Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-1.4011.410.2023.12.AP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-01
Teza: Określenie skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości.
Słowa kluczowe: nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
podatek-podatek dochodowy-podatek dochodowy od
osób fizycznych
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychód z odpłatnego zbycia rzeczy
lub praw.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8-lit. a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 maja 2023 r. wpłynął Pani wniosek z 29 maja 2023 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy określenia skutków podatkowych sprzedaży
    nieruchomości. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 7 sierpnia
    2023 r. (wpływ 7 sierpnia 2023 r.). Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Jest Pani osobą fizyczną, mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej, podlegającą nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce, tj. podlega
    w Polsce obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez
    względu na miejsce położenia źródeł przychodu.
    Posiada Pani zarejestrowaną od 1997 r. w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności
    Gospodarczej (CEiDG) jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą „X”, gdzie kod
    przeważającego rodzaju działalności to PKD 47.52.Z - Sprzedaż detaliczna drobnych
    wyrobów metalowych, farb i szkła prowadzona w wyspecjalizowanych sklepach.
    Przedmiotowa działalność gospodarcza efektywnie nie jest przez Panią prowadzona od
    wielu lat i została zawieszona z dniem 1 stycznia 2019 r. (ten stan utrzymuje się do dnia
    złożenia wniosku). W ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie zajmuje się i nie
    zajmowała się Pani obrotem/najmem nieruchomościami.
    6 maja 2002 r. nabyła Pani do majątku odrębnego oraz w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej, niezabudowaną działkę gruntu nr .., przy ulicy ... w ...., dla której
    Sąd Rejonowy dla ... Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą KW nr....
    Przedmiotowa działka gruntu została nabyta celem zrealizowania na niej inwestycji w
    postaci budynku biurowo-usługowego.
    20 października 2003 r. uzyskała Pani pozwolenie na budowę na przedmiotowej działce
    gruntu budynku biurowego z częścią mieszkalną i garażem podziemnym (dalej wraz z
    działką gruntu jako „Nieruchomość 1”) nr ...., wydane przez Urząd Miasta ..., który miał być
    przeznaczony na wynajem powierzchni użytkowych kontrahentom.
    Nieruchomość 1 została wpisana w księgach rachunkowych prowadzonej przez Panią
    działalności gospodarczej, jako środek trwały w budowie. Prace budowlane rozpoczęły się
    w 2005 r. i trwały co do zasady nieprzerwanie do 2009 r., w którym z powodu braku
    funduszy na ich kontynuację podjęła Pani decyzję o zaciągnięciu kredytu w banku, zaś
    dodatkowo 6 lipca 2009 r. podpisała Pani umowę sprzedaży towarów zmagazynowanych i
    przeznaczonych na cele swojej działalności gospodarczej. W ten sposób
    wygospodarowane środki pieniężne posłużyły Pani do kontynuowania realizacji inwestycji.
    Od momentu sprzedaży towarów handlowych, nie osiągała już Pani przychodów w
    ramach prowadzonej działalności, skupiając się na dokończeniu inwestycji.
    W 2016 r. w celu spłaty uprzednio zaciągniętych w banku zobowiązań oraz w celu
    dokończenia inwestycji zaciągnęła Pani pożyczkę od podmiotu prywatnego (dalej:
    Pożyczkodawca). Pożyczka ta została zabezpieczona na przedmiotowej Nieruchomości 1,
    w wyniku czego podmiot udzielający pożyczkę przewłaszczył Nieruchomość 1 na
    zabezpieczenie swoich wierzytelności.
    Na dzień złożenia wniosku, budynek nie posiada pozwolenia na użytkowanie i pozostaje w
    stanie niepełnym deweloperskim (prowadzi Pani natomiast dla przedmiotowej inwestycji
    Dziennik Budowy, zachowując pozwolenie na budowę jako niewygasłe). W związku z
    brakiem możliwości użytkowania Nieruchomości 1 do jakichkolwiek celów, Nieruchomość
    1 nie jest i nigdy nie była przez Panią wykorzystywana do prowadzenia działalności
    gospodarczej. Co istotne, budynek nie stanowi środka trwałego, bowiem nie jest
    kompletny i zdatny do użytku (jego budowa formalnie jest w toku). W związku z faktem
    posiadania Nieruchomości 1, oprócz nakładów, które podwyższały wartość początkową
    budynku, ponosiła Pani standardowe koszty prowadzonej działalności, takie jak np.
    wydatki na paliwo do samochodu, wykorzystywanego m.in. na dojazd na miejsce budowy,

    rachunki za energię zasilającą Nieruchomość 1, czy też zakup materiałów biurowych.
    Wydatki te zaliczała Pani do kosztów podatkowych prowadzonej działalności gospodarczej
    (przy czym od początku 2019 r. w związku z zawieszeniem działalności gospodarczej nie
    prowadzi Pani już rozliczeń podatkowych).
    Posiada Pani także (na współwłasność wraz z mężem) inną nieruchomość (dalej:
    „Nieruchomość 2”), tj. działkę rolną, którą nabyła Pani 29 lipca 1999 r. Położona ona jest w
    ...., dzielnica .... Dla opisywanej nieruchomości rolnej Sąd Rejonowy ... Wydział ... Ksiąg
    Wieczystych prowadzi księgę wieczystą Kw .... Nieruchomość jest częścią majątku
    wspólnego Pani i małżonka, nie była ona nigdy wpisana do wykazu środków trwałych w
    Pani działalności gospodarczej oraz nigdy nie uzyskano z tytułu jej użytkowania
    przychodów z działalności gospodarczej. Na Nieruchomości 2 nie była, ani nie jest także
    prowadzona żadna budowa.
    Wraz z małżonkiem traktowała Pani Nieruchomość 2, jako miejsce, w którym miała być
    prowadzona Pani działalność, jednakże cel tej nie został ostatecznie osiągnięty i po
    sprzedaży towarów, nie podejmowała już Pani próby prowadzenia dalszej działalności.
    Nieruchomość 2 również została przewłaszczona na zabezpieczenie wierzytelności
    Pożyczkodawcy wynikającej z umowy pożyczki, o której mowa powyżej.
    Po rozwiązaniu kwestii związanej z przewłaszczeniem obu nieruchomości planuje Pani
    sprzedać przedmiotowe nieruchomości (tj. Nieruchomość 1 oraz udział w Nieruchomości
    2), dokonując następnie spłaty istniejących zobowiązań finansowych, zaś pozostałe środki
    przeznaczyć na cele osobiste.
    W uzupełnieniu wniosku wskazała Pani, że w okresie, w którym prowadziła działalność
    gospodarczą stosowała Pani formę opodatkowania podatkiem liniowym, a obecnie
    działalność od 1 stycznia 2019 r. jest zawieszona. W trakcie zawieszenia działalności
    gospodarczej nie prowadzi Pani żadnej dokumentacji podatkowej, natomiast za ostatni
    rok podatkowy, w którym działalność ta była prowadzona, prowadziła Pani podatkową
    księgę przychodów i rozchodów (ostatnia księga przychodów i rozchodów została złożona
    za 2018 r.). W zeznaniu podatkowym za 2018 r. nie wykazała Pani żadnych przychodów, a
    koszty podatkowe na poziomie 615,81 zł.
    Pozostaje Pani ze swoim mężem w stanie małżeńskiej współwłasności majątkowej, przy
    czym wyłącznie Nieruchomość 2 objęta jest tą współwłasnością. Nieruchomość 1 została
    nabyta do majątku odrębnego.
    Uzyskała Pani pozwolenie na budowę budynku biurowego z częścią mieszkalną i garażem
    podziemnym na działce nr ew. ...i cz. ... z obrębu ..., przy ul. ... w ..., wraz z wykonaniem
    elementów zagospodarowania terenu. Z pozwolenia na budowę nie wynika, czy a jeśli tak,
    to jaki symbol PKOB został nadany budynkowi. Z dokumentu tego oraz projektu
    budowlanego wynika, że miał to być budynek biurowy, z częścią mieszkalną na ostatnim
    górnym piętrze budynku.
    Według projektu architektonicznego:
                        2pow. biur miała wynosić 691,7 m
                            2pow. mieszkań miała wynosić 410,9 m
              2- łącznie: 1 102,60 m użytkowej.
    Niemniej budowa została wstrzymana na etapie, na którym mogła/i wciąż może Pani
    jeszcze zmienić proporcję przeznaczenia budynku i z taką rzeczywiście sytuacją mamy do
    czynienia obecnie - po tym jak Pani syn ożenił się i narodził mu się syn (a Pani wnuk;
    obecnie oczekuje na narodziny drugiego dziecka), planowała Pani, że zamieszka w
    przedmiotowym budynku wraz z mężem, synem, synową oraz wnukami, co

                                    2spowodowałoby, że większa część budynku (ponad 600 m powierzchni) zostałaby
    przeznaczona na cele mieszkaniowe. Natomiast nie jest Pani w stanie określić, jaka
    klasyfikacja PKOB zostałaby nadana budynkowi, bowiem w tej chwili należałoby dokończyć
    jego budowę.
    Ze względu na stan prawny Nieruchomości 1, jednak nigdy nie podjęła Pani konkretnej
    decyzji o sposobie wykorzystywania budynku, tym bardziej, że z biegiem lat zaprzestała
    Pani prowadzenia działalności gospodarczej, budowa została zasadniczo wstrzymana i
    osiągnęła Pani wiek emerytalny.
    Nieruchomość 1 nie została przez Panią wycofana z działalności gospodarczej.
    Prowadzona przez Panią działalność gospodarcza jest w dalszym ciągu zawieszona i
    pozostanie zawieszona w momencie sprzedaży Nieruchomości 1. Nie planuje Pani
    wznawiać działalności gospodarczej ze względu na osiągnięcie wieku emerytalnego oraz
    stan zdrowia; działalność została zawieszona na czas nieokreślony.
    Nie jest Pani w stanie wskazać, kiedy sprzeda Nieruchomości 1 i 2. Kwestie te są
    uzależnione od rozwiązania kwestii prawnych (przewłaszczenia obu Nieruchomości),
    jednakże planuje Pani sprzedać Nieruchomości jak najszybciej po rozwiązaniu tych
    kwestii. Planuje Pani zbycie Nieruchomości przed upływem 5 lat od końca roku
    podatkowego, kiedy ta kwestia zostanie rozwiązana i prawnie będzie Pani uprawniona do
    zbycia Nieruchomości).
    Nieruchomość 2 nie jest i nie była nigdy wykorzystywana w ramach prowadzonej przez
    Panią działalności gospodarczej. Nieruchomość 2 stanowi niezabudowaną działkę gruntu.
    Nieruchomość 2 została nabyta na mocy umowy sprzedaży zawartej przed notariuszem -
    zasadniczo w dacie nabycia Nieruchomości 2, nie miała Pani sprecyzowanych planów
    wobec niej, co najwyżej natomiast rozważała w przyszłości rozpoczęcie działalności
    gospodarczej na tej działce, ale sfera rozważań nigdy nawet nie przeszła w fazę choćby
    wstępnej realizacji. Na Nieruchomości 2 nie była, ani nie jest prowadzona żadna budowa,
    Nieruchomość 2 pozostaje niezabudowana. Na Nieruchomości 2 nie znajdują się żadne
    zabudowania, jest to grunt niezabudowany.
    Jak zostało wspomniane przez Panią wyżej w opisie zdarzenia przyszłego, nieruchomość
    jest częścią prywatnego majątku wspólnego Pani i Pani małżonka, nie była ona nigdy
    wpisana do wykazu środków trwałych w prowadzonej przez Panią działalności
    gospodarczej oraz nigdy nie uzyskano z tytułu jej użytkowania przychodów z działalności
    gospodarczej. Na Nieruchomości 2 nie była, ani nie jest także prowadzona żadna budowa.
    Po sprzedaży towarów nie podejmowała już Pani żadnej próby prowadzenia dalszej
    działalności.
    Jest to nieruchomość prywatna i w takim charakterze zostanie przez Panią sprzedana.
    Pytania
      1. Czy prawidłowe jest stanowisko, że z tytułu sprzedaży Nieruchomości 1, nie będzie
        Pani zobowiązana do rozliczenia przychodu podlegającego opodatkowaniu
        podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
      2. Czy prawidłowe jest stanowisko, że z tytułu sprzedaży udziału w Nieruchomości 2,
        nie będzie Pani zobowiązana do rozliczenia przychodu podlegającego
        opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
    Pani stanowisko w sprawie
    Ad. 1.
    Pani zdaniem, z tytułu sprzedaży Nieruchomości 1, nie będzie Pani zobowiązana do
    rozliczenia przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych (dalej: „ustawy o PIT”).

    Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21,
    52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
    zaniechano poboru podatku.
    W pierwszej kolejności, uwzględniając regulacje ustawy o PIT należy rozpatrzeć do jakiego
    źródła przychodów należałoby zaliczyć przychody ze sprzedaży należącej do Pani
    Nieruchomości 1.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT, źródłami przychodu są odpłatne zbycie
    nieruchomości lub ich części oraz udział w nieruchomości, spółdzielczego własnościowego
    prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w
    spółdzielni mieszkaniowej, prawa wieczystego użytkowania gruntów, innych rzeczy - jeżeli
    odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane
    w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a)-c)
    - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło
    nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca
    miesiąca, w którym nastąpiło zbycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do
    każdej z osób dokonującej zmiany.
    Jednakże, według art. 10 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy, przepisów ust. 1 pkt 8 nie stosuje się do
    odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, z
    zastrzeżeniem ust. 3, nawet jeżeli przed zbyciem zostały wycofane z działalności
    gospodarczej, a między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym
    składniki majątku zostały wycofane z działalności i dniem ich odpłatnego zbycia, nie
    upłynęło 6 lat.
    W myśl art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o PIT, przychodami z działalności gospodarczej są
    również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących środkami trwałymi
    albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi ujęciu w ewidencji środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, wykorzystywanych na potrzeby
    związane z działalnością gospodarczą lub przy prowadzeniu działów specjalnej produkcji
    rolnej, z zastrzeżeniem ust. 2c.
    Wykładnia literalna przepisu art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o PIT nie pozostawia
    wątpliwości, że kluczowa dla oceny możliwości zastosowania tej normy prawnej do
    przedmiotowej sprzedaży nieruchomości jest w pierwszej kolejności definicja środka
    trwałego zawarta w art. 22a ust. 1 ustawy o PIT.
    Zgodnie z tym przepisem, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące
    własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie,
    kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania budowle, budynki oraz lokale
    będące odrębną własnością, maszyny, urządzenia i środki transportu, inne przedmioty – o
    przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na
    potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do
    używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1,
    zwane środkami trwałymi (wyrok NSA z 7 lipca 2015 r. sygn. akt II FSK 1365/13;
    wyrok WSA w Łodzi z 31 stycznia 2023 r. sygn. akt I SA/Łd 797/22; wyrok NSA z 3 czerwca
    2022 r. sygn. akt II FSK 2438/19, wyrok WSA w Poznaniu z 19 czerwca 2019 r. sygn. akt I SA
    /Po 297/19).
    Z art. 22a ust. 1 ustawy o PIT wprost wynika, że warunkami do uznania danego składnika
    majątku za środek trwały, są jego kompletność i zdatność do użytku w dniu przyjęcia do
    używania oraz wykorzystywanie go przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną
    działalnością gospodarczą.

    W przedmiotowej sprawie z oczywistych względów, tj. z uwagi na fakt nadal trwających
    prac budowlanych nie można uznać Nieruchomości 1 za zdatną do użytku, a tym bardziej
    za kompletną. W związku z tym pierwszy warunek konieczny do zaliczenia budynku, jako
    środka trwałego nie może być uznany za spełniony.
    W drugiej kolejności zwrócić należy również uwagę, że nawet gdyby uznać, że przepis art.
    14 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o PIT obejmuje również środki trwałe w budowie, to jednak
    jako warunek do opodatkowania takich składników majątku w ramach działalności
    gospodarczej wskazuje on, że te składniki majątku muszą być „wykorzystywane” w toku
    prowadzonej działalności gospodarczej.
    „Wykorzystywać” na gruncie reguł języka powszechnego znaczy tyle co, użyć czegoś dla
    osiągnięcia jakiegoś celu, zysku (tak: Słownik Języka Polskiego PWN, dostępny pod
    adresem: sjp.pwn.pl oraz Wielki Słownik Języka Polskiego, dostępny pod adresem: wsjp.
    pl).
    Również w doktrynie wskazuje się, że przez wykorzystywanie na potrzeby działalności
    należy rozumieć taką sytuację, w której dane rzeczy służą do prowadzenia działalności
    gospodarczej lub ułatwiają podatnikowi jej prowadzenie, przyczyniając się do możliwości
    uzyskania przychodu (A. Bartosiewicz i R. Kubacki, art. 22 (a). W: PIT. Komentarz, wyd. V.
    LEX, 2015).
    W orzecznictwie wskazuje się zaś, że ustawodawca posługuje się wyrażeniami
    „wykorzystywane przez podatnika na potrzeby” oraz „prowadzoną przez niego
    działalnością gospodarczą”. Wyrażenia te wskazują na to, że dokonywanie odpisów
    amortyzacyjnych od tej grupy środków trwałych wiąże się z bezpośrednim, a więc
    fizycznym ich wykorzystywaniem (używaniem) przez podatnika. Nie bez znaczenia
    pozostaje i ta okoliczność, że ustawodawca w przepisach regulujących zasady
    dokonywania odpisów amortyzacyjnych stosuje zamiennie wyrazy „używanie” i
    „wykorzystywanie”, a więc terminy określające stosunek faktyczny, a nie prawny podatnika
    do konkretnego środka trwałego. Istotnym jest, aby środek trwały był w ogóle
    wykorzystywany przez podatnika w sensie fizycznym w jego działalności gospodarczej,
    generując przychody.
    Jak słusznie wskazał WSA w Poznaniu w wyroku z 19 czerwca 2019 r. sygn. akt I SA/Łd 297
    /19: „jeżeli nieruchomość nigdy nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej (...),
    nie została również zabudowana, ani nie była wykorzystywana w jakikolwiek sposób przez
    wspólników, to nie spełnia definicji środka trwałego z art. 22a ust. 1 ustawy o PIT; nie
    podlegała zatem ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
    prawnych. Z uwagi na powyższe sprzedaż tej nieruchomości nie mieści się w dyspozycji
    art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) powołanego ostatnio aktu. Przychód z tytułu spornej transakcji nie
    może zatem zostać zaliczony do źródła przychodów z tytułu działalności gospodarczej, lecz
    do źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f.”
    Co istotne, stanowisko to potwierdził NSA w orzeczeniu o sygn. akt II FSK 2438/19, który
    stwierdził, że wykorzystywanie składnika majątku na potrzeby związane z działalnością
    gospodarczą oznacza fizyczne wykorzystywanie tego składnika do osiągania przychodów z
    tej działalności.
    Z kolei w wyroku z 6 kwietnia 2022 r. sygn. akt I SA/Łd 80/22 WSA w Łodzi rozpatrywał
    sprawę podatniczki, która - podobnie jak Pani - nabyła w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej nieruchomość (wprowadzając ją do ewidencji środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych), która ostatecznie jednak nigdy nie była
    wykorzystywana w ramach tej działalności. Podatniczka w stanie faktycznym tej sprawy
    wskazywała, że mimo początkowych planów i zamiarów wykorzystywania działki do celów
    działalności gospodarczej, nie została ona przystosowana do celów prowadzonej

    działalności; wnioskodawczyni otrzymała decyzję o warunkach zabudowy dla planowanej
    inwestycji dopiero po zawarciu umowy przenoszącej prawo użytkowania wieczystego na
    nowych właścicieli.
    Co więcej, podatniczka:
      a) poniosła nakłady na przygotowanie działki do celów prowadzonej działalności
        gospodarczej, które zostały zaliczone w poczet kosztów uzyskania przychodów;
      b) zaliczała do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności opłaty za
        wieczyste użytkowanie gruntów, odsetki od kredytu oraz podatki od nieruchomości,
        jak również wydatki związane ze zbyciem działki: pośrednictwa w sprzedaży oraz
        ogłoszenia w portalach internetowych (wszystkie wymienione wyżej koszty nie
        zostały wyksięgowane z ksiąg podatkowych);
      c) wprowadziła nieruchomość do ewidencji środków trwałych 6 marca 2014 r., tj. w
        dniu nabycia, a wycofała ją z ewidencji w dniu sprzedaży, tj. 14 kwietnia 2020 r.,
        ponad 6 lat od momentu nabycia przedmiotowej nieruchomości.
    WSA w Łodzi w rozstrzygnięciu sprawy - która jest w istocie bardzo podobna do Pani
    sprawy (stanu faktycznego) stwierdził, że istotnym w ocenie źródła przychodów jest to, aby
    środek trwały był w ogóle wykorzystywany przez podatnika w sensie fizycznym w jego
    działalności gospodarczej, generując przychody lub też również w celu uzyskania
    przychodów, w sensie prawnym - poprzez oddanie go do używania osobom trzecim (tak:
    wyrok NSA z 26 stycznia 2012 r. sygn. akt II FSK 1233/11). Tymczasem całokształt stanu
    faktycznego opisanego przez podatniczkę we wniosku interpretacyjnym wskazywał, że
    sporna nieruchomość nigdy nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej
    prowadzonej w formie spółki cywilnej. Nie została ona również zabudowana, ani nie była
    wykorzystywana w jakikolwiek inny sposób w ramach prowadzonej przez skarżącą
    działalności gospodarczej. Konsekwentnie należy zatem stwierdzić, że opisana przez
    wnioskodawczynię nieruchomość nie spełnia definicji środka trwałego z art. 22a ust. 1 p.d.
    f. Sporna nieruchomość nie podlegała zatem ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych. Z uwagi na powyższe sprzedaż spornej
    nieruchomości nie mieści się zatem w dyspozycji art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) p.d.f. W
    konsekwencji, przychód z tytułu spornej transakcji nie może zostać zaliczony do źródła
    przychodów z tytułu działalności gospodarczej lecz do źródła przychodów o którym mowa
    w art. 10 ust. 1 pkt 8 p.d.f. Co istotne, WSA w Łodzi wyraźnie podkreślił, że wywodzenie
    poglądu, iż sprzedaż generuje przychód z działalności gospodarczej wyłącznie w oparciu o
    fakt, że nieruchomość została nabyta do celów działalności gospodarczej, z pominięciem
    oceny w kontekście dalszych opisanych we wniosku elementów takich jak brak korzystania
    z nieruchomości na cele prowadzenia tej działalności jest błędne.
    Tożsame stanowisko WSA w Łodzi wyraził w orzeczeniu z 31 stycznia 2023 r. sygn. I SA/Łd
    797/22. Stan faktyczny sprawy dotyczył podatniczki która nabyła do działalności
    gospodarczej budynek, który następnie był od 2007 r. remontowany, w celu przywrócenia
    możliwości użytkowania zabudowań, przy czym żaden z budynków nie został
    rozbudowany. Budynki w stanie faktycznym sprawy nie zostały jednak oddane do
    użytkowania ze względu na ich stan techniczny i w konsekwencji nieruchomość nigdy nie
    była fizycznie wykorzystana do osiągania przychodów z prowadzonej działalności. Sąd
    wskazał w związku z powyższym, że opisana przez stronę nieruchomość nie spełnia
    definicji środka trwałego i nie podlega ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych. A skoro tak, to jej sprzedaż nie mieści się w dyspozycji
    przepisu art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o PIT. Przychód z tytułu opisanej transakcji nie
    może zostać zaliczony do źródła działalności gospodarczej, lecz do źródła przychodów, o
    których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 tej ustawy.
    Jak wskazała Pani w opisie zdarzenia przyszłego, należąca do Pani Nieruchomość 1 nie
    generuje przychodów, ponieważ nie została jeszcze ukończona jej budowa, zaś sam
    budynek nie posiada pozwolenia na użytkowanie. W związku z powyższym nie zalicza Pani

    do kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych od budynku w budowie, bowiem nie
    stanowi on środka trwałego.
    Z powyższych względów, opisana Nieruchomość nie spełnia definicji środka trwałego z art.
    22a ust. 1 ustawy o PIT, nie podlega ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych oraz nie jest wykorzystywana przez Panią w prowadzonej
    działalności gospodarczej.
    W takim wypadku, jej sprzedaż nie mieści się w zakresie art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o
    PIT. Przychód z tytułu opisanej transakcji nie może zostać zaliczony do źródła działalności
    gospodarczej lecz do źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o
    PIT.
    Nigdy nie prowadziła Pani również działalności gospodarczej w zakresie obrotu
    nieruchomościami. Budynek będący w budowie (nieukończony) miał służyć działalności w
    zakresie najmu, która to działalność byłaby zupełnie odmienna od działalności w zakresie
    obrotu nieruchomościami. Jednak ostatecznie, nie prowadzi Pani działalności nie tylko w
    zakresie najmu, ale i w zakresie obrotu nieruchomościami.
    Ponadto, Pani zdaniem, kwestia przewłaszczenia Nieruchomości 1 na zabezpieczenie
    wierzytelności Pożyczkodawcy pozostaje bez znaczenia dla kwestii opodatkowania
    Nieruchomości 1.
    W tym miejscu należy zaznaczyć, że umowa przewłaszczenia na zabezpieczenie należy do
    tzw. umów nienazwanych i jest zawierana na podstawie przepisów art. 155, art. 156 oraz
    art. 3531 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1740).
    Przewłaszczenie na zabezpieczenie polega na zabezpieczeniu wierzytelności przez
    przeniesienie na wierzyciela własności oznaczonej rzeczy z równoczesnym zobowiązaniem
    wierzyciela do korzystania z rzeczy w sposób określony w umowie i do powrotnego
    przeniesienia własności rzeczy na dłużnika po zaspokojeniu zabezpieczonej wierzytelności.
    Nie można mieć żadnych wątpliwości co do tego, że przedmiotem umowy przewłaszczenia
    mogą być także nieruchomości.
    W tej kwestii Sąd Najwyższy w wyroku z 29 maja 2000 r. sygn. akt III CKN 246/00 stwierdził,
    że „umowa przeniesienia własności nieruchomości na zabezpieczenie spłaty kredytu, w
    której kredytodawca zobowiązał się do przeniesienia z powrotem na kredytobiorcę
    własności nieruchomości niezwłocznie po spłacie kredytu, nie jest umową przeniesienia
    własności zawartą pod warunkiem (art. 157 § 1 Kodeksu cywilnego).”
    Warunek pojawia się natomiast przy oświadczeniu w umowie przewłaszczenia odnośnie
    zwrotnego przeniesienia na dłużnika własności nieruchomości. Przeniesienie to odbywa
    się właśnie pod warunkiem, którym jest spełnienie świadczenia kredytowego przez
    dłużnika.
    W orzecznictwie utrwalony jest również pogląd, że przy przewłaszczeniu nieruchomości na
    zabezpieczenie wierzyciel uzyskuje jej własność bezwarunkowo, stając się powiernikiem
    dłużnika co do jego nieruchomości. Umowa przewłaszczenia zawiera bowiem w sobie,
    jeżeli chodzi o oświadczenie dłużnika, podwójny skutek zobowiązująco-rozporządzający,
    zgodnie z art. 155 § 1 Kodeksu cywilnego. Stanowi ona również podstawę zmiany wpisu w
    księdze wieczystej. Powiernik ma również możność zbycia nieruchomości. Natomiast
    stosunkiem prawnym, w oparciu o który dokonujący przewłaszczenia, zachowa posiadanie
    nieruchomości, podobnie jak w sytuacji rzeczy ruchomych oznaczonych indywidualnie i
    rodzajowo, jest stosunek użyczenia. Czas trwania użyczenia będzie w przedmiotowej
    sprawie oznaczony - pokrywać się będzie z czasem trwania stosunku prawnego,
    stanowiącego przyczynę przeniesienia własności nieruchomości i zakończy się wraz ze
    spłatą zobowiązania Wnioskodawczyni wobec pożyczkodawcy (interpretacja z 24 sierpnia
    2021 r. sygn. 0114-KDIP3-1.4011.473.2021.2.LS).

    Z treści przywołanego powyżej art. 10 ust. 2 pkt 1 ustawy o PIT wynika, że przewłaszczenie
    w celu zabezpieczenia wierzytelności, w tym pożyczki stanowi źródło przychodów, o
    którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT jedynie w sytuacji, gdy następuje
    ostateczne przeniesienie własności nieruchomości, a więc gdy podmiot zobowiązany do
    zwrotu zaciągniętej pożyczki (kredytu) nie wykona ciążącego na nim obowiązku. Zatem,
    mimo pierwotnego przeniesienia własności nieruchomości dopiero brak zapłaty
    zabezpieczonej wierzytelności i związane z tym przejęcie przez wierzyciela przedmiotu
    zabezpieczenia doprowadzi bowiem u dłużnika do powstania przychodu z tytułu
    sprzedaży.
    Zawarcie tej umowy ma na celu jedynie zabezpieczenie przysługującej wierzytelności, nie
    jest wyrazem chęci nabycia przez wierzyciela własności przewłaszczonego przedmiotu, a z
    drugiej strony nie jest wyrazem chęci zbycia przez dłużnika własności przewłaszczonego
    podmiotu. Na taką interpretację art. 10 ust. 2 pkt 1 ustawy o PIT wskazuje również użycie
    w nim sformułowania „ostatecznego przeniesienia własności”. Efektywnie więc,
    sformułowanie to oznacza, że na gruncie ww. regulacji zawarcie umowy przewłaszczenia
    nie spowoduje ostatecznego przeniesienia własności nieruchomości. Dopiero brak
    spełnienia dodatkowych warunków (brak zwrotu kwoty pożyczki) wywoła skutek w postaci
    ostatecznego przeniesienia własności (tak też w stanowisku Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej z 4 czerwca 2021 r. Nr 0112-KDIL2-1.4011.327.2021.1.DJ oraz z 24 stycznia 2019
    r. Nr 0114-KDIP3-2.4011.37.2019.1.MZ).
    Jak zaznaczono powyżej, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o PIT, źródło
    przychodów stanowi odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2, nieruchomości lub ich części
    oraz udziału w nieruchomości, jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu
    działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia
    nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a)-c) - przed upływem pięciu lat,
    licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie (...).
    Jedynie odpłatne zbycie nieruchomości przed upływem 5 lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie nieruchomości oznacza
    powstanie przychodu podatkowego.
    W konsekwencji, ponieważ odpłatne zbycie Nieruchomości 1 nie nastąpi w wykonaniu
    działalności gospodarczej i zostanie dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie Nieruchomości 1 (2002 r.), po Pani stronie
    nie powstanie w ogóle przychód podlegający opodatkowaniu.
    Ad. 2.
    Pani zdaniem, z tytułu sprzedaży Nieruchomości 2, nie będzie Pani zobowiązana do
    rozliczenia przychodu podlegającego opodatkowaniu PIT.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają
    wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c
    oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano
    poboru podatku.
    Art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT stanowi, że, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT,
    źródłami przychodu są odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udział w
    nieruchomości, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub
    użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, prawa
    wieczystego użytkowania gruntów, innych rzeczy - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w
    wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia
    nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a)-c) - przed upływem pięciu lat,
    licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a
    innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło
    zbycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zmiany.

    Tym samym, zgodnie z treścią przepisu, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości lub ich
    części oraz udziału w nieruchomości nastąpi po upływie 5 lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym miało miejsce nabycie lub wybudowanie to nie jest ono
    źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, a tym samym przychód uzyskany z odpłatnego zbycia w ogóle nie
    podlega opodatkowaniu.
    Wg art. 10 ust. 2 pkt 3 ustawy o PIT, przepisów ust. 1 pkt 8 ww. ustawy nie stosuje do
    odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, z
    zastrzeżeniem ust. 3, nawet jeżeli przed zbyciem zostały wycofane z działalności
    gospodarczej, a między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym
    składniki majątku zostały wycofane z działalności i dniem ich odpłatnego zbycia, nie
    upłynęło 6 lat.
    Jako że Nieruchomość 2 nigdy nie była wpisana do ewidencji środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych w Pani działalności oraz nigdy nie uzyskano z tytułu
    jej użytkowania przychodów z działalności gospodarczej, ww. przepis nie znajdzie
    zastosowania w przedmiotowej sprawie.
    W Pani jej ocenie - podobnie jak w przypadku Nieruchomości 1 - bez znaczenia dla
    przedmiotowej oceny pozostaje kwestia przewłaszczenia Nieruchomości 2 na
    zabezpieczenie wierzytelności pożyczkodawcy. Efektywnie więc pięcioletni termin, po
    upływie którego przychód ze zbycia nieruchomości nie stanowi przychodu podatkowego
    należy liczyć od końca roku w którym Nieruchomość 2 została nabyta, tj. od końca 1999 r.
    Podsumowując wyżej wskazane przepisy prawa podatkowego, należy uznać, że do
    sprzedaży udziału w Nieruchomości 2 będzie miał zastosowanie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)
    ustawy PIT, jednakże z uwagi na fakt, że od końca roku kalendarzowego, w którym
    nastąpiło nabycie przedmiotowej nieruchomości (do majątku wspólnego, tj. od końca
    1999 r.), upłynął pięcioletni okres, o którym mowa w ww. przepisie, nie będzie Pani
    zobowiązana do zapłaty podatku dochodowego z tytułu ww. transakcji odpłatnego zbycia
    udziału w Nieruchomości 2.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Pani wniosek i 11 sierpnia 2023 r. wydałem interpretację indywidualną Nr
    0113-KDIPT2-1.4011.410.2023.2.MZ, w której uznałem Pani stanowisko za:
      · nieprawidłowe w zakresie skutków podatkowych sprzedaży Nieruchomości 1,
      · prawidłowe w zakresie skutków podatkowych sprzedaży Nieruchomości 2.
    Interpretację doręczono Pani 16 sierpnia 2023 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    11 września 2023 r. wniosła Pani skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną interpretację
    indywidualną w zakresie objętym skargą - wyrokiem z 5 stycznia 2024 r. sygn. akt III SA/Wa
    2261/23.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny - wyrokiem z 3 września 2024 r. sygn. akt II FSK 642/24
    oddalił skargę kasacyjną.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną, stał się prawomocny od 3 września 2024 r.

    Odpis prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5
    stycznia 2024 r. sygn. akt III SA/Wa 2261/23 otrzymałem 3 stycznia 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
      • uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 5 stycznia 2024 r.
        sygn. akt III SA/Wa 2261/23 oraz Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z 3
        września 2024 r. sygn. akt II FSK 642/24;
      • ponownie rozpatruję Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej -
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe,
      • odstępuję od uzasadnienia prawnego oceny Pani stanowiska na podstawie art. 14c
        § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111).

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dniu wniesienia wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111). Interpretacja
    będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z
    opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30
    sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024
    r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy
    Ordynacja podatkowa.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 ustawy
    Ordynacja podatkowa, który stanowi:
      Interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku
      stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy
      wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia
      prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.