Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBI/1/415-885/10/KB
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2010-12-01
Teza: możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej opłat za czynsz, wodę oraz energię
Słowa kluczowe: czynsz; koszt-koszty uzyskania przychodów; media; refakturowanie
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112 poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 08 września 2010r. (data wpływu do tut. Biura 16 września 2010r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, w części dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej opłat za czynsz, wodę oraz energię – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 16 września 2010r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku m.in. dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej opłat za czynsz, wodę oraz energię.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujące stan faktyczny:

Wnioskodawca jako osoba fizyczna jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie gabinetu okulistycznego. Jako wspólnik spółki cywilnej prowadzi również zakład foto-optyczny. Obie działalności prowadzi w tych samych lokalach. Przychody uzyskiwane z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej w formie spółki w zakresie usług optycznych oraz sprzedaży art. foto – optycznych opodatkowane są na zasadach ustawy z dnia 20 listopada 1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Natomiast przychody uzyskiwane z tytułu prowadzenia gabinetu okulistycznego opodatkowane są na zasadach ogólnych. Lokale użytkowe, w których prowadzona jest działalność gospodarcza, użytkowane są na podstawie zawartych umów najmu i dzierżawy pomiędzy Spółką z o.o. a wspólnikami spółki cywilnej. W lokalach tych prowadzona jest działalność, jako zakład foto-optyczny przez spółkę cywilną oraz przez Wnioskodawcę indywidualnie, jako poradnia okulistyczna. Pierwotne umowy najmu i dzierżawy zakładały prowadzenie zakładu foto-optycznego, natomiast w oparciu o aneksy do ww. umów uzyskano również zgodę na prowadzenie w wydzielonej części gabinetów okulistycznych. Pomimo, iż lokale użytkowane są przez dwóch różnych podatników tzn. przez spółkę cywilną oraz firmę jednoosobową, faktury VAT za najem i dzierżawę lokali oraz media i energię wystawiane są w całości na spółkę cywilną. Spółka cywilna nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie wynajmowania nieruchomości, ani nie zawarła takiej umowy z jednym ze wspólników spółki cywilnej, gdyż zgodnie z interpretacją Ministra Finansów z dnia 23 sierpnia 2008r. Znak IBPBI/1/415-550/10/WRz, zawarcie takiej umowy jest bezskuteczne. W celu prawidłowego rozliczenia wysokości podatku VAT spółka cywilna refakturuje część opłat za czynsz na jednoosobową firmę Wnioskodawcy, proporcjonalnie do powierzchni użytkowanej przez gabinet okulistyczny wraz z opłatami za energię i wodę, których wartość z uwagi na brak oddzielnych liczników ustalana jest proporcjonalnie do użytkowanej powierzchni. W tej części zarówno opłaty za czynsz, jak i media pokrywane są z przychodów gabinetu Wnioskodawcy.

W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytanie:

Czy wystawiona przez spółkę cywilną refaktura stanowi dowód na udokumentowanie w podatkowej księdze przychodów i rozchodów wydatków ponoszonych przez firmę jednoosobową z tytułu czynszu oraz opłat za energię i wodę?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. Nr 14, poz. 176 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodó2)w, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Zatem kosztem uzyskania przychodów nie są wszystkie wydatki, ale tylko takie, które nie są wymienione w art. 23 i których poniesienie pozostaje w związku przyczynowo – skutkowym z uzyskaniem (zwiększeniem) przychodu z danego źródła, bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów. Kosztami uzyskania przychodu są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki, związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z oceny związku z prowadzoną działalnością winno wynikać, iż poniesiony wydatek obiektywnie może się przyczynić do osiągnięcia przychodów z danego źródła. Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu winien, w myśl powołanego przepisu spełniać łącznie następujące warunki:

*   pozostawać w związku przyczynowo – skutkowym z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,
*   nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
*   być właściwie udokumentowany.

Biorąc pod uwagę fakt, iż związek przyczynowo – skutkowy pomiędzy wydatkami za najem lokalu pozostaje poza sporem, a wydatki za wodę i energię przy braku liczników mogą być rozliczane proporcjonalnie do użytkowanej powierzchni, to wydatki te stanowią – dla osoby fizycznej prowadzącej jednoosobową działalność gospodarcza opodatkowaną na zasadach ogólnych – koszty uzyskania przychodu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy. Aby zatem dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodu musi spełniać łącznie następujące przesłanki:

*   musi być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,
*   nie może być wymieniony w art. 23 ww. ustawy, wśród wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów,
*   musi być należycie udokumentowany.

Generalnie należy przyjąć, iż kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tychże kosztów. Przy czym, związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku, a osiągnięciem przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Zauważyć przy tym należy, iż konieczność poniesienia danego wydatku nie może wynikać z zaniedbań, braku nadzoru lub sprzecznych z prawem działań podatnika.

Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu uzyskiwano oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast za koszty służące zabezpieczeniu źródła przychodów należy uznać koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów, w sposób, gwarantujący bezpieczne funkcjonowanie tego źródła. Istotą tego rodzaju kosztów jest więc ich obligatoryjne poniesienie w celu nie dopuszczenia do utraty źródła przychodu w przyszłości.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą jako wspólnik spółki cywilnej, w zakresie usług optycznych oraz sprzedaży artykułów foto – optycznych oraz jako osoba fizyczna prowadząca indywidualną działalność gospodarczą w postaci gabinetu okulistycznego. Przychody z działalności prowadzonej w formie spółki cywilnej opodatkowuje ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, natomiast dochody z działalności prowadzonej indywidualnie na „zasadach ogólnych”, prowadząc dla tej działalności podatkową księgę przychodów i rozchodów. Obie te działalności wykonuje w tych samych, wynajmowanych lokalach. Umowa najmu ww. lokali została zawarta przez wspólników spółki cywilnej na prowadzenie w nich działalności gospodarczej w formie spółki, ale w oparciu o aneksy do tych umów Wnioskodawca uzyskał zgodę na prowadzenie w ww. lokalach także działalności indywidualnej. Z powyższego wynika zatem, iż część wydatków ponoszonych tytułem czynszu i opłat za media związana jest z działalnością gospodarczą prowadzoną w formie spółki cywilnej, a część z działalnością prowadzoną przez Wnioskodawcę indywidualnie.

Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, iż wydatki ponoszone w związku z zapłatą czynszu za wynajmowany do prowadzenia działalności gospodarczej lokal oraz zapłata rachunków za media zużywane w toku tej działalności (energię i wodę) niewątpliwie mają związek z uzyskaniem przychodu z tej działalności. Nie zostały one także wyłączone z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 23 ww. ustawy. W konsekwencji ta część ww. wydatków ponoszona przez Wnioskodawcę, która proporcjonalnie przypada na działalność gospodarczą prowadzoną przez Niego indywidualnie, może stanowić, koszty uzyskania przychodów prowadzonego przez Wnioskodawcę indywidualnie gabinetu okulistycznego, pod warunkiem właściwego udokumentowania poniesionych wydatków.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Nadmienić należy, iż w zakresie możliwości uznania refaktury za dokument księgowy, stanowiący podstawę zapisu w podatkowej księdze przychodów i rozchodów oraz podatku od towarów i usług zostaną wydane odrębne rozstrzygnięcia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44 – 100 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.