Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4.4012.699.2019.1.RK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2019-11-29
Teza: Brak opodatkowania podatkiem VAT transakcji sprzedaży gruntu.
Słowa kluczowe: działki; podatnik
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1, art. 14r ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku wspólnym z dnia 9 października 2019 r. (data wpływu 14 października 2019 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku opodatkowania podatkiem VAT transakcji sprzedaży gruntu - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 14 października 2019 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku opodatkowania podatkiem VAT transakcji sprzedaży gruntu.

We wniosku złożonym przez:

*   Zainteresowanego będącego stroną postępowania: Panią R.G
*   Zainteresowanych niebędących stroną postępowania: Panią M. R. Panią M. K. Pana W. S.

przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawczyni i jej rodzeństwo tj. W.S, M.K i M.R, zamierzają sprzedać działkę nr (…) obręb (\`(...)\`)o powierzchni 0,0695 ha, opis użytków łąki trwałe 0,659 ha i rowy 0,0036 ha w dzielnicy (\`(...)\`)w (\`(...)\`).

Działka jest niezabudowana, nieuzbrojona bez dostępu do drogi.

Działka wchodziła w skład gospodarstwa rolnego, jakie Zainteresowani odziedziczyli w spadku w 2004 roku. W zaświadczeniu z urzędu skarbowego z dnia 28 grudnia 2004 r. z tytułu dziedziczenia zostało zastosowane zwolnienie od podatku od spadków i darowizn.

Wnioskodawczyni i jej rodzeństwo nie prowadzą działalności gospodarczej ani nigdy takiej działalności nie prowadzili.

Nieruchomość nie była w jakikolwiek sposób przez Zainteresowanych używana w szczególności na cele rolne, działalność gospodarczą, nie była też oddana osobie trzeciej na podstawie jakiejkolwiek umowy do użytkowania. Nabywając spadek w 2004 roku grunt (działka nr (…)) miał już od 2001 roku przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i wielorodzinną niską wraz z usługami pierwszego stopnia obsługi z zakresu: handlu, usług bytowych i publicznych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy (\`(...)\`).

Wnioskodawczyni i jej rodzeństwo nie prowadzili i nie prowadzą działalności reklamowej w odniesieniu do sprzedaży działki tej ani żadnej innej.

W przeszłości Zainteresowani dokonywali już dwukrotnej sprzedaży działek z odziedziczonego spadku. W 2006 roku zostały sprzedane działki nr (…) i nr (…) obręb (…) położone przy ulicy (…) (\`(...)\`)akt notarialny repertorium A nr (…).

Podatek VAT od tej transakcji został zapłacony do urzędu skarbowego (…) (\`(...)\`). Druga sprzedaż nastąpiła w 2007 roku dotyczyła działki nr (…) obręb (…) w Gminie (\`(...)\`)akt notarialny repertorium A nr (…) Podatek VAT od tej transakcji sprzedaży również został zapłacony do urzędu skarbowego (…) (\`(...)\`).

Były to transakcje okazjonalne gdzie kupujący sam się do Zainteresowanych zgłosił z propozycją kupna gruntu.

Tak samo jest z transakcją przyszłą dotyczącą działki nr (…).

Kupujący jest osobą fizyczną, który sam zaproponował kupno działki. Sprzedaż działki lub innych działek które Zainteresowani jeszcze posiadają, traktują jako wyzbywanie się majątku prywatnego.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy ta transakcja sprzedaży przez Zainteresowanych, czyli osoby fizyczne gruntu (działki nr (…)) z przeznaczeniem budowlanym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego o powierzchni 0,0695 ha nabytego w formie spadku będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT?

Zdaniem Zainteresowanych sprzedaż działki nie będzie stanowić czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Zarówno krajowe, jak i unijne orzecznictwo wypracowało pewne kryteria pomagające ocenić, kiedy zbywca nieruchomości występuje w roli podatnika VAT, a kiedy jedynie zarządza własnym majątkiem. Wskazano je m.in. w wyroku TSUE z 15 września 2011 r. (C-180/10 i C-181/10) oraz w wyrokach NSA z 18 października 2011 r. (I FSK 1536/10) i z 1 czerwca 2017 r. (I FSK 451/17). Składy orzekające uznały, że decydujące znaczenie ma stopień aktywności zbywcy w zakresie obrotu nieruchomościami, które dowodzi, że angażuje on środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Działania na poszczególnych etapach aktywności sprzedającego należy przy tym uwzględnić w ich całokształcie, a nie wyłącznie osobno. Istotne są przede wszystkim te elementy, które łączą się z nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza standardowe działania zarządzaniem majątkiem prywatnym. Na pewno nie można za nie uznać liczby i zakresu dokonywanych transakcji sprzedaży ani okoliczności, że przed zbyciem sprzedawca podzielił grunt na działki w celu osiągnięcia wyższej łącznej ceny. Podobnie nie ma charakteru decydującego długość okresu, w którym następowały transakcje, ani wysokość uzyskanych z nich przychodów. Dla ustalenia zawodowego charakteru działalności istotne zaś będą takie czynniki jak ewentualne uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych lub działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia.

Mogą one bowiem wskazywać na aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami, przybierającą formę zawodową, zorganizowaną. Sprzedając grunt Zainteresowani nie są podatnikami podatku VAT. Nie działają jako podmioty profesjonalne. Zainteresowani uważają, że sprzedając nieruchomość nie będą działać w charakterze podatników prowadzących działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, ponieważ ich działalność w tym zakresie nie przybiera formy zawodowej (profesjonalnej). Czynności Zainteresowanych nie mają zorganizowanego charakteru i nie są wykonywane w sposób ciągły. Wnioskodawczyni i jej rodzeństwo nie dokonali uzbrojenia terenu, nie podjęli działań marketingowych w celu sprzedaży działki.

Kupiec sam się do Zainteresowanych zgłosił z propozycją kupna wyżej wymienionej działki. Nie prowadzili i nie prowadzą działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze.

A zatem, jeżeli Zainteresowani nie podejmowali wyżej wymienionych działań, to sprzedaż powinna nastąpić w ramach zarządzania majątkiem prywatnym i nie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT. Z całą pewnością nie ma mowy o ciągu powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a jedynie taki ciąg mógłby wskazywać na tego rodzaju aktywność handlową.

Podsumowując: działania Wnioskodawcy i jej rodzeństwa nie mają charakteru handlowego zorganizowanego i ciągłego. Nie można ich podpiąć pod działalność o charakterze podatników prowadzących działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, działalność Zainteresowanych w tym zakresie nie przybiera formy zawodowej (profesjonalnej). Ponadto, zgodnie z wyrokiem TSUE, sama liczba i zakres transakcji nie mają decydującego znaczenia dla oceny czy sprzedaż gruntu stanowi działalność gospodarczą i co za tym idzie czy jest opodatkowana podatkiem VAT. Nie ma też takiego znaczenia długość okresu, w jakim te transakcje następowały ani wysokość osiągniętych z nich przychodów.

W każdym razie co wydaje się bardzo istotne, TSUE podkreślił wyraźnie, że w żadnej mierze rozstrzygającego znaczenia nie ma tutaj liczba dokonywanych transakcji.

Wnioskodawczyni i jej rodzeństwo działają jako osoby fizyczne dokonujące jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzą zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej.

Sprzedaż działki, traktują jako wyzbywanie się majątku prywatnego.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Zainteresowanych w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174 z późn. zm.) – zwanej dalej ustawą – opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy – przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Zatem należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy przedmiotem dostawy są towary w rozumieniu powołanego wyżej przepisu i gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel, mamy do czynienia z dostawą w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy – przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, z późn. zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”, państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:

1.  określone udziały w nieruchomości,
2.  prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
3.  udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.

Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r., poz. 1145).

Ze współwłasnością mamy do czynienia wtedy, gdy własność tej samej rzeczy przysługuje niepodzielnie kilku osobom (art. 195 Kodeksu cywilnego). W przypadku współwłasności nieruchomości określonej w częściach ułamkowych, każdy ze współwłaścicieli ma określony ułamkiem udział w nieruchomości.

Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności (art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego).

Podkreślić należy, że współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli (art. 198 ustawy Kodeks cywilny). Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.

Należy więc przyjąć, że na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie udziału w nieruchomości dokonywane przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Jednak nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy o podatku od towarów i usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Powyższe przepisy pozwalają stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji.

Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie o podatku od towarów i usług ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Tym samym, nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego posiadania w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Wobec tego, właściwe jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników podatku VAT w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. W tym kontekście, nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych, okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Jednakże każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT jest uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Zatem wykorzystywanie majątku prywatnego stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej.

W kwestii opodatkowania dostawy nieruchomości istotne jest, czy zbywca w celu dokonania sprzedaży podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym.

W zakresie opodatkowania transakcji sprzedaży nieruchomości wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w orzeczeniu z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10. TSUE orzekł, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.

Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawczyni i jej rodzeństwo tj. W.S, M.K i M.R, zamierzają sprzedać działkę nr (…) obręb (\`(...)\`)o powierzchni 0.0695 ha, opis użytków łąki trwałe 0,659 ha i rowy 0,0036 ha w dzielnicy (\`(...)\`)w (\`(...)\`).

Działka jest niezabudowana, nieuzbrojona bez dostępu do drogi.

Działka wchodziła w skład gospodarstwa rolnego, jakie Zainteresowani odziedziczyli w spadku w 2004 roku. W zaświadczeniu z urzędu skarbowego z dnia 28 grudnia 2004 r. z tytułu dziedziczenia zostało zastosowane zwolnienie od podatku od spadków i darowizn.

Wnioskodawczyni i jej rodzeństwo nie prowadzą działalności gospodarczej ani nigdy takiej działalności nie prowadzili.

Nieruchomość nie była w jakikolwiek sposób przez Zainteresowanych używana w szczególności na cele rolne, działalność gospodarczą, nie była też oddana osobie trzeciej na podstawie jakiejkolwiek umowy do użytkowania. Nabywając spadek w 2004 roku grunt (działka nr (…)) miał już od 2001 roku przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i wielorodzinną niską wraz z usługami pierwszego stopnia obsługi z zakresu: handlu, usług bytowych i publicznych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy (\`(...)\`).

Wnioskodawczyni i jej rodzeństwo nie prowadzili i nie prowadzą działalności reklamowej w odniesieniu do sprzedaży działki tej ani żadnej innej.

W przeszłości Zainteresowani dokonywali już dwukrotnej sprzedaży działek z odziedziczonego spadku. W 2006 roku zostały sprzedane działki nr (…) i nr (…) obręb (…)położone przy ulicy (…) (\`(...)\`)akt notarialny repertorium A nr (…).

Podatek VAT od tej transakcji został zapłacony do urzędu skarbowego (…) (\`(...)\`). Druga sprzedaż nastąpiła w 2007 roku dotyczyła działki nr (…) obręb (…)w Gminie (\`(...)\`)akt notarialny repertorium A nr (…) Podatek VAT od tej transakcji sprzedaży również został zapłacony do urzędu skarbowego (…) (\`(...)\`).

Były to transakcje okazjonalne gdzie kupujący sam się do Zainteresowanych zgłosił z propozycją kupna gruntu.

Tak samo jest z transakcją przyszłą dotyczącą działki nr (…).

Kupujący jest osobą fizyczną, który sam zaproponował kupno działki. Sprzedaż działki lub innych działek które Zainteresowani jeszcze posiadają, traktują jako wyzbywanie się majątku prywatnego.

Wątpliwości Zainteresowanych dotyczą określenia, czy sprzedaż działek będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT.

Aby ocenić, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Jak wyjaśniono wyżej - odwołując się zarówno do treści przepisów ustawy o VAT, jak i stanowiska judykatury - w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.

Analiza sprawy w kontekście powołanych przepisów oraz wyroku TSUE z dnia 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10 prowadzi do wniosku, że sprzedaż działki, której Zainteresowani są współwłaścicielami, nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż brak jest przesłanek, aby w związku z tą transakcją uznać Wnioskodawczynię i jej rodzeństwo za podatników tego podatku.

Pomimo, że grunt spełnia definicję towaru, o którym mowa w art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, to nie można uznać, że przy dokonywaniu sprzedaży działki nr (…), Zainteresowani będą działali w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT.

Z opisu sprawy nie wynika taka aktywność Zainteresowanych, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Okoliczności sprawy wskazują, że Zainteresowani nie prowadzą działalności gospodarczej, nie podejmowali jakichkolwiek czynności zmierzających do podniesienia wartości działki ani żadnych działań marketingowych i reklamowych w stosunku do sprzedaży działki, kupujący sam zaproponował kupno działki. Jak wynika z opisu sprawy działka nr (…) wchodziła w skład gospodarstwa rolnego, które Zainteresowani odziedziczyli w 2004 roku, od 2001 roku w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego działka ma przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i wielorodzinną niską wraz z usługami pierwszego stopnia obsługi z zakresu: handlu, usług bytowych i publicznych. Wobec powyższych okoliczności, należy uznać, że sprzedaż przedmiotowej działki nie będzie stanowić działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu, gdyż brak jest przesłanek świadczących o takiej aktywności Wnioskodawczyni i jej rodzeństwa w przedmiocie sprzedaży tej działki, która to aktywność byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego - stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności).

W konsekwencji, w niniejszej sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać Wnioskodawczynię i jej rodzeństwo za podatników podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, prowadzących działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

Tym samym, Zainteresowani dokonując sprzedaży działki nr (…) nie będą działać w charakterze podatników podatku VAT, będą jedynie korzystać z przysługującego im prawa do rozporządzania własnym majątkiem. W konsekwencji, należy zgodzić się z Zainteresowanymi, że sprzedaż przedmiotowej działki, nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Zatem stanowisko Zainteresowanych należało uznać za prawidłowe.

Zaznaczenia wymaga, że organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego. Podkreślenia wymaga, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Stosownie do § 2 ww. artykułu przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Zainteresowanemu będącemu Stroną postępowania (art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (\`(...)\`), (…) za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm.).

Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.