Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL3.4012.731.2024.2.KFK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-13
Teza: Prawo do zwolnienia z obowiązku rejestrowania sprzedaży na
kasie dla świadczonych usług.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-jednoosobowa
działalność gospodarcza
kasa-kasa fiskalna
kasa-kasa rejestrująca
kasa-kasa rejestrująca-zwolnienie z ewidencjonowania za
pomocą kasy rejestrującej
usługi-usługi rozrywkowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 3. Kasy rejestrujące-Obowiązek
prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas
rejestrujących
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 3-art. 111-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 3-art. 111-ust. 8

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 listopada 2024 r. wpłynął Pani wniosek z 4 listopada 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie zwolnienia z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy
    zastosowaniu kasy rejestrującej dla usług polegających na korzystaniu z dmuchanych
    atrakcji świadczonych na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności
    gospodarczej oraz rolników ryczałtowych.
    Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 19 grudnia 2024 r. (wpływ 24
    grudnia 2024 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Od (...) r. prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą.
    Nie jest Pani zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT.
    Nie prowadzi Pani ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy fiskalnej.
    Nie prowadzi Pani sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności
    gospodarczej oraz rolników ryczałtowych.
    Świadczy Pani usługi wyłącznie na rzecz podmiotów gospodarczych (firmy), polegające na
    wynajmie dmuchanych urządzeń przeznaczonych do zabawy. Przeważająca działalność
    gospodarcza zgodnie z zapisem w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności
    Gospodarczej (kod PKD): 93.29.B – Pozostała działalność rozrywkowa i rekreacyjna, gdzie
    indziej niesklasyfikowana.
    W przyszłości chciałaby Pani świadczyć usługi na rzecz klientów indywidualnych (osoby
    fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej), polegające na sprzedaży biletów
    wstępu w zamian za możliwość zabawy na dmuchanych urządzeniach umieszczonych w
    wynajętej hali.

## Pytanie

Czy opłaty pobierane za korzystanie z dmuchanych atrakcji podlegają zwolnieniu z
    obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej do
    wysokości 20 000,00 zł?
    Pani stanowisko w sprawie
    Pani zdaniem, świadczenie wyżej wymienionych usług podlega zwolnieniu z obowiązku
    ewidencjonowania na kasie fiskalnej na rzecz osób fizycznych nieprowadzących
    działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych w danym roku podatkowym do
    wysokości 20 000 zł. Opłaty pobierane za korzystanie z dmuchanych atrakcji to nie opłaty
    za wstęp do parku rozrywki.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących
    wynika z zapisu art. 111 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą.
    Zgodnie z przepisem art. 111 ust. 1 ustawy:
      Podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących
      działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani prowadzić
      ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących.
    Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Wskazany wyżej przepis art. 111 ust. 1 ustawy określa generalną zasadę, z której
    wynika, że obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy
    rejestrującej dotyczy wszystkich podatników, którzy dokonują sprzedaży na rzecz
    określonych w nim odbiorców, tj. osób fizycznych nieprowadzących działalności
    gospodarczej oraz rolników ryczałtowych. Zatem podstawowym kryterium decydującym
    o obowiązku stosowania ewidencji za pomocą kas rejestrujących jest status nabywcy
    wykonywanych przez podatnika świadczeń. Jeżeli nabywcą danej usługi jest podmiot
    inny niż wymieniony w art. 111 ust. 1, to taka sprzedaż w ogóle nie jest objęta
    obowiązkiem ewidencjonowania jej przy użyciu kasy rejestrującej.
    Na mocy delegacji ustawowej zawartej w art. 111 ust. 8 ustawy:
      Minister właściwy do spraw finansów publicznych może zwolnić, w drodze
      rozporządzenia, na czas określony, niektóre grupy podatników oraz niektóre
      czynności z obowiązku, o którym mowa w ust. 1, oraz określić warunki korzystania ze
      zwolnienia, mając na uwadze interes publiczny, w szczególności sytuację budżetu
      państwa (...).
    Kwestie dotyczące zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy użyciu kas
    rejestrujących niektórych czynności i niektórych grup podatników oraz terminów
    rozpoczęcia prowadzenia tej ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących reguluje
    rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2024 r. w sprawie zwolnień z
    obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących (Dz. U. z 2024
    r. poz. 1902), zwane dalej rozporządzeniem.
    Zwolnienie z obowiązku ewidencjonowania sprzedaży za pomocą kas rejestrujących
    zostało określone w § 2 i § 3 ww. rozporządzenia.
    Powyższe zwolnienia wskazują na dwojakiego rodzaju zwolnienie z obowiązku
    ewidencjonowania obrotu przy zastosowaniu kas rejestrujących, mianowicie zwolnienie
    dla określonych grup podatników (zwolnienie podmiotowe) i zwolnienie dla
    konkretnych czynności (zwolnienie przedmiotowe).
    Stosownie do § 2 ust. 1 rozporządzenia:
      Zwalnia się z obowiązku prowadzenia ewidencji w danym roku podatkowym, nie
      dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2027 r., czynności wymienione w załączniku do
      rozporządzenia.
    W myśl § 2 ust. 2 rozporządzenia:

      W odniesieniu do niektórych czynności wymienionych w załączniku do
      rozporządzenia zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, stosuje się zgodnie z
      warunkami określonymi w tym załączniku.
    Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia:
      Zwalnia się z obowiązku prowadzenia ewidencji w danym roku podatkowym, nie
      dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2027 r. podatników, u których wartość
      sprzedaży dokonanej na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności
      gospodarczej oraz rolników ryczałtowych w poprzednim roku podatkowym nie
      przekroczyła kwoty 20 000 zł, a w przypadku podatników rozpoczynających w
      poprzednim roku podatkowym dostawę towarów lub świadczenie usług na rzecz
      osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników
      ryczałtowych, jeżeli wartość sprzedaży z tego tytułu, w proporcji do okresu
      wykonywania tych czynności w poprzednim roku podatkowym, nie przekroczyła
      kwoty 20 000 zł.
    Jak stanowi § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia:
      Zwalnia się z obowiązku prowadzenia ewidencji w danym roku podatkowym, nie
      dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2027 r. podatników rozpoczynających po dniu
      31 grudnia 2024 r. dostawę towarów lub świadczenie usług na rzecz osób fizycznych
      nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych, jeżeli
      przewidywana przez podatnika wartość sprzedaży z tego tytułu, w proporcji do
      okresu wykonywania tych czynności w danym roku podatkowym, nie przekroczy
      kwoty 20 000 zł.
    Stosownie do § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia:
      Zwolnienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, nie stosuje się do podatników, którzy w
      poprzednim roku podatkowym byli obowiązani do prowadzenia ewidencji lub
      przestali spełniać warunki do zwolnienia z obowiązku prowadzenia ewidencji.
    Ponadto, zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania, o którym mowa w przepisach § 2 i
    § 3 ww. rozporządzenia nie stosuje się w przypadku dostawy towarów i świadczenia
    usług, które zostały wymienione w § 4.
    I tak, w myśl § 4 ust. 1 pkt 2 lit. l) rozporządzenia:
      Zwolnień, o których mowa w § 2 i § 3, nie stosuje się w przypadku świadczenia usług
      związanych z rozrywką i rekreacją – wyłącznie w zakresie wstępu do wesołych
      miasteczek, parków rozrywki, na dyskoteki, sale taneczne.
    W opisie sprawy wskazała Pani, że od (...) r. prowadzi Pani jednoosobową działalność
    gospodarczą. Nie jest Pani zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT. Świadczy
    Pani usługi wyłącznie na rzecz podmiotów gospodarczych (firm), polegające na wynajmie
    dmuchanych urządzeń przeznaczonych do zabawy. Przeważająca działalność gospodarcza
    zgodnie z zapisem w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (kod
    PKD): 93.29.B – Pozostała działalność rozrywkowa i rekreacyjna, gdzie indziej
    niesklasyfikowana. Nie prowadzi Pani ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy
    fiskalnej. W przyszłości chciałaby Pani świadczyć usługi na rzecz klientów indywidualnych
    (osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej), polegające na sprzedaży
    biletów wstępu w zamian za możliwość zabawy na dmuchanych urządzeniach
    umieszczonych w wynajętej hali.
    Na tle tak przedstawionego opisu sprawy Pani wątpliwości dotyczą ustalenia, czy opłaty
    pobierane za korzystanie z dmuchanych atrakcji podlegają zwolnieniu z obowiązku
    prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej do wysokości 20
    000,00 zł.
    W odpowiedzi na zadane pytanie w pierwszej kolejności należy wskazać, że § 4
    rozporządzenia zawiera katalog czynności, do których nie mają zastosowania zwolnienia

    przedmiotowe, podmiotowe oraz podmiotowo-przedmiotowe. Oznacza to, że podatnik
    dokonujący czynności wymienionych w ww. przepisie nie ma prawa do korzystania ze
    zwolnienia z ewidencjonowania przy pomocy kasy rejestrującej, o których mowa w ww.
    rozporządzeniu. Wyłączenie to dotyczy jednak konkretnych wskazanych przez
    ustawodawcę czynności.
    Jak już wyżej wskazano, § 4 ust. 1 pkt 2 lit. l) rozporządzenia stanowi, że zwolnień z
    obowiązku ewidencjonowania, o których mowa w § 2 i § 3, nie stosuje się w przypadku
    świadczenia usług związanych z rozrywką i rekreacją – wyłącznie w zakresie wstępu do
    wesołych miasteczek, parków rozrywki, na dyskoteki, sale taneczne. Zauważyć należy, że
    ustawodawca w tym przepisie przy identyfikowaniu usług, które nie są zwolnione z
    ewidencjonowania przy zastosowaniu kasy rejestrującej bez względu na osiągane obroty,
    nie odwołuje się do klasyfikacji statystycznych. Również brak jest definicji ww. pojęć w
    przepisach ustawy, jak również w rozporządzeniach wydanych do niej. Należy zatem
    dokonać wykładni językowej terminów wyżej przytoczonych.
    Słownik Języka Polskiego definiuje rekreację jako „aktywny wypoczynek na świeżym
    powietrzu”, zaś Wielki Słownik Języka Polskiego (http://www.wsjp.pl/) za rekreację uznaje
    „ruchową aktywność w czasie wolnym od pracy, mającą służyć zdrowiu i dobremu
    samopoczuciu”. W odniesieniu do wesołego miasteczka, definicję taką przewiduje
    przykładowo internetowy Słownik Języka Polskiego PWN (www.sjp.pwn.pl), wskazując, że
    wesołe miasteczko to teren z urządzeniami rozrywkowymi, takimi jak karuzele, strzelnice,
    kolejki. Natomiast sama rozrywka to coś, co służy odprężeniu, wypoczynkowi. Z kolei park
    można definiować jako duży ogród z alejkami i ścieżkami spacerowymi, jak również jako
    teren, na którym zgromadzony jest sprzęt.
    Z powyższych definicji można wywieść, że „park rozrywki” to miejsce, teren służący ogólnie
    odprężeniu i wypoczynkowi, na którym znajdują się określone atrakcje, sprzęt z którego
    można korzystać. Zatem pojęcie „park rozrywki” trzeba rozumieć jako miejsce zarówno
    otwarte, jak i zamknięte, które służy jego klientom do odprężenia się, zabawy,
    wypoczynku, rozrywki. Bez znaczenia, jak wynika z powyższych definicji jest czas, w którym
    „park rozrywki” jest otwarty, tzn. czy działa całorocznie, czy też jest to działalność
    sezonowa, czy też wielkość terenu.
    W ocenie Organu trudno zgodzić się z Pani argumentacją, zgodnie z którą opłaty
    pobierane za korzystanie z dmuchanych atrakcji to nie opłaty za wstęp do parku rozrywki.
    Należy wskazać, że słownik Języka Polskiego (www.sjp.pwn.pl) definiuje pojęcie wstępu
    jako „możliwość wejścia gdzieś, prawo uczestniczenia w czymś”. Ze wstępem związane jest
    też określenie świadczenia (typowe dla danego obiektu), np. w przypadku parku rozrywki
    jest to możliwość korzystania z określonych urządzeń.
    W świetle powyższego, pod pojęciem „wstępu” należy rozumieć możliwość wejścia gdzieś,
    prawo uczestniczenia w czymś, przy czym nie ma znaczenia forma biletu lub opłaty.
    Dodatkowo należy zauważyć, że wejścia (wstępu) nie można kojarzyć tylko z możliwością
    wejścia np. do określonego miejsca, obszaru ogrodzonego czy pomieszczenia. Ze
    wstępem związane jest określone świadczenie (typowe dla danego obiektu). I tak np. z
    nabyciem biletu wstępu do teatru związana jest możliwość obejrzenia przedstawienia, w
    przypadku parku rozrywki – możliwość korzystania z określonych urządzeń czy
    udostępnionych atrakcji, sali tanecznej – możliwość tańczenia, na imprezę sportową –
    możliwość obejrzenia rozgrywanych na danym obiekcie zawodów, na siłownię –
    możliwość wykonywania ćwiczeń siłowych przy wykorzystaniu znajdujących się na jej
    terenie przyrządów, do parku narodowego – możliwość oglądania obiektów
    przyrodniczych znajdujących się na jego terenie.
    Mając powyższe na względzie, przedstawione okoliczności sprawy wskazują, że w związku
    z udostępnianiem danej atrakcji za opłatą gotówkową wnoszoną przez osoby
    zainteresowane skorzystaniem z nich, będzie świadczyła Pani usługi w zakresie sprzedaży

    biletów wstępu do parku rozrywki. Jak wskazano wyżej, „park rozrywki” trzeba rozumieć
    szeroko, jako miejsce zarówno otwarte, jak i zamknięte, gdzie można korzystać z
    oferowanej infrastruktury, która służy ogólnie mówiąc odprężeniu, wypoczynkowi. Ze
    wstępem natomiast związane jest określone świadczenie (typowe dla danego obiektu). Jak
    Pani wskazała, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w przyszłości chciałaby
    Pani świadczyć usługi na rzecz klientów indywidualnych (osób fizycznych nieprowadzących
    działalności gospodarczej), polegające na sprzedaży biletów wstępu w zamian za
    możliwość zabawy na dmuchanych urządzeniach umieszczonych w wynajętej hali.
    W związku z powyższym wskazać należy, że w przypadku świadczonych przez Panią usług
    w zakresie wstępu do parku rozrywki – na rzecz osób fizycznych nieprowadzących
    działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych – zastosowanie znajdzie przepis § 4
    ust. 1 pkt 2 lit. l) rozporządzenia, zgodnie z którym, zwolnień z obowiązku
    ewidencjonowania, o których mowa w § 2 i § 3, nie stosuje się w przypadku świadczenia
    usług związanych z rozrywką i rekreacją – wyłącznie w zakresie wstępu do wesołych
    miasteczek, parków rozrywki, na dyskoteki, sale taneczne. Zatem, będzie Pani
    zobowiązana ewidencjonować ww. sprzedaż za pomocą kasy rejestrującej.
    W konsekwencji stwierdzam, że w przypadku świadczenia przez Panią usług na rzecz osób
    fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych,
    polegających na korzystaniu z dmuchanych atrakcji, będzie Pani zobowiązana do
    prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej.
    Tym samym Pani stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany
    przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Ponosi Pani ryzyko
    związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku
    opisem zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym
    przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swą aktualność. Interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.