Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.169.2025.4.GK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-17
Teza: Miejsca świadczenia i opodatkowania wykonywanej przez
Panią usługi doradztwa na rzecz polskiego Kontrahenta.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
podmiot-podmiot zagraniczny
usługi-usługi doradcze
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Inni podatnicy-Inni podatnicy -
importu usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz
podatnika
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 17-ust. 1-pkt 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 marca 2025 r. wpłynął za pośrednictwem platformy ePUAP Pani wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy miejsca świadczenia i opodatkowania
    wykonywanej przez Panią usługi doradztwa na rzecz polskiego Kontrahenta. Uzupełniła go
    Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 9 maja 2025 r. (data wpływu 9 maja 2025 r.)
    oraz pismem z 22 maja 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Od 2022 r. jest Pani rezydentką Włoch, gdzie mieszka Pani wraz z mężem i prowadzi Pani
    gospodarstwo domowe. W Polsce zarejestrowana jest Pani jednoosobowa działalność
    gospodarcza, z której czerpie Pani całość swoich dochodów. Działalność ta polega na
    świadczeniu usług doradztwa w zakresie (...), a Pani jedynym klientem od 2022 r. jest
    polska spółka A. Sp. z o.o. z siedzibą w (...).
    Usługi świadczy Pani głównie zdalnie z Włoch, za pośrednictwem komputera i Internetu.
    Raz w miesiącu przyjeżdża Pani do Polski na około tydzień w celu odbycia spotkań z
    klientem (A. Sp. z o.o.), omówienia planów, prac, a także uczestnictwa w konferencjach
    inwestorskich. Łączny czas Pani pobytów w Polsce, to około 100 dni, nie przekracza 183
    dni w roku.
    Faktury wystawia Pani wyłącznie polskiemu kontrahentowi, w polskiej walucie. Obecnie
    odprowadza Pani składki ZUS, PPE i VAT w Polsce, a raz w roku składa Pani deklarację
    podatkową we Włoszech, uwzględniając podatek zapłacony w Polsce i dokonując
    ewentualnej dopłaty.
    Pani wniosek dotyczy podatków za lata 2022, 2023 i 2024. Opisana we wniosku sytuacja
    była identyczna za cały okres trzech lat.

## Dodatkowe informacje

:
        Posiada Pani adres JDG w (...), polskie konto bankowe, polski numer telefonu oraz
        samochód zarejestrowany i ubezpieczony w Polsce. Przechowuje Pani również
        dokumentację firmy w wynajmowanym biurze (wynajmowanym adresie) w (...).
        Nie posiada Pani zaplecza osobowego ani technicznego do prowadzenia
        działalności w Polsce poza komputerem i dostępem do Internetu.
        Nie prowadzi Pani działalności gospodarczej we Włoszech.
        Nie jest Pani zarejestrowana do VAT w żadnym innym państwie UE poza Polską.
        W Polsce posiada Pani rodzinę i przyjaciół, których odwiedza Pani podczas
        pobytów. Pobyty te mają jednak charakter głównie służbowy.
        We Włoszech wynajmuje Pani mieszkanie, ma Pani konto bankowe i umowę z
        operatorem telefonii komórkowej.
        Dane na fakturze: (...), NIP: (...).

## Pytanie

Czy miejscem świadczenia i opodatkowania usług dokonywanych na rzecz polskiego
    Kontrahenta jest terytorium Polski?
    Pani stanowisko w sprawie ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku
    Obecnie podatek od towarów i usług VAT opłaca Pani w Polsce.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U.
    z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju rozumie się przez to
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    Zgodnie z art. 2 pkt 9 ustawy:
      Przez import usług - rozumie się świadczenie usług, z tytułu wykonania których
      podatnikiem jest usługobiorca, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4.
    W myśl art. 7 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    W przypadku świadczenia usług istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od
    towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności
    określenia miejsca świadczenia zależy czy dana usługa podlega opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług w Polsce, czy też nie.
    Art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta ma
    zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według
    tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca
    odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2
    ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność
    gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ustawy:
      1) Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika
      jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
      2) W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego

      siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe
      miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
      3) W przypadku gdy podatnik będący usługobiorcą nie posiada siedziby działalności
      gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o którym
      mowa w ust. 2, miejscem świadczenia usług jest miejsce, w którym posiada on stałe
      miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.
    Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1
    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu
    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia
    tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa
    jest świadczona.
    Jednocześnie ogólna zasada dotycząca miejsca świadczenia usług na rzecz podmiotów
    niebędących podatnikami została określona w art. 28c ustawy, zgodnie z którym:
      Miejscem świadczenia usług na rzecz podmiotów niebędących podatnikami jest
      miejsce, w którym usługodawca posiada siedzibę działalności gospodarczej, z
      zastrzeżeniem ust. 2 i 3 oraz art. 28d, art. 28e, art. 28f ust. 1, 2 i 3, art. 28g ust. 2 i art.
      28h-28n.
    Natomiast na podstawie art. 28c ust. 2 ustawy:
      W przypadku, gdy usługi są świadczone ze stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej usługodawcy znajdującego się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Powyższe przepisy są odpowiednikiem art. 44 i 45 Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77, str. 1, z późn. zm.),
    zwanej dalej: „Dyrektywą”.
    Zarówno ustawa o VAT, jak i Dyrektywa posługują się takimi pojęciami jak: siedziba
    działalności gospodarczej, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, stałe
    miejsce zamieszkania i zwykłe miejsce pobytu. O tym w jaki sposób należy rozumieć te
    pojęcia dla celów stosowania miejsca świadczenia usług stanowi Rozporządzenie
    Wykonawcze Rady (UE) nr 282/2011 z 15 marca 2011 r. ustanawiające środki wykonawcze
    do Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej
    (Dz. Urz. UE L 77, str. 1, z późn. zm.) – zwane dalej: „rozporządzeniem 282/2011”.
    Zgodnie z art. 10 rozporządzenia 282/2011:
      1. Na użytek stosowania art. 44 i 45 dyrektywy 2006/112/WE „miejscem siedziby
      działalności gospodarczej podatnika” jest miejsce, w którym wykonywane są funkcje
      naczelnego zarządu przedsiębiorstwa.
      2. W celu ustalenia miejsca, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się miejsce, w
      którym zapadają istotne decyzje dotyczące ogólnego zarządzania
      przedsiębiorstwem, adres zarejestrowanej siedziby przedsiębiorstwa, i miejsce
      posiedzeń zarządu przedsiębiorstwa.
      W przypadku gdy te kryteria nie pozwalają z całkowitą pewnością określić miejsca
      siedziby działalności gospodarczej podatnika, decydującym kryterium jest miejsce, w
      którym zapadają istotne decyzje dotyczące ogólnego zarządzania przedsiębiorstwem.
      3. Sam adres pocztowy nie może być uznany za miejsce siedziby działalności
      gospodarczej podatnika.
    W myśl art. 11 ww. rozporządzenia:

      1. Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE "stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej" oznacza dowolne miejsce – inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia – które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
      2. Na użytek stosowania następujących artykułów "stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej" oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
      świadczenie usług, które wykonuje:
      a) art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
      b) począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112
      /WE;
      c) do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
      d) art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
      3. Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający,
      by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z kolei art. 12 tego rozporządzenia wskazuje, że:
      Na użytek stosowania dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce zamieszkania” osoby
      fizycznej, będącej podatnikiem lub nie, oznacza adres figurujący w krajowej
      ewidencji ludności lub innym podobnym rejestrze lub adres wskazany przez tę
      osobę odpowiednim organom podatkowym, chyba że istnieją dowody wskazujące
      na to, że ten adres nie odzwierciedla rzeczywistości.
    Natomiast, stosownie do art. 13 rozporządzenia 282/2011:
      „Zwykłe miejsce pobytu” osoby fizycznej, będącej podatnikiem lub nie, o którym
      mowa w dyrektywie 2006/112/WE, oznacza miejsce, w którym ta osoba fizyczna
      zazwyczaj mieszka ze względu na powiązania osobiste i zawodowe.
      W przypadku gdy powiązania zawodowe istnieją w państwie innym niż państwo, w
      którym istnieją powiązania osobiste - lub gdy nie istnieją powiązania zawodowe -
      zwykłe miejsce pobytu określają powiązania osobiste wykazujące ścisłe związki danej
      osoby fizycznej z miejscem, w którym zamieszkuje.
    Jak wskazała Pani we wniosku, od 2022 r. jest Pani rezydentką Włoch, gdzie mieszka Pani
    wraz z mężem i prowadzi gospodarstwo domowe. Nie jest Pani zarejestrowana do VAT w
    żadnym innym państwie UE poza Polską. W Polsce zarejestrowana jest Pani
    jednoosobowa działalność gospodarcza, z której czerpie Pani całość swoich dochodów.
    Działalność ta polega na świadczeniu usług doradztwa w zakresie (..), a Pani jedynym
    klientem od 2022 r. jest polska spółka A. Sp. z o.o. z siedzibą w (...). Usługi świadczy Pani
    głównie zdalnie z Włoch, za pośrednictwem komputera i Internetu. Raz w miesiącu
    przyjeżdża Pani do Polski na około tydzień w celu odbycia spotkań z klientem (A. Sp. z o.
    o.), omówienia planów, prac, a także uczestnictwa w konferencjach inwestorskich. Nie
    posiada Pani zaplecza osobowego ani technicznego do prowadzenia działalności w Polsce
    poza komputerem i dostępem do Internetu. Faktury wystawia Pani wyłącznie polskiemu
    kontrahentowi, w polskiej walucie. Dane na fakturze: (...), NIP: (...). Obecnie odprowadza
    Pani składki ZUS, PPE i VAT w Polsce, a raz w roku składa Pani deklarację podatkową we
    Włoszech, uwzględniając podatek zapłacony w Polsce i dokonując ewentualnej dopłaty.

    Pani wątpliwości dotyczą określenia miejsca świadczenia i opodatkowania usług
    doradczych świadczonych przez Panią na rzecz polskiego Kontrahenta.
    W pierwszej kolejności aby móc określić miejsce świadczenia wykonywanej przez Panią
    usługi na rzecz Kontrahenta z Polski, trzeba określić czy dla tej transakcji występuje Pani
    jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą w Polsce czy we Włoszech. Z analizy
    sytuacji opisanej przez Panią wynika, że w Polsce nie posiada Pani ani siedziby działalności
    gospodarczej, ani stałego miejsca wykonywania tej działalności. Prowadząc opisywaną we
    wniosku działalność, obecnie mieszka Pani we Włoszech, gdzie za pośrednictwem
    komputera i Internetu (zdalnie) świadczy Pani swoje usługi. Ponadto wskazała Pani, że w
    Polsce nie posiada zaplecza osobowego ani technicznego do prowadzenia działalności w
    Polsce poza komputerem i dostępem do Internetu. Brak jest zatem jakichkolwiek
    związków Pani działalności z Polską poza tym, że w Polsce jest zarejestrowana Pani
    jednoosobowa działalność gospodarcza oraz od czasu do czasu na około tydzień
    przyjeżdża Pani do Polski w celu odbycia spotkań z Kontrahentem. Odnosząc te
    okoliczności do cytowanych powyżej przepisów należy uznać, że wszelkie funkcje oraz
    istotne decyzje związane z Pani działalnością gospodarczą podejmuje Pani we Włoszech.
    Brak jest zatem jakichkolwiek elementów wskazujących na posiadanie stałego miejsca
    prowadzenia działalności w Polsce. Aktualnie Pani adresem zamieszkania jest adres we
    Włoszech, gdzie Pani faktycznie mieszka. Należy więc zauważyć, że nie posiada Pani
    siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, a miejscem
    prowadzenia przez Panią działalności gospodarczej są Włochy. W związku z tym skoro nie
    posiada Pani siedziby działalności gospodarczej w Polsce, jak również stałego miejsca
    prowadzenia działalności, z którego świadczyłaby Pani swoje usługi, oraz nie mieszka Pani
    w Polsce to oznacza, że dla celów prowadzenia działalności gospodarczej powinna
    posługiwać się Pani danymi włoskimi w prowadzeniu tak opisanej działalności a nie
    polskimi.
    Należy w tym miejscu zaznaczyć, że ustalanie miejsca świadczenia usług ma istotne
    znaczenie w transakcjach zawieranych pomiędzy zagranicznym i polskim podatnikiem.
    Miejsce świadczenia usługi wskazuje bowiem w jakim kraju i który z podatników powinien
    opodatkować daną usługę. Od poprawności określenia miejsca świadczenia zależeć
    będzie, czy dana usługa podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w
    Polsce, czy w innym kraju.
    Odnosząc się do Pani wątpliwości należy zauważyć, że jak ustaliłem nie posiada Pani
    siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, a miejscem
    prowadzenia przez Panią działalności gospodarczej są Włochy. Usługę zaś świadczy Pani
    dla polskiego Kontrahenta A. Sp. z o.o. z siedzibą w (...), gdzie z wniosku nie wynika aby
    posiadał stałe miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym kraju niż Polska.
    Ponadto świadczone przez Panią usługi doradcze nie stanowią usług do których stosuje
    się szczególne zasady ustalania miejsca świadczenia usług na podstawie art. 28e, art. 28f
    ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n. W konsekwencji
    świadczone przez Panią, jako podmiot włoski, usługi doradcze wykonywane na rzecz
    usługobiorcy, który posiada siedzibę działalności gospodarczej w Polsce, podlegają
    opodatkowaniu zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy w kraju siedziby działalności gospodarczej
    kontrahenta, tj. w Polsce.
    Stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy:
      Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
      osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające usługi, jeżeli łącznie spełnione
      są następujące warunki:
      a) usługodawcą jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz
      stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, a w
      przypadku usług, do których stosuje się art. 28e, podatnik ten nie jest
      zarejestrowany zgodnie z art. 96 ust. 4,

      b) usługobiorcą jest:
      - w przypadku usług, do których stosuje się art. 28b - podatnik, o którym mowa w
      art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15,
      zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4,
      - w przypadku transferu bonów jednego przeznaczenia, w przypadku których
      miejscem świadczenia usług, których te bony dotyczą, jest terytorium kraju -
      podatnik, o którym mowa w art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o
      którym mowa w art. 15,
      - w pozostałych przypadkach - podatnik, o którym mowa w art. 15, posiadający
      siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej na terytorium kraju lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o
      którym mowa w art. 15, posiadająca siedzibę na terytorium kraju i zarejestrowana
      lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4.
    Według art. 17 ust. 2 ustawy:
      W przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 4 i 5, usługodawca lub dokonujący
      dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego.
    Powołany art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy wprowadza mechanizm tzw. odwrotnego obciążenia,
    który polega na opodatkowaniu usług przez usługobiorcę. Zastosowanie odwrotnego
    obciążenia na podstawie tego przepisu jest uzależnione od spełnienia warunków
    dotyczących usługodawcy i usługobiorcy. Jednocześnie, aby wystąpił import usług musi
    wystąpić czynność stanowiąca usługę i miejscem świadczenia tej usługi musi być
    terytorium Polski.
    Z powyższych przepisów wynika, że w przypadku spełnienia warunków określonych w art.
    17 ust. 1 pkt 4 ustawy, podatnikiem staje się nabywca usługi, jeśli dokonał on nabycia
    usługi od dostawcy spoza terytorium Polski. Przepis ten wprowadza mechanizm tzw.
    odwrotnego obciążenia, który polega na opodatkowaniu usług przez usługobiorcę.
    Warunkiem zastosowania odwrotnego obciążenia na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy
    względem usług jest spełnienie warunków dotyczących usługodawcy jak i usługobiorcy. Jak
    wynika z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy warunkiem niezbędnym do tego, aby w przypadku
    nabycia usług podatnikiem stał się usługobiorca jest, to aby dokonującym ich świadczenia
    na terytorium kraju był podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz
    stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium kraju.
    W Pani sytuacji powołany przepis znajdzie zastosowanie, bowiem, jak już ustaliłem, nie
    posiada Pani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju.
    Zatem jako podmiot, który nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce, świadczący odpłatne usługi na rzecz polskiego Kontrahenta, nie
    jest Pani zobowiązana do rozliczenia podatku należnego z tytułu świadczonych usług. Tym
    samym to Kontrahent z Polski zobowiązany jest do rozliczenia podatku należnego od
    nabywanych od Pani usług doradczych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy.
    Zatem Pani stanowisko należy uznać za nieprawidłowe.
    Dodatkowe informacje
    Niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie zakresu podatku od towarów i usług. W zakresie
    podatku dochodowego od osób fizycznych zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

    Zwrócić należy uwagę, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej
    przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie wynikające z opisu sprawy i stanowiska,
    które nie zostały objęte pytaniem, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej – w wydanej interpretacji rozpatrzone.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji
    pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Panią w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze
        zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie
        zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30
    sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024
    r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.