Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBII/1/415-885/09/BD
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2010-02-12
Teza: Czy słusznie postąpił płatnik pobierając zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych od kwoty naliczonych odsetek za opóźnioną wypłatę odszkodowania z tytułu umowy o zakresie konkurencji?
Słowa kluczowe: konkurencja-zakaz konkurencji; odsetki; odszkodowania; opodatkowanie; praca-stosunek pracy; umowa; ustanie; wyrok
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 13 listopada 2009r. (data wpływu do tut. Biura – 18 listopada 2009r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania odsetek od odszkodowania wypłaconego z tytułu umowy o zakazie konkurencji – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 18 listopada 2009r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania odsetek od odszkodowania wypłaconego z tytułu umowy o zakazie konkurencji.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wyrokiem Sądu z dnia 03 listopada 2009r. pracodawca został zobowiązany do wypłaty odszkodowania z tytułu umowy o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy za miesiąc luty 2008r. wraz z należnymi odsetkami. Wypłata została dokonana w dniu 12 listopada 2009r. w kwocie ustalonej wyrokiem wraz z odsetkami ustawowymi naliczonymi do dnia wypłaty. Obliczając należną kwotę do wypłaty płatnik dokonał naliczenia i potrącenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych zarówno od kwoty należnego odszkodowania jak również od kwoty naliczonych odsetek. Przedstawiając stan faktyczny dodatkowo Spółka informuje, że umowa o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy została podpisana z pracownikiem w czasie trwania stosunku pracy. Rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło z dniem 29 stycznia 2008r. Ustalonego odszkodowania określonego w umowie o zakazie konkurencji nie wypłacono w umówionym terminie, ponieważ spełnienie warunków uprawniających do wypłaty zdaniem pracodawcy budziło wątpliwości. Dlatego wypłata odszkodowania została dokonana na podstawie postanowienia Sądu.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy słusznie postąpił płatnik pobierając zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych od kwoty naliczonych odsetek za opóźnioną wypłatę odszkodowania?

Zdaniem wnioskodawcy, odsetki od opóźnionej wypłaty odszkodowania z tytułu umowy o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy nie podlegają zwolnieniu, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 95 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego stwierdzam co następuje:

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania. W myśl tej zasady wyrażonej w art. 9 ust. 1 ww. ustawy opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. ustawy, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Wskazany w powołanym przepisie zakres świadczeń uznawanych za przychody ze stosunku pracy nie ma charakteru zamkniętego.

Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.

Regulacje prawne o zakazie konkurencji zawarte w art. 101 - 101 ustawy z dnia 26 czerwca 1974r. Kodeks pracy (tj. Dz. U. z 1998r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) stanowią m.in., iż w zakresie określonym w odrębnej umowie, pracownik nie może prowadzić działalności konkurencyjnej wobec pracodawcy ani też świadczyć pracy w ramach stosunku pracy lub na innej podstawie na rzecz podmiotu prowadzącego taką działalność (zakaz konkurencji). Pracodawca, który poniósł szkodę wskutek naruszenia przez pracownika zakazu konkurencji przewidzianego w umowie, może dochodzić od pracownika wyrównania tej szkody na zasadach określonych w przepisach rozdziału I w dziale piątym Kodeksu pracy. Powyższe stosuje się odpowiednio, gdy pracodawca i pracownik mający dostęp do szczególnie ważnych informacji, których ujawnienie mogłoby narazić pracodawcę na szkodę, zawierają umowę o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy. W umowie określa się także okres obowiązywania zakazu konkurencji oraz wysokość odszkodowania należnego pracownikowi od pracodawcy, z zastrzeżeniem przepisów § 2 i 3 art. 101 Kodeksu pracy.

Umowa o zakazie konkurencji zawarta pomiędzy pracownikiem i pracodawcą wynika z łączącego strony stosunku pracy. Zatem odszkodowanie z tytułu zakazu konkurencji należy zakwalifikować do przychodów ze stosunku pracy wymienionych w art. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 pkt 95 ww. ustawy wolne od podatku dochodowego są odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty wynagrodzeń i świadczeń z tytułów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1, czyli m.in. z tytułu stosunku pracy, o którym przychodzie szczegółowo ustaw stanowi w treści art. 12 ust. 1.

Z przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego wynika, iż umowa o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy została podpisana z pracownikiem w czasie trwania stosunku pracy. Zatem umowa ta ze stosunkiem pracy była bezpośrednio związana. To oznacza, że wypłacone tytułem tejże umowy odszkodowanie (również wówczas, gdy nakaz wypłaty odszkodowania wynika z orzeczenia sądu) należy zakwalifikować do przychodów ze stosunku pracy, bowiem źródłem wypłaty odszkodowania był łączący uprzednio pracownika z wnioskodawcą stosunek pracy. Tym samym odsetki wypłacone byłemu pracownikowi od odszkodowania z tytułu zakazu konkurencji stanowić będą przychód korzystający ze zwolnienia od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z tych też względów stanowisko wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.