art. 86 ust. 2a ustawy o VAT, w przypadku nabycia towarów i usług
    wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności
    gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów
    osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 ustawy o VAT i art. 8 ust. 2 ustawy o
    VAT, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 ustawy o VAT - w przypadku, o którym
    mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do działalności
    gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o której mowa w
    art. 86 ust. 2 ustawy o VAT, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu
    wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej,
    zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”. Sposób określenia proporcji powinien
    najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i
    dokonywanych przez niego nabyć.
    Stosownie do art. 86 ust. 22 ustawy o VAT, minister właściwy do spraw finansów
    publicznych może, w drodze rozporządzenia, określić w przypadku niektórych podatników
    sposób określenia proporcji uznany za najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej
    przez tych podatników działalności i dokonywanych przez nich nabyć oraz wskazać dane,
    na podstawie których jest obliczana kwota podatku naliczonego z wykorzystaniem tego
    sposobu określenia proporcji, uwzględniając specyfikę prowadzenia działalności przez
    niektórych podatników i uwarunkowania obrotu gospodarczego.
    Stosownie do § 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie
    sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów
    działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz.
    999), w przypadku jednostki samorządu terytorialnego sposób określenia proporcji ustala
    się odrębnie dla każdej z jednostek organizacyjnych jednostki samorządu terytorialnego.
    Sposób określenia tej proporcji został opisany w tym rozporządzeniu. Warto nadmienić, iż
    Z. jest jednostką organizacyjną Wnioskodawcy.
    W ocenie Wnioskodawcy, w związku z tym, że w zakresie realizowanej inwestycji
    Wnioskodawca będzie wykorzystywał budynek w części do odpłatnego udostępnienia sali
    konferencyjnej, a w części do wykonywania zadań publicznych, to będzie mu
    przysługiwało prawo do częściowego odliczenia VAT.
    Dodatkowo wynika to stąd, że sama w sobie sala konferencyjna wraz zapleczem
    socjalnym również będzie wykorzystywana przez Z. do wykonywania swoich zadań
    statutowych, mimo jej okazjonalnego odpłatnego udostępniania (wraz z zapleczem
    socjalnym).
    Skoro bowiem Inwestycja dotyczy Budynku wykorzystywanego przez Z. przede wszystkim
    do realizacji zadań publicznych (a więc działalności pozostającej poza zakresem VAT), z
    wyłączeniem odpłatnego udostępniania sali konferencyjnej wraz z zapleczem socjalnym,
    to Wnioskodawca nie ma możliwości odliczenia całości podatku VAT wykazanego na
    fakturach. Jest on bowiem zobowiązany do ustalenia, w jakiej części nabywane towary i

    usługi są wykorzystywane przez niego w charakterze podatnika VAT do wykonywania
    czynności opodatkowanych, a w jakiej nabywane towary i usługi zostały prze niego nabyte
    w charakterze organu władzy publicznej na potrzeby wykonywania czynności
    niepodlegających opodatkowaniu VAT. Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    podatek naliczony przysługuje jedynie w tym zakresie, w jakim wydatki pozostają w
    związku z czynnościami opodatkowanymi. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby
    do naruszenia fundamentalnej zasady neutralności VAT. Z art. 86 ust. 2a ustawy o VAT
    wynika, że podatnik powinien określić proporcję najbardziej odpowiadającą specyfice
    wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć.
    Z kolei z art. 86 ust. 2b ustawy o VAT wynika, iż proporcja (tzw. preproporcja) ta powinna
    obiektywnie odzwierciedlać to, jaka część podatku naliczonego powinna podlegać
    odliczeniu, a jaka część podatku takiemu odliczeniu podlegać nie może.
    Jednakże, z racji tego, iż Z. jest jednostką organizacyjną Wnioskodawcy, to Wnioskodawca
    powinien zastosować sposób obliczenia proporcji na podstawie przepisów wynikających z
    rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania
    zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej
    w przypadku niektórych podatników.
    W opisanym stanie faktycznym najbardziej zasadne jest zastosowanie preproporcji
    ustalonej dla Z., bowiem Budynek, którego dotyczy Inwestycja jest wykorzystywany
    właśnie przez tę jednostkę organizacyjną do realizacji jej zadań statutowych (oraz w części
    do odpłatnego udostępniania sali konferencyjnej wraz z zapleczem socjalnym).
    Brak natomiast jakichkolwiek okoliczności wskazujących na to, aby uzasadnione było
    posłużenie się prewspółczynnikiem określonym dla urzędu obsługującego Wnioskodawcę.
    Wynika to stąd, że urząd marszałkowski województwa (który jest urzędem obsługującym
    Wnioskodawcę) nie wykorzystuje budynku objętego inwestycją w ramach swoich zadań.
    Budynek ten pozostaje w zarządzie Z. i to ta jednostka organizacyjna faktycznie dokonuje
    w nim czynności - zarówno w zakresie realizacji zadań publicznych, jak i odpłatnego
    udostępniania sali konferencyjnej wraz z zapleczem socjalnym.
    Zatem w zakresie nabywanych towarów i usług dla celów inwestycji Wnioskodawca odliczy
    VAT naliczony proporcjonalnie - z zastosowaniem proporcji (tzw. preproporcji) obliczonej
    dla Z.
    W związku z powyższym, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 5, winno zostać
    uznane za prawidłowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W świetle art. 2 pkt 22 ustawy:

      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Według art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
        1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
          formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
        2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do
          tolerowania czynności lub sytuacji;
        3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
          działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Zauważenia wymaga, że jak wynika z ww. przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy,
    bezwzględnym warunkiem dla uznania, że dostawa towarów oraz świadczenie usługi
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jest „odpłatność” za daną
    czynność. Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia
    usług) za wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę,
    należność. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.
    Zatem pod pojęciem odpłatności świadczenia rozumieć należy prawo podmiotu
    sprzedającego towar lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy
    usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia
    wzajemnego). W konsekwencji powyższego należy stwierdzić, że opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie (dostawa lub usługa),
    w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego
    choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien
    odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym
    świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    Jednocześnie wskazać należy, że nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów
    czy świadczenie usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu, musi być wykonana przez podatnika.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W myśl art. 15 ust. 6 ustawy:

      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007 r.
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006, str. 1, z późn. zm.),
    zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady, zgodnie z którym:
      Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami.
      Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich
      transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
      gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
      konkurencji.
      W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników
      w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych
      działań sprawia, że mogą być one pominięte.
    Z powołanych przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego nie są
    podatnikami podatku od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują
    jako podmioty prawa publicznego, nawet jeśli pobierają z tego tytułu należności, opłaty
    lub składki. Podmioty te są natomiast podatnikami podatku od towarów i usług w
    przypadku wykonywanych przez nie czynności na podstawie zawartych umów
    cywilnoprawnych.
    Jak wynika z powyższego, wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatnika ma
    charakter podmiotowo-przedmiotowy.
    W świetle wskazanych unormowań jednostki samorządu terytorialnego na gruncie
    podatku od towarów i usług występować mogą w dwoistym charakterze:
      - podmiotów niebędących podatnikami, gdy realizują zadania nałożone na nich
        odrębnymi przepisami prawa, oraz
      - podatników podatku od towarów i usług, gdy wykonują czynności na podstawie
        umów cywilnoprawnych.
    Kryterium podziału stanowi więc charakter wykonywanych czynności: czynności o
    charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast
    czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za
    podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy
    towarów i świadczenia usług podlegają opodatkowaniu tym podatkiem.
    Wyłączenie z opodatkowania podatkiem VAT jednostek samorządu terytorialnego jest
    możliwe tylko wtedy, gdy wykonują one czynności w ramach przypisanych im
    specyficznych zadań i funkcji samorządowych (publicznych) i tylko w odniesieniu do tych
    czynności, które nie są wykonywane na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Na mocy art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 581 ze zm.):
      Organy samorządu województwa działają na podstawie i w granicach określonych
      przez ustawy.

      Do zakresu działania samorządu województwa należy wykonywanie zadań
      publicznych o charakterze wojewódzkim, niezastrzeżonych ustawami na rzecz
      organów administracji rządowej.
    Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa:
      Samorząd województwa:
      1) wykonuje określone ustawami zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
        odpowiedzialność;
      2) dysponuje mieniem wojewódzkim;
      3) prowadzi samodzielnie gospodarkę finansową na podstawie budżetu.
    Natomiast przepis art. 14 ust. 1 pkt 8 i 10 ustawy o samorządzie województwa stanowi, że:
      Samorząd województwa wykonuje zadania o charakterze wojewódzkim określone
      ustawami, w szczególności w zakresie ochrony środowiska oraz transportu
      zbiorowego i dróg publicznych.
    Realizacja tych zadań następować może także w drodze dostawy towarów i świadczenia
    usług w rozumieniu art. 7 i art. 8 ustawy (w zakresie dostaw i usług co do zasady
    odpłatnych). Województwo, w celu wypełnienia nałożonych na niego zadań, organizuje
    warunki dla innych podmiotów bądź bezpośrednio uczestniczy w obrocie gospodarczym.
    W tym miejscu należy wskazać, że jak stanowi art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r.
    o odnawialnych źródłach energii (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1361 ze zm.), zwanej dalej
    „ustawą o OZE”:
      Użyte w ustawie określenia oznaczają:
      mikroinstalacja - instalację odnawialnego źródła energii o łącznej mocy
      zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 50 kW, przyłączoną do sieci
      elektroenergetycznej o napięciu znamionowym niższym niż 110 kV albo o mocy
      osiągalnej cieplnej w skojarzeniu nie większej niż 150 kW, w której łączna moc
      zainstalowana elektryczna jest nie większa niż 50 kW.
    Według art. 2 pkt 27a ustawy o OZE:
      Użyte w ustawie określenia oznaczają:
      prosument energii odnawialnej - odbiorcę końcowego wytwarzającego energię
      elektryczną wyłącznie z odnawialnych źródeł energii na własne potrzeby w
      mikroinstalacji, pod warunkiem że w przypadku odbiorcy końcowego niebędącego
      odbiorcą energii elektrycznej w gospodarstwie domowym, nie stanowi to
      przedmiotu przeważającej działalności gospodarczej określonej zgodnie z
      przepisami wydanymi na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o
      statystyce publicznej (Dz.U. z 2023 r. poz. 773).
    Na mocy art. 3 ustawy o OZE:
      Podjęcie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania energii
      elektrycznej z odnawialnych źródeł energii wymaga uzyskania koncesji na zasadach i
      warunkach określonych w ustawie -- Prawo energetyczne, z wyłączeniem
      wytwarzania energii elektrycznej:
      1) w mikroinstalacji;
      2) w małej instalacji;
      3) wyłącznie z biogazu rolniczego, w tym w kogeneracji w rozumieniu art. 3 pkt 33
        ustawy - Prawo energetyczne;
      4) wyłącznie z biopłynów.

    W myśl z art. 4 ust. 1 ustawy o OZE:
      Sprzedawca, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, dokonuje rozliczenia ilości energii
      elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej wobec ilości
      energii elektrycznej pobranej z tej sieci w celu jej zużycia na potrzeby własne przez
      prosumenta energii odnawialnej wytwarzającego energię elektryczną w
      mikroinstalacji o łącznej mocy zainstalowanej elektrycznej:
      1) większej niż 10 kW - w stosunku ilościowym 1 do 0,7;
      2) nie większej niż 10 kW - w stosunku ilościowym 1 do 0,8.
    Na podstawie art. 4 ust. 1a pkt 2 ustawy o OZE:
      Sprzedawca, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, dokonuje rozliczenia wartości energii
      elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej od 1 lipca
      2022 r. przez prosumenta energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii
      odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii odnawialnej, wytwarzającego
      energię elektryczną w instalacji odnawialnego źródła energii, której przyłączenie do
      sieci elektroenergetycznej i wprowadzenie z niej energii elektrycznej do sieci
      dystrybucyjnej elektroenergetycznej po raz pierwszy nastąpiło po 31 marca 2022 r., z
      wyłączeniem mikroinstalacji przyłączonych do sieci dystrybucyjnej
      elektroenergetycznej zgodnie z art. 4d ust. 2-11, wobec wartości energii elektrycznej
      pobranej z tej sieci w celu jej zużycia na potrzeby własne.
    W świetle art. 4 ust. 2 ustawy o OZE:
      Rozliczenia, o którym mowa w ust. 1 i 1a, w odniesieniu do:
      1) prosumenta energii odnawialnej - dokonuje się z uwzględnieniem zasad, o których
        mowa w ust. 2a-2d, na podstawie wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego
        dokonującego pomiaru ilości energii elektrycznej w punkcie poboru energii
        prosumenta energii odnawialnej;
      2) prosumenta zbiorowego energii odnawialnej - dokonuje się z uwzględnieniem
        zasad, o których mowa w ust. 2a-2d, na podstawie wskazań układu pomiarowo-
        rozliczeniowego dokonującego pomiaru ilości energii elektrycznej:
        a) wytworzonej w mikroinstalacji lub małej instalacji, przy czym ilość energii
          elektrycznej wytworzonej ustala się odpowiednio do udziału prosumenta
          zbiorowego energii odnawialnej w wytwarzaniu energii odnawialnej w tej
          instalacji, określonego w umowie, o której mowa w art. 4a ust. 1,
        b) pobranej przez prosumenta zbiorowego energii odnawialnej;
      3) prosumenta wirtualnego energii odnawialnej - dokonuje się z uwzględnieniem
        zasad, o których mowa w ust. 2b-2d, na podstawie:
        a) wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego dokonującego pomiaru ilości
          energii elektrycznej pobranej przez prosumenta wirtualnego energii
          odnawialnej,
        b) ilości energii elektrycznej wytworzonej przez prosumenta wirtualnego energii
          elektrycznej w instalacji odnawialnego źródła energii, przy czym ilość energii
          elektrycznej wytworzonej ustala się jako iloczyn ilości energii elektrycznej
          wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej z tej instalacji odnawialnego źródła
          energii oraz udziału, wyrażonego w procentach z dokładnością do czterech
          miejsc po przecinku, prosumenta wirtualnego energii odnawialnej w
          wytwarzaniu energii odnawialnej w tej instalacji, określonego w umowie, o
          której mowa w art. 4a ust. 1.
    Szczegółowy sposób rozliczania prosumenta z udostępnionej energii regulują przepisy art.
    4 ust. 2a - 7 ustawy o odnawialnych źródłach energii.

    Jak wynika z art. 4 ust. 3a ustawy o OZE:
      Sprzedawca, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, dokonuje rozliczenia, o którym mowa
      w ust. 1a pkt 2, na podstawie ilości energii sumarycznie zbilansowanych zgodnie z
      ust. 2a-2d, w zakresie różnicy pomiędzy wartością energii elektrycznej
      wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej, ustaloną w sposób
      określony w art. 4b, oraz wartością energii elektrycznej pobranej z tej sieci, ustaloną
      w sposób określony w art. 4c ust. 3.
    Zgodnie z art. 4 ust. 8 ustawy o OZE:
      Wytwarzanie i wprowadzanie do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej energii
      elektrycznej, o której mowa w ust. 1 oraz ust. 1a, przez prosumenta energii
      odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta
      wirtualnego energii odnawialnej niebędącego przedsiębiorcą, o którym mowa w
      ustawie - Prawo przedsiębiorców, nie stanowi działalności gospodarczej w
      rozumieniu art. 3 tej ustawy.
    Stosownie do art. 4 ust. 10 ustawy o OZE:
      Pobrana energia elektryczna podlegająca rozliczeniu, o którym mowa w ust. 1 i 1a,
      jest zużyciem energii wyprodukowanej na potrzeby własne przez prosumenta
      energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta
      wirtualnego energii odnawialnej i nie stanowi:
      1) sprzedaży energii elektrycznej nabywcy końcowemu na terytorium kraju,
      2) zużycia energii elektrycznej przez nabywcę końcowego, jeżeli nie została od niej
      zapłacona akcyza w należnej wysokości i nie można ustalić podmiotu, który dokonał
      sprzedaży tej energii elektrycznej nabywcy końcowemu
        - w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym
        (Dz.U. z 2023 r. poz. 1542, 1598 i 1723).
    Natomiast, według art. 4 ust. 11 ustawy o OZE stanowi, że:
      W przypadku gdy:
      1) prosument energii odnawialnej w ramach rozliczenia, o którym mowa w ust. 1, nie
        odbierze energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej
        elektroenergetycznej w okresie 12 miesięcy od daty jej wprowadzenia do sieci
        zgodnie z ust. 5, to nieodebraną energią dysponuje sprzedawca, o którym mowa
        w art. 40 ust. 1a, w celu pokrycia kosztów rozliczenia, w tym opłat, o których
        mowa w ust. 4;
      2) prosument energii odnawialnej, prosument zbiorowy energii odnawialnej lub
        prosument wirtualny energii odnawialnej w ramach rozliczenia, o którym mowa
        w ust. 1a pkt 2, nie wykorzysta zgromadzonych dla danego miesiąca
        kalendarzowego środków odpowiadających wartości energii elektrycznej
        wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej w tym miesiącu w
        okresie 12 kolejnych miesięcy kalendarzowych, to niewykorzystane środki
        stanowią nadpłatę, która jest zwracana prosumentowi energii odnawialnej,
        prosumentowi zbiorowemu energii odnawialnej lub prosumentowi wirtualnemu
        energii odnawialnej przez sprzedawcę, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, w
        terminie nie dłuższym niż do końca 13. miesiąca następującego po danym
        miesiącu.
    W świetle art. 4b ust. 2 ustawy o OZE:
      W przypadku prosumenta energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii
      odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii odnawialnej, który po raz pierwszy
      wytworzył energię elektryczną w instalacji odnawialnego źródła energii i wprowadził
      ją do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej od dnia 1 lipca 2024 r., wartość

      energii elektrycznej, o której mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2, jest wyznaczana dla
      każdego miesiąca kalendarzowego i stanowi sumę następujących iloczynów
      wyznaczonych dla poszczególnych okresów rozliczania niezbilansowania (t) w tym
      miesiącu:
      1) ilości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej
        elektroenergetycznej przez prosumenta energii odnawialnej, prosumenta
        zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii
        odnawialnej oznaczonej w art. 4 ust. 2b symbolem Eb (t) przyjmującym wartość
        ujemną;
      2) rynkowej ceny energii elektrycznej, o której mowa w ust. 4, przy czym jeżeli
        wartość tej ceny jest ujemna dla danego okresu rozliczania niezbilansowania (t),
        to w celu wyznaczania wartości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci w
        okresie t przez prosumenta energii odnawialnej niebędącego równocześnie
        prosumentem zbiorowym energii odnawialnej lub prosumentem wirtualnym
        energii odnawialnej przyjmuje się cenę równą zero, z zastrzeżeniem ust. 17 i 18.
    Według art. 4c ust. 1-10 ustawy o OZE:
      1. Sprzedawca, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, w celu prowadzenia rozliczeń, o
        których mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2, prowadzi konto dla prosumenta energii
        odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta
        wirtualnego energii odnawialnej, zwane dalej „kontem prosumenta”, na którym
        ewidencjonuje ilości energii elektrycznej i wartości energii elektrycznej, o których
        mowa w art. 4 ust. 1a, oraz wynikającą z nich wartość środków za energię
        elektryczną należną prosumentowi za energię elektryczną wprowadzoną do sieci,
        zwaną dalej „depozytem prosumenckim”.
      2. Depozyt prosumencki przeznaczany jest na rozliczenie zobowiązań prosumenta
        energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub
        prosumenta wirtualnego energii odnawialnej z tytułu zakupu energii elektrycznej
        od sprzedawcy prowadzącego konto prosumenta, o którym mowa w ust. 1.
      3. Zobowiązanie prosumenta energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii
        odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii odnawialnej, o którym mowa w
        ust. 2, określa się dla danego okresu rozliczeniowego jako sumę iloczynów, dla
        wszystkich okresów rozliczania niezbilansowania (t) w okresie rozliczeniowym,
        ilości energii elektrycznej pobranej z sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej
        przez prosumenta energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii
        odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii odnawialnej, oznaczonej w art.
        4 ust. 2b symbolem Eb(t) przyjmującym wartość dodatnią, oraz ceny sprzedaży
        energii elektrycznej uwzględniającej obowiązkowe obciążenia podatkowe i
        fiskalne, stosowanej w rozliczeniach pomiędzy sprzedawcą i prosumentem dla
        tego okresu rozliczenia niezbilansowania.
      4. Wartość depozytu prosumenckiego dotycząca danego miesiąca kalendarzowego
        jest ustalana, zwiększana o współczynnik 1,23 i przyporządkowywana do konta
        prosumenckiego w kolejnym miesiącu kalendarzowym.
      5. Kwota środków stanowiąca depozyt prosumencki może być rozliczana na koncie
        prosumenckim przez 12 miesięcy od dnia przypisania tej kwoty jako depozyt
        prosumencki na koncie prosumenta.
      6. Po upływie 12 miesięcy od dnia przypisania danej kwoty środków do depozytu
        prosumenckiego niewykorzystane lub niezwrócone na podstawie przepisu art. 4
        ust. 11 pkt 2 środki umarza się.
      7. Na rozliczenie ze sprzedawcą w pierwszej kolejności przeznacza się środki o
        najstarszej dacie przypisania do konta prosumenta jako depozyt prosumencki.

      8. Prosument energii odnawialnej, prosument zbiorowy energii odnawialnej lub
        prosument wirtualny energii odnawialnej korzystający z dostaw sprzedawcy
        innego niż sprzedawca zobowiązany, o którym mowa w art. 40 ust. 1, ma prawo
        do zmiany tego sprzedawcy na sprzedawcę zobowiązanego, o którym mowa w
        art. 40 ust. 1, i korzystania z rozliczenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2.
      9. Sprzedawca, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, dolicza do konta prosumenta
        wartość energii elektrycznej wytworzonej i niezużytej przez prosumenta energii
        odnawialnej lub prosumenta zbiorowego energii odnawialnej, który korzystał z
        rozliczenia, o którym mowa w art. 4:
          1) ust. 1 - w przypadku, o którym mowa w art. 4 ust. 1b;
          2) ust. 1a pkt 1.
          Przepis art. 4 ust. 11 pkt 2 stosuje się odpowiednio.
      10. Wartość energii elektrycznej wytworzonej i niezużytej, o której mowa w ust. 9:
          1) pkt 1, wyznacza się na podstawie średniej miesięcznej ceny rynkowej
            obowiązującej dla miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym następuje
            koniec sposobu rozliczenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1,
          2) pkt 2, wyznacza się na podstawie miesięcznej rynkowej ceny energii
            elektrycznej dla czerwca 2022 r.
          - ustalanej zgodnie z art. 4b ust. 6.
    Na podstawie art. 4d ust. 2 ustawy o OZE:
      Z rozliczeń, o których mowa w art. 4 ust. 1, korzysta prosument energii odnawialnej,
      którego mikroinstalacja została przyłączona do sieci dystrybucyjnej
      elektroenergetycznej:
      1) po 31 marca 2022 r. na podstawie kompletnego i poprawnego zgłoszenia, o
                        4którym mowa w art. 7 ust. 8d ustawy - Prawo energetyczne, złożonego przez
        tego prosumenta energii odnawialnej w terminie do 31 marca 2022 r., z
        zastrzeżeniem ust. 3;
      2) do 31 marca 2022 r., ale wprowadzenie energii elektrycznej do tej sieci nastąpiło
        po raz pierwszy po 31 marca 2022 r.;
      3) po 31 marca 2022 r. na podstawie kompletnego i poprawnego zgłoszenia, o
                        4którym mowa w art. 7 ust. 8d ustawy - Prawo energetyczne, złożonego w
        terminie do 31 grudnia 2023 r., w przypadku gdy prosument ten w terminie do 31
        marca 2022 r. zawarł umowę na zakup, montaż lub dofinansowanie tej
        mikroinstalacji z jednostką samorządu terytorialnego lub innym podmiotem,
        który realizuje projekt, o którym mowa w art. 2 pkt 18 ustawy z dnia 11 lipca 2014
        r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w
        perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2020 r. poz. 818), dofinansowany w
        ramach regionalnego programu operacyjnego, o którym mowa w art. 2 pkt 17 lit.
        c tej ustawy, z uwzględnieniem ust. 6.
    Stosownie do art. 40 ust. 1 ustawy o OZE:
      Obowiązek zakupu energii elektrycznej, o którym mowa w art. 41 ust. 1, art. 42 ust.
      1, art. 70c ust. 2 oraz art. 92 ust. 1, wykonuje wyznaczony przez Prezesa URE
      sprzedawca energii elektrycznej, zwany dalej „sprzedawcą zobowiązanym”, na
      podstawie umowy, o której mowa w art. 5 ustawy - Prawo energetyczne.
    Jak stanowi art. 40 ust. 1a ustawy o OZE:
      Sprzedawca zobowiązany, o którym mowa w ust. 1, ma obowiązek dokonać
      rozliczenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1-3 oraz w art. 38c ust. 3, chyba że

      rozliczenia dokonuje sprzedawca wybrany przez prosumenta energii odnawialnej,
      prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii
      odnawialnej lub spółdzielnię energetyczną, na podstawie umowy kompleksowej lub
      umowy sprzedaży.
    Należy zauważyć, że do dnia 14 lipca 2018 r. obowiązywał art. 4 ust. 9 ustawy o
    odnawialnych źródłach energii, zgodnie, z którym wprowadzanie energii elektrycznej do
    sieci, a także pobieranie tej energii z sieci, o których mowa w ust. 1, nie są świadczeniem
    usług ani sprzedażą w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług.
    Wskazany art. 4 ust. 9 ustawy o odnawialnych źródłach energii został uchylony przez art. 1
    pkt 2 ustawy z dnia 7 czerwca 2018 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii
    (Dz. U. 2018 r. poz. 1276). Co do zasady, zatem, czynności, o których mowa w tym
    przepisie, stanowić mogą czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług, o ile są dokonywane przez podatników tego podatku.
    Wskazać należy, że w świetle zacytowanych wyżej przepisów, na gruncie ustawy o podatku
    od towarów i usług sprzedaż energii elektrycznej (stanowiącej towar), w tym energii
    wyprodukowanej z odnawialnych źródeł energii za wynagrodzeniem, co do zasady wpisuje
    się w definicję działalności gospodarczej i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, jako
    odpłatna dostawa towarów, na zasadach dla niej określonych. Kwalifikacji tej nie zmienia
    treść art. 4 ust. 8 ustawy o OZE, gdyż ustawa o podatku od towarów i usług definiuje we
    własnym zakresie działalność gospodarczą i definicja ta jest szersza niż np. zakres
    działalności gospodarczej wynikający z ustawy - Prawo przedsiębiorców.
    W wyroku w sprawie C-219/12 Fuchs Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej uznał, że:
      „Eksploatacja zainstalowanego na służącym prywatnym celom domu mieszkalnym
      lub obok niego modułu fotowoltaicznego, skonstruowanego w ten sposób, że po
      pierwsze ilość wytworzonej energii elektrycznej jest zawsze niższa od ilości energii
      elektrycznej ogółem zużytej przez użytkownika modułu do celów prywatnych, a po
      drugie energia ta jest dostarczana do sieci za wynagrodzeniem o charakterze stałym,
      stanowi „działalność gospodarczą” w rozumieniu tych przepisów”.
    Ustawa nie definiuje co należy rozumieć przez czynność odpłatną. Jednak dla uznania, że
    dostawa towarów oraz świadczenie usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów
    i usług, bezwzględnym warunkiem jest „odpłatność” za daną czynność, co wynika z ww.
    art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów
    oraz świadczenia usług) za wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to
    zapłata za pracę, należność, a także odszkodowanie. Natomiast odpłatny to taki, który
    wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.
    Zatem istotną cechą wynagrodzenia jest istnienie bezpośredniego związku pomiędzy
    dostawą towarów lub świadczeniem usług i otrzymaną zapłatą będącą świadczeniem
    wzajemnym. Dostawcę towarów lub usługodawcę musi łączyć z odbiorcą stosunek
    prawny, z którego wynika obowiązek dostawy towarów lub świadczenia usług oraz
    wysokość wynagrodzenia (świadczenia wzajemnego). Za dokonanie tych czynności,
    wynagrodzenie musi być wyrażalne w pieniądzu, co jednak nie oznacza, że musi mieć ono
    postać pieniężną, gdyż wynagrodzenie (odpłatność) jako świadczenie wzajemne może
    również przybrać postać rzeczową (zapłatą za towar lub usługę może być inny towar lub
    usługa), albo mieszaną (zapłata w części pieniężna, a w części rzeczowa). Innymi słowy,
    musi istnieć możliwość określenia ceny wyrażonej w pieniądzu w stosunku do świadczenia
    wzajemnego stanowiącego wynagrodzenie za dostawę towarów lub świadczenie usług.
    Jak już więc wskazano, sprzedaż energii elektrycznej (stanowiącej towar), w tym energii
    wyprodukowanej z odnawialnych źródeł energii za wynagrodzeniem, co do zasady wpisuje

    się w definicję działalności gospodarczej i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT jako
    odpłatna dostawa towarów, co znajduje potwierdzenie w ww. wyroku TSUE w sprawie C-
    219/12.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że są Państwo zarejestrowanym czynnym
    podatnikiem VAT. W ramach projektu pod nazwą „(...)” planują Państwo modernizację
    budynku siedziby (...). Inwestycja zakłada kompleksową modernizację energetyczną
    budynku. Zakres rzeczowy inwestycji będzie obejmował m.in. montaż instalacji
    fotowoltaicznej wraz z magazynem energii. Budynek jest przeznaczony na potrzeby
    własne Państwa jednostki organizacyjnej Z., tj. do prowadzenia nieodpłatnej działalności
    statutowej Z. związanej z wykonywaniem zadań własnych Województwa. Jednakże część
    budynku w postaci sali konferencyjnej wraz z zapleczem socjalnym jest przez Z. odpłatnie
    udostępniana innym podmiotom. Dodatkowo - przeznaczeniem tej sali nie jest wyłącznie
    jej udostępnianie odpłatnie, ale również wykorzystanie na potrzeby własne jednostki
    organizacyjnej tj. Z.
    Jak wynika z okoliczności sprawy, zasady rozliczania energii elektrycznej w zakresie
    instalacji fotowoltaicznej wyposażonej w magazyn energii zostały określone w audycie
    energetycznym. Na ich podstawie przewidziano realizację systemu fotowoltaicznego typu
    „on-grid” z magazynem energii. Instalacja będzie wykorzystywać promieniowanie
    słoneczne do produkcji energii elektrycznej i zostanie wpięta do istniejącej instalacji
    elektroenergetycznej budynku. System będzie funkcjonował wyłącznie na potrzeby
    zasilania urządzeń technicznych oraz oświetlenia, bez założenia generowania nadwyżek
    energii. W przypadku, gdy magazyn energii zostanie w pełni naładowany i nie wystąpi
    bieżące zużycie (autokonsumpcja), falownik zablokuje możliwość oddawania energii do
    sieci, co oznacza, że nadprodukcja energii elektrycznej nie będzie wprowadzana do sieci
    przesyłowej.
    Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że skoro energia elektryczna z instalacji
    fotowoltaicznej związanej z ww. budynkiem nie będzie wprowadzana do sieci zewnętrznej,
    gdyż zostaną zamontowane urządzenia blokujące wystąpienie nadwyżek, to nie będą
    Państwo dokonywali na rzecz przedsiębiorstwa energetycznego dostawy towarów
    (energii) w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy. Wobec tego, Państwa działań związanych z
    zakupem i montażem instalacji fotowoltaicznej wraz z magazynem energii i wytwarzaniem
    z nich energii elektrycznej nie należy rozpatrywać jako prowadzenia działalności
    gospodarczej w kontekście art. 15 ust. 2 ustawy, a Państwa nie należy uznać za podatnika
    podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy.
    Zauważenia wymaga, że czynności wynikające z zadań własnych, nałożonych odrębnymi
    przepisami, realizowane w ramach reżimu publicznoprawnego, z tytułu których nie
    uzyskują Państwo wpływów, pozostają poza zakresem ustawy o podatku od towarów i
    usług. Są one bowiem realizowane przez Państwa poza zakresem działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a Państwo realizując te czynności, nie
    występują w charakterze podatnika podatku VAT, zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy,
    bowiem w tym zakresie działają Państwo jako organ władzy w rozumieniu art. 15 ust. 6
    ustawy.
    Realizacja ww. inwestycji (z wyjątkiem czynności związanych z odpłatnym udostępnianiem
    sali konferencyjnej wraz z zapleczem socjalnym), w ramach zadań własnych Województwa,
    w szczególności art. 14 ust. 1 pkt 8 ustawy o samorządzie województwa, niewątpliwie
    stanowi sprawę publiczną, należącą do sfery działalności jednostki samorządowej.
    Zatem realizacja ww. inwestycji (z wyjątkiem ww. czynności związanych z odpłatnym
    udostępnianiem sali konferencyjnej wraz z zapleczem socjalnym) pozostaje poza
    zakresem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a Państwo
    realizując te czynności nie wystąpią w charakterze podatnika podatku VAT, o którym
    mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. Ww. budynek (z wyjątkiem ww. czynności związanych z

    odpłatnym udostępnianiem sali konferencyjnej wraz z zapleczem socjalnym) będzie
    bowiem przeznaczony do nieodpłatnej działalności statutowej Z. związanej z
    wykonywaniem zadań własnych Województwa.
    Odnosząc się z kolei do odpłatnego udostępniania sali konferencyjnej wraz z zapleczem
    socjalnym wskazać należy, że stosownie do art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    Najem jest umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną. Umowa najmu jest
    cywilnoprawną umową nakładającą na strony - zarówno wynajmującego, jak i najemcę -
    określone obowiązki. Odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na
    oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy - płacenie umówionego czynszu.
    Wobec tego umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość
    korzystania z cudzej rzeczy. Czynsz stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie
    przedmiotu najmu przez najemcę.
    Zatem - na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług - najem stanowi
    świadczenie usług zdefiniowane w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Z uwagi na fakt, że świadczone przez Państwa ww. usługi udostępniania sali
    konferencyjnej wraz zapleczem socjalnym będą wykonywane odpłatnie - w odniesieniu do
    tych usług - nie będą Państwo działali jako organ władzy publicznej i w konsekwencji nie
    będą Państwo mogli skorzystać z wyłączenia, o którym mowa w art. 15 ust. 6 ustawy. W
    analizowanym przypadku udostępniając odpłatnie salę konferencyjną wraz z zapleczem
    socjalnym będą Państwo działali jako podatnik w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy.
    Tym samym realizując ww. inwestycję w części dotyczącej sali konferencyjnej wraz z
    zapleczem socjalnym działają Państwo w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15
    ust. 1 ustawy.
    Podsumowując, w części, w której nie wykorzystują Państwo budynku do odpłatnego
    udostępniania sali konferencyjnej wraz z zapleczem socjalnym, nie będą Państwo działali
    w charakterze podatnika VAT w ramach ww. inwestycji. Natomiast w części, w której
    wykorzystują Państwo budynek do odpłatnego udostępniania sali konferencyjnej wraz z
    zapleczem socjalnym, będą Państwo działali w charakterze podatnika VAT w ramach ww.
    inwestycji.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytań nr 1 i 3 jest prawidłowe.
    Odnosząc się z kolei do kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu
    wydatków poniesionych na realizację ww. inwestycji należy wskazać, że zgodnie z art. 86
    ust. 1 ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
        usługi.

    Jak wynika z powołanych przepisów, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego
    o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.
    Ponadto ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w
    całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek
    pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek
    negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które
    pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego.
    Wyrażoną w cytowanym wyżej art. 86 ust. 1 ustawy, generalną zasadę uprawniającą do
    odliczenia podatku naliczonego, uzupełniają regulacje zawarte w art. 86 ust. 2a-2h ustawy.
    Na mocy art. 86 ust. 2a ustawy:
      W przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów
      wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż
      działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie
      art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o
      którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do
      działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o
      której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu
      wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej,
      zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”. Sposób określenia proporcji
      powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika
      działalności i dokonywanych przez niego nabyć.
    Stosownie do treści art. 86 ust. 2b ustawy:
      Sposób określenia proporcji najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej przez
      podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć, jeżeli:
      1) zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
        naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego
        proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności
        gospodarczej czynności opodatkowane oraz
      2) obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na
        działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, z
        wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust.
        2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o którym mowa w
        tym przepisie, gdy przypisanie tych wydatków w całości do działalności
        gospodarczej nie jest możliwe.
    W świetle art. 86 ust. 2c ustawy:
      Przy wyborze sposobu określenia proporcji można wykorzystać w szczególności
      następujące dane:
      1) średnioroczną liczbę osób wykonujących wyłącznie prace związane z działalnością
        gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie osób wykonujących prace w
        ramach działalności gospodarczej i poza tą działalnością;

      2) średnioroczną liczbę godzin roboczych przeznaczonych na prace związane z
        działalnością gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie godzin roboczych
        przeznaczonych na prace związane z działalnością gospodarczą i poza tą
        działalnością;
      3) roczny obrót z działalności gospodarczej w rocznym obrocie podatnika z
        działalności gospodarczej powiększonym o otrzymane przychody z innej
        działalności, w tym wartość dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym
        charakterze, otrzymanych na sfinansowanie wykonywanej przez tego podatnika
        działalności innej niż gospodarcza;
      4) średnioroczną powierzchnię wykorzystywaną do działalności gospodarczej w
        ogólnej średniorocznej powierzchni wykorzystywanej do działalności
        gospodarczej i poza tą działalnością.
    Według art. 86 ust. 2d ustawy:
      W celu obliczenia kwoty podatku naliczonego w przypadku, o którym mowa w ust.
      2a, przyjmuje się dane za poprzedni rok podatkowy.
    Na podstawie art. 86 ust. 2g ustawy:
      Proporcję określa się procentowo w stosunku rocznym. Proporcję tę zaokrągla się w
      górę do najbliższej liczby całkowitej. Przepisy art. 90 ust. 5, 6, 9a, 10 i 10c-10g stosuje
      się odpowiednio.
    W myśl art. 86 ust. 2h ustawy:
      W przypadku gdy podatnik, dla którego sposób określenia proporcji wskazują
      przepisy wydane na podstawie ust. 22, uzna, że wskazany zgodnie z przepisami
      wydanymi na podstawie ust. 22 sposób określenia proporcji nie będzie najbardziej
      odpowiadać specyfice wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez
      niego nabyć, może zastosować inny bardziej reprezentatywny sposób określenia
      proporcji.
    W myśl art. 86 ust. 22 ustawy:
      Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia,
      określić w przypadku niektórych podatników sposób określenia proporcji uznany za
      najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez tych podatników
      działalności i dokonywanych przez nich nabyć oraz wskazać dane, na podstawie
      których jest obliczana kwota podatku naliczonego z wykorzystaniem tego sposobu
      określenia proporcji, uwzględniając specyfikę prowadzenia działalności przez
      niektórych podatników i uwarunkowania obrotu gospodarczego.
    Na podstawie powyższej delegacji, zostało wydane rozporządzenie Ministra Finansów z 17
    grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych
    towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników
    (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 999), zwane dalej „rozporządzeniem”.
    Zgodnie z § 1 rozporządzenia:
      Rozporządzenie:
      1) określa w przypadku niektórych podatników, sposób określania zakresu
        wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności
        gospodarczej uznany za najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez
        tych podatników działalności i dokonywanych przez nich nabyć, zwany dalej
        „sposobem określenia proporcji” oraz
      2) wskazuje dane, na podstawie których jest obliczana kwota podatku naliczonego z
        wykorzystaniem sposobu określenia proporcji.

    Podatnikami, do których odnoszą się przepisy zawarte w rozporządzeniu, są jednostki
    samorządu terytorialnego, samorządowe instytucje kultury, państwowe instytucje kultury,
    uczelnie publiczne, instytuty badawcze.
    W świetle zapisów § 2 pkt 8 rozporządzenia:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o jednostkach organizacyjnych jednostki
      samorządu terytorialnego - rozumie się przez to:
      a) urząd obsługujący jednostkę samorządu terytorialnego,
      b) jednostkę budżetową,
      c) zakład budżetowy.
    Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia:
      W przypadku jednostki samorządu terytorialnego sposób określenia proporcji ustala
      się odrębnie dla każdej z jednostek organizacyjnych jednostki samorządu
      terytorialnego.
    Oznacza to, że w przypadku jednostek samorządu terytorialnego, nie będzie ustalany
    jeden „całościowy” sposób określenia proporcji dla jednostek samorządu terytorialnego
    jako osoby prawnej, tylko będą ustalane odrębnie sposoby określenia proporcji dla
    wymienionych wyżej jej poszczególnych jednostek organizacyjnych.
    W rozporządzeniu ustawodawca podał ustalone według wzoru sposoby określania
    proporcji m.in. w przypadku urzędu obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego, w
    przypadku jednostki budżetowej oraz zakładu budżetowego.
    Jak wskazano na wstępie, odliczenie podatku naliczonego na zasadach określonych w
    art. 86 ust. 1 ustawy uwarunkowane jest tym, aby nabywane towary i usługi były
    wykorzystywane przez podatnika podatku od towarów i usług w ramach działalności
    gospodarczej do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Zasada ta
    wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego związanego z towarami
    i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w
    przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz
    niepodlegających temu podatkowi.
    Podatnik w celu odliczenia podatku naliczonego, w pierwszej kolejności ma obowiązek
    odrębnego określenia, z jakim rodzajem działalności będzie związany podatek
    wynikający z otrzymanych faktur zakupu, czyli dokonania tzw. bezpośredniej alokacji.
    Jeżeli takie wyodrębnienie jest możliwe, podatnikowi, na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy
    przysługuje pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów i
    usług związanych wyłącznie z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi w ramach
    działalności gospodarczej, brak jest natomiast takiego prawa w stosunku do podatku
    naliczonego związanego z zakupem towarów i usług wykorzystywanych wyłącznie do
    wykonywania czynności zwolnionych z opodatkowania oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Natomiast w sytuacji, gdy takie przyporządkowanie nie jest możliwe, a wydatki służą
    zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do
    celów innych niż działalność gospodarcza, podatnik winien ustalić proporcję, o której
    mowa w art. 86 ust. 2a ustawy. W przypadku wykonywania w ramach działalności
    gospodarczej czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług oraz
    zwolnionych od podatku, należy mieć na uwadze również uregulowania zawarte w art.
    90 ustawy. Powyższe przepisy stanowią uzupełnienie regulacji art. 86 ustawy.
    Jak wynika z opisu sprawy, budynek jest przeznaczony na potrzeby własne Państwa
    jednostki organizacyjnej Z., tj. do prowadzenia nieodpłatnej działalności statutowej Z.
    związanej z wykonywaniem zadań własnych Województwa. Budynek będzie stanowił
    siedzibę (...), która spełnia zarówno funkcję użyteczności publicznej (m.in. pomieszczenia

    służące do wykonywania pracy biurowej, przyjmowania wniosków dotyczących utrzymania
    ciągów drogowych), jak i funkcję administracyjną (sala konferencyjna wraz zapleczem
    socjalnym służąca naradom technicznym, wewnętrznym szkoleniom kadry pracowniczej
    Z.). Ponadto budynek będzie służył do prowadzenia działalności gospodarczej w obrębie
    funkcji administracyjnej (odpłatne udostępnianie sali konferencyjnej, wraz z zapleczem
    socjalnym).
    Biorąc pod uwagę okoliczności analizowanej sprawy zauważyć należy, że będący
    przedmiotem inwestycji budynek będzie wykorzystywany przez Państwa zarówno do
    celów działalności gospodarczej (czynności opodatkowane podatkiem VAT w zakresie
    odpłatnego udostępniania sali konferencyjnej wraz z zapleczem socjalnym), jak i do celów
    innych niż działalność gospodarcza (czynności niepodlegające opodatkowaniu podatkiem
    VAT w zakresie nieodpłatnej działalności statutowej Z. związanej z wykonywaniem zadań
    własnych Województwa).
    Mając zatem na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy, należy
    stwierdzić, że będzie Państwu przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego
    wynikającego z faktur dokumentujących nabycie towarów i usług związanych z realizacją
    ww. inwestycji, wyłącznie w zakresie w jakim będą one wykorzystywane do czynności
    opodatkowanych podatkiem VAT, tj. wyłącznie w zakresie związanym z odpłatnym
    udostępnianiem sali konferencyjnej wraz z zapleczem socjalnym. Prawo do odliczenia
    podatku naliczonego nie będzie natomiast Państwu przysługiwało w zakresie w jakim
    nabyte towary i usługi nie mają związku z wykorzystywaniem budynku do odpłatnego
    udostępniania sali konferencyjnej wraz z zapleczem socjalnym.
    Jednocześnie zauważyć należy, że w opisie sprawy wskazali Państwo, że nie są Państwo w
    stanie w całości przyporządkować ponoszonych wydatków do następujących sposobów
    używania budynku w przyszłości:
    i. siedziby (...), który spełnia zarówno funkcję użyteczności publicznej (m.in.
      pomieszczenia służące do wykonywania pracy biurowej, przyjmowania wniosków
      dotyczących utrzymania ciągów drogowych), jak i funkcję administracyjną (sala
      konferencyjna wraz zapleczem socjalnym służąca naradom technicznym,
      wewnętrznym szkoleniom kadry pracowniczej Z.),
    ii. prowadzenia działalności gospodarczej w obrębie funkcji administracyjnej (odpłatne
      udostępnianie sali konferencyjnej, wraz z zapleczem socjalnym).
    Powyższe wynika stąd, iż te same części budynku będą służyły do obu wyżej
    wymienionych celów. Nie istnieje więc możliwość przyporządkowania ponoszonych
    wydatków w całości np. do celu jakim jest odpłatne udostępnianie sali konferencyjnej,
    wraz z zapleczem socjalnym.
    Zatem, w świetle wyżej powołanych przepisów oraz przedstawionych okoliczności sprawy
    stwierdzić należy, że w przypadku ponoszonych przez Państwa wydatków związanych z
    modernizacją ww. budynku, które będą wykorzystywane przez Państwa zarówno do
    działalności gospodarczej (czynności opodatkowane podatkiem VAT w zakresie
    odpłatnego udostępniania sali konferencyjnej wraz z zapleczem socjalnym), jak również
    do celów innych niż działalność gospodarcza (czynności niepodlegające opodatkowaniu
    podatkiem VAT w zakresie nieodpłatnej działalności statutowej Z. związanej z
    wykonywaniem zadań własnych Województwa), i których nie będą mieli Państwo
    możliwości przyporządkowania w całości do działalności gospodarczej, powinni Państwo
    dokonać wyliczenia kwoty podatku naliczonego przypisanego do działalności
    gospodarczej, w oparciu o proporcję, o której mowa w art. 86 ust. 2a i następne ustawy
    oraz przepisach rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r.
    Zauważyć należy, że w przypadku jednostki samorządu terytorialnego, na którą przepisy
    nakładają realizację określonych zadań i która realizuje te zadania przy pomocy swoich
    jednostek organizacyjnych, uzasadnione jest - pomimo że podatnikiem podatku VAT jest

    Województwo - wyliczenie kwoty podatku naliczonego podlegającego odliczeniu przez
    jednostkę samorządu terytorialnego w oparciu o sposoby określania proporcji ustalone
    odrębnie dla każdej jednostki organizacyjnej.
    Podkreślić należy, że wyliczony dla danej jednostki organizacyjnej sposób określania
    proporcji znajdzie zastosowanie do zakupów towarów i usług zarówno dokonywanych
    przez tą jednostkę organizacyjną, jak i przez jednostkę samorządu terytorialnego (urząd),
    wykorzystywanych jednak przez tą jednostkę organizacyjną do ww. celów, tj. celów
    „mieszanych”.
    Podsumowując, w części, w której nie wykorzystują Państwo budynku do odpłatnego
    udostępniania sali konferencyjnej wraz z zapleczem socjalnym, nie będzie Państwu
    przysługiwało prawo do odliczenia VAT naliczonego w zakresie towarów i usług
    nabywanych dla celów realizacji Inwestycji, natomiast w części, w której wykorzystują
    Państwo budynek do odpłatnego udostępniania sali konferencyjnej wraz zapleczem
    socjalnym, będzie Państwu przysługiwało prawo do odliczenia VAT naliczonego w zakresie
    towarów i usług nabywanych dla celów realizacji Inwestycji. Jednocześnie powinni
    Państwo dokonywać proporcjonalnego odliczania VAT naliczonego na podstawie proporcji
    (tzw. preproporcji) wynikającej z art. 86 ust. 2a ustawy o VAT właściwej dla jednostki
    organizacyjnej wykorzystującej ww. budynek do ww. celów, tj. Z. Tak obliczony podatek
    naliczony będzie podlegał odliczeniu w całości, ponieważ z opisu sprawy nie wynika, aby
    ponoszone wydatki związane z modernizacją ww. budynku miały być wykorzystywane do
    czynności zwolnionych z opodatkowania VAT.
    Zaznaczenia wymaga, że mogą Państwo zrealizować prawo do odliczenia podatku
    naliczonego w ww. zakresie, pod warunkiem niezaistnienia przesłanek negatywnych
    wymienionych w art. 88 ustawy.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytań nr 2, 4 oraz 5 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa wniosku
    (pytań). Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy i własnym stanowisku, które nie
    zostały objęte pytaniami nie mogą być - zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja
    podatkowa -- rozpatrzone.
    Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle
    związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy
    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego
    podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku
    zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana
    interpretacja traci swą aktualność.
    Jednocześnie należy podkreślić, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego,
    kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy,
    interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

    Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazuję, że
    interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach
    podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach
    będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych i
    należy je traktować indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. -Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
          1) z zastosowaniem art. 119a;
          2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
            ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
          3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.