Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-2.4012.449.2025.3.EJU
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-28
Teza: Skutki podatkowe sprzedaży Nieruchomości.
Słowa kluczowe: działki
odliczenia-odliczenie od podatku
podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    9 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji
    indywidualnej m.in. w zakresie podatku od towarów i usług w kwestii ustalenia, czy
    sprzedaż Nieruchomości przez Sprzedających na rzecz Kupującego będzie

    opodatkowana podatkiem VAT oraz prawa do odliczenia przez Kupującego podatku
    naliczonego z faktury wystawionej przez Sprzedających tytułem sprzedaży
    Nieruchomości. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 29
    lipca 2025 r. (wpływ 29 lipca 2025r.).
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    - Zainteresowana będąca stroną postępowania:
      (...)
    - Zainteresowani niebędący stroną postępowania:
      1) (...)
      2) (...)

## Opis zdarzenia przyszłego

(...) oraz (...) (dalej: „Sprzedający”) są właścicielami (współwłasność majątkowa
    małżeńska), niezabudowanych, bezpośrednio przylegających do siebie, nieruchomości
    stanowiących działki gruntu oznaczone numerami ewidencyjnymi (...) oraz (...), (...) o
    powierzchni kolejno 0,8117 ha oraz 0,0190 ha położonych w (...), w dzielnicy (...) dla
    których Sąd Rejonowy dla (...), VII Wydział, Ksiąg Wieczystych, prowadzi księgi wieczyste
    o numerach kolejno (...) oraz (...) (dalej: „Nieruchomość”).
    Nieruchomość jest objęta obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania
    przestrzennego zgodnie z Uchwałą (...) Rady Gminy (...) z dnia 26 września 2002 roku w
    sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy
    (...) („MPZP”) jako tereny oznaczone w większości symbolami 13 MN oraz 14 MN -
    zabudowa jednorodzinna. Dodatkowo, zgodnie z MPZP Nieruchomość w mniejszym
    stopniu oznaczona jest symbolami 17 KUD - droga dojazdowa oraz 22 KPJ - ciąg pieszo-
    jezdny.
    Sprzedający nabyli własność Nieruchomości w drodze zakupu. Działka nr (...) została
    nabyta w 2020 r. zaś działka nr (...) w 2024 r. Działka nr (...) została nabyta od osób
    fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej (sprzedaż niepodlegająca VAT) a
    działka nr (...) od (...) (sprzedaż opodatkowana VAT według stawki 23%). Nieruchomość
    została nabyta przez Sprzedających z zamiarem jej późniejszej sprzedaży z zyskiem.
    Nieruchomość nie była w przeszłości wykorzystywana przez Sprzedających do
    prowadzenia działalności gospodarczej, w tym do prowadzenia jakiejkolwiek działalności
    podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Na moment składania wniosku Sprzedający nie są rolnikami ryczałtowymi, a (...) nie jest
    zarejestrowana jako przedsiębiorca w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności
    Gospodarczej, ani też nie jest zarejestrowana jako podatnik VAT.
    (...) od 1 września 2024 r. prowadzi działalność gospodarczą zarejestrowaną w CEIDG pod
    numerem NIP: (...), z kodem przeważającej działalności 70.22.Z - Pozostałe doradztwo w
    zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania. Jest również zarejestrowany
    jako podatnik VAT czynny.
    Sprzedający podejmowali w przeszłości działania zmierzające do zwiększenia atrakcyjności
    sprzedażowej i gospodarczej Nieruchomości.
    W 2024 roku nabyli oni działkę nr (...) co miało na celu uzyskanie dostępu do drogi
    publicznej dla działki nr (...). Przeprowadzono również procedurę zmierzającą do
    uzyskania tego dostępu. Podpisana została umowa ustanowienia służebności drogi
    koniecznej względem jednej z sąsiadujących działek (wpisana do księgi wieczystej).

    Względem innej działki przeprowadzone zostało postępowanie sądowe w wyniku czego
    uzyskano służebność drogi koniecznej dla Nieruchomości. W drodze tych działań
    Nieruchomość uzyskała dostęp do drogi publicznej.
    Sprzedający próbowali już dokonać w przeszłości zbycia Nieruchomości. Nie uzyskali oni
    jednak oferty na zakup całości Nieruchomości, otrzymane oferty dotyczyły wyłącznie jej
    fragmentów.
    W 2022 roku założona została spółka (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, numer
    KRS: (...) (dalej: „Kupujący”). Na moment składnia niniejszego wniosku, po 50% udziałów w
    Kupującym posiadają (...) oraz osoba trzecia, zaś (...) jest jednym z dwóch członków
    zarządu Kupującego.
    Zaznaczyć również należy, że Nieruchomość ma zostać nabyta przez Kupującego w celu
    dokonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Kupujący jest spółką celową
    powołaną w celu realizacji inwestycji deweloperskiej, która ma zostać przeprowadzona na
    Nieruchomości. Realizacja inwestycji ma w zasadniczej mierze prowadzić do wybudowania
    budynków mieszkalnych. Następnie Kupujący zamierza dokonywać sprzedaży lokali
    mieszkalnych w tych budynkach, co będzie zasadniczo stanowiło czynność opodatkowaną
    podatkiem VAT.
    W związku z powyższym Sprzedający zamierzają w przyszłości zbyć na rzecz Kupującego
    Nieruchomość w cenie odpowiadającej jej wartości rynkowej. Oprócz tego Sprzedający
    oraz Kupujący podejmują już wspólne działania zmierzające do realizacji inwestycji
    deweloperskiej tzn. Sprzedający złożyli oświadczenie o prawie do dysponowania
    Nieruchomością przez Kupującego na cele budowlane, na podstawie którego Kupujący
    uzyskał pozwolenia na budowę na Nieruchomości. Dodatkowo Kupujący prowadzi już
    dalsze czynności dotyczące realizacji inwestycji na Nieruchomości - zawiera umowy na
    projektowanie, umowy pośrednictwa sprzedaży itp.
    Pytania w zakresie podatku od towarów i usług (oznaczone jak we wniosku)
    1. Czy sprzedaż Nieruchomości przez Sprzedających na rzecz Kupującego będzie
      opodatkowana podatkiem od towarów i usług?
    2. W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie nr 1 - Czy Kupującemu będzie
      przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktury wystawionej przez
      Sprzedających tytułem sprzedaży Nieruchomości?
    Państwa stanowisko w sprawie w zakresie podatku od towarów i usług
    Zdaniem Wnioskodawców planowana sprzedaż Nieruchomości będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako odpłatna dostawa towarów według
    stawki 23%.
    Kupującemu będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktury
    wystawionej przez Sprzedających dokumentującej sprzedaż Nieruchomości.
    Uzasadnienie stanowiska (pytanie nr 1)
    Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
    kraju.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy o VAT przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, pod pojęciem towarów rozumie się rzeczy oraz ich
    części, a także wszelkie postacie energii.

    W myśl art. 2 pkt 22 ustawy o VAT, przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów
    i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Należy zatem na podstawie ww. przepisów
    przyjąć, że zbycie nieruchomości gruntowej stanowi odpłatną dostawę towarów, o której
    mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów (w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT)
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność
    podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi być ona wykonywana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Według art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Definicję podatnika regulują także przepisy unijne. W myśl art. 9 ust. 1 Dyrektywy Rady
    2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od
    wartości dodanej (Dz. U. UE. L. z 2006 r. nr 347, str. 1 z późn. zm.) (dalej: „Dyrektywa 2006
    /112/WE”), „podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym
    miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
    działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów,
    handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
    wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą
    uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub
    wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. W art. 12 ust. 1 lit. b
    Dyrektywy 2006/112/WE wskazano, że państwa członkowskie mogą uznać za podatnika
    każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w
    art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności dostawy terenu budowlanego. Art. 12 ust. 3
    Dyrektywy 2006/112/WE mówi, że do celów ust. 1 lit. b) „teren budowlany” oznacza każdy
    grunt nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa
    członkowskie. Z kolei z art. 2 ust. 1 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE wynika, że
    opodatkowaniu VAT podlega odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa
    członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze.
    Z przytoczonych regulacji Dyrektywy 2006/112/WE wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną
    jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób
    świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
    wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że uznanie, iż dany podmiot w odniesieniu
    do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny
    każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
    Po pierwsze wskazać należy, że Nieruchomość stanowi „teren budowlany” o którym mowa
    w art. 12 ust. 1 lit. b) w zw. z art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE. Została ona bowiem

    uznana w zasadniczej części za teren zabudowy jednorodzinnej zgodnie z uchwałą
    miejscową określoną w opisie zdarzenia przyszłego. Oznacza to uznanie Nieruchomości za
    teren budowlany przez państwo członkowskie. W związku z tym należy uznać, że
    Nieruchomość będzie wypełniać definicję „terenu budowlanego” z art. 12 ust. 1 lit. b
    Dyrektywy, co zaś stanowić będzie szczególną przesłankę do uznania jej sprzedaży za
    dokonaną przez podatnika podatku od wartości dodanej.
    Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wypowiedział się w kwestii uznania danej
    czynności za zarządzanie majątkiem prywatnym lub za prowadzenie działalności
    gospodarczej. Wyrok TS z 15.09.2011 r., C-180/10, Jarosław Słaby v. Minister finansów oraz
    Kuć i Jeziorska-Kuć v. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie, ZOTSiS 2011, nr
    8-9B, poz. I-8461, mówi, że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na
    gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym
    wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w
    grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości
    dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112 kiedy dokonuje ona
    sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym tej osoby. Natomiast jeżeli osoba ta w celu dokonania wspomnianej sprzedaży
    podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112, należy uznać ją za podmiot
    prowadzący „działalność gospodarczą” w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika
    podatku od wartości dodanej.
    W zakresie podejmowania aktywnego działania w zakresie obrotu nieruchomościami,
    angażującego środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i
    usługodawców przytoczyć należy fakty świadczące o podejmowaniu takich działań przez
    Sprzedających.
    Po pierwsze wskazać należy, że Sprzedający dokonywali nabycia Nieruchomości z
    zamiarem jej późniejszej sprzedaży z zyskiem.
    Dalej przytoczyć należy, iż Sprzedający podejmowali już w przeszłości próby sprzedaży
    Nieruchomości, która nie została zrealizowana ze względu na brak odpowiedniej oferty
    zakupu.
    Kolejno wskazać należy, ze Sprzedający złożyli oświadczenie o prawie do dysponowania
    Nieruchomością przez Kupującego na cele budowlane, na podstawie którego Kupujący
    uzyskał pozwolenia na budowę na Nieruchomości.
    Pomimo iż Sprzedający upoważnili Kupującego do wykonania czynności związanych z
    Nieruchomością, np. uzyskania pozwolenia na budowę to czynności te wpłyną
    bezpośrednio na ich sytuację prawną. Do momentu sprzedaży pozostaną oni
    właścicielami Nieruchomości, zaś działania podejmowane przez Kupującego na podstawie
    udzielonych pełnomocnictw będą miały potencjalny wpływ na atrakcyjność sprzedażową i
    wartość rynkową Nieruchomości.
    Dodatkowo nie można pominąć faktu, że Kupujący jest spółką celową w której to 50%
    udziałów posiada jeden ze Sprzedających, zaś drugi jest członkiem jej zarządu, zaś sama
    spółka została założona w celu realizacji inwestycji budowlanej na Nieruchomości.
    Sprzedaż Nieruchomości została zorganizowana więc w sposób łączny z działaniami
    Kupującego, co stanowi pewnego rodzaju wspólne przedsięwzięcie.
    Wobec powyższego, dokonując sprzedaży Nieruchomości, Wnioskodawcy nie korzystają
    wyłącznie z przysługującego im prawa do rozporządzania własnym majątkiem prywatnym,
    bowiem czynności, które podjęli wykraczają poza typowe rozporządzanie prawem
    własności.
    Zatem w przedmiotowej sprawie należy uznać, że Sprzedający zaangażowali zasoby i
    środki podobne do tych, jakie wykorzystują podmioty zajmujące się profesjonalnie

    obrotem nieruchomościami, tj. wykazali aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości
    porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    obrotem.
    Wobec powyższego zasadne jest stwierdzenie, że sprzedaż Nieruchomości będzie
    dostawą dokonaną w ramach prowadzenia działalności gospodarczej, w myśl art. 15 ust. 2
    ustawy o VAT, a Sprzedający będą działali jako podatnicy VAT, o których mowa w art. 15
    ust. 1 ustawy o VAT.
    Kolejną kwestią są zwolnienia od podatku określone w ustawie o VAT, mogące mieć
    potencjalne zastosowanie względem transakcji sprzedaży Nieruchomości. Po pierwsze
    wskazać należy, że zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy o VAT zwalnia się od podatku sprzedaż
    dokonywaną przez podatników, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w
    poprzednim roku podatkowym kwoty 200 000 zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się
    kwoty podatku. Stosownie zaś do art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. d powyższego zwolnienia nie
    stosuje się w przypadku podatników dokonujących dostaw terenów budowlanych.
    Dalej przytoczyć trzeba art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, zgodnie z którym zwalnia się od
    podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.
    Na podstawie art. 2 pkt 33 ustawy o VAT za tereny budowlane uznaje się grunty
    przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania
    przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach
    zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i
    zagospodarowaniu przestrzennym.
    Zgodnie z powyższym ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT nie będzie
    korzystać transakcja sprzedaży nieruchomości przeznaczonej pod zabudowę zgodnie z
    miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jak zaś zostało określone w
    opisie zdarzenia przyszłego, zgodnie z MPZP Nieruchomość została oznaczona w
    większości symbolami 13 MN oraz 14 MN - zabudowa jednorodzinna. Nieruchomość w
    mniejszym stopniu oznaczona jest symbolami 17 KUD - droga dojazdowa oraz 22 KPJ -
    ciąg pieszo-jezdny.
    W świetle powyższych okoliczności należy wskazać, że Nieruchomość będzie spełniać w
    momencie sprzedaży definicję terenu budowlanego w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy o
    VAT, a zatem jej dostawa nie będzie korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art.
    43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.
    W takiej sytuacji nie znajdzie również zastosowania zwolnienie od podatku na podstawie
    art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, bowiem zgodnie z ww. art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. d ustawy o
    VAT, zwolnienie z art. 113 ust. 1 ustawy nie ma zastosowania do podatników
    dokonujących dostaw terenów budowlanych.
    Finalnie wskazać również należy na kwestie zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT.
    Zgodnie z tym przepisem zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych
    wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub
    wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich
    towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub
    wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i
    wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez podatnika – wyłącznie na
    cele działalności zwolnionej od podatku VAT.
    W celu zastosowania zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy
    o VAT, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym
    przepisie, tj.:

    - towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
    działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
    przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
    - przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich
    dostawy prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Niespełnienie choćby jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia
    dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy o VAT.
    NSA w wyroku z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 627/12 wskazał, że „zwolnienie, o
    którym mowa w art. 136 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, a więc również wynikające z art.
    43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., przysługuje tylko wtedy gdy podatnik nie ma prawa do odliczenia
    podatku na skutek ograniczeń i zakazów przewidzianych przepisami dyrektywy lub u.p.t.
    u., co wynika np. ze związku ze sprzedażą zwolnioną od podatku (por. art. 86 i art. 88
    ustawy), a więc nie ma zastosowania, gdy brak odliczenia podatku w poprzedniej fazie
    obrotu wynika z faktu, że dana czynność w ogóle nie podlegała opodatkowaniu (por.
    wyrok ETS z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie C-280/04 Jyske Finanse A/S) oraz gdy
    podatnik, mając prawo do odliczenia podatku naliczonego, z uprawnienia tego nie
    skorzystał”.
    W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia z VAT nie będzie korzystać dostawa towarów,
    w stosunku do których podatnik nie odliczył VAT naliczonego z powodów innych niż ściśle
    określone w art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE. Tym samym, przepis art. 136 Dyrektywy
    2006/112/WE wskazuje zatem, że w przypadkach, w których przy nabyciu towaru VAT w
    ogóle nie wystąpił, nie można uznać, że mamy do czynienia z brakiem prawa do odliczenia
    VAT.
    Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, Sprzedający nabyli własność działek
    wchodzących w skład Nieruchomości na mocy umów sprzedaży. Działka nr (...) została
    nabyta w drodze umowy zawartej z osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności
    gospodarczej, które to nie były opodatkowane podatkiem VAT. Działka nr (...) została
    nabyta od (...), w ramach sprzedaży podlegającej podatkowi VAT według stawki 23%.
    Zatem nabycie przez Sprzedających działki nr (...) nastąpiło w ramach czynności
    niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT. Tym samym, nie powstał podatek VAT
    naliczony, który mógłby podlegać odliczeniu. Nie można więc uznać, że Sprzedającym
    przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT przy ww. nabyciu lub że takie prawo nie
    przysługiwało, skoro dostawa nie była objęta tym podatkiem.
    W zakresie zaś działki nr (...) jej nabycie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT według
    stawki 23%. Jednakże działka ta nie była wykorzystywana przez Kupujących na cele
    prowadzenia działalności gospodarczej, w tym działalności podlegającej opodatkowaniu
    podatkiem VAT. Nie służyła więc ona działalności zwolnionej z podatku VAT, gdyż w ogóle
    nie służyła działalności podlegającej pod ten podatek. Tym samym również wobec działki
    nr (...) nie został spełniony warunek zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT.
    Mając zatem na uwadze okoliczności sprawy stwierdzić należy, że dostawa przez
    Sprzedających Nieruchomości, nie będzie korzystała także ze zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, z uwagi na fakt, iż nie zostały spełnione
    warunki, o których mowa w tym przepisie.
    Sprzedaż Nieruchomości nie będzie więc spełniała warunków do skorzystania z opisanych
    wyżej zwolnień, określonych w art. 113 oraz 43 ustawy o VAT. W związku z tym, zdaniem
    Wnioskodawców, sprzedaż Nieruchomości będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1
    pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT według stawki 23%.

    Analogiczne stanowisko zajął Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacjach
    indywidualnych wydany w stanach faktycznych zbliżonych do prezentowanego zdarzenia
    przyszłego:
    - z dnia 9 października 2024 r. sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.602.2024.2.OS;
    - z dnia 25 sierpnia 2021 r. sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.434.2021.2.AM;
    - z dnia 10 grudnia 2021 r. sygn. 0111-KDIB3-3.4012.532.2021.2.WR.
    Uzasadnienie stanowiska (pytanie nr 2)
    Zdaniem Wnioskodawców Kupującemu będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku
    naliczonego z faktury wystawionej przez Sprzedających dokumentującej sprzedaż
    Nieruchomości, ponieważ zamierza on wykorzystywać Nieruchomość do czynności
    opodatkowanych VAT, co jest warunkiem koniecznym do stwierdzenia prawa do
    odliczenia podatku naliczonego zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. W przedmiotowym
    zdarzeniu przyszłym nie zachodzą też okoliczności wyłączające prawo do odliczenia
    zgodnie z art. 88 ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku wspólnym w zakresie podatku od
    towarów i usług dotyczące pytania numer 1 jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą
    o VAT”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W świetle powołanych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art.
    2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1
    ustawy o VAT.
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071), zwanej dalej Kodeksem
    cywilnym.
    Zgodnie z art. 195 Kodeksu cywilnego:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).

    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku
    podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów
    poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności. Należy zatem
    uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną postacią prawną
    własności.
    Na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług również zbycie udziału w
    towarze (np. współwłasność nieruchomości), stanowi odpłatną dostawę towarów.
    Powyższe potwierdził NSA w uchwale 7 sędziów z 24 października 2011 r. sygn. akt I FPS 2
    /11.
    Jak wynika z art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    W myśl art. 198 Kodeksu cywilnego:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody
      pozostałych współwłaścicieli.
    Podkreślić więc należy, że współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję
    wyłącznego właściciela, a rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel
    może zbyć swój udział.
    Na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie udziału w nieruchomości,
    dokonywane przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów,
    o której stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust.
    1 pkt 1 ustawy.
    Kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa z 25 lutego 1964
    r. Kodeks Rodzinny i Opiekuńczy (t. j. Dz. U. 2023 r. poz. 2809 ze zm.).
    Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez obojga małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    W myśl art. 36 § 1 oraz § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
      szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
      wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających
      majątek wspólny.
      Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że
      przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które
      dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.

    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego
    rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między
    nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest
    współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład
    majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału
    majątku wspólnego.
    Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Należy zaznaczyć, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art.
    7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i
    usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    W świetle art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które
    prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły
    dla celów zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem,
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w
    odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest
    stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku,
    gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część

    majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług
    ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za
    które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej
    czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku
    osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej
    działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za
    podatnika w zakresie tych czynności.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności
    określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży przez Sprzedających
    Nieruchomości stanowiącej niezabudowane działki nr (...) i nr (...), istotne jest, czy w celu
    dokonania ich sprzedaży Sprzedający podjęli aktywne działania w zakresie obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta,
    handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Skutkowałoby to
    koniecznością uznania Sprzedających za podmiot prowadzący działalność gospodarczą
    w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się
    stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z
    profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a
    zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został
    wykorzystany do działalności gospodarczej.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie
    (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności
    nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama
    liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem
    zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art.
    9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących
    się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres
    zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.

    Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów
    ustawy o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której
    zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt
    Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez
    osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej,
    która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej
    działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w
    całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania
    części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych
    potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21
    kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził,
    że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w
    ramach majątku osobistego.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do
    okoliczności faktycznych danej sprawy. W przypadku osób fizycznych, które dokonują
    sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie
    wnikliwie przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do
    zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.
    Z opisu sprawy wynika, że Sprzedający zamierzają sprzedać Nieruchomość składającą się z
    niezabudowanych działek nr (...) oraz nr (...), której są właścicielami (współwłasność
    majątkowa małżeńska). Sprzedający nabyli Nieruchomość w drodze zakupu. Działka nr (...)
    została nabyta w 2020 r. od osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej
    (sprzedaż niepodlegająca VAT). Działka nr (...) w 2024 r. została nabyta w 2024 r. od (...)
    (sprzedaż opodatkowana VAT według stawki 23%).
    Sprzedająca nie jest zarejestrowana jako podatnik VAT. Natomiast Sprzedający od 1
    września 2024 r. prowadzi działalność gospodarczą i jest zarejestrowany jako podatnik
    VAT czynny. Nieruchomość nie była w przeszłości wykorzystywana przez Sprzedających do
    prowadzenia działalności gospodarczej, w tym do prowadzenia jakiejkolwiek działalności
    podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Państwa wątpliwości w zakresie podatku od towarów i usług w pierwszej kolejności
    dotyczą ustalenia, czy sprzedaż Nieruchomości przez Sprzedających na rzecz
    Kupującego będzie opodatkowana podatkiem VAT.
    W tym miejscu należy wskazać, że w przypadku sprzedaży przedmiotowej
    Nieruchomości stanowiącej niezabudowane działki nr (...) i nr (...) Sprzedający nie będą
    zbywali majątku osobistego, ale majątek wykorzystywany w prowadzonej działalności
    gospodarczej. Jak zostało wskazane powyżej, majątek prywatny to majątek danej osoby
    fizycznej, który w całym okresie posiadania tego majątku osoba ta musi wykazywać
    zamiar wykorzystywania go w ramach majątku osobistego.
    W przypadku Sprzedających taka sytuacja nie ma miejsca, gdyż - jak wynika z opisu
    sprawy –Nieruchomość została nabyta przez Sprzedających z zamiarem jej późniejszej
    sprzedaży z zyskiem. Podali Państwo również, że Sprzedający w przeszłości prowadzili
    działania zmierzające do zwiększenia atrakcyjności sprzedażowej i gospodarczej tej
    Nieruchomości. W 2024 roku Sprzedający nabyli działkę nr (...) co miało na celu

    uzyskanie dostępu do drogi publicznej dla działki nr (...). Przeprowadzono również
    procedurę zmierzającą do uzyskania tego dostępu. Podpisana została umowa
    ustanowienia służebności drogi koniecznej względem jednej z sąsiadujących działek
    (wpisana do księgi wieczystej). Względem innej działki przeprowadzone zostało
    postępowanie sądowe w wyniku czego uzyskano służebność drogi koniecznej dla
    Nieruchomości. W drodze tych działań Nieruchomość uzyskała dostęp do drogi
    publicznej. Co więcej, Sprzedający próbowali już dokonać w przeszłości zbycia
    Nieruchomości. Nie uzyskali Państwo jednak oferty na zakup całości Nieruchomości,
    otrzymane oferty dotyczyły wyłącznie jej fragmentów.
    Ponadto w 2022 roku założona została spółka (...) spółka z ograniczoną
    odpowiedzialnością, w której Sprzedający posiada 50% udziałów, zaś Sprzedająca jest
    jednym z dwóch członków zarządu. Sprzedający zamierzają zbyć Nieruchomość na rzecz
    ww. Spółki (Kupującego). Kupujący jest spółką celową powołaną w celu realizacji inwestycji
    deweloperskiej, która ma być przeprowadzona na Nieruchomości.
    Powyższe okoliczności sprawy, świadczą o zorganizowanym charakterze planowanej
    sprzedaży i powodują, że sprzedaż przybierze formę profesjonalną. W tych
    okolicznościach Sprzedający wystąpią jako podmiot zajmujący się profesjonalnie
    obrotem nieruchomościami. W konsekwencji zaangażowanie Sprzedających w
    czynności związane ze sprzedażą Nieruchomości powoduje, że opisanych ciągu
    czynności nie można uznać za zarządzenie majątkiem prywatnym, lecz jako świadome
    działanie Sprzedających zmierzające do osiągnięcia korzyści materialnej z tytułu
    sprzedaży Nieruchomości.
    Zatem, sprzedaż przez Sprzedających Nieruchomości stanowiącej niezabudowane
    działki nr (...) i nr (...), zgodnie z art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy, będzie dostawą
    dokonywaną przez podatnika w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
    Dokonując opisanych we wniosku czynności, Sprzedający podjęli działania podobne do
    tych, jakie wykonują podmioty zajmujące się profesjonalnie obrotem
    nieruchomościami, o których mowa w orzeczeniu w sprawach połączonych C-180/10 i C-
    181/10. Czyli Sprzedający wykazali aktywność porównywalną do działań podmiotów
    zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem.
    Tym samym, skoro w przedmiotowej sprawie wystąpiły przesłanki stanowiące
    podstawę uznania Sprzedających za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy,
    prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, to sprzedaż
    Nieruchomości będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie
    z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    W tym miejscu należy zauważyć, że czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług, może być albo opodatkowana właściwą stawką podatku VAT, albo
    może korzystać ze zwolnienia od tego podatku.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
      budowlane.
    Na podstawie art. 2 pkt 33 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terenach budowlanych – rozumie się
      przez to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem
      zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z
      decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w
      przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

    Powyższe oznacza, że zwolnienie przysługuje względem takiej dostawy, której
    przedmiotem jest grunt niezabudowany i jednocześnie o przeznaczeniu innym niż
    budowlane. Zatem ze zwolnienia od podatku korzystać będą dostawy gruntów o
    charakterze rolnym, leśnym itp.
    Stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i
    zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm.):
      Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym
      uchwalanie gminnych aktów planowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód
      wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów
      zamkniętych ustalonych przez organ inny niż minister właściwy do spraw transportu,
      należy do zadań własnych gminy.
    Jak stanowi art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
    Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:
      1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji
        inwestycji celu publicznego;
      2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala
        się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
    O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego, miejscowy
    plan zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w
    przypadku jego braku decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa
    administracyjnego.
    W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente
    Emmen – „teren budowlany” oznacza „każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany
    przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę”.
    W konsekwencji generalnie opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których
    przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w
    przypadku tych ostatnich opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są
    tereny budowlane, czyli tereny przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym
    planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu –
    zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa
    w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pozostałe natomiast
    dostawy gruntów niezabudowanych, dla których nie obowiązuje plan
    zagospodarowania przestrzennego oraz nie wydano decyzji o warunkach zabudowy –
    są zwolnione od podatku VAT.
    Ustawa o podatku od towarów i usług, w kontekście zastosowania właściwej stawki
    podatku VAT przy sprzedaży gruntu nakazuje oceniać przeznaczenie tego gruntu
    wyłącznie na podstawie istniejącego planu zagospodarowania przestrzennego oraz
    wydanych decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
    Ponadto stosownie do art. 113 ust. 1 ustawy:

      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego
      siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, u którego wartość sprzedaży,
      z wyłączeniem podatku, nie przekroczyła w poprzednim ani bieżącym roku
      podatkowym kwoty 200 000 zł.
    Z kolei przepis art. 113 ust. 13 ustawy, stanowi, że:
      Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników:
      1) dokonujących dostaw:
      a) towarów wymienionych w załączniku nr 12 do ustawy,
      b) towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu przepisów o
      podatku akcyzowym, z wyjątkiem:
      - energii elektrycznej (CN 2716 00 00),
      - wyrobów tytoniowych,
      - samochodów osobowych, innych niż wymienione w lit. e, zaliczanych przez
      podatnika, na podstawie przepisów o podatku dochodowym, do środków trwałych
      podlegających amortyzacji,
      c) budynków, budowli lub ich części, w przypadkach, o których mowa w art. 43 ust. 1
      pkt 10 lit. a i b,
      d) terenów budowlanych,
      e) nowych środków transportu,
      f) następujących towarów, w związku z zawarciem umowy w ramach
      zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej
      obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków
      porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie:
      - preparatów kosmetycznych i toaletowych (PKWiU 20.42.1),
      - komputerów, wyrobów elektronicznych i optycznych (PKWiU 26),
      - urządzeń elektrycznych (PKWiU 27),
      - maszyn i urządzeń, gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 28),
      g) hurtowych i detalicznych części i akcesoriów do:
      - pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli (PKWiU 45.3),
      - motocykli (PKWiU ex 45.4);
      2) świadczących usługi:
      a) prawnicze,
      b) w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i
      hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze
      sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego,
      c) jubilerskie,
      d) ściągania długów, w tym factoringu;
      3) (uchylony).
    W analizowanym przypadku, jak wynika z opisu sprawy, zgodnie w miejscowym planem
    zagospodarowania przestrzennego, Nieruchomość została oznaczona w większości
    symbolami 13 MN oraz 14 MN - zabudowa jednorodzinna. Nieruchomość w mniejszym
    stopniu oznaczona jest symbolami 17 KUD - droga dojazdowa oraz 22 KPJ - ciąg pieszo-
    jezdny.
    Zatem należy stwierdzić, że Nieruchomość stanowiąca niezabudowane działki nr (...) i nr
    (...), spełnia definicję terenów budowlanych w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy.
    Tym samym, sprzedaż Nieruchomości (działek nr (...) i nr (...)) nie będzie mogła
    korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
    W takiej sytuacji nie znajdzie również zastosowania zwolnienie od podatku na
    podstawie art. 113 ust. 1 ustawy, bowiem zgodnie z ww. art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. d
    ustawy, zwolnienie z art. 113 ust. 1 ustawy nie ma zastosowania do podatników
    dokonujących dostaw terenów budowlanych.

    W tym miejscu należy wskazać, że jeżeli przy zbyciu nieruchomości wystąpią przesłanki
    uniemożliwiające zastosowanie zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43
    ust. 1 pkt 9 ustawy, to należy przeanalizować możliwość zwolnienia dostawy w oparciu
    o przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Według art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    W celu zastosowania zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy, dla dostawy towarów (w tym nieruchomości), spełnione muszą być łącznie dwa
    warunki wskazane w tym przepisie, tj.:
    - towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
    działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
    przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
    - przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów nie przysługiwało dokonującemu
    ich dostawy prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Niespełnienie choćby jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia
    dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1
    pkt 2 ustawy.
    NSA w wyroku z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 627/12 wskazał, że „zwolnienie, o
    którym mowa w art. 136 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, a więc również wynikające z art.
    43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., przysługuje tylko wtedy, gdy podatnik nie ma prawa do
    odliczenia podatku na skutek ograniczeń i zakazów przewidzianych przepisami
    dyrektywy lub u.p.t.u., co wynika np. ze związku ze sprzedażą zwolnioną od podatku
    (por. art. 86 i art. 88 ustawy), a więc nie ma zastosowania, gdy brak odliczenia podatku
    w poprzedniej fazie obrotu wynika z faktu, że dana czynność w ogóle nie podlegała
    opodatkowaniu (por. wyrok ETS z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie C-280/04 Jyske
    Finanse A/S) oraz gdy podatnik, mając prawo do odliczenia podatku naliczonego, z
    uprawnienia tego nie skorzystał”.
    W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia z VAT nie będzie korzystać
    dostawa towarów, w stosunku do których podatnik nie odliczył VAT naliczonego z
    powodów innych niż ściśle określone w art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE. Tym samym,
    przepis art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE wskazuje zatem, że w przypadkach, w których
    przy nabyciu towaru podatek VAT w ogóle nie wystąpił, nie można uznać, że mamy do
    czynienia z brakiem prawa do odliczenia VAT.
    Powyższe oznacza, że zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy nie
    może mieć zastosowania do zbycia towaru przez podatnika, jeżeli transakcja sprzedaży,
    w wyniku której nabył on wcześniej ten towar, nie była opodatkowana podatkiem od
    towarów i usług.
    Z opisu sprawy wynika, że działkę nr (...) Sprzedający nabyli od osób fizycznych
    nieprowadzących działalności gospodarczej (sprzedaż niepodlegająca VAT). Tym samym
    nabycie nie było związane z pojawieniem się jakiegokolwiek podatku naliczonego do
    odliczenia. W takiej sytuacji nie można mówić, że Sprzedającym przysługiwało prawo do
    odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu ww. działki nr (...) lub że takie prawo nie
    przysługiwało, skoro dostawa nie była objęta tym podatkiem.

    Jednocześnie, jak wynika z opisu sprawy, Nieruchomość nie była w przeszłości
    wykorzystywana przez Sprzedających do prowadzenia działalności gospodarczej, w tym
    do prowadzenia jakiejkolwiek działalności podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Zatem nie można uznać, aby służyła ona tylko czynnościom zwolnionym.
    Oznacza to, że nie zostały spełnione przesłanki do zastosowania zwolnienia na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    W konsekwencji, planowana sprzedaż Nieruchomości stanowiącej niezabudowane
    działki nr (...) i nr (...) będzie stanowiła czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy, która nie
    będzie korzystała ze zwolnienia od podatku. Zatem ww. dostawa, będzie opodatkowana
    podatkiem od towarów i usług według właściwej stawki tego podatku.
    Tym samym, stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    W dalszej kolejności odnosząc się do wątpliwości czy Kupującemu będzie przysługiwało
    prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktury wystawionej przez Sprzedających
    tytułem sprzedaży Nieruchomości stwierdzić należy, że zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Na mocy art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
      usługi.
    Z treści cytowanych wyżej przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione
    określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług
    oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane
    do czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku
    należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Należy zauważyć, że formułując w art. 86 ust. 1 ustawy warunek związku ze sprzedażą
    opodatkowaną, ustawodawca nie uzależnia prawa do odliczenia od związku zakupu z
    obecnie wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Wystarczającym jest, że z
    okoliczności towarzyszących nabyciu towarów lub usług przy uwzględnieniu rodzaju
    prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakupy te dokonane są
    w celu ich wykorzystania w ramach jego działalności opodatkowanej.
    W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego
    określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowo-prawne, było wykonywanie
    czynności opodatkowanych.
    Podkreślić również należy, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia

    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Ten ostatni przepis określa listę
    wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego.
    Na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 2 ww. ustawy:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Z opisu sprawy wynika, że Nieruchomość ma zostać nabyta przez Kupującego w celu
    dokonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Kupujący jest spółką celową
    powołaną w celu realizacji inwestycji deweloperskiej, która ma zostać przeprowadzona na
    Nieruchomości. Realizacja inwestycji ma w zasadniczej mierze prowadzić do wybudowania
    budynków mieszkalnych. Następnie Kupujący zamierza dokonywać sprzedaży lokali
    mieszkalnych w tych budynkach, co będzie zasadniczo stanowiło czynność opodatkowaną
    podatkiem VAT.
    Ponadto – jak rozstrzygnięto wyżej – sprzedaż Nieruchomości przez Sprzedających na
    rzecz Kupującego będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług według właściwej
    stawki tego podatku.
    W konsekwencji, Kupującemu będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku
    naliczonego z faktury wystawionej przez Sprzedających tytułem sprzedaży Nieruchomości.
    Ww. prawo będzie przysługiwało Kupującemu pod warunkiem niezaistnienia ograniczeń
    wskazanych w art. 88 ustawy.
    Zatem Państwa stanowisko w kwestii dotyczącej pytania oznaczonego we wniosku nr 2
    należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Ocena Państwa stanowiska w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych zostanie
    zawarta w odrębnym rozstrzygnięciu.
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku
    (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniami
    nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Niniejsza interpretacja nie rozstrzyga właściwej stawki podatku mającej zastosowanie do
    sprzedaży nieruchomości. Na podstawie art. 42b ust. 1 w powiązaniu z art. 42a ustawy o
    podatku od towarów i usług podatnik może wystąpić do Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej o wydanie wiążącej informacji stawkowej (WIS), która jest wydawana w formie
    decyzji na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów,
    wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług. Wystąpienie z
    wnioskiem o wydanie WIS jest możliwe od 1 listopada 2019 r. - przy czym WIS dotyczy
    stanu prawnego, który obowiązuje od 1 lipca 2020 r. Zatem kwestia ustalenia wysokości
    stawki podatku od towarów i usług dla dostawy towarów lub świadczenia usług od 1 lipca
    2020 r. może być określona wyłącznie w ramach wydania Wiążącej Informacji Stawkowej
    określonej w art. 42a ustawy.

    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Niniejsza interpretacja
    indywidualna ogranicza się wyłącznie do udzielenia informacji co do zakresu i sposobu
    zastosowania prawa podatkowego w okolicznościach zdarzenia przyszłego podanego
    przez Państwa. Z powyższych przepisów wynika, że organ rozpatrując wniosek o wydanie
    interpretacji nie podejmuje wyjaśnienia stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, tj. nie
    przeprowadza dowodów, lecz dokonuje oceny prawnej przedstawionych we wniosku
    okoliczności w kontekście zadanego pytania przyporządkowanego do danego stanu
    faktycznego albo zdarzenia przyszłego. W tym miejscu organ interpretacyjny zastrzega
    jednak, że gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej bądź celno-
    skarbowej zostanie określony odmienny stan faktyczny, interpretacja nie wywoła skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
    ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    (...) (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma
    prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.