Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP1/443-180/13-7/IGo
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2013-06-05
Teza: Zakresie opodatkowania planowanej transakcji sprzedaży nieruchomości gruntowych niezabudowanych (stare przepisy).
Słowa kluczowe: grunty; grunty-grunt niezabudowany; nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 27.02.2013r. (data wpływu 28.02.2013r.), uzupełnionym pismem z dnia 18.04.2013r. (data wpływu 22.04.2013r.) na wezwanie tut. Organu z dnia 11.04.2013r. (skutecznie doręczone w dniu 15.04.2013r.) oraz pismem z dnia 21.05.2013r. (data wpływu 23.05.2013r.) na wezwanie tut. Organu z dnia 14.05.2013r. (skutecznie doręczone w dniu 15.05.2013r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania planowanej transakcji sprzedaży nieruchomości gruntowych niezabudowanych - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 28.02.2013r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania transakcji sprzedaży nieruchomości gruntowych niezabudowanych. Wniosek uzupełniony został pismem z dnia 18.04.2013r., złożonym w dniu 18.04.2013r. (data wpływu 22.04.2013r.), będącym odpowiedzią na wezwanie Organu z dnia 11.04.2013r. oraz pismem z dnia 21.05.2013r., złożonym w dniu 21.05.2013r. (data wpływu 23.05.2013r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. Organu z dnia 14.05.2013r.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Spółka S.A. w marcu 2002 roku nabyła aktem notarialnym prawo własności nieruchomości, składającej się z kilku działek oznaczonych numerami geodezyjnymi 54/12, 54/13, 54/14, 54/15, 54/16, 54/19, 54/20 i 54/27. Dla nieruchomości prowadzona jest księga wieczysta przez Sąd Rejonowy Wydział Ksiąg Wieczystych. Zakup nieruchomości związany był z planowaną budową węzła ekspedycyjno-rozdzielczego. Z treści ww. aktu notarialnego wynika, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta, nabyte działki „leżą w granicach jednostki bilansowej T - zespół przemysłowo-składowy” (miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązywał do dnia 31.12.2002r.)

W 2011 roku X S.A. zbyła dwie działki o numerach ewid. 54/13 i udział w działce 54/27 na rzecz Pana KO. Na dzień przedłożenia do sprzedaży tych działek brak było obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego oraz brak było decyzji o warunkach zabudowy. Sprzedawane działki oznaczone były w ewidencji gruntów jako łąki trwałe. Natomiast zgodnie z ustaleniami zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta, obszar, na którym znajduje się ww. nieruchomość jest oznaczony jako: „tereny predysponowane do lokalizacji funkcji ponadlokalnych, potencjalny teren bazy obsługi transportowej, związanej z przebiegiem drogi ekspresowej S11 oraz w granicach obszarów przeznaczonych pod zabudowę oznaczone symbolem graficznym tj. tereny aktywizacji gospodarczej predysponowane do prowadzenia zorganizowanej działalności inwestycyjnej”. Działka nr 54/27 stanowi drogę gruntową nieutwardzoną (łąka, ścieżka, pole), która zdaniem Spółki nie stanowi obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane.

W związku z planowanym zbyciem tych działek X S.A. wystąpiła o udzielenie indywidualnej interpretacji w przedmiotowej sprawie. Przedmiotem interpretacji było ustalenie „na podstawie jakich dokumentów należy określić charakter terenu i jego przeznaczenie, gdy nie ma planu zagospodarowania przestrzennego ani decyzji o warunkach zabudowy, tak aby ustalić prawidłowo stawkę opodatkowania podatkiem od towarów i usług?”. W dniu 20 stycznia 2011 roku została wydana Interpretacja indywidualna znak IPPP1-443-1144/10-4/EK, w której organ wskazał, iż w braku planu zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o warunkach zabudowy decyduje przeznaczenie terenu określone w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. W związku z powyższym organ stwierdził, iż dostawa przedmiotowych działek podlega opodatkowaniu podatkiem VAT i nie korzysta ze zwolnienia od podatku.

X S.A. w oparciu o wydaną interpretację indywidualną oraz w związku z zapisami studium uwarunkowań opodatkowała sprzedaż tych działek stawką podstawową.

Ponadto w dniu 29 października 2010 roku została wydana Decyzja o warunkach zabudowy znak: A-VI-7331/125/104/2010 z dnia 29.10.2010 roku dla działki nr 54/27. Zgodnie z decyzją tereny działki przeznaczono pod budowę zespołu budynków magazynowych z częścią biurową oraz budowę niezbędnej infrastruktury technicznej zjazdu z działki drogowej 54/27. Fakt wydania decyzji nie został uwzględniony we wniosku o interpretację, ponieważ na moment ustalenia stanu faktycznego Poczta nie posiadała informacji o jej wydaniu.

Zdaniem Spółki, działka jako dostawa gruntu niezabudowanego przeznaczonego pod zabudowę, nie może korzystać ze zwolnienia z art. 43 ust. 9 ustawy o podatku od towarów i usług. Skoro wydana dla tej działki decyzja o warunkach zabudowy, wskazuje jednoznacznie, że działka ta jest przeznaczona pod zabudowę a sprzedaż jej podlega opodatkowaniu podstawową stawką podatku VAT 23%.

W dniu 3 grudnia 2012 roku do X S.A. wpłynęło wezwanie Pana O do zwrotu niesłusznie naliczonego VAT przy transakcji zbycia nieruchomości. Do przedmiotowego wezwania zostały dołączone dwie interpretacje indywidualne uzyskane przez nabywcę w przedmiocie zasadności naliczenia podatku VAT (znak: IBPP2/443-110/12/IK z 29 lutego 2012r. i IBPP1/443-767/12/LSz z dnia 19 października 2012r.). Obie interpretacje wskazują, iż zbycie działek korzysta ze zwolnienia od podatku.

Istotne jest, że zdaniem Wnioskodawcy interpretacje wydane dla Pana O i dla X oparte są o inny stan faktyczny niż rzeczywiście wystąpił w przypadku tych transakcji.

Po pierwsze wnioskodawca wskazał, iż w studium działki będące przedmiotem wniosku oznaczone zostały jako teren rolny. Natomiast zapis w studium jest następujący: ,,tereny predysponowane do lokalizacji funkcji ponadlokalnych, potencjalny teren bazy obsługi transportowej, związanej z przebiegiem drogi ekspresowej S11 oraz w granicach obszarów przeznaczonych pod zabudowę oznaczone symbolem graficznym tj. tereny aktywizacji gospodarczej predysponowane do prowadzenia zorganizowanej działalności inwestycyjnej”.

Po drugie w stanie faktycznym pominięty został fakt, iż w przypadku działki 54/27 wydana została decyzja o warunkach zabudowy.

Wątpliwości X powstały w związku z wydanym w składzie 7 sędziów wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2011r. (sygn. I FPS 8/10), w świetle którego w sytuacji braku planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dla klasyfikacji terenu niezabudowanego wiążące są zapisy ewidencji gruntów i budynków, a nie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.

Pomimo jednak powołanego powyżej wyroku X stoi na stanowisku, że zapisy wynikające z ewidencji gruntów nie określają przeznaczenia danego terenu i decydujące znaczenie w przedstawionym stanie faktycznym powinno mieć studium uwarunkowań.

Dodatkowo w dniu 27 grudnia 2012 r. Prezydent Miasta P\`(...)\` wydał Decyzję nr 12 o lokalizacji inwestycji celu publicznego budowa sieci kanalizacji deszczowej w granicach działki 54/27 - decyzja ta nie została uwzględniona w żadnej z wydanych interpretacji.

W piśmie uzupełniającym Wnioskodawca podaje, że dla przeznaczonych do sprzedaży działek 54/12, 54/14, 54/15, 54/20 oraz udziału w działce nr 54/27 brak jest obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z zapisami w ewidencji gruntów działki 54/12, 54/14, 54/15, 54/20 oznaczone są jako łąki trwałe, udział w działce 54/27 oznaczony jest jako drogi.

W piśmie uzupełniającym z dnia 21.05.2013r. Wnioskodawca podaje, że opisana we wniosku sprzedaż działki nr 54/13 oraz udziału w działce nr 54/27 dotyczy zaistniałego stanu faktycznego. Transakcja sprzedaży przedmiotowej działki miała już miejsce.

Natomiast działki 54/12, 54/14, 54/15, 54/20 oraz udział w działce 54/27, wchodzące w skład tej samej nieruchomości, nie zostały jeszcze sprzedane. Jednak X w dniu 7 grudnia 2012 roku rozpoczęła działania zmierzające do sprzedaży tych działek. Proces ten jest długotrwały, jednak ustalenie stawki podatku VAT dla tych nieruchomości konieczne jest na jego początku. Ponieważ działania rozpoczynające ten proces zostały podjęte, dlatego zdaniem Spółki, w przypadku działek 54/12, 54/14, 54/15, 54/20 oraz udziału w działce 54/27, również mamy do czynienia z zaistniałym stanem faktycznym.

W przypadku pytania nr 3 przedmiotem interpretacji powinny być, zdaniem Spółki, przepisy ustawy o podatku od towarów i usług w zakresie prawidłowości opodatkowania tej transakcji. Organ podatkowy powinien jednak, zdaniem Spółki, odnieść się również w przedmiotowej interpretacji do kwestii funkcjonujących w obrocie prawnym interpretacji z dnia 20 stycznia 2011 roku znak: IPPP1-443-1144/10-4/EK wydanej dla X oraz interpretacji wydanej dla Pana O . Zgodnie bowiem z postanowieniami Ordynacji podatkowej minister właściwy do spraw finansów publicznych dąży do zapewnienia jednolitego stosowania prawa podatkowego przez organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej dokonując w szczególności jego interpretacji przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów oraz Trybunału Konstytucyjnego.

Powołane powyżej interpretacje wydane zostały o inny stan faktyczny. Wnioskodawca wskazał bowiem, iż w studium działki będące przedmiotem sprzedaży oznaczone są jako teren rolny, natomiast zapis w studium był zupełnie inny. Poza tym w stanie faktycznym opisanym przez Pana O pominięty został fakt, że w przypadku działki 54/27 wydana została decyzja o warunkach zabudowy. Pomimo tego, że interpretacje te wydane zostały w dwóch różnych stanach faktycznych kontrahent wystąpił z roszczeniami w stosunku do X o zwrot niesłusznie naliczonego podatku VAT przy transakcji zbycia nieruchomości.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy X S.A. w oparciu o uzyskaną interpretację indywidualną, która jest nadal w mocy, prawidłowo dokonała doliczenia podatku VAT do umowy zbycia nieruchomości - działek nr 54/13 i 54/27 zawartej z nabywcą Panem O ?

Zdaniem wnioskodawcy

Zgodnie z art. 5 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54, poz. 535 z późn. zm. dalej ustawa o VAT), opodatkowaniu podatkiem VAT podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy o VAT przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty. W związku z powyższym odpłatna dostawa gruntu stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o VAT stawka podatku co do zasady wynosi 23%. Jednakże w odniesieniu do dostaw, których przedmiotem jest grunt, ustawodawca przewidział zwolnienie od podatku w art. 43 ust. 1 pkt 9 tej ustawy, w którym stwierdzono, że zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczonych pod zabudowę. Zwolnienie zatem przysługuje wyłącznie względem takiej dostawy, której przedmiotem jest grunt niezabudowany i jednocześnie o przeznaczeniu innym niż budowlany. Bez znaczenia pozostaje jednak faktyczny i aktualny sposób wykorzystania gruntu - istotne jest natomiast jego przeznaczenie.

Jednocześnie należy zauważyć, że samo pojęcie „gruntu” czy też „terenu” nie zostało zdefiniowane w ustawie o podatku od towarów i usług. Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 z późn. zm.) kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalenie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Jak stanowi art. 4 ust. 1 powołanej ustawy, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - w myśl postanowień ust. 2 powyższego przepisu określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Tym samym o charakterze danego gruntu winien rozstrzygać odpowiedni zapis w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który jako dokument prawa miejscowego, decyduje o kwalifikacji gruntu. W sytuacji, gdy dla danego terenu nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, należałoby posłużyć się np. decyzją o warunkach zabudowy.

W tym zakresie zasadniczo występuje zgodność stanowisk organów podatkowych, orzecznictwa , i piśmiennictwa. Sytuacja komplikuje się w momencie braku ww. dokumentów.

W przedmiotowym przypadku Decyzja o warunkach zabudowy została bowiem wydana jedynie w przypadku działki 54/27. W takich przypadkach większość organów podatkowych prezentuje stanowisko, że można również posłużyć się „inną istniejącą na dzień zawarcia transakcji dokumentacją sporządzoną na podstawie wyżej wymienionej ustawy o planowaniu przestrzennym”

Organy podatkowe mają tu na myśli studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy lub dane z ewidencji gruntów i budynków.

X S.A. posiada indywidualną interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 20.01.2011r. znak IPPP1-443-1144/10-4/EK w sytuacji braku aktualnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz w przypadku, gdy nie wydano decyzji o warunkach zabudowy, o przeznaczeniu danego terenu decyduje przeznaczenie terenu określone w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz później ewidencja gruntów. Ponadto organ zaznaczył, iż ewidencja gruntów i budynków jest jedynie urzędowym zbiorem informacji faktycznych, natomiast ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych.

Stosując się do otrzymanej interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, zgodnie z zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego omawiane działki należy potraktować jako dostawa gruntu przeznaczonego pod zabudowę. Interpretacja wydana dla Poczty nie została bowiem zmieniona ani uchylona.

Mając na względzie powołane przepisy prawa oraz opis stanu faktycznego, X S.A. stoi na stanowisku, że zbycie nieruchomości w P\`(...)\` , składającej się z kilku działek oznaczonych numerami geodezyjnymi 54/12, 54/13, 54/14, 54/15, 54/16, 54/19, 54/20 i 54/27, znajdujących się na obszarze przewidzianym stosownie do zapisów studium jako tereny predysponowane do lokalizacji funkcji ponadlokalnych związanych z przebiegiem dróg ekspresowych oraz potencjalną lokalizacją lotniska cywilnego (zjazd z drogi ekspresowej S11) oraz leżące w granicach obszarów przeznaczonych pod zabudowę tj. tereny aktywizacji gospodarczej predysponowane do prowadzenia zorganizowanej działalności inwestycyjnej, nie będzie korzystać ze zwolnienia z VAT. Zatem do ich sprzedaży należy zastosować 23% stawkę podatku od towarów i usług.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy o VAT przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Przez dostawę towarów zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Zgodnie z ww. przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku od towarów i usług wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Zgodnie z art. 146a pkt 1 ustawy o VAT w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146f stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%. Jednakże zarówno w treści ustawy o VAT, jak i przepisów wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie z podatku.

Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku od towarów i usług dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę.

Powyższe oznacza, iż generalnie opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku tych ostatnich opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny budowlane lub przeznaczone pod zabudowę. Pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, będących gruntami leśnymi, rolnymi itp., nieprzeznaczonymi pod zabudowę – są zwolnione od podatku VAT.

Celem określenia, czy dany grunt jest przeznaczony pod zabudowę należy się odwołać do przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej „ustawą o planowaniu”.

W myśl art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Ustęp 2 tego artykułu stanowi, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, przy czym:

1.  lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego,
2.  sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

Zatem o charakterze danego gruntu winien rozstrzygać odpowiedni zapis w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który jako dokument prawa miejscowego, decyduje o kwalifikacji gruntu. W sytuacji, gdy dla danego terenu, nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego ani decyzja o warunkach zabudowy, o klasyfikacji danego terenu decydują zapisy zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”, ilekroć w ustawie jest mowa o ewidencji gruntów i budynków (katastrze nieruchomości) - rozumie się przez to jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami.

Stosownie do art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy, ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty.

W myśl art. 21 ust. 1 ustawy podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Analiza powyższych przepisów wyraźnie wskazuje, że charakter danego terenu wyznacza miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jeżeli natomiast brak jest miejscowego planu zagospodarowania decyduje zakwalifikowanie danego obszaru w ewidencji budynków i gruntów, chyba że została wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Natomiast odnosząc się do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego należy wskazać, iż zgodnie z art. 9 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym studium nie jest aktem prawa miejscowego. Postanowienia studium mają charakter nienormatywny, są bowiem kierowane do organów gminy i bezpośrednio nie kształtują sytuacji prawnej podmiotów spoza systemu administracji publicznej, nie mogą wpływać na sytuację prawną obywateli i ich organizacji. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie ma mocy aktu powszechnie obowiązującego, określa jedynie politykę przestrzenną gminy i wiąże wewnętrzne organy gminy w ich planach przy sporządzaniu projektów planów miejscowych. Można zatem stwierdzić że odnosi się jedynie do kierunku i sposobu działania organów i jednostek pozostających w systemie organizacji aparatu gminy przy sporządzaniu projektu przyszłego planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego. Studium jest jednym z etapów poprzedzających uchwalenie planu i nie może tym samym w żadnym przypadku stanowić podstawy do wydawania decyzji. W związku z powyższym, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie jest źródłem, prawa miejscowego nie może być podstawą przy ustalaniu prawa do zwolnienia od podatku od towarów i usług przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.

Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca X S.A. w marcu 2002 roku nabyła prawo własności nieruchomości w P\`(...)\` przy ul. Wawelskiej, składającej się z kilku działek oznaczonych numerami geodezyjnymi 54/12, 54/13, 54/14, 54/15, 54/16, 54/19, 54/20 i 54/27. Z treści aktu notarialnego wynika, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta, nabyte działki „leżą w granicach jednostki bilansowej T - zespół przemysłowo-składowy” (miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązywał do dnia 31.12.2002r.).

W 2011 roku X S.A. zbyła dwie działki o numerach ewid. 54/13 i udział w działce 54/27. Na dzień przedłożenia do sprzedaży tych działek brak było obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego oraz brak było decyzji o warunkach zabudowy. Sprzedawane działki oznaczone były w ewidencji gruntów jako łąki trwałe. Natomiast zgodnie z ustaleniami zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta, obszar, na którym znajduje się ww. nieruchomość jest oznaczony jako: „tereny predysponowane do lokalizacji funkcji ponadlokalnych, potencjalny teren bazy obsługi transportowej, związanej z przebiegiem drogi ekspresowej S11 oraz w granicach obszarów przeznaczonych pod zabudowę oznaczone symbolem graficznym tj. tereny aktywizacji gospodarczej predysponowane do prowadzenia zorganizowanej działalności inwestycyjnej”. Działka nr 54/27 stanowi drogę gruntową nieutwardzoną (łąka, ścieżka, pole).

Ponadto w dniu 29 października 2010 roku została wydana Decyzja o warunkach zabudowy znak: A-VI-7331/125/104/2010 z dnia 29.10.2010 roku dla działki nr 54/27. Zgodnie z decyzją tereny działki przeznaczono pod budowę zespołu budynków magazynowych z częścią biurową oraz budowę niezbędnej infrastruktury technicznej zjazdu z działki drogowej 54/27.

Biorąc pod uwagę opis sprawy oraz obowiązujące (w momencie dokonania sprzedaży) w tym zakresie przepisy prawa podatkowego stwierdzić należy, że sprzedaż nieruchomości niezabudowanej stanowiącej działkę o nr 54/13 sklasyfikowanej wg ewidencji gruntów i budynków jako łąki trwałe, dla której nie było obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy, korzystała ze zwolnienia z podatku VAT na mocy art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.

Natomiast zbycie udziału w działce 54/27 oznaczonej jako drogi, dla której została wydana decyzja o warunkach zabudowy, a działkę przeznaczono pod budowę zespołu budynków magazynowych z częścią biurową oraz budowę niezbędnej infrastruktury technicznej zjazdu z działki drogowej 54/27, podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT według stawki podstawowej 23% na mocy art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 ustawy o VAT.

Mając na uwadze powyższe oraz uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy, w którym opodatkowanie transakcji uzależnia od zapisów studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, stanowisko Wnioskodawcy należało uznać w całości za nieprawidłowe.

Odnosząc się natomiast do przedmiotu pytania Spółki, należy wskazać, że zgodnie z art. 14k § 1 Ordynacji podatkowej, zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej.

W zakresie związanym z zastosowaniem się do interpretacji, która uległa zmianie, lub interpretacji nieuwzględnionej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej, nie wszczyna się postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe, a postępowanie wszczęte w tych sprawach umarza się oraz nie nalicza się odsetek za zwłokę (§ 3).

Powyższe oznacza, że wydana interpretacja indywidualna, jeśli Wnioskodawca się do niej zastosuje, stanowi walor ochronny w przypadku wszczęcia postępowania kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego.

Jednakże podkreślić należy, że powyższa ochrona ma zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy przedstawiony we wniosku opis sprawy w pełni odpowiada rzeczywistości, tj. przedstawione we wniosku okoliczności są tożsame z zaistniałą sytuacją.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Ponadto tut. Organ informuje, iż w zakresie przedmiotu zawartego w pytaniach nr 1 i 2 z wniosku z dnia 27.02.2013r. zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.