Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP2/443-1285/12-2/KOM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2013-01-29
Teza: Opodatkowanie sprzedaży innemu podmiotowi wierzytelności własnych oraz określenie obrotu z tytułu udzielanych pożyczek
Słowa kluczowe: obrót; pożyczka; pożyczka-odsetki od pożyczki; wierzytelność
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 2 -art. 90; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 2 -art. 90a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 2 -art. 90b; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 2 -art. 90c; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 29 (uchylony); [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 29a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 30b; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 30c; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 18.12.2012 r. (data wpływu 20.12.2012 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży innemu podmiotowi wierzytelności własnych oraz określenia obrotu z tytułu udzielanych pożyczek - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 20.12.2012 r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży innemu podmiotowi wierzytelności własnych oraz określenia obrotu z tytułu udzielanych pożyczek.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Spółka S.A. (dalej „Spółka”) jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT. Spółka jest jednocześnie spółką holdingową w stosunku do pozostałych spółek należących do Grupy kapitałowej R., które zajmują się budową i sprzedażą mieszkań oraz lokali biurowych i komercyjnych. Zasadniczo, Spółka - jako spółka holdingowa - uzyskuje przychody z tytułu dywidend od spółek zależnych. Spółka udzieliła również wybranym podmiotom powiązanym pożyczek.

Spółka zamierza podjąć decyzję o sprzedaży do innego podmiotu wierzytelności przysługujących Spółce z tytułu zawartych umów pożyczek, które nie zostały jeszcze spłacone.

Wątpliwości Spółki dotyczą konsekwencji na gruncie VAT planowanego zbycia przysługujących Spółce wierzytelności z tytułu pożyczek, które jeszcze nie zostały spłacone.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1.  Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym, planowana przez Spółkę sprzedaż opisanych wierzytelności własnych, tj. powstałych w związku z normalnymi czynnościami gospodarczymi do innego podmiotu podlega opodatkowaniu VAT?
2.  W przypadku uznania przez tutejszy Organ, że sprzedaż przez Spółkę opisanych wierzytelności własnych, tj. powstałych w związku z prowadzonymi normalnymi czynnościami gospodarczymi, do innego podmiotu podlega opodatkowaniu VAT, czy taka transakcja jest zwolniona z VAT, czy też opodatkowana VAT według stawki podstawowej? Spółka wnosi o odpowiedź na to pytanie tylko w sytuacji uznania jej stanowiska w odniesieniu do pytania nr 1 za nieprawidłowe.
3.  W przypadku uznania przez tutejszy Organ, że planowana przez Spółkę sprzedaż opisanych wierzytelności własnych, tj. powstałych w związku z normalnymi czynnościami gospodarczymi do innego podmiotu podlega opodatkowaniu VAT i jednocześnie jest zwolniona z VAT, czy obrót z tytułu tej transakcji powinien być wliczany do kalkulacji współczynnika VAT, o którym mowa w art. 90 ust. 2 ustawy o VAT? Spółka wnosi o odpowiedź na to pytanie tylko w sytuacji uznania jej stanowiska w odniesieniu do pytania nr 1 za nieprawidłowe.
4.  Czy, w odniesieniu do umów pożyczki zawartych z podmiotami zależnymi, w okolicznościach opisanych w stanie faktycznym niniejszego wniosku, obrotem dla celów VAT z tytułu udzielonych pożyczek jest kwota spłacanych przez pożyczkobiorców odsetek?

Stanowisko podatnika:

Ad 1

W ocenie Spółki, w opisanym zdarzeniu przyszłym, planowana sprzedaż wierzytelności własnych do innego podmiotu nie stanowi transakcji podlegającej opodatkowaniu VAT.

Zbycie wierzytelności własnych a VAT

Tak jak wskazuje Spółka, przedmiotem sprzedaży w omawianym przypadku są wierzytelności własne Spółki. Wierzytelności te nie zostały przez Spółkę nabyte w ramach prowadzonej działalności, lecz powstały w sposób naturalny, jako konsekwencja gospodarcza zawartych przez Spółkę umów pożyczki.

Z tej perspektywy, należy w ocenie Spółki ustalić, czy zbycie wierzytelności własnych, podlega opodatkowaniu VAT. W ocenie Spółki, zbycie wierzytelności własnych nie stanowi transakcji opodatkowanej VAT.

W myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu VAT podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. Stosownie do treści art. 8 ustawy o VAT, przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów, w tym również przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę w jakiej dokonano czynności prawnej. Przeniesienie praw do wierzytelności, jako niematerialnych praw majątkowych nie stanowi dostawy towarów, należy jednak rozpatrzyć, czy może zostać sklasyfikowane jako świadczenie usług na gruncie przepisów VAT.

W tym zakresie, w ocenie Spółki, zbycie wierzytelności własnych nie może być również uznane za świadczenie usług, gdyż w istocie czynność ta stanowi jedynie realizację prawa własności.

Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez Komisję Europejską, znajdującym również poparcie w orzecznictwie polskich sądów administracyjnych, z perspektywy zbywcy, zbycie wierzytelności własnych nie powinno być traktowane jako świadczenie usług podlegające opodatkowaniu, lecz pozostaje poza zakresem opodatkowania VAT.

Komisja Europejska uznała, iż sprzedaż własnych wierzytelności, jako wykonywanie prawa własności, nie podlega opodatkowaniu VAT (Biuletyn Informacyjny dla Służb Ekonomiczno-Finansowych z dnia 1 stycznia 2005 r., Nr 1). Podobne stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 marca 2007r. sygn. akt III SA/Wa 4194/06, wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 stycznia 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 3995/06, wyrok NSA z dnia 16 lutego 2010 r. sygn. akt I FSK 2104/08).

Również organy podatkowe potwierdzają, że w przypadku zbycia wierzytelności własnych, tj. powstałych jako naturalna konsekwencja prowadzonej działalności gospodarczej (np. wierzytelność o zapłatę ceny powstała w związku z dostarczeniem towaru lub wykonaniem usługi), nie podlega opodatkowaniu VAT z perspektywy podmiotu sprzedającego.

Przykładowo, w postanowieniu w sprawie interpretacji prawa podatkowego Naczelnika Pierwszego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie z 29 września 2007 r. (nr 1471/ VUR1/443-98/07/MO) organ podatkowy stwierdził, że „Zatem czynności polegającej na zbyciu wierzytelności nie można uznać za dostawę towaru, gdyż wierzytelność stanowi prawo majątkowe. Zbycie wierzytelności tzw. własnej nie stanowi także świadczenia usługi, ponieważ jest ono jedynie przejawem wykonania prawa własności w stosunku do wierzytelności powstałej z innego tytułu (dostawy towaru lub świadczenia usługi)”. Podobne stanowisko przedstawił Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, który w interpretacji indywidualnej z dnia 3 listopada 2010 r. (sygn. IPPP3-443-849/10-2/JF) stwierdził, że sprzedaż wierzytelności własnych pozostaje poza zakresem opodatkowania podatkiem VAT i nie rodzi obowiązków w zakresie podatku VAT.

Spółka pragnie także podkreślić, że analogiczne stanowisko zostało przedstawione przez tut. Organ w interpretacji indywidualnej wydanej dla Spółki w odniesieniu do planowanego aportu wierzytelności (interpretacja nr IPPP1/443-1479/11-2/ISz). W ocenie Spółki z perspektywy VAT, forma przeniesienia wierzytelności (aport / sprzedaż) nie będzie w żaden sposób wpływać na traktowanie transakcji na gruncie VAT, zatem w opisanych we wniosku okolicznościach sprzedaż wierzytelności także nie będzie podlegać opodatkowaniu VAT.

Reasumując, z uwagi na fakt, iż w przedmiotowej sprawie Spółka sprzedaje wierzytelności własne, transakcja nie podlega opodatkowaniu VAT.

Ad. 2

Zdaniem Spółki, w przypadku uznania przez tutejszy Organ, że sprzedaż przez Spółkę opisanych wierzytelności własnych, tj. powstałych w związku z prowadzonymi normalnymi czynnościami gospodarczymi, do innego podmiotu podlega opodatkowaniu VAT (choć w ocenie Spółki, w świetle argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu do pytania nr 1, przedmiotowe transakcje nie podlegają opodatkowaniu VAT), taka transakcja jest zwolniona z VAT.

W ocenie Spółki, gdyby uznać, że przedmiotowe transakcje mieszczą się w zakresie opodatkowania VAT, podlegałyby one zwolnieniu z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT, zwolnieniu z VAT podlegają usługi w zakresie depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług. Przepis ten stanowi jednocześnie implementację art. 135 ust. 1 pkt d Dyrektywy 2006/112/ WE Rady w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej: „Dyrektywa VAT”), zgodnie z którym państwa członkowskie zwalniają z VAT transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące rachunków depozytowych, rachunków bieżących, płatności, przelewów, długów, czeków i innych zbywalnych instrumentów finansowych, z wyłączeniem windykacji należności.

Biorąc pod uwagę powyższe przepisy, w ocenie Spółki, przy uznaniu, że przedmiotowe transakcje zbycia wierzytelności przez Spółkę mieszczą się w zakresie opodatkowania VAT, powinny być one rozumiane jako usługi w zakresie długów, o których mowa w przywołanym wyżej przepisie, a w konsekwencji podlegać będą zwolnieniu z VAT.

Ad. 3

Zdaniem Spółki, w przypadku uznania przez tutejszy organ, że sprzedaż przez Spółkę opisanych wierzytelności własnych, tj. powstałych w związku z normalnymi czynnościami gospodarczymi do innego podmiotu podlega opodatkowaniu VAT i jednocześnie jest zwolniona z VAT, obrót z tytułu tej transakcji nie powinien być wliczany do kalkulacji współczynnika VAT, o którym mowa w art. 90 ust. 2 ustawy o VAT z uwagi na sporadyczny charakter tych transakcji.

Zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy o VAT, w stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego. Jednocześnie, zgodnie z art. 90 ust. 2 ustawy o VAT, jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, związanych bezpośrednio z działalnością opodatkowaną, bądź zwolnioną z VAT, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego (proporcja VAT).

Proporcję VAT wylicza się jako udział rocznego obrotu z tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo. Jednocześnie, zgodnie z art. 90 ust. 6 ustawy o VAT, do ustalenia proporcji VAT nie wilcza się obrotu uzyskanego m.in. z tytułu usług finansowych (wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 37-41 ustawy o VAT), w zakresie, w jakim czynności te są dokonywane sporadycznie.

W ocenie Spółki, zakres pojęcia „sporadyczny” użytego w art. 90 ust. 6 ustawy o VAT należy interpretować przede wszystkim w oparciu o brzmienie przepisów Dyrektywy VAT (art. 174) oraz orzecznictwa ETS, co oznacza, że ani ilość wykonanych transakcji, ani formalne podanie działalności finansowej w danych rejestrowych przedsiębiorstwa, ani nawet skala przychodów realizowanych z tytułu tej działalności (orzeczenie ETS w sprawie C-77/01 Empresa de Desenvolvimento Mineiro SGPS SA) nie mają znaczenia dla oceny, czy takie transakcje powinny być wliczane, czy wyłączone z kalkulacji współczynnika VAT. Taki sposób wykładni znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (przykładowo wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2009 r., sygn. akt I FSK 903/08, wyrok WSA w Krakowie z dnia 24 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 1461/10).

Celem przywołanego przepisu art. 90 ust. 6 ustawy (stanowiącego implementację art. 174 ust. 2 lit. b Dyrektywy VAT) jest uniknięcie sytuacji, w której istotna wartościowo transakcja dokonana (dokonywana) sporadycznie, niezwiązana z zasadniczą działalnością podatnika, spowodowałaby znaczące zwiększenie lub zmniejszenie proporcji wyznaczającej kwotę podatku naliczonego podlegającego odliczeniu (por. „Dyrektywa VAT. Komentarz” pod red. K. Sachsa i R. Namysłowskiego, wyd. Wolters Kluwer, Warszawa 2008 r.).

Z tej perspektywy, cesja wierzytelności dokonana przez Spółkę w wyniku sprzedaży z pewnością nie jest związana z zasadniczą działalnością Spółki. Trudno bowiem uznać, że zasadniczą działalnością spółki holdingowej (w tym przypadku R.) jest dokonywanie cesji wierzytelności, bądź też obrót wierzytelnościami w inny sposób. Tak jak wskazano w opisie stanu faktycznego niniejszego wniosku, Spółka jest spółką holdingową w stosunku do pozostałych spółek należących do Grupy finansowej R., zajmującej się budową i sprzedażą mieszkań oraz lokali biurowych i komercyjnych. Działalność Spółki polega zatem zasadniczo na prowadzeniu holdingu deweloperskiego i uzyskiwaniu dywidend od spółek zależnych (prowadzących działalność deweloperską), a nie na dokonywaniu obrotu wierzytelnościami poprzez ich sprzedaż do innych spółek. Z tej perspektywy zatem, omawianą transakcję (cesję wierzytelności z tytułu pożyczek zrealizowaną w wyniku sprzedaży tych wierzytelności), jeżeli uznać ją za usługę zwolnioną z VAT, należałoby wyłączyć z kalkulacji współczynnika VAT - w oparciu o art. 90 ust. 6 ustawy o VAT.

Zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym przez ETS, wyłączenie z kalkulacji współczynnika VAT dotyczy transakcji finansowych, które nie stanowią dla podatnika bezpośredniego, stałego i koniecznego uzupełnienia jego zasadniczej działalności (orzeczenie w sprawie C-306/94 Regie Dauphinoise Cabinet A. Forest sarl).

Podobne stanowisko w odniesieniu do analizowanej kwestii prezentują sądy administracyjne, które podkreślają, że dla oceny, czy działalność finansowa danego podatnika stanowi działalność sporadyczną, należy brać pod uwagę ogół okoliczności związanych ze świadczeniem tego typu usług, m.in. czy podatnik prowadzi taką działalność w sposób zorganizowany, z zaangażowaniem znacznej części swoich aktywów i z zamiarem wykonywania jej w sposób regularny (ciągły). Stanowisko takie wynika m.in. z wyroku WSA w Warszawie z dnia 25 maja 2010 r. (sygn. akt III SA/Wa 7/10) oraz wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 14 września 2010 r. (sygn. akt I SA/Rz 434/10). W ocenie sądów, z którą zgadza się Spółka, pojęcie sporadyczności transakcji nie odnosi się do częstotliwości takich czynności, lecz raczej stopnia zaangażowania zasobów podatnika, przy nabyciu których przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. Spółka pragnie w tym miejscu przywołać wyrok WSA w Krakowie, w którym Sąd wskazał, że udzielenie kilkunastu pożyczek jest traktowane jako sporadyczna usługa finansowa, jeżeli ma charakter pomocniczy w stosunku do głównej działalności przedsiębiorstwa (sygn. akt I SA/Kr 1467/10).

Z tej zatem perspektywy, Spółka - jako spółka holdingowa uzyskująca zasadniczo przychody z tytułu dywidend, nie może być traktowana jako podmiot, którego zasadniczą działalnością, w którą zaangażowane są jej zasoby, jest świadczenie usług finansowych.

Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Spółki, czynności sporadyczne należy rozumieć jako czynności poboczne do działalności gospodarczej podatnika (podobnie, wyrok NSA z 30 czerwca 2009 r., (sygn. akt I FSK 904/08). Takie też rozumienie wynika z treści art. 174 ust. 2 lit. b Dyrektywy VAT (którego implementacją do ustawy o VAT jest art. 90 ust. 6), który posługuje się pojęciem usług „pomocniczych”, a w angielskiej wersji językowej zwrotem „incidental”.

Analizując powyższe rozumienie transakcji sporadycznych, w ocenie Spółki, w przypadku uznania, że opisane w niniejszym wniosku transakcje sprzedaży wierzytelności własnych podlegałyby opodatkowaniu VAT i byłyby jednocześnie z niego zwolnione (chociaż zdaniem Spółki, omawiane transakcje w ogóle nie podlegają opodatkowaniu VAT) powinny one zostać uznane za transakcje sporadyczne w rozumieniu art. 90 ust. 6 ustawy o VAT, gdyż Spółka - jako spółka holdingowa, nie prowadzi działalności w zakresie obrotu wierzytelnościami w jakiejkolwiek formie, a zasadniczo uzyskuje przychody z dywidend od spółek zależnych. W konsekwencji, cesję wierzytelności z tytułu pożyczki dokonaną przez Spółkę w wyniku sprzedaży - gdyby została uznana za usługę zwolnioną z VAT - należy wyłączyć z kalkulacji współczynnika VAT.

Ad. 4

W ocenie Spółki, w odniesieniu do umów pożyczki zawartych z podmiotami zależnymi, obrotem dla celów VAT z tytułu udzielonych pożyczek jest kwota spłacanych przez pożyczkobiorców odsetek.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o VAT, podstawą opodatkowania VAT jest obrót rozumiany jako kwota należna z tytułu sprzedaży. W odniesieniu do umów pożyczki, nie ulega wątpliwości, że kwotą należną z tytułu wyświadczenia takich usług jest kwota odsetek. Podobne stwierdzenie zostało zawarte w interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 10 listopada 2010 r. (sygn. IPPP2/443-620/10-4/AO) w którym stwierdzono, że: „Zgodnie ze wskazanym powyżej art. 29 cyt. ustawy, w przypadku usług polegających na udzielaniu pożyczek obrotem, czyli kwotą należną z tytułu świadczenia przedmiotowych usług, są odsetki od udzielonej pożyczki (otrzymane, jak również niezapłacone, których termin zapłaty upłynął). Natomiast kwota udzielonej pożyczki nie stanowi obrotu w rozumieniu przepisów ustawy o VAT”. Podobne stanowisko przedstawił m.in. Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy w interpretacji z dnia 18 listopada 2010 r. (sygn. ITPP1/443-821/10/B)) oraz Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji z dnia 4 marca 2010 r. (sygn. ILPP1/443- 1528/09-2/AK).

Stanowisko, zgodnie z którym podstawą opodatkowania VAT w przypadku umowy pożyczki jest kwota spłacanych odsetek jest właściwie jednolicie potwierdzane zarówno przez organy podatkowe, sądy administracyjne, jak i ETS.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego w zakresie pytania nr 1 i 4 uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, iż przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Z cytowanego przepisu jednoznacznie wynika, że każde odpłatne świadczenie polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czy określonym zachowaniu mieści się w tak sformułowanej definicji usługi.

Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.

Wierzytelność jest prawem majątkowym, które może być przedmiotem obrotu gospodarczego. Instytucja przelewu wierzytelności została uregulowana przepisami art. 509-517 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.).

Stosownie do treści art. 509 § 1 ustawy Kodeks cywilny, wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania.

Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki – art. 509 § 2 cyt. ustawy.

W oparciu o art. 510 § 1 ww. ustawy kodeks cywilny, umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.

Istotą przelewu wierzytelności jest umowa zawierana przez wierzyciela z osobą trzecią, na mocy której osoba ta nabywa od wierzyciela przysługującą mu wierzytelność. W wyniku przelewu wierzytelności, prawa przysługujące dotychczasowemu wierzycielowi przechodzą na nabywcę wierzytelności, przy czym sam stosunek zobowiązaniowy nie ulega zmianie. Na podstawie umowy przelewu wierzytelności cesjonariusz może dochodzić spełnienia określonego świadczenia od dłużnika, przysługuje mu również uprawnienie do rozporządzania wierzytelnością poprzez jej dalszą odsprzedaż, zamianę, darowiznę, zapis w testamencie lub zastaw.

W przypadku cesji wierzytelności własnych o świadczeniu usług można mówić jedynie w odniesieniu do nabywcy tych wierzytelności świadczącego na rzecz jej zbywcy usługę, której celem jest uwolnienie sprzedawcy od ciężaru egzekwowanej wierzytelności.

Z opisu sprawy wynika, iż Wnioskodawca jest spółką holdingową w stosunku do pozostałych spółek należących do Grupy kapitałowej R. , które zajmują się budową i sprzedażą mieszkań oraz lokali biurowych i komercyjnych. Zasadniczo, Wnioskodawca - jako spółka holdingowa - uzyskuje przychody z tytułu dywidend od spółek zależnych. Spółka udzieliła również wybranym podmiotom powiązanym pożyczek. Spółka zamierza podjąć decyzję o sprzedaży do innego podmiotu wierzytelności przysługujących Spółce z tytułu zawartych umów pożyczek, które nie zostały jeszcze spłacone. Przedmiotem sprzedaży w omawianym przypadku są wierzytelności własne Spółki. Wierzytelności te nie zostały przez Spółkę nabyte w ramach prowadzonej działalności, lecz powstały w sposób naturalny, jako konsekwencja gospodarcza zawartych przez Spółkę umów pożyczki.

W świetle powyższego stwierdzić należy, iż czynności polegającej na zbyciu wierzytelności własnych nie można uznać za dostawę towaru, gdyż wierzytelność stanowi prawo majątkowe, które nie mieści się w dyspozycji art. 2 pkt 6 ustawy, określającego co należy rozumieć na potrzeby podatku od towarów i usług, pod pojęciem towaru. Zbycie wierzytelności nie stanowi również świadczenia usługi, ponieważ jest ono jedynie przejawem wykonania prawa własności w stosunku do wierzytelności powstałej z innego tytułu (świadczenia usługi udzielania pożyczek). Zatem, transakcja, której przedmiotem będzie sprzedaż wierzytelności własnych pozostanie poza zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

Wobec powyższego, stanowisko Wnioskodawcy odnoszące się do pytania nr 1, iż sprzedaż wierzytelności własnych nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT, należało uznać za prawidłowe.

W związku z uznaniem stanowiska Wnioskodawcy za prawidłowe, zgodnie z Jego dyspozycją, tut. Organ odstąpił od oceny stanowiska Spółki w związku z zadanym pytaniem nr 2 oraz pytaniem nr 3. Zagadnienia zawarte w tychże pytaniach stały się bezprzedmiotowe.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą również rozstrzygnięcia, czy w odniesieniu do umów pożyczki zawartych z podmiotami zależnymi, w okolicznościach przedstawionych w niniejszym wniosku, obrotem dla celów VAT z tytułu udzielonych pożyczek jest kwota spłacanych przez pożyczkobiorców odsetek.

W myśl art. 29 ust. 1 ustawy o VAT podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy lub osoby trzeciej. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku.

Istota umowy pożyczki została zawarta w art. 720 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.).

Zgodnie z art. 720 § 1 Kodeksu cywilnego przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

W wyniku spełnienia świadczenia przez dającego pożyczkę, określone przedmioty majątkowe stają się własnością biorącego pożyczkę. Zasilają one jednak tylko czasowo majątek biorącego pożyczkę, który obowiązany jest do jej zwrotu, tj. do przeniesienia na drugą stronę własności tej samej ilości pieniędzy albo rzeczy tego samego rodzaju

Udzielenie pożyczki stanowi świadczenie na rzecz innego podmiotu, polegające na udostępnieniu kapitału na wskazany w umowie okres. Udzielanie pożyczek przez podatnika podatku od towarów i usług spełnia przesłanki uznania tych czynności za podlegające opodatkowaniu, niezależnie od częstotliwości i celu ich udzielenia, czy statusu nabywcy. Zatem czynność udzielenia pożyczki w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zamian za wynagrodzenie (odsetki) stanowi odpłatne świadczenie usług, co do zasady podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT. Zatem odsetki otrzymane z tytułu udzielonej pożyczki stanowią wynagrodzenie z tytułu jej udzielenia.

Z opisu sprawy wynika, iż Spółka udzieliła wybranym podmiotom powiązanym pożyczek.

Reasumując, w przypadku usług polegających na udzielaniu pożyczek obrotem, w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy o VAT, są odsetki od udzielonej pożyczki otrzymane (zapłacone), jak i również odsetki niezapłacone, których termin zapłaty upłynął. Zatem stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 4 należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Jednocześnie należy wskazać, iż z dniem 1.01.2014 r. zacznie obowiązywać art. 29a ust.1 zgodnie z którym, podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2–5, art. 30a–30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika. Przepis ten nie wpływa jednak na powyższą interpretację w zakresie podstawy opodatkowania usługi udzielania przez Wnioskodawcę pożyczek.

Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie informuje ponadto, iż wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej podlega opłacie w wysokości 40 zł, którą należy wpłacić w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku (art. 14f § 1 Ordynacji podatkowej). W złożonym wniosku z dnia 18.12.2012r. (data wpływu 20.12.2012 r.) wskazano liczbę zdarzeń przyszłych: 4. Jednakże z analizy sprawy wynika, iż w przedmiotowym wniosku występują dwa zdarzenia przyszłe. Podatnik dokonał w dniu 12.12.2012 r. wpłaty w wysokości 160 zł za wydanie interpretacji indywidualnej. Zatem kwota w wysokości 80 zł, zgodnie z art. 14f § 2a Ordynacji Podatkowej zostanie zwrócona przekazem pocztowym na adres Spółki wskazany w części D.2 wniosku.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżącydowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.