Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.942.2024.2.DA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-24
Teza: Opodatkowanie dodatkowej kwoty z tytułu zawarcia ugody z bankiem.
Słowa kluczowe: banki; kredyt-kredyt mieszkaniowy; kwota-kwota dodatkowa; nadpłata; nadpłata-zwrot nadpłaty; ugody
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 11-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

    5 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 28 listopada 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie opodatkowania dodatkowej kwoty otrzymanej z tytułu zawarcia
    ugody z bankiem. Uzupełnili go Państwo pismem z 20 lutego 2025 r. (wpływ 20 lutego
    2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1. Zainteresowana będąca stroną postępowania: Pani ... ul. ...
    2. Zainteresowany niebędący stroną postępowania: Pan ...ul. ...
    Opis stanu faktycznego
    Pani ... (Wnioskodawczyni) jest polskim rezydentem podatkowym, objęta nieograniczonym
    obowiązkiem podatkowym. Wnioskodawczyni nie prowadzi działalności gospodarczej, jest
    zatrudniona na umowie o pracę i jest opodatkowana podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych na zasadach ogólnych z tytułu otrzymywanego wynagrodzenia.
    Wnioskodawczyni wraz z mężem, wskazanym we wniosku jako Zainteresowany niebędący
    stroną postępowania (dalej razem zwani jako: „Kredytobiorcy”) − w dniu 23 października
    2008 r. zawarli umowę kredytu mieszkaniowego z bankiem krajowym. Kredyt
    mieszkaniowy był kredytem walutowym w walucie CHF (frank szwajcarski). Kredyt został
    udzielony na własne cele mieszkaniowe Kredytobiorców. Kredyt mieszkaniowy został
    zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej Kredytobiorców oraz był
    zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości.
    Od 2008 r. Kredytobiorcy spłacali raty kredytu hipotecznego − kredyt został spłacony
    przed terminem w dniu 1 kwietnia 2021 r. W ciągu 13 lat Kredytobiorcy spłacili kwotę
    znacznie przekraczającą kwotę udzielonego kredytu.
    W związku z zawarciem w umowie niedozwolonych klauzul umownych, Wnioskodawczyni
    wraz z mężem wystąpili z powództwem sądowym do Sądu Okręgowego z żądaniem
    unieważnienia umowy kredytowej. W 2024 r. Bank zaproponował zawarcie ugody
    przedsądowej w celu polubownego zakończenia sporu sądowego. Ugoda została zawarta
    w celu polubownego zakończenia sporu i uchylenia niepewności co do roszczeń
    wynikających ze spłaconego w dniu 1 kwietnia 2021 r. kredytu mieszkaniowego. Na skutek
    zawartej Ugody dokonano zmiany waluty kredytu na PLN, wysokości i zasady spłaty
    kredytu.
    Za podstawę ustalenia wysokości zadłużenia na moment przedterminowej spłaty przyjęto,
    iż kredyt zostanie rozliczony tak, jakby od daty zawarcia umowy, tj. od dnia 23
    października 2008 r. stanowił kredyt złotowy (PLN). Przeliczono raty kapitałowo-odsetkowe
    według parametrów kredytu mieszkaniowego złotowego i dokonane spłaty zaliczono na
    poczet spłat tak ustalonych rat kapitałowo-odsetkowych.
    Na skutek przeliczenia kredytu tak, jakby od początku był to kredyt złotowy, ustalono
    kwotę nadpłaty kredytu na dzień dokonania przedterminowej spłaty kredytu. Bank
    zobowiązał się do zwrotu nadpłaconych rat kapitałowo-odsetkowych na konto
    Kredytobiorców.
    Na mocy zawartej Ugody Kredytobiorcy zgodzili się uznać zawartą umowę kredytową za
    wiążącą, zgodzili się na dokonanie zmian w zakresie waluty kredytu i rozliczenia spłat
    kredytu. Kredytobiorcy przyjęli też do wiadomości, iż część z klauzul umownych mogłaby
    być uznana za abuzywne.
    W związku z zawarciem przedmiotowej Ugody potwierdzającej skuteczność zawarcia
    umowy kredytowej przy jednoczesnej zmianie waluty i sposobu rozliczenia spłat, Bank
    zobowiązał się do zwrotu Kredytobiorcy dodatkowej kwoty w terminie 21 dni od daty
    podpisania Ugody.

    Jednocześnie w treści Ugody został zamieszczony wpis, iż Kredytobiorca przyjmuje do
    wiadomości, iż Bank wystawi dokument PIT-11 wykazując ten dodatkowy zwrot jako
    przychód podatkowy. Na argumenty Kredytobiorcy wskazujące na brak opodatkowania
    przedmiotowego zwrotu została udzielona odpowiedź, iż Bank nie może świadczyć usług
    doradztwa podatkowego, a ostateczna kwestia w zakresie opodatkowania lub braku
    opodatkowania przychodu (pomimo wystawienia PIT-11) spoczywa na Kredytobiorcach,
    którzy w razie wątpliwości mogą wystąpić o wydanie indywidualnej interpretacji
    podatkowej rozstrzygającej tą kwestię w sposób definitywny.
    Wątpliwości Wnioskodawców dotyczą kwestii uznania takiego dodatkowego zwrotu
    wpłaconych kwot tytułem rat kapitałowo-odsetkowych za przychód podlegający
    opodatkowaniu.
    W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawcy wskazali:
    Wskazana we wniosku Ugoda z Bankiem została zawarta w dniu 21 października 2024 r.
    przed Sądem Okręgowym w ..., w celu zakończenia wszczętego postępowania sądowego.
    Ugoda w swej treści nie zawiera przepisu prawa będącego podstawą zawarcia ugody
    przedsądowej, jak jednak stanowi art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks
    cywilny, przez ugodę strony czynią sobie wzajemnie ustępstwa w zakresie istniejącego
    między nimi stosunku prawnego aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z
    tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo uchylić spór istniejący lub mogący
    powstać. Zgodnie z posiadaną wiedzą, to właśnie art. 917 ustawy Kodeks cywilny był
    podstawą zawarcia ugody przedsądowej.
    Wskazana w opisie sprawy „dodatkowa kwota” stanowi zwrot nadpłaconych rat
    kapitałowo-odsetkowych. Jest to kwota wynegocjowana w ramach wzajemnych
    porozumień, a dotycząca zwrotu części wpłat tytułem spłaty kredytu.
    W pierwszej fazie Bank dokonał przeliczenia kwot jakie powinni spłacić kredytobiorcy,
    gdyby udzielony kredyt był w PLN. Na skutek tego przeliczenia ustalono kwotę nadpłaty
    kredytu. Ta nadpłata została wprost wskazana jako nadpłata kredytu z tytułu dokonanych
    spłat. Kredytobiorcy jednakże w drodze negocjacji wnosili o zwrot dodatkowej kwoty (kwot
    uprzednio wpłaconych rat kapitałowo-odsetkowych) − ta kwota zwrotu była określona w
    Ugodzie jako „dodatkowa kwota”.
    W złożonym pozwie Kredytobiorcy wnosili o zwrot nadpłaty ponad kwotę udzielonego
    kredytu, a na skutek zawartej ugody kwota ta została zmniejszona.
    Wypłacona kwota jest częściowym zwrotem dokonanych wpłat rat kapitałowo-
    odsetkowych. W złożonym pozwie Kredytobiorcy wnosili o zwrot kwoty wpłat ponad
    udzielony kredyt, a na mocy ugody kwota ta została zredukowana o wartość, jaką Bank
    zachował tytułem wynagrodzenia z tytułu udzielonego kredytu.
    Pomimo otrzymanego zwrotu, Kredytobiorcy spłacili Bankowi cały udzielony kapitał
    kredytu, uwzględniając sumę spłat rat kapitałowo-odsetkowych w całym okresie istnienia
    kredytu, a tym samym nie doszło do sytuacji, że suma spłat była niższa niż udzielony
    kredyt.
    Zwrot kwoty dodatkowej jest zwrotem przez Bank kwoty, którą w wyniku Ugody uznano za
    nadpłatę ponad należną Bankowi spłatę zadłużenia kredytu.
    Zawarta z Bankiem Ugoda dotyczyła zwrotu części dokonanych spłat rat kapitałowo-
    odsetkowych, a tym samym kwota zwrotu nie powinna być utożsamiana z dodatkowym
    przysporzeniem. Jest to wynegocjowany zwrot części uprzednio wpłaconych kwot.
    Dodatkowa ww. kwota nie stanowi przysporzenia ponad kwoty uiszczane przez
    Wnioskodawców tytułem spłaty kredytu zaciągniętego w 2008 r.
    Istotą ugody jest porozumienie się stron w celu uniknięcia sporu sądowego. Ugoda
    dotyczyła rozliczenia spłat jakie wpłacili Kredytobiorcy. Bank dokonał wyliczeń jak powinna

    wyglądać spłata kredytu, gdyby to był kredyt w PLN i kwota różnicy była nazwana zwrotem
    z tytułu nadpłaty kredytu. Kwota dodatkowa była zaś zwrotem dodatkowej kwoty z
    uiszczonych spłat rat kapitałowo-odsetkowych (Bank dysponował bowiem wpłatami w
    kwotach większych niż wynikałyby z udzielenia kredytu w PLN przez okres wielu lat).
    „Dodatkowa kwota” jest w Ugodzie odrębnie określona ponad kwotę przeliczenia i zwrotu
    rat kapitałowo-odsetkowych z tytułu przeliczenia kredytu na PLN i zwrotu nadpłaty z tego
    tytułu. Jest to jednak zwrot rat kapitałowo-odsetkowych wynegocjowany jako dodatkowa
    kwota zwrotu i wynika z wpłat rat kapitałowo-odsetkowych. Nie jest to więc odrębne
    świadczenie względem wpłat, jakie dokonali Kredytobiorcy.
    Pomiędzy Wnioskodawczynią i Jej mężem istnieje ustawowa wspólność majątkowa
    małżeńska. Związek małżeński został zawarty w 2011 r.
    Wnioskodawczyni wraz z mężem (Zainteresowanym niebędącym stroną postępowania)
    zaciągnęli kredyt jeszcze przed zawarciem związku małżeńskiego jako współkredytobiorcy,
    ale po zawarciu związku małżeńskiego nie znieśli wspólności majątkowej.

## Pytanie

Czy otrzymany na podstawie Ugody zwrot dodatkowej kwoty będzie stanowił dla
    Kredytobiorców przychód podatkowy podlegający opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawców, otrzymany na podstawie Ugody zwrot dodatkowej kwoty nie
    będzie stanowił dla Kredytobiorców przychodu podatkowego podlegającego
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.; dalej również jako: „ustawa o PIT”)
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
    wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na
    podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych, podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie, bądź od których zaniechano poboru
    podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dochodem
    ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art.
    30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego
    źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania
    przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
    W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1
    pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega − co do zasady − dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww.
    ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych

    nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za
    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o
    charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik − czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów - uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje
    każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Takie rozumienie przychodu zostało potwierdzone w licznych indywidualnych
    interpretacjach podatkowych czy też wyrokach sądowych (np. wyrok NSA z 29 listopada
    2018 r., sygn. akt II FSK 799/18, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 7 marca 2024 r., sygn. akt I
    SA/Gl 813/23).
    W tym momencie należy podkreślić, że ustawa podatkowa co do zasady nie określa jako
    przychód podatkowy samego umorzenia kredytu, czy też innej formy rozliczenia
    istniejącego zobowiązania kredytowego (np. zawartej ugody). Co do zasady, aby
    umorzenie, czy też inna forma rozliczenia zobowiązania kredytowego była przychodem
    podatkowym, musi spełnić definicję przychodu, tj. musi powstać przysporzenie
    podatkowe po stronie kredytobiorcy. Jeżeli więc Bank zawiera Ugody z kredytobiorcami, to
    niezależnie od formy rozliczenia musi powstać przysporzenie majątkowe, aby mówić o
    przychodzie na gruncie art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, osoby
    fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne
    oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują wypłaty
    należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z wyjątkiem dochodów
    (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c oraz dochodów, od
    których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku, od
    których nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek lub zryczałtowanego podatku
    dochodowego, są obowiązane sporządzić informację według ustalonego wzoru o
    wysokości przychodów i przesłać ją podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy
    którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika
    wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a,
    urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w
    sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.
    Z powyższego wynika, że art. 42a ust. 1 ww. ustawy nakłada obowiązki informacyjne na
    podmioty dokonujące wypłat należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1
    ww. ustawy, stanowiących przychód podatkowy dla podatnika, w sytuacji jeżeli ten
    przychód nie został wyłączony na mocy art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c oraz dochodów,
    od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Obowiązek wystawienia wskazanej w cytowanym przepisie informacji obejmuje wszystkie
    podmioty, z wyjątkiem osób fizycznych, które nie są przedsiębiorcami.
    Norma art. 42a ust. 1 może być więc interpretowana przez Bank, w sytuacji zawarcia
    przedmiotowej Ugody, jako rodząca obowiązek wystawienia PIT-11, co jednak nie zwalnia
    podatnika z dokonania oceny podatkowej zdarzenia i opodatkowania przychodu jeżeli taki
    przychód powstał.

    W celu ustalenia, czy w analizowanym przypadku na Wnioskodawcach spoczywa
    obowiązek opodatkowania przychodu, należy ustalić, czy w związku z opisanym w stanie
    faktycznym dokonaniem zwrotu rat kapitałowo-odsetkowych na mocy Ugody, powstaje
    przychód podatkowy na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Jak stanowi art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za
    przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
    szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
    wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
    przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu
    zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
    indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
    osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
    ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o
    pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty,
    nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-
    14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym
    przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    W związku z tym, świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi
    konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10
    ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    W celu ustalenia, czy opisane zwroty stanowią przychód podatkowy, należy ustalić co jest
    przedmiotem zwrotu i jak należy traktować Ugodę zawartą z Kredytobiorcą, czy ten zwrot
    stanowi przysporzenie majątkowe i tym samym czy jest przychodem podatkowym, a w
    dalszej kolejności czy ten przychód jest ujęty w art. 21 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, i czy nie jest kategorią wyłączoną z opodatkowania.
    Instytucja ugody jako jednego z typów umowy jest regulowana przepisami Kodeksu
    cywilnego. Zgodnie z art. 917 Kodeksu cywilnego, przez ugodę „strony czynią sobie
    wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu,
    aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich
    wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać”.
    Mając na uwadze powyższe należy wskazać, iż ugoda powinna cechować się
    następującymi elementami:
    a) ugoda może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy między stronami stosunku
      prawnego istnieje niepewność albo spór co do roszczeń wynikających z tego stosunku;
    b) celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu;
    c) strony ugody dążą do osiągnięcia tego celu przez wzajemne ustępstwa (w literaturze
      przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy podmiot
      rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje
      od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów,
      zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.).
    Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną
    ugody. Ugodę zalicza się do kategorii umów ustalających i następczych, tj. mających na
    celu nadanie już istniejącemu stosunkowi prawnemu cechy pewności i bezsporności.
    Ugoda może zmierzać do potwierdzenia treści już istniejącego stosunku prawnego, jak i

    zmieniać bądź rozwiązywać ten stosunek. Natomiast nie może ona kreować nowego
    stosunku prawnego (K. Osajda (red. serii), W. Borysiak (red. tomu), Kodeks cywilny.
    Komentarz. Wyd. 30, Warszawa 2022).
    Takie stanowisko zostało zaprezentowane m.in. w wyroku Sądu Najwyższego z 4 lutego
    2004 r., sygn. akt I CK 178/03, w którym Sąd wskazał, że: „Literalne brzmienie przepisu, w
    którym zawarto legalną definicję ugody, jednoznacznie uzasadnia wniosek, iż o ugodzie
    można mówić jedynie w sytuacji, gdy reguluje ona prawa i obowiązki stron (w celu
    usunięcia wątpliwości lub sporu) − przy czynieniu wzajemnych ustępstw - w ramach
    istniejącego już stosunku prawnego. Ugoda nie może natomiast kreować nowego
    stosunku prawnego między stronami”.
    Niekwestionowanym jest, iż obecnie banki krajowe zawierają liczne ugody sądowe
    dotyczące kredytów walutowych. Gdyby nie fakt licznych sporów sądowych, które były/są
    prowadzone w odniesieniu kredytów walutowych w związku z istnieniem klauzul
    abuzywnych w umowach kredytowych, Bank nie wdrażałby środków zaradczych w postaci
    zawarcia Ugody w przedmiotowym zakresie (co potwierdza tekst Ugody, gdzie wskazano
    na liczne wyroki sądowe). Z tego względu wszelkie cechy ugody zostały spełnione w
    przedmiotowym przypadku (niewątpliwie mamy do czynienia z ugodami w myśl prawa
    cywilnego).
    Wyliczenie kwoty zwrotu jest zatem konsekwencją zgodnego uznania przez Bank i
    Kredytobiorcę, że część postanowień umownych w ramach łączącej strony Umowy
    mogłaby prowadzić do unieważnienia umowy kredytowej, a w konsekwencji zawarcie
    Ugody jest zasadne, w konsekwencji Kredytobiorcom należy się zwrot określonej kwoty.
    W świetle powyższego, mając na uwadze elementy konstrukcyjne instytucji ugody, tj. w
    szczególności fakt, że ugoda nie kreuje nowego stosunku prawnego i jest zawierana
    niejako „na tle” pierwotnego stosunku prawnego, rozliczenia z tytułu Ugody dla celów PIT
    nie powinny być rozpatrywane w oderwaniu od rozliczeń dokonywanych pomiędzy
    Bankiem a Kredytobiorcami na podstawie Umowy kredytu.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. −
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2324 z późn. zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy, przez umowę kredytu bank zobowiązuje się
    oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków
    pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do
    korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego
    kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od
    udzielonego kredytu.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata co do zasady są obojętne
    podatkowo (brak przysporzenia po stronie kredytobiorcy), co znajduje swoje
    odzwierciedlenie między innymi w art. 14 ust. 3, gdzie ustawodawca wskazał niektóre
    zdarzenia gospodarcze niebędące przychodem podatkowym lub wskazując inny moment
    rozpoznania przychodu podatkowego, w tym także brak przychodu z tytułu udzielenia
    /spłaty kredytu. W myśl 14 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, zarówno otrzymanie, jak również spłata kredytu/pożyczki nie stanowi
    przychodu podatkowego.
    Mając na uwadze powyższe należy wskazać, iż sama spłata bądź otrzymanie kredytu
    powinny pozostać neutralne podatkowo. Tym samym, zwrot części dokonanych spłat
    kredytu nie powinien stanowić przychodu podatkowego, gdyż taki zwrot nie skutkuje
    przysporzeniem majątkowym po stronie kredytobiorcy.
    Niewątpliwie postępująca deprecjacja PLN, w szczególności w stosunku do CHF,
    przyczyniła się do pogorszenia sytuacji finansowej kredytobiorców (pożyczkobiorców)
    będących stroną umów kredytów (pożyczek) denominowanych lub indeksowanych do
    waluty obcej. Zawarta Ugoda ma na celu zrekompensować straty jakie ponieśli

    Kredytobiorcy i jednocześnie uchronić Bank przed ryzykiem sporu sądowego i
    poniesieniem strat wyższych niż wynikających z zawartej Ugody. Kwoty Ugody nie kreują
    realnego przysporzenia po stronie kredytobiorcy zaś raczej wyrównują uszczerbek
    materialny jaki ponieśli kredytobiorcy.
    W wydawanych interpretacja podatkowych oraz wyrokach sądowych wskazuje się, iż
    zwroty z tytułu wpłat rat kapitałowo-odsetkowych jeżeli nie powodują spłaty kwoty niższej
    niż kwota udzielonego kredytu, to takie zwroty nie są przychodem podatkowym. Tym
    samym ewentualny przychód jeżeli powstaje, to tylko w sytuacji kiedy kwota zwrotu
    powoduje spłatę kredytu w niższej wysokości niż pierwotnie udzielony kredyt.
    W związku z zawarciem Ugody Kredytobiorca otrzymuje niejako ekwiwalent środków
    pieniężnych, które wcześniej na mocy Umowy kredytu przekazał na rzecz Banku w ramach
    spłaty rat kapitałowo-odsetkowych od otrzymanego kredytu − zwrot kwoty, która była
    uprzednio poniesiona z jego własnych środków. Zatem kwoty te nie powodują faktycznego
    przyrostu w jego majątku, a jedynie „wyrównanie” wcześniejszego zmniejszenia w jego
    majątku.
    W konsekwencji sytuacja opisana we wniosku nie spełnia celu i podstawowej przesłanki
    przychodu, jakim jest zwiększenie majątku podatnika − ani poprzez zwiększenie aktywów,
    ani poprzez zmniejszenie jego pasywów. Tym samym nieuzasadnione byłoby
    opodatkowanie podatkiem dochodowym na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych kwot otrzymywanych na mocy Ugody tytułem zwrotu
    jako niespełniających definicji „przychodu”.
    Podejście takie znajduje odzwierciedlenie w wydawanych indywidualnych interpretacjach
    podatkowych skierowanych do podatników podatku dochodowego od osób fizycznych czy
    też płatników podatku, np. w interpretacji z dnia 27 grudnia 2023 r. Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej, nr 0115-KDIT2.4011.491.2023.2.ŁS, potwierdzono za prawidłowe
    stanowisko wnioskodawcy dotyczące braku przychodu w odniesieniu do Ugód
    dotyczących kredytów walutowych: „Mając na uwadze powyższe, w świetle przytoczonej
    powyżej argumentacji, w Państwa ocenie, w związku z zawarciem Ugody i otrzymaniem
    Zwrotu, po stronie Kredytobiorcy nie powstaje przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1
    ustawy o PIT.
    W konsekwencji, skoro − w związku z dokonywaniem Zwrotów − po stronie Kredytobiorcy
    nie powstaje przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, to tym samym nie sposób
    mówić, aby świadczenie wypłacane przez Bank na mocy Ugody stanowiło przychód z
    innych źródeł, o którym mowa w art. 20 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o PIT. W
    konsekwencji na Banku nie spoczywa obowiązek, o którym mowa w art. 42a ust. 1 ustawy
    o PIT.
    Reasumując, Państwa zdaniem, w związku z opisanym w stanie faktycznym oraz zdarzeniu
    przyszłym dokonaniem Zwrotu na mocy Ugody, Bank nie jest zobowiązany do
    sporządzenia informacji o wysokości przychodów (PIT-11) i przesłania jej Kredytobiorcy
    jako podatnikowi oraz właściwemu urzędowi skarbowemu, zgodnie z art. 42a ust. 1
    ustawy o PIT w związku z art. 20 ust. 1 ustawy o PIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe. Odstępuję od
    uzasadnienia prawnego tej oceny.”.
    W interpretacji indywidualnej z 1 lipca 2020 r., nr 0112-KDIL2-1.4011.397.2020.1.AMN,
    Dyrektor KIS wskazał, że: „zwrot zapłaconych Bankowi kwot dokonywany przez Bank na
    rzecz Klienta wskutek unieważnienia umowy kredytowej nie stanowi przysporzenia po
    stronie kredytobiorcy i nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych, ponieważ po stronie kredytobiorcy w związku z dokonanym zwrotem nie
    nastąpi realne przysporzenie majątkowe. W przypadku zwrotu świadczenia na podstawie
    nieważnej umowy kredytowej Klient otrzyma z powrotem swój kapitał (zwrot zapłaconych

    Bankowi kwot). Kwoty te będą stanowiły jedynie zwrot poniesionych wcześniej kosztów.
    Nie ma zatem podstaw, aby uznać je za dochód podlegający opodatkowaniu. Dla celów
    podatkowych otrzymana kwota ww. zwrotu jest obojętna podatkowo”.
    Kwestia opodatkowania zwrotów rat kapitałowo-odsetkowych i wystawiania PIT-11 była
    także analizowana z perspektywy banków, tj. podmiotów zawierających ugody sądowe −
    Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w najnowszej interpretacji z dnia 22 listopada
    2024 r., nr 0113-KDIPT2-2.4011.682.2024.2.ACZ, uznał stanowisko Banku za prawidłowe w
    kontekście braku obowiązku wystawienia PIT-11 w związku ze zwrotem rat kapitałowo-
    odsetkowych w związku z ugodami zawieranymi właśnie w odniesieniu do spłaconych
    kredytów walutowych.
    Ocena stanowiska
    Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
    Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ
    wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia
    przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego.
    Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie
    wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do
    określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji
    wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.
    j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania
    indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego
    (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania
    podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania
    okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ
    nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności
    podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które
    zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego
    w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli zatem, przedstawiony we wniosku stan
    faktyczny będzie różnił się od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana
    interpretacja nie będzie Państwa chroniła w zakresie rzeczywiście zaistniałego stanu
    faktycznego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
      ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowaną, która jest
    stroną postępowania
    Pani ... (Zainteresowana będąca stroną postępowania) – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej)
    ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego .... Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.