Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-2.4012.118.2025.2.AS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-28
Teza: Niepodleganie opodatkowaniu podatkiem VAT darowizny 50%
nieruchomości przez męża na rzecz żony, prawo do pełnego
odliczenia podatku VAT przez żonę od wydatków na inwestycję
budowlaną bez ustalenia proporcji oraz prawo do odliczenia
podatku VAT przez męża z tytułu nabytych od żony usług
najmu.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
czynności-czynności opodatkowane
grunty-darowizna gruntu
odliczenia-odliczenie podatku od towarów i usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 90-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 90-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 90-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 90-ust. 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 90-ust. 8
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 90-ust. 9

## Pytanie

oznaczone we wniosku nr 4).
    Uzupełnili go Państwo pismem z 14 kwietnia 2025 r. (wpływ 16 kwietnia 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:

    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1) Zainteresowana będąca stroną postępowania:
      MST
      (...).
    2) Zainteresowany niebędący stroną postępowania:
      PT
      (...).

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawcy:
    1. Pani MST – zainteresowana będąca stroną postępowania (dalej: „MST”); oraz
    2. Pan PT – zainteresowany niebędący stroną postępowania (dalej: „PT”)
    - (dalej łącznie określani jako „Wnioskodawcy”), są osobami fizycznymi posiadającymi
      miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wnioskodawcy
      prowadzą indywidualne działalności gospodarcze na podstawie wpisu do Centralnej
      Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej oraz są czynnymi podatnikami
      podatku od towarów i usług. Wnioskodawcy są małżonkami, pomiędzy którymi nie
      obowiązuje wspólność ustawowa majątkowa-małżeńska.
    Wnioskodawcom przysługuje po ½ prawa użytkowania wieczystego nieruchomości
    należącej do Skarbu Państwa, składającej się z działek gruntu o numerach: 1, 2, 3, 4
    położonych we (...) przy (...), dla których Sąd Rejonowy we (...) VI Wydział Ksiąg Wieczystych
    prowadzi księgę wieczystą o numerze KW: (...) (dalej: „Nieruchomość”).
    Na Nieruchomości został wybudowany budynek o przeznaczeniu do działalności
    hotelowej, gastronomicznej (restauracja) oraz biurowej (dalej: „Budynek”). Budynek ten
    stanowi środek trwały PT i MST i jest wpisany do ich odrębnych ewidencji środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.
    Budynek faktycznie wykorzystuje w swojej działalności zarówno PT, użytkując
    pomieszczenia biurowe oraz MST, w której prowadzi działalność hotelarską i
    gastronomiczną. Oprócz działalności hotelarskiej i gastronomicznej, z której przychody są
    opodatkowane podatkiem od towarów i usług, MST świadczy również usługi szkoleniowe,
    które są przedmiotowo zwolnione od podatku od towarów i usług. MST nie świadczy usług
    szkoleniowych w Budynku.
    Budynek jest wykorzystywany przez Wnioskodawców przez okres dłuższy niż 2 lata, zatem
    doszło do jego pierwszego zasiedlenia. Wnioskodawcy nie ponosili na rzecz Budynku
    nakładów przekraczających 30% jego wartości początkowej.
    Wnioskodawcy planują przystąpienie do projektu ekologicznego z funduszy Unii
    Europejskiej w celu pozyskania dofinansowania do remontu Budynku. Uzyskanie
    dofinansowania jest uzależnione od spełnienia określonych warunków narzuconych przez
    Bank Gospodarstwa Krajowego (dalej: „BGK”). Jednym z wymogów nakładanych przez BGK
    jest posiadanie przez beneficjenta dofinansowania 100% prawa własności do
    Nieruchomości oraz Budynku, albo 100% praw do użytkowania wieczystego. Wysokość
    otrzymanego dofinansowania do projektu ekologicznego jest uzależniona również od
    statusu przedsiębiorstwa i PT jako średni przedsiębiorca może liczyć na 55%
    dofinansowanie, a MST, jako mały przedsiębiorca może liczyć na 65% dofinansowanie do
    projektu. Kolejnym z wymogów przystąpienia do projektu jest uzyskanie promesy
    /gwarancji bankowej.
    Biorąc pod uwagę kryteria przystąpienia do ww. projektu oraz aktualną sytuację
    majątkową Wnioskodawców, planowane jest:

    1. Przystąpienie przez MST do projektu ekologicznego i zawnioskowanie o uzyskanie
      dofinansowania na remont budynku z uwagi na wyższe prawdopodobieństwo
      uzyskania pozytywnej decyzji na złożony przez MST Wniosek z uwagi, m.in. na:
      a) Lepszą sytuację majątkową MST.
      b) Brak zadłużenia w bankach.
      c) Doświadczenie w prowadzeniu działalności hotelowej, bowiem to MST faktycznie
        zajmuje się tą gałęzią działalności w Budynku.
      d) Status małego przedsiębiorcy uprawniający do uzyskania wyższego dofinansowania.
    2. W celu zrealizowania pkt 1 powyżej, zawarcie pomiędzy Wnioskodawcami umowy
      darowizny, w której PT daruje na rzecz MST przysługujące mu 50% prawa użytkowania
      wieczystego do Nieruchomości wraz z Budynkiem, co spowoduje, że MST będzie
      przysługiwało 100% prawo użytkowania wieczystego do Nieruchomości zabudowanej
      Budynkiem.
    3. Z uwagi również na biurowe przeznaczenie Budynku, MST planuje wynajmować na
      rzecz PT oraz na rzecz powiązanej spółki komandytowej pomieszczenia biurowe w nim
      się znajdujące, które potrzebne są PT oraz spółce komandytowej do wykonywania
      działalności gospodarczej. Usługa ta będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od
      towarów i usług.
    Po zrealizowaniu ww. czynności oraz uzyskaniu finansowania z funduszy UE w ramach
    projektu ekologicznego, MST będzie ponosiła szereg wydatków związanych z inwestycją
    budowlaną w ramach projektu. Wydatki te będą ponoszone w związku z prowadzoną i
    planowanym prowadzeniem działalności hotelowej, gastronomicznej (restauracja) oraz
    usług najmu, które to czynności będą czynnościami opodatkowanymi podatkiem od
    towarów i usług. MST będzie jednocześnie ponosić wydatki związane z działalnością
    zwolnioną od podatku od towarów i usług (usługi szkoleniowe). MST będzie jednak mogła
    wydatki (kwoty podatku naliczonego) związane z wykonywaniem czynności
    opodatkowanych precyzyjnie przypisać do czynności w stosunku do których MST będzie
    przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.
    Powyższe czynności mają również na celu uregulowanie sytuacji majątkowej
    Wnioskodawców i urealnienie gospodarczego przeznaczenia poszczególnych składników
    majątku i przeniesienie prawa własności na rzecz tej osoby, tutaj MST, która faktycznie
    dany składnik majątku wykorzystuje.
    Z uwagi na prowadzenie działalności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług w
    zakresie działalności hotelowej, gastronomicznej (restauracyjnej) oraz planowane
    świadczenie usług najmu powierzchni biurowych na rzecz PT i powiązanej spółki
    komandytowej, jak również prowadzenie działalności zwolnionej przedmiotowo od
    podatku od towarów i usług (usługi szkoleniowe), PT oraz MST mają wątpliwości co do
    skutków podatkowych w podatku od towarów i usług planowanych czynności.
    Doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
    1. Pytanie „Czy wobec budynku, o którym mowa we wniosku, ponosiła Pani i/lub Pani
      mąż jakiekolwiek wydatki na jego ulepszenie w rozumieniu przepisów o podatku
      dochodowym? Jeśli tak, to kiedy i w jakiej wysokości w stosunku do wartości tego
      budynku”?
      Odpowiedź: Wobec budynku, ani Pani MST, ani jej mąż nie ponosili wydatków na jego
      ulepszenie w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.
    2. Pytanie „Czy z tytułu:
      a) nabycia 1/2 prawa użytkowania wieczystego nieruchomości oraz;

      b) wytworzenia budynku (w rozumieniu art. 2 pkt 14a ustawy z dnia 11 marca 2004 r.
        o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.);
      przysługiwało Pani mężowi prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego? Jeżeli nie,
      proszę wskazać z jakiego powodu”.
      Odpowiedź: Z tytułu nabycia ½ prawa użytkowania wieczystego nieruchomości oraz
      tytułu wytworzenia budynku, Pani mężowi, PT, nie przysługiwało prawo do odliczenia
      podatku VAT naliczonego. Prawo to nie przysługiwało, bowiem nabycia tego prawa
      oraz wytworzenia tego budynku Pan PT dokonał prywatnie, nie działając jako
      przedsiębiorca i podatnik podatku od towarów i usług.
    3. Pytanie „Proszę wprost wskazać, do jakich czynności Pani mąż wykorzystywał
      /wykorzystuje swój udział w omawianej nieruchomości w ramach swojej działalności,
      tj. czy do czynności:
        a) opodatkowanych podatkiem VAT,
        b) zwolnionych od podatku VAT,
        c) niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT”.
      Odpowiedź: Swój udział w omawianej nieruchomości mąż Pani MST wykorzystuje w
      ramach prowadzonej działalności gospodarczej do czynności opodatkowanych
      podatkiem VAT.
    4. Pytanie „Do jakich czynności Pani mąż będzie wykorzystywał wynajmowane przez
      Panią pomieszczenia biurowe, tj. czy do czynności:
    a) opodatkowanych podatkiem VAT,
    b) zwolnionych od podatku VAT,
    c) niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT”.
      Odpowiedź: Wynajmowane pomieszczenia biurowe, mąż Pani MST będzie
      wykorzystywał do czynności opodatkowanych podatkiem VAT.
    5. Pytanie „Czy jeżeli darowizna udziału w nieruchomości będzie korzystała ze zwolnienia
      od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, złożą Państwo przed dniem
      dokonania dostawy właściwemu dla nabywcy naczelnikowi urzędu skarbowego lub w
      akcie notarialnym, do zawarcia którego dojdzie w związku z tą dostawą, zgodne
      oświadczenie, że wybierają Państwo opodatkowanie tej dostawy”?
      Odpowiedź: Pani MST oraz Pan PT na dzień złożenia niniejszego pisma nie podjęli
      decyzji w tym przedmiocie. Decyzje w tym przedmiocie będą podejmowane przez
      Państwa po uzyskaniu interpretacji od tutejszego Organu.
    6. Pytanie „Czy z tytułu najmu pomieszczeń biurowych na rzecz Pani męża będzie Pani
      wystawiała na jego rzecz faktury z jego danymi jako nabywcy usługi”?
      Z tytułu najmu pomieszczeń biurowych na rzecz męża Pani MST, Pani będzie
      wystawiała na jego rzecz faktury z danymi firmy męża jako nabywcy usługi.
    Pytania
    1. Czy w okolicznościach przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego, darowizna od
      PT na rzecz MST Budynku wraz 50% udziałem prawa użytkowania wieczystego do
      Nieruchomości będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów
      i usług, lecz zwolnioną na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT?
    2. Czy w okolicznościach przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego, w przypadku
      uznania stanowiska Wnioskodawców w zakresie pytania nr 1 za prawidłowe, czy
      Wnioskodawcy, jako strony umowy darowizny Budynku wraz z 50% prawem
      użytkowania wieczystego do Nieruchomości będą mogły zrezygnować, na podstawie

      art. 43 ust. 10 ustawy o VAT ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1
      pkt 10 ustawy o VAT?
    3. Czy w okolicznościach przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego, MST będzie
      przysługiwało prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego podatku od towarów
      i usług od wydatków poniesionych na inwestycję budowlaną Budynku bez
      konieczności ustalenia proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 2 ustawy o podatku od
      towarów i usług?
    4. Czy PT będzie miał prawo do odliczenia podatku od towarów i usług naliczonego z
      tytułu świadczonej przez MST na rzecz PT usługi najmu pomieszczeń biurowych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1.
    PT stoi na stanowisku, że w okolicznościach przedstawionych w opisie zdarzenia
    przyszłego, darowizna od PT na rzecz MST Budynku wraz z 50% udziałem prawa
    użytkowania wieczystego do Nieruchomości będzie czynnością podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, lecz zwolnioną na podstawie art. 43 ust. 1
    pkt 10 ustawy o VAT.
    Ad 2.
    PT i MST stoją na stanowisku, że w przypadku uznania stanowiska Wnioskodawców w
    zakresie pytania nr 1 za prawidłowe, Wnioskodawcy, jako strony umowy darowizny
    Budynku wraz z 50% prawem użytkowania wieczystego do Nieruchomości będą mogły
    zrezygnować, na podstawie art. 43 ust. 10 ustawy o VAT ze zwolnienia od podatku, o
    którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.
    Ad 3.
    MST stoi na stanowisku, że w okolicznościach przedstawionych w opisie zdarzenia
    przyszłego, MST będzie przysługiwało prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego
    podatku od towarów i usług od wydatków poniesionych na inwestycję budowlaną
    Budynku bez konieczności ustalenia proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 2 ustawy o
    podatku od towarów i usług.
    Ad 4.
    PT stoi na stanowisku, że PT będzie miał prawo do odliczenia podatku od towarów i usług
    naliczonego z tytułu świadczonej przez MST na rzecz PT usługi najmu pomieszczeń
    biurowych.
    Uzasadnienie Państwa stanowiska w sprawie
    Uwagi wstępne.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst
    jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 361 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o VAT”:
    Opodatkowaniu podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie
    usług na terytorium kraju.
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy o VAT:
    Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:
    Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
    1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu
      takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów w zamian za
      odszkodowanie;

    2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o
      podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na
      warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie
      normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty
      prawo własności zostanie przeniesione;
    3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem,
      jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
    4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli
      komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
    5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
      ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie
      spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze
      własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni
      mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym
      przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub
      własności domu jednorodzinnego;
    6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
    7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 6 przez dostawę towarów rozumie się również oddanie
    gruntów w użytkowanie wieczyste, a na mocy art. 7 ust. 1 pkt 7 – zbycie tego prawa. W
    świetle powołanych powyżej przepisów użytkowanie wieczyste jest towarem, którego
    zbycie stanowi odpłatną dostawę towarów.
    W myśl powołanych wyżej przepisów budynek spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2
    pkt 6 ustawy o VAT, a ich sprzedaż, czy darowizna stanowi dostawę towarów, o której
    mowa w art. 7 ust. 1 ustawy. Kwestie dotyczące prawa wieczystego użytkowania
    uregulowane zostały w ustawie z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn.: Dz. U. z
    2024 r. poz. 1061 z późn. zm.).
    W świetle art. 233 Kodeksu cywilnego:
    W granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez
    umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek samorządu
    terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik może korzystać z
    gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach użytkownik wieczysty może
    swoim prawem rozporządzać.
    Przepis ten, a także następne Kodeksu Cywilnego (art. 234, art. 235, art. 237) kształtujące
    uprawnienia użytkownika wieczystego na wzór uprawnień właściciela, jak również długi
    czas trwania użytkowania wieczystego (art. 236 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego) wskazują, że
    oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi przeniesienie prawa do rozporządzania
    tym gruntem jak właściciel. Zatem z regulacji zawartych w tej ustawie wynika, że
    użytkowanie wieczyste stanowi wprawdzie prawo do rzeczy cudzej, ale daje
    użytkownikowi wieczystemu uprawnienia do dysponowania rzeczą w sposób zbliżony do
    właściciela.
    Artykuł 235 Kodeksu cywilnego stanowi, że:
    § 1. Budynki i inne urządzenia wzniesione na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie
    należącym do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków przez wieczystego
    użytkownika stanowią jego własność. To samo dotyczy budynków i innych urządzeń, które
    wieczysty użytkownik nabył zgodnie z właściwymi przepisami przy zawarciu umowy o
    oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste.
    § 2. Przysługująca wieczystemu użytkownikowi własność budynków i urządzeń na
    użytkowanym gruncie jest prawem związanym z użytkowaniem wieczystym.

    W myśl art. 237 ww. Kodeksu cywilnego:
    Do przeniesienia użytkowania wieczystego stosuje się odpowiednio przepisy o
    przeniesieniu własności nieruchomości.
    W świetle ww. przepisów użytkownik wieczysty jest właścicielem budynków i urządzeń
    znajdujących się na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie należącym do gmin bądź ich
    związków, które sam wzniósł albo nabył zgodnie z właściwymi przepisami przy zawarciu
    umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste.
    Ad 1.
    Ustawodawca przewidział dla niektórych towarów i usług zwolnienie od podatku. W
    przypadku dostawy budynków, budowli lub ich części zwolnienie od podatku przysługuje
    na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 oraz pkt 10a ustawy.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy: Zwalnia się od podatku dostawę budynków,
    budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:
    a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
    b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął
      okres krótszy niż 2 lata.
    Zatem dla ustalenia zasad opodatkowania dostawy budynków, budowli lub ich części na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT kluczowym jest ustalenie, kiedy nastąpiło
    pierwsze zasiedlenie i jaki upłynął okres od tego momentu.
    Stosownie do treści art. 2 pkt 14 ustawy o VAT: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o
    pierwszym zasiedleniu – rozumie się przez to oddanie do użytkowania pierwszemu
    nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne budynków,
    budowli lub ich części, po ich:
    a) wybudowaniu lub
    b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o
      podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
    Z powyższego przepisu wynika, że pierwszym zasiedleniem jest pierwsze zajęcie
    nieruchomości do używania. „Pierwsze zasiedlenie” budynku, budowli lub ich części ma
    więc miejsce zarówno w sytuacji, w której po wybudowaniu budynku/budowli oddano go
    w najem, jak i w przypadku wykorzystywania budynku na potrzeby własnej działalności
    gospodarczej podatnika, bowiem w obydwu przypadkach doszło do korzystania z nich.
    Jak wynika z powyższych uregulowań, zwolnienie wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy
    stosuje się w odniesieniu do dostawy całości lub części budynków, budowli, jeżeli w
    stosunku do nich miało miejsce pierwsze zasiedlenie, przy czym okres pomiędzy
    pierwszym zasiedleniem, a dostawą nie jest krótszy niż 2 lata. Wykluczenie z tego
    zwolnienia następuje w sytuacjach, gdy dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego
    zasiedlenia lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od momentu pierwszego zasiedlenia do
    chwili sprzedaży nie minęły co najmniej 2 lata.
    Stosownie do treści art. 29a ust. 8 ustawy o VAT:
    W przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części
    takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości
    gruntu.
    Wobec powyższego, z uwagi na upływ dwóch lat pomiędzy pierwszym zasiedleniem a
    dostawą Budynku, darowizna 50% prawa użytkowania wieczystego pomiędzy PT a MST
    będzie podlegała opodatkowaniu, lecz czynność będzie podlegała zwolnieniu na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.
    Ad. 2

    Należy zwrócić uwagę, że zwolnienie uregulowane w przepisie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy
    o VAT ma charakter zwolnienia fakultatywnego, gdyż w myśl art. 43 ust. 10 ustawy o VAT:
    Podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 10, i
    wybrać opodatkowanie dostawy budynków, budowli lub ich części, pod warunkiem, że
    dokonujący dostawy i nabywca budynku, budowli lub ich części:
    1) są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni;
    2) złożą:
      a) przed dniem dokonania dostawy tych obiektów właściwemu dla ich nabywcy
        naczelnikowi urzędu skarbowego lub
      b) w akcie notarialnym, do zawarcia którego dochodzi w związku z dostawą tych
        obiektów – zgodne oświadczenie, że wybierają opodatkowanie dostawy budynku,
        budowli lub ich części.
    Zgodnie z art. 43 ust. 11 ustawy o VAT:
    Oświadczenie, o którym mowa w ust. 10 pkt 2, musi również zawierać:
    1) imiona i nazwiska lub nazwę, adresy oraz numery identyfikacji podatkowej
      dokonującego dostawy oraz nabywcy;
    2) planowaną datę zawarcia umowy dostawy budynku, budowli lub ich części – w
      przypadku, o którym mowa w ust. 10 pkt 2 lit. a;
    3) adres budynku, budowli lub ich części.
    Tak więc ustawodawca daje podatnikom – po spełnieniu określonych warunków –
    możliwość zrezygnowania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o
    VAT i opodatkowania transakcji na zasadach ogólnych.
    Wnioskodawcy stoją w związku z powyższym na stanowisku, że w przypadku uznania
    stanowiska Wnioskodawców w stosunku do pytania nr 1 za prawidłowe, to
    Wnioskodawcom, jako stronom umowy darowizny 50% prawa użytkowania wieczystego,
    będzie przysługiwało prawo do rezygnacji ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1
    pkt 10 ustawy o VAT.
    Ad. 3
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT:
    W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
    opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119
    ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Powyższy przepis wyraża fundamentalną zasadę funkcjonowania podatku od towarów i
    usług, czyli prawo do odliczenia podatku naliczonego, którego realizacja ma sprawić, że
    jest on neutralny dla podatnika, a jego ekonomiczny ciężar ponosi de facto odbiorca
    końcowy danego towaru lub usługi. Uprawnienie to wynika z samej konstrukcji
    wspólnotowego podatku VAT. Również Trybunał Sprawiedliwości w swoim dorobku
    orzeczniczym wielokrotnie podkreślał doniosłość tego prawa, wskazując, że jest ono
    integralną częścią mechanizmu podatku VAT, stanowi podstawową zasadę, na której
    opiera się wspólny system podatku VAT, i co do zasady nie może być ograniczane (np. w
    wyroku TS: z 8 stycznia 2002 r., C-409/99, a także z 26 maja 2005 r., C-465/03).
    Z kolei stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT:
    Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
    otrzymanych przez podatnika z tytułu:
    a) nabycia towarów i usług,

    b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
    Ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego, pod
    warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art.
    86 ust. 1 ustawy o VAT oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88
    ustawy o VAT Należy zauważyć, że zasada generalna wyrażona w art. 86 ust. 1 stanowi, że
    prawo do odliczenia jest uzależnione od sposobu wykorzystywania nabytych towarów i
    usług, tj. co do zasady uzależnia możliwość odliczenia VAT od wykorzystywania nabytych
    towarów i usług do czynności opodatkowanych.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy o VAT:
    W stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez podatnika do
    wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje,
    podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych
    z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia
    kwoty podatku należnego.
    Natomiast, zgodnie z art. 90 ust. 2 ustawy o VAT:
    Jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w ust. 1,
    podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku
    naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do których
    podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.
    Z powyższych przepisów wynika, iż podatnik w pierwszej kolejności ma obowiązek
    dokonania tak zwanej alokacji bezpośredniej danego wydatku do czynności
    opodatkowanej lub zwolnionej, a dopiero w przypadku braku takiej możliwości
    zastosowanie ma ust. 2 art. 90, dający podatnikowi uprawnienie zastosowania odliczenia
    w oparciu o tzw. proporcję.
    Należy przy tym podkreślić, iż zastosowanie bezpośredniej alokacji jest zasadniczym
    obowiązkiem każdego podatnika. Ustawodawca nie pozostawia w gestii podatnika wyboru
    co do stosowania współczynnika z art. 90 ust. 2 ustawy o VAT lub alokacji bezpośredniej.
    Z treści powyższych przepisów wynika bowiem jasno, że jeśli obiektywnie istnieje taka
    możliwość, podatnik ma obowiązek zastosować metodę bezpośredniego wyodrębnienia i
    alokacji podatku naliczonego, a dopiero gdy jak wskazuje powyższy przepis nie jest
    możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w ust. 1, materializuje się
    uprawnienie podatnika do zastosowania proporcji o której mowa w art. 90 ust. 2 i
    następne ustawy o VAT. Należy również zaznaczyć, że przepisy ustawy o VAT nie określają
    sposobu, realizacji obowiązku o którym mowa w art. 90 ust. 1 ustawy o VAT. W
    szczególności, art. 90 ust. 2 ustawy o VAT nie stanowi lex specialis dla tego przepisu, a
    jedynie normuje alternatywne uprawnienie podatnika, z którego może on skorzystać w
    sytuacji gdy nie jest w stanie wyodrębnić kwot podatku naliczonego w realizacji obowiązku
    z art. 90 ust. 1 ustawy o VAT.
    W ocenie Wnioskodawców, zasady przyporządkowania przez podatnika kwot podatku
    naliczonego do czynności w związku z którymi przysługuje mu prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego powinna mieć charakter rzetelny, obiektywny i precyzyjny.
    Jednocześnie, w przepisach ustawy o VAT brak jest norm szczegółowo określających
    sposób postępowania podatnika w zakresie stosowania art. 90 ust. 1 ustawy o VAT.
    Tym samym, pod warunkiem spełnienia wyżej wskazanych warunków rzetelności,
    obiektywności i precyzyjności prawodawca pozostawił podatnikowi wybór w zakresie
    sposobu za pomocą którego ten dokona bezpośredniej alokacji kwot podatku naliczonego
    do czynności dających prawo do odliczenia. To podatnik zna bowiem najlepiej specyfikę
    danej sytuacji gospodarczej oraz ma świadomość możliwości techniczno-organizacyjnych
    jakimi dysponuje, co jest istotne z punktu widzenia wyboru odpowiedniej metody
    odliczenia.

    Jak wskazał NSA w wyroku z 25 lutego 2020 r. sygn. I FSK 1571/17:
    „Z art. 90 ust. 1 u.p.t.u. wynika obowiązek podatnika bezpośredniego wyodrębnienia
    kwoty podatku naliczonego związanego z czynnościami opodatkowanymi podatkiem od
    towarów i usług oraz czynnościami zwolnionymi z tego podatku, przy czym wyodrębnienie
    to powinno być dokonane w oparciu o kryterium obiektywne i nie może mieć charakteru
    szacunkowego”.
    Z cytowanego wcześniej orzecznictwa wynika, że kluczowymi i niezbędnymi warunkami
    stosowania alokacji bezpośredniej jest jej precyzyjność, obiektywność i rzetelność.
    Zdaniem Wnioskodawców powyższe kryteria bez wątpienia w opisywanym stanie
    faktycznym (zdarzeniu przyszłym) są spełnione. Po pierwsze dokonywana przez
    Wnioskodawcę alokacja bezpośrednia ma charakter obiektywny. Wskazać bowiem należy,
    że dokonywana przez MST alokacja bezpośrednia oparta będzie o obiektywne, niezależne
    od jakichkolwiek subiektywnych decyzji MST.
    W związku z powyższym można stwierdzić, iż każdy inny racjonalnie postępujący podatnik
    nabywający analogiczne usługi w podobnych celach dokonywałby bezpośredniej alokacji
    podatku naliczonego w ten sposób.
    Ad. 4
    Ponownie powołując się na art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, wynika z niego, że w zakresie, w
    jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych,
    podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120
    ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Powyższy przepis wyraża fundamentalną zasadę funkcjonowania podatku od towarów i
    usług, czyli prawo do odliczenia podatku naliczonego, którego realizacja ma sprawić, że
    jest on neutralny dla podatnika, a jego ekonomiczny ciężar ponosi de facto odbiorca
    końcowy danego towaru lub usługi. Uprawnienie to wynika z samej konstrukcji
    wspólnotowego podatku VAT. Również Trybunał Sprawiedliwości w swoim dorobku
    orzeczniczym wielokrotnie podkreślał doniosłość tego prawa, wskazując, że jest ono
    integralną częścią mechanizmu podatku VAT, stanowi podstawową zasadę, na której
    opiera się wspólny system podatku VAT, i co do zasady nie może być ograniczane (np. w
    wyroku TS: z 8 stycznia 2002 r., C-409/99, a także z 26 maja 2005 r., C-465/03).
    Z kolei stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT:
    Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
    otrzymanych przez podatnika z tytułu:
    a) nabycia towarów i usług,
    b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
    Ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego, pod
    warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art.
    86 ust. 1 ustawy o VAT oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88
    ustawy o VAT. Należy zauważyć, że zasada generalna wyrażona w art. 86 ust. 1 stanowi, że
    prawo do odliczenia jest uzależnione od sposobu wykorzystywania nabytych towarów i
    usług, tj. co do zasady uzależnia możliwość odliczenia VAT od wykorzystywania nabytych
    towarów i usług do czynności opodatkowanych.
    Zgodnie z przedstawionym opisem zdarzenia przyszłego, PT będzie wykorzystywał
    wynajęte od MST powierzchnie biurowe do prowadzenia działalności opodatkowanej
    podatkiem VAT, zatem będzie mu przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT
    naliczonego od wydatków poniesionych z tytułu tej umowy najmu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe w części
    dotyczącej uznania darowizny od Pana na rzecz Pani Budynku wraz 50% udziałem prawa
    użytkowania wieczystego do Nieruchomości za czynność podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, lecz zwolnioną na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy
    (pytanie oznaczone we wniosku nr 1) oraz jest prawidłowe w części dotyczącej prawa do
    pełnego odliczenia przez Panią podatku naliczonego od wydatków poniesionych na
    inwestycję budowlaną Budynku bez konieczności ustalenia proporcji, o której mowa w art.
    90 ust. 2 ustawy (pytanie oznaczone we wniosku nr 3) oraz prawa do odliczenia przez
    Pana podatku od towarów i usług naliczonego z tytułu świadczonej przez Panią na rzecz
    Pana usługi najmu pomieszczeń biurowych (pytanie oznaczone we wniosku nr 4).

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 pkt 6 i 7 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
        6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
        7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 2 pkt 14a ustawy:
      Przez wytworzenie nieruchomości – rozumie się wybudowanie budynku, budowli lub
      ich części, lub ich ulepszenie w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.
    Zgodnie z przedstawionymi przepisami, nieruchomość spełnia definicję towaru wynikającą
    z art. 2 pkt 6 ustawy, a jej sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy
    towarów na terytorium kraju, o której stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej
    opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy o VAT:
      Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług
      na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości traktowane
    jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której stanowi art. 7 ust. 1 ustawy,
    podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    W wyniku ustanowienia prawa użytkowania wieczystego dochodzi do ekonomicznego
    przeniesienia władztwa nad gruntem (towarem – w rozumieniu ww. przepisu) na rzecz
    użytkownika wieczystego, co sprawia, że może on rozporządzać nim jak właściciel. Zatem
    w świetle powołanego wyżej art. 7 ustawy o podatku od towarów i usług odpłatne
    przeniesienie prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowi dostawę towarów
    podlegającą opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Tym samym, na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług, zbycie nieruchomości
    stanowi dostawę towarów.
    Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, jednoznacznie wynika, że
    dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT jedynie
    wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie.

    Ustawodawca jednakże przewidział od powyższej reguły wyjątki, które zostały zawarte – w
    przypadku dostawy towarów – w art. 7 ust. 2 ustawy.
    Stosownie do art. 7 ust. 2 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również
      przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego
      przedsiębiorstwa, w szczególności:
        1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego
          pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców,
          akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów
          stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia,
        2) wszelkie inne darowizny
        - jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia
          kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia,
          importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.
    Jak wynika z powyższych uregulowań, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    podlega generalnie każde nieodpłatne przekazanie towaru należącego do
    przedsiębiorstwa, w tym także wszelkie inne darowizny, z którym wiąże się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, o ile podatnikowi przysługiwało prawo
    do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu,
    imporcie lub wytworzeniu tych towarów lub ich części składowych.
    Jeżeli natomiast podatnik nie miał prawa do odliczenia kwoty podatku naliczonego, to
    wszelkie przekazanie lub zużycie towarów bez wynagrodzenia (nieodpłatne przekazania),
    pozostaje neutralne podatkowo (podatnik nie musi dokonać ich opodatkowania).
    Zatem, aby nieodpłatne przekazanie towarów – w świetle powołanego art. 7 ust. 2 ustawy
    – podlegało opodatkowaniu VAT konieczne jest łączne spełnienie następujących
    warunków:
    · nieodpłatne przekazanie dokonywane jest przez podatnika podatku VAT,
    · przekazane przez podatnika towary należą do jego przedsiębiorstwa,
    · przedmiotem nieodpłatnego przekazania jest towar, w stosunku do którego
      podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
      podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tego towaru lub jego
      części składowych.
    Jeżeli natomiast podatnik nie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego, to
    nieodpłatne przekazanie (w tym także darowizna) tych towarów pozostaje poza zakresem
    opodatkowania (podatnik nie musi dokonać ich opodatkowania), bez względu na cel, na
    który zostały one przekazane (darowane).
    Analizując treść art. 7 ust. 2 ustawy, warto odwołać się do orzecznictwa Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który wielokrotnie wypowiadał się w kwestii
    opodatkowania nieodpłatnych świadczeń. W wyroku z 27 czerwca 1989 r. w sprawie C-50
    /88 (Heinz Küchne) Trybunał stwierdził, że:
      Ze wspólnym systemem podatku od wartości dodanej spójne jest nieopodatkowanie
      amortyzacji aktywów przedsiębiorstwa w odniesieniu do ich prywatnego użytku w
      przypadku, gdy VAT od tych towarów nie podlegał odliczeniu, przy jednoczesnym
      opodatkowaniu wydatków ponoszonych na utrzymanie i używanie towarów, w
      odniesieniu do których podatnik jest uprawniony do odliczenia podatku. Rozwiązanie
      to pozwala zarówno uniknąć podwójnego opodatkowania samych towarów, jak i
      braku opodatkowania ostatecznej konsumpcji.

    Również w orzeczeniu z 25 maja 1993 r. w sprawie C-193/91 (Gerhard Mohsche) oraz w
    orzeczeniu z 17 maja 2001 r. w połączonych sprawach C-322/99 (Hans- Georg Fisher) i C-
    323/99 (Klaus Brandenstein) Trybunał wskazał, że nieodpłatne świadczenia mogą być
    opodatkowane wyłącznie w takim zakresie, w jakim podatnikowi przysługiwało prawo do
    obniżenia podatku naliczonego.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Zgodnie z art. 888 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.), zwanej dalej „Kodeksem cywilnym”:
      Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na
      rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.
    Z powołanego powyżej przepisu prawa cywilnego wynika zatem, że umowa darowizny
    należy do umów cywilnoprawnych przenoszących prawo własności na nabywcę
    określonych towarów (rzeczy).
    Umowa darowizny jest czynnością prawną, na mocy której darczyńca zobowiązuje się do
    jednostronnego bezpłatnego świadczenia kosztem swojego majątku na rzecz
    obdarowanego, przy równoczesnym braku nałożenia na niego obowiązku świadczenia w
    zamian za uczynioną darowiznę. Korzyść osiągana przez jedną stronę umowy nie znajduje
    odpowiednika po drugiej stronie.
    Świadczenie na rzecz obdarowanego polega na dokonaniu przysporzenia majątkowego,
    może w szczególności polegać na przeniesieniu określonych praw z majątku darczyńcy do
    majątku obdarowanego (np. prawa własności), na zapłacie określonej sumy pieniężnej,
    ustanowieniu pewnych praw majątkowych (np. na ustanowieniu służebności osobistej), na
    zwolnieniu obdarowanego z długu (Zdzisław Gawlik, Komentarz do art. 888 Kodeksu
    cywilnego, publikacja elektroniczna LEX).
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo osobami fizycznymi, prowadzącymi indywidualne
    działalności gospodarcze oraz czynnymi podatnikami podatku od towarów i usług. Są

    Państwo małżonkami, pomiędzy którymi nie obowiązuje wspólność ustawowa majątkowa-
    małżeńska. Przysługuje Państwu po ½ prawa użytkowania wieczystego nieruchomości,
    składającej się z działek gruntu o numerach: 1, 2, 3, 4. Na Nieruchomości został
    wybudowany budynek o przeznaczeniu do działalności hotelowej, gastronomicznej oraz
    biurowej. Budynek ten stanowi środek trwały Pana i Pani i jest wpisany do Państwa
    odrębnych ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.
    Budynek faktycznie wykorzystuje w swojej działalności zarówno Pan, użytkując
    pomieszczenia biurowe oraz Pani, prowadząc działalność hotelarską i gastronomiczną.
    Oprócz działalności hotelarskiej i gastronomicznej, z której przychody są opodatkowane
    podatkiem od towarów i usług, świadczy Pani również usługi szkoleniowe, które są
    przedmiotowo zwolnione od podatku od towarów i usług. Nie świadczy Pani usług
    szkoleniowych w Budynku. Budynek jest wykorzystywany przez Państwa przez okres
    dłuższy niż 2 lata, zatem doszło do jego pierwszego zasiedlenia. Nie ponosili Państwo na
    rzecz Budynku nakładów przekraczających 30% jego wartości początkowej. Z uwagi na
    planowane przystąpienie do projektu ekologicznego zawrą Państwo między sobą umowę
    darowizny, w której daruje Pan na rzecz Pani przysługujące Panu 50% prawa użytkowania
    wieczystego do Nieruchomości wraz z Budynkiem, co spowoduje, że będzie Pani
    przysługiwało 100% prawo użytkowania wieczystego do Nieruchomości zabudowanej
    Budynkiem. Z uwagi również na biurowe przeznaczenie Budynku, planuje Pani
    wynajmować na rzecz Pana oraz na rzecz powiązanej spółki komandytowej pomieszczenia
    biurowe w nim się znajdujące, które potrzebne są Panu oraz spółce komandytowej do
    wykonywania działalności gospodarczej. Usługa ta będzie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług. Po zrealizowaniu ww. czynności oraz uzyskaniu
    finansowania z funduszy UE w ramach projektu ekologicznego, będzie Pani ponosiła
    szereg wydatków związanych z inwestycją budowlaną w ramach projektu. Wydatki te będą
    ponoszone w związku z prowadzoną i planowanym prowadzeniem działalności hotelowej,
    gastronomicznej oraz usług najmu, które to czynności będą czynnościami
    opodatkowanymi podatkiem od towarów i usług. Będzie Pani jednocześnie ponosić
    wydatki związane z działalnością zwolnioną od podatku od towarów i usług. Będzie Pani
    jednak mogła wydatki (kwoty podatku naliczonego) związane z wykonywaniem czynności
    opodatkowanych precyzyjnie przypisać do czynności w stosunku do których będzie
    przysługiwało Pani prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.
    Wobec budynku nie ponosili Państwo wydatków na jego ulepszenie w rozumieniu
    przepisów o podatku dochodowym.
    Z tytułu nabycia ½ prawa użytkowania wieczystego nieruchomości oraz tytułu
    wytworzenia budynku, nie przysługiwało Panu prawo do odliczenia podatku VAT
    naliczonego. Prawo to nie przysługiwało, bowiem nabycia tego prawa oraz wytworzenia
    tego budynku dokonał Pan prywatnie, nie działając jako przedsiębiorca i podatnik podatku
    od towarów i usług.
    Swój udział w omawianej nieruchomości wykorzystuje Pan w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej do czynności opodatkowanych podatkiem VAT.
    Wynajmowane pomieszczenia biurowe będzie Pan wykorzystywał do czynności
    opodatkowanych podatkiem VAT.
    Z tytułu najmu pomieszczeń biurowych na Pana rzecz będzie Pani wystawiała na Pana
    rzecz faktury z danymi Pana firmy jako nabywcy usługi.
    Państwa wątpliwości dotyczą w pierwszej kolejności kwestii uznania darowizny od Pana na
    rzecz Pani Budynku wraz 50% udziałem prawa użytkowania wieczystego do
    Nieruchomości za czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    lecz zwolnioną na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy (pytanie oznaczone we wniosku
    nr 1).
    Jak wynika z powołanych powyżej przepisów ustawy, w pewnych ściśle określonych
    przypadkach, również nieodpłatną dostawę towarów należy uznać za spełniającą definicję

    odpłatnej dostawy towarów, która na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Z powołanego wyżej art. 7 ust. 2 ustawy wynika, że czynnością zrównaną z odpłatną
    dostawą towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy jest także, przekazanie
    nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w
    szczególności przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego
    pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy,
    członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych,
    członków stowarzyszenia oraz wszelkie inne darowizny pod warunkiem jednak, że
    podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych
    towarów lub ich części składowych.
    W niniejszej sprawie przekazanie Budynku wraz 50% udziałem prawa użytkowania
    wieczystego do Nieruchomości przez Pana na rzecz Pani nastąpi na podstawie darowizny,
    która, jak wynika z przepisów Kodeksu cywilnego, jest świadczeniem bezpłatnym.
    Aby rozstrzygnąć, czy przedmiotowa darowizna będzie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług należy ustalić, czy przysługiwało Panu prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w związku z nabyciem udziału w Nieruchomości wraz z Budynkiem.
    Jak wskazali Państwo w uzupełnieniu wniosku, z tytułu nabycia ½ prawa użytkowania
    wieczystego nieruchomości oraz z tytułu wytworzenia budynku, nie przysługiwało Panu
    prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego, jak również wobec budynku nie ponosili
    Państwo wydatków na jego ulepszenie w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.
    Odnosząc powyższe do treści art. 7 ust. 2 ustawy stwierdzić należy, że skoro przy nabyciu
    ½ prawa użytkowania wieczystego nieruchomości i przy wytworzeniu budynku nie
    przysługiwało Panu prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego, to nieodpłatne
    przekazanie w darowiźnie udziału w Nieruchomości wraz z Budynkiem na rzecz Pani nie
    będzie stanowiło czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Podsumowując, stwierdzam, że darowizna od Pana na rzecz Pani Budynku wraz 50%
    udziałem prawa użytkowania wieczystego do Nieruchomości nie będzie czynnością
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1
    należało uznać za nieprawidłowe.
    Kolejne Państwa wątpliwości dotyczą kwestii możliwości rezygnacji ze zwolnienia od
    podatku ww. transakcji na podstawie art. 43 ust. 10 ustawy (pytanie oznaczone we
    wniosku nr 2).
    Wskazać należy, że w związku ze stwierdzeniem, że Państwa stanowisko w zakresie
    pytania oznaczonego we wniosku nr 1 jest nieprawidłowe, odstępuję od udzielenia
    odpowiedzi na pytanie oznaczone we wniosku nr 2, gdyż była ona uzależniona, od uznania
    Państwa stanowiska w zakresie pytania nr 1 za prawidłowe.
    Państwa wątpliwości dotyczą również kwestii prawa do pełnego odliczenia przez Panią
    podatku naliczonego od wydatków poniesionych na inwestycję budowlaną Budynku bez
    konieczności ustalenia proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 2 ustawy (pytanie
    oznaczone we wniosku nr 3).
    Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w
    art. 86 ust. 1 ustawy. W myśl tego przepisu:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

    Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
        a) nabycia towarów i usług,
        b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
          usługi.
    Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego
    o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku
    naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności
    opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od
    podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.
    W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego
    określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowoprawne, było wykonywanie
    czynności opodatkowanych.
    Ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego, pod
    warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art.
    86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88
    ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z
    którym:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku,
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    W myśl art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie
    podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.
    Art. 86 ust. 1 ustawy stanowi generalną zasadę uprawniającą do odliczenia podatku
    naliczonego i jest uzupełniony regulacjami zawartymi w art. 90 ustawy. Art. 90 ustawy
    znajduje zastosowanie w przypadku wykonywania w ramach działalności gospodarczej
    czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług oraz zwolnionych od
    opodatkowania tym podatkiem.
    Zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy:
      W stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez podatnika do
      wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty
      podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje,

      podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego
      związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo
      do obniżenia kwoty podatku należnego.
    W myśl art. 90 ust. 2 ustawy:
      Jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w ust.
      1, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku
      naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do
      których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, z
      zastrzeżeniem ust. 10.
    Stosownie do art. 90 ust. 3 ustawy:
      Proporcję, o której mowa w ust. 2, ustala się jako udział rocznego obrotu z tytułu
      czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku
      należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi
      podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz
      czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo.
    Przepis art. 90 ust. 4 ustawy:
      Proporcję, o której mowa w ust. 3, określa się procentowo w stosunku rocznym na
      podstawie obrotu osiągniętego w roku poprzedzającym rok podatkowy, w
      odniesieniu do którego jest ustalana proporcja. Proporcję tę zaokrągla się w górę do
      najbliższej liczby całkowitej.
    Ponadto w myśl art. 90 ust. 8 ustawy:
      Podatnicy, którzy w poprzednim roku podatkowym nie osiągnęli obrotu, o którym
      mowa w ust. 3, lub u których obrót ten w poprzednim roku podatkowym był niższy
      niż 30 000 zł, do obliczenia kwoty podatku naliczonego podlegającej odliczeniu od
      kwoty podatku należnego przyjmują proporcję wyliczoną szacunkowo. Podatnicy są
      obowiązani zawiadomić naczelnika urzędu skarbowego o przyjętej proporcji w
      terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym ta proporcja
      została zastosowana po raz pierwszy, nie później jednak niż w dniu przesłania
      ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3.
    Na podstawie art. 90 ust. 9 ustawy:
      Przepis ust. 8 stosuje się również, gdy podatnik uzna, że w odniesieniu do niego
      kwota obrotu, o której mowa w tym przepisie, byłaby niereprezentatywna.
    Analiza powołanych wyżej przepisów wskazuje, że na podstawie art. 90 ust. 1 ustawy,
    występuje obowiązek wyodrębnienia podatku naliczonego związanego z czynnościami, w
    stosunku do których przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego oraz kwot
    podatku naliczonego związanego z czynnościami, w związku z którymi takie prawo nie
    przysługuje.
    Z uregulowań zawartych w art. 90 ustawy wynika, że podatnik w momencie nabycia
    towarów lub usług powinien dokonać ich przyporządkowania do określonych rodzajów
    czynności, uprawniających do odliczenia podatku naliczonego oraz nieuprawniających do
    odliczenia.
    Mając na uwadze powyższe, obowiązkiem podatnika w pierwszej kolejności jest
    przypisanie konkretnych wydatków do określonych rodzajów sprzedaży, z którymi wydatki
    te są związane. Podatnik ma zatem obowiązek odrębnego określenia, czy podatek
    wynikający z otrzymanych faktur związany jest z czynnościami opodatkowanymi czy też
    zwolnionymi – czyli dokonania tzw. bezpośredniej alokacji. Jeżeli takie wyodrębnienie jest
    możliwe, podatnikowi przysługuje pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego przy

    nabyciu towarów i usług związanych ze sprzedażą opodatkowaną, brak jest natomiast
    takiego prawa w stosunku do towarów i usług wykorzystywanych do wykonywania
    czynności zwolnionych od podatku.
    W sytuacji, gdy nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot podatku
    związanego z czynnościami, w stosunku do których przysługuje prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego (czynności opodatkowane) oraz związanego z czynnościami, w związku
    z którymi takie prawo nie przysługuje (czynności zwolnione) – zgodnie z art. 90 ust. 2
    ustawy – podatnik jest obowiązany do rozliczenia podatku naliczonego według proporcji, o
    której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy.
    Analiza przedstawionego opisu sprawy oraz treści powołanych przepisów prawa prowadzi
    do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie zostaną spełnione podstawowe warunki, o
    których mowa w art. 86 ust. 1 ustawy, uprawniające Panią do odliczenia podatku
    naliczonego podatku od towarów i usług od wydatków poniesionych na inwestycję
    budowlaną Budynku.
    Jak bowiem wynika z wniosku, jest Pani czynnym podatnikiem podatku od towarów i
    usług. Budynek wykorzystuje Pani, prowadząc działalność hotelarską i gastronomiczną.
    Oprócz działalności hotelarskiej i gastronomicznej, z której przychody są opodatkowane
    podatkiem od towarów i usług, świadczy Pani również usługi szkoleniowe, które są
    przedmiotowo zwolnione od podatku od towarów i usług. Nie świadczy Pani usług
    szkoleniowych w Budynku. Będzie Pani ponosiła szereg wydatków związanych z inwestycją
    budowlaną w ramach projektu. Wydatki te będą ponoszone w związku z prowadzoną i
    planowanym prowadzeniem działalności hotelowej, gastronomicznej oraz usług najmu,
    które to czynności będą czynnościami opodatkowanymi podatkiem od towarów i usług.
    Będzie Pani jednocześnie ponosić wydatki związane z działalnością zwolnioną od podatku
    od towarów i usług. Będzie Pani jednak mogła wydatki związane z wykonywaniem
    czynności opodatkowanych precyzyjnie przypisać do czynności w stosunku do których
    będzie przysługiwało Pani prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.
    W konsekwencji powyższego, z uwagi na możliwość bezpośredniej alokacji poniesionych
    wydatków związanych z inwestycją budowlaną w ramach projektu do czynności
    opodatkowanych podatkiem VAT, w myśl art. 86 ust. 1 ustawy, będzie Pani przysługiwało
    prawo do pełnego odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków poniesionych na
    inwestycję budowlaną Budynku. Prawo to będzie przysługiwało Pani o ile nie wystąpią
    przesłanki negatywne wskazane w art. 88 ustawy.
    Podsumowując, stwierdzam, że będzie przysługiwało Pani prawo do pełnego odliczenia
    podatku naliczonego od wydatków poniesionych na inwestycję budowlaną Budynku bez
    konieczności ustalenia proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 2 ustawy.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 3
    należało uznać za prawidłowe.
    Końcowo, Państwa wątpliwości dotyczą kwestii prawa do odliczenia przez Pana podatku
    od towarów i usług naliczonego z tytułu świadczonej przez Panią na rzecz Pana usługi
    najmu pomieszczeń biurowych (pytanie oznaczone we wniosku nr 4).
    Jak wynika z powołanych wyżej przepisów, odliczenie podatku VAT naliczonego na
    zasadach określonych w art. 86 ust. 1 ustawy uwarunkowane jest tym, aby nabywane
    towary i usługi były wykorzystywane przez zarejestrowanego, czynnego podatnika
    podatku VAT, w ramach działalności gospodarczej, do wykonywania czynności
    opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.
    Jak Państwo wskazali, jest Pan czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Planuje
    Pani wynajmować na rzecz Pana oraz na rzecz powiązanej spółki komandytowej
    pomieszczenia biurowe znajdujące się w Budynku, które potrzebne są Panu oraz spółce
    komandytowej do wykonywania działalności gospodarczej. Usługa ta będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Wynajmowane pomieszczenia biurowe

    będzie Pan wykorzystywał do czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Z tytułu najmu
    pomieszczeń biurowych na Pana rzecz będzie Pani wystawiała na Pana rzecz faktury z
    danymi Pana firmy jako nabywcy usługi.
    Wobec powyższego, w analizowanej sprawie warunki uprawniające do dokonania
    odliczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 ustawy, będą spełnione, ponieważ jest Pan
    czynnym podatnikiem podatku VAT, a najem pomieszczeń biurowych będzie Panu służył
    do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT.
    Podsumowując, stwierdzam, że będzie Pan miał prawo do odliczenia podatku od towarów
    i usług naliczonego z tytułu świadczonej przez Panią usługi najmu pomieszczeń biurowych.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 4
    należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku zdarzeniem przyszłym, Państwo
    ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego
    przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej:
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w
      jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego
      (interpretację indywidualną).
    W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    Państwa wniosku (pytań). Inne kwestie przedstawione w opisie zdarzenia przyszłego, bądź
    we własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniami nie mogą być, zgodnie z art.
    14b § 1 Ordynacji podatkowej, rozpatrzone. Tym samym, niniejsza interpretacja nie
    dotyczy kwestii prawa do odliczenia przez Panią podatku naliczonego od nabycia Budynku
    wraz 50% udziałem prawa użytkowania wieczystego do Nieruchomości.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
      ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pani MST (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.