Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBI/1/4511-114/15/ESZ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2015-04-28
Teza: Czy w związku z zaistniałą sytuacją mogę poniesione koszty faktur zapłaconych przeze mnie, a wystawionych na darczyńcę oraz odsetki od kredytów zaliczyć do podatkowych kosztów uzyskania przychodów?
Słowa kluczowe: darowizna; faktura; umowa
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni przedstawione we wniosku z 26 stycznia 2015 r. (data wpływu do tut. Biura 30 stycznia 2015 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej wydatków wynikających z umów zawartych przez darczyńcę – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 30 stycznia 2015 r. do tut. Biura wpłynął ww. wniosek, o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej wydatków wynikających z umów zawartych przez darczyńcę.

We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

W kwietniu 2014 r. została zawarta umowa darowizny, w ramach której Wnioskodawca otrzymał zorganizowaną część przedsiębiorstwa wraz z zobowiązaniami związanymi z jego prowadzeniem. Z powodu braku zgody wierzycieli nie zostały przeprowadzone cesje umów leasingowych, umów kredytowych oraz umów dot. usług telekomunikacyjnych. Faktury wystawione na darczyńcę oraz raty umów kredytowych były regulowane na bieżąco z rachunku bankowego Wnioskodawcy. Darczyńca z kredytów sfinansował zakup środków i wyposażenia, które zostały przekazane umową darowizny w ramach przedsiębiorstwa. Po przekazaniu przedsiębiorstwa, Wnioskodawca korzystał dla celów osiągnięcia przychodów z leasingowanych przez darczyńcę samochodów.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy w związku z zaistniałą sytuacją mogę poniesione koszty faktur zapłaconych przeze mnie, a wystawionych na darczyńcę oraz odsetki od kredytów zaliczyć do podatkowych kosztów uzyskania przychodów?

Zdaniem Wnioskodawcy, poniesione koszty, są podatkowymi kosztami uzyskania przychodu, gdyż mają związek z prowadzoną działalnością oraz są wydatkami poniesionymi w celu uzyskania przychodu, jak również utrzymania źródła przychodów.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego stwierdzam, co następuje:

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Aby zatem dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodu musi spełniać łącznie następujące przesłanki:

*   musi być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,
*   nie może być wymieniony w art. 23 ww. ustawy, wśród wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów,
*   musi być należycie udokumentowany.

Generalnie należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów.

Zgodnie z art. 519 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 121), osoba trzecia może wstąpić na miejsce dłużnika, który zostaje z długu zwolniony (przejęcie długu).

Przejęcie długu może nastąpić:

1.  przez umowę między wierzycielem a osobą trzecią za zgodą dłużnika; oświadczenie dłużnika może być złożone którejkolwiek ze stron;
2.  przez umowę między dłużnikiem a osobą trzecią za zgodą wierzyciela; oświadczenie wierzyciela może być złożone którejkolwiek ze stron; jest ono bezskuteczne, jeżeli wierzyciel nie wiedział, że osoba przejmująca dług jest niewypłacalna.

W myśl natomiast art. 521 Kodeksu cywilnego, jeżeli skuteczność umowy o przejęcie długu zależy od zgody dłużnika, a dłużnik zgody odmówił, umowę uważa się za niezawartą. Jeżeli skuteczność umowy o przejęcie długu zależy od zgody wierzyciela, a wierzyciel zgody odmówił, strona, która według umowy miała przejąć dług, jest odpowiedzialna względem dłużnika za to, że wierzyciel nie będzie od niego żądał spełnienia świadczenia.

Z powyższych przepisów wynika, że sukcesja długu wymaga, aby spełnione zostały wszystkie warunki określone w art. 519 Kodeksu cywilnego. Brak zgody wierzyciela prowadzi do tego, że umowa przejęcia długu nie wywoła zamierzonego przez nią skutku, translatywnej zmiany dłużnika. W stosunku zobowiązaniowym nie dokona się więc żadna zmiana, dotychczasowy dłużnik pozostając nim nadal, zobowiązany będzie świadczyć wierzycielowi. Odmowa wierzyciela doprowadzi jednocześnie do tego, że osoba, która miała przejąć wierzytelność odpowiedzialna będzie względem dłużnika za to, że wierzyciel nie będzie od niego żądał spełnienia świadczenia.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika m.in., że Wnioskodawca w ramach umowy darowizny otrzymał zorganizowaną część przedsiębiorstwa wraz z zobowiązaniami związanymi z jego prowadzeniem. Z powodu braku zgody wierzycieli nie zostały przeprowadzone cesje umów leasingowych, umów kredytowych oraz umów dot. usług telekomunikacyjnych. Faktury wystawione na darczyńcę oraz raty umów kredytowych były regulowane na bieżąco z rachunku bankowego Wnioskodawcy.

Mając powyższe na względzie oraz powołane przepisy stwierdzić należy, że skoro jak wynika z wniosku nie doszło do cesji umowy leasingu, umów kredytowych, ani umów dot. usług telekomunikacyjnych zawartych przez darczyńcę (wierzyciele nie wyrazili zgody na przeprowadzenie cesji tych umów), ani też Wnioskodawca nie zawarł z wierzycielami nowych umów, to stronami zawartych umów nadal pozostają wierzyciele oraz darczyńca.

W związku z powyższym stwierdzić należy, że wydatki związane z ww. umowami, jako ponoszone przez Wnioskodawcę w imieniu innego podmiotu - darczyńcy, który pozostaje stroną zawartych umów, nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej. Tego rodzaju wydatki są bowiem kosztami innego podmiotu, gdyż wiążą się, co do zasady, z prowadzoną przez ten podmiot działalnością gospodarczą, a nie z działalnością Wnioskodawcy. Skoro zatem Wnioskodawca sam nie zawarł nowych umów, o których mowa we wniosku, nie może jedynie na podstawie umowy darowizny przedsiębiorstwa zaliczać do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z ww. umowami, które zostały zawarte przez darczyńcę, a nie Wnioskodawcę.

Co równie istotne jednym z warunków zaliczenia określonego wydatku do kosztów podatkowych jest jego właściwie, tj. zgodne z przepisami prawa udokumentowanie. Jak wynika z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego Wnioskodawca nie posiada w istocie wymaganych przepisami prawa dokumentów, potwierdzających poniesienie wydatków we własnym imieniu. Wydatki, o których mowa we wniosku w istocie ponoszone były przez Wnioskodawcę w imieniu innego podmiotu. Nie została również zawarta jakakolwiek nowa umowa skutkująca zmianą strony tych umów. W konsekwencji oznacza to, że Wnioskodawca nie posiada dokumentów, potwierdzających ich poniesienie, co tym samym wyklucza możliwość zaliczenia ww. wydatków do kosztów podatkowych prowadzonej przez Wnioskodawcę pozarolniczej działalności gospodarczej.

W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.