Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDSL1-2.4011.619.2025.1.AP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-01
Teza: Skutki podatkowe zbycia działek niezabudowanych.
Słowa kluczowe: działki
nabycie
nieruchomości-zbycie nieruchomości
spadek
zniesienie-zniesienie współwłasności
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychód z odpłatnego zbycia rzeczy
lub praw.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8-lit. a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 października 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 20 października 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    (1) Wnioskodawca w 2025 r. zawarł dwie umowy sprzedaży w formie aktu notarialnego.
    Jedna umowa sprzedaży dotyczy sprzedaży działki niezabudowanej nr 1, położonej w (...) –
    dalej jako „Nieruchomość 1”, która znajduje się na terenie, dla którego nie obowiązuje
    obecnie żaden miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz dla której została
    wydana decyzja o warunkach zabudowy, dla inwestycji polegającej na budowie budynku
    mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego.
    Druga umowa sprzedaży dotyczy sprzedaży działki niezabudowanej nr 2, położonej w (...) –
    dalej jako „Nieruchomość 2”, która znajduje się na terenie, dla którego nie obowiązuje
    obecnie żaden miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz dla której została
    wydana decyzja o warunkach zabudowy, dla inwestycji polegającej na budowie budynku
    mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego.
    (2) „Nieruchomość 1” i „Nieruchomość 2” stanowią majątek osobisty Wnioskodawcy i
    zostały nabyte częściowo w drodze umowy sprzedaży w 2009 r., umowy darowizny w 2009
    r. oraz częściowo w drodze dziedziczenia (akt poświadczenia dziedziczenia z (...) maja 2019
    r.) po Z (matka Wnioskodawcy – zmarła (...) 2019 r.) w 2019 r., która nabyła je ok. 1955 r.
    oraz częściowo w drodze umowy zniesienie współwłasności w 2023 r. (pozostali
    współwłaściciele nabyli udziały w nieruchomościach po Z w 2019 r., która nabyła je ok.
    1955 r. – data pierwotnego nabycia udziałów).
    Zgodnie z zapisem w akcie notarialnym: „(...)”. Zniesienie współwłasności było
    ekwiwalentne i nie wystąpiło u Wnioskodawcy przysporzenie majątkowe. Wartość
    „Nieruchomości 1” i „Nieruchomości 2” mieści się w udziale, jaki przysługiwał
    Wnioskodawcy w majątku wspólnym. W przedmiotowej sprawie nie miał miejsca dział
    spadku.
    (3) Sprzedaż „Nieruchomości 1” i „Nieruchomości 2” związana była ze zmianami
    zachodzącymi w otoczeniu gospodarczym, w tym trwającym konfliktem zbrojnym na
    terytorium Ukrainy z udziałem Rosji oraz sytuacją gospodarczą w Polsce, która
    spowodowała nagły wzrost kosztów życia (m.in. wysokie koszty jedzenia, energii, paliw,
    inflacja), co spowodowało pogorszenie sytuacji finansowej z przyczyn niezależnych od
    Wnioskodawcy i przez niego niezawinionych.
    (4) Podkreślić należy, iż „Nieruchomość 1” i „Nieruchomość 2” nie były wykorzystywane
    przez Wnioskodawcę w celach gospodarczych. „Nieruchomość 1” i „Nieruchomość 2”
    nigdy nie były przedmiotem umowy najmu i dzierżawy, umowy leasingu bądź innych
    umów o korzystanie z Nieruchomości lub z jej części. Nieruchomości te przez cały okres
    użytkowania przez Wnioskodawcę były wykorzystywane wyłącznie na cele prywatne (nigdy
    na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą lub w wykonaniu działalności
    gospodarczej). Wnioskodawca nie poniósł też żadnych wydatków na ulepszenie
    „Nieruchomości 1” i „Nieruchomości 2”.
    (5) Dodać należy, iż Wnioskodawca nie zajmuje się zarobkowo działalnością deweloperską
    czy budowlaną, nie jest też agentem nieruchomości (nie jest specjalistą w tym zakresie) i
    tym samym prowadzone przez niego działania związane z „Nieruchomością 1” i
    „Nieruchomością 2” miały wyłącznie charakter czynności prywatnych. Wnioskodawca
    nigdy nie prowadził działalności gospodarczej, w szczególności w zakresie obrotu
    nieruchomościami. Wnioskodawca przy transakcji sprzedaży „Nieruchomości 1” i

    „Nieruchomości 2” opisanych złożonym wnioskiem nie angażował żadnych dodatkowych
    (ponadstandardowych) środków charakterystycznych dla profesjonalnej działalności
    handlowej lub usługowej w segmencie obrotu nieruchomościami.
    (6) Wnioskodawca oprócz sprzedanych w 2025 r. przedmiotowych nieruchomości posiada
    także inną działkę niezabudowaną nr 3, położoną w (...). Nieruchomość ta nie jest
    przeznaczona do zbycia i wykorzystywana będzie na własny cel mieszkaniowy.
    Nieruchomość ta została nabyta na wyłączność w 2023 r. na podstawie umowy zniesienie
    współwłasności, a pierwotnie udział w prawie własności tej nieruchomości Wnioskodawca
    nabył częściowo w drodze umowy sprzedaży w 2009 r., umowy darowizny w 2009 r. oraz
    częściowo w drodze dziedziczenia po Z (matka Wnioskodawcy) w 2019 r., która nabyła ją
    ok. 1955 r. Wnioskodawca nie sprzedał wcześniej innych nieruchomości. Wnioskodawca
    nigdy nie nabywał nieruchomości w celach handlowych i nie zamierza w przyszłości
    nabywać innych nieruchomości w celu późniejszej sprzedaży.
    (7) Ponadto Wnioskodawca udziela następujących odpowiedzi na pytania, które mogą się
    pojawić w związku z przedmiotowym wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej:
    1) Czy został przeprowadzony dział spadku po Pana matce?
    Odp. Nie.
    Jeśli tak, to kiedy (proszę podać datę) i czy w wyniku działu spadku po matce uzyskał Pan
    większy udział w masie spadkowej niż wynikający pierwotnie z nabycia spadku? Czy dział
    spadku odbył się bez spłat i dopłat?
    Odp. Nie dotyczy.
    2) Czy prowadzi/prowadził Pan jakąkolwiek działalność gospodarczą.
    Odp. Nie.
    W szczególności czy jest to działalność w zakresie obrotu nieruchomościami?
    Odp. Nie.
    3) Czy oprócz przedmiotowych nieruchomości posiada Pan także inne nieruchomości.
    Odp. Tak.
    W tym takie, które przeznaczone są do zbycia?
    Odp. Nie.
    4) Jeśli posiada Pan jeszcze inne nieruchomości (oprócz wymienionych we wniosku),
      proszę żeby wskazał Pan:
      a) kiedy zostały nabyte, w jakim celu i w drodze jakiej czynności cywilnoprawnej (zakup,
        darowizna, zamiana itd.)?
      Odp. Działka niezabudowana nr 3, położona w (...), o pow. (...) ha. Nieruchomość ta nie
      jest przeznaczona do zbycia i wykorzystywana będzie na własny cel mieszkaniowy.
      Nieruchomość ta została nabyta na wyłączność w 2023 r. na podstawie umowy
      zniesienia współwłasności, a pierwotnie udział w prawie własności tej nieruchomości
      Wnioskodawca nabył częściowo w drodze umowy sprzedaży w 2009 r., umowy
      darowizny w 2009 r. oraz częściowo w drodze dziedziczenia po Z (matka
      Wnioskodawcy) w 2019 r., która nabyła ją ok. 1955 r.
      b) jakie to nieruchomości (lokale mieszkalne, lokale użytkowe, nieruchomości
        zabudowane, nieruchomości niezabudowane itp.)?
      Odp. Działka niezabudowana.
      c) w jaki sposób wykorzystywał i wykorzystuje Pan te nieruchomości?
      Odp. Będzie wykorzystywana na własny cel mieszkaniowy.

    5) Czy sprzedawał Pan wcześniej inne nieruchomości niż te, o których mowa we wniosku?
    Odp. Nie.
      Jeśli tak, proszę żeby wskazał Pan:
      a) kiedy dokonał Pan transakcji (data zbycia)?
      Odp. Nie dotyczy.
      b) ilu nieruchomości i jakich dotyczyły transakcje?
      Odp. Nie dotyczy.
    6) Czy zamierza Pan w przyszłości nabywać inne nieruchomości w celu późniejszej
      sprzedaży?
    Odp. Nie.
    (8) Wnioskodawca ma wątpliwość, czy czynność sprzedaży w 2025 r. „Nieruchomości 1” i
    „Nieruchomości 2”, na rzecz osób fizycznych, w opisanym stanie faktycznym stanowi
    czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

## Pytanie

Czy w opisanej sytuacji zawarcia umowy sprzedaży w 2025 r. dwóch działek
    niezabudowanych – „Nieruchomość 1” oraz „Nieruchomość 2”, czynność taka będzie
    podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
    Pana stanowisko w sprawie
    (1) W ocenie Wnioskodawcy, w sytuacji sprzedaży w 2025 r. „Nieruchomości 1” i
    „Nieruchomości 2” uprzednio nabytych częściowo w drodze umowy sprzedaży w 2009 r.,
    umowy darowizny w 2009 r. oraz częściowo w drodze dziedziczenia po Z (matka
    Wnioskodawcy) w 2019 r., która nabyła je ok. 1955 r. oraz częściowo w drodze umowy
    zniesienie współwłasności w 2023 r. (pozostali współwłaściciele nabyli udziały w
    nieruchomościach po Z w 2019 r., która nabyła je ok. 1955 r. – data pierwotnego nabycia
    udziałów, do majątku prywatnego (osobistego), czynność taka:
    a) nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na
      podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a w zw. z art. 10 ust. 5 u.PIT, ponieważ „Nieruchomość
      1” i „Nieruchomość 2” zostały nabyte ponad 5 lat temu, a więc zbycie nie podlega
      opodatkowaniu zgodnie z tzw. „klauzulą pięcioletnią”. Do nabycia udziałów w ww.
      nieruchomościach doszło w dwóch datach: ok. 1955 r. oraz w 2009 r., w wyniku
      czterech odrębnych czynności prawnych, tj.:
      · ok. 1955 r. w spadku po matce Wnioskodawcy,
      · w drodze umowy sprzedaży w 2009 r.,
      · w drodze umowy darowizny w 2009 r. ,
      · ok. 1955 r. to jest data pierwotnego nabycia udziału w nieruchomościach (umowa o
        zniesienie współwłasności z 2023 r. – zniesienie współwłasności było ekwiwalentne
        w naturze i nie towarzyszyły mu spłaty i dopłaty – pozostali współwłaściciele nabyli
        udziały w nieruchomościach po Z w 2019 r., która nabyła je ok. 1955 r. – data
        pierwotnego nabycia udziałów.)
    b) nie nastąpiła w ramach działalności gospodarczej, gdyż:
      · nieruchomość była elementem majątku prywatnego i nie była wykorzystywana w
        działalności gospodarczej,

      · nie wystąpił zespół zorganizowanych, powtarzalnych działań ukierunkowanych na
        osiąganie zysku,
      · ma charakter okazjonalny, pojedynczy, nieregularny,
      · czynności podejmowane przez Wnioskodawcę mieszczą się w ramach zwykłego
        zarządu majątkiem prywatnym,
      · uzyskane przychody są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w
        art. 10 ust. 1 pkt 8.
    (2) Na kwalifikację prawnopodatkową stanowiska Wnioskodawcy ma także wpływ
    okoliczność, iż posiadał on w swoich aktywach „Nieruchomość 1” i „Nieruchomość 2”,
    nabyte w spadku po zmarłej matce w 2019 r. Zatem nabycie ww. nieruchomości objętych
    złożonym wnioskiem w wyniku dziedziczenia – w sensie obiektywnym – nie miało
    charakteru działań handlowych i nie było związane ze świadczeniem usług w branży
    budowlanej lub deweloperskiej.
    Sprzedaż „Nieruchomości 1” i „Nieruchomości 2” związana była ze zmianami
    zachodzącymi w otoczeniu gospodarczym, w tym trwającym konfliktem zbrojny na
    terytorium Ukrainy z udziałem Rosji oraz sytuacją gospodarczą w Polsce, która
    spowodowała nagły wzrost kosztów życia (m.in. wysokie koszty jedzenia, energii, paliw,
    inflacja), co spowodowało pogorszenie sytuacji finansowej z przyczyn niezależnych od
    Wnioskodawcy i przez niego niezawinionych. Wnioskodawca przy transakcji sprzedaży
    „Nieruchomości 1” i „Nieruchomości 2” opisanych złożonym wnioskiem nie angażował
    żadnych dodatkowych (ponadstandardowych) środków charakterystycznych dla
    profesjonalnej działalności handlowej lub usługowej w segmencie obrotu
    nieruchomościami.
    (3) Biorąc zatem pod uwagę charakter czynności oraz charakter prawny, w jakim
    Wnioskodawca uczestniczył w transakcji opisanej wnioskiem, czynność prawna sprzedaży
    przez Wnioskodawcę „Nieruchomości 1” i „Nieruchomości 2”, winna być rozpoznana jako:
    a) nie podlegająca opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na
      podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a w zw. z art. 10 ust. 5 u.PIT, ponieważ „Nieruchomość
      1” i „Nieruchomość 2” zostały nabyte ponad 5 lat temu, a więc zbycie nie podlega
      opodatkowaniu zgodnie z tzw. „klauzulą pięcioletnią”. Do nabycia udziałów w ww.
      nieruchomościach doszło w dwóch datach: ok. 1955 r. oraz w 2009 r., w wyniku
      czterech odrębnych czynności prawnych, tj.:
      · ok. 1955 r. w spadku po matce Wnioskodawcy,
      · w drodze umowy sprzedaży w 2009 r.,
      · w drodze umowy darowizny w 2009 r.,
      · ok. 1955 r. to jest data pierwotnego nabycia udziału w nieruchomościach (umowa o
        zniesienie współwłasności z 2023 r. – zniesienie współwłasności było ekwiwalentne
        w naturze i nie towarzyszą mu spłaty i dopłaty, wartość „Nieruchomości 1” i
        „Nieruchomości 2” mieści się w udziale, jaki przysługiwał Wnioskodawcy w majątku
        wspólnym – pozostali współwłaściciele nabyli udziały w nieruchomościach po Z w
        2019 r., która nabyła je ok. 1955 r. – data pierwotnego nabycia udziałów.)
    UZASADNIENIE PRAWNE STANOWISKA
    (4) Sprzedaż w 2025 r. „Nieruchomości 1” i „Nieruchomości 2” uprzednio nabytych
    częściowo w drodze umowy sprzedaży w 2009 r., umowy darowizny w 2009 r. oraz
    częściowo w drodze dziedziczenia po Z (matka Wnioskodawcy) w 2019 r., która nabyła je
    ok. 1955 r. oraz częściowo w drodze umowy o zniesienie współwłasności w 2023 r.
    (pozostali współwłaściciele nabyli udziały w nieruchomościach po Z w 2019 r., która nabyła
    je ok. 1955 r. – data pierwotnego nabycia udziałów), do majątku prywatnego (osobistego),
    nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Wynika

    to wprost z treści art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a w zw. z art. 10 ust. 5 u.PIT. Przepis ten wyłącza z
    opodatkowania dochód ze sprzedaży nieruchomości, o ile transakcja nie została
    dokonana w ramach działalności gospodarczej i od końca roku nabycia minęło co najmniej
    pięć lat.
    (5) W przedstawionym stanie faktycznym nie sposób uznać, by planowana sprzedaż miała
    charakter działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 u.PIT. Przepis ten definiuje
    działalność gospodarczą jako zorganizowaną, prowadzoną w sposób ciągły i nakierowaną
    na zysk aktywność o charakterze wytwórczym, handlowym lub usługowym, z której
    uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art.
    10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. Sprzedaż „Nieruchomości 1” i „Nieruchomości 2”, uprzednio
    nabytych częściowo w drodze umowy sprzedaży w 2009 r., umowy darowizny w 2009 r.
    oraz częściowo w drodze dziedziczenia po Z (matka Wnioskodawcy) w 2019 r., która
    nabyła je ok. 1955 r. oraz częściowo w drodze umowy o zniesienie współwłasności w 2023
    r. (pozostali współwłaściciele nabyli udziały w nieruchomościach po Z w 2019 r., która
    nabyła je ok. 1955 r. – data pierwotnego nabycia udziałów) i nieużywanej w ramach żadnej
    działalności zarobkowej, nie spełnia tych kryteriów.
    (6) Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych oraz licznymi
    interpretacjami organów podatkowych, o uznaniu danej czynności za działalność
    gospodarczą decydują konkretne okoliczności towarzyszące transakcji – w szczególności
    jej profesjonalny, powtarzalny i zorganizowany charakter. Sprzedaż prywatnego majątku,
    nawet jeśli przynosi zysk, nie oznacza automatycznie działalności gospodarczej. Kluczowe
    jest, czy podatnik wielokrotnie nabywał i sprzedawał nieruchomości, podejmował
    działania wykraczające poza zwykłe zarządzanie majątkiem, i czy traktował te działania
    jako źródło regularnego dochodu.
    (7) Okolicznościami tymi są: z góry założony cel zarobkowy oraz ustalenie, czy do zbycia
    dochodzi w warunkach zorganizowania, o których mowa w art. 5a pkt 6 u.PIT. Taki pogląd
    został utrwalony w orzecznictwie sądowo-administracyjnym; wyrażono go m.in. w
    wyrokach NSA: z 3 października 2017 r., II FSK 2346/15; z 10 kwietnia 2013 r., II FSK 1686
    /11; z 30 maja 2012 r., II FSK 2230/10 i II FSK 2243/10; z 1 kwietnia 2010 r., II FSK 1933/08; z
    2 kwietnia 2009 r., II FSK 1937/07; z 16 kwietnia 2009 r., II FSK 28/08. Cechą działalności
    gospodarczej jest „działanie zarobkowe”, co oznacza, że osiągnięcie zysku jest
    podstawowym celem podejmowanych czynności, a nie ubocznym efektem decyzji o zbyciu
    prywatnego majątku. Na pojęcie „zorganizowanie” w rozumieniu art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f.,
    składa się zespół celowych, uporządkowanych czynności o charakterze profesjonalnym,
    realizowanych w ramach mniej lub bardziej wyodrębnionej struktury, mieszczących się
    zarówno w tzw. fazie przygotowawczej, związanej z uruchomieniem określonych
    działalności, jak i w fazie realizacji (tak np. w interpretacji DKIS z 21 września 2021 r., nr
    0113-KDIPT2-2.4011.475.2021.4.MP).
    Wykonywanie działalności w sposób ciągły to prowadzenie jej w sposób stały, nie
    okazjonalny. Pod tym pojęciem rozumie się cały szereg wielokrotnie powtarzanych
    czynności podejmowanych w konkretnym celu. Taki zespół wielokrotnie powtarzanych
    czynności (nie zaś czynności sporadyczne, oderwane od siebie, nie powiązane ze sobą) w
    dziedzinie wytwórczej, usługowej lub handlowej, podejmowanych w celach zarobkowych i
    na własny rachunek, można uznać za prowadzenie działalności gospodarczej. Ciągłość
    działania w znaczeniu nadanym przepisem art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. zawsze wiąże się z
    planowanym charakterem i realizacją poszczególnych zamierzeń.
    Tak więc o tym, czy sprzedaż nieruchomości jest dokonywana w ramach działalności
    gospodarczej decyduje podejmowanie przez podatnika zespołu powiązanych ze sobą
    działań polegających na:
    1) wielokrotnym nabywaniu nieruchomości,
    2) ich zaawansowanym przygotowaniu do sprzedaży (tzn. w sposób wykraczający poza
      zwykły zarząd mieniem),

    3) wielokrotnym zbywaniu w celu zarobkowym przygotowanych w ten sposób do zbycia
      nieruchomości oraz
    4) dokonywaniu tych transakcji (nabycia i zbycia) w stosunkowo krótkim przedziale
      czasowym
    (tak przykładowo w prawomocnym wyroku WSA w Poznaniu z 31 marca 2021 r., I SA/Po
    851/20 i przywołanym w nim orzecznictwie).
    (8) Podobny pogląd wyrażono w interpretacji z 21 września 2021 r., nr 0113-KDIPT2-
    2.4011.475.2021.4.MP, wskazując, że: „Na związek uzyskiwanych przychodów ze źródłem
    wymienionym w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. może wskazywać, rozpatrywany całościowo
    zespół powiązanych ze sobą działań podatnika, powtarzalnych, uporządkowanych,
    konsekwentnie prowadzących do osiągnięcia zysku, w szczególności łącznie polegających
    na wielokrotnym nabywaniu nieruchomości, ich zaawansowanym przygotowaniu do
    sprzedaży (tzn. w sposób wykraczający poza zwykły zarząd mieniem), wielokrotnym
    zbywaniu w celu zarobkowym odpowiednio przygotowanych nieruchomości. Brak jest
    natomiast podstaw, aby podejmowane przez podatnika czynności mieszczące się w
    zwykłym zarządzie własnym majątkiem, tzn. mające na celu prawidłowe, racjonalne
    gospodarowanie tym majątkiem, kwalifikować jako prowadzenie pozarolniczej działalności
    gospodarczej”. Dla oceny, czy planowana sprzedaż powinna zostać zaklasyfikowana jako
    działalność gospodarcza istotne znaczenie ma więc przede wszystkim ustalenie, czy
    zamiarem zbywcy jest uczynienie z odpłatnego zbycia gruntów stałego i powtarzalnego
    źródła zarobkowania.
    (9) W orzecznictwie podkreśla się, że działania incydentalne nie mogą zostać zaliczone do
    działalności gospodarczej (tak np. w wyrokach: z 30 stycznia 2014 r., II FSK 867/12; z 13
    czerwca 2013 r., II FSK 1987/11; z 2 październik 2013 r., II FSK 2729/11). Wprowadzenie
    przez ustawodawcę kryterium zorganizowania i ciągłości miało bowiem na celu
    wyeliminowanie z pojęcia działalności gospodarczej przedsięwzięć o charakterze
    incydentalnym i sporadycznym. W orzecznictwie wskazuje się, że o działalności
    gospodarczej można mówić jedynie wtedy, gdy skala podjętych przez podatnika działań
    dotyczących nieruchomości (w tym formalnych, inwestycyjnych) wykracza w sposób
    oczywisty poza normalne czynności, jakie podejmuje rozsądnie działający właściciel,
    dążący do uzyskania optymalnego – z jego punktu widzenia – przychodu ze zbycia
    poszczególnych składników majątku osobistego, a ponadto działania te nacechowane są
    ciągłym (trwałe źródło zarobkowania), nieamatorskim i nieokazjonalnym charakterem (tak
    w wyrokach NSA z 11 lipca 2019 r., II FSK 2617/17; z 3 lipca 2018 r., II FSK 1892/16 oraz II
    FSK 1836/16 i II FSK 2299/16).
    W związku z powyższym, w celu zakwalifikowania sprzedaży opisanej we wniosku
    nieruchomości do właściwego źródła przychodu, należy ocenić zamiar, okoliczności i cel
    działań związanych z odpłatnym zbyciem tych nieruchomości, ponieważ sprzedaż majątku
    prywatnego, który nie jest związany z działalnością gospodarczą oraz nie został nabyty w
    celu odsprzedaży, nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    (10) Potwierdzenie takiego stanowiska można znaleźć w licznych interpretacjach prawa
    podatkowego, np. w interpretacjach DKIS z 8 lipca 2019 r., nr 0115-KDIT2-
    3.4011.216.2019.4.JS oraz nr 0115-KDIT2-3.4011.202.2019.4.PS, w których DKIS stwierdza,
    że: „Ze względu na różnorodność form aktywności podatników, jakie występują w obrocie
    gospodarczym, proste zestawienie unormowań art. 10 ust. 1 pkt 3 i pkt 8 ustawy z
    regulacją zawartą w art. 5a pkt 6 nie pozwala na stworzenie uniwersalnego wzorca
    zachowań umożliwiającego jednoznaczne oddzielenie tych z nich, które rozpoznawać
    należy jako sprzedaż związaną z wykonywaniem pozarolniczej działalności gospodarniej
    (pkt 3), od odpłatnego zbycia osobistego mienia (pkt 8). W każdym przypadku o właściwej
    kwalifikacji przychodu zadecydować musi całokształt okoliczności faktycznych, w tym
    dotyczących zjawisk poprzedzających i towarzyszących zbyciu składników majątkowych

    (nieruchomości). Na związek uzyskiwanych przychodów ze źródłem wymienionym w art.
    10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. może wskazywać, rozpatrywany całościowo, zespół powiązanych
    ze sobą działań podatnika, powtarzalnych, uporządkowanych, konsekwentnie
    prowadzących do osiągnięcia zysku, w szczególności łącznie polegających na
    wielokrotnym nabywaniu nieruchomości, ich zaawansowanym przygotowaniu do
    sprzedaży (tzn. w sposób wykraczający poza zwykły zarząd mieniem), wielokrotnym
    zbywaniu w celu zarobkowym odpowiednio przygotowanych nieruchomości. Brak jest
    natomiast podstawy, aby podejmowane przez podatnika czynności mieszczące się w
    zwykłym zarządzie własnym majątkiem, tzn. mające na celu prawidłowe, racjonalne
    gospodarowanie tym majątkiem, kwalifikować jako prowadzenie pozarolniczej działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f.”.
    (11) W orzecznictwie od dawna sygnalizowane są problemy związane ze stosowaniem
    przywołanych wyżej przepisów, tj. art. 10 ust. 1 pkt 8 oraz art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. Podkreśla
    się, że z ich treści trudno wyinterpretować w sposób jednoznaczny, gdzie przebiega
    granica między tym, co stanowi zarząd majątkiem prywatnym, a tym co należy
    rozpoznawać jako czynności profesjonalne związane z prowadzeniem pozarolniczej
    działalności gospodarczej. Jak to zauważył NSA w wyroku z 12 lipca 2023 r., II FSK 177/21:
    „Każda transakcja związana ze sprzedażą nieruchomości (a także innych praw na
    nieruchomościach wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f.), powinna być
    rozpatrywana indywidualnie, z uwzględnieniem całokształtu okoliczności z nią związanych,
    w tym czynności podjętych przez sprzedającego przed dokonaną sprzedażą, a którą to
    transakcję cechują przymioty charakterystyczne dla prowadzonej działalności
    gospodarczej. Znaczenie dla oceny zdarzenia mogą mieć również indywidualne cechy
    przedmiotu transakcji, bądź okoliczności życiowe, w jakich znajdował się podatnik
    dokonujący transakcji, a które miały wpływ na jego decyzje. Należy bowiem każdorazowo
    rozstrzygać, czy dana transakcja była wynikiem zorganizowania i ciągłości
    podporządkowanych celom prowadzenia działalności gospodarczej, czy też w aspekcie
    sytuacji życiowej, ekonomicznej, rodzinnej, bądź zdrowotnej nie wykazywała tych cech”.
    Jak to zauważył DKIS w interpretacji z 4 czerwca 2019 r., nr 0112-KDIL3-3.4011.87.2019.4.
    DS: „(...) działalność gospodarcza powinna cechować się stałością i powtarzalnością jej
    wykonywania, bowiem jest związana z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest
    natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego,
    który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną
    działalnością gospodarczą. Dodać należy, iż sprzedaż majątku własnego – zwłaszcza
    podyktowana w jakiejś mierze okolicznościami losowymi (...) – nie jest działaniem
    tworzącym przesłanki wskazujące na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy
    i zorganizowany, polega jedynie na wykorzystaniu posiadanych składników majątku
    osobistego w sposób pozwalający na korzystne ich upłynnienie”.
    Podobnie orzekł WSA w Gorzowie Wielkopolskim w prawomocnym wyroku z 7 czerwca
    2017 r., I SA/Go 156/17: „O ile zatem w związku z nieruchomością nie były podejmowane
    przez podatnika czynności o charakterze kwalifikowanym (charakterystyczne np. dla
    działalności deweloperskiej czy też z zakresu obrotu nieruchomościami), z pojęciem
    działalności gospodarczej nie powinny być identyfikowane zwykłe transakcje odpłatnego
    zbycia nieruchomości. Istotne znaczenie ma wyłączenie z opodatkowania przewidziane w
    art. 10 ust. 1 pkt 8 in fine, a związane z upływem 5 lat między nabyciem, a sprzedażą
    nieruchomości. Wymieniony okres traktować można jako przyjętą przez ustawodawcę
    klauzulę czasową, której ziszczenie powoduje brak możliwości kwalifikowania dokonanej
    sprzedaży nieruchomości (co do której oczywiście nie były podejmowane czynności
    przekraczające zwykły zarząd) do transakcji opodatkowanych”.
    (12) Należy mieć na uwadze, że nie ma podstaw, aby do działalności gospodarczej
    kwalifikować czynności, które mieszczą się w zwykłym zarządzie własnym majątkiem, tzn.
    mają na celu zwyczajowe gospodarowanie tym majątkiem oraz zaspokajanie potrzeb
    osobistych podatnika lub jego rodziny. Działań z zachowaniem – normalnych w takich

    przypadkach – reguł gospodarności nie należy bowiem z gruntu utożsamiać z działalnością
    gospodarczą (wyrok NSA z 7 lutego 2017 r., sygn. akt II FSK 4025/14 oraz z 4 marca 2015 r.,
    sygn. akt II FSK 855/14).
    W podobnym stanie faktycznym DKIS – w interpretacji z 19 lipca 2022 r., nr 0113-KDIPT2-
    2.4011.376.2022.3.MK – uznał, że samo udzielenie pełnomocnictwa nie oznacza, że
    sprzedaż wykracza poza zarząd majątkiem prywatnym. Podejmowane czynności wskazują,
    że nie mają one charakteru profesjonalnego działania przypisywanego przedsiębiorcom i
    mieszczą się w zwykłych działaniach związanych z właściwym zarządem własnym
    majątkiem.
    (13) W opisanym stanie faktycznym nie występują takie przesłanki. Sprzedaż w 2025 r.
    nastąpiła po upływie 5 lat licząc od daty nabycia, bez podejmowania przez sprzedającego
    czynności inwestycyjnych lub przygotowawczych. Do nabycia udziałów w ww.
    nieruchomościach doszło w dwóch datach ok. 1955 r. oraz w 2009 r., w wyniku czterech
    odrębnych czynności prawnych, tj.:
    · ok. 1955 r. w spadku po matce Wnioskodawcy,
    · w drodze umowy sprzedaży w 2009 r.,
    · w drodze umowy darowizny w 2009 r. ,
    · ok. 1955 r. to jest data pierwotnego nabycia udziału w nieruchomościach (umowa o
      zniesienie współwłasności z 2023 r. – zniesienie współwłasności było ekwiwalentne w
      naturze i nie towarzyszyły mu spłaty i dopłaty, wartość „Nieruchomości 1” i
      „Nieruchomości 2” mieści się w udziale, jaki przysługiwał Wnioskodawcy w majątku
      wspólnym. Wnioskodawca wyjaśnił, że „Nieruchomość 1” i „Nieruchomość 2” nie były
      wykorzystywane przez Wnioskodawcę w celach gospodarczych. „Nieruchomość 1” i
      „Nieruchomość 2” nigdy nie były przedmiotem umowy najmu i dzierżawy, umowy
      leasingu bądź innych umów o korzystanie z Nieruchomości lub z jej części.
      Nieruchomości te przez cały okres użytkowania przez Wnioskodawcę były
      wykorzystywane wyłącznie na cele prywatne (nigdy na cele związane z prowadzoną
      działalnością gospodarczą lub w wykonaniu działalności gospodarczej). Wnioskodawca
      nie poniósł też żadnych wydatków na ulepszenie „Nieruchomości 1” i „Nieruchomości
      2”. Wnioskodawca nie zajmuje się zarobkowo działalnością deweloperską czy
      budowlaną, nie jest też agentem nieruchomości (nie jest specjalistą w tym zakresie) i
      tym samym prowadzone przez niego działania związane z „Nieruchomością 1” i
      „Nieruchomością 2” miały wyłącznie charakter czynności prywatnych. Wnioskodawca
      przy transakcji sprzedaży „Nieruchomości 1” i „Nieruchomości 2” opisanych złożonym
      wnioskiem nie angażował żadnych dodatkowych (ponadstandardowych) środków
      charakterystycznych dla profesjonalnej działalności handlowej lub usługowej w
      segmencie obrotu nieruchomościami.
    (14) Z tego też względu sprzedaż przez Wnioskodawcę posiadanych „Nieruchomości 1” i
    „Nieruchomości 2”, których nie nabył w celach zarobkowych, które nie były przedmiotem
    obrotu handlowego ani składnikiem działalności gospodarczej, nie powinna być
    kwalifikowana jako działalność gospodarcza. W konsekwencji, skoro minęło więcej niż pięć
    lat od ich nabycia, sprzedaż ta – zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a u.PIT – nie będzie
    opodatkowana podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    (15) Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163), opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21,
    52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
    zaniechano poboru podatku.

    Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem
    tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych,
    zawartym w ww. ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.
    Źródła przychodów
    Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
    Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
    a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
    b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz
      prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
    c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
    d) innych rzeczy,
    - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało
      dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych
      określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego,
      w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy – przed upływem pół
      roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany
      okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
    Powyższy przepis formułuje generalną zasadę, że odpłatne zbycie nieruchomości, jej
    części, udziału w nieruchomości lub prawa przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, rodzi obowiązek zapłaty
    podatku dochodowego. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części,
    udziału w nieruchomości lub prawa nastąpiło po upływie pięciu lat licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, nie jest źródłem
    przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, a tym samym kwota uzyskana ze zbycia nieruchomości, jej części, udziału w
    nieruchomości lub prawa w ogóle nie podlega opodatkowaniu.
    Skutki podatkowe zbycia udziału w nieruchomości nabytego w spadku
    W myśl art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w przypadku
    odpłatnego zbycia, nabytych w drodze spadku, nieruchomości lub praw majątkowych,
    określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a-c, okres, o którym mowa w tym przepisie, liczy się od
    końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie tej
    nieruchomości lub nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę.
    Do wyliczenia pięcioletniego okresu, od którego uzależnione jest opodatkowanie
    sprzedaży nieruchomości lub praw majątkowych nabytych w drodze spadku, wliczany jest
    zatem nie tylko okres posiadania nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkobiercę,
    który dokonuje sprzedaży, ale także okres posiadania nieruchomości (praw majątkowych)
    przez spadkodawcę. Jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
    wybudowanie nieruchomości bądź nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę, do
    momentu odpłatnego zbycia nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkobiercę
    upłynęło 5 lat – to sprzedaż nie podlega opodatkowaniu.
    Art. 922 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    1061 ze zm.) stanowi, że prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą jego
    śmierci na jedną lub kilka osób stosownie do przepisów księgi niniejszej.
    Według art. 924 ustawy Kodeks cywilny, spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy.
    Na mocy art. 925 powołanej ustawy, spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia
    spadku.

    W świetle art. 1025 § 1 ww. ustawy, prawomocne postanowienie sądu o nabyciu spadku,
    czy też akt poświadczenia dziedziczenia sporządzony przez notariusza, potwierdza jedynie
    prawo spadkobiercy do tego spadku od momentu jego otwarcia.
    Przepis art. 1035 Kodeksu cywilnego stanowi, że jeżeli spadek przypada kilku
    spadkobiercom, do wspólności majątku spadkowego oraz do działu spadku stosuje się
    odpowiednio przepisy o współwłasności w częściach ułamkowych z zachowaniem
    przepisów niniejszego tytułu.
    Powyższe oznacza, że z chwilą śmierci należące do spadkodawcy prawa i obowiązki stają
    się spadkiem, który podlega przepisom prawa spadkowego, a data śmierci (chwila śmierci)
    spadkodawcy ustala, kto staje się spadkobiercą oraz co wchodzi w skład masy spadkowej.
    Z kolei, postanowienie sądu o nabyciu spadku lub akt poświadczenia dziedziczenia
    potwierdzają jedynie prawo spadkobiercy do tego spadku od momentu jego otwarcia.
    Wskazać zatem należy, że w przypadku zbycia nieruchomości nabytej w drodze spadku –
    pięcioletni termin liczony jest od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie
    lub wybudowanie tej nieruchomości lub nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę,
    przy czym jeżeli nieruchomość była nabyta przez spadkodawcę również w drodze spadku,
    wówczas moment nabycia tej nieruchomości przez spadkodawcę określany jest zgodnie z
    przepisami kodeksu cywilnego, tj. z chwilą śmierci spadkodawców spadkodawcy.
    Wnioskodawca wyjaśnił, że część „Nieruchomości 1” i „Nieruchomości 2” nabył w spadku
    po matce w 2019 r. Zatem, w odniesieniu do tych części „Nieruchomości 1” i
    „Nieruchomości 2”, które zostały nabyte przez Wnioskodawcę w drodze spadku po matce,
    pięcioletni okres o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 10 ust. 5 ww. ustawy,
    liczony jest od końca roku kalendarzowego – ok. 1955 r., w którym nastąpiło nabycie
    nieruchomości przez spadkodawcę, tj. przez matkę Wnioskodawcy – który niewątpliwie już
    upłynął.
    Wobec tego dokonana w 2025 r. sprzedaż części „Nieruchomości 1” i „Nieruchomości 2”,
    częściowo nabytych w drodze spadku po matce, nie stanowi dla Wnioskodawcy źródła
    przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 w związku z art. 10 ust. 5 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegającego opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych. Odpłatne zbycie tej części nastąpiło po upływie 5 lat,
    licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie przez spadkodawcę, tj.
    matki Wnioskodawcy.
    (16) Skutki podatkowe zbycia części nieruchomości nabytego w drodze umowy sprzedaży i
    umowy darowizny
    Z art. 888 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny wynika, że, przez umowę
    darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz
    obdarowanego kosztem swego majątku.
    Podstawową cechą umowy darowizny jest bezpłatne świadczenie darczyńcy na rzecz
    obdarowanego kosztem jego majątku. Darowizna należy do czynności, których celem jest
    dokonanie aktu przysporzenia majątkowego (świadczenie musi wzbogacić obdarowanego)
    i zobowiązanie darczyńcy musi być zamierzone, jako nieodpłatne.
    Wnioskodawca wyjaśnił, że część „Nieruchomości 1” i „Nieruchomości 2”, nabył w drodze
    umowy sprzedaży i umowy darowizny w 2009 r. Zatem dokonana w 2025 r. sprzedaż
    części „Nieruchomości 1” i „Nieruchomości 2”, w części odpowiadającej udziałowi, który
    Wnioskodawca nabył w drodze umowy sprzedaży i darowizny w 2009 r. nie stanowi dla
    Wnioskodawcy źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 uPIT,
    podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ jej
    zbycie nastąpiło po upływie 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło
    nabycie.
    (17) Skutki podatkowe zbycia udziału w nieruchomości nabytego w drodze zniesienia
    współwłasności

    Współwłasność jest instytucją prawa cywilnego uregulowaną w ustawie Kodeks cywilny.
    Stosownie do art. 195 Kodeksu cywilnego, własność tej samej rzeczy może przysługiwać
    niepodzielnie kilku osobom (współwłasność).
    Współwłaścicielom przysługują części wspólnego prawa własności (tzw. udziały), którymi
    mogą swobodnie rozporządzać. Dopóki więc istnieje współwłasność można mówić tylko o
    istnieniu udziałów w tym prawie, o ich nabywaniu i zbywaniu, nigdy – o prawie do części
    rzeczy, o jej zbywaniu, bądź nabywaniu w częściach. Współwłaściciele mają swoje udziały
    w prawie, ale nie w rzeczy.
    W myśl art. 196 Kodeksu cywilnego:
    § 1. Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
    współwłasnością łączną.
    § 2. Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
    Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    Na mocy art. 210 § 1 Kodeksu cywilnego, każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia
    współwłasności.
    Jednym ze sposobów zniesienia współwłasności jest fizyczny podział rzeczy wspólnych
    między współwłaścicielami. Następuje to w drodze przyznania każdemu ze
    współwłaścicieli wyodrębnionych (podzielonych) rzeczy wspólnych. Celem postępowania o
    zniesienie współwłasności jest zatem nowe ukształtowanie prawa własności rzeczy, które
    stanowią przedmiot współwłasności poprzez odebranie temu prawu cechy wspólności.
    Zniesienie współwłasności nie stanowi nabycia rzeczy, jeżeli mieści się w ramach udziału
    jaki przypadał byłym współwłaścicielom w rzeczy wspólnej i odbył się bez spłat i dopłat.
    Zatem, jeżeli zniesienie współwłasności odbyło się bez spłat i dopłat, a wielkość (wartość)
    przyznanych w wyniku zniesienia współwłasności rzeczy (nieruchomości) odpowiada
    wielkości (wartości) udziału we współwłasności, to zniesienie współwłasności nie stanowi
    nabycia.
    Za datę nabycia nieruchomości lub prawa – w przypadku ich sprzedaży, które przypadły
    danej osobie w wyniku zniesienia współwłasności, należy przyjąć datę ich pierwotnego
    nabycia, jeżeli wartość otrzymanej przez daną osobę nieruchomości lub prawa w wyniku
    zniesienia współwłasności mieści się w udziale, jaki przysługiwał tej osobie w majątku
    objętym współwłasnością oraz zniesienie współwłasności zostało dokonane bez spłat i
    dopłat. Gdy w wyniku zniesienia współwłasności udział danej osoby ulega powiększeniu
    mamy do czynienia z nabyciem, gdyż zwiększa się stan jej majątku osobistego.
    Analogicznie, okoliczność, że udział innego współwłaściciela ulega pomniejszeniu,
    traktowana być musi w kategorii zbycia, gdyż w ten sposób ulega pomniejszeniu zarówno
    zakres dotychczasowego władztwa tej osoby nad rzeczą (tu nieruchomością), jak też stan
    jej majątku osobistego. Tak więc co do zasady, zniesienie współwłasności jest formą
    nowego nabycia tylko wówczas, gdy w wyniku tego zniesienia podatnik otrzymuje
    nieruchomość, której wartość po dokonanym podziale przekracza wartość udziału, jaki
    pierwotnie podatnikowi przysługiwał. Zgodnie z teorią prawa rzeczowego przyznanie
    danej osobie na wyłączną własność rzeczy w drodze zniesienia współwłasności jest
    nabyciem tych rzeczy.
    Natomiast, biorąc pod uwagę przyjętą linię orzecznictwa Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, nabyciem rzeczy w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, nie jest przyznanie jej na wyłączną własność jednemu ze
    współwłaścicieli w wyniku dokonanego zniesienia współwłasności, jeśli:
    1) podział taki jest ekwiwalentny w naturze i nie towarzyszą mu spłaty i dopłaty, lub
    2) wartość rzeczy mieści się w udziale, jaki przysługiwał tej osobie w majątku wspólnym.
    Jeżeli więc spełnione są wymienione wyżej warunki, zniesienie współwłasności
    nieruchomości nie może być rozpatrywane w kategoriach nabycia. W takiej sytuacji za

    datę jej nabycia uznać należy datę pierwotnego nabycia udziału w nieruchomości. Jeżeli
    jednak na skutek dokonanego podziału nieruchomości lub zniesienia współwłasności
    przysługujący danej osobie udział ulega powiększeniu lub też towarzyszą mu spłaty i
    dopłaty wówczas czynność ta skutkuje nabyciem ponad dotychczas posiadany udział.
    Podkreślić zatem należy, że w każdej sytuacji, kiedy w wyniku zniesienia współwłasności
    jeden z dotychczasowych współwłaścicieli został zobowiązany do spłaty, mamy do
    czynienia z nieekwiwalentnym podziałem, a po stronie osoby zobowiązanej do spłaty
    następuje nabycie majątku przekraczające pierwotnie posiadany przez niego udział we
    współwłasności. Tym samym, data zniesienia współwłasności będzie również datą nabycia
    tej części nieruchomości, o którą zwiększył się udział w niej po dokonaniu zniesienia
    współwłasności.
    Wnioskodawca wyjaśnił, że część „Nieruchomości 1” i „Nieruchomości 2” nabył w drodze
    umowy o zniesienie współwłasności w 2023 r. (pozostali współwłaściciele nabyli udziały w
    nieruchomościach po Z w 2019 r., która nabyła je ok. 1955 r. – data pierwotnego nabycia
    udziałów, do majątku prywatnego (osobistego)). Zniesienie współwłasności nastąpiło
    nieodpłatnie na rzecz spadkobierców po matce Wnioskodawcy. Zniesienie współwłasności
    nastąpiło bez spłat i dopłat, a wartość rzeczy mieści się w udziale, jaki przysługiwał
    Wnioskodawcy w majątku wspólnym. W rezultacie, w wyniku takiego podziału (zniesienia
    współwłasności) Wnioskodawca nie uzyskał przysporzenia majątku kosztem jego
    poprzednich współwłaścicieli. Wobec tego, dla celów podatku dochodowego, bieg terminu
    pięcioletniego dla części „Nieruchomości 1” i „Nieruchomości 2”, w części odpowiadającej
    udziałowi, który nabył Wnioskodawca, w wyniku zniesienia współwłasności należy liczyć od
    końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło pierwotnego nabycia udziałów przez
    współwłaścicieli, tj. ok. 1955 r.
    Wobec tego dokonana w 2025 r. sprzedaż części „Nieruchomości 1” i „Nieruchomości 2”,
    częściowo nabytych w drodze umowy o zniesienie współwłasności nie stanowi dla
    Wnioskodawcy źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.PIT,
    podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Odpłatne
    zbycie tego udziału nastąpiło po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
    którym nastąpiło nabycie przez współwłaścicieli, tj. ok. 1955 r. (pozostali współwłaściciele
    nabyli udziały w nieruchomościach po Z w 2019 r., która nabyła je ok. 1955 r. – data
    pierwotnego nabycia udziałów).
    PODSUMOWANIE
    (18) Wnioskodawca przywołuje przytoczone w złożonym Wniosku orzecznictwo sądów
    administracyjnych jako własne stanowisko w zdarzeniu przyszłym opisanym Wnioskiem.
    Jak wskazał WSA we Wrocławiu w wyroku z 9 listopada 2017 r., sygn. I SA/Wr 403/17:
    „Dorobek orzeczniczy TSUE powinien być uwzględniany przez organy w procesie
    stosowania prawa, jako element krajowego porządku prawnego (por. wyrok NSA z 12
    września 2017r., I FSK 323/17, CBOSA). Co więcej organy podatkowe nie mogą przyjmować
    interpretacji odmiennej od tej, która została dokonana wcześniej przez Trybunał, bo wtedy
    przywłaszczałyby sobie wyłączną kompetencję TSUE do dokonania wykładni prawa
    unijnego (takiego uprawnienia nie mają też sądy krajowe)” – pkt.3.4. Naczelny Sąd
    Administracyjny wypowiedział się natomiast w zakresie trwałości orzecznictwa sądowego
    w procesie interpretacji przepisów prawa podatkowego. W wyroku z 10 maja 2012 r. sygn.
    I FSK 1010/11 sąd wskazał, iż: „wprawdzie z art. 170 w zw. z art. 171 prawo o
    postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, iż prawomocne wyroki sądów
    administracyjnych wiążą strony danego postępowania, sąd który je wydał, inne sądy i
    organy, jedynie co do przedmiotu rozstrzygnięcia, w którym został on wydany, zatem nie
    mają one charakteru wiążącego tak dla sądów administracyjnych jak i organów
    podatkowych w przypadku rozpoznawania innych spraw i to pomimo możliwego
    podobieństwa zaistniałych stanów faktycznych, to jednak art. 14e Ordynacji podatkowej
    stanowi wskazówkę do dokonywania wykładni prawa z uwzględnieniem tego orzecznictwa
    także przy udzielaniu interpretacji, a nie tylko przy jej zmianie. W szczególności istotnym

    dla realizacji zasady zaufania, określonej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, jest
    ustosunkowanie się przez organ w uzasadnieniu interpretacji do orzeczeń, na które strona
    powołała się we wniosku o interpretację”. W podsumowaniu powyższego wywodu –
    odwołując się do poglądów doktryny i orzecznictwa – NSA w wyroku sygn. I FSK 1010/11
    zwrócił uwagę, iż odwołanie się przez stronę we wniosku o wydanie interpretacji do
    argumentacji sądu na temat wykładni konkretnego przepisu staje się argumentacją
    samego podatnika właśnie w sprawie rozpatrywanej. „Jeżeli więc organ podatkowy nie
    podziela wspomnianej argumentacji, powinien szczegółowo odnieść się do uzasadnienia
    wyroku sądowego i ustosunkować się do wyrażonych tam poglądów, wyjaśniając
    szczegółowo, dlaczego je odrzuca”.
    (19) W tym stanie rzeczy Wnioskodawca oczekuje, iż Dyrektor Krajowej Informacji
    Skarbowej w interpretacji indywidualnej dokona pogłębionej analizy przywołanych we
    wniosku wyroków sądów administracyjnych, co pozwoli na prawidłową kwalifikację
    planowanej transakcji opisanej złożonym wnioskiem.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy:
      Źródłem przychodu jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c powołanej ustawy:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
        zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
        majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca
        roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
    Powyższy przepis formułuje generalną zasadę, że odpłatne zbycie nieruchomości, jej
    części, udziału w nieruchomości lub prawa przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, rodzi obowiązek zapłaty
    podatku dochodowego. Natomiast, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części,
    udziału w nieruchomości lub prawa majątkowego nastąpi po upływie pięciu lat licząc od
    końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, nie stanowi

    ono źródła przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, a tym samym kwota uzyskana ze zbycia nieruchomości, jej części,
    udziału w nieruchomości lub prawa majątkowego w ogóle nie podlega opodatkowaniu.
    Ponadto, przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    dotyczy przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw, które nie następuje w
    ramach wykonywania działalności gospodarczej.
    Zatem przychód z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości lub jej części oraz udziału w
    nieruchomości nie powstanie, jeżeli spełnione są łącznie dwa warunki:
      - odpłatne zbycie nieruchomości nie następuje w wykonywaniu działalności
      gospodarczej (nie stanowi przedmiotu działalności gospodarczej) oraz
      - zostało dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
      którym nastąpiło jej nabycie.
    Odrębnym źródłem przychodów jest, wskazana w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych pozarolnicza działalność gospodarcza.
    Pojęcie pozarolniczej działalności gospodarczej zostało zdefiniowane w art. 5a pkt 6 ww.
    ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej
      działalności gospodarczej – oznacza to działalność zarobkową:
      a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
      b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
      c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych,
      – prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
      zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
      przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
    Wskazać należy, że treść definicji zawartej w cytowanym powyżej przepisie art. 5a pkt 6
    ww. ustawy, daje podstawę by przyjąć, że dla uznania określonej działalności za
    działalność gospodarczą konieczne jest m.in. łączne spełnienie trzech warunków:
      - po pierwsze, dana działalność musi być działalnością zarobkową,
      - po drugie, działalnością wykonywaną w sposób zorganizowany oraz
      - po trzecie, działalność ta musi być wykonywana w sposób ciągły.
    Działalność jest wtedy zarobkowa, gdy jest zdolna do potencjalnego generowania zysku, a
    jej przeznaczeniem jest zapewnienie określonego dochodu. Działalność musi być tak
    prowadzona i ukierunkowana, aby była w stanie zyski faktycznie osiągnąć. Jednakże, brak
    zysku z podjętych działań noszących znamiona działalności gospodarczej nie oznacza, że
    działalność taka nie była faktycznie prowadzona. Prowadzenie działalności gospodarczej
    zawsze wiąże się z ryzykiem nieosiągnięcia dochodów. Zarobkowego charakteru nie mają
    działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie własnych potrzeb osoby
    podejmującej określone czynności.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymagają również, aby
    czynności wykonywane były w sposób zorganizowany i ciągły, przy czym możliwe jest
    osiąganie dochodów z tego rodzaju działalności bez spełnienia niektórych formalnych
    elementów organizacji (np. rejestracji urzędowej), gdyż prowadzenie działalności
    gospodarczej jest kategorią obiektywną, niezależnie od tego, jak działalność tę ocenia sam
    prowadzący ją podmiot i jak ją nazywa oraz czy dopełnia ciążących na nim obowiązków z
    działalnością tą związanych.

    Na pojęcie „zorganizowanie”, w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, składa się zespół celowych, uporządkowanych czynności o
    charakterze profesjonalnym, realizowanych w ramach mniej lub bardziej wyodrębnionej
    struktury, mieszczących się zarówno w tzw. fazie przygotowawczej, związanej z
    uruchomieniem określonych działalności, jak i w fazie realizacji.
    Za takim rozumieniem pojęcia „zorganizowany” przemawia również definicja słownikowa.
    Zgodnie z Nowym Słownikiem Poprawnej Polszczyzny Wydawnictwo Naukowe PWN pod
    redakcją Andrzeja Markowskiego Warszawa 2000, „organizować” to „przygotowywać”,
    „zakładać jakieś przedsięwzięcie”, bądź w znaczeniu drugim „nadawać czemuś reguły”,
    „wprowadzać porządek”.
    Co do kryterium ciągłości w wykonywaniu działalności gospodarczej, to jego
    wprowadzenie przez ustawodawcę miało na celu wyeliminowanie z pojęcia działalności
    gospodarczej przedsięwzięć o charakterze incydentalnym i sporadycznym. Ciągłość w
    wykonywaniu działalności gospodarczej oznacza względnie stały zamiar jej wykonywania.
    Nie wyklucza on jednak możliwości prowadzenia działalności gospodarczej tylko
    sezonowo lub do czasu osiągnięcia postawionego przez dany podmiot celu i to bez
    względu na okres, w którym cel ten miałby być realizowany. Do zachowania ciągłości
    wystarczające jest, aby z całokształtu okoliczności sprawy wynikał zamiar powtarzania
    określonego zespołu konkretnych działań w celu osiągnięcia efektu w postaci zarobku.
    Zatem, jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 3 czerwca
    2015 r. sygn. I SA/Po 919/14:
      Dla przyjęcia, że działalność ma charakter ciągły, nie jest niezbędne, by powtarzane
      były konkretne czynności; możliwe, że dana czynność (np. sprzedaż) będzie
      dokonana jednorazowo, natomiast wraz z poprzedzającymi ją czynnościami
      przygotowawczymi będzie tworzyła ciąg działań, który uznać należy za działalność
      gospodarczą w rozumieniu art. 5a ust. 6 u.p.d.f.
    Natomiast przez powtarzalność rozumie się cały szereg wielokrotnie powtarzanych
    czynności podejmowanych w konkretnym celu. Taki zespół wielokrotnie powtarzanych
    czynności (nie zaś czynności sporadyczne, oderwane od siebie, niepowiązane ze sobą) w
    dziedzinie wytwórczej, usługowej lub handlowej podejmowanych w celach zarobkowych i
    na własny rachunek, można uznać za prowadzenie działalności gospodarczej.
    Zatem każde działanie spełniające wskazane wyżej przesłanki, stanowi w rozumieniu
    przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pozarolniczą działalność
    gospodarczą, niezależnie od tego czy podatnik dokonał jej rejestracji.
    W szczególności działania podatnika wypełniają definicję działalności gospodarczej, gdy
    podejmuje on pośrednio lub bezpośrednio określone czynności w zakresie sprzedaży
    nieruchomości (zarówno w fazie przygotowawczej, jak i w okresie realizacji) angażując
    środki wykraczające poza zwykły zarząd majątkiem prywatnym. Istotne znaczenie, choć
    nie decydujące, mają również poszczególne elementy zdarzenia będące efektem działań
    podatnika, np. to w jaki sposób i w jakim celu zostaną nabyte lub wytworzone składniki
    majątku będące przedmiotem sprzedaży (w drodze zakupu, spadku, darowizny), to czy
    zostaną nabyte de facto na cele inwestycyjne celem czerpania zysków z najmu lub
    sprzedaży, czy przede wszystkim na potrzeby osobiste podatnika i jego najbliższej rodziny.
    Przy czym każdy przypadek należy oceniać indywidualnie, mając na względzie całokształt
    okoliczności faktycznych danej sprawy, a więc wszystkie działania podejmowane przez
    podatnika, a nie tylko poszczególne czynności, pojedyncze elementy stanu faktycznego.
    Z przytoczonych przepisów wynika zatem, że przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości
    może stanowić przychód z dwóch źródeł, tj. z pozarolniczej działalności gospodarczej (art.
    10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) lub z odpłatnego
    zbycia nieruchomości (art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ww. ustawy). Zakwalifikowanie do źródła
    przychodu ma istotne znaczenie dla ustalenia chociażby takich kwestii, jak sposób

    opodatkowania, możliwość odliczenia kosztów uzyskania przychodu, możliwość
    skorzystania ze zwolnień przedmiotowych itp.
    Podkreślić należy, że przyjęcie, iż dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomość działa w
    charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, że jej
    działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem
    jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może
    wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną, np. nabycie nieruchomości,
    podział nieruchomości, wystąpienie o pozwolenie na budowę, uzbrojenie terenu, podjęcie
    działań marketingowych, korzystanie z usług podmiotów w zakresie pośrednictwa
    nieruchomościami, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług
    developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego
    rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych
    okoliczności.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że w 2025 r. zawarł Pan dwie umowy sprzedaży
    w formie aktu notarialnego dotyczące sprzedaży „Nieruchomości 1” i „Nieruchomości 2”.
    Obie nieruchomości znajdują się na terenie, dla którego nie obowiązuje obecnie żaden
    miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz dla obu została wydana decyzja o
    warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego
    jednorodzinnego wolnostojącego. „Nieruchomość 1” i „Nieruchomość 2” stanowiły Pana
    majątek osobisty i zostały nabyte częściowo w drodze umowy sprzedaży w 2009 r., umowy
    darowizny w 2009 r. oraz częściowo w drodze dziedziczenia po Pana matce w 2019 r.
    (która nabyła je ok. 1955 r.) oraz częściowo w drodze umowy zniesienie współwłasności w
    2023 r. Sprzedaż „Nieruchomości 1” i „Nieruchomości 2” związana była ze zmianami
    zachodzącymi w otoczeniu gospodarczym, w tym trwającym konfliktem zbrojnym na
    terytorium Ukrainy z udziałem Rosji oraz sytuacją gospodarczą w Polsce, która
    spowodowała nagły wzrost kosztów życia (m.in. wysokie koszty jedzenia, energii, paliw,
    inflacja), co spowodowało pogorszenie sytuacji finansowej z przyczyn od Pana
    niezależnych i przez Pana niezawinionych. „Nieruchomość 1” i „Nieruchomość 2” nie były
    wykorzystywane przez Pana w celach gospodarczych, nigdy nie były przedmiotem umowy
    najmu i dzierżawy, umowy leasingu bądź innych umów o korzystanie z Nieruchomości lub
    z jej części. Nieruchomości te przez cały okres użytkowania przez Pana były
    wykorzystywane wyłącznie na cele prywatne (nigdy na cele związane z prowadzoną
    działalnością gospodarczą lub w wykonaniu działalności gospodarczej). Nie poniósł też
    Pan żadnych wydatków na ulepszenie „Nieruchomości 1” i „Nieruchomości 2”. Nie zajmuje
    się Pan zarobkowo działalnością deweloperską czy budowlaną, nie jest Pan też agentem
    nieruchomości (nie jest specjalistą w tym zakresie) i tym samym prowadzone przez Pana
    działania związane z „Nieruchomością 1” i „Nieruchomością 2” miały wyłącznie charakter
    czynności prywatnych. Nigdy nie prowadził Pan działalności gospodarczej, w szczególności
    w zakresie obrotu nieruchomościami. Przy transakcji sprzedaży „Nieruchomości 1” i
    „Nieruchomości 2” nie angażował Pan żadnych dodatkowych (ponadstandardowych)
    środków charakterystycznych dla profesjonalnej działalności handlowej lub usługowej w
    segmencie obrotu nieruchomościami. Oprócz sprzedanych w 2025 r. przedmiotowych
    Nieruchomości posiada Pan także inną nieruchomość – działkę niezabudowaną nr 3,
    położona w (...). Nieruchomość ta nie jest przeznaczona do zbycia i wykorzystywana
    będzie na własny cel mieszkaniowy. Została ona nabyta na wyłączność w 2023 r. na
    podstawie umowy zniesienie współwłasności, a pierwotnie udział w prawie własności tej
    nieruchomości nabył Pan częściowo w drodze umowy sprzedaży w 2009 r., umowy
    darowizny w 2009 r. oraz częściowo w drodze dziedziczenia po Z w 2019 r., która nabyła ją
    ok. 1955 r. Nie sprzedawał Pan wcześniej innych nieruchomości niż te, o których mowa we
    wniosku. Nie zamierza Pan również w przyszłości nabywać innych nieruchomości w celu
    późniejszej sprzedaży.

    Przy tak przedstawionym opisie sprawy ma Pan wątpliwości, czy zawarcie umowy
    sprzedaży w 2025 r. dwóch działek niezabudowanych, tj. „Nieruchomość 1” oraz
    „Nieruchomość 2”, stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.
    Wobec powyższego, w celu właściwego zakwalifikowania – na gruncie ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych – skutków działań podjętych przez Pana do
    właściwego źródła przychodów należy ocenić zamiar, okoliczności i cel działań
    związanych z odpłatnym zbyciem nieruchomości (działek), o których mowa we wniosku.
    Jak już wcześniej wyjaśniono, na związek uzyskiwanych przychodów ze źródłem
    wymienionym w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    może wskazywać, rozpatrywany całościowo, zespół powiązanych ze sobą działań
    podatnika, powtarzalnych, uporządkowanych, konsekwentnie prowadzących do
    osiągnięcia zysku. Są to czynności polegające na wielokrotnym nabywaniu nieruchomości,
    ich zaawansowanym przygotowaniu do sprzedaży (tzn. w sposób wykraczający poza
    zwykły zarząd mieniem), wielokrotnym zbywaniu w celu zarobkowym odpowiednio
    przygotowanych nieruchomości.
    Brak jest natomiast podstaw, aby podejmowane przez podatnika czynności mieszczące się
    w zwykłym zarządzie własnym majątkiem, tzn. mające na celu prawidłowe, racjonalne
    gospodarowanie tym majątkiem, kwalifikować jako prowadzenie pozarolniczej działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 tej ustawy. Zarobkowego charakteru nie mają
    działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie własnych potrzeb osoby
    podejmującej określone czynności, czy też jej rodziny. Zatem sprzedaż, nawet wielokrotna,
    przedmiotów z majątku prywatnego osoby fizycznej, które nie są związane z działalnością
    gospodarczą oraz nie były nabyte w celu ich odsprzedaży, nie stanowi działalności
    gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W przedstawionym opisie sprawy, nie sposób zatem przyjąć, że sprzedaż przez Pana w
    2025 r. „Nieruchomości 1” i „Nieruchomości 2”, wygeneruje przychód z pozarolniczej
    działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    W tej sprawie czynności podejmowane przez Pana wskazują, że nie mają one charakteru
    profesjonalnego działania przypisywanego przedsiębiorcom i mieszczą się w zwykłych
    działaniach związanych z właściwym zarządem własnym majątkiem.
    Zatem, okoliczności opisane we wniosku nie wskazują, że sprzedaż przez Pana
    przedmiotowych działek, tj. „Nieruchomości 1” i „Nieruchomości 2”, nastąpi w ramach
    zorganizowanej i ciągłej działalności, która wyczerpuje znamiona działalności
    gospodarczej, określonej w art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Całokształt okoliczności, a w szczególności sposób nabycia nieruchomości,
    zakres, stopień zaangażowania i cel Pana działania wskazuje, że są to działania należące
    do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Nie nabył Pan przedmiotowych nieruchomości w celu sprzedaży. Nie poniósł Pan
    nakładów na ulepszenie nieruchomości. Nie prowadził Pan w sposób profesjonalny
    zorganizowanego i ciągłego działania w celu przygotowania nieruchomości do sprzedaży.
    Istotą Pana działań nie było prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na obrocie
    nieruchomościami, lecz zwykły zarząd majątkiem.
    Pana działań nie można uznać również za działania zarobkowe. Jak już wcześniej
    wyjaśniono, zarobkowego charakteru nie mają działania, których wyłącznym celem jest
    zaspokojenie własnych potrzeb osoby podejmującej określone czynności, czy też jej
    rodziny.

    Zatem kwota uzyskana ze sprzedaży przedmiotowych dwóch działek niezabudowanych –
    „Nieruchomości 1” i „Nieruchomości 2” – nie stanowi przychodu ze źródła jakim jest
    pozarolnicza działalność gospodarcza w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    W związku z tym, skutki podatkowe planowanej transakcji sprzedaży należy ocenić w
    kontekście przesłanek wynikających z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    W przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w
    nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww.
    ustawy, decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych ma forma prawna ich nabycia oraz moment nabycia.
    Aby zatem ustalić, czy w przedmiotowej sprawie sprzedaż przez Pana „Nieruchomości 1” i
    „Nieruchomości 2”, podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych,
    istotne jest ustalenie, czy ich odpłatne zbycie miało miejsce po upływie pięciu lat licząc od
    końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło ich nabycie.
    Wyjaśnić należy, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie precyzuje
    pojęcia „nabycie”, a także nie wskazuje, czy ma to być nabycie odpłatne, czy nieodpłatne.
    Nie określa również na podstawie jakiej czynności prawnej bądź zdarzenia prawnego,
    może nastąpić nabycie nieruchomości, ich części oraz udziału w nieruchomości lub praw
    majątkowych. Zatem, pojęcie to należy rozumieć szeroko, co oznacza, że z nabyciem
    nieruchomości lub praw majątkowych wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mamy do czynienia z chwilą uzyskania prawa
    własności do nieruchomości lub tych praw, bez względu na charakter czynności prawnej,
    na podstawie której doszło do przysporzenia majątkowego w postaci własności rzeczy lub
    praw.
    Interpretacja pojęcia „nabycie” została przedstawiona w wyroku Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 3 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 1489/08, w którym Sąd stwierdził,
    że aby ustalić, jaka czynność prawna wyznacza początek biegu pięcioletniego terminu
    należy odwołać się do regulacji zawartych w prawie cywilnym.
    Aby ustalić, jaka czynność prawna wyznacza początek biegu pięcioletniego terminu należy
    odwołać się do regulacji zawartych w prawie cywilnym. Według Kodeksu cywilnego
    nabycie jest to uzyskanie prawa własności rzeczy. Zatem, aktywa majątkowe ulegają
    zwiększeniu. Przez pojęcie „nabycie” użyte w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych należy rozumieć każde zwiększenie aktywów majątku
    podatnika.
    Moment przeniesienia prawa własności w prawie podatkowym został określony zgodnie w
    art. 155 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeksu Cywilnego (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    1071 ze zm.), w myśl którego:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Zgodnie z art. 888 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na
      rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.
    Zgodnie z prawem cywilnym darowizna dochodzi do skutku w drodze umowy
    jednostronnie zobowiązującej, której treścią jest zarówno zobowiązanie darczyńcy do
    spełnienia świadczenia pod tytułem darmym na rzecz obdarowanego, czyli do dokonania
    rozporządzenia i wydania przedmiotu darowizny, jak i oświadczenie obdarowanego o
    przyjęciu darowizny. Jeżeli przedmiotem darowizny jest nieruchomość, to umowa

    darowizny pod rygorem nieważności, powinna mieć formę aktu notarialnego. Tym samym
    zawarcie umowy darowizny nieruchomości powoduje przejście jej własności na
    obdarowanego z chwilą zawarcia aktu notarialnego, w którym darczyńca daruje tę
    nieruchomość obdarowanemu, a obdarowany darowiznę przyjmuje.
    Zatem, za datę nabycia nieruchomości należy przyjąć dzień, w którym darowizna nastąpiła.
    Według art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      W przypadku odpłatnego zbycia, nabytych w drodze spadku, nieruchomości lub
      praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a-c, okres, o którym mowa w tym
      przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
      wybudowanie tej nieruchomości lub nabycie prawa majątkowego przez
      spadkodawcę.
    Z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że jeżeli
    nieruchomości lub prawa majątkowe określone przez art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c tej ustawy
    zostały nabyte w drodze spadku, to ich odpłatne zbycie (dokonane poza działalnością
    gospodarczą) stanowi przychód podlegający opodatkowaniu, jeżeli nastąpiło ono przed
    upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
    wybudowanie tej nieruchomości bądź nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę.
    Do wyliczenia 5-letniego okresu, od którego uzależnione jest opodatkowanie sprzedaży
    nieruchomości lub praw majątkowych nabytych w drodze spadku, wliczany jest zatem nie
    tylko okres posiadania nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkobiercę, który
    dokonuje sprzedaży, ale także okres posiadania nieruchomości (praw majątkowych) przez
    spadkodawcę. Jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
    wybudowanie nieruchomości bądź nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę, do
    momentu odpłatnego zbycia nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkobiercę
    upłynęło 5 lat – to sprzedaż nie podlega opodatkowaniu.
    Wobec powyższego, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz
    udziału w nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c
    w związku z art. 10 ust. 5 ww. ustawy (czyli nabytych w drodze spadku), decydujące
    znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych ma
    forma prawna ich nabycia oraz moment nabycia przez spadkodawcę.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji pojęcia „spadek”
    ani też „nabycie w drodze spadku”, dlatego też zasadnym jest odwoływanie się do
    regulacji zawartych w Kodeksie cywilnym.
    Zgodnie z art. 922 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na jedną
      lub kilka osób stosownie do przepisów księgi niniejszej.
    W myśl art. 924 Kodeksu cywilnego:
      Spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy.
    Zgodnie z art. 925 Kodeksu cywilnego:
      Spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku.
    Stosownie do art. 1025 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Sąd na wniosek osoby mającej w tym interes stwierdza nabycie spadku przez
      spadkobiercę. Notariusz na zasadach określonych w przepisach odrębnych
      sporządza akt poświadczenia dziedziczenia.
    Powyższe oznacza, że z chwilą śmierci należące do spadkodawcy prawa i obowiązki stają
    się spadkiem, który podlega przepisom prawa spadkowego, a data śmierci (chwila śmierci)
    spadkodawcy ustala, kto staje się spadkobiercą oraz co wchodzi w skład masy spadkowej.
    Z kolei, postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub akt poświadczenia

    dziedziczenia potwierdzają jedynie prawo spadkobiercy do tego spadku od momentu jego
    otwarcia.
    Na podstawie art. 195 Kodeksu cywilnego:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Współwłaścicielom przysługują części wspólnego prawa własności (tzw. udziały), którymi
    mogą swobodnie rozporządzać. Dopóki więc istnieje współwłasność można mówić tylko o
    istnieniu udziałów w tym prawie, o ich nabywaniu i zbywaniu, nigdy o prawie do części
    rzeczy, o jej zbywaniu bądź nabywaniu w częściach. Współwłaściciele mają swoje udziały w
    prawie, ale nie w rzeczy.
    W świetle art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Jak stanowi art. 196 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    Według art. 210 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności. Uprawnienie to
      może być wyłączone przez czynność prawną na czas nie dłuższy niż lat pięć.
      Jednakże w ostatnim roku przed upływem zastrzeżonego terminu dopuszczalne jest
      jego przedłużenie na dalsze lat pięć; przedłużenie można ponowić.
    Przez zniesienie współwłasności rozumie się likwidację łączącego współwłaścicieli
    stosunku prawnego, która następuje w drodze umowy lub orzeczenia sądu.
    Stosownie zaś do art. 211 Kodeksu cywilnego:
      Każdy ze współwłaścicieli może żądać, ażeby zniesienie współwłasności nastąpiło
      przez podział rzeczy wspólnej, chyba że podział byłby sprzeczny z przepisami ustawy
      lub ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem rzeczy albo że pociągałby za sobą
      istotną zmianę rzeczy lub znaczne zmniejszenie jej wartości.
    Zgodnie z art. 212 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Rzecz, która nie daje się podzielić, może być przyznana stosownie do okoliczności
      jednemu ze współwłaścicieli z obowiązkiem spłaty pozostałych albo sprzedana
      stosownie do przepisów kodeksu postępowania cywilnego.
    Z powyższych przepisów wynika, że zniesienie współwłasności może nastąpić przez
    podział rzeczy wspólnej, a gdy rzeczy nie da się podzielić, przez przyznanie rzeczy
    jednemu ze współwłaścicieli z obowiązkiem spłaty pozostałych bądź przez podział cywilny,
    polegający na sprzedaży rzeczy wspólnej i podziale uzyskanej ceny stosownie do wielkości
    udziałów współwłaścicieli.
    Jeżeli zniesienie współwłasności następuje przez podział rzeczy wspólnej, to co do zasady
    dokonuje się jej podziału na tyle części ilu jest współwłaścicieli z uwzględnieniem wartości
    udziałów posiadanych przed zniesieniem współwłasności. W przypadku różnicy pomiędzy
    wartością utworzonych części rzeczy a wielkością udziałów, wartość poszczególnych
    udziałów może być wyrównana przez dopłaty pieniężne.
    Co do zasady, zniesienie współwłasności jest formą nowego nabycia tylko wówczas, gdy –
    w wyniku tego zniesienia – podatnik otrzymuje nieruchomość, której wartość po
    dokonanym podziale przekracza wartość udziału, jaki pierwotnie mu przysługiwał.
    Podobne wnioski wynikają z ukształtowanej już linii orzeczniczej Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, który twierdzi, że nabyciem rzeczy w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8

    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie jest przyznanie jej na wyłączną
    własność jednemu ze współwłaścicieli w wyniku dokonanego zniesienia współwłasności,
    jeśli:
    a) podział taki jest ekwiwalentny w naturze i nie towarzyszą mu spłaty i dopłaty, lub
    b) wartość otrzymanej przez daną osobę rzeczy w wyniku podziału tego majątku mieści się
      w udziale, jaki przysługiwał tej osobie we współwłasności.
    Jeżeli spełnione są wymienione wyżej warunki, podział majątku nie może być
    rozpatrywany w kategoriach nabycia. W takiej sytuacji za datę nabycia nieruchomości
    uznać należy datę pierwotnego nabycia udziału w nieruchomości.
    Jeżeli jednak na skutek dokonanego zniesienia współwłasności przysługujący danej osobie
    udział ulega powiększeniu lub też towarzyszą mu spłaty i dopłaty wówczas czynność ta
    skutkuje nabyciem ponad dotychczas posiadany udział.
    W przedmiotowej sprawie kluczowe jest ustalenie, kiedy nastąpiło faktyczne nabycie przez
    Pana poszczególnych udziałów w zbytych w 2025 r. nieruchomościach, tj. „Nieruchomości
    1” i „Nieruchomości 2”, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Z opisu sprawy wynika, że przedmiotowe dwie działki niezabudowane, tj. „Nieruchomość
    1” i „Nieruchomość 2” nabył Pan częściowo w drodze umowy sprzedaży w 2009 r., umowy
    darowizny w 2009 r. oraz częściowo w drodze dziedziczenia po Pana matce w 2019 r.
    (która nabyła je ok. 1955 r.) oraz częściowo w drodze umowy zniesienie współwłasności w
    2023 r. (pozostali współwłaściciele nabyli udziały w nieruchomościach po Pana zmarłej
    matce w 2019 r., która nabyła je ok. 1955 r.).
    Przystępując do oceny skutków podatkowych sprzedaży w 2025 r. opisanych we wniosku
    „Nieruchomości 1” i „Nieruchomości 2”, zauważyć należy, że do nabycia przez Pana
    udziału w tych nieruchomościach doszło najpierw w drodze umowy sprzedaży i umowy
    darowizny w 2009 r. Zatem datą nabycia przez Pana udziałów w „Nieruchomości 1” i
    „Nieruchomości 2” jest rok 2009.
    Wobec tego – w odniesieniu do ww. części nabytych w drodze umowy sprzedaży i umowy
    darowizny – pięcioletni okres, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych niewątpliwie upłynął, a sprzedaż „Nieruchomości 1” i
    „Nieruchomości 2” w tej części nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Odnośnie nabycia przez Pana udziałów w „Nieruchomości 1” i „Nieruchomości 2” w drodze
    spadku po zmarłej w 2019 r. matce, datą nabycia przez Pana tych udziałów w
    „Nieruchomości 1” i „Nieruchomości 2”, jest data nabycia udziałów w tych
    nieruchomościach przez Pana zmarłą matkę, czyli ok. 1955 r.
    Zatem – w odniesieniu do ww. części nabytych w drodze spadku po zmarłej matce –
    pięcioletni okres, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 w związku z art. 10 ust. 5 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych także upłynął i sprzedaż nieruchomości w tej
    części nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych.
    Z kolei, uwzględniając dokonaną w 2023 r czynność zniesienia współwłasności
    „Nieruchomości 1” i „Nieruchomości 2”, która nastąpiła bez spłat i dopłat, a wartość
    otrzymanych udziałów w nieruchomościach mieściła się w udziale, jaki przysługiwał Panu
    w majątku wspólnym oraz w wyniku takiego podziału (zniesienia współwłasności) nie
    uzyskał Pan przysporzenia majątku kosztem jego poprzednich współwłaścicieli wskazuję,
    że dla celów podatku dochodowego, bieg terminu pięcioletniego dla tych części
    „Nieruchomości 1” i „Nieruchomości 2”, należy liczyć od końca roku kalendarzowego, w
    którym nastąpiło pierwotne nabycie udziałów w tych nieruchomościach przez
    współwłaścicieli, tj. ok. 1955 r.

    Zatem pięcioletni termin, wskazany w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych – w odniesieniu do ww. części nabytych w drodze
    zniesienia współwłasności – również już upłynął. W rezultacie sprzedaż „Nieruchomości 1”
    i „Nieruchomości 2” w tej części nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Podsumowując, do nabycia udziałów w ww. nieruchomościach doszło w dwóch datach: ok.
    1955 r. oraz w 2009 r., w wyniku czterech odrębnych czynności prawnych, tj.:
    · ok. 1955 r. w spadku po Pana matce,
    · w drodze umowy sprzedaży w 2009 r.,
    · w drodze umowy darowizny w 2009 r. ,
    · ok. 1955 r. w dacie pierwotnego nabycia udziałów w nieruchomościach przez pozostałych
      współwłaścicieli (w drodze umowy zniesienie współwłasności z 2023 r. – pozostali
      współwłaściciele nabyli udziały w nieruchomościach po Pana zmarłej matce w 2019 r.,
      która nabyła je ok. 1955 r.).
    W konsekwencji, odpłatne zbycie (sprzedaż) w 2025 r. dwóch działek niezabudowanych, tj.
    „Nieruchomości 1” i „Nieruchomości 2”, miało miejsce po upływie pięciu lat, licząc od
    końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło ich nabycie. Zatem, sprzedaż ta nie
    skutkuje powstaniem po Pana stronie przychodu ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust.
    1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Biorąc pod uwagę opis sprawy oraz powołane powyżej przepisy stwierdzam, że z uwagi na
    upływ 5-letniego terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, nie jest Pan zobowiązany do zapłaty podatku
    dochodowego od osób fizycznych, z tytułu sprzedaży w 2025 r. dwóch działek
    niezabudowanych, tj. „Nieruchomości 1” i „Nieruchomości 2”.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem stanu faktycznego podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
    Przy wydawaniu niniejszej interpretacji tutejszy organ dokonał wyłącznie analizy
    okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej
    interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony
    we wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania
    o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego organ nie przeprowadza
    postępowania dowodowego, lecz opiera się jedynie na stanie faktycznym przedstawionym
    we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania
    podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania
    okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.
    W odniesieniu do powołanych przez Pana interpretacji indywidualnych wskazuję, że
    rozstrzygnięcia w nich zawarte dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw i nie
    mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego
    zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

    Odnośnie powołanych przez Pana orzeczeń sądów administracyjnych podkreślić należy,
    że są to rozstrzygnięcia wydane w konkretnych sprawach, osadzone w określonym stanie
    faktycznym i tylko do nich się odnoszą, w związku z tym, nie mają waloru wykładni
    powszechnie obowiązującej. Orzeczenia sądowe są dla organu nieocenionym źródłem
    wiedzy i materiałem poznawczym, bieżąco wykorzystywanym w toku załatwiania spraw. Z
    tego względu należy pamiętać, że orzeczenia mają charakter indywidualny, nie wiążą
    organów podatkowych i są formalnie wiążące dla organu podatkowego tylko w konkretnej
    sprawie. Orzeczenia nie mają mocy prawnej precedensów i charakteru wykładni
    powszechnie obowiązującej.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.