Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.68.2025.2.MB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-24
Teza: Skutki podatkowe zawarcia ugody z bankiem w związku z
kredytem hipotecznym.
Słowa kluczowe: banki
kredyt-kredyt hipoteczny
kwota-kwota dodatkowa
ugody
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanych
    stanów faktycznych w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

    27 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 22 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełniliście go Państwo pismem z 26 lutego 2025 r. (wpływ 5 marca 2025
    r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1. Zainteresowana będąca stroną postępowania:
      Pani AZ
    2. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:
      Pani BZ
    3. Zainteresowany niebędący stroną postępowania:
      Pan AZ.
    Opis stanów faktycznych
    Pani AZ, Pani BZ oraz Pan AZ (dalej łącznie jako: Wnioskodawcy) w dniu (...) maja 2005
    roku zawarli z bankiem (dalej jako: Bank) umowę kredytu mieszkaniowego (dalej jako:
    Umowa), czyli kredytu udzielonego w całości lub w części na finansowanie własnego celu
    mieszkaniowego kredytobiorców.
    Zgodnie z Umową, Wnioskodawcom został udzielony kredyt w wysokości (...) CHF, który
    był denominowany kursem CHF (dalej: Kredyt). Kwota udzielonego Wnioskodawcom
    Kredytu została wypłacona Wnioskodawcom w PLN. Wartość zadłużenia Wnioskodawców
    była określona w CHF natomiast spłata Kredytu wraz z odsetkami odbywała się w PLN.
    Kwota Kredytu została przeznaczona na zakup nieruchomości zabudowanej budynkiem
    mieszkalno-usługowym wolnostojącym i pawilonem recepcji, z przeznaczeniem na
    potrzeby własne i wynajem.
    Wnioskodawcy złożyli przeciwko Bankowi pozew o zapłatę kwot uiszczonych dotychczas
    przez nich w wykonaniu umowy kredytu na rzecz Banku i ustalenie nieważności tej
    Umowy. Spór pomiędzy Wnioskodawcami a Bankiem zawisł przed Sądem Okręgowym.
    W trakcie przedmiotowego sporu, Wnioskodawcy otrzymali od Banku propozycję zawarcia
    ugody (dalej jako: Ugoda), bowiem chciał on polubownie zakończyć zawisły przed sądem
    spór pomiędzy Bankiem a Wnioskodawcami. Dnia (...) września 2024 roku (dalej: dzień
    zawarcia Ugody) zaproponowana przez Bank Ugoda została zawarta pomiędzy Bankiem a
    Wnioskodawcami przed ww. sądem.
    Na podstawie Ugody doszło do zmiany waluty zadłużenia określonej w Umowie (CHF), na
    walutę polską na zasadach określonych w Ugodzie (dalej: Przewalutowanie), w
    konsekwencji czego Kredyt został rozliczony tak, jakby od początku stanowił kredyt
    złotówkowy (zawarty w PLN), oprocentowany według zmiennej stopy procentowej jako
    suma wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M i marży w ustalonej przez Bank wysokości.
    W wyniku Przewalutowania, wartość zadłużenia Wnioskodawców z tytułu zaciągniętego
    Kredytu – ustalona dotychczas w walucie obcej – została przeliczona na walutę polską po
    średnim kursie Narodowego Banku Polskiego z dnia poprzedzającego dzień zawarcia
    Ugody. W efekcie Przewalutowania, wartość zadłużenia Wnioskodawców została ustalona
    w walucie polskiej i przestała podlegać denominacji w walucie obcej.
    Rozliczenie dotychczas spłaconych rat Kredytu udzielonego na podstawie Umowy na
    poczet kredytu przewalutowanego do złotych nastąpiło zgodnie z treścią Ugody w ten
    sposób, że wartość spłat dokonanych na podstawie Umowy została zaliczona w pierwszej
    kolejności na poczet rat odsetkowych, a następnie – rat kapitałowych kredytu w złotych.

    Powstała nadwyżka pomniejszyła kapitał do spłaty kredytu złotówkowego, od którego
    naliczane były kolejne odsetki, a niedobór – powiększył kapitał do spłaty kredytu
    złotówkowego, od którego naliczane były kolejne odsetki. Odsetki bieżące od ostatniej
    spłaty raty uległy rozliczeniu do dnia zawarcia Ugody na zasadach określonych w Ugodzie.
    W treści Ugody strony ustaliły, że pozostałe do spłaty zadłużenie Wnioskodawców wobec
    Banku z tytułu Umowy, na dzień zawarcia Ugody wynosi zero złotych. Tym samym, Kredyt
    udzielony na podstawie Umowy został spłacony przez Wnioskodawców w całości.
    Z uwagi na powyższe, w treści Ugody Bank zaproponował zapis, zgodnie z którym zwolnił
    Wnioskodawców z długu (umorzył zadłużenie) w kwocie stanowiącej różnicę między kwotą
    zadłużenia wynikającą z kredytu udzielonego pierwotnie w CHF, a pozostającym do spłaty
    zadłużeniem na dzień zawarcia Ugody wynoszącym zero złotych. Zgodnie z zapisami
    Ugody, na kwotę zwolnienia z długu składają się następujące elementy: 1) kapitał, 2)
    odsetki zapadłe niespłacone, 3) odsetki bieżące.
    W skład tej kwoty nie wchodziła żadna kwota odsetek skapitalizowanych, odsetek karnych
    (kwota odsetek od zadłużenia przeterminowanego), odsetek zawieszonych ani inne koszty
    czy opłaty. Wnioskodawcy przyjęli dokonane zwolnienie z długu.
    Zgodnie z treścią Ugody, Bank zobowiązał się także do wypłaty na rzecz Wnioskodawców
    kwoty dodatkowej w wysokości (...) złotych na ich rachunek bankowy (dalej jako:
    Nadpłata). Wysokość Nadpłaty nie jest wynikiem dokonanego przez Bank
    Przewalutowania i przeliczenia kwoty Kredytu. Jej wysokość została ustalona przez Strony
    w drodze negocjacji.
    Wnioskodawcy nie posiadają informacji o konkretnym sposobie ustalania przed Bank
    kwoty Nadpłaty, stosowanych przez Bank wskaźnikach czy wartościach, jakimi kieruje się
    Bank ustalając kwotę Nadpłaty.
    Bank w Ugodzie zawarł ponadto postanowienia, zgodnie z którymi w wyniku zwolnienia z
    części długu (umorzenia) oraz w związku z wypłatą Nadpłaty u Wnioskodawców powstanie
    przychód podlegający opodatkowaniu, a na Banku ciąży wypełnienie obowiązku
    informacyjnego (tj. sporządzenie informacji PIT-11).
    W związku z zawarciem Ugody, Strony zgodnie oświadczyły, że nie będą występować w
    przyszłości względem siebie z roszczeniami wywodzonymi z postanowień Umowy, jej
    zawarcia oraz wykonywania w walucie obcej, w brzmieniu sprzed zmiany Umowy
    dokonanej Ugodą, ze względu na przyjęte w Ugodzie rozwiązania, w tym zmianę Umowy w
    zakresie waluty, wysokości i zasady spłaty wierzytelności kredytowej. Ugoda wyczerpie
    wszelkie wzajemne roszczenia Wnioskodawców i Banku w zakresie objętym sporem, a
    zarazem wszelkie wzajemne roszczenia stron objęte procesem, w którym Ugoda została
    zawarta.
    Zawarcie Ugody nie stanowiło odnowienia w rozumieniu art. 506 Kodeksu cywilnego.
    Należy podkreślić, że w wyniku zawarcia Ugody, w tym dokonania Przewalutowania czy
    zwrotu Nadpłaty, Wnioskodawcy nie otrzymali i nie otrzymają od Banku kwoty, która
    przekraczałaby wartość wpłat dokonanych przez nich do Banku na poczet realizacji
    zawartej Umowy.
    Wnioskodawcy złożyli wobec Banku oświadczenia o zaciągnięciu kredytu na realizację
    jednej inwestycji mieszkaniowej, w celu zastosowania rozporządzenia Ministra Finansów w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe
    (dalej: Oświadczenia).
    W Oświadczeniach tych, Wnioskodawcy oświadczyli, że:
    1) Kredyt został zabezpieczony hipotecznie,

    2) Kredyt został zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z
    dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w części - tj. w 60%,
    3) Kredyt został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, tj. inwestycji,
    której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych jednego gospodarstwa
    domowego albo więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby
    fizyczne mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
    fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są zaliczonymi do I grupy podatkowej w
    rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i
    darowizn,
    4) Nie skorzystali dotychczas z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
    wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej
    inwestycji mieszkaniowej, niż tak, która była finansowana kredytem.
    Ponadto Wnioskodawcy wskazali również, że wysokość otrzymanej w wyniku zawarcia
    ugody kwoty dodatkowej (nadpłaty) jest niższa niż kwota, którą Wnioskodawcy
    otrzymaliby ostatecznie na skutek korzystnego dla nich (tj. uwzględniającego ich żądania),
    prawomocnego zakończenia postępowania sądowego (po rozliczeniu wypłaconego im
    kapitału) i jednocześnie niższa niż kwota, którą bank winien byłby im zwrócić przy
    założeniu, że strony umowy powinny się rozliczyć tak jakby kredyt był „darmowy” (czyli
    gdyby kredytobiorcy byli zobowiązani do zwrotu na rzecz banku wyłącznie kwoty
    wypłaconego im kapitału).

## Pytanie

Czy w konsekwencji zawarcia z Bankiem Ugody, po stronie Wnioskodawców powstał
    przychód podatkowy zgodnie z przepisami ustawy PIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W Państwa ocenie, w konsekwencji zawarcia z Bankiem Ugody, po ich stronie nie
    powstał przychód podatkowy zgodnie z przepisami Ustawy PIT.
    Uzasadnienie własnego stanowiska Wnioskodawców.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (dalej „Ustawa PIT”) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają
    wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i
    52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
    zaniechano poboru podatku. Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru
    podatku.
    Zgodnie z art. 9 ust. 2 Ustawy PIT dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art.
    23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią
    inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania
    osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów,
    różnica jest stratą ze źródła przychodów.
    W myśl art. 11 ust. 1 Ustawy PIT przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1
    pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub

    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Ustawa PIT wskazuje więc, że przychód stanowią m.in. otrzymane lub postawione do
    dyspozycji pieniądze i wartości pieniężne. Z ww. przepisów jasno wynika więc, że
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wyłącznie takie
    zdarzenia, które związane są z określonym przyrostem, przysporzeniem majątkowym u
    danego podatnika. Powstanie obowiązku podatkowego na gruncie ustawy PIT musi
    więc wiązać się z powstaniem, na zasadach określonych w ustawie PIT, przychodu w
    postaci otrzymanych bądź pozostawionych do dyspozycji pieniędzy, czy innych wartości.
    W Ustawie PIT określone są różne źródła przychodów. Aby opodatkować właściwie dany
    przychód, należy dopasować go do odpowiedniego źródła jego powstania. Zgodnie z
    art. 10 Ustawy PIT jednym ze źródeł przychodów są przychody z innych źródeł. Zgodnie
    z art. 20 ust. 1 Ustawy PIT za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1
    pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego
    funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej
    rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy
    emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia
    emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w
    tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego,
    zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia
    otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż
    wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do
    przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty. W związku z tym, świadczenie
    mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu
    zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy,
    jest przychodem z innych źródeł.
    Jednocześnie na podstawie art. 42 Ustawy PIT podmioty prowadzące działalność
    gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej, które dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o
    których mowa w art. 20 ust. 1 (wypłat z tytułu przychodów z innych źródeł, o których
    mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy PIT) są obowiązane sporządzić informację według
    ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją podatnikowi oraz urzędowi
    skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według
    miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatników, o
    których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik
    urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych
    wykonuje swoje zadania tzw. PIT-11. Obowiązek ten materializuje się więc wyłącznie w
    sytuacji wypłaty określonych świadczeń, w związku z którymi u podatnika rozpoznaje
    się przychód podatkowy.
    W stanie faktycznym będącym przedmiotem niniejszego wniosku, na podstawie
    zaproponowanej przez Bank Ugody doszło do Przewalutowania (zmiany waluty
    Kredytu), a w konsekwencji także do jego spłaty i zwrotu na rzecz Wnioskodawców
    uzgodnionej w Ugodzie kwoty Nadpłaty.
    W ocenie Wnioskodawców, samo Przewalutowanie Kredytu, do którego doszło na
    skutek zawarcia Ugody, stanowiło wyłącznie techniczną operację zamiany kwoty
    wyrażonej w określonej walucie (CHF), na tę samą kwotę wyrażoną w innej walucie
    (PLN).
    W konsekwencji, Przewalutowanie nie powinno skutkować dla Wnioskodawców
    powstaniem przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób

    fizycznych. W wyniku zawarcia Ugody, a w konsekwencji także dokonanego
    Przewalutowania, ustalenia spłaty całej kwoty Kredytu oraz dokonania przez Bank
    zwrotu Nadpłaty, Wnioskodawcy nie osiągnęli żadnego konkretnego przysporzenia
    majątkowego. Zwrócona im kwota Nadpłaty stanowiła w ich ocenie jedynie zwrot
    środków pieniężnych, które Wnioskodawcy w przeszłości uiścili do Banku, w wykonaniu
    obowiązującej ich Umowy, która pierwotnie stanowiła umowę kredytu
    denominowanego kursem CHF.
    Należy stanowczo podkreślić, że propozycja zawarcia Ugody, a także zaproponowana
    przez Bank Wnioskodawcom Nadpłata, jest efektem utrwalonej linii orzeczniczej,
    zgodnie z którą umowy tego typu są uznawane za nieważne, a w rezultacie jej strony są
    zobowiązane do wzajemnego zwrotu na swoją rzecz świadczeń uzyskanych w związku z
    ich zawarciem i wykonywaniem.
    Brak powstania przychodu w zbliżonym stanie faktycznym potwierdził Dyrektor KIS m.
    in. w wydanej przez siebie interpretacji podatkowej z dnia 7 czerwca 2024 roku, nr 0114-
    KDIP3-2.4011.378.2024.1.BM, w której uznał, iż: „W ramach operacji przewalutowania
    nie dochodzi do transferu/przelewu środków pieniężnych, nie dochodzi do
    uregulowania w jakiejkolwiek formie zobowiązania wynikającego z umowy pożyczki -
    zmianie ulega jedynie waluta, w której zobowiązanie ma być uregulowane.
    Przewalutowanie stanowi wyłącznie techniczną operację zamiany kwoty wyrażonej w
    określonej walucie, na tę samą kwotę wyrażoną w innej walucie.
    Zatem przewalutowanie hipotecznego kredytu bankowego zaciągniętego na własne
    cele mieszkaniowe podatnika (w walucie obcej lub w polskich złotych, lecz
    indeksowanego do waluty obcej, np. CHF) nie powoduje, jak np. umorzenie
    wierzytelności z tytułu kredytu, definitywnego zredukowania zobowiązania wobec
    kredytodawcy. W przeciwieństwie do umorzenia, przewalutowanie kredytu
    hipotecznego jest neutralne podatkowo i nie powoduje po stronie podatnika powstania
    przychodu w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Wobec powyższego, w Pana sytuacji opisanej we wniosku, tj. przewalutowania na
    złotówki kredytów indeksowanych kursem CHF, zmianie uległa jedynie waluta, w której
    zobowiązanie miało być uregulowane. W wyniku zmiany waluty wartość kredytów, która
    została udzielona w walucie obcej (po przeliczeniu na walutę polską według właściwego
    kursu) i wartość tych kredytów wyrażonych w walucie polskiej po przewalutowaniu
    będzie inna, to taka różnica jest nieistotna z punku widzenia przepisów prawa
    podatkowego regulujących kwestię kosztów uzyskania przychodu bądź przychodu.
    Skoro samo przewalutowanie stanowi techniczną operację zamiany kwoty wyrażonej w
    określonej walucie na tę samą kwotę wyrażoną w innej walucie, to nie skutkowało to dla
    Pana powstaniem przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, a co za tym idzie nie ciąży na Panu obowiązek zapłaty podatku
    dochodowego od osób fizycznych”.
    Analogiczne stanowisko wyraził Dyrektor KIS w interpretacji z dnia 8 lutego 2023 r., nr
    0112-KDIL2-1.4011.933.2022.1.MKA: „Wobec powyższego zauważyć należy, że w sytuacji
    opisanej we wniosku, tj. przewalutowania na złotówki kredytu denominowanego w CHF
    (kredyt ma być rozliczony tak, jakby od początku był kredytem złotówkowym) nie
    dochodzi do transferu/przelewu środków pieniężnych, nie dochodzi do uregulowania w
    jakiejkolwiek formie zobowiązania wynikającego z umowy kredytu zmianie ulega
    jedynie waluta, w której zobowiązanie ma być uregulowane. Przewalutowanie stanowi
    wyłącznie techniczną operację zamiany kwoty wyrażonej w określonej walucie, na tę
    samą kwotę wyrażoną w innej walucie. Tym samym, przewalutowanie nie skutkuje dla
    Pani powstaniem przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    W wyniku zwrotu nadpłaty kredytu nie osiągnie Pani konkretnego przysporzenia
    majątkowego, a w związku z tym nie ciąży na Pani obowiązek zapłaty podatku

    dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu. Bank nie jest zobowiązany sporządzić
    dla Pani informacji PIT-11, o której mowa w art. 42a ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych”.
    Ponadto, w interpretacji z dnia 11 maja 2023 r., wydanej przez Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej, 0112- KDIL2-1.4011.235.2023.1.AK organ uznał, że: „Wobec
    powyższego zauważyć należy, że w sytuacji opisanej we wniosku, tj. przewalutowania
    na złotówki kredytu w CHF nie dochodzi do transferu/przelewu środków pieniężnych,
    nie dochodzi do uregulowania w jakiejkolwiek formie zobowiązania wynikającego z
    umowy kredytu - zmianie ulega jedynie waluta, w której zobowiązanie ma być
    uregulowane. Przewalutowanie stanowi wyłącznie techniczną operację zamiany kwoty
    wyrażonej w określonej walucie, na tę samą kwotę wyrażoną w innej walucie. Tym
    samym, przewalutowanie nie skutkuje dla Pana powstaniem przychodu w rozumieniu
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych”.
    Wnioskodawcy pragną zwrócić także uwagę na kolejną interpretację podatkową, w
    której stan faktyczny w ich ocenie odpowiada ich stanowi faktycznemu, a w której organ
    podatkowy uznał, że po stronie kredytobiorcy nie powstaje przysporzenie majątkowe, a
    zatem kwota wynikająca z ugody nie stanowi przychodu podatkowego (interpretacja
    DKIS z dnia 2 lipca 2024 roku, nr 0112-KDIL2-1.4011.464.2024.2.MKA). W interpretacji
    tej Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, że: „W opisie sprawy wskazała Pani,
    że w związku z zawarciem ugody bank zwrócił Pani kwotę określoną jak nadpłata oraz
    dodatkową kwotę 277 618,97 zł. Przy czym suma wpłat tytułem spłaty kredytu
    pomniejszona o zwrot proponowany przez bank jest wyższa niż kwota otrzymanego
    kapitału kredytu.
    Zatem w analizowanej sprawie po Pani stronie nie doszło do powstania przysporzenia
    majątkowego. W związku z zawarciem ugody otrzymała Pani zwrot środków
    pieniężnych, które wcześniej na mocy umowy przekazała Pani na rzecz banku w ramach
    spłaty rat udzielonego kredytu hipotecznego. A zatem otrzymała Pani środki będące
    ekwiwalentem wydatków, które były uprzednio poniesione z Pani własnych środków.
    Kwota otrzymana na podstawie ugody z bankiem nie spowoduje więc faktycznego
    przyrostu w Pani majątku. Wypłata ta będzie dla Pani neutralna podatkowo.
    Dlatego stwierdzam, że zwrot przez bank części kwoty uiszczonej tytułem spłaty
    zaciągniętego kredytu mieszkaniowego, tj. kwoty nadpłaty i kwoty dodatkowej nie
    będzie stanowił dla Pani przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10
    ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych. Zatem nie ma Pani obowiązku zapłaty podatku od
    zwróconej przez bank kwoty. Nie ma Pani również obowiązku składania jakichkolwiek
    informacji do urzędu skarbowego o otrzymanej od banku kwocie”.
    W tym miejscu Wnioskodawcy pragną także podkreślić, że w sporach takiego typu jak
    spór o ustalenie nieważności Umowy zawartej pomiędzy Wnioskodawcami a Bankiem i
    o zapłatę zawisły przez sądem, w ostatnich latach przewagę uzyskała linia orzecznicza,
    w ramach której najczęściej zapadającym rozstrzygnięciem jest stwierdzenie
    abuzywności klauzuli ryzyka walutowego i zasad denominacji lub indeksacji i w
    konsekwencji stwierdzenie nieważności całej umowy kredytu oraz - w przypadku
    powództw kredytobiorców - zasądzenie na rzecz kredytobiorcy roszczeń dochodzonych
    z tego tytułu. Przewagę takiej linii orzeczniczej przyznał z resztą sam Bank w
    zaproponowanej przez siebie treści Ugody.
    W przypadku uzyskania przez Kredytobiorcę w Sporze z Bankiem rozstrzygnięcia
    odpowiadającego tym, które zapadają w ramach dominującej linii orzeczniczej stronom
    sporu przysługiwałyby wzajemne roszczenia o zwrot świadczeń pieniężnych
    spełnionych w wykonaniu Umowy: a) Bank byłby zobowiązany do zwrotu
    Wnioskodawcom sumy uiszczonych przez nich rat kapitałowo-odsetkowych (i
    ewentualnie innych opłat), b) Wnioskodawcy zobowiązani byliby do zwrotu Bankowi

    wypłaconego kapitału; przy czym każdorazowo, dodatkowo Wnioskodawcy mogliby
    uzyskać również zasądzenie od Banku zapłaty odsetek za opóźnienie w zapłacie
    dochodzonego roszczenia pieniężnego lub kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa
    procesowego.
    Należy zatem stanowczo podkreślić, że w sytuacji uzyskania przez Wnioskodawców
    pozytywnego rozstrzygnięcia przed sądem powszechnym w toczącym się przeciwko
    Bankowi sporze o uznanie Umowy za nieważną od samego początku (ex tunc) i
    niewywołującą żadnych skutków prawnych i w konsekwencji zasądzenia na ich rzecz
    należności tytułem zwrotu nienależnie pobranych przez Bank świadczeń, na podstawie
    nieważnej z mocy samego prawa Umowy (na co wskazuje dominująca obecnie linia
    orzecznicza sądów powszechnych) Wnioskodawcy znaleźliby się w korzystniejszej
    sytuacji niż w efekcie zawieranej przez nich Ugody. Kwota zwrotu na rzecz
    Wnioskodawców nienależnie pobranych przez Bank świadczeń, pomniejszona o
    zwrócony przez nich do Banku kapitał, byłaby bowiem z pewnością wyższa niż
    zaproponowana przez Bank w Ugodzie kwota Nadpłaty.
    Trzeba jednocześnie wskazać, że nawet w takim przypadku po stronie Wnioskodawców
    nie powstałby przychód do opodatkowania podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych. Brak powstania po stronie kredytobiorców przychodu w przypadku
    ustalenia nieważności umowy kredytowej potwierdzają organy podatkowe, w tym m.in.
    w interpretacji Dyrektora KIS z dnia 29 czerwca 2022 r., nr 0113-KDIPT2-
    2.4011.355.2022.1.SR, w której organ uznał, iż: „Otrzymanie przez Wnioskodawczynię
    środków pieniężnych tytułem zwrotu nienależnie pobranych przez Bank świadczeń nie
    będzie przychodem Wnioskodawczyni. Czynność ta nie spowoduje uzyskania przez Nią
    przysporzenia majątkowego, wzrostu Jej majątku.
    Otrzymana przez Wnioskodawczynię kwota to zwrot własnych pieniędzy, które
    nienależnie wpłaciła wcześniej do Banku. Pieniądze te nie będą przychodem
    Wnioskodawczyni w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Ich uzyskanie nie będzie skutkować po stronie Wnioskodawczyni
    powstaniem obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Tym samym, Wnioskodawczyni nie będzie miała obowiązku rozliczenia tych środków
    dla celów podatkowych”.
    W ocenie Wnioskodawców, wskazane powyżej okoliczności i przyczyny, dla których
    Bank chciał zawrzeć z nimi Ugodę na opisanych powyżej warunkach (tj. przede
    wszystkim dominująca linia orzecznicza prezentowana w tego typu sprawach przez
    sądy powszechne), powinny prowadzić do uznania, że zawarcie przez Wnioskodawców
    zaproponowanej przez Bank Ugody, w wyniku której doszło do Przewalutowania
    udzielonego im Kredytu, nie skutkuje u Wnioskodawców powstaniem przychodu
    podatkowego zgodnie z przepisami Ustawy PIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
      dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i
      52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku
      oraz
      dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia
      ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22
      ustawy Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w
      przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem
      podatników).
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
    • pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
    pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował,
    objął w posiadanie;
    • pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika
    – tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
    odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do
    swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości
    pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone
    pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.

    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. I tak zgodnie z ww. przepisem:
    Źródłami przychodów są:
      1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy,
      członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się
      produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta;
      2) działalność wykonywana osobiście;
      3) pozarolnicza działalność gospodarcza;
      4) działy specjalne produkcji rolnej;
      5) (uchylony)
      6) najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym
      charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji
      rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na
      prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku
      związanych z działalnością gospodarczą;
      7) kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych
      innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c;
      8) odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
      oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      d) innych rzeczy,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy -
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany;
      8a) działalność prowadzona przez zagraniczną jednostkę kontrolowaną;
      8b) niezrealizowane zyski, o których mowa w art. 30da;
      9) inne źródła.

    Przychody z poszczególnych źródeł przychodów i zasady ich ustalania zostały
    uregulowane w art. 12-20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym
    przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Powzięli Państwo wątpliwość, czy w konsekwencji zawarcia z bankiem ugody, tj.
    przewalutowania kredytu i otrzymania kwoty, która została opisana w ugodzie jako „kwota
    dodatkowa”, po Państwa stronie powstał przychód zgodnie z przepisami ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Jak stanowi art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje
    od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów,
    zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
    Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną
    ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się
    do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym
    podstawę zawarcia ugody. W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z
    którym kauzalność ugody przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć
    strony po zawarciu ugody. Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze
    wzajemnych ustępstw stron, zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku lub zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu
    istniejącego lub mogącego powstać.
    Z kolei instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997
    r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:

      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na
      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach
      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo.
    W sytuacji przewalutowania na złotówki kredytu denominowanego w CHF (kredyt ma być
    rozliczony tak, jakby od początku był kredytem złotówkowym) nie dochodzi do transferu
    /przelewu środków pieniężnych, nie dochodzi do uregulowania w jakiejkolwiek formie
    zobowiązania wynikającego z umowy kredytu − zmianie ulega jedynie waluta, w której
    zobowiązanie ma być uregulowane. Przewalutowanie stanowi wyłącznie techniczną
    operację zamiany kwoty wyrażonej w określonej walucie, na tę samą kwotę wyrażoną w
    innej walucie.
    Przewalutowanie kredytu hipotecznego jest neutralne podatkowo i nie powoduje po
    stronie podatnika powstania przychodu w rozumieniu przepisów ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się natomiast w przypadku, kiedy dochodzi do
    umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem, kredytobiorca osiąga
    konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Podobnie jest w sytuacji, w której dochodzi do wypłaty przez bank dodatkowej kwoty, jako
    odrębnego świadczenia banku na rzecz kredytobiorcy, czyli świadczenia innego niż zwrot
    nadpłaconego kredytu i odsetek.
    Jak wynika z zacytowanych wyżej przepisów, opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    W analizowanej sprawie wskazali Państwo, że w wyniku zawarcia ugody, zawierającej
    postanowienia dotyczące dokonania przewalutowania i zwrotu nadpłaty, nie otrzymali i
    nie otrzymają Państwo od banku kwoty, która przekraczałaby wartość wpłat dokonanych
    przez Państwa do banku na poczet realizacji zawartej w 2005 r. umowy kredytowej. Jej
    wysokość jest niższa niż kwota, którą otrzymaliby Państwo ostatecznie na skutek
    prawomocnego zakończenia postępowania sądowego (po rozliczeniu wypłaconego
    kapitału) i jednocześnie niższa niż kwota, którą bank winien byłby zwrócić przy założeniu,
    że strony umowy powinny się rozliczyć tak, jakby kredyt był „darmowy” (czyli gdyby
    Państwo byli zobowiązani do zwrotu na rzecz banku wyłącznie kwoty wypłaconego Im
    kapitału). Ponadto wskazali Państwo, że na skutek zawarcia ugody z bankiem otrzymali

    Państwo zwrot środków pieniężnych, które wcześniej wpłacili w ramach spłat rat kredytu
    hipotecznego. Tym samym, otrzymana kwota nie stanowi faktycznego przyrostu w
    Państwa majątku (dodatkowego przysporzenia), lecz stanowi zasadniczo ekwiwalent
    poniesionych uprzednio przez Państwa wydatków z Państwa majątku.
    Jeżeli zatem, w wyniku zawartej ugody, zostały Państwu wypłacone środki, które wcześniej
    na mocy umowy kredytowej przekazali Państwo na rzecz banku w ramach spłaty rat
    kapitałowo-odsetkowych, to otrzymane środki stanowią ekwiwalent wydatków, które były
    uprzednio poniesione z Państwa własnych środków. Zatem, kwota ta nie spowodowała
    faktycznego przyrostu Państwa majątku, a jedynie „wyrównanie” wcześniejszego
    zmniejszenia w Państwa majątku.
    W konsekwencji, można uznać za Państwem, że kwota zwrotu nie stanowi przychodu w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Taka
    operacja nie spełni bowiem celu przychodu, jakim jest zwiększenie majątku podatnika –
    ani poprzez zwiększenie aktywów ani poprzez zmniejszenie jego pasywów.
    W związku z powyższym, mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawiony
    we wniosku opis sprawy, stwierdzam, że skoro kwota dodatkowa, którą otrzymali Państwo
    od banku w wyniku ugody, mieściła się w kwocie, którą wpłacili Państwo do banku
    podczas spłaty kredytu hipotecznego, to jej otrzymanie nie spowodowało po Państwa
    stronie dodatkowego przysporzenia majątkowego.
    Zatem, pieniądze te nie są Państwa przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych i ich uzyskanie nie spowodowało po Państwa
    stronie obowiązku zapłaty podatku dochodowego.
    Mając powyższe na uwadze należy zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że w konsekwencji
    zawarcie zaproponowanej przez bank ugody, nie skutkuje u Państwa powstaniem
    przychodu podatkowego zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanów faktycznych, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Wydając interpretacje indywidualne organ nie odnosi się do kwot i nie dokonuje wyliczeń.
    Zgodnie bowiem z zasadą samoopodatkowania, obowiązującą w polskim systemie
    podatkowym, na podatniku spoczywa obowiązek określenia podstawy opodatkowania, a
    prawidłowość takiego wyliczenia podlega weryfikacji przez organ podatkowy w
    postępowaniu podatkowym.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
    ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pani AZ (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.