Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.683.2024.2.SJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-14
Teza: Skutki podatkowe zwrotu przez bank kwot nieautoryzowanych transakcji na rzecz klientów.
Słowa kluczowe: banki; koszt-koszty uzyskania przychodów; koszt-moment zarachowania kosztów; przelew-przelew bankowy; rachunki-rachunek bankowy; reklamacje; zwrot-zwrot wydatków
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia niestanowiące przychodu-Zwrócone inne wydatki niezaliczone do kosztów uzyskania przychodów; Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów; Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność kosztów-Koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami (koszty pośrednie)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2-art. 12-ust. 4-pkt 6a; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15-ust. 1; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15-ust. 4d; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15-ust. 4e

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 18 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie skutków
    podatkowych wypłaty na rzecz klientów zwrotu kwot nieautoryzowanych transakcji. Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    (...) S.A. (dalej: „Bank”, „Wnioskodawca”) ma siedzibę na terytorium Polski i prowadzi
    działalność bankową zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe.
    W ramach swojej działalności Bank oferuje usługi finansowe dla szerokiego kręgu
    odbiorców. Wykonywanie tego rodzaju czynności jest regulowane przepisami prawa,
    wymaga uzyskania stosownych zezwoleń i podlega ścisłej kontroli Komisji Nadzoru
    Finansowego, która dysponuje różnymi narzędziami oddziaływania na Wnioskodawcę
    (zezwolenia, zalecenia, regulacje i rekomendacje). Działalność Banku kontrolowana jest
    również przez inne, uprawnione podmioty. Bank jako instytucja zaufania publicznego
    stosuje najwyższe standardy bezpieczeństwa, między innymi w zakresie: ochrony
    powierzonych środków, obsługi klientów czy ochrony danych osobowych i danych
    uwierzytelniających. Bank stosuje się do przekazywanych zaleceń i rekomendacji od
    instytucji kontrolnych. Tworzy procedury oraz regulaminy określające szczegółowe zasady
    wykonywania poszczególnych czynności bankowych. Wnioskodawca stosuje polityki i
    procedury zarządzania ryzykiem operacyjnym i bezpieczeństwem banku. W Banku
    funkcjonuje stały i obligatoryjny audyt wewnętrzny, stałe systemy bezpieczeństwa i
    systemy zabezpieczające. Działalność prowadzona jest przy użyciu zaawansowanych
    technologicznie systemów kasowych, sprawozdawczych i rachunkowych. W Banku działają
    mechanizmy sprawdzające i kontrolne, które za zadanie mają stałą, systematyczną
    weryfikację procedur i systemów oraz ich wyrywkową, okresową kontrolę. Dodatkowo,
    Wnioskodawca dba o dobór kadry pracowniczej, merytoryczne szkolenia i okresową
    weryfikację wiedzy i kompetencji swoich pracowników.
    W ramach swoich usług Bank oferuje prowadzenie rachunków bankowych, w tym
    terminowych lokat oszczędnościowych. Ich nieodłącznym elementem jest przyjmowanie
    wpłat i wypłat gotówki, wykonywanie transakcji płatniczych poprzez usługę polecenia
    zapłaty i przelewu oraz użycie karty płatniczej lub innego podobnego instrumentu
    płatniczego. Zasady świadczenia usług płatniczych określa ustawa z dnia 19 sierpnia 2011
    r. o usługach płatniczych (dalej: „UUP”). Według tej ustawy, transakcje płatnicze
    dokonywane na rachunkach wymagają autoryzacji przez klientów, rozumianej jako zgoda
    klienta (płatnika) na wykonanie transakcji płatniczej wyrażona w sposób przewidziany w
    umowie między klientem a Bankiem (dostawcą płatnika). Autoryzacja dokonana za
    pośrednictwem zdalnych kanałów komunikacji (np. w bankowości internetowej)

    poprzedzona jest uwierzytelnieniem, czyli procedurą umożliwiającą Bankowi weryfikację
    tożsamości klienta lub ważności stosowania konkretnego instrumentu płatniczego, łącznie
    ze stosowaniem indywidualnych danych uwierzytelniających zapewnianych klientowi
    przez Bank w tym celu. Usługi płatnicze wykonywane są na rzecz klientów biznesowych
    (podmioty prowadzące działalność gospodarczą) oraz klientów indywidualnych (osoby
    fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej).
    Zdarza się, że środki zgromadzone przez klientów na rachunkach stają się przedmiotem
    działalności przestępczej. Oszuści stosują różne socjotechniki (phishing, vishing, spoofing i
    inne). Podszywają się pod inną osobę lub instytucję, a ich celem jest wyłudzenie od
    klientów poufnych informacji, które służą do uwierzytelniania transakcji płatniczych.
    Przestępcy uzyskują w ten sposób loginy i hasła dostępu do bankowości internetowej
    klientów, kody uwierzytelniające czy kody CVC kart płatniczych. Zwykle wysyłają oni
    wiadomości e-mail lub SMS z linkami, których otwarcie skutkuje pobraniem złośliwego
    oprogramowania przez klienta lub tworzą fałszywe strony internetowe, na których klient
    podaje swoje dane uwierzytelniające. Bank podejmuje w tym zakresie działania
    edukacyjne skierowane do klientów. Publikuje informacje o praktykach stosowanych przez
    przestępców. Wskazuje sposoby postępowania, aby nie stali się oni ofiarami działalności
    przestępczej. Bank współpracuje również przy kampaniach o cyberbezpieczeństwie
    organizowanych przez Związek Banków Polskich.
    Po wykryciu nieautoryzowanej transakcji klienci składają Wnioskodawcy reklamacje.
    Zgodnie z art. 46 ust. 1 UUP, w przypadku wystąpienia nieautoryzowanej transakcji
    płatniczej, Bank jest zobowiązany niezwłocznie, nie później jednak niż do końca dnia
    roboczego następującego po dniu stwierdzenia wystąpienia nieautoryzowanej transakcji,
    którą został obciążony rachunek klienta, lub po dniu otrzymania stosownego zgłoszenia,
    zwrócić klientowi kwotę nieautoryzowanej transakcji płatniczej lub przywrócić obciążony
    rachunek płatniczy do stanu, jaki istniałby, gdyby nie miała ona miejsca (dalej jako: „kwota
    nieautoryzowanej transakcji"). Bank może uchylić się od tego zobowiązania, jeśli ma
    uzasadnione i należycie udokumentowane podstawy, aby podejrzewać oszustwo klienta i
    poinformuje o tym organy powołane do ścigania przestępstw, lub też, gdy upłynął termin
    uprawniający klienta do wniesienia takiego roszczenia. W tym miejscu warto zaznaczyć, że
    ustawodawca zdecydował, że to na Banku spoczywa ciężar dowodzenia, że transakcja na
    rachunku klienta była autoryzowana.
    W ramach procedury reklamacyjnej Bank każdorazowo weryfikuje poprawność
    przeprowadzenia transakcji płatniczej i inne okoliczności, które mogą mieć wpływ na
    indywidualną ocenę sytuacji oraz zgodnie z nałożonym na Bank ustawowym obowiązkiem
    dokonuje wypłaty kwoty nieautoryzowanej transakcji na rzecz klienta w ustawowym
    terminie. Uwzględniając jednak fakt, że ustawodawca przyjął krótki termin realizacji
    wypłaty (termin D+1), który upływa przed terminem udzielenia klientowi odpowiedzi na
    reklamację, może zdarzyć się, że Bank dokona wypłaty kwoty nieautoryzowanej transakcji
    na rzecz klienta w ustawowym terminie, lecz nadal będzie prowadził postępowanie
    reklamacyjne, zmierzając do wyjaśnienia wszystkich okoliczności zdarzenia.
    W konsekwencji, może wystąpić sytuacja, że Bank będzie domagał się od klienta zwrotu
    wypłaconej mu wcześniej kwoty nieautoryzowanej transakcji, jeśli po przeprowadzeniu
    postępowania wyjaśniającego Bank:
        wykaże, że klient dokonał autoryzacji transakcji płatniczej (art. 46 ust. 1 UUP a
        contrario),
        będzie miał uzasadnione i należycie udokumentowane podstawy, aby podejrzewać
        oszustwo ze strony klienta i poinformuje o tym w formie pisemnej organy
        powołane do ścigania przestępstw (art. 46 ust. 1 UUP),

        wykaże, że klient zgłosił Bankowi nieautoryzowaną transakcję płatniczą po upływie
        ustawowego terminu (art. 44 ust. 2 w zw. z art. 46 ust. 1 UUP),
        wykaże, że klient ponosi odpowiedzialność za nieautoryzowaną transakcję płatniczą
        do wysokości równowartości w walucie polskiej 50 euro, jeżeli nieautoryzowana
        transakcja jest skutkiem posłużenia się utraconym przez klienta albo skradzionym
        klientowi instrumentem płatniczym lub przywłaszczenia instrumentu płatniczego
        (art. 46 ust. 2 UUP),
        wykaże, że klient doprowadził do nieautoryzowanej transakcji płatniczej umyślnie
        albo w wyniku umyślnego lub będącego skutkiem rażącego niedbalstwa
        naruszenia, co najmniej jednego z obowiązków dotyczących zasad korzystania z
        instrumentu płatniczego, przewidzianych w zawartej z Bankiem umowie,
        potwierdzi, że klient otrzymał zwrot kwoty transakcji płatniczej za pośrednictwem
        akceptanta lub agenta rozliczeniowego.
    Tym samym może zajść sytuacja, w której Bank dopiero po wykonaniu wypłaty kwoty
    nieautoryzowanej transakcji ustali, że transakcja była autoryzowana lub w sprawie
    zachodzą wymienione wyżej przesłanki wyłączające w całości lub części obowiązek
    wykonania zwrotu.
    W procesie rozpatrywania reklamacji Bank może też ustalić, że wypłata kwoty
    nieautoryzowanej transakcji wykonana na rzecz klienta w terminie D+1 była klientowi
    należna. Będzie tak w przypadkach, gdy dojdzie do nieautoryzowanej transakcji oraz nie
    zostanie potwierdzona żadna z ww. wymienionych okoliczności, która uprawniałaby Bank
    do dochodzenia od klienta wypłaconej wcześniej kwoty nieautoryzowanej transakcji (np.
    do nieautoryzowanej transakcji doszło z wyłącznej winy oszusta, czy też klient w skutek
    zwykłego niedbalstwa doprowadził do nieautoryzowanej transakcji płatniczej poprzez
    naruszenie, co najmniej jednego z obowiązków dotyczących zasad korzystania z
    instrumentu płatniczego, przewidzianych w zawartej z Bankiem umowie).
    Pytania
    1. Czy wypłacona przez Bank na rzecz klienta indywidualnego tj. osoby fizycznej
    nieprowadzącej działalności gospodarczej kwota nieautoryzowanej transakcji płatniczej
    stanowi przychód, który Wnioskodawca powinien wykazać w informacji PIT-11?
    2. Czy wypłacona przez Bank kwota nieautoryzowanej transakcji płatniczej stanowi dla
    Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodu w momencie wypłaty (poniesienia), a w
    przypadku uzyskania jej zwrotu od klienta Wnioskodawca będzie zobowiązany do
    rozpoznania przychodu?
    Niniejsza interpretacja stanowi odpowiedź na pytanie nr 2 w zakresie podatku
    dochodowego od osób prawnych. W części dotyczącej podatku dochodowego od osób
    fizycznych (pytanie nr 1) wniosek zostanie rozpatrzony odrębnie.
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, wypłacona przez Bank kwota nieautoryzowanej transakcji
    płatniczej stanowi koszt uzyskania przychodów w momencie wypłaty (poniesienia), a w
    przypadku uzyskania jej zwrotu od klienta Wnioskodawca będzie zobowiązany do
    rozpoznania przychodu.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione
    w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

    Uwzględniając powyższe przepisy oraz ugruntowaną praktykę orzeczniczą, przyjmuje się,
    że kosztem uzyskania przychodów jest wydatek spełniający łącznie następujące warunki:
        został poniesiony przez podatnika,
        jest definitywny (rzeczywisty),
        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
        może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
        został właściwie udokumentowany,
        nie znajduje się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy nie
        uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Regulacje ustawy o CIT przewidują możliwość rozpoznania jako koszty podatkowe tych
    wydatków, które pozostają w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami, jak i w
    związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione
    w celu osiągnięcia przychodu bądź w celu zachowania lub zabezpieczenia źródła
    przychodów, nawet wówczas, gdy z obiektywnych powodów przychód nie zostanie
    osiągnięty.
    W ocenie Wnioskodawcy nie budzi wątpliwości, że dokonywane przez Bank wypłaty kwot
    nieautoryzowanych transakcji pozostają w ścisłym związku z prowadzoną przez Bank
    działalnością gospodarczą. Obowiązek ten wiąże się bowiem z usługami oferowanymi
    przez Bank w zakresie prowadzenia rachunków bankowych, co stanowi jeden z filarów
    działalności bankowej. Czynności polegające na prowadzeniu rachunków bankowych,
    podejmowane są przez Bank w celu osiągnięcia przychodów z tytułu świadczenia tych
    usług, w tym obejmujących opłaty i prowizje. Podkreślić należy również, że Bank,
    dokonując wypłat na rzecz klientów w związku ze złożoną reklamacją wykonuje ustawowy
    obowiązek wynikający z art. 46 ust. 1 UUP.
    Stosownie bowiem do art. 46 ust. 1 UUP, z zastrzeżeniem art. 44 ust. 2, w przypadku
    wystąpienia nieautoryzowanej transakcji płatniczej dostawca płatnika niezwłocznie, nie
    później jednak niż do końca dnia roboczego następującego po dniu stwierdzenia
    wystąpienia nieautoryzowanej transakcji, którą został obciążony rachunek płatnika, lub po
    dniu otrzymania stosownego zgłoszenia, zwraca płatnikowi kwotę nieautoryzowanej
    transakcji płatniczej, z wyjątkiem przypadku gdy dostawca płatnika ma uzasadnione i
    należycie udokumentowane podstawy, aby podejrzewać oszustwo, i poinformuje o tym w
    formie pisemnej organy powołane do ścigania przestępstw. W przypadku gdy płatnik
    korzysta z rachunku płatniczego, dostawca płatnika przywraca obciążony rachunek
    płatniczy do stanu, jaki istniałby, gdyby nie miała miejsca nieautoryzowana transakcja
    płatnicza.
    Przepisy UPP wskazują co prawda na okoliczności przenoszące odpowiedzialność za
    nieautoryzowane transakcje płatnicze w całości lub w części na klienta, niemniej jednak
    mają one bardziej złożoną konstrukcję. Wynika to z faktu, iż to na Banku spoczywa ciężar
    dowodzenia w sprawach o nieautoryzowane transakcje. Obejmuje on zarówno kwestie
    wykazania, że klient autoryzował transakcję, jak i zaistnienia okoliczności warunkujących
    odpowiedzialność klienta w całości lub w części za wykonanie nieautoryzowanej transakcji,
    co w praktyce może wymagać dłuższego czasu na weryfikację zgłoszenia niż ustawowy
    termin na dokonanie takiej wypłaty.
    W tym miejscu Wnioskodawca pragnie zwrócić uwagę, że otrzymanie reklamacji z tytułu
    nieautoryzowanej transakcji nie oznacza, że Bank automatycznie dokonuje wypłaty na
    rzecz klienta. Bank weryfikuje każde zgłoszenie. Analizowana jest poprawność
    przeprowadzenia transakcji płatniczej oraz inne okoliczności, które mogą mieć wpływ na
    indywidualną ocenę sytuacji.

    Należy podkreślić, że wprowadzając regulację dotyczącą nieautoryzowanych transakcji
    płatniczych ustawodawca zdecydował, że w relacji pomiędzy Bankiem (dostawcą) a
    klientem (płatnik) to zasadniczo Bank jest obciążony ryzykiem odpowiedzialności za
    nieautoryzowane transakcje płatnicze. Bank nie może zwolnić się z tej odpowiedzialności
    nawet wtedy, gdy należycie wykonał swoje obowiązki i zachował wszelkie środki
    bezpieczeństwa. Przykładowo, występują sytuacje, gdy klient w sposób nieumyślny utracił
    dane uwierzytelniające, wskutek czego osoba trzecia wykonała na rachunku klienta
    nieautoryzowaną transakcję. Po stronie Banku wszystkie czynności zostały wykonane
    prawidłowo, lecz Bank nie może uchylić się od obowiązku wypłaty kwoty nieautoryzowane
    transakcji, ponieważ zachowanie klienta nie nosiło znamion rażącego niedbalstwa.
    Wprowadzenie takiej regulacji miało na celu zabezpieczenie interesów klientów instytucji
    płatniczych. W ten sposób klienci uzyskują pewność, że gdy ich środki zdeponowane w
    banku staną się przedmiotem oszustwa, a co do zasady, przestrzegali oni obowiązków
    umownych dotyczących bezpieczeństwa instrumentów płatniczych, nie zostaną
    pozostawieni sami sobie. Zapewnienie tego rodzaju bezpieczeństwa klientom pozwala na
    utrzymanie i dalszy rozwój usług oferowanych w ramach bankowości elektronicznej.
    Mając powyższe na uwadze, w ocenie Wnioskodawcy, obowiązek wypłaty na rzecz klienta
    kwoty nieautoryzowanej transakcji płatniczej wynika ze specyfiki działalności gospodarczej
    Wnioskodawcy i jest związany z ryzykiem jej prowadzenia. Taki wydatek jest ponoszony
    przez Bank, jest odpowiednio udokumentowany i wiąże się z uszczupleniem majątku
    Banku. Zdarzenia te są niepożądane i Bank podejmuje działania minimalizujące ich
    występowanie. W tym zakresie Wnioskodawca stosuje najwyższe standardy
    bezpieczeństwa oraz podejmuje działania edukacyjne względem klientów. Jednak pomimo
    wysiłków nie jest możliwe całkowite wyeliminowanie działalności oszukańczej przestępców.
    Podkreślić także należy, że Bank, dokonując na rzecz klienta przedmiotowych wypłat, ma
    na celu zachowanie i zabezpieczenie źródła przychodów oraz realizację obowiązku
    ustawowego. Dotyczy to również sytuacji, gdy Bank należycie wykonał swoje obowiązki.
    Postępowanie niezgodne z przepisami narażałaby Wnioskodawcę na postępowanie przed
    sądem oraz instytucjami powołanymi do kontroli działalności Banku (np. UOKiK, KNF).
    Ponadto, Wnioskodawca chciałby podkreślić, że wypłata z tytułu nieautoryzowanej
    transakcji nie znajduje się w grupie wydatków, o których mowa art. 16 ust. 1 ustawy o CIT,
    a w szczególności nie spełnia przesłanek określonych w pkt 22 tego przepisu. Zgodnie z
    art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, kosztów uzyskania przychodów nie stanowią wydatki z
    tytułu kar umownych i odszkodowań z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych
    robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu
    wad towarów albo wykonanych robót i usług. Jak już wskazano powyżej, po stronie Banku
    nie dochodzi do wad czy zwłoki w wykonaniu usług, a Bank ponosi odpowiedzialność za
    nieautoryzowane transakcje płatnicze na zasadzie ryzyka. W związku z powyższym
    ograniczenia dotyczące uznawania za koszt podatkowy wskazane w tym przepisie nie
    znajdują zastosowania do analizowanej sytuacji.
    Biorąc pod uwagę powyższe, Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż dokonywane przez
    Bank wypłaty kwot nieautoryzowanych transakcji stanowią koszt uzyskania przychodów
    Banku, zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    W ocenie Wnioskodawcy, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz przez wzgląd na
    ekonomiczne i biznesowe uwarunkowania dokonywania wypłaty na rzecz klienta,
    przedmiotowa wypłata powinna zostać uznana za koszt inny niż bezpośrednio związany z
    przychodem, o którym mowa w art. 15 ust. 4d ustawy o CIT. Koszty pośrednie potrącalne
    są w dniu ich poniesienia, zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, tj. w dniu ujęcia kosztu w
    księgach rachunkowych.
    W sytuacji, gdy po dokonaniu wypłaty kwoty nieautoryzowanej transakcji na rzecz klienta
    na podstawie art. 46 ust. 1 UUP w ustawowym terminie, Bank kontynuowałby
    postępowanie wyjaśniające, w wyniku którego zgodnie z przepisami ww. ustawy możliwe

    okazałoby się wyłączenie w całości lub w części odpowiedzialności Banku i otrzymanie od
    klienta zwrotu w całości lub w części wypłaconej uprzednio kwoty nieautoryzowanej
    transakcji, Bank powinien rozpoznać przychód podatkowy na podstawie art. 12 ust. 1 pkt
    1 ustawy o CIT. Zgodnie z tym przepisem, przychodami są w szczególności otrzymane
    pieniądze, wartości pieniężne w tym różnice kursowe. Z kolei za datę powstania
    przychodu, zgodnie z art. 12 ust. 3e ustawy o CIT, uznaje się za dzień otrzymania zapłaty,
    bowiem nie mamy w takiej sytuacji do czynienie z wynagrodzeniem Banku z tytułu
    świadczonej usługi, w związku z tym nie znajdą zastosowania przepisy art. 12 ust. 3a-3d
    ustawy o CIT.
    Podsumowując, zdaniem Banku, wypłacona przez Bank kwota nieautoryzowanej
    transakcji płatniczej stanowi koszt uzyskania przychodów w momencie wypłaty
    (poniesienia), a w przypadku uzyskania jej zwrotu od klienta Bank będzie zobowiązany do
    rozpoznania przychodu podatkowego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 2805 ze zm.; dalej: „ustawa o CIT”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...)
    Powyższe oznacza, że wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po
    wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w
    związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami lub służą zachowaniu bądź
    zabezpieczeniu źródła przychodów. Kosztami będą zarówno koszty pozostające w
    bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami, jak i pozostające w związku
    pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w tym
    celu, nawet wówczas gdy z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.
    Zatem do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty,
    zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały
    prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za
    niestanowiące kosztów uzyskania przychodów. Podatnik, zaliczając dany wydatek do
    kosztów uzyskania przychodów, winien wykazać jego związek z prowadzoną działalnością
    gospodarczą oraz to, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na wielkość
    osiągniętego przychodu lub że wydatek ten jest związany z konkretnym przedsięwzięciem
    gospodarczym.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
        może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

        został właściwie udokumentowany,
        nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww.
        ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    W opisie sprawy wskazali Państwo, że Bank oferuje prowadzenie rachunków bankowych
    których nieodłącznym elementem jest przyjmowanie wpłat i wypłat gotówki, wykonywanie
    transakcji płatniczych poprzez usługę polecenie zapłaty i przelewu oraz użycie karty
    płatniczej lub innego instrumentu płatniczego. Transakcje płatnicze dokonywane na
    rachunkach wymagają autoryzacji przez klientów, rozumianej jako zgoda klienta (płatnika)
    na wykonanie transakcji płatniczej, wyrażona w sposób przewidziany w umowie między
    klientem a Bankiem. Zdarza się jednak, że środki zgromadzone przez klientów na
    rachunkach stają się przedmiotem działalności przestępczej i w ten sposób klienci Banku
    tracą pieniądze zgromadzone na rachunkach.
    Bank, na podstawie przepisów ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych
    (Dz.U. z 2024 r. poz. 30) zobowiązany jest do zwrotu klientom kwoty transakcji
    nieautoryzowanych, na podstawie reklamacji złożonych przez klientów. Bank zobowiązany
    jest do zwrotu klientowi kwoty nieautoryzowanej transakcji płatniczej lub przywrócenia
    obciążonego rachunku płatniczego do stanu, jaki istniałby, gdyby nieautoryzowana
    transakcja nie miała miejsca. Bank może się uchylić od tego zobowiązania, jeśli ma
    uzasadnione i należycie udokumentowane podstawy (np. oszustwo klienta, upływ terminu
    do wniesienia roszczenia), przy czym to na Banku spoczywa ciężar dowodzenia, że
    transakcja na rachunku Klienta była autoryzowana.
    Może zaistnieć sytuacja, w której Bank będzie domagał się od klienta zwrotu wypłaconej
    mu wcześniej kwoty nieautoryzowanej transakcji w sytuacjach, gdy zwrot ten nie był
    zasadny. Może wiec się zdarzyć, że Bank dopiero po dokonaniu wypłaty kwoty
    nieautoryzowanej transakcji ustali, że transakcja była autoryzowana lub w sprawie
    zachodzą wymienione wyżej przesłanki wyłączające w całości lub części obowiązek
    wykonania zwrotu.
    Państwa wątpliwości dotyczą możliwości zaliczenia kwoty nieautoryzowanej transakcji
    płatniczej do kosztów uzyskania przychodów oraz moment poniesienia ww. kosztów.
    W Państwa ocenie ww. kwoty będą stanowiły koszty uzyskania przychodów w momencie
    wypłaty, a w przypadku uzyskania ich zwrotu od klientów będą Państwo zobowiązani do
    rozpoznania przychodu.
    Jak już wyżej wskazaliśmy, do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć
    wszystkie koszty, zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile
    zostały prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za
    niestanowiące kosztów uzyskania przychodów. Podatnik, zaliczając dany wydatek do
    kosztów uzyskania przychodów, winien wykazać jego związek z prowadzoną działalnością
    gospodarczą oraz to, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na wielkość
    osiągniętego przychodu lub że wydatek ten jest związany z konkretnym przedsięwzięciem
    gospodarczym.
    Katalog wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, pomimo ich związku z
    przychodami i prowadzoną działalnością gospodarczą zawarty został w art. 16 ust. 1
    updop. Należy jednak pamiętać, że samo wyliczenie kosztów, których nie uważa się za
    koszty uzyskania przychodów, nie stwarza domniemania, iż wszelkie pozostałe koszty,
    które nie są zamieszczone w art. 16 updop, zostaną ex lege uznane za koszty mające
    wpływ na podstawę opodatkowania.
    W przedstawionej przez Państwa sprawie dochodzi w istocie do straty w środkach
    obrotowych. Są Państwo zobowiązani do zwrotu kwot w istocie skradzionych klientom, a
    więc w Państwa przypadku powstaje strata w środkach obrotowych dokonana na skutek
    oszustwa czy kradzieży, pomimo że to nie Państwo są bezpośrednio ofiarą oszustów.

    W związku z brakiem w updop definicji „straty” należy to pojęcie postrzegać w rozumieniu
    potocznym, powszechnie używanym. I tak „strata” w języku potocznym oznacza „ubytek”,
    „poniesioną szkodę”, „to co się przestało posiadać”. Na ogół strata wynika ze zniszczenia,
    uszkodzenia, utracenia składników majątku np. w wyniku pożaru, powodzi lub kradzieży,
    czyli jest ona następstwem zdarzeń losowych i nie wynika z celowego działania podatnika.
    Przyjmuje się, iż dla celów podatkowych tylko stratę powstałą na skutek zdarzeń
    nieprzewidywalnych, nie do uniknięcia przez racjonalnie i z dochowaniem należytej
    staranności można uznać za zdarzenie, które uzasadnia zaliczenie powstałej straty w
    ciężar kosztów uzyskania przychodów.
    Każdy przypadek straty w środkach obrotowych, należy rozpatrywać indywidualnie, z
    uwzględnieniem okoliczności faktycznych towarzyszących sprawie i oceniać pod kątem
    całokształtu działalności prowadzonej przez podatnika. W niektórych przypadkach, strata
    jako zdarzenie losowe, może stanowić koszt uzyskania przychodów. Jednakże musi być to
    strata rzeczywista i prawidłowo udokumentowana. Ponadto istotnym warunkiem jest, aby
    strata nie powstała z winy podatnika, jako wynik jego niedbalstwa lub naruszenia
    przepisów, albo braku nadzoru nad pracownikami.
    Z opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego wynika, że dokonują Państwo starań, aby
    przypadków oszustw i wyłudzeń było jak najmniej - Bank stosuje najwyższe standardy
    bezpieczeństwa, między innymi w zakresie: ochrony powierzonych środków, obsługi
    klientów czy ochrony danych osobowych i danych uwierzytelniających. Bank stosuje się do
    przekazywanych zaleceń i rekomendacji od instytucji kontrolnych. Tworzy procedury oraz
    regulaminy określające szczegółowe zasady wykonywania poszczególnych czynności
    bankowych. Wnioskodawca stosuje polityki i procedury zarządzania ryzykiem
    operacyjnym i bezpieczeństwem banku. W Banku funkcjonuje stały i obligatoryjny audyt
    wewnętrzny, stałe systemy bezpieczeństwa i systemy zabezpieczające. Działalność
    prowadzona jest przy użyciu zaawansowanych technologicznie systemów kasowych,
    sprawozdawczych i rachunkowych. W Banku działają mechanizmy sprawdzające i
    kontrolne, które za zadanie mają stałą, systematyczną weryfikację procedur i systemów
    oraz ich wyrywkową, okresową kontrolę. Dodatkowo, Wnioskodawca dba o dobór kadry
    pracowniczej, merytoryczne szkolenia i okresową weryfikację wiedzy i kompetencji swoich
    pracowników.
    Bank podejmuje również działania edukacyjne skierowane do klientów. Publikuje
    informacje o praktykach stosowanych przez przestępców. Wskazuje sposoby
    postępowania, aby nie stali się oni ofiarami działalności przestępczej. Bank współpracuje
    również przy kampaniach o cyberbezpieczeństwie organizowanych przez Związek Banków
    Polskich.
    Podejmując decyzję o wypłacie klientom kwoty nieautoryzowanej transakcji, w ramach
    procedury reklamacyjnej Bank każdorazowo weryfikuje poprawność przeprowadzenia
    transakcji płatniczej i inne okoliczności, które mogą mieć wpływ na indywidualną ocenę
    sytuacji oraz zgodnie z nałożonym na Bank ustawowym obowiązkiem dokonuje wypłaty
    kwoty nieautoryzowanej transakcji na rzecz klienta w ustawowym terminie.
    Oceniając całokształt argumentacji przedstawionej we wniosku, należy zgodzić się z
    Państwa stanowiskiem, że kwoty nieautoryzowanej transakcji co do zasady stanowią dla
    Państwa koszt uzyskania przychodu na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, jako koszt
    związany z prowadzoną przez Państwa działalnością gospodarczą, mający związek z
    przychodem osiąganym przez Państwa z prowadzonej działalności w zakresie
    prowadzenia rachunków bankowych. Dokonując na rzecz klienta przedmiotowych wypłat,
    mają Państwo na celu zachowanie i zabezpieczenie źródła przychodów oraz realizację
    obowiązku ustawowego. Jak wskazali Państwo w uzasadnieniu stanowiska, wprowadzenie
    takiej regulacji miało na celu zabezpieczenie interesów klientów instytucji płatniczych. W
    ten sposób klienci uzyskują pewność, że gdy ich środki zdeponowane w banku staną się
    przedmiotem oszustwa, a co do zasady, przestrzegali oni obowiązków umownych
    dotyczących bezpieczeństwa instrumentów płatniczych, nie zostaną pozostawieni sami

    sobie. Zapewnienie tego rodzaju bezpieczeństwa klientom pozwala na utrzymanie i dalszy
    rozwój usług oferowanych w ramach bankowości elektronicznej.
    Jednocześnie należy zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że wydatki te będą stanowiły
    koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z przychodami.
    Dla ustalenia momentu zaliczenia wydatków w ciężar kosztów uzyskania przychodów,
    podatnik powinien rozpoznać rodzaj powiązania kosztów z przychodami. W oparciu o
    kryterium stopnia tego powiązania koszty podatkowe można bowiem podzielić na:
        bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na
        uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w
        jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód),
        inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób
        przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako
        prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).
    Zgodnie z ugruntowanym poglądem, kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio
    związanymi z przychodami są takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w
    sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów. Klasycznym przykładem
    bezpośredniego związku kosztów z przychodami jest relacja, w jakiej pozostają wydatki na
    nabycie lub wytworzenie jednostki towaru i przychód ze zbycia tej jednostki towaru.
    Pośrednie koszty uzyskania przychodów to takie wydatki, które nie pozostają w
    uchwytnym związku z konkretnymi przysporzeniami podatnika - brak jest możliwości
    ustalenia, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód.
    Klasyfikacja kosztów do wyżej wymienionych rodzajów kosztów uzyskania przychodu
    powinna odbywać się za każdym razem w oparciu o indywidualne cechy działalności
    podatnika, w ramach której wydatki te są ponoszone.
    Z opisu sprawy jasno wynika, że zwrot kosztów nieautoryzowanych transakcji nie ma
    bezpośredniego związku z konkretnym, możliwym do zidentyfikowania strumieniem
    przychodów. Zwrot kosztów wynika ze specyfiki Państwa działalności gospodarczej i jest
    związany z ryzykiem jej prowadzenia, zatem stanowi koszt uzyskania przychodu inny niż
    bezpośrednio związany z przychodami, ujmowany w rachunku podatkowym na podstawie
    art. 15 ust. 4d-4e ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT:
      Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z
      przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu
      przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część
      dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
      przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Natomiast w myśl art. 15 ust. 4e ww. ustawy:
      Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h,
      uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na
      podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na
      podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem
      sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
      międzyokresowych kosztów.
    Z powyższych przepisów wynika, że podatnik jest zobowiązany do rozpoznania wydatków
    w kosztach podatkowych w dacie, pod którą dany wydatek zostanie ujęty w księgach

    rachunkowych bez względu na rodzaj konta, na jakim zostanie dokonany zapis księgowy, z
    wyjątkiem sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
    międzyokresowych kosztów.
    Dotyczy to jednak sytuacji, w której koszt ten można będzie ocenić jako poniesiony
    definitywnie.
    Wskazują Państwo bowiem, że:
      Uwzględniając jednak fakt, że ustawodawca przyjął krótki termin realizacji wypłaty
      (termin D+1), który upływa przed terminem udzielenia klientowi odpowiedzi na
      reklamację, może zdarzyć się, że Bank dokona wypłaty kwoty nieautoryzowanej
      transakcji na rzecz klienta w ustawowym terminie, lecz nadal będzie prowadził
      postępowanie reklamacyjne, zmierzając do wyjaśnienia wszystkich okoliczności
      zdarzenia.
    Jak wskazaliśmy wyżej, jednym z warunków zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania
    przychodów jest jego definitywność, tj. pewność, że wydatek ten nie zostanie podatnikowi
    zwrócony, a majątek podatnika – uszczuplony.
    Nie jest więc możliwe zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów kwoty
    nieautoryzowanej transakcji w przypadku, gdy procedura reklamacyjna nie została jeszcze
    zakończona. Jak wynika z wniosku, w momencie wypłaty środków klientowi Bank nie jest
    pewien, czy po wyjaśnieniu wszystkich okoliczności nie okaże się, że środki te nie powinny
    być przez Bank wypłacone i klient zobowiązany jest to ich zwrotu. Taka pewność co do
    tego, że Bank powinien wypłacić pieniądze, następuje ostatecznie po rozpatrzeniu
    reklamacji.
    Sformułowana przez ustawodawcę definicja kosztu uzyskania przychodów nie odwołuje
    się do pojęć takich jak: „wydatek”, „zapłata”, „płatność”. Oznacza to, że w ustawie o
    podatku dochodowym od osób prawnych, jako zasadę, przyjmuje tzw. „memoriałową” (a
    nie „kasową”) metodę rozpoznawania kosztów uzyskania przychodów. A zatem, co do
    zasady, nie ma znaczenia faktyczna zapłata, ale „poniesienie kosztu” na podstawie np.
    dokumentu bądź zapisu w systemie elektronicznym stwierdzającego rozpatrzenie
    reklamacji. Dopiero moment, w którym Bank rozpatrzy reklamację i uzna ponad wszelką
    wątpliwość, że zwrot kwoty nieautoryzowanej transakcji powinien być dokonany na rzecz
    klienta, będzie momentem, w którym nabędą Państwo prawo do uznania wydatku za
    koszt uzyskania przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych. Wtedy dopiero można taki wydatek ująć w kosztach uzyskania przychodów w
    dniu, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych.
    Stanowisko takie wynika z faktu, że nie zawsze są Państwo w stanie stwierdzić już w
    momencie wypłaty kwoty nieautoryzowanej transakcji, czy ta wypłata rzeczywiście
    powinna mieć miejsce. Kwota ta może być więc Państwu zwrócona, zatem wydatek nie
    jest definitywny i nie nastąpi ostatecznie uszczuplenie Państwa majątku.
    Jeżeli natomiast po przeprowadzeniu procedury reklamacyjnej okaże się, że nie powinni
    Państwo zwrócić klientowi kwoty nieautoryzowanej transakcji, nie zaliczą Państwo do
    kosztów uzyskania przychodów wypłaconej kwoty, a w przypadku jej zwrotu przez klienta -
    nie powstanie po Państwa stronie przychód podatkowy.
    W myśl bowiem art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
      Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane
      pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
    Natomiast zgodnie z art. 12 ust. 3 ww. ustawy:
      Za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi
      produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z
      zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1
      pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie

      otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i
      skont.
    Literalna wykładnia powołanego przepisu prowadzi do wniosku, że do przychodów
    podatkowych zalicza się takie przychody, które w danym momencie są trwałe, definitywne
    i bezwarunkowe. Do przychodów podatkowych podatnik winien zaliczyć tylko takie
    przychody, które są mu należne. Nie będą to zatem jakiekolwiek przychody, lecz
    przychody, w stosunku do których podatnikowi przysługiwać będzie prawo do ich
    otrzymania i które stanowić będą jego trwałe przysporzenie majątkowe. Z istoty podatku
    dochodowego wynika, że przychodem - jako źródłem dochodu - jest tylko ta wartość,
    która wchodząc do majątku podatnika może powiększyć jego aktywa. Za przychód można
    uznać tylko te wartości, które charakteryzują się definitywnym przyrostem majątku
    podatnika.
    W związku z ewentualnym zwrotem kwoty nieautoryzowanej transakcji nie nastąpi po
    Państwa stronie wzrost aktywów oraz przyrost majątku - wpływy będą wynikały ze zwrotu
    kwot, które niesłusznie Państwo wypłacili na rzecz klientów.
    Ponadto należy zwrócić uwagę na treść art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT, zgodnie z
    którym:
      Do przychodów nie zalicza się zwróconych innych wydatków niezaliczonych do
      kosztów uzyskania przychodów.
    Zatem w przypadku tych wydatków, których nie zaliczyli Państwo do kosztów uzyskania
    przychodów ze względu na fakt, że po przeprowadzeniu procedury reklamacyjnej okazało
    się, że nie powinni Państwo zwrócić klientowi kwoty nieautoryzowanej transakcji, nie
    rozpoznają Państwo również przychodu do opodatkowania, tak jak to wynika wprost z
    treści art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT.
    Podsumowując, należy wskazać, że:
        mogą Państwo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów kwoty
        nieautoryzowanych transakcji wypłacone klientom w sytuacji, gdy konieczność
        wypłaty tych środków nie budzi Państwa wątpliwości. Nabędą Państwo prawo do
        zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów w momencie, w którym
        zostanie rozpatrzona reklamacja ze skutkiem pozytywnym dla klienta, natomiast
        momentem zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów będzie dzień, na który
        ujęto wydatek w księgach rachunkowych;
        nie mogą Państwo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wypłaconych kwot
        nieautoryzowanych transakcji w sytuacji, gdy okaże się, że nie powinni Państwo
        dokonywać tego zwrotu na skutek wystąpienia jednej z przesłanek opisanych przez
        Państwa (np. to klient okazał się oszustem), ponieważ w takim przypadku nie jest to
        wydatek definitywny i zostanie Państwu zwrócony, więc nie wystąpi ostatecznie
        uszczuplenie Państwa majątku
        w przypadku zwrotu przez klienta kwoty nieautoryzowanej transakcji nie wystąpi
        po Państwa stronie przychód podatkowy ze względu na fakt, że nie jest to dla
        Państwa przysporzenie, a jedynie zwrot wydatku, który nie został zaliczony do
        kosztów uzyskania przychodów, na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie możliwości zaliczenia zwrotu kwot
    nieautoryzowanych transakcji, ze względu na to, że nie rozróżniają Państwo skutków
    podatkowych sytuacji, w których zaliczenie kwot nieautoryzowanych transakcji do kosztów

    uzyskania przychodów nastąpi, gdy zwrot ten rzeczywiście powinien być dokonany od
    sytuacji, w których okaże się, że zwrot ten, na podstawie przeprowadzonej procedury
    reklamacyjnej, zostanie uznany za dokonany niesłusznie, należy uznać za nieprawidłowe.
    Jednocześnie należy pamiętać, że ciężar prawidłowego udokumentowania wydatku i
    wykazania związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionym wydatkiem a
    uzyskaniem (zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła) przychodów spoczywa na
    podatniku. To właśnie podatnik musi wykazać, że poniósł koszt celowy i zasadny z punktu
    widzenia prowadzonej przez siebie działalności. A zatem należy zbadać, czy w świetle
    wszystkich występujących w sprawie okoliczności, podatnik zachował należytą staranność
    i czy poniesione straty będą następstwem zdarzeń niezależnych od Banku. Tak będzie
    między innymi w przypadku, gdy do strat opisanych we wniosku nie przyczynił się sam
    Bank działający także poprzez swoich pracowników. Taka sytuacja stanowi bowiem
    element nieuniknionego ryzyka związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą i
    przesądza o celowości poniesionego wydatku.
    Należy zaznaczyć, iż działalność gospodarcza podlega określonym regułom
    ekonomicznym i musi opierać się o zasadę racjonalności działań w dążeniu do realizacji
    postawionego celu. Zauważyć należy, że podatnik nie może kwalifikować do kosztów
    uzyskania przychodów wydatków, będących następstwem jego niewłaściwego lub
    nieracjonalnego działania. Ryzyko prowadzonej działalności gospodarczej ponosi podatnik
    i nie ma możliwości przenoszenia tego ryzyka na budżet państwa. Wyjątkiem mogą być
    jedynie nieprzewidywalne sytuacje, których uniknięcie było niemożliwe, pomimo podjęcia
    przez podatnika wszelkich koniecznych działań w celu zapobieżenia im. W tym zakresie
    konieczne byłoby udowodnienie tego, że każda decyzja o wyrównaniu szkody klientowi
    opiera się na ustaleniu, że do nieautoryzowanej transakcji doszło pomimo zachowania
    przez Bank w swojej działalności należytej staranności, a przy nadzorze nad transakcją
    zachowane zostały wszelkie procedury bezpieczeństwa transakcji i weryfikacji klienta
    posługującego się skradzionymi danymi, przy czym należy podkreślić, że nie jest tutaj
    wystarczającym argumentem fakt zgłoszenia wyłudzenia do organów ścigania, ale
    działania podjęte w celu zapobiegania nieautoryzowanym transakcjom. Oczywistym jest
    również, że wina nie może leżeć po stronie klienta, gdyż Bank nie powinien wówczas
    pokrywać straty. Ustalenie powyższego nie jest możliwe w drodze wydania interpretacji
    indywidualnej, gdyż organ upoważniony do jej wydania nie może prowadzić postępowania
    dowodowego i dokonywać oceny zgromadzonych dowodów. Organ podatkowy jest
    ograniczony w tym zakresie opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) i może
    opierać się jedynie na informacjach podanych przez podatnika. Informacje na temat
    zachowania należytej staranności przez podatnika i braku jego winy w zaistniałych
    stratach organ czerpie z treści wniosku złożonego przez Bank. W sytuacji, gdy stan
    faktyczny/zdarzenie przyszłe odbiega od opisu zawartego we wniosku wydana
    interpretacja nie zapewnia podatnikowi funkcji ochronnej, gdyż odnosi się do innej
    sytuacji niż występująca w rzeczywistości.
    Nieprawidłowe jest również Państwa stanowisko w części dotyczącej momentu
    poniesienia ww. kosztów. O ile mają Państwo rację co do tego, że zwroty kwot
    nieautoryzowanych transakcji będą dla Państwa stanowić tzw. „koszt pośredni” potrącalny
    w momencie poniesienia, to jednak momentu poniesienia nie należy utożsamiać z
    momentem wypłaty. Jak bowiem wskazaliśmy w niniejszej interpretacji, poniesienie kosztu
    w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jest czymś innym niż
    zapłata, zatem wypłata kwot nieautoryzowanych transakcji będzie dla Państwa kosztem
    uzyskania przychodu (z uwzględnieniem stanowiska w zakresie możliwości zaliczenia do
    kosztów uzyskania przychodu ww. kwot) w dniu, na który ujęto koszt w księgach
    rachunkowych.
    Konsekwencją powyższego jest uznanie za nieprawidłowe Państwa stanowiska w zakresie
    obowiązku rozpoznania przychodu w przypadku otrzymania zwrotu niesłusznie
    wypłaconych kwot nieautoryzowanych transakcji od klientów - w takim przypadku kwoty

    te nie powinny zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, a więc nie będą dla
    Państwa stanowiły przychodu podatkowego, na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o
    CIT.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz dotyczy zdarzenia przyszłego, które
    Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do

    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.