Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.499.2025.2.KK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-07
Teza: Skutki podatkowe zbycia nieruchomości.
Słowa kluczowe: nieruchomości-nabycie nieruchomości
nieruchomości-zbycie nieruchomości
spadek
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychód z odpłatnego zbycia rzeczy
lub praw.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8-lit. a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 5

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 kwietnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 16 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 18 lipca 2025 r. (data wpływu 23 lipca 2025 r.) –
    w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego

    A oraz B byli małżeństwem od ponad 50 lat. W małżeństwie obowiązywał ustrój
    wspólności majątkowej małżeńskiej. Małżonkowie byli wspólnie właścicielami
    nieruchomości zabudowanej domem rodzinnym. Dom ten został nabyty przez A oraz B z
    początkiem lat 70-tych.
    19 lipca 2020 r. zmarła A i majątek po zmarłej podlegał dziedziczeniu pomiędzy trójkę
    dzieci oraz B, jako męża zmarłej, w częściach równych. W skład majątku wchodził udział w
    nieruchomości zabudowanej domem rodzinnym. Zmarłej przysługiwało 50 %, wobec
    czego na każdego ze spadkobierców przypadało w tym układzie po 12,50 %. Tym samym,
    B posiadał 62,50 % udziału w nieruchomości, zaś każde z dzieci po 12,50 %. Dziedziczenie
    po A zostało przeprowadzone 23 września 2024 r.
    10 listopada 2024 r. zmarł B i spadkobiercami była trójka jego dzieci. Udział zmarłego w
    nieruchomości zabudowanej domem rodzinnym (62,5%) uległ podziałowi w częściach
    równych pomiędzy każde z dzieci. Tym samym, na dzień przeprowadzenia dziedziczenia
    po B, tj. 15 listopada 2024 r., każde z dzieci (w tym Pan) posiadało łącznie 33,33 % udziału
    w nieruchomości. Część majątku przypadająca na każde z dzieci obejmuje więc
    dziedziczony udział po matce, jak i po ojcu. Spadkobiercy: Pan, C oraz D (rodzeństwo).
    Następnie 18 grudnia 2024 r. spadkobiercy dokonali sprzedaży nieruchomości.
    W uzupełnieniu wniosku wskazał Pan, że opisana we wniosku nieruchomość położona jest
    w miejscowości X, (...), woj. (...). A i B zawarli związek małżeński 31 sierpnia 1968 r. Pana
    rodzice zakupili nieruchomość 16 lutego 1974 r. Wskazana we wniosku nieruchomość
    została nabyta przez rodziców po ślubie. W małżeństwie rodziców, od dnia ślubu przez
    cały czas obowiązywał ustrój wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej. Rodzice
    nigdy nie zawierali umów zmieniających stosunek majątkowy pomiędzy małżonkami do
    wskazanej we wniosku nieruchomości.
    Na pytanie Organu o treści: „czy został dokonany dział spadku po zmarłych A oraz B?
    Jeśli miał miejsce dział spadku, to należy dla tego działu (działów) wskazać:
    · pomiędzy jakimi spadkobiercami czynność została dokonana, jakie składniki majątkowe
      były przedmiotem działu spadku, jakie udziały przysługiwały poszczególnym
      spadkobiercom i czy ich udziały uległy zmianie wskutek dokonania działu spadku;
      należy również wskazać, które osoby zostały zobowiązane do dokonania spłaty lub do
      otrzymania spłaty oraz jakich składników majątkowych dotyczyły spłaty i dopłaty?
    · czy wartość rynkowa nabytych przez Pana składników majątkowych w wyniku działu
      spadku przekraczała wartość rynkową posiadanych przez Pana składników
      majątkowych przed działem spadku (tj. wartość rynkową przysługującego Panu udziału
      w majątku spadkowym); czy wskutek działu spadku uzyskał Pan przysporzenie
      majątkowe ponad wartość rynkową udziału nabytego przez Pana w majątku
      spadkowym?”
    wskazał Pan, że po śmierci rodziców został dokonany dział spadku na troje dzieci: Pana, C,
    D. W skład podziału wchodziła nieruchomość składająca się z domu i budynku
    gospodarczego położonego w X, (...). Poszczególni spadkobiercy otrzymali równo po 1/3
    udziału w spadku. Nie wystąpiły obciążające spłaty z tytułu zobowiązań rodziców. Wartość
    rynkowa przed sprzedażą i po sprzedaży była taka sama, nie wystąpiło przysporzenie
    majątkowe ponad wartość rynkową.
    Dokonana przez spadkobierców sprzedaż nieruchomości nie nastąpiła w wykonywaniu
    działalności gospodarczej.
    Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    Czy na gruncie ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    czynność polegająca na sprzedaży przez Pana nieruchomości nabytej w drodze

    dziedziczenia po rodzicach (czyli A oraz B), podlega opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych, co do udziału dziedziczonego przez spadkobierców po
    zmarłym B, którą to część udziału B odziedziczył po zmarłej A?
    Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na ww. pytanie w części dotyczącej
    skutków podatkowych dla Pana odpłatnego zbycia udziału w nieruchomości, natomiast w
    części dotyczącej skutków dla pozostałych spadkobierców zostanie wydane odrębne
    rozstrzygnięcie.
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie, na gruncie ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, czynność polegająca na sprzedaży przez Pana, C oraz D nieruchomości, nabytej
    w drodze dziedziczenia po rodzicach (czyli A oraz B), nie podlega opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych, co do udziału dziedziczonego przez
    spadkobierców po zmarłym B, którą to część udziału B odziedziczył z kolei po zmarłej A.
    Dla celów opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych odpłatnego zbycia
    nieruchomości i praw majątkowych, określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy z
    dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14,
    poz. 176 ze zm.) nabytych przez współmałżonka w wyniku dziedziczenia, datą ich nabycia
    lub wybudowania w rozumieniu tego przepisu, jest dzień nabycia (wybudowania) tych
    nieruchomości i praw majątkowych do majątku wspólnego małżonków. Skoro datą
    nabycia do majątku wspólnego małżonków był początek lat 70 – tych, to 5 letni termin, o
    którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy, zostanie zachowany.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Jak stanowi art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
    a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
    b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz
      prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
    c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
    d) innych rzeczy,
      – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy –
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
    Przytoczony przepis formułuje generalną zasadę, zgodnie z którą sprzedaż nieruchomości,
    jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w tym przepisie przed
    upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
    wybudowanie, jeżeli nie następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej,
    skutkuje powstaniem przychodu. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej
    części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od

    końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie następuje
    w ramach wykonywania działalności gospodarczej – nie jest źródłem przychodu w
    rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym
    samym, kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w
    nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym.
    Wobec powyższego, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości, jej części lub udziału
    w nieruchomości oraz praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych uzyskanego z tego tytułu dochodu ma
    moment i sposób ich nabycia.
    Z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że:
      W przypadku odpłatnego zbycia, nabytych w drodze spadku, nieruchomości lub
      praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a-c, okres, o którym mowa w tym
      przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
      wybudowanie tej nieruchomości lub nabycie prawa majątkowego przez
      spadkodawcę.
    Podkreślenia wymaga, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje
    pojęcia „nabycie”, należy zatem odwołać się do przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964
    r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    Zgodnie z art. 922 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na jedną
      lub kilka osób stosownie do przepisów księgi niniejszej.
    W myśl art. 924 Kodeksu cywilnego:
      Spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy.
    Natomiast jak stanowi art. 925 ww. Kodeksu:
      Spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku.
    Na mocy art. 926 § 1 ww. Kodeksu:
      Powołanie do spadku wynika z ustawy albo z testamentu.
    Stosownie do art. 1025 § 1 ww. Kodeksu:
      Sąd na wniosek osoby mającej w tym interes stwierdza nabycie spadku przez
      spadkobiercę. Notariusz na zasadach określonych w przepisach odrębnych
      sporządza akt poświadczenia dziedziczenia.
    Powyższe oznacza, że z chwilą śmierci należące do spadkodawcy prawa i obowiązki stają
    się spadkiem, który podlega przepisom prawa spadkowego, a data śmierci (chwila śmierci)
    spadkodawcy ustala, kto staje się spadkobiercą oraz co wchodzi w skład masy spadkowej.
    Z kolei, postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub akt poświadczenia
    dziedziczenia potwierdzają jedynie prawo spadkobiercy do tego spadku od momentu jego
    otwarcia.
    Z okoliczności przedstawionych we wniosku wynika, że A oraz B zawarli związek małżeński
    31 sierpnia 1968 r. W ich małżeństwie obowiązywał ustrój wspólności majątkowej
    małżeńskiej. Małżonkowie byli wspólnie właścicielami nieruchomości zabudowanej
    domem, która została zakupiona przez A oraz B 16 lutego 1974 r.
    W 19 lipca 2020 r. zmarła A i majątek po zmarłej podlegał dziedziczeniu pomiędzy trójkę
    dzieci oraz B, jako męża zmarłej, w częściach równych. W skład majątku wchodził udział w
    nieruchomości zabudowanej domem. Zmarłej przysługiwało 50 %, wobec czego na

    każdego ze spadkobierców przypadało po 12,50 %. Tym samym, B posiadał 62,50 %
    udziału w nieruchomości, zaś każde z dzieci po 12,50 %. Dziedziczenie po A zostało
    przeprowadzone 23 września 2024 r.
    10 listopada 2024 r. zmarł B i spadkobiercami była trójka jego dzieci. Udział zmarłego w
    nieruchomości zabudowanej domem (62,5%) uległ podziałowi w częściach równych
    pomiędzy każde z dzieci. Tym samym, na dzień przeprowadzenia dziedziczenia po B, tj. 15
    listopada 2024 r., każde z dzieci (w tym Pan) posiadało łącznie 33,33 % udziału w
    nieruchomości. Część majątku przypadająca na każde z dzieci obejmuje więc dziedziczony
    udział po matce jak i po ojcu. Spadkobiercy tj. Pan, C oraz D (rodzeństwo). Następnie 18
    grudnia 2024 r. spadkobiercy dokonali sprzedaży nieruchomości.
    Należy podkreślić, że użyty w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych termin „nabycie” oznacza każde uzyskanie tytułu własności (nabycie własności)
    lub każde uzyskanie określonego prawa (nabycie prawa) bez względu na fakt czy jest to
    nabycie w części ułamkowej, czy w całości. Poprzez „nabycie” należy rozumieć każde
    zwiększenie aktywów podatnika.
    Moment przeniesienia prawa własności w prawie podatkowym określony jest zgodnie z
    normami prawa cywilnego.
    Stosownie do art. 155 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Biorąc pod uwagę fakt, że nieruchomość będąca przedmiotem spadku stanowiła składnik
    majątku wspólnego małżonków, tj. Pana rodziców, zasadnym jest odniesienie się również
    do przepisów ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z
    2023 r. poz. 2809 ze zm.).
    Przepis art. 31 § 1 tej ustawy stanowi, że:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek
      wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do
      majątku osobistego każdego z małżonków.
    Z kolei z art. 35 ww. Kodeksu wynika:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału
      majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do
      rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku
      co do zasady, z chwilą ustania wspólności ustawowej, wspólność dotychczas
      bezudziałowa zostaje zastąpiona przez współwłasność w częściach ułamkowych. Od
      tej chwili małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym, niezależnie od
      tego, w jakim stopniu każdy z nich przyczynił się do jego powstania.
    W świetle natomiast art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Ustrój wspólności ustawowej obejmujący dorobek obojga małżonków ukształtowany
    został przez ustawodawcę jako wspólność łączna, bezudziałowa. Wspólność ta
    charakteryzuje się tym, że w czasie jej trwania małżonkowie nie mają określonych
    udziałów w majątku wspólnym, nie mogą zatem rozporządzać udziałami, a także nie mogą

    żądać podziału majątku objętego wspólnością (art. 35 Kodeksu rodzinnego i
    opiekuńczego). Obojgu małżonkom przysługuje pełne prawo do całości majątku
    wspólnego.
    Zważywszy na tak ukształtowaną sytuację prawną małżonków objętych wspólnością
    ustawową, definitywne nabycie w czasie jej trwania nieruchomości oznacza nabycie przez
    każdego z małżonków tego prawa w całości, a nie w określonym ułamkowo udziale. W
    konsekwencji, małżonek w momencie śmierci drugiego z nich nie może ponownie nabyć
    udziału w tej nieruchomości.
    Kwestia określenia momentu nabycia nieruchomości i praw majątkowych była
    przedmiotem uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 maja 2017 r., sygn. akt II
    FPS 2/17, w której sąd stwierdził, że: „Dla celów opodatkowania podatkiem dochodowym
    od osób fizycznych, odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w
    art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176, ze zm.) nabytych przez współmałżonka w
    wyniku dziedziczenia, datą ich nabycia lub wybudowania w rozumieniu tego przepisu jest
    dzień nabycia (wybudowania) tych nieruchomości i praw majątkowych do majątku
    wspólnego małżonków”.
    Zatem, nabycie zabudowanej nieruchomości do majątku objętego małżeńską wspólnością
    ustawową, oznacza nabycie przez każdego z małżonków tych praw w całości, a nie w
    określonym ułamkowo udziale. Wskutek tego, małżonek w momencie śmierci drugiego z
    nich, nie mógł ponownie nabyć udziału w tych prawach.
    Należy zwrócić uwagę, że w przypadku, gdy przedmiotowa nieruchomość należała do
    majątku wspólnego Pana rodziców, to w momencie śmierci Pana matki nie nastąpiło
    nabycie ww. nieruchomości przez Pana ojca. W przypadku spadkobrania nie dochodzi
    bowiem do nabycia udziału w nieruchomości przez małżonka, jeżeli nieruchomość
    należała do ich majątku wspólnego.
    W konsekwencji, przewidziany w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych okres pięciu lat, w myśl art. 10 ust. 5 ww. ustawy, należy w niniejszej
    sprawie liczyć od końca roku, w którym nastąpiło nabycie przedmiotowej nieruchomości
    przez spadkodawców (Pana ojca i matkę), tj. 1974 r.
    Reasumując, mając na uwadze przedstawiony we wniosku stan faktyczny oraz powołane
    przepisy prawa stwierdzam, że sprzedaż przez Pana w 2024 r. udziału w zabudowanej
    nieruchomości, który nabył Pan – jak wynika z opisu – w drodze spadku po rodzicach, nie
    stanowi dla Pana źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 w związku z art.
    10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i nie podlega opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ sprzedaż tego udziału nastąpiła po
    upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie ww.
    nieruchomości przez spadkodawców, tj. Pana rodziców (1974 r.).

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Pana i stanu prawnego
    obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
    Interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku w kontekście zadanego
    pytania, natomiast nie rozstrzyga innych kwestii wynikających z opisu stanu faktycznego,
    które nie były przedmiotem pytania i własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej.
    Organ podkreśla, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa
    podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy
    kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu
    faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi
    postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej

    ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa
    podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.
    Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997
    r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą
    postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie
    jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego.
    Końcowo wskazać należy, że z uwagi na to, że interpretacje prawa podatkowego
    wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy
    Ordynacja podatkowa – niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie Pana. Nie wywołuje
    skutków prawnych dla innych osób (pozostałych spadkobierców).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.