Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB3/423-730/12-2/AG
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2012-12-11
Teza: Czy koszty z transakcji REPO powinny być zakwalifikowane dla celów podatkowych na analogicznych zasadach jak pożyczka/depozyt?
Słowa kluczowe: banki; depozyt; koszt; pożyczka; transakcja
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2-art. 12; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 poz. 749) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 17.09.2012r. (data wpływu 21.09.2012r.) w sprawie o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie konsekwencji podatkowych zawierania transakcji REPO - **jest prawidłowe.**

Uzasadnienie

W dniu 21.09.2012r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowym od osób prawnych odnośnie konsekwencji podatkowych zawierania transakcji REPO.

We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

W ramach prowadzonej działalności Bank S.A. \[dalej: „Bank”\] świadczy za wynagrodzeniem usługi finansowe. Jedną z czynności wykonywanych przez Bank w ramach prowadzonej działalności bankowej jest zawieranie z innymi bankami transakcji REPO. Istotą transakcji REPO jest pozyskanie przez Bank krótkoterminowego finansowania, w zamian za wynagrodzenie w postaci odsetek i prowizji dla podmiotu udzielającego finansowanie. Przedmiotowe transakcje polegają na warunkowej sprzedaży papierów wartościowych z jednoczesnym zobowiązaniem się przez Bank do odkupu tych samych papierów wartościowych za określoną z góry cenę w określonym czasie. Przedmiotem transakcji są głównie papiery wartościowe charakteryzujące się wysokim poziomem płynności, tj. obligacje Skarbu Państwa oraz bony skarbowe Skarbu Państwa. Transakcja przeniesienia papierów wartościowych na rzecz podmiotu udzielającego finansowania i ich zwrotu na rzecz Banku jest zapisywana na rachunku papierów wartościowych w Krajowym Depozycie Papierów Wartościowych i rachunku pieniężnym stron transakcji.

Przez cały okres transakcji papiery wartościowe będące przedmiotem transakcji REPO są, w ujęciu bilansowym zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Rachunkowości, wykazywane przez Bank w aktywach, gdyż Bank zachowuje zasadniczo całe ryzyko i wszystkie korzyści związane z posiadaniem składnika aktywów finansowych. Narażenie Banku na ryzyko zmiany wartości bieżącej przyszłych przepływów pieniężnych netto ze składnika aktywów finansowych nie zmienia się istotnie w wyniku przeniesienia ponieważ Bank sprzedał składnik aktywów pieniężnych podlegający umowie odkupu za ustaloną cenę lub cenę sprzedaży powiększoną o marżę pożyczkodawcy.

W wyniku zawarcia transakcji Bank pozyskuje środki pieniężne, których zwrot zostaje zabezpieczony poprzez czasowe przeniesienie własności papierów wartościowych.

W ujęciu bilansowym, pozyskane środki pieniężne ewidencjonowane są jak przyjęte depozyty.

W związku z przedstawionym we wniosku stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym Spółka zadała we wniosku następujące pytanie.

Czy koszty z transakcji REPO powinny być zakwalifikowane dla celów podatkowych na analogicznych zasadach jak pożyczka/depozyt?

Zdaniem Wnioskodawcy.

Zdaniem Banku transakcje REPO powinny być zakwalifikowane na analogicznych zasadach jak pożyczka/depozyt. W konsekwencji, w celu rozliczenia podatku dochodowego od osób prawnych Bank powinien wykazać wynik na konkretnej transakcji REPO, w szczególności biorąc pod uwagę marżę pożyczkodawcy / odsetki.

Przepisy ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm. – dalej: „Ustawa CIT”) nie regulują w sposób bezpośredni zasad opodatkowania transakcji takich jak REPO. Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 Ustawy CIT przychodami są otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.

W myśl art. 15 ust. 1 zdanie pierwsze Ustawy CIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust 1.

Zdaniem Banku kluczem do prawidłowej interpretacji przepisów Ustawy CIT w przedmiotowej sprawie jest ustalenie faktycznego przysporzenia oraz rzeczywiście poniesionych definitywnych kosztów jakie Bank ponosi dokonując transakcji REPO. W tym celu istotne znaczenie będzie miało zatem ustalenia charakteru tej transakcji.

W przedmiotowej transakcji Bank pozyskuje od innego banku środki finansowe. Środki te pozyskiwane są w zamian za warunkowy transfer papierów wartościowych zaoferowany przez Bank. Pozyskanie środków finansowych ma charakter czasowy. Po upływie czasu określonego przez strony transakcji REPO te same papiery wartościowe zwracane są Bankowi. Natomiast, Bank zwraca finansowanie wraz z wynagrodzeniem w postaci odsetek.

Papiery wartościowe przenoszone są warunkowo przez Bank na rzecz podmiotu udzielającego finansowania w celu zabezpieczenia samej transakcji. Ostateczny wynik rachunku transakcji BERO nie powoduje w Banku zmiany stanu konta dłużnych papierów wartościowych. Ewidencyjnie, przez cały okres transakcji REPO papiery wartościowe pozostają w portfelu Banku. Bank nie traci kontroli nad przekazywanymi papierami wartościowymi będącymi składnikami aktywów finansowych Banku. Transakcja przeniesienia papierów wartościowych na rzecz podmiotu udzielającego finansowania i ich zwrotu na rzecz Banku jest jedynie zapisywana na rachunku papierów wartościowych w Krajowym Depozycie Papierów Wartościowych i rachunku pieniężnym stron transakcji.

Bank zachowuje zasadniczo cale ryzyko i wszystkie korzyści związane z posiadaniem składnika aktywów finansowych.

Jak zostało wskazane powyżej, przeniesienie papierów wartościowych na rzecz podmiotu udzielającego finansowania ma charakter czasowy. Po upływie określonego czasu, dokładnie te same papiery wartościowe identyfikowane przez ich numer i serię jak i liczba papierów wartościowych przenoszone są z powrotem na rzecz Banku.

Za przychód należy uznać tylko te wartości, które charakteryzują się definitywnym przyrostem majątku podatnika. Transakcja przeniesienia papierów wartościowych nie ma charakteru definitywnego. Środki pieniężne uzyskane od podmiotu udzielającego finansowania w ramach transakcji REPO maja charakter zwrotny. Zatem środki te nie stanowią definitywnego przysporzenia dla Banku. W konsekwencji, środki te nie powinny stanowić przychodu podatkowego. Realną, definitywną zmianą w aktywach Banku jest wynik na danej transakcji REPO tj. różnica pomiędzy kwotą uzyskaną w wyniku przeniesienia papierów wartościowych oraz kwotą przekazaną na rzecz podmiotu udzielającego finansowanie w chwili dokonania odkupu tych papierów wartościowych. Zmiana ta następuje dopiero w momencie faktycznego rozliczenia transakcji REPO.

Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem Banku, na potrzeby podatku dochodowego od osób prawnych, transakcja REPO powinna być rozliczana w analogiczny sposób jak pożyczka/depozyt. Tylko takie rozpoznanie transakcji REPO odzwierciedli rzeczywistą zmianę w wartości majątku Banku, która może zaistnieć po stronie Banku dopiero w wyniku realizacji przedmiotowej transakcji.

Sens ekonomiczny transakcji polegający na warunkowej sprzedaży rapierów wartościowych z jednoczesnym zobowiązaniem Banku do ich odkupienia powoduje, iż analogicznie jak dla celów ewidencji bilansowej jaki i dla celów podatkowych, transakcji REPO nie można traktować jako odrębnych transakcji sprzedaży i kupna papierów wartościowych. Dla celów podatkowych, Bank powinien wykazać jedynie wynik transakcji REPO tj. jako koszt uzyskania przychodów zaliczyć różnicę pomiędzy kwotą uzyskaną w wyniku przeniesienia papierów wartościowych oraz kwotą przekazaną na rzecz podmiotu udzielającego finansowanie w chwili dokonania odkupu tych papierów wartościowych.

Bank pragnie zaznaczyć, że niniejsze stanowisko zostało potwierdzone przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie w indywidualnej interpretacji prawa podatkowego z:

*   30 maja 2012 r. sygn. akt IPPB3/423-114/12-2/AG
*   6 kwietnia 2012 r. sygn. akt IPPB3/423-12/12-2/AG

*   29 marca 2012 r. sygn. akt IPPB3/423-1108/11-2/AG a także przez Ministra Finansów w związku ze zmianą indywidualnej interpretacji prawa podatkowego z dnia 23 września 2011 r. (sygn. DD6/033/70/SOH/PK-961/1).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej w tym zakresie oceny stanowiska wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.