Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.301.2025.2.BS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-11
Teza: Dotyczy ustalenia, czy odsetki od zaległości podatkowej w
zakresie akcyzy jakie zostały zapłacone przez Spółkę w
Czechach i stały się definitywne oraz nieodzyskiwalne w
związku z wyrokiem czeskiego Naczelnego Sądu
Administracyjnego, mogą stanowić dla Spółki koszt uzyskania
przychodu na gruncie ustawy o CIT w roku podatkowym 2024,
w którym Spółka otrzymała wspomniany wyrok kończący spór
sądowoadministracyjny w Czechach.
Słowa kluczowe: Czechy
koszt-koszty uzyskania przychodów
odsetki
podatek-podatek akcyzowy
spór
wyrok
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe

    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 4 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 7 lipca 2025 r. (wpływu
    tego samego dnia).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Spółka w ramach prowadzonej działalności w zakresie (...) ma status prowadzącego (...). W
    roku 2009 i 2010 miały miejsce transakcje, w wyniku których nastąpiły (...) ze (...)
    prowadzonego przez Spółkę do odbiorcy w Czechach, gdzie Spółka jako (...).
    Spółka w związku z prowadzeniem (...), z którego towary były wyprowadzane, działała w
    przedmiotowej sytuacji jako podmiot wysyłający. Obowiązek zapłaty podatku akcyzowego
    w Czechach wynikał właśnie z tego faktu. Wymaga zaznaczenia, że Spółka nie była
    właścicielem (...), a jedynie świadczyła usługi dla klientów, którzy faktycznie nim
    dysponowali.
    W trakcie przewozu na terenie Czech doszło do zdarzeń, które skutkowały zaginięciem
    (...). Towar nie dotarł do miejsca przeznaczenia, ale został skradziony w trakcie jego
    przewozu do miejsca przeznaczenia w Czechach. Ze względu na brak prawidłowego
    zakończenia procedury zawieszenia poboru akcyzy, czeskie organy podatkowe wszczęły
    postępowanie podatkowe i wydały decyzje określające Spółce zobowiązanie podatkowe
    w akcyzie.
    Wymaga podkreślenia, że podatek akcyzowy, który zapłaciła Spółka nie wynikał z
    zawinienia Spółki, braku należytej staranności, lub innych okoliczności, na które Spółka
    mogła mieć bezpośredni wpływ. Odpowiedzialność podatkowa w odniesieniu do
    czeskiego podatku akcyzowego w opisanej sytuacji ponoszona była ściśle na zasadzie
    ryzyka. Niezależnie od faktu, że przesyłane (...) nie było własnością Spółki, jak również
    Spółka nie miała żadnego prawa do rozporządzania tym (...), jego sprzedaży oraz
    organizacji transportu, to Spółka jako podmiot prowadzący (...), z którego (...) zostało
    wysłane, została przez czeskie organy podatkowe obciążona koniecznością zapłaty akcyzy
    wraz z odsetkami. W omawianej sytuacji to podmiot trzeci (klient Spółki) zlecił wysyłkę
    tego (...) do swojego kontrahenta w Czechach, zorganizował transport i ogólnie ponosił
    ryzyko handlowe związane z dostarczeniem tego towaru. Okoliczności te nie zmieniały
    jednak sytuacji Spółki w zakresie podatku akcyzowego, gdyż to wobec Spółki (a nie np.
    właściciela towaru lub jego dysponenta na terytorium Republiki Czeskiej) czeskie organy
    podatkowe wydały decyzje wymiarowe. W tych okolicznościach nie można więc
    powiedzieć, że Spółce można postawić zarzut braku należytej staranności lub
    zaniedbania, które skutkowały zapłatą tego podatku i którego to kosztu Spółka przy
    większej staranności mogłaby uniknąć. Jedyne co można w takiej sytuacji zrobić to
    dochodzić od właściciela (...) lub przewoźnika odszkodowania na drodze cywilnoprawnej.
    Spółka jest zaangażowana w spór w celu odzyskania od swojego kontrahenta kosztów,
    które Spółka poniosła w związku z koniecznością zapłaty tych należności w Czechach. Nie
    oznacza to jednak przeniesienia odpowiedzialności o charakterze publicznoprawnym ze
    Spółki na kogokolwiek, a jedynie możliwość uzyskania zwrotu kosztów, które już Spółka
    poniosła, na drodze cywilnoprawnej.
    Co prawda decyzje wymiarowe czeskich organów podatkowych zostały zaskarżone do
    czeskiego sądu administracyjnego, niemniej sam fakt wniesienia takich skarg nie
    powodował wstrzymania wykonalności decyzji. W związku z tym Spółka była zmuszona
    zapłacić przedmiotowy podatek akcyzowy wraz z odsetkami i koszt ten został poniesiony

    przez Spółkę w 2017 roku. Dodatkowo w 2018 r. Spółka zapłaciła odsetki od zaległości
    podatkowej na zasadach obowiązujących w Republice Czeskiej. Ponownie wymaga
    podkreślenia, że na podobnej zasadzie jak w przypadku należności akcyzowych, również
    w zakresie odsetek od zaległości podatkowej odpowiedzialność Spółki za ich zapłatę nie
    wynikała z winy Spółki lub braku należytej staranności. Również, jeśli chodzi o możliwość
    ograniczenia wysokości tych odsetek, Spółka nie miała na to wpływu. Wynikało to z faktu,
    że zgodnie z procedurą w Czechach w trakcie trwania postępowania podatkowego nie
    było możliwości zapłaty przedmiotowej akcyzy ani odsetek od niej. Zapłata podatku i
    odsetek była możliwa dopiero po wydaniu decyzji. Ponieważ postępowania prowadzone
    były przewlekle, od dnia powstania obowiązku podatkowego w Czechach do dnia
    wydania decyzji podatkowej minęło ponad 5 lat. Ponieważ zgodnie ze stosownymi
    czeskimi przepisami odsetki od należności podatkowych nie narastają po 5 latach, doszły
    one do maksymalnego poziomu i w takiej kwocie zostały uiszczone przez Spółkę.
    W 2024 r. Spółka otrzymała wyrok czeskiego Naczelnego Sądu Administracyjnego, który
    utrzymał w mocy decyzję czeskich organów podatkowych, na mocy której podatek
    akcyzowy wraz odsetkami od zaległości podatkowych został wyegzekwowany od Spółki.
    Jest to niezaskarżalne w toku instancji orzeczenie powodujące, że decyzje stały się
    ostateczne i prawomocne, zatem nie ma już prawnej możliwości ich podważenia, wobec
    czego kwoty zapłacone przez Spółkę stały się definitywne i nieodzyskiwalne.
    W 2017 r. Spółka wystąpiła z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej, w którym
    zapytała, czy koszty podatku akcyzowego i odsetek zapłaconych w związku z decyzją
    czeskich organów podatkowych stanowią dla Spółki koszty uzyskania przychodu na
    gruncie ustawy o CIT. Na ówczesnym etapie trwał spór przed czeskim sądem
    administracyjna, gdyż Spółka złożyła stosowną skargę od decyzji wymierzającej podatek
    akcyzowy w Republice Czeskiej. W odpowiedzi Spółka otrzymała interpretację
    indywidualną Znak: (...), w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał,
    poniesiony koszt akcyzy w Czechach, wobec braku definitywności poniesionego kosztu w
    związku z trwającym sporem administracyjnosądowym, nie może być na tamtym etapie
    zaliczony w rachunek kosztów uzyskania przychodów, gdyż byłoby to przedwczesne.
    „Dopiero po zakończeniu postępowania ze skargi na decyzje czeskich organów
    podatkowych (w razie niekorzystnego dla Spółki rozstrzygnięcia) Spółka będzie mogła w
    sposób pewny wskazać, iż kwota wydatku w postaci zapłaconego podatku akcyzowego
    ma charakter definitywny”.
    Natomiast w zakresie kosztów odsetkowych poniesionych w Czechach Dyrektor Krajowej
    Informacji Skarbowej uznał, że „nie sposób rozstrzygać, czy odsetki z tytułu ewentualnej
    zaległości podatkowej związanej z tym podatkiem akcyzowym, których definitywne
    naliczenie (ich powstanie i ewentualny obowiązek ich zapłaty) zależeć będzie od
    rozstrzygnięcia zapadłego w trwającym postępowaniu przed czeskim sądem
    administracyjnym, stanowić będą czy też nie koszt uzyskania przychodów Spółki”.
    Ponieważ obecnie nie ma już wątpliwości co do definitywności kosztów związanych z
    akcyzą i odsetkami od zaległości podatkowej poniesionych przez Spółkę w Czechach w
    związku z negatywnym dla Spółki rozstrzygnięciem tamtejszego Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, przeszkoda uniemożliwiająca uzyskanie interpretacji, o której
    wydanie Spółka wnioskowała w 2017 r. została usunięta, zatem Spółka zwraca się o
    potwierdzenie jej stanowiska w zakresie określonym poniżej.
    W uzupełnieniu wniosku ujętym w piśmie z 7 lipca 2025 r. wskazali Państwo, że p
    rzedmiotowe odsetki zostały zapłacone przez Spółkę w dniu 1 marca 2018 r. Natomiast w
    2017 r. Spółka dokonała płatności należności głównej wynikającej ze zobowiązania w
    podatku akcyzowym, z którą rzeczone odsetki są powiązane. Daty zapłaty należności
    głównej i odsetek nie pokrywały się, bowiem należność główna uiszczona została po
    otrzymaniu pierwszo instancyjnej decyzji organów czeskich. Na tym etapie, zgodnie z
    czeskimi przepisami, odsetki te nie narastały, gdyż w wyniku bezczynności tamtejszych
    organów osiągnęły maksymalną wysokość (były naliczane przez 5 lat). Zatem, idąc za
    rekomendacją czeskiego doradcy podatkowego, Spółka wniosła odwołanie, wstrzymując
    płatność odsetek do momentu uzyskania ostatecznej decyzji (w drugiej instancji).

## Pytanie

Czy odsetki od zaległości podatkowej w zakresie akcyzy jakie zostały zapłacone przez
    Spółkę w Czechach i stały się definitywne oraz nieodzyskiwalne w związku z wyrokiem
    czeskiego Naczelnego Sądu Administracyjnego, mogą stanowić dla Spółki koszt uzyskania
    przychodu na gruncie ustawy o CIT w roku podatkowym 2024, w którym Spółka
    otrzymała wspomniany wyrok kończący spór sądowoadministracyjny w Czechach?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki poniesione z tytułu odsetek od zaległości podatkowej
    od podatku akcyzowego, jakie zapłacone zostały w Czechach w związku z decyzją czeskich
    organów podatkowych, spełniają określony w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT warunek
    poniesienia w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia ich źródła.
    Mają bowiem one związek z uzyskaniem przychodów lub zabezpieczeniem ich źródła, z
    drugiej zaś strony nie mieszczą się w katalogu wydatków wyłączonych z kosztów
    uzyskania przychodu. Co prawda, ustawa o CIT w przepisie art. 16 ust. 1 pkt 21 wskazuje,
    że nie uważa się za koszty uzyskania przychodu „odsetek za zwłokę z tytułu
    nieterminowych wpłat należności budżetowych i innych należności, do których stosuje się
    przepisy Ordynacji podatkowej”, w ocenie Spółki nie ma jednak wątpliwości, że przepis
    ten dotyczy wyłącznie odsetek od zaległości podatkowych wymagalnych w Polsce, a nie
    poza Polską.
    W stanie niniejszej sprawy nie ma również wątpliwości co do definitywności poniesionego
    kosztu odsetek. Spółka wyczerpała bowiem drogę zaskarżenia decyzji, z której wynika
    obowiązek zapłaty odsetek od zaległości w akcyzie i uzyskała kończący wyrok czeskiego
    Naczelnego Sądu Administracyjnego, od którego nie przysługuje środek zaskarżenia. Tym
    samym przedmiotowy koszt stał się definitywny i nieodzyskiwalny.
    Wobec powyższego, na podobnej zasadzie jak w przypadku kosztu należności głównej
    (podatku akcyzowego), przedmiotowy koszt odsetek zapłacony w Czechach stanowi koszt
    uzyskania przychodów w 2024 r. na gruncie polskiej ustawy o CIT.
    Uzasadnienie stanowiska
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione
    w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z
    wyjątkiem wydatków z woli ustawodawcy nieuważanych za koszty uzyskania przychodów,
    wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej znak (...) wskazał, że
    konieczne jest łączne spełnienie następujących przesłanek:
      - wydatek został poniesiony przez podatnika,
      - jest definitywny (rzeczywisty), a więc bezzwrotny,
      - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
      - poniesiony został w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia
        źródła przychodów,
      - został właściwie udokumentowany,
      - nie jest kosztem wymienionym w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Zgodnie z przedstawionym przez Spółkę opisem stanu faktycznego w związku z
    prowadzeniem działalności obejmującej swoim zakresem realizację usług logistycznych,

    związanych z wyrobami akcyzowymi, a w szczególności prowadzeniu (...) oraz
    wykonywaniu na rzecz podmiotów trzecich dostaw wewnątrzwspólnotowych i nabyć
    wewnątrzwspólnotowych (...), Spółka może stać się podatnikiem podatku akcyzowego,
    również zobowiązanym do zapłaty odsetek, w pewnych sytuacjach i to nie tylko w Polsce,
    ale również w innych krajach Unii Europejskiej. Wynika to z samej natury wykonywanej
    przez Spółkę działalności i stanowi ryzyko biznesowe, którego Spółka nie może
    wyeliminować. Ewentualne środki zaradcze jakie są dostępne dla Spółki mają charakter
    kontraktowy, tzn. Spółka umawia się ze swoimi kontrahentami, kto w jakich
    okolicznościach będzie zobowiązany do poniesienia finansowych kosztów podatku
    akcyzowego (i ewentualnych innych należności) w sytuacji zaistnienia okoliczności, które
    spowodują, że Spółka staje się podatnikiem akcyzy. Jest jednak oczywiste, że takie
    postanowienia kontraktu nie mogą skutecznie zdejmować ze Spółki odpowiedzialności o
    charakterze publicznoprawnym, a jedynie dają szansę odzyskania kosztów, które mogą
    się dla Spółki w takich okolicznościach pojawić.
    W sprawie istotne jest również, że odpowiedzialność podatkowa Spółki wynika wyłącznie
    z tego, że Spółka występuje w określonej roli regulowanej przepisami akcyzowymi, a jej
    wpływ na przebieg transakcji, które mogą skutkować powstaniem zobowiązania
    podatkowego, zarówno w Polsce, jak również w innym kraju Unii Europejskiej, jest bardzo
    ograniczony. Spółka przyjmuje na siebie takie ryzyko, które wynika ze specyfiki
    prowadzonej działalności, i ryzyko to nie ma związku z winą lub brakiem winy po jej
    stronie. Nie można zatem uznać, że odsetki od podatku akcyzowego w Czechach w
    opisanej sytuacji nie mają związku z osiąganiem przychodów Spółki lub też z
    zabezpieczeniem źródła przychodów. Jest sprawą oczywistą, że regulowanie należności
    publicznoprawnych jest warunkiem prowadzania działalności gospodarczej i jako takie w
    niewątpliwy sposób warunkuje możliwość osiągania przychodów oraz ochrony źródeł
    tych przychodów - dotyczy to zarówno sytuacji Spółki w Polsce, jak również w innych
    krajach. Wymaga uwzględnienia, że brak zapłaty zobowiązań publicznoprawnych (w tym
    odsetek od zaległości podatkowych) w Czechach może przekładać się na sytuację Spółki
    w Polsce. Zezwolenie na prowadzenie (...) nie ma charakteru bezwarunkowego, ale zależy
    od decyzji organu podatkowego i oceny spełniania warunków. Spółka w żadnych
    okolicznościach nie może pozwolić sobie na powstrzymywanie się od płacenia
    zobowiązań podatkowych, wraz z odsetkami, jeśli się pojawią, zarówno polskich, jak i
    powstałych w innych krajach UE. Jest bowiem realnym ryzykiem, że w sytuacji, gdy polski
    organ podatkowy jest informowany przez służby czeskie o zaistniałej zaległości, może to
    wpłynąć na ocenę Spółki jako wiarygodnego podatnika, od czego zależy np. utrzymanie
    zwolnienia z obowiązku składania zabezpieczenia na prowadzenie (...), czy w skrajnym
    przypadku może nawet skutkować cofnięciem Spółce zezwolenia w Polsce na
    prowadzenie (...). Prowadziłoby to co najmniej do pogorszenia możliwości Spółki w
    zakresie osiągania przychodów, a nawet ich utratę.
    Jeśli chodzi o koszty wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, tj. takie, których nie uważa
    się za koszty uzyskania przychodów, należy uwzględnić, że koszty odsetkowe poniesione
    w innym kraju nie zostały tu wymienione. Co prawda zgodnie z przepisem art. 16 ust. 1
    pkt 21 z kosztów uzyskania przychodu wyłączone są odsetki za zwłokę z tytułu
    nieterminowych wpłat należności budżetowych i innych należności, do których stosuje się
    przepisy Ordynacji podatkowej, niemniej nawet pobieżna analiza tego przepisu pokazuje,
    że regulowany jest tam inny obszar niż przedmiotowa sprawa potencjalnych odsetek od
    zaległości podatkowej do zapłacenia w Czechach. Wydaje się bowiem oczywistym, że
    wskazane w tym przepisie „należności budżetowe” to należności budżetu państwa
    polskiego, a przepisy Ordynacji podatkowej to niewątpliwie przepisy polskiej ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r., Poz. 111). W rezultacie
    przepis ten z całą pewnością nie mówi o odsetkach od nieterminowej zapłaty akcyzy
    należnej do budżetu czeskiego, których zapłata wynika z przepisów obowiązujących w
    Czechach.

    Podsumowując, koszty odsetek od zaległości podatkowej w akcyzie uiszczone przez
    Spółkę spełniają kryteria określone w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. W oparciu o kryterium
    stopnia powiązania kosztów z przychodami i ustalenia momentu ich rozpoznania dla
    celów podatkowych, koszty podatkowe można podzielić na:
    - bezpośrednio związane z przychodami,
    - inne niż bezpośrednio związane z przychodami (tzw. koszty pośrednie).
    Zgodnie z ugruntowanym poglądem organów podatkowych (przykładowo interpretacja
    indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 17 lutego 2015 r., sygn. ILPB3
    /423-596/ 14-6/PR) oraz jednogłośnym podejściem doktryny, kosztami uzyskania
    przychodów bezpośrednio związanymi z przychodami są takie wydatki, których
    poniesienie przekłada się wprost (w sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych
    przychodów. Klasycznym przykładem bezpośredniego związku kosztów z przychodami
    jest relacja, w jakiej pozostają wydatki na nabycie lub wytworzenie jednostki towaru i
    przychód ze zbycia tej jednostki towaru.
    Pośrednie koszty uzyskania przychodów to takie wydatki, które nie pozostają w
    uchwytnym związku z konkretnymi przysporzeniami podatnika - brak jest możliwości
    ustalenia, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód, ale są
    racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do jego osiągnięcia. Do tego rodzaju kosztów
    zalicza się m.in. koszty ogólnego zarządu, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie
    obiektów, obsługę prawną, ubezpieczenia, świadczenia na rzecz pracowników, koszty
    promocji i reklamy (wskazuje na to m.in. interpretacja indywidualna Dyrektora Izby
    Skarbowej w Warszawie z dnia 1 września 2015r., IPTPB3/4510-205/15-2/KJ). Mając
    powyższe na uwadze należy uznać, że pośrednie koszty uzyskania przychodu to wydatki
    na utrzymanie działalności.
    Zdaniem Spółki, w przedmiotowej sytuacji nie może istnieć wątpliwość, że koszt
    wynikający z zapłaty przedmiotowych odsetek jest pośrednio powiązany z uzyskiwanymi
    przychodami. Wynika to z faktu, że chociaż nie można go przyporządkować bezpośrednio
    do konkretnego przychodu, został on poniesiony w celu możliwości dalszego
    prowadzenia działalności jako podmiot wysyłający. Niemniej, podobnie jak przy
    należnościach podatkowych, regulowanie odsetek od zaległości podatkowych
    (wymagalnych w Polsce lub w innych miejscach, gdzie mogą pojawić się dla Spółki
    konsekwencje w takiej postaci) warunkuje możliwość osiągania przychodów (przede
    wszystkim jest formą ochrony źródeł tych przychodów).
    Wymaga dodatkowego podkreślenia, że powstanie tego kosztu nie leży po stronie Spółki.
    W tym miejscu należy nadmienić, że ze względu na długotrwałe postępowanie organów
    Czeskich (ich rażącą bezczynność), kwota odsetek narastała przez okres 5 lat (to znaczy
    przez maksymalny okres, za który zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami
    czeskimi odsetki powstawały), a Spółka nie mogła temu zaradzić, mimo aktywnego
    uczestnictwa w postępowaniu, gdyż dokonanie zapłaty podatku przed otrzymaniem
    decyzji byłoby nieskuteczne, a więc nie zatrzymałoby także naliczania odsetek.
    Jeśli chodzi również o kwestię definitywności poniesienia kosztu przedmiotowych
    odsetek, przesądził o tym wyrok czeskiego Naczelnego Sądu Administracyjnego w
    Czechach z dnia (...). Wyrok ten oddalił skargę kasacyjną Spółki od wcześniejszego wyroku
    sądu administracyjnego pierwszej instancji. W wyniku tego rozstrzygnięcia decyzje
    wymiarowe czeskich organów podatkowych stały się ostateczne i prawomocne. Nie ma
    więc możliwości ich skutecznego podważenia w związku z wyczerpaniem środków
    zaskarżenia. W tej sytuacji również odsetki zapłacone od zaległości podatkowej w
    Czechach stały się już definitywne i niepodważalne.
    Odwołując się do treści powoływanej wcześniej interpretacji indywidualnej (...) Dyrektor
    Krajowej Informacji Skarbowej podniósł, że „w momencie zakończenia postępowania ze

    skargi na decyzje czeskich organów podatkowych (w razie niekorzystnego dla Spółki
    rozstrzygnięcia) Spółka będzie mogła w sposób pewny wskazać, iż kwota wydatku w
    postaci zapłaconego podatku akcyzowego ma charakter definitywny”, jak również że
    kwestia odsetek od akcyzy w kontekście zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów
    jest ściśle związana z zagadnieniem kosztów należności akcyzowej, od której te odsetki
    zostały naliczone. Zatem w obecnej sytuacji, gdzie wyrok czeskiego Naczelnego Sądu
    Administracyjnego przesądza, że poniesiony koszt przedmiotowych odsetek był
    wydatkiem definitywnym, w ocenie Spółki zostały spełnione wszystkie przesłanki do
    potraktowania tego kosztu odsetek jako koszt uzyskania przychodu na gruncie art. 15
    ust. 1 ustawy o CIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nie objęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji. W
    związku z powyższym tut. Organ nie odniósł się do możliwości ujęcia w kosztach
    uzyskania przychodów należności głównej (podatku akcyzowego).
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: ustawa o CIT):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź
    też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT podatnik ma możliwość odliczenia dla celów
    podatkowych wszelkich wydatków, pod tym warunkiem, że wykaże ich związek z
    prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na
    wielkość osiągniętego przychodu. W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez
    podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione
    następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,

    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów
      lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o
      podatku dochodowym, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie
    wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, mogą stanowić koszt uzyskania
    przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi
    przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła
    przychodów.
    Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania
    przychodów powinna brać pod uwagę:
    - przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu) oraz
    - potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie
      obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia
      przychodu.
    W tym miejscu należy zauważyć, że ustawodawca nie definiuje, co należy rozumieć pod
    pojęciami: „w celu” osiągnięcia przychodu, jak i „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła
    przychodów.
    Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN, pojęcie:
    a. „celowość” oznacza: „przydatność do jakichś potrzeb”, „świadome zmierzanie do celu”,
      „taki przebieg zjawisk, zdarzeń, działań ludzkich, jakby w swym rozwoju zmierzały one
      do określonego celu”,
    b. „zabezpieczyć” oznacza: „zapewnienie ochrony przed czymś niebezpiecznym lub
      szkodliwym”, „uczynienie bezpiecznym”, „zapewnienie utrzymania czegoś w dotych
      czasowym stanie”, „zapewnienie komuś środków do życia”, „zapewnienie zaspokojenia
      roszczenia lub wykonanie kary”, natomiast
    c. „zachować” oznacza: „pozostać w posiadaniu czegoś”, „dochować coś w
      niezmienionym stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”,
      „uchronić przed zapomnieniem”.
    Można więc przyjąć, że koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów to takie koszty,
    które są poniesione w trakcie dążenia do uzyskania przychodów. Określony cel musi być
    widoczny w momencie ponoszenia kosztu. Ponadto, poniesione koszty winny omawiany
    cel realizować lub co najmniej zakładać jego realność. Koszty poniesione na zachowanie
    źródła przychodu to takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła
    przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło
    w ogóle dalej istniało. Natomiast jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się
    przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki
    sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób.
    Podatnik, oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą, winien
    zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodu.
    Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik, uznając wydatek za koszt uzyskania
    przychodu, odnosi ewidentne korzyści, ponieważ o ten koszt zmniejsza podstawę
    opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest
    kosztem uzyskania przychodu.
    Należy przy tym zauważyć, że art. 16 ust. 1 ustawy o CIT zawiera katalog wyłączeń
    niektórych wydatków z kosztów uzyskania przychodów.

    Jak stanowi art. 16 ust. 1 pkt 11 ustawy o CIT:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów naliczonych, lecz niezapłaconych albo
      umorzonych odsetek od zobowiązań, w tym również od pożyczek (kredytów).
    Mając na uwadze powyższy przepis, stwierdzić należy, że dla celów podatkowych za koszty
    uzyskania przychodów uznawane są wyłącznie zapłacone przez podatnika odsetki od
    zobowiązań (w tym pożyczek), pod warunkiem, że wiążą się one z jego przychodami.
    Obciążenie finansowe z tytułu odsetek musi być zatem faktycznie poniesione przez
    podatnika. W związku z tym, nie stanowią kosztów podatkowych spełniające warunek
    związku z przychodami odsetki naliczone, lecz niezapłacone lub umorzone.
    Wskazać również należy, że zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 21 ustawy o CIT:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odsetek za zwłokę z tytułu
      nieterminowych wpłat należności budżetowych i innych należności, do których
      stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej.
    Z opisu sprawy wynika, że Spółka została zobowiązana przez Czeskie Organy podatkowe
    do zapłaty podatku akcyzowego wraz z odsetkami. Spółka zapłaciła przedmiotowy
    podatek akcyzowy wraz z odsetkami i koszt ten został poniesiony przez Spółkę w 2017 r.,
    w 2018 r. Spółka zapłaciła odsetki od zaległości podatkowej na zasadach obowiązujących
    w Republice Czeskiej. Spółka w 2024 r. otrzymała wyrok Czeskiego Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, który utrzymał w mocy decyzję czeskich organów podatkowych, na
    mocy której podatek akcyzowy wraz odsetkami od zaległości podatkowych został
    wyegzekwowany od Spółki.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy odsetki od zaległości podatkowej w zakresie
    akcyzy jakie zostały zapłacone przez Spółkę w Czechach i stały się definitywne oraz
    nieodzyskiwalne w związku z wyrokiem czeskiego Naczelnego Sądu Administracyjnego,
    mogą stanowić dla Spółki koszt uzyskania przychodu na gruncie ustawy o CIT w roku
    podatkowym 2024, w którym Spółka otrzymała wspomniany wyrok kończący spór
    sądowoadministracyjny w Czechach.
    Odnosząc się do powyższej wątpliwości wskazać należy, że podatnik ma możliwość
    odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod tym jednak warunkiem, że
    wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub
    może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Kosztami uzyskania przychodów
    są zatem wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną
    działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie
    źródła przychodów. Warunkiem zaliczenia poniesionych wydatków do kosztów uzyskania
    przychodów jest również to, aby dany wydatek nie był zawarty w katalogu wydatków
    wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, których
    nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Zauważyć należy, że regulacja wynikająca z powołanego powyżej art. 16 ust. 1 pkt 21
    ustawy o CIT wyraźnie wskazuje, iż nie są kosztem uzyskania przychodów odsetki z tytułu
    nieterminowych wpłat tylko takich należności, do których stosuje się przepisy ustawy
    Ordynacja podatkowa.
    Stosownie do treści art. 2 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j.
    Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.):
    Przepisy ustawy stosuje się do:
      1) podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa oraz budżetów
        jednostek samorządu terytorialnego, do których ustalania lub określania
        uprawnione są organy podatkowe;

      2) (uchylony)
      3) opłaty skarbowej oraz opłat, o których mowa w przepisach o podatkach i opłatach
        lokalnych;
      4) spraw z zakresu prawa podatkowego innych niż wymienione w pkt 1, należących
        do właściwości organów podatkowych.
    W myśl art. 2 § 2 Ordynacji podatkowej:
      Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, przepisy działu III stosuje się również
      do opłat, do których ustalenia lub określenia uprawnione są inne niż wymienione w
      § 1 pkt 1 organy.
    Natomiast stosownie do art. 2 § 4 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów ustawy nie stosuje się do świadczeń pieniężnych wynikających ze
      stosunków cywilnoprawnych.
    W myśl art. 3 pkt 8 Ordynacji podatkowej:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o niepodatkowych należnościach budżetowych -
      rozumie się przez to niebędące podatkami i opłatami należności stanowiące dochód
      budżetu państwa lub budżetu jednostki samorządu terytorialnego, wynikające ze
      stosunków publicznoprawnych.
    Zatem, przez należności budżetowe należy rozumieć zarówno należności budżetu
    państwa, jak i budżetów samorządowych. Do należności budżetowych należą wszelkiego
    rodzaju podatki oraz opłaty. Należnościami budżetowymi są także inne należności
    publicznoprawne, co do których przepisy prawa wyraźnie stanowią, że są one dochodem
    budżetu państwa albo dochodem budżetów jednostek samorządowych.
    Należności, do których zastosowanie znajdą przepisy Ordynacji podatkowej to także
    niepodatkowe należności budżetu państwa, do których ustalenia lub określenia
    uprawnione są organy inne niż podatkowe.
    Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że odsetki od nieterminowych wpłat
    należności na rzecz organów podatkowych państw członkowskich Unii Europejskiej
    innych niż Polska, są wyłączone spod regulacji ustawy Ordynacja podatkowa i tym samym
    nie mieszczą się w dyspozycji art. 16 ust. 1 pkt 21 ustawy o podatku dochodowym od
    osób prawnych.
    W przedmiotowej sprawie nie znajdzie zastosowania również wyłączenie z art. 16 ust 1
    pkt 11 ustawy o CIT, z którego wynika, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów
    naliczonych, lecz niezapłaconych albo umorzonych odsetek od zobowiązań, w tym
    również od pożyczek (kredytów). Z opisu sprawy wynika bowiem, że odsetki zostały przez
    Państwa zapłacone.
    Zatem wskazane we wniosku odsetki nie podlegają wyłączeniom w zaliczeniu do kosztów
    uzyskania przychodów wskazanych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Z opisu sprawy wynika, że prowadzą Państwo działalność w zakresie (...) mając status (...),
    przechowując (...) powierzone przez podmioty trzecie i działając jako podmiot wysyłający.
    W związku z prowadzoną działalnością na terenie Czech doszło do kradzieży (...) w trakcie
    jego transportu i ze względu na brak prawidłowego zakończenia procedury zawieszenia
    poboru akcyzy, czeskie organy podatkowe wszczęły postępowanie podatkowe i wydały
    decyzje określające Spółce zobowiązanie podatkowe w akcyzie. Spółka zaskarżyła decyzje
    wymiarowe czeskich organów podatkowych do czeskiego sądu administracyjnego
    niemniej jednak była zmuszona zapłacić przedmiotowy podatek akcyzowy wraz z
    odsetkami. W 2024 r. Spółka otrzymała wyrok czeskiego Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, który utrzymał w mocy decyzję czeskich organów podatkowych, na
    mocy której podatek akcyzowy wraz odsetkami od zaległości podatkowych został
    wyegzekwowany od Spółki.

    Mając na uwadze powyższe uznać należy, że odsetki, o których mowa we wniosku zostały
    przez Państwa zapłacone i są definitywne, zostały poniesione przez Państwa w związku z
    Państwa działalnością, jak również nie zostały zawarte w katalogu wydatków
    wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, zatem mogą one stanowić koszty uzyskania
    przychodów w 2024 r., tj. w momencie gdy stały się definitywne (obowiązek ich
    poniesienia został potwierdzony prawomocnym wyrokiem czeskiego Naczelnego Sądu
    Administracyjnego), o ile ich poniesienie zostało właściwie udokumentowane oraz miało
    na celu zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów.
    Zatem, Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycz
    nym.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
    będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących
    przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.