Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.704.2025.1.AS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-23
Teza: Brak możliwości skorzystania z ulgi na powrót.
Słowa kluczowe: miejsce-miejsce zamieszkania
miejsce-miejsce zamieszkania-zmiana miejsca
zamieszkania
obowiązek-obowiązek podatkowy
ośrodki-ośrodek interesów życiowych
rezydencja-rezydencja podatkowa
ulga
zwolnienie-zwolnienie podatkowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Nieograniczony i ograniczony obowiązek podatkowy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Ulga na powrót.
1
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 4a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 152
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 43

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 września 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 28 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy możliwości skorzystania z ulgi na powrót. Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W 2007 r. Wnioskodawczyni podjęła decyzję o wyjeździe do Szkocji, do miasta A, gdzie
    zaczęła pracować i żyć. Pracowała w wielu miejscach i u wielu pracodawców. Jedną z
    pierwszych prac Wnioskodawczyni była praca na B, pracowała tam na kuchni i restauracji.
    Drugim miejscem pracy była praca w C, gdzie Wnioskodawczyni sprzątała pomieszczenia
    biurowe. Wnioskodawczyni była zatrudniona również w firmie D jako sprzątaczka.
    Wnioskodawczyni pracowała również w domu pomocy dla starszych ludzi E w A. W owym
    czasie Wnioskodawczyni wynajmowała mieszkanie, płaciła podatki dochodowe zgodnie z
    prawem brytyjskim. Wnioskodawczyni miała również wymienione prawo jazdy na
    brytyjskie, bo takie były wymagania, by można było prowadzić samochód.
    Wnioskodawczyni opłacała rachunki za swe utrzymanie za prąd, gaz, wodę i śmieci.
    W czasie pobytu w Szkocji, w Polsce nie prowadziła żadnej działalności gospodarczej, ani
    zarobkowej. Rezydencją podatkową Wnioskodawczyni była Szkocja. To w tym kraju płaciła
    podatki, miała wymienione prawo jazdy, posiadała pozwolenie na pracę, które wówczas
    było wymagane. Wnioskodawczyni wynajmowała mieszkania w różnych dzielnicach miasta
    do zamieszkania zanim zakupiła swoje własne. Posiadała samochód i opłacała stosowne
    ubezpieczenia.
    W roku 2012 Wnioskodawczyni zakupiła dom pod adresem F 1, (...), na który wzięła kredyt
    hipoteczny w banku. Tak mieszkała i pracowała. W sierpniu 2015 r. Wnioskodawczyni
    urodziła dziecko w szpitalu w G. Córka posiada obywatelstwo brytyjskie, Wnioskodawczyni
    jako rodzic posiada status rezydenta UK. Dziecko, gdy osiągnęło wymagany i obligujący
    wiek, poszło do szkoły. Wnioskodawczyni korzystała z usług brytyjskiej służby zdrowia,
    leczyła się tam.
    W roku 2021 Wnioskodawczyni podjęła decyzję o zamknięciu życia w Szkocji i
    przeprowadzeniu się do Polski. Wnioskodawczyni sprzedała dom, samochód i wszelkie
    inne dobra materialne. Do 28 stycznia 2022 r. przebywała na zwolnieniu lekarskim, po tym
    okresie definitywnie zakończyła oficjalnie pracę na terenie UK.
    Po powrocie do Polski Wnioskodawczyni zaczęła organizowanie swojego centrum
    życiowego, budowę domu i szukanie pracy – tym się zajęła. We wrześniu 2022 r.
    Wnioskodawczyni podjęła pracę w F w G. Córka chodzi do podmiejskiej szkoły
    podstawowej (...). Od tego czasu Polska jest nowym centrum życiowym Wnioskodawczyni,
    gdzie mieszka, pracuje, udziela się społecznie, płaci podatki i jest bardzo zadowolona.
    W okresie pobytu w Zjednoczonym Królestwie, czyli od 2007 do 2021 roku, kiedy
    Wnioskodawczyni mieszkała w Szkocji w Zjednoczonym Królestwie, była traktowana jako
    osoba w kontekście prawnym „tax residency”. Wnioskodawczyni była uznana za rezydenta
    podatkowego, który płaci podatki, respektowała prawo brytyjskie.

    Związki Wnioskodawczyni z Polską w okresie od wyjazdu do Szkocji w 2007 r. aż do
    momentu powrotu były cały czas żywe i utrzymywane na różnych płaszczyznach.
    Wnioskodawczyni utrzymywała stały kontakt z rodziną i przyjaciółmi w Polsce zarówno
    telefoniczne, jak i przez regularne odwiedziny. Wnioskodawczyni starała się przyjeżdżać
    do Polski przynajmniej 3 razy do roku. Zawsze interesowała się sytuacją w kraju, śledziła
    wydarzenia polityczne i społeczne czytając polskie portale informacyjne i oglądając polską
    telewizję przez Internet. Podsumowując, mimo fizycznej nieobecności w Polsce przez
    pewien czas związek emocjonalny, kulturowy i rodzinny z krajem nigdy nie został zerwany.
    Powrót Wnioskodawczyni do Polski był naturalnym krokiem wynikającym z tych więzi.
    W ciągu roku Wnioskodawczyni przyjeżdżała do Polski 2-3 razy. Głównym celem były
    odwiedziny rodziny i przyjaciół bądź wakacje, sprawy zdrowotne. Każdy pobyt trwał od 10
    do 14 dni. Po każdym pobycie Wnioskodawczyni wracała do Szkocji – Wielkiej Brytanii,
    gdzie stale mieszkała i pracowała. Nigdy pobyt w Polsce nie przekroczył 183 dni.
    Wnioskodawczyni formalnie była zameldowana w Polsce w domu rodzinnym, ale nie
    przebywała tam. Na stałe mieszkała i pracowała w Szkocji. W tym czasie Wnioskodawczyni
    posiadała konto bankowe w Polsce, na którym miała oszczędności, ale używała go
    sporadycznie. Jako rezydencję podatkową w banku Wnioskodawczyni miała zgłoszoną,
    zadeklarowaną Szkocję.
    Wnioskodawczyni posiada grunty, dwie działki – pierwszą, którą dostała od rodziców, a
    drugą zakupiła razem z mężem. Nie prowadziła na nich działalności rolniczej w tamtym
    czasie. Wnioskodawczyni nie miała żadnych źródeł dochodów, nie posiadała żadnych
    ubezpieczeń.
    Do Polski Wnioskodawczyni przyjechała pod koniec lipca 2021 r. Precyzując,
    Wnioskodawczyni przyleciała do Polski 30 lipca 2021 r. razem z rodziną, po zakończeniu
    pracy w Szkocji. Wnioskodawczyni posiada obywatelstwo polskie.
    Data 28 stycznia 2022 r. jest to data, kiedy Wnioskodawczyni otrzymała ostatnie
    świadczenie z miejsca pracy w Szkocji, kiedy przebywała na zwolnieniu lekarskim. Jest to
    data, kiedy ustał stosunek pracy Wnioskodawczyni z pracodawcą. Wnioskodawczyni
    posiada list od pracodawcy (...) potwierdzający okres zatrudnienia.
    Jak z powyższego wynika, w 2021 roku Wnioskodawczyni przebywała na terytorium Szkocji
    przez 221 dni, a w Polsce 154 dni, wobec czego miejscem zamieszkania Wnioskodawczyni
    w 2021 r. była Szkocja. Jak mowa w art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, który wskazuje, że osoba ma miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli posiada ośrodek interesów życiowych (osobistych lub
    gospodarczych) lub przebywa w Polsce dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.
    Podsumowując, w okresie od 2007 roku do 31 grudnia 2021 roku miejscem zamieszkania
    Wnioskodawczyni była Szkocja oraz była rezydentem podatkowym Szkocji w ww. okresie,
    na co posiada dokumenty. Zmiana miejsca zamieszkania nastąpiła po 31 grudnia 2021
    roku.
    Po przyjeździe 30 lipca 2021 roku do Polski Wnioskodawczyni zamieszkała u rodziców i od
    sierpnia 2021 roku w Polsce rozpoczęła budowę domu, wykończenie tego domu i
    urządzenie, aby wyprowadzić się od rodziców, trwało to do wiosny 2022 roku. Od 1
    września 2022 roku Wnioskodawczyni podjęła pracę w Polsce.
    Miejsce zamieszkania w Polsce Wnioskodawczyni posiada od 2022 roku, ponieważ w roku
    2022 przebywała w Polsce cały rok, co oznacza powyżej 183 dni w 2022 roku i w każdym
    następnym roku. Od początku 2022 roku miejsce zamieszkania Wnioskodawczyni jest w
    Polsce, od 1 września 2022 r. Wnioskodawczyni pracuje w Polsce. Od 2022 r. centrum
    życiowe Wnioskodawczyni jest w Polsce oraz podlega nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu na terenie Polski.
    Wnioskodawczyni jest w posiadaniu P60 (...) od 2006 r. do roku 2022, czyli coroczne
    zeznania podatkowe, bądź (...) P45, posiada list od pracodawcy opinia, od kiedy do kiedy

    pracowała w owym miejscu. Wnioskodawczyni ma tylko kilka pasków wynagrodzeń z
    ostatnich lat 2020/2021 (nie wiele), nie były one konieczne w przechowywaniu, jeśli
    otrzymywało się z (...) P45 bądź P60. W Szkocji w owym czasie nie było konieczności
    stosowania umowy o pracę, Wnioskodawczyni była ubezpieczona, także nie posiada nic
    takiego. Wnioskodawczyni posiada dokument z (...) z 4 listopada 2019 r. potwierdzający jej
    status osoby osiedlonej, tj. (...), upoważniający Wnioskodawczynię do: (...) Dokument
    potwierdza, że Wnioskodawczyni mogła legalnie pracować w UK, korzystać ze służby
    zdrowia, studiować i uczyć się, do pobierania zasiłków i emerytury w UK.
    W dalszym ciągu Wnioskodawczyni posiada rachunek bankowy w Banku X w Szkocji, jest w
    stanie cofnąć się do historii i wydrukować jakieś ostatnie operacje na koncie bankowym.
    Wnioskodawczyni jest w posiadaniu dokumentów potwierdzających wzięcie kredytu
    hipotecznego na dom, czyli (...). Dokumenty od (...), które potwierdzają, że w całości
    Wnioskodawczyni spłaciła kredyt hipotetyczny, stała się właścicielką domu, który
    sprzedała przez Agencję nieruchomości tuż przed wyjazdem.
    W Polsce Wnioskodawczyni pracuje w F w G od 1 września 2022 r. na podstawie umowy o
    pracę na czas nieokreślony na stanowisku (...).

## Pytanie

Czy Wnioskodawczyni ma prawo do skorzystania z ulgi na powrót, o której mowa w art. 21
    ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w latach od 2023 do
    2026, tj. od początku roku następnego po roku 2022, w którym nastąpiło przeniesienie
    miejsca zamieszkania?
    Pani stanowisko w sprawie
    Wnioskodawczyni przez 15 lat pracowała w Szkocji, gdzie pracowała zgodnie z prawem
    brytyjskim i odprowadzała podatki z tego tytułu. Po tym czasie po powrocie do Polski. Z
    punktu widzenia ulga na powrót jest środkiem, który wspiera mobilność zawodową
    obywateli i wspomaga rozwój rynku pracy w Polsce. Zasady korzystania z tej ulgi są
    określone przez szereg warunków. Zdaniem Wnioskodawczyni, spełnia je.
    Wnioskodawczyni odwołuje się do art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, jak również do aktualnej linii orzeczniczej organów podatkowych oraz
    sądów administracyjnych.
    Wnioskodawczyni jest w posiadaniu niezbędnych dokumentów do potwierdzenia
    zaistniałego zdarzenia potwierdzającego obecność Wnioskodawczyni w UK. Należą do
    nich: zeznania podatkowe, status osoby osiedlonej w UK, dokumenty potwierdzające
    wymianę prawa jazdy z polskiego na brytyjskie (wymienione na polskie po powrocie),
    opinie, referencje od pracodawców, (...), dokumenty potwierdzające kupno, jak i sprzedaż
    domu, paszport brytyjski dziecka, (...) – wydruki wynagrodzenia.
    Powołując się na przepisy ustawy podatku dochodowego od osób fizycznych, art. 3 ust.
    1a, który mówi, że osoba ma miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej, jeżeli posiada ośrodek interesów życiowych (osobistych lub gospodarczych) lub
    przebywa w Polsce dłużej niż 183 dni w roku podatkowym, Wnioskodawczyni jest
    przekonana, że ma prawo do skorzystania z ulgi na powrót, o której mowa w art. 21 ust.1
    pkt 152, z której mogą skorzystać osoby, które decydują się na przeniesienie swojej
    rezydencji podatkowej do Polski. Wnioskodawczyni uważa, że spełnia warunki do
    skorzystania z tej preferencji podatkowej.
    Na poparcie swoich argumentów Wnioskodawczyni wskazuje interpretację indywidualną z
    23 marca 2023 r., nr 0111-KDSB2-1.4011.44.2023.2.MSU, w której podatnik miał podobną
    sytuację.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.):
      Wolne od podatku dochodowego są przychody podatnika, który przeniósł miejsce
      zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości nieprzekraczającej
      w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte:
        a) ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego
        stosunku pracy,
        b) z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8,
        c) z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady
        opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o
        zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów
        ewidencjonowanych,
        – w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku
        roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku
        roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44.
    Na podstawie art. 21 ust. 39 ww. ustawy:
      Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na podstawie
      ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających opodatkowaniu
      zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej ustawy, zwolnionych
      od podatku dochodowego oraz od których na podstawie przepisów Ordynacji
      podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 21 ust. 43 tej ustawy:
      Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że:
          1) w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium
            Rzeczypospolitej Polskiej podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi
            podatkowemu oraz
          2) podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
            Polskiej w okresie obejmującym:
        a) trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił
        miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz
        b) okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium
        Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił
        miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz
          3) podatnik:
        a) posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż
        Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa
        należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji
        Szwajcarskiej lub
        b) miał miejsce zamieszkania:
        – nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w państwie
        członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego
        Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile,
        Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej
        Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii
        Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub

        – na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat
        kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w pkt 2, oraz
          4) posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce
            zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia
            prawa do tego zwolnienia, oraz
          5) nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia - w
            przypadku podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na
            terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Powyższe przepisy zostały wprowadzone z dniem 1 stycznia 2022 r. przez art. 1 pkt 13 lit.
    a) tiret 13 ustawy z dnia 23 listopada 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych
    innych ustaw (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2105 ze zm.).
    Ponadto z art. 53 ww. ustawy zmieniającej wynika, że:
      Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy zmienianej w art. 1, ma
      zastosowanie do podatników, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r.
    Zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, polega na zwolnieniu od podatku dochodowego
    niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach
    podatkowych przez podatników, którzy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na
    terytorium Polski po dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu.
    Dla zastosowania ww. zwolnienia przedmiotowego jest więc istotne m.in. aby
    przeniesienie miało miejsce po 31 grudnia 2021 r. oraz aby podatnik nie miał miejsca
    zamieszkania na terytorium Polski zarówno w okresie obejmującym trzy lata
    kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania
    na Polskę, jak i w okresie od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na
    terytorium Polski, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania
    na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Kwestie związane z posiadaniem miejsca zamieszkania na terytorium Polski zostały
    uregulowane w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy:
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Stosownie zaś do art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa
      się osobę fizyczną, która:
        1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych
        lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
        2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    W świetle art. 4a ww. ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest
    równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba
    posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich
    osiąganych dochodów.
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub
    gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w
    bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku
    dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych.
    Wynika to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu
    „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania, kiedy uznaje się
    daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP.
    Powyższe znajduje potwierdzenie w treści Objaśnień podatkowych z 29 kwietnia 2021 r.
    wydanych przez Ministerstwo Finansów, które dotyczą zasad ustalania miejsca
    zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencji podatkowej) osób fizycznych w Polsce
    zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych, o którym mowa w art. 3
    ust. 1 i 2a ustawy PIT. Celem objaśnień jest przedstawienie sposobu prawidłowego
    wypełnienia obowiązków podatkowych przez osoby fizyczne w Polsce, bowiem rezydencja
    podatkowa nie ma charakteru deklaratywnego, lecz związana jest z oceną całokształtu
    faktów i okoliczności.
    Centrum, czyli „skoncentrowanie” interesów osobistych, należy rozumieć jako miejsce, z
    którym podatnik posiada ścisłe powiązania osobiste. Powiązania osobiste to
    występowanie więzi rodzinnych, towarzyskich, podejmowanie aktywności społecznej,
    kulturalnej, sportowej, politycznej itp. W praktyce czynnikiem branym najczęściej pod
    uwagę jest obecność w Polsce współmałżonka, partnera lub małoletnich dzieci.
    W przypadku osób żyjących samodzielnie należy w szczególności uwzględnić, w którym
    państwie prowadzone jest samodzielne gospodarstwo domowe i w którym państwie
    podatnik uczestniczy w życiu towarzyskim, kulturalnym lub politycznym.
    W zakresie centrum interesów gospodarczych Objaśnienia wskazują, że w praktyce chodzi
    o miejsce, z którym dana osoba ma ścisłe powiązania ekonomiczne. W tym względzie
    należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki ekonomiczne osoby fizycznej z danym
    państwem, wśród których istotne są miejsce wykonywania działalności zarobkowej,
    główne źródła dochodów podatnika, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i
    ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim
    mieniem itd.
    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również
    osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni
    w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną
    podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od
    omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.
    Przy czym z Objaśnień podatkowych z 29 kwietnia 2021 r. wynika także, że zmiana
    państwa rezydencji podatkowej może nastąpić w trakcie roku podatkowego. W takim
    przypadku, w okresie, w którym podatnik jest polskim rezydentem podatkowym, rozlicza
    się w Polsce na zasadzie nieograniczonego obowiązku podatkowego. Natomiast po
    przeniesieniu miejsca zamieszkania za granicę, podatnik podlega w Polsce opodatkowaniu
    tylko od dochodów uzyskanych na terytorium Polski.

    Z opisu zdarzenia wynika, że w 2021 roku podjęła Pani decyzję o zamknięciu życia w
    Szkocji i przeprowadzeniu się do Polski. Sprzedała Pani dom, samochód i wszelkie inne
    dobra materialne. Do Polski przyleciała Pani 30 lipca 2021 r. razem z rodziną, po
    zakończeniu pracy w Szkocji. Zamieszkała Pani w domu rodziców, a od sierpnia 2021 roku
    w Polsce rozpoczęła budowę domu i jego wykończenie.
    Na podstawie art. 4 ust. 1 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym
    Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od
    dochodu i od zysków majątkowych z dnia 20 lipca 2006 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 250 poz.
    1840), zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki
    traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy
    opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę oraz przez Zjednoczone
    Królestwo dnia 7 czerwca 2017 r.:
      W rozumieniu niniejszej Konwencji, określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania
      lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która według prawa
      tego Państwa podlega tam opodatkowaniu, z uwagi na jej miejsce zamieszkania,
      miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu, miejsce utworzenia albo inne kryterium o
      podobnym charakterze, i obejmuje również to Państwo oraz jakąkolwiek jego
      jednostkę terytorialną lub organ lokalny. Jednakże, określenie to nie obejmuje osoby,
      która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko dlatego, że osiąga ona dochód lub
      zyski majątkowe ze źródeł w nim położonych.
    W myśl natomiast art. 4 ust. 2 Konwencji:
      Jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 niniejszego artykułu osoba fizyczna ma
      miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas jej status określa
      się zgodnie z następującymi zasadami:
        a) osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Umawiającym się
        Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe
        miejsce zamieszkania w obu Państwach, wówczas uważa się ją za mającą miejsce
        zamieszkania tylko w tym Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i
        gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);
        b) jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów
        życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z
        Państw, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w
        którym zwykle przebywa;
        c) jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Umawiających się Państwach lub nie
        przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, to uważa się ją za mającą miejsce
        zamieszkania tylko w tym Państwie, którego jest obywatelem;
        d) jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Umawiających się Państw lub nie jest
        obywatelem żadnego z nich, to właściwe organy Umawiających się Państw
        rozstrzygną tę sprawę w drodze wzajemnego porozumienia.
    Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się
    więc bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach
    wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we
    własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.
    Posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła
    dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym
    miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na
    krótki czas. Jeżeli chodzi o koncepcję określenia „ognisko domowe”, należy zaznaczyć, że
    każda forma mieszkania może być wzięta pod uwagę (dom lub apartament będący
    własnością lub wynajęty przez zainteresowanego, wynajęty pokój umeblowany). Istotnym

    czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że
    osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do
    własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt,
    który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały.
    Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu umawiających się państwach,
    wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej
    osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania należy rozumieć ośrodek interesów życiowych,
    przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie,
    zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności
    gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności
    należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeżeli
    osoba mająca ognisko domowe w jednym państwie, utworzyła ognisko domowe w drugim
    państwie z zachowaniem w całej pełni pierwszego ogniska, to fakt, iż pierwsze z nich
    zostało zachowane w środowisku, w którym osoba ta zawsze mieszkała, pracowała i w
    którym znajduje się jej rodzina i mienie, może w połączeniu z innymi elementami
    wskazywać, że osoba ta zachowała ośrodek swych życiowych interesów w pierwszym
    państwie.
    Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je
    biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a
    następnie obywatelstwo danej osoby. W przypadku, zaś jeżeli osoba jest obywatelem
    obydwu państw lub nie jest obywatelem żadnego z tych państw, właściwe organy tych
    państw rozstrzygną sprawę w drodze wzajemnego porozumienia.
    Wobec powyższego, od 2006 r. do 30 lipca 2021 r. Pani miejscem zamieszkania była
    Wielka Brytania. Tym samym w tym okresie posiadała Pani w Polsce ograniczony
    obowiązek podatkowy, o którym mowa w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    Natomiast w związku z Pani powrotem do Polski 30 lipca 2021 r. Pani miejscem
    zamieszkania od tego dnia, ustalonym w oparciu o art. 4 ust. 2 ww. Konwencji, jest Polska.
    Pani powrót do Polski nastąpił z zamiarem pozostania w Polsce. Zatem od tego momentu
    Pani stałe miejsce zamieszkania oraz centrum interesów osobistych i gospodarczych
    znajdowało się w Polsce, niezależnie od ilości Pani dni pobytu w roku 2021 w Polsce i
    niezależnie tego, że osiąganie dochodów z umowy o pracę rozpoczęło się w 2022 r. Zatem
    od 30 lipca 2021 r. podlega Pani w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu
    w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Powracając do warunków skorzystania z ulgi na powrót, zwolnienie, o którym mowa w art.
    21 ust. 1 pkt 152 ww. ustawy, ma zastosowanie do podatników, którzy przenieśli miejsce
    zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r. W Pani
    przypadku zmiana miejsca zamieszkania nie nastąpiła po dniu wskazanym w art. 53
    ustawy zmieniającej, tj. po 31 grudnia 2021 r.
    Wobec tego, w Pani sytuacji nie ma zastosowania zwolnienie podatkowe określone
    przepisem art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – nie
    przysługuje Pani tzw. ulga na powrót.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dniu zaistnienia zdarzenia.
    Odnosząc się do powołanej przez Panią interpretacji indywidualnej, dotyczy ona
    konkretnej indywidualnej sprawy w określonym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym i
    tylko w tej sprawie jest wiążąca.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
          1) z zastosowaniem art. 119a;
          2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
            ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
          3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.