Interpretacja indywidualna
Sygnatura: S-ILPB2/415-329/13/17-S/WS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2017-03-15
Teza: Podatek dochodowy od osób fizycznych w zakresie zwolnienia przedmiotowego.
Słowa kluczowe: badanie-badanie naukowe; delegacja-delegacja służbowa; koszt; pobyt; uczestnicy; zwolnienie
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.) oraz art. 223 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej po uwzględnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 października 2016 r. sygn. akt II FSK 2514/14 oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 16 kwietnia 2014 r. sygn. akt I SA/Po 1059/13 stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 28 marca 2013 r. (data wpływu 3 kwietnia 2013 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia przedmiotowego – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 3 kwietnia 2013 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia przedmiotowego.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego w dniu 6 grudnia 2012 r. po rozpatrzeniu wniosku Uczelni z dnia 4 czerwca 2012 r. na konkurs wydał decyzję, w której przyznał Uczelni środki finansowe w kwocie 390.000 zł z przeznaczeniem na finansowanie w latach 2013-2015 uczestnictwa Wnioskodawcy (zwanego dalej uczestnikiem) w programie.

Na podstawie wydanej decyzji Minister zawarł z Uczelnią umowę na finansowanie uczestnictwa w programie. Umowa reguluje warunki finansowania, realizacji uczestnictwa uczestnika w programie, rozliczenia środków finansowych przyznanych na finansowanie jego zagranicznego pobytu obejmującego udział w badaniach naukowych w zagranicznym ośrodku naukowym. Środki finansowe zgodnie z decyzją i zawartą przekazywane będą: w roku 2013 r. w kwocie 120.000 zł, w tym koszty pobytu 108.000 zł, koszty podróży 12.000 zł, w roku 2014 w kwocie 156.000 zł, w tym koszty pobytu 144.000 zł, koszty podróży 12.000 zł, w roku 2015 w kwocie 114.000 zł, w tym koszty pobytu 108.000 zł, koszty podróży 6.000 zł. Przeznaczeniem ww. środków finansowych jest pokrycie kosztów utrzymania uczestnika programu oraz jego małżonka i niepełnoletnich dzieci związanych z pobytem w zagranicznym ośrodku oraz w związku z kosztami podróży (§ 3 ust. 2).

Uczelnia jako płatnik zobowiązana jest do niezwłocznego przekazania całości otrzymanych środków finansowych uczestnikowi programu, na podstawie odrębnej umowy zawartej pomiędzy Uczelnią a uczestnikiem. Środki finansowe przekazane zgodnie z umową nie mogą być wydatkowane na inne cele, niżeli koszty pobytu w ośrodku zagranicznym i koszty podróży. W sprawach nieuregulowanych w umowie między Ministrem a Uczelnią znajdują zastosowanie przepisy ustawy o zasadach finansowania nauki z dn. 30 kwietnia 2010 r. Komunikat Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 26 kwietnia 2012 r. o ustanowieniu programu.

W dniu 15 lutego 2012 r. została zawarta pomiędzy Uczelnią a uczestnikiem umowa o warunkach finansowania i przekazywania środków finansowych w ramach realizacji uczestnictwa w programie. Zgodnie z zawartą umową uczestnik może przeznaczyć otrzymane środki finansowe od Uczelni, przekazane w ramach programu wyłącznie na koszty pokrycia pobytu za granicą i koszty podróży. W przypadku wykorzystania środków w sposób niezgodny z umową zobowiązany jest do ich zwrotu, podobnie jak zobowiązany jest do zwrotu środków niewykorzystanych. Jednocześnie strony w umowie stwierdzają, że uczestnik jest pracownikiem uczelni, co stanowi warunek przekazania środków finansowych.

Udział pracownika w realizacji programu stanowi wykonanie obowiązków pracowniczych w ramach podróży służbowej. Uczestnik otrzymał z Uczelni polecenie wyjazdu i udziału w programie. Uczestnik na czas realizacji programu (01.04.2013 do 30.09.2015) złożył wniosek o urlop bezpłatny i przyznano mu urlop bezpłatny na podstawie § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w sprawie warunków kierowania osób za granicę w celach naukowych, dydaktycznych i szkoleniowych oraz szczególnych uprawnień tych osób z dnia 12 października 2006 r. W zakresie nieuregulowanym umowa odsyła do umowy zawartej przez Uczelnię z Ministrem w dniu 4 stycznia 2013 r., która to umowa stanowi integralną część umowy zawartej przez uczestnika z Uczelnią.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

Czy za lata podatkowe 2013, a następnie 2014 i 2015 uczestnik może korzystać z następującego sposobu rozliczenia przedmiotowych środków finansowych:

1.  Środki finansowe przeznaczone na koszty podróży pomiędzy miejscem zamieszkania a miejscem realizacji zadania całkowicie zwolnić z opodatkowania?
2.  Do środków finansowych przeznaczonych na koszty pobytu zastosować zwolnienie przedmiotowe przewidziane w art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. nr 14, poz. 176 ze zm.; dalej: u.p.d.o.f.).

Zdaniem Wnioskodawcy środki finansowe uzyskane na realizację programu przeznaczone są wyłącznie na pokrycie kosztów podróży oraz pobytu, niezbędnych do realizacji zadania. Środki przeznaczone na pokrycie kosztów podróży pomiędzy miejscem zamieszkania a miejscem wykonywania zadania są całkowicie zwolnione z opodatkowania, gdyż uczestnik musi się z nich rozliczyć z Ministerstwem i środki niewykorzystane zwrócić. Środki przeznaczone na koszty pobytu podlegają opodatkowaniu tylko powyżej wysokości diet oraz innych należności przysługujących pracownikowi i członkom jego rodziny za każdą dobę pobytu w podróży w celu realizacji zadania.

Przede wszystkim wskazać należy, że uzyskane przez Wnioskodawcę środki finansowe na realizację programu stanowią przychód ze stosunku pracy (art. 10 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f). Wnioskodawca jest bowiem pracownikiem Uczelni. Otrzymał od pracodawcy polecenie wyjazdu i uczestnictwa w programie. Na okres wyjazdu pracodawca przyznał Wnioskodawcy na jego wniosek urlop bezpłatny na podstawie § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w sprawie warunków kierowania osób za granicę w celach naukowych, dydaktycznych i szkoleniowych oraz szczególnych uprawnień tych osób z dnia 12 października 2006 r. Zgodnie z brzemieniem ww. przepisu: Osoba pozostająca w zatrudnieniu może zostać skierowana za granicę, jeżeli uzyska zgodę pracodawcy oraz zostanie jej udzielony urlop szkoleniowy lub urlop bezpłatny. Urlop bezpłatny został zatem udzielony ze względu na polecenie wyjazdu zagranicznego. Warunkiem przekazania środków finansowych jest zatrudnienie Wnioskodawcy w Uczelni kierującej go na wyjazd zagraniczny. Zgodnie z § 8 ust. 4 Umowy między Ministrem a Uczelnią w razie ustania zatrudnienia Wnioskodawcy Uczelnia zobowiązana jest niezwłocznie zawiadomić Ministra o tym fakcie oraz do prawidłowego rozliczenia przekazanych środków finansowych, pod rygorem możliwości odstąpienia przez Ministra od umowy i możliwości żądania zwrotu całości przekazanych środków wraz z odsetkami.

W wyroku z dnia 12.10.2012 r. w sprawie (II FSK 309/11) NSA stwierdził: Za przychody ze stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych (art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f.). Za pracownika uznaje się m.in. osobę pozostającą w stosunku pracy (art. 12 ust. 4 u.p.d.o.f). Z powołanych wyżej przepisów wynika w związku z tym, że kryterium decydującym o tym, czy dane świadczenie jest świadczeniem ze stosunku pracy nie jest źródło finansowania wydatku przez pracodawcę, ale okoliczność, czy świadczenie to może otrzymać wyłącznie pracownik czy też inna osoba niezwiązana z pracodawcą stosunkiem pracy i czy między świadczeniem a stosunkiem pracy istnieje związek faktyczny i prawny (por. wyroki NSA z dnia 26 marca 1993 r., III SA 2219/92, ONSA z 1993 r., nr 3, poz. 83, z dnia 24 czerwca 2009 r., II FSK 251/08, LEX nr 513314).

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 16 u.p.d.o.f. wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas podróży służbowej pracownika i osoby niebędącej pracownikiem, do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce strefy budżetowej z tytułu podróży służbowej na terenie kraju oraz poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 13 (nie dotyczy analizowanej sprawy). Definicji pojęcia podróży ustawodawca nie uregulował w przepisach podatkowych. Stosownie zaś do art. 77(5) § 1 kodeksu pracy: Pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową.

W wyroku z dnia 22 lutego 2008 r.(I PK 208/07, OSNP z 2009 r., nr 11-12, poz. 134) SN stwierdził: Podróż służbowa charakteryzuje się tym, że jest odbywana: 1) poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy, 2) na polecenie pracodawcy, 3) w celu wykonania określonego przez pracodawcę zadania. Wszystkie te cechy muszą wystąpić łącznie. Wnioskodawca zatrudniony jest przez Uczelnię i miejscem pracy wskazanym w umowie o pracę jest miasto. Wnioskodawca otrzymał polecenie wyjazdu za granicę i uczestnictwa w programie. Umowa między Wnioskodawcą a Uczelnią szczegółowo reguluje zakres jego obowiązków podczas podróży (m.in.: udział w programie badawczym). Spełnione są zatem wszelkie przesłanki do uznania podróży Wnioskodawcy za podróż służbową. Wnioskodawca przez cały czas realizacji programu musi pozostawać w stosunku pracy z kierującą go Uczelnią. Na czas pobytu za granicą udzielono mu bezpłatnego urlopu dla pracowników naukowych wysyłanych na wyjazd zagraniczny. Z umowy wynikało, że skarżący miał prawo zabrać ze sobą członków rodziny.

Stanowisko wyrażone w niniejszym wniosku poparte jest m.in. wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2012 r. w sprawie II FSK 309/11.

Z uwagi na powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, za słuszne należy uznać twierdzenia, że: środki finansowe przeznaczone na koszty podróży pomiędzy miejscem zamieszkania Wnioskodawcy a miejscem realizacji zadania podlegają całkowitemu zwolnieniu z opodatkowania. Środki finansowe przeznaczone na koszty pobytu Wnioskodawcy i jego rodziny podlegają zwolnieniu przedmiotowemu przewidzianemu w art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. nr 14, poz. 176 ze zm.; dalej: u.p.d.o.f.).

Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu wydał 3 lipca 2013 r. interpretację indywidualną nr ILPB2/415-329/13-2/WS, w której uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe.

W interpretacji tej Organ stwierdził, że środki otrzymane przez Wnioskodawcę nie korzystają ze zwolnienia, a w związku z powyższym podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych jako przychód z innych źródeł.

Pismem z 18 lipca 2013 r. (data wpływu 22 lipca 2013 r.) wezwano Organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa w ww. interpretacji indywidualnej.

Odpowiedzi na ww. wezwanie dokonano pismem z 20 sierpnia 2013 r. nr ILPB2/415W-54/13-2/JWP, w którym stwierdzono brak podstaw do zmiany ww. indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

W związku z powyższym Strona wystosowała 11 września 2013 r. (data nadania) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Organu. Odpowiedź na skargę została udzielona pismem z 10 października 2013 r. nr ILPB2/4160-71/13-2/JWP. W piśmie tym Organ wniósł o jej oddalenie.

Sąd – po rozpoznaniu sprawy – wydał 16 kwietnia 2014 r. wyrok sygn. akt I SA/Po 1059/13 uchylający zaskarżoną interpretację indywidualną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że skarga jest zasadna. Sąd nie zgodził się z Ministrem Finansów, że wypłata pieniężna stanowi przychód z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zdaniem Sądu uzyskane przez Skarżącego środki na pokrycie kosztów pobytu i podróży uczestnika i jego rodziny podczas realizacji programu badawczego stanowią przychód ze stosunku pracy, ponieważ odpowiadają definicji tego przychodu zawartej w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednocześnie, w ocenie Sądu, spełnione zostały wymagania dla uznania opisanego stanu faktycznego za podróż służbową, tj. wyjazd pracownika na polecenie pracodawcy poza miejscowość, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub poza stałe miejsce pracy – w celu wykonania zadania służbowego, co skutkuje możliwością zastosowania dyspozycji z art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Organ – nie zgadzając się z powyższym wyrokiem – pismem z 13 czerwca 2014 r. nr ILRP-007-155/14-2/MG wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 12 października 2016 r. sygn. akt II FSK 2514/14 po rozpoznaniu skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 16 kwietnia 2014 r. sygn. akt I SA/Po 1059/13 oddalił skargę kasacyjną.

W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W jego ocenie Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że wypłata pieniężna otrzymana przez Skarżącego na realizację projektu stanowi przychód z tytułu stosunku pracy, ponieważ odpowiada definicji przychodu zawartej w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł również, że warunki na jakich skierowano Skarżącego do prac badawczych odpowiadają wymogom, jakim powinna odpowiadać podróż służbowa.

W dniu 21 grudnia 2016 r. do Organu wpłynęło prawomocne – od 12 października 2016 r. – orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 16 kwietnia 2014 r. sygn. akt I SA/Po 1059/13.

Uwzględniając powyższy wyrok oraz jego uzasadnienie Organ stwierdza, co następuje.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2032 z późn. zm.): opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Z treści wniosku wynika, że Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego 6 grudnia 2012 r., po rozpatrzeniu wniosku w sprawie udziału w konkursie, wydał decyzję, w której przyznał Uczelni środki finansowe w kwocie 390.000 zł z przeznaczeniem na finansowanie w latach 2013-2015 uczestnictwa Wnioskodawcy w programie. Przeznaczeniem ww. środków finansowych jest pokrycie kosztów utrzymania Wnioskodawcy oraz jego małżonki i niepełnoletnich dzieci związanych z pobytem w zagranicznym ośrodku oraz w związku z kosztami podróży. Środki finansowe przekazane zgodnie z umową nie mogą być wydatkowane na inne cele, niżeli koszty pobytu w ośrodku zagranicznym i koszty podróży. Wnioskodawca jest pracownikiem Uczelni, co stanowi warunek przekazania środków finansowych.

Jak wskazał w wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny program został utworzony na podstawie prawnej wynikającej z ustawy o zasadach finansowania nauki. Program ten został ustanowiony Komunikatem Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 26 kwietnia 2012 r., na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy o zasadach finansowania nauki, w myśl którego finansowanie programów lub przedsięwzięć ustanawianych przez Ministra obejmuje działania dotyczące realizacji określonych przez Ministra zadań wynikających z polityki naukowej i naukowo-technicznej państwa.

Celem programu jest umożliwienie młodym naukowcom, w tym uczestnikom studiów doktoranckich, udziału w badaniach naukowych prowadzonych w renomowanych zagranicznych ośrodkach naukowych pod opieką wybitnych naukowców o międzynarodowym autorytecie w danej dziedzinie nauki. Program zapewnia finansowanie pobytu uczestnika programu w jednostce naukowej posiadającej siedzibę poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, prowadzącej w sposób ciągły badania naukowe lub prace rozwojowe, oraz podróży między miejscem zamieszkania uczestnika programu a miejscowością, w której znajduje się zagraniczny ośrodek.

W ramach programu jest możliwe finansowanie pobytu w zagranicznym ośrodku oraz podróży między miejscem zamieszkania a miejscowością, w której znajduje się zagraniczny ośrodek, małżonka uczestnika programu oraz jego niepełnoletnich dzieci.

Udział w programie jest finansowany ze środków finansowych na naukę wyodrębnionych w części budżetu państwa – Nauka na finansowanie programów i przedsięwzięć określanych przez ministra właściwego do spraw nauki.

O przyznanie środków finansowych w ramach programu mogą ubiegać się jednostki naukowe, o których mowa w art. 2 ust. 9 pkt a-e ustawy o zasadach finansowania nauki, zatrudniające lub kształcące na studiach doktoranckich uczestników programu.

Środki finansowe w ramach programu są przyznawane jednostce naukowej na podstawie decyzji Ministra, z przeznaczeniem dla uczestnika programu. Uczestnikowi programu ww. środki finansowe są przekazywane na podstawie umowy zawartej między jednostką naukową a uczestnikiem programu.

Zgodnie z dyspozycją art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Kryterium decydującym o tym, że dane świadczenie jest świadczeniem ze stosunku pracy, nie jest źródło finansowania wydatku przez pracodawcę, ale okoliczność, czy świadczenie to może otrzymać wyłącznie pracownik, czy też inna osoba niezwiązana z pracodawcą stosunkiem pracy i czy między świadczeniem a stosunkiem pracy istnieje związek faktyczny i prawny.

Wobec powyższego, za Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, należy stwierdzić, że środki otrzymane przez Wnioskodawcę stanowią przychód ze stosunku pracy, ponieważ odpowiadają definicji tego przychodu zawartej w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jednocześnie w myśl art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas:

1.  podróży służbowej pracownika,
2.  podróży osoby niebędącej pracownikiem

– do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 13.

Warunkiem niezbędnym do skorzystania z powyższego zwolnienia jest odbycie przez pracownika podroży służbowej.

Jak wskazał Sąd przytoczony przepis nie zawiera definicji podróży służbowej i dlatego należy odwołać się do tego pojęcia zawartego w art. 775 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U. z 2016 r. poz. 1666 z późn. zm.), w myśl którego: pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową.

Podróż służbowa charakteryzuje się tym, że jest odbywana poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy, na polecenie pracodawcy, w celu wykonania określonego przez pracodawcę zadania (wyrok Sądu Najwyższego z 22 lutego 2008 r. sygn. akt: I PK 208/07, OSNP z 2009 r., nr 11-12, poz. 134).

Z opisu stanu faktycznego zawartego we wniosku o interpretację wynika, że Wnioskodawca został skierowany do udziału w badaniach naukowych w zagranicznym ośrodku uniwersyteckim przez zatrudniającą go Uczelnię, na mocy odrębnej umowy. Wnioskodawca przez cały czas realizacji projektu musiał pozostawać w stosunku pracy z kierującą go Uczelnią. Na czas pobytu za granicą Wnioskodawcy udzielono bezpłatnego urlopu naukowego. Z umowy wynikało, że Wnioskodawca miał prawo zabrać ze sobą członków rodziny.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wskazane wyżej warunki, na jakich skierowano Wnioskodawcę do prac badawczych za granicą, odpowiadają warunkom, jakim powinna odpowiadać podróż służbowa. Wnioskodawca został bowiem wyznaczony do udziału w programie przez swojego pracodawcę – Uczelnię (pracodawca wydał polecenie wyjazdu), miał wykonywać określone przez niego zadanie (udział w programie badawczym), przez określony czas poza miejscem stałego zatrudnienia. Udział Wnioskodawcy w programie badawczym miał zatem cechy podróży służbowej.

Przyjęciu tej tezy nie stoi na przeszkodzie okoliczność, że na czas pobytu za granicą Wnioskodawcy udzielono bezpłatnego urlopu. Taki wymóg wynikał bowiem z przepisów dotyczących zasad kierowania pracowników naukowych do badań naukowych za granicę.

Zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 12 października 2006 r. w sprawie warunków kierowania osób za granicę w celach naukowych, dydaktycznych i szkoleniowych oraz szczególnych uprawnień tych osób (Dz.U. Nr 190 poz. 1405) – osoby mające stałe miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej mogą być kierowane za granicę w celu prowadzenia badań naukowych. Osoba pozostająca w zatrudnieniu w celu skierowania jej za granicę musi uzyskać zgodę pracodawcy i urlop szkoleniowy lub bezpłatny ( § 9 ust. 1 rozporządzenia). Wymóg ten dotyczy, jak wynika z art. 42 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, stanowiącego upoważnienie do wydania rozporządzenia, wszystkich osób kierowanych za granicę w celu prowadzenia badań naukowych, a więc także tych, które otrzymują środki w ramach programu.

Udzielenie urlopu bezpłatnego nie jest w związku z tym tożsame ze zwolnieniem z obowiązku wykonywania polecenia pracodawcy w okresie trwania urlopu, którego udzielono w celu realizacji celu, wyznaczonego przez pracodawcę, ale jest warunkiem formalnym, związanym z takim skierowaniem. Będąc na urlopie bezpłatnym Wnioskodawca nadal bowiem pozostaje w stałym zatrudnieniu – jest pracownikiem – a zatem spełniona została przesłanka wskazana w tym przepisie. Ustawodawca nie wprowadził przy tym dodatkowych wymogów, z których wynikałoby, aby urlop bezpłatny pozbawiał prawa do rzeczonego zwolnienia.

Dodatkowo z opisanego stanu faktycznego wynika, że wyjazd i pobyt za granicą ściśle związany jest z obowiązkami, jakie spoczywają na Wnioskodawcy – pracowniku naukowym zatrudnionym na Uczelni. Wnioskodawca otrzymał bowiem od pracodawcy polecenie wykonania zadania służbowego, jakim jest zrealizowanie określonego projektu, na podstawie którego pracodawca otrzymał finansowanie z ministerstwa w ramach programu i został zobowiązany do wykonywania określonych obowiązków, m.in. do składania sprawozdań z przebiegu projektu. Pracodawca odpowiadał za należyte wykorzystanie środków finansowych przez Wnioskodawcę, nieskładanie sprawozdań mogło skutkować obowiązkiem zwrotu tych środków.

Należy przy tym zauważyć, że bez udzielenia urlopu bezpłatnego nie byłoby możliwe zrealizowanie przez Wnioskodawcę powierzonego mu zadania służbowego w realiach czasu i miejsca jego wykonywania.

W ocenie Sądu spełnione zostały zatem wymagania dla uznania opisanego stanu faktycznego za podróż służbową, tj. wyjazd pracownika na polecenie pracodawcy poza miejscowość, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub poza stałe miejsce pracy – w celu wykonania zadania służbowego, co skutkuje możliwością zastosowania zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Reasumując – środki otrzymane przez Wnioskodawcę stanowią przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, i jednocześnie korzystają ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 16 tej ustawy.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.