Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-3.4012.605.2025.2.KK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-03
Teza: Opodatkowanie wynajmu podnośników nożycowych
samojezdnych, dźwigów samojezdnych oraz wózków
widłowych.
Słowa kluczowe: najem
transport-środek transportu
świadczenie-miejsce świadczenia usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Definicja podatnika przy określeniu
miejsca świadczenia usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług
krótkoterminowego wynajmu środków transportu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz
podatnika
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28i
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 24 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, w zakresie:
      - wskazania, czy podnośniki nożycowe samojezdne, dźwigi samojezdne oraz wózki
        widłowe stanowią środki transportu w rozumieniu art. 28j ustawy (

## Pytanie

oznaczone we wniosku nr 1),
      - określenia miejsca świadczenia usług wynajmu, w zależności od długości okresu
        wynajmu, podnośnika nożycowego, dźwigu samojezdnego oraz wózka widłowego
        na rzecz hiszpańskiego kontrahenta posługującego się polskim numerem NIP
        (pytania oznaczone we wniosku nr 2 i 3).
    Uzupełnili go Państwo pismem z 1 września 2025 r. (wpływ 2 września 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego (ostatecznie przedstawiony w piśmie z 1 września 2025 r.)
    Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą m.in. w zakresie wynajmu własnych
    wózków widłowych oraz, na prośbę klienta, w zakresie wynajmu specjalistycznych
    urządzeń budowlanych (podnośniki samojezdne, dźwigi samojezdne).
    Spółka zawierała z hiszpańskim kontrahentem odrębne umowy najmu dla każdego
    urządzenia (wózka widłowego, podnośnika nożycowego samojezdnego, dźwigu
    samojezdnego), każdorazowo na okres (zgodnie z zapisem w umowie) około 14 dni z
    możliwością przedłużenia na czas nieokreślony. Sprzęt był pozostawiony do dyspozycji
    kontrahenta na terenie Polski, również w okresach, gdy nie był używany. Okres ciągłego
    posiadania przez hiszpańskiego kontrahenta podnośników i wózków wynosił więcej niż 30
    dni, dźwigów mniej niż 30 dni. Opłaty były naliczane wyłącznie za faktyczne dni robocze
    użytkowania sprzętu, przy czym faktury obejmowały okresy nieprzekraczające 30 dni. Brak
    było fizycznego zwrotu sprzętu pomiędzy okresami użytkowania. Wynajem był
    fakturowany stawką dobową w dni od poniedziałku do soboty. Fakturowanie wynajmu
    cyklicznego odbywało się na koniec miesiąca, a w przypadku wynajmu jednorazowego po
    zakończeniu wynajmu.
    Wnioskodawca uznał, że usługa wynajmu wózka widłowego oraz podnośnika nożycowego
    samojezdnego jest długoterminowym wynajmem środków transportu, a wynajem dźwigu
    samojezdnego jest krótkoterminowym wynajmem środka transportu.
    Zgodnie z powyższym, Wnioskodawca rozpoznał miejsce świadczenia usług, w odniesieniu
    do wynajmu podnośników i wózków, na zasadach ogólnych według art. 28b ustawy o VAT i
    w konsekwencji wystawił pierwszą fakturę na rzecz hiszpańskiego kontrahenta na jego
    hiszpański numer NIP i zastosował do wystawionej faktury mechanizm odwrotnego
    obciążenia (reverse change).
    Hiszpański kontrahent:
      - jest podatnikiem w rozumieniu art. 28a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
        towarów i usług;
      - pierwotnie posługiwał się hiszpańskim numerem NIP, ale po wystawieniu pierwszej
        faktury zażądał wystawienia faktur na polski NIP;
      - jest zarejestrowany dla celów VAT w Polsce i posiada polski numer NIP;
      - prowadził na terytorium Polski na rzecz polskiego kontrahenta, na jego nowo
        wybudowanej hali prace montażowe związane z instalacją linii produkcyjnej przez
        okres ok. 10 miesięcy;

      - korzystał z wynajętych przez Wnioskodawcę urządzeń (podnośników nożycowych
        samojezdnych, wózków widłowych i dźwigów samojezdnych) na terenie Polski.
    Z uwagi na fakt posługiwania się przez hiszpańskiego kontrahenta polskim numerem NIP,
    wielomiesięczne prowadzenie działalności montażowej w Polsce, fizyczne korzystanie z
    wynajmowanego sprzętu na terytorium Polski, oddelegowanych do pracy w Polsce
    pracowników z Hiszpanii, Wnioskodawca uznał, że kontrahent posiada w Polsce stałe
    miejsce prowadzenia działalności oraz przyjął żądanie hiszpańskiego klienta o wystawianiu
    faktur na polski NIP, ze stawką VAT 23%. Do pierwszej faktury została wystawiona korekta
    dotycząca stawki VAT (z NP – nie podlega opodatkowaniu na 23%).
    Wynajmowany wózek widłowy:
      - może służyć do przewozu osób lub rzeczy z miejsca na miejsce i zasadniczo jest
        zaprojektowany oraz faktycznie nadaje się do wykorzystania w celu transportu;
      - nie jest objęty obowiązkiem posiadania tablic rejestracyjnych;
      - nie może poruszać się po drogach publicznych;
      - nie podlega przepisom ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym;
      - był w ciągłym posiadaniu u hiszpańskiego kontrahenta więcej niż 30 dni.
    Wynajmowany podnośnik nożycowy samojezdny:
      - może służyć do przewozu osób lub rzeczy z miejsca na miejsce i zasadniczo jest
        zaprojektowany oraz faktycznie nadaje się do wykorzystania w celu transportu;
      - nie jest objęty obowiązkiem posiadania tablic rejestracyjnych;
      - nie może poruszać się po drogach publicznych;
      - nie podlega przepisom ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym;
      - był w ciągłym posiadaniu u hiszpańskiego kontrahenta więcej niż 30 dni.
    Wynajmowany dźwig samojezdny:
      - może służyć do przewozu osób lub rzeczy z miejsca na miejsce i zasadniczo jest
        zaprojektowany oraz faktycznie nadaje się do wykorzystania w celu transportu;
      - jest objęty obowiązkiem posiadania tablic rejestracyjnych;
      - może poruszać się po drogach publicznych;
      - podlega przepisom ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym;
      - był w ciągłym posiadaniu u hiszpańskiego kontrahenta mniej niż 30 dni.
    Hiszpański kontrahent zakwestionował poprawność opodatkowania w odniesieniu do
    podnośników nożycowych samojezdnych, twierdząc, że nie są to środki transportu, co
    skutkowałoby zastosowaniem mechanizmu odwrotnego obciążenia (reverse charge) i
    stawką NP – nie podlega opodatkowaniu w Polsce. Według Wnioskodawcy, zarówno
    wynajmowane wózki widłowe, jak i dźwigi samojezdne i podnośniki nożycowe samojezdne
    są środkami transportu.
    Pytania (ostatecznie sformułowane w piśmie z 1 września 2025 r.)
      1. Czy podnośniki nożycowe samojezdne, dźwigi samojezdne oraz wózki widłowe
        Wnioskodawca prawidłowo uznaje za środki transportu w rozumieniu art. 28j
        ustawy o VAT oraz art. 38 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady UE 282/2011?
      2. Czy w sytuacji, gdy każda umowa wynajmu podnośnika nożycowego, dźwigu
        samojezdnego oraz wózka widłowego zawierana była na 14 dni z możliwością
        przedłużenia na czas nieokreślony, a sprzęt pozostawał u kontrahenta i nie był
        zwracany między okresami wynajmu, usługa ta powinna być traktowana jako
        krótkoterminowy wynajem środka transportu zgodnie z art. 28j ustawy o VAT, czy
        jako długoterminowy wynajem podlegający zasadzie ogólnej określonej w art. 28b
        ustawy o VAT?
      3. Gdzie podlegają opodatkowaniu VAT usługi wynajmu podnośników nożycowych
        samojezdnych, dźwigów samojezdnych oraz wózków widłowych, w sytuacji gdy
        hiszpański kontrahent posługuje się polskim numerem NIP, prowadzi
        wielomiesięczne prace montażowe na terytorium Polski, korzysta z

        wynajmowanego sprzętu na terytorium Polski, oddelegowuje do pracy w Polsce
        pracowników z Hiszpanii, a więc według definicji z art. 11 rozporządzenia
        wykonawczego Rady UE 282/2011 ma stałe miejsce prowadzenia działalności w
        Polsce?
    Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie wyrażone w piśmie z 1 września 2025 r.)
    Państwa zdaniem:
    Ad 1.
    W ocenie Wnioskodawcy, wynajmowane urządzenia: wózki widłowe, podnośniki nożycowe
    samojezdne i dźwigi samojezdne, spełniają definicję środków transportu zgodnie z art. 28j
    ustawy o VAT oraz art. 38 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady UE 282/2011.
    Zgodnie z art. 38 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady UE 282/2011, pojęcie „środek
    transportu” obejmuje m.in. pojazdy i urządzenia służące do przemieszczania osób lub
    rzeczy. Podnośniki nożycowe samojezdne, wózki widłowe i dźwigi samojezdne są
    przystosowane do przemieszczania osób lub rzeczy i faktycznie nadają się do
    wykorzystania w celu transportu. Ich funkcjonalność odpowiada zakresowi definicji środka
    transportu.
    W interpretacji z dnia 10 października 2024 r. nr 0111-KDIB3-3.4012.362.2024.1.PJ
    Dyrektor KIS stwierdził, że wózek widłowy jest środkiem transportu, o którym mowa w art.
    28j ustawy o VAT.
    Dodatkowo, w interpretacji indywidualnej z dnia 8 września 2015 r., nr ILPP4/4512-1-207
    /15-2/ISN Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu uznaje za środki transportu dźwigi
    samojezdne oraz podnośniki samojezdne. Choć brak jest dedykowanej interpretacji dla
    podnośników nożycowych samojezdnych, Wnioskodawca uznał, że analogia funkcjonalna i
    klasyfikacyjna pozwala traktować je jako środki transportu.
    Zatem, w ocenie Wnioskodawcy, prawidłowo uznaje On wózki widłowe, podnośniki
    nożycowe samojezdne oraz dźwigi samojezdne za środki transportu.
    Ad 2.
    W ocenie Wnioskodawcy, usługa wynajmu wózka widłowego oraz podnośnika nożycowego
    jest usługą długoterminowego wynajmu środków transportu. Mimo, że każda umowa
    wynajmu wózka widłowego, podnośnika nożycowego samojezdnego oraz dźwigu
    samojezdnego była zawierana na okres około 14 dni należy wziąć pod uwagę okoliczność,
    że sprzęt fizycznie pozostawał u kontrahenta przez dłuższy czas, bez faktycznego zwrotu,
    a umowy przewidywały możliwość przedłużenia na czas nieokreślony.
    Choć umowy zawierały zapis o możliwości przedłużenia „na czas nieokreślony”, to
    przedłużenie wymagało odrębnego ustalenia i nie wynikało automatycznie z warunków
    pierwotnej umowy. Oznacza to, że okres wynajmu nie był z góry znany jako przekraczający
    30 dni.
    Każde zlecenie najmu konkretnego sprzętu, tj. wózka widłowego, podnośnika nożycowego
    samojezdnego oraz dźwigu samojezdnego było dokumentowane osobną umową. Sprzęt
    nie był użytkowany w niedziele ani w okresach przestojów – Wnioskodawca naliczał opłaty
    wyłącznie za faktyczne dni robocze, tj. dni kiedy sprzęt był używany, co mogło podkreślać
    brak ciągłości i tymczasowy charakter korzystania. Występowały okresy, w których
    kontrahent nie korzystał z danego urządzenia.
    Dodatkowo przepis art. 28j ust. 2 ustawy o VAT, definiujący co należy rozumieć pod
    pojęciem krótkoterminowego wynajmu środków transportu, nie odnosi się do kwestii
    tego, w jaki sposób ustalać/liczyć okres 30 dni, o którym mowa w tym przepisie. Dotyczy to
    zwłaszcza sytuacji, gdy pomiędzy okresem wynajmu występują przerwy, np. w niedziele i
    święta lub inne okresy przestojów. Może to sugerować, że najem miał w rzeczywistości
    charakter krótkoterminowy.

    Pomimo że rozliczenie opierało się na dniach roboczych, a umowy były zawierane na
    krótsze okresy, okoliczność, że sprzęt przez ponad 30 dni pozostawał w dyspozycji
    kontrahenta i nie był zwracany pomiędzy okresami rozliczeniowymi, przesądza o tym, że
    w rzeczywistości mamy do czynienia z usługą najmu o charakterze długoterminowym.
    W ocenie Wnioskodawcy, biorąc pod uwagę ciągłość posiadania sprzętu przez
    kontrahenta, możliwość nieprzerwanego korzystania z niego, a także konstrukcję umów
    umożliwiającą ich przedłużanie na czas nieokreślony — świadczone usługi wynajmu wózka
    widłowego i podnośnika nożycowego samojezdnego należy kwalifikować jako usługi
    najmu o charakterze długoterminowym, wyłączone spod definicji krótkoterminowego
    najmu, o której mowa w art. 28j ust. 2 ustawy o VAT.
    Zdaniem Wnioskodawcy, usługa wynajmu podnośnika nożycowego samojezdnego oraz
    wózka widłowego powinna być traktowana jako długoterminowy wynajem środka
    transportu, z uwagi na fakt ciągłego posiadania sprzętu przez kontrahenta przez okres
    powyżej 30 dni, a do wystawionych faktur zastosowanie ma art. 28b ustawy o VAT.
    Usługa wynajmu dźwigu samojezdnego powinna być traktowana jako krótkoterminowy
    wynajem środka transportu, do którego zastosowanie ma art. 28j ustawy o VAT, ze
    względu na to, że był on w ciągłym posiadaniu u hiszpańskiego kontrahenta mniej niż 30
    dni.
    Ad 3.
    Posługiwanie się przez hiszpańskiego kontrahenta polskim numerem NIP potwierdza jego
    rejestrację na potrzeby VAT w Polsce, jednak – zgodnie z dominującą linią interpretacyjną
    oraz orzecznictwem TSUE – nie przesądza samo w sobie o istnieniu stałego miejsca
    prowadzenia działalności (fixed establishment, FE) na terytorium Polski.
    Zastosowanie krajowej stawki VAT (zamiast mechanizmu odwrotnego obciążenia, tzw.
    reverse charge) następuje w sytuacji, gdy miejscem świadczenia usługi jest Polska i
    usługobiorca posiada na jej terytorium stałe miejsce prowadzenia działalności, z którego
    rzeczywiście korzysta przy zawarciu umowy i odbiorze usługi.
    W przedmiotowym przypadku – z uwagi na:
      - fakt posługiwania się przez hiszpańskiego kontrahenta polskim numerem NIP oraz
        żądanie kontrahenta o wystawianiu faktur na polski numer NIP,
      - wielomiesięczne prowadzenie działalności montażowej w Polsce,
      - fizyczne korzystanie z wynajmowanego sprzętu na terytorium Polski,
      - oddelegowanych do pracy w Polsce pracowników z Hiszpanii,
    Wnioskodawca uznał, że kontrahent posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia
    działalności.
    W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawcy, uznać należy, że usługi wynajmu wózka
    widłowego, podnośnika nożycowego samojezdnego oraz dźwigu samojezdnego podlegają
    opodatkowaniu w Polsce zgodnie z art. 28b ust. 2 ustawy o VAT, a Wnioskodawca był
    zobowiązany do wystawienia faktur z krajową stawką VAT 23%.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest:
      - nieprawidłowe w zakresie wskazania, czy podnośniki nożycowe samojezdne i dźwigi
        samojezdne stanowią środki transportu w rozumieniu art. 28j ustawy (część pytania
        oznaczonego we wniosku nr 1),
      - prawidłowe w zakresie wskazania, czy wózki widłowe stanowią środki transportu w
        rozumieniu art. 28j ustawy (część pytania oznaczonego we wniosku nr 1),

      - nieprawidłowe w zakresie określenia miejsca świadczenia usług wynajmu, w
        zależności od długości okresu wynajmu, podnośnika nożycowego, dźwigu
        samojezdnego oraz wózka widłowego na rzecz hiszpańskiego kontrahenta
        posługującego się polskim numerem NIP (pytania oznaczone we wniosku nr 2 i 3).

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatne świadczenie usług oraz odpłatna
    dostawa towarów, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na
    podstawie przepisów ustawy) jest terytorium kraju.
    W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju – rozumie się przez to
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    Na mocy art. 2 pkt 22 ustawy:
      Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług
      na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę
      towarów.
    Według art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z treści art. 15 ust. 1 ustawy wynika, że:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Jak stanowi art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność

      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W przypadku świadczenia usług, istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od
    towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności
    określenia miejsca świadczenia zależeć będzie, czy dana usługa podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie.
    Regulacje prawne w zakresie określania miejsca świadczenia usług, zostały zawarte w
    ustawie o podatku od towarów i usług w rozdziale 3 działu V „Miejsce świadczenia przy
    świadczeniu usług”.
    W myśl art. 28a ustawy:
      Na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:
      1) ilekroć jest mowa o podatniku – rozumie się przez to:
      a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
        art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
        od wartości dodanej;
      2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub
        świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu
        do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
    Wskazany powyżej art. 28a ustawy, wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy.
    Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług.
    Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność
    gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej
    ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty
    wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich
    oraz państw trzecich.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:
      W przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z powołanych przepisów ustawy wynika, że co do zasady, usługa świadczona na rzecz
    podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy, inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a,
    art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy, podlega opodatkowaniu w
    miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia
    tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa
    jest świadczona.

    Ponadto, w odniesieniu do pewnych kategorii usług, przepisy dotyczące podatku od
    towarów i usług wprowadzają szczególne regulacje dotyczące miejsca świadczenia.
    Jedną z nich są usługi krótkoterminowego wynajmu środków transportu.
    W myśl art. 28j ustawy:
      1. Miejscem świadczenia usług krótkoterminowego wynajmu środków transportu jest
        miejsce, w którym te środki transportu są faktycznie oddawane do dyspozycji
        usługobiorcy.
      2. Przez krótkoterminowy wynajem środków transportu, o którym mowa w ust. 1,
        rozumie się ciągłe posiadanie środka transportu lub korzystanie z niego przez
        okres nieprzekraczający 30 dni, a w przypadku jednostek pływających – przez
        okres nieprzekraczający 90 dni.
      3. Miejscem świadczenia usług polegających na wynajmie, innym niż wynajem
        krótkoterminowy, środków transportu na rzecz podmiotów niebędących
        podatnikami jest miejsce, gdzie usługobiorca posiada siedzibę, stałe miejsce
        zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu, z zastrzeżeniem ust. 4.
      4. Miejscem świadczenia usługi wynajmu statku rekreacyjnego, innego niż wynajem
        krótkoterminowy, na rzecz podmiotów niebędących podatnikami jest miejsce, w
        którym statek rekreacyjny jest faktycznie oddawany do dyspozycji usługobiorcy,
        pod warunkiem że usługodawca faktycznie świadczy tę usługę ze swojej siedziby
        działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności
        gospodarczej, znajdujących się w tym miejscu.
    Powyższe przepisy wynikają z zaimplementowania do ustawy postanowień art. 56
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L z 2006 r., nr 347, str. 1, ze zm.), zwanej dalej
    Dyrektywą 2006/112/WE Rady.
    Przepisy o VAT nie precyzują, co należy rozumieć pod pojęciem „środki transportu”. Należy
    więc tu sięgnąć do Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca
    2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE Rady – zwanego
    dalej rozporządzeniem 282/2011.
    Zgodnie z art. 38 ust. 1 i 2 rozporządzenia 282/2011:
      1. „Środek transportu”, o którym mowa w art. 56 oraz w art. 59 akapit pierwszy lit. g)
        dyrektywy 2006/112/WE, obejmuje pojazdy, mechaniczne lub inne, a także
        innego rodzaju wyposażenie i urządzenia służące do przewozu osób lub rzeczy z
        miejsca na miejsce, w tym przeznaczone do ciągnięcia, przesuwania lub pchania
        przez pojazdy, i zasadniczo zaprojektowane oraz faktycznie nadające się do
        wykorzystania w celu transportu.
      2. Środki transportu, o których mowa w ust. 1, obejmują w szczególności
        następujące pojazdy:
      a) pojazdy lądowe, takie jak samochody, motocykle, rowery, trójkołowce oraz
        pojazdy turystyczne;
      b) przyczepy i naczepy;
      c) wagony kolejowe;
      d) statki;
      e) statki powietrzne;
      f) pojazdy dostosowane specjalnie do przewozu osób chorych lub rannych;
      g) ciągniki i inne pojazdy rolnicze;
      h) pojazdy o napędzie mechanicznym lub elektrycznym przeznaczone dla osób
        niepełnosprawnych.
    Analiza regulacji art. 38 rozporządzenia 282/2011 wskazuje, że elementem
    przesądzającym o uznaniu danej maszyny, urządzenia czy pojazdu za środek transportu

    jest jej przeznaczenie, tzn. przewóz osób lub rzeczy z miejsca na miejsce. Użyty w
    definicji „środka transportu” zwrot dotyczący przewozu osób lub rzeczy z miejsca na
    miejsce, dotyczy zarówno pojazdów, jak i innego rodzaju wyposażenia i urządzeń.
    Z opisu sprawy wynika, że prowadzą Państwo działalność gospodarczą m.in. w zakresie
    wynajmu własnych wózków widłowych oraz, na prośbę klienta, w zakresie wynajmu
    specjalistycznych urządzeń budowlanych (podnośniki samojezdne, dźwigi samojezdne).
    Zawierali Państwo z hiszpańskim kontrahentem odrębne umowy najmu dla każdego
    urządzenia (wózka widłowego, podnośnika nożycowego samojezdnego, dźwigu
    samojezdnego), każdorazowo na okres (zgodnie z zapisem w umowie) około 14 dni z
    możliwością przedłużenia na czas nieokreślony. Sprzęt był pozostawiony do dyspozycji
    kontrahenta na terenie Polski, również w okresach, gdy nie był używany. Okres ciągłego
    posiadania przez hiszpańskiego kontrahenta podnośników i wózków wynosił więcej niż 30
    dni, dźwigów mniej niż 30 dni. Opłaty były naliczane wyłącznie za faktyczne dni robocze
    użytkowania sprzętu, przy czym faktury obejmowały okresy nieprzekraczające 30 dni. Brak
    było fizycznego zwrotu sprzętu pomiędzy okresami użytkowania. Wynajem był
    fakturowany stawką dobową w dni od poniedziałku do soboty. Fakturowanie wynajmu
    cyklicznego odbywało się na koniec miesiąca, a w przypadku wynajmu jednorazowego po
    zakończeniu wynajmu.
    Uznali Państwo, że usługa wynajmu wózka widłowego oraz podnośnika nożycowego
    samojezdnego jest długoterminowym wynajmem środków transportu, a wynajem dźwigu
    samojezdnego jest krótkoterminowym wynajmem środka transportu.
    Zgodnie z powyższym, rozpoznali Państwo miejsce świadczenia usług, w odniesieniu do
    wynajmu podnośników i wózków, na zasadach ogólnych według np. 28b ustawy o VAT i w
    konsekwencji wystawili pierwszą fakturę na rzecz hiszpańskiego kontrahenta na jego
    hiszpański numer NIP i zastosował do wystawionej faktury mechanizm odwrotnego
    obciążenia (reverse change).
    Hiszpański kontrahent:
      - jest podatnikiem w rozumieniu np. 28a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
        towarów i usług;
      - pierwotnie posługiwał się hiszpańskim numerem NIP, ale po wystawieniu pierwszej
        faktury zażądał wystawienia faktur na polski NIP;
      - jest zarejestrowany dla celów VAT w Polsce i posiada polski numer NIP;
      - prowadził na terytorium Polski na rzecz polskiego kontrahenta, na jego nowo
        wybudowanej hali prace montażowe związane z instalacją linii produkcyjnej przez
        okres ok. 10 miesięcy;
      - korzystał z wynajętych przez Państwa urządzeń (podnośników nożycowych
        samojezdnych, wózków widłowych i dźwigów samojezdnych) na terenie Polski.
    Z uwagi na fakt posługiwania się przez hiszpańskiego kontrahenta polskim numerem NIP,
    wielomiesięczne prowadzenie działalności montażowej w Polsce, fizyczne korzystanie z
    wynajmowanego sprzętu na terytorium Polski, oddelegowanych do pracy w Polsce
    pracowników z Hiszpanii, uznali Państwo, że kontrahent posiada w Polsce stałe miejsce
    prowadzenia działalności oraz przyjęli żądanie hiszpańskiego klienta o wystawianiu faktur
    na polski NIP, ze stawką VAT 23%. Do pierwszej faktury została wystawiona korekta
    dotycząca stawki VAT (z NP. – nie podlega opodatkowaniu na 23%).
    Wynajmowany wózek widłowy:
      - może służyć do przewozu osób lub rzeczy z miejsca na miejsce i zasadniczo jest
        zaprojektowany oraz faktycznie nadaje się do wykorzystania w celu transportu;
      - nie jest objęty obowiązkiem posiadania tablic rejestracyjnych;
      - nie może poruszać się po drogach publicznych;
      - nie podlega przepisom ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym;
      - był w ciągłym posiadaniu u hiszpańskiego kontrahenta więcej niż 30 dni.
    Wynajmowany podnośnik nożycowy samojezdny:
      - może służyć do przewozu osób lub rzeczy z miejsca na miejsce i zasadniczo jest
        zaprojektowany oraz faktycznie nadaje się do wykorzystania w celu transportu;

      - nie jest objęty obowiązkiem posiadania tablic rejestracyjnych;
      - nie może poruszać się po drogach publicznych;
      - nie podlega przepisom ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym;
      - był w ciągłym posiadaniu u hiszpańskiego kontrahenta więcej niż 30 dni.
    Wynajmowany dźwig samojezdny:
      - może służyć do przewozu osób lub rzeczy z miejsca na miejsce i zasadniczo jest
        zaprojektowany oraz faktycznie nadaje się do wykorzystania w celu transportu;
      - jest objęty obowiązkiem posiadania tablic rejestracyjnych;
      - może poruszać się po drogach publicznych;
      - podlega przepisom ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym;
      - był w ciągłym posiadaniu u hiszpańskiego kontrahenta mniej niż 30 dni.
    Hiszpański kontrahent zakwestionował poprawność opodatkowania w odniesieniu do
    podnośników nożycowych samojezdnych, twierdząc, że nie są to środki transportu, co
    skutkowałoby zastosowaniem mechanizmu odwrotnego obciążenia (reverse charge) i
    stawką NP. – nie podlega opodatkowaniu w Polsce. Według Państwa, zarówno
    wynajmowane wózki widłowe, jak i dźwigi samojezdne i podnośniki nożycowe samojezdne
    są środkami transportu.
    Państwa wątpliwości w analizowanej sprawie w pierwszej kolejności dotyczą wskazania,
    czy podnośniki nożycowe samojezdne, dźwigi samojezdne oraz wózki widłowe stanowią
    środki transportu w rozumieniu art. 28j ustawy.
    W przywołanym rozporządzeniu 282/2011 wymieniono przykładowe środki transportu.
    Jednocześnie wskazano, że za środki transportu uznaje się pojazdy, mechaniczne lub inne,
    a także innego rodzaju wyposażenie i urządzenia służące do przewozu osób lub rzeczy z
    miejsca na miejsce, w tym przeznaczone do ciągnięcia, przesuwania lub pchania przez
    pojazdy, i zasadniczo zaprojektowane oraz faktycznie nadające się do wykorzystania w
    celu transportu.
    Analiza powyższych regulacji wskazuje, że elementem przesądzającym o uznaniu danego
    pojazdu za środek transportu jest jego przeznaczenie, którym jest przewóz osób lub
    rzeczy z miejsca na miejsce.
    Odnosząc się do ww. sprzętów należy zauważyć, że podnośniki nożycowe samojezdne
    oraz dźwigi samojezdne mogą wykonywać pracę, do której są przeznaczone, wyłącznie
    po ich ustabilizowaniu i unieruchomieniu, natomiast nie wykonują one swojej głównej
    funkcjonalności w trakcie przemieszczania się. Choć podnośniki nożycowe samojezdne
    oraz dźwigi samojezdne mogą samodzielnie przemieszczać się to nie służą one do
    przewożenia osób ani rzeczy. Ich mobilność przejawia się wyłącznie w tym, że możliwe
    jest przemieszczanie się z miejsca na miejsce, ale w trakcie przemieszczania nie może
    być realizowana funkcja, dla której tego typu maszyny zostały zaprojektowane i
    wykonane. Ponadto wskazać należy, że podnośniki nożycowe samojezdne, wbrew
    Państwa twierdzeniu, nie służą do transportu osób lub rzeczy, a ich zasadniczym
    przeznaczeniem jest wyłącznie wsparcie pracowników w pracach na wysokościach.
    Mając zatem na uwadze funkcjonalność podnośników nożycowych samojezdnych oraz
    dźwigów samojezdnych należy stwierdzić, że nie spełniają one warunków
    przewidzianych w art. 38 ust. 1 rozporządzenia 282/2011. Tym samym, podnośniki
    nożycowe samojezdne oraz dźwigi samojezdne nie są środkami transportu, o których
    mowa w art. 28j ustawy.
    Natomiast wózek widłowy stanowi środek transportu, o którym mowa w art. 28j ustawy,
    bowiem jest przystosowany do załadunku, rozładunku i przewozu materiałów.
    W konsekwencji stwierdzić należy, że:
      - podnośniki nożycowe samojezdne i dźwigi samojezdne Wnioskodawca nieprawidłowo
        uznaje za środki transportu w rozumieniu art. 28j ustawy,
      - wózki widłowe Wnioskodawca prawidłowo uznaje za środki transportu w rozumieniu
        art. 28j ustawy.

    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1,
    zgodnie z którym:
      - podnośniki nożycowe samojezdne i dźwigi samojezdne, spełniają definicję środków
        transportu zgodnie z art. 28j ustawy o VAT oraz art. 38 ust. 1 rozporządzenia
        wykonawczego Rady UE 282/2011 jest nieprawidłowe,
      - wózki widłowe spełniają definicję środków transportu zgodnie z art. 28j ustawy o VAT
        oraz art. 38 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady UE 282/2011 jest
        prawidłowe.
    Państwa wątpliwości dotyczą również określenia miejsca świadczenia usług wynajmu, w
    zależności od długości okresu wynajmu, podnośnika nożycowego, dźwigu samojezdnego
    oraz wózka widłowego na rzecz hiszpańskiego kontrahenta posługującego się polskim
    numerem NIP.
    Z powołanych powyżej przepisów wynika, że miejscem świadczenia usług
    krótkoterminowego (nieprzekraczającego 30 dni) wynajmu środków transportu jest
    miejsce, w którym najemca lub osoba trzecia działająca w jego imieniu przejmuje nad nim
    fizyczne posiadanie.
    Ponadto wskazać należy, że według art. 39 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 56 dyrektywy 2006/112/WE czas ciągłego posiadania lub
      użytkowania środka transportu, który jest przedmiotem wynajmu, jest określany na
      podstawie umowy zawartej przez strony.
      Umowa jest podstawą domniemania, które można obalić w razie jakichkolwiek
      przesłanek wynikających ze stanu faktycznego lub prawnego, pozwalających na
      ustalenie faktycznego czasu ciągłego posiadania lub użytkowania środka transportu.
      Spowodowane siłą wyższą przekroczenie przewidzianego w umowie czasu wynajmu
      krótkoterminowego w rozumieniu art. 56 dyrektywy 2006/112/WE nie ma wpływu na
      określenie czasu ciągłego posiadania lub użytkowania środka transportu.
    Natomiast na podstawie art. 39 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      W przypadku gdy wynajem tego samego środka transportu jest objęty
      następującymi po sobie umowami zawartymi między tymi samymi stronami, czas
      wynajmu odpowiada okresowi ciągłego posiadania lub użytkowania tego środka
      transportu na podstawie wszystkich umów.
      Na użytek akapitu pierwszego umowa i jej przedłużenie stanowią następujące po
      sobie umowy.
      Okresy obowiązywania umowy lub umów krótkoterminowego wynajmu, które
      poprzedzają umowę uznaną za długoterminową, nie są jednak kwestionowane, o ile
      nie wystąpiły nadużycia.
    Przepis art. 40 rozporządzenia 282/2011 stanowi, że:
      Miejscem, w którym środek transportu jest faktycznie oddany do dyspozycji
      najemcy, o którym mowa w art. 56 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE, jest miejsce, w
      którym najemca lub osoba trzecia działająca w jego imieniu przejmuje nad nim
      fizyczne posiadanie.
    Z powyższych przepisów wynika więc, że w przypadku gdy kolejne umowy zawierane przez
    strony powodują ciągłe posiadanie lub korzystanie przez usługobiorcę ze środka
    transportu, wówczas do obliczenia okresu wynajmu przyjmuje się korzystanie lub
    posiadanie przez usługobiorcę ze środka transportu na podstawie kolejnych umów.
    Jak wskazano powyżej, wózek widłowy stanowi środek transportu, o którym mowa w art.
    28j ustawy. Ponadto, wskazali Państwo, że wózek widłowy był w ciągłym posiadaniu u
    hiszpańskiego kontrahenta więcej niż 30 dni.

    Zatem uznać należy, że wynajem wózka widłowego nie stanowi krótkoterminowego
    wynajmu środków transportu.
    Ponadto, jak wskazano powyżej, podnośniki nożycowe samojezdne i dźwigi samojezdne
    nie stanowią środków transportu, o których mowa w art. 28j ustawy.
    W konsekwencji, dla określenia miejsca wynajmu podnośników nożycowych
    samojezdnych, dźwigów samojezdnych oraz wózków widłowych nie znajdzie zastosowania
    art. 28j ustawy. Tym samym, miejsce świadczenia tych usług należy ustalić zgodnie z
    zasadą ogólną wyrażoną w art. 28b ustawy.
    Wskazali Państwo, że hiszpański kontrahent jest podatnikiem w rozumieniu art. 28a
    ustawy. Ponadto stwierdzili Państwo, że skoro hiszpański kontrahent posługuje się
    polskim numerem NIP, prowadzi wielomiesięczne prace montażowe na terytorium Polski,
    korzysta z wynajmowanego sprzętu na terytorium Polski, oddelegowuje do pracy w Polsce
    pracowników z Hiszpanii, to według definicji z art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady
    UE 282/2011 ma stałe miejsce prowadzenia działalności w Polsce.
    Zatem, w sytuacji gdy hiszpański kontrahent posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia
    działalności, miejscem opodatkowania usług wynajmu podnośników nożycowych
    samojezdnych, dźwigów samojezdnych oraz wózków widłowych, zgodnie z art. 28b ust. 2
    ustawy, jest terytorium Polski.
    Podsumowując, wynajem hiszpańskiemu kontrahentowi podnośników nożycowych
    samojezdnych, dźwigów samojezdnych oraz wózków widłowych nie stanowi wynajmu
    krótkoterminowego środków transportu, tym samym, miejsce świadczenia tych usług
    należy określić zgodne z art. 28b ustawy, tj. w sytuacji gdy hiszpański kontrahent posiada
    w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności, miejscem opodatkowania usług wynajmu
    podnośników nożycowych samojezdnych, dźwigów samojezdnych oraz wózków widłowych
    , zgodnie z art. 28b ust. 2 ustawy, jest terytorium Polski.
    Zatem, Państwa stanowisko w zakresie pytań oznaczonych we wniosku nr 2 i 3 oceniając
    całościowo jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem
    zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w
    złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. Zatem wydając przedmiotową
    interpretację – zgodnie z przedstawionym przez Państwa stanem faktycznym – jako
    element opisu sprawy przyjęto, że hiszpański kontrahent posiada w Polsce stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej. Powyższe zostało przyjęte jako element
    przedstawionego przez Państwa opisu sprawy i nie było przedmiotem oceny. W
    przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-

    skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym
    zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Należy ponadto podkreślić, że zakres przedmiotowy wniosku wyznaczają zadane przez
    Państwa pytania. Wskazuję tym samym, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy
    będącej przedmiotem Państwa wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we
    własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniami, nie mogą być – zgodnie z art. 14b
    § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone. Dotyczy to w szczególności kwestii obowiązku
    wystawienia faktur z krajową stawką VAT 23%.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.