Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.585.2025.1.AK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2026-01-02
Teza: Koszty remontów jako koszty uzyskania przychodów, inne niż
koszty bezpośrednio związane z przychodami powinny być
ujęte jako koszty podatkowe na podstawie art. 15 ust. 4e w
zw. z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, a więc jednorazowo, w dacie
ich poniesienia, pomimo rozliczania tych samych kosztów dla
celów bilansowych w czasie.
Słowa kluczowe: koszt-koszty pośrednie
koszt-koszty uzyskania przychodów
koszt-moment zarachowania kosztów
rachunkowość-ustawa o rachunkowości
remonty
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność
kosztów-Koszty inne niż bezpośrednio związane z
przychodami (koszty pośrednie)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4d
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4e

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 listopada 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Przedmiotem działalności X jest (...). Dochody z prowadzonej działalności (...). Natomiast
    działalność polegająca na wynajmie lokali użytkowych jest działalnością zarobkową i
    podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych CIT.
    Lokale te nie były remontowane od wielu lat, lecz aby możliwy był ich dalszy wynajem w
    celu uzyskania z nich przychodów wymagają najczęściej gruntownego remontu i ulepszeń.
    W roku 2025 X rozpoczęła ulepszenia i remonty lokali użytkowych. Ulepszenia zwiększą
    wartość środków trwałych w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środka trwałego do
    używania. Natomiast wykonywane prace remontowe nie stanowią ulepszeń
    zwiększających wartość początkową lokali w rozumieniu art. 16g ust. 13 ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych (CIT) i nie mają na celu zwiększenia wartości użytkowej.
    Prace remontowe polegają na odtworzeniu stanu pierwotnego środka trwałego poprzez
    wymianę zużytych elementów na nowe, bez zwiększenia wartości środka trwałego.
    Wydatki te nie stanowią więc w żadnym przypadku ulepszenia środka trwałego pomimo
    zastosowania lepszej jakości materiałów. Celem tych remontów jest przywrócenie stanu
    pierwotnego środka trwałego, które uległo zużyciu w trakcie eksploatacji, co spowoduje
    podniesienie atrakcyjności tych lokali (odnowione ściany, podłogi itp.) a w konsekwencji
    uzyskania z nich przychodów tj. wygenerowania wyższej wartości przychodów z tytułu
    najmu lub w ogóle wygenerowania przychodów. W ramach remontu wymieniane są okna,
    posadzki, drzwi, balustrady, instalacje wodno-kanalizacyjne, oświetleniowe, wykonywane
    są gładzie na ścianach, remontowane są dachy, schody, itp. Ponoszone są także koszty
    projektów aranżacji wnętrz lokali i wizualizacji.
    W różnych budynkach i lokalach roboty są wykonywane w różnym zakresie. Wszystkie te
    roboty wykonywane są z materiałów o wyższej jakości niż były wykonane pierwotnie.
    Istotą tych remontów jest przywrócenie pierwotnego stanu technicznego i użytkowego
    środka trwałego, który uległ zużyciu w trakcie eksploatacji wraz z wymianą zużytych
    składników technicznych, bez zmiany charakteru i funkcji środka trwałego. Remont jest
    działaniem odtworzeniowym, który nie zmienia pierwotnego charakteru ani funkcji środka
    trwałego mimo zastosowania nowych materiałów zgodnych z aktualnymi standardami
    technologicznymi. Wydatki poniesione na remont mogą zostać zaliczone do kosztów
    uzyskania przychodów.
    Całkowite koszty tych remontów w całości (na różnych obiektach) w roku 2025 mogą
    przekroczyć kwotę 2 mln zł i mogą być kontynuowane w latach następnych. W związku z
    tym, że kwota kosztów jest wysoka a wykonywane remonty będą służyć przez co najmniej
    25 lat, X podjęła decyzję, by koszty remontów nie związanych z awarią powyżej kwoty 10
    000 zł dla pojedynczego środka trwałego rozliczać poprzez rozliczenia międzyokresowe
    czynne w kosztach rachunkowych przez okres 25 lat.
    Uważają Państwo, że koszty te należy rozliczać w ten sam sposób do kosztów
    podatkowych, gdyż są one kosztami bezpośrednio związanymi z przychodami i zgodnie z
    art. 15 ust. 4 koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związanych z przychodami,
    poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są
    potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im
    przychody. Wyremontowane lokale pozwolą w przyszłości wygenerować wyższe kwoty
    przychodów z ich wynajmu lub w ogóle pozwolą wygenerować jakiekolwiek przychody,
    gdyż ich stan techniczny i użytkowy nie będzie budził wątpliwości najemcy.

    Głównym celem remontów jest zabezpieczenie źródeł przychodów przede wszystkim w
    latach następnych, a zaliczenie jednorazowo kosztów tych remontów do kosztów
    uzyskania przychodów byłoby niezgodne z art. 15 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym
    od osób prawnych.

## Pytanie

Czy jest prawidłowe, że koszty remontów rozliczać będą Państwo w ten sam sposób do
    kosztów podatkowych jak w księgach rachunkowych, gdyż uważają Państwo, że są one
    kosztami bezpośrednio związanymi z przychodami i zgodnie z art. 15 ust. 4 koszty
    uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach
    poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku
    podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.
    Państwa stanowisko w sprawie
    Uważają Państwo, że koszty te należy rozliczać w ten sam sposób do kosztów
    podatkowych, gdyż są one kosztami bezpośrednio związanymi z przychodami i zgodnie z
    art. 15 ust. 4 koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związanych z przychodami,
    poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są
    potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im
    przychody.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
    Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
    ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...)
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu
    podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    Odnosząc się do kwestii dotyczącej momentu zaliczenia opisanych przez Państwa we
    wniosku wydatków do kosztów podatkowych zauważyć należy, że dla ustalenia momentu
    zaliczenia wydatków w ciężar kosztów uzyskania przychodów, podatnik powinien
    rozpoznać rodzaj powiązania kosztów z przychodami. Przepisy ustawy o CIT dokonują
    podziału kosztów na koszty bezpośrednio związane z przychodami i koszty inne niż
    bezpośrednio związane z przychodami (koszty „pośrednie”).

    Zgodnie z ugruntowanym poglądem, kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio
    związanymi z przychodami są takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w
    sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów. W ich przypadku możliwe
    jest „zidentyfikowanie” wpływu danego kosztu na wielkość osiągniętych przychodów. Do
    tej kategorii należą głównie te koszty, które mogą być przydzielone, przypisane do
    określonych wyrobów bądź usług. Klasycznym przykładem bezpośredniego związku
    kosztów z przychodami jest relacja, w jakiej pozostają wydatki na nabycie lub wytworzenie
    jednostki towaru i przychód ze zbycia tej jednostki towaru.
    Natomiast koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z przychodami
    to takie wydatki, których nie da się przypisać wprost do określonych przychodów, ale są
    racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia. Nie pozostają one w
    uchwytnym związku z konkretnymi przysporzeniami podatnika − brak jest możliwości
    ustalenia, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód. Do tego
    rodzaju kosztów zalicza się m.in. koszty ogólnego zarządu, koszty administracyjne, wydatki
    na utrzymanie obiektów, obsługę prawną, ubezpieczenia, świadczenia na rzecz
    pracowników. Każdy z ww. wydatków jest związany z działalnością prowadzoną przez
    podatnika i przyczynia się w sposób ogólny do osiągania przez niego przychodów. Nie
    można jednak ustalić, uzyskaniu jakiego konkretnego przychodu dany wydatek służy.
    Ogólne zasady rozliczania kosztów uzyskania przychodu w czasie zawierają przepisy art.
    15 ust. 4, 4b, 4c i 4d ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT:
    Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w
    latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym
    roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z
    zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.
    Stosownie zaś do art. 15 ust. 4b ustawy o CIT:
    Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do
    przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku
    podatkowego do dnia:
    1) sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie
    później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli
    podatnicy są obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo
    2) złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia
    tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są obowiązani do
    sporządzania sprawozdania finansowego
    – są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im
    przychody.
    W świetle art. 15 ust. 4c ustawy o CIT:
    Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do
    przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po dniu, o którym mowa w ust.
    4b pkt 1 albo pkt 2, są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za który
    sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie.
    Natomiast art. 15 ust. 4d oraz art. 15 ust. 4e ustawy o CIT regulują zasady potrącalności
    kosztów innych niż koszty bezpośrednio związane z przychodami.
    W myśl art. 15 ust. 4d ustawy o CIT:
    Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami,
    są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego

    rok podatkowy, a nie jest określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego,
    w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości
    okresu, którego dotyczą.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy CIT:
    Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h,
    uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na
    podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie
    innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy
    dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych
    kosztów.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy koszty remontów należy rozliczać w ten sam
    sposób do kosztów podatkowych jak w księgach rachunkowych, gdyż uważają Państwo, że
    są one kosztami bezpośrednio związanymi z przychodami i zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy
    o CIT, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w
    latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym
    roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.
    Jak wynika z opisu sprawy lokale użytkowe, które Państwo wynajmują nie były
    remontowane od wielu lat, lecz aby możliwy był ich dalszy wynajem w celu uzyskania z
    nich przychodów wymagają najczęściej gruntownego remontu i ulepszeń. W roku 2025 X
    rozpoczęła ulepszenia i remonty lokali użytkowych. Ulepszenia zwiększą wartość środków
    trwałych w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środka trwałego do używania. Natomiast
    wykonywane prace remontowe nie stanowią ulepszeń zwiększających wartość
    początkową lokali w rozumieniu art. 16g ust. 13 ustawy o CIT i nie mają na celu
    zwiększenia wartości użytkowej.
    Prace remontowe polegają na odtworzeniu stanu pierwotnego środka trwałego poprzez
    wymianę zużytych elementów na nowe, bez zwiększenia wartości środka trwałego.
    Wydatki te nie stanowią więc w żadnym przypadku ulepszenia środka trwałego pomimo
    zastosowania lepszej jakości materiałów. Celem tych remontów jest przywrócenie stanu
    pierwotnego środka trwałego, które uległo zużyciu w trakcie eksploatacji, co spowoduje
    podniesienie atrakcyjności tych lokali (odnowione ściany, podłogi itp.) a w konsekwencji
    uzyskania z nich przychodów tj. wygenerowania wyższej wartości przychodów z tytułu
    najmu lub w ogóle wygenerowania przychodów. W ramach remontu wymieniane są okna,
    posadzki, drzwi, balustrady, instalacje wodno-kanalizacyjne, oświetleniowe, wykonywane
    są gładzie na ścianach, remontowane są dachy, schody, itp. Ponoszone są także koszty
    projektów aranżacji wnętrz lokali i wizualizacji.
    W różnych budynkach i lokalach roboty są wykonywane w różnym zakresie. Wszystkie te
    roboty wykonywane są z materiałów o wyższej jakości niż były wykonane pierwotnie.
    Istotą tych remontów jest przywrócenie pierwotnego stanu technicznego i użytkowego
    środka trwałego, który uległ zużyciu w trakcie eksploatacji wraz z wymianą zużytych
    składników technicznych, bez zmiany charakteru i funkcji środka trwałego. Remont jest
    działaniem odtworzeniowym, który nie zmienia pierwotnego charakteru ani funkcji środka
    trwałego mimo zastosowania nowych materiałów zgodnych z aktualnymi standardami
    technologicznymi. Całkowite koszty tych remontów w całości (na różnych obiektach) w
    roku 2025 mogą przekroczyć kwotę 2 mln zł i mogą być kontynuowane w latach
    następnych. W związku z tym, że kwota kosztów jest wysoka a wykonywane remonty będą
    służyć przez co najmniej 25 lat, X podjęła decyzję, by koszty remontów nie związanych z
    awarią powyżej kwoty 10 000 zł dla pojedynczego środka trwałego rozliczać poprzez
    rozliczenia międzyokresowe czynne w kosztach rachunkowych przez okres 25 lat.
    Zgodnie art. 16g ust. 13 ustawy o CIT:
    Jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji,
    adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków, ustaloną zgodnie z ust. 1
    i 3-11, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na

    nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia
    przekracza 10 000 zł. Środki trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków
    poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub
    modernizację w danym roku podatkowym przekracza 10 000 zł i wydatki te powodują
    wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do
    używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą,
    jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami
    ich eksploatacji.
    Ulepszeniem środka trwałego - w rozumieniu ustawy o CIT - jest więc:
    - przebudowa środka trwałego, tj. wykonanie takich prac, w wyniku których nastąpi jego
    dostosowanie do zmienionych potrzeb funkcjonalnych, użytkowych lub technicznych,
    - rozbudowa środka trwałego, tj. wykonanie takich prac, które powiększają ten środek
    trwały,
    - rekonstrukcja środka trwałego, tj. wykonanie prac, w wyniku których nastąpi
    odtworzenie zniszczonego środka trwałego do jego poprzedniego stanu,
    - adaptacja środka trwałego, tj. wykonanie prac mających na celu przystosowanie danego
    środka trwałego do spełniania odmiennych funkcji od tych, dla których został zbudowany
    lub użytkowany,
    - modernizacja środka trwałego, tj. unowocześnienie środka trwałego.
    Pojęcie remontu definiują przepisy prawa budowlanego.
    Zgodnie z art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 418 ze zm.):
    Ilekroć w ustawie jest mowa o remoncie - należy przez to rozumieć wykonywanie w
    istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu
    stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się
    stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.
    Remont ma zatem na celu przywrócenie pierwotnego stanu technicznego i użytkowego
    środka trwałego wraz z wymianą zużytych składników technicznych, nie zmieniając przy
    tym jego charakteru i funkcji. Remont następuje w toku eksploatacji środka trwałego przez
    podatnika i jest wynikiem tej eksploatacji (zużycia). Wymiana zużytych elementów środka
    trwałego na nowe ma charakter odtworzeniowy, przywracający jedynie jego pierwotną
    wartość użytkową i niezmieniający jego charakteru. Podkreślenia wymaga fakt, że przy
    remoncie mogą być stosowane materiały odpowiadające aktualnym standardom
    technologicznym. Przy ocenie wydatków - czy są to wydatki na remont - należy bowiem
    brać pod uwagę zmieniającą się rzeczywistość gospodarczą i postęp techniczny, mające
    wpływ na sposób i środki realizowania robót tym pojęciem objętych.
    Różnica między nakładami na remont a nakładami na ulepszenie środków trwałych polega
    głównie na tym, że pierwsze z nich zmierzają do podtrzymania, odtworzenia wartości
    użytkowej środków trwałych a drugie do podwyższenia bądź istotnej zmiany cech
    użytkowych tego składnika majątkowego. Powyższa konkluzja jest zgodna z wyrokiem z 13
    grudnia 2004 r. sygn. akt I SA/Ka 2925/03, zgodnie z tezą którego „różnica między
    nakładami na remont, a nakładami na ulepszenie środków trwałych polega na tym, że
    pierwsze z nich zmierzają do podtrzymania, odtworzenia wartości użytkowej środków
    trwałych (konserwacja, naprawy), a drugie do podjęcia czy rozszerzenia działalności w
    drodze przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, powodującej
    istotną zmianę cech użytkowych”.
    Należy podkreślić, że dla celów podatkowych inaczej będą traktowane wydatki
    kwalifikowane jako remontowe, a inaczej wydatki związane z ulepszeniem środka

    trwałego. Mianowicie, jeżeli podatnik poniesie wydatki na remont środków trwałych, to ma
    prawo zaliczyć je bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów. Natomiast nakłady o
    charakterze ulepszeniowym podwyższają wartość początkową środka trwałego.
    Odnosząc wyżej cytowane przepisy prawa podatkowego do opisu stanu faktycznego
    stwierdzam, że wydatki na prace remontowe polegające na odtworzeniu stanu
    pierwotnego środka trwałego poprzez wymianę zużytych elementów na nowe, bez
    zwiększenia wartości środka trwałego z uwagi na fakt, że ww. wydatków nie można
    bezpośrednio powiązać z uzyskiwanymi przez Państwa przychodami – stanowią koszty
    inne niż bezpośrednio związane z przychodami.
    Ww. koszty jako koszty pośrednie powinny być w związku z tym potrącane dla celów
    podatkowych w momencie ich poniesienia, stosownie do art. 15 ust. 4d i ust. 4e ustawy o
    CIT.
    Należy przypomnieć, że w myśl powołanego wyżej art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, koszty
    uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są
    potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli jednak koszty te dotyczą okresu
    przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy
    danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów
    proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą. Za dzień poniesienia kosztu
    uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się z kolei dzień, na który
    ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury
    (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku
    braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty
    rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów (art. 15 ust. 4e ustawy o CIT).
    W przedstawionym we wniosku stanie faktycznym nie można uznać, że koszty remontów
    w różnych budynkach i lokalach wykonywane w różnym zakresie z uwagi na swój
    charakter powinny być powiązane z okresem przekraczającym rok podatkowy. Prace
    remontowe polegające na wymianie okien, posadzki, drzwi, balustrad, instalacji wodno-
    kanalizacyjnej, oświetleniowej, wykonanie gładzi na ścianach, remonty dachów, schodów
    itd. stanowią Państwa bieżące wydatki.
    Efekt powyższych prac remontowych, jak wskazali Państwo w opisie sprawy, pozwoli w
    przyszłości wygenerować wyższe kwoty przychodów z wynajmu lokali użytkowych lub w
    ogóle pozwoli wygenerować jakiekolwiek przychody, gdyż ich stan techniczny i użytkowy
    nie będzie budził wątpliwości najemcy, niemniej jednak, ich charakter nie umożliwia
    powiązania z konkretnym okresem czasu.
    Mając zatem na uwadze fakt, że w analizowanym przypadku nie zachodzi sytuacja, o
    której mowa w art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, tj. koszty remontów lokali użytkowych nie
    dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy (tj. z uwagi na charakter ponoszonych
    wydatków nie ma możliwości zdefiniowania okresu, którego koszty te mogłyby dotyczyć
    ponieważ prace remontowe prowadzone są w różnych budynkach i lokalach i w różnym
    zakresie), należy przyjąć, iż poniesione przez Państwa wydatki na prace remontowe
    powinny zostać ujęte w kosztach uzyskania przychodów jednorazowo, w dacie ich
    poniesienia.
    Przez dzień poniesienia należy natomiast uznać dzień, na który analizowane wydatki
    zostały ujęte w księgach rachunkowych Wnioskodawcy, na podstawie otrzymanej przez
    Państwa faktury (rachunku dokumentającej przedmiotowe koszty lub innych dowodów w
    przypadku jej braku – bez względu na to, że dla celów bilansowych są one rozliczane w
    czasie, a więc obciążają (w odpowiednich częściach) wynik finansowy w kolejnych latach
    obrotowych.
    W tym miejscu wskazać należy, że według jednolitych i utrwalonych poglądów
    orzecznictwa, o uznaniu danego przysporzenia czy wydatku (zobowiązania do jego
    poniesienia) za przychód, dochód czy koszt podatkowy decydują wyłącznie przepisy prawa
    podatkowego (zob. wyroki NSA: z 9 czerwca 2016 r. sygn. akt II FSK 1237/13; z 24 czerwca

    2016 r. sygn. akt II FSK 1555/14; z 6 maja 2015 r. sygn. akt II FSK 1071/13; z 20 lipca 2011 r.
    sygn. akt II FSK 414/10). Kosztami mającymi wpływ na ustalenie wysokości podstawy
    opodatkowania w podatku dochodowym od osób prawnych są tylko te koszty, które
    zostały wyraźnie określone w ustawie o CIT.
    Ponadto zapisy dokonywane w księgach nie mogą tworzyć, ani też modyfikować
    materialnego prawa podatkowego. Przepisy ustawy o rachunkowości określają jedynie
    sposób prowadzenia ksiąg i jako takie nie mogą rozstrzygać o tym, co jest, a co nie jest
    kosztem uzyskania przychodów. Księgi rachunkowe służą ustaleniu wysokości dochodu
    (straty) podatkowego, nie mają zaś charakteru podatkotwórczego (wyrok TK z 4 lutego
    1994 r., sygn. akt U 2/90).
    Zauważyć w tym miejscu należy, że ustawodawca w art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, definiując
    termin poniesienia kosztu odwołał się do pewnych pojęć, znanych przepisom o
    rachunkowości i niezdefiniowanych w ustawie o CIT jak rezerwy czy bierne rozliczenia
    międzyokresowe kosztów. W odniesieniu do tych wyrażeń niezbędne jest odwołanie się
    przy ich wykładni do przepisów ustawy o rachunkowości. Nie ma natomiast podstaw, aby
    dokonywać takiego zabiegu w stosunku do pojęcia kosztu jako kosztu ujętego w księgach
    rachunkowych.
    W zakresie wszelkich wydatków stanowiących na gruncie ustawy o CIT pośrednie koszty
    uzyskania przychodów, które w momencie poniesienia, dla celów księgowych, są
    ujmowane na innych kontach niż kosztowe (tj. nie są księgowane jako koszt), podatnik jest
    uprawniony do rozpoznania ich w kosztach podatkowych w dacie, pod którą dany
    wydatek zostanie ujęty w księgach rachunkowych bez względu na rodzaj konta, na jakim
    zostanie dokonany zapis księgowy, z wyjątkiem sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako
    koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów. Należy bowiem
    zauważyć, że istnieje taka grupa wydatków (kosztów) poniesionych przez podatnika, które
    stanowią koszt poniesiony w rozumieniu art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, a rachunkowo nie
    będą ujęte na koncie kosztowym wcale albo będą ujęte z opóźnieniem.
    Z opisu sprawy wynika, że X podjęła decyzję, by koszty remontów nie związanych z awarią
    powyżej kwoty 10 000 zł dla pojedynczego środka trwałego rozliczać poprzez rozliczenia
    międzyokresowe czynne w kosztach rachunkowych przez okres 25 lat.
    Uwzględniając powyższe, nie można zgodzić się z Państwem, że koszty remontów należy
    rozliczać w ten sam sposób do kosztów podatkowych, gdyż są one kosztami bezpośrednio
    związanymi z przychodami i zgodnie z art. 15 ust. 4 koszty uzyskania przychodów
    bezpośrednio związanych z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok
    podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym
    osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.
    Koszty remontów jako koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio
    związane z przychodami powinny być przez Państwa ujęte jako koszty podatkowe na
    podstawie art. 15 ust. 4e w zw. z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, a więc jednorazowo, w dacie
    ich poniesienia, pomimo rozliczania tych samych kosztów dla celów bilansowych w czasie.
    Zatem Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).

    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.