Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDWPT.4011.331.2025.1.MH
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-30
Teza: Możliwość skorzystania z ulgi na powrót.
Słowa kluczowe: miejsce-miejsce zamieszkania
obowiązek-obowiązek podatkowy-nieograniczony
obowiązek podatkowy
rezydencja-rezydencja podatkowa
ulga-ulga na powrót
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Ulga na powrót.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 152

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
    Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualne
    14 października 2025 r wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:

    Opis stanu faktycznego
    Urodził się Pan w Polsce (...) i do września 2015 r. przebywał Pan na terytorium RP gdzie
    podlegał Pan nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Wyjechał Pan z Polski we
    wrześniu 2015 r. do Niemiec. Mieszkał Pan tam do końca 2016 r. Następnie, wraz z żoną
    podjął Pan decyzję o przeprowadzce do Holandii, gdzie mieszkali Państwo do 3 stycznia
    2022 r. (4 stycznia 2022 r. powrócili Państwo do Polski).
    Był Pan zameldowany w Holandii od 5 stycznia 2017 r. W latach 2019, 2020, 2021 nie
    przebywał Pan na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni i nie pobierał Pan
    w Polsce żadnych świadczeń. Pracował Pan zarobkowo w Holandii. Mieszkał Pan tam
    razem z żoną, urodziły się tam również Pana dzieci. W 2018 r. kupili Państwo w Holandii
    nieruchomość, z zamiarem osiedlenia się tam na stałe. W latach 2019, 2020, 2021 Pana
    centrum interesów życiowych nie znajdowało się w Polsce, lecz w Holandii. W latach 2019 -
    2021 miał Pan miejsce zamieszkania zgodnie z wewnętrznym prawem Holandii i w tym
    okresie rozliczał się Pan jedynie z holenderskim urzędem skarbowym. Podlegał Pan
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Holandii do 31 grudnia 2021 r. Może to
    Pan poświadczyć następującymi dokumentami: rozliczenia podatkowe, miesięczne
    specyfikacje wynagrodzenia, rachunki za media oraz opłaty związane z nieruchomością.
    Posiada Pan dokumenty z holenderskiego urzędu podatkowego, potwierdzające
    pozytywne zamknięcie roku podatkowego 2019, 2020, 2021, wystawione przez
    holenderski urząd podatkowy w oparciu o przedstawione zeznania podatkowe. Ponadto,
    posiada Pan również zaświadczenie PD U1 dokumentujące przepracowany okres w
    Holandii.
    W połowie 2021 r. podjął Pan z żoną decyzję o sprzedaży domu i powrocie do Polski.
    Rozwiązał Pan umowę o pracę z ówczesnym holenderskim pracodawcą z dniem 31
    grudnia 2021 r. 4 stycznia 2022 r. wrócili Państwo do Polski i wtedy zaczęli Państwo
    organizować życie w Polsce. 19 stycznia 2022 r. podpisali Państwo umowę z
    przedszkolem, do którego posłali Państwo dzieci. Od stycznia 2022 r. pobierają Państwo
    również świadczenie 500 +. 1 marca 2022 r. podpisali Państwo umowę rezerwacyjną (....)
    na zakup mieszkania, a 15 marca 2022 r. przed Notariuszem (...) umowę deweloperską.
    Klucze do mieszkania odebrali Państwo w lipcu 2022 r., a akt przeniesienia własności
    nastąpił 12 stycznia 2023 r. 16 marca 2022 r. podjął Pan pierwszą pracę po powrocie do
    Polski.
    Posiada Pan obywatelstwo polskie. Od momentu przyjazdu do Polski (4 stycznia 2022 r.)
    Pana centrum interesów osobistych i gospodarczych (ośrodek interesów życiowych)
    znajduje się w Polsce. W wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski
    podlega Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Mieszka, pracuje,
    odprowadza Pan podatki w Polsce. W latach 2019 - 2021 oraz w okresie od początku roku
    2022 do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił Pan miejsce zamieszkania na
    Rzeczpospolitą Polską (powrócił Pan do Polski) miał Pan stałe miejsce zamieszkania w
    Holandii.
    W latach 2019 - 2021 oraz w okresie od początku roku 2022 do dnia poprzedzającego
    dzień, w którym zmienił Pan miejsce zamieszkania na Rzeczpospolitą Polską (powrócił Pan
    do Polski) miał Pan ściślejsze powiązania osobiste w Holandii. Pana najbliższa rodzina
    przebywała tam z Panem (żona oraz 2 dzieci). Pana dzieci urodziły się w Holandii. Pan i
    żona prowadziliście życie zawodowe jedynie w Holandii, a Wasze dzieci uczęszczały do (...)
    (coś w rodzaju domowego przedszkola). Cała Pana rodzina posiadała jedynie holenderskie
    ubezpieczenie zdrowotne. Syn był pod opieką lekarza urologa, po przebytej w 2020 r.
    operacji spodziectwa w szpitalu uniwersyteckim w (...). Posiadaliście tam Państwo również
    dom, zakupiony w 2018 r. W podanym okresie mieli Państwo znajomych w Holandii, a
    dodatkowo utrzymywali Państwo codzienne relacje sąsiedzkie z innymi mieszkańcami.
    W latach 2019 - 2021 oraz w okresie od początku roku 2022 do dnia poprzedzającego
    dzień, w którym zmienił Pan miejsce zamieszkania na Rzeczpospolitą Polską (powrócił Pan

    do Polski) miał Pan ściślejsze powiązania gospodarcze w Holandii. Jak Pan wspomniał
    powyżej w 2018 r. zakupiliście Państwo w miejscowości (...) dom, finansowany kredytem
    hipotecznym. Raz do roku odprowadzaliście Państwo do gminy podatek od nieruchomości
    od ww. nieruchomości. Ponadto ww. nieruchomości mieli Państwo podłączony Internet w
    ramach umowy z dostawcą. Posiadali Państwo zobowiązania z tytułu opłat za energię
    elektryczną, gaz, wodę oraz odprowadzanie ścieków. Posiadał Pan holenderski numer
    identyfikacji podatkowej BSN oraz ubezpieczenie zdrowotne. Posiadał Pan z Żoną 2 konta
    bankowe w holenderskich bankach. W ww. okresie posiadali Państwo w Holandii
    zarejestrowane 2 samochody osobowe marki (...) oraz (...). Korzystał Pan z telefonu
    służbowego udostępnionego przez pracodawcę.
    W latach 2019 - 2021 oraz w okresie od początku roku 2022 do dnia poprzedzającego
    dzień, w którym zmienił Pan miejsce zamieszkania na Rzeczpospolitą Polską (powrócił Pan
    do Polski) Pana aktywność społeczna miała miejsce w Holandii. Z uwagi na fakt, że w tym
    okresie miał Pan 2 małych dzieci, poza pracą zawodową skupiał się Pan głównie na ich
    wychowywaniu. Wobec powyższego nie był Pan członkiem żadnych organizacji,
    stowarzyszeń ani klubów, nie prowadził Pan również działalności o charakterze
    politycznym, kulturalnym czy obywatelskim. Pana kontakty społeczne miały charakter
    wyłącznie prywatny i ograniczały się do relacji oraz spotkań ze znajomymi, z którymi
    utrzymywał Pan sąsiedzkie i towarzyskie więzi.
    W latach 2019 - 2021 oraz w okresie od początku roku 2022 do dnia poprzedzającego
    dzień, w którym zmienił Pan miejsce zamieszkania na Rzeczpospolitą Polską (powrócił Pan
    do Polski) przebywał Pan zazwyczaj w Holandii. Do Polski przyjeżdżał Pan wyłącznie
    okazjonalnie, średnio 1-2 razy w roku, w celach urlopowych. Standardowy wymiar urlopu
    wypoczynkowego w Holandii wynosi 27 dni w skali roku, co w naturalny sposób
    ograniczało możliwość dłuższego przebywania w Polsce. Z tego względu przez cały
    wskazany okres Pana stałym miejscem przebywania była Holandia.
    Suma osiągniętych przez Pana przychodów ze stosunku pracy w roku 2023 i 2024 nie
    przekroczyła kwoty 85.528 zł. Sądzi Pan, że w roku podatkowym 2025 również nie
    przekroczy, zaś w 2026 suma osiągniętych przez Pana przychodów ze stosunku pracy
    najprawdopodobniej przekroczy powyższą kwotę.
    Chciałby Pan skorzystać z ulgi w latach 2023-2026. W latach 2023-2024 uzyskiwał Pan
    przychód ze stosunku pracy. Od początku 2025 r. uzyskuje Pan przychód ze stosunku
    pracy i najprawdopodobniej będzie uzyskiwał go również w 2026 r.
    Nie korzystał Pan wcześniej w całości i w części z ulgi na powrót.

## Pytanie

Czy w Pana przypadku ma zastosowanie tzw. „ulga na powrót”, a jeżeli tak, to czy biorąc
    pod uwagę przepisy z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. 2025 r. poz. 163 ze zm. ), stanowiące, że
    powyższa ulga, przysługuje w czterech kolejno po sobie następujących latach
    podatkowych, licząc od początku roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce
    zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44, to
    rokiem podatkowym, w którym rozpocząłby Pan korzystanie z ulgi na powrót mógłby być
    2023 r.?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie kwalifikuje się Pan do skorzystania z ww. ulgi. W wyniku przeniesienia
    miejsca zamieszkania na terytorium RP (4 stycznia 2022 r.) podlega Pan nieograniczonemu

    obowiązkowi podatkowemu. Nie miał Pan miejsca zamieszkania na terytorium RP w
    okresie obejmującym trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym
    zmienił miejsce zamieszkania na terytorium RP (tj. w latach 2019 – 2021) oraz okresie od
    początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium RP, do dnia
    poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium RP (tj. w
    okresie od 1 stycznia do 3 stycznia 2022 r.). Posiada Pan obywatelstwo polskie. W okresie
    3 lat poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zmienił Pan miejsce zamieszkania na
    terytorium RP przebywał Pan na terytorium państwa członkowskiego UE, tj. Holandii. Nie
    posiada Pan certyfikatu rezydencji podatkowej, ale posiada inne dowody dokumentujące
    miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa
    do tego zwolnienia (dokumenty z holenderskiego urzędu podatkowego, potwierdzające
    pozytywne zamknięcie roku podatkowego 2019, 2020, 2021, wystawione przez
    holenderski urząd podatkowy w oparciu o przedstawione zeznania podatkowe) oraz
    zaświadczenie PD U1 dokumentujące przepracowany okres w Holandii. Ponadto, nie
    korzystał Pan uprzednio, w całości lub części z tego zwolnienia.
    Od 1 stycznia 2022 r. do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił Pan miejsce
    zamieszkania na Rzeczpospolitą Polską (tj. 3 stycznia 2022 r. bowiem wrócił Pan do Polski
    4 stycznia 2022 r.) miał Pan centrum interesów osobistych i gospodarczych w Holandii,
    gdzie przebywał Pan wraz ze swoją małżonką. Był Pan związana umową o pracę z
    pracodawcą holenderskim do 31 grudnia 2021 r.
    Zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) uznaje się, że osoba ma miejsce zamieszkania
    na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli posiada ośrodek interesów życiowych
    (osobistych lub gospodarczych) lub przebywa w Polsce dłużej niż 183 dni w roku
    podatkowym.
    Wobec powyższego, Pana miejscem zamieszkania, w tym dla celów podatkowych od 5
    stycznia 2017 r. do 3 stycznia 2022 r. była Holandia. Zatem kwalifikuje się Pan do
    skorzystania z preferencji podatkowej w postaci „ulgi na powrót”, ponieważ spełnia
    warunki konieczne do jej uzyskania.
    Powyższe stanowisko potwierdza Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji
    indywidualnej z dnia 23 marca 2023 r. 0111-KDSB2-1.4011.44.2023.2.MSU.
    Odnosząc się do drugiej części pytania, tj. czy mógłby Pan skorzystać z „ulgi na powrót"
    poczynając od 2023 r. należy stwierdzić, że przepis jasno precyzuje w art. 21 ust. 1 pkt 152
    ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, że powyższa
    ulga, przysługuje w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od
    początku roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku
    roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44.
    W Pana ocenie to do podatnika należy decyzja od kiedy chciałby skorzystać z ww. ulgi tj.
    od roku w którym podatnik przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium RP czy też od
    początku roku następnego.
    Z uwagi na powyższe, rokiem podatkowym, w którym rozpocząłby Pan korzystanie z ulgi
    na powrót może być rok 2023, który stanowi rok następny po roku, w którym przeniósł
    Pan miejsce zamieszkania na terytorium RP.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

      Wolne od podatku dochodowego są przychody podatnika, który przeniósł miejsce
      zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości
      nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte:
      a) ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego
        stosunku pracy,
      b) z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8,
      c) z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady
        opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o
        zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów
        ewidencjonowanych,
      d) z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o
        świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i
        macierzyństwa
      - w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku
      roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku
      następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44.
    Na podstawie art. 21 ust. 39 ww. ustawy:
      Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na
      podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających
      opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej
      ustawy, zwolnionych od podatku dochodowego oraz od których na podstawie
      przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 21 ust. 43 ustawy:
      Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że:
      1) w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
        Polskiej podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz
      2) podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w
        okresie obejmującym:
      a) trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce
        zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz
      b) okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium
        Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił
        miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz
      3) podatnik:
      a) posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż
        Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa
        należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji
        Szwajcarskiej lub
      b) miał miejsce zamieszkania:
          nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w państwie
          członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego
          Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile,

          Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych,
          Nowej Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i
          Irlandii Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub
          na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat
          kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w pkt 2, oraz
      4) posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce
        zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa
        do tego zwolnienia, oraz
      5) nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia - w przypadku
        podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium
        Rzeczypospolitej Polskiej.
    W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ww. ustawy:
      Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154
      nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85 528 zł.
    Zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, polega na zwolnieniu od podatku dochodowego
    niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach
    podatkowych przez podatników, którzy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na
    terytorium Polski po dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu.
    Ponadto, w celu skorzystania z ww. „ulgi na powrót” spełnione muszą być również
    dodatkowe warunki określone w art. 21 ust. 39, 43 i 44 powołanej ustawy.
    Aby zapewnić sobie możliwość skorzystania z omawianej preferencji podatkowej, należy
    zarówno przez trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym
    zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz w okresie
    od początku roku, w którym zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego ten dzień, nie posiadać miejsca
    zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i co istotne – w wyniku przeniesienia
    miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej należy mieć nieograniczony
    obowiązek podatkowy na terytorium RP.
    Oceniając możliwość skorzystania ze zwolnienia przedmiotowego, o którym mowa w art.
    21 ust. 1 pkt 152 ustawy, w pierwszej kolejności należy ustalić od kiedy – w świetle
    przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – może Pan być uznany za
    osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Polski, tj. kiedy nastąpiło przeniesienie
    miejsca zamieszkania do Polski.
    Kwestie związane z posiadaniem miejsca zamieszkania na terytorium Polski zostały
    uregulowane w art. 3 i art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ww. ustawy:
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 3 ust. 1a tej ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
      1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
        gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

      2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    Stosownie do art. 3 ust. 2a ww. ustawy:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Z art. 4a powołanej ustawy wynika, że:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Wyżej zacytowany przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej
    osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone
    spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich,
    aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a więc podlega w kraju
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich
    osiąganych dochodów.
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub
    gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w
    bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku
    dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych.
    Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu
    „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się
    daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP.
    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również
    osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni
    w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania
    określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania
    na terytorium RP centrum interesów życiowych.
    Wymienione powyżej kryteria stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego
    opodatkowania.
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik
    podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają
    miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast
    jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił
    podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w
    Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Z treści wniosku wynika, że wyjechał Pan z Polski we wrześniu 2015 r. do Niemiec.
    Mieszkał tam Pan do końca 2016 r. Następnie, wraz z żoną podjął Pan decyzję o
    przeprowadzce do Holandii, gdzie mieszkali Państwo do 3 stycznia 2022 r. (4 stycznia 2022
    r. powrócili Państwo do Polski). Był Pan zameldowana w Holandii od 5 stycznia 2017 r.
    Pracował Pan zarobkowo w Holandii. Mieszkał Pan tam razem z żoną, urodziły się tam
    również Pana dzieci. W 2018 r. kupili Państwo w Holandii nieruchomość, z zamiarem
    osiedlenia się tam na stałe. W połowie 2021 r. podjął Pan z żoną decyzję o sprzedaży
    domu i powrocie do Polski. Rozwiązał Pan umowę o pracę z ówczesnym holenderskim
    pracodawcą z dniem 31 grudnia 2021 r. 4 stycznia 2022 r. wrócili Państwo do Polski i

    wtedy zaczęli Państwo organizować życie w Polsce. 16 marca 2022 r. podjął Pan pierwszą
    pracę po powrocie do Polski. Od momentu przyjazdu do Polski (4 stycznia 2022 r.) Pana
    centrum interesów osobistych i gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) znajduje
    się w Polsce.
    W wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski podlega Pan nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu. W związku z powyższym, warunek wskazany w art. 21 ust. 43
    pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych został spełniony.
    Następny warunek określa art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a) i b) ww. ustawy.
    Z informacji zawartych we wniosku wynika, że w latach 2019, 2020, 2021 nie przebywał
    Pan na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni i nie pobierał Pan w Polsce
    żadnych świadczeń. W latach 2019, 2020, 2021 Pana centrum interesów życiowych nie
    znajdowało się w Polsce, lecz w Holandii. W latach 2019-2021 miał Pan miejsce
    zamieszkania zgodnie z wewnętrznym prawem Holandii i w tym okresie rozliczał się Pan
    jedynie z holenderskim urzędem skarbowym. Podlegał Pan nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu w Holandii do 31 grudnia 2021 r.
    W latach 2019 – 2021 oraz w okresie od początku roku 2022 do dnia poprzedzającego
    dzień, w którym powrócił Pan do Polski:
      miał Pan ściślejsze powiązania osobiste w Holandii; Pana najbliższa rodzina
      przebywała tam z Panem (żona oraz 2 dzieci),
      miał Pan ściślejsze powiązania gospodarcze w Holandii,
      Pana aktywność społeczna miała miejsce w Holandii,
      przebywał Pan zazwyczaj w Holandii; do Polski przyjeżdżał Pan wyłącznie
      okazjonalnie.
    Zatem, spełnił Pan również wymagania wskazane w art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a) i b) ww.
    ustawy.
    Co równie istotne, jednym z wymagań, wymienionych w art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a) ww.
    ustawy jest posiadanie obywatelstwa polskiego, który to warunek również Pan spełnił,
    bowiem jak Pan wskazał w opisie sprawy posiada Pan obywatelstwo polskie.
    Kolejnym istotnym kryterium umożliwiającym zastosowanie „ulgi na powrót” jest
    stosownie do art. 21 ust. 43 pkt 4 tej ustawy, posiadanie certyfikatu rezydencji lub innych
    dowodów dokumentujących miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie
    niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia.
    Zgodnie z art. 5a pkt 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie mowa jest o certyfikacie rezydencji - oznacza to zaświadczenie o
      miejscu zamieszkania podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy
      organ administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania podatnika.
    Z treści ww. regulacji wynika, że dokumentowanie miejsca zamieszkania dla celów
    podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do „ulgi na powrót” może
    alternatywnie nastąpić posiadanym przez podatnika certyfikatem rezydencji lub innym
    dowodem. Wystarczy zatem, że podatnik posiada inne dokumenty, które potwierdzą jego
    miejsce zamieszkania w innym państwie, niemniej muszą być to dokumenty
    potwierdzające miejsce zamieszkania dla celów podatkowych. Takimi dokumentami
    mogą być np. umowa o pracę, albo umowa najmu mieszkania za granicą, albo
    zaświadczenie od byłego pracodawcy.
    Choć przepisy podatkowe nie wymieniają w tym zakresie żadnego katalogu, to należy
    pamiętać, że zgodnie z art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.):

      Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia
      sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.
    Powyższe oznacza, że innymi dowodami wskazującymi na miejsce zamieszkania poza
    Polską mogą być m.in. umowa o pracę, historia zatrudnienia, zagraniczne zeznania
    podatkowe, zagraniczna umowa najmu nieruchomości, paski wynagrodzeń, wyciągi
    bankowe czy też zagraniczne zaświadczenie od pracodawcy. Można w tym zakresie
    przedstawić również inne dowody.
    We wniosku wskazał Pan, że w latach 2019-2021 miał Pan miejsce zamieszkania zgodnie z
    wewnętrznym prawem Holandii. Może to Pan poświadczyć następującymi dokumentami:
    rozliczenia podatkowe, miesięczne specyfikacje wynagrodzenia, rachunki za media oraz
    opłaty związane z nieruchomością. Posiada Pan dokumenty z holenderskiego urzędu
    podatkowego, potwierdzające pozytywne zamknięcie roku podatkowego 2019, 2020,
    2021, wystawione przez holenderski urząd podatkowy w oparciu o przedstawione
    zeznania podatkowe. Ponadto, posiada Pan również zaświadczenie PD U1 dokumentujące
    przepracowany okres w Holandii.
    Wymienione przez Pana dokumenty co prawda nie stanowią certyfikatu rezydencji,
    jednakże mogą one stanowić „inne dowody dokumentujące miejsce zamieszkania dla
    celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia”, o
    których mowa w art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem, można wywieść, że posiada Pan inne dokumenty potwierdzające, że Pana miejsce
    zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego
    zwolnienia (przed przyjazdem do Polski) znajdowało się w Holandii.
    Spełnił zatem Pan warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Wyjaśnić jednak należy, że ostateczna weryfikacja czy posiadane przez Pana „inne dowody
    dokumentujące miejsce zamieszkania dla celów podatkowych” są wystarczające do
    zastosowania ulgi należy do kompetencji organu podatkowego w toku ewentualnych
    czynności sprawdzających lub postępowania podatkowego, do którego Dyrektor Krajowej
    Informacji Skarbowej nie jest uprawniony. Przedmiotem interpretacji indywidualnej jest
    sam przepis prawa.
    Jednocześnie, w sposób oczywisty spełnił Pan również zastrzeżenie wynikające z art. 21
    ust. 43 pkt 5 ww. ustawy, jako że skorzystanie z przedmiotowej ulgi jest możliwe
    poczynając od rozliczenia za rok 2022 lub od roku 2023 (jak to ma miejsce w Pana
    przypadku). Dodatkowo wskazał Pan, że nie korzystał Pan wcześniej w całości i w części z
    ulgi na powrót.
    Mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego oraz powołane
    przepisy prawa uznać należy, że ma Pan prawo do skorzystania z tzw. „ulgi na powrót”, o
    której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych –
    w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, w czterech kolejno
    po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym nastąpiło
    przeniesienie miejsca zamieszkania, tj. od 2022 r., albo od początku roku następnego, tj.
    od 2023 r. Przedmiotowym zwolnieniem od opodatkowania, może zatem Pan objąć
    zgodnie z Pana wolą przychody uzyskiwane z tytułu umowy o pracę opodatkowane na
    zasadach ogólnych za lata: 2023-2026.
    Wobec tego, Pana stanowisko uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Organ podkreśla, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa
    podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy
    kontrolnego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29
    sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam
    przepis prawa. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu
    faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi
    postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej
    ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa
    podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.
    Odnośnie powołanej przez Pana interpretacji indywidualnej, należy zauważyć, że
    interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach
    podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach
    będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych, co
    oznacza, że należy je traktować indywidualnie.
    Dodatkowo wskazuję, że z uwagi na to, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są
    w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja
    podatkowa – niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie Pana. Nie wywołuje skutków
    prawnych dla innych osób (tj. Pana małżonki).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
      ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
      111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
      będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.