Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.362.2025.1.MBD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-10
Teza: W zakresie ustalenia, czy kwalifikowane koszty osobowe
stanowią wynagrodzenie wypłacane pracownikom na
podstawie art. 22 ustawy prawo własności przemysłowej za
korzystanie z wynalazku.
Słowa kluczowe: koszt-koszty kwalifikowane
patenty
pracownik
ulga-ulga badawczo-rozwojowa (B+R)
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1. Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Słowniczek-Działalność badawczo-rozwojowa
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5, 5a, 5b, 6b. Podstawa opodatkowania i
wysokość podatku-Odliczenia od dochodu/podstawy
opodatkowania-Ulga na działalność badawczo-
1

rozwojową-Koszty kwalifikowane poniesione na
działalność badawczo-rozwojową
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 4a-pkt 26
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 4a-pkt 27
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 4a-pkt 28
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 18d-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 18d-ust. 2-pkt 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie (...). W ramach swojej
    podstawowej działalności, od wielu lat realizuje również zadania o charakterze badawczo-
    rozwojowym (B+R), które mają na celu poprawę efektywności procesów (...), ograniczenie
    kosztów eksploatacyjnych oraz zwiększenie wydajności operacyjnej.
    W latach (...) Wnioskodawca realizował projekt badawczo-rozwojowy polegający na
    opracowaniu nowatorskiego sposobu (...). Prace prowadzili zatrudnieni w spółce
    inżynierowie i specjaliści, których działania doprowadziły do stworzenia innowacyjnego
    wynalazku pod nazwą „(...)”. Wynalazek powstał w ramach wykonywania obowiązków
    służbowych przez pracowników oraz w czasie ich pracy. Przykładowo, pracownik W.K.,
    jako (...), miał za zadanie kierować zmianą w oddziale (...). Do jego obowiązków należało m.
    in. „(...)”.
    Wynalazek został objęty ochroną patentową na podstawie patentu nr (...) wydanego w (...)
    r. przez Urząd Patentowy RP. Wdrożenie tego rozwiązania oraz jego modyfikacje
    przyczyniły się do znacznego wzrostu efektywności (...) oraz optymalizacji procesów (...).
    Wynalazek, (...).
    Twórcami wynalazku byli pracownicy Wnioskodawcy: W. K., S. S. oraz J. C. (dane
    pracowników zanonimizowane na potrzeby wniosku). W związku z wykorzystaniem ich
    wynalazku w działalności gospodarczej Wnioskodawcy, byłym pracownikom przysługiwało
    wynagrodzenie z tytułu korzystania z rozwiązania. Na tle rozliczeń dotyczących wysokości
    należnego wynagrodzenia i zakresu stosowanego rozwiązania doszło do sporu sądowego.
    Po wieloletnim postępowaniu sądowym, wyrokiem Sądu (...) w (...) z (...) 2022 r. oraz
    wyrokiem Sądu (...) z (...) 2024 r. (sygn. akt (...)), Wnioskodawca został zobowiązany do
    wypłaty byłym pracownikom wynagrodzenia wraz z ustawowymi odsetkami.
    Kwoty zasądzone wyrokami zostały wypłacone w 2024 r. Wnioskodawca, zgodnie z
    zasadami rachunkowości i prawa podatkowego, ujmie te wydatki jako koszty uzyskania
    przychodu (KUP) w 2024 r., czyli w roku ich faktycznego poniesienia. Warto podkreślić, że

    koszty te nie były wcześniej uwzględniane ani w kosztach podatkowych, ani w ramach
    rozliczeń ulgi B+R w poprzednich latach podatkowych. Wnioskodawca do tej pory nie
    korzystał z ulgi B+R w odniesieniu do przedmiotowego projektu.
    Aktualnie Wnioskodawca zamierza skorzystać z ulgi B+R za rok podatkowy 2024, w
    oparciu o przepisy art. 18d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W ramach
    rozliczenia planuje zakwalifikować wypłacone byłym pracownikom wynagrodzenia jako
    koszty kwalifikowane działalności badawczo-rozwojowej, wskazując, że mają one
    bezpośredni związek z prowadzonymi pracami B+R oraz wynalazkiem objętym ochroną
    patentową.
    Pytania
    1. Czy za kwalifikowane koszty osobowe mogą zostać uznane wynagrodzenia wypłacane
      pracownikom na podstawie art. 22 ustawy prawo własności przemysłowej, za
      korzystanie z wynalazku?
    2. W przypadku uznania pytania pierwszego za prawidłowe, czy do podstawy kalkulacji
      kosztów kwalifikowanych z art. 18d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych
      mogą zostać zaliczone koszty osobowe, związane z działalnością prowadzoną przed
      2016 r. - to jest przed obowiązywaniem przepisów o uldze B+R, które stały się kosztem
      uzyskania przychodu w 2024 r.?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad. 1
    Zdaniem Wnioskodawcy, wynagrodzenia dla pracowników z tytułu patentu stanowią
    koszty kwalifikowane z art. 18d ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych (dalej: „uCIT”).
    Zgodnie z art. 18d ust. 1 uCIT, podatnik uzyskujący przychody inne niż przychody z zysków
    kapitałowych odlicza od podstawy opodatkowania, ustalonej zgodnie z art. 18, koszty
    uzyskania przychodów poniesione na działalność badawczo-rozwojową, zwane dalej
    „kosztami kwalifikowanymi”. Kwota odliczenia nie może w roku podatkowym przekraczać
    kwoty dochodu uzyskanego przez podatnika z przychodów innych niż przychody z zysków
    kapitałowych.
    Dodatkowo, zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 1 uCIT, za koszty kwalifikowane uznaje się
    poniesione w danym miesiącu należności z tytułów, o których mowa w art. 12 ust. 1
    ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 163 ze zm., dalej jako: „uPIT”) oraz sfinansowane przez płatnika składki z
    tytułu tych należności określone w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie
    ubezpieczeń społecznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 350), w takiej części, w jakiej czas
    przeznaczony na realizację działalności badawczo-rozwojowej pozostaje w ogólnym czasie
    pracy pracownika w danym miesiącu.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 uPIT, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy
    nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty
    pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu
    na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia
    zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
    ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich
    wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
    pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
    częściowo odpłatnych.
    Natomiast, użyty w art. 12 ust. 1 uPIT, zwrot „w szczególności” oznacza, że poszczególne
    kategorie przychodów zostały wymienione jedynie przykładowo. Zatem, ww. katalog jest

    katalogiem otwartym. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc
    wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem
    przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą
    stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.
    Ponadto, zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności
    przemysłowej (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1170, dalej: „ustawa Prawo własności
    przemysłowe”), prawo do uzyskania patentu na wynalazek albo prawa ochronnego na
    wzór użytkowy, jak również prawa z rejestracji wzoru przemysłowego przysługuje, z
    zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, twórcy. W myśl art. 11 ust. 3 ww. ustawy, razie dokonania
    wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego w wyniku wykonywania przez
    twórcę obowiązków ze stosunku pracy albo z realizacji innej umowy, prawo, o którym
    mowa w ust. 1, przysługuje pracodawcy lub zamawiającemu, chyba że strony ustaliły
    inaczej.
    Jak wynika z art. 22 ustawy Prawo własności przemysłowej:
    Ust 1. Jeżeli strony nie umówiły się inaczej, twórca wynalazku, wzoru użytkowego albo
    wzoru przemysłowego ma prawo do wynagrodzenia za korzystanie z tego wynalazku,
    wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego przez przedsiębiorcę, gdy prawo
    korzystania z niego bądź prawo do uzyskania patentu, prawa ochronnego lub prawa z
    rejestracji przysługuje przedsiębiorcy na podstawie art. 11 ust. 3 i 5 lub art. 21.
    Ust 2. Jeżeli strony nie uzgodniły wysokości wynagrodzenia, wynagrodzenie to ustala się w
    słusznej proporcji do korzyści przedsiębiorcy z wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru
    przemysłowego, z uwzględnieniem okoliczności, w jakich wynalazek, wzór użytkowy albo
    wzór przemysłowy został dokonany, a w szczególności zakresu udzielonej twórcy pomocy
    przy dokonaniu wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego oraz zakresu
    obowiązków pracowniczych twórcy w związku z dokonaniem wynalazku, wzoru
    użytkowego albo wzoru przemysłowego.
    Dodatkowo, zgodnie z art. 23 ww. ustawy, wynagrodzenie twórcy wynalazku, wzoru
    użytkowego albo wzoru przemysłowego, określone i wypłacone na podstawie przepisów
    art. 22 ust. 2 i 3, powinno być podwyższone, jeżeli korzyści osiągnięte przez przedsiębiorcę
    okażą się znacząco wyższe od korzyści przyjętych za podstawę do ustalenia wypłaconego
    wynagrodzenia.
    Wynalazek, do którego uzyskano patent, powstał w ramach wykonywania obowiązków ze
    stosunku pracy przez pracowników Wnioskodawcy zaangażowanych w prace badawczo-
    rozwojowe. Wynagrodzenie dla pracowników, jako twórców wynalazku, z tytułu patentu
    jest więc ściśle związane ze stosunkiem pracy łączącym Wnioskodawcę oraz pracowników
    i stanowi przysporzenie majątkowe dla pracowników. Tym samym stanowi dla
    pracowników przychód ze stosunku pracy z art. 12 ust 1 uPIT. Powyższe stanowisko
    Wnioskodawcy potwierdzają m.in.:
    - interpretacja indywidualna z 24 lutego 2010 r., sygn. IBPBII/1/415-876/09/BD, zgodnie z
      którą: „Zasądzone przez Sąd na rzecz wnioskodawcy wynagrodzenie za stosowanie
      pracowniczych projektów wynalazczych autorstwa wnioskodawcy związane było ściśle
      z wiążącym wnioskodawcę jako byłego pracownika z byłym pracodawcą stosunkiem
      pracy i opracowaniem projektów wynalazczych w związku z wykonywaną pracą na
      rzecz pracodawcy. W związku z powyższym wypłacone przez byłego pracodawcę
      wynagrodzenie z tytułu stosowania pracowniczych projektów wynalazczych, które były
      efektem pracy nawiązanej na podstawie stosunku pracy, zakwalifikować należy do
      źródła przychodów ze stosunku pracy.”

    - interpretacja indywidualna z 23 maja 2016 r., sygn. ILPB1/4511-1-176/16-4/PP, zgodnie z
      którą: „Analogicznie, powyższe rozważania mają zastosowanie do przepisów ustawy z
      dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1410, z
      późn. zm.), w której w treści art. 3 ust. 1 pkt 6 zdefiniowano projekty wynalazcze jako
      wynalazki, wzory użytkowe, wzory przemysłowe, topografie układów scalonych i
      projekty racjonalizatorskie (...) Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że
      wynagrodzenie wypłacane pracownikowi z tytułu przeniesienia praw autorskich do
      projektu racjonalizatorskiego powstałego w wyniku czynności objętych zakresem
      obowiązków pracowniczych stanowić będzie dla tego pracownika przychód ze
      stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
      fizycznych.”
    Wypłacane pracownikom na podstawie wyroku sądowego wynagrodzenie związane było z
    korzystaniem przez Wnioskodawcę z wynalazków pracowników objętych patentem.
    Wypłacone wynagrodzenie stanowi więc dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodów.
    Możliwość zaliczenia zapłaconego pracownikowi wynagrodzenia za patent do kosztów
    uzyskania przychodów potwierdzone zostało w innych interpretacjach indywidualnych, m.
    in. w Piśmie Dyrektora Krajowej informacji Skarbowej z 24 listopada 2023 r., sygn. 0111-
    KDIB1-1.4010.525.2023.2.RH: „Wypłacone wynagrodzenie za korzystanie z wynalazku
    objętego patentem, stanowi dla pracodawcy/byłego pracodawcy koszt podatkowy, jako
    wydatek związany z łączącym go z wynalazcą obecnie, bądź poprzednio stosunkiem pracy.
    (...) Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że skoro wskazane we wniosku
    wynagrodzenie za korzystanie przez Wnioskodawcę z objętego patentem wynalazku
    związane jest z łączącym uprzednio Wnioskodawcę z twórcą (Pracownikiem) stosunkiem
    pracy, wykonywanie obowiązków pracowniczych odbywa się na koszt pracodawcy, w
    ramach jego struktury organizacyjnej, z wykorzystaniem jego zaplecza technicznego i
    osobowego i stanowi dla tego Pracownika wynagrodzenie ze stosunku pracy to mając na
    względzie rodzaj prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej, w której
    rzeczony wzór na wynalazek objęty patentem jest wykorzystywany, Wnioskodawca
    uprawniony jest do uznania wydatku tytułem ww. wynagrodzenia za koszt podatkowy.
    Istnieje bowiem ścisły związek ww. wydatku z rodzajem działalności gospodarczej
    prowadzonym przez Wnioskodawcę.”
    W związku z powyższym, zdaniem Wnioskodawcy, koszty związane z wynagrodzeniem za
    patent dla pracowników biorących udział w pracach badawczo-rozwojowych, stanowią
    kwalifikowany koszt osobowy z art. 18d ust. 2 pkt 1 uCIT.
    Ad. 2
    Zdaniem Wnioskodawcy, koszty osobowe związane z działalnością badawczo-rozwojową
    prowadzoną przed 2016 r. mogą podlegać odliczeniu jako koszty kwalifikowane.
    Zgodnie z art. 18d ust. 1 uCIT, podatnik uzyskujący przychody inne niż przychody z zysków
    kapitałowych odlicza od podstawy opodatkowania, ustalonej zgodnie z art. 18, koszty
    uzyskania przychodów poniesione na działalność badawczo-rozwojową, zwane dalej
    „kosztami kwalifikowanymi”. Kwota odliczenia nie może w roku podatkowym przekraczać
    kwoty dochodu uzyskanego przez podatnika z przychodów innych niż przychody z zysków
    kapitałowych.
    Prace związane z patentem były pracami rozwojowymi opisanymi w art. 4a pkt 28 uCIT.
    Stosownie do treści art. 4a pkt 28 uCIT, ilekroć w ustawie jest mowa o pracach
    rozwojowych - oznacza to prace rozwojowe w rozumieniu art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 20
    lipce 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1571 z późn.
    zm.), zgodnie z którą, prace rozwojowe są działalnością obejmującą nabywanie, łączenie,
    kształtowanie i wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w
    zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz

    projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów
    lub usług, z wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe zmiany
    wprowadzane do nich, nawet, jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń.
    Zgodnie z brzmieniem art. 18d ust. 8 uCIT, odliczenia dokonuje się w zeznaniu za rok
    podatkowy, w którym poniesiono koszty kwalifikowane. W przypadku gdy podatnik
    poniósł za rok podatkowy stratę albo wielkość dochodu podatnika jest niższa od kwoty
    przysługujących mu odliczeń, odliczenia - odpowiednio w całej kwocie lub w pozostałej
    części - dokonuje się w zeznaniach za kolejno następujące po sobie sześć lat podatkowych
    następujących bezpośrednio po roku, w którym podatnik skorzysta lub miał prawo
    skorzystać z odliczenia. Dokonując odliczenia, o którym mowa w zdaniu drugim,
    uwzględnia się kwoty pomniejszeń, o których mowa w art. 18db ust. 1.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 uCIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu
    osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
    źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 uCIT.
    Szczegółowe zasady rozliczania na potrzeby CIT kosztów uzyskania przychodów będących
    kosztami prac rozwojowych określa art 15 ust. 4a uCIT, zgodnie z którym koszty prac
    rozwojowych mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów;
    1) w miesiącu, w którym zostały poniesione albo począwszy od tego miesiąca w równych
      częściach w okresie nie dłuższym niż 12 miesięcy, albo
    2) jednorazowo w roku podatkowym, w którym zostały zakończone, albo
    3) poprzez odpisy amortyzacyjne dokonywane zgodnie z art. 16m ust 1 pkt 3 od wartości
      niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 16b ust. 2 pkt 3.
    Użycie przez ustawodawcę w art. 15 ust. 4a ustawy o CIT, sformułowania „mogą” (przy
    wskazaniu sposobu rozliczenia kosztów prac rozwojowych), przy jednoczesnym braku
    dodatkowych wskazań, kiedy dany sposób ujęcia kosztów prac rozwojowych może być
    zastosowany, prowadzi do konkluzji, że podatnik posiada swobodę wyboru zastosowania
    poszczególnych sposobów podatkowego rozliczania kosztów prac rozwojowych.
    Jak wskazano wyżej, w myśl art. 18d ust. 8 uCIT, odliczenia dokonuje się w zeznaniu za rok
    podatkowy, w którym poniesiono dane koszty kwalifikowane. Oznacza to, że
    Wnioskodawca w danym roku podatkowym jest uprawniony do skorzystania z ulgi
    badawczo-rozwojowej w odniesieniu do tych kosztów kwalifikowanych, które zostały przez
    niego rozpoznane jako koszty uzyskania przychodów w tym roku podatkowym.
    Zgodnie z powyższym, Wnioskodawcy w ramach ulgi B+R przysługuje prawo do odliczenia
    kosztów działalności badawczo-rozwojowej za rok 2024 poniesionych w tym roku. Za
    poniesienie kosztu kwalifikowanego należy zaś uznać jego faktyczną oraz definitywną
    zapłatę lub też spełnienie świadczenia. Koszty kwalifikowane zostały poniesione w 2024 r.,
    kiedy pracownikom zostały wypłacone należne wynagrodzenia z tytułu patentu, w związku
    z zapadłym, prawomocnym wyrokiem Sądu.
    Powyższe stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie między innymi w
    interpretacji indywidualnej z 30 grudnia 2016 r., sygn. 3063-ILPB2.4510.164.2016.1.AD:
    „Tym samym, wydatki dotyczące Prac Rozwojowych, o których mowa we wniosku
    stanowią dla Wnioskodawcy koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, gdyż mają związek z prowadzoną
    działalnością gospodarczą Wnioskodawcy. Z uwagi na fakt, że są to koszty prac
    rozwojowych Spółka może ująć je w kosztach podatkowych na podstawie powołanego
    wcześniej art. 15 ust. 4a pkt 2 ww. ustawy, tj. jednorazowo w roku podatkowym, w którym
    Prace Rozwojowe zostały zakończone.
    Wybrana przez podatnika metoda zaliczenia (ujęcia) wydatków dotyczących Prac
    Rozwojowych do kosztów uzyskania przychodów decyduje o momencie, w którym

    podatnik uprawniony jest do skorzystania z ulgi na działalność badawczo-rozwojową w
    związku z ponoszonymi kosztami (spełniającymi warunki klasyfikacji jako koszty
    kwalifikowane w ramach powyższej ulgi), a niezależnie od momentu nabycia przedmiotu
    kosztów kwalifikowanych czy wydatkowania środków na koszty kwalifikowane. (...)
    Jeżeli więc podatnik ponosi koszty prac rozwojowych, które stanowią w danym roku
    podatkowym koszty uzyskania przychodów, to w rozliczeniu za ten rok podatkowy może
    skorzystać z ulgi na działalność badawczo-rozwojową.
    Podsumowując, Wnioskodawca jest uprawniony do odliczenia wydatków kwalifikowanych
    ponoszonych na realizowane przez niego Prace Rozwojowe, w przysługującej Spółce części
    (procencie), niezwróconych Wnioskodawcy w jakiejkolwiek formie, w ramach ulgi na
    działalność badawczo-rozwojową, o której mowa w art. 18d ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych, w momencie, w którym Spółka rozpoznaje (potrąca)
    przedmiotowe koszty kwalifikowane jako koszty uzyskania przychodów, tj. co do zasady, w
    momencie zakończenia danej Pracy Rozwojowej, bez względu na moment rozpoczęcia i
    czas trwania danej Pracy Rozwojowej.”
    Mając na uwadze powyższe przepisy i stan faktyczny sprawy, stwierdzić należy, że
    Wnioskodawca spełnia wszystkie warunki do odliczenia w zeznaniu podatkowym za rok
    2024 kosztów kwalifikowanych poniesionych w tym roku. Poniesione przez Wnioskodawcę
    koszty kwalifikowane stanowiły dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodów w 2024 r.,
    Wnioskodawca wyodrębnił koszty działalności badawczo-rozwojowej w ewidencji zgodnie
    z art. 9 ust 1b uCIT, kwota odliczonych kosztów kwalifikowanych nie przekroczyła limitów
    określonych w uCIT, a koszty kwalifikowane nie zostały zwrócone Wnioskodawcy w
    jakiejkolwiek formie lub nie zostały odliczone od podstawy opodatkowania podatkiem
    dochodowym.
    Koszty kwalifikowane poniesione zostały więc i podlegają odliczeniu w 2024 r., czyli w
    czasie obowiązywania przepisów o uldze badawczo-rozwojowej. Fakt, że koszty te są
    związane z działalnością badawczo-rozwojową prowadzoną w latach (...) nie ma znaczenia
    dla momentu poniesienia kosztów, a tym samym dla realizacji prawa do skorzystania z
    ulgi badawczo-rozwojowej.
    Powyższe stanowisko Wnioskodawcy zostało potwierdzone w interpretacji indywidualnej z
    6 października 2020 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.369.2020.1.IZ, w której Organ uznał za
    prawidłowe stanowisko Spółki, zgodnie z którym dopuszczalne jest również odliczanie na
    podstawie art. 18d ust. 1 uCIT, kosztów odpisów amortyzacyjnych od wartości
    niematerialnych i prawnych wytworzonych w ramach działalności Spółki przed 2016 r. lub
    których wartość początkowa składa się z kosztów poniesionych przed rokiem 2016:
    „Odnosząc cytowane powyżej przepisy do przedstawionego we wniosku stanu
    faktycznego, stwierdzić należy, że jeśli Spółka stosuje art. 15 ust. 4a pkt 3 u.p.d.o.p., a
    zatem koszty prac rozwojowych zalicza do kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy
    amortyzacyjne od wartości niematerialnych i prawnych, to w roku dokonywania tych
    odpisów będzie jej przysługiwało prawo do ich odliczenia stosownie do treści art. 18d ust.
    8 u.p.d.o.p. Oznacza to, że Wnioskodawca w danym roku podatkowym jest uprawniony do
    skorzystania z ulgi badawczo-rozwojowej w odniesieniu do tych kosztów kwalifikowanych,
    które zostały przez niego rozpoznane jako koszty uzyskania przychodów w tym roku
    podatkowym.
    Tym samym, odpisy amortyzacyjne zaliczane do kosztów uzyskania przychodów w latach
    2016-2019 od wytworzonych we własnym zakresie wartości niematerialnych i prawnych,
    mogą zostać uznane za koszty kwalifikowane prac rozwojowych (zdefiniowanych w art. 4a
    pkt 28 u.p.d.o.p.), proporcjonalnie w części, w jakiej koszty określone w art. 18d ust. 2 pkt
    1-4 u.p.d.o.p., poniesione przez Wnioskodawcę składają się na podlegającą amortyzacji
    wartość wartości niematerialnej i prawnej. (...)
    Jeżeli więc koszt odpisu amortyzacyjnego od WNiP, w postaci kosztów prac rozwojowych,
    o których mowa w art. 16b ust. 2 pkt 3 u.p.d.o.p., został potrącony przez Wnioskodawcę
    jako koszt uzyskania przychodów np. w roku podatkowym 2016, to intensywność
    odliczenia kosztu tego odpisu amortyzacyjnego przysługuje w takiej wysokości, jaką

    określał przepis art. 18d ust. 7 w brzmieniu obowiązującym w roku podatkowym 2016. Bez
    względu na to kiedy koszty składające się na wartość początkową tej WNiP zostały
    poniesione faktycznie. Analogicznie będzie dla każdego roku podatkowego.”
    Reasumując, w opisanym stanie faktycznym i w aktualnym stanie prawnym, zdaniem
    Wnioskodawcy, koszty kwalifikowane związane z pracami badawczo-rozwojowymi
    prowadzonymi przed 2016 r. mogą zostać ujęte do kalkulacji kosztów kwalifikowanych w
    2024 r. i tym samym odliczone od podstawy opodatkowania w tym roku.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z brzmieniem art. 11 ustawy z 30 czerwca 2000 r. prawo własności przemysłowej
    (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1170):
    1. Prawo do uzyskania patentu na wynalazek albo prawa ochronnego na wzór użytkowy,
      jak również prawa z rejestracji wzoru przemysłowego przysługuje, z zastrzeżeniem
      ust. 2, 3 i 5, twórcy.
    2. Współtwórcom wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego uprawnienie
      do uzyskania patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji przysługuje wspólnie.
    3. W razie dokonania wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego w wyniku
      wykonywania przez twórcę obowiązków ze stosunku pracy albo z realizacji innej
      umowy, prawo, o którym mowa w ust. 1, przysługuje pracodawcy lub zamawiającemu,
      chyba że strony ustaliły inaczej.
    4. W umowie pomiędzy przedsiębiorcami może być określony podmiot, któremu
      przysługiwać będą prawa, o których mowa w ust. 1, w razie dokonania wynalazku,
      wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego w związku z wykonywaniem tej umowy.
    5. W razie dokonania wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego przez
      twórcę przy pomocy przedsiębiorcy, przedsiębiorca ten może korzystać z tego
      wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego we własnym zakresie. W
      umowie o udzielenie pomocy strony mogą ustalić, że przedsiębiorcy przysługuje w
      całości lub części prawo, o którym mowa w ust. 1.
    W myśl art. 22 ustawy prawo własności przemysłowej:
    1. Jeżeli strony nie umówiły się inaczej, twórca wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru
      przemysłowego ma prawo do wynagrodzenia za korzystanie z tego wynalazku, wzoru
      użytkowego albo wzoru przemysłowego przez przedsiębiorcę, gdy prawo korzystania
      z niego bądź prawo do uzyskania patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji
      przysługuje przedsiębiorcy na podstawie art. 11 ust. 3 i 5 lub art. 21.
    2. Jeżeli strony nie uzgodniły wysokości wynagrodzenia, wynagrodzenie to ustala się w
      słusznej proporcji do korzyści przedsiębiorcy z wynalazku, wzoru użytkowego albo
      wzoru przemysłowego, z uwzględnieniem okoliczności, w jakich wynalazek, wzór
      użytkowy albo wzór przemysłowy został dokonany, a w szczególności zakresu
      udzielonej twórcy pomocy przy dokonaniu wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru
      przemysłowego oraz zakresu obowiązków pracowniczych twórcy w związku z
      dokonaniem wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego.
    3. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, wynagrodzenie wypłaca się w całości lub w częściach.

    4. Całość wynagrodzenia wypłaca się najpóźniej w terminie dwóch miesięcy od dnia
      uzyskania pierwszych korzyści z wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru
      przemysłowego. W przypadku wypłaty wynagrodzenia w częściach jego pierwszą część
      wypłaca się w terminie, o którym mowa w zdaniu poprzednim, a pozostałe części -
      najpóźniej w terminie dwóch miesięcy po upływie każdego roku, jednak w terminie nie
      dłuższym niż 5 lat, licząc od dnia uzyskania pierwszych korzyści.
    Niezależnie zatem od tego, czy przedsiębiorca korzysta z wynalazku w związku z zawartą z
    pracownikiem umową, określającą wysokość przysługującego twórcy wynagrodzenia, czy
    też z wynalazku korzysta bezumownie, pracownikowi temu, jako twórcy wynalazku
    przysługuje wynagrodzenie, bądź umowne, bądź ustalane w słusznej proporcji do korzyści
    przedsiębiorcy. Powyższe zasady mają zastosowanie również do byłego pracownika, jeżeli
    przedsiębiorca korzysta z wynalazku tego pracownika, na który uzyskał patent w trakcie
    trwania stosunku pracy. Gdy twórca dokonał wynalazku wykonując obowiązki
    pracownicze, prawo do tego patentu przysługuje pracodawcy.
    Przepisy wprowadzające ulgę z tytułu działalności badawczo-rozwojowej zostały dodane
    do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych ustawą z dnia 25 września 2015 r. o
    zmianie niektórych ustaw w związku ze wspieraniem innowacyjności (Dz. U. z 2015 r. poz.
    1767), które weszły w życie 1 stycznia 2016 r.
    Zgodnie z brzmieniem art. 18d ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym
    od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 278 ze zm., dalej: „updop”):
      podatnik uzyskujący przychody inne niż przychody z zysków kapitałowych odlicza od
      podstawy opodatkowania, ustalonej zgodnie z art. 18, koszty uzyskania przychodów
      poniesione na działalność badawczo-rozwojową, zwane dalej „kosztami
      kwalifikowanymi”. Kwota odliczenia nie może w roku podatkowym przekraczać
      kwoty dochodu uzyskanego przez podatnika z przychodów innych niż przychody z
      zysków kapitałowych.
    Rodzaje kosztów kwalifikowanych podlegających odliczeniu w ramach ulgi na działalność
    badawczo-rozwojową zostały wymienione w art. 18d ust. 2-3 updop.
    Zgodnie z art. 18d ust. 2 pkt 1 updop, za koszty kwalifikowane uznaje się:
      poniesione w danym miesiącu należności z tytułów, o których mowa w art. 12 ust. 1
      ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, oraz
      sfinansowane przez płatnika składki z tytułu tych należności określone w ustawie z
      dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, w takiej części, w
      jakiej czas przeznaczony na realizację działalności badawczo-rozwojowej pozostaje w
      ogólnym czasie pracy pracownika w danym miesiącu.
    Stosownie do art. 18d ust. 8 updop:
      odliczenia dokonuje się w zeznaniu za rok podatkowy, w którym poniesiono koszty
      kwalifikowane. (...)
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 uCIT:
      kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z zasadą przyjętą w orzecznictwie, jak i w
    doktrynie prawa podatkowego, ulgi podatkowe, w tym ulga badawczo-rozwojowa, są
    wyjątkiem od zasady równości i powszechności opodatkowania, tak więc przepisy
    regulujące prawo do ulgi winny być interpretowane ściśle.
    Mając na uwadze powołane powyżej przepisy należy stwierdzić, że aby podatnikowi
    podatku dochodowego od osób prawnych przysługiwało prawo odliczenia w zeznaniu
    podatkowym kosztów kwalifikowanych poniesionych w danym roku podatkowym powinny
    być łącznie spełnione następujące warunki:

    - podatnik poniósł koszty na działalność badawczo-rozwojową, koszty na działalność
      badawczo-rozwojową stanowiły dla podatnika koszty uzyskania przychodów w
      rozumieniu updop,
    - koszty na działalność badawczo-rozwojową mieszczą się w zamkniętym katalogu
      kosztów kwalifikowanych określonym przepisami art. 18d ust. 2-3 updop,
    - ww. koszty uzyskania przychodów stanowiły koszty kwalifikowane w rozumieniu updop,
      przy czym, jeżeli koszty kwalifikowane zostały poniesione w ramach badań
      podstawowych, badania te były prowadzone na podstawie umowy lub porozumienia z
      jednostką naukową w rozumieniu odrębnych przepisów,
    - jeżeli w roku podatkowym prowadził działalność na terenie specjalnej strefy
      ekonomicznej na podstawie zezwolenia/decyzji o wsparciu, prawo do odliczenia
      przysługuje jedynie w odniesieniu do kosztów kwalifikowanych, które nie są przez
      podatnika uwzględniane w kalkulacji dochodu zwolnionego z podatku na podstawie
      zezwolenia/decyzji o wsparciu,
    - w ewidencji, o której mowa w art. 9 ust. 1b updop, podatnik wyodrębnił koszty
      działalności badawczo-rozwojowej,
    - podatnik wykazał w zeznaniu podatkowym koszty kwalifikowane podlegające odliczeniu,
    - kwota odliczonych kosztów kwalifikowanych nie przekroczyła limitów określonych w
      updop,
    - koszty kwalifikowane nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie lub nie
      zostały odliczone od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym.
    Przepisy podatkowe dają możliwość uznania za koszty kwalifikowane należności z tytułu
    wynagrodzeń pracownika, który realizuje wskazany cel, tj. wykonuje prace badawczo-
    rozwojowe. Istotne jest aby pracownik faktycznie wykonywał zadania będące realizacją
    prac badawczo-rozwojowych, wówczas wynagrodzenie takiego pracownika oraz koszty
    świadczeń poniesionych na jego rzecz będą mogły stanowić dla Wnioskodawcy koszt k
    walifikowany w całości.
    Jak zawarliście Państwo we wniosku, w latach (...) realizowaliście projekt badawczo-
    rozwojowy polegający na opracowaniu nowatorskiego sposobu (...). Prace prowadzili
    zatrudnieni w spółce inżynierowie i specjaliści, których działania doprowadziły do
    stworzenia innowacyjnego wynalazku. Twórcami wynalazku byli pracownicy
    Wnioskodawcy. Wynalazek został objęty ochroną patentową na podstawie patentu nr (...)
    wydanego w (...) r. przez Urząd Patentowy RP. W związku z wykorzystaniem wynalazku w
    działalności gospodarczej Wnioskodawcy, byłym pracownikom przysługiwało
    wynagrodzenie z tytułu korzystania z rozwiązania, które zostało wypłacone w 2024 r.
    Przedmiotem Państwa wątpliwości jest ustalenie, czy za kwalifikowane koszty osobowe
    mogą zostać uznane wynagrodzenia wypłacane pracownikom na podstawie art. 22 ustawy
    prawo własności przemysłowej za korzystanie z wynalazku.
    Zgodnie z literalnym brzmieniem art. 18d ust. 1 updop, podatnik uzyskujący przychody
    inne niż przychody z zysków kapitałowych odlicza od podstawy opodatkowania, ustalonej
    zgodnie z art. 18, koszty uzyskania przychodów poniesione na działalność badawczo-
    rozwojową, zwane dalej „kosztami kwalifikowanymi”. Kwota odliczenia nie może w roku
    podatkowym przekraczać kwoty dochodu uzyskanego przez podatnika z przychodów
    innych niż przychody z zysków kapitałowych.
    Zatem, zaliczenie kosztów do kosztów kwalifikowanych jest możliwe wtedy, gdy koszty te
    są poniesione na działalność badawczo-rozwojową, czyli na działalność twórczą
    obejmującą badania naukowe lub prace rozwojowe, podejmowaną w sposób
    systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do
    tworzenia nowych zastosowań.
    Mając na uwadze opis sprawy oraz powołane powyżej przepisy, skoro projekt badawczo-
    rozwojowy który doprowadził do stworzenia innowacyjnego wynalazku pod nazwą „(...)”

    realizowaliście Państwo w latach (...), to Państwa działalność w tym zakresie, nie stanowiła
    działalności badawczo-rozwojowej objętej ulgą o której mowa w art. 18d ust. 1 updop,
    gdyż prace realizowane były w okresie kiedy ulga ta jeszcze nie obowiązywała.
    Ponadto, wydatki opisane we wniosku poniesione na wynagrodzenia byłych pracowników
    z tytułu korzystania z rozwiązania, w związku z wykorzystaniem przez Państwa wynalazku
    w Państwa działalności gospodarczej, nie mogą stanowić kosztów kwalifikowanych
    bowiem, związane są z wykorzystaniem komercyjnym wynalazku przez Państwa, nie
    stanowią więc wynagrodzenia za realizację przez tych pracowników działalności badawczo-
    rozwojowej.
    Ulga badawczo-rozwojowa ma za zadanie wspieranie prac koncepcyjnych nad nowym
    wynalazkiem/produktem, a zatem koszty poniesione na wykorzystanie komercyjne
    wynalazku przez Państwa, nie są objęte ulgą badawczo-rozwojową.
    Tym samym, koszty poniesione na wynagrodzenia byłych pracowników z tytułu
    korzystania z rozwiązania, nad którym prace trwały w latach (...), a więc w czasie kiedy ulga
    na działalność badawczo-rozwojową jeszcze nie obowiązywała, w związku z
    wykorzystaniem wynalazku w działalności gospodarczej, nie stanowią kosztów
    poniesionych na działalność badawczo-rozwojową.
    Reasumując, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy za kwalifikowane koszty
    osobowe mogą zostać uznane wynagrodzenia wypłacane pracownikom na podstawie art.
    22 ustawy prawo własności przemysłowej za korzystanie z wynalazku, uznałem za
    nieprawidłowe.
    W konsekwencji powyższego, ponieważ pytanie nr 2 zostało zadane warunkowo, tj. na
    okoliczność gdy Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 zostałoby ocenione jako
    prawidłowe, ocena w zakresie tego pytania jest bezzasadna.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Końcowo odnosząc się do powołanych interpretacji indywidualnych należy wskazać, że
    dotyczą one konkretnej i indywidualnej sprawy podatnika w określonym stanie
    faktycznym (zdarzeniu przyszłym) i w tej danej sprawie rozstrzygnięcia w nich zawarte są
    wiążące.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez
    Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosujecie
    się Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;

        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.