Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.157.2019.2.AK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2019-05-16
Teza: W zakresie ciążących na Spółce obowiązków płatnika związanych ze złożeniem korekt informacji PIT -11 i deklaracji PIT-4R oraz braku obowiązku zapłaty podatku z tytułu złożonej korekty PIT-4R w sytuacji, kiedy pracownik dokonał zapłaty podatku dochodowego wynikającego z korekty zeznania podatkowego.
Słowa kluczowe: deklaracje; korekta; obowiązek-obowiązek płatnika; zaliczka-zaliczka na podatek
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 7

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 900) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 25 lutego 2019 r. (data wpływu 4 marca 2019 r.) oraz piśmie z dnia 12 kwietnia 2019 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu z dnia 5 kwietnia 2019 r. Nr 0114-KDIP3-2.4011.157.2019.1.AK o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych **jest**:

*   **prawidłowe** - w zakresie ciążących na Spółce obowiązków płatnika związanych ze złożeniem korekt informacji PIT -11 i deklaracji PIT-4R oraz braku obowiązku zapłaty podatku z tytułu złożonej korekty PIT-4R w sytuacji, kiedy pracownik dokonał zapłaty podatku dochodowego wynikającego z korekty zeznania podatkowego,
*   **nieprawidłowe** – odnośnie braku obowiązku zapłaty podatku z tytułu złożonej korekty PIT-4R, w sytuacji braku zapłaty przez pracownika podatku wynikającego ze złożonej korekty deklaracji za rok 2017.

UZASADNIENIE

W dniu 4 marca 2019 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie ciążących na Spółce obowiązków płatnika związanych ze złożeniem korekt informacji PIT -11 i deklaracji PIT-4R.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Spółka zatrudnia pracowników na umowę o pracę. Z tytułu łączącego ją z pracownikami stosunku pracy zobowiązana jest jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych potrącać zaliczki na podatek dochodowy (dalej: PIT) i wpłacać je na rachunek właściwego Urzędu Skarbowego oraz jako płatnik składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, potrącać stosowne składki ubezpieczeniowe i wpłacać je na rachunek Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ZUS). W lutym 2017 r. Spółka podpisała umowę na najem lokalu na cele mieszkaniowe dla jednego z pracowników. Strony ustaliły miesięczny czynsz najmu w kwocie 1000,00 zł. Czynsz do administracji wynosił 714,00 zł i zawierał się już w kwocie najmu. W 2017 r. pracownikowi zostały potrącone oraz przekazane do ZUS wszystkie należne składki od kwoty 714,00 zł., jednakże za cały 2017 rok nie zostały naliczone i pobrane zaliczki na podatek PIT od wartości świadczeń ponoszonych przez pracodawcę z tytułu zakwaterowania będących nadwyżką kwoty powyżej 500,00 zł. tj. kwoty zwolnionej z opodatkowania podatkiem dochodowym PIT zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W listopadzie 2018 r. Spółka odkryła powstały błąd, który postanowiła skorygować. Zgodnie z informacją uzyskaną od Krajowej Informacji Podatkowej, Spółka dokonała korekty wynagrodzenia pracownika za okres od lutego 2017 r. do grudnia 2017 r. uwzględniając w podstawie opodatkowania świadczenie niepieniężne z tytułu najmu lokalu mieszkalnego w kwocie 500,00 zł miesięcznie. Jednocześnie na podstawie uzyskanej od Krajowej Informacji Podatkowej, Spółka dokonała korekty deklaracji PIT-11 w której został wykazany pełen przychód podlegający opodatkowaniu, zostały skorygowane składki ZUS społeczne i zdrowotne do wysokości podlegających odliczeniu od przychodu opodatkowanego zaś zaliczka na podatek PIT wykazana została w wartości pierwotnej, ponieważ nie została ona pobrana przez płatnika w 2017 r. Jednocześnie Spółka wysyłając korektę deklaracji PIT-11 do pracownika poinformowała go o konieczności złożenia korekty rocznego zeznania podatkowego oraz o konieczności zapłaty podatku dochodowego wynikającego z korekty deklaracji.

W tym samym czasie po skonsultowaniu przypadku w Krajowej Informacji Podatkowej Spółka złożyła korektę deklaracji PIT-4R za 2017 r. w której zgodnie z uzyskaną informacją wykazała wartości zaliczek należnych w wysokości jaka powinna być pobrana przez Płatnika. Korekta deklaracji wynikała z faktu prawidłowego rozpoznania i skorygowania u pracownika przychodu z tytułu świadczenia niepieniężnego podlegającego opodatkowaniu. W związku ze złożoną korektą na koncie płatnika powstała różnica pomiędzy pobranymi i zapłaconymi przez Spółkę zaliczkami na podatek dochodowy PIT a należnymi zaliczkami wykazanymi w kwotach w jakich powinny zostać pobrane. Zgodnie z informacją uzyskaną od Krajowej Informacji Podatkowej, ta różnica nie jest kwotą podatku, która powinna być traktowana jako zaległość podatkowa Spółki, ponieważ tę kwotę uiszcza Pracownik po sporządzeniu swojej rocznej deklaracji podatkowej. Jednakże w związku ze złożoną korektą deklaracji PIT-4R - III Urząd Skarbowy domaga się od Spółki zapłaty powstałej różnicy. Po otrzymaniu upomnienia, ponownie Spółka konsultowała ten przypadek z Krajową Informacją Podatkową i dostała informację, że wszelkie wykonane przez Spółkę korekty są prawidłowe a powstała różnica pomiędzy podatkiem PIT wykazanym w korekcie deklaracji PIT-4R a wpłaconymi zaliczkami nie jest kwotą zaległości podatkowych koniecznych do zapłaty przez Spółkę.

Wniosek zawierał braki formalne, w związku z tym organ podatkowy pismem z dnia 5 kwietnia 2019 r. Nr 0114-KDIP3-2.4011.157.2019.1.AK wezwał Wnioskodawcę do ich uzupełnienia poprzez:

Przeformułowanie pytania oznaczonego we wniosku Nr 3 oraz przedstawienia własnego stanowiska w sprawie adekwatnego do zadanego/przeformułowanego pytania w sposób umożliwiający tut. organowi udzielenie odpowiedzi i wydanie interpretacji indywidualnej.

Wnioskodawca w wyznaczonym terminie w piśmie z dnia 12 kwietnia 27 kwietnia 2019 r. (data nadania 15 kwietnia 2019 r.) uzupełnił braki, co zostało przedstawione poniżej.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

1.  Czy złożenie korekty deklaracji PIT-11 uwzględniającej prawidłowo przychód do opodatkowania, przy jednoczesnym wykazaniu zaliczek za 2017 r. fizycznie pobranych i przekazanych do Urzędu Skarbowego przez płatnika jest prawidłowe?
2.  Czy złożenie korekty deklaracji PIT-4R wykazującej należne zaliczki w wysokości jaka powinna być pobrana przez Płatnika a nie w wysokościach zaliczek za 2017 r., które były na deklaracji pierwotnej tj. fizycznie pobranych i przekazanych do Urzędu Skarbowego przez płatnika jest prawidłowe?
3.  Czy złożenie korekty deklaracji PIT-4R za rok 2017 spowodowało powstanie na koncie Spółki niedopłaty, która stanowi kwotę zaległości podatkowych Spółki i podlega wpłacie przez Spółkę pomimo tego, iż kwota, która stanowi tą różnice została zapłacona przez Pracownika po dokonaniu przez niego korekty zeznania podatkowego rocznego?

Zdaniem Wnioskodawcy:

Ad 1. Spółka uważa, że złożenie korekty deklaracji PIT-11 uwzględniającej prawidłowo przychód do opodatkowania, przy jednoczesnym wykazaniu zaliczek za 2017 r. fizycznie pobranych i przekazanych do Urzędu Skarbowego przez płatnika jest prawidłowe.

Ad 2. Spółka uważa, że złożenie korekty deklaracji PIT-4R wykazującej należne zaliczki w wysokości jaka powinna być pobrana przez Płatnika a nie w wysokościach zaliczek za 2017 r., które były na deklaracji pierwotnej tj. fizycznie pobranych i przekazanych do Urzędu Skarbowego przez płatnika jest prawidłowe.

Ad 3. Spółka uważa, iż w związku ze złożeniem korekty deklaracji PIT-4R za 2017 r. na koncie Spółki nie powstała zaległoci podatkowa z tego tytułu.

Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, płatnicy, o których mowa w art. 41, przekazują kwoty pobranych zaliczek na podatek w terminie do dnia 20 miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki - na rachunek urzędu skarbowego, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego według siedziby Spółki. Deklaracja PIT-4R dokumentuje zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.

W momencie wysyłania korekty tej deklaracji tj. w listopadzie 2018 r. Spółka nie miała prawa pobierać od Pracownika i płacić zaliczek na podatek, który został przez Pracownika rozliczony w terminie do 30.04.2018 r. Zdaniem Spółki jednoczesna zapłata różnicy wynikającej ze złożenia korekty deklaracji PIT-4R przez Spółkę oraz przez Pracownika stworzyłaby nadpłatę podatku dochodowego od osób fizycznych po jednej ze stron.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe odnośnie ciążących na Spółce obowiązków płatnika związanych ze złożeniem korekt informacji PIT -11 i deklaracji PIT-4R oraz braku obowiązku zapłaty podatku z tytułu złożonej korekty PIT-4R w sytuacji, kiedy pracownik dokonał zapłaty podatku dochodowego wynikającego z korekty zeznania podatkowego, nieprawidłowe odnośnie braku obowiązku zapłaty podatku z tytułu złożonej korekty PIT-4R, w sytuacji braku zapłaty przez pracownika podatku wynikającego ze złożonej korekty deklaracji za rok 2017.

Zgodnie z art. 8 ustawy 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, z późn. zm.), płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu.

Z uwagi na powyższe na płatniku ciążą trzy podstawowe obowiązki, tj.:

*   obliczenie,

*   pobranie,

*   wpłacenie

\- podatku, zaliczki.

Z kolei płatnik, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 8 Ordynacji podatkowej, odpowiada za podatek niepobrany lub podatek pobrany a niewpłacony, o czym stanowi art. 30 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

Przechodząc na grunt ustawy o podatku dochodowy od osób fizycznych, należy wskazać, że zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1509 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa zaniechano poboru podatku.

Stosownie do treści art. 11 ust. 1 ww. ustawy, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2018 r., przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 25b i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Natomiast na podstawie art. 11 ust. 1 ww. ustawy, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2019 r. przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

W myśl art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto, treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.

Należy jednakże zauważyć, iż na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wolna od podatku jest wartość świadczeń ponoszonych przez pracodawcę z tytułu zakwaterowania pracowników, z zastrzeżeniem ust. 14 - do wysokości nieprzekraczającej miesięcznie kwoty 500 zł. Stosownie do art. 21 ust. 14 ww. ustawy zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 19, ma zastosowanie do pracowników, których miejsce zamieszkania jest położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, a podatnik nie korzysta z kosztów uzyskania przychodów określonych w art. 22 ust. 2 pkt 3 i 4.

Zasadą jest, że obowiązek prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania, obliczenia i zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych ciąży na podatnikach. Niemniej jednak, w odniesieniu do licznych sytuacji zasada ta została wyłączona przez ustawodawcę, poprzez nałożenie obowiązków płatnika na podmioty wypłacające podatnikowi (stawiające do dyspozycji podatnika) należności stanowiące jego dochody (przychody).

W myśl art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy – wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

Zgodnie z art. 38 ust. 1 ww. ustawy, płatnicy, o których mowa w art. 31 i art. 33-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty pobranych zaliczek na podatek w terminie do dnia 20 miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.

Z kolei ust. 1a tegoż artykułu stanowi, że w terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym płatnicy, o których mowa w art. 31 i 33-35, są obowiązani przesłać do urzędu skarbowego, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby, roczną deklarację, według ustalonego wzoru (PIT-4R).

Stosownie do art. 39 ust. 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2018 r., w terminie do końca lutego roku następującego po roku podatkowym, z zastrzeżeniem art. 45ba ust. 4, płatnicy, o których mowa w art. 31, art. 33 i art. 35, są obowiązani przesłać podatnikowi i urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania, imienne informacje sporządzone według ustalonego wzoru, z zastrzeżeniem ust. 5. Informację, o której mowa w zdaniu pierwszym, sporządza się również w przypadku dokonywania wypłaty świadczeń określonych w art. 21 ust. 1 pkt 46 i 74. W informacji tej wykazuje się również dochody zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych umów międzynarodowych. (PIT-11).

Jak wynika z powołanych przepisów, ustawodawca ustanowił obowiązki płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych poprzez:

*   określenie rodzaju podmiotu dokonującego wypłaty (realizacji) świadczeń na rzecz podatników, przy czym rodzaj podmiotu jest określany poprzez wskazanie jego formy organizacyjnej, jego statusu bądź roli, jaką podmiot ten pełni w relacji z podatnikiem oraz

*   określenie kategorii przychodów (dochodów) w odniesieniu do których na ww. podmiotach ciążą obowiązki płatnika podatku.

Z przedstawionego opisu stanu faktycznego wynika, iż lutym 2017 r. Spółka podpisała umowę na najem lokalu na cele mieszkaniowe dla jednego z pracowników. Strony ustaliły miesięczny czynsz najmu w kwocie 1000,00 zł. Czynsz do administracji wynosił 714,00 zł i zawierał się już w kwocie najmu. W 2017 r. pracownikowi zostały potrącone oraz przekazane do ZUS wszystkie należne składki od kwoty 714,00 zł., jednakże za cały 2017 rok nie zostały naliczone i pobrane zaliczki na podatek PIT od wartości świadczeń ponoszonych przez pracodawcę z tytułu zakwaterowania będących nadwyżką kwoty powyżej 500,00 zł. tj. kwoty zwolnionej z opodatkowania podatkiem dochodowym PIT zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W listopadzie 2018 r. Spółka odkryła powstały błąd, który postanowiła skorygować. Spółka dokonała korekty deklaracji PIT-11 w której został wykazany pełen przychód podlegający opodatkowaniu, zostały skorygowane składki ZUS społeczne i zdrowotne do wysokości podlegających odliczeniu od przychodu opodatkowanego zaś zaliczka na podatek PIT wykazana została w wartości pierwotnej, ponieważ nie została ona pobrana przez płatnika w 2017 r. Jednocześnie Spółka wysyłając korektę deklaracji PIT-11 do pracownika poinformowała go o konieczności złożenia korekty rocznego zeznania podatkowego oraz o konieczności zapłaty podatku dochodowego wynikającego z korekty deklaracji. Spółka złożyła również korektę deklaracji PIT-4R za 2017 r. w której zgodnie z uzyskaną informacją wykazała wartości zaliczek należnych w wysokości jaka powinna być pobrana przez Płatnika. Korekta deklaracji wynikała z faktu prawidłowego rozpoznania i skorygowania u pracownika przychodu z tytułu świadczenia niepieniężnego podlegającego opodatkowaniu. W związku ze złożoną korektą na koncie płatnika powstała różnica pomiędzy pobranymi i zapłaconymi przez Spółkę zaliczkami na podatek dochodowy PIT a należnymi zaliczkami wykazanymi w kwotach w jakich powinny zostać pobrane.

Wobec powyższego wyjaśnić należy, że zagadnienia związane z korektą deklaracji regulują przepisy ustawy Ordynacja podatkowa. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 5 ww. ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o deklaracjach, rozumie się przez to również zeznania, wykazy, zestawienia oraz informacje, do których składania obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci.

Z przepisu art. 81 § 1 ww. ustawy wynika, że jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację. Natomiast § 2 tego artykułu stanowi, że skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji.

Z treści art. 81 Ordynacji podatkowej wynika zatem, że korekta deklaracji ma na celu poprawienie błędu, który został popełniony przy poprzednim jej sporządzeniu i może dotyczyć każdej jej pozycji – o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Może więc ona dotyczyć m.in. błędów rachunkowych, oczywistych omyłek, a także gdy wypełniono ją niezgodnie z wymaganiami lub istnieją wątpliwości co do prawidłowości danych w niej zawartych. Błędnie mogła zostać określona m.in. kwota przychodu, wysokość zobowiązania podatkowego, wysokość nadpłaty lub zwrotu podatku, a także inne dane zawarte w treści deklaracji. Skorygowanie deklaracji polega więc na ponownym poprawnym wypełnieniu formularza z zaznaczeniem, iż w tym przypadku mamy do czynienia z korektą uprzednio złożonej deklaracji. Powyższe ma zatem zastosowanie m. in. do korekt informacji PIT-11, deklaracji PIT-4R.

Z treści wniosku wynika, że w 2017 roku Wnioskodawca przyznał pracownikowi świadczenie pieniężne na zakwaterowanie w wysokości 1000 zł, od nadwyżki kwoty zwolnionej z opodatkowania zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. 500 zł nie zostały przez płatnika pobrane i wpłacone zaliczki na podatek dochodowy, i w konsekwencji przychód w wysokości 500 zł nie był wykazywany jako przychód pracownika, jak też nie pobierano od niego zaliczek na podatek dochodowy.

Wobec powyższego uznać należy, iż wystawienie pracownikowi informacji PIT-11 w której uwzględniono zaniżony przychód ze stosunku pracy obliguje Wnioskodawcę do sporządzenia korekty tej informacji i wykazania w skorygowanej informacji przychodu osiągniętego przez pracownika w pełnej wysokości, tj. z uwzględnieniem kwoty 500 zł, która nie korzysta ze zwolnienia przewidzianego w ww. art. 21 ust. 1 pkt 19.

Zatem dokonując korekty informacji PIT-11 za 2017 płatnik postąpił prawidłowo wykazując w złożonej korekcie wyższą kwotę przychodu ze stosunku pracy i faktycznie pobraną zaliczkę na podatek dochodowy w roku 2017.

Jak wynika z przywołanego powyżej art. 39 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, obowiązkiem płatnika jest wykazanie w informacji PIT-11 faktycznie osiągniętego przez podatnika przychodu (dochodu) i faktycznie pobranej zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych. Informacja PIT-11 powinna zatem zawierać prawidłowe dane o osiągniętych przez podatnika dochodach podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym i faktycznie pobranych w danym roku podatkowym zaliczkach na podatek.

Jak bowiem sama nazwa wskazuje, informacja PIT-11 jest informacją o pobranych (a nie należnych) zaliczkach na podatek dochodowy. Zatem fakt uiszczenia brakującej kwoty zaliczki w latach późniejszych nie może znaleźć odzwierciedlenia w informacji PIT-11 złożonej za poprzednie lata – w przedmiotowym przypadku za rok 2017.

W odniesieniu natomiast do korekty deklaracji PIT-4R wyjaśnić należy, że w deklaracji tej powinny być wykazywane należne zaliczki na podatek dochodowy, a zatem takie, które powinny zostać pobrana przez płatnika zgodnie z obowiązującymi przepisami, a nie takie które zostały faktycznie pobrane.

W konsekwencji, na Wnioskodawcy ciążył obowiązek dokonania korekty deklaracji PIT-4R wystawionej za rok 2017 i wykazania w niej należnej zaliczki, jaka powinna zostać przez Wnioskodawcę pobrane od przychodu uzyskanego przez pracownika.

Mając na uwadze przedstawiony opis stanu faktycznego wskazać należy, iż zarówno korekta deklaracji PIT - 4R jak i informacji PIT – 11 zostały przez Wnioskodawcę dokonane w sposób prawidłowy.

Wątpliwości Spółki budzi fakt, czy w związku ze złożeniem korekty deklaracji PIT-4R za 2017 r. na koncie Spółki powstała niedopłata, która stanowi zaległość podatkową pomimo faktu, iż kwota stanowiąca różnicę została zapłacona przez pracownika po dokonaniu przez niego korekty zeznania podatkowego.

W myśl art. 26 ustawy Ordynacja podatkowa podatnik odpowiada całym swoim majątkiem za wynikające ze zobowiązań podatkowych podatki.

Odpowiedzialność podatnika za niektóre zobowiązania ogranicza jednak art. 26a § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z jego treścią, podatnik nie ponosi odpowiedzialności z tytułu zaniżenia lub nieujawnienia przez płatnika podstawy opodatkowania czynności, o których mowa w art. 12, 13 oraz 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - do wysokości zaliczki, do której pobrania zobowiązany jest płatnik. Z kolei płatnik, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 8, odpowiada za podatek niepobrany lub podatek pobrany a niewpłacony, o czym stanowi art. 30 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

Stosownie do art. 30 § 4 Ordynacji podatkowej, jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi okoliczność, o której mowa w § 1, organ ten wydaje decyzję o odpowiedzialności podatkowej płatnika, w której określa wysokość należności z tytułu niepobranego lub pobranego, a niewpłaconego podatku. Przepisów § 1-4 nie stosuje się, jeżeli odrębne przepisy stanowią inaczej albo jeżeli podatek nie został pobrany z winy podatnika; w tych przypadkach organ podatkowy wydaje decyzję o odpowiedzialności podatnika (art. 30 § 5 Ordynacji podatkowej). Art. 30 § 6 ustawy - Ordynacja podatkowa przewiduje możliwość wydania przez organ podatkowy decyzji o odpowiedzialności podatkowej płatnika również po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego.

Jeżeli podatek został zapłacony przez podatnika, to w dniu dokonania tej zapłaty wygasa zobowiązanie płatnika. Zatem dokonana przez podatnika po zakończeniu roku zapłata podatku spowoduje wygaśnięcie obowiązku płatnika do odprowadzenia kwot zaległych zaliczek. Obowiązek płatnika nie jest bowiem abstrakcyjny, a stanowi lustrzane odbicie obciążeń podatnika. Jednocześnie, pomimo faktu, iż jak wzmiankowano, w pierwszej kolejności to płatnik jest obowiązany do zapłaty, natomiast w sytuacji, gdy podatnik składa zeznanie roczne i dokonuje wpłaty należnego podatku – w części niepobranej przez płatnika w formie zaliczek – organ podatkowy nie może żądać wpłaty tych samych kwot od płatnika. Z chwilą zapłaty podatku przez podatnika dojdzie bowiem do wygaśnięcia jego zobowiązania podatkowego. Brak zobowiązania powoduje natomiast, że nie można mówić o odpowiedzialności podatkowej jakiegokolwiek podmiotu, w tym płatnika, za jego zapłatę.

Nie oznacza to jednak zwolnienia płatnika z obowiązku zapłaty odsetek za zwłokę za okres od dnia następującego po dniu upływu terminu, w którym był on obowiązany dokonać wpłaty zaliczki, do dnia wpłaty podatku przez podatnika. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2009r. sygn. akt II FSK 850/08 i z dnia 15 maja 2009r. sygn. akt II FSK 197/08, w których Sąd za trafny uznał pogląd o nieistnieniu zobowiązania podatkowego wobec jego uregulowania przez podatnika, stwierdzając jednocześnie, że w takim wypadku wpłata może dotyczyć tylko odsetek za zwłokę za okres, w którym podatek nie znajdował się - choć powinien - w dyspozycji organu podatkowego.

Gdy zatem podatnik złoży korektę zeznania i samodzielnie odprowadzi podatek, rola płatnika ograniczy się do korekty deklaracji PIT-4R oraz zapłaty odsetek od różnicy między zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych naliczoną, pobraną i wpłaconą do urzędu skarbowego a zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych, która powinna była być naliczona, pobrana i wpłacona do urzędu skarbowego.

Natomiast jeżeli pracownik nie złożył korekty zeznania podatkowego (albo złożył) a nie dokonał zapłaty należnego podatku wynikającego ze złożonej korekty zeznania podatkowego za rok 2017, to zobowiązanie płatnika nie wygasło i na płatniku ciąży obowiązek wpłaty do organu podatkowego zaległych, a nie pobranych przez niego w odpowiedniej wysokości zaliczek jakie były należne za rok 2017 wraz z wymaganymi odsetkami za zwłokę, gdyż w ten sposób wywiąże się Wnioskodawca z obowiązku jaki wynika z treści art. 38 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.