Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPP2/443-355/09/AD
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2009-07-29
Teza: Przy sprzedaży nieruchomosci, podatnik korzysta z przysługującego jemu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, a zatem czynność ta nie oznacza wykonywania działalności gospodarczej, w rozumieiu art. 15 ust. 2 ustawy i nie podlega opodatkowaniu.
Słowa kluczowe: budownictwo-budownictwo mieszkaniowe; lokal-lokal mieszkalny; sprzedaż
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112 poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 28 kwietnia 2009 r. (data wpływu 30 kwietnia 2009 r.), uzupełnionym pismem z dnia 10 lipca 2009 r. (data wpływu 15 lipca 2009 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy lokali mieszkalnych - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 30 kwietnia 2009 r. został złożony wniosek, uzupełniony pismem z dnia 10 lipca 2009 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy lokali mieszkalnych.

W przedmiotowym wniosku, oraz piśmie stanowiącym jego uzupełnienie, przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

W okresie od czerwca 2007 r. do lipca 2008 r. wybudował Pan, wspólnie z trzema innymi osobami nie spokrewnionymi, dwa domy dwurodzinne. W celu ustalenia właściwej własności Pana części nieruchomości, w 2009 r. dokonane zostanie wydzielenie lokali mieszkalnych i zniesienie współwłasności. Z podziału architektonicznego wynika, że przypadnie Panu prawdopodobnie siedem samodzielnych mieszkań o zróżnicowanej wielkości (od 28 m2 do 44 m2). Z powodów finansowych oraz ogólnokrajowego kryzysu zamierza Pan, po postanowieniu sądowym w sprawie zniesienia współwłasności lokali mieszkalnych, dokonać sprzedaży kilku mieszkań, a w pozostałych zamieszkać wraz z rodziną (czasowo lub na stałe). Budowa tych domów nie dotyczyła żadnej działalności gospodarczej - była przeznaczona tylko i wyłącznie w celach mieszkalnych.

W uzupełnieniu wniosku wskazano, że w chwili obecnej z powodów finansowych (brak w kryzysie pieniędzy, budowa na tych terenach to duży wydatek, a kredyty to spore obciążenie domowego budżetu) zamierza Pan sprzedać tylko jeden lokal mieszkalny, jednakże rozważana jest możliwość sprzedaży dwóch lokali mieszkalnych, co będzie związane z zawarciem dwóch transakcji. Ze względu na brak możliwości podzielenia budynków w równych częściach, jak jest w przypadku domów bliźniaczych, zmuszony był Pan wydzielić konkretne lokale i w wyniku dokonania tej czynności przypadło Panu na własność siedem lokali (powodem takiego podziału jest architektura „taki po prostu typ budynku”, którego dokonał architekt sądowy). Ilość pokoi nie zwiększyła się, powstały tylko lokale o samodzielnych wejściach i do nich dołączono części wspólne: piwnice, korytarze, przedsionki oraz klatki schodowe, w taki sposób, aby wielkość ogólna lokali przypadających na jednego właściciela była zbliżona.

Poinformował Pan, że w 1994 r. nabył mieszkanie, które zbył w 2002 r., po czym nabył dom, w którym obecnie mieszka. W 2006 r. nabył kolejne mieszkanie, które sprzedał w 2008 r. z powodu wysokiego kosztu utrzymania. Uwzględniając tańszą lokalizację w innej miejscowości wybudował tam dom wraz z innymi osobami. Od grudnia 2007 r. jest Pan współwłaścicielem (w 50%) gruntu rolnego o areale 1,1 ha, który w przyszłości w części planuje sprzedać, a na pozostałym zamierza wybudować dom dla córki. W planach jest też sprzedaż domu, w którym Pan zamieszkuje i przeprowadzka na stałe do lokalu wybudowanego w górach, jednakże uzależnione jest to od zdrowia Pana rodziców zamieszkujących wspólnie. Wskazał Pan, że sprzedaż jednej lub kilku z Pana nieruchomości nie powinna być opodatkowana podatkiem od towarów i usług.

W związku z powyższym zadano pytanie sprowadzające się do kwestii opodatkowania podatkiem od towarów i usług czynności sprzedaży kilku lokali mieszkalnych ?

Zdaniem Wnioskodawcy, transakcja powyższa nie powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Opodatkowaniu powinien podlegać tylko dochód ze sprzedaży takich lokali mieszkalnych wg obecnej stawki wynoszącej 19% od dochodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości. Z publikacji prasowych wynika, że opodatkowanie takich transakcji było różnie interpretowane, ale najczęściej podawana jest wykładania jaką Pan wskazał. Potwierdzeniem tego mogą być wyroki między innymi Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2007 r. sygn. akt I FP3/07 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 września 2006 r. sygn. akt ISA/Wr 1254/05.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Definicję towaru ustawodawca zawarł w art. 2 pkt 6 powołanej ustawy, który stanowi, iż przez towary należy rozumieć rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Przepis art. 7 ust. 1 ustawy definiują pojęcie dostawy towarów za wynagrodzeniem. Zgodnie z tym przepisem, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Podstawowe znaczenie dla kształtu i funkcjonowania wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (podatku od towarów i usług) mają fundamentalne cechy tego podatku, tj.:

1.  powszechność opodatkowania,
2.  faktyczne opodatkowanie konsumpcji,
3.  stosowanie podatku od wartości dodanej na wszystkich etapach obrotu towarami i usługami.

Realizację powyższych fundamentalnych cech tego podatku, gwarantują nie tylko przepisy określające zakres przedmiotowy podatku, tj. cyt. wyżej art. 5 i 7 ustawy, lecz również przepisy regulujące zakres podmiotowy podatku od towarów i usług, czyli przepisy art. 15 ustawy.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy).

Określony w cytowanej ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, iż do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnika” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Podatnikiem staje się również ten, kto wykonał czynność podlegającą opodatkowaniu, jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy.

Ponieważ ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje pojęcia „zamiar”, jak również nie precyzuje pojęcia „sposób częstotliwy”, w każdym przypadku należy badać, czy intencją określonej czynności, z którą łączą się skutki podatkowo-prawne było dokonywanie tej czynności wielokrotnie (więcej niż jednokrotnie). Z ogólnie przyjętej definicji „zamiaru” wynika, że jest to projekt, plan czy intencja zrealizowania czegoś. Zatem istotą zamiaru są intencje jakie przyświecają dokonywanym czynnością jak i cel, który dana osoba ma osiągnąć dokonując dane czynności. W efekcie, aby stać się podatnikiem podatku od towarów i usług wystarczy wykonać czynności, o których mowa w art. 15 ust. 2 ustawy w sposób jednorazowy, jednak w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy. Nie jest przy tym istotna sama częstotliwość wykonania tych czynności, ale istnienie okoliczności wskazujących na zamiar ich wykonania w sposób częstotliwy. O kwestii częstotliwości nie decyduje czasookres wykonywania czynności (rok, dwa czy więcej lat), ani ilość dokonanych transakcji. Decydującym kryterium jest powtarzalność czynności. Dlatego też, w każdym przypadku należy indywidualnie rozstrzygnąć, czy intencją określonej czynności, z którą łączą się skutki podatkowo-prawne, było dokonywanie jej wielokrotnie i w okolicznościach noszących znamiona działalności gospodarczej.

Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

W kontekście powyższego nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Z przedstawionego zdarzenia przyszłego wynika, że w okresie od czerwca 2007 r. do lipca 2008 r. wybudował Pan, wspólnie z trzema innymi osobami, dwa domy dwurodzinne. Po zniesieniu współwłasności przypadnie Panu prawdopodobnie siedem samodzielnych mieszkań. Z powodów finansowych zamierza Pan – po wydaniu postanowienia sądowego w sprawie zniesienia współwłasności lokali mieszkalnych - dokonać sprzedaży kilku mieszkań, a w pozostałych zamieszkać wraz z rodziną. Z uzupełnienia wniosku wynika, że obecnie planuje Pan sprzedaż jednego lokalu mieszkalnego, jednakże rozważa możliwość sprzedaży dwóch lokali mieszkalnych przez zawarcie dwóch transakcji.

W 1994 r. nabył Pan mieszkanie, które zbył w 2002 r., po czym nabył dom, w którym mieszka do chwili obecnej. Ponadto w 2006 r. nabył Pan mieszkanie, które sprzedał w 2008 r. ze względu na wysokie koszty utrzymania. Od grudnia 2007 r. jest Pan współwłaścicielem (w 50%) gruntu rolnego o areale 1,1 ha, na którym, po sprzedaży jego części, planuje wybudować dom dla córki. W planach jest też sprzedaż domu, w którym obecnie Pan zamieszkuje i przeprowadzka na stałe do lokalu wybudowanego w górach.

Wnioskodawca nie jest czynnym, ani zarejestrowanym podatnikiem VAT. Nowo wybudowane domy nie wykorzystywano w działalności gospodarczej (służyły wyłącznie celom mieszkalnym). Wnioskodawca dokonał w 2002 r. sprzedaży lokalu, w którym mieszkał od 1994 r., po to jednak, by zamieszkać w domu użytkowanym do chwili obecnej. Wnioskodawca posiada jeszcze grunt rolny, który w części zostanie sprzedany, a na pozostałej zamierza wybudować dom dla córki. Środki finansowe uzyskane ze sprzedaży jednego lub dwóch lokali Wnioskodawca przeznaczy na zaspokojenie kosztów utrzymania siebie i rodziny. W ocenie tut. organu czynności te nie wskazują na ich zorganizowany charakter i nie wykraczają poza przyjęte w społeczeństwie granice swobodnego dysponowania majątkiem.

W oparciu o przedstawione zdarzenie przyszłe stwierdzić należy, że jeżeli dokonuje Pan sprzedaży części swojego majątku prywatnego, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie, w okolicznościach wskazujących, iż działanie to nie jest czynione z zamiarem jego powtarzania (kontynuowania) i nie zmierza do nadania mu stałego charakteru, transakcja taka nie może być uznana za działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

Sprzedając nieruchomości korzysta Pan z przysługującego Jemu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, a zatem czynność ta nie oznacza wykonywania działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a co za tym idzie nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Jednocześnie informuje się, iż niniejsza interpretacja nie rozstrzyga kwestii opodatkowania przedmiotowej czynności podatkiem dochodowym od osób fizycznych, gdyż nie postawiono w tym zakresie pytania.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu jej datowania.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, ul. Jana Kazimierza 5, 85-035 Bydgoszcz, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń