Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-1.4011.365.2025.3.AP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-25
Teza: Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
odpisów amortyzacyjnych.
Słowa kluczowe: amortyzacja-odpisy amortyzacyjne
lokal-lokal mieszkalny
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Zasady dokonywania
odpisów amortyzacyjnych.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22c-pkt 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22j-ust. 1-pkt 3

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 kwietnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 14 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
    odpisów amortyzacyjnych. Uzupełniła go Pani - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 20
    maja 2025 r. (wpływ 22 maja 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego

    Jest Pani osobą fizyczną posiadającą miejsce zamieszkania w Polsce i w związku z tym
    podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych (dalej: „podatek
    PIT”) w Polsce od całości swoich dochodów, zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 Ustawy o
    PIT (nieograniczony obowiązek podatkowy). Dochody osiągane w ramach źródła
    przychodów, o którym mowa w treści art. 10 ust. 1 pkt 3 Ustawy o PIT, opodatkowuje
    Pani na zasadzie wynikającej z treści regulacji art. 30c Ustawy o PIT (tzw. podatek
    liniowy), w oparciu o prowadzoną podatkową księgę przychodów i rozchodów.
    Prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą - kancelarię adwokacką. W lutym
    2025 r. zakupiła Pani nieruchomość (lokal). Nieruchomość ta została przeznaczona w
    całości do wykonywania działalności gospodarczej, jako biuro stanowiące siedzibę
    działalności gospodarczej, niezwiązanej z wynajmem i zarządzaniem nieruchomościami
    (mieszkaniami). Całość zakupionego lokalu przeznaczona jest na cele niemieszkalne, tj.
    na cele prowadzonej działalności gospodarczej oraz odprowadzany jest od niej podatek
    od nieruchomości dla lokali, w których prowadzona jest działalność gospodarcza.
    Pomimo tego w księdze wieczystej nieruchomość jest oznaczona, jako lokal mieszkalny.
    Lokal nie jest i nie będzie wykorzystywany przez Panią na cele mieszkaniowe. Powyższy
    lokal będzie wykorzystywany w całości w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej. Posiadana nieruchomość stanowi środek trwały wykorzystywany na
    potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej (jest ujęty w ewidencji środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych).
    Uzupełnienie wniosku
    Działalność gospodarczą prowadzi Pani od 27 czerwca 2019 r. Zgodnie z Polską
    Klasyfikacją Obiektów Budowlanych, stanowiącą załącznik do rozporządzenia Rady
    Ministrów z 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych
    (PKOB) (Dz. U. Nr 112 poz. 1316 z późn. zm.) budynek, w którym znajduje się
    przedmiotowy lokal sklasyfikowany jest jako budynek mieszkalny (połowa całkowitej
    powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych).
    Jest Pani współwłaścicielem lokalu mieszkalnego łącznie z małżonkiem, z którym łączy
    Panią ustawowa wspólność majątkowa.
    Przedmiotowa nieruchomość przed dniem nabycia była przez Panią wynajmowana. Z
    uwagi na konieczność dostosowania do prowadzonej działalności gospodarczej
    poniosła Pani znaczne nakłady mające na celu ulepszenie obcego środka trwałego (tj.
    przedmiotowej - w tym czasie wynajmowanej przez Panią nieruchomości (lokalu)) W
    związku z tym, 31 sierpnia 2024 r. wprowadziła Pani przedmiotową inwestycję jako obcy
    środek trwały do ewidencji środków trwałych.
    W związku z powyższym, w momencie przyjęcia nieruchomości (lokalu) do ewidencji
    środków trwałych, które nastąpiło 23 stycznia 2025 r. lokal był kompletny i zdatny do
    użytku. Dla przedmiotowego lokalu ustalono wartość początkową, zgodnie z ceną
    nabycia lokalu.
    Odnosząc się do metody i stawki amortyzacji przyjęto: metodę liniową i stawkę 2,5% -
    zgodnie z poz. 121 KŚT - Lokale niemieszkalne, spółdzielcze prawo do lokalu
    użytkowego. Przedmiotowy lokal został wprowadzony do ewidencji środków trwałych
    oraz wartości niematerialnych i prawnych 23 stycznia 2025 r., tj. po dniu nabycia
    nieruchomości.

## Pytanie

Czy jest Pani uprawniona do dokonywania i zaliczania w ciężar kosztów uzyskania
    przychodów odpisów amortyzacyjnych od nieruchomości opisanej w stanie faktycznym
    wykorzystywanej w całości w ramach działalności gospodarczej?
    Pani stanowisko w sprawie (przestawione ostatecznie w uzupełnieniu wniosku)

    Jest Pani uprawniona do dokonywania i zaliczania w ciężar kosztów uzyskania przychodów
    odpisów amortyzacyjnych od nieruchomości opisanej w stanie faktycznym
    wykorzystywanej w całości w ramach działalności gospodarczej.
    Jednocześnie potwierdza Pani, że wniosek nie dotyczy okresów przeszłych - w
    szczególności nie dotyczy dokonania stosownej korekty zeznania rocznego za 2023 r.
    Odniesienie do korekty 2023 r. w uzasadnieniu stanowi omyłkę pisarską. W celu
    wyeliminowania ewentualnych wątpliwości co do zakresu pytania i stanowiska w sprawie,
    poniżej przedstawia Pani raz jeszcze uzasadnienie stanowiska.
    Zgodnie z regulacją art. 1 Ustawy o PIT, ustawa reguluje opodatkowanie podatkiem
    dochodowym dochodów osób fizycznych oraz daninę solidarnościową.
    Zarazem, w myśl regulacji art. 10 ust. 1 pkt 3 Ustawy o PIT, jednym ze źródeł przychodów
    jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
    Jednocześnie, w myśl art. 24 ust. 2 ustawy o PIT, ustalona została zasada, w świetle której,
    u podatników osiągających dochody z działalności gospodarczej i prowadzących księgi
    przychodów i rozchodów dochodem z działalności jest różnica pomiędzy przychodem w
    rozumieniu art. 14 ustawy o PIT, a kosztami uzyskania powiększona o różnicę pomiędzy
    wartością remanentu końcowego i początkowego towarów handlowych, materiałów
    (surowców) podstawowych i pomocniczych, półwyrobów, produkcji w toku, wyrobów
    gotowych, braków i odpadków, jeżeli wartość remanentu końcowego jest wyższa niż
    wartość remanentu początkowego, lub pomniejszona o różnicę pomiędzy wartością
    remanentu początkowego i końcowego, jeżeli wartość remanentu początkowego jest
    wyższa.
    Stosownie do regulacji art. 22 ust. 1 Ustawy o PIT, przyjęte zostało rozwiązanie, w myśl
    którego kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
    przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
    wymienionych w art. 23 przedmiotowej ustawy.
    Zarazem, z uwagi na przedmiot wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji prawa
    podatkowego wskazać należy na treść dyspozycji art. 22 ust. 8 Ustawy o PIT. Norma ta
    ustala bowiem, że kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane
    wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o Ustawy o PIT, z uwzględnieniem art. 23 tej ustawy.
    Powyższe rozwiązania prowadzą zatem do wniosku, w świetle którego w obszarze
    podatkowych kosztów uzyskania przychodów rozpoznawane mogą być wyłącznie odpisy
    amortyzacyjne, które dokonywane są zgodnie z treścią regulacji art. 22a-22o ustawy o PIT.
    Odpowiednio, stosownie do treści regulacji art. 22a ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o
    podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.),
    amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c tej ustawy, stanowiące własność lub
    współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie kompletne i
    zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
    1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
    2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
    3) inne przedmioty
    - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika
    na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane
    do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt
    1, zwane środkami trwałymi.
    Jednocześnie, w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2022 r. regulacja art. 22c
    ustawy o PIT posiadała brzmienie:
    Art. 22c, amortyzacji nie podlegają:

      1) grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      2) budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami, lokale mieszkalne
        stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu
        mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
        służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo
        wynajmowane na podstawie umowy,
      3) dzieła sztuki i eksponaty muzealne,
      4) wartość firmy, jeżeli wartość ta powstała w inny sposób niż określony w art. 22b ust.
        2 pkt 1
        i 1a,
      5) składniki majątku, które nie są używane na skutek zawieszenia wykonywania
        działalności gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia
        wykonywania działalności gospodarczej albo zaprzestania działalności, w której te
        składniki były używane; w tym przypadku składniki te nie podlegają amortyzacji od
        miesiąca następującego po miesiącu, w którym zawieszono albo zaprzestano tej
        działalności
    - zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.
    W kontekście analizowanego zagadnienia wskazania wymaga, że przytoczona regulacja
    art. 22c pkt 2 ustawy o PIT uległa znaczącej modyfikacji od 1 stycznia 2022 r. za sprawą
    ustawy z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób pranych oraz niektórych innych
    ustaw (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2105; zwanej dalej: „ustawą nowelizującą”). W stanie
    prawnym poprzedzającym przedmiotową nowelizację obowiązywała bowiem zasada, w
    świetle której amortyzacji nie podlegały budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w
    nich dźwigami lub lokale mieszkalne, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub
    wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy, jeżeli podatnik nie podjął
    decyzji o ich amortyzowaniu. W konsekwencji, jeżeli podatnik postanowił o amortyzacji m.
    in. lokali mieszkalnych na gruncie stanu prawnego obowiązującego do dnia 31 grudnia
    2021 r., to takie środki trwałe na gruncie regulacji ustawy o PIT podlegały amortyzacji na
    zasadach ustalonych regulacjami ustawy o PIT, a dokonywane zgodnie z tymi regulacjami
    odpisy amortyzacyjne podlegały zaliczeniu w ciężar podatkowych kosztów uzyskania
    przychodów.
    Wśród tych zasad amortyzacji wskazać należy na szczególną formułę amortyzacji
    podatkowej przewidzianą w treści regulacji art. 22j ustawy o PIT (amortyzacja
    indywidualna).
    Mianowicie, stosownie do treści regulacji art. 22j ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT - podatnicy, z
    zastrzeżeniem art. 22j mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych
    lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego
    podatnika, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy niż - dla budynków (lokali) i
    budowli, innych niż wymienione w pkt 4-10 lat, z wyjątkiem:
      a) trwale związanych z gruntem budynków handlowo-usługowych wymienionych w
        rodzaju 103 Klasyfikacji i innych budynków niemieszkalnych wymienionych w
        rodzaju 109 Klasyfikacji, trwale związanych z gruntem,
                                  2b) kiosków towarowych o kubaturze poniżej 500 m, domków kempingowych i
        budynków zastępczych
    - dla których okres amortyzacji - nie może być krótszy niż 3 lata.
    Zarazem dyspozycja art. 22j ust. 1 pkt 4 ustawy o PIT ustala, że podatnicy, z zastrzeżeniem
    art. 22j, mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych
    środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika, z tym,

    że okres amortyzacji nie może być krótszy niż dla budynków (lokali) niemieszkalnych, dla
    których stawka amortyzacyjna z Wykazu stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5% - 40 lat
    pomniejszone o pełną liczbę lat, które upłynęły od dnia ich oddania po raz pierwszy do
    używania do dnia wprowadzenia do ewidencji środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych prowadzonej przez podatnika, z tym, że okres amortyzacji nie
    może być krótszy niż 10 lat.
    Szczególnego podkreślenia tutaj wymaga, że powyżej wskazane regulacje art. 22j ustawy o
    PIT w brzmieniu obowiązującym aktualnie nie uległy modyfikacji od roku 2021.
    Wprowadzona do porządku prawnego z dniem 1 stycznia 2022 r. ustawa nowelizująca
    przewidziała także szczególne rozwiązania o charakterze przejściowym.
    Mianowicie, w myśl dyspozycji art. 71 ust. 1 powołanej ustawy nowelizującej - podatnicy
    osiągający w 2022 r. przychody ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy
    zmienianej w art. 1 (ustawa o PIT), mogą stosować zasady opodatkowania tych
    przychodów obowiązujące na dzień 31 grudnia 2021 r., z zastrzeżeniem ust. 2.
    Z kolei, dyspozycja art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej, do której odsyła treść art. 71 ust. 1
    tej ustawy, ustala, że podatnicy podatku dochodowego od osób fizycznych i podatnicy
    podatku dochodowego od osób prawnych mogą, nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2022 r.,
    zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od środków trwałych i
    wartości niematerialnych i prawnych będących odpowiednio budynkami mieszkalnymi,
    lokalami mieszkalnymi stanowiącymi odrębną nieruchomość, spółdzielczym
    własnościowym prawem do lokalu mieszkalnego lub prawem do domu jednorodzinnego
    w spółdzielni mieszkaniowej, nabytych lub wytworzonych przed dniem 1 stycznia 2022 r.
    Odnosząc powyższe do przedstawionego stanu faktycznego kluczowym staje się
    rozpatrzenie kwestii, czy wprowadzone z dniem 1 stycznia 2022 r. (z uwzględnieniem
    regulacji przejściowych wyrażonych treścią art. 71 ustawy nowelizującej) znajduje
    zastosowanie w odniesieniu do amortyzacji wykorzystywanych w ramach prowadzonej
    przez Panią działalności gospodarczej lokalu mieszkalnego. Mianowicie w tym aspekcie
    wskazać należy na dwie istotne dla tej analizy płaszczyzny. Odpowiednio:
      · pierwszą z płaszczyzn winna stanowić analiza wprowadzonej nowelizacji oraz
        istniejących wzajemnych sprzeczności w regulacjach ustawy o PIT,
      · kolejny obszar wymagający analizy to kwestia skutków regulacji art. 71 ustawy
        nowelizującej oraz celu wprowadzonej nowelizacji.
    Analizując pierwszą z przedmiotowych płaszczyzn, zauważyć należy, że aktualnie
    obowiązująca regulacja art. 22c pkt 2 ustawy o PIT literalnie ustala, że amortyzacji nie
    podlegają budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami, lokale
    mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo do
    lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
    służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na
    podstawie umowy.
    Jednocześnie jednak regulacja art. 22j ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT, w brzmieniu
    obowiązującym do dnia dzisiejszego, kształtuje zasadę, w myśl której podatnicy, z
    zastrzeżeniem art. 22j, mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych
    lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego
    podatnika, z tym, że okres amortyzacji nie może być krótszy niż: dla budynków (lokali) i
    budowli, innych niż wymienione w art. 22j pkt 4-10 lat, z wyjątkiem:
      a) trwale związanych z gruntem budynków handlowo-usługowych wymienionych w
        rodzaju 103 Klasyfikacji i innych budynków niemieszkalnych wymienionych w
        rodzaju 109 Klasyfikacji,
        trwale związanych z gruntem,

                                  3b) kiosków towarowych o kubaturze poniżej 500 m domków kempingowych i
        budynków zastępczych
    - dla których okres amortyzacji - nie może być krótszy niż 3 lata.
    Natomiast regulacja art. 22j ust. 1 pkt 4 ustawy o PIT (przedmioty amortyzacji wyłączone z
    zakresu regulacji art. 22j ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT) ustala, że podatnicy, z zastrzeżeniem
    art. 22j, mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych
    środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika, z tym,
    że okres amortyzacji nie może być krótszy niż dla budynków (lokali) niemieszkalnych, dla
    których stawka amortyzacyjna z Wykazu stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5% - 40 lat
    pomniejszone o pełną liczbę lat, które upłynęły od dnia ich oddania po raz pierwszy do
    używania do dnia wprowadzenia do ewidencji środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych prowadzonej przez podatnika, z tym, że okres amortyzacji nie
    może być krótszy niż 10 lat.
    Konsekwencją tych przepisów jest zatem jednoznaczny i logiczny wniosek, w myśl którego
    powołana regulacja art. 22j ust. 1 pkt 3 w związku z brzmieniem regulacji art. 22j ust. 1 pkt
    4 ustawy o PIT w zakresie stosowania amortyzacji indywidualnej przez okres nie krótszy
    niż lat 10 swoim zakresem przedmiotowym obejmuje używane lub ulepszone po raz
    pierwszy wprowadzone do ewidencji danego podatnika budynki i lokale mieszkalne.
    W efekcie literalnych treści powołanych przepisów art. 22c pkt 2 oraz art. 22j ust. 1 pkt 3
    ustawy o PIT należałoby zatem stwierdzić, że regulacje te chociaż obowiązują w tożsamym
    okresie i w jednym akcie normatywnym odnoszącym się do opodatkowania podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych, a co zarazem szczególnie istotne swoim zakresem
    obejmują kwestie amortyzacji podatkowej lokali i budynków mieszkalnych - pozostają w
    jednoznacznej sprzeczności, jeżeli uznać, że wyrażone treścią regulacji art. 22c pkt 2
    ustawy o PIT wyłączenie amortyzacji budynków i lokali mieszkalnych obejmuje swoim
    zakresem wszystkie przypadki takiej amortyzacji niezależnie od sposobu wykorzystywania
    przez podatnika lokali lub budynków mieszkalnych.
    Przyjęcie bowiem, że regulacja art. 22c pkt 2 ustawy o PIT dotyczy wszystkich lokali
    mieszkalnych czy budynków mieszkalnych bez względu na sposób ich wykorzystywania,
    czy źródła przychodów, w ramach którego są one wykorzystywane do osiągania
    przychodów, prowadzi do jak się wydaje niemożliwego wniosku, w świetle którego
    regulacja art. 22j ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT jest regulacją pustą, czyli nieznajdującą
    zastosowania w jakiejkolwiek sytuacji. Taka wykładnia pozostaje natomiast w
    jednoznacznej sprzeczności z zasadami tworzenia prawa oraz regułami jego
    obowiązywania. Brak jest bowiem jakichkolwiek podstaw dla ignorowania istniejącej w
    przepisach regulacji art. 22j ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT. Skoro bowiem decyzją ustawodawcy
    w regulacjach ustawy o PIT pozostawiono zarówno regulację art. 22c pkt 2 ustawy o PIT,
    jak i regulację art. 22j ust. 1 pkt 3, to racjonalnym jest wniosek, że na płaszczyźnie
    opodatkowania PIT koniecznym jest dokonanie takiej ich interpretacji, w tym interpretacji
    celowościowej, która nie czyni żadnego z tych przepisów zbędnym.
    Dokonując takiej wykładni przepisów art. 22c pkt 2 ustawy o PIT w korespondencji do
    treści art. 22j ust. 1 pkt 3 tej ustawy zasadnym staje się również odwołanie do drugiej ze
    wskazanych płaszczyzn, a zatem regulacji art. 71 ustawy nowelizującej.
    Mianowicie, stosownie do treści regulacji art. 71 ust. 1 ustawy nowelizującej – podatnicy
    osiągający w 2022 r. przychody ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy
    zmienianej w art. 1, mogą stosować zasady opodatkowania tych przychodów
    obowiązujące na dzień 31 grudnia 2021 r., z zastrzeżeniem ust. 2.
    Jednoznacznym tutaj jest zatem, że regulacja ta odnosi się wyłącznie do podatników
    osiągających przychody ze źródła przychodów, o którym mowa w treści art 10 ust 1 pkt 6
    ustawy o PIT, a zatem przychodów z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz
    innych umów o podobnym charakterze, w tym również dzierżawy, poddzierżawy, działów

    specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele
    nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem
    składników majątku związanych z działalnością gospodarczą. Brak jest zatem jakiejkolwiek
    podstawy dla stosowania tego przepisu w odniesieniu do przychodów wskazanych w
    treści art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT, a zatem przychodów z pozarolniczej działalności
    gospodarczej. Regulacja ta, tj. art. 71 ust. 1 ustawy nowelizującej, znajduje zastosowanie z
    zastrzeżeniem regulacji art. 71 ust. 2 tej ustawy.
    Natomiast brzmienie regulacji art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej wskazuje, że podatnicy
    podatku dochodowego od osób fizycznych i podatnicy podatku dochodowego od osób
    prawnych mogą, nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2022 r. zaliczać do kosztów uzyskania
    przychodów odpisy amortyzacyjne od środków trwałych i wartości niematerialnych i
    prawnych będących odpowiednio budynkami mieszkalnymi, lokalami mieszkalnymi
    stanowiącymi odrębną nieruchomość, spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu
    mieszkalnego lub prawem do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
    nabytych lub wytworzonych przed dniem 1 stycznia 2022 r.
    Powstaje zatem zasadne pytanie, czy z uwagi na treść regulacji art. 71 ust. 1 ustawy
    nowelizującej (poprzez zastrzeżenie jej stosowania wskazane w ust. 2) regulacja art. 71
    ust. 2 ustawy nowelizującej znajduje zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do
    podatników wskazanych w treści regulacji art. 71 ust. 1 ustawy nowelizującej.
    Na aspekt ten wskazał WSA we Wrocławiu w treści wyroku z 9 maja 2024 r. sygn. akt I SA
    /Wr 960/23, w uzasadnieniu, którego WSA we Wrocławiu wykazał: „W związku z
    powyższym zawarte w art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej zastrzeżenie należy odnosić do
    ust. 1 omawianego przepisu, który normuje sytuację prawną podatników osiągających
    przychody z źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d o.f.
    Stanowisko to zdaje się być oczywiste wobec po pierwsze tego, iż przepisy prawa nie
    tworzą bezładnego zbioru reguł, a to, jakie miejsce zajmuje dany przepis w akcie
    prawnym, nie jest przypadkowe, lecz ma na celu zapewnienie spójności regulacji prawnej,
    o czym zdaje się organ w niniejszej sprawie zapomniał. Po drugie zaś z treści art. 71 ust. 1
    ustawy nowelizującej wyraźnie wybrzmiewa charakter ustępu drugiego tego przepisu.
    Mianowicie treść ust. 2 jest zastrzeżeniem do ust. 1 tegoż przepisu, co determinuje jego
    dodatkowy, uzupełniający charakter wobec podstawowej regulacji zawartej w ustępie go
    poprzedzającym. Stąd też w ocenie Sądu nieuprawnionym było interpretowanie art. 71
    ust. 2 ustawy nowelizującej w oderwaniu od jego ust. 1, co uczynił DKIS w zaskarżonej
    interpretacji indywidualnej. Z tych względów, z wykładni systemowej zewnętrznej art. 71
    ustawy nowelizującej wynika, iż ustęp 2 tego przepisu znajdzie zastosowanie do
    podatników, o których mowa w ustępie pierwszym, czyli do tych, którzy osiągają w 2022 r.
    przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, itp., nie zaś do wszystkich podatników podatku
    dochodowego od osób fizycznych, jak to błędnie przyjął w zaskarżonej interpretacji organ
    podatkowy. Innymi słowy, przepis art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej należy odnosić do
    podatników osiągających przychody ze źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust.
    1 pkt 6 u.p.d.o.f.
    W następstwie powyższej analizy koniecznym staje się rozstrzygnięcie, jakiej grupy
    podatników dotyczy wprowadzona regulacja art. 22c pkt 2 ustawy o PIT. Jak uprzednio
    wykazano, w regulacjach tej ustawy, wprowadzając regulację art. 22c pkt 2 pozostawiono
    zarazem regulację art. 22j ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT.
    Z koeli założenie, że regulacja art. 22c pkt 2 obejmuje wszystkie przypadki amortyzacji
    lokali i budynków mieszkalnych, prowadzi do wniosku, w świetle którego regulacją art. 22j
    ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT staje się de facto regulacją martwą. Taki wniosek pozostaje
    natomiast w sprzeczności z zasadami tworzenia prawa, ale też zasadami działania
    racjonalnego ustawodawcy. Stąd zasadnym staje się poszukiwanie takiej interpretacji
    powyższych przepisów, które uzasadniają ich jednoczesne funkcjonowanie w zbiorze
    przepisów ustawy o PIT. Zasadnym staje się tutaj zatem odwołanie do interpretacji
    celowościowej wprowadzonej nowelizacji regulacji ustawy o PIT. Wniosek taki znajduje

    oparcie w treści powołanego uprzednio wyroku WSA we Wrocławiu, który wskazał „Sąd
    dokonując powyższej wykładni spornego w sprawie art. 22c pkt 2 updof wziął pod uwagę
    doniosłość i pierwszeństwo językowej wykładni teksu prawnego. Jakkolwiek jednak
    wykładnia językowa stanowi punkt wyjścia przy odkodowywaniu norm prawnych z
    wykładanych przepisów, to interpretatorowi nie wolno dokonywać takiej wykładni, która
    prowadzi do absurdalnego wyniku albo takiego, który skutkowałby obowiązywaniem
    przepisów »martwych«. Niedopuszczalna jest ponadto taka wykładnia językowa, efektem
    której w systemie obowiązywałby jednocześnie dwie normy prawne regulujące tę samą
    kwestię prawną w wykluczający się sposób. Niezbędna jest wówczas korekta wyniku
    wykładni w drodze wykładni celowościowej (uchwała SN z 16 marca 2007 r. sygn. akt III
    CZP 9/07). Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, gdyż językowa wykładnia art. 22c
    pkt 2 u.p.d.o.f. w związku z art. 22j ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. oraz w związku z art. 71 ust. 1 i
    ust. 2 ustawy nowelizującej nie dała jasnego i jednoznacznego rezultatu, co uprawniało
    Sąd do uzupełnienia tej wykładni o wykładnię systemową i celowościową. Biorąc zatem
    pod uwagę powyższe wywody i wychodząc z założenia, że ustawodawca nie tworzy norm
    niepotrzebnych, należy przyjąć, że obowiązywanie art. 22j ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.
    ustanawiającego okres amortyzacji dla lokali i budynków mieszkalnych i tym samym
    przewidującego jej możliwość w stosunku do tych nieruchomości w konsekwencji
    wyklucza taką wykładnię zmienionego ustawą nowelizującą art. 22c pkt 2 u.p.d.o.f., która
    prowadziłaby do wyłączenia możliwości amortyzowania wszystkich budynków i lokali
    mieszkalnych, czyniąc tym samym przepis art. 22j ust. 1 pkt 3 u.pd.o.f. przepisem
    zbędnym. Wykładnia ta prowadziłaby ponadto do wewnętrznej sprzeczności ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, która to sprzeczność a priori przez
    interpretatora winna by zostać wykluczona. Z tych też względów, zdaniem Sądu,
    nowelizując ustawę o podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie amortyzacji
    budynków i lokali mieszkalnych w drodze zmiany przepisu art. 22c pkt 2 tej ustawy
    dokonano wyłączenia od amortyzacji budynków (lokali) mieszkalnych wynajmowanych lub
    wydzierżawianych, a zatem takich, które stanowią źródło przychodów wymienione w art.
    10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f., do której to konstatacji uprawnia ponadto regulacja art. 71 ust 1 i
    ust 2 ustawy nowelizującej”.
    W konsekwencji powyższej analizy, w Pani ocenie, wynikające z treści regulacji art. 22c pkt
    2 ustawy o PIT wyłączenie możliwości dokonywania odpisów amortyzacyjnych w
    odniesieniu do lokali mieszkalnych, które jako środki trwałe w ramach działalności
    gospodarczej służą świadczeniu usług krótkotrwałego zakwaterowania, nie znajduje
    zastosowania w Pani indywidualnej sprawie. Przyjęcie poglądu przeciwnego prowadziłoby
    bowiem do uznania, że w odniesieniu do Pani regulacja art. 22j ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT,
    która co istotne nieprzerwanie obowiązuje w regulacjach tej ustawy, jest regulacją
    pominiętą, a taki sposób interpretowania przepisów sprzeciwia się zasadom prawidłowej
    wykładni.
    Stąd, w Pani ocenie, co znajduje uzasadnienie również w treści regulacji art. 71 ust. 1 i 2
    ustawy nowelizującej, wprowadzone wyłączenie amortyzacji lokali mieszkalnych i
    budynków mieszkalnych odnosi się wyłącznie do takich środków trwałych, które
    wykorzystywane są w ramach osiągania przychodów ze źródła przychodów wskazanego w
    treści art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT, a zatem w ramach przychodów z tzw. najmu
    prywatnego. Nie znajduje ono natomiast zastosowania w odniesieniu do lokali
    mieszkalnych i budynków mieszkalnych wykorzystywanych w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej podatnika, a zatem w odniesieniu do podatników osiągających
    przychody ze źródła przychodów ustalonego w treści art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT. Nie
    bez znaczenia jest również tutaj fakt, że zastosowanie regulacji art. 22c pkt 2 ustawy o PIT
    w brzmieniu obowiązującym w wyniku wprowadzonej nowelizacji w odniesieniu do
    podatnika, którego przedmiot działalności polega na świadczeniu usług zakwaterowania,
    prowadziłoby de facto do uznania, że podatkiem dochodowym objęte nie są w tym
    przypadku osiągane przez niego dochody, a biorąc pod uwagę specyfikę działalności,
    której nie można prowadzić bez zaangażowania nieruchomości stanowiących lokale

    spełniające warunki dla przybywania w nich osób, wręcz osiągane przez niego przychody z
    działalności gospodarczej.
    W tym miejscu wskazać warto na uchwałę NSA z 14 czerwca 2021 r. sygn. akt II FPS 2/21, w
    uzasadnieniu której wykazano „sytuacja, w której podatnik podatku dochodowego od
    osób fizycznych (prawnych) uzyskuje przychód, ale nie ma możności uwzględnienia
    kosztów jego uzyskania, nie może być zaakceptowana. Przemawia przeciwko temu nie
    tylko sama nazwa podatku (podatek dochodowy, a nie przychodowy), ale także argument
    z zakresu fundamentalnych założeń konstrukcyjnych podatku. Logika podatku
    dochodowego jest taka, że przychód »powstaje« z kosztów jego uzyskania. Oczywiście w
    ustawie zdecydowano, że pewne wydatki nie będą kosztami uzyskania przychodu. Jednak
    zasadą jest to, że wszystko to, co podatnik niejako „straci” w toku działań, które
    prowadziły do uzyskania przychodu, to jego koszt uzyskania przychodu”.
    Powyższy sposób rozumienia na gruncie Pani indywidualnej sprawy wpisuje się również w
    pełni w cel dokonania nowelizacji przepisów polegającej na zmianie treści art. 22c pkt 2
    ustawy o PIT. Wskazać tutaj bowiem należy na treść uzasadnienia do projektu ustawy
    nowelizującej na etapie procesu legislacyjnego (druk sejmowy nr 1532), w którym to
    uzasadnieniu wykazano: „Proponowane zmiany zakładają wyłączenie z kosztów
    podatkowych odpisów amortyzacyjnych od budynków i lokali mieszkalnych. Zmiany
    dotyczą zatem tych składników, których wartość nie spada, a zasadniczo wzrasta.
    Projektowane rozwiązanie będzie zbieżne w skutkach w podatku dochodowym z
    rozwiązaniami dotyczącymi gruntów i prawa wieczystego użytkowania gruntów, które
    również nie podlegają amortyzacji. Możliwość zaliczania do kosztów uzyskania
    przychodów odpisów amortyzacyjnych od wynajmowanych mieszkań, szczególnie z rynku
    wtórnego, powoduje, że dochody uzyskiwane z tego tytułu są w obowiązującym stanie
    prawnym, efektywnie bardzo często nieopodatkowane. Odpisy amortyzacyjne
    dokonywane od tych składników zmniejszają dochód do opodatkowania do takiego
    poziomu, że podatek dochodowy nie występuje. Na gruncie obowiązujących przepisów
    ustawy PIT tego rodzaju środki trwałe podlegają amortyzacji podatkowej.
    Reasumując, w Pani ocenie, pomimo dokonania nowelizacji art. 22c pkt 2 ustawy o PIT z
    jednoczesnym ustaleniem okresu przejściowego w zakresie stosowania tego przepisu
    zawartego w brzmieniu regulacji art. 71 ust. 1 i 2 ustawy nowelizującej, zachowała Pani
    prawo do amortyzacji wskazanego w treści wniosku lokalu mieszkalnego
    wykorzystywanego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, a zarazem
    zaliczania w ciężar podatkowych kosztów uzyskania przychodów tych odpisów, które
    dokonywane są na zasadzie wynikającej z brzmienia art. 22j ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT.
    Tym samym, w Pani ocenie, ma Pani prawo do dokonywania i zaliczania w ciężar kosztów
    uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od nieruchomości opisanej w stanie
    faktycznym wykorzystywanej w całości w ramach działalności gospodarczej.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem
      kosztów wymienionych w art. 23.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów,
    o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami.

    Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione
    wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie,
    zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
    Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu,
    muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek:
    · został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    · jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    · pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    · poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    · został właściwie udokumentowany,
    – nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy
    nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Kosztami uzyskania przychodów prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej
    są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z tą
    działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub
    zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów wskazanej ustawy nie
    podlegają wyłączeniu z tych kosztów.
    Przy czym związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodu,
    bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w
    stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony
    wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu bądź służyć
    zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.
    Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Z przytoczonych przepisów wynika, że środki trwałe podlegają amortyzacji, o ile spełniają
    następujące warunki:
    · stanowią własność lub współwłasność podatnika,
    · są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania,
    · przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok,

    · są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego
      działalnością gospodarczą.
    W myśl art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie
      zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23 (...).
    Stosownie do art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Amortyzacji nie podlegają budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich
      dźwigami, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze
      własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego
      w spółdzielni mieszkaniowej, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub
      wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy.
    Z przepisów tych wynika wprost, że podatnicy nie mogą zaliczać do kosztów uzyskania
    przychodów odpisów amortyzacyjnych od nabytych lub wytworzonych budynków i lokali
    mieszkalnych.
    Zgodnie z art. 22d ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników
      wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania
      ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka
      trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt
      4.
    W myśl art. 22h ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych
      lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od
      pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość
      wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem art. 22e, do końca tego
      miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich
      wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub
      stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy,
      których, zgodnie z art. 23 ust. 1, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Zgodnie z art. 22h ust. 2 wskazanej wyżej ustawy:
      Podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l i 22ł, dokonują wyboru jednej z metod
      amortyzacji określonej w art. 22i-22k dla poszczególnych środków trwałych przed
      rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego
      zamortyzowania danego środka trwałego.
    W tym miejscu wskazać należy, że treść art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych obowiązuje od 1 stycznia 2022 r. Przepis ten został bowiem zmieniony
    przez art. 1 pkt 16 ustawy z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz
    niektórych innych ustaw (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2105; dalej: „ustawa zmieniająca”).
    Jednocześnie z art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej wynika, że:
      Podatnicy podatku dochodowego od osób fizycznych i podatnicy podatku
      dochodowego od osób prawnych mogą, nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2022 r.,
      zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od środków
      trwałych i wartości niematerialnych i prawnych będących odpowiednio budynkami
      mieszkalnymi, lokalami mieszkalnymi stanowiącymi odrębną nieruchomość,
      spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu mieszkalnego lub prawem do
      domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, nabytych lub wytworzonych
      przed dniem 1 stycznia 2022 r.

    Tym samym - na podstawie przepisu przejściowego - który jest przepisem szczególnym,
    podatnicy jeszcze przez rok (2022) mogli stosować przepisy dotyczące amortyzacji
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych obowiązujące na dzień 31
    grudnia 2021 r., w odniesieniu do budynków i lokali mieszkalnych nabytych lub
    wytworzonych przed 1 stycznia 2022 r.
    Innymi słowy - na podstawie przepisu przejściowego - podatnicy mogli do końca 2022 r.
    zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od budynków i lokali
    mieszkalnych nabytych lub wytworzonych przed 1 stycznia 2022 r.
    W odniesieniu do Pani stanowiska w zakresie art. 71 ust. 1 i 2 ustawy zmieniającej
    wskazuję, że postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych, z uwagi na
    przedmiot i charakter wydawanych w jego toku rozstrzygnięć, jest postępowaniem
    szczególnym, odrębnym, do którego nie mają bezpośredniego zastosowania inne (poza
    wskazanymi w ustawie) przepisy Ordynacji podatkowej.
    Dlatego też ta interpretacja indywidualna ogranicza się wyłącznie do udzielenia informacji
    co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w okolicznościach podanego
    przez Panią stanu faktycznego oraz w zakresie postawionego przez Panią pytania, które
    wyznacza zakres Pani żądania.
    Kontrola norm (abstrakcyjna i konkretna; a posteriori i a priori), której istota polega na
    orzekaniu o hierarchicznej (pionowej) zgodności aktów normatywnych (norm prawnych)
    niższego rzędu z aktami normatywnymi (normami prawnymi) wyższego rzędu i na
    eliminowaniu tych pierwszych z systemu obowiązującego prawa w razie stwierdzenia
    braku zgodności, należy natomiast do kompetencji Trybunału Konstytucyjnego.
    Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą –
    kancelarię adwokacką. W lutym 2025 r. zakupiła Pani nieruchomość (lokal). Nieruchomość
    ta została przeznaczona w całości do wykonywania działalności gospodarczej, jako biuro
    stanowiące siedzibę działalności gospodarczej, niezwiązanej z wynajmem i zarządzaniem
    nieruchomościami (mieszkaniami). Całość zakupionego lokalu przeznaczona jest na cele
    niemieszkalne, tj. na cele prowadzonej działalności gospodarczej oraz odprowadzany jest
    od niej podatek od nieruchomości dla lokali, w których prowadzona jest działalność
    gospodarcza. Pomimo tego w księdze wieczystej nieruchomość jest oznaczona, jako lokal
    mieszkalny. Lokal nie jest i nie będzie wykorzystywany przez Panią na cele mieszkaniowe.
    Powyższy lokal będzie wykorzystywany w całości w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej. Posiadana nieruchomość stanowi środek trwały wykorzystywany na
    potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej (jest ujęty w ewidencji środków trwałych).
    Zgodnie z Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych, stanowiącą załącznik do
    rozporządzenia Rady Ministrów z 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji
    Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. Nr 112, poz. 1316. z późn. zm.) budynek, w którym
    znajduje się przedmiotowy lokal sklasyfikowany jest jako budynek mieszkalny (połowa
    całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych). Odnosząc
    się do metody i stawki amortyzacji przyjęto: metodę liniową i stawkę 2,5% - zgodnie z poz.
    121 KŚT - Lokale niemieszkalne, spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego.
    Wskazać należy, że zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 30 grudnia 1999 r. w
    sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (t. j. Dz. U. Nr 112 poz. 1316 ze
    zm.):
      Budynki mieszkalne są to obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej
      powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych. W przypadkach,
      gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest na cele
      mieszkalne, budynek taki klasyfikowany jest jako niemieszkalny, zgodnie z jego
      przeznaczeniem.
      Budynki niemieszkalne są to obiekty budowlane wykorzystywane głównie dla
      potrzeb niemieszkalnych. W przypadku, gdy co najmniej połowa całkowitej
      powierzchni użytkowej wykorzystywana jest do celów mieszkalnych, budynek
      klasyfikowany jest jako budynek mieszkalny.

    Jak wynika z opisu sprawy - w księdze wieczystej nieruchomość jest oznaczona jako lokal
    mieszkalny. Zgodnie z Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych, budynek, w którym
    znajduje się przedmiotowy lokal sklasyfikowany jest jako budynek mieszkalny (połowa
    całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych). Przyjęto
    metodę liniową i stawkę 2,5% - zgodnie z poz. 121 KŚT - Lokale niemieszkalne, spółdzielcze
    prawo do lokalu użytkowego.
    Zatem kwalifikowanie przez podatnika budynku, bądź lokalu mieszkalnego do budynków
    (lokali) niemieszkalnych tylko na podstawie własnej oceny, że będzie wykorzystywany do
    celów niemieszkalnych nie może zostać przyjęta za wiążącą.
    W opisie sprawy wprost Pani wskazała, że jest Pani współwłaścicielem lokalu mieszkalnego
    łącznie z małżonkiem. Ponadto, wskazała Pani, że pomimo tego, że całość lokalu
    przeznaczona jest na cele niemieszkalne (tj. na cele prowadzonej działalności
    gospodarczej), nieruchomość w księdze wieczystej oznaczona jest jako lokal mieszkalny.
    Mając zatem na względzie powołane przepisy podatkowe oraz kierując się treścią wniosku
    nie mogę uznać Pani stanowiska - w myśl którego może Pani zaliczać do kosztów
    uzyskania przychodów w prowadzonej działalności gospodarczej odpisy amortyzacyjne
    opisanego we wniosku lokalu za prawidłowe.
    Jak wynika z przytoczonych powyżej przepisów prawa podatkowego ustawa o podatku
    dochodowym od osób fizycznych nie podaje bowiem wprost definicji środka trwałego.
    Wskazuje w art. 22a ww. ustawy składniki majątku, które przy spełnieniu określonych
    warunków można uznać za środki trwałe podlegające amortyzacji.
    Stosownie zaś do art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    amortyzacji podlegają m.in. lokale, stanowiące własność podatnika, wykorzystywane przez
    podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.
    Przy czym, zgodnie z treścią art. 22c pkt 2 ww. ustawy amortyzacji nie podlegają lokale
    mieszkalne.
    Tym samym o możliwości dokonywania odpisów amortyzacyjnych i zaliczania ich do
    kosztów uzyskania przychodów nie decyduje przeznaczenie lokalu, ale czy będzie on
    spełniał warunki określone w art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych oraz czy będzie mieścił się w dyspozycji art. 22c pkt 2 ww. ustawy.
    Skoro zatem wskazany we wniosku lokal jest lokalem mieszkalnym, to tym samym nie
    będzie Pani mogła dokonywać od niego odpisów amortyzacyjnych.
    W konsekwencji, nie będzie Pani miała również możliwości zaliczenia odpisów
    amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów.
    W świetle powyższego, Pani stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Panią i stanu prawnego
    obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Należy zastrzec, że interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku w
    kontekście zadanego pytania, natomiast nie rozstrzyga innych kwestii wynikających z
    opisu sprawy i własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej, które nie były
    przedmiotem zapytania (stawki odpisów amortyzacyjnych).
    Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności
    podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej
    interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy
    przedstawiony we wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W
    ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    przeprowadzam postępowania dowodowego, lecz opieram się jedynie na stanie

    faktycznym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi
    domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi
    on dla siebie korzystne skutki prawne.
    Przeanalizowałem powołane przez Panią we wniosku wyroki sądów administracyjnych.
    Przy czym wskazać należy, że powołane orzeczenia sądów administracyjnych dotyczą
    indywidualnych spraw innych podmiotów oraz innych stanów faktycznych/zdarzeń
    przyszłych niż przedstawione we wniosku.
    Odnosząc się do powołanego przez Panią wyroku WSA we Wrocławiu z 9 maja 2024 r.
    sygn. akt I SA/Wr 960/23, na który powołuje się Pani we własnym stanowisku,
    wyjaśniam, że orzeczenie to jest nieprawomocne i została wniesiona skarga kasacyjna
    organu. Dodatkowo ma charakter jednostkowy, a stanowisko co do niemożności
    kontynuacji zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od
    nieruchomości mieszkalnych po 31 grudnia 2022 r. znajduje potwierdzenie w szeregu
    orzeczeń sądów administracyjnych, w szczególności w wyrokach: NSA z 13 lipca 2023 r.
    sygn. akt II FSK 119/23, WSA w Krakowie z 16 września 2022 r. sygn. akt I SA/Kr 488/220
    oraz 26 stycznia 2023 r. sygn. akt I SA/Kr 1160/22, WSA w Olsztynie z 14 września 2022
    r. sygn. akt I SA/Ol 325/22, WSA w Łodzi z 19 września 2022 r. sygn. akt I SA/Łd 439/22,
    20 września 2020 r. sygn. akt I SA/Łd 482/22 oraz z 26 marca 2024 r. sygn. akt I SA/Łd 62
    /24, WSA w Gliwicach z 28 września 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 856/22, z 17 stycznia 2023
    r. sygn. akt I SA/Gl 1067/22, WSA w Opolu z 26 października 2022 r. sygn. akt I SA/Op
    230/22, WSA w Warszawie z 30 sierpnia 2023 r. sygn. akt III SA/Wa 2411/23 oraz z 22
    listopada 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 1059/22, czy też WSA w Poznaniu z 16 listopada
    2023 r. sygn. akt I SA/Po 482/23 oraz z 11 stycznia 2023 r. sygn. akt I SA/Po 492/22.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30
    sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024
    r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.