Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.559.2025.2.RK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-30
Teza: Brak powstania przychodu z tytułu realizacji obowiązku
udzielającego pomocy publicznej w postaci bonu
energetycznego na podstawie Spec ustawy.
Słowa kluczowe: dopłata
dopłata-zwrot dopłaty
energia-energia elektryczna
pomoc-pomoc publiczna
przychód
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia niestanowiące
przychodu-Pozostałe przysporzenia niestanowiące
przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 listopada 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 22 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie braku
    powstania przychodu w związku z realizacją „Obowiązku 1”.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A. S.A. (dalej: „Spółka”, „Wnioskodawca” lub „Podatnik”) jest czynnym podatnikiem
    podatku od towarów i usług oraz posiada nieograniczony obowiązek podatkowy w
    zakresie podatku dochodowego od osób prawnych na terytorium Rzeczypospolitej Polski.
    Istotą aktywności ekonomicznej Podatnika pozostaje sprzedaż energii elektrycznej i gazu
    do odbiorców indywidualnych i biznesowych.
    Wnioskodawca, na mocy art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 2022 roku o środkach
    nadzwyczajnych mających na celu ograniczenie wysokości cen energii elektrycznej oraz
    wsparciu niektórych odbiorców w latach 2023 - 2025 (tekst jednolity Dz. U. z 2024 roku,
    poz. 1622 z późniejszymi zmianami; dalej: „Ustawy”), stał się „podmiotem uprawnionym”
    w rozumieniu przepisów normujących kwestię wsparcia udzielonego przez Skarb Państwa
    dla wybranych grup nabywców energii elektrycznej.
    W konsekwencji, na podstawie art. 37 ust. 2 oraz art. 38 ust. 3 ustawy z dnia 23 maja 2024
    roku o bonie energetycznym oraz zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia cen
    energii elektrycznej, gazu ziemnego i ciepła systemowego (tekst jednolity Dz. U. z 2024
    roku, poz. 859 z późniejszymi zmianami; dalej: „Spec Ustawa”) w związku z art. 2 pkt 12
    ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 roku o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy
    publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2025 roku, poz. 468 z późniejszymi zmianami; dalej:
    „Ustawa pomocowa”), Wnioskodawcy przypisana została rola udzielającego pomocy
    publicznej.
    Podatnik otrzymując rolę udzielającego pomocy został jednocześnie zobowiązany - w
    imieniu Skarbu Państwa - do wykonania szeregu czynności nadzorczych pozwalających na
    ustalenie prawa beneficjentów do wsparcia w postaci ograniczenia cen energii
    elektrycznej (dalej: „Obowiązek 1”).
    Wnioskodawca pełni rolę podmiotu udzielający pomocy publicznej na podstawie
    przepisów obowiązującego prawa, tj. ustawy z dnia 23 maja 2024 r. o bonie
    energetycznym oraz o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia cen energii
    elektrycznej, gazu ziemnego i ciepła systemowego (dalej: ustawa o bonie). Zasady
    związane z udzielaniem tej pomocy uregulowano w przepisach art. 37-38a tej ustawy.
    Wskazanie Wnioskodawcy jako podmiotu udzielającego pomocy publicznej (w tym
    pomocy de minimis) wynika z art. 37 ust. 2 oraz 38. ust. 2 ustawy o bonie.
    Wykonywanie czynności w ramach „Obowiązku 1” nie jest wynikiem zawartej przez
    Wnioskodawcę umowy. Wnioskodawca został zobowiązany do wykonywania tego
    obowiązku na podstawie przepisów wskazanych w odpowiedzi na pytanie 1.
    Zakres przywołanych czynności zidentyfikować można w oparciu o przepisy zawarte w art.
    37 i 38 Spec Ustawy. W ramach tychże procedur Spółka zobowiązana została do -
    Obowiązek nr 1 - :
    a) Odebrania od beneficjenta wynikającej z Spec Ustawy informacji o pomocy de minimis
      (dalej: „PDM”) na temat wartości pomocy wynikającej z ograniczenia ceny energii
      elektrycznej, jaką ten beneficjent uzyskał korzystając z Spec ustawy;
    b) Weryfikacji oświadczenia beneficjenta pod kątem prawa do skorzystania z takiej
      pomocy, w oparciu o przepisy reglamentujące wartość pomocy de minimis oraz
      pomocy publicznej wynikające z prawodawstwa Unii Europejskiej (w tym między
      innymi: art. 19c rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 roku,

      jak i rozporządzenia Komisji (UE) 2023/2831 z dnia 13 grudnia 2023 r. w sprawie
      stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de
      minimis (Dz. Urz. UE L 2023/2831 z 15 grudnia 2023 r., itp.).
    c) W przypadku ustalenia, w trakcie weryfikacji, że w wyniku zastosowania ceny
      maksymalnej w rozliczeniach z beneficjentem doszło do naruszenia warunków
      unijnych udzielenia dopuszczalnej pomocy publicznej (pomocy de minimis), wezwania
      beneficjenta do zwrotu kwoty nienależnego wsparcia, ze wskazaniem kwoty
      podlegającej zwrotu.
    d) Przekazania zwróconych kwot należnych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie
      na rachunek Zarządcy Rozliczeń.
    W konsekwencji, rola Spółki w procesie realizacji Obowiązku 1, sprowadza się do
    wykonania czterech zespołów czynności:
        1) Ustalenia, na podstawie analizy oświadczeń złożonych przez beneficjentów
        pomocy, podmiotów nieuprawnionych do uzyskania pomocy publicznej,
        2) Wezwania beneficjenta pomocy publicznej do zwrotu nieuprawnionego wsparcia,
        3) Przekazaniu zbiorczej informacji Zarządcy Rozliczeń - reprezentującego Skarb
        Państwa - o wysłanych wezwaniach do nieuprawnionych beneficjentów
        zobowiązujących ich do zwrotu pomocy publicznej oraz
        4) Poboru i przekazania, na rzecz Zarządcy Rozliczeń wyegzekwowanych środków
        wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w zawitym terminie 14 dni (art. 37
        ust. 8a i ust. 9 oraz art. 38 ust. 7a i ust. 8 Spec Ustawy).
    Tym samym zakres aktywności Podatnika w ramach Obowiązku 1 zostaje ograniczony do
    funkcji inkasenta, który pobiera w imieniu Skarbu Państwa zwrot nienależnej pomocy
    publicznej i przekazuje pobrane w ten sposób środki na rzecz Zarządcy Rozliczeń. W
    rezultacie, pobrane środki pieniężne, nigdy nie wchodzą w skład majątku Wnioskodawcy.
    Beneficjentami ww. pomocy są podmioty będące mikroprzedsiębiorstwem, małym lub
    średnim przedsiębiorstwom, dla których Wnioskodawca prowadziła sprzedaż energii
    elektrycznej w okresie 2 półrocza 2024 r. z zastosowaniem ceny maksymalnej. Część z tych
    podmiotów posiada dalej zawartą ze spółkę umowę na sprzedaż energii elektrycznej, w
    ramach której spółka świadczy czynności związane ze sprzedażą energii elektrycznej. Przy
    czym sprzedaż energii elektrycznej tym podmiotom w okresie od 1 stycznia 2025 r. nie jest
    objęta ceną maksymalną i nie stanowi pomocy publicznej.
    Za wykonywanie czynności jako podmiot udzielający pomocy publicznej Wnioskodawca
    nie otrzymuje żadnej zapłaty/rekompensaty/dofinansowania. Wnioskodawca nie
    otrzymuje żadnego wynagrodzenia od Zarządcy Rozliczeń bądź innego podmiotu. Przepisy
    prawa wskazane w odpowiedzi na pytanie 1 nie przewidują wynagrodzenia za
    wykonywanie takich czynności.
    Czynności wykonywane przez Wnioskodawcę w ramach „Obowiązku 1” polegające na
    weryfikacji oświadczenia beneficjenta, wezwaniu beneficjenta pomocy publicznej do
    zwrotu nieuprawnionego wsparcia, przekazaniu zbiorczej informacji Zarządcy Rozliczeń o
    wysłanych wezwaniach do nieuprawnionych beneficjentów zobowiązujących ich do
    zwrotu pomocy publicznej oraz pobór i przekazanie na rzecz Zarządcy Rozliczeń
    wyegzekwowanych środków wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie są związane z
    udzielaniem przez Wnioskodawcę pomocy publicznej na rzecz beneficjentów.
    Podkreślenia wymaga, że środki pobrane od nieuprawnionych beneficjentów wraz z
    ustawowymi odsetkami (po dokonanej weryfikacji w ramach „Obowiązku 1”) są w całości
    zwracane na rzecz Zarządcy Rozliczeń.
    Zgodnie z przepisami ustawy o bonie:

        pomoc publiczną (w tym pomoc de minimis) stanowi cena maksymalna
        zastosowana w rozliczeniu za sprzedaż energii elektrycznej z beneficjentem
        pomocy w 2 półroczu 2024 r. (art. 37 ust. 1 i art. 38 ust. 1 ustawy o bonie),
        wartością pomocy publicznej (w tym pomocy de minimis) dla danego beneficjenta
        pomocy jest równowartość łącznej kwoty rekompensat z tytułu stosowania ceny
        maksymalnej w rozliczeniach z beneficjentem, pobranej przez Spółkę (jako podmiot
        udzielający pomocy) od Zarządcy Rozliczeń za okres od dnia 1 lipca 2024 r. do dnia
        31 grudnia 2024 r. (art. 37 ust. 3 i art. 38 ust. 3 ustawy o bonie),
        dniem udzielenia pomocy publicznej (w tym pomocy de minimis) jest dzień
        zatwierdzenia przez Zarządcę Rozliczeń wniosku Spółki o rozliczenie rekompensaty,
        o którym mowa w art. 13 ust. 1a pkt 2 ustawy z dnia 27 października 2022 r. o
        środkach nadzwyczajnych mających na celu ograniczenie wysokości cen energii
        elektrycznej oraz wsparciu niektórych odbiorców w latach 2023-2025 (dalej: ustawa
        z 27 października 2022 r.; art. 37 ust. 5 i art. 38 ust. 5 ustawy o bonie). Wniosek o
        rozliczenie tej rekompensaty Spółka będzie składać Zarządcy Rozliczeń, w terminie
        do 31 października 2025 r.
    Zatem pomoc publiczną (w tym pomoc de minimis) stanowią środki wypłacane przez
    Zarządcę Rozliczeń jako rekompensata z tytułu stosowania ceny maksymalnej. Zarządca
    Rozliczeń otrzymuje środki na wypłatę rekompensat w trybie przewidzianym art. 17
    ustawy z 27 października 2022 r. Zgodnie z tym przepisem są to środki pochodzące z
    Funduszu Przeciwdziałania COVID-19, o którym mowa w art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 31
    marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z
    zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych
    oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw.
    „Obowiązek 1” związany był ze stosowaniem wobec beneficjentów pomocy publicznej
    ceny maksymalnej za sprzedaż energii elektrycznej w okresie 2 półrocza 2024 r. Zatem za
    ten okres Spółka wystawiała tym beneficjentom faktury dokumentujące sprzedaż energii
    elektrycznej, w których stosowana była cena maksymalna. Rozliczenia z beneficjentem z
    tytułu sprzedaży energii elektrycznej prowadzone są z wykorzystaniem wyodrębnionego
    dla danego beneficjenta rachunku bankowego. Wnioskodawca przewiduje rozliczenie z
    tytułu zwrotu przez beneficjenta nienależnej pomocy w ramach „Obowiązku 1”.
    Zwrot nieuprawnionej pomocy przez beneficjenta dokonywany jest na podstawie i wg
    zasad przewidzianych przepisami ustawy o bonie, w szczególności art. 37 ust. 7-9 i art. 38
    ust. 7-8 tej ustawy. Beneficjent dokonuje zwrotu Spółce (działającej jako podmiot
    udzielający pomocy) nieuprawnionej pomocy wraz z odsetkami ustawowymi za
    opóźnienie, a Spółka otrzymane w ten sposób kwoty przekazuje Zarządcy Rozliczeń.
    Weryfikacja dokonywana w ramach „Obowiązku 1” polega na zweryfikowaniu przez
    Spółkę, na podstawie przekazanej Spółce przez odbiorcę informacji o pomocy wskazanej
    w art. 38a ust. 1 ustawy o bonie, czy pomoc publiczna związana z zastosowaniem ceny
    maksymalnej została udzielona powyżej dopuszczalnych limitów/progów pomocy, na
    które wskazuje art. 37 ust. 7 i art. 38 ust. 6 ustawy o bonie.
    Zakres czynności został opisany szczegółowo w poniższej tabeli „Obowiązek 1” - Czynności,
    Planowany termin:
    1) Złożenie przez odbiorcę informacji o pomocy do 30 czerwca 2025 r. (jest to
      maksymalny termin nadania przez odbiorcę przesyłki zawierającej informację o
      pomocy).

    2) Złożenie przez Spółkę do Zarządcy Rozliczeń wniosku o rozliczenie rekompensaty za 2
      półrocze 2024 r. do 31 października 2025 r.
    3) Zatwierdzenie przez Zarządcę Rozliczeń wniosku Spółki o rozliczenie rekompensaty za
      2 półrocze 2024 r. Data zatwierdzenia tego wniosku jest ustawowo traktowana jako
      dzień udzielenia przez Spółkę pomocy publicznej odbiorcy będącemu beneficjentem
      pomocy publicznej. Zarządca Rozliczeń zatwierdza wniosek o rozliczenie
      rekompensaty w terminie 30 dni od dnia otrzymania prawidłowo sporządzonego
      wniosku o rozliczenie rekompensaty.
    4) Ustalenia, na podstawie analizy informacji o pomocy złożonej przez odbiorców,
      podmiotów nieuprawnionych do uzyskania pomocy publicznej (podmioty, które
      powinny dokonać zwrotu pomocy publicznej przekraczającej dopuszczalne limity
      /progi pomocy publicznej) - po zatwierdzeniu przez Zarządcę Rozliczeń wniosku o
      rozliczenie rekompensaty za 2 półrocze 2024 r.
    5) Wezwanie przez Spółkę beneficjentów pomocy publicznej do zwrotu nieuprawnionej
      pomocy publicznej - po zatwierdzeniu przez Zarządcę Rozliczeń wniosku o rozliczenie
      rekompensaty za 2 półrocze 2024 r.
    6) Przekazanie przez Spółkę zbiorczej informacji Zarządcy Rozliczeń - reprezentującego
      Skarb Państwa - o wysłanych wezwaniach do nieuprawnionych beneficjentów,
      zobowiązujących ich do zwrotu pomocy publicznej - po zatwierdzeniu przez Zarządcę
      Rozliczeń wniosku o rozliczenie rekompensaty za 2 półrocze 2024 r.
    7) Pobór i przekazanie na rzecz Zarządcy Rozliczeń wyegzekwowanych od beneficjentów
      pomocy publicznej środków wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w zawitym
      terminie 14 dni (art. 37 ust. 8a i ust. 9 oraz art. 38 ust. 7a i ust. 8 ustawy o bonie) - po
      zatwierdzeniu przez Zarządcę Rozliczeń wniosku o rozliczenie rekompensaty za 2
      półrocze 2024 r.
    Ww. Spec Ustawa nakłada na Spółkę drugi obowiązek (dalej: „Obowiązek 2”), który dotyczy
    ponownego rozliczenia odbiorców energii elektrycznej, korzystających z wynikającej z
    Ustawy ceny maksymalnej, a którzy:
    a) nie złożyli w terminie wymaganym przepisami prawa, sporządzonej w formie, o której
      mowa w art. 38a ust. 1 Spec Ustawy, informacji o pomocy lub nieusunięcia w
      wyznaczonym terminie błędów, omyłek pisarskich lub rachunkowych lub braków
      formalnych w informacji o pomocy lub
    b) jeśli ze złożonej informacji o pomocy wynika, że beneficjent korzystający z ceny
      maksymalnej, o której mowa w Ustawie, nie spełnia warunków otrzymania pomocy
      publicznej lub pomocy de minimis.
    Kwintesencją ponownego rozliczenia w oparciu o Obowiązek 2 pozostaje zwrot przez
    beneficjenta różnicy pomiędzy ceną maksymalną, określoną mocą Ustawy, a ceną
    wynikającą z umowy sprzedaży, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo
    energetyczne, albo umowy kompleksowej, o której mowa w art. 5 ust. 3 tej ustawy, wraz z
    ustawowymi odsetkami naliczonymi od dnia rozliczenia z Podatnikiem.
    W ramach Obowiązku 2, Wnioskodawca jest zobowiązany do ponownego rozliczenia
    dostawy energii elektrycznej po cenie umownej, która co do zasady pozostaje ceną wyższą
    od ceny maksymalnej określonej na podstawie Ustawy.
    W odróżnieniu od Obowiązku 1, wykonując Obowiązek 2, Spółka dokonuje korekty swoich
    rozliczeń, działając jak podatnik podatku od towarów i usług. Wynika to z faktu, że
    Obowiązek 2 de facto referuje do sposobu określenia podstawy opodatkowania dostawy
    energii elektrycznej, jaką jest cena jednostkowa.
    Dokonywane w ramach „Obowiązku 2” ustalenie, że przedsiębiorca nie spełnia warunków
    otrzymania pomocy, zgodnie z art. 38a ust. 8 pkt 2 ustawy o bonie, polega za weryfikacji
    czy zgodnie ze złożoną Spółce przez obiorcę informacji o pomocy odbiorca nie spełnienia

    warunków otrzymania pomocy publicznej wskazanych w art. 38 ust. 2 pkt 1 ustawy o
    bonie. Weryfikacja prowadzona jest na podstawie oświadczenia odbiorcy składanego w
    części II pkt II informacji o pomocy.
    Wnioskodawca nie ma obowiązku przedstawiać informacji o weryfikacji w ramach
    „Obowiązku 2” innemu podmiotowi. Ustawa o bonie nie reguluje terminu
    przeprowadzenia ponownego rozliczenie odbiorców w ramach „Obowiązku 2”, przy czym
    takie rozliczenie w praktyce będzie mogło nastąpić po upływie terminu, w którym obiorcy
    byli ustawowo zobowiązani do składania spółce informacji i pomocy (po 30 czerwca 2025
    r.).
    Zmiana ceny maksymalnej na cenę umowną będzie następować na etapie wykonania
    ponownego rozliczenia dostawy energii z okresu 2 półrocza 2024 r. po cenie umownej
    (zamiast ceny maksymalnej). Różnica pomiędzy ceną maksymalną a ceną wynikającą z
    umowy sprzedaży albo umowy kompleksowej, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1 i art. 5
    ust. 3 ustawy Prawo energetyczne, jest pobierana od beneficjenta i przysługują Spółce i
    nie są przekazywane innemu podmiotowi.
    Zakres czynności został opisany szczegółowo w poniższej tabeli „Obowiązek 2” - Czynności,
    Planowany termin:
    1) Złożenie przez odbirocę informacji o pomocy do 30 czerwca 2025 r. (jest to
      maksymalny termin nadania przez odbiorcę przesyłki zawierającej informację o
      pomocy).
    2) Ustalenie listy odbiorców, którzy kwalifikują się do ponownego rozliczenia dostawy
      energii elektrycznej po cenie umownej (zamiast ceny maksymalnej), tj. odbiorców,
      którzy:
          nie złożyli Spółce w wymaganym terminie informacji o pomocy lub nie usunęli
          w wyznaczonym terminie błędów omyłek pisarskich lub rachunkowych lub
          braków formalnych w informacji o pomocy,
          w złożonej Spółce informacji o pomocy wskazali, że nie spełniają warunków
          otrzymania pomocy publicznej przed 31 października 2025 r.
    3) Wykonanie odbiorcom ponownego rozliczenia za okres 2 półrocza 2024 r. z
      zastosowaniem ceny umownej zamiast ceny maksymalnej - przed 31 października
      2025 r. (po wykonaniu czynności nr 2 wyżej).
    4) Złożenie Zarządcy Rozliczeń wniosku o rozliczenie rekompensaty za 2 półrocze 2024 r.
      Odbiorcy względem których spółka wykona rozliczenie w ramach czynności nr 3 wyżej
      nie zostaną ujęcie w tym wniosku, wskutek czego Spółka nie uzyska względem tych
      odbiorców rekompensaty do 31 października 2025 r.
    Reasumując, w ramach obowiązków nałożonych na Podatnika na podstawie Spec Ustawy
    wymienić należy:
    1) Obowiązek 1 - który wiąże się działaniem w ramach quasi obowiązków administracji
      rządowej, związanej z kontrolą formalną i poborem niejako w imieniu Zarządcy
      Rozliczeń, nienależnej pomocy publicznej, która to wraz z należnymi odsetkami jest
      przekazywana Zarządcy Rozliczeń, oraz
    2) Obowiązek 2 - związany bezpośrednio z ponownym rozliczeniem zrealizowanych przez
      Spółkę dostaw energii elektrycznej, przy wykorzystaniu różnej od pierwotnie
      określonej w treści faktury ceny jednostkowej (ceny maksymalnej). W tym wypadku
      kwota różnicy pomiędzy ceną maksymalną a ceną wynikającą z umowy sprzedaży wraz
      z ustawowymi odsetkami należna jest podmiotowi udzielającemu pomocy, tj. Spółce.

    Zgodnie ze znowelizowanym brzmieniem ustawy o bonie (dodany art. 381) termin na
    złożenie przez przedsiębiorcę informacji o pomocy został wydłużony do 30 czerwca 2025
    r. Po otrzymaniu informacji o pomocy od przedsiębiorcy Spółka w pierwszej kolejności
    weryfikuje czy przekazana informacja zawiera błędy, omyłki pisarskie lub rachunkowe lub
    braki formalne, wskutek których spółka ma obowiązek wezwać przedsiębiorcę do ich
    usunięcia zgodnie z trybem przewidzianym w art. 38a ust. 5 ustawy o bonie.
    Przed uzyskaniem od przedsiębiorcy informacji o pomocy Spółka m.in. prowadziła
    działania komunikacyjne, których celem było przypomnienie przedsiębiorcom o
    nałożonym na nich obowiązku przekazania Spółce informacji o pomocy.
    Termin na złożenie przez Spółkę wniosku o rozliczenie rekompensaty za okres 2 półrocza
    2024 r. upływa 31 października 2025 r. (wskazany termin 30 września 2025 r. został
    wydłużony na skutek nowelizacji ustawy z ustawa z 27 października 2022 r. ). Pobór i
    przekazanie na rzecz Zarządcy Rozliczeń wyegzekwowanych środków, stanowi wykonanie
    obowiązku nałożonego na Spółkę w ustawie o bonie i w praktyce czynności te będą
    wykonywane po zatwierdzeniu Spółce przez Zarządcę Rozliczeń ww. wniosku o rozliczenie
    rekompensaty.
    Dokonujemy jednocześnie odpowiedzi na wezwanie organu podatkowego w poprzednim
    wniosku o wydanie interpretacji podatkowej.
    1. Proszę o jednoznaczne podanie, jakie czynności obejmuje wskazany przez Państwa
      „Obowiązek 1 ”?
    W ramach „Obowiązku 1” wykonywane są czynności:
    1) Złożenie przez odbiorcę informacji o pomocy do 30 czerwca 2025 r. (jest to
      maksymalny termin nadania przez odbiorcę przesyłki zawierającej informację o
      pomocy).
    2) Złożenie przez Spółkę do Zarządcy Rozliczeń wniosku o rozliczenie rekompensaty za 2
      półrocze 2024 r. do 31 października 2025 r.
    3) Zatwierdzenie przez Zarządcę Rozliczeń wniosku Spółki o rozliczenie rekompensaty za
      2 półrocze 2024 r. Data zatwierdzenia tego wniosku jest ustawowo traktowana jako
      dzień udzielenia przez Spółkę pomocy publicznej odbiorcy będącemu beneficjentem
      pomocy publicznej. Zarządca Rozliczeń zatwierdza wniosek o rozliczenie
      rekompensaty w terminie 30 dni od dnia otrzymania prawidłowo sporządzonego
      wniosku o rozliczenie rekompensaty.
    4) Ustalenia, na podstawie analizy informacji o pomocy złożonych przez odbiorców,
      podmiotów nieuprawnionych do uzyskania pomocy publicznej (podmioty, które
      powinny dokonać zwrotu pomocy publicznej przekraczającej dopuszczalne limity
      /progi pomocy publicznej) - po zatwierdzeniu przez Zarządcę Rozliczeń wniosku o
      rozliczenie rekompensaty za 2 półrocze 2024 r.
    5) Wezwanie przez Spółkę beneficjentów pomocy publicznej do zwrotu nieuprawnionej
      pomocy publicznej - po zatwierdzeniu przez Zarządcę Rozliczeń wniosku o rozliczenie
      rekompensaty za 2 półrocze 2024 r.
    6) Przekazanie przez Spółkę zbiorczej informacji Zarządcy Rozliczeń - reprezentującego
      Skarb Państwa - o wysłanych wezwaniach do nieuprawnionych beneficjentów
      zobowiązujących ich do zwrotu pomocy publicznej - po zatwierdzeniu przez Zarządcę
      Rozliczeń wniosku o rozliczenie rekompensaty za 2 półrocze 2024 r.
    7) Pobór i przekazanie, na rzecz Zarządcy Rozliczeń wyegzekwowanych od beneficjentów
      pomocy publicznej środków wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w zawitym
      terminie 14 dni (art. 37 ust. 8a i ust. 9 oraz art. 38 ust. 7a i ust. 8 ustawy o bonie)”.
    2. Czy wyłącznie w odniesieniu do tych wskazanych czynności objętych „Obowiązkiem 1”
      oczekują Państwo oceny własnego stanowiska w zakresie pytania nr 1?

    W zakresie podatku od towaru i usług w odniesieniu do tych wskazanych czynności
    objętych „Obowiązkiem 1” oczekują Państwo oceny własnego stanowiska w zakresie
    pytania nr 1. W zakresie podatku dochodowego od osób prawnych w związku z realizacją
    Obowiązku 1 oczekujemy odpowiedzi na pytanie nr 2.
    3. Czy wypłacana Państwu rekompensata przez Zarządcę Rozliczeń jest powiększona o
      podatek od towarów i usług?
    Wypłacana Spółce rekompensata przez Zarządcę Rozliczeń jest powiększona o podatek od
    towarów i usług.
    4. Na podstawie jakiego dokumentu wypłacana jest Państwu rekompensata przez
      Zarządcę Rozliczeń? Czy dokumentem tym jest faktura z wykazanym podatkiem od
      towarów i usług?
    Zarządca Rozliczeń wypłaca rekompensatę na podstawie wniosku o zaliczkę oraz wniosku
    o rozliczenie rekompensaty złożoną przez Wnioskodawcę. Po rozpatrzeniu wniosku B. S.A.
    podejmuje decyzję o wypłacie zgodnie z wnioskiem, albo odmowie wypłaty rekompensaty
    albo częściowej wypłaty rekompensaty. Kwota ta jest przekazywana na rachunek bankowy
    Wnioskodawcy. Spółka dokonuje wewnętrznego rozliczenia podatku VAT uznając
    otrzymaną wartość jako dotację zgodnie z art. 29a ustawy o VAT.
    W oparciu o opisany wyżej stan faktyczny, Spółka powzięła wątpliwości co do sposobu
    rozliczeń.
    Pytania
    1) Czy Spółka wykonując Obowiązek 1 wynikający ze Spec Ustawy działa jako podatnik i w
      związku z tym podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
    2) Czy środki pieniężne pobierane przez Podatnika i w dalszej kolejności przekazywane
      do B. S.A., w związku z realizacją Obowiązku 1, stanowią przychód podatkowy, o
      którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych
      (dalej: „CIT”)?
    3) Czy wykonanie Obowiązku 2, wiąże się z koniecznością wystawienia w trybie
      przewidzianym w art. 106j ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług (dalej:
      „VAT”), faktury korygującej okres rozliczeniowy, w którym następuje zmiana ceny
      maksymalnej na cenę umowną?
    Przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia jest odpowiedz na pytanie Nr 2 dotyczące
    podatku dochodowego od osób prawnych. W zakresie pytań Nr 1 i 2 dotyczących podatku
    od towarów i usług zostało/zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Państwa stanowisko w sprawie
    Część wspólna do pytania 1 i 2
    Istotą identyfikacji obowiązków nałożonych na Wnioskodawcę mocą Spec Ustawy
    pozostaje określenie roli jaką Wnioskodawca pełni w oparciu o przepisy art. 37, jak i art.
    38 Spec Ustawy. Obie wskazane normy prawa przypisują Spółce funkcje quasi
    administracyjne. Należy bowiem wskazać, iż Wnioskodawca przyjmując role Udzielającego
    pomocy (art. 37 ust. 2 oraz art. 38 ust. 3 Spec Ustawy), zostaje niejako inkorporowany do
    systemu administracyjnego Skarbu Państwa, a rola przypisana w procesie weryfikacji
    uprawnień beneficjentów pomocy publicznej (w tym również pomocy de minimis), jest de
    facto rolą kontrolującego, jak i inkasenta.
    Żadna z przywołanych norm prawa zawarta w Spec Ustawie nie referuje do jakiejkolwiek
    zmiennej wynikającej z wcześniejszej dostawy energii elektrycznej, która stanowiła
    podstawę udzielonego nabywcom tejże energii wsparcia. Przepisy prawa nie wskazują na
    konieczność zmiany ceny jednostkowej i nie zobowiązują Podatnika do ponownego
    rozliczenia sprzedaży.

    Wnioskodawca zobowiązany jest jedynie do wezwania odbiorcy ówcześnie sprzedanej
    energii elektrycznej, który w oparciu o kryteria prawne, nie powinien korzystać (w całości
    lub części) z pomocy publicznej, do zwrotu nienależnie otrzymanego świadczenia
    (świadczenia, które de facto finansowane jest bezpośrednio ze Skarbu Państwa, za
    pośrednictwem Zarządcy Rozliczeń).
    Tym samym otrzymane przez Spółkę transfery pieniężne nie stanowią stałego
    przysporzenia Wnioskodawcy, nie stanowią też należnego Spółce wynagrodzenia za
    dostawę towarów lub świadczenie usług. Podatnik bowiem zobowiązany jest do
    przekazania w całości przedmiotowych środków bezpośrednio do Zarządcy Rozliczeń.
    Ad 2
    Stosownie do art. 12 ust. 1 CIT, za przychód podatkowy uznaje się w szczególności:
    a) otrzymane pieniądze, wartości pieniężne,
    b) wartość otrzymanych rzeczy i praw, a także innych świadczeń w naturze.
    Co istotne, przywołany katalog przysporzeń nie ma charakteru zamkniętego. W doktrynie,
    powszechną pozostaje teza, w myśl której przychód podatkowy musi mieć charakter
    definitywny, skutkujący zwiększeniem aktywów lub zmniejszeniem pasywów Podatnika.
    Wskazać należy, że sama ustawa nie definiuje ściśle pojęcia przychodu. Jednakże, na
    podstawie treści art. 12 CIT można określić przychód jako wszelkie trwałe, bezzwrotne i
    definitywne przysporzenia majątkowe w postaci środków pieniężnych, dóbr majątkowych
    oraz świadczeń w naturze, niezależnie od tytułu prawnego ich uzyskania przez podatnika;
    wyjątki od tej zasady określone są w ust. 4 i 4a tego artykułu. Definitywne przysporzenie
    majątkowe należy rozumieć w ten sposób, że w sposób trwały i ostateczny zwiększa ono
    aktywa osoby prawnej. Analogiczne zdanie w przedmiotowym zakresie - już od lat -
    prezentuje również judykatura. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27
    listopada 2003 roku, sygn. III SA 3382/02, czytamy m.in.: „(...) do przychodów zaliczyć
    można tylko takie wartości, które określają definitywny przyrost majątku podatnika”, czy
    też orzeczenie z dnia 30 maja 2014 r., sygn. akt II FSK 1602/12, w którym NSA stwierdził,
    że: „(...) Z istoty podatku dochodowego wynika, ze jest on ciężarem publicznoprawnym od
    przyrostu majątkowego (dochodu), a zatem przychodem - jako źródłem dochodu - jest
    tylko ta wartość, która wchodząc do majątku podatnika może powiększyć jego aktywa.
    Otrzymanymi pieniędzmi lub wartościami pieniężnymi są zatem w rozumieniu art. 12 ust.
    1 pkt 1 u.p.d.o.p. tylko takie wartości, które powiększają aktywa majątkowe podatnika, a
    więc takie, którymi może on rozporządzać jak własnymi (podobnie wyrok NSA z 14 maja
    1998 r. SA/Sz 1305/97)”.
    Mając na względzie powyższe, stwierdzić należy, że w sytuacji gdy Podatnik realizuje
    funkcję inkasenta - będąc podmiotem zobowiązanym do pobrania i wpłaty do B. S.A.
    wyegzekwowanej nienależnej pomocy publicznej - Wnioskodawca nie uzyskuje
    przysporzenia o charakterze definitywnym. Finalnie zatem, nie uzyskuje przychodu
    podatkowego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Podatnicy, jeżeli mają siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
      podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na
      miejsce ich osiągania.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o CIT:

      Przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący
      sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z
      innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art.
      24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.
    W myśl art. 7 ust. 2 ustawy o CIT:
      Dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b,
      art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego
      źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Ustawa o CIT nie zawiera definicji przychodu podatkowego. Ustawodawca ograniczył się w
    tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1 przykładowych przysporzeń zaliczanych do tej
    kategorii. W myśl z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
      Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności:
      1) otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
    Na podstawie ww. art. 12 ust. 1 ustawy o CIT można zatem stwierdzić, że co do zasady,
    przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika, powiększająca jego
    aktywa.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „otrzymane” oznacza, że momentem
    powstania przychodu pieniężnego jest moment otrzymania, czyli wpływu bezpośrednio do
    majątku podatnika - względnie na jego rachunek - wymienionych środków, skutkującego
    powstaniem po stronie podatnika możliwości dysponowania tymi środkami. Co do zasady
    więc, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej osoby
    prawnej decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób
    ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika, którymi może rozporządzać.
    Na podstawie przywołanego art. 12 ust. 1 ww. ustawy można stwierdzić, że podatek
    dochodowy od osób prawnych obejmuje swoim zakresem wszelkie wpływy majątkowe
    powstałe przy prowadzeniu działalności gospodarczej, a także otrzymane z innych tytułów.
    Jednocześnie stwierdzić należy, że podatek dochodowy od osób prawnych posiada cechy
    podatku powszechnego, tj. podatku, który jest ciężarem publicznoprawnym od przyrostu
    majątkowego (dochodu), a zatem przychodem - jako źródłem dochodu - jest tylko ta
    wartość, która wchodząc do majątku podatnika może powiększyć jego aktywa.
    Ustawodawca nie zastrzega, że przychodem są tylko wymienione w art. 12 ustawy o CIT
    pożytki, które są wprost wynikiem realizacji celu działalności gospodarczej osoby prawnej.
    Wszelkie wpłaty pieniężne, o ile spełniają inne wymagania podane w rozdziale 2 ustawy,
    mogą być uznane za przychód osoby prawnej zwłaszcza, że listę pożytków - stanowiącą
    katalog zamknięty, którego zakres nie podlega rozszerzeniu, czy też zawężeniu - które nie
    mogą być zaliczone do przychodów zawarto w ust. 4 cytowanego przepisu.
    Jednocześnie wskazać należy, że za przychód podatkowy w rozumieniu przepisów prawa
    podatkowego mogą zostać uznane tylko takie przysporzenia podatnika, które mają
    charakter definitywny, tj. w sposób bezzwrotny i trwały powiększają jego majątek.
    Przychody należne to bowiem wszelkiego rodzaju przychody, co do których przysługuje
    podatnikowi uprawnienie do ich dochodzenia, czyli takie, które wynikają z konkretnego
    stosunku prawnego. „Należność” odnosi się zarówno do możliwości dochodzenia
    konkretnego świadczenia oraz do powinności jego spełnienia.
    Przepisy ustaw podatkowych nie definiują pojęcia przychód należny, w związku z tym
    wyjaśnienia powyższego pojęcia należy szukać na gruncie tej gałęzi prawa, która zajmuje
    się problematyką zobowiązań między podmiotami prowadzącymi działalność
    gospodarczą. Regulację prawną w tym zakresie zawierają przepisy prawa cywilnego,
    zgodnie z którymi świadczenie staje się wymagalne, a tym samym należne, w momencie,

    który przewiduje umowa zawarta pomiędzy stronami. Zatem zgodnie z zasadami wykładni
    systemowej, powyższa interpretacja pojęcia świadczenia należnego będzie miała
    zastosowanie na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób porawnych.
    Oznacza to, że przychodem należnym jest przychód, którego na podstawie umowy
    podatnik może żądać od swojego dłużnika. Zatem powstanie przychodów należnych
    związane jest z powstaniem wierzytelności. Ponieważ wierzytelność to termin wywodzący
    się z prawa cywilnego, to przychodami należnymi są przychody wymagalne w rozumieniu
    prawa cywilnego, tj. możliwe do prawnie skutecznego ich dochodzenia.
    Stanowisko to potwierdzają także przedstawiciele doktryny, w ocenie których
    „przychodem podatkowym są wyłącznie tylko takie wartości, które definitywnie
    powiększają aktywa osoby prawnej” (tak: P. Małecki, M. Mazurkiewicz, Komentarz do art.
    12 updop, CIT. Komentarz, Lex, 2012).
    Stosownie do art. 12 ust. 4 pkt 6 ustawy o CIT:
      Do przychodów nie zalicza się:
      6) zwróconych innych wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów.
    Ustawodawca nie zastrzega, że przychodem są tylko wymienione w art. 12 ustawy CIT
    przysporzenia, które są wprost wynikiem realizacji celu działalności gospodarczej osoby
    prawnej.
    Wszelkie wpłaty pieniężne, o ile spełniają inne wymagania podane w Rozdziale 2 ustawy o
    CIT, mogą być uznane za przychód osoby prawnej − zwłaszcza, że listę przysporzeń (jako
    katalog zamknięty, którego zakres nie podlega rozszerzeniu, czy też zawężeniu), które nie
    mogą być zaliczone do przychodów − zawarto w ust. 4 cytowanego przepisu.
    Jak wynika z opisanej przez Państwa sprawy, otrzymując rolę udzielającego pomocy na
    podstawie przepisów ustawy o bonie energetycznym oraz zmianie niektórych ustaw w
    celu ograniczenia cen energii elektrycznej, gazu ziemnego i ciepła systemowego („Spec
    Ustawa”) oraz ustawy o Pomocy publicznej („Ustawa pomocowa”), zostali Państwo
    jednocześnie zobowiązani − w imieniu Skarbu Państwa − do wykonania szeregu czynności
    nadzorczych pozwalających na ustalenie prawa beneficjentów do wsparcia w postaci
    ograniczenia cen energii elektrycznej („Obowiązek 1”).
    Beneficjentami ww. pomocy są podmioty będące mikroprzedsiębiorstwem, małym lub
    średnim przedsiębiorstwom, dla których prowadzili Państwo sprzedaż energii elektrycznej
    w okresie 2 półrocza 2024 r. z zastosowaniem ceny maksymalnej. Zatem za ten okres
    wystawiają Państwo tym beneficjentom faktury dokumentujące sprzedaż energii
    elektrycznej, w których stosowana była cena maksymalna. Rozliczenia z beneficjentem z
    tytułu sprzedaży energii elektrycznej prowadzone są z wykorzystaniem wyodrębnionego
    dla danego beneficjenta rachunku bankowego.
    W ramach „Obowiązku 1” zostali Państwo zobowiązani, na postawie art. 37 i 38 ustawy o
    bonie energetycznym, do:
        a) Odebrania od beneficjenta wynikającej z Spec Ustawy informacji o pomocy de
        minimis na temat wartości pomocy wynikającej z ograniczenia ceny energii
        elektrycznej, jaką ten beneficjent uzyskał korzystając z Spec ustawy;
        b) Weryfikacji oświadczenia beneficjenta pod kątem prawa do skorzystania z takiej
        pomocy, w oparciu o przepisy reglamentujące wartość pomocy de minimis oraz
        pomocy publicznej wynikające z prawodawstwa Unii Europejskiej (w tym między
        innymi: art. 19c rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014
        roku, jak i rozporządzenia Komisji (UE) 2023/2831 z dnia 13 grudnia 2023 r. w
        sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do
        pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 2023/2831 z 15 grudnia 2023 r., itp.);

        c) W przypadku ustalenia, w trakcie weryfikacji, że w wyniku zastosowania ceny
        maksymalnej w rozliczeniach z beneficjentem doszło do naruszenia warunków
        unijnych udzielenia dopuszczalnej pomocy publicznej (pomocy de minimis),
        wezwania beneficjenta do zwrotu kwoty nienależnego wsparcia, ze wskazaniem
        kwoty podlegającej zwrotowi;
        d) Przekazania zwróconych kwot należnych wraz z ustawowymi odsetkami za
        opóźnienie na rachunek Zarządcy Rozliczeń.
    W konsekwencji, Państwa rola w procesie realizacji „Obowiązku 1”, sprowadza się do
    wykonania czterech zespołów czynności:
        1) Ustalenia, na podstawie analizy oświadczeń złożonych przez beneficjentów
        pomocy, podmiotów nieuprawnionych do uzyskania pomocy publicznej,
        2) Wezwania beneficjenta pomocy publicznej do zwrotu nieuprawnionego wsparcia,
        3) Przekazaniu zbiorczej informacji Zarządcy Rozliczeń - reprezentującego Skarb
        Państwa - o wysłanych wezwaniach do nieuprawnionych beneficjentów
        zobowiązujących ich do zwrotu pomocy publicznej oraz
        4) Poboru i przekazania, na rzecz Zarządcy Rozliczeń wyegzekwowanych środków
        wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w zawitym terminie 14 dni (art. 37
        ust. 8a i ust. 9 oraz art. 38 ust. 7a i ust. 8 Spec Ustawy).
    Tym samym zakres Państwa aktywności w ramach Obowiązku 1 zostaje ograniczony do
    funkcji inkasenta, który pobiera w imieniu Skarbu Państwa zwrot nienależnej pomocy
    publicznej i przekazuje pobrane w ten sposób środki na rzecz Zarządcy Rozliczeń. W
    rezultacie, pobrane środki pieniężne, nigdy nie wchodzą w skład Państwa majątku. Za
    wykonywanie czynności jako podmiot udzielający pomocy publicznej nie otrzymują
    Państwo żadnej zapłaty/rekompensaty/dofinansowania. Nie otrzymują Państwo żadnego
    wynagrodzenia od Zarządcy Rozliczeń bądź innego podmiotu. Przepisy prawa wskazane
    we wniosku nie przewidują wynagrodzenia za wykonywanie takich czynności.
    Państwa wątpliwości dotyczą powstania przychodu na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 CIT w
    sytuacji pobierania przez Państwa środków pieniężnych i przekazywania ich do Zarządcy
    Rozliczeń w związku z realizacją „Obowiązku 1”.
    Jak wynika z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 2022 r. o środkach nadzwyczajnych
    mających na celu ograniczenie wysokości cen energii elektrycznej oraz wsparciu
    niektórych odbiorców w latach 2023 - 2025 (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1622 ze zm.), zwana
    dalej „ustawą o środkach nadzwyczajnych”:
      Przedsiębiorstwo energetyczne wykonujące działalność gospodarczą w zakresie
      obrotu energią elektryczną lub wytwarzania energii elektrycznej, zwane dalej
      "podmiotem uprawnionym", stosuje cenę maksymalną w rozliczeniach z odbiorcami
      uprawnionymi, przyłączonymi do sieci dystrybucyjnej lub przesyłowej, o których
      mowa w:
        1) art. 2 pkt 2 lit. a:
        a) wynoszącą 693 zł/MWh w okresie od dnia przekroczenia limitu zużycia energii
          elektrycznej, o którym mowa w art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 2, art. 5 ust. 1 i art. 6 ust.
          1 ustawy z dnia 7 października 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących
          ochronie odbiorców energii elektrycznej w 2023 roku oraz w 2024 roku w
          związku z sytuacją na rynku energii elektrycznej, do dnia 31 grudnia 2023 r.,
        b) wynoszącą 693 zł/MWh w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do dnia 30 czerwca
          2024 r., od dnia przekroczenia limitu zużycia energii elektrycznej, o którym
          mowa w art. 3 ust. 3, art. 4 ust. 4, art. 5 ust. 5 i art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 7

          października 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących ochronie
          odbiorców energii elektrycznej w 2023 roku oraz w 2024 roku w związku z
          sytuacją na rynku energii elektrycznej,
        c) wynoszącą 500 zł/MWh w okresie od dnia 1 lipca 2024 r. do dnia 31 grudnia
          2024 r.,
        d) wynoszącą 500 zł/MWh w okresie od dnia 1 stycznia 2025 r. do dnia 30 września
          2025 r.;
        2) art. 2 pkt 2 lit. b-f, w okresie od dnia 1 grudnia 2022 r. do dnia 30 czerwca 2024
          r., na podstawie umów zawartych, zmienionych lub których cena została
          określona zgodnie z ust. 2 pkt 3, po dniu 23 lutego 2022 r.;
        3) art. 2 pkt 2 lit. b-f, wynoszącą 693 zł/MWh w okresie od dnia 1 lipca 2024 r. do
          dnia 31 grudnia 2024 r.;
        4) art. 2 pkt 2 lit. d-f, wynoszącą 693 zł/MWh, przy czym cenę tę stosuje się w
          rozliczeniach za dostawy energii elektrycznej zrealizowane w okresie od dnia 1
          stycznia 2025 r. do dnia 31 marca 2025 r.
    Jak wynika z art. 2 pkt 1), pkt 2) lit. b) i c) ustawy o środkach nadzwyczajnych:
      Użyte w ustawie określenia oznaczają:
        1) cena maksymalna - cenę energii elektrycznej wynoszącą:
        a) 693 zł/MWh albo 500 zł/MWh - w przypadku odbiorców uprawnionych, o których
          mowa w pkt 2 lit. a, z wyłączeniem odbiorców, którzy zawarli umowę z ceną
          dynamiczną energii elektrycznej w rozumieniu art. 3 pkt 6d ustawy z dnia 10
          kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2024 r. poz. 266, 834 i 859),
          zwanej dalej "ustawą - Prawo energetyczne",
        b) 693 zł/MWh - w przypadku odbiorców uprawnionych, o których mowa w pkt 2
          lit. b-f
        - przy czym cena ta nie zawiera podatku od towarów i usług, o którym mowa w
        ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz.
        1570, 1598 i 1852), oraz podatku akcyzowego, o którym mowa w ustawie z dnia 6
        grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1542, 1598 i 1723);
        2) odbiorca uprawniony:
        b) przedsiębiorcę będącego mikroprzedsiębiorstwem, małym przedsiębiorstwem
          albo średnim przedsiębiorstwem w rozumieniu art. 2 załącznika nr 1 do
          rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego
          niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu
          art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014, str. 1, z późn. zm.), w
          zakresie, w jakim zużywa energię elektryczną na potrzeby podstawowej
          działalności,
        c) innego niż podmiot określony w lit. a, będącego małym albo średnim
          przedsiębiorstwem w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady (UE) 2022
          /1854 z dnia 6 października 2022 r. w sprawie interwencji w sytuacji
          nadzwyczajnej w celu rozwiązania problemu wysokich cen energii (Dz. Urz. UE LI
          261 z 07.10.2022, str. 1), producenta rolnego będącego osobą fizyczną wpisaną
          do ewidencji producentów, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 18
          grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji
          gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z
          2023 r. poz. 885), lub osobą fizyczną prowadzącą dział specjalny produkcji
          rolnej w rozumieniu art. 2 ust. 3 i 3a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku

          dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 226, 232, 854, 858, 859 i
          863), w zakresie, w jakim zużywa energię elektryczną na potrzeby prowadzonej
          działalności.
    Z art. 37 ustawy z dnia 23 maja 2024 r. o bonie energetycznym oraz o zmianie niektórych
    ustaw w celu ograniczenia cen energii elektrycznej, gazu ziemnego i ciepła systemowego
    (Dz. U. z 2024 r. poz. 859 ze zm.), zwanej dalej „ustawą o bonie energetycznym” wynika, że:
        1. Cena maksymalna w odniesieniu do przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 2 pkt
          2 lit. b i c ustawy zmienianej w art. 23, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,
          będącym małym lub średnim przedsiębiorstwem stanowi pomoc de minimis w
          rozumieniu art. 2 pkt 10 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w
          sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2023 r. poz. 702 oraz z 2024
          r. poz. 1635), zwanej dalej "ustawą o pomocy publicznej", albo pomoc de
          minimis w rolnictwie lub rybołówstwie w rozumieniu art. 2 pkt 10a ustawy o
          pomocy publicznej, i jest udzielana zgodnie z przepisami:
        1) rozporządzenia Komisji (UE) 2023/2831 z dnia 13 grudnia 2023 r. w sprawie
          stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do
          pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 2023/2831 z 15.12.2023), zwanego dalej
          "rozporządzeniem Komisji";
        2) rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie
          stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do
          pomocy de minimis w sektorze rolnym (Dz. Urz. UE L 352 z 24.12.2013, str. 9, z
          późn. zm.);
        3) rozporządzenia Komisji (UE) nr 717/2014 z dnia 27 czerwca 2014 r. w sprawie
          stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do
          pomocy de minimis w sektorze rybołówstwa i akwakultury (Dz. Urz. UE L 190 z
          28.06.2014, str. 45, z późn. zm.).
        2. Podmiotem udzielającym pomocy w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy o pomocy
          publicznej jest podmiot uprawniony w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy
          zmienianej w art. 23, zwany dalej "podmiotem udzielającym pomocy".
        3. Wartością pomocy de minimis udzielonej danemu przedsiębiorcy, o którym
          mowa w ust. 1, jest równowartość łącznej kwoty rekompensat z tytułu
          stosowania ceny maksymalnej w rozliczeniach z tym przedsiębiorcą, pobranej
          przez podmiot udzielający pomocy za okres od dnia 1 lipca 2024 r. do dnia 31
          grudnia 2024 r.
        4. Do celów ustalenia dopuszczalnego pułapu pomocy de minimis przez
          przedsiębiorcę, o którym mowa w ust. 1, rozumie się jedno przedsiębiorstwo, o
          którym mowa w art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji.
        5. Dniem udzielenia pomocy de minimis jest dzień zatwierdzenia przez Zarządcę
          Rozliczeń wniosku o rozliczenie rekompensaty, o którym mowa w art. 13 ust. 1a
          pkt 2 ustawy zmienianej w art. 23, za stosowanie ceny maksymalnej wobec
          przedsiębiorcy, o którym mowa w ust. 1.
        6. Przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 1, uprawniony do rozliczeń za energię
          elektryczną po cenie maksymalnej w okresie od dnia 1 lipca 2024 r. do dnia 31
          grudnia 2024 r., w terminie do dnia 28 lutego 2025 r. składa do podmiotu
          udzielającego pomocy informację o pomocy udzielanej na podstawie ustawy
          zmienianej w art. 23, zwaną dalej "informacją o pomocy".
        7. Podmiot udzielający pomocy na podstawie informacji o pomocy weryfikuje
          możliwość udzielenia pomocy publicznej, w tym, czy pomoc publiczna, o której

          mowa w ust. 1, przyznana danemu przedsiębiorcy, o którym mowa w tym
          przepisie, nie przekracza dopuszczalnych limitów pomocy de minimis, pomocy
          de minimis w rolnictwie albo pomocy de minimis w rybołówstwie.
        8. Jeżeli weryfikacja, o której mowa w ust. 7, wykaże, że w wyniku zastosowania
          ceny maksymalnej w rozliczeniach z przedsiębiorcą, o którym mowa w ust. 1,
          dochodzi do naruszenia warunków określonych w art. 3 rozporządzenia
          Komisji, podmiot udzielający pomocy wzywa tego przedsiębiorcę do zwrotu
          kwoty pomocy de minimis, określonej zgodnie z ust. 3, wskazując w tym
          wezwaniu kwotę zwrotu.
        8a. Zwrot pomocy, o którym mowa w ust. 8, jest dokonywany w ramach rozliczeń
        za energię elektryczną w kolejnych okresach rozliczeniowych, a w przypadku gdy
        podmiot udzielający pomocy nie posiada zawartej z przedsiębiorcą, o którym
        mowa w ust. 1, umowy sprzedaży, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy -
        Prawo energetyczne, albo umowy kompleksowej, o której mowa w art. 5 ust. 3 tej
        ustawy, zwrot pomocy, o którym mowa w ust. 8, jest dokonywany na rachunek
        bankowy wskazany przez podmiot udzielający pomocy w wezwaniu, o którym
        mowa w ust. 8, w terminie 14 dni od dnia otrzymania tego wezwania. Podmiot
        udzielający pomocy przekazuje do Zarządcy Rozliczeń zbiorczą informację o
        wysłanych wezwaniach.
        9. Podmiot udzielający pomocy dokonuje przekazania zwróconych kwot należnych
          wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, na zasadach określonych w art.
          13 ustawy zmienianej w art. 23 dla zwrotu nienależnie otrzymanej
          rekompensaty, w terminie 14 dni od ich otrzymania na rachunek rekompensaty
          ceny maksymalnej, o którym mowa w ustawie zmienianej w art. 23.
    Natomiast art. 38 ustawy o bonie energetycznym wskazuje, że:
        1. Cena maksymalna w odniesieniu do przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 2 pkt
          2 lit. b i c ustawy zmienianej w art. 23, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,
          będącym mikroprzedsiębiorstwem stanowi pomoc publiczną udzielaną na
          podstawie art. 19c rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca
          2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym
          w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014, str. 1, z
          późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem 651/2014", i po spełnieniu
          określonych w nim warunków.
        2. Pomoc publiczna, o której mowa w ust. 1:
        1) nie może zostać udzielona w przypadkach, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. c i
          d, ust. 3 lit. c i d oraz ust. 4 i 5 rozporządzenia 651/2014;
        2) będzie podlegała kumulacji na zasadach określonych w art. 8 rozporządzenia
          651/2014;
        3) nie może zostać udzielona powyżej progów, o których mowa w art. 4 ust. 1 lit.
          ea rozporządzenia 651/2014.
        3. Podmiotem udzielającym pomocy w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy o pomocy
          publicznej w odniesieniu do pomocy publicznej, o której mowa w ust. 1, jest
          podmiot udzielający pomocy.
        4. Wartością pomocy publicznej, o której mowa w ust. 1, udzielonej danemu
          przedsiębiorcy, o którym mowa w ust. 1, jest równowartość łącznej kwoty
          rekompensat z tytułu stosowania ceny maksymalnej w rozliczeniach z tym
          przedsiębiorcą, pobranej przez podmiot udzielający pomocy za okres od dnia 1
          lipca 2024 r. do dnia 31 grudnia 2024 r
        5. Dniem udzielenia pomocy publicznej, o której mowa w ust. 1, w odniesieniu do
          przedsiębiorcy, o którym mowa w ust. 1, jest dzień zatwierdzenia przez

          Zarządcę Rozliczeń wniosku o rozliczenie rekompensaty, o którym mowa w art.
          13 ust. 1a pkt 2 ustawy zmienianej w art. 23, za stosowanie ceny maksymalnej
          wobec przedsiębiorcy, o którym mowa w ust. 1.
        5a. Przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 1, uprawniony do rozliczeń za energię
        elektryczną po cenie maksymalnej w okresie od dnia 1 lipca 2024 r. do dnia 31
        grudnia 2024 r., w terminie do dnia 28 lutego 2025 r., składa do podmiotu
        udzielającego pomocy informację o pomocy.
        6. Podmiot udzielający pomocy na podstawie informacji o pomocy weryfikuje
          możliwość udzielenia pomocy publicznej, w tym, czy pomoc publiczna, o której
          mowa w ust. 1, przyznana danemu przedsiębiorcy, o którym mowa w ust. 1, nie
          przekracza limitu określonego w art. 4 ust. 1 lit. ea rozporządzenia 651/2014.
        7. Jeżeli weryfikacja, o której mowa w ust. 6, wykaże, że w wyniku zastosowania
          ceny maksymalnej w rozliczeniach z przedsiębiorcą, o którym mowa w ust. 1,
          pomoc publiczna została udzielona powyżej progów, o których mowa w art. 4
          ust. 1 lit. ea rozporządzenia 651/2014, podmiot udzielający pomocy wzywa tego
          przedsiębiorcę do zwrotu kwoty pomocy publicznej, określonej zgodnie z ust. 4,
          wskazując w tym wezwaniu kwotę zwrotu.
        7a. Zwrot pomocy, o którym mowa w ust. 7, jest dokonywany w ramach rozliczeń
        za energię elektryczną w kolejnych okresach rozliczeniowych, a w przypadku gdy
        podmiot udzielający pomocy nie posiada zawartej z przedsiębiorcą, o którym
        mowa w ust. 1, umowy sprzedaży, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy -
        Prawo energetyczne, albo umowy kompleksowej, o której mowa w art. 5 ust. 3 tej
        ustawy - zwrot pomocy, o którym mowa w ust. 7, jest dokonywany na rachunek
        bankowy wskazany przez podmiot udzielający pomocy w wezwaniu, o którym
        mowa w ust. 7, w terminie 14 dni od dnia otrzymania tego wezwania. Podmiot
        udzielający pomocy przekazuje do Zarządcy Rozliczeń zbiorczą informację o
        wysłanych wezwaniach.
        8. Podmiot udzielający pomocy dokonuje przekazania zwróconych kwot należnych
          wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, na zasadach określonych w art.
          13 ustawy zmienianej w art. 23 dla zwrotu nienależnie otrzymanej
          rekompensaty, w terminie 14 dni od ich otrzymania na rachunek rekompensaty
          ceny maksymalnej.
    Z art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących
    pomocy publicznej (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 468), zwanej dalej „ustawą o pomocy
    publicznej” wynika, że:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o podmiocie udzielającym pomocy - należy przez to
      rozumieć organ administracji publicznej lub inny podmiot, który jest uprawniony do
      udzielania pomocy publicznej, w tym przedsiębiorcę publicznego, o którym mowa w
      art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 22 września 2006 r. o przejrzystości stosunków
      finansowych pomiędzy organami publicznymi a przedsiębiorcami publicznymi oraz o
      przejrzystości finansowej niektórych przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 2205).
    Natomiast art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 22 września 2006 r. o przejrzystości stosunków
    finansowych pomiędzy organami publicznymi a przedsiębiorcami publicznymi oraz o
    przejrzystości finansowej niektórych przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 2205) stanowi,
    że:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o przedsiębiorcy publicznym - należy przez to rozumieć
      każdy podmiot prowadzący działalność gospodarczą, bez względu na sposób
      działania oraz formę organizacyjno-prawną, w szczególności spółkę handlową,
      spółdzielnię, przedsiębiorstwo państwowe, towarzystwo ubezpieczeń wzajemnych
      oraz bank państwowy, na którego działalność organ publiczny wywiera decydujący
      wpływ, niezależnie od wpływu wywieranego na niego przez inne podmioty

    Zgodnie z przepisami ustawy o bonie energetycznym:
        pomoc publiczną (w tym pomoc de minimis) stanowi cena maksymalna
        zastosowana w rozliczeniu za sprzedaż energii elektrycznej z beneficjentem
        pomocy w 2 półroczu 2024 r. (art. 37 ust. 1 i art. 38 ust. 1 ustawy o bonie
        energetycznym),
        wartością pomocy publicznej (w tym pomocy de minimis) dla danego beneficjenta
        pomocy jest równowartość łącznej kwoty rekompensat z tytułu stosowania ceny
        maksymalnej w rozliczeniach z beneficjentem, pobranej podmiot udzielający
        pomocy (Spółkę) od Zarządcy Rozliczeń za okres od dnia 1 lipca 2024 r. do dnia 31
        grudnia 2024 r. (art. 37 ust. 3 i art. 38 ust. 3 ustawy o bonie energetycznym),
        dniem udzielenia pomocy publicznej (w tym pomocy de minimis) jest dzień
        zatwierdzenia przez Zarządcę Rozliczeń Państwa wniosku o rozliczenie
        rekompensaty, o którym mowa w art. 13 ust. 1a pkt 2 ustawy z dnia 27
        października 2022 r. o środkach nadzwyczajnych mających na celu ograniczenie
        wysokości cen energii elektrycznej oraz wsparciu niektórych odbiorców w latach
        2023-2025 (art. 37 ust. 5 i art. 38 ust. 5 ustawy o bonie energetycznym).
    Zatem pomoc publiczną stanowią środki wypłacane przez Zarządcę Rozliczeń jako
    rekompensata z tytułu stosowania ceny maksymalnej. Państwo jako podmiot prowadzący
    sprzedaż energii elektrycznej są zobowiązani do stosowania maksymalnych cen energii.
    Jednocześnie przysługuje Państwu prawo do otrzymywania odpowiednich rekompensat z
    tytułu stosowania maksymalnych cen energii. W ustawie o środkach nadzwyczajnych
    określone zostały maksymalne ceny energii elektrycznej, które stosowane są przy jej
    dostawach na rzecz określonych kręgów odbiorców.
    Nałożony na Państwa „Obowiązek 1” związany był ze stosowaniem wobec beneficjentów
    pomocy publicznej ceny maksymalnej za sprzedaż energii elektrycznej w okresie 2
    półrocza 2024 r. Zatem za ten okres wystawiają Państwo tym beneficjentom faktury
    dokumentujące sprzedaż energii elektrycznej, w których stosowana była cena
    maksymalna. Rozliczenia z beneficjentem z tytułu sprzedaży energii elektrycznej
    prowadzone są z wykorzystaniem wyodrębnionego dla danego beneficjenta rachunku
    bankowego.
    Zostali Państwo zobowiązani do weryfikacji, czy odbiorcom uprawnionym (beneficjentom)
    przysługuje pomoc, polegająca na stosowaniu w rozliczeniach z nimi ceny maksymalnej.
    Zgodnie z ustawą o bonie energetycznym mikro-, mali i średni przedsiębiorcy, którzy byli
    uprawnieni i skorzystali z rozliczenia za energię elektryczną po cenach maksymalnych w
    okresie od 1 lipca 2024 r. do 31 grudnia 2024 r., zobowiązani są do przekazania stosownej
    informacji o przyznanej pomocy do swojego sprzedawcy energii o w terminie do 28 lutego
    2025 r. (art. 37 ust. 6 oraz art. 38 ust. 5a ustawy o bonie energetycznym).
    W ramach „Obowiązku 1”, na podstawie przekazanej Państwu przez odbiorcę ww.
    informacji o pomocy, wskazanej w art. 38a ust. 1 ustawy o bonie energetycznym,
    weryfikują Państwo, czy pomoc publiczna związana z zastosowaniem ceny maksymalnej
    została udzielona powyżej dopuszczalnych limitów/progów pomocy, na które wskazuje
    art. 37 ust. 7 i art. 38 ust. 6 ustawy o bonie energetycznym.
    Zwrot nieuprawnionej pomocy przez beneficjenta dokonywany jest na podstawie i wg
    zasad przewidzianych przepisami ustawy o bonie energetycznym, w szczególności art. 37

    ust. 7-9 i art. 38 ust. 7-8 tej ustawy. Beneficjent dokonuje do Państwa (jako podmiotu
    udzielającego pomocy) zwrotu nieuprawnionej pomocy wraz z odsetkami ustawowymi za
    opóźnienie, a Państwo otrzymane w ten sposób kwoty przekazuje Zarządcy Rozliczeń.
    Sposób zwrotu pomocy de minimis lub kwoty pomocy publicznej ustawodawca określił
    odpowiednio art. 37 ust. 8a ustawy o bonie energetycznym oraz art. 38 ust. 7a tejże
    ustawy. Zwrot ten jest dokonywany w ramach rozliczeń za energię elektryczną w kolejnych
    okresach rozliczeniowych, a w przypadku gdy podmiot udzielający pomocy nie posiada
    zawartej z przedsiębiorcą umowy sprzedaży, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy -
    Prawo energetyczne, albo umowy kompleksowej, o której mowa w art. 5 ust. 3 tej ustawy,
    zwrot pomocy, jest dokonywany na rachunek bankowy wskazany przez podmiot
    udzielający pomocy w wezwaniu, w terminie 14 dni od dnia otrzymania tego wezwania.
    Podmiot udzielający pomocy przekazuje do Zarządcy Rozliczeń zbiorczą informację o
    wysłanych wezwaniach.
    Z kolei z art. 37 ust. 9 ustawy o bonie energetycznym oraz art. 38 ust. 8 tejże ustawy
    wynika, że podmiot udzielający pomocy dokonuje przekazania zwróconych kwot
    należnych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie na zasadach określonych w art. 13
    ustawy o środkach nadzwyczajnych dla zwrotu nienależnie otrzymanej rekompensaty, w
    terminie 14 dni od ich otrzymania na rachunek rekompensaty ceny maksymalnej.
    Mając powyższe na uwadze, w zakresie zgłoszonej przez Państwa wątpliwości w podatku
    CIT, Państwa stanowisko należy ocenić jako prawidłowe.
    Wskutek weryfikacji przewidzianej w art. 37 ust. 8 i art. 38 ust. 7 ustawy o bonie
    energetycznym, podmiot udzielający pomocy wzywa przedsiębiorcę do zwrotu kwoty
    pomocy publicznej lub pomocy de minimis (wskazując kwotę zwrotu) ze względu na
    przekroczone limity takiej pomocy. Zwrot taki jest dokonywany w ramach rozliczeń za
    dostarczaną energię elektryczną w kolejnych okresach rozliczeniowych albo na rachunek
    bankowy wskazany przez podmiot udzielający pomocy (art. 37 ust. 8a i 38 ust. 7a ustawy o
    bonie energetycznym). Następnie podmiot udzielający pomocy dokonuje przekazania
    zwróconych kwot należnych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, na zasadach
    określonych w art. 13 ustawy o środkach nadzwyczajnych dla zwrotu nienależnie
    otrzymanej rekompensaty, w terminie 14 dni od ich otrzymania na rachunek
    rekompensaty ceny maksymalnej (art. 37 ust. 9 i art. 38 ust. 8 ustawy o bonie
    energetycznym).
    Oznacza to, że Państwo jako podmiot udzielający pomocy wypełniają jedynie przypisany
    Państwu ustawowo obowiązek pobrania nienależnej pomocy od przedsiębiorcy i
    następnie są zobowiązani do jej przekazania na rzecz Zarządcy Rozliczeń do wysokości
    nienależnie otrzymanej rekompensaty (stosownie do uzupełnienia wniosku w zakresie
    pyt. 3 i 8). Opisany zwrot pomocy, w domyśle rekompensuje Zarządcy Rozliczeń
    wypłaconą wcześniej na Państwa rzecz i zaliczoną do przychodów Spółki rekompensatę.
    Wskazane we wniosku i w ustawie o bonie energetycznym ww. okoliczności wskazują, że
    realizacja przez Państwa opisanego obowiązku pobrania i dalszego przekazania do
    Zarządcy Rozliczeń nienależnej pomocy uzyskanej przez przedsiębiorców (tzw.
    „Obowiązku 1”), nie daje podstaw do uznania, że uzyskują Państwo jakiekolwiek
    definitywne przysporzenie.
    Tym samym, realizacja opisanych czynności nie powoduje powstania przychodu
    podatkowego dla Państwa. Przychodem Spółki będzie otrzymana wcześniej rekompensata
    (art. 10 ust. 4 ustawy o środkach nadzwyczajnych).
    Podsumowując, środki pieniężne pobierane przez Państwa i w dalszej kolejności
    przekazywane do Zarządcy Rozliczeń, w związku z realizacją „Obowiązku 1”, nie stanowią
    przychodu podatkowego, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie braku powstania przychodu w związku z
    realizacją „Obowiązku 1”, należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym,
    w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu
    sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r., poz.
        111 ze zm.). Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Państwa sytuacja
        musi być zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i muszą się Państwo
        zastosować do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo wnieść skargę na tę interpretację indywidualną do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    - t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47
        § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).