Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDWL.4011.159.2025.1.JK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-28
Teza: Obowiązek poboru zaliczki zgodnie z art. 32 ust. 1
Słowa kluczowe: odszkodowania
płatnik
ugody-ugoda sądowa
zaliczka-zaliczka miesięczna
zaliczka-zaliczka na podatek
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Odszkodowania i zadośćuczynienia.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3b
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 38-ust. 1
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.-
Zakłady pracy.
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 listopada 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 6 listopada 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wniosek o interpretację indywidualną dotyczy obowiązku poboru zaliczki na podatek
    dochodowy od osób fizycznych od świadczenia odszkodowawczego wynikającego z
    łączącego strony uprzednio stosunku pracy, ustalonego w drodze ugody sądowej.
    Wnioskodawcą jest (...) Sp. z o.o. (...).
    Spółka jest polskim rezydentem podatkowym i na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15
    lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz.
    2805 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”), podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    całości swoich dochodów w Polsce.
    W wyniku wytoczonego przez byłego pracownika powództwa przeciw Spółce, 9 lipca 2025
    r., zawarta została ugoda sądowa. W konsekwencji zostało wypłacone odszkodowanie w
    wyniku zakończenia sporu o nieuzasadnione wypowiedzenie umowy o pracę oraz
    zastosowanie okresu wypowiedzenia krótszego niż wymagany, a w konsekwencji także
    błędne ustalenie ekwiwalentu wypoczynkowego za niewykorzystany urlop oraz błędne
    ustalenie okresu zatrudnienia. Strona pozwana (...) Spółka z ograniczoną
    odpowiedzialnością z siedzibą w (...) zobowiązała się zapłacić powodowi kwotę 50.000 zł
    (słownie: pięćdziesiąt tysięcy) w terminie 14 dni od dnia zawarcia ugody, na rachunek
    bankowy powoda wraz z ustawowymi odsetkami w razie opóźnienia w płatności tejże
    kwoty z tytułu odszkodowania wynikającego z łączącego strony uprzednio stosunku pracy.
    Powód oświadczył, iż zawarta ugoda zaspokaja wszelkie jego roszczenia zgłoszone w
    postępowaniu.

## Pytanie

Czy na Spółce ciążył obowiązek poboru zaliczki na podatek dochodowy od osób
    fizycznych, zgodnie z art. 32 ust. 1 PIT, od kwoty odszkodowania, które Spółka ma wypłacić
    na rzecz powoda zgodnie z ugodą sądową?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy wypłacone na rzecz byłego pracownika świadczenie pieniężne
    stanowi przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o PIT i nie korzysta
    ze zwolnień z art. 21 ust. 1 pkt 3 i 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    Dz.U.2025.163 t.j. z dnia 2025.02.07 ze zm., wobec czego na Spółce – jako płatniku – ciążył
    obowiązek naliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki, zgodnie z art. 32 ust. 1 PIT.

    Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku
    pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju
    wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez
    względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności:
    wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju
    dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie
    od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne
    ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub
    świadczeń częściowo odpłatnych. Kierując się wykładnią językową przepisu, świadczenie
    wypłacone byłemu pracownikowi, określone na podstawie ugody sądowej między
    stronami, które ma zrekompensować utracone wynagrodzenie, stanowi przychód ze
    stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o PIT. Wypłacenie przez
    Wnioskodawcę byłemu pracownikowi świadczenia na podstawie ugody sądowej,
    jakkolwiek nazwane przez strony odszkodowaniem, z uwagi na swój niejednolity charakter
    i brak wydzielenia w sposób wyraźny poszczególnych kwot i tytułów ustalonych w ramach
    łącznej kwoty należnej pracownikowi, stanowi zdaniem Spółki dla byłego pracownika
    przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu tym podatkiem, ponieważ
    wypłata świadczenia miała swoje źródło w uprzednio łączącym pracownika z
    Wnioskodawcą stosunku pracy.
    Podobne stanowisko zajął Dyrektor KIS w interpretacji o sygn. 0113-KDIPT2-
    3.4011.782.2024.2.KKA z dnia 14 lutego 2024 r., „wypłacone Państwa byłemu
    pracownikowi świadczenie na podstawie ugody sądowej, nazwane przez strony
    odszkodowaniem, stanowi dla tego pracownika przychód ze stosunku pracy, o którym
    mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający
    opodatkowaniu tym podatkiem, ponieważ wypłata świadczenia miała swoje źródło w
    uprzednio łączącym pracownika z Państwem stosunku pracy”.
    Spółka rozważała zastosowanie zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1
    pkt 3 i 3b ustawy o PIT, które dotyczy odszkodowań, których wysokość lub zasady
    ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych. W
    analizowanym przypadku świadczenie wynika z ugody, a nie z przepisów prawa pracy, co
    zdaniem Spółki wyklucza możliwość zastosowania zwolnienia.
    Jak przykładowo rozstrzygnięto w interpretacji o sygn. 0115-KDIT2.4011.297.2025.1.ŁS.
    Odszkodowanie wypłacone na mocy ugody sądowej – przychód ze stosunku pracy bez
    zwolnienia z PIT – z dnia 16 lipca 2025 r., „jego wysokość lub zasady ustalania nie wynikały
    z regulacji wymienionych w tym przepisie. Do wypłaconej kwoty nie ma również
    zastosowania zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b omawianej ustawy”.
    Zatem zdaniem Spółki, wypłata świadczenia stanowi przychód podlegający
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, który nie korzysta ze
    zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 i pkt 3b ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Wnioskodawca jako płatnik, wypłacając byłemu
    pracownikowi odszkodowanie na podstawie zawartej ugody sądowej zobowiązany jest do
    naliczenia, pobrania i odprowadzenia z tego tytułu zaliczki na podatek dochodowy od
    osób fizycznych na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o PIT.
    Podobne stanowisko zajął Dyrektor KIS we wspomnianej już Interpretacji o sygn. 0113-
    KDIPT2-3.4011.782.2024.2.KKA: „Państwo jako płatnik, wypłacając byłemu pracownikowi
    odszkodowanie na podstawie zawartej ugody zobowiązani jesteście do naliczenia,
    pobrania i odprowadzenia z tego tytułu zaliczki na podatek dochodowy od osób
    fizycznych”.
    Podobne stanowiska zaprezentował Dyrektor KIS również w interpretacjach:
    - Informacja, 0113-KDIPT2-3.4011.181.2025.1.KKA z dnia 24 kwietnia 2025 r. Zwolnienie z
    PIT odszkodowania pracowniczego;

    - Informacja, 0115-KDIT2.4011.17.2025.1.ŁS z dnia 5 marca 2025 r. Skutki podatkowe
    ugody sądowej dotyczącej odszkodowania;
    - Informacja, 0115-KDIT2.4011.244.2025.1.ŁS z dnia 17 czerwca 2025 r. Skutki podatkowe
    wypłaty odszkodowania na podstawie ugody sądowej;
    - Informacja, 0113-KDIPT2-2.4011.228.2024.1.SR z dnia 22 kwietnia 2024 r. PIT od
    odszkodowania wypłaconego na podstawie ugody;
    - Informacja, 0113-KDIPT2-3.4011.458.2025.2.JŚ z dnia 25 lipca 2025 r. Skutki podatkowe
    odszkodowania wypłaconego na podstawie ugody sądowej;
    - Informacja, 0115-KDIT2.4011.138.2025.2.ŁS z dnia 29 kwietnia 2025 r. Skutki podatkowe
    wypłaty odszkodowania na podstawie ugody sądowej;
    - Informacja, 0115-KDIT2.4011.192.2025.2.KC z dnia 2 czerwca 2025 r. Skutki podatkowe
    wypłaty odszkodowania na podstawie ugody mediacyjnej;
    - Informacja, 0115-KDIT2.4011.191.2025.2.KC z dnia 2 czerwca 2025 r. Skutki podatkowe
    odszkodowania wypłaconego na podstawie ugody mediacyjnej.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem
    tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych,
    zawartym w cytowanej ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.
    Na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Wyszczególnienia źródeł przychodów osiągniętych przez osoby fizyczne ustawodawca
    dokonał w art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej
      spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy

      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w
    szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty.
    Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju
    wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego,
    mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku
    pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć
    należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać
    od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost
    wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody
    (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z
    faktem wykonywania pracy. Analiza powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że
    podstawą nabycia prawa m.in. do odszkodowania wypłaconego pracownikowi lub byłemu
    pracownikowi jest łączący lub uprzednio łączący tę osobę z pracodawcą stosunek pracy, a
    zatem odszkodowania takie stanowią przychód ze stosunku pracy, opodatkowany lub
    zwolniony od podatku.
    Na podmiocie dokonującym wypłaty odszkodowania ciążą obowiązki płatnika, wynikające
    z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Z art. 38 ust. 1 przywołanej ustawy wynika, że:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
      płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według
      siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
      Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje
      różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    Stosownie natomiast do art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub
      zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
      przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie
      tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów,
      oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady
      ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych
      opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których
      mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 2023 r.
      poz. 1465 oraz z 2024 r. poz. 878, 1222, 1871 i 1965), z wyjątkiem:
      a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
        wypowiedzenia umowy o pracę,

      b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych
        zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn
        niedotyczących pracowników,
      c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia
        funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
      d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
      e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
        działalnością gospodarczą,
      f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z
        prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są
        opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o
        których mowa w art. 30c,
      g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    Natomiast w świetle art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia
      otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym
      wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:
      1) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
      2) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
        wyrządzono.
    Zwolnieniem określonym w art. 21 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy objęte są odszkodowania lub
    zadośćuczynienia w sytuacji gdy ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
    przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych
    ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów; lub też jeżeli
    ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych
    pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o
    których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy, z wyjątkiem
    wymienionych w lit. a-g tego przepisu.
    Natomiast zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy,
    obejmuje swym zakresem odszkodowania lub zadośćuczynienia przyznane na podstawie
    wyroku lub ugody sądowej, których wysokość lub zasady ustalania nie wynikają wprost z
    regulacji wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Przy czym ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy
    wyłączone są świadczenia otrzymane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą
    oraz świadczenia dotyczące korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody
    nie wyrządzono. Zakres tego zwolnienia obejmuje tylko odszkodowania lub
    zadośćuczynienia za tzw. szkodę rzeczywistą, czyli poniesione straty, a nie dotyczy
    utraconych korzyści. Specyfika prawa podatkowego nakazuje inaczej traktować
    odszkodowanie lub zadośćuczynienie z tytułu poniesionych przez poszkodowanego strat i
    świadczenia z tytułu utraconych korzyści. Świadczenia z tytułu utraconych korzyści, jakich
    poszkodowany mógł się spodziewać, gdyby mu szkody nie wyrządzono, podlega bowiem
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 277 ze zm.):
      Ilekroć w Kodeksie pracy jest mowa o prawie pracy, rozumie się przez to przepisy
      Kodeksu pracy oraz przepisy innych ustaw i aktów wykonawczych, określające prawa

      i obowiązki pracowników i pracodawców, a także postanowienia układów
      zbiorowych pracy i innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych,
      regulaminów i statutów określających prawa i obowiązki stron stosunku pracy.
    Podkreślić trzeba, że zwolnienie z opodatkowania przychodów jest wyjątkiem od zasady
    powszechności opodatkowania, co oznacza, że wszelkie odstępstwa od tej zasady muszą
    bezwzględnie wynikać z przepisów prawa i być interpretowane ściśle z jego literą.
    W związku z tym tylko otrzymanie odszkodowania lub zadośćuczynienia opisanego w art.
    21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pozwala na
    zastosowanie tego zwolnienia.
    Zastosowanie zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wymaga łącznego spełnienia następujących warunków:
    - otrzymane świadczenie musi być odszkodowaniem lub zadośćuczynieniem,
    - odszkodowanie lub zadośćuczynienie musi być przyznane na podstawie: ustawy,
    przepisów wykonawczych do ustawy, układów zbiorowych pracy lub innych opartych na
    ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 §
    1 ustawy Kodeks pracy,
    - wysokość bądź zasady ustalania odszkodowania lub zadośćuczynienia muszą wprost
    wynikać z ww. aktów,
    - nie mogą zachodzić wyłączenia, o jakich mowa w lit. a-g art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Jednocześnie w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie
    zdefiniował pojęcia odszkodowania czy zadośćuczynienia. Nie oznacza to jednak
    dowolności w ich rozumieniu. Jak wynika bowiem z orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego
    z 12 kwietnia 2011 r. sygn. akt SK 62/08:
      Jeśli określony sposób rozumienia przepisu ustawy utrwalił się już w sposób
      oczywisty, a zwłaszcza jeśli znalazł jednoznaczny i autorytatywny wyraz w
      orzecznictwie Sądu Najwyższego bądź Naczelnego Sądu Administracyjnego, to
      należy uznać, że przepis ten – w praktyce swego stosowania – nabrał takiej właśnie
      treści. Jednocześnie względy spójności systemu prawa uzasadniają, aby kryteria
      rozumienia pojęć niezdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od osób
      fizycznych miały w pierwszej kolejności charakter kryteriów ustawowych. Konieczne
      staje się zatem zastosowanie wykładni systemowej zewnętrznej i odwołanie się do
      przepisów ustawy z dnia 24 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2022 r., poz.
      1360 ze zm.).
    Odwołując się zatem do prawa cywilnego, świadczenie odszkodowawcze to najogólniej
    świadczenie mające na celu naprawienie wyrządzonej szkody. Szkodą jest uszczerbek
    jakiego doznał poszkodowany wbrew jego woli we wszelkiego rodzaju dobrach przez
    prawo chronionych. Chodzi więc zarówno o uszczerbek majątkowy, jak i niemajątkowy.
    Uszczerbek niemajątkowy jest określany terminem „krzywda”. Pod tym pojęciem należy
    rozumieć wszelkie negatywne przeżycia człowieka wyrażające się zarówno w cierpieniu
    fizycznym, jak i psychicznym, wywołane czynem niedozwolonym. Do naprawienia krzywdy
    odnosi się termin „zadośćuczynienie”, natomiast „odszkodowanie” wiąże się z
    naprawieniem uszczerbku majątkowego.
    W Kodeksie cywilnym świadczenie odszkodowawcze wynika głównie z tytułu
    odpowiedzialności deliktowej - wynikającej z czynów niedozwolonych (art. 415 i następne)
    lub odpowiedzialności kontraktowej – powstającej z mocy umowy (art. 471 i następne), a
    co za tym idzie jest następstwem czynu niedozwolonego lub niewykonania bądź
    nienależytego wykonania zobowiązania.

    Powyższe regulacje mają również zastosowanie do przepisów prawa pracy, choć w
    ograniczonym zakresie. Jak stanowi bowiem art. 300 Kodeksu pracy:
      W sprawach nieunormowanych przepisami prawa pracy do stosunku pracy stosuje
      się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli nie są one sprzeczne z zasadami
      prawa pracy.
    Powyższe oznacza, że przepisy Kodeksu cywilnego wybrane do zastosowania w prawie
    pracy (stosunku pracy) nie mogą się sprzeciwiać ogólnym normom prawa pracy, mającym
    podstawowe znaczenie dla regulacji stosunków pracy.
    Przepisy Kodeksu pracy, posługują się terminami „odszkodowanie” oraz
    „zadośćuczynienie” w odniesieniu do konkretnych świadczeń pracowniczych, do których
                                    3d  1uprawniony jest pracownik lub były pracownik (np. w art. 18, art. 36 § 2, art. 45, art. 50,
            3  2art. 56, art. 94 § 3, art. 99, art. 101 Kodeksu pracy).
    W kontekście rozwiązania umowy o pracę ustawodawca przewiduje odszkodowanie w
    sytuacji gdy wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest
    nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę (art. 45 Kodeksu
    pracy), przepisy o wypowiadaniu warunków pracy i płacy (art. 45 w zw. z art. 42 § 1
    Kodeksu pracy) bądź rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem
    przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie (art. 56 Kodeksu pracy).
    Zgodnie z art. 45 § 1 Kodeksu pracy:
      W razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas określony lub
      umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza
      przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy - stosownie do żądania
      pracownika - orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już
      rozwiązaniu - o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo
      o odszkodowaniu.
    W myśl art. 45 § 2 Kodeksu pracy:
      Sąd pracy może nie uwzględnić żądania pracownika uznania wypowiedzenia za
      bezskuteczne lub przywrócenia do pracy, jeżeli ustali, że uwzględnienie takiego
      żądania jest niemożliwe lub niecelowe; w takim przypadku sąd pracy orzeka o
      odszkodowaniu. Jeżeli przed wydaniem orzeczenia upłynął termin, do którego
      umowa o pracę zawarta na czas określony miała trwać, lub jeżeli przywrócenie do
      pracy byłoby niewskazane ze względu na krótki okres, jaki pozostał do upływu tego
      terminu, pracownikowi przysługuje wyłącznie odszkodowanie.
    Jednakże na podstawie art. 45 § 3 Kodeksu pracy:
      Przepisu § 2 zdanie pierwsze nie stosuje się do pracowników, o których mowa w art.
      39 i 177, oraz w przepisach szczególnych dotyczących ochrony pracowników przed
      wypowiedzeniem lub rozwiązaniem umowy o pracę, chyba że uwzględnienie żądania
                                                      1pracownika przywrócenia do pracy jest niemożliwe z przyczyn określonych w art. 41
      ; w takim przypadku sąd pracy orzeka o odszkodowaniu.
            1Zgodnie z art. 47 Kodeksu pracy:
      Odszkodowanie, o którym mowa w art. 45, przysługuje w wysokości wynagrodzenia
      za okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres
      wypowiedzenia. W przypadku wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas
      określony, której termin, do którego umowa ta miała trwać, określony w umowie
      upłynął przed wydaniem orzeczenia przez sąd pracy, lub gdy przywrócenie do pracy
      byłoby niewskazane ze względu na krótki okres, jaki pozostał do upływu tego
      terminu, odszkodowanie przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas, do upływu
      którego umowa miała trwać, nie więcej jednak niż za okres 3 miesięcy.

    Odszkodowanie, o którym mowa w art. 45, przysługuje w wysokości wynagrodzenia za
    okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres
    wypowiedzenia.
    Funkcję odszkodowawczą w Kodeksie pracy oraz w Kodeksie cywilnym pełnią wyłącznie te
    świadczenia, których celem jest zrekompensowanie pracownikowi skutków zdarzeń, które
    noszą cechy czynu niedozwolonego lub zawinionego przez pracodawcę. Potwierdza to
    wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 27 listopada 2007 r., sygn. akt SK 18/05, w którym
    Trybunał Konstytucyjny uznał, że:
      Odszkodowanie z tytułu rozwiązania umowy o pracę nie jest odszkodowaniem sensu
      stricto, lecz sui generis świadczeniem majątkowym, pełniącym funkcję sankcji
      (ustawowej kary pieniężnej) wobec pracodawcy za bezprawne działanie.
    W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się również, że odszkodowanie należne
    pracownikowi z tytułu bezprawnego rozwiązania stosunku pracy lub bezprawnego
    wypowiedzenia dotychczasowych warunków pracy i płacy nie pozostaje w żadnej relacji do
    ewentualnej szkody, co oznacza, że przysługuje za samo bezprawne działanie pracodawcy,
    niezależnie od tego, czy jakakolwiek szkoda po stronie pracownika powstała.
    Odszkodowania takie traktowane są bowiem jak szczególny rodzaj odszkodowania
    ustawowego, należnego bez względu na to, czy pracownik – na skutek niezgodnego z
    prawem postępowania pracodawcy – poniósł szkodę w ogóle, lub poniósł ją w większym
    lub mniejszym rozmiarze niż odszkodowanie przysługujące w kwocie z góry określonej w
    przepisach Kodeksu pracy. W judykaturze przypisuje się zresztą temu odszkodowaniu
    charakter kompensacyjno-sankcyjny, wynikający z unormowania zabezpieczającego
    pracownika przed bezprawnym działaniem pracodawcy.
    W opisie stany faktycznego wskazali Państwo, że w wyniku wytoczonego przez byłego
    pracownika powództwa przeciwko Państwu, zawarta została ugoda sądowa. W
    konsekwencji zostało wypłacone odszkodowanie w wyniku zakończenia sporu o
    nieuzasadnione wypowiedzenie umowy o pracę oraz zastosowanie okresu wypowiedzenia
    krótszego niż wymagany, a w konsekwencji także błędne ustalenie ekwiwalentu
    wypoczynkowego za niewykorzystany urlop oraz błędne ustalenie okresu zatrudnienia.
    Zobowiązaliście się Państwo zapłacić powodowi kwotę 50.000 zł wraz z ustawowymi
    odsetkami w razie opóźnienia w płatności tejże kwoty z tytułu odszkodowania
    wynikającego z łączącego strony uprzednio stosunku pracy. Powód oświadczył, iż zawarta
    ugoda zaspokaja wszelkie jego roszczenia zgłoszone w postępowaniu.
    Dlatego nie ma możliwości sprecyzowania na gruncie powołanego powyżej Kodeksu pracy
    podstawy prawnej ustalenia wysokości odszkodowania. Wobec tego zawarta między
    Państwem a byłym pracownikiem ugoda stanowi ugodę w rozumieniu art. 917 ustawy z
    dnia 23 kwietnia 1964 r. (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.) Kodeks cywilny:
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Kwota odszkodowania wynikająca z ustaleń zawartych między stronami ugody, której
    wysokość uwzględnia interesy obu stron wynikające z łączącego strony stosunku pracy,
    ma rekompensować pracownikowi utracone przez niego, w wyniku ostatecznego
    rozwiązania umowy o pracę, spodziewane korzyści w postaci wynagrodzenia za pracę.
    Odszkodowanie nie jest rekompensatą za szkodę z tytułu bezpodstawnego
    (krzywdzącego) sposobu rozwiązania umowy o pracę, w ugodzie ujęto – jak wskazano w
    opisie sprawy – że powód oświadczył, iż zawarta ugoda zaspokaja wszelkie jego roszczenia
    zgłoszone w postępowaniu. Odszkodowanie to ma więc – de facto – zrekompensować
    zarobek, jaki pracownik mógłby otrzymać, gdyby do sporu prowadzącego w efekcie do
    rozwiązania umowy nie doszło.

    Uwzględniając powyższe stwierdzam, że należna byłemu pracownikowi kwota 50 000 zł
    wynikająca z zawartej ugody sądowej, nie stanowi odszkodowania, którego wysokość lub
    zasady ustalania wynikają z regulacji, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Do wypłaconej kwoty nie ma również
    zastosowania zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b omawianej ustawy.
    Świadczenie to, co prawda zostało wypłacone na podstawie ugody sądowej, jednak nie
    stanowi odszkodowania lub zadośćuczynienia, o którym mowa w tym przepisie. Nie
    dotyczy ono, bowiem szkody rzeczywistej, lecz ma rekompensować pracownikowi
    utracone przez niego spodziewane korzyści w postaci wynagrodzenia za pracę. Zatem,
    wypłacona na rzecz byłego pracownika kwota, wynikająca z zawartej ugody sądowej, nie
    korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych. Kwota ta powinna
    być zakwalifikowana do przychodu ze stosunku pracy, bowiem wypłata tego świadczenia
    miała źródło w uprzednio łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy. Tym
    samym wypłacona kwota stanowi dla pracownika przychód ze stosunku pracy podlegający
    opodatkowaniu.
    W konsekwencji, wykonując obowiązki płatnika – stosownie do art. 32 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych – byli Państwo zobowiązani do naliczenia,
    pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od kwoty
    odszkodowania wypłaconej byłemu pracownikowi na podstawie ugody sądowej.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych informuję, że
    zostały one wydane w indywidualnej sprawie i nie mają zastosowania ani konsekwencji
    wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje

    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.