Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBI/2/423-804/12/PP
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2012-10-04
Teza: Czy zgodnie z art. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, można uznać koszty usług podwykonawców za koszty uzyskania przychodu?
Słowa kluczowe: inwestycje; wydatek; wynagrodzenia; zaliczka
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 3 lipca 2012r., poz. 749) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 28 czerwca 2012r. (data wpływu do tut. BKIP 4 lipca 2012r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na usługi podwykonawców – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 4 lipca 2012r. wpłynął do tut. Biura wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na usługi podwykonawców.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

W 2010 r. Spółka podpisała umowę z Inwestorem na zakup gruntów. Spółka miała dokonać rozeznania stanu prawnego wskazanych w umowie działek będących w obszarze zainteresowania Inwestora, przygotować umowy do transakcji zakupu i dokonać w imieniu Inwestora zakupu działek lub skontaktować Inwestora ze sprzedającym celem bezpośredniego dokonania transakcji. Inwestor na powyższe działania dokonał wpłaty zaliczki na konto Spółki w wysokości 300.000,00 zł. Powyższa transakcja miała zostać zrealizowana w wyznaczonym czasie, to jest do końca lutego 2011 roku. Spółka w celu wykonania przedmiotu umowy zawarła z podwykonawcami umowy na wykonanie części czynności polegających na sprawdzeniu stanu prawnego działek rolnych i budowlanych, odszukaniu właścicieli, przeprowadzeniu z nimi wstępnych rozmów, itp. Spółka zapłaciła podwykonawcom wynagrodzenie w wysokości około 190.000,00 zł netto. Powyższe koszty zostały aktywowane na kosztach „produkcja w toku” do czasu zakończenia usługi i uzyskania przychodu.

W trakcie realizacji zadania okazało się, że wykonanie usługi w wyznaczonym czasie jest niemożliwe a przedstawione Inwestorowi dotychczasowe wyniki są niezadowalające. Inwestor nie przedłużył umowy i zażądał zwrotu wpłaconej zaliczki. W wyniku przeprowadzonych rozmów i braku akceptacji ze strony Inwestora innych rozwiązań Spółka musi dokonać zwrotu wpłaconej przez Inwestora zaliczki (podpisana ugoda).

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy zgodnie z art. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, można uznać koszty usług podwykonawców za koszty uzyskania przychodu?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych można zaliczyć w koszty podatkowe wydatki związane z realizacją umowy, która nie przyniosła efektu w postaci przychodu podatkowego.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2011r. Nr 74, poz. 397 ze zm. – zwanej dalej „updop”), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.1. Powyższe oznacza, że wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami lub służą zachowaniu bądź zabezpieczeniu źródła przychodów. Kosztami będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały poniesione w tym celu w sposób racjonalny, nawet wówczas gdy z obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty.

Zatem do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty, zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za niestanowiące kosztów uzyskania przychodów. Podatnik, zaliczając dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów, winien wykazać jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz to, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu lub że wydatek ten jest związany z konkretnym przedsięwzięciem gospodarczym.

Katalog wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, pomimo ich związku z przychodami i prowadzoną działalnością gospodarczą zawarty został w art. 16 ust. 1 updop. Należy jednak pamiętać, że samo wyliczenie kosztów, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, nie stwarza domniemania, iż wszelkie pozostałe koszty, które nie są zamieszczone w art. 16 updop, zostaną ex lege uznane za koszty uzyskania przychodów.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

1.  został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),
2.  jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
3.  pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
4.  poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
5.  został właściwie udokumentowany,
6.  nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 updop nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 updop, stanowić mogą koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo – skutkowym z osiąganymi przychodami. Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania przychodów powinna brać pod uwagę:

1.  przeznaczenie wydatku ( jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu ) oraz
2.  potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu.

Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca zawarł umowę z Inwestorem na przygotowanie umowy zakupu gruntów. Na poczet wykonania tej umowy otrzymał zaliczkę. W celu jej wykonania poniósł wydatki na wynagrodzenie podwykonawców. Wykonanie umowy w wyznaczonym czasie okazało się jednak niemożliwe, co skutkowało żądaniem zwrotu zaliczki przez Inwestora.

Biorąc pod uwagę opisany powyżej stan faktyczny oraz uzasadnienie prawne, stwierdzić należy, że wydatek poniesiony na wynagrodzenie podwykonawców, z uwzględnieniem spełnienia wymienionych przesłanek (celowości, racjonalności, zasadności), może zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów.

Stanowisko Wnioskodawcy jest zatem prawidłowe.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z dnia 14 marca 2012r., poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.