Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-3.4012.453.2019.1.MWJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2019-09-26
Teza: Niepodleganie niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży działek nr 33/96, nr 33/97, nr 33/99 oraz nr 152/2 będących we współwłasności małżeńskiej
Słowa kluczowe: działki-działki rolne; grunty-podział gruntu; majątek-majątek prywatny; nieruchomości; osoba-osoby fizyczne; sprzedaż-sprzedaż działek
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 26 lipca 2019 r. (data wpływu 30 lipca 2019 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży działek nr 33/96, nr 33/97, nr 33/99 oraz nr 152/2 będących we współwłasności małżeńskiej– **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 30 lipca 2019 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży działek nr 33/96, nr 33/97, nr 33/99 oraz nr 152/2 będących we współwłasności małżeńskiej.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca wraz z małżonką na prawach wspólności majątkowej są właścicielami nieruchomości – działek o numerach: 33/50; 33/51; 33/52; 33/53; 33/54; 33/55; 33/56 oraz 33/78. Prawo własności do całości gruntów małżonkowie nabyli w latach 70-tych XX-tego wieku, około 40 lat temu. Przedmiotem zakupu był niepodzielony na działki obszar wynoszący 1,76 ha. Małżonkowie nieruchomość nabyli z Państwowego Funduszu Ziemi z przeznaczeniem na uprawy rolnicze. Oboje posiadają wykształcenie rolnicze. Nieruchomości te były w części wykorzystywane na potrzeby gospodarczo-rolnicze.

Dla przedmiotowej nieruchomości Urząd Miasta i Gminy opracował plan zagospodarowania przestrzennego oraz wybudował infrastrukturę drogową – gminną, przebiegającą środkiem nieruchomości Wnioskodawcy. Ponadto, Organy Miasta i Gminy we własnym zakresie bez uzgodnień z właścicielem podjęły zorganizowane działania mających na celu uzbrojenie terenu w media, takie jak światło i woda.

W wyniku powyższych działań gminy Wnioskodawca podzielił część swojej nieruchomości, usytuowanej po jednej stronie drogi na działki budowlane o numerach 33/50; 33/51; 33/52; 33/53; 33/54; 33/55; 33/56; 33/57; 33/58 oraz 33/59. Zrobił to z myślą i na potrzeby własne i własnej rodziny – dzieci i wnuków, zabezpieczając w ten sposób ich byt mieszkaniowy w przyszłości, z perspektywą przekazania im gruntów na potrzeby budowy ich własnych domów. Pozostałą część nieruchomości usytuowaną po przeciwnej stronie wybudowanej przez gminę drogi Wnioskodawcy do niedawna tj. do maja 2019 roku uprawiali rolniczo, pomimo kłopotów ze zdrowiem i słusznego już wieku.

W 2017 roku działkami zainteresowali się potencjalni nabywcy, którzy sami zwrócili się do właściciela w osobie Wnioskodawcy z prośbą sprzedaży działek z przeznaczeniem, na budownictwo szeregowe, bowiem prowadzą oni działalność gospodarczą przedmiotem której jest budownictwo wielomieszkaniowe. Czynność kupna sprzedaży miała miejsce w miesiącu czerwcu 2017 roku oraz w miesiącu lipcu 2018 roku.

W chwili obecnej z prośbą o sprzedaż kolejnych działek budowlanych z identycznym przeznaczeniem, tj. na budowę szeregową zwrócił się ponownie do Wnioskodawcy ten sam potencjalny nabywca. Właściciel gruntu na prośbę potencjalnego nabywcy – dewelopera dokonał podziału działki numer 33/78 o łącznej powierzchni 0,5515 ha, na działki o numerach 33/96; 33/97; 33/99; oraz 152/2. Podział na mniejsze działki nie wpływa na wartość odsprzedaży nieruchomości, tj. nie zwiększa wartości poszczególnych działek, a sam podział dokonany został na prośbę kupującego, co uzasadnił potrzebą kupna przedmiotowych nieruchomości w ramach dwóch czynności umowy kupna, co z kolei kupujący uzasadnia możliwościami finansowymi oraz ewentualną potrzebą dalszej rozbudowy. Pierwsza czynność będzie obejmowała działki o numerach 33/97; 33/99 oraz 152/2, a kolejna będzie dotyczyła działki o numerze 33/96.

Wnioskodawca nigdy z własnej inicjatywy nie podejmował aktywnych działań zmierzających do sprzedaży swoich działek. Nie ogłaszał się w gazecie, na stronach internetowych czy też nie proponował komukolwiek odsprzedaży działek, które należą do jego majątku prywatnego i które od zawsze traktował z przeznaczeniem na potrzeby własne i rodziny, m.in. jako zabezpieczenie mieszkaniowe, tj. z możliwością budowy domu na własne potrzeby czy jako zabezpieczenie finansowe.

Decyzja właściciela o dotychczasowej sprzedaży działek mająca miejsce w czerwcu 2017 roku, w lipcu 2018 roku, ewentualnie o przyszłej sprzedaży, na prośbę obecnie zainteresowanych zakupem przyszłych nabywców, podyktowana jest wyłącznie zdrowiem fizycznym (Wnioskodawca oczekuje na operację stawu kolanowego – schorzeniem jest zwyrodnienie stawu oraz barku lewego – również zwyrodnienie) oraz wiekiem właścicieli. Z uwagi na pogarszający się stan zdrowia Wnioskodawca w znacznym stopniu zaprzestał działalności rolniczej w maju 2019 roku. Małżonkowie wyzbywają się majątku prywatnego niezwiązanego z prowadzoną działalnością gospodarczą.

W chwili obecnej Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą przedmiotem której jest wynajem nieruchomości budowlanych tj. mieszkania i lokalu usługowego. Ponadto, sprzedaż działek będących przedmiotem zapytania, nie jest nacechowana zamiarem częstotliwości dokonywania czynności wyzbycia się majątku osobistego. Czas sprzedaży i ilość transakcji działek uwarunkowana jest zainteresowaniem się przedmiotowymi nieruchomościami przez potencjalnych nabywców. Oznacza to, że Wnioskodawca będąc osobą fizyczną dokonując sprzedaży swojego majątku osobistego wykonuje czynność sprzedaży okazjonalnie nie nosząc się z zamiarem nadania jej stałego charakteru.

Właściciel obecnie podzielonych działek, uprzednio nieruchomości w jednym obszarze gruntu nie nabył tego gruntu w celu odsprzedaży lecz na cele osobiste, prywatne, z przeznaczeniem dla własnej rodziny. Z uwagi na zmianę planów życiowych (potrzebuje środków finansowych na leczenie i nosi się z zamiarem zaprzestania jakiejkolwiek aktywności zawodowej), po około 40 latach od zakupu przedmiotowej nieruchomości podejmuje okazjonalne decyzje o sprzedaży gruntów na prośbę zainteresowanych potencjalnie nabywców.

Należy wskazać, że działki będące przedmiotem wniosku nigdy nie były w jakikolwiek sposób wykorzystywane w działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku VAT. Zawsze były wykorzystywane na potrzeby gospodarczo-rolnicze, a produkty rolne wytworzone na omawianych działkach (truskawki, warzywa) nigdy nie podlegały odsprzedaży jako produkty rolne. Wykorzystywane były wyłącznie na cele osobiste Wnioskodawcy i jego rodziny.

Wnioskodawca nigdy nie udostępniał i nie udostępnia działek będących przedmiotem wniosku osobom trzecim na podstawie umów cywilnoprawnych. Wnioskodawca nigdy nie ponosił nakładów w celu przygotowania nieruchomości objętych wnioskiem do sprzedaży. Ponadto, Wnioskodawca nigdy nie płacił podatku VAT od działalności rolniczej wykonywanej na nieruchomościach objętych wnioskiem.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy będą miały zastosowanie przepisy ustawy o podatku od towarów i usług, w przypadku sprzedaży przez osobę fizyczną (Wnioskodawcę) działek, w sytuacji faktyczno-prawnej, wskazanej we wniosku?

Zdaniem Wnioskodawcy.

Planowane zbycie działek, w sytuacji opisanej we wniosku nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Nie zachodzą przesłanki uzasadniające uznanie Wnioskodawcy za podatnika podatku VAT, bowiem jest on rolnikiem i prowadzi działalność rolniczą.

Nieruchomości będące przedmiotem sprzedaży stanowią funkcjonalną całość i były zakupione ok. 40 lat wstecz. Nigdy wcześniej nie były przedmiotem obrotu gospodarczego. Wnioskodawca nie podejmował żadnych zorganizowanych działań, które przybierały formę zawodową (profesjonalną), mających na cele przygotowanie omawianych działań do zbycia, Wnioskodawca w niniejszym stanie faktycznym rozporządza majątkiem osobistym.

Brak jest elementu zamiaru wykonywania sprzedaży w sposób ciągły, trwały. Sprzedaż ma charakter okazjonalny, podyktowany prośbą i potrzebą nabycia przedmiotowych działek przez potencjalnych nabywców, prowadzących działalność o charakterze developerskim, a z drugiej strony koniecznością ,,uporządkowania” kwestii majątkowych z uwagi na wiek inwestora oraz pogarszający się stan zdrowia.

Trybunał Sprawiedliwości i Wspólnot Europejskich (orzeczenie z dnia 15 września 2011 roku, w sprawach połączonych sygn. C-180/10 i C-181/10) w orzeczeniu wskazuje, że czynność sprzedaży nie będzie obciążona podatkiem VAT, jeżeli sprzedaż nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym.

W omawianym stanie faktyczno-prawnym Wnioskodawca dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego jako osoba fizyczna, a wykonywana czynność jest okazjonalna i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, co oznacza, że Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

Należy mieć na uwadze, że Wnioskodawca nabył te działki ok. 40 lat temu, nie w celu odsprzedaży a na cele osobiste swoje i swoich dzieci oraz wnuków. Z uwagi na zmianę planów życiowych, które są nieprzewidywalne, (obecnie stan zdrowia i środki potrzebne na leczenie oraz wiek Wnioskodawcy) Wnioskodawca podjął decyzję o sprzedaży tego gruntu, przy czym nie podejmował z własnej woli inicjatywy, żadnych zorganizowanych czynności (wykonywanie przyłączy wodnych, kanalizacyjnych czy energetycznych), nie zamieszczał ogłoszeń o sprzedaży i innych mających na celu przygotowanie działek do zbycia, które byłyby podjęte w celu zwiększenia wartości działek do zbycia.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez towary – stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy – rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Dostawa towaru mieści się w definicji sprzedaży określonej w art. 2 pkt 22 ustawy. Zgodnie z tym przepisem przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Zatem, zgodnie z powołanymi przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, z późn. zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”, państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:

1.  określone udziały w nieruchomości,
2.  prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
3.  udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.

Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r., poz. 1145). Ze współwłasnością mamy do czynienia wtedy, gdy własność tej samej rzeczy przysługuje niepodzielnie kilku osobom (art. 195 Kodeksu cywilnego). W przypadku współwłasności nieruchomości określonej w częściach ułamkowych, każdy ze współwłaścicieli ma określony ułamkiem udział w nieruchomości.

Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności (art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego).

Podkreślić należy, że współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli (art. 198 ustawy Kodeks cywilny). Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.

Należy w tym miejscu zauważyć, że kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2017 r., poz. 682, z późn. zm.).

Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez obojga małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków.

Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).

W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, w czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.

W myśl art. 36 § 1 oraz § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających majątek wspólny. Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym czynności zmierzające do zachowania tego majątku.

Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, zgoda drugiego małżonka jest potrzebna m.in. do dokonania czynności prawnej prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do używania lub pobierania z niej pożytków.

Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 cyt. Kodeksu oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.

Należy podkreślić, że nie każda czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza, według art. 15 ust. 2 ustawy, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Z powyższych przepisów wynika, że warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek:

1.  po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
2.  po drugie – czynność wykonywana jest przez podmiot, który w jej ramach działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności działa jako podatnik.

Definicja działalności gospodarczej – zawarta w ustawie – ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.

W kontekście powyższego, nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).

Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.

W powołanym wyżej orzeczeniu TSUE wskazał, że inaczej jest w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006, str. 1, z późn. zm.). Zatem, za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

W podobny sposób kwestię tę rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w orzeczeniu z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w myśl którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT.

Jak wynika z dokonanej wyżej analizy przepisów, warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Dostawa towarów (np. nieruchomości) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działający w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT – co do zasady – mają dla określenia jego praw i obowiązków zastosowanie przepisy ustawy o podatku od towarów i usług.

W świetle powyższego, w pierwszej kolejności należy ustalić, czy w okolicznościach niniejszej sprawy Zainteresowany będzie działał w charakterze podatnika VAT zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy.

Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Jak wyjaśniono wyżej – odwołując się zarówno do treści przepisów ustawy, jak i stanowiska judykatury – w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.

Uwzględniając przywołane wyżej przepisy oraz orzecznictwo stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw do uznania Wnioskodawcy – w związku planowaną sprzedażą działek nr 33/96, nr 33/97, nr 33/99 oraz nr 152/2 będących we współwłasności małżeńskiej – za podatnika podatku od towarów i usług. Z opisu sprawy nie wynika bowiem taka aktywność Wnioskodawcy, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Wnioskodawca posiadaną nieruchomość zakupił w latach 70-tych XX-tego wieku z Państwowego Funduszu Ziemi z przeznaczeniem na uprawy rolnicze. Dla przedmiotowej nieruchomości Urząd Miasta i Gminy opracował plan zagospodarowania przestrzennego i wybudował infrastrukturę drogowo-gminną, przebiegającą przez środek nieruchomości Wnioskodawcy. Ponadto, Urząd Miasta i Gminy we własnym zakresie, bez uzgodnień z Zainteresowanym, podjął działania mające na celu uzbrojenie terenu w media (światło, woda). Przedmiotowe działki nie są i nie były udostępniane przez Zainteresowanego osobom trzecim na podstawie umów cywilnoprawnych. Wnioskodawca nigdy nie ponosił nakładów w celu przygotowania przedmiotowych gruntów do sprzedaży. Nie zamieszczał również ofert sprzedaży opisanych działek w środkach masowego przekazu (gazecie, strony internetowe). W analizowanym przypadku jedyną czynnością jaką Wnioskodawca podjął w związku z planowaną sprzedażą był podział działki nr 33/78 na działki o nr 33/96, nr 33/97, nr 33/99 oraz nr 152/2. Przedmiotowy grunt Wnioskodawca do maja 2019 roku uprawiał rolniczo, przy czym produkty rolne wytworzone na przedmiotowych działkach nigdy nie podlegały odsprzedaży jako produkty rolne. Przedmiotowe działki nigdy nie były w jakikolwiek sposób wykorzystywane w działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

Wobec powyższego należy uznać, że w okolicznościach wskazanych w opisie sprawy planowana sprzedaż działek nr 33/96, nr 33/97, nr 33/99 oraz nr 152/2 będących we współwłasności małżeńskiej nie będzie stanowiła działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdyż brak jest przesłanek świadczących o takiej aktywności Wnioskodawcy w przedmiocie zbycia tych nieruchomości, która to aktywność byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego – stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności).

Konsekwentnie, w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać, że dokonując sprzedaży działek nr 33/96, nr 33/97, nr 33/99 oraz nr 152/2 będących we współwłasności małżeńskiej Wnioskodawca wystąpi w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, polegającą na handlu nieruchomościami. Jak wcześniej wyjaśniono, aby uznać określoną sprzedaż za opodatkowaną podatkiem VAT nie wystarcza stwierdzić jedynie dostawy towarów, lecz wymagane jest określenie podmiotu dokonującego dostawy za występującego w związku ze sprzedażą jako podatnika podatku od towarów i usług. W rozpatrywanej sprawie planowaną sprzedaż ww. działek można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W związku z tym, Wnioskodawca będzie korzystał z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania. Skutkiem powyższego, sprzedaż działek nr 33/96, nr 33/97, nr 33/99 oraz nr 152/2 będących we współwłasności małżeńskiej nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis sprawy oraz powołane regulacje ustawy o podatku od towarów i usług stwierdzić należy, że planowana sprzedaż działek nr 33/96, nr 33/97, nr 33/99 oraz nr 152/2 będących we współwłasności małżeńskiej nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług z uwagi na fakt, że Wnioskodawca z tytułu tych transakcji nie będzie działać w charakterze – zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy – podatnika VAT, prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

W konsekwencji, stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Tut. Organ informuje ponadto, że stosownie do art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Podkreślić zatem należy, że w rozpatrywanej sprawie powyższa interpretacja nie wywiera skutku prawnego dla współwłaściciela nieruchomości, tj. małżonki Wnioskodawcy. Jeśli małżonka Wnioskodawcy jest zainteresowana uzyskaniem interpretacji indywidualnej winna złożyć odrębny wniosek, przedstawić wyczerpująco zaistniały stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe, sformułować pytanie oraz własne stanowisko i wnieść odrębną opłatę.

Tut. Organ informuje, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.

Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Końcowo nadmienia się, iż w związku z okolicznością, że niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży działek nr 33/96, nr 33/97, nr 33/99 oraz nr 152/2 będących we współwłasności małżeńskiej tj. jednego zdarzenia przyszłego, to zgodnie z art. 14f § 1 wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej podlega opłacie w wysokości 40 zł. Natomiast, Wnioskodawca wniósł w dniu 26 lipca 2019 r. opłatę w kwocie 80 zł, różnica w kwocie 40 zł zostanie zwrócona przekazem pocztowym na adres wskazany w części B.3 wniosku ORD-IN(8), zgodnie z art. 14f § 2a ww. ustawy.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193, z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.