Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.480.2025.2.DW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-10
Teza: Zwrócone zatrudnionym pracownikom koszty podróży
służbowej, poniesione przez nich w celu wykonywania
obowiązków służbowych, stanowić będą dla spółki koszty
uzyskania przychodu
Słowa kluczowe: dojazdy
koszt
koszt-koszty uzyskania przychodów
nocleg
podróż
postanowienia
pracownik
wyżywienie
zwrot
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe

    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek, z 4 sierpnia 2025 r., o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 9 września
    2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Firma (...) zatrudnia w ramach umowy o pracę pracowników fizycznych wykonujących
    głównie prace fizyczne w miejscu realizacji prac (...) w ramach zawartych umów o (...). W
    umowach o pracę jako miejsce wykonywania pracy wskazane zostało województwo (...).
    Dodatkowe warunki zatrudnienia określone w umowach wskazują również podróże
    służbowe na terenie Polski i Unii Europejskiej według zleceń pracodawcy. Pracodawca z
    uwagi na uzyskanie kontraktu poza województwem (...) zmuszony jest skierować
    pracowników do pracy na terenie województwa (...). Określenie miejsca wykonywania
    pracy stanowi ważny składnik treści umowy o pracę i dlatego też pracodawca nie może
    swobodnie decydować o jego zmianie. Zmiana miejsca pracy musi być co do zasady
    dokonana na mocy porozumienia stron lub w drodze wypowiedzenia zmieniającego
    złożonego przez pracodawcę. W pewnych sytuacjach przepisy dopuszczają możliwość
    krótkotrwałej zmiany miejsca pracy w trybie polecenia służbowego pracodawcy.
    Zgodnie z treścią art. 775 kodeksu pracy, pracownikowi wykonującemu na polecenie
    pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba
    pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy przysługują należności na pokrycie kosztów
    związanych z podróżą służbową. Kodeks pracy nie określa jakie należności należą za czas
    podróży odsyłając w tym zakresie do stosownych rozporządzeń. Istotne jest wskazanie, iż
    delegacja dla Ministra Pracy i Polityki Społecznej dotyczy wyłącznie określenia należności
    za podróż służbową pracowników państwowych lub samorządowych jednostek sfery
    budżetowej. Oznacza to, że do pracowników innych niż wskazani w zdaniu
    poprzedzającym, rozporządzeń Ministra Pracy i Polityki Społecznej bezpośrednio nie
    stosuje się.
    Zgodnie z treścią art. 775 § 3 kodeksu pracy, warunki wypłacania należności z tytułu
    podróży służbowej pracowników innych, niż zatrudnionych w sferze budżetowej, określa
    się w układzie zbiorowym lub regulaminie wynagradzania albo w umowie o pracę.
    Oznacza to, że ustawodawca świadomie pozostawił kwestię regulacji należności za podróż
    służbową innym aktom niż kodeks pracy lub rozporządzenia ministra. Jeżeli pracodawca
    nie należy do kategorii podmiotów publicznych (państwowej lub samorządowej) sfery
    budżetowej, warunki wypłacania jego pracownikom należności z tytułu podróży służbowej
    zasadniczo powinny być określane w układzie zbiorowym pracy lub w regulaminie
    wynagradzania albo w umowie o pracę.
    Należy również zauważyć, że przepis art. 775 § 1 kodeksu pracy może być wykładany tylko
    w ten sposób, iż wykonywanie na polecenie pracodawcy zadania służbowego poza
    miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy jest podróżą służbową jedynie
    wówczas, gdy ta miejscowość nie jest jednocześnie miejscem wykonywania pracy
    określonym w umowie o pracę.
    Wzmianka o stałym miejscu pracy użyta w art. 775 § 1 kodeksu pracy wskazuje, że za
    punkt odniesienia należy przyjąć właśnie miejsce wykonywania pracy określone w umowie
    o pracę zgodnie z art. 29 § 1 pkt 2 kodeksu pracy. Miejsce wykonywania pracy może być
    różnie oznaczone, w przypadku wnioskodawcy wskazane zostało wyraźnie województwo

    (...). Użycie formuły w umowach o pracę „województwo (...)” jako miejsce wykonywania
    pracy oznacza, że skierowanie pracownika do pracy na teren innego województwa będzie
    równoznaczne z powierzeniem mu zadania poza stałym miejscem pracy.
    Z tytułu podróży służbowej delegowanemu pracownikowi przysługują diety oraz zwrot
    kosztów przejazdów z miejscowości stałego miejsca pracy bądź z miejscowości
    zamieszkania pracownika do miejscowości stanowiącej cel podróży służbowej i z
    powrotem. Pracownikowi delegowanemu przysługuje również zwrot kosztów noclegu lub
    ryczałt za nocleg. Ma również prawo do ryczałtu, który rekompensuje wydatki poniesione
    za dojazdy środkami komunikacji miejscowej w miejscowości, do której został
    delegowany, a także do zwrotu innych udokumentowanych wydatków. Warunki
    wypłacania należności z tytułu podróży służbowej pracownikowi zatrudnionemu u innego
    pracodawcy niż państwowa lub samorządowa jednostka sfery budżetowej określa się w
    układzie zbiorowym pracy lub w regulaminie wynagradzania albo w umowie o pracę, jeżeli
    pracodawca nie jest objęty układem zbiorowym pracy lub nie jest obowiązany do
    ustalenia regulaminu wynagradzania. Postanowienia układu zbiorowego pracy,
    regulaminu wynagradzania lub umowy o pracę nie mogą ustalać diety za dobę podróży
    służbowej w wysokości niższej niż dieta z tytułu podróży służbowej określona dla
    pracownika zatrudnionego w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej.
    W przypadku gdy układ zbiorowy pracy, regulamin wynagradzania lub umowa o pracę nie
    zawiera postanowień, o których mowa wyżej, tak jak w przypadku wnioskodawcy,
    pracownikowi przysługują należności na pokrycie kosztów podróży służbowej
    odpowiednio według przepisów Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia
    29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w
    państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej. W
    rozpatrywanym przypadku umowy o pracę jako miejsce wykonywania pracy wskazują
    „województwo (...)” co oznacza, że skierowanie pracownika na teren innego województwa
    należy traktować jako wykonywanie zadań służbowych w ramach których przysługują
    pracownikowi należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową.
    Ponadto, uzupełnili Państwo opis zdarzenia przyszłego w następujący sposób:
    1) Czy ww. wydatki są definitywnie poniesione przez Spółkę, tj. wartość poniesionych
      wydatków nie zostanie podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona?
    Wydatki z tytułu podróży służbowej pracowników Spółki zostaną definitywnie poniesione
    przez Spółkę, tj. wartość poniesionych wydatków nie zostanie podatnikowi w jakikolwiek
    sposób zwrócona.
    2) W jaki sposób będą dokumentowane poniesione przez pracowników wydatki?
    Poniesione przez pracowników wydatki związane z podróżą służbową będą
    dokumentowane za pomocą faktur, rachunków, biletów potwierdzających poszczególne
    wydatki związane bezpośrednio z podróżą służbową.
    3) W jaki sposób będzie dokumentowany zwrot tych wydatków?
    Po zakończonej podróży służbowej pracownik sporządzi zestawienie kosztów zawierające
    wysokość diet i ryczałtów oraz koszty przejazdów i innych udokumentowanych wydatków.
    Przekaże je pracodawcy wraz z dowodami źródłowymi dokumentującymi koszty związane
    z delegacją. Zestawienie kosztów podróży zatwierdzi pracodawca lub inna upoważniona
    przez niego osoba i na tej podstawie pracownikowi zostaną wypłacone środki finansowe
    związane z podróżą służbową. Na odpowiednim druku pracownik potwierdzi fakt
    rozliczenia podróży służbowej oraz zwrotu środków finansowych należnych mu w związku
    z odbytą podróżą służbową.
    4) Czy zwrot kosztów podróży służbowej będzie stanowił dla pracowników element
      należnego im wynagrodzenia?

    Zwrot kosztów podróży służbowej nie będzie stanowił dla pracowników elementu
    należnego im wynagrodzenia.
    5) Czy fakt poniesienia przez Spółkę wydatków z ww. tytułu ma wpływ (jaki?) na wysokość
      wynagrodzenia wypłacanego pracownikom fizycznym zatrudnionym na podstawie
      umowy o pracę?
    Fakt poniesienia przez Spółkę wydatków z tytułu podróży służbowej nie będzie miał
    wpływu na wysokość wynagrodzenia wypłacanego pracownikom fizycznym zatrudnionym
    na podstawie umowy.
    6) Czy podróże służbowe wymienione we wniosku, spełniają definicję podróży służbowej,
      w myśl ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks Pracy (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 277 ze
      zm.)?
    Podróże służbowe wymienione we wniosku, spełniają definicję podróży służbowej, w myśl
    ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks Pracy (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.)
    Zawierane przez Spółkę umowy o prace będą zawierać postanowienia dot. kosztów
    podróży służbowej.

## Pytanie

Czy prawidłowe jest stanowisko wnioskodawcy zgodnie z którym, zwrócone zatrudnionym
    pracownikom koszty podróży służbowej (koszty dojazdu, transportu lokalnego,
    wyżywienia i noclegu), poniesione przez nich w celu wykonania obowiązków służbowych w
    ramach zawartych umów, stanowić będą dla wnioskodawcy koszty uzyskania przychodu w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, gdy
    obowiązek ich zwrotu będzie wynikał z postanowień umowy o pracę w opisanym stanie
    faktycznym?
    Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane we wniosku oraz uzupełnieniu
    wniosku)
    W ocenie wnioskodawcy, zwrócone zatrudnionym pracownikom koszty delegacji (koszty
    dojazdu, transportu lokalnego, wyżywienia i noclegu), które zostaną poniesione przez
    pracowników w celu należytej realizacji zawartych umów o pracę, zawierających
    postanowienia dotyczące kosztów podróży służbowej, będą stanowić dla wnioskodawcy
    koszty uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w
    celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego
    ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego
    dzień poniesienia kosztu.
    Aby dany wydatek mógł zostać uznany za koszt uzyskania przychodu, musi spełniać on
    następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów, o ile został właściwie
      udokumentowany,

    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o
      podatku dochodowym od osób prawnych, nie uważa się za koszty uzyskania
      przychodów.
    Powyższe oznacza, że każdy racjonalny wydatek, poniesiony przez podatnika w celu
    osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, jeżeli nie
    jest wymieniony w katalogu wyłączeń w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, może być uznany za
    koszt podatkowy.
    W ocenie wnioskodawcy, poniesione przez niego wydatki mają bezpośredni związek z
    uzyskaniem przychodu. Pracownicy Spółki są delegowani w celu wykonywania zadań
    określonych w umowie o pracę. Takie działania w sposób bezpośredni przekładają się na
    uzyskanie przychodu przez Wnioskodawcę i jego zachowanie.
    W dalszej części należy uznać, że dojdzie do spełnienia przesłanek definitywnego
    poniesienia kosztu z zasobów wnioskodawcy. Koszty delegacji zostaną w ostatecznym
    rozrachunku poniesione przez wnioskodawcę, bowiem to właśnie on zwróci pracownikom
    wydatki związane z podróżą służbową określone w Rozporządzeniu Ministra Pracy i
    Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących
    pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery
    budżetowej z tytułu podróży służbowej, nie otrzymując z tego tytułu żadnej
    rekompensaty. Zaliczeniu tych wydatków do kosztów uzyskania przychodu nie sprzeciwia
    się treść art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p., w katalogu wskazanego przepisu nie zawarto zakazu, ani
    jakiegokolwiek ograniczenia co do możliwości zaliczenia tego rodzaju wydatków do
    kosztów uzyskania przychodów.
    Uwzględniając powyższe wnioskodawca stoi na stanowisku, że w opisanej sytuacji
    poniesione przez niego wydatki związane z wypłatą delegacji z tytułu podróży służbowej
    zatrudnionym pracownikom stanowić będą koszty uzyskania przychodu. Wydatki te,
    spełniają wszystkie przesłanki, o których mowa w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., przy czym nie
    podlegają wyłączeniu na podstawie art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”),
      kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione
      w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez
      Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień
      poniesienia kosztu.
    Powyższe oznacza, że podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich
    wydatków, pod warunkiem, iż nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ww. ustawy
    oraz, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poczynienie ma lub może
    mieć wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia
    przychodów). Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której pomiędzy kosztem
    podatkowym oraz przychodami podatnika musi wystąpić związek przyczynowo-skutkowy.
    Innymi słowy, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania
    przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),

    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie znajduje się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, nie
      uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Kosztami uzyskania przychodów są zatem wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione
    wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie,
    zabezpieczenie bądź zachowanie źródła przychodów, pod warunkiem, że nie zostały
    wymienione w zamkniętym katalogu kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania
    przychodów.
    Należy jednocześnie zaznaczyć, że prawidłowe zaliczenie wydatku do kosztów uzyskania
    przychodów uwarunkowane jest wykazaniem jego celowości i związku z przychodem, jak i
    prawidłowym udokumentowaniem. Trzeba pamiętać, że to na podatniku ciąży obowiązek
    wykazania związku poniesionych wydatków z przychodami, bo to on wywodzi skutki
    prawne w postaci zmniejszenia zobowiązania podatkowego.
    W odniesieniu do wydatków związanych z wyjazdami służbowymi zatrudnionych w
    ramach umów o pracę pracowników fizycznych, należy podkreślić, że w katalogu przepisu
    art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, nie zawarto zakazu, ani jakiegokolwiek ograniczenia co do
    możliwości zaliczenia tego rodzaju wydatków do kosztów uzyskania przychodów.
    Kosztami podatkowymi mogą być także co do zasady tzw. „koszty pracownicze”, jednak
    tylko te, które wykazują związek z uzyskanym przychodem lub zachowaniem
    (zabezpieczeniem) źródła przychodów. Koszty te obejmują przede wszystkim
    wynagrodzenia zasadnicze, wszelkiego rodzaju nagrody, premie i diety oraz wydatki
    związane z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych pracowników.
    Jeżeli zatem pracownicy wykonują zadania wynikające z umowy pracy, to koszty podróży
    służbowej mogą zostać zaliczone przez Państwa do kosztów uzyskania przychodów, ale
    tylko wtedy, gdy wydatki te związane są z osiągnięciem, zachowaniem albo
    zabezpieczeniem przychodu Spółki, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Jak wskazaliście Państwo w opisie sprawy, pracodawca z uwagi na uzyskanie kontraktu
    poza województwem (...) zmuszony jest skierować pracowników do pracy na terenie
    województwa (...).
    Odnosząc powyższe uregulowania prawne do przedstawionego opisu sprawy, stwierdzić
    należy, że skoro Spółka w zawartych umowach w pracownikami fizycznymi przewiduje
    możliwości podróż służbowych oraz w zawieranych przez Spółkę umów o prace będzie
    zawierać postanowienia dot. kosztów podróży służbowej, to przyjmując za Spółką, że
    koszty podróży służbowej spełniają wskazane w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT przesłanki
    zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów, a jednocześnie z uwagi na to, że nie zostały
    one wyłączone z kosztów uzyskania przychodu na podstawie art. 16 ustawy o CIT, należy
    uznać, że zwrócone zatrudnionym pracownikom koszty podróży służbowej (koszty
    dojazdu, transportu lokalnego, wyżywienia i noclegu), poniesione przez nich w celu
    wykonania obowiązków służbowych w ramach zawartych umów, stanowić będą dla Spółki
    koszty uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Zatem, Państwa stanowisko należy uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.