Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-1.4012.411.2025.1.AWY
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-05
Teza: Ustalenie, czy sprzedaż udziałów w działkach będzie stanowić
sprzedaż towaru podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
grunty-grunty rolne
majątek-majątek prywatny
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
pełnomocnictwo-zakres pełnomocnictwa
umowa-umowa przedwstępna
współwłasność-współwłasność łączna
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    18 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej,
    który dotyczy ustalenia, czy sprzedaż udziałów w działkach nr 1 i 2 będzie stanowić
    sprzedaż towaru podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT oraz czy będą Państwo
    zobowiązani do zapłaty podatku VAT z tytułu tej sprzedaży.
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1. Zainteresowany będący stroną postępowania:
        A.A.
    2. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:
        B.B.

## Opis zdarzenia przyszłego

Jako małżeństwo – A.A. i B.B., są Państwo współwłaścicielami w udziale 55260/181410
    nieruchomości, składającej się z działek z obrębu (...):
        działka 1 o obszarze 0,1282 ha,
        działka 2 o obszarze 0,3166 ha.
    Dla ww. nieruchomości prowadzona jest księga wieczysta (...) w Sądzie Rejonowym dla A.

    Powyższe udziały nabył Pan wraz z żoną B.B. Umową Darowizny i Umową Sprzedaży z
    Pana tatą C.C., sporządzoną przez Notariusz (...) w B. 8 czerwca 1999 r., REP A Nr (...).
    Powyższe nieruchomości nie są objęte Miejscowym Planem Zagospodarowania
    Przestrzennego.
    27 marca 2024 r. zawarł Pan wraz z żoną i pozostałymi współudziałowcami nieruchomości
    umowę przedwstępną z podmiotem A. Spółka z o.o. z siedzibą (...) B., ul. A1, na mocy
    której zobowiązali się Państwo do sprzedaży nieruchomości. Umowa sprzedaży
    ostatecznej uzależniona jest od uzyskania przez kupującego ostatecznych decyzji
    zatwierdzających projekt budowlany i udzielających pozwolenia na budowę.
    Kupujący, A. Sp. z o.o. zobowiązał się kupić udziały w ww. nieruchomości po spełnieniu
    warunku uzyskania przez Kupującego ostatecznych decyzji zatwierdzających projekt
    budowlany i udzielających pozwolenia na budowę, zabudowy mieszkaniowej
    wielorodzinnej.
    W powyższej umowie przedwstępnej udzielili Państwo pełnomocnictwa przedstawicielowi
    Kupującego do występowania w Państwa imieniu przed właściwymi organami
    samorządowymi i państwowymi jednostkami organizacyjnymi, operatorami mediów w
    celu potwierdzenia możliwości realizacji planowanego zamierzenia przez Kupującego oraz
    uzyskania w tym celu niezbędnych uzgodnień, opinii, warunków technicznych i pozwoleń.
    a) Pan i Małżonka nie posiadają statutu rolnika ryczałtowego, o którym mowa w art. 2 pkt
      19 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r.
      poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą, i nie korzystają Państwo ze zwolnienia od
      podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy.
    b) Pan i Małżonka nie są zarejestrowani jako czynni podatnicy podatku VAT.
    c) Działki nr 1 i 2 nie były/są/będą do momentu sprzedaży wykorzystywane przez
      któregokolwiek ze współwłaścicieli w działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15
      ust. 2 ustawy, w tym działalności rolniczej, o której mowa w art. 2 pkt 15 ustawy.
    d) Działki nr 1 i 2 były/są przez Państwa od dnia dokonania nabycia do dnia sprzedaży
      wykorzystywane rekreacyjnie.
    e) Działki będące przedmiotem sprzedaży nie były wykorzystywane w czynnościach
      (zwolnionych, opodatkowanych, niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT).
    f) Działki będące przedmiotem sprzedaży nie były/są przedmiotem umów najmu,
      dzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze.
    g) Nabywca działek sam się do Państwa zgłosił. Nie podejmowali Państwo działań
      marketingowych w celu sprzedaży ww. działek (np. reklama, pomoc pośrednika).
    h) Dokonali Państwo wcześniej sprzedaży 1 nieruchomości (nieobjętej przedmiotowym
                            2wnioskiem) - działka 3 o obszarze 1353 m, data nabycia 8 czerwca 1999 r. Powyższe
      udziały w tej działce nabył Pan wraz z żoną E.E. Umową Darowizny i Umową Sprzedaży
      z Pana mamą F.F., sporządzoną przez Notariusz (...) w B., REP A Nr (...), data sprzedaży
      2 listopada 2017 r., Akt notarialny REP A nr (...) sporządzony przez Notariusz (...) w B.
      Działka 3 była wykorzystywana rekreacyjnie. Działka 3 była niezabudowana, działka
      rolna z możliwością zabudowy. Sprzedana z przyczyn ekonomiczno-bytowych.
    i) Nie posiadają Państwo innych nieruchomości (oprócz wskazanych we wniosku)
      przeznaczonych w przyszłości do sprzedaży.
    Pytania
    1. Czy w związku z zamiarem odpłatnego zbycia udziałów w działkach 1 i 2 obrębu (...) w
      B., które aktualnie są gruntami rolnymi, będzie zobowiązany Pan lub Pana żona do
      zapłaty podatku od towaru i usług, w myśl obowiązujących przepisów?

    2. Czy w chwili sprzedaży Państwa udziałów w nieruchomości, tj. po uzyskaniu przez
      Kupującego decyzji zatwierdzających projekt budowlany i udzielających pozwolenia na
      budowę, aktualnie będący gruntem rolnym, nie stanie się towarem podlegającym
      opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
    Stanowisko Zainteresowanych w sprawie
    W Pana i żony ocenie w przedstawionym stanie faktycznym, ani Pan ani Pana żona nie
    powinni być zobowiązani do zapłaty podatku od towarów i usług VAT, z tytułu sprzedaży
    Państwa udziałów w ww. nieruchomości.
    Nieruchomość przewidziana do zbycia nigdy nie była wykorzystywana do czynności
    opodatkowanych podatkiem od towarów i usług oraz nie była przedmiotem najmu i
    dzierżawy oraz innej umowy o podobnym charakterze. Zarówno Pan, jak i Pana żona nie
    podejmowali żadnych działań marketingowych związanych ze znalezieniem nabywcy
    naszych udziałów w nieruchomości. Pan i Pana żona nie prowadzą działalności
    gospodarczej oraz nie są czynnymi zarejestrowanymi podatnikami podatku od towarów i
    usług VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Przy czym na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zaznaczenia wymaga, że na gruncie przepisów ustawy, również zbycie udziału w
    towarze (np. współwłasności nieruchomości gruntowej) stanowi odpłatną dostawę
    towarów. Powyższe potwierdził NSA w uchwale 7 sędziów z 24 października 2011 r.,
    sygn. akt I FPS 2/11.
    Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi,
    bowiem według art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r.
    w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 str. 1
    ze zm.):
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      a) określone udziały w nieruchomości;
      b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;
      c) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
        prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej
        części.

    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), zwanej dalej
    „Kodeksem cywilnym”.
    Zgodnie z art. 195 Kodeksu cywilnego:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje
    kilku podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z
    przepisów poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności.
    Zatem należy uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną
    postacią prawną własności.
    Zgodnie z art. 196 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Na podstawie art. 196 § 2 ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    Przepis art. 198 ustawy Kodeks cywilny stanowi, że:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody
      pozostałych współwłaścicieli.
    Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze
    względu na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim
    udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na
    tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.
    Należy w tym miejscu wyjaśnić, że prawo dopuszcza, aby własność tej samej rzeczy
    przysługiwała niepodzielnie kilku osobom.
    Kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa dnia z 25
    lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.),
    zwanej dalej „Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym”.
    Na mocy art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej,
    jest to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników
    majątku wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    Na podstawie art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    Jak stanowi art. 36 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

      Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
      szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
      wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających
      majątek wspólny.
    Jak wynika z art. 36 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że
      przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które
      dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    W myśl art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    W akcie notarialnym dokumentującym tego rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani
    są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między nimi ustawowa wspólność majątkowa.
    Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną
    uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego, a w
    czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego.
    Ustawa o podatku od towarów i usług nie wymienia małżonków jako odrębnej kategorii
    podatników. Stwarza to dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą
    szczególną sytuację prawną. Żaden z przepisów ustawy nie zabrania małżonkom
    prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym
    przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała
    ustawowa wspólność majątkowa.
    W konsekwencji, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który
    dokona czynności podlegającej opodatkowaniu.
    Jeżeli zatem przedmiotem dostawy jest majątek wspólny małżonków, to podatnikiem
    podatku od towarów i usług w okolicznościach wskazanych w art. 15 ustawy będzie ten
    małżonek, który dokonuje dostawy we własnym imieniu (który jest stroną czynności
    prawnej) – jako podatnik VAT.
    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości gruntowych (oraz udziałów we współwłasności nieruchomości),
    traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust.
    1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art.
    7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez
    podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i
    usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i
    usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

    Natomiast stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto,
    działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem,
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług
    jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów
    ustawy.
    W tym miejscu należy również wskazać, że na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112
    /WE Rady:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną
    jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób
    świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
    wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie:
        po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających
        opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
        po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej
        wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności
    określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży przedmiotowej nieruchomości,
    istotne jest, czy w celu dokonania jej sprzedaży podjęli Państwo aktywne działania w
    zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych
    przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Skutkowałoby to koniecznością uznania Państwa za podmioty prowadzące działalność
    gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatników podatku od towarów i
    usług.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku prywatnego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został
    wykorzystany do działalności gospodarczej.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się

    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym.
    Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy,
    jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do
    treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które
    dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od
    wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności
    gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część
    majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana
    dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika
    zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać
    zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem
    takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla
    zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w
    wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE,
    który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb
    własnych.
    Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w
    ramach majątku prywatnego.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy. W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży,
    przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj.
    majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych
    czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie
    przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady
    bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.
    Z treści złożonego wniosku wynika, że jako małżeństwo są Państwo współwłaścicielami w
    udziale 55260/181410 nieruchomości składającej się z działek nr 1 i 2. Udziały w
    nieruchomości nabyli Państwo Umową Darowizny i Umową Sprzedaży sporządzoną 8
    czerwca 1999 r.
    Jak wskazali Państwo we wniosku, nie są Państwo zarejestrowani jako czynni podatnicy
    podatku VAT i nie są Państwo rolnikami ryczałtowymi. Działki nr 1 i 2 od dnia nabycia do
    dnia sprzedaży były przez Państwa wykorzystywane rekreacyjnie. Działki nie były i nie są
    wykorzystywane w działalności gospodarczej, w tym działalności rolniczej, nie były i nie są
    przedmiotem umów najmu, dzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze. Nie
    podejmowali Państwo działań marketingowych w celu sprzedaży ww. działek – nabywca
    zgłosił się sam.
    27 marca 2024 r. zawarli Państwo i pozostali współwłaściciele nieruchomości umowę
    przedwstępną z A. Sp. z o.o. (Kupujący). Umowa sprzedaży ostatecznej uzależniona jest od
    uzyskania przez Kupującego ostatecznych decyzji zatwierdzających projekt budowlany i
    udzielających pozwolenia na budowę.
    W powyższej umowie przedwstępnej udzielili Państwo pełnomocnictwa przedstawicielowi
    Kupującego do występowania w Państwa imieniu przed właściwymi organami
    samorządowymi, państwowymi jednostkami organizacyjnymi i operatorami mediów w
    celu potwierdzenia możliwości realizacji planowanego zamierzenia przez Kupującego oraz
    uzyskania w tym celu niezbędnych uzgodnień, opinii, warunków technicznych i pozwoleń.
    Państwa wątpliwości w sprawie dotyczą tego, czy sprzedaż udziałów w działkach nr 1 i 2
    będzie stanowić sprzedaż towaru podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT i czy będą
    Państwo zobowiązani do zapłaty podatku VAT z tytułu tej sprzedaży.

    Dokonując rozstrzygnięcia kwestii będącej przedmiotem Państwa zapytania, należy
    wskazać, że doszło do udzielenia przedstawicielowi Kupującego pełnomocnictwa do
    działania w imieniu Państwa w celu potwierdzenia możliwości realizacji planowanego
    zamierzenia przez Kupującego oraz uzyskania w tym celu niezbędnych uzgodnień, opinii,
    warunków technicznych i pozwoleń. Uzyskanie ostatecznych decyzji zatwierdzających
    projekt budowlany i udzielających pozwolenia na budowę jest warunkiem zrealizowania
    ostatecznej umowy sprzedaży. Te czynności nastąpią w sensie chronologicznym, jeszcze
    przed zawarciem definitywnej umowy sprzedaży. Jednakże, udzielenie pełnomocnictwa
    przedstawicielowi Kupującego umożliwiające podjęcie czynności mających na celu
    dostosowanie gruntu do potrzeb kupującego (uzyskanie pozwoleń, warunków
    technicznych itp.) nie jest staraniem sprzedawcy, który przykładowo stara się grunt
    uzbroić czy uzyskać określone pozwolenia, aby przedmiot sprzedaży uczynić bardziej
    atrakcyjnym dla potencjalnych nabywców.
    W przedmiotowej sprawie należy zatem zauważyć, że Kupujący już się zgłosił, a
    współwłaściciele gruntu (Państwo) nie muszą już podejmować działań, aby zachęcić
    kogokolwiek do jego nabycia. Skutki prawne czynności wykonanych przez pełnomocnika
    (Kupującego) w sensie prawnym rzeczywiście dotyczą właścicieli gruntu (uzyskanie decyzji,
    pozwoleń itd.). Jednak starania pełnomocnika nie są staraniami właścicieli
    podejmowanymi w tym celu, aby pozyskać kupującego, aby oferowany grunt uczynić
    atrakcyjniejszym dla potencjalnego nabywcy.
    Z okoliczności sprawy wynika, że nabywca wykonuje opisane czynności we własnym
    interesie, dla zrealizowania własnych potrzeb, w celu przystosowania działek do swoich
    określonych potrzeb. Z wniosku nie wynika, aby w związku ze sprzedażą podejmowali
    Państwo aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców. Nie
    wykorzystywali Państwo nieruchomości w działalności gospodarczej ani rolniczej, a
    ponadto nieruchomość nie była i nie jest przedmiotem umów najmu, dzierżawy lub innych
    umów o podobnym charakterze. Nieruchomość, przez cały okres jej posiadania, była
    przez Państwa wykorzystywana rekreacyjnie.
    Mając powyższe na uwadze, w świetle całokształtu okoliczności sprawy, samo udzielenie
    pełnomocnictwa przedstawicielowi Kupującego do wykonania określonych czynności w
    celu dostosowania gruntu do potrzeb nabywcy, po zawarciu umowy przedwstępnej nie
    powoduje, że zostaną Państwo z tego powodu uznani za podatników prowadzących
    działalność gospodarczą.
    W związku z powyższymi okolicznościami stwierdzić należy, że w odniesieniu do sprzedaży
    udziałów w działkach nr 1 i 2 nie wystąpił ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają,
    że sprzedaż tych udziałów wypełnia przesłanki działalności gospodarczej. Nie podjęli
    Państwo takich aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które
    świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez
    handlowców. Całokształt powyższych okoliczności wskazuje, że Państwa aktywność w
    pełni mieści się w granicach zarządu majątkiem prywatnym, a stanowisko to pozostaje w
    zgodzie z przywołanym wyrokiem TSUE C-180/10, C-181/10.
    Dokonując sprzedaży udziałów w działkach nr 1 i 2, będą Państwo korzystać z
    przysługującego Państwu prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie jest
    wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego
    statusu pozbawia Państwa cech podatników podatku VAT, o których mowa w art. 15 ust. 1
    ustawy, w zakresie sprzedaży udziałów w ww. działkach, a dostawę – cech czynności
    podlegającej opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    W związku z tym, dokonując sprzedaży udziałów w działkach nr 1 i 2 będą Państwo
    korzystać z przysługującego Państwu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która
    to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której nie mają zastosowania
    przepisy ustawy o podatku od towarów i usług.

    W konsekwencji, sprzedaż udziałów w działkach nr 1 i 2 nie będzie czynnością podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W związku z powyższym, nie będą
    Państwo zobowiązani do zapłaty podatku VAT w związku ze sprzedażą tych udziałów.
    Tym samym Państwa stanowisko uznaję za prawidłowe.
    Niniejsze rozstrzygnięcie jest spójne z ugruntowaną linią orzeczniczą sądów
    administracyjnych (por. wyroki NSA z 6.11.2024 r. sygn. akt I FSK 1014/21, z 24.10.2024 r.
    sygn. akt I FSK 265/21, z 11.10.2024 r. sygn. akt I FSK 364/21, z 21.10.2024 r. sygn. akt I FSK
    347/21, z 23.07.2024 r. sygn. akt I FSK 1677/20, z 10.09.2024 r. sygn. akt I FSK 1675/20).

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej:
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w
      jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego
      (interpretację indywidualną).
    Interpretacja rozstrzyga w zakresie zastosowania przepisów regulujących podatek od
    towarów i usług względem Państwa, a nie wywiera skutku prawnego dla pozostałych
    współwłaścicieli nieruchomości.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać
    się będzie ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy
        zastosują się do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    A.A. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma
    prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.