Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-2.4012.770.2017.2.ASZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2018-02-02
Teza: Opodatkowanie oraz stawka podatku VAT dla usług sklasyfikowanych pod symbolem PKWiU 38.21.21.0 „Usługi związane ze składowiskami odpadów spełniających określone normy prawne i wymogi sanitarne”
Słowa kluczowe: czynności-czynności opodatkowane; stawka-stawki podatku
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 21 listopada 2017 r. (data wpływu 23 listopada 2017 r.), uzupełnionym pismem z 15 stycznia 2018 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie:

*   opodatkowania wykonywania przez Spółkę zadań publicznych powierzonych jej przez Miasto w trybie szczególnym, przewidzianym przepisami ustawy o samorządzie gminnym, bez zawierania umowy cywilnoprawnej – **jest prawidłowe,**
*   stawki podatku VAT dla usług sklasyfikowanych pod symbolem PKWiU 38.21.21.0 „Usługi związane ze składowiskami odpadów spełniających określone normy prawne i wymogi sanitarne” – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 23 listopada 2018 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania oraz stawki podatku VAT dla usług sklasyfikowanych pod symbolem PKWiU 38.21.21.0 „Usługi związane ze składowiskami odpadów spełniających określone normy prawne i wymogi sanitarne”. Wniosek uzupełniono pismem z 15 stycznia 2018 r. (data wpływu 18 stycznia 2018 r.), będącym odpowiedzią na wezwanie z 4 stycznia 2018 r. znak 0111-KDIB3-2.4012.7702017.1.ASZ.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny, uzupełniony pismem z 15 stycznia 2018 r.:

N.Sp. z o.o. z siedzibą w N. (Wnioskodawca) jest spółką komunalną, której jedynym wspólnikiem jest Miasto N., posiadające 100% udziałów.

Uchwałą Rady Miasta z dnia 25 lipca 2017 r. nr xxx, na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz art. 2 i art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1996r. o gospodarce komunalnej Miasto powierzyło w całości Spółce zadanie polegające na zagospodarowaniu i unieszkodliwianiu odpadów komunalnych pochodzących z terenu miasta, które obejmuje także prowadzenie procesu zagospodarowania odpadów pochodzących z selektywnej zbiórki odpadów komunalnych. Zadanie to zostało powierzone Spółce w celu wykonywania zadań własnych Gminy i zaspokojenia zbiorowych potrzeb mieszkańców Miasta. W uchwale nie został określony sposób wynagrodzenia Spółki z tytułu wykonywania powierzonego zadania. Kwestie te zostaną uzgodnione w późniejszym terminie.

Spółka jak i Miasto są czynnymi podatnikami podatku od towarów i usług, posiadają odrębne numery identyfikacji podatkowej (NIP).

Jak wskazano we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia 21 listopada 2017 r. gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność (art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, t.j. Dz.U. z 2017 r. poz.1875.

Wykonywanie tych zadań następuje w dwóch formach prawnych:

1.  poprzez utworzone przez gminę własne jednostki organizacyjne – zakłady budżetowe lub spółki prawa handlowego (art. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej);
2.  poprzez powierzenie wykonywania zadań z zakresu gospodarki komunalnej podmiotom zewnętrznym w drodze umowy (art. 3 ustawy o gospodarce komunalnej)

Wykonywanie zadań poprzez własną spółkę odbywa się poprzez utworzenie nowej spółki lub powierzenia istniejącej spółce komunalnej wykonywanie zadania publicznego – w formie uchwały organu stanowiącego (w przypadku N. – Rady Miasta). Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, powierzenie wykonywania zadania publicznego spółce komunalnej w trybie art. 2 ustawy o gospodarce komunalnej wyklucza, w odróżnieniu od art. 3 tej ustawy, zawieranie jakiejkolwiek umowy cywilnoprawnej. Wynika to z faktu, że w tym wypadku spółka gminna stanowi instrument, za pomocą którego wykonywane są zadania tej jednostki samorządu terytorialnego (uzasadnienie wyroku NSA z dnia 24 września 2014 r., sygn. akt II OSK 1314/14).

Obowiązujące prawo i orzecznictwo dopuszcza także powierzenie zadań publicznych w trybie art. 2 ustawy o gospodarce komunalnej spółce gminnej nie tylko w uchwale powołującej tę spółkę, ale powierzenie już istniejącej spółce komunalnej wykonywanie zadań gminy (wyrok NSA z 24 września 2014 r., II OSK 1314/14).

Powierzenie wykonywania zadań w drodze umowy wymaga zastosowania wskazanych w art. 3 ustawy o gospodarce komunalnej przepisów prawa, w zależności od przedmiotu umowy, a w szczególności ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych, t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1579 z późn. zm (w przypadku zamówień poniżej 30.000 Euro – przepisów Kodeksu cywilnego i wewnętrznych procedur udzielania takich zamówień). W przypadku spółek komunalnych możliwe jest odstąpienie od podstawowego trybu postępowania, jakim jest przetarg nieograniczony, na rzecz trybu zamówienia z wolnej ręki na podstawie art. 67 ust.1 pkt 12 ustawy Prawo zamówień publicznych (zamówienie in-house), o ile spełniają warunki określone w tym przepisie. Spółka jest spółką gminną, w której Miasto (miasto na prawach powiatu jest gminą wykonującą także zadania powiatu – art. 92 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym) posiada 100% udziałów, jednak nie spełnia warunku, o którym mowa w art. 67 ust. 1 pkt 12 lit. b. Nie jest zatem możliwe zawarcie umowy pomiędzy Miastem a Spółką o wykonanie usługi polegającej na zagospodarowaniu i unieszkodliwianiu odpadów komunalnych pochodzących z terenu Miasta.

Opis stanu faktycznego

Zadanie polegające na zagospodarowaniu i unieszkodliwianiu odpadów komunalnych pochodzących z terenu Miasta jest zadaniem z zakresu gospodarki komunalnej (art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym, art. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce komunalnej). Uchwałą Nr xxx z dnia 25 lipca 2017r. Rady Miasta powierzyła w całości Spółce zadanie polegające na zagospodarowaniu i unieszkodliwianiu odpadów komunalnych pochodzących z terenu Miasta, które obejmuje także prowadzenie procesu zagospodarowania odpadów pochodzących z selektywnej zbiórki odpadów komunalnych. Pomiędzy Miastem a Spółką nie została zawarta umowa wykonawcza, jednak pogłębiona analiza doprowadziła do wniosku, że w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych nie jest to dopuszczalne. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu do wyroku z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2590/15: „Uchwała powierzająca takiej spółce wykonywanie zadań własnych gminy stanowi zarazem podstawę zlecenia spółce wykonywania tych zadań. Nie można w uchwale wskazywać, że sposób wykonywania powierzonego zadania określi umowa wykonawcza”.

Podobnie wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 11 sierpnia 2005 r. , sygn. akt II GSK 105/05, wskazując, że przepisów o zamówieniach publicznych nie stosuje się do wykonania zadań o charakterze użyteczności publicznej przez jednostkę organizacyjną utworzoną w tym celu przez gminę. Podstawą powierzenia wykonywania tych zadań jest bowiem sam akt organu gminy powołujący do życia tę jednostkę i określający przedmiot jej działania.

Rada Miasta w uchwale Nr xxx z dnia 23 czerwca 2015 r. zmienionej następnie uchwałą Nr xxx z dnia 25 kwietnia 2017 r. (uchwała w załączeniu) szczegółowo określiła sposób i zakres świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów w zamian za uiszczoną przez właściciela nieruchomości opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Miasto wykonuje wyżej wymienione zadanie publiczne, pobierając jednocześnie opłaty publiczno-prawne za wykonanie tych obowiązków, ustalone przez Radę Miasta w uchwale nr xxx z dnia 23 czerwca 2015 roku (uchwała w załączeniu). Publicznoprawny charakter tego zadania wyklucza zawarcie umowy cywilnoprawnej z właścicielami nieruchomości, od których odbierane są odpady. W związku z tym, takich umów nie zawiera także Spółka, bezpośrednio wykonująca te zadania.

Jak zostało wskazane powyżej, także pomiędzy Miastem a Wnioskodawcą nie została zawarta umowa cywilnoprawna z uwagi na powierzenie zadania w drodze uchwały Rady Miasta.

W niniejszej sprawie nie zostaną wystawione faktury dla właścicieli nieruchomości, jak wyjaśniono w pkt 1, zadanie to wykonuje obecnie gmina, a właściciele są jedynie zobowiązani do wpłaty na rzecz Gminy opłaty publicznoprawnej.

Jeżeli chodzi natomiast o wykonywanie przez Wnioskodawcę przedmiotowego zadania, to podstawą przekazania środków z budżetu Miasta Spółce musi być odpowiedni dokument księgowy. Pytanie skierowane do Krajowej Informacji Skarbowej wynika z faktu, iż ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1221 z późn. zm.) za podstawę opodatkowania przyjmuje nie tylko stosunki cywilnoprawne, ale także publicznoprawne (art. 8 ust. 1 pkt 3 tj. świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa).

W konsekwencji, opis przedmiotu opodatkowania na fakturze wystawionej przez Wnioskodawcę na Miasto nie może odnosić się do wykonywania usług w rozumieniu cywilistycznym, ale rekompensaty za świadczenia czynności zgodnie z nakazem organu władzy publicznej – Rady Miasta – na podstawie uchwały Nr xxx z dnia 25 lipca 2017 r. Na obecnym etapie nie istnieją jednoznaczne ustalenia w tej kwestii pomiędzy Miastem a Spółką, gdyż istotne znaczenie dla tego rozwiązania będzie miało stanowisko KIS.

Ponieważ przekazanie środków będzie dotyczyło rekompensaty za zagospodarowanie i unieszkodliwianie odpadów komunalnych pochodzących z terenu Miasta jako właściwe PKWiU należy wskazać 38.21.21.0, tj. Usługi związane ze składowiskami odpadów spełniającymi określone normy prawne i wymogi sanitarne.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy wykonywanie zadań publicznych powierzonych Spółce przez Miasto w trybie szczególnym, przewidzianym przepisami ustawy o samorządzie gminnym, bez zawierania umowy cywilnoprawnej, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i powinno być udokumentowane fakturą VAT ze stawką 8%?

**Stanowisko Wnioskodawcy:**

Aby rozstrzygnąć, czy świadczenie wykonywane przez Spółkę na rzecz Miasta ma charakter odpłatnej usługi (podlegającej opodatkowaniu VAT), należy określić jakie zdarzenia prawne podlegają opodatkowaniu na gruncie przepisów ustawy o VAT.

I tak, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1. stosownie do art. 7 ust. 1 tejże ustawy, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (\`(...)\`).

Natomiast na mocy art. 8 ust. 1 ww. ustawy, przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa o VAT zalicza do katalogu usług każde świadczenie, które nie jest dostawą w myśl art. 7 tej ustawy.

Można wymienić następujące przesłanki pozwalające na stwierdzenie, czy określona czynność powinna zostać uznana za świadczenie usług:

*   w ramach danego stosunku prawnego muszą istnieć co najmniej dwa podmioty, z których jeden będzie świadczył usługi, drugi zaś będzie ich konsumentem,
*   stosunek prawny łączący usługodawcę i usługobiorcę opiera się na zasadzie wzajemności,
*   pomiędzy daną usługą a otrzymanym w zamian za jej wykonanie wynagrodzeniem istnieje bezpośredni i czytelny związek.

W ocenie Wnioskodawcy, wymienione powyżej warunki zostały w niniejszej sprawie spełnione. W przedmiotowej sprawie zasadnicze znaczenie mają przepisy ustawy o samorządzie gminnym Według art. 2 tej ustawy gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność (ust. 1) oraz posiada osobowość prawną (ust. 2). Art. 9 ust. 1 stanowi natomiast, że „W celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi”.

Natomiast zasady i formy gospodarki komunalnej jednostek samorządu terytorialnego, polegające na wykonywaniu przez te jednostki zadań własnych, w celu zaspokojenia zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej, uregulowano w ustawie o gospodarce komunalnej. Według art. 2 tej ustawy gospodarka komunalna może być prowadzona przez jednostki samorządu terytorialnego w szczególności w formach samorządowego zakładu budżetowego lub spółek prawa handlowego. Z kolei art. 9 ust 1 stanowi, że jednostki samorządu terytorialnego mogą tworzyć spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółki akcyjne, a także mogą przystępować do takich spółek.

W ocenie Spółki, wykonywanie przez Spółkę zadań publicznych z zakresu gospodarki komunalnej, powierzonych przez Miasto (będące jedynym wspólnikiem Spółki), celem których jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb ludności podlega opodatkowaniu VAT jako świadczenie usług, z tytułu których Spółka powinna pobierać wynagrodzenie będące rekompensatą kosztów ponoszonych przez Spółkę w związku z przejętymi zadaniami.

Spółka wykonuje te czynności jako odrębny podmiot posiadający status podatnika VAT, zatem nie jest adresatem normy zawartej w art. 15 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług, czyli nie korzysta z wyłączenia z opodatkowania.

Zdaniem Spółki czynności te powinny być udokumentowane fakturą VAT ze stawką 8%.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest:

*   **prawidłowe** w zakresie opodatkowania wykonywania przez Spółkę zadań publicznych powierzonych jej przez Miasto w trybie szczególnym, przewidzianym przepisami ustawy o samorządzie gminnym, bez zawierania umowy cywilnoprawnej;
*   **nieprawidłowe** w zakresie stawki podatku VAT dla usług sklasyfikowanych pod symbolem PKWiU 38.21.21.0 „Usługi związane ze składowiskami odpadów spełniających określone normy prawne i wymogi sanitarne”.

Na wstępie należy zauważyć, że Wnioskodawca wskazał dla usługi polegającej na zagospodarowaniu i unieszkodliwianiu odpadów komunalnych pochodzących z terenu Miasta jako właściwe PKWiU 38.21.21.0, tj. Usługi związane ze składowiskami odpadów spełniającymi określone normy prawne i wymogi sanitarne.

Należy zauważyć, że dla udzielenia odpowiedzi w zakresie stawki podatku dla świadczonych przez Wnioskodawcę usług istotne jest prawidłowe ich zaklasyfikowanie wg symbolu PKWiU. W przedmiotowej sprawie Organ jest zobowiązany do analizy m.in. załącznika nr 3 do ustawy o VAT. W ww. załączniku ustawodawca wskazuje czynności, do których ma zastosowanie obniżonej stawki podatku w wysokości 8% i odsyła do klasyfikacji statystycznych wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej. Tym samym wydając przedmiotową interpretację, Organ oparł się na wynikającym z treści wniosku opisie sprawy, tj. na podanej przez Wnioskodawcę klasyfikacji.

Wskazać należy, że zgodnie z poz. 7.3 Zasad Metodycznych Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług zawartych w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) – dalej: „PKWiU”, zaliczanie danego produktu do odpowiedniego grupowania jest obowiązkiem producenta (względnie usługodawcy). Wynika to z faktu, że właśnie producent (usługodawca) posiada wszystkie informacje niezbędne do właściwego zaliczenia produktu do odpowiedniego grupowania PKWiU, tj. informacje dotyczące rodzaju użytego surowca, technologii wytwarzania, konstrukcji i przeznaczenia wyrobu lub charakteru usługi.

Należy jednak podkreślić, że dokonana przez producenta (usługodawcę) klasyfikacja nie może naruszać zasad budowy i logiki struktury PKWiU. W razie trudności przy zaliczaniu wyrobu (towaru) lub usługi do odpowiedniego grupowania PKWiU można wystąpić w tej sprawie do organów statystycznych. Procedury udzielania informacji w sprawie standardów klasyfikacyjnych (w tym Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług) określa Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie trybu udzielania informacji dotyczących standardów klasyfikacyjnych.

Organ nie jest uprawniony do przyporządkowywania formalnego towarów i usług do określonego grupowania klasyfikacyjnego. Podkreślić należy, że kwestie dotyczące zaklasyfikowania towaru lub usługi do właściwego grupowania statystycznego nie mieszczą się w ramach określonych w art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Tak więc niniejszą interpretację wydano w oparciu o grupowania PKWiU wskazane przez Wnioskodawcę we wniosku.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 1221 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Natomiast na mocy art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa VAT zalicza do katalogu usług każde świadczenie, które nie jest dostawą w myśl art. 7 tej ustawy. Pojęcie usługi według ustawy VAT jest szersze od definicji usługi w rozumieniu klasyfikacji statystycznych. Oznacza to, że w definicji tej mieszczą się również określone zachowania, które nie zostały sklasyfikowane w PKWiU, o której mowa w ww. art. 5a ustawy.

Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

Zatem aby uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.

Czynność może być albo odpłatna albo nieodpłatna. Na gruncie podatku od towarów i usług nie występują czynności częściowo odpłatne. Jeśli tylko czynność została wykonana za wynagrodzeniem, to jest ona odpłatna. Nie ma żadnego znaczenia, czy wynagrodzenie to pokrywa koszty świadczenia tej czynności poniesione przez podatnika, ewentualnie kreuje dla podatnika zysk. Także czynności wykonane „po kosztach” ich świadczenia, bądź poniżej tych koszów, są czynnościami odpłatnymi, o ile tylko pobrano za nie wynagrodzenie.

Zatem za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT uważane mogą być takie sytuacje, w których:

*   istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne,
*   wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy,
*   istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi, odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem,
*   istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.

Na podstawie art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy, podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem.

Nie każda czynność stanowiąca świadczenie usług, w rozumieniu art. 5 ustawy o podatku od towarów i usług, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podatnika.

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – w myśl art. 15 ust. 2 ustawy – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

W myśl art. 15 ust. 6 ustawy, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Z powyższego wynika, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez podatników w rozumieniu ustawy i są wykonywane w ramach działalności gospodarczej.

Należy wskazać, że pojęcie podatnika obejmuje swym zakresem podmioty, które dokonują czynności podlegającej opodatkowaniu. Ustawodawca określił wskazane pojęcie na tyle szeroko, by w każdym przypadku profesjonalnej aktywności zawodowej, dokonywania czynności opodatkowanych podmiot mógł zostać uznany za podatnika w zakresie tych czynności. Podkreślić przy tym należy, że działalność gospodarcza ma miejsce również wówczas, gdy nie przyniosła ona żadnych widocznych efektów (bez względu na cel i rezultat takiej działalności). Charakterystyka ta pozwala na uznanie, że pojęcie podatnika na gruncie podatku od towarów i usług ma wymiar autonomiczny – niezależny od uregulowań innych aktów normatywnych regulujących stosunki prawnopodatkowe.

Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że Miasto powierzyło w całości Spółce zadanie polegające na zagospodarowaniu i unieszkodliwianiu odpadów komunalnych pochodzących z terenu miasta, które obejmuje także prowadzenie procesu zagospodarowania odpadów pochodzących z selektywnej zbiórki odpadów komunalnych. Zadanie to zostało powierzone Spółce w celu wykonywania zadań własnych Gminy i zaspokojenia zbiorowych potrzeb mieszkańców Miasta.

Wątpliwości Wnioskodawcy budzi kwestia, czy wykonywanie przez Spółkę zadań publicznych, powierzonych przez Gminę, przewidzianych przepisami ustawy o samorządzie gminnym, bez zawierania umowy cywilnoprawnej, podlega opodatkowaniu VAT i powinno być dokumentowane fakturą oraz czy dopłaty, udzielane przez Gminę będącą jedynym wspólnikiem Spółki na pokrycie kosztów działalności Spółki podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT, a ich otrzymanie powinno być dokumentowane fakturą VAT.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1875), gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność.

Natomiast, zgodnie z art. 6 ust. 1 powoływanej wyżej ustawy o samorządzie gminnym, do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy (…) – art. 7 ust. 1 ww. ustawy o samorządzie gminnym. Zadania własne obejmują m.in. sprawy: wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz; (art. 7 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy o samorządzie gminnym).

Na podstawie art. 9 ust. 1 powołanej ustawy o samorządzie gminnym, w celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi.

Zasady i formy gospodarki komunalnej jednostek samorządu terytorialnego, polegające na wykonywaniu przez te jednostki zadań własnych, w celu zaspokojenia zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej – uregulowano w us

W oparciu o art. 2 ustawy o gospodarce komunalnej, gospodarka komunalna może być prowadzona przez jednostki samorządu terytorialnego, w szczególności w formach: samorządowego zakładu budżetowego lub spółek prawa handlowego.

Z powyższych konstrukcji prawnych jednoznacznie wynika, że zarówno Gmina, jak i utworzona przez nią Spółka prawa handlowego – Wnioskodawca, wykonując we własnym imieniu i na własny rachunek czynności spełniające definicję działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 ustawy, działają w charakterze podatników podatku VAT.

Zaznaczenia wymaga, że Wnioskodawca jest Spółką, będącą odrębnym od Gminy podmiotem posiadającym osobowość prawną, zatem nie jest adresatem normy prawnej zawartej w art. 15 ust. 6 ustawy. Tym samym nie może korzystać z wyłączenia z opodatkowania, które dotyczy ściśle określonych podmiotów tj. organów władzy publicznej i urzędów obsługujących te organy.

Z uwagi na powołane przepisy i opis sprawy przedstawiony we wniosku, należy stwierdzić, że przedstawiona we wniosku sytuacja nosi znamiona odpłatnego świadczenia usług, podlegającego opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Spółka co prawda wykonuje czynności związane z realizacją zadań własnych Gminy w zakresie zbiorowych potrzeb wspólnoty na podstawie powierzenia, ale wykonuje te czynności jako odrębny podmiot posiadający status podatnika VAT. Wnioskodawca mimo, że wykonuje czynności z katalogu zadań własnych, wymienionych w art. 7 ustawy o samorządzie gminnym w imieniu jednostki samorządu terytorialnego, to jednak sam nie wchodzi w skład administracji samorządowej, lecz prowadzi niezależną działalność gospodarczą.

Ww. czynności winny być udokumentowane fakturą VAT.

Podsumowując, wykonywanie zadań publicznych powierzonych Wnioskodawcy przez Gminę, należących do zakresu jej zadań własnych, bez zawierania umowy cywilnoprawnej podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i powinno być dokumentowane fakturą VAT.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w ww. zakresie jest prawidłowe.

Przedmiotem zainteresowania Wnioskodawcy jest stawka podatku VAT jaka będzie miała zastosowanie dla świadczonej usługi.

W myśl przepisu art. 5a ustawy, towary lub usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne.

Zauważyć należy, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz wydane na jej podstawie rozporządzenia częstokroć odwołują się do grupowań PKWiU przy ustalaniu preferencyjnych stawek podatkowych. Prawidłowa pod względem klasyfikacji statystycznych identyfikacja towarów i usług stanowi warunek niezbędny do określenia wysokości opodatkowania podatkiem VAT w stosunku do towarów i usług, dla których przepisy VAT powołują stosowną klasyfikację statystyczną.

Stosownie do zapisu art. 41 ust. 1 ustawy wynika, że stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Zarówno w treści ustawy o podatku od towarów i usług, jak i przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewiduje dla niektórych czynności obniżone stawki podatku.

W myśl art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług, wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1.

Stosownie do art. 146a pkt 1 i 2 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2018 r., z zastrzeżeniem art. 146f:

1.  stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%,
2.  stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz w tytule załącznika nr 3 do ustawy wynosi 8%.

W przypadku gdy ani ustawa, ani przepisy wykonawcze nie przewidują dla danego świadczenia obniżonej stawki, bądź zwolnienia należy je opodatkować według 23% stawki podatku.

W załączniku nr 3 do ustawy stanowiącym „Wykaz towarów i usług podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT według stawki 7%” (w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2018 r. – 8%) w poz. 149 wymienione zostały sklasyfikowane pod symbolem PKWiU 38.21.2, tj. „Usługi związane z usuwaniem odpadów innych niż niebezpieczne”

Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że Miasto powierzyło w całości Spółce zadanie polegające na zagospodarowaniu i unieszkodliwianiu odpadów komunalnych pochodzących z terenu miasta, które obejmuje także prowadzenie procesu zagospodarowania odpadów pochodzących z selektywnej zbiórki odpadów komunalnych. Zadanie to zostało powierzone Spółce w celu wykonywania zadań własnych Gminy i zaspokojenia zbiorowych potrzeb mieszkańców Miasta. Ponieważ przekazanie środków będzie dotyczyło rekompensaty za zagospodarowanie i unieszkodliwianie odpadów komunalnych pochodzących z terenu Miasta jako właściwe PKWiU należy wskazać 38.21.21.0, tj. Usługi związane ze składowiskami odpadów spełniającymi określone normy prawne i wymogi sanitarne.

Mając na uwadze przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe oraz powołane przepisy prawa podatkowego stwierdzić należy, że w dziale 38 załącznika nr 2 do rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) zawierającego schemat klasyfikacji, wymienione zostały usługi związane ze zbieraniem, przetwarzaniem i unieszkodliwianiem odpadów; odzysk surowców.

W grupie 38.2 obejmującej usługi związane z przetwarzaniem i unieszkodliwianiem odpadów, mieści się wskazana przez Wnioskodawcę klasa 38.21.21.

W klasie 38.21 mieszczą się:

*   38.21.1 Usługi związane z obróbką odpadów innych niż niebezpieczne w celu ich ostatecznego usunięcia,
*   38.21.10 Usługi związane z obróbką odpadów innych niż niebezpieczne w celu ich ostatecznego usunięcia,
*   38.21.10.0 Usługi związane z obróbką odpadów innych niż niebezpieczne w celu ich ostatecznego usunięcia,
*   38.21.2 Usługi związane z usuwaniem odpadów innych niż niebezpieczne,
*   38.21.21 Usługi związane ze składowiskami odpadów spełniającymi określone normy prawne i wymogi sanitarne,
*   38.21.21.0 Usługi związane ze składowiskami odpadów spełniającymi określone normy prawne i wymogi sanitarne,
*   38.21.23 Usługi związane ze spalaniem odpadów innych niż niebezpieczne,
*   38.21.23.0 Usługi związane ze spalaniem odpadów innych niż niebezpieczne,
*   38.21.29 Pozostałe usługi związane z usuwaniem odpadów innych niż niebezpieczne,
*   38.21.29.0 Pozostałe usługi związane z usuwaniem odpadów innych niż niebezpieczne,
*   38.21.3 Odpady rozpuszczalników organicznych,
*   38.21.30 Odpady rozpuszczalników organicznych,
*   38.21.30.0 Odpady rozpuszczalników organicznych,
*   38.21.4 Popioły i pozostałości ze spalania odpadów komunalnych,
*   38.21.40 Popioły i pozostałości ze spalania odpadów komunalnych,
*   38.21.40.0 Popioły i pozostałości ze spalania odpadów komunalnych 2621 10 00.

Należy zauważyć, że w załączniku nr 3 do ustawy o VAT, który enumeratywnie wymienia towary i usługi podlegające opodatkowaniu 8% stawką podatku VAT, w poz. 149 wymieniono Usługi związane z usuwaniem odpadów innych niż niebezpieczne klasyfikowane w PKWiU w grupowaniu 38.21.2.

W związku z powyższym tylko te usługi które zostały wymienione w poz. 149 załącznika nr 3 do ustawy o VAT należące do klasy usług PKWiU 38.21, podlegają opodatkowaniu stawką podatku VAT w wysokości 8% na podstawie art. 41 ust. 2 i art. 146a pkt 2 w związku z poz. 149 załącznika nr 3 do ustawy o VAT.

Natomiast ewentualne inne usługi sklasyfikowane w PKWiU 38.21, które nie zostały wymienione w załączniku nr 3 do ustawy o VAT, podlegają opodatkowaniu 23% stawką podatku VAT na podstawie art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 ustawy o VAT, ponieważ ustawodawca nie przewidział dla nich obniżonych stawek podatku VAT.

Zatem usługi sklasyfikowane przez Wnioskodawcę pod symbolem PKWiU 38.21.21.0 „Usługi związane ze składowiskami odpadów spełniających określone normy prawne i wymogi sanitarne” podlegają opodatkowaniu 23% stawką podatku VAT na podstawie art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 ustawy.

Zatem w ww. zakresie, stanowisko Wnioskodawcy jest nieprawidłowe.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność

Końcowo, zaznacza się, że w przypadku błędnego zaklasyfikowania przez Wnioskodawcę świadczonej usługi do PKWiU, udzielona interpretacja traci swoją ważność.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.