Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB3/423-1509/08-2/GJ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2009-01-13
Teza: Czy wydatki poniesione przez pracowników Spółki w ramach wykonywanych czynności związanych z działalnością gospodarczą Spółki w czasie podróży służbowych krajowych i zagranicznych, udokumentowane paragonami fiskalnymi, fakturami lub rachunkami imiennymi wystawionymi na pracowników lub biletami parkingowymi oraz biletami komunikacji miejskiej stanowią dla Spółki koszt uzyskania przychodów?
Słowa kluczowe: delegacja-delegacja służbowa; działalność-działalność gospodarcza; faktura; koszt-koszty uzyskania przychodów; paragon-paragon fiskalny; pracownik; spółki; wydatek
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 1-art. 9; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 23.10.2008r. (data wpływu 27.10.2008r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów Spółki wydatków pracowników poniesionych w czasie podróży służbowych krajowych i zagranicznych, udokumentowanych paragonami fiskalnymi, fakturami lub rachunkami imiennymi, biletami parkingowymi oraz biletami komunikacji miejskiej - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 27.10.2008r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów Spółki wydatków pracowników poniesionych w czasie podróży służbowych krajowych i zagranicznych, udokumentowanych paragonami fiskalnymi, fakturami lub rachunkami imiennymi, biletami parkingowymi oraz biletami komunikacji miejskiej.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe i stan faktyczny:

Pracownicy Spółki w ramach wykonywanych czynności związanych z działalnością gospodarczą Spółki ponoszą różnego rodzaju wydatki, dokonując samodzielnie zapłaty lub regulując je służbową kartą płatniczą \`(...)\`\`(...)\` Wydatki te są ponoszone zarówno w ramach podróży służbowych: krajowych i zagranicznych poza miejscem pracy. Wydatki te dotyczą: noclegów w hotelach i wyżywienia, przejazdów taksówkami i innymi środkami transportu tj. komunikacją miejską podmiejską i dalekobieżną, zapłaty za miejsca parkingowe na parkingach, opłaty za przejazdy autostradami. Wydatki są często dokumentowane paragonami fiskalnymi, fakturami lub rachunkami imiennymi wystawionymi na pracowników lub biletami parkingowymi oraz biletami komunikacji. Dokumenty te zawierają nazwę i adres wystawcy oraz datę świadczenia usługi z wyjątkiem biletów komunikacji, które zawierają tylko nazwę podmiotu świadczącego usługę komunikacyjną. Faktury lub rachunki „imienne” zawierają dodatkowo imię i nazwisko pracownika spółki, który korzystał z danej usługi. Ponoszone przez pracowników koszty są rozliczane na podstawie formularza polecenia wyjazdu służbowego, oraz raportu wydatków, do których to formularzy, wypełnionych przez pracowników i zaakceptowanych przez przełożonych, dołączane są powyższe dokumenty, co stanowi warunek zaakceptowania wydatków z karty służbowej lub zwrotu wydatku pracownikowi oraz ostatecznie ujęcia wydatku w księgach rachunkowych spółki. Formularz polecenia wyjazdu służbowego wskazuje sprawę jakiej wyjazd dotyczył.

W związku z powyższym powstaje pytanie:

Czy wydatki poniesione przez pracowników Spółki w ramach wykonywanych czynności związanych z działalnością gospodarczą Spółki w czasie podróży służbowych krajowych i zagranicznych, udokumentowane paragonami fiskalnymi, fakturami lub rachunkami imiennymi wystawionymi na pracowników lub biletami parkingowymi oraz biletami komunikacji miejskiej stanowią dla Spółki koszt uzyskania przychodów?

Zdaniem Spółki wydatki poniesione przez pracowników Spółki w ramach wykonywanych czynności związanych z działalnością gospodarczą Spółki w czasie podróży służbowych udokumentowanych paragonami fiskalnymi, fakturami lub rachunkami imiennymi wystawionymi na pracowników lub biletami parkingowymi oraz biletami komunikacji miejskiej stanowią koszty uzyskania przychodów Spółki. Zgodnie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych ( updop ), kosztami uzyskania przychodu są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem wymienionych w art. 16 ust.1 updop. Oznacza to, że wszelkie poniesione wydatki z wyłączeniem art. 16 ust. 1, pozostające w związku pośrednim lub bezpośrednim z przychodem stanowią koszty uzyskania przychodu. jeżeli Spółka wykaże, iż poniesiony wydatek był racjonalnie uzasadniony z punktu widzenia prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej i prowadził lub mógł prowadzić do uzyskania przychodu wówczas poniesione wydatki przez pracowników w czasie wykonywania czynności służbowych będą stanowiły koszty uzyskania przychodów. Wydatki ponoszone przez pracowników w czasie podróży służbowych są wydatkami ponoszonymi w związku z prowadzoną działalnością Spółki i mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów jeżeli są udokumentowane w sposób opisany w stanie faktycznym i ujęte w księgach rachunkowych Spółki. Ponadto wyżej wymienionych wydatków nie ma w katalogu kosztów określonych w art. 16 ust. 1 updop. Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie określa zasad dokumentowania zdarzeń gospodarczych. Stosownie jednak do art. 9 ust. 1 updop, podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy. Tymi odrębnymi przepisami są art. 20 i art. 21 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j Dz. U. z 2002 r. nr 76 poz. 694 ze zm.).

Art. 20 ustawy o rachunkowości stanowi, iż do ksiąg rachunkowych należy wprowadzić, w postaci zapisu, każde zdarzenie, które nastąpiło w tym okresie sprawozdawczym. Zgodnie z art. 21 ust. 1 w/w ustawy, aby dowód księgowy mógł stanowić podstawę ujęcia w księgach rachunkowych powinien zawierać co najmniej:

*   określenie rodzaju dowodu i jego numeru identyfikacyjnego,
*   określenie stron (nazwy, adresy) dokonujących operacji gospodarczej,
*   opis operacji oraz jej wartość, jeżeli to możliwe, określoną także w jednostkach naturalnych,
*   datę dokonania opracji, a gdy dowód został sporządzony pod inną datą- także datę sporządzenia dowodu, oraz niekoniecznie:
*   podpisy wystawcy dowodu oraz osoby, której wydano lub od której przyjęto składniki aktywów,
*   stwierdzenie sprawdzenia i zakwalifikowania dowodu, ujecie w księgach rachunkowych przez
*   wskazanie miesiąca oraz sposobu ujęcia dowodu w księgach rachunkowych ( dekretacja ), podpis osoby odpowiedzialnej za te wskazania.

Dokumenty wymienione w opisie stanu faktycznym t.j. paragony fiskalne, faktury i rachunki imienne , bilety i inne dowody zapłaty obejmują dane wymagane powołanym art. 21 ust. 1 ustawy o rachunkowości. Ponadto zdaniem Spółki pewne braki formalne występujące w dokumentach księgowych zewnętrznych np. brak numer NIP wystawcy lub brak podpisu wystawcy dowodu, w sytuacji gdy wynika to z odrębnych przepisów lub techniki udokumentowania zapisów księgowych lub w przypadku wystawienia faktury imiennej na pracownika z załączonym dowodem zwrotu poniesionych wydatków nie przesądzają o nieponiesieniu czy niewystąpieniu wydatku i braku możliwości zakwalifikowania tych wydatków do kosztów uzyskania przychodu. O zakwalifikowaniu wydatku do kosztów uzyskania przychodu decyduje bowiem łączne spełnienie następujących przesłanek:

*   wydatek nie jest wymieniony w zamkniętym katalogu wydatków, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów oraz
*   wydatek poniesiony został w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

Powyższe przesłanki są w przypadku Spółki spełnione, ponieważ były poniesione w ramach wykonywanych czynności związanych z działalnością gospodarczą Spółki - podróżą służbową. Powyższe stanowisko potwierdza Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w interpretacji z dnia 21 stycznia 2008 sygn. IBPB3/423-224/07/AP/KAN – 1582/10/07 stwierdzając „biorąc powyższe pod uwagę, w sytuacji gdy zbiorcze zestawienie delegacji odbytych przez pracowników, uzupełnione paragonami, będzie spełniać warunki, o których mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o rachunkowości, to poniesione wydatki mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodu.” Powyższe potwierdza również interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 6 czerwca 2008 sygn. IP-PB3-423-430/08-2/GJ. W związku z powyższym wydatki poniesione przez pracowników Spółki w ramach wykonywanych czynności związanych z działalnością gospodarczą Spółki w czasie podróży służbowych, udokumentowane paragonami z kasy fiskalnej, fakturami imiennymi, biletami parkingowymi oraz biletami komunikacji miejskiej stanowią koszty uzyskania spółki.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Spółki w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej przez Spółkę oceny swego stanowiska.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock