Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDWP.4011.101.2025.2.PP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-10
Teza: Skutki podatkowe odstąpienia od umowy sprzedaży
nieruchomości.
Słowa kluczowe: darowizna
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
odstąpienie-odstąpienie od umowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Odpłatne zbycie nieruchomości, prawa wieczystego
użytkowania gruntów i spółdzielczego własnościowego
prawa do lokalu.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 czerwca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 11 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 30 lipca 2025 r. (wpływ 4 sierpnia 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Na mocy aktu notarialnego z dnia 30 lipca 2019 r. (...) A.B. otrzymał od swojej matki
    darowiznę w postaci nieruchomości stanowiącej lokal mieszkalny (...).
    Na mocy aktu notarialnego z dnia 29 grudnia 2023 r. (...) sprzedał Pan swojej siostrze
    udział wynoszący 1/4 tej nieruchomości za cenę w kwocie 1.450.000,00 zł. Część ceny w
    kwocie 270.000,00 zł została zapłacona przelewem na Pana rachunek.
    Kupująca w akcie notarialnym zobowiązała się do zapłaty na Pana rzecz pozostałej części
    ceny sprzedaży w kwocie 1.180.000,00 zł przelewem na rachunek do dnia 31 marca 2024
    r. Na dzień złożenia wniosku wpłata pozostałej części ceny z tytułu nabycia udziału ww.
    nieruchomości nie nastąpiła. Z uwagi na brak zapłaty całości ceny planuje Pan odstąpić od
    umowy sprzedaży nieruchomości i zwrócić kupującej wpłacone uprzednio 270.000,00 zł. W
    takiej sytuacji kupujący zwróci (przeniesie własność z powrotem na Pana) zakupiony udział
    w nieruchomości.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    Sprzedaż przedmiotowej nieruchomości nie nastąpiła w ramach wykonywanej działalności
    gospodarczej. W chwili sprzedaży nie prowadził Pan działalności gospodarczej, zaś sama
    transakcja miała wyłącznie charakter zarządu majątkiem prywatnym.
    Wskazuje Pan, iż odstąpienie od umowy sprzedaży nieruchomości nastąpi na podstawie
    art. 491 § 1 Kodeksu cywilnego, z uwagi na brak zapłaty całości ceny sprzedaży
    nieruchomości.
    Jako sprzedającemu przysługuje Panu prawo do odstąpienia od umowy sprzedaży. Kodeks
    cywilny w art. 491 § 1 stanowi, że jeżeli jedna ze stron dopuszcza się zwłoki w wykonaniu
    zobowiązania z umowy wzajemnej, druga strona może wyznaczyć jej odpowiedni
    dodatkowy termin do wykonania z zagrożeniem, iż w razie bezskutecznego upływu
    wyznaczonego terminu będzie uprawniona do odstąpienia od umowy.
    Zgodnie z art. 494 § 1 Kodeksu cywilnego strona, która odstępuje od umowy wzajemnej,
    obowiązana jest zwrócić drugiej stronie wszystko, co otrzymała od niej na mocy umowy, a
    druga strona obowiązana jest to przyjąć. Wówczas oświadczenie o odstąpieniu od umowy
    usuwa z obrotu prawnego umowę sprzedaży nieruchomości z datą wsteczną, niweluje
    prawa i obowiązki stron nawiązane mocą tej umowy, w tym skutki podatkowe, które
    powstały z tytułu sprzedaży nieruchomości.
    Pytania
    1. Czy odstąpienie - na podstawie art. 491 § 1 Kodeksu cywilnego - od umowy sprzedaży
    nieruchomości zawartej w grudniu 2023 r. w sytuacji, w której Wnioskodawca zwróci
    otrzymaną od kupującego część ceny nieruchomości, a kupujący przeniesie na
    Wnioskodawcę z powrotem własność nieruchomości - spowoduje ustanie zobowiązania
    podatkowego z tytułu zawartej w grudniu 2023 r. umowy sprzedaży udziału
    nieruchomości?
    2. Czy opisane skuteczne odstąpienie od umowy sprzedaży nieruchomości zawartej w
    grudniu 2023 r. implikuje obowiązek dokonania korekty zeznania PIT-39 i wykazanie braku
    osiągnięcia dochodu z tytułu zbycia udziału w nieruchomości?
    Pana stanowisko w sprawie
    Ad. 1
    W przypadku odstąpienia od umowy sprzedaży nieruchomości i przeniesienia (zwrotu) jej
    własności na sprzedającego z chwilą dokonania takiej czynności powstałe wcześniej
    zobowiązanie podatkowe utraci swój byt albowiem zniesione zostaną wszystkie skutki
    czynności, w tym także skutki podatkowe. Fakt zawarcia stosownej umowy, która
    rozwiązuje stosunek prawny pomiędzy Wnioskodawcą a nabywcą nieruchomości stanowi
    podstawę do zniesienia skutków, które powstały w chwili zawarcia umowy sprzedaży w

    grudniu 2023 r. Jednym z nich było zobowiązanie do uiszczenia podatku dochodowego.
    Tym samym rozwiązanie umowy spowoduje w konsekwencji, że na Wnioskodawcy nie
    będzie ciążyło zobowiązanie podatkowe z tytułu sprzedaży nieruchomości.
    Ad. 2
    W przypadku odstąpienia od umowy sprzedaży nieruchomości na Wnioskodawcy będzie
    ciążył obowiązek złożenia korekty zeznania PIT-39 i skorygowanie zeznania "do zera"
    poprzez wykazanie braku osiągnięcia dochodu z tytułu zbycia opisanego udziału w
    nieruchomości.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem
    tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych,
    zawartym w ww. ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.
    Źródła przychodów
    Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      d) innych rzeczy,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy –
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
    Powyższy przepis formułuje generalną zasadę, że odpłatne zbycie nieruchomości, jej
    części, udziału w nieruchomości lub prawa przed upływem pięciu lat, licząc od końca
    roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, rodzi obowiązek
    zapłaty podatku dochodowego.
    Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości
    lub prawa nastąpiło po upływie pięciu lat licząc od końca roku kalendarzowego, w
    którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, nie jest źródłem przychodu w rozumieniu
    art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym
    kwota uzyskana ze zbycia nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości lub prawa
    w ogóle nie podlega opodatkowaniu.

    Użyte w cytowanym przepisie „odpłatne zbycie” oznacza przeniesienie własności lub
    innych praw majątkowych w zamian za korzyść majątkową. Powyższy przepis
    jednoznacznie stanowi, iż źródłem przychodów jest odpłatne zbycie nieruchomości i praw
    majątkowych, co może następować m.in. w formie umowy sprzedaży.
    Zatem, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w
    nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww.
    ustawy, co do zasady decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych mają moment i sposób ich nabycia.
    Z treści wniosku wynika, że 30 lipca 2019 r. otrzymał Pan od swojej matki darowiznę w
    postaci nieruchomości stanowiącej lokal mieszkalny (...). Następnie, 29 grudnia 2023 r.
    sprzedał Pan swojej siostrze udział wynoszący 1/4 tej nieruchomości za cenę w kwocie
    1.450.000,00 zł. Część ceny w kwocie 270.000,00 zł została zapłacona przelewem na Pana
    rachunek. Kupująca w akcie notarialnym zobowiązała się do zapłaty na Pana rzecz
    pozostałej części ceny sprzedaży w kwocie 1.180.000,00 zł przelewem na Pana rachunek
    do 31 marca 2024 r. Z uwagi na brak zapłaty całości ceny planuje Pan odstąpić od umowy
    sprzedaży nieruchomości i zwrócić kupującej wpłacone uprzednio 270.000,00 zł. W takiej
    sytuacji kupujący zwróci (przeniesie własność z powrotem na Pana) zakupiony udział w
    nieruchomości.
    Pana wątpliwości budzi kwestia, czy odstąpienie od umowy sprzedaży udziału w
    nieruchomości spowoduje ustanie zobowiązania podatkowego z tytułu zawartej w grudniu
    2023 r. umowy sprzedaży.
    W pierwszej kolejności należy odnieść się do przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964
    r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.) dotyczących nabycia i utraty
    własności. Zauważyć bowiem należy, że pomiędzy prawem podatkowym, a cywilnym
    istnieje wiele powiązań, wynikających chociażby z faktu, że następstwa zdarzeń, bądź
    czynności prawnych związanych z określonymi instytucjami prawa cywilnego wywołują
    również skutki wypływające z przepisów prawa podatkowego. Prawo cywilne i prawo
    podatkowe posługują się zatem podobnymi określeniami. Jeżeli nie są one odmiennie
    zdefiniowane dla celów prawa podatkowego, należy je, biorąc pod uwagę fakt, że obie
    te dziedziny prawa składają się na jeden system prawny, interpretować tak, jak czyni to
    prawo cywilne.
    Przeniesienie (nabycie) własności na podstawie umowy stanowi podstawowy
    cywilnoprawny sposób nabycia własności właściwy prawu rzeczowemu.
    Zgodnie z art. 155 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do
      przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na
      nabywcę, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej albo, że strony inaczej
      postanowiły.
    W myśl art. 158 ww. Kodeksu:
      Umowa zobowiązująca do przeniesienia własności nieruchomości powinna być
      zawarta w formie aktu notarialnego.
    Stosownie natomiast do przepisów art. 535 k.c.:
      Przez umowę sprzedaży sprzedający zobowiązuje się przenieść na kupującego
      własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i
      zapłacić sprzedawcy cenę.
    Tego rodzaju umowa jest umową wzajemną, kształtowaną oświadczeniami woli stron. W
                      1ramach swobody umów (art. 353 k.c.) w stosunkach cywilnoprawnych strony mogą

    kształtować treść umowy, a więc również umowy o przeniesienie własności, w taki sposób,
    że wykonanie wzajemnych zobowiązań w celu wykonania postanowień umowy nie zawsze
    musi następować w dniu jej zawarcia.
    Strony mogą przyjąć, że zapłata ceny, jak również samo wydanie nastąpi w terminie
    późniejszym, a także wolą stron może być zaliczenie dokonanych zaliczek lub przedpłat na
    poczet ceny umowy.
    Wskazać tu również należy art. 488 § 1 tego Kodeksu, który stanowi, że:
      Świadczenia będące przedmiotem zobowiązań z umów wzajemnych (świadczenia
      wzajemne) powinny być spełnione jednocześnie, chyba że z umowy, z ustawy albo
      orzeczenia sądu lub decyzji właściwego organu wynika, iż jedna ze stron obowiązana
      jest do wcześniejszego świadczenia.
    Z treści tego przepisu zatem wynika, że od zasady jednoczesnego wykonania wzajemnych
    świadczeń przez strony umowy dopuszczalne są wyjątki, gdy wynika to między innymi z
    umowy. W tej sytuacji, przy sprzedaży może nastąpić zmiana kolejności świadczeń, to jest
    najpierw wydanie rzeczy, a potem zapłata ceny lub zapłata całości lub części ceny a potem
    wydanie rzeczy. Wola stron zatem jest niezbędnym i istotnym składnikiem umowy.
    Z powyższych przepisów wynika jednak jednoznacznie, że przeniesienie własności
    nieruchomości następuje z chwilą zawarcia w formie aktu notarialnego umowy sprzedaży
    nieruchomości, a nie z chwilą zapłaty ceny.
    Art. 491 § 1 ww. Kodeksu stanowi, że:
      Jeżeli jedna ze stron dopuszcza się zwłoki w wykonaniu zobowiązania z umowy
      wzajemnej, druga strona może wyznaczyć jej odpowiedni dodatkowy termin do
      wykonania z zagrożeniem, iż w razie bezskutecznego upływu wyznaczonego terminu
      będzie uprawniona do odstąpienia od umowy. Może również bądź bez wyznaczenia
      terminu dodatkowego, bądź też po jego bezskutecznym upływie żądać wykonania
      zobowiązania i naprawienia szkody wynikłej ze zwłoki.
    Należy również zauważyć, że zgodnie z art. 494 ww. Kodeksu:
      Strona, która odstępuje od umowy wzajemnej, obowiązana jest zwrócić drugiej
      stronie wszystko, co otrzymała od niej na mocy umowy, a druga strona obowiązana
      jest to przyjąć. Strona, która odstępuje od umowy, może żądać nie tylko zwrotu tego,
      co świadczyła, lecz również na zasadach ogólnych naprawienia szkody wynikłej z
      niewykonania zobowiązania.
    Umowa sprzedaży w ujęciu przepisów Kodeksu jest umową dwustronnie zobowiązującą.
    W związku z jej zawarciem sprzedawca staje się zobowiązany do przeniesienia własności
    rzeczy lub prawa na kupującego oraz do wydania przedmiotu sprzedaży kupującemu. Z
    kolei treścią zobowiązania kupującego jest zapłacenie ceny oraz odebranie rzeczy. Tym
    samym umowa sprzedaży jest umową wzajemną, gdyż świadczenie jednej strony jest z
    założenia odpowiednikiem świadczenia drugiej strony. Z istoty umowy sprzedaży wynika
    jedynie zobowiązanie do spowodowania, aby własność rzeczy została przeniesiona na
    nabywcę. Za wykonanie tego zobowiązania sprzedawca będzie odpowiadał według
    przepisów Kodeksu cywilnego o wykonaniu zobowiązań i skutkach ich niewykonania.
    Cechą umowy sprzedaży jest także jej konsensualność. W zakresie skutków obligacyjnych
    umowa sprzedaży dochodzi do skutku mocą samego porozumienia stron, bez
    konieczności dokonywania jakichkolwiek czynności realnych. Tym samym z chwilą złożenia
    zgodnych oświadczeń woli w zakresie zawarcia umowy sprzedaży każda ze stron uzyskuje
    odpowiednie roszczenie w stosunku do drugiej strony. Przeniesienie własności i wydanie
    rzeczy, jak również odebranie rzeczy i zapłata ceny są jedynie przejawem wykonania
    umowy przez strony; nie warunkują natomiast w żadnym wypadku jej ważności lub
    skuteczności (W. Katner, [w:] System PrPryw, t. 7, Nb 20; Z. Banaszczyk, [w:] Pietrzykowski,
    Komentarz 2011, t. II, Nb 10).

    W przypadku gdy umowa sprzedaży przyjmuje z mocy prawa charakter czynności
    zobowiązująco-rozporządzającej, przeniesienie własności następuje bezpośrednio w
    wyniku zawarcia samej umowy. Taki charakter ma właśnie umowa sprzedaży
    nieruchomości, co wynika z przywołanego wcześniej art. 155 § 1 Kodeksu cywilnego. W
    takim przypadku samo zawarcie umowy powoduje skutek rozporządzający.
    Oznacza to, że umowa sprzedaży rzeczy oznaczonej co do tożsamości jest umową
    zobowiązującą do przeniesienia własności, która co do zasady przenosi własność –
    przeniesienie własności następuje z chwilą zawarcia umowy.
    Dokonana zatem czynność prawna polegająca na zawarciu przez Pana 29 grudnia 2023 r.
    w formie aktu notarialnego umowy sprzedaży implikuje określone skutki podatkowe. Dla
    powstania skutków podatkowych z tytułu sprzedaży nieruchomości lub ich części oraz
    udziału w nieruchomości istotny jest moment zawarcia umowy sprzedaży przenoszącej
    własność i niezależnie czy w wyniku tej umowy sprzedaży otrzymał Pan wynikającą z
    umowy kwotę w całości czy też nie. Nie może bowiem decydować o skutkach
    podatkowych zawartej umowy sprzedaży fakt, że nie otrzymał Pan wynikającej z umowy
    sprzedaży kwoty ani w całości ani też w części.
    Dla powstania skutków podatkowych z tytułu sprzedaży nieruchomości lub ich części oraz
    udziału w nieruchomości istotny jest moment zawarcia umowy sprzedaży przenoszącej
    własność. Zwrotne przeniesienie własności nieruchomości na skutek odstąpienia od
    umowy przez kupujących w żaden sposób nie unieważniło skutków prawnych umowy
    sprzedaży 29 grudnia 2023 r.
    W Pana sprawie to sam fakt zawarcia umowy sprzedaży pociąga za sobą określone skutki
    podatkowe.
    Oświadczenie o odstąpieniu od umowy zbycia nieruchomości samo przez się nie wywołuje
    skutku w postaci przeniesienia własności nieruchomości z powrotem na zbywcę, lecz rodzi
    jedynie obowiązek nabywcy zwrotu nieruchomości. Do wykonania tego obowiązku może
    dojść w drodze umowy między nabywcą nieruchomości i jej zbywcą (zawartej w formie
    aktu notarialnego), lub – gdy do umowy takiej nie dojdzie – w drodze orzeczenia sądu
    stwierdzającego, na żądanie zbywcy, obowiązek nabywcy złożenia stosownego
    oświadczenia woli. Tak więc w przypadku odstąpienia od umowy konieczne jest dokonanie
    zwrotnego przeniesienia własności nieruchomości na wcześniejszego zbywcę.
    Sprzedaż 29 grudnia 2023 r. udziału w nieruchomości na rzecz siostry stanowi dla Pana
    źródło przychodu z odpłatnego zbycia podlegające opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych, gdyż zostało dokonane przed upływem 5 lat licząc od
    końca roku, w którym nastąpiło nabycie, tj. od końca 2019 r.
    Tym samym za moment odpłatnego zbycia w drodze sprzedaży należy – wbrew Pana
    stanowisku – uznać datę wskazaną w akcie notarialnym (29 grudnia 2023 r.) jako moment
    przeniesienia prawa własności udziału w nieruchomości z Pana na rzecz kupującej siostry.
    Bez znaczenia dla powstania obowiązku podatkowego jest więc brak uiszczenia przez nią
    całej ceny wynikającej z tej umowy.
    Jeżeli umowa sprzedaży nie wywołuje skutków prawnych na gruncie prawa cywilnego, tj.
    jest nieważna ex lege, wówczas przejście własności nieruchomości z powrotem na
    podatnika, w wyniku rozwiązania umowy sprzedaży, nie stanowi nowego momentu
    nabycia. W analizowanej sprawie nie było takich przesłanek, a kupująca posiadała tytuł
    własności, na podstawie którego mogła dysponować swoim udziałem w nieruchomości.
    Biorąc pod uwagę przedstawiony we wniosku opis sprawy oraz ww. przepisy należy
    stwierdzić, że dokonana 29 grudnia 2023 r. czynność prawna polegająca na zawarciu
    umowy sprzedaży wywołała skutek w postaci odpłatnego zbycia udziału w Pana
    nieruchomości. Skutek podatkowy w postaci sprzedaży udziału w nieruchomości powstał

    w momencie zawarcia umowy sprzedaży przenoszącej własność. Na gruncie przepisów
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych decydujące znaczenie ma sam fakt
    zawarcia umowy sprzedaży.
    Zatem Pana stanowisko w zakresie pytania Nr 1 jest nieprawidłowe.
    Przechodząc do kwestii możliwości korekty zeznania PIT-39 należy stwierdzić, że
    zagadnienia dotyczące korekty deklaracji regulują przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997
    r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Na mocy art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej:
      Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą
      skorygować uprzednio złożoną deklarację.
    Stosownie zaś do art. 81 § 2 Ordynacji podatkowej:
      Skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji.
    Jednocześnie podkreślić należy, że zgodnie z art. 3 pkt 5 tej ustawy, ilekroć w ustawie jest
    mowa o deklaracjach – rozumie się przez to również zeznania, wykazy, zestawienia oraz
    informacje, do których składania obowiązani są, na podstawie przepisów prawa
    podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci.
    Treść art. 81 Ordynacji podatkowej wskazuje zatem, że korekta deklaracji ma na celu
    poprawienie błędu, który został popełniony przy poprzednim jej sporządzeniu i może
    dotyczyć każdej jej pozycji – o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Może więc ona
    dotyczyć m. in. błędów rachunkowych, oczywistych omyłek, a także gdy wypełniono ją
    niezgodnie z wymaganiami lub istnieją wątpliwości co do prawidłowości danych w niej
    zawartych. Błędnie mogła zostać określona m.in. wysokość przychodu bądź dochodu,
    wysokość zobowiązania podatkowego, wysokość nadpłaty lub zwrotu podatku, a także
    inne dane zawarte w treści deklaracji.
    Skorygowanie deklaracji polega więc na ponownym – poprawnym już – wypełnieniu jej
    formularza z zaznaczeniem, iż w tym przypadku mamy do czynienia z korektą uprzednio
    złożonej deklaracji. Podatnik może skutecznie skorygować wysokość zobowiązania
    podatkowego, o ile zobowiązanie to nie uległo przedawnieniu. Okres przedawnienia
    wynosi pięć lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności
    podatku, podatnik ma zatem prawo skorygować deklaracje za okres pięciu lat, licząc od
    końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku (art. 70 § 1
    ustawy Ordynacja podatkowa). Okoliczności skutkujące przerwaniem lub zawieszeniem
    biegu przedawnienia wymienione zostały w art. 70 i art. 70a ww. ustawy.
    Podsumowując, skoro sprzedaż udziału w nieruchomości stanowiła dla Pana źródło
    przychodu to powstał po Pana stronie obowiązek podatkowy. Fakt późniejszego
    rozwiązania umowy sprzedaży nieruchomości nie niweluje obowiązku podatkowego i nie
    stanowi podstawy do dokonywania korekty zeznania PIT#39.
    Konkludując, nie można zgodzić się z Pana stanowiskiem, że powinien Pan wystąpić z
    korektą zeznania PIT-39.
    Pana stanowisko w zakresie pytania nr 2 tym samym należy uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił, i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.

        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.