Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-3.4012.439.2025.3.MAZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-21
Teza: Sprzedaż nieruchomości zostanie dokonana przez podmiot o
statusie podatnika oraz nie będzie czynnością zwolnioną od
podatku VAT.
Słowa kluczowe: grunty-grunt niezabudowany
nieruchomości-nieruchomość budowlana
nieruchomości-nieruchomość niezabudowana
podatek-podatek od towarów i usług-zwolnienia z
podatku od towarów i usług
podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
teren-teren niezabudowany
zwolnienie-prawo do zwolnienia
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa terenów
niezabudowanych innych niż tereny budowlane
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa towarów
wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności
zwolnionej
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 33
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 9

## Opis zdarzenia przyszłego

XXXX Sp. z o.o. (dalej jako: „Kupujący” lub „Spółka”, lub „Wnioskodawca”) jest czynnym
    podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej jako: „VAT”) prowadzącym działalność
    deweloperską.
    Spółka zamierza nabyć nieruchomość stanowiącą działkę ewidencyjną nr ... z obrębu ..., o
    obszarze ... ha, położoną w województwie ..., w gminie ..., w miejscowości ..., przy ulicy ...,
    dla której Sąd Rejonowy w ..., prowadzi księgę wieczystą numer ... (dalej jako:
    „Nieruchomość”). Zgodnie ze stanem wynikającym z ewidencji gruntów i budynków
    działka ewidencyjna nr ... położona jest w województwie ..., w powiecie ..., w jednostce
    ewidencyjnej: ..., w obrębie ewidencyjnym: ..., przy ulicy ..., zawiera obszar ... ha i według
    opisu użytków stanowi grunty orne oznaczone symbolem „RIIIa”. Nieruchomość jest
    niezabudowana. Nieruchomość posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej, to jest
    ulicy ....
    W dniu 2 lipca 2025 r. Spółka zawarła z YYYY (dalej jako: „Sprzedający” lub
    „Zainteresowany”) umowę przedwstępną sprzedaży Nieruchomości (akt notarialny Rep. A
    nr ...; dalej jako: „Umowa”). Nieruchomość będąca przedmiotem Umowy w momencie
    sprzedaży stanowić będzie nieruchomość niezabudowaną.
    Na dzień sporządzenia Umowy dla Nieruchomości nie został uchwalony miejscowy plan
    zagospodarowania przestrzennego, lecz w odniesieniu do Nieruchomości Rada Miasta ...
    w dniu ... 2009 r. podjęła uchwałę nr ... w sprawie przystąpienia do uchwalenia
    miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru ..., zmienioną uchwałą nr
    ... z dnia ... 2014 r. (dalej jako: „Projekt Planu Miejscowego”). Według Projektu Planu
    Miejscowego Nieruchomość znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem „10.1U
    /MNW” – przeznaczenie podstawowe: tereny usług, zabudowa mieszkaniowa
    jednorodzinna i małe domy wielorodzinne.
    Nieruchomość stanowi nieruchomość rolną w rozumieniu przepisów art. 2 pkt 1 ustawy z
    dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (tekst jednolity Dz.U. z 2022 r.
    poz. 2569, ze zm.). Wskazać należy, że Nieruchomość nie jest przedmiotem żadnej umowy
    dzierżawy, najmu, użyczenia i nie jest posiadana bez tytułu prawnego przez osoby trzecie.
    Spółka ma zamiar wykorzystywać nabytą Nieruchomość w prowadzonej działalności
    gospodarczej (opodatkowanej podatkiem VAT) poprzez wybudowanie na Nieruchomości
    oraz na nieruchomościach sąsiednich, tj. nieruchomości stanowiącej działki ewidencyjne
    numer ...i ..., objętej księgą wieczystą numer ... oraz na nieruchomości stanowiącej działkę
    ewidencyjną numer ... objętej księgą wieczystą numer ... (dalej jako: „Nieruchomości
    Sąsiednie”), zespół budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami z garażem
    podziemnym oraz naziemnymi miejscami postojowymi, wraz z niezbędną infrastrukturą
    techniczną i drogową oraz wjazdem na teren inwestycji od ul. ... (dalej jako: „Inwestycja”).
    Inwestycja może być etapowana, co oznacza w szczególności, że dla jej realizacji może być
    uzyskanych kilka pozwoleń na budowę i/lub kilka decyzji o warunkach zabudowy. W tym

    kontekście należy wskazać, że zgodnie z Umową, Spółka uprawniona jest do wystąpienia o
    wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla Inwestycji, podejmowania starań o jej
    uzyskanie, chyba, że wejdzie w życie Plan Miejscowy, pozwalający na realizację Inwestycji,
    przygotowania dokumentacji projektowej i wystąpienia o wydanie decyzji o pozwoleniach
    /pozwoleniu na budowę dla Inwestycji, a także o wystąpienie o wydanie decyzji
    zezwalającej na wyłączenie Nieruchomości z produkcji rolnej.
    W dniu ... 2025 r. ... wydał na rzecz Spółki Decyzję o ustaleniu warunków zabudowy Nr ...
    (znak sprawy: ...), dotyczącą budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce
    ewidencyjnej nr ... oraz części Nieruchomości. Decyzja nie jest ostateczna. Ponadto w dniu
    ... 2025 r. ... wydał na rzecz Spółki Decyzję o ustaleniu warunków zabudowy Nr ... (znak
    sprawy: ...), dotyczącą budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami
    usługowymi w parterze na działkach ewidencyjnych nr ... oraz części Nieruchomości.
    Decyzja nie jest ostateczna. Powyższe decyzje obejmują łącznie powierzchnię całej
    Nieruchomości.
    Sprzedający zobowiązał się w Umowie, że na dzień zawarcia końcowej umowy sprzedaży
    Nieruchomość będzie wolna od jakichkolwiek roszczeń osób trzecich, długów i obciążeń
    oraz ograniczeń w rozporządzaniu, nie będzie zajmowana przez osoby trzecie, stan
    prawny i techniczny Nieruchomości nie pogorszy się, a oświadczenia i zapewnienia
    Sprzedającego złożone w Umowie nie okażą się nieprawdziwe lub nieaktualne i będą
    mogły zostać przez niego powtórzone w końcowej umowie sprzedaży (z uwzględnieniem
    czynności dokonanych w związku z procesem inwestycyjnym na Nieruchomości oraz
    innych czynności przewidzianych Umową).
    Jeśli Nieruchomość do dnia zawarcia końcowej umowy sprzedaży nie zostanie pozbawiona
    charakteru rolnego w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o
    kształtowaniu ustroju rolnego, to końcowa umowa sprzedaży zostanie zawarta pod
    warunkiem, że Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa działający na rzecz Skarbu Państwa
    nie wykona prawa pierwokupu, o którym mowa w art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 11 kwietnia
    2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego. W takim wypadku w terminie 14 dni od
    bezskutecznego upływu ustawowego terminu na wykonanie prawa pierwokupu, bądź od
    zawiadomienia o niewykonaniu prawa pierwokupu przez Krajowy Ośrodek Wsparcia
    Rolnictwa, Strony zawrą umowę przenoszącą na Spółkę prawo własności Nieruchomości
    (dalej jako: „Umowa Przenosząca”), przy czym pozostała do zapłaty część ceny
    Nieruchomości, zdeponowana w depozycie notarialnym zostanie wypłacona na rzecz
    Sprzedającego po zawarciu Umowy Przenoszącej. Podobnie wydanie Nieruchomości
    nastąpi dopiero po zawarciu Umowy Przenoszącej.
    Ponadto Sprzedający w Umowie m.in.:
    i. zobowiązał się do przekazanie Spółce wszelkich posiadanych informacji i dokumentów,
      które dotyczą Nieruchomości oraz współpracy ze Spółką w ramach procesu
      inwestycyjnego na Nieruchomości;
    ii. zezwolił Spółce na wejście na teren Nieruchomości, w celu pobrania próbek gruntu i
      dokonania niezbędnych pomiarów i badań z obowiązkiem przywrócenia stanu
      poprzedniego jeśli nie dojdzie do zawarcia końcowej umowy sprzedaży;
    iii. zezwolił Spółce na występowanie przed organami administracji geologicznej w sprawie
      zatwierdzenia projektu robót geologicznych, zgłaszania robót geologicznych i
      zatwierdzania dokumentacji geologiczno-inżynierskiej dla Inwestycji na Nieruchomości
      oraz na wykonywanie robót geologicznych (wiercenia badawcze o średnicy do 150 mm
      oraz sondowania).
    Sprzedający zobowiązał się również dostarczyć do końcowej umowy sprzedaży
    zaświadczenia z właściwego urzędu skarbowego oraz z właściwego urzędu miasta,
    stwierdzające, że Sprzedający nie zalega z zapłatą podatków i innych opłat
    publicznoprawnych, a także zaświadczeń z właściwych oddziałów ZUS/KRUS
    potwierdzających, że Sprzedający nie zalega z zapłatą składek z tytułu ubezpieczeń

    społecznych, nie starsze niż 2 miesiące przed dniem zawarcia końcowej umowy sprzedaży.
    W związku z powyższym Sprzedający udzielił Wnioskodawcy prawa do dysponowania
    Nieruchomością na cele budowlane w celu realizacji Inwestycji, w rozumieniu art. 3 pkt 11
    ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2023 r. poz. 682, ze
    zm.) na zasadzie użyczenia. Udzielenie tego prawa zawarte jest w cenie Nieruchomości.
    Strony ustaliły, że Spółka poniesie wszelkie koszty projektowania i przygotowania
    Inwestycji oraz wyłączenia Nieruchomości z produkcji rolnej oraz wszelkie koszty
    notarialne wynikające z niniejszej transakcji i nie będzie żądała ich zwrotu od
    Sprzedającego.
    Należy również wskazać, że Sprzedający wraz z Wnioskodawcą zawarli w przeszłości (w
    2023 roku) umowę przedwstępną sprzedaży dotyczącą Nieruchomości, która wygasła 1
    września 2024 r. Sprzedający w ramach umowy przedwstępnej z 2023 roku udzielił
    pełnomocnictwa Spółce do reprezentowania go w toku postępowań administracyjnych
    przed organami administracji, dotyczących realizacji Inwestycji. Sprzedający udzielił też
    zgody na dysponowanie Nieruchomością w celu realizacji Inwestycji z możliwością cesji
    tego prawa przez Spółkę na osoby trzecie. Ponadto Sprzedający udzielił pełnomocnictwa
    radcy prawnemu do wglądu w akta wszelkich toczących się obecnie oraz zakończonych
    postępowań administracyjnych lub sądowych, w których Sprzedający lub jego poprzednicy
    prawni są lub byli stronami z tytułu przysługujących im praw do Nieruchomości.
    Sprzedający wyraził również zgodę, aby Wnioskodawca:
    • wystąpił do właściwych organów administracji publicznej, zarządców dróg lub właściwych
      gestorów mediów o wydanie: warunków technicznych, opinii, uzgodnień oraz decyzji
      niezbędnych dla realizacji Inwestycji na Nieruchomości, w tym pozwolenia na budowę
      Inwestycji, opinii komunikacyjnych oraz warunków usunięcia kolizji, wszelkich
      postanowień, uzgodnień lub pism towarzyszących wydaniu ww. decyzji lub warunków;
    • wystąpił z wnioskiem/wnioskami o wycinkę drzew i krzewów znajdujących się na
      Nieruchomości i w tym celu, na zasadzie art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie
      przyrody z dnia 16 kwietnia 2004 r. udostępnił Spółce do posiadania, ponadto
      potwierdził, że wyraził zgodę, aby Spółka usunęła z terenu Nieruchomości drzewa i
      krzewy na swój koszt;
    • wystąpił z wnioskiem/wnioskami o lokalizację zjazdów na teren Nieruchomości i na
      zasadzie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych
      potwierdzili, że w ramach posiadanego prawa do dysponowania Nieruchomością na
      cele budowlane Spółka jest użytkownikiem Nieruchomości;
    • w razie konieczności zawarł z właściwymi gestorami mediów umowy przyłączeniowe,
      niezbędne dla realizacji Inwestycji na Nieruchomości;
    • podejmował wszelkie inne działania konieczne do przygotowania i realizacji Inwestycji na
      Nieruchomości;
    • występował przed organami administracji geologicznej w sprawie zatwierdzenia projektu
      robót geologicznych, zgłaszania robót geologicznych i zatwierdzania dokumentacji
      geologiczno-inżynierskiej dla Inwestycji na Nieruchomości oraz na wykonywanie robót
      geologicznych (wiercenia badawcze o średnicy do 150 mm oraz sondowanie);
    • podejmował wszelkie czynności, w tym składał i odbierał wszelkie oświadczenia,
      dokumenty lub uzgodnienia w toku postępowań wszczętych w wyniku wystąpień, o
      których mowa powyżej.
    Spółka wykorzystała otrzymane pełnomocnictwa do wykonania i aktualizacji audytu
    prawnego Nieruchomości.

    Sprzedający jest osobą fizyczną niebędącą stroną postępowania w sprawie wydania
    interpretacji indywidualnej zainicjowanego na skutek wniesienia niniejszego wniosku,
    który ma status zainteresowanego w rozumieniu art. 14r Ordynacji podatkowej,
    wskazanego w załączniku do wniosku o wydanie interpretacji ORD-WS/B.
    Sprzedający nabył Nieruchomość w drodze dziedziczenia na podstawie testamentu z dnia
    (...) r. otwartego i ogłoszonego w (...) w ... . Dziedziczenie potwierdza kopia wypisu
    prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w ..., Sygn. akt ... . Sprzedający w dniu
    otwarcia spadku był kawalerem. Od (...) 1979 r. pozostaje w związku małżeńskim, w
    którym od dnia jego zawarcia nieprzerwanie obowiązuje ustrój majątkowy wspólności
    ustawowej, niezmieniony żadną umową majątkową małżeńską (w szczególności umową
    rozszerzającą wspólność ustawową) ani orzeczeniem sądu, a zatem Nieruchomość jako
    nabyta na podstawie dziedziczenia i przed zawarciem związku małżeńskiego stanowi jego
    majątek osobisty. Sprzedający nabył prawo własności Nieruchomości w sposób zgodny z
    prawem i działał w sposób zgodny z prawem w odniesieniu do Nieruchomości od dnia jej
    nabycia.
    Od momentu nabycia Nieruchomość była wykorzystywana przez Sprzedającego do około
    2000 roku w celach rolniczych. Później, aż do chwili obecnej, nie była już użytkowana
    rolniczo, wyłącznie sporadycznie w razie potrzeby koszono trawę, samosiew. W czasie, gdy
    Nieruchomość była wykorzystywana na cele rolnicze, Sprzedający nie był rolnikiem
    ryczałtowym. Przy czym Sprzedający dokonywał sprzedaży plonów rolnych z
    Nieruchomości jedynie w latach 80. i 90.
    Sprzedający prowadzi działalność gospodarczą od początku lat 90. w zakresie
    międzynarodowego transportu drogowego samochodami ciężarowymi, ponadto od
    początku 2000 roku prowadzi gospodarstwo (...) położone w powiecie Y. Sprzedający od
    początku wykonywania działalności gospodarczej i sadowniczej jest zarejestrowany jako
    podatnik VAT czynny. Jednak sprzedaż Nieruchomości nie wchodzi w zakres prowadzonej
    przez niego działalności gospodarczej. W szczególności Nieruchomość nie została
    wprowadzona do ewidencji środków trwałych w ramach prowadzonej przez
    Sprzedającego działalności gospodarczej ani nie była w żaden sposób wykorzystywana na
    potrzeby tej działalności.
    Ponadto Sprzedający nie ponosił nakładów, nie dokonywał ulepszeń oraz nie poczynił
    jakichkolwiek działań zmierzających do zwiększenia wartości Nieruchomości w celu
    sprzedaży. Sprzedający nie prowadził także działań marketingowych w celu sprzedaży
    Nieruchomości, w tym nie zawierał umowy z biurem nieruchomości.
    Sprzedający na przestrzeni blisko 30 lat dotychczas trzykrotnie dokonywał sprzedaży
    niezabudowanych nieruchomości gruntowych. Wszystkie sprzedane nieruchomości były
    nabyte przez Sprzedającego w drodze spadku i nigdy nie zostały wprowadzone do
    ewidencji środków trwałych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej,.
    Nieruchomości położone w ..., przy ul. ... i ... były nabyte przez Sprzedającego w drodze
    spadku pod koniec lat 70. Z nieruchomości przy ul. ... dwukrotnie były wydzielane działki i
    na przestrzeni 30 lat te dwie działki zostały sprzedane w odstępie blisko kilkunastu lat.
    Udział 1/3 w drugiej nieruchomości położonej w ... został nabyty przez Sprzedającego w
    drodze spadku po rodzicach – w części w latach 80 po ojcu i w części w 2016 roku po
    matce. Udział Sprzedającego w tej nieruchomości – łącznie z udziałem pozostałych
    współwłaścicieli – został sprzedany w 2021 roku. Nieruchomość położona w ... nie była w
    żaden sposób wykorzystywana ani do produkcji rolnej, ani do działalności gospodarczej,
    jedynie w razie potrzeby koszona.
    Sprzedane w przeszłości nieruchomości były wykorzystywane przez Sprzedającego w
    różnorodny sposób – do prowadzenia produkcji rolnej i sadowniczej, do prowadzenia
    działalności gospodarczej, były także dzierżawione i wynajmowane.

    Przyczyną sprzedaży tych nieruchomości był cel finansowy. Środki uzyskane ze sprzedaży
    tych nieruchomości były inwestowane przez Sprzedającego w inne nieruchomości, ale
    wyłącznie w celu wykorzystywania ich w produkcji rolniczej, sadowniczej i gospodarczej.
    Przedmiotem działalności Sprzedającego nigdy nie był obrót nieruchomościami.
    Nieruchomości nabyte ze środków finansowych pochodzących ze sprzedaży
    nieruchomości wskazanych wyżej, nie były dotychczas przedmiotem dalszej sprzedaży
    przez Sprzedającego. Sprzedający nigdy nie był zobowiązany do wykazania należnego
    podatku VAT od sprzedaży nieruchomości.
    W świetle powyższego Wnioskodawca i Sprzedający powzięli wątpliwości odnośnie
    opodatkowania VAT oraz PCC transakcji sprzedaży Nieruchomości. Wnioskodawca wraz z
    Zainteresowanym postanowili, że podejmą działania w celu ustalenia czy sprzedaż
    Nieruchomości będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od czynności
    cywilnoprawnych czy też podatkiem VAT, w tym celu wystąpią ze wspólnym wnioskiem o
    interpretację.
    W uzupełnieniu wniosku z 20 sierpnia 2025 r. Wnioskodawca podał, że:
    1. YYYY nie jest i nigdy nie był rolnikiem ryczałtowym.
    2. YYYY nie szukał nabywcy dla działki nr .... Pośrednik – spółka ... – złożył ofertę YYYY w
      imieniu Wnioskodawcy.
    3. YYYY nie ma jasno sprecyzowanego celu sprzedaży działki nr ... oraz sposobu
      wykorzystania środków uzyskanych ze sprzedaży ww. działki.
    4. Z wnioskami o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy Nr ... z ... 2025 r. oraz ...
      z ... 2025 r. m.in. dla działki nr ... wystąpiła Spółka.
    5. Sprzedający i Wnioskodawca nie posiadają wiedzy na temat planów Rady Miasta ...
      odnośnie terminu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
      dla terenu, na którym znajduje się działka nr ....
    6. Decyzje o ustaleniu warunków zabudowy Nr ... z ... 2025 r. oraz Nr ... z ... 2025 r. m.in.
      dla działki nr ... stały się już ostateczne. Będą zatem ostateczne na dzień sprzedaży
      działki nr ....
    7. Działka nr ... – przed złożeniem wniosku o wydanie interpretacji – nie była nigdy
      przedmiotem umowy, dzierżawy, najmu, użyczenia lub umowy o podobnym
      charakterze (poza opisanym we Wniosku użyczeniem na rzecz Wnioskodawcy na
      podstawie Umowy).
    8. Działka nr ... nigdy nie była przedmiotem dzierżawy na cele rolnicze.
    Pytania (we wniosku odpowiednio pytania nr 1 i 3)
    1. Czy w świetle opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego Sprzedający będzie działać w
      charakterze podatnika VAT, prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art.
      15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, a w rezultacie sprzedaż Nieruchomości za wynagrodzeniem
      przez Sprzedającego na rzecz Spółki będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT?
    2. Czy w przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy i Zainteresowanego w zakresie
      pytania nr 1 za nieprawidłowe (tj. uznania, że w związku ze sprzedażą Nieruchomości
      Sprzedający działa w charakterze podatnika VAT), sprzedaż Nieruchomości nie będzie
      stanowić czynności zwolnionej z opodatkowania podatkiem VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1.
    W ocenie Wnioskodawcy, Sprzedający w ramach transakcji sprzedaży nie będzie działać w
    charakterze podatnika VAT prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15
    ust. 1 i 2 ustawy o VAT, w związku z czym transakcja sprzedaży Nieruchomości nie będzie
    podlegała opodatkowaniu VAT.

    Ad 2.
    W ocenie Wnioskodawcy, w przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy i
    Zainteresowanego w zakresie pytania nr 1 za nieprawidłowe (tj. uznania, że w związku ze
    sprzedażą Nieruchomości Sprzedający działa w charakterze podatnika VAT), sprzedaż
    Nieruchomości nie będzie korzystała ze zwolnienia z opodatkowania VAT, ale będzie
    podlegała opodatkowaniu VAT według właściwej stawki.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy i Zainteresowanego
    Uwagi ogólne: interes prawny podmiotów występujących ze wspólnym wnioskiem o
    interpretację indywidualną.
    Prawidłowe ustalenie kwestii opodatkowania podatkiem VAT bądź niepodleganie temu
    podatkowi niewątpliwie dotyczy bezpośrednio sfery praw i obowiązków podatkowych
    zarówno Sprzedającego, jak i Wnioskodawcy. Z perspektywy prawnopodatkowej sytuacji
    Wnioskodawcy jako przedsiębiorcy i podatnika VAT, potwierdzenie zasad opodatkowania
    VAT nabycia Nieruchomości wiąże się jednocześnie z ustaleniem, czy transakcja będzie
    podlegać opodatkowaniu PCC, z tytułu czego obowiązek podatkowy ciążyłby ewentualnie
    na Spółce. Kwestia ta, w przypadku Sprzedającego, będzie natomiast wpływać na
    obowiązek wystawienia faktury dokumentującej sprzedaż oraz rozliczenia podatku
    należnego.
    Zasadność opisanej wyżej oceny potwierdza uzasadnienie projektu ustawy o zmianie
    ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 1649),
    którą wprowadzono z dniem 1 stycznia 2016 r. art. 14r Ordynacji podatkowej, regulujący
    instytucję tzw. „wniosku wspólnego” o wydanie interpretacji indywidualnej prawa
    podatkowego. W ww. uzasadnieniu stwierdzono, że tzw. „wspólny wniosek” „(...) może
    dotyczyć jednego podatku lub różnych podatków, jeżeli interpretacja przepisów różnych
    ustaw jest wzajemnie sprzężona np. VAT-PCC (...)”.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy i Zainteresowanego do pytania nr 1
    Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem VAT
    podlega m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
    kraju.
    Przy czym przez towary, stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, rozumie się rzeczy oraz
    ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Przez dostawę towarów, w myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, rozumie się natomiast
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    Z powołanych uregulowań wynika zatem, że nieruchomości gruntowe spełniają definicję
    towaru zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, a zbycie prawa własności do nich traktowane
    jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.
    Niemniej, nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o
    VAT podlega opodatkowaniu VAT. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem
    musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem działa w
    charakterze podatnika VAT.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2 tego artykułu, bez względu
    na cel lub rezultat takiej działalności.
    Pod pojęciem działalności gospodarczej rozumie się natomiast wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla

    celów zarobkowych. Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna
    cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, gdyż związana
    jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym (vide: art. 15 ust. 2 ustawy o VAT).
    Zatem z powyższych przepisów wynika, że warunkiem opodatkowania danej czynności
    podatkiem VAT jest kumulatywne spełnienie dwóch przesłanek:
    · po pierwsze – dana czynność musi być ujęta w katalogu czynności podlegających
      opodatkowaniu VAT;
    · po drugie – czynność powinna zostać wykonana przez podmiot, który w jej ramach działa
      w charakterze podatnika.
    Określony w ustawie o VAT zakres opodatkowania wskazuje, że do tego, aby faktycznie
    zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, by czynność podlegającą
    opodatkowaniu została wykonana przez podmiot, który dla potrzeb tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów
    podlegać będzie opodatkowaniu VAT wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez
    podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w
    odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej
    dostawy mamy do czynienia z podatnikiem VAT jest zatem stwierdzenie, że dany podmiot
    dokonujący sprzedaży prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy
    o VAT.
    Właściwym jest więc wykluczenie z grona podatników osób fizycznych w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania bądź darowizny towarów stanowiących część ich
    majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. Obrót bowiem
    „nieprofesjonalny” podlega opodatkowaniu PCC.
    W kontekście powyższego nie jest podatnikiem VAT ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje
    jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle
    regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności
    gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego
    działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą.
    Przejawem takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która
    może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie
    terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub usług o
    zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi
    ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia
    pojedynczych z nich.
    W podobny sposób rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny (dalej jako: „NSA”) w
    orzeczeniu z dnia 29 października 2007 r. (sygn. akt I FPS 3/07), w myśl którego formalny
    status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność, że dana
    czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości

    nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, czy w
    odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika
    podatku VAT.
    W powołanym orzeczeniu NSA podkreślił również, że dostawca nie może być uznany za
    podatnika VAT w sytuacji, gdy sprzedaje swój majątek prywatny. Skoro bowiem taki
    majątek nabywany jest na własne potrzeby danej osoby, a nie z przeznaczeniem do
    działalności handlowej, to jego sprzedaż nie może być uznana za działalność handlową ze
    skutkiem w postaci uznania tej osoby za podatnika VAT. Jednocześnie NSA wskazał, że
    zwłaszcza w przypadku działalności gospodarczej w zakresie handlu, zamiar częstotliwego
    wykonywania czynności ujawniony być musi już w momencie nabycia towaru, a nie w
    momencie jego sprzedaży.
    Przytoczone stanowisko znajduje swoje potwierdzenie w utrwalonej linii orzeczniczej NSA
    (jak również wojewódzkich sądów administracyjnych). Przykładowo:
    1. w wyroku z dnia 27 maja 2014 r. (sygn. akt. I FSK 774/13) NSA stwierdził, że zbycie nawet
      kilkunastu działek o charakterze budowlanym, powstałych z podziału gruntu rolnego i
      po uzyskaniu warunków ich zabudowy nie przesądza o tym, że sprzedaż stanowi
      działalność handlową podlegającą opodatkowaniu VAT, jeśli brak jest przesłanek
      świadczących o takiej aktywności w zakresie zbycia przedmiotowych udziałów w
      gruncie, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się
      profesjonalnie tego rodzaju obrotem, co oznacza, iż czynności takie mieszczą się w
      ramach zarządu majątkiem prywatnym. Wśród czynności przybierających formę
      zorganizowaną NSA wymienia: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego
      uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu
      sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o
      warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie
      planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie
      działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju
      usług o zbliżonym charakterze. Ponadto, Sąd podkreśla, że na tego rodzaju aktywność
      „handlową” wskazywać musi ciąg takich okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu
      pojedynczych z nich;
    2. w wyroku z dnia 16 kwietnia 2014 r. (sygn. akt. I FSK 781/13) NSA uznał, że skarżący nie
      wskazał na okoliczności mogące świadczyć o tym, że podejmował czynności takie, jakie
      podjąłby sprzedawca profesjonalnie zajmujący się obrotem gruntami. Na taką
      aktywność wskazują: ewentualne uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych
      oraz działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza
      zwykłe formy ogłoszenia;
    3. w wyroku z dnia 23 stycznia 2013 r. (sygn. akt. I FSK 305/12) NSA uznał, że skarżący nie
      podejmowali aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, pomimo że
      skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji dot. warunków zabudowy dla
      inwestycji polegających na budowie budynków mieszkalnych na części działek
      będących przedmiotem sprawy. Jak argumentował Sąd, pomimo że to działanie może
      przemawiać za podejmowaniem działań charakterystycznych dla działań handlowców,
      to w świetle pozostałych okoliczności przytoczonych w stanie faktycznym tj. wobec
      tego, że skarżący nie uzbroili terenu ani nie prowadzili marketingu w celu sprzedaży
      działek, nie można było uznać, iż działania skarżących mieściły się w dyspozycji art. 15
      ust. 2 ustawy o VAT;
    4. w wyroku z dnia 18 października 2011 r (sygn. akt. I FSK 1536/10) NSA uznał, że
      przyjęcie, iż dana osoba fizyczna, sprzedając działki budowlane, działa w charakterze
      podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec)
      wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową
      (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności i zamiar wykazany obiektywnymi
      dowodami ich kontynuacji), a w konsekwencji zorganizowaną; przesłanka „stałości”
      działalności gospodarczej wynika z porównania art. 9 i art. 12 dyrektywy 2006/112/WE,

      gdyż skoro art. 12 wprowadza, jako zasadę szczególną, możliwość uznania za
      podatnika także podmiotów wykonujących działalność gospodarczą w sposób
      sporadyczny (okazjonalny), to oznacza, iż zasadą ogólną jest, by działalność
      gospodarcza musiała być wykonywana w sposób niesporadyczny (stały). Sąd podkreślił
      także, iż nie jest działalnością handlową sprzedaż majątku osobistego (prywatnego),
      który nie został nabyty w celach odsprzedaży (w celach handlowych), lecz
      spożytkowania w celach prywatnych;
    5. w wyroku z dnia 27 października 2009 r. (sygn. akt. I FSK 1043/08) NSA podkreślił, że
      sprzedaż kilku działek budowlanych lub przeznaczonych pod zabudowę, wskazująca
      na ograniczony ilościowo zakres realizacji tej sprzedaży, a tym samym jej
      okazjonalność, a nie zamiar częstotliwego realizowania takiej działalności, nie może
      być kwalifikowana jako prowadzenie handlowej działalności gospodarczej w
      rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.
    Podsumowując powyższe rozważania, w kwestii opodatkowania sprzedaży Nieruchomości
    kluczowe pozostaje ustalenie, czy w świetle zaprezentowanego we wniosku zdarzenia
    przyszłego Sprzedający w celu dokonania jej sprzedaży podjął lub podejmie aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust.
    2 ustawy o VAT. Jedynie bowiem takie działania i zaangażowanie skutkowałyby
    koniecznością uznania Sprzedającego na potrzeby transakcji zbycia Nieruchomości za
    osobę prowadzącą działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za
    podatnika VAT. Skutek taki nie wystąpi, jeżeli sprzedaż zostanie dokonana w ramach
    czynności mieszczących się w zarządzie majątkiem prywatnym.
    Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku
    rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy
    2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od
    wartości dodanej – Dz. Urz. UE L 347.1, ze zm. – (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy o VAT)
    jako że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży
    tej rzeczy.
    Ponadto, jak wynika z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15
    września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10, dostawę gruntu przeznaczonego pod
    zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że
    transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa
    własności.
    Z tezy powyższego orzeczenia wynika m.in., że „osoby fizycznej, która prowadziła
    działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i
    przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od
    woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika
    podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 112,
    zmienionej dyrektywą 2006/138/WE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeśli
    sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby”. Trybunał
    zwrócił uwagę, że inaczej jest w przypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy.
    Przechodząc w tym miejscu na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że Sprzedający
    prowadzi działalność gospodarczą i jest podatnikiem VAT. Niemniej jednak, sprzedaż
    Nieruchomości nie wchodzi w zakres prowadzonej przez Sprzedającego działalności
    gospodarczej. W szczególności, Nieruchomość nie została wprowadzona do ewidencji
    środków trwałych w ramach prowadzonej przez Sprzedającego działalności gospodarczej
    ani nie była w żaden sposób wykorzystywana na potrzeby tej działalności.

    Sprzedający nabył prawo własności Nieruchomości w drodze dziedziczenia na podstawie
    testamentu. Nieruchomość nie została zatem nabyta przez Sprzedającego w celach
    zarobkowych, z góry powziętym zamiarem jej dalszej odsprzedaży. Nieruchomość weszła
    w skład majątku prywatnego Sprzedającego. Sprzedający w żaden sposób nie ujawniał
    zamiaru częstotliwego dokonywania czynności nabywania nieruchomości. Sprzedający w
    przeszłości dokonywał co prawda sprzedaży innych nieruchomości (niezabudowanych
    nieruchomości gruntowych), ale one również zostały nabyte przez Sprzedającego w
    drodze spadku i nigdy nie zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej.
    W opinii Zainteresowanego, powyższe okoliczności wskazują, że w związku ze zbyciem
    Nieruchomości Sprzedający działa w ramach zarządu majątkiem prywatnym i podjęte
    przez niego czynności nie wykraczają poza ten zakres.
    Nieruchomość nie jest przedmiotem żadnej umowy dzierżawy, najmu, użyczenia i nie jest
    posiadana bez tytułu prawnego przez osoby trzecie, poza użyczeniem na rzecz
    Wnioskodawcy. Sprzedający nie podejmował i nie będzie podejmować żadnych aktywnych
    działań zmierzających do zwiększenia wartości Nieruchomości, polegających na
    uzbrojeniu terenu w postaci doprowadzenia mediów, ogrodzenia, wydzielenia dróg
    wewnętrznych itp. Sprzedający nie prowadził ani nie będzie prowadzić żadnych działań o
    charakterze marketingowym w celu zwiększenia atrakcyjności Nieruchomości.
    Podkreślić należy, iż przewidziane w Umowie uprawnienia Spółki do wystąpienia o
    wydanie stosownych decyzji nie stanowią w istocie działań podejmowanych przez
    Sprzedającego w celu zwiększenia wartości Nieruchomości, zaś jedynie wyrażenie przez
    Sprzedającego zgody na warunki zakupu określone przez Spółkę i podejmowanie działań
    prowadzących do ich realizacji przez Wnioskodawcę. Jest to typowe zachowanie przy
    każdym procesie sprzedaży, w którym strony ustalają czynności/zachowania
    poprzedzające sprzedaż i nie mogą mieć one znamion „prowadzenia działalności”.
    Zdaniem Sprzedającego, jego działalność związana ze sprzedażą Nieruchomości nie
    przybiera formy „handlowej”, gdyż na tego rodzaju aktywność musi wskazywać ciąg
    powiązanych ze sobą czynności, a nie jedynie stwierdzenie zaistnienia pojedynczych z nich
    (takich jak udzielenie w toku negocjacji potencjalnemu nabywcy zgody/pełnomocnictwa
    do pewnych działań, które są w interesie tego nabywcy).
    Prawidłowość powyższego stanowiska znajduje potwierdzenie w wyrokach Wojewódzkich
    Sądów Administracyjnych (dalej również jako: „WSA”). Tytułem przykładu można w tym
    miejscu powołać:
    - prawomocny wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 15 października 2020 r., sygn.
      akt: I SA/Go 275/20, w którym wskazano, że: „Jeżeli zatem konkretny podmiot
      zainteresowany nabyciem nieruchomości zawiera umowę przedwstępną, oferuje
      określoną cenę, ale domaga się udzielenia pełnomocnictwa do dokonania określonych
      czynności dla upewnienia się czy nieruchomość spełnia jego wymogi, to – zdaniem
      Sądu – nie można tego utożsamiać z podjęciem przez dotychczasowego właściciela
      nieruchomości prowadzenia działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 1 i
      2 ustawy o VAT. Działania skarżącego nie noszą znamion działalności gospodarczej w
      rozumieniu przepisów ustawy o VAT, co wyklucza zastosowanie względem nich art. 5
      ust. 1 pkt 1 ww. ustawy”.
    - prawomocny wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 16 lutego 2021 r., sygn. akt: I SA/Bd 769
      /20, zgodnie z którym: „Z opisu przedstawionego we wniosku i jego uzupełnieniu
      wynika przykładowo, że jednym z warunków dojścia do skutku umówionej umowy
      sprzedaży jest uzyskanie przez kupującego pozwolenia na budowę obiektu
      budowlanego, warunków technicznych przyłączy – kanalizacji sanitarnej, wodnej,
      kanalizacji deszczowej oraz przyłącza energetycznego, prawomocnej, ostatecznej i
      wykonalnej decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu handlowego o powierzchni nie
                2mniejszej niż [...] m, ale zgodnie z koncepcją Kupującego, a zatem pozwalających na

      realizację planowanej inwestycji. Takie ułożenie stosunków między stronami umowy
      przedwstępnej niewątpliwie zabezpiecza interesy kupującego - gdyby bowiem okazało
      się, że gruntu nie można przystosować do jego potrzeb, wówczas nie będzie on
      zobowiązany do zawarcia definitywnej umowy zakupu.
      Wprawdzie przyznać należy, że w efekcie działań pełnomocnika przedmiotem
      sprzedaży będzie działka o innym charakterze niż w chwili zawarcia umowy
      przedwstępnej. Tyle tylko, że te wszystkie działania podejmowane są już po
      uzgodnieniu przez strony warunków transakcji, w celu realizacji potrzeb kupującego i
      to on sam się w nie angażuje; aktywność Skarżącego sprowadza się do udzieleniu
      pełnomocnictwa.
      Z podanych wyżej powodów, Sąd nie zgadza się z oceną Organu, że w przedmiotowej
      sprawie Wnioskodawca zaangażował środki podobne do tych jakie wykorzystują
      podmioty zajmujące się profesjonalnie obrotem nieruchomościami, o których mowa
      we wskazanych orzeczeniach w sprawach C-180/10 i C-181/10, tj. wykazał aktywność w
      przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących
      się profesjonalnie tego rodzaju obrotem”.
    - wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 19 listopada 2020 r., sygn. akt: I SA/Go 335
      /20, w którym podkreślono, że: „Oczywistym jest, iż skarżącemu, racjonalnie
      gospodarującemu swoim mieniem, zależy na zbyciu niewykorzystywanej
      nieruchomości, co oznacza, iż ze swej strony musi podejmować pewne działania, jak
      chociażby udzielenie pełnomocnictw celem uzyskania określonych rozstrzygnięć
      administracyjnych. Nie ponosi on jedocześnie kosztów związanych z realizacją
      warunków określonych w umowie przedwstępnej, za wyjątkiem tych określonych w
      sposób odmienny treścią umowy. Co więcej, z opisu zdarzenia przyszłego, który jest
      wiążący dla organu i sądu w niniejszej sprawie wynika, że kwota sprzedaży została już
      ustalona i uzyskanie określonych pozytywnych dla kupującego decyzji nie spowoduje
      jej wzrostu, co byłoby wymierną korzyścią. Zatem ziszczenie się warunków umowy
      uatrakcyjnia nieruchomość, ale wyłącznie dla kupującego. W ocenie Sądu powyższe nie
      może umykać uwadze organu. Rezygnacja strony z umocowania kupującego do
      określonych działań, uzyskania decyzji administracyjnych, pozwoleń, stanowiłaby
      bezsprzecznie nieracjonalny sposób rozporządzania własnym mieniem. Nie ma
      podstaw, aby takie umocowanie skarżącej kwalifikować na równi z angażowaniem
      środków podobnych do wykorzystywanych przez „podmioty zajmujące się
      profesjonalnym obrotem nieruchomościami”. Opisana aktywność strony, zdaniem
      Sądu, jest właściwa dla zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, czynnością
      związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności (nie wykracza poza granice
      zwykłego zarządu majątkiem prywatnym). (...) Ponieważ w momencie zawarcia umowy
      przedwstępnej, nabywca nie dysponował jeszcze prawem do tej nieruchomości, nie
      mógł podejmować czynności przysługujących wyłącznie jej właścicielowi. Jednocześnie
      nabywca chciał się upewnić, czy na nieruchomości tej będzie mógł zrealizować swój
      zamierzony cel, co zresztą jest całkowicie uzasadnione. W przeciwnym bowiem razie
      prawdopodobnie nie byłby zainteresowany nabyciem przedmiotowej nieruchomości.
      Stąd wymogi postawione przez nabywcę w ramach umowy przedwstępnej, dotyczące
      składania wniosków oraz uzyskiwania pozwoleń, uzgodnień, sprawdzeń, opinii,
      warunków technicznych i przyłączy, a także do prowadzenia badań gruntu dla
      potwierdzenia, że jest on wolny od zanieczyszczeń, a warunki glebowe umożliwiają
      realizację na nieruchomości inwestycji. Zauważyć należy przy tym, że czynności te nie
      były podejmowane w celu poszukiwania klienta przez skarżącą, lecz przez klienta w
      celu realizacji jego własnych interesów”.
    - wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 19 stycznia 2021 r., sygn. akt: I SA/Bd 761/20, zgodnie z
      którym: „Z opisu przedstawionego we wniosku wynikają warunki, które jasno
      wskazują, że są istotne z punktu widzenia inwestycji, jaką chce tam dokonać kupujący
      a nie skarżący. Takie ułożenie stosunków między stronami umowy przedwstępnej

      niewątpliwie zabezpiecza interesy kupującego – gdyby bowiem okazało się, że gruntu
      nie można przystosować do jego potrzeb, wówczas nie będzie on zobowiązany do
      zawarcia definitywnej umowy zakupu. Wszystkie działania podejmowane są już po
      uzgodnieniu przez strony warunków transakcji, w celu realizacji potrzeb kupującego i
      to on sam się w nie angażuje; aktywność Skarżącego sprowadza się do udzieleniu
      pełnomocnictwa. Pełnomocnictwo to jest konieczne do tego, by to kupujący, a nie
      właściciel, mógł działać. Z podanych wyżej powodów Sąd nie zgadza się z oceną
      organu, że w przedmiotowej sprawie, Wnioskodawca "zaangażował środki podobne do
      tych jakie wykorzystują podmioty zajmujące się profesjonalnie obrotem
      nieruchomościami, o których mowa we wskazanych orzeczeniach w sprawach C-180
      /10 i C-181/10, tj. wykazał aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości
      porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
      obrotem.
      Reasumując, nie było podstaw do stwierdzenia, że opisane we wniosku czynności
      związane z jednorazową sprzedażą nieruchomości wykraczają poza zwykły zarząd
      majątkiem prywatnym i stanowią zorganizowaną działalność gospodarczą. Nie ma
      podstaw do stwierdzenia, że Skarżący podejmował aktywne działania w zakresie
      obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez
      producentów, handlowców i usługodawców.
      Z podanych wyżej powodów, w połączeniu z tym, że transakcja ma charakter
      jednorazowy, incydentalny i dotyczy działki nabytej na cele prywatne, a Skarżący nie
      sprzedawał dotąd żadnych innych działek – zdaniem Sądu należało uznać, że dokona
      on opisanej sprzedaży działki w ramach zarządu majątkiem prywatnym, nie zaś w
      ramach działalności gospodarczej i sprzedając działkę nie będzie działała jako podatnik
      podatku od towarów i usług”.
    - wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 maja 2024 r., sygn. akt: I SA/Wa 711/24, w którym
      podkreślono, że: „(...) w aktualnych warunkach społeczno-gospodarczych obrót
      nieruchomościami wymaga posiadania wiedzy i umiejętności w zakresie szeregu
      aspektów formalnych tego rodzaju transakcji, a zapobiegliwość Strony polegająca
      chociażby na udzieleniu pełnomocnictwa kupującemu, w ramach którego kupujący
      podejmuje się załatwienia określonych spraw związanych z nieruchomością, nie może
      być poczytywana jako prowadzenie działalności gospodarczej. Przed sprzedażą
      nieruchomości właściciel może podejmować różne działania przygotowawcze, na
      przykład w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego wystąpić o
      wydanie decyzji w sprawie warunków zagospodarowania nieruchomości, wystąpić o
      zatwierdzenie podziału nieruchomości na mniejsze działki budowlane i doprowadzenie
      do wydzielenia działki pod drogę, oraz inicjować postępowania administracyjne. Tego
      rodzaju działania same przez się nie dają jednak podstaw do kwalifikowania, że są one
      typowe dla działań "handlowca", tj. podatnika podatku od towarów i usług”.
    Ponadto, również NSA w wyroku z dnia 11 stycznia 2022 r., sygn. akt: I FSK 645/21,
    potwierdził, iż udzielenie kupującemu pełnomocnictwa na cele budowlane, mającego na
    celu jedynie przyspieszenie procesu inwestycyjnego realizowanego przez kupującego, nie
    przesądza o podejmowaniu przez sprzedającego daną nieruchomość aktywności
    przekraczających zarząd majątkiem prywatnym. NSA wskazał w szczególności, że:
    „Z przedstawionej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentacji wynikało zatem, że
    "wymagana aktywność podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą", ograniczała się
    do zawarcia przez skarżącą umowy przedwstępnej sprzedaży nieruchomości oraz do
    udzielenia w tej umowie przyszłemu nabywcy (podmiotowi o charakterze deweloperskim)
    pełnomocnictwa oraz zgody na dysponowanie tą nieruchomościami dla celów
    budowlanych kupującego.
    Czynności te – jak trafnie przyjął Sąd pierwszej instancji – nie wykraczały jednak poza
    zwykłe wykonywanie prawa własności i nie powodowały, że skarżąca z tytułu tej sprzedaży
    stała się podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o

    VAT. Skarżąca – poza odpowiedzią na zaproponowaną jej sprzedaż nieruchomości,
    zawarciem umowy przedwstępnej zbycia tej nieruchomości oraz zgodą na warunek, że
    kupujący przed zawarciem definitywnej umowy sprzedaży nieruchomości złoży w swoim
    imieniu wnioski o wydanie stosownych decyzji administracyjnych, które umożliwią mu
    realizację planowanej przez niego inwestycji – nie podejmowała aktywnych działań,
    podobnych do działań prowadzonych przez producentów, handlowców i usługodawców.
    (...)
    Biorąc zatem pod uwagę przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji opis
    zdarzenia przyszłego, rację należy przyznać Sądowi pierwszej instancji, który stwierdził, że
    na jego tle nie można przyjąć, że skarżąca w celu dokonania planowanej sprzedaży
    gruntów podjęła aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, co skutkowałoby koniecznością uznania jej za
    podmiot prowadzący „działalność gospodarczą” w rozumieniu tego przepisu, a więc za
    podatnika podatku od wartości dodanej”.
    W kontekście powołanych regulacji ustawy o VAT oraz przedstawionej utrwalonej linii
    orzeczniczej nie ulega zatem wątpliwości, że Sprzedający w zakresie odnoszącym się do
    Nieruchomości nie podejmował działań porównywalnych z działalnością podmiotów
    profesjonalnie zajmujących się obrotem nieruchomościami. W rozpatrywanej sprawie
    brak jest podstaw do uznania Sprzedającego w związku z planowaną sprzedażą
    Nieruchomości za podatnika VAT, gdyż brak jest przesłanek pozwalających uznać, że
    dokonując dostawy Nieruchomości Sprzedający wystąpi w charakterze podatnika w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, tj. będzie prowadzić działalność gospodarczą w
    myśl art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, polegającą na handlu nieruchomościami. Skutkiem
    powyższego, transakcja zbycia przez Sprzedającego Nieruchomości nie będzie podlegała
    opodatkowaniu VAT.
    Dla powyższej oceny bez znaczenia pozostaje przy tym fakt prowadzenia działalności
    gospodarczej przez Sprzedającego i bycie podatnikiem VAT z tego tytułu. Prowadzenie
    działalności gospodarczej nie oznacza bowiem automatycznie, że wszelkie działania
    podejmowane przez prowadzącego taką działalność są dokonywane w ramach tej
    działalności czy też z nią związane. Nie ulega wątpliwości, że osoby prowadzące
    jednoosobową działalność gospodarczą mogą posiadać majątek prywatny (niezwiązany w
    żaden sposób z prowadzoną działalności) i zarządzać tym majątkiem wedle własnego
    uznania, w tym dokonywać zbycia składników takiego majątku. W takim przypadku, status
    podatnika, tj. podmiotu wykonującego samodzielnie działalność gospodarczą, dotyczy
    wyłącznie działalności profesjonalnej, nie rozciąga się zaś na aktywności dotyczące
    majątku prywatnego, który nie był wykorzystywany do działalności gospodarczej.
    Prawidłowość takiego stanowiska znajduje potwierdzenie m.in. w interpretacji
    indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 18 maja 2023 r., znak: 0113-
    KDIPT1-1.4012.227.2023.2.WL, w której wskazano, że sprzedaż przez podmiot prowadzący
    działalność gospodarczą w zakresie usług budowlanych kilku działek, które nigdy nie były
    wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej, nie będzie podlegała
    opodatkowaniu VAT, gdyż w związku z ich sprzedażą wnioskodawca nie będzie działał jako
    podatnik w rozumieniu ustawy o VAT, prowadzący działalność gospodarczą, o której
    mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.
    Podsumowując, aby uznać określoną sprzedaż za opodatkowaną VAT nie wystarczy
    stwierdzić jedynie, że doszło do dostawy towarów. Wymagane jest bowiem dodatkowo,
    aby dostawa ta dokonana została przez podmiot, który w odniesieniu do tej dostawy
    działa w charakterze podatnika VAT. W rozpatrywanej sprawie sprzedaż Nieruchomości
    można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywanie prawa własności.
    Sprzedający dokonując w przyszłości dostawy Nieruchomości będzie korzystać z

    przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność
    oznacza działanie w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o VAT nie mają
    zastosowania.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy i Zainteresowanego do pytania nr 2
    Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, na moment zawarcia ostatecznej umowy
    przenoszącej własność, Nieruchomość będzie stanowiła teren niezabudowany.
    Zgodnie z przepisem art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku dostawę
    terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane. Zasadniczo zatem dostawa
    terenów niezabudowanych objęta jest zwolnieniem od VAT, chyba że dotyczy terenów
    budowlanych.
    Pojęcie terenów budowlanych zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, zgodnie
    z którym przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę
    zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku
    takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o
    których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    Opodatkowane są zatem te dostawy terenów niezabudowanych, które mają za przedmiot
    tereny budowlane w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy o VAT.
    Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, na moment zawarcia Umowy dla
    Nieruchomości nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.
    Spółka uzyskała jednak dwie decyzje o warunkach zabudowy, dotyczące odpowiednio
    budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce ewidencyjnej nr ... i części
    Nieruchomości oraz budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami
    usługowymi w parterze na działkach ewidencyjnych nr ... i części Nieruchomości. Nie ulega
    zatem wątpliwości, że w momencie sprzedaży Nieruchomość będzie stanowić grunt
    przeznaczony pod zabudowę. W rezultacie, będąca przedmiotem sprzedaży
    niezabudowana Nieruchomość stanowi teren budowlany w rozumieniu art. 2 pkt 33
    ustawy o VAT, nie zaś „teren niezabudowany inny niż teren budowlany”, o którym mowa w
    art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.
    Z uwagi na powyższe, przeniesienie Nieruchomości przez Sprzedającego na Spółkę nie
    będzie korzystało ze zwolnienia od podatku, przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy
    o VAT.
    Jak podkreślają jednak organy podatkowe w wydawanych interpretacjach indywidualnych,
    wyłączenie czynności dostawy niezabudowanych terenów budowlanych z zakresu
    stosowania przepisu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT nie przesądza jeszcze o tym, że dana
    czynność nie może korzystać ze zwolnienia od podatku.
    Zgodnie bowiem z przepisem art. 43 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, ze zwolnienia od podatku
    korzysta również dostawa towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności
    zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie
    przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego.
    Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, Sprzedający jest osobą fizyczną i nabył
    Nieruchomość do majątku osobistego (nabycie nie nastąpiło w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej), a zatem nie mógł wykorzystywać Nieruchomości na cele
    działalności zwolnionej od podatku, jako że nie prowadził żadnej działalności gospodarczej
    w odniesieniu do Nieruchomości. Od momentu nabycia Nieruchomość była
    wykorzystywana przez Sprzedającego do około 2000 roku w celach rolniczych. Później, aż
    do chwili obecnej, nie była już użytkowana rolniczo, wyłącznie sporadycznie w razie
    potrzeby koszono trawę, samosiew.
    Ponadto nabycie przez Sprzedającego Nieruchomości nastąpiło w drodze dziedziczenia na
    podstawie testamentu. Tym samym nie podlegało opodatkowaniu VAT i nie było związane

    z pojawieniem się jakiegokolwiek podatku naliczonego do odliczenia. Jak podkreśla się
    natomiast w orzecznictwie, przy uwzględnieniu orzecznictwa TSUE (por. wyrok w sprawie
    C-280/04, Jyske Finans), komentowane zwolnienie nie ma zastosowania, jeśli podatnik
    nabywa towar bez podatku naliczonego.
    Mając na względzie powyższe, również zwolnienie od podatku przewidziane w art. 43 ust.
    1 pkt 2 ustawy o VAT nie znajdzie zastosowania do będącego przedmiotem niniejszego
    wniosku zdarzenia przyszłego.
    W świetle przywołanych przepisów i przedstawionych okoliczności należy uznać, że w
    przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy i Zainteresowanego w zakresie pytania nr 1
    za nieprawidłowe (tj. uznania, że w związku ze sprzedażą Nieruchomości Sprzedający
    działa w charakterze podatnika VAT), planowana czynność zbycia przez Sprzedającego
    Nieruchomości nie będzie korzystała ze zwolnienia z opodatkowania VAT, ale będzie
    podlegała opodatkowaniu VAT według właściwej stawki.
    W konsekwencji, w przypadku uznania stanowiska Zainteresowanego w zakresie pytania
    nr 1 za nieprawidłowe, tj. uznania, że Sprzedający działa w charakterze podatnika VAT,
    Sprzedający powinien opodatkować dostawę Nieruchomości poprzez wykazanie podstawy
    opodatkowania oraz podatku należnego z tego tytułu w stosownych plikach JPK_V7M.
    Jednocześnie czynność ta, jako dokonana na rzecz Wnioskodawcy będącego podatnikiem
    VAT, powinna zostać udokumentowana fakturą VAT, stosownie do treści przepisu art.
    106b ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie podatku od towarów i
    usług (we wniosku pytania nr 1 i 3) jest:
    - nieprawidłowe w zakresie uznania, że Sprzedający nie będzie działał jako podatnik VAT
      (pytanie nr 1 we wniosku);
    - prawidłowe w zakresie uznania, że zbycie Nieruchomości nie będzie stanowiło czynności
      zwolnionej od opodatkowania (we wniosku pytanie nr 3).

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.
    j. Dz.U. z 2025 r. poz. 775, ze zm.; dalej jako: „ustawa” lub „ustawa o VAT”):
        Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:
        1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
        2) eksport towarów;
        3) import towarów na terytorium kraju;
        4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium
        kraju;
        5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
        Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
        przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel [...].
    Jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy:
        Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
        oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:

        Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to
        odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju,
        eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Należy przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości gruntowych traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o
    której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości, dokonywane
    przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której
    stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1
    ustawy.
    Należy jednak wskazać, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w
    rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być
    wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od
    towarów i usług. Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od
    towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
        Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
        prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
        której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
        Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
        lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
        rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
        gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
        towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
        zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem,
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług
    jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów
    ustawy.
    Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z
    11.12.2006 s. 1, ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:

        „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
        jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
        działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność
        producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem,
        działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.
        Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób
        ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego
        tytułu dochodu.
    Jednocześnie w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE wskazano, że:
        Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie
        dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit
        drugi, w szczególności jednej z następujących transakcji:
        a) dostawa budynku lub części budynku oraz związanego z nim gruntu, przed
        pierwszym zasiedleniem;
        b) dostawa terenu budowlanego.
    W myśl art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE:
        Do celów ust. 1 lit. b) „teren budowlany” oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub
        uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie.
    Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną
    jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób
    świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
    wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności
    określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,

    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży Nieruchomości (działka nr ...),
    istotne jest, czy w celu dokonania jej sprzedaży Sprzedający podjął aktywne działania w
    zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych
    przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Skutkowałoby to koniecznością uznania Sprzedającego za podmiot prowadzący
    działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od
    towarów i usług.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został
    wykorzystany do działalności gospodarczej.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem
    Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na
    działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może
    bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym.
    Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy
    o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest
    odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter
    Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą
    podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do
    prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek
    prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią
    przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze
    wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej
    nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności

    faktycznych danej sprawy. W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży,
    przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj.
    majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych
    czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie
    przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady
    bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.
    Państwa wątpliwości wyrażone w pytaniu nr 1 dotyczą rozstrzygnięcia, czy działania
    podejmowane przez Sprzedającego wobec posiadanej Nieruchomości wskazują na
    prowadzenie działalności gospodarczej, co oznaczałoby opodatkowanie podatkiem VAT
    sprzedaży Nieruchomości.
    Sprzedający nabył Nieruchomość (działka nr ...) na podstawie dziedziczenia w (...) r.
    Nieruchomość jest niezabudowana, a z ewidencji gruntów wynika, że stanowi ona grunty
    orne. Wydane zostały dwie decyzje o warunkach zabudowy, obejmujące m.in. opisaną
    Nieruchomość, które stały się ostateczne.
    Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika więc, że przedmiotem sprzedaży będzie
    teren budowlany w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy o VAT. W tym wypadku o takim
    statusie Nieruchomości przesądzają wydane decyzje o warunkach zabudowy.
    Nieruchomość była do około roku 2000 wykorzystywana w celach rolniczych, a sprzedaży
    płodów rolnych dokonywał Sprzedający w latach 80. i 90. Przy tym Sprzedający nie był
    rolnikiem ryczałtowym. Sprzedający nie ma jasno sprecyzowanego celu sprzedaży
    Nieruchomości oraz sposobu wykorzystania uzyskanych w ten sposób środków.
    W przeszłości Sprzedający dokonywał sprzedaży niezabudowanych nieruchomości
    gruntowych, które wcześniej nabył w drodze spadku. Te nieruchomości były
    wykorzystywane przez Sprzedającego w różnorodny sposób – do prowadzenia produkcji
    rolnej i sadowniczej, do prowadzenia działalności gospodarczej, były także dzierżawione i
    wynajmowane. Przyczyną sprzedaży tych nieruchomości był cel finansowy. Środki
    uzyskane ze sprzedaży tych nieruchomości były inwestowane przez Sprzedającego w inne
    nieruchomości, ale wyłącznie w celu wykorzystywania ich w produkcji rolniczej,
    sadowniczej i gospodarczej (Sprzedający prowadzi działalność gospodarcza w zakresie
    międzynarodowego transportu drogowego samochodami ciężarowymi oraz
    gospodarstwo sadownicze). Przedmiotem działalności Sprzedającego nigdy nie był obrót
    nieruchomościami. Nieruchomości nabyte ze środków finansowych pochodzących ze
    sprzedaży nieruchomości wskazanych wyżej, nie były dotychczas przedmiotem dalszej
    sprzedaży przez Sprzedającego. Sprzedający nigdy nie był zobowiązany do wykazania
    należnego podatku VAT od sprzedaży nieruchomości.
    Biorąc pod uwagę treść przytoczonych przepisów oraz przedstawiony opis sprawy
    stwierdzić należy, że planowane przez Sprzedającego zbycie Nieruchomości, zgodnie z art.
    15 ust. 1 i ust. 2 ustawy, będzie stanowić dostawę dokonywaną przez podatnika
    (Sprzedającego) w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Sprzedający
    wykorzystywał Nieruchomość na potrzeby prowadzonej działalności rolniczej, sprzedawał
    uzyskiwane płody rolne. Oznacza to, że Nieruchomość nie była przez cały okres jej
    posiadania wykorzystywana w ramach majątku osobistego (prywatnego). Gdy tymczasem
    – na co wskazał TSUE w przywołanych już wcześniej orzeczeniach C-291/92 oraz C-25/03 –
    dla uznania, że Nieruchomość jest wykorzystywana wyłącznie w ramach majątku
    osobistego, konieczne było wykazanie przez Sprzedającego takiego zamiaru przez cały
    okres jej posiadania, a nie dopiero po roku 2000. Z uwagi na powyższe, w tej konkretnej
    sytuacji nie można uznać, że przedmiotem dostawy będzie składnik majątku osobistego
    Sprzedającego, a zbycie Nieruchomości nie będzie stanowiło realizacji prawa do
    rozporządzania majątkiem osobistym.
    Dodatkowo należy zwrócić uwagę na fakt, że Sprzedający posiadał w przeszłości trzy inne
    nieruchomości. Były one przedmiotem sprzedaży, a uzyskane środki Sprzedający

    przeznaczył na nabycie innych nieruchomości, wykorzystywanych w działalności
    gospodarczej i sadowniczej. Istotne jednak jest – co wskazał Sprzedający – że te
    nieruchomości były dzierżawione i wynajmowane. Oznacza to tym samym, że Sprzedający
    podejmował aktywne działania jako uczestnik rynku nieruchomości.
    Zatem dostawa Nieruchomości (niezabudowanej działki nr ... stanowiącej towar),
    dokonywana przez Sprzedającego działającego jak podmiot prowadzący działalność
    gospodarczą, w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 2 ustawy, będzie czynnością wykonaną
    przez podatnika podatku od towarów i usług, zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy. W
    rezultacie sprzedaż Nieruchomości za wynagrodzeniem przez Sprzedającego na rzecz
    Spółki będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Tym samym stanowisko Wnioskodawców w zakresie objętym pytaniem nr 1 należy uznać
    za nieprawidłowe.
    Przedstawione okoliczności zdarzenia przyszłego wskazują, że sprzedaż Nieruchomości
    będzie stanowiła – wskazaną w art. 7 ust. 1 ustawy – dostawę towarów, która co do
    zasady, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, będzie stanowiła czynność opodatkowaną
    podatkiem od towarów i usług. W treści ustawy o VAT, jak i w przepisach wykonawczych
    do niej, ustawodawca przewiduje dla niektórych czynności obniżone stawki podatku, bądź
    zwolnienie od podatku.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:
        Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
        budowlane.
    W świetle art. 2 pkt 33 ustawy:
        Przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie
        z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku
        takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania
        terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu
        przestrzennym.
    Powyższe oznacza, że generalnie opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których
    przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w
    przypadku tych ostatnich opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny
    budowlane (przeznaczone pod zabudowę). Pozostałe natomiast dostawy gruntów
    niezabudowanych, będących gruntami leśnymi, rolnymi itp., nieprzeznaczonymi pod
    zabudowę – są zwolnione od podatku VAT.
    W myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu
    przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 11350, ze zm.; dalej jako: „ustawa o planowaniu i
    zagospodarowaniu przestrzennym”):
        Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym
        uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania
        przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania
        przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i
        wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań
        własnych gminy.
    Jak stanowi art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
        Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz
        określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje
        w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
    Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:

        W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
        określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje
        w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:
        1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji
        inwestycji celu publicznego;
        2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji
        ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
    Stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 28 marca
    1996 r., w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren budowlany” oznacza każdy
    nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z
    przeznaczeniem pod zabudowę. Tym samym, w świetle orzeczenia Trybunału
    Sprawiedliwości, za teren budowlany uznać można jedynie taki, który regulacjami prawa
    krajowego został przeznaczony pod zabudowę.
    Wprowadzony do ustawy art. 2 pkt 33, odpowiada więc także treści ww. orzeczenia, gdyż
    cechę przeznaczenia pod zabudowę ustala się na podstawie określonych wprost w
    ustawie dokumentów prawa miejscowego. Zatem ustawa nakazuje oceniać przeznaczenie
    określonego gruntu wyłącznie w oparciu o istniejący plan zagospodarowania
    przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
    Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że przedmiotem dostawy będzie teren
    niezabudowany, stanowiący teren budowlany w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy. Dla
    Nieruchomości zostały bowiem wydane dwie decyzje o warunkach zabudowy, co oznacza,
    że Nieruchomość nie jest terenem niezabudowanym innym niż tereny budowlane. Zatem
    dostawa Nieruchomości nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art.
    43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.
    Wobec powyższego niezbędne jest rozstrzygnięcie, czy do transakcji zbycia Nieruchomości
    znajdzie zastosowanie zwolnienie od podatku w oparciu o art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
        Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
        działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub
        wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do
        obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy dotyczy wszystkich
    towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub
    wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i
    wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez podatnika – wyłącznie na
    cele działalności zwolnionej od podatku VAT.
    Jak wskazano wyżej, aby zastosować zwolnienie od podatku, o którym mowa w art. 43 ust.
    1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane
    w tym przepisie, tj.:
    - towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
    działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
    przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
    - przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich
    dostawy prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy
    towarów ze zwolnienia od podatku VAT, przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Należy zauważyć, że NSA w wyroku z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 6...2, wskazał,
    że „zwolnienie, o którym mowa w art. 136 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, a więc również
    wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., przysługuje tylko wtedy gdy podatnik nie ma

    prawa do odliczenia podatku na skutek ograniczeń i zakazów przewidzianych przepisami
    dyrektywy lub u.p.t.u., co wynika np. ze związku ze sprzedażą zwolnioną od podatku (por.
    art. 86 i art. 88 ustawy), a więc nie ma zastosowania, gdy brak odliczenia podatku w
    poprzedniej fazie obrotu wynika z faktu, że dana czynność w ogóle nie podlegała
    opodatkowaniu (por. wyrok ETS z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie C-280/04 Jyske Finanse
    A/S) oraz gdy podatnik, mając prawo do odliczenia podatku naliczonego, z uprawnienia
    tego nie skorzystał”.
    W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia od VAT nie będzie korzystać dostawa
    towarów, w stosunku do których podatnik nie odliczył VAT naliczonego z powodów innych
    niż ściśle określone w art. 136 dyrektywy 2006/112/WE Rady. Tym samym przepis art. 136
    dyrektywy2006/112/WE Rady wskazuje zatem, że w przypadkach, w których przy nabyciu
    towaru VAT w ogóle nie wystąpił, nie można uznać, że mamy do czynienia z brakiem
    prawa do odliczenia VAT.
    Jak wskazali Wnioskodawcy w opisie sprawy – nabycie Nieruchomości przez
    Sprzedającego nastąpiło w drodze dziedziczenia spadku, czyli czynności
    nieopodatkowanej podatkiem VAT. Zatem w zaistniałej sytuacji nie można mówić, że
    Sprzedającemu przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu
    Nieruchomości, lub że takie prawo nie przysługiwało. Skoro nabycie Nieruchomości nie
    było objęta tym podatkiem, to nie wystąpił podatek VAT, który mógłby podlegać
    odliczeniu. Mając zatem na uwadze okoliczności sprawy stwierdzić należy, że dostawa
    Nieruchomości przez Sprzedającego nie będzie korzystała także ze zwolnienia od podatku
    na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, z uwagi na fakt, iż nie został spełniony jeden z
    warunków, o których mowa w tym przepisie.
    W konsekwencji, w związku z powyższymi okolicznościami, należy stwierdzić, że w
    stosunku do planowanej sprzedaży Nieruchomości nie znajdą zastosowania zwolnienia
    przewidziane w art. 43 ust. 1 pkt 2 i 9 ustawy o VAT. Oznacza to, że sprzedaż
    Nieruchomości będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług z
    zastosowaniem właściwej stawki podatku VAT.
    Tym samym stanowisko Wnioskodawców w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.
    Uzasadniając swoje stanowisko w zakresie pytania nr 1, Wnioskodawcy odwołali się do
    orzeczeń sądów administracyjnych, posiłkując się szeregiem cytatów. Organ pragnie
    zauważyć, że wobec uznania stanowiska Wnioskodawców w zakresie pytania nr 1 za
    nieprawidłowe i argumentacji przedstawionej przez Organ, nie znajdują one
    zastosowania. W orzeczenia tych NSA odnosił się do charakteru działań podmiotów
    sprzedających jako podmiotu zajmującego się profesjonalnie obrotem nieruchomościami.
    Z kolei wojewódzkie sądy administracyjne odnosiły się do braku wpływu pełnomocnictw,
    udzielanych nabywcom do działania w imieniu sprzedających, na uznanie sprzedających
    za podatników.
    Organ natomiast nie odnosił się do kwestii działań Sprzedającego, mogących wskazywać
    na jego aktywność porównywalną do profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Nie
    oceniał również zakresu pełnomocnictwa udzielonego Kupującemu, podejmowanych
    przez niego działań w imieniu Sprzedającego i wpływu tych czynności na uznanie statusu
    Sprzedającego jako podatnika. W tej materii znana jest Organowi linia orzecznicza sądów
    administracyjnych. Organ wskazał bowiem na inne przesłanki, które spowodowały
    uznanie Sprzedającego – w przedstawionych okolicznościach zdarzenia przyszłego – za
    podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu regulacji art. 15 pkt 1 i 2
    ustawy.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    W zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych (we wniosku pytania nr 2 i 4) wydane
    zostanie odrębne rozstrzygnięcie.
    Organ informuje, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (zadanych pytań) Wnioskodawcy, w odniesieniu do opisanego zdarzenia
    przyszłego. Zauważyć bowiem należy, że to wyłącznie Wnioskodawca, w treści składanego
    wniosku, kształtuje jego zakres przedmiotowy. Zatem kwestie, które nie zostały objęte
    pytaniami wskazanymi we wniosku, nie mogą być rozpatrzone – zgodnie z art. 14b § 1
    ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111, ze
    zm.; dalej jako: „Ordynacja podatkowa”).
    Wydana interpretacja stanowi ocenę stanowiska Wnioskodawców wyłącznie w zakresie
    wskazanym w zadanych pytaniach. Kwestie związane z obowiązkiem dokumentowania
    sprzedaży Nieruchomości fakturą VAT, jak również wykazania tej czynności w plikach
    JPK_V7M, nie zostały objęte pytaniami, dlatego nie są przedmiotem interpretacji.
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawców i
    stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu
    faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem
    interpretacji pokrywał się będzie ze stanem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy lub stanu prawnego, udzielona odpowiedź
    traci swą aktualność. Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony
    odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
      Ordynacji podatkowej. Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli
      Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują
      się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny
        lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest
        elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
        decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
        praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

XXXX Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (Zainteresowany będący stroną
    postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej

    interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady
    zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo
    o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej
    jako: „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.