Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL3.4012.456.2025.3.KFK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-16
Teza: Skutki podatkowe w podatku VAT związane z dostawą działki
niezabudowanej nabytej z zamiarem wykorzystania w
działalności gospodarczej.
Słowa kluczowe: działalność-działalność deweloperska
grunty-podział gruntu
grunty-sprzedaż gruntów
małżonkowie-majątek wspólny małżonków
nieruchomości-nabycie nieruchomości
opodatkowanie-obowiązek opodatkowania
udział-nabycie udziałów
usługi-usługi deweloperskie
współwłasność-współwłasność łączna
zamiar
zniesienie-zniesienie współwłasności
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
1

## Pytanie

Czy zbycie przez Wnioskodawców działki nr 10 oraz części posiadanych udziałów w
    działkach nr 2, 3, 4 i 5 będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawców, transakcja sprzedaży działki nr 10 oraz części posiadanych
    udziałów w działkach nr 2, 3, 4 i 5 nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.

    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Zatem warunkiem opodatkowania danej czynności VAT – w świetle powyższych przepisów
    – jest łączne spełnienie dwóch przesłanek:
    - po pierwsze, czynność winna być ujęta w katalogu czynności podlegających
      opodatkowaniu podatkiem VAT,
    - po drugie – musi być dokonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest
      podatnikiem podatku VAT (w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT).
    Powyższe przepisy pozwalają stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, działającego w takim charakterze w
    odniesieniu do danej transakcji.
    Dla ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem
    podatku VAT istotne jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w
    rozumieniu przepisów ustawy. Zatem, kiedy osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego
    majątku, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego
    charakteru, nie oznacza to prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15
    ust. 2 ustawy. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej
    działalności gospodarczej, nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w
    zakresie tych czynności. Jednocześnie wykorzystywanie składników majątku, tj. takie
    wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem
    trwania, które polega na czerpaniu dochodów ze składnika majątku, wskazuje na
    prowadzenie działalności gospodarczej.
    W kwestii opodatkowania dostawy nieruchomości istotne jest, czy zbywca w celu
    dokonania sprzedaży podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami,
    angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i
    usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, co
    skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w
    rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też
    sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.

    Inaczej jest natomiast – jak wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany
    podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę,
    która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując
    aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów
    zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza
    zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Należy wskazać, że przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomości działa w
    charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2
    ustawy, wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową
    (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu
    nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę
    zorganizowaną. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg
    powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu
    zaistnienia pojedynczych z nich.
    W niniejszej sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać Wnioskodawców za
    podatników w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Aktywność
    Wnioskodawców w zakresie sprzedaży nieruchomości nie będzie wykraczać poza ramy
    czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Wnioskodawcy są
    osobami fizycznymi, będącymi współwłaścicielami działek gruntu. Grunt, będący
    przedmiotem zapytania, nie był wykorzystywany w żaden sposób w działalności
    gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku VAT.
    Jak zostało wskazane, warunkiem opodatkowania danej czynności VAT – w świetle
    powyższych przepisów – jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: po pierwsze, czynność
    winna być ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, po
    drugie – musi być dokonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest
    podatnikiem podatku VAT (w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT).
    Uwzględniając przywołane wyżej przepisy oraz orzecznictwo należy stwierdzić, że w
    rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw do uznania Wnioskodawców – w związku z
    dostawą gruntu – za podatników VAT. Wobec powyższego należy uznać, że zbycie przez
    Wnioskodawców opisanych we wniosku działek gruntu, nie będzie stanowić działalności
    gospodarczej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdyż brak jest przesłanek świadczących o
    takiej aktywności w przedmiocie zbycia tej nieruchomości, która byłaby porównywalna do
    działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem.
    W rozpatrywanej sprawie dostawę gruntu należy uznać za czynność związaną ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności. W związku z tym, Wnioskodawcy będą korzystać z
    przysługującego Im prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność
    oznacza działanie w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku VAT nie
    mają zastosowania.
    Reasumując, Wnioskodawcy uważają że transakcja sprzedaży działki nr 10 oraz części
    posiadanych udziałów w działkach nr 2, 3, 4 i 5 nie podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, gdyż brak jest normatywnych przesłanek, aby uznać Wnioskodawców za
    podatników tego podatku.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Jak stanowi art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości niezabudowanych (gruntów), traktowane jest jako czynność odpłatnej
    dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi,
    bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      a) określone udziały w nieruchomości;
      b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;
      c) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
        prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071).
    Według art. 195 ustawy Kodeks cywilny:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku
    podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów
    poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności. Należy zatem
    uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną postacią prawną
    własności.
    Jak stanowi art. 196 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Na podstawie art. 196 § 2 ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    Art. 198 ustawy Kodeks cywilny stanowi, że:

      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody
      pozostałych współwłaścicieli.
    Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.
    W tym miejscu należy zauważyć, że kwestie stosunków majątkowych pomiędzy
    małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j.
    Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.).
    Stosownie do art. 31 § 1 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    W myśl art. 36 § 1 oraz § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      § 1. Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem
      wspólnym, w szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku
      wspólnego, o wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach
      obciążających majątek wspólny.
      § 2. Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba
      że przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności,
      które dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    Z uwagi na powyższe regulacje prawne, w akcie notarialnym dokumentującym tego
    rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między
    nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest
    współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład
    majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału
    majątku wspólnego.
    Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
        Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W świetle przytoczonego wyżej przepisu zauważyć należy, że status podatnika podatku od
    towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegającej opodatkowaniu
    tym podatkiem. Dla ustalenia, czy podmiot dokonujący transakcji sprzedaży
    nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że prowadzi on
    działalność gospodarczą.
    Według art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto,
    działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wówczas, gdy dokonywana będzie przez
    podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w
    odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej
    dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on
    działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006
    r. str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Jednocześnie, w art. 12 ust. 1 lit. b) powołanej Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że:
      Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje
      transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w
      szczególności jednej z następujących transakcji: dostawa terenu budowlanego.
    Jak stanowi ust. 3 ww. artykułu:
      Do celów ust. 1 lit. b) „teren budowlany” oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub
      uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie.
    Na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE Rady:

      Opodatkowaniu VAT podlegają następujące transakcje odpłatna dostawa towarów
      na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim
      charakterze.
    Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną
    jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób
    świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
    wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów, jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze – dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia,
    czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).
    Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami,
    która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.:
    nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg
    wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające
    poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy
    wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego
    obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub
    innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie
    jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zatem, w kwestii opodatkowania sprzedaży nieruchomości istotne jest, czy zbywca, w celu
    dokonania sprzedaży gruntu, podjął aktywne działania w zakresie obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta,
    handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością
    uznania Go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu,
    a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpi w ramach
    zarządu majątkiem prywatnym.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że w 2021 r. nabyli Państwo, w ramach
    wspólności majątkowej małżeńskiej, wraz z innym małżeństwem, niezabudowaną działkę
    oznaczoną numerem 1.
    Udział w działce nr 1 został zakupiony z zamiarem wykorzystania jej do działalności
    gospodarczej prowadzonej wówczas przez Zainteresowanego w zakresie usług

    deweloperskich. W akcie notarialnym dokumentującym nabycie przez Państwa udziału w
    działce nr 1 wskazane zostało, iż Zainteresowany prowadzi działalność gospodarczą oraz
    jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Zakupu udziału w działce niezabudowanej dokonali Państwo w celu inwestycyjnym, z
    zamiarem przeprowadzenia inwestycji przez Zainteresowanego, polegającej na
    wydzieleniu mniejszych działek, zabudowaniu ich domami i ich sprzedaży, w ramach
    prowadzonej wówczas działalności gospodarczej przez Zainteresowanego. Działki nie były
    jednak wykorzystane w ramach tej działalności.
    W maju 2022 r., celem zniesienia współwłasności działek pomiędzy Państwem a drugim
    małżeństwem, dokonano podziału działki nr 1. W ramach podziału działki wytyczono
    również drogi dojazdowe do powstałych w wyniku podziału działek. Tym samym, działki
    ewidencyjne nr 2, 3, 4, 5, 6 powstałe w wyniku podziału działki 1, zostały zaprojektowane
    w podziale jako drogi wewnętrzne. Działka została podzielona na mniejsze z zamiarem
    odsprzedaży po zniesieniu współwłasności.
    W wyniku umowy o zniesienie współwłasności nabyli Państwo do majątku wspólnego
    prawo własności działek nr 8, 10, 13, 14, 19 i 21. Działki stanowiące drogi wewnętrzne nie
    zostały objęte zniesieniem współwłasności, tym samym pozostali Państwo
    współwłaścicielami tych działek.
    Działka nr 1 i działki powstałe po jej podziale nie były w okresie ich posiadania
    wykorzystywane przez Państwa w żaden sposób.
    Udział w działce nr 1 został zatem nabyty z zamiarem wykorzystania do działalności
    gospodarczej, którą do końca czerwca 2023 r. prowadził Zainteresowany, jednak finalnie
    działka nr 1 ani działki powstałe po jej podziale nie były wykorzystywane w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej i nie zostały przyjęte jako środki trwałe w tej
    działalności.
    W latach 2008-2023 wielokrotnie nabywali Państwo działki w celu ich zabudowy i
    sprzedaży, w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez Zainteresowanego.
    Nieruchomości nabywane były do wspólności majątkowej i sprzedawane były w ramach
    majątku wspólnego.
    W okresie od 2008 r. do końca czerwca 2023 r. Zainteresowany był czynnym podatnikiem
    VAT z tytułu prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej, w której
    przeważającym PKD było PKD o numerze 41.10.Z „Realizacja projektów budowlanych
    związanych ze wznoszeniem budynków”.
    W lipcu 2025 r. dokonali Państwo zbycia na rzecz osoby prawnej działki nr 10 oraz części
    posiadanych udziałów w działkach nr 2, 3, 4, 5, które zostały wydzielone z zakupionej w
    2021 r. w celach inwestycyjnych działki nr 1. W związku ze sprzedażą działki i udziałów w
    działkach, z przyczyn ostrożnościowych, dokonali Państwo rejestracji do VAT.
    Z tego tytułu, byli Państwo czynnymi podatnikami podatku VAT w okresie od 17 czerwca
    2025 r. do końca sierpnia 2025 r. Przy dokonaniu opisanej sprzedaży na rzecz osoby
    prawnej zostały wystawione faktury z wykazanym podatkiem VAT. Faktura została
    wystawione przez Zainteresowanego będącego stroną postępowania oraz przez
    Zainteresowaną niebędącą stroną postępowania.
    Państwa wątpliwości w analizowanej sprawie dotyczą ustalenia, czy dokonane w lipcu
    2025 r. zbycie działki nr 10 oraz posiadanych udziałów w działkach nr 2, 3, 4 i 5 podlegało
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów (w tym nieruchomości)
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom
    podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia działalności
    gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. Warto w
    tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce również w odniesieniu do

    czynności dokonanej jednorazowo. Dla uznania czynności za wykonywaną w ramach
    działalności gospodarczej nie ma bowiem znaczenia częstotliwość jej wykonywania, lecz
    zamiar, z jakim została zrealizowana i okoliczności, w jakich ją wykonano. Oznacza to, że w
    rozpatrywanej sprawie należy przeanalizować całokształt działań, jakie podjęli Państwo w
    odniesieniu do działki i udziałów w działkach, które były przedmiotem sprzedaży.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy.
    W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej.
    Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania
    danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    W kontekście powyższych rozważań istotna jest więc ocena, czy z przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy wynika, że dokonując w 2021 r. nabycia udziału w działce nr 1, a
    następnie zbycia działek i udziałów w działkach powstałych po podziale działki pierwotnej,
    podjęli Państwo działania charakterystyczne dla profesjonalnego obrotu
    nieruchomościami. Ocena ta winna przy tym uwzględniać nie tylko samodzielne znaczenie
    poszczególnych kryteriów kwalifikacji określonych działań jako cech charakteryzujących
    działalność handlową, ale też brać pod uwagę całokształt tychże działań, ich wzajemne
    uzupełnianie się i przydatność z punktu widzenia tego rodzaju działalności gospodarczej.
    W tym miejscu należy wskazać, że z przytoczonych wyżej przepisów wynika ponadto, iż dla
    uznania danego podmiotu za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy, nie ma
    znaczenia rezultat prowadzonej działalności. Oznacza to, że aby uznać działalność
    podmiotu za działalność gospodarczą nie jest konieczne, aby przyniosła ona jakiekolwiek
    efekty. Podatnikiem jest zatem również podmiot prowadzący działalność generującą
    straty, a nawet podmiot, który w ogóle nie dokona żadnej sprzedaży.
    Działalność gospodarcza może składać się z kilku następujących po sobie etapów.
    Czynności przygotowawcze, takie jak nabycie nieruchomości, które stanowią część tych
    transakcji, powinny być również traktowane jako działalność gospodarcza. Poniesienie
    wstępnych wydatków inwestycyjnych w celu i z zamiarem rozpoczęcia przyszłej
    działalności gospodarczej należy również uznać za działalność gospodarczą.
    Za podatnika należy uznać także osobę, która zadeklarowała zamiar prowadzenia
    działalności gospodarczej, czyniąc w tym celu pewne nakłady, mimo że sama działalność
    gospodarcza jeszcze się nie rozpoczęła, nawet w sytuacji, jeśli nigdy nie zostanie
    rozpoczęta. Działalność gospodarcza może składać się z kilku następujących po sobie
    etapów. Czynności przygotowawcze, takie jak nabycie towarów, powinny być również
    traktowane jako działalność gospodarcza. Poniesienie wstępnych wydatków
    inwestycyjnych w celu i z zamiarem rozpoczęcia przyszłej działalności gospodarczej należy
    również uznać za działalność gospodarczą.

    Jednocześnie, ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje pojęcia „zamiar”.
    Zgodnie z definicją zawartą we „Współczesnym słowniku języka polskiego” (Wydawnictwo
    Langenscheidt, Warszawa 2007 r.), „zamiar” oznacza „intencję zrobienia czegoś, zamysł,
    plan, projekt, chęć”. Wobec powyższego, istotą zamiaru są intencje, jakie przyświecają
    dokonywanym czynnościom oraz cel, który dana osoba ma osiągnąć dokonując tych
    czynności.
    W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ugruntowało się stanowisko,
    że za podatnika uznaje się również osobę, która zadeklarowała zamiar prowadzenia
    działalności gospodarczej i dokonała w tym celu pewnych nakładów, mimo że sama
    sprzedaż jeszcze się nie rozpoczęła, czy nawet nigdy nie zostanie rozpoczęta. Bardzo
    istotnym elementem przesądzającym o prowadzeniu działalności gospodarczej są
    czynności przygotowawcze, jakich dokonuje dany podmiot w związku z rozpoczęciem
    działalności. Sam zamiar prowadzenia działalności powiązany z zakupami realizowanymi
    w tym celu nadaje status podatnika podatku od towarów i usług, już nawet w fazie
    dokonywania czynności przygotowawczych, co wynika m.in. z orzeczenia TSUE z 29 lutego
    1996 r. C-10/94 w sprawie Intercommunale voor zeewaterontzilting (INZO).
    Innymi orzeczeniami TSUE potwierdzającymi powyższe stanowisko jest wyrok z 1 marca
    2012 r. w sprawie C-280/10 Kopalnia Odkrywkowa Polski Trawetyn, jak również w wyrok z
    8 czerwca 2000 r. w sprawie C-400/98 Breitshol, z których wynika, że poniesienie
    wstępnych wydatków inwestycyjnych z zamiarem rozpoczęcia przyszłej działalności
    gospodarczej należy uznać za działalność gospodarczą. Sam zamiar prowadzenia
    działalności gospodarczej, potwierdzony obiektywnymi dowodami, przesądza o potrzebie
    traktowania danego podmiotu jako podatnika VAT nawet wtedy, gdy przewidywana
    transakcja gospodarcza, która miała prowadzić do transakcji opodatkowanych, nie
    zostanie zrealizowana.
    W związku z powyższym wskazać należy, że każdy, kto dokonuje czynności zmierzających
    do wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15
    ust. 2 ustawy, powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Tym
    samym, wykorzystywanie majątku prywatnego stanowi również działalność gospodarczą,
    jeżeli jest dokonywane dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla
    opodatkowania sprzedaży, w tym przypadku nieruchomości, jest ustalenie, czy majątek
    został nabyty i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do
    działalności gospodarczej.
    Dokonując rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, kluczowe znaczenie ma fakt, że
    nabycie przez Państwa w 2021 r., w ramach wspólności majątkowej, udziałów w działce nr
    1 (w wyniku podziału której powstały działki będące przedmiotem złożonego wniosku)
    nastąpiło z zamiarem wykorzystania jej do działalności gospodarczej w zakresie usług
    deweloperskich, którą do końca czerwca 2023 r. prowadził Zainteresowany. Jak sami
    wskazali Państwo w opisie sprawy – zakup udziału w działce nr 1 miał cel inwestycyjny. Na
    zakupionym gruncie Zainteresowany zamierzał zrealizować inwestycję polegającą na
    budowie domów i ich dalszej sprzedaży, w ramach prowadzonej wówczas przez Niego
    działalności gospodarczej. Zatem, istotne znaczenie w tej sytuacji odgrywa zamiar, jaki
    wystąpił w momencie nabycia przedmiotowej nieruchomości. Dodatkowo, w krótkim
    okresie czasowym od zakupu udziałów w działce nr 1, celem zniesienia współwłasności
    działki, dokonali Państwo jej podziału na mniejsze działki i wytyczono wówczas drogi
    dojazdowe do nowo powstałych działek.
    Jak wynika z powołanych wyżej przepisów, dostawa gruntu podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom dokonującego tej dostawy
    można przypisać znamiona prowadzonej działalności gospodarczej, co może mieć miejsce
    również przy czynności dokonanej jednorazowo.
    W rozpatrywanej sprawie należy wskazać, że – jak wynika z jej opisu – nabycie w 2021 r.
    udziału w działce nr 1 (w wyniku podziału której powstały działki będące przedmiotem

    złożonego wniosku), nastąpiło z zamiarem wykorzystania go do prowadzenia działalności
    gospodarczej. Tym samym, zamysł wykorzystania gruntu w działalności gospodarczej,
    zdefiniowanej w art. 15 ust. 2 ustawy dowodzi, że została wykonana czynność, która
    świadczy o tym, że dokonana sprzedaż nie może stanowić jedynie czynności związanej ze
    zwykłym wykonywaniem prawa własności.
    W związku z powyższym należy stwierdzić, iż zakup udziału w działce nr 1 (w wyniku
    podziału której powstały działki będące przedmiotem złożonego wniosku) został dokonany
    z zamiarem osiągnięcia korzyści majątkowych, poprzez wykorzystanie go do działalności
    gospodarczej prowadzonej przez Zainteresowanego. Zatem, zakup gruntu w tak
    sprecyzowanym celu, oznacza zakup celem odzyskania zainwestowanych środków w
    przyszłości. Wobec tego, sam zamiar wykorzystania przedmiotowego gruntu dla celów
    zarobkowych, został podjęty już w momencie jego zakupu. W konsekwencji, transakcja
    dostawy działki nr 10 oraz posiadanych udziałów w działkach nr 2, 3, 4 i 5 nie stanowiła
    dostawy towarów należących do majątku prywatnego, lecz dostawę towarów
    stanowiących element majątku prowadzonej wówczas działalności gospodarczej przez
    Zainteresowanego. Ponadto, jak Państwo wskazali, działka nr 1 i działki powstałe po jej
    podziale nie były w okresie ich posiadania wykorzystywane przez Państwa w żaden
    sposób. Nie można tym samym przyjąć, że w całym okresie posiadania działki te stanowiły
    Państwa majątek osobisty, służący zaspokajaniu Państwa potrzeb prywatnych.
    Należy podkreślić, że przez termin „zamiar” należy pojmować nie jako wolę wewnętrzną,
    ale wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia
    okoliczności. Przy ustalaniu zamiaru nie można poprzestawać tylko na oświadczeniach
    zainteresowanej osoby, lecz muszą istnieć obiektywne dowody potwierdzające
    przeznaczenie danej nieruchomości wyłącznie do celów prywatnych. Jak wynika z
    powyższego, w rozpatrywanej sprawie nie miało to miejsca.
    Na tle powyższej treści prawnej należy raz jeszcze podkreślić, że skoro zakupu udziału w
    działce nr 1 (w wyniku podziału której powstały działki będące przedmiotem złożonego
    wniosku) dokonali Państwo z zamiarem wykorzystania jej do działalności gospodarczej w
    zakresie usług deweloperskich, którą do końca czerwca 2023 r. prowadził Zainteresowany,
    to oznacza, że nie miały one być wykorzystywane w celu zaspokojenia potrzeb osobistych
    (np. budowa domu), tylko w celach związanych z działalnością gospodarczą prowadzoną
    przez Zainteresowanego.
    W związku z tym, cel nabycia przedmiotowej nieruchomości miał decydujące znaczenie w
    kwestii dotyczącej ustalenia, czy Państwo, dokonując sprzedaży gruntu, działali jako
    podatnicy podatku VAT, prowadzący działalność gospodarczą, a czynność ta została
    uznana za podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zatem nie cele osobiste, a cele związane z działalnością gospodarczą prowadzoną przez
    Zainteresowanego leżały u podstaw nabycia udziału w działce nr 1 (w wyniku podziału
    której powstały działki będące przedmiotem złożonego wniosku). Wobec tego, czynność
    zbycia w lipcu 2025 r. działki nr 10 oraz posiadanych udziałów w działkach nr 2, 3, 4 i 5 nie
    stanowiła rozporządzania majątkiem osobistym. W związku z tym, dostawa gruntów, jako
    związanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez Zainteresowanego, podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z regulacją zawartą w art. 5 ust. 1
    ustawy.
    W tym miejscu należy zaznaczyć, że autonomiczność prawa podatkowego wyklucza
    możliwość interpretacji przepisów, która zakładałaby, że stosunki majątkowe między
    małżonkami, regulowane przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, mogą
    kształtować zakres praw i obowiązków podatników podatku od towarów i usług. Zatem,
    nie każda czynność, która wywołuje skutki na gruncie prawa cywilnego, będzie takie skutki
    wywoływała na gruncie prawa podatkowego.
    Należy wskazać, że małżeństwo nie należy do żadnej kategorii podmiotów wymienionych
    w cytowanym wyżej art. 15 ust. 1 ustawy. W świetle przytoczonych wyżej przepisów

    zauważyć należy, że status podatnika podatku od towarów i usług wynika z okoliczności
    dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia, czy
    podmiot dokonujący transakcji sprzedaży Nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT,
    istotnym jest stwierdzenie, że prowadzi On działalność gospodarczą.
    W rozpatrywanej sprawie, pomimo, że przedmiotowe grunty stanowiły majątek wspólny
    małżonków, to jednak zostały nabyte z zamiarem wykorzystania ich do działalności
    gospodarczej w zakresie usług deweloperskich, którą do końca czerwca 2023 r. prowadził
    Zainteresowany. Zatem, prowadząc działalność gospodarczą w oparciu o składniki
    majątku wspólnego, Zainteresowany ma nad tym majątkiem kontrolę ekonomiczną.
    Mając na uwadze powyższe oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy należy stwierdzić,
    że w przedmiotowej sprawie, z tytułu sprzedaży działki nr 10 oraz posiadanych udziałów w
    działkach nr 2, 3, 4 i 5, będących we wspólności majątkowej małżeńskiej, wyłącznie
    Zainteresowany był stroną dokonującą czynności podlegającej opodatkowaniu tym
    podatkiem i występował w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy
    dla całości transakcji sprzedaży. Skoro bowiem zakupu udziału w działce nr 1 (w wyniku
    podziału której powstały działki będące przedmiotem złożonego wniosku) dokonali
    Państwo z zamiarem wykorzystania jej do działalności gospodarczej w zakresie usług
    deweloperskich, którą do końca czerwca 2023 r. prowadził Zainteresowany – to będąca
    przedmiotem sprzedaży działka nr 10 oraz posiadane udziały w działkach nr 2, 3, 4 i 5 –
    stanowiły składnik działalności gospodarczej prowadzonej przez Zainteresowanego. W
    rozumieniu przepisów ustawy, jest On bowiem w sensie ekonomicznym właścicielem tych
    gruntów i to Zainteresowany dokonał w efekcie dostawy ww. gruntów – przeniesienia
    prawa do rozporządzania działkami jak właściciel.
    Podsumowując stwierdzam, że sprzedaż działki nr 10 oraz posiadanych udziałów w
    działkach nr 2, 3, 4 i 5 w lipcu 2025 r. podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Przy sprzedaży gruntów tylko
    Zainteresowany występował w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy,
    prowadzącego działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, dla całości
    transakcji sprzedaży.
    Tym samym, Państwa stanowisko, zgodnie z którym transakcja sprzedaży działki nr 10
    oraz posiadanych udziałów w działkach nr 2, 3, 4 i 5 nie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, uznałem za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu
    faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku
    opisem stanu faktycznego. Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym
    lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Państwa
    w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego.
    W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-
    skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym
    zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Zwrócić należy uwagę, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej
    przedmiotem Państwa wniosku (zapytania). Inne kwestie wynikające z opisu sprawy, które

    nie zostały objęte pytaniem, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej –
    w wydanej interpretacji rozpatrzone.
    (...).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego. Z funkcji ochronnej będą mogli
      skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej ma
    prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.