Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.492.2025.1.ANK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-15
Teza: Pobór podatku u źródła od płatności dokonywanych na rzecz
nierezydentów w związku z uczestnictwem Spółki w
zagranicznych targach.
Słowa kluczowe: pobór-pobór podatku u źródła
reklama
targi
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika
(podatek u źródła)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 1-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 1-pkt 2a
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6-art. 26-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnili go Państwo 17 i 21 listopada 2025 r. Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca ma siedzibę w Polsce, prowadzi działalność gospodarczą i podlega
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych (CIT) w Polsce od całości
    osiąganych przez siebie dochodów. W związku z prowadzoną działalnością Spółka
    uczestniczy w targach branżowych (lub podobnych wydarzeniach) odbywających się za
    granicą. Uczestnictwo w tych wydarzeniach pozwala Spółce przedstawić jej ofertę
    wyrobów, takich jak: (...) potencjalnym klientom lub podmiotom zainteresowanym
    nawiązaniem współpracy ze Spółką.
    Targi odbywają się w dużych obiektach wystawienniczych. Spółka nabywa od
    nierezydentów (tj. podmiotów nieposiadających w Polsce siedziby podlegających
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w państwach innych niż Polska)
    następujące usługi związane z uczestnictwem w targach w roli wystawcy:
    i. przede wszystkim wynajem powierzchni wystawienniczej (przestrzeni w hali
      wystawienniczej),
    ii. korzystanie za odpłatnością w okresie trwania targów z udostępnionego stoiska lub
      wyposażenia wystawienniczego – kompletnego stoiska lub jego niektórych tylko
      elementów, takich jak np. meble, oświetlenie, lodówka, gaśnica, dystrybutor wody,
      wykładzina, sprzęt elektroniczny niezbędny do obsługi stoiska (np. stacja robocza PC,
      monitory, przedłużacze), a także z usług montażu stoiska,
    iii. w razie potrzeby wynajem sali konferencyjnej (na cele spotkania z potencjalnymi
      klientami).
    Powyższe usługi Spółka może nabywać od tego samego podmiotu („kontrahenta”) lub od
    kilku różnych podmiotów (kontrahentów) – przede wszystkim podmiotów organizujących
    targi. W przyszłości możliwe są także sytuacje nabycia usług od innych podmiotów, np.
    głównych wystawców, wobec których Spółka występuje w roli współwystawcy (przypadek
    ten dotyczy sytuacji, w której kontrahent wystawia na swój koszt stoisko na targach na
    określonej powierzchni, jednocześnie pozwalając skorzystać z niego przedstawicielom
    Spółki w zamian za partycypację w kosztach).
    Wynagrodzenie kontrahenta może także obejmować dodatkowe świadczenia związane z
    uczestnictwem Spółki w targach jak np.:
    - opłata rejestracyjna,
    - opłata parkingowa,
    - media i sprzątanie,
    - zaprojektowanie i wzniesienie stoiska,
    - przygotowanie ścianek wystawienniczych, oklejanie stoiska grafikami z logo Spółki,
    - obsługa cateringowa (poczęstunek) dla klientów Spółki;
    - opłata za wpis Spółki do katalogu targów,
    - dostęp do aplikacji mobilnej zapewniającej m.in. dostęp do informacji o uczestnikach
      targów odwiedzających stoisko,
    - sprawdzenie stanu technicznego stoiska.
    Powyższe elementy mogą być wykazywane na fakturze kontrahenta odrębnie lub w jednej
    pozycji.
    Co istotne, poszczególne elementy (świadczenia, usługi) każdorazowo służą
    podstawowemu celowi, którym jest udział Spółki w targach – jest to, tak z funkcjonalnego

    punktu widzenia, jak i perspektywy Spółki, element wiodący. Przykładowo, celem
    obecności na targach Spółka może nabyć od kontrahenta (organizatora targów) pakiet
    usług, na który składać się będą elementy takie jak: udostępnienie powierzchni
    wystawienniczej, zaprojektowanie i wzniesienie stoiska, sprzątanie, opłata parkingowa
    oraz wpis do katalogu targów. Z perspektywy Spółki wszystkie te elementy składają się na
    kompleksową usługę, której zasadniczym celem będzie umożliwienie Spółce uczestnictwa
    w targach.
    Tak samo Spółka postrzega sytuacje, w której wybrane elementy takiej usług będą
    nabywane od innego kontrahenta (gdy np. organizator targów wskaże, iż dane
    świadczenie należy rozliczyć bezpośrednio z podmiotem trzecim). Przykładowo, w ramach
    obecności na targach Spółka może nabyć od kontrahenta innego niż organizator targów
    usługę wynajmu sali konferencyjnej, usługę parkingową albo usługę związaną z
    zaprojektowaniem i wzniesieniem stoiska targowego czy media (np. energię elektryczną
    wykorzystywaną np. do oświetlenia) – jednak z funkcjonalnego punktu widzenia (oraz z
    perspektywy Wnioskodawcy) usługi te nadal stanowią elementy uczestnictwa Spółki w
    targach.
    Wnioskodawca wskazuje dane Kontrahenta, od którego nabywa usługi związane z
    uczestnictwem w targach: ...
    Natomiast przedmiotem zapytania jest także zdarzenie przyszłe, co oznacza, że
    Wnioskodawcy nie są znane dane kontrahentów, z którymi będzie współpracował w
    przyszłości. W związku z powyższym powyższa lista nie jest wyczerpująca, gdyż nie może
    taka być.

## Pytanie

W powyższym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca chciałby wyjaśnić,
    czy płatności dokonywane na rzecz nierezydentów w związku z uczestnictwem Spółki w
    zagranicznych targach podlegają opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem
    dochodowym od osób prawnych, o którym mowa w art. 21 ust. 1 ustawy CIT, a w związku
    z tym czy na Wnioskodawcy ciąży obowiązek poboru podatku od tych wypłat zgodnie z art.
    26 ust. 1 ustawy CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż płatności dokonywane na rzecz nierezydentów w
    związku z uczestnictwem Spółki w zagranicznych targach nie podlegają opodatkowaniu
    zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób prawnych, o którym mowa w art. 21
    ust. 1 ustawy CIT, a w związku z tym na Wnioskodawcy nie ciąży obowiązek poboru
    podatku od tych wypłat zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy CIT.
    Zgodnie z art. 26 ustawy o CIT przedsiębiorca wypłacający wynagrodzenie podmiotowi
    zagranicznemu (tj. podatnikowi objętemu ograniczonym obowiązkiem podatkowym, o
    którym mowa w art. 3 ust. 2 ustawy o CIT) ma obowiązek pobrać zryczałtowany podatek
    dochodowy (tzw. „podatek u źródła”), wpłacić go do organu podatkowego oraz złożyć
    stosowne informacje (art. 26 ust. 3 ustawy o CIT). Obowiązek ten dotyczy jednak jedynie
    wypłaty przychodów z wybranych tytułów wskazanych w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT oraz
    dywidend, o których mowa w art. 22 tej ustawy.
    Zdaniem Wnioskodawcy, wynagrodzenie z tytułu udziału w targach, obejmujące
    komponenty lub usługi takie jak wynajem powierzchni wystawienniczej, sali
    konferencyjnej, czy korzystanie ze stoiska targowego, jak i płatności na poczet kosztów
    towarzyszących (m.in. rejestracji, parkowania, mediów, sprzątania czy zaprojektowania i
    wzniesienia stoiska) nie mieszczą się w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, a w szczególności nie
    stanowią przychodu za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
    przemysłowego, handlowego lub naukowego ani z tytułu usługi reklamowej lub podobnej
    do niej.
    Urządzenia przemysłowe i handlowe.

    Słowo „urządzenie” kojarzy się (w mowie potocznej) ze skomplikowanym technicznie
    zespołem współdziałających ze sobą elementów (kół zębatych, tranzystorów itp.),
    wykorzystywanych do wykonania pracy po doprowadzeniu do niego energii z zewnątrz i
    wprowadzanych w ten sposób w ruch lub działanie. Podobnie słowo „urządzenie”
    definiuje internetowy słownik PWN, tj. jest to mechanizm lub zespół mechanizmów,
    służący do wykonania określonych czynności.
    W świetle powyższego stoisko targowe lub jego elementy (np. stoły czy krzesła) nie
    powinny być scharakteryzowane jako „urządzenie” – zdecydowanie nie są to
    „mechanizmy”, nie doprowadza się do nich energii, nie wprawia w ruch i nie wykorzystuje
    do wykonywania pracy czy czynności. Wynika z tego, że stoisko wystawiennicze na targach
    lub jego elementy nie stanowią „urządzenia” (przemysłowego, handlowego lub
    naukowego) w rozumieniu art. 21 ust. 1 ustawy o CIT.
    Tym bardziej jako urządzenia nie sposób traktować udostępnianej Wnioskodawcy
    powierzchni wystawienniczej czy salki konferencyjnej, tj. części budynku (nieruchomości).
    Odmienna wykładnia byłaby zupełnie sprzeczna z literalnym brzmieniem przepisu, gdyż
    oznaczałaby, że urządzeniem jest wydzielony lub nawet niewydzielony w przestrzeni
    fragment powierzchni budynku.
    Usługi reklamowe lub świadczenia o podobnym charakterze.
    Usługi nabywane przez Spółkę nie są również usługami reklamowymi. Zgodnie z
    internetowym słownikiem PWN, reklama oznacza działanie mające na celu zachęcenie
    potencjalnych klientów do zakupu konkretnych towarów lub do skorzystania z
    określonych usług. Tego rodzaju działania reklamowe są podejmowane – ale wyłącznie
    przez Spółkę jako uczestnika targów. Kontrahenci Spółki zapewniają jej jedynie techniczne
    możliwości uczestnictwa w targach, poprzez przygotowanie (udostępnienie) bazy
    materialnej (np. powierzchni wystawienniczej czy stoiska) wykorzystanej przez Spółkę jako
    wystawcę. Oceny tej, zdaniem Wnioskodawcy, nie zmienia wykonanie przez kontrahenta
    czynności takich jak np. wpis wystawcy do katalogu targów – jest to raczej informowanie
    podmiotów odwiedzających targi o fakcie uczestnictwa danego wystawcy w targach, a nie
    reklamowanie tego wystawcy.
    Charakter nabywanej usługi.
    Spółka zwraca również uwagę, iż nawet gdyby uznać, iż:
    · stoisko targowe lub jego elementy stanowią, wbrew stanowisku Spółki, urządzenia, to
      takiego charakteru nie mają pozostałe elementy/przedmioty świadczeń, w tym
      przedmiot kluczowego świadczenia polegającego na udostępnieniu powierzchni
      wystawienniczej. W przedstawionej sytuacji nie mamy bowiem do czynienia z
      niezależnymi, równorzędnymi usługami. Żadne ze świadczeń posiłkowych
      (akcesoryjnych) nie ma znaczenia gospodarczego po wyłączeniu go z całości usługi
      albo bez uprzedniego nabycia przez Spółkę kluczowego świadczenia w postaci
      udostępnienia powierzchni wystawienniczej czy uprawnienia do uczestnictwa w
      targach jako wystawca.
      Przykładem potwierdzającym powyższe może być interpretacja o sygn. 0111-KDIB1-
      1.4010.81.2020.2.ŚS z 15 maja 2020 r., w której Organ potwierdził poprawność
      stanowiska zaprezentowanego przez wnioskodawcę, który wskazał: „Zauważyć bowiem
      wypada, że niezależnie od tego, czy wspomniane składniki majątku udostępniane
      Wnioskodawcy mogą zostać uznane za urządzenie handlowe, udostępnianie tego
      wyposażenia nie stanowi istoty umowy zawartej pomiędzy Wnioskodawcą a
      Organizatorami targów, lecz stanowi cześć/element składowy usługi związanej z
      zapewnieniem Wnioskodawcy możliwości udziału w targach [...] wynagrodzenie za
      świadczenie usług związanych z zapewnieniem udziału w targach nie podlega
      podatkowi u źródła. Żadne ze świadczeń częściowych, wchodzących w skład takich
      usług, nie ma osobno znaczenia gospodarczego dla ich nabywcy (np. bezprzedmiotowe
      jest udostępnienie wyposażenia stoiska bez samego udostępnienia przestrzeni

      wystawienniczej na targach). Stąd udostępnienie wyposażenia stoiska nie może być
      uznane za usługę użytkowania urządzenia handlowego. Podobnie, umieszczenie w
      folderach targowych informacji i materiałów dotyczących uczestnika targów jest
      czynnością pochodną w stosunku do samego uczestniczenia w targach, a nie usługą
      reklamową. Jeżeli zaś szukać w tym przypadku świadczenia głównego, przeważającego,
      to jest nim zapewnienie korzystania z powierzchni wystawienniczej. Takie świadczenie
      (zbliżone do najmu nieruchomości) pozostaje jednak poza zakresem podatku u źródła”.
    · informowanie o udziale w targach przez ich organizatora jest usługą reklamową (z czym
      Spółka się nie zgadza), to czynność ta jest jedynie drobnym elementem szerszej,
      kompleksowej usługi umożliwienia Spółce uczestnictwa w targach. Zamieszczenia
      informacji o Spółce w katalogu targów czy aplikacji mobilnej jest działaniem, które ma
      charakter pochodny w stosunku do samego uczestniczenia w targach (towarzyszący,
      akcesoryjny). Istotą usług nabywanych przez Spółkę jest natomiast sama możliwości
      wzięcia udziału w określonych targach, w ramach których Spółka sama prezentuje i
      reklamuje swoje produkty.
    Interpretacje Dyrektora KIS.
    Zaprezentowane stanowisko znajduje oparcie w interpretacjach wydawanych przez
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej („Dyrektor KIS”) w analogicznych stanach
    faktycznych.
    Przykładowo, w interpretacji indywidualnej z 14 października 2021 r. (sygn. 0114-KDIP2-
    1.4010.260.2021.1.JC) Dyrektor KIS za prawidłowe uznał stanowisko wnioskodawcy co do
    tego, że nie podlegają podatkowi u źródła usługi świadczone przez organizatorów targów,
    obejmujące udostępnienie powierzchni targowej/wystawienniczej oraz elementy
    dodatkowe takie jak wpis do katalogu targów czy ubezpieczenie.
    Stanowisko wnioskodawcy co do tego, że nie ciąży na nim obowiązek pobrania podatku u
    źródła, Dyrektor KIS potwierdził również w interpretacji z 2 marca 2021 r. (sygn. 0111-
    KDIB1- 2.4010.549.2020.2.BG), która została wydana w stanie faktycznym zbliżonym do
    przedstawionego przez Spółkę. Otóż podobnie jak w przypadku Spółki wnioskodawca:
    - wynajmował powierzchnię targową,
    - wynajmował stoisko lub jego elementy (meble, telewizory, itp.),
    - ponosił koszty zaprojektowania i montażu stoiska oraz koszty oświetlenia, mediów,
      sprzątania, parkingu, wpisu do katalogu targów itp.
    W tak opisanym stanie faktycznym (który obejmował również przypadki nabywania
    poszczególnych świadczeń związanych z udziałem w targach od różnych kontrahentów,
    niekoniecznie samego organizatora targów) nie budziło wątpliwości organu podatkowego,
    że wypłacając wynagrodzenie w tym zakresie Wnioskodawca nie ma obowiązku pobierać
    podatku u źródła.
    Dyrektor KIS zajął tożsame stanowisko w interpretacjach z:
    · 10 września 2020 r. (sygn. 0111-KDIB1- 2.4010.283.2020.2.SK),
    · 15 maja 2020 r. (sygn. 0111-KDIB1-1.4010.81.2020.2.ŚS),
    · 12 maja 2020 r. (sygn. 0111- KDIB1-1.4010.122.2020.2.ŚS),
    · 2 grudnia 2019 r. (sygn. 0111-KDIB2-1.4010.433.2019.2.AT),
    · 14 sierpnia 2024 r. (sygn. 0111-KDIB1-2.4010.463.2024.2.END) oraz z
    · 21 października 2024 r. (sygn. 0111-KDIB1- 1.1040.458.2024.2.SH).
    Wyżej wskazane interpretacje z 2024 roku zostały wydane na gruncie okoliczności
    faktycznych zbieżnych z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego zawartym w
    niniejszym wniosku. Organ w ich przypadku zajął następujące stanowisko potwierdzające
    stanowisko Wnioskodawcy: „Reasumując, w powyższym stanie faktycznym/zdarzeniu

    przyszłym płatności dokonywane przez Wnioskodawcę na rzecz nierezydentów w związku
    z uczestnictwem Spółki w zagranicznych targach nie podlegają opodatkowaniu
    zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób prawnych, o którym mowa w art. 21
    ust. 1 ustawy o CIT. W konsekwencji, na Wnioskodawcy nie ciąży obowiązek poboru
    podatku od tych wypłat zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT.”
    Mając powyższe na względzie Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie przez tut. organ
    prawidłowości swojego stanowiska, że płatności dokonywane na rzecz nierezydentów w
    związku z uczestnictwem Spółki w zagranicznych targach nie podlegają opodatkowaniu
    zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób prawnych, o którym mowa w art. 21
    ust. 1 ustawy CIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawy o CIT”):
      Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub
      zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają
      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Zgodnie z art. 3 ust. 3 pkt 5 ustawy o CIT:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji,
      wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki
      organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania,
      siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca
      zawarcia umowy i wykonania świadczenia.
    Jak stanowi art. 3 ust. 5 ustawy o CIT:
      Za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa się przychody
      wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów
      (przychodów), o których mowa w ust. 3 pkt 1-4.
    Zasada ograniczonego obowiązku podatkowego stanowi, że Polska, na terytorium której
    znajduje się źródło uzyskiwania przychodów, ma suwerenne prawo do opodatkowania
    podmiotów niebędących jej rezydentami podatkowymi w zakresie dochodów
    uzyskiwanych z takiego źródła. Podmioty podlegające ograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu w Polsce są zobowiązane do wykazania jedynie tych dochodów, których
    źródło położone jest na terytorium Polski.
    Wątpliwości Państwa wiążą się z ustaleniem, czy płatności dokonywane na rzecz
    nierezydentów w związku z uczestnictwem Spółki w zagranicznych targach podlegają
    opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób prawnych, o którym
    mowa w art. 21 ust. 1 ustawy CIT, a w związku z tym czy na Wnioskodawcy ciąży
    obowiązek poboru podatku od tych wypłat zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy CIT.
    Istota przedłożonego organowi do rozstrzygnięcia zagadnienia sprowadza się zatem do
    ustalenia, czy usługi opisane we wniosku objęte są zakresem art. 21 ust. 1 ustawy o CIT.

    Przechodząc do oceny Państwa stanowiska w tym zakresie należy wskazać, że zgodnie z
    art. 21 ust. 1 ustawy o CIT:
      Podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów:
      1) z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów
      wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze
      sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu
      produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
      przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub
      naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie
      przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how),
      2) z opłat za świadczone usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej
      lub sportowej, wykonywanej przez osoby prawne mające siedzibę za granicą,
      organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących
      działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
      2a) z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych,
      usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji
      pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o
      podobnym charakterze
      - ustala się w wysokości 20% przychodów;
      3) z tytułu należnych opłat za wywóz ładunków i pasażerów przyjętych do przewozu
      w portach polskich przez zagraniczne przedsiębiorstwa morskiej żeglugi handlowej, z
      wyjątkiem ładunków i pasażerów tranzytowych,
      4) uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczne
      przedsiębiorstwa żeglugi powietrznej, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z
      lotniczego rozkładowego przewozu pasażerskiego, skorzystanie z którego wymaga
      posiadania biletu lotniczego przez pasażera
      - ustala się w wysokości 10% tych przychodów.
    Stosownie do art. 21 ust. 2 ustawy o CIT:
      Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia
      podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    W art. 21 ustawy o CIT, wymienione zostały określone rodzaje należności wypłacane przez
    podmioty polskie podmiotom zagranicznym, w przypadku uzyskania których, podmiot
    zagraniczny podlega opodatkowaniu w Polsce podatkiem dochodowym, a obowiązanym
    do jego naliczenia, potrącenia i odprowadzenia do urzędu skarbowego jest podmiot
    polski. Podatek ten nazywany jest podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób
    jego poboru, który dokonywany jest przez polski podmiot wypłacający określone
    należności na rzecz nierezydenta, w trybie i na zasadach wymienionych w art. 26 ustawy o
    CIT.
    W myśl art. 26 ust. 1 ustawy o CIT:
      Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
      fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów
      wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy
      pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty
      zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń
      przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z
      właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku
      zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby

      podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji.
      Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21
      ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających
      z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik
      jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania
      należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez
      płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem.
    W odniesieniu do przepisu art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT, zauważyć należy, że katalog
    usług w nim wskazanych jest katalogiem otwartym, na co wskazuje sformułowanie
    „świadczeń o podobnym charakterze”. Sformułowanie to uprawnia do twierdzenia, że za
    świadczenia o podobnym charakterze należy uznać świadczenia równorzędne pod
    względem prawnym do wymienionych w ustawie. Oznacza to, że aby dane świadczenie
    można było zakwalifikować do katalogu wskazanego powyżej, należy spełnić takie same
    przesłanki, aby daną usługę uzyskać, albo wynikają z niej takie same prawa i obowiązki dla
    stron. Innymi słowy, lista ta obejmuje również takie świadczenia, które zasadniczo są
    podobne do wymienionych, lecz mogą być np. inaczej określane (nazwane). Decydujące
    znaczenie dla stwierdzenia, że dane świadczenie mieści się w katalogu czynności
    podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym ma treść
    postanowień umowy zawartej z kontrahentem zagranicznym, a przede wszystkim,
    charakter rzeczywiście wykonywanych świadczeń. Treść ww. przepisu jednoznacznie
    bowiem wskazuje, że oprócz usług wymienionych w tym przepisie ustawodawca objął
    obowiązkiem podatkowym także inne usługi niewymienione w tym przepisie o
    charakterze podobnym do świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług
    prawnych, usług reklamowych, zarządzania kontroli, przetwarzania danych, usług
    rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń.
    W tym miejscu należy zauważyć, że procesowi wykładni należy poddać każdy przepis
    prawny (tekst prawny) w celu zrozumienia go (ustalenia jego treści), niezależnie od stopnia
    jego rozumienia prima facie (tak Maciej Zieliński w: Wykładnia prawa. Zasady, reguły,
    wskazówki. Warszawa 2008, str. 320). Nie jest więc tak, że dokonanie wykładni jest zbędne
    wówczas, gdy przepis jest jasny (clara non sunt interpretanda), bowiem należy
    opowiedzieć się za twierdzeniem, że samo tylko ustalenie tego faktu (jednoznaczności
    przepisu) następuje w procesie interpretacyjnym. Chodzi wszak nie o to, aby rozumieć
    tekst czy przepis, ale o to, aby zrozumieć go zgodnie z treścią nadaną mu przez
    prawodawcę (op. cit., str. 61). Wykładnia prawa dokonywana jest wedle utrwalonych reguł.
    W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się pierwszeństwo wykładni językowej nad
    pozostałymi rodzajami wykładni tj. systemową i celowościową. Tylko w wyjątkowych
    sytuacjach wolno odstąpić od literalnego brzmienia przepisu, w szczególności, gdy
    językowe dyrektywy interpretacyjne nie pozwalają z danego teksu prawnego
    wyinterpretować jednoznacznej normy postępowania lub gdy wykładnia językowa
    pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią innych norm. Według Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, prymat wykładni gramatycznej może się zachować tylko w odniesieniu
    do przepisów sformułowanych w sposób niebudzący wątpliwości z punktu widzenia
    potocznie i powszechnie stosowanego języka, i tylko wówczas, gdy ta metoda wykładni
    daje wynik niekolidujący z wynikami innych metod (zob. wyrok NSA z 24 lipca 2012 r.,
    sygn. akt I OSK 398/12).
    Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt II
    FSK 1077/12, wykładnia językowa konkretnego przepisu prawa jest nie tylko punktem
    wyjścia wykładni prawa, ale także zakreśla jej granice. Próba dokonania wykładni, która
    byłaby sprzeczna z językowym znaczeniem przepisu prawa byłaby naruszeniem zasady
    praworządności. Językowe znaczenie przepisu prawa wyznacza bowiem granice
    dopuszczalnej wykładni, gdyż „formuła słowna jest (...) granicą wszelkiego dopuszczalnego

    sensu, jakiego możemy poszukiwać w tekście przepisów prawa” (zob. wyrok NSA z 18
    grudnia 2000 r., sygn. akt III SA 3055/09, „Monitor Podatkowy” 2001, nr 4; również R.
    Mastalski, Wprowadzenie do prawa podatkowego, Warszawa 1995, s. 101-102).
    Należy pamiętać, że podatnik zawsze ma obowiązek prawidłowego klasyfikowania
    dokonywanych czynności. Na gruncie prawa podatkowego zasadą jest, że o rodzaju
    czynności decyduje nie nazwa nadana przez strony, lecz rzeczywisty charakter czynności.
    W rezultacie o zakwalifikowaniu do konkretnego rodzaju usług decyduje treść czynności.
    Jak wynika z powyższego, podatkowi u źródła podlegają m.in. należności za usługi
    reklamowe oraz usługi o podobnym charakterze do tych usług. Przepisy ustawy o CIT nie
    definiują ww. pojęcia. Wobec braku w ustawie definicji należy posiłkowo odwołać się do
    wykładni językowej tego pojęcia.
    Reklama zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN to – https://sjp.pwn.pl/ to działanie
    mające na celu zachęcenie potencjalnych klientów do zakupu konkretnych towarów lub
    do skorzystania z określonych usług, plakat, napis, ogłoszenie, krótki film itp. służące temu
    celowi. Natomiast pojęcie „reklama” wg „Słownika języka polskiego” pod red. M.
    Szymczyka (Wyd. Naukowe PWN, Warszawa 2002 r.) oznacza rozpowszechnianie
    informacji o towarach, ich zaletach, wartości, miejscach i możliwościach nabycia,
    chwalenie kogoś, zalecanie czegoś przez prasę, radio, telewizję i inne podobne środki, np.
    plakaty, napisy i ogłoszenia służące temu celowi.
    W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przy wykładni przepisów ustawy
    dotyczących reklamy przeważa wykładnia gramatyczna. W wyroku z dnia 12 czerwca 1997
    r. sygn. akt I SA/Ka 192-193/97 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że reklama to
    działanie mające kształtować popyt poprzez poszerzenie wiedzy przyszłych nabywców o
    towarach w celu zachęcenia ich do nabycia towarów od tego właśnie a nie innego
    podmiotu gospodarczego. Reklama musi zawierać elementy wartościujące towar lub
    zachęcające do jego kupna, a za reklamę należy uznać wszystko, co zawiera informacje,
    które nie są niezbędne do zawarcia umowy (I. Konieczna, J. Ruszyński, Problematyka
    kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w
    podatku dochodowym od osób prawnym w orzecznictwie Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, Poznań 1997, s. 29-30).
    Według J. Kamińskiego i W. Maruchina za reklamę należy uznać wszystko to, co zawiera
    informacje dodatkowe, które nie są niezbędne do złożenia oferty czy zawarcia umowy (J.
    Kamiński, W. Maruchin, Ustawa o VAT. Komentarz, Wyd. 2, Warszawa 1996, s. 52-53).
    Natomiast autorzy „Komentarza do podatku dochodowego od osób prawnych” B.
    Brzeziński i M. Kalinowski (B. Brzeziński, M. Kalinowski, Komentarz do podatku
    dochodowego od osób prawnych, Warszawa 1996, s. 143-144) uznają za reklamę
    działania, których celem jest kształtowanie popytu poprzez poszerzenie wiedzy przyszłych
    nabywców o towarach bądź usługach, ich cechach i przeznaczeniu w celu zachęcenia ich
    do nabywania towarów bądź usług od tego właśnie a nie innego podmiotu
    gospodarczego. Technicznym sposobem reklamy może być ogłoszenie prasowe, radiowe
    lub telewizyjne, a także plakat czy afisz stały, a ponadto rozsyłanie folderów i innych
    informacji handlowych nabywcom. Nie znaczy to jednak, że tylko te media mogą być
    wykorzystane do rozpowszechniania informacji i reklamy. Z kolei pod pojęciem usług
    reklamowych rozumie się wszelką działalność promocyjną, w wyniku której lub w trakcie
    której następuje przekazywanie treści mających za zadanie informować o istnieniu lub
    cechach oferowanych towarów lub usług w celu zwiększenia sprzedaży tych produktów.
    Usługi reklamowe mogą być wykonywane zarówno przez podmioty, które profesjonalnie
    zajmują się świadczeniem usług reklamowych, jak i podmioty, dla których wykonanie
    usługi reklamowej nie jest realizowane w ramach ich podstawowej działalności
    gospodarczej.
    Natomiast „Mały słownik języka polskiego” definiuje marketing jako działalność
    gospodarczą polegającą na badaniu rynku, tworzeniu i utrzymywaniu popytu, ustalaniu

    cen, form sprzedaży, reklamie, itp. (Mały słownik języka polskiego, (red.) E. Sobol,
    Warszawa 1997, s. 420).
    Z przedstawionej definicji jednoznacznie wynika, że działania marketingowe obejmują
    bardzo szerokie spektrum działań począwszy od badań rynku, a skończywszy na reklamie.
    Potwierdzenie tego stanowiska można znaleźć w orzecznictwie sądów administracyjnych.
    WSA w Warszawie w wyroku z 18 czerwca 2010 r. (sygn. akt VIII SA/Wa 204/10) stwierdził,
    że usługi marketingowe rozumieć należy szeroko, jako działania związane ze sprzedażą,
    dystrybucją, reklamą czy badaniem rynku. Marketing określa i kształtuje produkt z punktu
    widzenia potrzeb nabywców dla utrzymywania popytu.
    Z opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku wynika m.
    in., że Wnioskodawca nabywa następujące usługi związane z uczestnictwem w targach w
    roli wystawcy:
    · przede wszystkim wynajem powierzchni wystawienniczej (przestrzeni w hali
      wystawienniczej),
    · korzystanie za odpłatnością w okresie trwania targów z udostępnionego stoiska lub
      wyposażenia wystawienniczego – kompletnego stoiska lub jego niektórych tylko
      elementów, takich jak np. meble, oświetlenie, lodówka, gaśnica, dystrybutor wody,
      wykładzina, sprzęt elektroniczny niezbędny do obsługi stoiska (np. stacja robocza PC,
      monitory, przedłużacze), a także z usług montażu stoiska,
    · w razie potrzeby wynajem sali konferencyjnej (na cele spotkania z potencjalnymi
      klientami).
    Powyższe usługi Spółka może nabywać od tego samego podmiotu („kontrahenta”) lub od
    kilku różnych podmiotów (kontrahentów) - przede wszystkim podmiotów organizujących
    targi. W przyszłości możliwe są także sytuacje nabycia usług od innych podmiotów, np.
    głównych wystawców, wobec których Spółka występuje w roli współwystawcy (przypadek
    ten dotyczy sytuacji, w której kontrahent wystawia na swój koszt stoisko na targach na
    określonej powierzchni, jednocześnie pozwalając skorzystać z niego przedstawicielom
    Spółki w zamian za partycypację w kosztach).
    Wynagrodzenie kontrahenta może także obejmować dodatkowe świadczenia związane z
    uczestnictwem Spółki w targach jak np.:
    - opłata rejestracyjna,
    - opłata parkingowa,
    - media i sprzątanie,
    - zaprojektowanie i wzniesienie stoiska,
    - przygotowanie ścianek wystawienniczych, oklejanie stoiska grafikami z logo Spółki,
    - obsługa cateringowa (poczęstunek) dla klientów Spółki;
    - opłata za wpis Spółki do katalogu targów,
    - dostęp do aplikacji mobilnej zapewniającej m.in. dostęp do informacji o uczestnikach
      targów odwiedzających stoisko,
    - sprawdzenie stanu technicznego stoiska.
    Powyższe elementy mogą być wykazywane na fakturze kontrahenta odrębnie lub w jednej
    pozycji.
    Celem obecności na targach Spółka może nabyć od kontrahenta (organizatora targów)
    pakiet usług na który składać się będą elementy takie jak udostępnienie powierzchni
    wystawienniczej, zaprojektowanie i wzniesienie stoiska, sprzątanie, opłata parkingowa
    oraz wpis do katalogu targów.

    W ramach obecności na targach Spółka może nabyć od kontrahenta innego niż
    organizator targów usługę wynajmu sali konferencyjnej, usługę parkingową albo usługę
    związaną z zaprojektowaniem i wzniesieniem stoiska targowego czy media (np. energię
    elektryczną wykorzystywaną np. do oświetlenia).
    W pierwszej kolejności odnosząc powołane przepisy do przedstawionego we wniosku
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego sprawy stwierdzić należy, że usługi o których
    mowa we wniosku, tj. usługi, których istota sprowadza się do zapewnienia możliwości
    udziału Wnioskodawcy w targach branżowych, nie stanowią usług reklamowych, ani usług
    o podobnym charakterze. Innymi słowy, istota ww. usług nabywanych przez
    Wnioskodawcę od zagranicznych kontrahentów, nie polega na świadczeniu usług
    reklamowych, lecz na zapewnieniu Wnioskodawcy możliwości wzięcia udziału w
    określonym wydarzeniu (zagranicznych targach) dzięki któremu to Wnioskodawca, jako
    jego uczestnik może reklamować świadczone przez siebie usługi (przedstawić ofertę
    wyrobów .... potencjalnym klientom lub podmiotom zainteresowanym nawiązaniem
    współpracy ze Spółką).
    W ocenie organu nabywane przez Wnioskodawcę usługi nie mogą być uznane za usługi
    reklamowe.
    W realiach niniejszej sprawy należy także dokonać analizy, czy spółka nie ponosi opłat za
    użytkowanie urządzenia przemysłowego, gdyż opodatkowaniu podatkiem u źródła
    podlegają m.in. należności z tego tytułu. W ustawie podatkowej brak jest definicji legalnej
    słowa „urządzenie handlowe”. Niezbędnym jest zatem w tym zakresie odwołanie do języka
    potocznego albowiem regułom języka normatywnego odpowiadają określone dyrektywy
    wykładni językowej, w myśl których (...) przy tłumaczeniu znaczenia normy należy jej
    przypisać takie znaczenie, jakie ma ona w języku potocznym, chyba, że ważne względy
    przemawiają za odstępstwem od tego znaczenia (por. L. Morawski, Zasady wykładni
    prawa, Toruń 2010, s. 99). Za punkt wyjścia przy interpretacji znaczenia wyrazów
    „urządzenie” i „handlowe” należy przyjąć ich znaczenie słownikowe. Otóż, wyraz
    „urządzenie” występuje w znaczeniu: „przedmiotu o złożonej konstrukcji, wykonującego
    lub ułatwiającego określoną pracę” (Wielki Słownik Języka Polskiego, http://www.wsjp.pl);
    „mechanizmu bądź zespołu mechanizmów, niekiedy bardzo skomplikowanych
    technicznie, służących do wykonywania określonych czynności, pełniących jakąś funkcję;
    przyrządu” (Nowy słownik języka polskiego, pod red. B. Dunaja, s. 749); „mechanizmu lub
    zespołu mechanizmów, służącego do wykonania określonych czynności” (Słownik języka
    polskiego PWN, http://sjp.pwn.pl). Przymiotnik „handlowy” oznacza natomiast „odnoszący
    się do handlu jako obrotu towarami, podlegający na kupnie – sprzedaży „Mały słownik
    języka polskiego” (PWN Warszawa 1994 r. str. 247).
    W świetle powyższego należy stwierdzić, że uzyskiwane od Wnioskodawcy przez podmioty
    zagraniczne przychody z tytułu uczestnictwa w targach branżowych obejmujące
    należności za przykładowo wynajem powierzchni wystawienniczej (przestrzeni w hali
    wystawienniczej), korzystanie za odpłatnością w okresie trwania targów z udostępnionego
    stoiska lub wyposażenia wystawienniczego - kompletnego stoiska lub jego niektórych
    tylko elementów, takich jak np. meble, oświetlenie, lodówka, gaśnica, dystrybutor wody,
    wykładzina, sprzęt elektroniczny niezbędny do obsługi stoiska (np. stacja robocza PC,
    monitory, przedłużacze), usługi montażu stoiska, wynajem sali konferencyjnej (na
    potrzeby spotkania z potencjalnymi klientami) - nie są przychodami z tytułu użytkowania
    lub prawa do używania urządzenia handlowego.
    Również pozostałe usługi wymienione we wniosku związane ze świadczeniami na rzecz
    kontrahentów m.in. opłata: rejestracyjna, opłata parkingowa, opłata za media i sprzątanie,
    za zaprojektowanie i wzniesienie stoiska, za przygotowanie ścianek wystawienniczych,
    oklejanie stoiska grafikami z logo Spółki, za obsługę cateringową (poczęstunek) dla
    klientów Spółki, opłata za wpis Spółki do katalogu targów, dostęp do aplikacji mobilnej
    zapewniającej m.in. dostęp do informacji o uczestnikach targów odwiedzających stoisko,
    za sprawdzenie stanu technicznego stoiska, nabywane w związku z uczestnictwem w

    zagranicznych targach nie są objęte zakresem przedmiotowym omawianych przepisów
    ustawy o CIT.
    Zatem płatności dokonywane przez Wnioskodawcę na rzecz nierezydentów w związku z
    uczestnictwem Spółki w zagranicznych targach nie mieszczą się w katalogu przychodów
    zawartym w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT i tym samym nie podlegają opodatkowaniu
    zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób prawnych na podstawie tego przepisu.
    Oznacza to, że Spółka dokonując wypłaty należności, o których mowa we wniosku na rzecz
    podmiotów zagranicznych nie jest i nie będzie obowiązana, na podstawie art. 26 ust. 1
    ustawy o CIT, do pobrania od tych należności zryczałtowanego podatku dochodowego.
    Reasumując, w powyższym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym płatności dokonywane
    przez Wnioskodawcę na rzecz nierezydentów w związku z uczestnictwem Spółki w
    zagranicznych targach nie podlegają opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem
    dochodowym od osób prawnych, o którym mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT.
    W konsekwencji, na Wnioskodawcy nie ciąży obowiązek poboru podatku od tych wypłat
    zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT.
    Mając powyższe na względzie Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego
    przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania
    interpretacji.
    Interpretacja dotyczy wyłącznie transakcji z podmiotem wymienionym we wniosku, dla
    którego dane w zakresie realizacji wymiany informacji podatkowych z innymi państwami
    zostały przez Państwa wskazane.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać
    należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w
    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją
    aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.