Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP2/443-1062/12-4/AD
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2013-01-16
Teza: Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym możliwym będzie odliczenie pełnej kwoty podatku VAT zawartego na fakturze zakupu samochodu specjalnego (bankowozu typu C) lub z faktur dotyczących leasingu takiego pojazdu oraz odliczanie podatku VAT z faktur dokumentujących zakup paliwa wykorzystywanego do ww. pojazdu ?
Słowa kluczowe: leasing; leasing-raty leasingowe; odliczenia-odliczenie podatku; odliczenia-odliczenie podatku od towarów i usług; paliwo; podatek-podatek naliczony; podatek-podatek od towarów i usług; pojazdy-pojazd specjalny; samochód; samochód-samochód specjalistyczny
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki Jawnej „G” przedstawione we wniosku z dnia 9 października 2012 r. (data wpływu 17 października 2012 r.) uzupełnionym pismem z dnia 28 grudnia 2012 r. (data wpływu 31 grudnia 2012 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia w pełnej wysokości podatku naliczonego z faktur dokumentujących zakup lub leasing bankowozu oraz nabycie paliwa do tego pojazdu – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 17 października 2012 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia w pełnej wysokości podatku naliczonego z faktur dokumentujących zakup lub leasing bankowozu oraz nabycie paliwa do tego pojazdu. Wniosek został uzupełniony pismem z dnia 28 grudnia 2012 r. (data wpływu 31 grudnia 2012 r.) o doprecyzowanie przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

„G.” jest zarejestrowanym i czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, podmiot dokonuje dostaw towarów opodatkowanych podatkiem VAT. Działalność spółki obejmuje głównie sprzedaż hurtową i detaliczną opału oraz materiałów budowlanych. W chwili obecnej działalność powyższa prowadzona jest w 2 miejscach będących własnością spółki oddalonych od siebie o 30 km. Sprzedaż opału oraz materiałów budowlanych dla osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej (sprzedaż detaliczna) stanowi około 50% przychodów spółki i dokumentowana jest zapisami na urządzeniach fiskalnych. Dzienne utargi gotówkowe sięgają kwot od kilkudziesięciu do kilkuset tysięcy złotych i są przewożone i wpłacane do banku przez pracowników spółki zwykłymi samochodami osobowymi. Od pewnego czasu istnieje uzasadniona obawa napadu na pracowników i kradzieży przewożonych środków pieniężnych. Ponadto spółka ma zamiar poszerzyć ilość punktów sprzedaży opału i materiałów budowlanych o inne miejscowości oddalone od siebie o kilkadziesiąt kilometrów i położone w mniejszych miastach lub wioskach. Z uwagi na powyższe okoliczności spółka rozważa zakup i przekazanie na środki trwałe lub leasing samochodu specjalnego, przystosowanego do transportu wartości pieniężnych określonego jako bankowóz typu C, który będzie wykorzystywany wyłącznie do transportu wartości pieniężnych do banku. Nadmienić należy, iż Wnioskodawca zamierza nabyć samochód specjalny bankowóz jako pojazd nowy, od autoryzowanego dealera określonej marki, który w dowodzie rejestracyjnym będzie posiadał wpis: „pojazd specjalny, bankowóz”. Pojazd ten będzie spełniał warunki do takiej klasyfikacji określone w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 września 2010 r. w sprawie wymagań, jakim powinna odpowiadać ochrona wartości pieniężnych przechowywanych i transportowanych przez przedsiębiorców i inne jednostki organizacyjne (Dz. U. Nr 166, poz.1128).

W uzupełnieniu wniosku Zainteresowany wskazał, że

*   przedmiotowy samochód będzie służył spółce jawnej wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT,
*   przedmiotowy samochód będzie wykorzystywany głównie do transportu pieniędzy z punków sprzedaży towarów i usług do banku, może być sporadycznie (1-2 wyjazdy w miesiącu) wykorzystywany do wyjazdów służbowych związanych z zawieraniem umów handlowych, przewożenia poufnych dokumentów firmy i pieniędzy na wpłatę zaliczek na poczet dostaw,
*   przedmiotowy samochód będzie pojazdem wymienionym w art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 247, poz. 1652 ze zm.) tj. będzie pojazdem samochodowym specjalnym w rozumieniu przepisów prawa o ruchu drogowym o przeznaczeniach wymienionych w załączniku do niniejszej ustawy (pozycja 2 załącznika „Bankowóz”),
*   samochód będzie spełniał definicję bankowozu typu C, zgodnie z wymaganiami technicznymi dotyczącymi bankowozów określonymi w załączniku nr 5 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 września 2010 r. w sprawie wymagań, jakim powinna odpowiadać ochrona wartości pieniężnych przechowywanych i transportowanych przez przedsiębiorców i inne jednostki organizacyjne (Dz. U. Nr 166, poz. 1128) i rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 12 listopada 2012 r. zmieniającego ww. rozporządzenie,
*   przedmiotowy samochód będzie pojazdem specjalnym w myśl obowiązującego od dnia 1 stycznia 2013 r. art. 86a ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług i z wyciągu ze świadectwa homologacji lub odpisu decyzji zwalniającej z obowiązku uzyskania świadectwa homologacji wynikać będzie, że jest to pojazd specjalny. Powyższa informacja zostanie także umieszczona w dowodzie rejestracyjnym pojazdu,
*   przedmiotowy samochód nie będzie spełniał pozostałych wymagań określonych w obowiązującym od 1 stycznia 2013 r. art. 86a ust. 2 pkt 1-4 i 6-7 ustawy o podatku VAT, gdyż będzie miał status pojazdu specjalnego (w art. 86a ust. 2 pkt 5 cytowanej wyżej ustawy).

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym możliwym będzie odliczenie pełnej kwoty podatku VAT zawartego na fakturze zakupu samochodu specjalnego (bankowozu typu C) lub z faktur dotyczących leasingu takiego pojazdu oraz odliczanie podatku VAT z faktur dokumentujących zakup paliwa wykorzystywanego do ww. pojazdu ?

Zdaniem Wnioskodawcy, biorąc pod uwagę przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe, Spółce będzie przysługiwało prawo do odliczenia pełnej kwoty podatku VAT zawartego na fakturze zakupy lub na fakturach dotyczących leasingu pojazdu specjalnego bankowóz typu C oraz będzie mogła odliczać podatek naliczony zawarty na fakturach zakupu paliwa wykorzystywanego do takiego samochodu. Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Ustęp 2 tegoż artykułu wskazuje także, że kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określona w fakturze otrzymanej przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Także art. 86a ust. 2 pkt 5 cytowanej wyżej ustawy wyłącza ograniczenia w odliczeniu podatku VAT przy nabyciu pojazdów specjalnych. Ponadto zapis art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym potwierdza możliwość odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących nabycie pojazdów samochodowych będących pojazdami specjalnymi w rozumieniu przepisów prawa o ruchu drogowym o przeznaczeniach wymienionych w załączniku do ustawy, w którym w pozycji 2 wymieniono: Bankowóz. Możliwość odliczania podatku naliczonego z faktur dokumentujących nabycie paliwa silnikowego wykorzystywanego do napędu samochodu specjalnego typu bankowóz daje natomiast art. 88a ustawy o podatku od towarów i usług. Spółka stoi na stanowisku, że przedstawiony szczegółowo we wniosku zamiar wyłącznego wykorzystywania samochodu specjalnego typu bankowóz do przewozu/transportu do banku dużych wartości pieniężnych pochodzących z uzyskiwanych w oddziałach/punktach sprzedaży utargów gotówkowych oraz jego wykorzystanie do wykonywania czynności opodatkowanych będzie wystarczającą przesłanką do skorzystania z odliczenia pełnej kwoty podatku od towarów i usług przy zakupie lub leasingu oraz eksploatacji opisanego samochodu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług (…).

Do dnia 31 grudnia 2010 r. zasady odliczenia podatku VAT od nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych regulowały przepisy art. 86 ust. 3-7a ustawy (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.).

Na mocy art. 1 pkt 11 lit. b ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 247, poz. 1652 ze zm.), zwanej dalej: „ustawą nowelizującą”, z dniem 1 stycznia 2011 r. zostały uchylone przepisy art. 86 ust. 3-7a ustawy o podatku od towarów i usług. Natomiast przepisem art. 1 pkt 12 i pkt 14 ustawy nowelizującej dodano m.in.:

*   przepis art. 86a ust. 1-10 ustawy o podatku od towarów i usług, w którym określono zasady odliczenia podatku naliczonego związanego z nabyciem samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony,
*   przepis art. 88a ustawy o podatku od towarów i usług, określający zasady odliczenia podatku VAT od zakupu paliwa do napędu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony.

Stosownie do art. 9 pkt 2 ustawy nowelizującej w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2012 r., dodane przepisy art. 86a ust. 1-10 oraz art. 88a wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.

Natomiast, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia wejścia w życie ww. przepisów, kwestie dotyczące odliczenia podatku od towarów i usług związanego z nabyciem samochodów oraz paliw, regulują odpowiednio przepisy art. 3 oraz art. 4 ustawy nowelizującej.

W tym miejscu należy wskazać, iż od dnia 1 stycznia 2013 r., mocą art. 10 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z realizacją ustawy budżetowej (Dz. U. z 2012 r. poz. 1456) w ww. ustawie nowelizującej wprowadzono następujące zmiany:

1.  użyte w art. 3 w ust. 1, w art. 4, w art. 5 oraz w art. 7 wyrazy „31 grudnia 2012 r.” zastępuje się wyrazami „31 grudnia 2013 r.”;
2.  w art. 9 w pkt 2 wyrazy „1 stycznia 2013 r.” zastępuje się wyrazami „1 stycznia 2014 r.”.

Zatem w wyniku wprowadzonych zmian zasady dotyczące odliczenia podatku od towarów i usług związanego z nabyciem samochodów i paliw, określone w art. 3 i 4 ustawy nowelizującej stosuje się do dnia 31 grudnia 2013 r. Natomiast przepisy art. 86a ust. 1-10 ustawy o podatku od towarów i usług wchodzą w życie dopiero z dniem 1 stycznia 2014 r.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy nowelizującej w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2013 r. w okresie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy (tj. od dnia 1 stycznia 2011 r.) do dnia 31 grudnia 2013 r., w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony kwotę podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1 (tj. ustawy o podatku od towarów i usług), stanowi 60% kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca – nie więcej jednak niż 6.000 zł, z zastrzeżeniem ust. 2.

Z kolei art. 3 ust. 2 powyższej ustawy stanowi, iż przepis ust. 1 nie dotyczy:

1.  pojazdów samochodowych mających jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą, klasyfikowanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van;
2.  pojazdów samochodowych mających więcej niż jeden rząd siedzeń, które oddzielone są od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą i u których długość części przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona po podłodze od najdalej wysuniętego punktu podłogi pozwalającego postawić pionową ścianę lub trwałą przegrodę pomiędzy podłogą a sufitem do tylnej krawędzi podłogi, przekracza 50% długości pojazdu; dla obliczenia proporcji, o której mowa w zdaniu poprzednim, długość pojazdu stanowi odległość pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a tylną krawędzią podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona w linii poziomej wzdłuż pojazdu pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a punktem wyprowadzonym w pionie od tylnej krawędzi podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków;
3.  pojazdów samochodowych, które mają otwartą część przeznaczoną do przewozu ładunków;
4.  pojazdów samochodowych, które posiadają kabinę kierowcy i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu;
5.  pojazdów samochodowych będących pojazdami specjalnymi w rozumieniu przepisów prawa o ruchu drogowym o przeznaczeniach wymienionych w załączniku do niniejszej ustawy;
6.  pojazdów samochodowych konstrukcyjnie przeznaczonych do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą – jeżeli z dokumentów wydanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym wynika takie przeznaczenie;
7.  przypadków, gdy przedmiotem działalności podatnika jest:
    1.  odsprzedaż tych samochodów (pojazdów) lub
    2.  oddanie w odpłatne używanie tych samochodów (pojazdów) na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze i te samochody (pojazdy) są przez podatnika przeznaczone wyłącznie do wykorzystania na te cele przez okres nie krótszy niż sześć miesięcy.

W myśl art. 3 ust. 3 ustawy nowelizującej, spełnienie wymagań dla pojazdów samochodowych określonych w ust. 2 pkt 1-4 stwierdza się na podstawie dodatkowego badania technicznego przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu, zawierającego właściwą adnotację o spełnieniu tych wymagań.

Zgodnie z art. 3 ust. 6 ustawy nowelizującej, w przypadku usługobiorców użytkujących samochody osobowe oraz inne pojazdy samochodowe, o których mowa w ust. 1, na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze, kwotę podatku naliczonego stanowi 60% kwoty podatku naliczonego od czynszu (raty) lub innych płatności wynikających z zawartej umowy, udokumentowanych fakturą. Suma kwot w całym okresie użytkowania samochodów i pojazdów, o których mowa w zdaniu pierwszym, dotycząca jednego samochodu lub pojazdu, nie może jednak przekroczyć kwoty 6.000 zł.

Przepis ten nie dotyczy jednak pojazdów wymienionych w art. 3 ust. 2 ustawy nowelizującej, w stosunku do których podatnik ma w pełni prawo do odliczenia podatku naliczonego zawartego w fakturach dokumentujących płatności z tytułu ww. umów.

W świetle art. 4 ustawy nowelizującej w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2013 r. w okresie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy (tj. od dnia 1 stycznia 2011 r.) do dnia 31 grudnia 2013 r., obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych, o których mowa w art. 3 ust. 1.

Z powyższych regulacji wynika, że obowiązujące od dnia 1 stycznia 2011 r. ograniczenia zawarte w art. 3 ustawy nowelizującej nie mają zastosowania m.in. do pojazdów samochodowych będących pojazdami specjalnymi w rozumieniu przepisów prawa o ruchu drogowym o przeznaczeniach wymienionych w załączniku do tej ustawy.

Ww. załącznik zawiera następujący wykaz przeznaczeń pojazdów specjalnych, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 5:

1.  Agregat elektryczny/spawalniczy
2.  Bankowóz
3.  Do prac wiertniczych
4.  Koparka, koparkospycharka
5.  Ładowarka
6.  Do oczyszczania dróg
7.  Podnośnik do prac konserwacyjno-montażowych
8.  Pomoc drogowa
9.  Do zimowego utrzymania dróg
10.  Żuraw samochodowy
11.  Pogrzebowy.

W objaśnieniu do ww. załącznika wskazano, że wykaz ten dotyczy pojazdów specjalnych, które spełniają warunki i wymagania techniczne określone dla przeznaczeń tych pojazdów, zawartych w odrębnych przepisach.

Na podstawie art. 2 pkt 36 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137), przez „pojazd specjalny” należy rozumieć pojazd samochodowy lub przyczepę przeznaczone do wykonywania specjalnej funkcji, która powoduje konieczność dostosowania nadwozia lub posiadania specjalnego wyposażenia; w pojeździe tym mogą być przewożone osoby i rzeczy związane z wykonywaniem tej funkcji.

W świetle § 1 pkt 15 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 września 2010 r. w sprawie wymagań, jakim powinna odpowiadać ochrona wartości pieniężnych przechowywanych i transportowanych przez przedsiębiorców i inne jednostki organizacyjne (Dz. U. Nr 166, poz. 1128) zmienionego rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 12 listopada 2012 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie wymagań, jakim powinna odpowiadać ochrona wartości pieniężnych przechowywanych i transportowanych przez przedsiębiorców i inne jednostki organizacyjne (Dz. U. z 2012 r., poz. 1262) – dalej rozporządzenie – bankowozy to pojazdy samochodowe przeznaczone do transportu wartości pieniężnych, oznaczone w zależności od konstrukcji i zabezpieczenia technicznego jako typy: A, B i C.

Według § 10 ust. 1 ww. rozporządzenia, wymagania techniczne bankowozów określają załączniki do rozporządzenia:

1.  załącznik nr 3 - wymagania techniczne dla bankowozu typu A;
2.  załącznik nr 4 - wymagania techniczne dla bankowozu typu B;
3.  załącznik nr 5 - wymagania techniczne dla bankowozu typu C.

Według załącznika nr 5 do ww. rozporządzenia („Ogólne wymagania techniczne dla bankowozu typu C”):

1.  Bankowóz typu C powinien być wyposażony w:
    
    1.  pojemniki specjalistyczne co najmniej klasy „D” w stojakach przytwierdzonych trwale do elementów konstrukcyjnych nadwozia umożliwiających mocowanie i wyjmowanie pojemników przez osoby uprawnione albo urządzenia do przechowywania wartości pieniężnych co najmniej I klasy według normy PN-EN 1143-1 lub PN-EN 1143-2;
    
    1a. szyby wykonane w klasie co najmniej BR1, według normy PN-EN 1063 (lub w klasie równoważnej), bez możliwości ich otwierania;
    
    1.  immobiliser spełniający wymagania dyrektywy Rady nr 74/61/EWG z dnia 17 grudnia 1973 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie urządzeń zabezpieczających pojazdy silnikowe przed bezprawnym użyciem (Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 2, str. 49), zwanej dalej „dyrektywą 74/61/EWG”, lub Regulaminu nr 116 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych - Jednolite wymagania techniczne dotyczące ochrony pojazdów silnikowych przed bezprawnym użyciem, zwanego dalej „regulaminem nr 116 EKG ONZ”;
    2.  modułowy samochodowy system alarmowy spełniający wymagania dyrektywy 74/61/EWG lub regulaminu nr 116 EKG ONZ, posiadający co najmniej następujące właściwości:
        1.  funkcję „panika” włączaną i wyłączaną jednym przyciskiem pilota radiowego i dodatkowym wyłącznikiem wewnątrz przedziału osobowego,
        2.  rezerwowe zasilanie,
        3.  dodatkową syrenę alarmową,
        4.  czujniki ochrony wnętrza,
        5.  blokadę pracy silnika,
        6.  tryb serwisowy,
        7.  sygnalizację alarmową wszystkimi światłami kierunkowskazów;
    3.  monitorowany z zewnątrz system lokalizacji satelitarnej i system sygnalizacji napadu;
    4.  system transmisji alarmu przekazujący co najmniej informacje o:
        1.  położeniu i prędkości pojazdu,
        2.  otwarciu i zamknięciu drzwi przedziału ładunkowego i osobowego,
        3.  stanie alarmowania samochodowego systemu alarmowego,
        4.  włączeniu i wyłączeniu silnika pojazdu;
    5.  oświetlenie przedziału z pojemnikami.
2.  Urządzenia elektroniczne i elektryczne zamontowane w pojeździe powinny spełniać, w zakresie kompatybilności elektromagnetycznej, wymagania dyrektywy Rady nr 72/245/EWG z dnia 20 czerwca 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do tłumienia zakłóceń radioelektrycznych wywoływanych przez silniki z zapłonem iskrowym stosowane w pojazdach silnikowych (Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 1, str. 226) lub regulaminu nr 10 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych - Jednolite przepisy dotyczące homologacji pojazdów w zakresie kompatybilności elektromagnetycznej.
3.  Dodatkowa instalacja elektryczna pojazdu (po zabudowie) powinna spełniać wymagania normy PN-S 76021 (rodzaje i zakres badań według punktu 4.1.b tablica 2 kolumna 4 tej normy).
4.  W bankowozie typu C nie dopuszcza się stosowania instalacji gazowej.

Z wniosku wynika, iż Wnioskodawca jest zarejestrowanym i czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, dokonującym dostaw towarów opodatkowanych podatkiem VAT. Działalność spółki obejmuje głównie sprzedaż hurtową i detaliczną opału oraz materiałów budowlanych. W chwili obecnej działalność powyższa prowadzona jest w 2 miejscach będących własnością spółki oddalonych od siebie o 30 km. Sprzedaż opału oraz materiałów budowlanych dla osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej (sprzedaż detaliczna) stanowi około 50% przychodów spółki i dokumentowana jest zapisami na urządzeniach fiskalnych. Dzienne utargi gotówkowe sięgają kwot od kilkudziesięciu do kilkuset tysięcy złotych i są przewożone i wpłacane do banku przez pracowników spółki zwykłymi samochodami osobowymi. Od pewnego czasu istnieje uzasadniona obawa napadu na pracowników i kradzieży przewożonych środków pieniężnych. Ponadto spółka ma zamiar poszerzyć ilość punktów sprzedaży opału i materiałów budowlanych o inne miejscowości oddalone od siebie o kilkadziesiąt kilometrów i położone w mniejszych miastach lub wioskach. Z uwagi na powyższe okoliczności spółka rozważa zakup i przekazanie na środki trwałe lub leasing samochodu specjalnego, przystosowanego do transportu wartości pieniężnych określonego jako bankowóz typu C, który będzie wykorzystywany głównie do transportu pieniędzy z punków sprzedaży towarów i usług do banku, może być sporadycznie (1-2 wyjazdy w miesiącu) wykorzystywany do wyjazdów służbowych związanych z zawieraniem umów handlowych, przewożenia poufnych dokumentów firmy i pieniędzy na wpłatę zaliczek na poczet dostaw. Wnioskodawca zamierza nabyć samochód specjalny bankowóz jako pojazd nowy, od autoryzowanego dealera określonej marki, który w dowodzie rejestracyjnym będzie posiadał wpis: „pojazd specjalny, bankowóz”. Pojazd ten będzie spełniał warunki do takiej klasyfikacji określone w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 września 2010 r. w sprawie wymagań, jakim powinna odpowiadać ochrona wartości pieniężnych przechowywanych i transportowanych przez przedsiębiorców i inne jednostki organizacyjne (Dz. U. Nr 166, poz.1128). Przedmiotowy samochód będzie służył spółce jawnej wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Będzie on spełniał definicję bankowozu typu C, zgodnie z wymaganiami technicznymi dotyczącymi bankowozów określonymi w załączniku nr 5 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 września 2010 r. w sprawie wymagań, jakim powinna odpowiadać ochrona wartości pieniężnych przechowywanych i transportowanych przez przedsiębiorców i inne jednostki organizacyjne (Dz. U. Nr 166, poz. 1128) i rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 12 listopada 2012 r. zmieniającego ww. rozporządzenie. Przedmiotowy samochód będzie pojazdem wymienionym w art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 247, poz. 1652 ze zm.) tj. będzie pojazdem samochodowym specjalnym w rozumieniu przepisów prawa o ruchu drogowym o przeznaczeniach wymienionych w załączniku do niniejszej ustawy (pozycja 2 załącznika „Bankowóz”).

Mając na uwadze opisane we wniosku zdarzenie przyszłe oraz powołane uregulowania w zakresie podatku od towarów i usług stwierdzić należy, że – wbrew opinii Wnioskodawcy – w związku z zakupem/leasingiem samochodu specjalnego, stanowiącego bankowóz typu C, Zainteresowany nie nabędzie prawa do odliczenia pełnej kwoty podatku naliczonego wynikającej z faktur dokumentujących zakup/leasing bankowozu, jak również zakup paliwa do napędu tego samochodu. Skoro bowiem prawo to przysługuje w związku z zakupem pojazdu o specjalnym przeznaczeniu i nabyciem paliwa do jego napędu, wykorzystywanie bankowozu do celów innych niż jego przeznaczenie, wyklucza możliwość skorzystania z niego. Należy wskazać, że aby móc odliczyć w pełnej wysokości podatek naliczony związany z zakupem/leasingiem samochodu o specjalnym przeznaczeniu (np. bankowozu) i podatek naliczony przy zakupie paliwa służącego do jego napędu, pojazd ten winien służyć działalności opodatkowanej podatnika i to takiej, w której jego wykorzystywanie jest konieczne. Tytułem przykładu można wskazać wykorzystywanie bankowozu do usługowego wykonywania czynności polegających na przewozie wartości pieniężnych. Nie jest nią natomiast – w ocenie tut. Organu – działalność Wnioskodawcy, obejmująca głównie sprzedaż hurtową i detaliczną opału oraz materiałów budowlanych, jak również wykorzystywanie przedmiotowego pojazdu do innych celów, tj. sporadycznie (1-2 wyjazdy w miesiącu) do wyjazdów służbowych związanych z zawieraniem umów handlowych, przewożenia poufnych dokumentów firmy i pieniędzy na wpłatę zaliczek na poczet dostaw.

Reasumując należy stwierdzić, że Wnioskodawcy przysługiwać będzie prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących zakup/leasing bankowozu w wysokości 60% kwot podatku określonych w tych fakturach, nie więcej jednak niż 6.000 zł. Zainteresowanemu nie będzie natomiast przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie paliwa do napędu tego samochodu.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.