Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPP3/4512-238/15/MD
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2015-08-04
Teza: Obowiązek opodatkowania sprzedaży działek gruntu.
Słowa kluczowe: budynek; komornik; nieruchomości-sprzedaż nieruchomości; podatek-podatek od towarów i usług-zwolnienia z podatku od towarów i usług

Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) w zw. z § 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 18 maja 2015 r. (data wpływu 22 maja 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy prawa użytkowania wieczystego gruntu oraz prawa własności budynków stanowiących odrębny przedmiot własności – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 22 maja 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy prawa użytkowania wieczystego gruntu oraz prawa własności budynków stanowiących odrębny przedmiot własności.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

W toku postępowania egzekucyjnego z nieruchomości prowadzonego przeciwko … sp. z o.o. (dalej jako „Dłużnik”) ustalono, że w dniu … 2001 r. nabył on prawo użytkowania wieczystego nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy w … Wydział Zamiejscowy w … prowadzi księgę wieczystą nr … oraz prawo własności budynków stanowiących odrębny przedmiot własności położonych w …, ul. … . Zgodnie z oświadczeniem zawartym w akcie notarialnym, nabycie to korzystało ze zwolnienia w zapłacie VAT, gdyż przedmioty transakcji stanowiły towary używane w rozumieniu ustawy o VAT. W toku prowadzonej egzekucji nie uzyskano informacji, aby Dłużnik dokonywał nakładów na nieruchomość przekraczających 30% jej wartości początkowej. Od czerwca 2014 r. nieruchomość jest przedmiotem umowy dzierżawy, za którą dzierżawca zobowiązany jest przekazywać należny czynsz, który jest opodatkowany VAT.

W związku z powyższym opisem we wniosku zadano następujące pytanie.

Czy sprzedaż prawa użytkowania wieczystego nieruchomości oraz budynków stanowiących odrębny przedmiot własności będzie podlegała opodatkowywaniu VAT?

Zdaniem Komornika, zbycie przedmiotowej nieruchomości będzie korzystało, w świetle poczynionych ustaleń, ze zwolnienia w opodatkowaniu VAT mimo, że nie zachodzą przesłanki z art. 43 ust. l pkt 10 – z uwagi na dzierżawę nieruchomości, gdy jednocześnie zachodzą przesłanki z art. 43 ust 1 pkt l0a – nabycie bez prawa odliczenia VAT i brak wydatków na jej ulepszenia.

Zgodnie z treścią art. 43 ust. 1 pkt 9 do l0a ustawy o VAT, dostawa budynków może korzystać ze zwolnienia, o ile nie następuje to w ramach pierwszego zasiedlenia lub pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą nie minął okres krótszy niż 2 lata, a nadto nawet gdy nie zachodzą przesłanki z ust. 10, to zgodnie z ust. l0a dostawa może korzystać ze zwolnienia, w sytuacji gdy Dłużnikowi nie przysługiwało prawo „do obniżenia ceny nabycia o należny podatek VAT” i nie dokonywał on wydatków na ich ulepszenia, od których miał prawo odliczyć VAT, a jeżeli ich dokonywał to były one niższe niż 30% wartości początkowej.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.) – zwanej dalej „ustawą” – opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju (…).

Przez dostawę towarów, w myśl art. 7 ust. 1 ustawy, należy rozumieć przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:

(….);

1.  oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
2.  zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.

Przez towary, stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy, rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Zgodnie z art. 29a ust. 8 ustawy, w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu.

W świetle art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Jak stanowi art. 146a pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Jednakże w treści ustawy, jak i przepisów wykonawczych wydanych na podstawie jej upoważnienia przewidziano opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie od podatku.

Jako odstępstwo od zasady powszechności i równości opodatkowania, zastosowanie obniżonej stawki podatku lub zwolnienia od podatku od towarów i usług możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej upoważnienia.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

Stosownie do treści ust. 1 pkt 2 tego artykułu, zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Według ust. 1 pkt 9 tego artykułu, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.

Z treści art. 2 pkt 33 ustawy, wynika, że przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:

1.  dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
2.  pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.

W art. 2 pkt 14 ustawy, ustawodawca zdefiniował pojęcie „pierwszego zasiedlenia”, przez które rozumieć należy oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich:

1.  wybudowaniu lub
2.  ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.

Aby można było mówić o pierwszym zasiedleniu musi dojść do oddania budynków (budowli lub ich części) do użytkowania w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu. Pierwsze zasiedlenie będzie miało zatem miejsce wówczas, gdy wybudowany albo zmodernizowany obiekt będzie przedmiotem dostawy albo będzie oddany w najem, dzierżawę, leasing, itp. Zarówno bowiem dostawa (nawet zwolniona od podatku), jak też najem, dzierżawa, albo leasing są czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W myśl art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem, że:

1.  w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
2.  dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów.

Ze złożonego wniosku wynika, że w czerwcu 2001 r. Dłużnik nabył prawo użytkowania wieczystego nieruchomości oraz prawo własności budynków stanowiących odrębny przedmiot własności. Zgodnie z oświadczeniem zawartym w akcie notarialnym, nabycie to korzystało ze zwolnienia w zapłacie VAT, gdyż przedmioty transakcji stanowiły towary używane w rozumieniu ustawy o VAT. Dłużnik nie dokonywał wydatków na ulepszenie nieruchomości, od których miał prawo odliczyć VAT, a jeżeli ich dokonywał to były one niższe niż 30% wartości początkowej. Od czerwca 2014 r. nieruchomość jest przedmiotem dzierżawy opodatkowanej VAT.

Na tym tle Komornik powziął wątpliwość dotyczącą opodatkowania dostawy prawa użytkowania wieczystego gruntu oraz prawa własności budynków stanowiących odrębny przedmiot własności.

Biorąc pod uwagę przedstawiony we wniosku opis zdarzenia przyszłego oraz treść powołanych przepisów potwierdzić należy pogląd Komornika, że dostawa prawa użytkowania wieczystego gruntu oraz prawa własności budynków stanowiących odrębny przedmiot własności, o których mowa we wniosku, będzie korzystała ze zwolnienia od podatku od towarów i usług. Wbrew jednak jego opinii, podstawą tego zwolnienia nie będzie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, ale poprzedzający go (jako zasada) art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy. Jak bowiem wynika z wniosku, budynki znajdujące się na nieruchomości w nim opisanej, będą miały status zasiedlonych w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy, już choćby w związku z transakcją podlegającą opodatkowaniu (sprzedaż), która miała miejsce w czerwcu 2001 r. (oznacza to również, że upłynął dwuletni okres wskazany w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy). Od tego momentu dłużnik nie dokonał wydatków na ulepszenie nieruchomości, od których miał prawo odliczyć VAT, a jeżeli ich dokonywał to nie były one równie lub wyższe 30% jej wartości początkowej, co skutkowałoby utratą ww. statusu. Przy uwzględnieniu zaś treści art. 29a ust. 8 ustawy, ww. zwolnienie będzie również dotyczyć dostawy prawa wieczystego użytkowania gruntu związanego z budynkami posadowionymi na nieruchomości.

Podsumowując, dostawa prawa użytkowania wieczystego gruntu oraz prawa własności budynków stanowiących odrębny przedmiot własności, o których mowa we wniosku, będzie korzystała ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, jednak na podstawie innego przepisu niż wskazany przez Komornika, dlatego jego stanowisko – jako całość – należało uznać za nieprawidłowe.

Końcowo zaznacza się, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź skarbowej zostanie określony odmienny stan faktyczny, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych;

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, ul. Emilii Plater 1, 10-562 Olsztyn, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.