Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.180.2025.2.RST
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-10
Teza: Posiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności
gospodarczej w Polsce, miejsce opodatkowania usług oraz
prawo do odliczenia podatku naliczonego.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
miejsce-miejsce opodatkowania
odliczenia-brak prawa do odliczenia
spółki-spółka zagraniczna
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz
podatnika
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
1

świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 marca 2025 r. wpłynął za pośrednictwem ePUAP Państwa wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy posiadania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w Polsce, miejsca opodatkowania usług oraz prawa do
    odliczenia podatku naliczonego. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie -
    pismem z 29 kwietnia 2025 r. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A. GmbH (dalej również jako: Wnioskodawca) jest spółką kapitałową prawa niemieckiego z
    siedzibą na terytorium Niemiec i jest zarejestrowanym na terytorium Niemiec
    podatnikiem podatku od wartości dodanej w rozumieniu Dyrektywy 2006/112/WE Rady z
    dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej
    (dalej: Dyrektywa VAT).
    W związku z planowanym w 2025 r. rozpoczęciem na terytorium Polski sprzedaży towarów
    (dostaw, dla których miejscem ich opodatkowania VAT jest terytorium Polski, w tym
    dostaw dokonywanych na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności
    gospodarczej), Wnioskodawca zamierza zarejestrować się do celów VAT w Polsce jako
    podatnik VAT czynny.
    Podstawowym przedmiotem działalności Wnioskodawcy na terytorium Polski będzie
    sprzedaż towarów realizowana za pośrednictwem należącej do Wnioskodawcy strony
    internetowej. Poprzez sprzedaż dokonywaną na terytorium Polski dla celów niniejszego
    wniosku Wnioskodawca rozumie dostawę towarów do Klientów, którzy dokonują odbioru
    towarów w miejscu położonym na terytorium Polski, przy czym ich przedmiotem nie są
    nowe środki transportu ani towary, o których mowa w art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11
    marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Dostawy te dokonywane będą zarówno na
    rzecz podmiotów prowadzących działalność gospodarczą na terytorium Polski, jak i osób
    fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej. Dostawy towarów do wskazanych
    przez Klientów miejsc ich odbioru będą następowały poprzez ich wysyłkę / transport z
    należących do Wnioskodawcy bądź prowadzonych na jego zlecenie magazynów
    mieszczących się na terytorium Niemiec. W przypadku gdy następują one na rzecz osób
    fizycznych, miejscem ich opodatkowania VAT jest Polska.
    Dokonując dostaw towarów na terytorium Polski Wnioskodawca będzie korzystał z usług
    nabywanych od zależnej od siebie spółki kapitałowej z siedzibą na terytorium Polski (dalej:
    Spółka PL), którą Wnioskodawca zamierza na terytorium Polski powołać. Spółka PL będzie
    podmiotem powiązanym z Wnioskodawcą w rozumieniu ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o
    podatku dochodowym od osób prawnych oraz Umowy między Rzecząpospolitą Polską a
    Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie
    podatków od dochodu i od majątku, podpisanej w Berlinie dnia 14 maja 2003 r. Spółka PL
    będzie aktywnie wspierała Wnioskodawcę w prowadzeniu sprzedaży na terytorium Polski.
    W szczególności Spółka PL na podstawie zawartej w formie pisemnej wieloletniej umowy
    będzie świadczyła na rzecz Wnioskodawcy usługi, których przedmiotem będzie:

    1) prowadzenie bieżących czynności związanych z procesem pozyskania przez
      Wnioskodawcę towarów tj. przemieszczenia towarów należących do Wnioskodawcy z
      terytorium UE (Niemiec) bądź zakupu towarów przez Wnioskodawcę i ich
      przemieszczenia na terytorium Polski w celu ich sprzedaży na terytorium Polski.
      Powyższym będą się zajmować wybrani pracownicy Spółki PL. Zakres czynności
      wykonywanych przez te osoby będzie odpowiadał czynnościom podejmowanym przez
      osoby pracujące w działach zakupów;
    2) dokonywanie czynności organizacyjnych na skutek których towary Wnioskodawcy w
      celu realizacji sprzedaży będą wysyłane z położonych w Niemczech magazynów
      bezpośrednio do polskich Klientów (na terytorium Polski);
    3) utrzymanie wskazanych przez Wnioskodawcę towarów w obrocie handlowym w Polsce
      i ich prezentacja w sieci internetowej, w tym również tworzenie tekstów opisów
      produktów lub ich poszczególnych kategorii, zdjęć produktów i banerów
      produktowych (zgodnie ze zleceniem Wnioskodawcy). W ramach tej działalności
      Spółka PL będzie też świadczyła usługi analizy rynku w Polsce w zakresie dotyczącym
      rodzaju towarów, które są przedmiotem sprzedaży Wnioskodawcy oraz
      funkcjonowania prowadzonego przez niego sklepu internetowego. Spółka PL będzie
      ponadto świadczyła na rzecz Wnioskodawcy usługi marketingowe, w tym zawierała
      umowy / dokonywała zleceń w następstwie których w Internecie bądź prasie
      zamieszczane będą materiały promujące Wnioskodawcę, a w szczególności stronę
      internetową za pośrednictwem której będzie on dokonywał sprzedaży na terytorium
      Polski;
    4) nawiązywanie i utrzymywanie relacji handlowych z Klientami Wnioskodawcy mającymi
      siedzibę / miejsce zamieszkania na terytorium Polski, na rzecz których Wnioskodawca
      będzie dokonywał sprzedaży na terytorium Polski. Powyższym będą się zajmować
      wybrani pracownicy Spółki PL. Zakres czynności wykonywanych przez te osoby będzie
      odpowiadał czynnościom podejmowanym przez osoby pracujące w działach obsługi
      klientów. Przykładowo, osoby te będą dokonywały czynności związanych z
      bezpośrednią obsługą Klienta, takich jak: prowadzenie korespondencji z Klientem /
      odpowiadanie na zapytania za pośrednictwem poczty elektronicznej, czatu,
      telefonicznie, czy weryfikowanie danych na tworzonych kontach Klientów
      (powiązanych ze sprzedażą na terytorium Polski), korygowanie tych danych, czy
      końcowo również usuwanie kont Klientów. Osoby te będą się też zajmowały
      negocjacjami, mediacją z Klientami czy doradztwem językowym. Osoby te nie będą
      natomiast posiadały umocowania do zawierania prawnie wiążących umów w imieniu
      Wnioskodawcy. Udzielenie takich pełnomocnictw nie będzie niezbędne dla sprzedaży
      towarów przez Wnioskodawcę do odbiorców na terytorium Polski, która będzie się
      odbywała poprzez platformę internetową zamieszczoną na należącej do
      Wnioskodawcy stronie internetowej;
    5) przeprowadzanie czynności dotyczących obsługi gwarancyjnej, reklamacji sprzedanych
      towarów bądź zwrotu towarów;
    6) zajmowanie się bieżącym administrowaniem stroną internetową poprzez którą
      Wnioskodawca będzie dokonywał sprzedaży towarów na rzecz Klientów
      polskojęzycznych tj. sprzedaży na terytorium Polski. Wnioskodawca zaznacza
      jednakże, że zarzadzanie ogólne stroną internetową, w tym jej całościową koncepcją
      pozostanie w jego gestii. Wnioskodawca będzie też nadzorował sposób wykonywania
      czynności związanych z bieżącym administrowaniem strony internetowej przez Spółkę
      PL.
    Wyżej wymienione działania będą stanowić podstawowy przedmiot działalności Spółki PL.
    Będą jednocześnie podstawowym rodzajem usług świadczonych przez Spółkę PL na rzecz
    Wnioskodawcy.

    Dodatkowo planowane jest, aby oprócz usług opisanych powyżej, Spółka PL świadczyła
    również na rzecz Wnioskodawcy następujące usługi:
    7) powierniczego zarządzania środkami pieniężnymi ze sprzedaży towarów przez
      Wnioskodawcę na terytorium Polski, jak również dokonywała zwrotnych przelewów
      należności otrzymanych na poczet sprzedaży dokonanej przez Wnioskodawcę w
      przypadku zwrotu towarów;
    8) usługi pośrednictwa w sprzedaży powierzchni reklamowej na stronie internetowej
      Wnioskodawcy (co do zasady służącej przede wszystkim sprzedaży przez
      Wnioskodawcę towarów na terytorium Polski) na rzecz podmiotów trzecich
      (reklamodawców).
    Wyżej wymienieni pracownicy Spółki PL, jak również inni jej pracownicy (jeśli zaistnieje
    taka potrzeba) będą występowali wobec osób trzecich jako osoby działające w imieniu
    Wnioskodawcy (z wyłączeniem umocowania do zawierania prawnie wiążących umów, jak
    również wyłączeniem możliwości negocjowania warunków handlowych umów
    zawieranych przez Wnioskodawcę).
    Wnioskodawca wyjaśnia też, że praca polskich pracowników, jak również osób
    współpracujących ze Spółką PL na podstawie umów zlecenia bądź umów współpracy w
    ramach działalności gospodarczej, będzie w wielu istotnych aspektach na bieżąco
    nadzorowana i uzgadniana z właściwymi osobami pracującymi bezpośrednio na rzecz
    Wnioskodawcy. W założeniach Wnioskodawcy osoby wyznaczone przez Wnioskodawcę
    (pracownicy Wnioskodawcy bądź inne osoby działające na zlecenie Wnioskodawcy i
    pozostające poza strukturą organizacyjną Spółki PL) będą miały bezpośredni wpływ na
    pracę osób pracujących / współpracujących ze Spółką PL.
    Powyżej opisane usługi świadczone przez Spółkę PL na rzecz Wnioskodawcy będą
    wykorzystywane do sprzedaży towarów na terytorium Polski - będą się wiązały z
    działaniami Wnioskodawcy jako polskiego podatnika VAT.
    Dokonując świadczenia usług na rzecz Wnioskodawcy, w tym takich, które bezpośrednio
    będą się wiązały z opodatkowaną VAT sprzedażą Wnioskodawcy na terytorium Polski,
    Spółka PL będzie korzystała zarówno z własnych zasobów, jak i nabywała towary i usługi
    od podmiotów trzecich. W celu dokonywania sprzedaży towarów na terytorium Polski
    Wnioskodawca będzie nabywał usługi również od innych podmiotów mających siedzibę na
    terytorium Polski, takie jak: usługi marketingowe, wynajmu nieruchomości, usługi
    magazynowania, usługi transportowe, rozwiązania IT dla sklepu internetowego.
    Poza działaniami Spółki PL, tj. pozostającymi w obszarze wyłącznej kompetencji
    Wnioskodawcy pozostanie natomiast zarządzanie prowadzoną działalnością gospodarczą
    jako całością, podejmowanie kluczowych decyzji w każdym z obszarów tej działalności, w
    tym np. co do zarządzania finansami, kształtu i formy strony internetowej, uzgadniania
    cen z dostawcami towarów będących przedmiotem odsprzedaży, jak również ustalenie
    podstawowego cennika po jakich towary są przez Wnioskodawcę zbywane.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
    1. w jaki sposób jest realizowana/zorganizowana działalność gospodarcza Wnioskodawcy
      w kraju siedziby działalności gospodarczej (należało ogólnie bez wskazywania
      szczegółów lecz w sposób niebudzący wątpliwości wskazać jaką działalność Spółka
      prowadzi w Niemczech oraz w sposób ogólny jakie zasoby osobowe i techniczne
      Spółka posiada w kraju siedziby);
    Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą na terytorium Niemiec z siedzibą w (...)
    jako spółka kapitałowa prawa niemieckiego. Podstawowym przedmiotem działalności
    Wnioskodawcy jest handel internetowy produktami farmaceutycznymi dostępnymi bez
    recepty oraz pokrewnymi, takimi jak przykładowo: suplementy diety, produkty medyczne,
    kosmetyki, środki higieniczne i pielęgnacyjne, artykuły zdrowotne, urządzenia do użytku

    domowego związane z ochroną zdrowia. Wnioskodawca na terytorium Niemiec posiada
    aptekę internetową z wysoce zautomatyzowanym centrum logistyki farmaceutycznej.
    Wnioskodawca posiada 8 domen internetowych za pośrednictwem, których oferuje
    produkty. Wnioskodawca jest przy tym podmiotem należącym do grupy kapitałowej
    prowadzącej działalność w tożsamym zakresie na terytorium kilku państw europejskich.
    Na terenie Niemiec Wnioskodawca zatrudnia ok. (...) osób.
    2. jakiego rodzaju towary Wnioskodawca zamierza sprzedawać na terytorium Polski za
      pośrednictwem strony internetowej, należało wyjaśnić;
    Wnioskodawca zamierza sprzedawać na terytorium Polski za pośrednictwem strony
    internetowej towary będące podstawowym przedmiotem jego działalności tj. produkty
    farmaceutyczne dostępne bez recepty oraz pokrewne, takie przykładowo jak: suplementy
    diety, produkty medyczne, kosmetyki, środki higieniczne i pielęgnacyjne, artykuły
    zdrowotne, urządzenia do użytku domowego związane z ochroną zdrowia.
    3. co oznacza, że „osoby wyznaczone przez Wnioskodawcę (...) będą miały bezpośredni
      wpływ na pracę osób pracujących/współpracujących ze Spółką PL”, należało wyjaśnić,
      w tym wskazać na czym ten bezpośredni wpływ będzie polegał oraz jakich aspektów
      pracy będzie dotyczył;
    Wnioskodawca zamierza prowadzić sprzedaż na terytorium Polski za pośrednictwem
    strony internetowej przy ścisłej współpracy ze Spółką PL. Współpraca ta ma być z
    założenia „ścisła” co oznacza, że nie będzie polegała wyłącznie na ogólnym zlecaniu Spółce
    PL realizacji określonych zadań, ale na codziennym kontakcie wyznaczonych przez
    Wnioskodawcę osób z osobami pracującymi / współpracującymi ze Spółką PL. Te
    wyznaczone osoby będą uprawnione do bezpośredniego nadzorowania, weryfikowania,
    czy też wskazywania kierunku działań w poszczególnych obszarach działalności, do czego
    osoby pracujące / współpracujące ze Spółką PL powinny się zastosować. Realizując zatem
    określone usługi wynikające z planowanej wieloletniej umowy osoby pracujące /
    współpracujące ze Spółką PL nie będą wyłącznie obowiązane do realizacji „ogólnie”
    nakreślonych w danych obszarach zadań wynikających z tej umowy i nakładanych na nich
    przez polski zarząd tej Spółki PL, ale w praktyce codziennego funkcjonowania będą
    uwzględniać bieżące wytyczne kierowane do nich na co dzień przez osoby wyznaczone
    przez Wnioskodawcę.
    4. czy Wnioskodawca będzie posiadał bezpośrednią kontrolę/nadzór/jakikolwiek wpływ
      na zasoby osobowe Spółki PL wykorzystywane do świadczenia usług na Państwa rzecz,
      w tym należało wskazać/opisać na czym ta kontrola będzie polegała i w jaki sposób
      będzie realizowana oraz czy będzie porównywalna do kontroli jaką Wnioskodawca
      sprawuje nad własnym zapleczem personalnym;
    Jak wyjaśniono w odpowiedzi na pytanie nr 3, w związku z planowaną ścisłą współpracą,
    wyznaczone przez Wnioskodawcę osoby będą nadzorowały, weryfikowały i uzgadniały
    sposób realizacji zadań przez poszczególne osoby pracujące / współpracujące ze Spółką
    PL, w tym udzielając szczegółowych wytycznych co do zalecanego sposobu działania. W
    tym aspekcie - funkcjonalnym - zdaniem Wnioskodawcy sprawowana kontrola będzie
    porównywalna do tej, jaką sprawuje nad własnym zapleczem personalnym.
    5. czy Wnioskodawca będzie miał wpływ na czas pracy zasobów osobowych Spółki PL
      oraz czy Wnioskodawca będzie miał wpływ, które zasoby osobowe Spółki PL mają
      realizować usługi na jego rzecz, należało wyjaśnić;
    Wnioskodawca będzie miał pośredni wpływ na czas pracy zasobów osobowych Spółki PL.
    Wnioskodawca będzie mieć wpływ na to, która z osób pracujących / współpracujących ze
    Spółką PL będzie odpowiedzialna ze realizację określonych zadań (wyznaczone przez
    Wnioskodawcę osoby będą uprawnione do bezpośredniego kontaktu z osobami w Spółce
    PL, w tym będą miały możliwość bezpośredniego zlecenia im realizacji określonych zadań).
    W sytuacjach standardowych będzie to następowało wyłącznie poprzez wzajemny kontakt
    tych osób, w przypadkach wymagających większego zaangażowania osób ze Spółki PL,

    będzie to następowało w uzgodnieniu z przełożonymi tych osób i w ramach ogólnej
    struktury organizacyjnej Spółki PL (wynikającego z umowy o pracę / umowy zlecenia,
    zakresu obowiązków, regulaminów pracy itp.). Wpływ Wnioskodawcy na czas pracy,
    możliwość zlecenia i przyporządkowania poszczególnych zadań do określonych osób w
    praktyce będzie zatem analogiczny do tego, jaki jest sprawowany przez osoby
    zarządzające dużym podmiotem gospodarczym.
    6. czy Wnioskodawca będzie posiadał bezpośrednią kontrolę/nadzór/jakikolwiek wpływ
      na zasoby techniczne oraz rzeczowe Spółki PL wykorzystywane do świadczenia usług
      na jego rzecz, w tym należało wskazać/opisać na czym ta kontrola będzie polegała i w
      jaki sposób będzie realizowana oraz czy kontrola ta będzie porównywalna do kontroli
      jaką Wnioskodawca sprawuje nad własnym zapleczem technicznym/rzeczowym;
    Wnioskodawca nie będzie posiadał bezpośredniej kontroli/nadzoru/wpływu na zasoby
    techniczne oraz rzeczowe Spółki PL wykorzystywane do świadczenia usług na jego rzecz.
    Wpływ taki - w sposób pośredni - będzie miał poprzez sprawowanie kontroli nad zasobami
    osobowymi Spółki PL.
    7. czy Wnioskodawca będzie miał wpływ która część zasobów technicznych/rzeczowych
      Spółki PL będzie wykorzystywana do świadczenia usług na jego rzecz;
    Zgodnie z wyjaśnieniem dotyczącym pkt 6 powyżej, Wnioskodawca nie będzie posiadał
    bezpośredniej kontroli/nadzoru/wpływu na zasoby techniczne oraz rzeczowe Spółki PL
    wykorzystywane do świadczenia usług na jego rzecz. Wpływ taki - w sposób pośredni -
    będzie miał poprzez sprawowanie kontroli nad zasobami osobowymi Spółki PL.
    8. czy Spółka PL będzie samodzielnie i niezależnie od Wnioskodawcy prowadziła
      działalność na terytorium Polski czy też będzie pozostawać w stosunku zależności do
      Wnioskodawcy organizacyjnej, prawnej, ekonomicznej, należało wyjaśnić okoliczności
      zdarzenia;
    Co do zasady Spółka PL w oparciu o właściwe przepisy Kodeksu Spółek Handlowych oraz
    inne bezwzględnie obowiązujące w sprawie przepisy prawa będzie w Polsce prowadziła
    działalność samodzielnie i niezależnie. W aspekcie praktycznym, wynikającym z tego, że
    Wnioskodawca będzie jedynym udziałowcem Spółki PL oraz z uwagi na wspólny cel
    gospodarczy oraz wiążącą Wnioskodawcę i Spółkę PL umowę wieloletnią, jak również w
    związku z brakiem sprecyzowania w zadanym pytaniu pojęcia „niezależności”, ocenę
    zakresu i stopnia niezależności Wnioskodawca pozostawia Organowi podatkowemu. W
    tym miejscu Wnioskodawca wyjaśnia natomiast dodatkowo, że będzie jedynym
    udziałowcem Spółki PL, która ekonomicznie zostanie przez niego powołana w celu
    aktywnego wsparcia Wnioskodawcy w prowadzeniu sprzedaży na terytorium Polski. Z tej
    perspektywy, tj. realizacji wspólnego celu gospodarczego, jak również mając na uwadze,
    że Zarząd Spółki PL będzie powoływany przez Wnioskodawcę, w granicach zakreślonych
    przepisami Kodeksu Spółek Handlowych i innych, mających zastosowanie bezwzględnie
    obowiązujących przepisów prawa, Spółka PL w ściśle określonych poniższych aspektach w
    praktyce będzie pozostawała w stosunku zależności do Wnioskodawcy:
        organizacyjnej, związanej ze sprawowaniem przez Wnioskodawcę kontroli nad
        zasobami osobowymi Spółki PL;
        organizacyjnej i prawnej, z tego względu, że Wnioskodawca jest jedynym
        udziałowcem Spółki PL, uprawnionym do powołania Zarządu Spółki PL;
        ekonomicznej, mając na uwadze, że co do zasady podstawowym przedmiotem
        działalności Spółki PL, w związku z którym Spółka PL będzie uzyskiwała przychody
        będzie świadczenie usług na rzecz Wnioskodawcy.

    Powyższe nie wyklucza tego, że Zarząd Spółki PL działając samodzielnie, w granicach
    prawach i w ramach możliwości ekonomicznych Spółki PL, będzie uprawniony do
    podejmowania innych korzystnych dla spółki przedsięwzięć gospodarczych.
    9. czy Wnioskodawca będzie posiadał bezpośrednią kontrolę nad zasobami osobowymi i
      technicznymi/rzeczowymi podmiotów trzecich (tj. podmiotów dokonujących świadczeń
      na rzecz Wnioskodawcy innych niż Spółka PL) wykorzystywanymi do świadczenia usług
      na Państwa rzecz, w tym należało wskazać/opisać na czym ta kontrola będzie polegała
      i w jaki sposób będzie realizowana;
    Wnioskodawca nie będzie sprawował bezpośredniej kontroli nad zasobami osobowymi i
    technicznymi/rzeczowymi podmiotów trzecich (tj. podmiotów dokonujących świadczeń na
    rzecz Wnioskodawcy innych niż Spółka PL) wykorzystywanymi do świadczenia usług na
    rzecz Wnioskodawcy.
    10. czy Spółka PL będzie świadczyła usługi tylko i wyłącznie na rzecz Wnioskodawcy czy
      również na rzecz innych podmiotów, należało wyjaśnić okoliczności zdarzenia;
    Co do zasady, Spółka PL będzie świadczyła usługi tylko i wyłącznie na rzecz Wnioskodawcy.
    Nie można wykluczyć, że w razie wystąpienia korzystnych ku temu okoliczności, Spółka PL
    podejmie również inne przedsięwzięcia gospodarcze (tj. inne niż świadczenie usług na
    rzecz Wnioskodawcy), działania takie nie są jednak obecnie planowane.
    11. gdzie, w Polsce czy w Niemczech, podejmowane będą istotne decyzje dotyczące
      działalności Wnioskodawcy na terytorium Polski;
    Istotne decyzje dotyczące działalności Wnioskodawcy na terytorium Polski będą
    podejmowane przez Wnioskodawcę na terytorium Niemiec.
    12. jakie zasoby techniczne i personalne Wnioskodawca będzie posiadał na terytorium
      Polski i w jaki sposób będzie je wykorzystywał;
    Wnioskodawca na terytorium Polski będzie posiadał zasoby personalne / osobowe,
    którymi w rozumieniu VAT będą osoby zatrudnione / współpracujące ze Spółką PL (o czym
    szerzej powyżej, w odpowiedziach udzielonych na pytania poprzedzające). Zasobami
    technicznymi posiadanymi przez Wnioskodawcę są natomiast w ocenie Wnioskodawcy
    zasoby Spółki PL, które kontroluje, choć nie bezpośrednio, lecz za pośrednictwem
    zasobów osobowych Spółki PL. Poza powyższymi, innych zasobów technicznych
    Wnioskodawca na terytorium Polski nie będzie posiadał.
    13. czy Wnioskodawca będzie wynajmował lub w jakiś inny sposób pozyskiwał na
      terytorium Polski jakieś ruchomości (np. maszyny, urządzenia itp.), jeśli tak należało
      wskazać jakie i w jakim celu będą wykorzystywane;
    Wnioskodawca na terytorium Polski nie będzie wynajmował lub w jakiś inny sposób
    pozyskiwał żadnych ruchomości (np. maszyn, urządzeń itp.).
    14. jakie nieruchomości Wnioskodawca będzie wynajmował na terytorium Polski oraz w
      jakim celu będzie je wynajmował (w opisie sprawy wskazano, że Wnioskodawca
      będzie nabywał od innych podmiotów m.in. usługi wynajmu nieruchomości), należało
      wyjaśnić;
    Co do zasady dostawy towarów do wskazanych przez Klientów miejsc ich odbioru będą
    następowały poprzez ich wysyłkę / transport z należących do Wnioskodawcy bądź
    prowadzonych na jego zlecenie magazynów mieszczących się na terytorium Niemiec.
    Wnioskodawca zaznacza jednak, że jest na etapie planowania, w którym rozważa
    rozpoczęcie sprzedaży na terytorium PL, na którym nie można wykluczyć, że z uwagi na
    przedmiot działalności Wnioskodawcy tj. działalność handlową, nie będzie korzystnym
    wynajęcie i utrzymywanie magazynu na terytorium Polski lub też, jako działanie
    równoważne, nabycie usług magazynowania (o czym w odpowiedzi na pytania kolejne).
    Przewidywanie takiej możliwości skłoniło Wnioskodawcę do jej przedstawienia w
    opisywanym we wniosku zdarzeniu przyszłym.

    15. w jakim celu Wnioskodawca będzie nabywał na terytorium Polski od innych
      podmiotów usługi magazynowania, należało wyjaśnić okoliczności zdarzenia;
    Zasadność nabycia takich usług przez Wnioskodawcę wystąpi, w przypadku, gdy z
    przyczyn ekonomicznych okaże się, że w przypadku dostaw większych ilości towarów
    bardziej uzasadnionym działaniem nie będzie wysyłka towarów z terytorium Niemiec
    bezpośrednio do Klientów końcowych w Polsce, ale zbiorcza wysyłka towarów na
    terytorium Polski, przepakowanie tych towarów i dopiero wówczas przesłanie tych
    towarów do polskich Klientów końcowych. Powyższego w obecnym momencie nie można
    przesądzić z uwagi na to, że sytuacja ta dotyczyć może różnych produktów, wpływ na nią
    może mieć wolumen uzyskiwanych obrotów, jak również aktualne ceny usług
    transportowych po których możliwe będzie nabycie tego rodzaju usług od pomiotów
    niemieckich i polskich i występujące pomiędzy nimi różnice.
    16. czy Wnioskodawca będzie posiadał na terytorium Polski pracowników
      (oddelegowanych do pracy na terytorium Polski lub pozyskanych na podstawie
      umów np. outsourcingu);
    Wnioskodawca co do zasady nie będzie posiadał na terytorium Polski pracowników
    (oddelegowanych do pracy na terytorium Polski lub pozyskanych na podstawie umów np.
    outsourcingu). Wnioskodawca zakłada natomiast możliwość czasowego (kilkudniowego),
    sporadycznego pobytu pracowników / współpracowników Wnioskodawcy w Polsce na
    zasadzie krótkotrwałego wyjazdu służbowego / delegacji służbowej.
    17. do wykonywania jakich czynności w imieniu Wnioskodawcy pracownicy Spółki PL
      będą posiadali upoważnienie/pełnomocnictwo, należało wymienić;
    Pracownicy / współpracownicy Spółki PL będą posiadali upoważnienie/pełnomocnictwo do:
        prowadzenia korespondencji z Klientem / odpowiadania na zapytania za
        pośrednictwem poczty elektronicznej, czatu, telefonicznie,
        weryfikowania danych na tworzonych kontach Klientów (powiązanych ze sprzedażą
        na terytorium Polski), korygowania tych danych, czy końcowo również usuwania
        kont Klientów,
        uczestnictwa w imieniu Wnioskodawcy w negocjacjach, mediacjach z Klientami (bez
        prawa do podjęcia końcowych decyzji tj. zatwierdzenie wypracowanych rezultatów
        będzie dokonywane przez osoby zatrudnione / współpracujące bezpośrednio z
        Wnioskodawcą),
        prowadzenia działań w obszarze marketingu internetowego oraz tworzenia treści
        na strony internetowe,
        poszukiwanie dostawców i negocjowanie warunków w celu wprowadzenia polskich
        produktów do oferty wnioskodawcy,
        poszukiwanie dostawców rozwiązań z obszaru e-commerce w celu zaoferowania
        tych rozwiązań polskim Klientom,
        kontaktu z przewoźnikami / podmiotami świadczącymi usługi transportowe w celu
        zapewnia przewozu towarów do Klientów w związku z realizacją zleceń na ich rzecz,
        w razie wystąpienie takiego obowiązku - przygotowywanie i składanie deklaracji
        VAT (plików JPK) w imieniu Wnioskodawcy do polskich organów podatkowych .
      18. czy usługi świadczone przez Spółkę PL w ramach umowy będą stanowić
        świadczenie kompleksowe, jeśli tak, to jakie zależności występują między
        świadczeniami wymienionymi w pkt 1-8 opisu sprawy i które ze świadczeń jest

        świadczeniem dominującym, czy też każda z wymienionych usług, mając na uwadze
        charakter tych świadczeń, traktowana będzie odrębnie i niezależnie od pozostałych
        usług, należało wyjaśnić;
    W ocenie Wnioskodawcy, usługi świadczone przez Spółkę PL na rzecz Wnioskodawcy w
    zakresach wskazanych w pkt 1-6 stanu faktycznego będą świadczeniem kompleksowym
    wspierającym proces sprzedaży towarów przez Wnioskodawcę do Klientów na terytorium
    Polski. Jest to wspólna płaszczyzna łącząca ze sobą wszystkie czynności (z wyłączeniem
    pkt. 7 i 8) jakie Spółka PL będzie wykonywała w ramach usług świadczonych na rzecz
    Wnioskodawcy. Podstawową usługę jaka będzie świadczona przez Spółkę PL na rzecz
    Wnioskodawcy można zatem określić jako usługę wsparcia i obsługi procesu sprzedaży i
    związaną z nią obsługę posprzedażową. Pomocniczym elementem tej usługi będzie usługa
    administrowania stroną internetową, poprzez którą sprzedaż będzie następowała.
    Usługami o odmiennym charakterze i rozliczanymi z perspektywy VAT odrębnie będą
    usługi wymienione przez Wnioskodawcę w pkt 7 i 8 tj.:
    7. powierniczego zarządzania środkami pieniężnymi ze sprzedaży towarów przez
      Wnioskodawcę na terytorium Polski, jak również dokonywanie zwrotnych przelewów
      należności otrzymanych na poczet sprzedaży dokonanej przez Wnioskodawcę w
      przypadku zwrotu towarów;
    8. usługi pośrednictwa w sprzedaży powierzchni reklamowej na stronie internetowej
      Wnioskodawcy (co do zasady służącej przede wszystkim sprzedaży przez
      Wnioskodawcę towarów na terytorium Polski) na rzecz podmiotów trzecich
      (reklamodawców).
    19. na czym konkretnie będą polegały usługi nabywane na terytorium Polski od
      podmiotów trzecich oraz do czego zobowiązane będą strony w związku z zawartymi
      umowami na świadczenie usług, w tym m.in.:
        a. w przypadku usług magazynowania należało wskazać:
            - czy Wnioskodawca będzie posiadał nieograniczony wstęp do magazynu,
            - czy przestrzeń magazynowa będzie określona, znana Wnioskodawcy i
              przeznaczona do jego wyłącznego użytku,
            - czy Wnioskodawca będzie decydował o rozmieszczeniu towarów, w
              przydzielonej określonej przestrzeni w magazynie podmiotu trzeciego,
        b. w przypadku usług transportowych należało wskazać na jakich trasach będzie
          odbywać się transport;
        c. w przypadku usług wynajmu nieruchomości należało wskazać jaką
          nieruchomość (np. biuro, magazyn) Wnioskodawca będzie wynajmował oraz
          czy będzie posiadał personel niezbędny do obsługi wynajmowanej
          nieruchomości;
    Jak Wnioskodawca wyjaśnił w złożonym Wniosku, co do zasady dostawy towarów do
    wskazanych przez Klientów miejsc ich odbioru będą następowały poprzez ich wysyłkę /
    transport z należących do Wnioskodawcy bądź prowadzonych na jego zlecenie
    magazynów mieszczących się na terytorium Niemiec. Wnioskodawca zaznacza jednak, że
    jest na etapie planowania, w którym rozważa rozpoczęcie sprzedaży na terytorium PL i
    powołanie Spółki PL, która będzie dla niego wsparciem w tej działalności. Wnioskodawca
    nie wyklucza jednak, że w związku rozpoczętą działalnością o takim profilu, może pojawić
    się konieczność nabycia od polskich podmiotów (innych niż Spółka PL) usług
    magazynowania (najmu nieruchomości - magazynu) i transportowych, w tym, w
    sporadycznych wypadkach, również w celu sprzedaży towarów bezpośrednio z terytorium
    Polski. Jak wyjaśniono w odpowiedzi na pytanie nr 15, zasadność takich nabycia takich
    usług wystąpi, w przypadku gdy z przyczyn ekonomicznych okaże się, że w przypadku
    dostaw większych ilości towarów bardziej uzasadnione okaże się nie bezpośrednie

    wysyłanie towarów z terytorium Niemiec do Klientów końcowych w Polsce, ale zbiorcza
    wysyłka towarów na terytorium Polski, przepakowanie tych towarów i dopiero wówczas
    przesłanie tych towarów do polskich Klientów końcowych. Konkretyzowanie zatem na
    obecnym etapie szczegółowych ustaleń dotyczących standardowych, typowych usług jakie
    Wnioskodawca może nabywać od podmiotów trzecich, jest zdecydowanie przedwczesne.
    Na obecnym etapie, w związku z planowanym profilem rozważanej działalności
    gospodarczej Wnioskodawca widzi potencjalną celowość nabycia od podmiotów trzecich
    usług magazynowych oraz usług transportowych celem przechowania / przepakowania i
    transportu towarów, które zamierza sprzedawać. Na obecnym etapie przedłożone przez
    Wnioskodawcę odpowiedzi są więc pewnym założeniem, wynikającym z doświadczenia
    gospodarczego Wnioskodawcy, nie można jednak wykluczyć, że w poszczególnych
    sytuacjach, konkretne rozwiązania umowne mogą być odmienne.
    Wnioskodawca na potrzeby niniejszego wniosku zakłada zatem, że:
        będzie zawierał umowy o świadczenie usług magazynowania, zarówno takie, w
        których będzie posiadał nieograniczony dostęp do magazynu, jak i takie, które będą
        ograniczały tę dostępność np. z uwagi na obowiązujące u świadczącego usługę
        godziny pracy;
        będzie zawierał umowy o świadczenie usług magazynowych, zarówno takie, w
        których przestrzeń magazynowa będzie określona, znana Wnioskodawcy i
        przeznaczona do jego wyłącznego użytku, jak i takie, w których przestrzeń ta
        Wnioskodawcy nie będzie znana i w ramach których przechowania należących do
        Wnioskodawcy towarów będzie następowało wraz z towarami należącymi do
        podmiotów trzecich;
        Wnioskodawca nie będzie decydował o rozmieszczeniu towarów w określonej
        przestrzeni w magazynie podmiotu trzeciego,
    Po doprecyzowaniu treści zapytania, Wnioskodawca wyjaśnia, że przez „usługi
    magazynowania” wskazane bezpośrednio w treści zapytania dotyczącego zdarzenia
    przyszłego rozumie usługi niemające charakteru usług związanych z nieruchomościami
    (opodatkowane zgodnie z art. 28b ustawy o VAT), tj. te usługi magazynowania
    /przechowywania towarów, w ramach których nie dysponuje swobodnie powierzchnią
    magazynową.
    Wnioskodawca zakłada, że nabywane usługi transportowe będą świadczone na trasach:
        z Niemiec do Polski, w związku z koniecznością przemieszczenia towarów z
        terytorium Niemiec, od niemieckich dostawców, bądź zlokalizowanych na
        terytorium Niemiec magazynów wykorzystywanych przez Wnioskodawcę do
        magazynów wykorzystywanych przez Wnioskodawcę na terytorium Polski lub do
        Klientów końcowych na terytorium Polski;
        krajowych (polskich), w związku z koniecznością przemieszczenia towarów z
        wykorzystywanych przez Wnioskodawcę magazynów znajdujących się na
        terytorium Polski do Klientów końcowych.
    Wnioskodawca rozważa możliwość wynajmu nieruchomości - magazynu. Wnioskodawca
    nie będzie posiadał personelu na terytorium Polski, w przypadku wystąpienia takiej opcji
    obsługa takiego magazynu musiałaby zostać zlecona podmiotom trzecim. Wnioskodawca
    podkreśla, że nie będzie wynajmować / posiadać biura na terytorium Polski.

      20. w związku z przeformułowaniem pytania wskazanie innych z punktu widzenia
        Wnioskodawcy okoliczności niezbędnych do interpretacji przepisów których
        Państwo oczekujecie.
    W związku z przeformułowaniem pytania o kwestie dotyczące ustalenia miejsca
    świadczenia i opodatkowania VAT usług świadczonych na rzecz Wnioskodawcy, po
    zweryfikowaniu zgodnie z wątpliwościami Wnioskodawcy, że w związku ze współpracą ze
    Spółką PL powstanie po jego stronie stałe miejsce prowadzenia działalności dla celów VAT,
    pytanie o ustalenie miejsca świadczenia i opodatkowania VAT nabywanych usług i prawo
    do odliczenia VAT po stronie Wnioskodawcy dotyczy sytuacji, co do zasady sporadycznych,
    w których po przemieszczeniu towarów na terytorium Polski (w ramach wysyłki towarów z
    Niemiec do Polski, nie powiązanej z dostawą na rzecz skonkretyzowanego Klienta
    Wnioskodawcy), Wnioskodawca nabywa od polskich podatników VAT czynnych usługi
    magazynowania / transportowe związane ze sprzedażą realizowaną przez Wnioskodawcę
    już z terytorium Polski.
    Pytanie (ostatecznie sprecyzowane w odpowiedzi na wezwanie)
    Czy w związku z charakterem działalności prowadzonej przez Spółkę A. GmbH na
    terytorium Polski, w odniesieniu do planowanego zdarzenia przyszłego, polegającego na
    nabywaniu przez Spółkę usług magazynowania towarów oraz usług transportowych od
    polskich czynnych podatników VAT, opodatkowanych zgodnie z art. 28b ustawy o VAT,
    należy uznać, że Spółka posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium
    kraju, będące odbiorcą tych świadczeń, w konsekwencji czego miejscem świadczenia tych
    usług jest terytorium kraju oraz Spółce będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku
    naliczonego wykazanego na fakturach dokumentujących wykonanie tych usług na
    zasadach ogólnych, określonych w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sprecyzowane w odpowiedzi na wezwanie)
    Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym należy uznać, że Spółka
    A. GmbH będzie posiadała na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług, będące „odbiorcą”
    usług magazynowania towarów oraz usług transportowych w rozumieniu art. 28b ust. 2
    ustawy o VAT. W konsekwencji, po złożeniu w Polsce zgłoszenia rejestracyjnego do VAT,
    jako podatnik VAT czynny, Spółka będzie miała prawo do odliczenia VAT naliczonego z
    faktur wystawionych przez usługodawców na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, pod
    warunkiem zaistnienia związku nabywanych usług z działalnością opodatkowaną.
    Przepisy ustawy o VAT z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej:
    ustawa o VAT) nie zawierają legalnej definicji stałego miejsca prowadzonej działalności.
    Ustawa o VAT wskazuje jedynie w art. 28b ust. 2, że: w przypadku gdy usługi są
    świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które
    znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem
    świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Ustalenie powyższego jest zatem istotne dla ustalenia miejsca świadczenia / miejsca
    opodatkowania VAT usług świadczonych na rzecz tego stałego miejsca prowadzenie
    działalności.
    Podobnie w art. 44 Dyrektywy 2006/112/WE RADY z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej: Dyrektywa VAT), postanowiono:
    Miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika działającego w takim charakterze jest
    miejsce, w którym podatnik ten posiada siedzibę swojej działalności gospodarczej. Jeżeli
    jednak usługi te są świadczone na rzecz stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej podatnika znajdującego się w miejscu innym niż jego siedziba działalności
    gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej. W przypadku braku takiej siedziby lub stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej miejscem świadczenia usług jest miejsce, w którym
    podatnik będący usługobiorcą ma stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.

    Pojęcie stałego miejsca działalności gospodarczej dla celów ustalenia miejsca świadczenia
    i opodatkowania VAT zostało natomiast zdefiniowane w art. 11 ust. 1 Rozporządzenia
    Wykonawczego Rady (UE) Nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki
    wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od
    wartości dodanej, w którym postanowiono:
    Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
    działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia
    - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie
    zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług
    świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej.
    Z powyższego rozporządzenia oraz z orzecznictwa w tym przedmiocie tj. zarówno w
    świetle orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości UE (dalej: TSUE) oraz orzecznictwa sądów
    administracyjnych wynika, że stałe miejsce prowadzenia działalności powinno
    charakteryzować się:
    1) wystarczającą stałością, czyli odpowiednią trwałością prowadzenia działalności
      gospodarczej na terytorium kraju;
    2) odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego by umożliwić
      podatnikowi dokonanie dostawy towarów lub świadczenie usług, w których
      uczestniczy;
    3) przy czym dla realizacji powyższego konieczne może być zawarcie umów o świadczenie
      usług lub umów najmu dotyczących zaplecza technicznego i personalnego, które nie
      podlegają rozwiązaniu w krótkim czasie oraz posiadanie przez zagraniczny podmiot
      kontroli nad zapleczem personalnym i technicznym oraz dysponowanie nim w sposób
      porównywalny do sytuacji, w której zaplecze personalne i techniczne stanowiłoby
      własności podatnika (za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22
      października 2021 r., sygn. akt I FSK 1519/19 i przywołanym tam orzecznictwem TSUE).
    Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, przesłanki te,
    warunkujące stwierdzenie, że podatnik posiada w innym państwie członkowskim UE stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT zostaną spełnione.
    Tytułem wstępu należy przede wszystkim zaznaczyć, że Wnioskodawca będzie prowadził
    na terytorium Polski działalność gospodarczą podlegającą opodatkowaniu VAT w Polsce,
    tj. polegającą na sprzedaży na terytorium Polski towarów niebędących nowymi środkami
    transportu ani towarami, o których mowa w art. 22 ust. 1 pkt 2. Powyższe będzie polegało
    przede wszystkim na dokonywaniu z terytorium Niemiec dostaw (sprzedaży wysyłkowej
    towarów innych niż środki transportu) na rzecz osób fizycznych nieprowadzących
    działalności gospodarczej na terytorium Polski. W takim przypadku, zgodnie z art. 22 ust. 1
    pkt 1a w związku z art. 22 pkt 22a ustawy o VAT, miejscem dostawy tych towarów
    (opodatkowania VAT) jest miejsce, w którym znajdują się one w dacie zakończenia ich
    wysyłki / transportu, a więc w tym przypadku - na terytorium Polski. Stosownie do tych
    przepisów miejscem dostawy towarów jest w przypadku: wewnątrzwspólnotowej
    sprzedaży towarów na odległość - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie
    zakończenia wysyłki lub transportu do nabywcy.
    Przez wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość rozumie się natomiast m.in.:
    dostawę towarów wysyłanych lub transportowanych przez dostawcę lub na jego rzecz, w
    tym wtedy, gdy dostawca uczestniczy pośrednio w transporcie lub wysyłce towarów, z
    terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium państwa członkowskiego
    zakończenia wysyłki lub transportu towarów do nabywcy, który jest podmiotem
    niebędącym podatnikiem (...). Dodatkowo, mogą wystąpić sytuacje, w których
    Wnioskodawca dokona nabycia i odsprzedaży towarów bezpośrednio na terytorium
    Polski. W świetle powyższego należy uznać, że Wnioskodawca będzie prowadził

    działalność gospodarczą na terytorium Polski w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT,
    (którą w świetle tego przepisu jest „wszelka działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców”, obejmująca w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
    towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych). Rozważenia wymaga natomiast to, czy w związku z tą działalnością
    Wnioskodawca będzie posiadał stałe miejsce prowadzenia działalności w rozumieniu VAT.
    Przede wszystkim stwierdzić należy, że spełniona zostanie podstawowa przesłanka
    występowania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej tj. działalność taką
    faktycznie na terytorium Polski Wnioskodawca będzie prowadził. Jest to zgodne z
    rozumieniem powyższego pojęcia zaprezentowanym przez Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej (dalej: Dyrektor KIS) m.in. w interpretacji indywidualnej z 1 sierpnia 2023 r. nr
    0114-KDIP1-2.4012.192.2023.2.RST:
    „Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców (...). Działalność gospodarcza obejmuje w
    szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Z uwagi na wskazane
    w powołanym wyżej przepisie kryteria, stwierdzić należy, że podmiot posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium
    infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność,
    w ramach której dokonuje czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług”.
    Jedną z przesłanek warunkujących powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności
    jest też posiadanie przez to miejsce wystarczającej stałości / trwałości w prowadzeniu
    działalności gospodarczej na terytorium danego kraju. Na sposób rozumienia „stałości
    miejsca prowadzenia działalności” wskazał Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej:
    Dyrektor KIS) m.in. w interpretacji indywidualnej z 1 sierpnia 2023 r. nr 0114-KDIP1-
    2.4012.192.2023.2.RST, stwierdzając następujące:
    „Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający”.
    W analizowanej sprawie, w której Wnioskodawca będzie prowadził działalność na
    terytorium Polski przesłanka ta zostanie spełniona. Działalność Wnioskodawcy
    prowadzona na terytorium Polski będzie miała charakter stały i trwały, na co będzie
    wskazywało m.in. to, że będzie prowadzona na podstawie wieloletniej umowy o
    współpracę zawartej ze Spółką PL, jak również zaangażowanie kapitałowe Wnioskodawcy
    w prowadzenie działalności na terytorium Polski - Spółka PL będzie spółką kapitałową
    prawa polskiego z dominującym w niej udziałem kapitałowym Wnioskodawcy.
    Wnioskodawca zaznacza też, że ma przy tym świadomość, że samo kontrolowanie
    zależnej spółki zagranicznej nie jest przesłanką wystarczającą do tego, aby uznać, że
    posiada on stałe miejsce prowadzenia działalności w innym państwie członkowskim,

    niemniej jest to jeden z argumentów wpierających takie stanowisko, w szczególności w
    zakresie „stałości”, czy „niezmienności” tego rodzaju działalności, przemawiający za jego
    wystąpieniem.
    Odpowiednia dla stałego miejsca prowadzenia działalności struktura w zakresie zaplecza
    personalnego i technicznego oznacza możliwość prowadzenia na terytorium danego
    państwa członkowskiego działalności gospodarczej w oparciu o znajdujący się na
    terytorium danego państwa personel i korzystając z umiejscowionych tam zasobów
    technicznych. W orzecznictwie podkreśla się przy tym, że dla ustalenia, czy dany podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w innym państwie UE konieczne jest
    wprawdzie posiadanie odpowiedniego zaplecza personalnego i technicznego, niemniej nie
    oznacza to, że musi być on „własne”, w tym znaczeniu, że nie odnosi się ono wyłącznie do
    umów zawartych bezpośrednio z danymi osobami, bądź nie oznacza konieczności
    posiadania prawa własności w odniesieniu do zasobów technicznych umiejscowionych na
    danym terytorium. Powyższe może zostać zrealizowane również na podstawie umów
    zawartych z podmiotami trzecimi. Istotne jest wówczas to, aby kontrola sprawowana nad
    zapleczem personalnym i technicznym była porównywalna do kontroli sprawowanej nad
    własnym zapleczem / zasobami. Zasadność takiego stanowiska potwierdza również
    Dyrektor KIS w wydawanych interpretacjach indywidualnych. Tytułem przykładu można
    wskazać interpretację Dyrektora KIS z 24 lutego 2023 r. nr 0114-KDIP1-2.4012.587.2022.2.
    JO, w której stwierdzono, że:
    „Jednocześnie do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i
    technicznego, podatnikowi musi jednak przysługiwać - na podstawie wymogu
    wystarczającej stałości miejsca działalności - porównywalna kontrola nad zapleczem
    personalnym i technicznym.
    Na podstawie wymienionych przesłanek można uznać, że jeżeli dany podmiot posiada w
    danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną), cechującą się
    odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie.
    Bez znaczenia pozostaje natomiast - co należy podkreślić - czy są to pracownicy
    zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, czy też „własna” infrastruktura.
    Orzecznictwo TSUE wskazuje bowiem, że także korzystanie z zasobów ludzkich i
    technicznych innego podmiotu może prowadzić do powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności w innym kraju”.
    Podobnie uznał Dyrektor KIS w przywoływanej już interpretacji z 1 sierpnia 2023 r. nr 0114-
    KDIP1-2.4012.192.2023.2.RST:
    Jednocześnie do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i
    technicznego, podatnikowi musi jednak przysługiwać - na podstawie wymogu
    wystarczającej stałości miejsca działalności - porównywalna kontrola nad zapleczem
    personalnym i technicznym.
    W tym kontekście przedstawiając zdarzenie przyszłe Wnioskodawca wyjaśnił, że praca
    polskich pracowników, jak również osób współpracujących ze Spółką PL na podstawie
    umów zlecenia bądź umów współpracy w ramach działalności gospodarczej będzie na
    bieżąco nadzorowana i uzgadniania z właściwymi osobami pracującymi bezpośrednio na
    rzecz Wnioskodawcy, co będzie dotyczyło przeważającej części działalności Spółki PL tj.
    zarządzanie całością działalności, zakupami, marketingiem, obsługą Klienta końcowego.
    Osoby wyznaczone przez Wnioskodawcę (pracownicy Wnioskodawcy bądź inne osoby
    działające na zlecenie Wnioskodawcy i pozostające poza strukturą organizacyjną Spółki PL)
    będę miały bezpośredni wpływ na pracę osób pracujących / współpracujących ze Spółką
    PL.
    Zasadne jest zatem stwierdzenie, że w oparciu o umowę zawartą ze Spółką PL i faktyczny
    sposób jej realizacji (opisane zdarzenie przyszłe) Wnioskodawca będzie sprawował

    rzeczywistą kontrolę nad zapleczem osobowym i zasobami technicznymi
    umiejscowionymi na terytorium Polski.
    W orzecznictwie oraz rozstrzygnięciach sądów administracyjnych wskazuje się również, że
    cechą stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej jest możliwość prowadzenia
    przez to miejsce działalności w sposób samodzielny, co oznacza z jednej strony możliwość
    dokonywania przez strukturą przynależną do tego miejsca czynności podlegających
    opodatkowaniu VAT, jak i samodzielnego wykorzystania nabywanych w tym celu towarów
    bądź usług.
    Jak wskazano w cytowanych wyżej interpretacjach Dyrektora KIS z 24 lutego 2023 r. nr
    0114-KDIP1-2.4012.587.2022.2.JO oraz z 1 sierpnia 2023 r. nr 0114-KDIP1-
    2.4012.192.2023.2.RST (i przywołanym tam orzecznictwie):
    „Ponadto orzeczenie NSA z 3 października 2019 r. (I FSK 980/17) porusza kwestię
    „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej: „To, czy
    posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane
    każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i
    środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta
    właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana
    struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować
    nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem
    prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno
    mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje.
    Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe
    miejsce prowadzenia działalności”.
    W tym miejscu należy zaznaczyć, że w ocenie Wnioskodawcy należące do Spółki PL
    zaplecze osobowe i zasoby techniczne będzie na tyle znaczące, że obiektywnie będzie
    umożliwiało samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej z wykorzystaniem
    wyłącznie tych zasobów, a jednocześnie będą to działania, które faktycznie będą wspierały
    dokonywanie przez Wnioskodawcę sprzedaży opodatkowanej VAT na terytorium Polski.
    Przemawia za tym całokształt działań jakie zostaną podjęte przez Spółkę PL / strukturę
    stanowiącą w ocenie Wnioskodawcy jego stałe miejsce prowadzenia działalności dla celów
    VAT. W tym kontekście należy przede wszystkim podkreślić, że niżej wymienione działania
    będą spójnym procesem, począwszy od prowadzenia działalności marketingowej,
    zmierzającej do pozyskania Klienta, do dokonania sprzedaży i obsługi posprzedażowej. Na
    działania te będą się składały m.in. wskazane w zdarzeniu przyszłym:
        prowadzenie bieżących czynności związanych z procesem pozyskania przez
        Wnioskodawcę towarów (dział zakupów);
        prowadzenie działań marketingowych promujących Wnioskodawcę / sprzedawane
        przez niego towary;
        nawiązanie i utrzymanie relacji handlowych z Klientami Wnioskodawcy mającymi
        siedzibę / miejsce zamieszkania na terytorium Polski (dział obsługi klienta);
        bieżąca obsługa strony internetowej, za pomocą której Wnioskodawca będzie
        sprzedawał towary na terytorium Polski;
        dokonywanie czynności organizacyjnych / logistycznych na skutek których towary
        Wnioskodawcy w celu realizacji sprzedaży tj. zamówień złożonych przez polskich
        Klientów Wnioskodawcy będą do nich wysyłane z położonych w Niemczech
        magazynów na terytorium Polski;

        prowadzenie obsługi posprzedażowej (czynności dotyczące obsługi gwarancyjnej,
        reklamacji itp.).
    Zdolność do prowadzenia tych działań należy uznać za potwierdzenie „samodzielności”
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie, w jakim jest to
    niezbędne dla uznania, że planowana struktura będzie stanowić stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej Wnioskodawcy. Jednocześnie powyższe
    potwierdza, że jest to struktura umożliwiająca - zgodnie ze wskazówkami wynikającymi z
    orzecznictwa - „konsumpcję” tj. wykorzystanie nabywanych towarów lub usług do
    dokonywania czynności opodatkowanych VAT.
    W tych okolicznościach, zasadności uznania, że Wnioskodawca będzie posiadał w Polsce
    stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nie wyklucza fakt, że w podstawowej
    części działalności sprzedaż będzie dokonywana bezpośrednio przez Wnioskodawcę tj.
    Wnioskodawca, a nie Spółka PL będzie stroną umów sprzedaży towarów zawieranych z
    polskimi Klientami. Dla takiej kwalifikacji w ocenie Wnioskodawcy bez znaczenia pozostaje
    również to, że sprzedaż dokonywana będzie za pośrednictwem należącej do
    Wnioskodawcy strony internetowej - obiektywnie, Spółka PL mogłaby dokonywać tego
    rodzaju sprzedaży za pośrednictwem zewnętrznych popularnych platform internetowych,
    specjalizujących się w świadczeniu tego rodzaju usług. Zatem należy uznać, że należące do
    Spółki PL zaplecze osobowe i środki techniczne w świetle przedstawionych okoliczności
    będą wystarczająco „samodzielne” aby można ją było uznać za stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej dla celów VAT. W tym kontekście istotne jest bowiem to, czy
    analizowane miejsce ma potencjalną zdolność do prowadzenia sprzedaży opodatkowanej,
    a nie czy z perspektywy wyłącznie ściśle „prawnej” ją realizuje.
    Powyższe potwierdza przytaczana już przez Wnioskodawcę, interpretacja Dyrektora KIS z
    1 sierpnia 2023 r. nr 0114-KDIP1-2.4012.192.2023.2.RST, gdzie organ stwierdził:
    „Przyjąć zatem należy, że infrastruktura techniczna i zaangażowanie osobowe musi
    pozostawać w ścisłym związku z dokonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu.
    Zatem koniecznym jest dla uznania za stałe miejsce prowadzenia działalności aby to
    miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, lecz także samo mogło wykonywać
    czynności podlegające opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, nie jest
    konieczne dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot
    świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne również aby stworzona
    struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług
    dostarczonych na własne potrzeby”.
    Dodatkowo podkreślenia wymaga, że w niniejszej sprawie nie występuje sytuacja, w której
    stałe miejsce prowadzenia działalności dla celów VAT wywodzone będzie wyłącznie na
    podstawie usług świadczonych przez Spółkę PL i jednocześnie nabywanych przez
    Wnioskodawcę tj. kwestia przykładowo rozstrzygnięta wyrokiem NSA z dnia 19 kwietnia
    2023 r. I FSK 506/20:
    „(...) nie można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej”
    zagranicznego usługobiorcy w rozumieniu art. 11 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego w
    zw. z art. 28b ust. 2 ustawy o VAT, jeżeli to samo zaplecze personalne i techniczne, które
    ma zostać udostępnione spółce zagranicznej przez spółkę krajową, i które zdaniem
    organów podatkowych pozwala na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia
    działalności spółki zagranicznej w kraju, stanowi również zaplecze, dzięki któremu spółka
    krajowa świadczy usługi na rzecz spółki zagranicznej - skarżącej. To samo bowiem
    zaplecze personalne i techniczne nie może być wykorzystywane jednocześnie do
    świadczenia i odbioru tych samych usług (pkt 54)”.
    W niniejszej sprawie usługi nabywane przez Wnioskodawcę od Spółki PL umożliwiające
    jednocześnie sprawowanie przez Wnioskodawcę kontroli, będą wykorzystywane do

    świadczenia przez Wnioskodawcę na terytorium Polski czynności innego rodzaju tj.
    dokonywania opodatkowanych VAT dostaw towarów.
    Należy też zauważyć, że przedstawione w niniejszym wniosku zdarzenie przyszłe jest
    odmienne od tego, jakie było przedmiotem orzeczenia TSUE z 7 kwietnia 2022 r., sygn. C-
    333/20. W orzeczeniu tym TSUE stwierdził:
    Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12
    lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15
    marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy
    interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim
    nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie
    członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów
    udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na
    zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji,
    mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży.
    W przedstawionej sprawie Spółka PL będzie podmiotem zależnym od Wnioskodawcy i
    będzie świadczyła na jego rzecz m.in. usługi wymienione w wyżej cytowanym wyroku
    TSUE, przy czym usługi te będą miały bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży
    Wnioskodawcy. Niemniej jednak w sprawie rozstrzyganej przez TSUE podmiot zależny
    (spółka rumuńska) nie mógł zostać uznany za tworzący strukturę pozwalającą stwierdzić,
    że spółka dominująca ma stałe miejsce prowadzenia działalności w państwie siedziby
    spółki zależnej, z tej przyczyny, że spółka zależna nie uczestniczyła w procesie sprzedaży, a
    tym samym świadczone przez nią usługi nie były wykorzystywane do czynności
    podlegających opodatkowaniu VAT w tym państwie:
    W niniejszej sprawie z okoliczności faktycznych przedstawionych przez sąd odsyłający
    wynika, że usługi reklamowe i marketingowe świadczone przez spółkę rumuńską na rzecz
    spółki niemieckiej miały przede wszystkim na celu lepsze informowanie w Rumunii
    przedsiębiorców z sektora ochrony zdrowia i konsumentów o produktach
    farmaceutycznych sprzedawanych przez ową spółkę niemiecką. Pracownicy spółki
    rumuńskiej ograniczali się do przyjmowania zamówień pochodzących od dziewięciu
    dystrybutorów hurtowych produktów leczniczych w Rumunii i przekazywania ich spółce
    niemieckiej, a także do przekazywania wystawianych przez nią faktur klientom w tym
    państwie członkowskim. Spółka ta nie uczestniczyła bezpośrednio w sprzedaży i w
    dostawie produktów leczniczych spółki niemieckiej ani nie zaciągała zobowiązań wobec
    podmiotów trzecich w imieniu tej ostatniej spółki.
    W kontekście takiego stanu faktycznego TSUE uznał, że z uwagi na to, że „to samo
    zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych
    samych usług” spółka niemiecka nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej na terytorium Rumunii.
    W analizowanej sprawie przedstawione zdarzenie przyszłe jest odmienne. Poza
    świadczeniem tego rodzaju usług jak w przywołanym wyroku TSUE, Spółka PL będzie brała
    czynny udział w organizacji procesu sprzedaży Wnioskodawcy na rzecz Klientów mających
    siedzibę / miejsce zamieszkania na terytorium Polski (w przypadku tych ostatnich, w
    procesie sprzedaży podlegającej opodatkowaniu VAT w Polsce). W przedstawionej sprawie
    nie wystąpi zatem wyłącznie „nabycie i odbiór samych usług”, ale ze strony Spółki PL
    (rozumianej przez Wnioskodawcę jako stałe miejsce własnej działalności w Polsce),
    podjęte zostaną działania ukierunkowane na zewnątrz tj. zmierzające do sprzedaży
    towarów na rzecz podmiotów trzecich. Istotne jest również to, że w przedstawionej
    sprawie dokonując sprzedaży na terytorium Wnioskodawca będzie nabywał usługi
    również od innych podmiotów mających siedzibę na terytorium Polski. Usługi te, w
    powiązaniu ze świadczeniami Spółki PL i wykorzystywane przez zaplecze osobowe Spółki
    PL całościowo będą zmierzały do dokonywania przez Wnioskodawcę sprzedaży towarów
    na rzecz polskich Klientów.

    Końcowo nie bez znaczenia w sprawie będzie również to, że Spółka PL ma zdolności
    umożliwiające jej sprawowanie zarządu środkami pieniężnymi - będzie świadczyła na rzecz
    Wnioskodawcy usługi powierniczego zarządzania środkami pieniężnymi, jak również
    będzie dokonywała zwrotnych przelewów należności otrzymanych na poczet sprzedaży
    dokonanej przez Wnioskodawcę w przypadku zwrotu towarów.
    Podsumowując, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca będzie posiadał w
    Polsce dla celów VAT stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. W
    szczególności należy uznać, że będą za tym przemawiać:
    1. dokonywanie przez Wnioskodawcę czynności podlegających opodatkowaniu VAT w
      Polsce;
    2. sprawowanie nadzoru i kontroli nad bieżącym wykonywaniem pracy przez zaplecze
      osobowe Spółki PL i tym samym jej środkami technicznymi;
    3. stałość analizowanej struktury;
    4. względna „samodzielność” struktury Spółki PL (działającej jednak w ramach
      podporządkowania Wnioskodawcy), potencjalnie umożliwiająca jej prowadzenie
      działalności gospodarczej, w tym umożliwiająca jej wykorzystanie nabywanych
      towarów i usług do prowadzenia działalności gospodarczej (sprzedaży) podlegającej
      opodatkowaniu VAT;
    5. działania Spółki PL nie będą się ograniczały wyłącznie do działań, które są
      bezpośrednio wykorzystywane przez Wnioskodawcę, ale będą też polegać na
      aktywnym uczestnictwie w procesie sprzedaży Wnioskodawcy na terytorium Polski.
    Zatem, zdaniem Wnioskodawcy, zasadnym jest uznanie, że w przedstawionych
    okolicznościach, Wnioskodawca dla celów rozliczenia podatku VAT będzie posiadał w
    Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
      Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się przez to terytoria państw
      członkowskich Unii Europejskiej.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów
      oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w
    rozdziale 3 działu V ustawy.
    Stosownie do art. 28a ustawy:
      Na potrzeby stosowania ww. rozdziału:
      1. ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
      a. podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
        art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b. osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od
        wartości dodanej;
      2. podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia
        usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich
        świadczonych na jego rzecz usług.
    Powołany art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy, która ma
    zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Według tej regulacji,
    podatnikiem jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca
    odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2
    ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność
    gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.
    Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1,
      art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:
      W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1

    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu
    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej. W takiej sytuacji, miejscem
    świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla
    którego ta usługa jest świadczona.
    Natomiast stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy:
      w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      kwotę podatku naliczonego stanowi
      1. suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu
      a. nabycia towarów i usług
      b. dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
    W myśl art. 88 ust. 4 ustawy:
      obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96,
      z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Jak wynika z cytowanych wyżej przepisów prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od
    towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których
    następstwem jest określenie podatku należnego. Przedstawiona powyżej zasada wyklucza
    zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego związanego z usługami i towarami, które nie są w ogóle wykorzystywane do
    czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności
    zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.
    Ponadto ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego
    pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych oraz
    niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa
    listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego
    o kwotę podatku naliczonego.
    I tak, zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:
      nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku
      lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy
      transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona
      od podatku.
    Z opisu sprawy wynika, że podstawowym przedmiotem działalności Spółki A. GmbH jest
    handel internetowy produktami farmaceutycznymi dostępnymi bez recepty oraz
    pokrewnymi. W 2025 r. Spółka planuje rozpocząć sprzedaż towarów za pośrednictwem
    strony internetowej na terytorium Polski, w tym dostaw na rzecz osób fizycznych
    nieprowadzących działalności gospodarczej. Dostawy towarów do wskazanych przez
    Klientów miejsc ich odbioru będą następowały poprzez ich wysyłkę/transport z należących
    do Wnioskodawcy bądź prowadzonych na jego zlecenie magazynów mieszczących się na
    terytorium Niemiec. Dokonując dostaw towarów na terytorium Polski Spółka będzie
    korzystała z usług nabywanych od podmiotu zależnego z siedzibą na terytorium Polski tj.

    Spółki PL, którą Wnioskodawca zamierza na terytorium Polski powołać. Na podstawie
    zawartej w formie pisemnej wieloletniej umowy Spółka PL będzie świadczyła na rzecz
    Wnioskodawcy usługi wsparcia i obsługi procesów sprzedaży oraz obsługi
    posprzedażowej. Powyżej wskazane usługi świadczone przez Spółkę PL na rzecz
    Wnioskodawcy będą wykorzystywane do sprzedaży towarów na terytorium Polski - będą
    się wiązały z działaniami Wnioskodawcy jako polskiego podatnika VAT. Ponadto w celu
    dokonywania sprzedaży towarów na terytorium Polski Wnioskodawca będzie nabywał
    usługi również od innych podmiotów mających siedzibę na terytorium Polski, takie jak:
    usługi marketingowe, wynajmu nieruchomości, usługi magazynowania, usługi
    transportowe, rozwiązania IT dla sklepu internetowego.
    Na tle tak przedstawionego opisu sprawy Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy
    Spółka A. GmbH będzie posiadała na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług, będące
    „odbiorcą” usług magazynowania towarów oraz usług transportowych w rozumieniu art.
    28b ust. 2 ustawy o VAT. W konsekwencji, po złożeniu w Polsce zgłoszenia rejestracyjnego
    do VAT, jako podatnik VAT czynny, Spółka będzie miała prawo do odliczenia VAT
    naliczonego z faktur wystawionych przez usługodawców na podstawie art. 86 ust. 1
    ustawy o VAT, pod warunkiem zaistnienia związku nabywanych usług z działalnością
    opodatkowaną.
    Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności
    określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie
    wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia,
    jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach
    członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak” siedziba działalności
      gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, stałe
      miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie możliwie jak najbardziej
      precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić stosowanie tych pojęć w
      praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności
      gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które

      charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie
      zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które
      wykonuje:
      a. art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
      b. począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE;
      c. do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
      d. art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by
      uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie
      zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów
      lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując
    się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje
    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym
    zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok z 3 czerwca 2021 r. w sprawie C- 931
    /19 (Titanium), wyrok z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C- 333/20 (Berlin Chemie A.
    Menarini SRL), wyrok z dnia 29 czerwca 2023 r. w sprawie C-232/22 (Cabot Plastics
    Belgium SA), wyrok z dnia 13 kwietnia 2024 r. w sprawie C-533/22 (SC Adient Ltd & Co.
    KG). Podobne tezy zawiera orzecznictwo krajowe np. I FSK 1194/20, I FSK 1679/20 oraz I SA
    /Gl 521/23.
    Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów
    administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których
    zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak
    wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:

      działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane
    podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało
    towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające
    opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności
    podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest
    konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył
    usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura
    działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na
    własne potrzeby.
    Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym
    infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego
    rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez
    ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE
    wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być
    konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze
    udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich
    wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w
    sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny
    podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.
    TSUE rozważał również, czy współpraca pomiędzy podmiotami powiązanymi powoduje
    powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie.
    I tak, w wyroku z 7 maja 2020 r. sygn. C-547/18 w sprawie Dong Yang Electronics TSUE
    stwierdził, że: „usługodawca nie może wywieść istnienia na terytorium państwa
    członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki mającej
    siedzibę w państwie trzecim, wyłącznie opierając się na fakcie, że spółka ta posiada w tym
    państwie członkowskim spółkę zależną”. Przy czym, Trybunał zastrzegł, że spółka zależna
    może stanowić stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej swej spółki
    dominującej, ale tylko wtedy, gdy spełnione są materialne przesłanki ustanowione
    Rozporządzeniem, w szczególności w jego art. 11, które należy oceniać w kontekście
    rzeczywistości gospodarczej i handlowej. W związku z tym, uznanie danego miejsca za
    stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nie może zależeć wyłącznie od
    statusu prawnego zainteresowanego podmiotu. Powiązania kapitałowe nie oznaczają,
    same w sobie, że zaplecze polskiego podmiotu zależnego, tj. polskiej spółki powiązanej
    kapitałowo z zagranicznym usługobiorcą, jest bezpośrednio zależne od tego usługobiorcy,
    nawet wówczas, gdy podmiot ten świadczy usługi niezbędne dla wykonywania przez
    usługobiorcę czynności opodatkowanych w Polsce.
    W analizowanej sprawie istotny jest również wyrok z 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20.
    Sprawa ta dotyczy spółki niemieckiej, która regularnie sprzedaje w Rumunii produkty
    farmaceutyczne w celu zaopatrzenia na bieżąco dystrybutorów hurtowych produktów
    leczniczych. Zgodnie z tym wyrokiem spółki niemiecka i rumuńska zawarły umowę

    marketingową, regulacyjną, reklamową i o świadczenie usług reprezentacji. Na mocy
    zawartej umowy spółka rumuńska zobowiązała się aktywnie promować produkty spółki
    niemieckiej w Rumunii. W szczególności spółka rumuńska została zobowiązana do
    zapewnienia i utrzymania usługi świadczonej zgodnie z prawem w celu rozwiązywania
    problemów związanych z reklamą, informacją i promocją w imieniu i na rachunek spółki
    niemieckiej. Spółka rumuńska zobowiązała się również do podjęcia wszelkich niezbędnych
    działań w kwestiach regulacyjnych w celu zapewnienia, by spółka niemiecka była
    uprawniona do dystrybucji swych produktów w Rumunii, do zapewnienia pomocy w
    badaniach klinicznych oraz w innych działaniach w zakresie badań naukowych i
    rozwojowych, a także do zapewnienia odpowiedniej dostawy literatury medycznej i
    materiałów promocyjnych zatwierdzonych przez spółkę niemiecką. Do zadań spółki
    rumuńskiej należało ponadto przyjmowanie zamówień na produkty farmaceutyczne
    pochodzące od dystrybutorów hurtowych w Rumunii i przekazywanie ich spółce
    niemieckiej. Miała ona również przetwarzać faktury i przekazywać je klientom spółki
    niemieckiej.
    Badając kwestię istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki
    niemieckiej w Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej,
    Trybunał wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r.
    w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady
    2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr
    282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006
    /112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie
    członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym
    państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na
    podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których
    świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i
    reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.
    TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie
    jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która
    charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był
    uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam
    sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne
    udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich
    organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki
    któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku
    Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do
    realizacji i odbioru tych samych świadczeń.
    Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r.,
    sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są
    odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług.
    Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby
    umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi
    słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi.
    Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i
    techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą
    w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce
    prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie
    wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych
    usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

    Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C#533/22, w
    którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca
    siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z
    usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim,
    posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że
    obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o
    świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę
    działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług
    świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie
    członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w
    rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego
    świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia
    jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”
    Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE i przepisy prawa oraz przedstawione
    okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka A. GmbH nie będzie posiadała w Polsce
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie zorganizuje bowiem na
    terytorium kraju odpowiednich zasobów umożliwiających samodzielne prowadzenie
    działalności gospodarczej w sposób stały. Z treści wniosku wynika, że Spółka planuje
    rozpocząć sprzedaż towarów za pośrednictwem strony internetowej na terytorium Polski,
    w tym dostaw na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej.
    Dostawy towarów do wskazanych przez Klientów miejsc ich odbioru będą następowały
    poprzez ich wysyłkę/transport z należących do Wnioskodawcy bądź prowadzonych na jego
    zlecenie magazynów mieszczących się na terytorium Niemiec. Dokonując dostaw towarów
    na terytorium Polski Spółka będzie korzystała z usług nabywanych od podmiotu zależnego
    z siedzibą na terytorium Polski tj. Spółki PL, którą Wnioskodawca zamierza na terytorium
    Polski powołać. Na podstawie zawartej w formie pisemnej wieloletniej umowy Spółka PL
    będzie świadczyła na rzecz Wnioskodawcy usługi wsparcia i obsługi procesów sprzedaży
    oraz obsługi posprzedażowej. Wskazane usługi świadczone przez Spółkę PL na rzecz
    Wnioskodawcy będą wykorzystywane do sprzedaży towarów na terytorium Polski.
    Ponadto w celu dokonywania sprzedaży towarów na terytorium Polski Wnioskodawca
    będzie nabywał usługi również od innych podmiotów mających siedzibę na terytorium
    Polski, takie jak: usługi marketingowe, wynajmu nieruchomości, usługi magazynowania,
    usługi transportowe, rozwiązania IT dla sklepu internetowego.
    Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać
    każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną
    spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego,
    ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. Co
    jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest
    konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to
    może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i
    infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być
    dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim
    kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. W analizowanej
    sprawie Spółka nie będzie posiadała na terytorium Polski pracowników (oddelegowanych
    do pracy na terytorium Polski lub pozyskanych na podstawie umów np. outsourcingu).
    Ponadto Spółka nie będzie wynajmowała lub w jakiś inny sposób pozyskiwała żadnych
    ruchomości (np. maszyn, urządzeń itp.) na terytorium Polski. Spółka wskazała natomiast,
    że na terytorium Polski będzie posiadała zasoby personalne / osobowe, którymi są osoby
    zatrudnione/współpracujące ze Spółką PL. Natomiast zasobami technicznymi posiadanymi

    przez Spółkę będą zasoby Spółki PL, które kontroluje, choć nie bezpośrednio, lecz za
    pośrednictwem zasobów osobowych Spółki PL. Poza powyższymi, innych zasobów
    technicznych Spółka na terytorium Polski nie będzie posiadała.
    Należy jednak wskazać, że jak wynika z wniosku Spółka nie będzie posiadała
    bezpośredniej kontroli/nadzoru/wpływu nad zasobami technicznymi oraz rzeczowymi
    Spółki PL wykorzystywanymi do świadczenia usług na jej rzecz. Wpływ taki - jednak tylko w
    sposób pośredni - Spółka będzie miała poprzez sprawowanie kontroli nad zasobami
    osobowymi Spółki PL. Natomiast takiej pośredniej kontroli nie można uznać, że jest
    porównywana do tej jaką Wnioskodawca sprawuje nad własnym zapleczem technicznym
    /rzeczowym. Wnioskodawca będzie natomiast posiadał bezpośrednią kontrolę nad
    zapleczem personalnym Spółki PL. W związku z planowaną ścisłą współpracą, wyznaczone
    przez Spółkę osoby będą nadzorowały, weryfikowały i uzgadniały sposób realizacji zadań
    przez poszczególne osoby pracujące / współpracujące ze Spółką PL, w tym udzielając
    szczegółowych wytycznych co do zalecanego sposobu działania. Wnioskodawca będzie
    miał codziennym kontakt z osobami pracującymi/współpracującymi ze Spółką PL, będzie
    mieć wpływ na to, która z osób pracujących/współpracujących ze Spółką PL będzie
    odpowiedzialna ze realizację określonych zadań oraz, co istotne, będzie miała wpływ na
    czas pracy zasobów osobowych Spółki PL. Zatem należy zgodzić się z Wnioskodawcą, że
    sprawowana przez niego kontrola nad zapleczem personalnym Spółki PL będzie
    porównywalna do tej, jaką sprawuje nad własnym zapleczem osobowym.
    Mając na uwadze powyższe należy uznać, że Spółka nie będzie posiadała żadnych
    własnych zasobów personalnych na terytorium Polski, ale będzie korzystać z personelu
    usługodawcy tj. Spółki PL i będzie sprawować nad tym personelem kontrolę
    porównywalną do tej jaką sprawuje nad własnym zapleczem. W konsekwencji kryterium
    posiadania odpowiedniego zaplecza personalnego na terytorium Polski zostanie
    spełnione. Natomiast w zakresie zaplecza technicznego/rzeczowego Spółka nie będzie
    posiadać takich własnych zasobów na terytorium Polski oraz nie będzie posiadać
    bezpośredniej kontroli nad zasobami technicznymi/rzeczowymi Spółki PL tj. kontroli
    porównywalnej do tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Zatem kryterium posiadania
    odpowiedniego zaplecza technicznego/rzeczowego na terytorium Polski nie zostanie
    spełnione.
    Dodatkowo należy wskazać, iż Spółka nie będzie sprawowała bezpośredniej kontroli nad
    zasobami osobowymi i technicznymi/rzeczowymi podmiotów trzecich (tj. podmiotów
    dokonujących świadczeń na rzecz Wnioskodawcy innych niż Spółka PL) wykorzystywanymi
    do świadczenia usług na rzecz Wnioskodawcy.
    Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest
    również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o
    wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej)
    trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały
    one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że
    struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a
    nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi
    być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej
    lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.
    Ponownie wskazać należy, że Spółka nie posiada w Polsce żadnych zasobów technicznych.
    Ponadto Spółka nie posiada również kontroli nad zapleczem technicznym/rzeczowym
    Spółki PL porównywalnej do tej jaką sprawuje nad własnym zapleczem. Dodatkowo
    istotne decyzje dotyczące działalności Spółki na terytorium Polski będą podejmowane
    przez Wnioskodawcę na terytorium Niemiec. Natomiast pracownicy Spółki PL nie będą
    posiadali umocowania do zawierania prawnie wiążących umów, jak również możliwości
    negocjowania warunków handlowych umów zawieranych przez Wnioskodawcę. Zatem,
    skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów technicznych
    /rzeczowych niezbędnych do prowadzenia działalności w zakresie handlu towarami

    poprzez własną stronę internetową nie można uznać, że spełnione jest kryterium stałości,
    bowiem kryterium to należy odnieść do obecności zarówno zasobów personalnych jak i
    technicznych/rzeczowych.
    Należy również zwrócić uwagę na cytowany już wyrok TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. Z
    wyroku tego wynika, że z perspektywy określania stałego miejsca prowadzenia
    działalności istotne jest ustalenie charakteru zaplecza personalnego i technicznego. TSUE
    orzekł, że to samo zaplecze personalne nie może być wykorzystywane jednocześnie do
    świadczenia i odbioru tych samych usług. Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie
    powinien być uznany za stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu,
    przynajmniej w zakresie tych usług, które świadczy dla tego innego podmiotu. Odnosząc
    powyższe do Państwa sytuacji należy stwierdzić, że Spółka PL będzie świadczyć na rzecz
    Spółki określone usługi, a to oznacza, że w przypadku uznania istnienia stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej, to samo zaplecze zasobów personalnych jak i
    technicznych Spółki PL byłoby wykorzystywane zarówno do świadczenia usług na rzecz
    Spółki jak i ich odbioru. Tym samym, zgodnie z wyrokiem TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022
    r. takie miejsce nie powinno być uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności. W
    podobnym tonie wypowiada się również TSUE w wyroku z dnia 13 czerwca 2024 r. o sygn.
    C#533/22 wskazując, że zaplecze personalne i techniczne w kraju usługodawcy musi być
    odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są usługi na rzecz Spółki.
    W kontekście omawianego wyroku bez znaczenia pozostaje również fakt, że co do zasady,
    Spółka PL będzie świadczyła usługi tylko i wyłącznie na rzecz Wnioskodawcy. W
    powołanym wyroku Trybunał bowiem wskazał, jak już powyżej cytowano, że „spółka
    mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada
    tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i
    personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi
    marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ
    na wielkość sprzedaży”. Zatem fakt, że Spółka PL wykorzystuje swoje zaplecze personalne i
    techniczne wyłącznie na rzecz Wnioskodawcy nie powoduje powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.
    Ponadto, stosowanie do orzeczenia TSUE z 7 maja 2020 r. w sprawie C#547/18, spółka
    mająca siedzibę w jednym państwie nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w innym państwie, tylko ze względu na fakt, iż posiada tam spółkę zależną
    wspierającą jej działalność. Trybunał wskazał, że „(...) art. 44 dyrektywy 2006/12 oraz art.
    11 ust. 1 i art. 22 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego nr 282/2011 należy interpretować
    w ten sposób, że usługodawca nie może wywieść istnienia na terytorium państwa
    członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki z siedzibą w
    państwie trzecim z samego faktu, że spółka ta posiada w tym państwie członkowskim
    spółkę zależną, oraz że usługodawca ten nie jest zobowiązany do badania, w celu
    dokonania takiej oceny, stosunków umownych łączących te dwa podmioty”.
    W przypadku posiadania w Polsce spółki zależnej przez spółkę dominującą istotna jest
    analiza wszystkich przesłanek, przede wszystkim ustanowionych rozporządzeniem
    wykonawczym nr 282/2011 i jego art. 11. Przesłanki te należy oceniać w kontekście
    rzeczywistości gospodarczej i handlowej, gdyż uwzględnienie rzeczywistości gospodarczej i
    handlowej stanowi podstawowe kryterium dla stosowania wspólnego systemu VAT .
    Jednakże powiązania kapitałowe nie oznaczają, same w sobie, że zaplecze polskiego
    podmiotu zależnego, tj. polskiej spółki powiązanej kapitałowo z zagranicznym
    usługobiorcą, jest bezpośrednio zależne od tego usługobiorcy, nawet wówczas, gdy
    podmiot ten świadczy usługi niezbędne dla wykonywania przez usługobiorcę czynności
    opodatkowanych w Polsce.
    W konsekwencji, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy
    stwierdzić, że mając na uwadze aktualne orzecznictwo TSUE Wnioskodawca nie będzie
    posiadał stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

    Natomiast odnosząc się do Państwa wątpliwości dotyczących miejsca opodatkowania
    usług magazynowania towarów oraz usług transportowych nabywanych od polskich
    podatników, które jak Państwo wskazali opodatkowane będą zgodnie z art. 28b ustawy,
    wskazać należy, że Wnioskodawca posiada siedzibę działalności gospodarczej na
    terytorium Niemiec oraz jak jednocześnie ustaliłem nie będzie posiadał w Polsce stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. A zatem, miejscem opodatkowania dla
    ww. usług, do których stosuje się ogólną zasadę dotyczącą ustalania miejsca świadczenia
    usług, o której mowa w art. 28b ust. 1 ustawy będzie kraj siedziby Spółki (usługobiorcy) tj.
    terytorium Niemiec. Tym samym, ww. usługi nie będą opodatkowane w Polsce. W
    konsekwencji Wnioskodawca (podmiot nieposiadający siedziby ani stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski) nie będzie miał prawa do
    odliczenia podatku naliczonego z tytułu zakupu usług magazynowania towarów oraz usług
    transportowych, bowiem transakcje te nie będą objęte zakresem opodatkowania
    podatkiem VAT w Polsce. Jednakże, gdyby usługodawcy omyłkowo udokumentowali ww.
    usługi świadczone na rzecz Wnioskodawcy fakturami zawierającymi polski VAT, Spółka na
    podstawie art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy nie będzie miała prawa do odliczenia podatku
    naliczonego wynikającego z takich faktur.
    Zatem Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa wyroków i interpretacji indywidualnych
    mających potwierdzić prawidłowość stanowiska Spółki co do posiadania w Polsce stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej należy zwrócić uwagę, że wyroki oraz
    interpretacje indywidualne są wydawane w indywidualnych sprawach i nie wiążą w
    sprawach innych podatników, co jest zrozumiałe zważywszy na różnorodność i
    odmienność okoliczności faktycznych występujących w każdej z indywidualnych spraw
    podlegających rozstrzygnięciu. Powołane przez Państwa wyroki oraz interpretacje
    rozstrzygają w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym odmiennym od opisu zdarzenia
    przyszłego przedstawionego we wniosku. Posiadanie stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej należy oceniać przez pryzmat konkretnego przypadku, bowiem
    ze względu na branżę w jakiej działa dany podmiot wymagane/wykorzystywane zaplecze
    techniczne i organizacyjne będzie inne. Zatem powołane przez Wnioskodawcę we
    własnym stanowisku wyroki oraz interpretacje, wydane dla innych podmiotów w ich
    indywidualnej sprawie, nie mogą być podstawą do zaakceptowania stanowiska Spółki, że
    posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawiliście i stanu
    prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jednocześnie wskazujemy, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym
    przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.

        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.