Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP2/4512-726/15-5/RR
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2015-10-26
Teza: Odliczenia podatku naliczonego od wydatków bieżących na budynek.
Słowa kluczowe: media; odliczenia-odliczenie podatku od towarów i usług; podatek-podatek naliczony; refakturowanie
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Strony przedstawione we wniosku z dnia 22 lipca 2015 r. (data wpływu 27 lipca 2015 r.), uzupełnionym pismem z dnia 28 września 2015 r. (data wpływu 1 października 2015 r.) w odpowiedzi na wezwanie tutejszego Organu z dnia 24 września 2015 r. nr IPPP2/4512-726/15-2/RR (skutecznie doręczone w dniu 28 września 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków bieżących na budynek Lakierni – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 27 lipca 2015 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków bieżących na budynek Lakierni. Złożony wniosek został uzupełniony pismem z dnia 28 września 2015 r. (data wpływu 1 października 2015 r.) w odpowiedzi na wezwanie tutejszego Organu z dnia 24 września 2015 r. nr IPPP2/4512-726/15-2/RR (skutecznie doręczone w dniu 28 września 2015 r.).

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Spółka S.A. (dalej: Spółka) jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: VAT). Spółka jest właścicielem między innymi budynku lakierni (dalej: Lakiernia) wchodzącego w skład zakładu produkcyjnego zlokalizowanego w W. Obecnie, ze względu na warunki rynkowe, Spółka nie jest w stanie osiągać wystarczających przychodów z budynku Lakierni, a w konsekwencji budynek nie jest wykorzystywany w działalności gospodarczej.

W sytuacji braku efektywnej możliwości osiągnięcia przychodów z budynku Lakierni zdecydowała się przekazać Lakiernię w formie wynajmu organizacji pożytku publicznego (dalej: OPP). Spółka nie mając efektywnej możliwości osiągania przychodów z budynku Lakierni preferuje bowiem wykorzystanie budynku na cele społeczne oraz osiągnięcie choćby minimalnych przychodów zamiast pozostawienia budynku niewykorzystywanym oraz zupełnie bezproduktywnym.

Oceniając uwarunkowania rynkowe Spółka założyła, że tego typu przekazanie w najem, ze względu na społeczny i niezarobkowy charakter działalności organizacji pożytku publicznego będzie generować dla Spółki niewielkie przychody. Z tego też względu Spółka zdecydowała o wynajmie budynku Lakierni za symboliczną kwotę (kwota na poziomie 1 zł miesięcznie). Spółka pragnie zaznaczyć, że znalezienie organizacji pożytku publicznego, która zgodziłaby się prowadzić działalność społeczną w budynku Lakierni płacąc czynsz w materialnej wysokości jest w zasadzie niemożliwe. Z drugiej strony Spółka nie ma w chwili obecnej możliwości wynajęcia budynku Lakierni w sposób generujący znacząco wyższe przychody.

Z zawartej umowy najmu wynika, że wydatki związane z funkcjonowaniem budynku, takie jak koszty energii, ochrony obiektu, z uwagi na pełne zaangażowanie Spółki w propagowanie działalności pożytku publicznego, będą nadal ponoszone przez Spółkę. W trakcie negocjacji z organizacją pożytku publicznego był to również jeden z warunków możliwości długotrwałej współpracy z organizacją pożytku publicznego.

Pomiędzy Spółką a OPP oraz pomiędzy osobami pełniącymi w Spółce oraz w OPP funkcje zarządzające, nadzorcze lub kontrolne nie zachodzą powiązania o charakterze rodzinnym lub z tytułu przysposobienia, kapitałowym, majątkowym lub wynikające ze stosunku pracy. Co więcej, żadna z wymienionych osób nie łączy funkcji zarządzających, nadzorczych lub kontrolnych w Spółce i OPP.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie (oznaczone nr 3 w złożonym wniosku):

Czy Spółka ma prawo do odliczania VAT naliczonego od ponoszonych od momentu zawarcia umowy najmu z OPP wydatków bieżących na budynek Lakierni?

Zdaniem Wnioskodawcy,

W myśl art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Z treści cytowanej powyżej regulacji wynika, iż prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje podatnikom VAT, w sytuacji, gdy towary i usługi, przy nabyciu których został naliczony podatek, są następnie wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.

Zatem, w celu dokonania oceny możliwości skorzystania z prawa do odliczenia, w każdym przypadku należy rozstrzygnąć, czy towary i usługi, przy zakupie których naliczono VAT:

*   zostały nabyte przez podatnika tego podatku oraz

*   pozostają w związku z wykonywanymi przez niego czynnościami opodatkowanymi.

Zdaniem Spółki, w analizowanej sprawie spełnione zostaną obie ze wskazanych powyżej przesłanek. W szczególności, w odniesieniu do analizowanej sytuacji Spółka będzie podatnikiem VAT oraz poniesione przez nią wydatki będą miały bezpośredni związek z wykonywanymi przez nią czynnościami opodatkowanymi (tj. ze świadczoną przez Spółkę odpłatną usługą polegającą na wynajmie budynku Lakierni na rzecz OPP).

Jak bowiem Spółka wskazała w przedstawionym opisie sprawy, możliwość długotrwałego wynajmu przedmiotowej nieruchomości na rzecz OPP była uwarunkowany ponoszeniem przez Spółkę określonych wydatków związanych z funkcjonowaniem nieruchomości (takich jak koszty energii, ochrony obiektu etc.).

W ocenie Spółki nie ulega wątpliwości, iż w analizowanym przypadku zastosowanie znajdzie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, gdyż bez ponoszenia wskazanych powyżej wydatków wynajem nieruchomości byłby zasadniczo niemożliwy lub bardzo utrudniony. Nie sposób sobie bowiem wyobrazić, że Spółka mogłaby wynajmować budynek zaniedbany, niespełniających określonych warunków sanitarnych czy bezpieczeństwa.

Reasumując, w ocenie Spółki, mając na uwadze fakt, iż w analizowanym przypadku spełnione będą przesłanki zdefiniowane w cytowanym powyżej art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, Spółce będzie przysługiwało prawo do odliczenia VAT naliczonego od wydatków bieżących związanych z funkcjonowaniem/utrzymaniem budynku Lakierni (ponoszonych od momentu zawarcia umowy najmu).

Spółka pragnie podkreślić, że stanowisko odmienne od przestawionego powyżej pozostawałoby w sprzeczności z fundamentalną zasadą opodatkowania VAT, jaką jest zasada neutralności tego podatku, podkreślana wielokrotnie w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz polskich sądów administracyjnych. Przykładowo, Spółka pragnie przytoczyć orzeczenie TSUE w sprawie C-37/95 Ghent Coal, w którym Trybunał stwierdził, iż „(\`(...)\`) prawo do odliczenia zostało wprowadzone, aby całkowicie uwolnić przedsiębiorcę od kosztów VAT zapłaconego lub podlegającego zapłacie w toku jego działalności gospodarczej. Wspólny system podatku od wartości dodanej konsekwentnie zapewnia, że każda działalność gospodarcza, niezależnie od jej celu i efektu, pod warunkiem, że sama podlega VAT, jest opodatkowana w sposób całkowicie neutralny”.

Stanowisko Spółki znajduje potwierdzenie w licznych interpretacjach przepisów prawa podatkowego, przykładowo w interpretacji indywidualnej z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. IBPP2/443-939/12/ICz, w której DIS w Katowicach przyznał Wnioskodawcy prawo do odliczenia VAT naliczonego od wydatków ponoszonych na nieruchomości, które są przez Wnioskodawcę następnie wynajmowane na rzecz podmiotów zainteresowanych. Jak wskazał DIS w Katowicach „nabywane usługi budowlane przez Spółdzielnię służą docelowo zawarciu przez nią kolejnych umów najmu powierzchni użytkowych, a więc świadczeniu usług wynajmu tych powierzchni - podlegających opodatkowaniu VAT według stawki podstawowej. Usługi nabywane przez Spółdzielnię służą zatem wykonywaniu czynności opodatkowanych VAT.

Wobec powyższego należy stwierdzić, iż w zakresie przedmiotowej sprawy zostaną spełnione warunki, o których mowa w art. 86 ust. 1 ustawy, warunkujące prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z faktur dokumentujących nabycie usług budowlanych w związku z realizowaną przez Wnioskodawcę inwestycją polegającą na stworzeniu nowych powierzchni służących na wynajem”.

Stanowisko Spółki w zakresie prawa do odliczenia VAT naliczonego w przypadku wykorzystywania towarów i usług do wykonywania czynności opodatkowanych VAT znajduje potwierdzenie również w interpretacji indywidualnej DIS w Poznaniu z 12 stycznia 2015 r., sygn. ILPP1/443-957/14-4/NS. W przedmiotowej interpretacji indywidualnej Minister Finansów wskazał, iż wnioskodawcy przysługuje pełne prawo do odliczenia VAT naliczonego od wydatków na wybudowanie budynku przeznaczonego do dzierżawy. Jak wskazał DIS w Poznaniu „w niniejszej sprawie zostaną spełnione przesłanki, o których mowa w art. 86 ust. 1 ustawy, warunkujące prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, albowiem Wnioskodawca jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny, a wybudowana nieruchomość będzie wydzierżawiana na cele użytkowe, zatem będzie służyła wykonywanym przez Zainteresowanego czynnościom opodatkowanym podatkiem od towarów i usług”.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Stosownie do treści art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Stosownie do treści art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, to jest m.in. tego, że zakupy są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.

Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z którym nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

Natomiast, zgodnie z art. 88 ust. 4 ustawy, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.

Jak wynika z powyższych przepisów, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest niewątpliwy i bezsporny związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi, tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Istnienie związku między nabywanymi towarami i usługami a transakcjami opodatkowanymi podatnika jest traktowane jako niezbędny wymóg powstania prawa do odliczenia podatku również w Dyrektywie 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz. UE L Nr 347, s. 1 ze zm.). Stanowisko powyższe znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Zatem z przepisów ustawy o podatku od towarów i usług wynika, że dla realizacji prawa do odliczenia podatku naliczonego niezbędne jest istnienie związku między dokonywanymi zakupami towarów i usług, a prowadzoną działalnością. Przy czym związek dokonywanych zakupów z działalnością podatnika może mieć charakter bezpośredni lub pośredni.

O związku bezpośrednim dokonywanych zakupów z działalnością gospodarczą można mówić wówczas, gdy nabywane towary służą np. dalszej odsprzedaży - towary handlowe lub też nabywane towary i usługi są niezbędne do wytworzenia towarów lub usług będących przedmiotem dostawy; bezpośrednio więc wiążą się z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez podatnika.

Natomiast o związku pośrednim można mówić wówczas, gdy ponoszone wydatki wiążą się z całokształtem funkcjonowania przedsiębiorstwa; mają pośredni związek z działalnością gospodarczą, a tym samym z osiąganymi przez podatnika przychodami. Aby jednak można było wskazać, że określone zakupy mają chociażby pośredni związek z działalnością, istnieć musi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy dokonanymi zakupami towarów i usług a powstaniem obrotu. O pośrednim związku dokonanych zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy zakup towarów i usług nie przyczynia się bezpośrednio do uzyskania przychodu przez podatnika, np. poprzez ich odsprzedaż, lecz poprzez wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości, przyczynia się do generowania przez dany podmiot obrotów.

Należy zauważyć, że formułując w art. 86 ust. 1 ustawy warunek związku ze sprzedażą opodatkowaną, ustawodawca nie uzależnia prawa do odliczenia od związku zakupu z obecnie wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Wystarczającym jest, że z okoliczności towarzyszących nabyciu towarów lub usług przy uwzględnieniu rodzaju prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakupy te dokonane są w celu ich wykorzystania w ramach jego działalności opodatkowanej.

Zatem, w podatku od towarów i usług obowiązuje zasada tzw. „niezwłocznego odliczenia podatku naliczonego”. Zasada ta wyraża się tym, że podatnik, aby skorzystać z prawa do odliczenia, nie musi czekać aż nabyty towar lub usługa zostaną odsprzedane lub efektywnie wykorzystane na potrzeby działalności opodatkowanej.

W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowo-prawne, było wykonywanie czynności opodatkowanych.

Należy zaznaczyć, że jak wynika z powyższych przepisów, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca, który jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług posiada między innymi budynek Lakierni wchodzący w skład zakładu produkcyjnego zlokalizowanego w W. Obecnie, ze względu na warunki rynkowe, Spółka nie jest w stanie osiągać wystarczających przychodów z budynku Lakierni, a w konsekwencji budynek nie jest wykorzystywany w działalności gospodarczej. Dlatego też Spółka zdecydowała się przekazać Lakiernię w formie wynajmu organizacji pożytku publicznego. Spółka zdecydowała o wynajmie budynku Lakierni za symboliczną kwotę (kwota na poziomie 1 zł miesięcznie). Z zawartej umowy najmu wynika, że wydatki związane z funkcjonowaniem budynku, takie jak koszty energii, ochrony obiektu, z uwagi na pełne zaangażowanie Spółki w propagowanie działalności pożytku publicznego, będą nadal ponoszone przez Spółkę. W trakcie negocjacji z organizacją pożytku publicznego był to również jeden z warunków możliwości długotrwałej współpracy z organizacją pożytku publicznego.

W rozpatrywanej sprawie wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii prawa do odliczania VAT naliczonego od ponoszonych od momentu zawarcia umowy najmu z OPP wydatków bieżących na budynek Lakierni.

Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami, rozliczenie podatku naliczonego na zasadach określonych w art. 86 ustawy, uwarunkowane jest tym, aby nabywane towary i usługi były wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Ponadto art. 88 ust. 4 ustawy wyklucza odliczenie w odniesieniu do podmiotów niebędących zarejestrowanymi, czynnymi podatnikami podatku VAT.

W analizowanej sprawie, Wnioskodawca wskazał, że budynek nie jest wykorzystywany w działalności gospodarczej, a Strona ponosi wydatki bieżące na budynek Lakierni tj. koszty energii, ochrony obiektu z uwagi na pełne zaangażowanie Spółki w propagowanie działalności pożytku publicznego. Obiekt ten jest wynajmowany, a tym samym jest wykorzystywany przez inny podmiot tj. przez organizacje pożytku publicznego i organizacja wykorzystuje ww. energię, ochronę obiektu itp. do swojej działalności. Dlatego też uznać należy, że ponoszone przez Stronę wydatki bieżące tj. koszty energii, ochrony obiektu nie służą do celów związanych z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez Wnioskodawcę.

Organ zauważa, że Wnioskodawca dokonuje wynajmu Lakierni, która to czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jednak podkreślić należy, że to na rzecz organizacji pożytku publicznego, która wynajmuje obiekt Lakierni są świadczone usługi, i to ona z nich korzysta. Dodać przy tym należy, że eksploatacja udostępnionego obiektu przez organizację pożytku publicznego bez ww. mediów, nie jest możliwa.

Ponadto Strona wskazuje w opisie sprawy, że z uwagi na pełne zaangażowanie Spółki w propagowanie działalności pożytku publicznego wydatki związane z funkcjonowaniem budynku, takie jak koszty energii, ochrony obiektu będą nadal ponoszone przez Spółkę. Jednak wskazać należy, że propagowanie działalności pożytku publicznego nie jest w żaden sposób związane z wykonywaniem przez Wnioskodawcę czynności opodatkowanych.

Z powyższych twierdzeń wynika zatem, że Wnioskodawcy nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego od ponoszonych od momentu zawarcia umowy najmu z OPP wydatków bieżących na budynek Lakierni, gdyż ponoszone koszty nie są wykorzystywane przez Wnioskodawcę do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Tym samym w odniesieniu do przedstawionych okoliczności niniejszej sprawy oraz do powołanych przepisów prawa podatkowego stwierdzić należy, że w omawianej sprawie nie znajdzie zastosowania cytowany wyżej przepis art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. Skoro omawiane koszty nie są wykorzystywane przez Spółkę do wykonywania czynności opodatkowanych, to uznać należy, ze w stosunku do ponoszonych przez Wnioskodawcę wydatków bieżących tj. energii, ochrony obiektu, Wnioskodawcy nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe.

Należy podkreślić, że na powyższe rozstrzygnięcie w sprawie nie może mieć wpływu powołany przez Stronę wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz interpretacje indywidualne, gdyż wskazane rozstrzygnięcia zapadły w odmiennych stanach faktycznych i nie będą miały zastosowania w przedmiotowej sprawie.

Wyrok C-37/95 nie dotyczy sytuacji tożsamej do rozpatrywanej, gdyż rozstrzyga o obowiązku korygowania odliczonego podatku w przypadku, gdy inwestycja (a ściślej inwestycja w związku, z którą podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia w momencie jej prowadzenia) została zaniechana ze względu na okoliczności pozostające poza kontrolą podatnika.

Natomiast w powołanych interpretacjach nr IBPP2/443-939/12/ICz oraz ILPP1/443-957/14-4/NS, prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikało z poniesionych przez Strony wydatków na usługi budowlane czy też koszty związane z wybudowaniem budynków, które były przedmiotem najmu, zatem prawo to wywodziło się z zupełnie innej kategorii wydatków poniesionych przez podmioty w związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT.

Niniejsza interpretację wydano w zakresie pytania oznaczanego w złożonym wniosku nr 3, natomiast w zakresie pytań oznaczonych nr 1 i 2 zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.