Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.424.2025.1.JO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-01
Teza: Uznanie Pana za podatnika podatku VAT z tytułu dzierżawy
Nieruchomości, nieposiadanie stałego miejsca prowadzenia
działalności gospodarczej w Polsce oraz braku obowiązku
rejestracji jako podatnik VAT w Polsce.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
dzierżawa
nieruchomości-nieruchomość niemieszkalna
podatek-podatek od towarów i usług-rejestracja dla
potrzeb podatku od towarów i usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Inni podatnicy-Inni podatnicy -
importu usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X.
Rejestracja. Deklaracje i informacje podsumowujące.
Zapłata podatku -Rozdział 1. Rejestracja -Zgłoszenie
rejestracyjne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 17-ust. 1-pkt 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 1-art. 96-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 1-art. 96-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 1-art. 96-ust. 4
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 lipca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 20 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy uznania Pana za podatnika podatku VAT z tytułu dzierżawy
    Nieruchomości, nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    Polsce oraz obowiązku rejestracji jako podatnik VAT w Polsce.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Jest Pan niemieckim rezydentem podatkowym zamieszkałym w Niemczech. Nie prowadzi
    Pan zarejestrowanej działalności gospodarczej ani w Polsce, ani w Niemczech, ani w
    żadnym innym kraju.
    Urodził się Pan w Niemczech, gdzie Pan mieszka na stałe i pracuje.
    Nie posiada Pan w Polsce stałego miejsca zamieszkania ani zwykłego miejsca pobytu.
    Pana ośrodek interesów życiowych znajduje się w Niemczech, gdzie Pan mieszka i pracuje.
    Nie przebywa Pan w Polsce, nie zna Pan języka polskiego nawet w stopniu
    komunikatywnym, w porozumiewaniu się w języku polskim pomaga Panu ojciec, który
    również jest obywatelem niemieckim.
    W 2013 r. aktem notarialnym Rep. A nr (...) otrzymał Pan w formie darowizny od babci
    nieruchomość położoną w (...), jest Pan jedynym właścicielem tej nieruchomości.
    Wszystkie decyzje związane z zarządzaniem nieruchomością są podejmowane przez Pana
    w Niemczech.
    Przed otrzymaniem darowizny nieruchomość wynajmowana była spółce z o.o. na
    podstawie długoterminowej umowy najmu dzierżawy przez babcię, obecnie umowa jest
    nadal kontynuowana.
    Przedmiotowa spółka z o.o. posiada siedzibę działalności gospodarczej w Polsce i jest
    zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT w Polsce.

    Na podstawie umowy dzierżawy spółka ma prawo poddzierżawy na cele inne aniżeli
    mieszkaniowe, podmiotom trzecim na podstawie odrębnych umów. Podmioty trzecie
    wykorzystują Nieruchomość do działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia salonu
    kosmetycznego i protetyki.
    Czynności związane z dzierżawą i zarządzaniem Nieruchomością zgodnie z umową leżą po
    stronie dzierżawcy, czyli spółki z o.o., co obejmuje: sprzątanie, przeglądy, koszty
    eksploatacyjne.
    Po Pana stronie jako wydzierżawiającego należą generalne remonty polegające na
    wymianie instalacji, okien, dachu, przeprowadzenie termomodernizacji. W związku ze
    złym stanem technicznym Nieruchomości obecnie prowadzony jest remont budynku
    polegający na wymianie instalacji elektrycznej, okien, w Pana imieniu nikt nie nadzoruje
    remontów w Polsce, roboty zostały zlecone zaufanej firmie poleconej przez znajomych –
    współpraca z firmą wykonującą roboty polega na wzajemnym zaufaniu, zobowiązania za
    wykonane roboty zostaną dokonane przelewem.
    Skutki podatkowe dzierżawy przez nierezydenta były przedmiotem interpretacji
    indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 19 lutego 2024 r. nr 0114-
    KDIP102.4012.601.2023.1.SST.
    Pytania
      1. Czy dzierżawa Nieruchomości na rzecz Spółki jest dokonywana przez Pana w ramach
        działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, a co za tym
        idzie działa Pan jako podatnik VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT?
      2. Czy w opisanym stanie faktycznym posiada Pan w Polsce stałe miejsce prowadzenia
        działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o VAT?
      3. Czy w opisanym stanie faktycznym jest Pan zobowiązany do dokonania rejestracji w
        Polsce jako podatnik VAT czynny lub zwolniony w związku z dzierżawą
        Nieruchomości na rzecz Spółki?
    Pana stanowisko w sprawie
      1. Dzierżawa Nieruchomości na rzecz Spółki jest dokonana przez Pana w ramach
        działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, a co za tym
        idzie działa Pan jako podatnik VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT.
      2. Nie posiada Pan w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o
        którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 lit a ustawy o VAT.
      3. Nie jest Pan zobowiązany do dokonania rejestracji w Polsce jako podatnik VAT
        czynny lub zwolniony w związku z dzierżawą Nieruchomości na rzecz Spółki.
    Pytanie 1
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy o VAT, przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę
    towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Zgodnie z art. 28e ustawy o VAT miejscem świadczenia usług związanych z
    nieruchomościami, w tym usług świadczonych przez rzeczoznawców, pośredników w
    obrocie nieruchomościami, usług zakwaterowania w hotelach lub obiektach o podobnej
    funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi,
    użytkowania i używania nieruchomości oraz usług przygotowywania i koordynowania prac
    budowlanych, takich jak usługi architektów i nadzoru budowlanego, jest miejsce położenia

    nieruchomości. Z uwagi na to, że przedmiotem świadczonych przez Pana usług dzierżawy
    jest Nieruchomość zlokalizowana w Polsce, miejscem świadczenia usług, w oparciu o art.
    28e ustawy o VAT, powinna być Polska.
    W świetle art. 8 ust. 1 ustawy o VAT przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust.
    1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub
    jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów.
    Odpłatna dostawa towarów lub odpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu
    wtedy, gdy są dokonywane przez podmiot o statusie podatnika działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do tych czynności. Zakres opodatkowania podatkiem VAT
    wyznacza zatem czynnik przedmiotowy (opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa
    towarów lub odpłatne świadczenie usług) oraz czynnik podmiotowy (czynności muszą być
    wykonywane przez podatnika działającego w takim charakterze, zdefiniowanego w art. 15
    ustawy o VAT).
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2 tego artykułu, bez względu
    na cel lub rezultat takiej działalności.
    Z kolei w myśl ww. ust. 2 działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE L. z 2006, nr 347/1, dalej:
    Dyrektywa WAT), „podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym
    miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
    działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów,
    handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
    wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą
    uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub
    wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Jednocześnie wykorzystywanie składników majątku, tj. takie wykorzystywanie majątku,
    które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania, które polega na
    czerpaniu dochodów ze składnika majątku, również wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Należy zatem stwierdzić, że każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do
    wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15
    ust. 2 ustawy o VAT, powinien być uznany za podatnika VAT.
    W konsekwencji należy uznać, że wykorzystywanie majątku należącego do danej osoby
    stanowi również działalność gospodarczą dla celów VAT, jeżeli jest dokonywane w sposób
    ciągły dla celów zarobkowych. Podstawowym zatem kryterium dla opodatkowania usługi
    dzierżawy nieruchomości jest ustalenie czy działanie to można uznać za wykorzystywanie
    majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych. Kluczowe jest więc rozstrzygnięcie, czy
    posiadany majątek jest faktycznie wykorzystywany na potrzeby własne jako majątek
    prywatny, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15
    ustawy o VAT.
    W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy o VAT, a zatem zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia Trybunału

    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v.
    Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą
    podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do
    prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek
    prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią
    przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze
    wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej
    nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia
    2005 r., sygn. akt C- 25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności VAT w świetle powyższych przepisów jest
    zatem łączne spełnienie następujących przesłanek:
        dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu VAT,
        czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest
        podatnikiem VAT.
    W omawianych okolicznościach, w Pana ocenie, w ramach dzierżawy Nieruchomości
    działa Pan jako podatnik VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT.
    Powyższe wynika z okoliczności, że wydzierżawił Pan na rzecz Spółki Nieruchomość na
    podstawie zawartej Umowy w sposób stały/ciągły, za co otrzymuje określone w Umowie
    wynagrodzenie w postaci czynszu dzierżawnego. Oznacza to, że wykorzystuje Pan
    Nieruchomość w sposób ciągły, w celu uzyskania z tego tytułu dochodu, co w świetle
    powyższych uwag należy uznać za działalność gospodarczą.
    Powyższe stanowisko znajduje również potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych
    wydawanych przez organy podatkowe. Dla przykładu można wskazać na interpretację
    indywidualną z 12 maja 2022 r. (sygn. 0112-KDIL1-2.4012.92.2022.1.PM), w której Dyrektor
    Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS), wskazał, że:
    „W kontekście niniejszej sprawy, należy zwrócić uwagę na treść zdania drugiego definicji
    pojęcia „działalność gospodarcza”, w której mówi się o wykorzystywaniu m.in. towarów w
    sposób ciągły do celów zarobkowych. Takie wykorzystywanie towarów ma miejsce
    poprzez oddanie ich w stosunki obligacyjne (najem, dzierżawa, leasing, itp.). Istota umowy
    dzierżawy wskazuje, że na jej podstawie dochodzi do odpłatnego świadczenia usług przez
    właściciela na rzecz dzierżawcy. Dzierżawca za oddaną mu w dzierżawę rzecz płaci
    umówiony czynsz. Istnieje zatem bezpośredni związek między świadczoną usługą a
    przekazanym za nią wynagrodzeniem.
    (...) W konsekwencji, dzierżawa nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o
    którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Tym samym, wypełnia ona określona w
    art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej”.
    W Pana ocenie, wydzierżawiając na podstawie zawartej Umowy za wynagrodzeniem
    Nieruchomość na rzecz Spółki, dokonywane to jest w ramach działalności gospodarczej, o
    której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. W konsekwencji, działa Pan w tym zakresie jako
    podatnik VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT.
    Pytanie 2
    Stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT podatnikami są również osoby prawne,
    jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające
    usługi, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:

      a) usługodawcą jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz
        stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, a w
        przypadku usług, do których stosuje się art. 28e, podatnik ten nie jest
        zarejestrowany zgodnie z art. 96 ust. 4,
      b) usługobiorcą jest:
      - w pozostałych przypadkach - podatnik, o którym mowa w art. 15, posiadający siedzibę
        działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
        na terytorium kraju lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w
        art. 15, posiadająca siedzibę na terytorium kraju i zarejestrowana lub obowiązana
        do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4.
    Art. 11 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011
    r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 2018 r. nr 311/10 dalej:
    Rozporządzenie 282/2011) stanowi, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności
    gospodarczej podatnika, które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz
    odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
    odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z kolei, w myśl art. 11 ust. 2 Rozporządzenia 282/2011 „stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
    działalności gospodarczej podatnika, które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz
    odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
    świadczenie usług, które wykonuje.
    Zagadnienie „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” niejednokrotnie
    było przedmiotem rozstrzygnięć TSUE. Z orzecznictwa TSUE wynika, że o stałym miejscu
    prowadzenia działalności gospodarczej można mówić, jeżeli występuje odpowiednia
    struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia
    działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej,
    która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w
    sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób
    samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie
    aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94
    Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease BV, C-260/95 Commissioners oł Customs
    and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12
    Welmory Sp. z o.o.
    W Pana ocenie, nie można uznać, że posiada Pan w Polsce tzw. stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o VAT, przede
    wszystkim z uwagi na okoliczność, iż regulacje te nie mają zastosowania do osób
    fizycznych. Oznacza to, że przepisy te nie będą miały zastosowania w stosunku do Pana
    osoby.
    Analizując treść art. 11 ust. 1 i 2 Rozporządzenia 282/2011, należy wskazać, że odwołuje
    się on wprost do miejsca siedziby działalności gospodarczej podatnika, co jest
    charakterystyczne dla osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających
    osobowości prawnej. Gdyby koncepcja dotycząca określania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej miała także obejmować osoby fizyczne, ustawodawca unijny w
    ww. przepisie powinien był użyć obok określenia „miejsce siedziby działalności
    gospodarczej podatnika” sformułowania np. „miejsce zamieszkania” - które byłoby
    odpowiednikiem „siedziby” w zakresie osób fizycznych.
    Przy czym, nawet gdyby przyjąć, że powyższe regulacje mają także zastosowanie wobec
    osób fizycznych i można mówić o stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej

    przez osobę fizyczną, to według Pana, z uwagi na to, że posiada Pan w Polsce jedynie
    Nieruchomość oraz środki pieniężne zgromadzone na rachunkach bankowych, należy
    uznać, że aktywa te nie powodują powstania stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce.
    Jak wynika z treści art. 11 ust. 2 Rozporządzenia 282/2011, aby można było mówić o
    stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej niezbędne jest, aby spełnione
    zostały łącznie takie kryteria jak: wystarczająca stałość działalności gospodarczej, a także
    posiadanie odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego
    niezbędnej do świadczenia usług, które podatnik wykonuje.
    W Pana ocenie, kryteria te nie są spełnione. W szczególności nie posiada Pan na
    terytorium Polski zaplecza personalnego i technicznego, które jest niezbędne do
    świadczenia usług dzierżawy Nieruchomości na rzecz Spółki. Jak zostało wskazane w opisie
    stanu faktycznego, nie posiada Pan w Polsce stałego miejsca zamieszkania lub zwykłego
    miejsca pobytu. Pana ośrodek interesów życiowych ani znajduje się w Niemczech. Nie
    przebywa Pan na stałe w Polsce, spędza w Polsce mniej niż 30 dni w roku kalendarzowym.
    Co więcej, wszystkie decyzje związane z zarządzaniem/ rozporządzaniem posiadanymi
    przez Pana aktywami są podejmowane na terytorium Niemiec.
    Według Pana stanowiska, także posiadane na terytorium Polski aktywa, nie pozwalają na
    przyjęcie, że powyższe kryteria zostały spełnione i w konsekwencji, że posiada Pan na
    terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Powyższe znajduje potwierdzenie w orzecznictwie TSUE. Jak bowiem wskazuje TSUE, samo
    posiadanie nieruchomości nie generuje powstania stałego miejsca prowadzenia
    działalności. Przykładowo w wyroku TSUE z dnia 3 czerwca 2021 r. w sprawie Titanium Ltd
    (C-931/19) TSUE wskazał, że: „zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału pojęcie
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wymaga stałej obecności zasobów
    ludzkich i technicznych niezbędnych do świadczenia określonych usług. Wymaga ono
    zatem wystarczającego stopnia trwałości oraz struktury, która z punktu widzenia zasobów
    ludzkich i technicznych jest w stanie umożliwić samodzielne świadczenie rozpatrywanych
    usług (wyrok z dnia 28 czerwca 2007 r., Planzer Luxembourg, C-73/06, EU .0.2007:397, pkt
    54 i przytoczone tam orzecznictwo). W szczególności struktura pozbawiona własnego
    personelu nie może mieścić się w zakresie pojęcia 'stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej”. W konsekwencji TSUE uznał, że: „nieruchomość, która nie ma
    żadnych zasobów ludzkich umożliwiających samodzielne działanie, w sposób oczywisty nie
    spełnia ustanowionych w orzecznictwie kryteriów uznania za stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej w rozumieniu zarówno dyrektywy 2006/112, jak i dyrektywy
    2006/112 ze zm”.
    Wobec powyższego, w Pana ocenie, nie posiada Pan w Polsce stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.
    Pytanie 3
    Zgodnie z art. 96 ust. 1 ustawy o VAT, podmioty, o których mowa w art. 15, są obowiązane
    przed dniem wykonania pierwszej czynności określonej w art. 5 złożyć naczelnikowi
    urzędu skarbowego zgłoszenie rejestracyjne, z zastrzeżeniem ust. 3.
    Stosownie do art. 96 ust. 3 ustawy o VAT, podmioty wymienione w art. 15, u których
    sprzedaż jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 lub wykonujące
    wyłącznie czynności zwolnione od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów
    wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, mogą złożyć zgłoszenie rejestracyjne.
    W myśl art. 96 ust. 4 ustawy o VAT naczelnik urzędu skarbowego po weryfikacji danych
    podanych w zgłoszeniu rejestracyjnym rejestruje podatnika jako „podatnika VAT
    czynnego”, a w przypadku podatników, o których mowa w ust. 3 - jako „podatnika VAT
    zwolnionego”, i na wniosek podatnika potwierdza to zarejestrowanie.

    Przy czym, zgodnie z § 1 pkt 1 lit. j) Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 listopada
    2014 r. w sprawie określenia podatników niemających obowiązku składania zgłoszenia
    rejestracyjnego (Dz.U. z 2022, poz. 1525) (dalej: „Rozporządzenie”), obowiązku składania
    zgłoszenia rejestracyjnego nie mają podatnicy nieposiadający na terytorium kraju siedziby
    działalności gospodarczej, stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, z
    którego dokonują transakcji gospodarczych, stałego miejsca zamieszkania lub zwykłego
    miejsca pobytu, jeżeli wykonują na terytorium kraju wyłącznie określone w tym przepisie
    usługi, w tym usługi w stosunku do których podatnikami rozliczającymi podatek od
    towarów i usług są podatnicy, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT.
    Stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT podatnikami są również osoby prawne,
    jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające
    usługi, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:
      a) usługodawcą jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz
        starego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, a w
        przypadku usług, do których stosuje się art. 28e, podatnik ten nie jest
        zarejestrowany zgodnie z art. 96 ust. 4,
      b) usługobiorcą jest:
      - w pozostałych przypadkach - podatnik, o którym mowa w art. 15, posiadający siedzibę
        działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
        na terytorium kraju lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w
        art. 15, posiadająca siedzibę na terytorium kraju i zarejestrowana lub obowiązana
        do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4.
    Zgodnie z art. 28e ustawy o VAT miejscem świadczenia usług związanych z
    nieruchomościami, w tym usług świadczonych przez rzeczoznawców, pośredników w
    obrocie nieruchomościami, usług zakwaterowania w hotelach lub obiektach o podobnej
    funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi,
    użytkowania i używania nieruchomości oraz usług przygotowywania i koordynowania prac
    budowlanych, takich jak usługi architektów i nadzoru budowlanego, jest miejsce położenia
    nieruchomości.
    Biorąc pod uwagę powyższe regulacje, w pierwszej kolejności należy wskazać, iż w Pana
    ocenie, w omawianych okolicznościach spełnione są warunki do zastosowania w stosunku
    do świadczonych przez Pana na rzecz Spółki usług dzierżawy Nieruchomości art. 17 ust. 1
    pkt 4 ustawy o VAT, ponieważ:
        usługodawcą świadczącym usługę dzierżawy Nieruchomości jest Pan jako osoba,
        która nie posiada siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju,
        jako usługodawca nie posiada Pan także stałego miejsca prowadzenia działalności
        gospodarczej na terytorium kraju,
        do tej pory nie był Pan zarejestrowany jako podatnik VAT w Polsce, gdyż z żadnego
        innego tytułu nie musiał się Pan zarejestrować - co spełnia przesłankę wskazaną
        powyżej, tj., że w przypadku usług, do których stosuje się art. 28e ustawy o VAT,
        podatnik ten nie jest zarejestrowany zgodnie z art. 96 ust. 4 ustawy o VAT,
        usługobiorcą jest Spółka, tj. podatnik, o którym mowa w art. 15 ustawy o VAT,
        posiadający siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, zarejestrowany
        jako podatnik VAT czynny.
    W związku z powyższym, w Pana ocenie, w zakresie usług dzierżawy Nieruchomości na
    rzecz Spółki powinny mieć zastosowanie regulacje art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT, gdzie
    zobowiązanym do ich rozliczenia powinna być Spółka jako nabywca usług.

    Tym samym, Pana zdaniem, w oparciu o § 1 pkt 1 lit. j Rozporządzenia, z uwagi na to, że w
    związku z dzierżawą Nieruchomości wykonuje Pan wyłącznie usługi w stosunku do których
    zastosowanie powinien znaleźć art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT (tj. podatnikiem
    rozliczającym podatek od towarów i usług jest Spółka), nie będzie Pan zobowiązany do
    dokonania rejestracji w Polsce jako podatnik VAT czynny lub zwolniony.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”
      podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju - rozumie się przez to
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca świadczenie usług zdefiniowane w art.
    8 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.

    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Przy czym, w
    świetle przytoczonych wyżej przepisów status podatnika podatku od towarów i usług
    wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem.
    Jednocześnie wykorzystywanie składników majątku, tj. takie wykorzystywanie majątku,
    które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania, które polega na
    czerpaniu dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Należy stwierdzić, że każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania
    nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy
    powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług.
    W konsekwencji, wykorzystywanie majątku należącego do danej osoby stanowi również
    działalność gospodarczą jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży nieruchomości jest ustalenie, czy
    działanie to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów
    zarobkowych, czy majątek nabyty został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy
    też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ustawy.
    W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt
    C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to
    mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Z opisu sprawy wynika, że nie prowadzi Pan zarejestrowanej działalności gospodarczej ani
    w Polsce ani w żadnym innym kraju. W 2013 r. otrzymał Pan w darowiźnie od babci
    nieruchomość położoną w Polsce, której jest Pan jedynym właścicielem. Przed
    otrzymaniem darowizny Nieruchomość była wynajmowana spółce sp. z o.o. na podstawie
    długoterminowej umowy dzierżawy przez Pana babcię, obecnie umowa jest
    kontynuowana. Na podstawie umowy dzierżawy spółka ma prawo poddzierżawy na cele
    inne niż mieszkaniowe, podmiotom trzecim na podstawie odrębnych umów. Podmioty
    trzecie wykorzystują Nieruchomość do działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia
    salonu kosmetycznego i protetyki.
    Pana wątpliwości przedstawione w pytaniu nr 1 dotyczą określenia czy dzierżawa
    Nieruchomości na rzecz Spółki jest dokonywana przez Pana w ramach działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a co za tym idzie czy działa Pan jako
    podatnik VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy.
    Odnosząc się do Pana wątpliwości należy zwrócić uwagę, że na mocy art. 693 § 1 ustawy z
    23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):

      Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz
      do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a
      dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.
    Tak więc dzierżawa jest umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem
    świadczenia wydzierżawiającego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania i
    pobierania pożytków, jest świadczenie dzierżawcy, polegające na płaceniu umówionego
    czynszu. Umowa dzierżawy jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony – zarówno
    wydzierżawiającego jak i dzierżawcę – określone przepisami obowiązki.
    W kontekście niniejszej sprawy, należy zwrócić uwagę na treść zdania drugiego definicji
    pojęcia „działalność gospodarcza”, w której mówi się o wykorzystywaniu m.in. towarów w
    sposób ciągły do celów zarobkowych. Takie wykorzystywanie towarów ma miejsce
    poprzez oddanie ich w stosunki obligacyjne (najem, dzierżawa, leasing, itp.).
    Istota umowy dzierżawy wskazuje, że na jej podstawie dochodzi do odpłatnego
    świadczenia usług przez właściciela na rzecz dzierżawcy. Dzierżawca za oddaną mu w
    dzierżawę rzecz płaci umówiony czynsz. Istnieje zatem bezpośredni związek między
    świadczoną usługą a przekazanym za nią wynagrodzeniem.
    Z treści przywołanego wyżej art. 8 ust. 1 ustawy i przedstawionych w tym zakresie
    objaśnień wynika, że ustawodawca przyjął generalną zasadę, że usługami są wszelkie
    odpłatne świadczenia niebędące dostawą towarów. Stąd też stwierdzić należy, że definicja
    „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów”. Jest ona
    wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    transakcji wykonywanych przez podatników w ramach prowadzonej przez nich
    działalności gospodarczej.
    W konsekwencji, dzierżawa nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym
    mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na
    mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Tym samym, wypełnia ona określoną w art. 15
    ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej.
    W omawianych okolicznościach wydzierżawiając w sposób ciągły Spółce Nieruchomość,
    której jest Pan jedynym właścicielem i otrzymując od Spółki wynagrodzenie w postaci
    czynszu na podstawie zawartej Umowy dzierżawy, działa Pan jako podatnik, otrzymujący
    dochody z tego tytułu. Oznacza to, że w analizowanej sprawie wydzierżawiając
    Nieruchomość Spółce dokonuje tego Pan w ramach działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Tym samym działa Pan jako podatnik w rozumieniu art.
    15 ust. 1 ustawy, prowadzący działalność gospodarczą.
    Zatem Pana stanowisko w zakresie pytania nr 1 należy jest prawidłowe.
    Ponadto Pana wątpliwości dotyczą także ustalenia czy w opisanym stanie faktycznym
    posiada Pan w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, o którym
    mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy (pytanie nr 2) oraz czy jest Pan zobowiązany do
    dokonania rejestracji w Polsce jako podatnik VAT czynny lub zwolniony w związku z
    dzierżawą Nieruchomości na rzecz Spółki (pytanie nr 3).
    Odnośnie Pana wątpliwości wskazać należy, że zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy:
      Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
      osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające usługi, jeżeli łącznie spełnione
      są następujące warunki:
      a) usługodawcą jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz
        stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, a w
        przypadku usług, do których stosuje się art. 28e, podatnik ten nie jest
        zarejestrowany zgodnie z art. 96 ust. 4,
      b) usługobiorcą jest:

            w przypadku usług, do których stosuje się art. 28b - podatnik, o którym
            mowa w art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym
            mowa w art. 15, zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania
            zgodnie z art. 97 ust. 4,
            w przypadku transferu bonów jednego przeznaczenia, w przypadku
            których miejscem świadczenia usług, których te bony dotyczą, jest
            terytorium kraju - podatnik, o którym mowa w art. 15, lub osoba prawna
            niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15,
            w pozostałych przypadkach - podatnik, o którym mowa w art. 15,
            posiadający siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce
            prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju lub osoba
            prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15, posiadająca
            siedzibę na terytorium kraju i zarejestrowana lub obowiązana do
            zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4.
    Przy czym w świetle art. 17 ust. 2 ustawy:
      W przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 4 i 5, usługodawca lub dokonujący
      dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego.
    Powołany art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy wskazuje na sytuację, w której podatnikiem staje się
    nabywca usługi, która podlega opodatkowaniu na terytorium Polski. Przepis art. 17 ust. 1
    pkt 4 ustawy, wprowadza mechanizm tzw. odwrotnego obciążenia, który polega na
    opodatkowaniu usług przez usługobiorcę. Przepis art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy ma
    zastosowanie gdy miejscem świadczenia a tym samym opodatkowania ustalonym na
    podstawie przepisów ustawy jest terytorium Polski. Przy tym warunkiem zastosowania
    odwrotnego obciążenia na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy względem usług jest
    spełnienie warunków dotyczących usługodawcy jak i usługobiorcy.
    Zgodnie zaś z art. 2 pkt 9 ustawy:
      Przez import usług rozumie się świadczenie usług, z tytułu wykonania których
      podatnikiem jest usługobiorca, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4.
    Stosownie do § 1 pkt 1 lit. j Rozporządzenia Ministra Finansów z 14 listopada 2014 r. w
    sprawie określenia podatników niemających obowiązku składania zgłoszenia
    rejestracyjnego (t.j. Dz.U.
    z 2022 r. poz. 1525):
      Obowiązku składania zgłoszenia rejestracyjnego nie mają podatnicy nieposiadający
      na terytorium kraju siedziby działalności gospodarczej, stałego miejsca prowadzenia
      działalności gospodarczej, z którego dokonują transakcji gospodarczych, stałego
      miejsca zamieszkania lub zwykłego miejsca pobytu, jeżeli wykonują na terytorium
      kraju wyłącznie następujące czynności:
      j) usługi, w stosunku do których podatnikami rozliczającymi podatek od towarów i
        usług są podatnicy, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 marca
        2004 r. o podatku od towarów i usług, zwanej dalej „ustawą”.
    W świetle art. 96 ust. 1 ustawy:
      Podmioty, o których mowa w art. 15 i art. 15a, są obowiązane przed dniem
      wykonania pierwszej czynności określonej w art. 5 złożyć naczelnikowi urzędu
      skarbowego zgłoszenie rejestracyjne, z zastrzeżeniem ust. 3.
    Zgodnie z art. 96 ust. 3 ustawy:

      Podmioty wymienione w art. 15, u których sprzedaż jest zwolniona od podatku na
      podstawie art. 113 ust. 1 i 9 lub wykonujące wyłącznie czynności zwolnione od
      podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82
      ust. 3, mogą złożyć zgłoszenie rejestracyjne.
    W myśl art. 96 ust. 4 ustawy:
      Naczelnik urzędu skarbowego, po weryfikacji danych podanych w zgłoszeniu
      rejestracyjnym, rejestruje podatnika jako:
      1) „podatnika VAT czynnego”,
      2) „podatnika VAT zwolnionego” - w przypadku podatnika, o którym mowa w:
      a) ust. 3 i 3c,
      b) art. 113a ust. 1, jeżeli złożył zawiadomienie w celu rejestracji jako podatnik VAT UE
      - i na wniosek podatnika potwierdza to zarejestrowanie.
    Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego
      siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, u którego wartość sprzedaży,
      z wyłączeniem podatku, nie przekroczyła w poprzednim ani bieżącym roku
      podatkowym kwoty 200.000 zł.
    W świetle z art. 113 ust. 9 ustawy:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego
      siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, rozpoczynającego w trakcie
      roku podatkowego wykonywanie czynności określonych w art. 5, jeżeli
      przewidywana przez niego wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu
      prowadzonej działalności gospodarczej w roku podatkowym, kwoty określonej w ust.
      1.
    W myśl z art. 113a ust. 1 ustawy:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego
      siedzibę działalności gospodarczej na terytorium państwa członkowskiego innym niż
      terytorium kraju, jeżeli łącznie są spełnione następujące warunki:
      1) całkowita roczna wartość dostaw towarów i świadczenia usług dokonanych przez
        podatnika w roku podatkowym, dla których miejscem opodatkowania jest
        terytorium Unii Europejskiej, z wyłączeniem podatku od wartości dodanej, w tym
        wartość sprzedaży na terytorium kraju, z wyłączeniem podatku, zwana dalej
        "rocznym obrotem na terytorium Unii Europejskiej", nie przekroczyła w
        poprzednim ani bieżącym roku podatkowym kwoty 100.000 euro;
      2) wartość sprzedaży u tego podatnika, z wyłączeniem podatku, nie przekroczyła w
        poprzednim ani bieżącym roku podatkowym kwoty określonej w art. 113 ust. 1,
        przy czym przepisy art. 113 ust. 2 i 9 stosuje się odpowiednio;
      3) podatnik nie dokonuje na terytorium kraju dostaw towarów ani świadczenia usług,
        o których mowa w art. 113 ust. 13.
    Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w
    rozdziale 3 działu V ustawy.
    Stosownie do art. 28a ustawy:
      Na potrzeby stosowania ww. rozdziału:
      1) ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:

      a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
        art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
        od wartości dodanej;
      2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub
        świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu
        do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
    Wskazany powyżej art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy.
    Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług.
    Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność
    gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej
    ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty
    wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich
    oraz państw trzecich.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:
      W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1
    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu
    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia
    tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa
    jest świadczona.
    Natomiast, według art. 28e ustawy:
      Miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług
      świadczonych przez rzeczoznawców, pośredników w obrocie nieruchomościami,
      usług zakwaterowania w hotelach lub obiektach o podobnej funkcji, takich jak
      ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi, użytkowania i
      używania nieruchomości oraz usług przygotowywania i koordynowania prac
      budowlanych, takich jak usługi architektów i nadzoru budowlanego, jest miejsce
      położenia nieruchomości.
    Przepis art. 28e ustawy – jak wynika z jego brzmienia – stanowi wyjątek od zasady,
    przyjmując jako kryterium nie usytuowanie podmiotu, lecz przedmiotu, którym jest
    nieruchomość. Usługi, które jej wprost dotyczą, mają być opodatkowane według jej
    miejsca położenia. Kryterium położenia nieruchomości jest tu zatem decydujące –
    determinuje ono docelowo miejsce opodatkowania usługi związanej z daną

    nieruchomością. Co istotne, zasada wyrażona w art. 28e ustawy obejmuje wyłącznie
    usługi, które dotyczą konkretnej nieruchomości – jedynie wówczas można w praktyce
    zastosować opodatkowanie w miejscu położenia nieruchomości.
    Także Dyrektywa Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1, z późn. zm.) w art. 47
    przewiduje, że miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomością, w tym usług
    rzeczoznawców i agentów nieruchomości, usług zakwaterowania w sektorze hotelarskim
    lub sektorach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone
    do użytku jako kempingi, przyznawanie prawa użytkowania nieruchomości oraz usług
    związanych z przygotowywaniem i koordynacją prac budowlanych, takich jak usługi
    architektów i biur nadzoru budowlanego, jest miejsce, w którym znajduje się dana
    nieruchomość.
    Ustawa nie zawiera definicji pojęcia „nieruchomość” oraz pojęcia „usługi związanej z
    nieruchomościami”. Niemniej jednak ustawodawca unijny wychodząc naprzeciw
    oczekiwaniom państw członkowskich wprowadził Rozporządzeniem Wykonawczym Rady
    (UE) nr 1042/2013 z 7 października 2013 r. (Dz. Urz. UE L Nr 284, s. 1) zmianę do
    Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z 15 marca 2011 r.
    ustanawiającego środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77, str. 1, z późn. zm.) – zwanego
    dalej rozporządzeniem 282/2011 – pojęcie „nieruchomość”, jak również wyjaśnił, na czym
    polegają „usługi związane z nieruchomościami”.
    Zgodnie z art. 13b rozporządzenia 282/2011:
      Do celów stosowania dyrektywy 2006/112/WE za „nieruchomość” uznaje się:
      a) każdą określoną część ziemi, na jej powierzchni lub pod jej powierzchnią, która
        może stać się przedmiotem własności i posiadania;
      b) każdy budynek lub każdą konstrukcję przytwierdzone do gruntu lub w nim
        osadzone powyżej lub poniżej poziomu morza, których nie można w łatwy
        sposób zdemontować lub przenieść;
      c) każdy zainstalowany element stanowiący integralną część budynku lub konstrukcji,
        bez którego budynek lub konstrukcja są niepełne, taki jak drzwi, okna, dachy,
        schody i windy;
      d) każdy element, sprzęt lub maszynę zainstalowane na stałe w budynku lub
        konstrukcji, które nie mogą być przeniesione bez zniszczenia lub zmiany budynku
        lub konstrukcji.
    Jednocześnie w myśl art. 31a ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Usługi związane z nieruchomościami, o których mowa w art. 47 dyrektywy 2006/112
      /WE, obejmują jedynie te usługi, które mają wystarczająco bezpośredni związek z
      daną nieruchomością. Usługi uważa się za mające wystarczająco bezpośredni
      związek z nieruchomością w następujących przypadkach:
      a) gdy wywodzą się z nieruchomości, a dana nieruchomość stanowi element
        składowy usługi i jest elementem centralnym oraz niezbędnym z punktu widzenia
        świadczonych usług;
      b) gdy są świadczone w odniesieniu do nieruchomości lub dla niej przeznaczone i
        mają na celu zmianę prawnego lub fizycznego stanu danej nieruchomości.
    Jak stanowi art. 31a ust. 2 lit. h) rozporządzenia 282/2011:
      Ustęp 1 obejmuje w szczególności wynajem lub wydzierżawianie nieruchomości inne
      niż opisane w ust. 3 lit. c), łącznie z przechowywaniem towarów w wyznaczonej do
      tego określonej części nieruchomości przeznaczonej do wyłącznego użytku przez
      usługobiorcę.

    Z opisu sprawy wynika, że jest Pan niemieckim rezydentem podatkowym zamieszkałym w
    Niemczech. Nie posiada Pan w Polsce stałego miejsca zamieszkania ani zwykłego miejsca
    pobytu. Pana ośrodek interesów życiowych znajduje się w Niemczech, gdzie Pan się
    urodził, mieszka na stałe i pracuje. Nie przebywa Pan w Polsce, nie zna Pan języka
    polskiego nawet w stopniu komunikatywnym, w porozumiewaniu się w języku polskim
    pomaga Panu ojciec, który również jest obywatelem niemieckim. W 2013 r. otrzymał Pan
    w darowiźnie od babci Nieruchomość położoną w Polsce, której jest Pan jedynym
    właścicielem. Przed otrzymaniem darowizny Nieruchomość była wynajmowana spółce sp.
    z o.o. na podstawie długoterminowej umowy dzierżawy przez Pana babcię, obecnie
    umowa jest kontynuowana. Na podstawie umowy dzierżawy spółka ma prawo
    poddzierżawy na cele inne niż mieszkaniowe, podmiotom trzecim na podstawie
    odrębnych umów. Podmioty trzecie wykorzystują Nieruchomość do działalności
    gospodarczej w zakresie prowadzenia salonu kosmetycznego i protetyki.
    Odnosząc się do kwestii posiadania przez Pana stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej należy wskazać, że definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak: siedziba
      działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie
      możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić
      stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo
      Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
      świadczenie usług, które wykonuje:
      a) art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
      b) począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112
      /WE;
      c) do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
      d) art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.

    Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający,
      by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w
      zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy
      towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując
    się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje
    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym
    zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94
    Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease BV, C-260/95 Commissioners of Customs
    and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12
    Welmory Sp. z o.o.
    Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym
    zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można
    mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to
    trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że
    stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym
    stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w
    tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna
    określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność
    w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również
    przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w
    sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia
    działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury
    technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone
    czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności
    powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane
    podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało
    towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające
    opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności
    podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest
    konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył
    usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura

    działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na
    własne potrzeby.
    Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym
    infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego
    rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez
    ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE
    wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być
    konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze
    udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich
    wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w
    sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny
    podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.
    Należy zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 3 czerwca 2021 r., w sprawie C-931/19 (Titanium),
    w którym Sąd uznał, że „(...) zaplecze personalne i techniczne, które zostało udostępnione
    spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską i które zdaniem rumuńskich organów
    podatkowych pozwala na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności
    spółki niemieckiej w Rumunii, stanowi również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska
    świadczy usługi na rzecz spółki niemieckiej. Tymczasem to samo zaplecze nie może być
    wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług (...)”.
    Ponadto orzeczenie NSA z 3 października 2019 r. (I FSK 980/17) porusza kwestię
    „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej: „To, czy
    posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane
    każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i
    środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta
    właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana
    struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować
    nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem
    prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno
    mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje.
    Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe
    miejsce prowadzenia działalności”.
    Mając na uwadze powyższe orzecznictwo, przepisy prawa oraz okoliczności
    rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że nie posiada Pan stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w Polsce. Nie zorganizował bowiem Pan na terytorium kraju
    odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych umożliwiających samodzielne i niezależne
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie dzierżawy nieruchomości. Z wniosku
    wynika, że jest Pan niemieckim rezydentem podatkowym zamieszkałym w Niemczech. W
    2013 r. odziedziczył Pan po babci Nieruchomość w Polsce. Przed otrzymaniem darowizny
    Nieruchomość była wynajmowana spółce sp. z o.o. na podstawie długoterminowej umowy
    dzierżawy przez Pana babcię, obecnie umowa jest kontynuowana. Nieruchomość jest
    poddzierżawiana przez Spółkę, na cele inne aniżeli mieszkaniowe, podmiotom trzecim na
    podstawie odrębnych umów.
    Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać
    każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną
    spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego,
    ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością.
    Zauważyć także należy, że dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz
    technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez

    usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim
    przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj.
    usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad
    zapleczem własnym.
    Mając na uwadze okoliczności sprawy należy uznać, że na terytorium Polski posiada Pan
    jedynie Nieruchomość odziedziczoną po babci oraz środki pieniężne zgromadzone na
    rachunku bankowym. Nieruchomość jest obecnie przez Pana dzierżawiona Spółce. Z
    okoliczności sprawy jednocześnie nie wynika, aby posiadał Pan inne aktywa w Polsce. Nie
    posiada Pan również w Polsce stałego miejsca zamieszkania lub zwykłego miejsca pobytu.
    Ośrodek Pana interesów życiowych znajduje się w Niemczech. Nie przebywa Pan w Polsce,
    nie zna Pan języka polskiego nawet w stopniu komunikatywnym, w porozumiewaniu się w
    języku polskim pomaga Panu ojciec, który również jest obywatelem niemieckim. Ponadto
    wszystkie decyzje związane z zarządzaniem/rozporządzaniem przez Pana aktywami są
    podejmowane na terytorium Niemiec. Czynności związane z dzierżawą i zarzadzaniem
    Nieruchomością zgodnie z umową leżą po stronie dzierżawcy, czyli Spółki co obejmuje:
    sprzątanie, przeglądy, koszty eksploatacyjne. Po Pana stronie należą generalne remonty
    polegające na wymianie instalacji, okien, dachu przeprowadzenie termomodernizacji.
    Obecnie z uwagi na zły stan techniczny budynku przeprowadzany jest remont - wymiana
    instalacji elektrycznej, okien, w Pana imieniu, nikt nie nadzoruje remontów w Polsce, zlecił
    Pan remont zaufanej firmie, a zobowiązania za wykonane prace zostaną dokonane
    przelewem.
    Zatem mając na uwadze powyższy opis sprawy należy uznać, że nie zostały spełnione
    podstawowe kryteria warunkujące powstanie na terytorium Polski stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej. Nie posiada Pan żadnego zaplecza personalnego
    w Polsce, natomiast posiadane na terytorium Polski zaplecze techniczne w postaci
    Nieruchomości nie jest w stanie prowadzić samodzielnej i niezależnej działalności
    gospodarczej w zakresie dzierżawy nieruchomości. W konsekwencji, mając na uwadze
    całokształt Pana działalności, należy uznać, że nie posiada Pan stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.
    Pana wątpliwości dotyczą również ustalenia czy będzie Pan zobowiązany do dokonania
    rejestracji w Polsce jako podatnik VAT czynny lub zwolniony w związku z dzierżawą
    Nieruchomości.
    Odnosząc się do przedmiotowej kwestii należy wskazać, że świadczona przez Pana usługa
    dzierżawy Nieruchomości jest usługą związaną z nieruchomością, o której mowa w art.
    28e ustawy. W konsekwencji w niniejszej sprawie miejsce świadczenia usługi dzierżawy
    ustalane jest na podstawie art. 28e ustawy, zgodnie z którym miejscem świadczenia usług
    związanych z nieruchomościami jest miejsce położenia nieruchomości. Oznacza to, że
    świadczona przez Pana usługa dzierżawy Nieruchomości znajdującej się na terytorium
    Polski podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce. Przy czym
    stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy, w przypadku usług, do których znajduje
    zastosowanie art. 28e ustawy gdy usługodawcą jest podatnik nieposiadający siedziby
    działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium Polski, który nie jest zarejestrowany zgodnie z art. 96 ust. 4 ustawy natomiast
    usługobiorcą jest m.in. podatnik, o którym mowa w art. 15 ustawy posiadający siedzibę
    działalności gospodarczej na terytorium Polski podatnikiem staje się nabywca usługi.
    Mając na uwadze wskazane informacje należy stwierdzić, że w analizowanym przypadku
    są spełnione warunki wskazujące na zastosowanie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy. Należy
    wskazać, że jak zostało ustalone w niniejszej interpretacji jest Pan (usługodawca)
    podatnikiem z tytułu świadczenia usług dzierżawy Nieruchomości w świetle art. 15 ust. 1
    ustawy oraz nie posiada Pan siedziby działalności gospodarczej na terytorium Polski.
    Ponadto jak wynika z okoliczności sprawy nie posiada Pan siedziby działalności
    gospodarczej w Polsce oraz nie jest Pan zarejestrowany jako podatnik VAT czynny albo
    zwolniony w Polsce zgodnie z art. 96 ust. 4 ustawy. Jednocześnie świadczy Pan usługę

    dzierżawy Nieruchomości na rzecz Spółki (usługobiorcy), która posiada siedzibę
    działalności gospodarczej w Polsce i jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT w
    Polsce.
    Zatem w analizowanym przypadku to Spółka jako usługobiorca opodatkowuje na
    podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy, nabywane od Pana usługi dzierżawy Nieruchomości
    zgodnie z obowiązującymi w Polsce przepisami prawa podatkowego, rozpoznając import
    usług, o którym mowa w art. 2 pkt 9 ustawy. Tym samym Pan nie posiadający siedziby ani
    stałego miejsca działalności gospodarczej w Polsce nie rozlicza podatku od świadczonych
    usług dzierżawy, a podmiotem zobowiązanym do rozliczenia podatku, z tytułu tej
    transakcji jest Pana kontrahent tj. Spółka posiadająca siedzibę w Polsce i zarejestrowana z
    Polsce jako czynny podatnik VAT. W konsekwencji, w sytuacji, gdy nie będzie Pan
    dokonywał żadnych innych czynności podlegających na podstawie art. 5 ustawy
    opodatkowaniu poza wskazanymi usługami dzierżawy (w stosunku do których
    podatnikiem rozliczającym podatek od towarów i usług jest Pana kontrahent), nie ma Pan
    obowiązku składania zgłoszenia rejestracyjnego, o którym mowa w art. 96 ust. 1 ustawy,
    co również wynika z § 1 pkt 1 lit. j Rozporządzenia Ministra Finansów z 14 listopada 2014 r.
    w sprawie określenia podatników niemających obowiązku składania zgłoszenia
    rejestracyjnego.
    Zatem Pana stanowisko w zakresie pytania nr 2 i 3 należy uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu
    prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze
        zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie
        zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.