Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.465.2025.1.SKJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-23
Teza: Opłata za zajęcie pasa drogowego drogi wewnętrznej
pobierana przez Wnioskodawcę w opisanych we wniosku
sytuacjach nie podlega przepisom ustawy o podatku od
towarów i usług.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
gmina
opłata
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwa,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy braku opodatkowania podatkiem VAT czynności odpłatnego udostępniania przez
    Gminę pasa drogowego drogi wewnętrznej na podstawie umowy.
    Opis stanu faktycznego

    Gmina (...) jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Gmina posiada
    osobowość prawną. Gmina wykonuje zadania administracyjne, ale również zadania
    wynikające z przepisów prawa cywilnego. Zadania wykonywane przez gminę mogą być
    odpłatne lub nieodpłatne.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym gmina
    realizuje zadania w zakresie dróg gminnych. Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu
    własnym i na własną odpowiedzialność (art. 2 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym).
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 tej ustawy zadaniem własny gminy jest zaspokajanie potrzeb
    wspólnoty. Art. 9 ust. 3 wskazuje, że formy prowadzenia gospodarki gminnej określa
    odrębna ustawa.
    Gospodarowanie mieniem komunalnym gminy jest zadaniem realizowanym przez
    Burmistrza Gminy.
    Zgodnie z art. 19 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, zarządcą dróg gminnych jest
    Burmistrz. Zgodnie z art. 39 ustawy o drogach publicznych, zabrania się dokonywania w
    pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i
    jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu
    drogowego. Jednak, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, lokalizowanie w pasie
    drogowym urządzeń obcych oraz reklam może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem
    właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie nie
    jest wymagane w przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 7 lub w przypadku
    zawarcia umowy, o której mowa w ust. 7a lub w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c.
    Zgodnie z art. 40 ustawy, zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową,
    przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy
    drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej.
    Zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust.
    2, 2a lub 2c.
    Zezwolenie to dotyczy prowadzenia robót w pasie drogowym, umieszczania w pasie
    drogowym liniowych urządzeń obcych, umieszczania w pasie drogowym urządzeń obcych
    innych niż wymienione w pkt 2 oraz reklam, zajęcia pasa drogowego na prawach
    wyłączności w celach innych niż wymienione wcześniej. Za zajęcie pasa drogowego
    pobiera się opłatę, którą ustala zarządca drogi w drodze decyzji administracyjnej przy
    udzieleniu zezwolenie za zajęcie pasa drogowego. Natomiast za zajęcie pasa drogowego
    bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, z przekroczeniem terminów
    wskazanych w decyzji administracyjnej lub umowie czy powierzchni większej niż wskazano
    w decyzji lub umowie, zarządca drogi wymierza karę pieniężną w wysokości 10-krotności
    ustalonej - opłaty. Kara jest wymierzana w drodze decyzji administracyjnej. Przepisy te
    wskazują, że działalność gminy polegająca na zarządzaniu drogami gminnymi ma
    charakter publicznoprawny, a nie cywilnoprawny.
    Art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r o finansach publicznych wskazuje, co
    stanowi dochody publiczne.
    Są to daniny publiczne (m.in. podatki, składki, opłaty, a także inne świadczenia pieniężne,
    których obowiązek ponoszenia na rzecz jst wynika z odrębnych ustaw).
    Burmistrz (...) wydał Zarządzenie nr (...) z (...) r. w sprawie określenia zasad zajmowania
    oraz określenia stawek za zajęcie pasa drogowego drogi wewnętrznej oraz terenów
    wykorzystywanych pod ciągi komunikacyjne będące w zarządzie Gminy (...). Zarządzenie
    obejmuje zajęcie pasa drogowego drogi wewnętrznej lub terenu wykorzystywanego pod
    ciągi komunikacyjne w celu:
    1) prowadzenia w pasie drogowym drogi wewnętrznej robót w celach niezwiązanych z
      budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg;

    2) umieszczania w pasie drogowym drogi wewnętrznej urządzeń infrastruktury
      technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu
      drogowego;
    3) umieszczania w pasie drogowym drogi wewnętrznej obiektów budowlanych
      niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego
      oraz reklam;
    4) zajęcie pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienionych w
      pkt 1-3.
    Zajęcia te odbywają się za odpłatnością. Odpłatność jest ustalona stawką za rok, a jeżeli
    okres zajęcia pasa jest krótszy niż rok, przelicza się stawkę za każdy dzień.

## Pytanie

Czy zajęcie pasa drogowego drogi wewnętrznej gminnej na podstawie umowy
    cywilnoprawnej podlega opodatkowaniu VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Opłata za zajęcie pasa drogowego gminnego - drogi wewnętrznej nie jest ponoszona w
    ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez Gminę. Opłata ta stanowi daninę o
    charakterze publicznym. W związku z powyższym nie podlega opodatkowaniu podatkiem
    VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zasady opodatkowania podatkiem od towarów i usług określa ustawa z dnia 11 marca
    2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwana dalej „ustawą”.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (...) podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W świetle art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów” i
    odzwierciedla zasadę powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    transakcji, które są wykonywane przez podatników w ramach ich działalności
    gospodarczej.

    Aby dana czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć
    bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a
    świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia. W
    przypadku istnienia świadczenia wzajemnego otrzymanego przez świadczącego usługę,
    należy uznać czynności wykonywane w ramach zawartej umowy za odpłatne świadczenie
    usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy, podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Jednocześnie, aby czynność była opodatkowana podatkiem od towarów i usług, musi być
    wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku
    VAT.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Organy władzy publicznej mają na gruncie podatku od towarów i usług szczególny status.
    Są uznawane za podatników podatku od towarów i usług, gdy wykonują czynności: inne
    niż te, które mieszczą się w ramach ich zadań, oraz mieszczące się w ramach ich zadań,
    ale wykonywane na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Jeśli zaś organ władzy publicznej podejmuje realizację zadań jako podmiot prawa
    publicznego, wówczas nie jest podatnikiem VAT, nawet jeśli pobiera należności, opłaty lub
    składki.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności - czy są to czynności
    publicznoprawne czy cywilnoprawne.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Burmistrz (...) wydał zarządzenie w sprawie określania zasad zajmowania oraz określenia
    stawek za zajęcie pasa drogowego drogi wewnętrznej oraz terenów wykorzystywanych
    pod ciągi komunikacyjne będące w zarządzie Gminy. Zarządzenie obejmuje zajęcie pasa
    drogowego drogi wewnętrznej lub terenu wykorzystywanego pod ciągi komunikacyjne w
    celu:
    1) prowadzenia w pasie drogowym drogi wewnętrznej robót w celach niezwiązanych z
      budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg;
    2) umieszczania w pasie drogowym drogi wewnętrznej urządzeń infrastruktury
      technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu
      drogowego;
    3) umieszczania w pasie drogowym drogi wewnętrznej obiektów budowlanych
      niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego
      oraz reklam;

    4) zajęcie pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienionych w
      pkt 1-3.
    Zajęcia pasa drogowego drogi wewnętrznej odbywają się za odpłatnością. Odpłatność jest
    ustalona stawką za rok, a jeżeli okres zajęcia pasa jest krótszy niż rok, przelicza się stawką
    za każdy dzień.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy zajęcie pasa drogowego drogi wewnętrznej
    gminnej na podstawie umowy cywilnoprawnej podlega opodatkowaniu VAT.
    Istota problemu sprowadza się zatem do ustalenia, czy wykonując czynności z obszaru
    publicznoprawnego, spełniają Państwo obie wskazane w art. 15 ust. 6 ustawy przesłanki,
    tj. czy są Państwo organem władzy publicznej oraz czy pobieranie określonych opłat jest
    czynnością ze sfery publicznoprawnej.
    Należy zaznaczyć, że takie pojęcia jak „organ władzy publicznej”, czy „urzędy obsługujące
    te organy” nie zostały zdefiniowane w ustawie o podatku od towarów i usług. Choć w wielu
    aktach normatywnych ustawodawca posługuje się pojęciem „władza publiczna”, czy
    „organy władzy publicznej”, to jednocześnie nigdzie nie definiuje tych pojęć.
    Dokonując wykładni art. 15 ust. 6 ustawy należy więc zauważyć, że celem tej regulacji jest
    wyłączenie wszelkich organów władzy publicznej oraz innych organów podlegających
    prawu publicznemu z kategorii podatników VAT w odniesieniu do czynności
    wykonywanych przez te podmioty w charakterze władz publicznych. Podatnikiem podatku
    od towarów i usług jest więc również organ władzy publicznej oraz urząd obsługujący ten
    organ, jeżeli w stosunku do określonej czynności lub transakcji zachowuje się jak podmiot
    gospodarczy. Z tego właśnie względu, ustawodawca uznał w art. 15 ust. 6 ustawy, że
    organy (urzędy) nie są podatnikami w zakresie realizowanych zadań nałożonych
    odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem
    czynności wykonywanych na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Rolę gminy szczegółowo określa ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.
    j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm.).
    Z art. 2 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wynika, że:
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu
      lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności zadania własne obejmują sprawy m.in. gminnych dróg, ulic, mostów,
      placów oraz organizacji ruchu drogowego.
    Według art. 9 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym:
    1. W celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także
      zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi.
    2. Gmina oraz inna gminna osoba prawna może prowadzić działalność gospodarczą
      wykraczającą poza zadania o charakterze użyteczności publicznej wyłącznie w
      przypadkach określonych w odrębnej ustawie.
    3. Formy prowadzenia gospodarki gminnej, w tym wykonywania przez gminę zadań o
      charakterze użyteczności publicznej, określa odrębna ustawa.
    Na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zadań wójta należy w szczególności gospodarowanie mieniem komunalnym.

    Natomiast stosownie do art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach
    publicznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 320 ze zm.):
      Organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego
      właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu,
      utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi.
    Z art. 19 ust. 2 ustawy o drogach publicznych wynika, że:
      Zarządcami dróg, z zastrzeżeniem ust. 3, 5, 5a i 8, są dla dróg:
      1) krajowych - Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad;
      2) wojewódzkich - zarząd województwa;
      3) powiatowych - zarząd powiatu;
      4) gminnych - wójt (burmistrz, prezydent miasta).
    Na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Zarządca drogi, o którym mowa w art. 19 ust. 2 pkt 2-4 i ust. 5, może wykonywać
      swoje obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi,
      utworzonej odpowiednio przez sejmik województwa, radę powiatu lub radę gminy.
      Jeżeli jednostka taka nie została utworzona, zadania zarządu drogi wykonuje
      zarządca.
    Stosownie do art. 4 ustawy o drogach publicznych:
      Użyte w ustawie określenia oznaczają:
      1) pas drogowy - wydzielony liniami rozgraniczającymi grunt wraz z przestrzenią nad i
        pod jego powierzchnią, w którym jest lub będzie usytuowana droga;
      2) droga - budowlę składającą się z części i urządzeń drogi, budowli ziemnych, lub
        drogowych obiektów inżynierskich, określonych w przepisach wydanych na
        podstawie art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, stanowiącą
        całość techniczno-użytkową, usytuowaną w pasie drogowym i przeznaczoną do
        ruchu lub postoju pojazdów, ruchu pieszych, ruchu osób poruszających się przy
        użyciu urządzenia wspomagającego ruch, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt.
    W oparciu o art. 39 ust. 1 i ust. 3 ustawy o drogach publicznych:
    1. Zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować
      niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz
      zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego (...).
                                        13. W szczególnie uzasadnionych przypadkach, z wyjątkiem ust. 3, lokalizowanie w pasie
      drogowym urządzeń obcych oraz reklam może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem
      właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej -
      zezwolenie nie jest wymagane w przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 7,
      lub w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w ust. 7a lub w art. 22 ust. 2, 2a lub
      2c (...).
    Zgodnie z art. 40 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 11 i ust. 12 ustawy o drogach publicznych:
    1. Zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem,
      utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w
      drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku
      zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c.
    2. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy:
    1) prowadzenia robót w pasie drogowym;
    2) umieszczania w pasie drogowym liniowych urządzeń obcych;

    3) umieszczania w pasie drogowym urządzeń obcych innych niż wymienione w pkt 2
      oraz reklam;
    4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w
      pkt 1-3.
    3. Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę.
      11. Opłatę, o której mowa w ust. 3, ustala, w drodze decyzji administracyjnej,
      właściwy zarządca drogi przy udzielaniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego (...).
      12. Za zajęcie pasa drogowego:
    1) bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust.
                                      1  42, 2a lub 2c, lub bez decyzji, o której mowa w art. 39 ust. 3 lub 3,
    2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi lub w
      umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, lub w decyzji, o której mowa w art.
            1  439 ust. 3 lub 3,
    3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o
                                                    1której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, lub w decyzji, o której mowa w art. 39 ust. 3
          4lub 3
      - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w
      wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6.
    Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Drogi, drogi rowerowe, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów,
      niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie
      drogowym tych dróg są drogami wewnętrznymi.
    Działania zarządców dróg mieszczą się zatem w zakresie czynności o charakterze
    publicznoprawnym i wynikają z wykonywania przez jednostki państwowe władztwa
    publicznoprawnego.
    Z art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1530 ze zm.) wynika, że:
      Dochodami publicznymi są daniny publiczne, do których zalicza się: podatki, składki,
      opłaty, wpłaty z zysku przedsiębiorstw państwowych i jednoosobowych spółek
      Skarbu Państwa oraz banków państwowych, a także inne świadczenia pieniężne,
      których obowiązek ponoszenia na rzecz państwa, jednostek samorządu
      terytorialnego, państwowych funduszy celowych oraz innych jednostek sektora
      finansów publicznych wynika z odrębnych ustaw.
    Na podstawie art. 60 pkt 7 ustawy o finansach publicznych:
      Środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o
      charakterze publicznoprawnym są w szczególności następujące dochody budżetu
      państwa, dochody budżetu jednostki samorządu terytorialnego albo przychody
      państwowych funduszy celowych dochody pobierane przez państwowe i
      samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw.
    Pobieranie opłat za zajęcie pasa drogowego jest działaniem mieszczącym się w zakresie
    zadań własnych Gminy, a więc opłata jest daniną o charakterze publicznym, która nie
    stanowi zapłaty za świadczenie usług. Należy uznać, że w zakresie realizacji ww. zadań
    nałożonych odrębnymi przepisami prawa są Państwo adresatem normy prawnej, o której
    mowa w art. 15 ust. 6 ustawy.
    Tak więc ww. opłata za zajęcie pasa drogowego drogi wewnętrznej pobierana przez
    Państwa w opisanych we wniosku sytuacjach nie podlega przepisom ustawy o podatku od
    towarów i usług.

    Zatem Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.