Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.788.2024.1.AW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-21
Teza: W zakresie możliwości oraz momentu zaliczenia w koszty uzyskania przychodów wskazanych we wniosku wydatków.
Słowa kluczowe: kopalnia (wyrobisko górnicze); koszt-koszty uzyskania przychodów; moment
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów; Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność kosztów-Koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami (koszty pośrednie)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15-ust. 1; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15-ust. 4d

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 16 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie możliwości oraz momentu zaliczenia w koszty uzyskania
    przychodów wskazanych we wniosku wydatków.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A S A. (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest przedsiębiorstwem posiadającym siedzibę
    i miejsce zarządu na terytorium Polski, podlegającym w Polsce opodatkowaniu od całości
    swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania.
    Spółka jest (...) producentem (...) Europie. W swojej ofercie posiada (...). Przedmiotem
    przeważającej działalności Spółki według Polskiej Klasyfikacji Działalności jest (...).
    W celu rozwoju swojej działalności Wnioskodawca przygotowywał się do realizacji
    procesów inwestycyjnych. W toku związanych z tym prac wykonywał roboty ziemne. W
    wyniku powyższych działań Wnioskodawca dokonał niwelacji terenu, która została
    zakwalifikowana przez Urząd Górniczy jako wydobywanie kopaliny w postaci piasku, na
    które nie posiadał wymaganej w tym zakresie koncesji.
    Biorąc pod uwagę, że Wnioskodawca nie posiadał wymaganej koncesji, a Urząd Górniczy
    uznał, że Wnioskodawca zobowiązany był do ponoszenia opłat, w tym m.in. opłaty
    eksploatacyjnej za wydobytą kopalinę, której zasady naliczania i płatności zostały
    określone w ustawie z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (t.j. Dz.U. z
    2024. poz. 1290 ze zm., dalej również jako: „PGG”), decyzją z dnia (...) nr. (...) ustalił opłatę
    podwyższoną za wydobycie kopaliny bez koncesji w kwocie (...) PLN (dalej również jako:
    „Opłata”).
    Spółka nie zgadza się powyższą decyzją, stojąc na stanowisku, że wykonane prace
    niwelacyjne miały jedynie na celu przygotowanie terenu pod inwestycję i w żadnym
    przypadku nie stanowiły wydobycia kopaliny ze złoża. O powyższym, w ocenie Spółki
    świadczy również fakt, że w dniu 29 grudnia 2020 roku Prokuratura Rejonowa w (...)
    wydała postanowienie o umorzeniu dochodzenia w sprawie wydobywania kopalin ze złóż
    bez wymaganej koncesji lub zatwierdzonego projektu robót geologicznych wobec
    stwierdzenia, że brak jest znamion czynu zabronionego. W uzasadnieniu prawomocnego
    postanowienia stwierdzono, że Spółka nie prowadziła wydobycia piasku i żwiru w
    rozumieniu prawa górniczego i geologicznego.
    Choć Spółka, nie zgadza się z powyższą decyzją Dyrektora Okręgowego Urzędu
    Górniczego w (...), to mimo wnoszonych odwołań od tej decyzji (do Wyższego Urzędu
    Górniczego (...), następnie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach oraz
    do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie) poniosła ciężar ekonomiczny
    podwyższonej opłaty eksploatacyjnej za wydobycie kopalin płacąc ją zgodnie z decyzją.
    Spółka jest w posiadaniu dokumentów potwierdzających dokonanie Opłaty - w
    szczególności potwierdzeń przelewów.
    Jednocześnie, biorąc pod uwagę, że zdaniem Wnioskodawcy stanowisko organów
    górniczych (tj. Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego (...), Wyższego Urzędu
    Górniczego w (...) - dalej jako: „Organy Górnicze”) oraz Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...) pozostaje nieuzasadnione, Spółka ponosi szereg wydatków
    związanych z ww. postępowaniami (tj. w szczególności wydatki na zastępstwo procesowe,
    doradztwo prawne oraz obsługę prowadzonego postępowania, w szczególności w
    zakresie zlecanych ekspertyz). Wydatki mają na celu dowieść, że Opłata nałożona została
    na Spółkę bezprawnie, gdyż wykonane przez nią prace niwelacyjne miały jedynie na celu
    przygotowanie terenu pod inwestycję i w żadnym przypadku nie stanowiły wydobycia
    kopaliny ze złoża.
    Pytania

    1. Czy słuszne jest stanowisko Wnioskodawcy, iż poniesiona Opłata może zostać ujęta w
      kosztach uzyskania przychodów jako koszt inny niż bezpośrednio związany z
      osiąganymi przez Spółkę przychodami?
    2. Czy wydatki związane z prowadzonymi postępowaniami przed Organami Górniczymi
      oraz sądami administracyjnymi (w szczególności wydatki na zastępstwo procesowe,
      wydatki na wpisy sądowe, doradztwo prawne oraz obsługę prowadzonego
      postępowania) stanowią dla Spółki koszty uzyskania przychodów inne niż
      bezpośrednio związane z przychodami?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1.
    Zdaniem Wnioskodawcy, poniesiona Opłata, może zostać ujęta w kosztach uzyskania
    przychodów jako koszt inny niż bezpośrednio związany z osiąganymi przez Spółkę
    przychodami.
    Ad 2
    W ocenie Spółki, wydatki związane z prowadzonymi postępowaniami przez Organami
    Górniczymi oraz sądami administracyjnymi (w szczególności wydatki na zastępstwo
    procesowe, wydatki na wpisy sądowe, doradztwo prawne oraz obsługę prowadzonego
    postępowania) stanowią dla Wnioskodawcy koszty uzyskania przychodów inne niż
    bezpośrednio związane z przychodami.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j.
    Dz.U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”), kosztami uzyskania przychodów są
    koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia
    źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o
      CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Biorąc powyższe pod uwagę Wnioskodawca podkreśla, że wydatek z tytułu Opłaty został
    poniesiony przez Spółkę i obciążył majątek Wnioskodawcy, jest również definitywny,
    bowiem nie został zwrócony Spółce w żaden sposób.
    Powyższy wydatek pozostaje również w związku z działalnością gospodarczą
    Wnioskodawcy. Poniesienie Opłaty związane było z przygotowaniem do realizacji
    procesów inwestycyjnych, które w sposób pozytywny wpłynąć miały na konkurencyjność
    Spółki i jakość dostarczonych przez nią towarów, a tym samym służyć osiągnięciu
    przyszłych przychodów. Dodatkowo wydatek ten został właściwe i precyzyjnie
    udokumentowany - Spółka posiada wszystkie decyzje w ramach toczącego się
    postępowania oraz dowody uiszczenia Opłaty.

    Jednocześnie wydatek z tytułu Opłaty nie znajduje się w grupie kosztów, które zgodnie z
    art. 16 ust. 1 ustawy o CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    W tym kontekście, zdaniem Wnioskodawcy bez znaczenia powinien pozostawać fakt, że
    Opłata została nałożona w podwyższonej wysokości. W ocenie Spółki, fakt ten nie
    powoduje, że Opłata wpisuje się w katalog kar pieniężnych, grzywien i odszkodowań, o
    której mowa w art. 16 ust. 1 pkt 18 oraz art. 16 ust. 1 pkt 19 lit. a ustawy o CIT.
    Stosownie do regulacji PGG działalność wykonywana bez wymaganej koncesji albo bez
    zatwierdzonego albo podlegającego zgłoszeniu projektu robót geologicznych podlega
    opłacie podwyższonej. Zgodnie z art. 140 ust. 3 pkt 3 PGG., opłatę podwyższoną za
    wydobywanie kopalin ustala się w wysokości czterdziestokrotnej stawki opłaty
    eksploatacyjnej dla danego rodzaju kopaliny, pomnożonej przez ilość kopaliny wydobytej
    bez koncesji.
    Wnioskodawca zauważa, że już literalna wykładnia tego przepisu jednoznacznie wskazuje,
    że mimo iż opłata ma charakter podwyższony, to jednak nie traci swojego pierwotnego
    charakteru - tj. w dalszym ciągu pozostaje opłatą eksploatacyjną.
    W świetle art. 134 PGG przedsiębiorca, który uzyskał koncesję na wydobywanie kopaliny
    ze złoża, a w przypadku koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złoża węglowodorów
    oraz wydobywanie węglowodorów ze złoża - uzyskał decyzję inwestycyjną, wnosi opłatę
    eksploatacyjną ustalaną jako iloczyn jej stawki oraz ilości kopaliny wydobytej ze złoża
    bilansowego i pozabilansowego, w okresie rozliczeniowym.
    Zgodnie z powyższym, zdaniem Wnioskodawcy, opłaty eksploatacyjne nie mają charakteru
    sankcyjnego - nie należy ich rozpatrywać więc w aspekcie kompensacyjnym - nie
    przybierają postaci sankcji, czy kary. W ocenie Spółki opłaty o charakterze
    eksploatacyjnym mają wyłącznie charakter prewencyjny - to jest ponoszone są jako
    wynagrodzenia za oddziaływanie na środowisko, a nie jako rekompensata za powstałą
    szkodę.
    Jednocześnie Spółka podkreśla, że PGG przewiduje odpowiednio w Dziale X, jak również
    Dziale XI - normy dotyczące kar pieniężnych, jak również przepisy karne. Ustawodawca
    wyraźnie więc oddzielił środki o charakterze prewencyjnym, od środków o charakterze
    represyjnym.
    Wnioskodawca podkreśla, że stanowiący podstawę wymierzenia opłaty podwyższonej art.
    140 PGG stanowi o „opłacie eksploatacyjnej” a nie o „karze” czy „grzywnie”. Stosownie do
    dyrektywy wykładni prawa nakazującej takim samym zwrotom użytym w danym akcie
    prawnym nadawać identyczne znaczenie, a zwrotom innym - znaczenie odmienne, uznać
    należy, że skoro przepisy PGG posługują się równolegle pojęciami „kary” i „opłaty
    podwyższonej”, to nie są to pojęcia tożsame (wyrok Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 stycznia 2020 r. sygn. III SA/GI749/19).
    Wnioskodawca podkreśla, że art. 175 PGG ogólnie nie przewiduje możliwości nałożenia
    kar pieniężnych na przedsiębiorcę, który wydobywał kopaliny bez uzyskanej koncesji.
    W świetle bowiem przytoczonego przepisu, Prezes Wyższego Urzędu Górniczego nakłada,
    w drodze decyzji, karę pieniężną na przedsiębiorcę, który:
    1) nie dopełnia ciążącego na przedsiębiorcy obowiązku w zakresie:
    a) rozpoznawania zagrożeń związanych z ruchem zakładu górniczego i podejmowania
      środków zmierzających do zapobiegania i usuwania tych zagrożeń,
    b) posiadania odpowiednich środków materialnych i technicznych oraz służb ruchu
      zapewniających bezpieczeństwo pracowników i ruchu zakładu górniczego,
    c) oceniania i dokumentowania ryzyka zawodowego oraz stosowania niezbędnych
      rozwiązań zmniejszających to ryzyko, w tym przez sporządzenie dokumentu
      bezpieczeństwa i ochrony zdrowia,

    d) posiadania własnych służb ratownictwa górniczego albo powierzenia realizacji tego
      obowiązku w całości lub w części innym podmiotom;
    e) dokonywania przeglądu analizy poważnych zagrożeń dla zakładu górniczego, zgodnie
      z art. 108 ust. 2d i art. 108a, lub przekazywania jego wyników właściwemu organowi
      nadzoru górniczego,
    f) opracowania lub wdrożenia systemu, o którym mowa w art. 117a ust. 1 pkt 1,
    g) ustanowienia lub wdrożenia systemu niezależnej weryfikacji, o którym mowa w art.
      117a ust. 1 pkt 2,
    h) przekazywania planu ratownictwa górniczego albo jego zmian, zgodnie z art. 122 ust.
      11d pkt 1, podmiotowi, o którym mowa w art. 24 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 16 marca
      1995 r. o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki,
    i) wyposażenia zakładu górniczego w sprzęt do realizacji ratownictwa górniczego lub
      udostępniania tego sprzętu podmiotom, o których mowa w art. 24 ust. 1 pkt 2 i 3
      ustawy z dnia 16 marca 1995 r. o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki,
      zgodnie z art. 122 ust. 11dpkt 2,
    j) powiadamiania, zgodnie z art. 123a ust. 1, właściwego organu nadzoru górniczego,
      Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa, dyrektora właściwego urzędu morskiego
      oraz Straży Granicznej o wystąpieniu zagrożenia życia lub zdrowia osób
      przebywających w zakładzie górniczym, bezpieczeństwa ruchu tego zakładu
      górniczego, bezpieczeństwa powszechnego lub środowiska,
    k) sporządzania lub przekazywania sprawozdania, o którym mowa w art. 123b ust. 1,
      dotyczącego wystąpienia zagrożenia, o którym mowa w art. 123a ust. 1, właściwemu
      organowi nadzoru górniczego, Morskiej Służbie Poszukiwania i Ratownictwa,
      dyrektorowi właściwego urzędu morskiego oraz Straży Granicznej,
    l) zapewnienia przeprowadzającym kontrolę transportu do zakładu górniczego i z tego
      zakładu, w tym przewozu sprzętu niezbędnego do przeprowadzenia kontroli, oraz
      zakwaterowania i wyżywienia, zgodnie z art. 154 ust. 4,
    m)zapewnienia właściwemu regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska transportu
      do miejsca wystąpienia bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku lub miejsca
      wystąpienia szkody w środowisku i z tego miejsca, w tym przewozu niezbędnego
      sprzętu, oraz zakwaterowania i wyżywienia, zgodnie z art. 154 ust. 5;
    2) nie wykonuje decyzji organu nadzoru górniczego:
    a) nakazującej usunięcie nieprawidłowości powstałych wskutek naruszenia przepisów
      stosowanych w ruchu zakładu górniczego lub warunków określonych w planie ruchu
      zakładu górniczego lub warunków dotyczących ruchu zakładu górniczego, określonych
      w koncesji udzielonej przez starostę,
    b) wstrzymującej w całości lub w części ruch zakładu górniczego lub jego urządzeń, ze
      względu na bezpośrednie zagrożenie dla zakładu górniczego, jego pracowników,
      bezpieczeństwa powszechnego lub środowiska, oraz określającej warunki wznowienia
      ruchu tego zakładu lub urządzeń,
    c) nakazującej podjęcie niezbędnych środków profilaktycznych, w tym skierowanie
      określonego zagadnienia do rozpatrzenia przez komisję, o której mowa w art. 166 ust.
      1 pkt 2,
    d) nakazującej dokonanie określonych czynności, niezbędnych dla zapewnienia
      prawidłowego prowadzenia ruchu zakładu górniczego, innych niż środki profilaktyczne,

    e) nakazującej sprawdzenie prawidłowości rozwiązań stosowanych lub przewidzianych
      przez przedsiębiorcę do stosowania, w tym w sposób określony przez ten organ,
    f) nakazującej dokonanie pomiarów służących ocenie stanu bezpieczeństwa w zakładzie
      górniczym oraz ocenie stanu bezpieczeństwa powszechnego lub środowiska w
      związku z ruchem zakładu górniczego, w tym w sposób określony przez ten organ.
    Jednocześnie ustawodawca wprost wskazał możliwość wymierzenia kary grzywny za
    wykonywanie działalności w zakresie wydobywania kopalin ze złóż bez wymaganej
    koncesji na podstawie art. 176- 177 PGG).
    W świetle pierwszego z wyżej wymienionych przepisów:
    1. Kto bez wymaganej koncesji lub bez zatwierdzonego projektu robót geologicznych lub
      z naruszeniem określonych w nich warunków, wykonując działalność w zakresie:
    1) poszukiwania lub rozpoznawania złóż kopalin albo poszukiwania lub rozpoznawania
      kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla,
    2) wydobywania kopalin ze złóż,
    3) podziemnego bezzbiornikowego magazynowania substancji albo podziemnego
      składowania odpadów, albo podziemnego składowania dwutlenku węgla
    wyrządza znaczną szkodę w mieniu lub poważną szkodę w środowisku,
    podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
    2. Jeżeli sprawca czynu określonego w ust. 1 sprowadza bezpośrednie niebezpieczeństwo
      znacznej szkody w mieniu lub poważnej szkody w środowisku, podlega grzywnie, karze
      ograniczenia wolności albo karze pozbawienia wolności do lat 2.
    3. Jeżeli sprawca nieumyślnie dopuszcza się czynu określonego w ust. 1 lub 2, podlega
      grzywnie, karze ograniczenia wolności albo karze pozbawienia wolności do roku.
    Z kolei w świetle art. 177 PGG, kto bez wymaganej koncesji lub bez zatwierdzonego
    projektu robót geologicznych lub z naruszeniem określonych w nich warunków wykonuje
    działalność w zakresie:
    1) poszukiwania lub rozpoznawania złóż kopalin albo poszukiwania lub rozpoznawania
      kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla,
    2) wydobywania kopalin ze złóż,
    3) podziemnego bezzbiornikowego magazynowania substancji, podziemnego
      składowania odpadów albo podziemnego składowania dwutlenku węgla,
    podlega karze aresztu albo grzywny.
    W świetle więc powyższych przepisów w przypadku wydobywania kopalin ze złóż bez
    wymaganej koncesji, nałożenie na przedsiębiorcę sankcji finansowej jest możliwe tylko i
    wyłącznie w przypadku:
    - sprowadzenia bezpośredniego niebezpieczeństwa znacznej szkody w mieniu lub
      poważnej szkody w środowisku (art. 176 ust. 2 PGG);
    - nieumyślnego wyrządzenia znacznej szkody w mieniu lub poważnej szkody w
      środowisku lub nieumyślnego sprowadzenia bezpośredniego niebezpieczeństwa
      wyrządzenia takiej szkody (art. 176 ust. 3 PGG);
    - wykonywania działalności w zakresie wydobywania kopalin ze złóż bez wymaganej
      koncesji (art. 177 PGG).
    Wnioskodawca podkreśla, że żadna z powyższych sankcji nie została wobec niego
    orzeczona. Co więcej, jak wykazano w opisie stanu faktycznego, dochodzenie w sprawie

    wydobywania kopalin ze złóż bez wymaganej koncesji przez Wnioskodawcę zostało
    umorzone wobec stwierdzenia, że brak jest znamion czynu zabronionego. W uzasadnieniu
    prawomocnego postanowienia stwierdzono, że Spółka nie prowadziła wydobycia piasku i
    żwiru w rozumieniu prawa górniczego i geologicznego.
    W ocenie Wnioskodawcy, podwyższonej opłaty eksploatacyjnej nie sposób natomiast
    uznać za środek o charakterze represyjnym, z następujących powodów:
    - opłaty eksploatacyjne uiszczane są za legalne korzystanie z zasobów środowiska i nie
      mają na celu rekompensaty powstałej szkody w środowisku;
    - służą ochronie zasobów środowiskowych poprzez bezpośrednie oddziaływanie na
      kształtowanie rachunku kosztów danej działalności gospodarczej;
    - należy rozpatrywać je nie w aspekcie sankcyjnym, ale jedynie prewencyjnym -
      ponoszone są bowiem jako środek możliwie zapobiegający powstania szkód w
      środowisku, a nie jako następstwo wyrządzonej szkody;
    - podstawową przesłanką do ich uiszczenia jest już samo zaistnienie możliwości
      wyrządzenia szkód środowiskowych, które nie muszą jednak wystąpić;
    - mają na celu zapobieganie samym szkodom w środowisku w sytuacji, kiedy zagrożenie
      można jeszcze usunąć bez dalszych skutków;
    - mają na celu powstrzymanie podmiotów w przyszłości od działań, które mogą zagrozić
      środowisku.
    Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Wnioskodawcy wysokość tej opłaty nie zmienia w
    żadnym stopniu jej pierwotnego charakteru - opłata podwyższona, o której mowa w art.
    140 ust. 3 pkt 3 PGG w dalszym stopniu pozostaje opłatą eksploatacyjną, co stricte wynika
    z powyższej normy.
    W świetle powyższego, w ocenie Wnioskodawcy nie sposób więc uznać podwyższonej
    opłaty eksploatacyjnej za opłatę o charakterze karnym, o której mowa w art. 16 ust. 1 pkt
    19 lit. a ustawy o CIT oraz za grzywnę lub karę z art. 16 ust. 1 pkt 18 ustawy o CIT.
    Biorąc więc pod uwagę, że przedmiotowa Opłata:
    - została poniesiona przez podatnika;
    - jest definitywna;
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiona został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - została właściwie udokumentowany,
    - nie została wymieniona w katalogu kosztów, o których mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o
      CIT.
    zdaniem Wnioskodawcy będzie stanowiła koszt uzyskania przychodu.
    Jednocześnie Wnioskodawca pragnie wskazać, że regulacje ustawy o CIT przewidują dwie
    kategorie kosztów:
    - koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami oraz
    - tzw. koszty pośrednie, czyli inne niż bezpośrednio związane z przychodami.
    Zgodnie z ugruntowanym poglądem, kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio
    związanymi z przychodami są takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w
    sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów. Natomiast, do kosztów
    pośrednich zalicza wydatki, którym wprawdzie nie można przypisać konkretnego

    przychodu, jednak ich ponoszenie warunkuje uzyskanie przychodów. Zatem, poniesiona
    przez Wnioskodawcę opłata eksploatacyjna powinna stanowić pośrednie koszty uzyskania
    przychodów.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty
    bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty
    te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich
    część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
    przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Mając powyższe na uwadze, w ocenie Wnioskodawcy, przedmiotowa Opłata odnosi się
    pośrednio do uzyskiwanych przychodów. Jak wskazano w opisie stanu faktycznego,
    niwelacja terenu, która została - z punktu widzenia PGG - zakwalifikowana jako wydobycie
    kopaliny, stanowiło pochodną prac ziemnych niezbędnych z punktu widzenia dalszego
    rozwoju Spółki. W konsekwencji koszty ww. Opłaty można jedynie pośrednio powiązać z
    wielkością uzyskiwanych przychodów.
    Wobec powyższego w ocenie Wnioskodawcy prawidłowym jest twierdzenie, że poniesiona
    Opłata, może zostać ujęta w kosztach uzyskania przychodów jako koszt inny niż
    bezpośrednio związany z osiąganymi przez Spółkę przychodami.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2
    Biorąc argumenty przytoczone w ramach uzasadnienia stanowiska Wnioskodawcy w
    zakresie pytania nr 1, zdaniem Spółki wydatki związane z prowadzonymi postępowaniami
    przed Organami Górniczymi oraz sądami administracyjnymi (w szczególności wydatki na
    zastępstwo procesowe, wydatki na wpisy sądowe, doradztwo prawne oraz obsługę
    prowadzonego postępowania) stanowią dla Wnioskodawcy koszty uzyskania przychodów
    inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami.
    Wydatki na obsługę prowadzonego postępowania są ponoszone przez Spółkę i
    ekonomicznie obciążają jej majątek. Wnioskodawca ponosi te wydatki w sposób
    definitywny, bowiem nie podlegają one zwrotowi na rzecz Spółki.
    Powyższe wydatki pozostają również w związku z działalnością gospodarczą
    Wnioskodawcy. Celem przedmiotowych wydatków była ochrona przed Organami oraz
    sądem stanowiska Spółki, co do niezasadności nałożonej na nią Opłaty.
    Na możliwość zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów nie ma wpływu
    fakt, że na obecnym etapie postępowania Wnioskodawca czeka na rozstrzygnięcie
    Naczelnego Sądu Administracyjnego. Istotne jest, że Spółka w momencie ponoszenia
    wydatków mogła spodziewać się, że przyczynią się one do zabezpieczenia źródła
    przychodu.
    Aby wydatki zostały uznane za związane z przychodami, nie muszą one skutkować
    uzyskaniem konkretnego identyfikowalnego przychodu Spółki. Jednak celowość ich
    poniesienia przejawia się w przypadku Spółki chęcią wykazania, że istnieją prawnie
    uzasadnione podstawy do niewypłacania Opłaty. Tym samym poniesienie wydatków
    związanych z prowadzonym postępowaniem było przejawem ochrony uzasadnionych
    interesów Spółki.
    Z powyższych względów nie ulega wątpliwości, że ww. Wydatki powinny być uznane za
    zmierzające do zabezpieczenia/zachowania źródła przychodów Spółki.
    W związku z powyższym, wydatki związane z prowadzonymi postępowaniami spełniają
    wszystkie warunki niezbędne do uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodu.
    Jednocześnie, wydatki te można jedynie pośrednio powiązać z wielkością uzyskiwanych
    przychodów, dlatego też w ocenie Wnioskodawcy prawidłowym jest twierdzenie, że
    wydatki związane z prowadzonymi postępowaniami przez Organami Górniczymi oraz
    sądami administracyjnymi stanowią dla Wnioskodawcy koszty uzyskania przychodów inne
    niż bezpośrednio związane z przychodami.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części nieprawidłowe i w części
    prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15
    lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2805 ze
    zm., dalej: „ustawa o CIT”),
      kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...).
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a
    powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych bądź też
    zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o
      podatku dochodowym od osób prawnych, nie uważa się za koszty uzyskania
      przychodów.
    Koszty ponoszone przez podatnika należy na wstępie ocenić pod kątem ich celowości, a
    więc dążenia do uzyskania przychodów, zabezpieczenia lub zachowania źródła
    przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu,
    między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy
    tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego
    przychodu. Kosztami będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z
    uzyskiwanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie
    wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu osiągnięcia przychodów,
    nawet wówczas, gdy z obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty.
    Podkreślić przy tym należy, że to obowiązkiem podatnika, jako odnoszącego korzyść z
    faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów jest
    wykazanie, w oparciu o zgromadzone dowody, związku pomiędzy poniesieniem kosztu a
    uzyskaniem przychodu (w tym zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów),
    zgodnie z dyspozycją powołanego art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    W świetle art. 16 ust. 1 pkt 18 ustawy o CIT,

      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów grzywien i kar pieniężnych
      orzeczonych w postępowaniu karnym, karnym skarbowym, administracyjnym i w
      sprawach o wykroczenia oraz odsetek od tych grzywien i kar.
    Przy czym zauważyć należy, że ustawy regulujące wymienione powyżej dziedziny prawa
    gospodarczego, w tym administracyjnego, które zawierają przepisy karne, mają charakter
    szczególny w stosunku do przepisów prawa karnego.
    Z kolei punktu widzenia rozpoznawania momentu, w którym dany wydatek winien być
    uznany za koszt podatkowy (potrącalność), istotny jest wprowadzony ustawą podział
    kosztów na bezpośrednio i inne niż bezpośrednio związane z przychodami.
    W oparciu o kryterium stopnia tego powiązania koszty podatkowe można podzielić na:
    - bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na
      uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej
      wysokości powstał związany z nimi przychód – art. 15 ust. 4, ust. 4b-4c ustawy o CIT),
    - inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób
      przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako
      prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie – art. 15 ust. 4d-4e ustawy o CIT).
    Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT,
      koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w
      latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w
      tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z
      zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.
    Stosownie do art. 15 ust. 4d ustawy o CIT,
      koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z
      przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu
      przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część
      dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
      przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Zgodnie zaś z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT,
      za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h,
      uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na
      podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na
      podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem
      sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
      międzyokresowych kosztów.
    Z opisu sprawy wynika, że w celu rozwoju swojej działalności Wnioskodawca
    przygotowywał się do realizacji procesów inwestycyjnych. W toku związanych z tym prac
    wykonywał roboty ziemne. W wyniku powyższych działań Wnioskodawca dokonał niwelacji
    terenu, która została zakwalifikowana przez Urząd Górniczy jako wydobywanie kopaliny w
    postaci piasku, na które nie posiadał wymaganej w tym zakresie koncesji.
    Biorąc pod uwagę, że Wnioskodawca nie posiadał wymaganej koncesji, a Urząd Górniczy
    uznał, że Wnioskodawca zobowiązany był do ponoszenia opłat, w tym m.in. opłaty
    eksploatacyjnej za wydobytą kopalinę, której zasady naliczania i płatności zostały
    określone w ustawie z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (t.j. Dz.U. z
    2024. poz. 1290 ze zm.), decyzją z dnia (...) kwietnia 2023 r. Dyrektor Okręgowego Urzędu
    Górniczego w (...) ustalił opłatę podwyższoną za wydobycie kopaliny bez koncesji w kwocie
    (...) PLN (Opłata).
    Choć Spółka, nie zgadza się z powyższą decyzją Dyrektora Okręgowego Urzędu
    Górniczego (...), to mimo wnoszonych odwołań od tej decyzji (do Wyższego Urzędu
    Górniczego w (...), następnie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...) oraz do

    Naczelnego Sądu Administracyjnego w (...) poniosła ciężar ekonomiczny podwyższonej
    opłaty eksploatacyjnej za wydobycie kopalin płacąc ją zgodnie z decyzją.
    Państwa wątpliwości budzi kwestia ustalenia czy poniesiona Opłata oraz wydatki związane
    z prowadzonymi postępowaniami przez Organami Górniczymi oraz sądami
    administracyjnymi (w szczególności wydatki na zastępstwo procesowe, wydatki na wpisy
    sądowe, doradztwo prawne oraz obsługa prowadzonego postępowania) stanowią dla
    Spółki koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z przychodami.
    Odnosząc się do powyższych wątpliwości, w pierwszej kolejności stwierdzić należy, czy
    poniesiona przez Państwa Opłata oraz wydatki związane z prowadzonymi
    postępowaniami przed Organami Górniczymi oraz sądami administracyjnymi (w
    szczególności wydatki na zastępstwo procesowe, wydatki na wpisy sądowe, doradztwo
    prawne orz obsługa prowadzonego postępowania) stanowią dla Państwa koszty uzyskania
    przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT niepodlegające wyłączeniu z kosztów
    uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    W tym miejscu wskazać należy, że kwestia związana z opłatą podwyższoną została
    uregulowana w art. 140 ustawy z 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (t.j. Dz.U.
    z 2024 r., poz. 1290 ze zm., dalej: „ustawa PGG”).
    Zgodnie z art. 140 ust. 1 ustawy PGG,
      działalność wykonywana bez wymaganej koncesji albo bez zatwierdzonego albo
      podlegającego zgłoszeniu projektu robót geologicznych podlega opłacie
      podwyższonej.
    W świetle art. 140 ust. 2 ustawy PGG,
      organami właściwymi w sprawach, o których mowa w ust. 1, są:
      1) minister właściwy do spraw środowiska w odniesieniu do działalności:
      a) wykonywanej w granicach obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej,
      b) w zakresie podziemnego bezzbiornikowego magazynowania substancji,
      c) w zakresie podziemnego składowania odpadów,
      d) (uchylona),
      e) w zakresie podziemnego składowania dwutlenku węgla;
    2) właściwy organ nadzoru górniczego w zakresie niewymienionym w pkt 1.
    W świetle art. 140 ust. 6 PGG,
      opłatę wnosi się w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna. (...)
    Z kolei, zgodnie z art. 142 ust. 1 PGG,
      do opłat, o których mowa w niniejszym dziale, stosuje się odpowiednio przepisy
      ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 i
      2760 oraz z 2024 r. poz. 879) dotyczące zobowiązań podatkowych. Określone tymi
      przepisami uprawnienia organów podatkowych przysługują wierzycielom.
    W myśl art. 142 ust. 3 PGG,
      organem właściwym w zakresie decyzji wydawanych na podstawie przepisów
      wymienionych w ust. 1 w części dotyczącej NFOŚiGW jest Prezes Zarządu tego
      Funduszu. W sprawach regulowanych niniejszą ustawą organem wyższego stopnia,
      w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w stosunku do
      Prezesa Zarządu Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej
      jest minister właściwy do spraw środowiska.
    Natomiast, zgodnie z art. 189b ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania
    administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 572),

      przez administracyjną karę pieniężną rozumie się określoną w ustawie sankcję o
      charakterze pieniężnym, nakładaną przez organ administracji publicznej, w drodze
      decyzji, w następstwie naruszenia prawa polegającego na niedopełnieniu obowiązku
      albo naruszeniu zakazu ciążącego na osobie fizycznej, osobie prawnej albo jednostce
      organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej.
    Zatem, mając na uwadze powyższe przepisy oraz opis sprawy wskazać należy, że
    poniesiona przez Państwa Opłata stanowi karę pieniężną orzeczoną w postępowaniu
    administracyjnym.
    Poniesiona przez Państwa Opłata ma charakter pieniężny, został nałożona przez organ
    administracji publicznej, tj. Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w (...), w drodze
    decyzji, w następstwie naruszenia prawa polegającego na wydobywaniu kopaliny w
    postaci piasku bez wymaganej w tym zakresie koncesji.
    Bez znaczenia pozostaje fakt, że poniesiony przez Państwa wydatek w ustawie PGG został
    nazwany „Opłatą”, skoro spełnia wszystkie cechy kary pieniężnej orzeczonej w
    postępowaniu administracyjnym.
    Wobec powyższego wskazać należy, że poniesiona przez Państwa Opłata nie może zostać
    zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT ze
    względu na wyłączenie określone w art. 16 ust. 1 pkt 18 ustawy o CIT.
    W związku z uznaniem, że wskazana we wniosku Opłata nie stanowi kosztu uzyskania
    przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 18 ustawy o
    CIT, to bezzasadne stało się ocenianie momentu jej zaliczenia w koszty uzyskania
    przychodów.
    Zatem, nie można się zgodzić z Państwa stanowiskiem w zakresie pytania Nr 1, że
    poniesiona Opłata, może zostać ujęta w kosztach uzyskania przychodów jako koszt inny
    niż bezpośrednio związany z osiąganymi przez Spółkę przychodami.
    Do kosztów uzyskania przychodów mogą Państwo jednak zaliczyć wydatki związane z
    prowadzonymi postępowaniami przez Organami Górniczymi oraz sądami
    administracyjnymi (w szczególności wydatki na zastępstwo procesowe, wydatki na wpisy
    sądowe, doradztwo prawne oraz obsługę prowadzonego postępowania).
    Jak wynika z wniosku wydatki związane z prowadzonymi postępowaniami przez Organami
    Górniczymi oraz sądami administracyjnymi (w szczególności wydatki na zastępstwo
    procesowe, wydatki na wpisy sądowe, doradztwo prawne oraz obsługę prowadzonego
    postępowania) zostały poniesione przez Spółkę w związku z prowadzoną działalności
    gospodarczą w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła
    przychodów oraz nie znajdują się w grupie kosztów wyłączonych z kosztów uzyskania
    przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Wydatki związane z prowadzonymi postępowaniami przez Organami Górniczymi oraz
    sądami administracyjnymi (w szczególności wydatki na zastępstwo procesowe, wydatki na
    wpisy sądowe, doradztwo prawne oraz obsługę prowadzonego postępowania) stanowią
    dla Spółki koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z przychodami,
    gdyż nie można wykazać ich związku z konkretnym przychodem.
    Zatem, wydatki te powinny zostać uznane za tzw. koszty pośrednie w rozumieniu art. 15
    ust. 4d ustawy o CIT w zw. z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT.
    W świetle powyższego, zgodzić się należy z Państwa stanowiskiem w zakresie pytania Nr 2,
    że wydatki związane z prowadzonymi postępowaniami przez Organami Górniczymi oraz
    sądami administracyjnymi (w szczególności wydatki na zastępstwo procesowe, wydatki na
    wpisy sądowe, doradztwo prawne oraz obsługę prowadzonego postępowania) stanowią
    dla Wnioskodawcy koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z
    przychodami.
    Reasumując, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia czy:

    - poniesiona Opłata może zostać ujęta w kosztach uzyskania przychodów jako koszt inny
      niż bezpośrednio związany z osiąganymi przez Spółkę przychodami – jest
      nieprawidłowe;
    - wydatki związane z prowadzonymi postępowaniami przed Organami Górniczymi oraz
      sądami administracyjnymi (w szczególności wydatki na zastępstwo procesowe,
      wydatki na wpisy sądowe, doradztwo prawne oraz obsługę prowadzonego
      postępowania) stanowią dla Spółki koszty uzyskania przychodów inne niż
      bezpośrednio związane z przychodami – jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Wskazać należy, że powołany we wniosku wyrok sądu administracyjnego został wydany w
    indywidualnej sprawie innego podmiotu i nie wiąże organu w sprawie będącej
    przedmiotem wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze
      zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
      będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
      zastosują się Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (t.j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem
    Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.