Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.623.2025.1.KF
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-10
Teza: Obowiązki płatnika w związku z finansowaniem kosztów
uczestnictwa pracowników kontrahentów w branżowych
szkoleniach oraz wydarzeniach targowych o charakterze
informacyjno; edukacyjnym.
Słowa kluczowe: kontrahent
obowiązek-obowiązek płatnika
przychód-powstanie przychodu
przychód-przychody z innych źródeł
szkolenie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.-
Informacje o przychodach z innych źródeł.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne
źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 42a-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 3 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy obowiązków płatnika w związku z finansowaniem kosztów
    uczestnictwa pracowników kontrahentów w branżowych szkoleniach oraz wydarzeniach
    targowych o charakterze informacyjno-edukacyjnym. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Prowadzą Państwo działalność handlową w branży (...), dostarczając sprzęt, aparaturę i
    produkty do (...) oraz do podmiotów prywatnych prowadzących działalność w zakresie (...).
    W ramach zawieranych umów sprzedaży, w sytuacjach określonych indywidualnie w
    kontrakcie, zobowiązują się Państwo – po spełnieniu określonych warunków przez
    nabywcę (np. osiągnięcie określonego poziomu zakupów, lojalność kontraktowa) – do
    sfinansowania na rzecz pracowników podmiotów trzecich (Państwa klientów) kosztów
    uczestnictwa w branżowych szkoleniach, a także związanych z tym kosztów transportu i
    noclegu.
    Szkolenia te organizowane są zarówno przez Państwa, jak i przez firmy zewnętrzne,
    niepowiązane z Państwem, a uczestniczą w nich osoby wskazane imiennie przez
    kontrahenta (Państwa klienta). Płatność za te usługi kierowana jest przez Państwa
    bezpośrednio do organizatorów szkoleń i hoteli. Uczestnicy nie otrzymują żadnych
    środków pieniężnych. Finansowanie tych kosztów następuje w ramach wykonania
    zobowiązania umownego przez Państwa.
    Analogiczny model finansowania stosowany jest również w przypadku udziału wskazanych
    imiennie pracowników kontrahentów w targach branżowych i wydarzeniach o charakterze
    informacyjno-edukacyjnym. Koszty uczestnictwa w tego rodzaju wydarzeniach (w tym
    opłaty za wstęp, transport, noclegi) ponoszone są bezpośrednio przez Państwa na rzecz
    organizatorów lub podmiotów świadczących usługi logistyczne. Uczestnicy tych wydarzeń
    nie prezentują własnych produktów ani usług – udział ma charakter pasywny,
    informacyjno-obserwacyjny, służący zaznajomieniu się z nowościami rynkowymi oraz
    budowaniu relacji biznesowych. Również i w tym przypadku, finansowanie stanowi
    realizację zobowiązania wynikającego z umowy zawartej pomiędzy Państwem a Państwa
    kontrahentem (jako jednostką organizacyjną), a nie świadczenie kierowane bezpośrednio
    do osób fizycznych.

## Pytanie

Czy finansując koszty uczestnictwa wskazanych imiennie pracowników kontrahentów
    (Państwa klientów) w branżowych szkoleniach oraz wydarzeniach targowych o
    charakterze informacyjno-edukacyjnym – w tym koszty udziału, transportu i noclegów – są
    Państwo zobowiązani do wystawienia informacji PIT-11, przyjmując, że po stronie tych
    osób powstaje przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń podlegający opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W Państwa ocenie, w opisanym stanie faktycznym nie ciąży na Państwu obowiązek
    wystawienia informacji PIT-11 ani obliczenia i pobrania podatku dochodowego od osób
    fizycznych z tytułu nieodpłatnych świadczeń.

    Finansowanie kosztów uczestnictwa w szkoleniach i wydarzeniach branżowych (w tym
    kosztów transportu i noclegów) wskazanych imiennie pracowników kontrahentów jest
    realizacją zobowiązania umownego zawartego między Państwem a Państwa klientem
    (kontrahentem –jednostką organizacyjną). Świadczenie to nie jest kierowane
    bezpośrednio do pracowników kontrahenta jako osób fizycznych, lecz stanowi element
    relacji biznesowej pomiędzy podmiotami gospodarczymi. Nie pozostają Państwo w
    żadnym stosunku prawnym – ani cywilnoprawnym, ani faktycznym – z uczestnikami
    szkoleń czy targów.
    Udział pracowników kontrahentów w wydarzeniach o charakterze edukacyjnym lub
    informacyjnym, w których nie prezentują oni własnych produktów ani usług, nie skutkuje
    powstaniem po ich stronie realnego przysporzenia majątkowego. Finansowanie ma
    charakter pośredni i służy realizacji interesów gospodarczych kontrahenta jako jednostki,
    a nie osób fizycznych. Brak jest tym samym podstaw do uznania, że po stronie
    uczestników powstaje opodatkowany przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń.
    W świetle powyższego, nie są Państwo zobowiązani do sporządzania i przekazywania
    informacji PIT-11 na rzecz tych osób.
    Stanowisko to znajduje potwierdzenie zarówno w interpretacjach indywidualnych
    organów podatkowych, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych, które wskazują, że
    nie każde świadczenie przypisane osobie fizycznej stanowi automatycznie przychód
    podlegający opodatkowaniu, w szczególności jeśli świadczenie nie ma dla niej
    konkretnego wymiernego charakteru lub służy realizacji celów gospodarczych innego
    podmiotu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 199 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają zatem wszelkie
    dochody osiągane przez podatnika, z wyjątkiem tych dochodów, które zostały
    enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę jako zwolnione od podatku, bądź od
    których zaniechano poboru podatku, w drodze rozporządzenia wydanego przez Ministra
    Finansów.
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Przy czym, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do przepisów tej ustawy, odrębnymi źródłami przychodów są m. in. określone
    w art. 10 ust. 1 pkt 9:
      Inne źródła.
    Jak natomiast stanowi art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 tej
    ustawy. W związku z tym, każde świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie
    stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w
    art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy – jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Na podmiotach dokonujących świadczeń z powyższego tytułu ciążą z kolei obowiązki
    informacyjne wynikające z art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, zgodnie z którym:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z
      wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c
      oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
      zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na
      podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić
      informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją
      podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje
      zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi
      skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w
      sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.
    Przepisy ustawy podatkowej nie zawierają definicji nieodpłatnych świadczeń, o których
    mowa w art. 11 ust. 1 i art. 20 ust. 1 tej ustawy.
    Rozumienie tego pojęcie zostało jednak wypracowane w judykaturze. W uchwałach z 18
    listopada 2002 r., sygn. akt FPS 9/02 oraz z 16 października 2006 r., sygn. akt FPS 1/06
    Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie tego terminu w oparciu o przepisy ustawy
    o podatku dochodowym od osób prawnych. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że na
    gruncie tej ustawy, termin „nieodpłatne świadczenie” ma „szerszy zakres niż w prawie
    cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których
    następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia
    prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest
    nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie
    majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W uchwale z 24 maja 2010 r.,
    sygn. akt II FPS 1/10, NSA potwierdził powyższe stanowisko uznając, że ma ono również
    zastosowanie do podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” – w kontekście świadczeń
    pracowniczych – była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w
    wyroku z 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13, stwierdził, że za przychód pracownika mogą być
    uznane świadczenia, które:

    - po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
      dobrowolnie),
    - po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły
      mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
      ponieść,
    - po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest
      dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, obiektywne kryterium – wystąpienia po stronie
    pracownika przysporzenia majątkowego (korzyści) – nie jest natomiast spełnione, gdy
    pracodawca proponuje pracownikom udział w spotkaniach integracyjnych czy
    szkoleniowych, choćby organizowanych poza miejscem pracy (imprezy wyjazdowe). W tym
    przypadku, nawet jeśli pracownik uczestniczy w spotkaniu (konferencji, szkoleniu)
    dobrowolnie, po jego stronie nie pojawia się korzyść, choćby w postaci zaoszczędzenia
    wydatku.
    Natomiast bez elementu realnego w postaci otrzymania korzyści przez pracownika nie
    uzyskuje on przychodu; nie występuje zdarzenie, z którym ustawa wiąże powstanie
    obowiązku podatkowego. Tym bardziej, bez skonkretyzowanego i indywidualnie
    przypisanego świadczenia, brak podstaw do określenia jego wysokości. Tak więc, udział w
    spotkaniu (wyjeździe) integracyjnym czy szkoleniu zaoferowanym przez pracodawcę
    pracownikom, nie oznacza uzyskania przychodu przez pracownika, gdyż (...) nie ma
    podstaw, by świadczenie adresowane do wszystkich przypisać indywidualnym
    uczestnikom, jako ich wymierną korzyść.
    W tym miejscu należy zauważyć, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r.
    odnosi się do pracowników. Jednakże zawarte w nim wskazania Trybunału
    Konstytucyjnego – odnoszące się do pracowników – mogą stanowić wskazówkę przy
    ustalaniu ewentualnego przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń również dla osób
    niebędących pracownikami.
    W świetle powyższego – mimo bardzo szerokiego ujęcia w art. 20 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych przychodów z tzw. innych źródeł – nie każde świadczenie
    spełnione na rzecz osoby fizycznej, bez ustalonej za nie zapłaty, jest świadczeniem
    podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Przedstawiony stan faktyczny wniosku wskazuje, że w ramach zawieranych umów
    sprzedaży, w sytuacjach określonych indywidualnie w kontrakcie, zobowiązują się
    Państwo – po spełnieniu określonych warunków przez nabywcę (np. osiągnięcie
    określonego poziomu zakupów, lojalność kontraktowa) – do sfinansowania na rzecz
    pracowników podmiotów trzecich (Państwa klientów) kosztów uczestnictwa w branżowych
    szkoleniach, a także związanych z tym kosztów transportu i noclegu.
    Szkolenia te organizowane są zarówno przez Państwa, jak i przez firmy zewnętrzne,
    niepowiązane z Państwem, a uczestniczą w nich osoby wskazane imiennie przez
    kontrahenta (Państwa klienta). Płatność za te usługi kierowana jest przez Państwa
    bezpośrednio do organizatorów szkoleń i hoteli. Uczestnicy nie otrzymują żadnych
    środków pieniężnych. Finansowanie tych kosztów następuje w ramach wykonania
    zobowiązania umownego przez Państwa.
    Analogiczny model finansowania stosowany jest również w przypadku udziału wskazanych
    imiennie pracowników kontrahentów w targach branżowych i wydarzeniach o charakterze
    informacyjno-edukacyjnym. Koszty uczestnictwa w tego rodzaju wydarzeniach (w tym
    opłaty za wstęp, transport, noclegi) ponoszone są bezpośrednio przez Państwa na rzecz
    organizatorów lub podmiotów świadczących usługi logistyczne. Uczestnicy tych wydarzeń
    nie prezentują własnych produktów ani usług – udział ma charakter pasywny,
    informacyjno-obserwacyjny, służący zaznajomieniu się z nowościami rynkowymi oraz
    budowaniu relacji biznesowych. Również i w tym przypadku, finansowanie stanowi

    realizację zobowiązania wynikającego z umowy zawartej pomiędzy Państwem a Państwa
    kontrahentem (jako jednostką organizacyjną), a nie świadczenie kierowane bezpośrednio
    do osób fizycznych.
    Odnosząc powyższe przepisy do informacji przedstawionych we wniosku o wydanie
    interpretacji indywidualnej, uznać należy, że sfinansowanie przez Państwa kosztów
    uczestnictwa wskazanych imiennie pracowników kontrahentów (Państwa klientów) w
    branżowych szkoleniach oraz wydarzeniach targowych o charakterze informacyjno-
    edukacyjnym – w tym kosztów udziału, transportu i noclegów – nie generuje po ich stronie
    przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    W tym stanie rzeczy oraz w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r.,
    nie ciążą na Państwu obowiązki informacyjne, wynikające z art. 42a ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, w stosunku do osób fizycznych biorących
    udział w szkoleniach branżowych oraz wydarzeniach targowych o charakterze
    informacyjno-edukacyjnym. Nie mają Państwo obowiązku rozpoznania u tych osób
    przychodu w wysokości wartości świadczenia związanego z ich uczestnictwem w tych
    wydarzeniach. W przypadku uczestnictwa osoby fizycznej w tego rodzaju spotkaniach nie
    są bowiem spełnione wszystkie przesłanki, o których mowa w ww. wyroku Trybunału, a co
    za tym idzie udział osoby fizycznej w tego rodzaju wydarzeniach nie kreuje po jej stronie
    przychodu do opodatkowania z tytułu nieodpłatnych świadczeń.
    Reasumując, finansując koszty uczestnictwa wskazanych imiennie pracowników
    kontrahentów (Państwa klientów) w branżowych szkoleniach oraz wydarzeniach
    targowych o charakterze informacyjno-edukacyjnym – w tym koszty udziału, transportu i
    noclegów – nie są Państwo zobowiązani do wystawienia informacji PIT-11, ponieważ po
    stronie tych osób nie powstaje przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń podlegający
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.