Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.686.2024.1.KW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-13
Teza: Ustalenie momentu kwalifikowania wydatków w odniesieniu
do zaliczek i płatności częściowych przed wydaniem DoW.
Słowa kluczowe: decyzja-decyzja o wsparciu
faktura-faktura częściowa
faktura-faktura zaliczkowa
moment
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5, 5a, 5b, 6b. Podstawa opodatkowania i
wysokość podatku-Odliczenia od dochodu/podstawy
opodatkowania-Ulga na działalność badawczo-
rozwojową-Korzystanie z ulgi przez podatnika
działającego w specjalnej strefie ekonomicznej (SSE) lub
na podstawie decyzji o wsparciu
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4-art. 17-ust. 1-pkt 34a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych w
    zakresie ustalenia czy prawidłowa jest metodologia przyjęta przez Spółkę w zakresie
    momentu kwalifikowania wydatków, o których mowa w § 8 ust. 1 pkt 1 lit. b),
    Rozporządzenia WNI mająca wpływ na kwestię dyskontowania tych wydatków, a tym

    samym budowę limitu pomocy w postaci zwolnienia podatkowego określonego w art. 17
    ust. 1 pkt 34a Ustawy o CIT (w tym również w odniesieniu do zaliczek i płatności
    częściowych zapłaconych przed dniem wydania DoW) - jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 21 listopada 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca, będący spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, podlega
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terenie Polski i prowadzi działalność
    gospodarczą w zakresie produkcji i konfekcjonowania (...).
    W związku z rozwojem prowadzonej przez Spółkę działalności, Wnioskodawca zdecydował
    się na realizację nowej inwestycji polegającej na zwiększeniu zdolności produkcyjnej
    istniejącego zakładu zlokalizowanego w (...) (dalej: „Zakład”). W konsekwencji, wnioskiem z
    22 grudnia 2023 r. (data wpływu do kompetentnego organu: 28 grudnia 2023 r.) Spółka
    zwróciła się do Agencji Rozwoju Przemysłu S.A. Oddział w (...) (dalej: „ARP”) o wydanie
    decyzji o wsparciu (dalej: „Wniosek”). Kolejno, na wniosek Spółki, postanowieniem nr (...) z
    6 lutego 2024 r. ARP zawiesiła postępowanie o wydanie decyzji o wsparciu. Zostało ono
    ponownie wznowione przez ARP na posiedzeniu z 28 sierpnia 2024 r. Ostatecznie ARP
    wydała dnia 7 listopada 2024 r. decyzję o wsparciu nr (...) (dalej: „Decyzja”, „DoW”).
    Decyzja obejmuje prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie określonym w
    następujących pozycjach Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) Głównego Urzędu
    Statystycznego, wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r.
    w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. z 2015 r. poz. 1676, z późn.
    zm.):
        10.39 - Pozostałe owoce i warzywa przetworzone i zakonserwowane;
        10.41 - Oleje i tłuszcze zwierzęce i roślinne;
        10.51 - Mleko i przetwory mleczne;
        10.61 - Produkty przemiału zbóż;
        10.62 - Skrobia i wyroby skrobiowe;
        10.71 - Pieczywo; świeże wyroby ciastkarskie;
        10.72 - Suchary i herbatniki; konserwowane wyroby piekarnicze;
        10.81-Cukier;
        10.82 - Kakao, czekolada i pozostałe wyroby cukiernicze;
        10.83 - Kawa i herbata przetworzone;
        10.84 - Przyprawy;
        10.89 - Pozostałe artykuły spożywcze, gdzie indziej niesklasyfikowane;
        20.13 - Pozostałe podstawowe chemikalia nieorganiczne;
        20.14 - Pozostałe podstawowe chemikalia organiczne;
        20.53 - Olejki eteryczne; mieszaniny substancji zapachowych;
        20.59 - Pozostałe wyroby chemiczne, gdzie indziej niesklasyfikowane;
        38.11.5 - Odpady, inne niż niebezpieczne, nadające do recyklingu;
        52.10 - Magazynowanie i przechowywanie towarów.

    Inwestycja, zgodnie ze złożonym Wnioskiem, realizowana będzie na terenie
    nieruchomości położonych w (...), oznaczonych numerami: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, gdzie
    znajduje się Zakład.
    W związku z realizacją przedsięwzięcia, Spółka zamierza ponieść szereg wydatków
    inwestycyjnych, o których mowa w § 8 Rozporządzenia WNI, które obejmą m.in.:
    przeprowadzenie prac budowlanych, nabycie nowych środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych (dalej: „Inwestycja”).
    Inwestycja została rozpoczęta i przed wydaniem Decyzji (ale po dniu złożenia wniosku o jej
    wydanie) Spółka dokonała pierwszych płatności o charakterze:
        zaliczkowym oraz
        płatności częściowych, które nie mają charakteru zaliczkowego.
    Wszystkie przedmiotowe płatności wynikają z umów/ zobowiązań zaciągniętych przez
    Spółkę po złożeniu wniosku o przyznanie pomocy w formie DoW.
    W związku z dokonanymi płatnościami zarówno w formie zaliczek jak płatności
    częściowych do momentu przyznania wsparcia / wydania Decyzji żaden z nabytych lub
    wytwarzanych we własnym zakresie środków trwałych, o którym mowa w § 8 ust. 1 pkt 1
    lit. b), nie jest kompletny i zdatny do używania i tym samym nie został zaliczony do
    składników majątku Spółki i jednocześnie nie został ujęty w ewidencji środków trwałych
    oraz wartości niematerialnych i prawnych Wnioskodawcy.
    Wnioskodawca wskazuje, że niniejszy wniosek obejmuje zarówno zaistniały stan faktyczny
    jak i zdarzenie przyszłe.

## Pytanie

Czy prawidłowa jest metodologia przyjęta przez Spółkę w zakresie momentu
    kwalifikowania wydatków, o których mowa w § 8 ust. 1 pkt 1 lit. b), Rozporządzenia WNI
    mająca wpływ na kwestię dyskontowania tych wydatków, a tym samym budowę limitu
    pomocy w postaci zwolnienia podatkowego określonego w art. 17 ust. 1 pkt 34a Ustawy o
    CIT (w tym również w odniesieniu do zaliczek i płatności częściowych zapłaconych przed
    dniem wydania DoW)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, przyjęta przez Spółkę metodologia w zakresie momentu
    kwalifikowania wydatków, o których mowa w § 8 ust. 1 pkt 1 lit. b) Rozporządzenia WNI,
    mająca wpływ na kwestię dyskontowania tych wydatków, a tym samym budowę limitu
    pomocy w postaci zwolnienia podatkowego określonego w art. 17 ust. 1 pkt 34a Ustawy o
    CIT (w tym również w odniesieniu do zaliczek i płatności częściowych zapłaconych przed
    dniem wydania DoW) jest prawidłowa.
    Uzasadnienie do stanowiska Wnioskodawcy
    Przepisy ogólne
    Zgodnie z art. 2 pkt 1 lit. a) Ustawy o WNI, przez pojęcie „nowa inwestycja” należy
    rozumieć inwestycję w rzeczowe aktywa trwałe lub wartości niematerialne i prawne, które
    są związane z:
        założeniem nowego zakładu,
        zwiększeniem zdolności produkcyjnej istniejącego zakładu,
        dywersyfikacją produkcji zakładu przez wprowadzenie produktów uprzednio
        nieprodukowanych w zakładzie lub
        zasadniczą zmianą dotyczącą procesu produkcyjnego istniejącego zakładu.

    Wsparcie na realizację nowej inwestycji, zgodnie z art. 3 Ustawy o WNI, udzielane jest w
    formie zwolnienia od podatku dochodowego. Zasady tego zwolnienia określone są
    odpowiednio w przepisach dotyczących podatku dochodowego od osób prawnych oraz od
    osób fizycznych.
    Z kolei zgodnie żart. 17 ust. 1 pkt 34a Ustawy o CIT, wolne od podatku są dochody
    podatników, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, z działalności gospodarczej osiągnięte z realizacji
    nowej inwestycji określonej w decyzji o wsparciu, o której mowa w Ustawie o WNI i
    uzyskane na terenie określonym w tej decyzji o wsparciu, przy czym wielkość pomocy
    publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy
    publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do
    uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami.
    Przepis art. 17 ust. 4 Ustawy o CIT, wskazuje natomiast, że powyższe zwolnienie
    przysługuje podatnikowi wyłącznie z tytułu dochodów uzyskanych z realizacji nowej
    inwestycji na terenie określonym w decyzji o wsparciu.
    Jednocześnie, w rozumieniu § 8 ust. 1 Rozporządzenia WNI, za wydatki kwalifikujące się do
    objęcia pomocą publiczną uznaje się koszty nowej inwestycji, pomniejszone o naliczony
    podatek od towarów i usług oraz o podatek akcyzowy, o ile przepisy szczególne
    przewidują możliwość ich odliczenia i obejmujące:
    a) koszty nabycia gruntów lub prawa ich użytkowania wieczystego;
    b) cenę nabycia albo koszt wytworzenia we własnym zakresie środków trwałych,
      kompletnych i zdatnych do użytku w dniu przyjęcia do używania, pod warunkiem
      zaliczenia ich, zgodnie z odrębnymi przepisami, do składników majątku podatnika i
      zaliczenia ich do ewidencji środków trwałych oraz wartości materialnych i prawnych;
    c) koszty rozbudowy lub modernizacji istniejących środków trwałych;
    d) cenę nabycia wartości niematerialnych i prawnych związanych z transferem
      technologii, przez nabycie praw patentowych, licencji, know-how i nieopatentowanej
      wiedzy technicznej, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 Rozporządzenia WNI;
    e) koszty związane z najmem lub dzierżawą gruntów, budynków i budowli, pod
      warunkiem, że okres najmu lub dzierżawy wynosi co najmniej 5 lat, a w przypadku
      mikro, małych i średnich przedsiębiorców - co najmniej 3 lata, licząc od dnia
      zakończenia nowej inwestycji;
    f) cenę nabycia aktywów innych niż grunty, budynki i budowle objęte najmem lub
      dzierżawą, w przypadku gdy najem lub dzierżawa ma postać leasingu finansowego
      oraz obejmuje zobowiązanie do nabycia aktywów z dniem upływu okresu najmu lub
      dzierżawy.
    Przy czym koszty określone w ust. 1 pkt 1 zalicza się do kosztów kwalifikujących się do
    objęcia wsparciem z tytułu kosztów nowej inwestycji, jeżeli zostały poniesione w okresie
    realizacji inwestycji wskazanym w decyzji o wsparciu, a w przypadku:
    1) kosztów określonych w ust. 1 pkt 1 lit. e - jeżeli zostały poniesione w okresie nie
      dłuższym niż do zakończenia okresu utrzymania inwestycji, trwającego przez okres 5
      lat, a w przypadku mikroprzedsiębiorców, małych przedsiębiorców i średnich
      przedsiębiorców przez okres 3 lat, licząc od dnia zakończenia nowej inwestycji;
    2) kosztów określonych w ust. 1 pkt 1 lit. f-jeżeli zostały poniesione w okresie
      obowiązywania umowy leasingu finansowego.
    Literalna wykładnia powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że wydatki kwalifikujące
    się do objęcia pomocą publiczną muszą spełniać łącznie następujące kryteria:
    1) ponoszone wydatki muszą stanowić koszty inwestycji;
    2) muszą należeć do jednej z kategorii wymienionych w § 8 ust. 1 Rozporządzenia WNI;

    3) muszą być poniesione najdalej w okresie realizacji Inwestycji wskazanym w decyzji o
      wsparciu dla konkretnej lokalizacji (z wyjątkiem specjalnych reguł określonych dla
      kosztów związanych z najmem lub dzierżawą gruntów, budynków i budowli oraz
      objętych leasingiem finansowym);
    4) ponoszone wydatki będące ceną nabycia albo kosztem wytworzenia we własnym
      zakresie środków trwałych muszą być zaliczone do wartości początkowej środków
      trwałych, i zaliczone zgodnie z odrębnymi przepisami, do składników majątku
      podatnika oraz zaliczone do ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych;
    5) muszą zostać poniesione na terenie wskazanym w wydanej Decyzji.
    Jednocześnie, zgodnie z § 8 ust. 5 Rozporządzenia WNI cenę nabycia i koszt wytworzenia
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych ustala się zgodnie z
    przepisami ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości.
    Z kolei, na podstawie § 10 Rozporządzenia WNI koszty kwalifikowane nowej inwestycji
    podlegają dyskontowaniu, a dniem poniesienia kosztu kwalifikowanego nowej inwestycji
    jest ostatni dzień miesiąca, w którym poniesiono koszt.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Spółka podkreśla, że jest świadoma, iż zgodnie z obowiązującymi na dzień wydania DoW
    przepisami momentem decydującym o uznaniu wydatków, o których mowa w § 8 ust. 1
    pkt 1 lit. b) Rozporządzenia WNI jest moment zaliczenia ich do ewidencji środków trwałych
    oraz wartości niematerialnych i prawnych i uznania za środek trwały lub wartość
    niematerialną i prawną pod warunkiem zapłaty do tego czasu w ujęciu kasowym. Tym
    samym dla uznania danego wydatku za kwalifikowany nie ma znaczenia faktyczny
    moment zapłaty, ale fakt zaliczenia go do składników majątku Spółki.
    A zatem Wnioskodawca będzie budował limit pomocy publicznej w postaci zwolnienia
    podatkowego określonego w art. 17 ust. 1 pkt 34a Ustawy o CIT w momencie oddania do
    używania środków trwałych wchodzących w skład Inwestycji i wprowadzenia ich do
    ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, pod warunkiem że
    koszty dotyczące tych środków trwałych zostaną do tego momentu zapłacone.
    Zdaniem Spółki taka metodologia jest również uzasadniona w odniesieniu do zaliczek i
    płatności częściowych, które zostały zapłacone w ujęciu kasowym, przy czym nie ma
    znaczenia, że moment ich zapłaty nastąpił przed dniem wydania Decyzji (ale po złożeniu
    wniosku o przyznanie pomocy w formie DoW).
    Należy zauważyć, że powoływane powyżej przepisy posługują się pojęciem wydatków
    (kosztów) poniesionych, nie precyzując jednocześnie, jak należy rozumieć to pojęcie. W
    związku z tym, dla prawidłowej wykładni tego pojęcia, Wnioskodawca odwołuje się do
    wykładni językowej, uznawanej za najwłaściwszą metodę interpretacji przepisów
    prawnych. W procesie wykładni przepisów priorytetową rolę odgrywa wykładnia językowa,
    natomiast dopiero w przypadku wystąpienia wątpliwości, należy sięgnąć po wykładnię
    systemową lub celowościową. Jak wskazuje prof. B. Brzeziński, „Wykładnia językowa ma
    podstawowe znaczenie we wszystkich dziedzinach prawa. Jej celem jest interpretacja
    tekstów aktów prawnych w celu rekonstrukcji zakodowanych w nich norm prawnych” (B.
    Brzeziński, Wykładnia prawa podatkowego, ODDK, Gdańsk, 2013).
    Zgodnie z definicją zawartą w Internetowym Słowniku Języka Polskiego PWN, termin
    „ponieść” oznacza „zostać obarczonym, obciążonym czymś”, natomiast koszt to „suma
    pieniędzy wydatkowana na zakup lub opłacenie czegoś”. W kontekście omawianych
    przepisów, pojęcie „poniesienia” wydatków inwestycyjnych odnosi się zatem do
    rzeczywistego wydatkowania środków przez podatnika, a nie do samego zamiaru ich
    poniesienia lub zobowiązania do dokonania wydatku w przyszłości. Aby dany wydatek
    mógł zostać uznany za poniesiony w rozumieniu przepisów o wsparciu, niezbędne jest
    jego faktyczne zrealizowanie, tj. dokonanie płatności lub innej formy uregulowania kosztu.

    Jednocześnie, zgodnie z przywołanymi regulacjami Rozporządzenia WNI, do katalogu
    kosztów kwalifikujących się do objęcia wsparciem w ramach nowej inwestycji zalicza się m.
    in. wydatki na zakup lub wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych jednak pod
    warunkiem zaliczenia ich do składników majątku podatnika oraz wprowadzenia do
    ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, zgodnie z odrębnymi
    przepisami.
    Oznacza to, że sama zapłata za nabycie lub wytworzenie danego środka trwałego, choć
    niezbędna, nie jest wystarczająca do uznania wydatku za koszt kwalifikowany.
    Momentem, w którym dany wydatek staje się kosztem kwalifikowanym, jest moment, w
    którym dany środek trwały wchodzący w skład Inwestycji zostanie oddany do używania i
    wprowadzony do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Tylko
    wtedy poniesione wydatki mogą zostać uznane za kwalifikowane.
    Należy podkreślić, że również Objaśnienia podatkowe z dnia 6 marca 2020 r. dotyczące
    sposobu ustalania dochodu zwolnionego z opodatkowania podatkiem dochodowym,
    osiągniętego z działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu, o której mowa w
    ustawie z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji wskazują, w przypadku
    środków trwałych nabytych lub wytworzonych we własnym zakresie, na konieczność
    wpisania ich do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych i
    uznania za taki środek lub wartość, oraz utrzymania co najmniej 5 lat, a w przypadku
    mikro, małych i średnich przedsiębiorców, co najmniej 3 lata licząc od dnia ich
    wprowadzenia do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
    traktując ten wymóg jako warunek uznania tego rodzaju wydatków za kwalifikowane (pkt
    31).
    Tym samym, w przypadku zakupu/wytworzenia środków trwałych poniesienie wydatku w
    znaczeniu kasowym (zapłata) nie jest wystarczające, aby wydatek ten został uznany za
    koszt kwalifikowany, bowiem dopiero po zaliczeniu nabytego/wytworzonego środka
    trwałego do ewidencji środków trwałych następuje ostateczne potwierdzenie, że
    poniesione koszty są kosztami kwalifikowanymi.
    Takie stanowisko zostało potwierdzone przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej
    (dalej: „DKIS”) w wydanych interpretacji indywidualnych, m.in.:
        z dnia 10 października 2024, sygn. 0111-KDIB1-3.4010.563.2024.1.DW, gdzie organ
        przychylił się do stanowiska podatnika odstępując od uzasadnienia, iż: „(...)
        momentem poniesienia wydatków, o których mowa w § 8 Rozporządzenia WNI,
        będących kosztem nabycia lub wytworzenia środków trwałych i kwalifikujących się
        do objęcia pomocą w postaci zwolnienia podatkowego określonego wart. 17 ust. 1
        pkt 34a ustawy o PDOP, będzie moment, w którym zostały/zostaną oddane do
        używania środki trwałe wchodzące w skład inwestycji i wprowadzone do ewidencji
        środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, pod warunkiem że koszty
        dotyczące tych środków trwałych zostaną do tego momentu zapłacone”;
        z dnia 15 czerwca 2023 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.255.2023.1.PC, w której organ
        stwierdził, że: „Zgodzić się należy, że „poniesienie” oznacza faktyczne wydatkowanie
        środków przez Spółkę tj. poniesienie wydatku w ujęciu kasowym. Zauważyć jednak
        należy, że poniesienie wydatków kwalifikowanych wg metody kasowej nie oznacza,
        że dany koszt będący ceną nabycia lub kosztem wytworzenia środka trwałego może
        już w tym momencie zostać zaliczony do kosztów kwalifikowanych. (...) Z
        cytowanego § 8 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia, wyraźnie więc wynika, że do kosztów
        kwalifikujących się do objęcia wsparciem na nowe inwestycje zalicza się koszty

        będące ceną nabycia albo kosztem wytworzenia we własnym zakresie środków
        trwałych, pod warunkiem zaliczenia ich, zgodnie z odrębnymi przepisami, do
        składników majątku podatnika i zaliczenia ich do ewidencji środków trwałych oraz
        wartości niematerialnych i prawnych. Zatem, analizując powołane powyżej
        przepisy, a także opis sprawy należy wskazać, że momentem poniesienia wydatków
        o których mowa w § 8 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia o WNI, kwalifikujących się do
        objęcia wsparciem na nowe inwestycje nie będzie, zgodnie z metodą kasową
        moment zapłaty tych kosztów”;
        z dnia 23 stycznia 2023 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.5.2023.1.KW, gdzie organ
        stwierdził że: „W świetle powyższego, Państwa stanowisko w zakresie pytania
        dotyczące ustalenia, czy momentem poniesienia wydatków, o których mowa w § 8
        Rozporządzenia WNI, kwalifikujących się do objęcia pomocą w postaci zwolnienia
        podatkowego określonego w art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o p.d.o.p., będzie
        moment, w którym zostały/zostaną oddane do używania środki trwałe wchodzące
        w skład inwestycji i wprowadzone do ewidencji środków trwałych i wartości
        niematerialnych i prawnych, pod warunkiem że koszty dotyczące tych środków
        trwałych zostaną do tego momentu zapłacone, należy uznać za prawidłowe.
    Wnioskodawca zwraca również uwagę na brak ustawowej definicji słowa zaliczka. Z tego
    względu zdaniem Spółki, należy odwołać się do językowej definicji tego pojęcia. W
    Internetowym Słowniku Języka Polskiego, PWN "zaliczka" to "część należności wpłacana
    lub wypłacana z góry na poczet tej należności".
    Tym samym, zaliczka stanowi jedynie ułamek należności na poczet wykonania prac w
    przyszłości i nie ma charakteru definitywnego. Wpłata zaliczki nie jest tożsama z
    definitywnym dokonaniem zakupu oraz nie jest uznawana za zapłatę ceny należnej z
    tytułu wykonania przyszłych prac. Zaliczka jest więc jedynie częścią ceny nabycia, stąd też
    powinna być traktowana wyłącznie jako forma zapłaty na poczet kwoty przypadającej na
    rachunek przyszłych należności wierzyciela. Potraktowanie uiszczonej zaliczki jako kosztu
    kwalifikowanego Inwestycji zgodnie z przepisami Rozporządzenia WNI powinno zatem
    nastąpić najwcześniej w momencie zapłaty pozostałej części ceny nabycia oraz w
    momencie wprowadzenia danego środka trwałego do ewidencji.
    A zatem, uiszczone wcześniej zaliczki utracą charakter zaliczkowy, tj. przestaną stanowić
    płatności na poczet ceny i staną się definitywnym elementem uiszczonej ceny należnej z
    tytułu nabycia lub wytworzenia danego środka trwałego (a więc spełnią kryteria
    definitywnego charakteru wydatku rzeczywiście poniesionego z tytułu zapłaty ceny
    należnej) w momencie dokonania zapłaty (uregulowania) ceny należnej danemu
    wykonawcy na poczet której wpłacona była wcześniej zaliczka.
    Z kolei płatności częściowe, zdaniem Wnioskodawcy, charakteryzują się definitywnością
    poniesionego kosztu, w przeciwieństwie do płatności o charakterze zaliczkowym, które
    stanowią kwoty wpłacane na poczet przyszłych zobowiązań. Tym samym płatności
    częściowe uiszczane w trakcie realizacji Inwestycji, mają / będą mieć charakter
    definitywnie poniesionej płatności, gdyż stanowią formę definitywnego rozliczenia się z
    kontrahentem za określony etap wykonanej pracy, czy dostawy. A zatem chwilą
    definitywnego poniesienia płatności częściowych w znaczeniu kasowym będzie dokonanie
    przez Spółkę przepływu środków pieniężnych z tytułu płatności częściowych między
    Spółką, a danym wykonawcą/dostawcą, będącym uprawnionym do ich otrzymania w
    związku ze zrealizowaną częścią prac czy dostawą.

    Pamiętać jednak należy, że samo poniesienie wydatków wg metody kasowej nie oznacza,
    że wydatek uznaje się za kwalifikowany. Jak już wspomniano wyżej, w przypadku nabycia
    lub wytworzenia środka trwałego we własnym zakresie musi być on kompletny i zdatny do
    użytkowania w dniu przyjęcia go do używania.
    Tym samym, zapłata zaliczki lub płatności częściowych przed dniem wydania Decyzji (lecz
    już po złożeniu wniosku o jej wydanie) nie wyłącza tego wydatku, zdaniem Wnioskodawcy,
    z kosztów kwalifikowanych.
    Na słuszność takiego stanowiska wskazuje DKIS, w wydanych interpretacjach
    indywidualnych, w tym m.in.:
        z dnia 14 marca 2023 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.25.2023.1.IZ, w której organ nie
        zgodził się ze stanowiskiem podatnikiem i uznał, że: „Jak już wyżej wskazano,
        literalne brzmienie § 8 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia, wprowadza dodatkowy
        warunek zaliczenia jako koszty kwalifikowane kosztów zarówno nabytych jak i
        wytworzonych we własnym zakresie środków trwałych, tj. warunek zaliczenia ich do
        ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Uwzględniając
        fakt, że w przypadku nabycia środka trwałego musi być on kompletny i zdatny do
        użytkowania to należy również przyjąć, że wytworzony we własnym zakresie środek
        trwały musi spełniać takie same kryteria, czyli musi być kompletny i zdatny do
        użytku w dniu przyjęcia go do używania. Zatem, w przypadku kosztów wskazanych
        w § 8 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia, samo poniesienie płatności częściowych nie
        uprawnia jeszcze Wnioskodawcę do zaliczenia ich do kosztów kwalifikowanych
        nowej inwestycji’',
        z dnia 3 marca 2023 r., o sygn. 0114-KDIP2-1.4010.114.2023.2.KS, w której organ
        wskazał, że: „Mając na uwadze powyższe, poniesione przez Spółkę, w ramach
        inwestycji objętej Decyzją, ale przed wydaniem Decyzji, wydatki w formie zaliczki,
        stanowią wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą publiczną w rozumieniu art.
        17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT w zw. z § 9 ust. 1 Rozporządzenia. Zatem, stanowisko
        Spółki do pytania nr 2 zgodnie z którym kwota przekazanej zaliczki na budowę hali
        może być zaliczona do kosztów kwalifikowanych w momencie przyjęcia
        wybudowanej hali do używania i zaliczenia jej do środków trwałych Spółki jest
        prawidłowe”;
        z dnia 17 stycznia 2023 r., o sygn. 0111-KDIB1-3.4010.848.2022.1.AN, gdzie organ
        podkreślił: „Jak już wyżej wskazano, literalne brzmienie § 8 ust. 1 pkt 2
        Rozporządzenia, wprowadza dodatkowy warunek zaliczenia jako koszty
        kwalifikowane kosztów zarówno nabytych jak i wytworzonych środków trwałych, tj.
        warunek zaliczenia ich do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i
        prawnych. Uwzględniając fakt, że w przypadku nabycia środka trwałego musi być
        on kompletny i zdatny do użytkowania to należy również przyjąć, że wytworzony we
        własnym zakresie środek trwały musi spełniać takie same kryteria, czyli musi być
        kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia go do używania. Zatem, w przypadku
        kosztów wskazanych w § 8 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia, poniesienie płatności
        częściowych, nawet w sytuacji, w której spółka dokona zapłaty pełnej (przypadającej
        na danego dostawcę) ceny nabycia środka trwałego którego dotyczyły zaliczki, nie

        uprawnia jeszcze Wnioskodawcy do zaliczenia tych kosztów do kosztów
        kwalifikowanych nowej inwestycji".
    Tym samym, Spółka wnosi o uznanie jej stanowiska w zakresie pytania sformułowanego w
    niniejszym wniosku za prawidłowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na podstawie ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (Dz. U. z 2023
    r. poz. 74., dalej: „ustawa o WNI”), został wprowadzony mechanizm wsparcia dla
    przedsiębiorców w postaci zwolnienia z podatku dochodowego z tytułu nowej inwestycji.
    Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od
    osób prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 2805 ze zm., dalej: „ustawy o CIT”):
      wolne od podatku są dochody podatników, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, z działalności
      gospodarczej osiągnięte z realizacji nowej inwestycji określonej w decyzji o wsparciu, o
      której mowa w ustawie z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (Dz.U. z
      2020 r. poz. 1752), i uzyskane na terenie określonym w tej decyzji o wsparciu, przy
      czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może
      przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla
      obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z
      odrębnymi przepisami.
    Stosownie do art. 17 ust. 4 ustawy o CIT:
      zwolnienia podatkowe, o których mowa w ust. 1 pkt 34 i 34a, przysługują podatnikowi
      wyłącznie odpowiednio z tytułu dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej
      prowadzonej na terenie określonym w zezwoleniu lub z tytułu dochodów uzyskanych z
      realizacji nowej inwestycji na terenie określonym w decyzji o wsparciu.
    W myśl art. 3 ust. 1 ustawy o WNI:
      wsparcie na realizację nowej inwestycji, zwane dalej „wsparciem”, jest udzielane w
      formie zwolnienia od podatku dochodowego, na zasadach określonych odpowiednio
      w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych albo w przepisach o podatku
      dochodowym od osób fizycznych.
    Przedmiotem decyzji o wsparciu - w myśl art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy o WNI - jest nowa
    inwestycja podatnika, realizowana w ramach prowadzonej przez niego działalności
    gospodarczej, która nie została wyłączona stosownymi regulacjami, wydanymi na
    podstawie ust. 3 pkt 1 tego przepisu.
    Treść decyzji o wsparciu została wskazana w art. 15 ustawy o WNI, i określa okres
    obowiązywania decyzji, przedmiot działalności gospodarczej oraz warunki, które
    przedsiębiorca jest obowiązany spełnić, wymienione w punktach od 1 do 6.
    Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 sierpnia 2018 r. w sprawie
    pomocy publicznej udzielanej niektórym przedsiębiorcom na realizację nowych inwestycji
    z dnia 27 grudnia 2022 r. (Dz.U. z 2022 r. poz. 2861):
      maksymalna dopuszczalna wielkość pomocy publicznej na realizację nowej inwestycji
      udzielanej przedsiębiorcy z tytułu:
      1) kosztów nowej inwestycji jest liczona jako iloczyn maksymalnej intensywności
      pomocy określonej dla danego obszaru i kosztów inwestycji kwalifikujących się do
      objęcia pomocą określonych w § 8 ust. 1, których wysokość nie może być wyższa niż
      maksymalna wysokość kosztów kwalifikowanych, o której mowa w § 8 ust. 9, albo

      2) tworzenia nowych miejsc pracy w związku z nową inwestycją jest liczona jako iloczyn
      maksymalnej intensywności pomocy określonej dla danego obszaru i dwuletnich
      kosztów pracy nowo zatrudnionych pracowników, obejmujących koszty płacy brutto
      tych pracowników, powiększone o składki obowiązkowe, takie jak składki na
      ubezpieczenia społeczne, ponoszone przez przedsiębiorcę od dnia zatrudnienia tych
      pracowników
      - z zastrzeżeniem § 6 ust. 4.
    Katalog ponoszonych wydatków, które można uznać za koszty kwalifikowane, określa § 8
    ust. 1 Rozporządzenia.
    W myśl § 8 ust. 1 Rozporządzenia o WNI:
      Do kosztów kwalifikujących się do objęcia wsparciem z tytułu:
      1) kosztów nowej inwestycji zalicza się koszty, będące:
      a) kosztem związanym z nabyciem gruntów lub prawa ich użytkowania wieczystego,
      b) ceną nabycia albo kosztem wytworzenia we własnym zakresie środków trwałych,
      kompletnych i zdatnych do użytku w dniu przyjęcia do używania, pod warunkiem
      zaliczenia ich, zgodnie z odrębnymi przepisami, do składników majątku podatnika i
      zaliczenia ich do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
      c) kosztem rozbudowy lub modernizacji istniejących środków trwałych,
      d) ceną nabycia wartości niematerialnych i prawnych związanych z transferem
      technologii przez nabycie praw patentowych, licencji, know-how i nieopatentowanej
      wiedzy technicznej, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3,
      e) kosztem związanym z najmem lub dzierżawą gruntów, budynków i budowli - pod
      warunkiem że okres najmu lub dzierżawy trwa co najmniej 5 lat, a w przypadku
      mikroprzedsiębiorców, małych przedsiębiorców i średnich przedsiębiorców - co
      najmniej 3 lata, licząc od dnia zakończenia nowej inwestycji,
      f) ceną nabycia aktywów innych niż grunty, budynki i budowle objęte najmem lub
      dzierżawą, w przypadku gdy najem lub dzierżawa ma postać leasingu finansowego
      oraz obejmuje zobowiązanie do nabycia aktywów z dniem upływu okresu najmu lub
      dzierżawy
      - pomniejszone o naliczony podatek od towarów i usług oraz o podatek akcyzowy,
      jeżeli możliwość ich odliczeń wynika z odrębnych przepisów;
      2) dwuletnich kosztów pracy określonych w § 5 ust. 1 pkt 2 zalicza się koszty
      poniesione przez przedsiębiorcę na tworzenie nowych miejsc pracy w związku z
      realizacją nowej inwestycji.
    W myśl § 8 ust. 5 Rozporządzenia:
      cenę nabycia i koszt wytworzenia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
      prawnych ustala się zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 września 1994 r. o
      rachunkowości.
    Stosownie zaś do § 10 ust. 4 pkt 1 powołanego Rozporządzenia:
      dniem poniesienia kosztu kwalifikowanego nowej inwestycji, o którym mowa w ust. 3,
      jest ostatni dzień miesiąca, w którym poniesiono koszt.
    Stosownie do § 9 ust. 1 Rozporządzenia o WNI:
      wsparcie z tytułu kosztów kwalifikowanych nowej inwestycji przysługuje
      przedsiębiorcy począwszy od miesiąca, w którym upłynął termin zakończenia
      inwestycji określony w decyzji o wsparciu, aż do wygaśnięcia decyzji o wsparciu lub

      wyczerpania maksymalnej dopuszczalnej pomocy regionalnej, w zależności od tego,
      które zdarzenie wystąpi wcześniej, z zastrzeżeniem wyjątku, o którym mowa w § 5 ust.
      6.
    Z kolei w § 10 Rozporządzenia, określono w szczegółach sposób kalkulacji przysługującego
    limitu pomocy publicznej.
    Zgodnie z § 10 ust. 1 Rozporządzenia,
      koszty kwalifikowane nowej inwestycji oraz wielkość pomocy są dyskontowane na
      dzień uzyskania decyzji o wsparciu.
    Wyjaśnić należy, że aby przedsiębiorca mógł skorzystać ze zwolnienia od podatku
    dochodowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT, którego wartość
    uzależniona jest od wielkości poniesionych przez tego przedsiębiorcę wydatków
    kwalifikowanych, to wyrażenie „poniesienie” musi oznaczać wydatek faktycznie
    poniesiony, a nie deklarację o zamiarze jego poniesienia w przyszłości.
    Zwolnienia podatkowe są odstępstwem od zasady powszechności opodatkowania, a
    przepisy dotyczące zwolnień powinny być interpretowane ściśle, zgodnie przede
    wszystkim z ich wykładnią językową. W związku z powyższym, dla obliczenia wielkości
    zwolnienia podatkowego nie jest wystarczające jedynie zarachowanie wydatku bez jego
    faktycznego poniesienia. Innymi słowy, moment poniesienia kosztów inwestycji, przy
    obliczaniu wielkości otrzymanej lub dopuszczalnej pomocy publicznej, należy określać
    zgodnie z zasadą kasową, tj. przyjmując moment faktycznego zrealizowania kosztów w
    znaczeniu kasowym (chwila zapłaty).
    Pamiętać jednak należy, że poniesienie wydatków kwalifikowanych wg metody kasowej
    nie oznacza, że możliwe jest już skorzystanie z omawianego zwolnienia.
    Jak wskazano powyżej, wsparcie na realizację nowej inwestycji polega na zwolnieniu z
    podatku dochodu uzyskanego z działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu.
    Dopóki więc podatnik nie uzyska takiego dochodu nie może skorzystać ze wsparcia na
    podstawie ustawy o WNI (a w konsekwencji zwolnienia na podstawie ustawy o CIT). Nie
    można natomiast mówić o uzyskaniu dochodu dopóki podatnik nie osiągnie przychodów,
    które będą następstwem dokonanej nowej inwestycji, czyli przychodu wypracowanego w
    oparciu o zespół składników majątkowych nabytych w ramach wydatków związanych z
    nową inwestycją, której dotyczy decyzja o wsparciu.
    Tego wymogu nie może zmienić fakt, że nowa inwestycja jest ściśle powiązana z
    istniejącym już zespołem składników a sposób zintegrowania nowej i istniejącej inwestycji,
    położonych na tym samym terenie, nie pozwala na określenie dochodu (przychodu)
    wyłącznie z nowej inwestycji, bez uwzględnienia zintegrowanej z nią całości lub części
    istniejącej inwestycji. Zwolnienie w tym przypadku całego dochodu osiągniętego w ramach
    tej działalności gospodarczej, z którą nowa inwestycja pozostaje w ścisłym
    nierozerwalnym związku nie oznacza, że podatnik może zacząć korzystać ze zwolnienia z
    podatku już w momencie rozpoczęcia nowej inwestycji, czyli zanim uzyska jakiekolwiek
    przychody (dochody) będące efektem budowy nowych lub rozbudowy czy modernizacji
    dotychczas wykorzystywanych składników majątkowych. W przeciwnym wypadku, tj.
    uznaniu, że zwolnienie przysługuje już od momentu rozpoczęcia nowej inwestycji
    zwolnieniu nie podlegałby dochód uzyskany z działalności prowadzonej w oparciu o nową
    inwestycję, tylko w oparciu o dotychczasowe składniki majątku, co jest sprzeczne z
    wymogiem określonym w art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT. Poza tym, takie działanie
    byłoby niezgodne z przepisem art. 13 ust. 8 ustawy o WNI, zgodnie z którym rozliczenie
    pomocy publicznej przyznanej przedsiębiorcy na podstawie decyzji o wsparciu ma
    zastosowanie wyłącznie do decyzji, w ramach której inwestycja jest realizowana i w
    oparciu o tę inwestycję prowadzona jest działalność gospodarcza.
    Należy także wskazać, że cytowany powyżej przepis § 8 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia,
    wprowadza warunek zaliczenia jako koszty kwalifikowane kosztów zarówno nabytych jak i

    wytworzonych we własnym zakresie środków trwałych, pod warunkiem zaliczenia ich do
    ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Zatem, uwzględniając
    fakt, że w przypadku nabycia środka trwałego musi być on kompletny i zdatny do
    użytkowania to należy również przyjąć, że wytworzony we własnym zakresie środek trwały
    musi spełniać takie same kryteria, czyli musi być kompletny i zdatny do użytku w dniu
    przyjęcia go do używania.
    Z cytowanego § 8 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia, wyraźnie więc wynika, że do kosztów
    kwalifikujących się do objęcia wsparciem na nowe inwestycje zalicza się koszty będące
    ceną nabycia albo kosztem wytworzenia we własnym zakresie środków trwałych, pod
    warunkiem zaliczenia ich, zgodnie z odrębnymi przepisami, do składników majątku
    podatnika i zaliczenia ich do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
    prawnych.
    Zatem, do zaliczenia do kosztów kwalifikowanych wydatków z tytułu nabycia lub
    wytworzenia środków trwałych, nie wystarczy samo ich poniesienie w ujęciu kasowym.
    Zgodnie z brzmieniem § 8 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia, konieczne jest również zaliczenie
    tego środka trwałego do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych
    . Taki warunek wprost wynika z literalnego brzmienia tego artykułu. Powyższe prowadzi
    do wniosku, że w przypadku środków trwałych do „poniesienia” wydatków na ich nabycie
    /wytworzenie dochodzi w momencie spełnienia obu przesłanek, tj. przeniesienia
    wydatków w ujęciu kasowym i zaliczenia środka trwałego do ewidencji środków trwałych i
    wartości niematerialnych i prawnych.
    Zatem, aby dany koszt z tytułu nabycia lub wytworzenia środków trwałych mógł
    powiększać pulę pomocy publicznej, a zarazem wysokość zwolnienia z opodatkowania
    winien być spełniony drugi ze wskazanych warunków, a mianowicie zaliczenie go do
    ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.
    Taka sama zasada obowiązuje w stosunku do płatności częściowych oraz uiszczonych
    zaliczek. Płatności częściowe ponoszone w związku z zakupem lub wytworzeniem środka
    trwałego, nie mogą stanowić kosztów kwalifikowanych już w momencie poniesienia w
    znaczeniu kasowym, bowiem jak już wyżej wskazano nabyte oraz wytworzone środki
    trwałe muszą zostać zaliczone do ewidencji środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych. Również zaliczki na nabycie/wytworzenie środków trwałych
    nie mogą stanowić kosztów kwalifikowanych w momencie uiszczenia ceny należnej
    danemu wykonawcy/dostawcy z tytułu wykonania umowy. Tu również konieczne jest
    zaliczenie środków trwałych do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych
    i prawnych.
    Ponadto, z wniosku nie wynika, że w Państwa sprawie ma zastosowanie przepis § 8 ust. 6
    Rozporządzenia, zgodnie z którym:
      Środki trwałe, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b i f, muszą być nowe, z wyjątkiem
      aktywów nabywanych przez mikroprzedsiębiorców, małych przedsiębiorców i średnich
      przedsiębiorców i z wyjątkiem realizacji nowej inwestycji w rozumieniu art. 2 pkt 1 lit. b
      ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji, oraz muszą być nabyte
      na warunkach rynkowych w ozumieniu art. 2 pkt 39a rozporządzenia nr 651/2014.
    Jeszcze raz podkreślić należy, że przepis § 9 ust. 1 rozporządzenia, wskazuje na
    najwcześniejszy moment skorzystania ze wsparcia z tytułu poniesienia kosztów
    kwalifikowanych i nie można interpretować go w oderwaniu od treści art. 17 ust. 1 pkt 34a
    ustawy o CIT.
    W konsekwencji momentem, od którego Spółka jest uprawniona do korzystania ze
    zwolnienia z ustawy o CIT może być miesiąc (po dniu wydania decyzji o wsparciu), w
    którym inwestor poniósł pierwsze koszty na realizację nowej inwestycji, stanowiące koszty
    kwalifikowane zgodnie z definicją kosztów kwalifikowanych określoną w § 8
    rozporządzenia, pod warunkiem, że Spółka dysponuje dochodem pochodzącym z nowej
    inwestycji, w ramach której Spółka ponosiła wydatki kwalifikowane.

    Podkreślić należy, że poniesienie kosztów, które są uznane za koszty kwalifikowane nie
    uprawnia jeszcze do skorzystania z możliwości zwolnienia dochodów w ramach decyzji o
    wsparciu. Rozpoczęcie procesu inwestycyjnego powinno prowadzić każdorazowo do
    uzyskania dochodu, który umożliwia zastosowanie zwolnienia. Dla faktycznego
    skorzystania z analizowanego zwolnienia, istotne jest bowiem uzyskanie dochodów z
    nowej inwestycji (również w ramach ścisłych powiązań) a nie samo poniesienie wydatków
    kwalifikowanych.
    Oczywiście nie można wykluczyć, że takie dochody uzyskane zostaną w miesiącu
    poniesienia kosztów kwalifikowanych, co uprawnia do korzystania ze zwolnienia już od
    tego okresu.
    Mając na uwadze powyższe, poniesione przez Spółkę, w ramach inwestycji objętej Decyzją,
    ale przed wydaniem Decyzji, wydatki w formie zaliczki oraz płatności częściowych na
    nabycie/wytworzenie środków trwałych, stanowią wydatki kwalifikujące się do objęcia
    pomocą publiczną w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT w zw. z § 9 ust. 1
    Rozporządzenia w momencie zaliczenia danego środka trwałego do ewidencji środków
    trwałych i wartości niematerialnych i prawnych.
    W świetle powyższego, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia czy prawidłowa jest
    metodologia przyjęta przez Spółkę w zakresie momentu kwalifikowania wydatków, o
    których mowa w § 8 ust. 1 pkt 1 lit. b), Rozporządzenia WNI mająca wpływ na kwestię
    dyskontowania tych wydatków, a tym samym budowę limitu pomocy w postaci zwolnienia
    podatkowego określonego w art. 17 ust. 1 pkt 34a Ustawy o CIT (w tym również w
    odniesieniu do zaliczek i płatności częściowych zapłaconych przed dniem wydania DoW),
    należy uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia ;
        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jednocześnie wskazać należy, że wydana interpretacja odnosi się ściśle do przedmiotu
    pytań. Inne kwestie wynikające z opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego oraz
    własnego stanowiska, które nie zostały objęte pytaniami nie mogą być, zgodnie z art. 14b
    § 1 Ordynacji Podatkowej, rozpatrzone.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    W odniesieniu do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych wskazać należy, że
    rozstrzygnięcia w nich zawarte nie są wiążące dla organu. Interpretacje organów
    podatkowych dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników, osadzonych
    w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach
    rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące. Każdą sprawę organ jest zobowiązany
    rozpatrywać indywidualnie. Tym samym nie stanowią podstawy prawnej przy wydawaniu
    interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
        2383 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.