Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.53.2025.4.APR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-04
Teza: Opodatkowanie sprzedaży ruchomości po zamknięciu
działalności i ujęciu w spisie z natury.
Słowa kluczowe: działalność-prowadzenie działalności-zakończenie
prowadzenia działalności
najem
spis-spis z natury
sprzedaż-sprzedaż ruchomości
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 stycznia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 31 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy opodatkowania sprzedaży ruchomości po zamknięciu
    działalności i ujęciu w spisie z natury. Uzupełnił go Pan pismem z 6 marca 2025 r. - w
    odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest osobą fizyczną, która prowadziła działalność gospodarczą od 1
    sierpnia 2001 r. do 30 czerwca 2019 r. Działalność gospodarcza Wnioskodawcy była
    opodatkowana ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych.
    Wnioskodawca prowadził działalność gospodarczą w pawilonie handlowym, który
    dzierżawił od Miasta. Przedmiotowy pawilon handlowy był trwale związany z gruntem.
    Nieruchomość była wydzierżawiona zgodnie ze stanem istniejącym - z przeznaczeniem
    terenu pod pawilon z usługami gastronomicznymi, bez prawa wzniesienia na niej
    budynków lub budowli trwale związanych z gruntem. Pawilon znajdujący się na
    dzierżawionym gruncie był w całości wykorzystywany do prowadzenia działalności
    gospodarczej od momentu jej rozpoczęcia. Jedyną działalnością gospodarczą prowadzoną
    przez Wnioskodawcę w pawilonie była działalność restauracji i innych placówek
    gastronomicznych (PKD 56.10.A). Pawilon nigdy nie stanowił dla Wnioskodawcy środka
    trwałego, wskutek czego nigdy nie został wpisany do wykazu środków trwałych.
    W związku ze stosowaniem opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów
    ewidencjonowanych, Wnioskodawca przez cały okres użytkowania pawilonu nigdy nie
    dokonywał odpisów amortyzacyjnych oraz nie zaliczał żadnych wydatków poczynionych na
    ulepszenia, remonty czy wyposażenie do kosztów uzyskania przychodów.
    W okresie prowadzenia działalności gospodarczej Wnioskodawca był zarejestrowany jako
    podatnik VAT czynny. Wnioskodawca obniżał kwoty podatku VAT należnego o kwoty
    podatku VAT naliczonego z tytułu wydatków poczynionych na wyposażenie pawilonu. W
    związku z tym, w remanencie likwidacyjnym podatnik ujął wyposażenie zakupione na
    potrzeby prowadzenia działalności.
    Z uwagi na to, że działalność gospodarcza została zamknięta w 2019 r., Wnioskodawca
    zdecydował się jednak na sprzedaż składników niezbędnych do jej wykonywania oraz
    wszelkich praw i wartości nabytych lub powstałych w trakcie jej prowadzenia. W związku z
    tym, 14 marca 2024 r. Wnioskodawca sprzedał następujące składniki związane z
    prowadzoną działalnością gospodarczą:
    1) ruchomości znajdujące się w pawilonie, w tym w szczególności meble (stoły, krzesła,
      meble kuchenne), urządzenia i wyposażenie kuchenne (lodówki, zamrażarki, bemary,
      naczynia, przybory kuchenne),
    2) prawo do prowadzenia działalności gastronomicznej przez nabywcę pod nazwą oraz z
      logotypem stosowanymi wcześniej przez Wnioskodawcę,
    3) prawo do korzystania przez nabywcę z know-how związanego z prowadzeniem lokalu
      gastronomicznego w pawilonie, renomy lokalu oraz rozpoznawalności wśród klientów,
    4) prawo do posługiwania się przez nabywcę numerem telefonu używanym przez
      Wnioskodawcę oraz prawo do informacji handlowych, w tym kontaktów biznesowych
      związanych z prowadzeniem lokalu gastronomicznego w pawilonie,
    5) odstąpienie prawa do dzierżawy pawilonu z uwzględnieniem wykonanych w nim
      ulepszeń, a w szczególności przyłącza gazowego i kanalizacyjnego, toalety,
      wyremontowanego dachu.
    Doprecyzowanie i uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    1) Na dzień dokonania sprzedaży (tj. 14 marca 2024 r.), Wnioskodawca nie był
      zarejestrowany jako czynny podatnik podatku od towarów i usług.

    2) Pod pojęciem wyposażenia mieszczą się wszystkie ruchomości wymienione w pkt 1
      listy składników związanych z działalnością gospodarczą, które były przedmiotem
      sprzedaży.
    3) Wnioskodawca pod pojęciem remanentu likwidacyjnego rozumie spis z natury, o
      którym mowa w art. 14 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług. Od towarów
      objętych spisem z natury został rozliczony podatek VAT.
    4) Po likwidacji działalności gospodarczej, ruchomości będące przedmiotem sprzedaży
      były udostępnione osobie trzeciej na podstawie umowy najmu. Najem był czynnością
      odpłatną i trwał około 4,5 roku. Czynność była dokumentowana fakturami.
    5) Ruchomości w okresie od momentu likwidacji działalności do momentu sprzedaży były
      przez około 4,5 roku udostępniane przez Wnioskodawcę do odpłatnego korzystania
      przez osobę trzecią na podstawie umowy najmu. Natomiast po zakończeniu najmu,
      ruchomości nie były przez Wnioskodawcę w żaden sposób wykorzystywane.
    Pytanie (oznaczone we wniosku nr 4)
    Czy odpłatne zbycie ruchomości wymienionych w pkt 1) podlega opodatkowaniu
    podatkiem VAT?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, odpłatne zbycie ruchomości wymienionych w pkt 1), tj. w
    szczególności mebli (stoły, krzesła, meble kuchenne), urządzeń i wyposażenia kuchennego
    (lodówki, zamrażarki, bemary, naczynia, przybory kuchenne) nie będzie opodatkowane
    podatkiem VAT.
    Jak wynika z art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług (dalej jako: „ustawa o
    VAT”), opodatkowaniu podatkiem podlegają towary własnej produkcji i towary, które po
    nabyciu nie były przedmiotem dostawy towarów, w przypadku zaprzestania przez
    podatnika, o którym mowa w art. 15, będącego osobą fizyczną albo przedsiębiorstwem w
    spadku wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, obowiązanego, na
    podstawie art. 96 ust. 6, do zgłoszenia zaprzestania działalności naczelnikowi urzędu
    skarbowego.
    Powyższe ma jednak zastosowanie do towarów, w stosunku do których przysługiwało
    prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Natomiast stosownie do art. 14 ust. 5 ww. ustawy, w przypadkach, o których mowa w ust.
    1 i 3, podatnicy są obowiązani sporządzić spis z natury towarów na dzień rozwiązania
    spółki, zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu albo
    wystąpienia przypadków, o których mowa w ust. 1 pkt 3, zwany dalej „spisem z natury”.
    Podatnicy są obowiązani złożyć informację o dokonanym spisie z natury, o ustalonej na
    jego podstawie wartości towarów i o kwocie podatku należnego, nie później niż w dniu
    złożenia deklaracji podatkowej składanej za okres obejmujący dzień rozwiązania spółki,
    zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu albo wystąpienia
    przypadków, o których mowa w ust. 1 pkt 3.
    Ponadto zgodnie z art. 14 ust. 7 ustawy o VAT, dostawa towarów dokonywana przez
    byłych wspólników spółek, o których mowa w ust. 1 pkt 1, oraz przez osoby fizyczne, o
    których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 3, której przedmiotem są towary objęte spisem z natury,
    podlega zwolnieniu od podatku przez okres 12 miesięcy od dnia, o którym mowa w ust. 6,
    pod warunkiem rozliczenia podatku od towarów objętych spisem z natury.
    Natomiast w razie sprzedaży towarów objętych spisem z natury po upływie 12 miesięcy od
    zaprzestania wykonywania czynności opodatkowanych, sprzedaż nie podlega
    opodatkowaniu VAT. Transakcję należy potraktować jako sprzedaż prywatnego majątku
    byłego przedsiębiorcy, która nie ma charakteru dostawy towarów dokonywanej przez
    podatnika VAT.

    Powyższe stanowisko potwierdza wyrok WSA w Szczecinie z dnia 18 stycznia 2018 roku
    sygn. akt I SA/Sz 986/17.
    W związku z powyższym, w ocenie Wnioskodawcy sprzedaż ruchomości
    wykorzystywanych wcześniej w prowadzonej działalności gospodarczej, a w szczególności
    mebli (stoły, krzesła, meble kuchenne), urządzeń i wyposażenia kuchennego (lodówki,
    zamrażarki, bemary, naczynia, przybory kuchenne) nie stanowi odpłatnej dostawy
    towarów i w konsekwencji nie podlega opodatkowaniu VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Przy czym stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zatem należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy przedmiotem dostawy są towary w rozumieniu
    powołanego wyżej przepisu i gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do
    rozporządzania tymi towarami jak właściciel, mamy do czynienia z dostawą w ujęciu art. 7
    ust. 1 ustawy podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Stosownie natomiast do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
        1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
          formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
        2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
          czynności lub sytuacji;
        3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
          działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Nie każda jednak czynność, która stanowi dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1
    ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Określona czynność jest
    opodatkowana podatkiem VAT, jeśli zostanie wykonana przez podatnika, a więc osobę
    prowadzącą działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Jak wynika natomiast z art. 15 ust. 2 ustawy:

      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem podatnik tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Z przytoczonych regulacji prawnych wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług
    może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy
    czym czynności te powinny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność
    gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących
    usługi, włącznie z działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych
    za takie.
    Zatem dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a
    dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji.
    Istotne dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z
    podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w
    rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.
    Zasadne jest zatem wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, aportu, darowizny towarów stanowiących część
    majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    Stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy:
      Opodatkowaniu podatkiem podlegają towary własnej produkcji i towary, które po
      nabyciu nie były przedmiotem dostawy towarów, w przypadku:
        1) rozwiązania spółki cywilnej lub handlowej niemającej osobowości prawnej;
        2) zaprzestania przez podatnika, o którym mowa w art. 15, będącego osobą
          fizyczną albo przedsiębiorstwem w spadku wykonywania czynności
          podlegających opodatkowaniu, obowiązanego, na podstawie art. 96 ust. 6, do
          zgłoszenia zaprzestania działalności naczelnikowi urzędu skarbowego;
        3) wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego albo uprawnienia do powołania zarządcy
          sukcesyjnego - w przypadku gdy zarząd sukcesyjny nie został ustanowiony i
          dokonano zgłoszenia, o którym mowa w art. 12 ust. 1c ustawy z dnia 13
          października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników
          (Dz.U. z 2022 r. poz. 2500 oraz z 2023 r. poz. 614, 1234 i 1723).
    W myśl art. 14 ust. 4 ustawy:
      Przepisy ust. 1 i 3 stosuje się do towarów, w stosunku do których przysługiwało
      prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Na mocy art. 14 ust. 5 ustawy:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 3, podatnicy są obowiązani sporządzić
      spis z natury towarów na dzień rozwiązania spółki, zaprzestania wykonywania
      czynności podlegających opodatkowaniu albo wystąpienia przypadków, o których
      mowa w ust. 1 pkt 3, zwany dalej „spisem z natury”. Podatnicy są obowiązani złożyć
      informację o dokonanym spisie z natury, o ustalonej na jego podstawie wartości
      towarów i o kwocie podatku należnego, nie później niż w dniu złożenia deklaracji
      podatkowej składanej za okres obejmujący dzień rozwiązania spółki, zaprzestania

      wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu albo wystąpienia
      przypadków, o których mowa w ust. 1 pkt 3.
    Według art. 14 ust. 6 ustawy:
      Obowiązek podatkowy w przypadku, o którym mowa w ust. 1, powstaje w dniu
      rozwiązania spółki, zaprzestania wykonywania czynności podlegających
      opodatkowaniu albo wystąpienia przypadków, o których mowa w ust. 1 pkt 3.
    W świetle art. 14 ust. 7 ustawy:
      Dostawa towarów dokonywana przez byłych wspólników spółek, o których mowa w
      ust. 1 pkt 1, oraz przez osoby fizyczne, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 3, której
      przedmiotem są towary objęte spisem z natury, podlega zwolnieniu od podatku
      przez okres 12 miesięcy od dnia, o którym mowa w ust. 6, pod warunkiem rozliczenia
      podatku od towarów objętych spisem z natury.
    Z przywołanych przepisów art. 14 ustawy wynika, że obowiązek sporządzenia spisu z
    natury wiąże się, co do zasady, z zaprzestaniem, w związku z likwidacją działalności
    gospodarczej, wykorzystywania składników majątku przedsiębiorstwa do czynności
    podlegających opodatkowaniu.
    W takiej sytuacji obowiązek opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotyczy tej
    części posiadanych m.in. przez osobę fizyczną towarów, które po nabyciu nie zostały
    odprzedane i w stosunku do których przysługiwało podatnikowi prawo do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Towary (w tym środki trwałe oraz
    towary handlowe) objęte spisem z natury, o którym mowa w art. 14 ustawy należy
    opodatkować w sposób pozwalający na zachowanie zasady neutralności podatku VAT, a
    więc na zasadach takich samych, jak przy sprzedaży, stosując obowiązujące stawki VAT lub
    zwolnienie od podatku.
    Z opisu sprawy wynika, że jest Pan osobą fizyczną, która prowadziła działalność
    gospodarczą od 1 sierpnia 2001 r. do 30 czerwca 2019 r. Prowadził Pan działalność
    gospodarczą w pawilonie handlowym, który dzierżawił od Miasta. Jedyną działalnością
    gospodarczą prowadzoną przez Pana w pawilonie była działalność restauracji i innych
    placówek gastronomicznych (PKD 56.10.A).
    W okresie prowadzenia działalności gospodarczej był Pan zarejestrowany jako podatnik
    VAT czynny. Obniżał Pan kwoty podatku VAT należnego o kwoty podatku VAT naliczonego
    z tytułu wydatków poczynionych na wyposażenie pawilonu. W związku z tym, w
    remanencie likwidacyjnym, rozumianym jako spis z natury, o którym mowa w art. 14 ust. 5
    ustawy o podatku od towarów i usług, ujął Pan wyposażenie zakupione na potrzeby
    prowadzenia działalności. Od towarów objętych spisem z natury został rozliczony podatek
    VAT.
    Z uwagi na to, że działalność gospodarcza została zamknięta w 2019 r., zdecydował się
    Pan jednak na sprzedaż składników niezbędnych do jej wykonywania oraz wszelkich praw
    i wartości nabytych lub powstałych w trakcie jej prowadzenia. W związku z tym, 14 marca
    2024 r. sprzedał Pan m. in. następujące składniki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą: ruchomości znajdujące się w pawilonie, w tym w szczególności meble (stoły,
    krzesła, meble kuchenne), urządzenia i wyposażenie kuchenne (lodówki, zamrażarki,
    bemary, naczynia, przybory kuchenne).
    Na dzień dokonania sprzedaży (tj. 14 marca 2024 r.), nie był Pan zarejestrowany jako
    czynny podatnik podatku od towarów i usług. Po likwidacji działalności gospodarczej,
    ruchomości będące przedmiotem sprzedaży były udostępnione osobie trzeciej na
    podstawie umowy najmu. Najem był czynnością odpłatną i trwał około 4,5 roku. Czynność
    była dokumentowana fakturami. Ruchomości w okresie od momentu likwidacji
    działalności do momentu sprzedaży były przez około 4,5 roku udostępniane przez Pana
    do odpłatnego korzystania przez osobę trzecią na podstawie umowy najmu. Natomiast po
    zakończeniu najmu, ruchomości nie były przez Pana w żaden sposób wykorzystywane.

    Pana wątpliwości dotyczą ustalenia, czy odpłatne zbycie ww. ruchomości podlega
    opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Aby ustalić czy Pan będzie zobowiązany do opodatkowania sprzedaży przedmiotowych
    ruchomości, należy dokonać analizy, czy w okolicznościach opisanych we wniosku będzie
    Pan podatnikiem w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy.
    Definicja działalności gospodarczej ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie
    pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność,
    występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Przy tym, z art. 15 ust. 2 ustawy
    jednoznacznie wynika, że pod pojęciem działalności gospodarczej należy rozumieć także
    czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i
    prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W tym przypadku decydujące
    znaczenie ma ciągłość wykorzystywania majątku. Wykorzystywanie towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych ma miejsce przede wszystkim poprzez oddanie ich w stosunki
    obligacyjne, np. w najem, dzierżawę itp. Przy czym przez ciągłość wykorzystywania
    składników majątku rozumieć należy także wykorzystanie majątku, które charakteryzuje
    się powtarzalnością lub długim okresem trwania.
    Jak wynika z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    Najem jest umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną. Odpowiednikiem świadczenia
    wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy,
    polegające na płaceniu umówionego czynszu. Umówiony między stronami czynsz jest
    zatem wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie
    wzajemne należne za używanie danej rzeczy przez jej najemcę. Umowa najmu jest
    cywilnoprawną umową nakładającą na strony - zarówno wynajmującego, jak i najemcę -
    określone przepisami obowiązki.
    Tym samym świadczenie usług najmu wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję
    działalności gospodarczej, jeżeli jest wykonywane w sposób ciągły do celów zarobkowych
    (zawierane umowy najmu mają zazwyczaj długotrwały charakter, a uzyskiwane korzyści z
    tego tytułu są w zasadzie stałe), bez względu na to, czy najem będzie prowadzony w
    ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu w rozumieniu
    przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem charakter usług najmu wyczerpuje znamiona działalności gospodarczej, o której
    mowa w ww. art. 15 ust. 2 ustawy, podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług bez względu na to, czy przedmiot najmu stanowi własność prywatną. W
    konsekwencji najem ruchomości opisanych we wniosku stanowił odpłatne świadczenie
    usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy podlegające opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    W analizowanym przypadku w zakresie sprzedaży ruchomości występują przesłanki
    pozwalające uznać Pana za podatnika podatku od towarów i usług, o którym mowa w art.
    15 ust. 1 ustawy.
    Trzeba zauważyć, że dla uznania danego majątku za prywatny istotny jest sposób jego
    wykorzystania i charakter działań podejmowanych w odniesieniu do niego w całym
    okresie posiadania przez dany podmiot. Aby majątek uznać za prywatny, musi być on w
    całym okresie posiadania wykorzystywany wyłącznie do celów prywatnych. Potwierdził to
    Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w orzeczeniu w sprawie C-291/92 (Finanzamt
    Uelzen v. Dieter Armbrecht).
    W opisanej sytuacji nie można zgodzić się z Panem, że ww. ruchomości należały do Pana
    majątku prywatnego. Jak wynika z opisu sprawy, wskazane ruchomości były

    wykorzystywane w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej do 30 czerwca 2019
    r. Zatem ruchomości te należały do majątku Pana przedsiębiorstwa. Dodatkowo,
    ruchomości po likwidacji prowadzonej przez Pana działalności do momentu sprzedaży
    były przez około 4,5 roku udostępniane przez Pana do odpłatnego korzystania przez
    osobę trzecią na podstawie umowy najmu. Powyższe okoliczności jednoznacznie
    wskazują, że wykorzystywał Pan posiadane ruchomości dla celów zarobkowych, zarówno
    w okresie prowadzenia działalności gospodarczej, jak i po likwidacji działalności
    gospodarczej w ramach umowy najmu tych ruchomości.
    W przedmiotowej sprawie nie można więc przyjąć, że po zaprzestaniu prowadzenia
    działalności w okresie posiadania ruchomości do czasu ich sprzedaży (14 marca 2024 r.)
    wykorzystywał Pan te ruchomości wyłącznie do celów prywatnych.
    Zatem sprzedając opisane we wniosku ruchomości nie dokonał Pan zbycia majątku
    osobistego, ale majątek wykorzystywany przez Pana w prowadzonej działalności
    gospodarczej. Dokonując dostawy przedmiotowych ruchomości, które były przez Pana
    wynajmowane odpłatnie w celach zarobkowych, wypełnił Pan przesłanki określone w art.
    15 ust. 1 i ust. 2 ustawy. Tym samym przedmiotowa dostawa ruchomości była czynnością
    podlegającą opodatkowaniu VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Pana stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja dotyczy wyłącznie podatku od towarów i usług. W zakresie podatku
    dochodowego od osób fizycznych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Zakres przedmiotowy wniosku wyznacza przedstawione przez Pana pytanie. Wydana
    interpretacja dotyczy zatem tylko sprawy będącej przedmiotem Pana wniosku (zapytania).
    Inne kwestie przedstawione w złożonym wniosku, które nie zostały objęte pytaniem, nie
    mogą być - zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej - rozpatrzone.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie
        zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje
        się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...), ul. (...), (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych
    reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.