Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.703.2024.1.KM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-14
Teza: Prawo do zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie
art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy.
Słowa kluczowe: podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
token
usługi-usługi zwolnione
waluta-waluta wirtualna
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Transakcje, łącznie z
pośrednictwem, dotyczące walut, banknotów i monet
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 7

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 listopada 2024 r. wpłynął Pana wniosek z 13 listopada 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczący prawa do zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie art.
    43 ust. 1 pkt 7 ustawy. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Jako działalność gospodarcza w okresie od grudnia 2023 r. do 29 czerwca 2024 r.
    Wnioskodawca emitował tokeny zapisywane w Blockchain, które należy uznać jako tokeny
    użytkowe (dalej „Tokeny”). Tokeny te stanowiły walutę wirtualną w rozumieniu art. 2 ust. 2
    pkt 26 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu.
    Wnioskodawca tworzył te Tokeny użytkowe z myślą (zapisy w regulaminie) o zastosowaniu
    jako alternatywne środki płatnicze w konkretnej platformie do zakupu złota
    inwestycyjnego 99,9% (złote sztabki i monety bulionowe), co oznacza, że (regulaminowo)
    zastosowanie tego Tokena było ograniczone do konkretnego ekosystemu biznesowego
    stworzonego wskutek zawartych umów z partnerami. Tokeny pełniły funkcje środka
    płatniczego w ramach tej platformy.
    Jednocześnie emitowane przez Wnioskodawcę Tokeny użytkowe stały się przedmiotem
    obrotu na rynku wtórnym i tam zdobyły w ramach funkcji alternatywnego środka
    płatniczego - drugi przypadek użycia biznesowego - do transakcji wymiany na inne
    kryptowaluty oraz na środki fiducjarne, w tym z udziałem Wnioskodawcy. Wartość Tokena
    w momencie emisji została określona regulaminowo i była wyrażona w stosunku do
    wartości waluty EURO (EUR). Tokeny mogły być elektronicznie przechowywane lub
    przeniesione oraz mogły być przedmiotem handlu elektronicznego.
    W regulaminie ekosystemu Wnioskodawcy również wskazano możliwość zapłaty przez
    posiadacza tych Tokenów jako alternatywnym środkiem płatniczym za złoto inwestycyjne
    minimum 99,9% (sztabki i monety bulionowe) u partnera Wnioskodawcy, uczestnika
    ekosystemu Wnioskodawcy - oddzielnej spółki kapitałowej (dalej „Spółka od Złota”), która
    prowadzi sprzedaż takiego asortymentu złota inwestycyjnego zgodnie z zezwoleniem
    otrzymanym przez NBP. Wnioskodawca posiada umowę handlową ze Spółką od Złota -
    pozwalającą na włączenie Spółki od Złota do ekosystemu Wnioskodawcy w ramach
    zamówień na platformie Wnioskodawcy, co przyczyniło się istotnie do tego, że w
    ekosystemie Wnioskodawcy można właśnie było dokonywać transakcji przy użyciu
    Tokenów Wnioskodawcy jako alternatywnych środków płatniczych zarejestrowanych jako
    waluta wirtualna w Blockchain.
    Tokeny Wnioskodawcy - walutę wirtualną można było również odsprzedać do
    Wnioskodawcy w celu uzyskania środków EUR w cenie wyliczanej w stosunku do ich
    wartości nominalnej wyrażonej w EUR - za potrąceniem opłaty manipulacyjnej np. 0,4%
    wartości. Tokeny Wnioskodawcy (waluta wirtualna Wnioskodawcy) - były emitowane przez
    Wnioskodawcę do klientów w postaci innych spółek kapitałowych będących podatnikami
    VAT zarejestrowanymi w Polsce (po wpłynięciu wynagrodzenia za uzyskanie od
    Wnioskodawcy alternatywnych środków płatniczych - sprzedaż im wyemitowanych
    Tokenów) - dalej „Dystrybutorów”. Dystrybutorzy używali tych Tokenów w transakcjach na
    rynku wtórnym ze swoimi klientów, nadal w funkcji alternatywnego środka płatniczego.
    Zarówno przeznaczenie, jak i realne zastosowanie Tokenów Wnioskodawcy na rynku
    mieściło się w tej funkcji. Jw. emitowane Tokeny Wnioskodawcy, były ewidencjonowane (w
    tym ich transakcje) w sieci Blockchain, w celu uniknięcia podróbek oraz w celu
    zapewnienia permanentnej wiarygodności znaku legitymacyjnego ich posiadania przez
    właściciela na portfelu podłączonym do Blockchain i jako waluta wirtualna były
    wykorzystywane na rynku w następujących sytuacjach:
    1. Klienci detaliczni obracali rynkowo i płacili Tokenami Wnioskodawcy niezależnie od
    Wnioskodawcy - w niezależnych od Wnioskodawcy czynnościach wymiany/handlu na
    rynku za środki płatnicze, za inne waluty wirtualne i barter za towary/usługi.

    2. Bardzo często dochodziło do odsprzedaży tych Tokenów do Wnioskodawcy za walutę
    fiducjarną EURO (EUR) wskutek żądań klientów posiadających te Tokeny po szeregu
    operacji rynkowych wykonywanych zgodnie z punktem 1 powyżej, w celu ich anulacji.
    Oczywiście przy zachowaniu wymagań KYC/AML podczas obiegu, ze względu na
    obowiązujące przepisy dla płatności i obrotu z użyciem walut wirtualnych.
    3. Czas trwania operacji od emisji pojedynczego Tokena poprzez zespół transakcji
    rynkowych omawianych w punkcie 1 aż do anulowania Tokena jak w punkcie 2 był
    zazwyczaj krótki - rzędu kilku dni, a całość uwagi rynku była skupiona na wykorzystywaniu
    tych Tokenów nie jako alternatywne środki płatnicze do zapłaty podczas transakcji na
    platformie Wnioskodawcy za złoto inwestycyjne w ekosystemie Wnioskodawcy (w tym w
    Spółce od Złota), ale jako alternatywne środki płatnicze dla celów rozliczeń w transakcjach
    spekulacyjnych na rynku, jak typowo dla walut wirtualnych.
    Emitowane regulaminowo przez Wnioskodawcę Tokeny w postaci waluty wirtualnej - do
    zapłaty w ekosystemie Wnioskodawcy - uzyskały w praktyce rynkowej drugi przypadek
    użycia biznesowego dla swojej funkcji alternatywnych środków płatniczych z użyciem ich
    jako waluta wirtualna na rynku wtórnym do innych zastosowań niż tylko zapłata w
    ekosystemie Wnioskodawcy za transakcje na platformie, a potwierdzeniem znaczenia tej
    funkcji jest ilość dokonanych transakcji przez niezależne od Wnioskodawcy strony oraz
    fakt, że ani jeden klient nie zdecydował się na zapłatę Tokenami Wnioskodawcy za złoto
    inwestycyjne, ale wszyscy klienci użyli Tokenów Wnioskodawcy w funkcji alternatywnego
    środka płatniczego (w tym przez platformę Wnioskodawcy, ale też i na innych platformach
    nie prowadzonych przez Wnioskodawcę), traktując je jako waluty wirtualne do
    regulowania płatności nimi za inne waluty wirtualne i przy wymianie na środki fiducjarne.
    Opisany przez Wnioskodawcę instrument - Token, który emitował nie mógł być
    traktowany jako instrument płatniczy - nie spełniał określonych przepisami warunków i nie
    był wydany przez odpowiedni podmiot. Instrumentem płatniczym jest, najogólniej rzecz
    ujmując, środek płatniczy niebędący banknotem czy monetą, ale będący jednocześnie
    sposobem na dokonanie transakcji w ramach transferu środków między dwoma
    podmiotami. Natomiast pieniądz elektroniczny to "wartość pieniężna" przechowywana na
    elektronicznym nośniku informacji, która stanowi elektroniczny odpowiednik monet i
    banknotów. Wartość ta jest zapisana albo na twardym dysku komputera albo na
    mikroprocesorze umieszczonym w karcie. Jedną z najistotniejszych cech instrumentu
    płatniczego jest akceptacja, co oznacza, że instrumenty płatnicze muszą być akceptowane
    przez sprzedawców lub usługodawców. Na przykład karty płatnicze są szeroko
    akceptowane w sklepach, restauracjach i innych miejscach. Ponadto, jak wynika z
    powołanej ustawy o usługach płatniczych, dostawcą usług płatniczych mogą być wyłącznie
    wskazane w niej podmioty.
    Ponadto z prowadzoną działalnością Wnioskodawca nie podlega w żadnej czynności pod
    zakres wskazany w ustawie o usługach płatniczych, nie realizował transakcji płatniczych
    przy pomocy tokenów, zgodnie z definicjami tej ustawy. Tokeny Wnioskodawcy były
    alternatywnym środkiem płatniczym, którego jedynym przeznaczeniem była funkcja
    środka płatniczego w świetle interpretacji wyroku TSUE w sprawie C-264/14, gdzie za
    transakcje finansowe zostały uznane transakcje dotyczące walut nietradycyjnych, o ile
    waluty te zostały zaakceptowane przez strony transakcji jako alternatywny środek
    płatniczy wobec prawnych środków płatniczych i ich jedynym przeznaczeniem jest funkcja
    środka płatniczego.
    Tokeny Wnioskodawcy miały jedyne przeznaczenie, którym była funkcja środka
    płatniczego zgodnie z tą wykładnią, ale w dwóch biznesowych przypadkach użycia:
    1. (Regulaminowo) jako alternatywny środek płatniczy w ograniczonej sieci akceptantów
    (ekosystem Wnioskodawcy z platformą do zakupu złota inwestycyjnego, gdzie za zakupy
    należało płacić Tokenami Wnioskodawcy).

    2. (W praktyce rynkowej) na rynku pierwotnym (na platformie Wnioskodawcy) i wtórnym
    (w tym na platformach nie prowadzonych przez Wnioskodawcę) jako alternatywny środek
    płatniczy dla celów rozliczeń w transakcjach spekulacyjnych na rynku, jak typowo dla wielu
    innych walut wirtualnych w powszechnym obrocie gospodarczym.
    Tokeny Wnioskodawcy wg opisu powyżej wypełniały definicję waluty wirtualnej w świetle
    przepisów Ustawy o Przeciwdziałaniu Praniu Brudnych Pieniędzy i Finansowania
    Terroryzmu z dnia 1 marca 2018 r. (art. 2.2. pkt 26), gdyż były cyfrowym odwzorowaniem
    wartości, które nie jest:
    a) prawnym środkiem płatniczym emitowanym przez NBP, zagraniczne banki centralne
      lub inne organy administracji publicznej,
    b) międzynarodową jednostką rozrachunkową ustanawianą przez organizację
      międzynarodową i akceptowaną przez poszczególne kraje należące do tej organizacji
      lub z nią współpracujące,
    c) pieniądzem elektronicznym w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach
      płatniczych,
    d) instrumentem finansowym w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie
      instrumentami finansowymi,
    e) wekslem lub czekiem - oraz było wymienialne w obrocie gospodarczym na prawne
      środki płatnicze i akceptowane jako środek wymiany w niezależnych od Wnioskodawcy
      transakcjach rynkowych pomiędzy uczestnikami rynku obrotu kryptowalutami (w tym
      w jakiejś części również w transakcjach z Wnioskodawcą), a także mogły być
      elektronicznie przechowywane lub przeniesione albo mogły być przedmiotem handlu
      elektronicznego.

## Pytanie

Czy obrót przez Wnioskodawcę emitowanymi Tokenami mieścił się w zakresie zwolnienia
    określonego w art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT jak dla walut wirtualnych?
    Pana stanowisko w sprawie
    Wnioskodawca uważa, że dla opisanego powyżej rynkowo mechanizmu rynkowego z
    użyciem emitowanych przez działalność Wnioskodawcy Tokenów - zasadne było
    stosowanie w działalności Wnioskodawcy przepisów VAT jak dla walut wirtualnych.
    Prowadząc osobiście profesjonalny obrót walutami wirtualnymi posiadający cechy pewnej
    organizacji i ciągłości, w świetle ustawy o podatku od towarów i usług Wnioskodawca
    świadczył usługi w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i podlegała ona
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, czyli podatkiem VAT.
    Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT transakcje dotyczące walut, banknotów i
    monet używanych jako prawny środek płatniczy są zwolnione z podatku VAT. TSUE oraz
    krajowe organy podatkowe uznają, że jednostki walut wirtualnych, akceptowane przez
    strony transakcji jako alternatywne środki płatnicze, pełnią funkcję prawnego środka
    płatniczego. Tokeny Wnioskodawcy wypełniły ustawową definicję walut wirtualnych. W
    związku z tym Wnioskodawca uważa, że obrót przez Wnioskodawcę emitowanymi
    Tokenami mieścił się w zakresie zwolnienia określonego w art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy o
    VAT jak dla walut wirtualnych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą lub ustawą o
    VAT:

      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają
      odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Według art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów
      oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl natomiast art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
      w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z treści cytowanego wyżej przepisu wynika, że ustawodawca przyjął generalną zasadę, że
    usługami są wszelkie odpłatne świadczenia, niebędące dostawą towarów. Stąd też należy
    przyjąć, że definicja świadczenia usług ma charakter dopełniający definicję dostawy
    towarów i jest wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług transakcji dokonywanych przez podatników w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać
    się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie
    (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).
    Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy zwrócić uwagę na to, że usługą jest
    tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca
    świadczenia odnoszący z niego korzyść. Wskazać należy bowiem, że czynnikiem
    wyróżniającym określoną czynność jako czynność usługową (usługę) jest przede wszystkim
    to, że świadczenie tej czynności zmierza do bezpośredniego zaspokojenia określonej
    potrzeby zamawiającego.
    Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT jednoznacznie wynika,
    że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady, podlegają opodatkowaniu VAT
    wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem przypadków ściśle określonych w
    art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 ustawy).
    Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za
    wynagrodzeniem. Zatem pod pojęciem odpłatności świadczenia usług rozumieć należy
    prawo podmiotu świadczącego usługę do żądania od odbiorcy usługi lub osoby trzeciej
    zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego).
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego
    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy,
    podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.

    Kwestia odpłatności była wielokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej. I tak, przykładowo w wyroku z 8 marca 1988 r. w
    sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko Commissioners of
    Customs and Excise, TSUE uznał, że określoną czynność można uznać za wykonaną
    odpłatnie, jeśli istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie
    dostawcy towaru lub usługi, a ponadto gdy odpłatność za otrzymane świadczenie
    pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miała być opodatkowana VAT.
    Na uwagę zasługuje także orzeczenie z 3 marca 1994 r. w sprawie C-16/93 R. J. Tolsma
    przeciwko Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden, gdzie podkreślono, że usługi
    świadczone są za wynagrodzeniem, wyłącznie jeżeli istnieje stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a jej odbiorcą, na mocy którego występuje świadczenie wzajemne,
    przy czym wynagrodzenie otrzymane przez świadczącego usługę stanowi wartość
    przekazywaną w istocie w zamian za usługę wyświadczoną jej odbiorcy.
    Tak więc przy określeniu, czy miała miejsce czynność podlegająca opodatkowaniu istotne
    jest czy wykonano świadczenie i czy wynagrodzenie z tytułu wykonania tego świadczenia
    miało być wypłacone. Niemniej muszą być przy tym łącznie spełnione następujące warunki:
        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
        strona jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne z tytułu wykonanych
        czynności (wynagrodzenie).
    Przy czym oba ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby świadczenie podlegało,
    jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Oznacza to, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to
    świadczenie, w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący
    z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub
    powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym
    świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, lub
    świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem,
    musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem
    podatku od towarów i usług.
    Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy,
      podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy,
      działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Podatnikiem VAT jest zatem podmiot, który wykonuje samodzielnie działalność
    gospodarczą zdefiniowaną w art. 15 ust. 2 ustawy. Definicja działalności gospodarczej
    zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik”
    te wszystkie podmioty, które prowadzą określoną działalność, występując w
    profesjonalnym obrocie gospodarczym.

    Z opisu sprawy wynika, że jako działalność gospodarcza w okresie od grudnia 2023 r. do
    29 czerwca 2024 r. emitował Pan tokeny zapisywane w Blockchain, które należy uznać jako
    tokeny użytkowe (Tokeny). Tokeny te stanowiły walutę wirtualną w rozumieniu art. 2 ust. 2
    pkt 26 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu. Tworzył
    Pan te Tokeny użytkowe z myślą (zapisy w regulaminie) o zastosowaniu jako alternatywne
    środki płatnicze w konkretnej platformie do zakupu złota inwestycyjnego 99,9% (złote
    sztabki i monety bulionowe), co oznacza, że (regulaminowo) zastosowanie tego Tokena
    było ograniczone do konkretnego ekosystemu biznesowego stworzonego wskutek
    zawartych umów z partnerami. Tokeny pełniły funkcje środka płatniczego w ramach tej
    platformy.
    Jednocześnie emitowane przez Pana Tokeny użytkowe stały się przedmiotem obrotu na
    rynku wtórnym i tam zdobyły w ramach funkcji alternatywnego środka płatniczego - drugi
    przypadek użycia biznesowego - do transakcji wymiany na inne kryptowaluty oraz na
    środki fiducjarne, w tym z Pana udziałem. Wartość Tokena w momencie emisji została
    określona regulaminowo i była wyrażona w stosunku do wartości waluty EURO (EUR).
    Tokeny mogły być elektronicznie przechowywane lub przeniesione oraz mogły być
    przedmiotem handlu elektronicznego.
    W regulaminie Pana ekosystemu również wskazano możliwość zapłaty przez posiadacza
    tych Tokenów jako alternatywnym środkiem płatniczym za złoto inwestycyjne minimum
    99,9% (sztabki i monety bulionowe) u Pana partnera, uczestnika Pana ekosystemu -
    oddzielnej spółki kapitałowej (Spółka od Złota), która prowadzi sprzedaż złota
    inwestycyjnego zgodnie z zezwoleniem otrzymanym przez NBP.
    Pana Tokeny - walutę wirtualną można było również do Pana odsprzedać w celu uzyskania
    środków EUR w cenie wyliczanej w stosunku do ich wartości nominalnej wyrażonej w EUR
    - za potrąceniem opłaty manipulacyjnej np. 0,4% wartości. Pana Tokeny (Pana waluta
    wirtualna) - były przez Pana emitowane do klientów w postaci innych spółek kapitałowych
    będących podatnikami VAT zarejestrowanymi w Polsce (po wpłynięciu wynagrodzenia za
    uzyskanie od Pana alternatywnych środków płatniczych - sprzedaż im wyemitowanych
    Tokenów) - Dystrybutorów. Dystrybutorzy używali tych Tokenów w transakcjach na rynku
    wtórnym ze swoimi klientów, nadal w funkcji alternatywnego środka płatniczego.
    Emitowane regulaminowo przez Pana Tokeny w postaci waluty wirtualnej - do zapłaty w
    Pana ekosystemie - uzyskały w praktyce rynkowej drugi przypadek użycia biznesowego dla
    swojej funkcji alternatywnych środków płatniczych z użyciem ich jako waluta wirtualna na
    rynku wtórnym do innych zastosowań niż tylko zapłata w Pana ekosystemie za transakcje
    na platformie.
    Pana Tokeny były alternatywnym środkiem płatniczym, którego jedynym przeznaczeniem
    była funkcja środka płatniczego w świetle wyroku TSUE w sprawie C-264/14, gdzie za
    transakcje finansowe zostały uznane transakcje dotyczące walut nietradycyjnych, o ile
    waluty te zostały zaakceptowane przez strony transakcji jako alternatywny środek
    płatniczy wobec prawnych środków płatniczych i ich jedynym przeznaczeniem jest funkcja
    środka płatniczego. Ww. Tokeny miały jedyne przeznaczenie, którym była funkcja środka
    płatniczego zgodnie z tą wykładnią, ale w dwóch biznesowych przypadkach użycia:
    1. (Regulaminowo) jako alternatywny środek płatniczy w ograniczonej sieci akceptantów
    (Pana ekosystem z platformą do zakupu złota inwestycyjnego, gdzie za zakupy należało
    płacić Pana Tokenami).
    2. (W praktyce rynkowej) na rynku pierwotnym (na Pana platformie) i wtórnym (w tym na
    platformach nie prowadzonych przez Pana) jako alternatywny środek płatniczy dla celów
    rozliczeń w transakcjach spekulacyjnych na rynku, jak typowo dla wielu innych walut
    wirtualnych w powszechnym obrocie gospodarczym.
    Pana wątpliwości dotyczą określenia, czy miał Pan prawo do zastosowania zwolnienia od
    podatku dla obrotu emitowanymi przez Pana Tokenami na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7
    ustawy.

    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny
    pozwalający na objecie pojęciem „podatnik” te wszystkie podmioty, które prowadzą
    określoną działalność gospodarczą, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    W świetle powyższego mając na uwadze okoliczności sprawy należy stwierdzić, że w
    odniesieniu do czynności w zakresie emitowania i obrotu Tokenami działał Pan w
    charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, bowiem czynności te
    wykonywane były w sposób ciągły, zorganizowany i były prowadzone w celach
    zarobkowych. Podejmował Pan działania w celu emisji i obrotu Tokenami w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej.
    Jednocześnie wskazać należy, że wykonywane przez Pana, czynności polegające na emisji i
    obrocie Tokenami, nie stanowiły dostawy towarów, w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy,
    ponieważ w opisanym zdarzeniu Tokeny nie stanowiły towaru.
    Jak wskazano wcześniej, w art. 8 ust. 1 ustawy, przyjęto generalną zasadę, zgodnie z którą
    usługami są wszelkie odpłatne świadczenia, niebędące dostawą towarów. Stąd też
    stwierdzić należy, że definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję
    „dostawy towarów” i jest wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług, transakcji wykonywanych przez podatników w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej. Zatem określeniem „usługi” w przepisach ustawy
    o podatku od towarów i usług objęto obszerny krąg czynności, obejmujący swym
    zakresem zarówno czynności określone przez stosowne klasyfikacje statystyczne, jak i cały
    szereg innych świadczeń, które nie są ujęte w tych klasyfikacjach.
    W tym miejscu należy wskazać, że orzecznictwo TSUE wskazuje, że odpłatność ma miejsce,
    gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług, a
    otrzymanym wynagrodzeniem będącym świadczeniem wzajemnym; dostawcę towarów
    lub usługodawcę łączy z odbiorcą stosunek prawny, z którego wynika obowiązek dostawy
    towarów lub świadczenia usług oraz wysokość wynagrodzenia (świadczenia wzajemnego)
    za dokonanie tych czynności; wynagrodzenie jest wyrażalne w pieniądzu, co oznacza, że
    istnieje możliwość określenia ceny wyrażonej w pieniądzu w stosunku do świadczenia
    wzajemnego stanowiącego wynagrodzenie za dostawę towarów lub świadczenie usług.
    Wynagrodzenie (zapłata) może mieć postać zarówno świadczenia pieniężnego, jak i
    rzeczowego (określonego w naturze), np. w przypadku dostawy towaru w zamian za
    świadczenie usługi czy też w sytuacji zamiany towarów bądź usług. Zatem odpłatną
    dostawę towaru (odpłatne świadczenie usług) identyfikuje się zarówno w sytuacji
    klasycznej transakcji (pieniądze za towar/usługę), jak również w sytuacji np. wymiany
    barterowej.
    W przedmiotowej sprawie należy uznać, że sprzedaż Tokenów stanowiła odpłatne
    świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy. Za sprzedaż Tokenów uzyskiwał
    Pan wynagrodzenie, a sprzedaży dokonywał Pan na rzecz spółek kapitałowych będących
    podatnikami VAT zarejestrowanymi w Polsce. Występował zatem bezpośredni związek
    pomiędzy Pana czynnościami, a otrzymanym wynagrodzeniem, co bezsprzecznie wskazuje
    na wzajemność świadczeń.
    W związku z powyższym, w przedmiotowej sprawie wystąpiły przesłanki stanowiące
    podstawę do uznania Pana za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy,
    prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, a transakcje obrotu
    emitowanymi przez Pana Tokenami podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1, jako odpłatne świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1
    ustawy.
    Dokonując oceny Pana stanowiska w kwestii dotyczącej możliwości zastosowania
    zwolnienia od podatku wykonywanych czynności w zakresie sprzedaży Tokenów, należy
    wyjaśnić, że zarówno w treści ustawy o podatku od towarów i usług, jak i przepisach
    wykonawczych do niej, ustawodawca przewiduje dla niektórych czynności zwolnienie od
    podatku.

    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy:
      Zwalnia się od podatku transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące walut,
      banknotów i monet używanych jako prawny środek płatniczy, z wyłączeniem
      banknotów i monet będących przedmiotami kolekcjonerskimi, za które uważa się
      monety ze złota, srebra lub innego metalu oraz banknoty, które nie są zwykle używane
      jako prawny środek płatniczy lub które mają wartość numizmatyczną.
    Wskazane wyżej regulacje stanowią odzwierciedlenie krajowego porządku prawnego
    przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. str. 1 ze
    zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE.
    Zgodnie z art. 131 Dyrektywy 2006/112/WE:
      Zwolnienia przewidziane w rozdziałach 2-9 stosuje się bez uszczerbku dla innych
      przepisów wspólnotowych i na warunkach ustalanych przez państwa członkowskie w
      celu zapewnienia prawidłowego i prostego stosowania tych zwolnień oraz
      zapobieżenia wszelkim możliwym przypadkom uchylania się od opodatkowania,
      unikania opodatkowania i nadużyć.
    W myśl art. 135 ust. 1 lit. e Dyrektywy 2006/112/WE:
      Państwa członkowskie zwalniają transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące walut,
      banknotów i monet używanych jako prawne środki płatnicze, z wyłączeniem
      banknotów i monet będących przedmiotami kolekcjonerskimi, za które uważa się
      monety ze złota, srebra lub innych metali, jak również banknoty, które nie są zwykle
      używane jako prawny środek płatniczy lub które przedstawiają wartość
      numizmatyczną.
    Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, pojęcia używane do opisania zwolnień
    wymienionych w art. 13 szóstej dyrektywy powinny być interpretowane w sposób ścisły,
    ponieważ stanowią one odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatkiem VAT
    objęta jest każda dostawa towarów i każda usługa świadczona odpłatnie przez podatnika
    (wyrok TSUE z 19 listopada 2009 r. C-461/08 w sprawie Don Bosco Onroerend Goed BV).
    W tym miejscu należy wskazać na orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej
    z 22 października 2015 r. w sprawie C-264/14 Hedqvist, w którym TSUE rozpatrywał
    kwestię opodatkowania czynności wymiany waluty wirtualnej Bitcoin na walutę tradycyjną
    i odwrotnie.
    W ww. wyroku TSUE orzekł, że transakcje polegające na wymianie waluty tradycyjnej na
    walutę wirtualną „bitcoin” i odwrotnie dokonywane za zapłatą kwoty marży, którą stanowi
    różnica pomiędzy ceną, po której nabywana jest waluta, a ceną po jakiej jest
    sprzedawana, stanowią odpłatne świadczenie usług. Usługi takie są zwolnione od podatku
    na mocy art. 135 ust. 1 lit. e) Dyrektywy 2006/112/WE.
    Co istotne, tezy wyroku nie ograniczają się wyłącznie do waluty Bitcoin i dotyczą (po
    spełnieniu warunków wskazanych w wyroku) także innych walut nietradycyjnych. W pkt 49
    wyroku TSUE stwierdził bowiem, że:
      „transakcje dotyczące walut nietradycyjnych, czyli innych niż pieniądze, które są
      prawnymi środkami płatniczymi w jednym lub kilku krajach, o ile waluty te zostały
      zaakceptowane przez strony transakcji jako alternatywny środek płatniczy wobec
      prawnych środków płatniczych i ich jedynym przeznaczeniem jest funkcja środka
      płatniczego, stanowią transakcje finansowe”.
    TSUE stwierdził, że:
      „z kontekstu i celu art. 135 ust. 1 lit. e Dyrektywy wynika, że wykładnia tego przepisu,
      według której obejmuje on transakcje dotyczące tylko walut tradycyjnych, częściowo
      pozbawiłaby go skutków. (...) jedynym przeznaczeniem wirtualnej waluty Bitcoin jest

      funkcja środka płatniczego oraz, że jest ona w tym celu akceptowana przez niektórych
      przedsiębiorców. W konsekwencji należy dojść do wniosku, że art. 135 ust. 1 lit. e
      dyrektywy VAT obejmuje również świadczenie usług takich jak w postępowaniu
      głównym, które polegają na wymianie walut tradycyjnych na jednostki wirtualnej
      waluty Bitcoin i odwrotnie, dokonywane za zapłatą kwoty odpowiadającej marży
      wynikającej z różnicy pomiędzy ceną, po jakiej dany przedsiębiorca nabywa waluty, a
      ceną, po jakiej je sprzedaje klientom” (pkt 51-53 wyroku).
    Co prawda powołany wyżej wyrok TSUE w sprawie Hedqvist C-264/14 dotyczy wirtualnej
    waluty „Bitcoin”, jednakże w ocenie tut. Organu, stanowisko TSUE przedstawione w tym
    wyroku zachowuje swoją aktualność w odniesieniu do innych walut wirtualnych.
    W odniesieniu do powyższego należy zwrócić uwagę na to, że w świetle powołanego wyżej
    wyroku TSUE w sprawie C-264/14 za transakcje finansowe zostały uznane transakcje
    dotyczące walut nietradycyjnych, o ile waluty te zostały zaakceptowane przez strony
    transakcji jako alternatywny środek płatniczy wobec prawnych środków płatniczych i ich
    jedynym przeznaczeniem jest funkcja środka płatniczego. Wskazane warunki w
    przedstawionych przez Pana okolicznościach zostały spełnione, bowiem z wniosku
    wyraźnie wynika, że jedynym przeznaczeniem emitowanych przez Pana Tokenów była
    funkcja środka płatniczego. W opisie sprawy jednoznacznie Pan wskazał, że Pana Tokeny
    były alternatywnym środkiem płatniczym, którego jedynym przeznaczeniem była funkcja
    środka płatniczego.
    W związku z tym, do wykonanych przez Pana transakcji miało zastosowanie zwolnienie od
    podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy. W opisanych przez Pana okolicznościach
    mieliśmy bowiem do czynienia z transakcjami finansowymi dotyczącymi walut
    nietradycyjnych.
    Tym samym, dokonywane przez Pana czynności stanowiły usługi, które były objęte
    zwolnieniem od podatku, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 7 ustawy.
    Pana stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponosi
    Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym
    przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana
    interpretacja traci swą aktualność.
    Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
        2383 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.