Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.553.2025.1.KM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-18
Teza: Opodatkowanie podatkiem od towarów i usług odsetek z
tytułu opóźnień w płatnościach.
Słowa kluczowe: kara
nieterminowość
odsetki
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 18 września 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    odsetek z tytułu opóźnień w płatnościach. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest spółką należącą do Grupy (...), będącą grupą energetyczną działającą w
    obszarze wytwarzania energii z odnawialnych i niskoemisyjnych źródeł, a także
    dystrybucji, obrotu oraz sprzedaży energii elektrycznej dla klientów detalicznych i
    biznesowych. Grupa (...) buduje zdywersyfikowaną bazę aktywów wytwórczych oraz
    tworzy rozwiązania umożliwiające efektywne zarządzanie popytem i zapewniające
    elastyczność działania rozproszonych źródeł energii.
    Wnioskodawca jest osobą prawną, posiadającą siedzibę oraz zarząd na terytorium Polski
    oraz podmiotem zarejestrowanym jako podatnik VAT czynny w Polsce. Przeważający
    przedmiot prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej stanowi handel
    (obrót) energią elektryczną.
    Wnioskodawca zrezygnował, na podstawie art. 43 ust. 22 ustawy o VAT (ze skutkiem od 1
    lutego 2024 r.) ze zwolnienia od podatku usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i
    38-41 ustawy o VAT, świadczonych na rzecz podatników, i wybrał ich opodatkowanie VAT,
    składając naczelnikowi właściwego urzędu skarbowego pisemne zawiadomienie o
    wyborze opodatkowania tych usług.
    Wnioskodawca nalicza odsetki z tytułu opóźnień w płatnościach w stosunku do swoich
    kontrahentów, w związku z opóźnionym regulowaniem przez tych kontrahentów płatności
    wynikających z faktur dotyczących wykonanych przez Wnioskodawcę na rzecz
    kontrahentów usług lub dostaw towarów (w tym energii elektrycznej). Wnioskodawca
    wystawia w związku z tym na rzecz kontrahentów faktury VAT na odsetki, w których kwoty
    odsetek są wskazane jako kwoty netto (podstawa opodatkowania VAT) i wykazuje w
    wystawionych fakturach należny od kwot odsetek podatek VAT.

## Pytanie

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym naliczenie przez
    Wnioskodawcę odsetek z tytułu opóźnienia w płatnościach stanowi wynagrodzenie za
    świadczenie usług w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, a zatem wynagrodzenie
    za transakcję podlegającą (w związku z wyborem przez Wnioskodawcę opodatkowania
    VAT usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usług pośrednictwa w
    świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych, a także zarządzanie
    kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę)
    opodatkowaniu VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, naliczenie przez Wnioskodawcę odsetek z tytułu opóźnienia w
    płatnościach stanowi wynagrodzenie za świadczenie usług w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1
    ustawy o VAT, a zatem wynagrodzenie za transakcję podlegającą (w związku z wyborem
    przez Wnioskodawcę opodatkowania VAT usług udzielania kredytów lub pożyczek
    pieniężnych oraz usług pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub
    pożyczek pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez
    kredytodawcę lub pożyczkodawcę) opodatkowaniu VAT.
    Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu VAT podlegają odpłatna
    dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Zgodnie z art. 5 ust. 2, czynności te podlegają opodatkowaniu niezależnie od tego, czy
    zostały wykonane z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa.
    Analiza przepisów ustawy o VAT, w tym zamieszczonych w niej definicji legalnych ww.
    pojęć, prowadzi do wniosku, że w ustawie o VAT wprowadzono dychotomiczny podział
    czynności opodatkowanych VAT. W rezultacie, aby stanowić czynność objętą zakresem

    przedmiotowym VAT, dane zdarzenie gospodarcze musi zostać zakwalifikowane na
    gruncie VAT do jednej z dwóch kategorii czynności: dostawy towarów lub świadczenia
    usług, a dokonana w związku z tym zdarzeniem płatność, musi być uznana za kwotę
    należną (wynagrodzenie) z tytułu tej dostawy towarów lub tego świadczenia usług.
    Do takich wniosków prowadzi również niewątpliwie analiza definicji podstawy
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług, sformułowanej w art. 29a ust. 1 ustawy o
    VAT, zgodnie z którą podstawą opodatkowania jest co do zasady wszystko, co stanowi
    zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z
    tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej.
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług należy rozumieć każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7
    ustawy o VAT, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych,
    bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej, zobowiązanie do
    powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji,
    świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
    działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Jak wynika zatem ze wskazanej powyżej definicji świadczenia usług, jest ona szeroka i
    określa zakres przedmiotowy opodatkowania VAT w sposób dopełniający definicję
    dostawy towarów - wszystko to, co nie mieści się w definicji dostawy towaru, a za co
    usługodawca otrzymał lub ma otrzymać zapłatę od usługobiorcy, powinno zostać
    zakwalifikowane jako świadczenie usług w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.
    Zdaniem Wnioskodawcy, naliczenie przez Wnioskodawcę odsetek z tytułu opóźnienia w
    płatnościach przez kontrahentów stanowi wynagrodzenie za świadczenie usług w
    rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT - świadczenie usług finansowych, o których
    mowa w art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT - a zatem wynagrodzenie za transakcję
    podlegającą, w związku z dokonanym przez Wnioskodawcę wyborem opodatkowania tych
    usług VAT, opodatkowaniu VAT.
    Powyższe stanowisko potwierdza przykładowo interpretacja Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej z 12 stycznia 2024 r., sygn. 0114-KDIP4-3.4012.521.2023.2.APR, w
    której potwierdził on prawidłowość następującego stanowiska:
    „Instytucja kredytu kupieckiego stanowi w istocie odroczoną płatność za pobrany przez
    kupującego towar lub usługę. Zakup towaru bądź usługi następuje w innym momencie niż
    zapłata ustalonej za niego należności. Dostawca godzi się na brak otrzymania płatności
    należności za towary w określonym terminie, czyli de facto środki te pozostawia w
    dyspozycji nabywcy przez pewien okres czasu. Powyższa relacja jest zbliżona do
    zaciągnięcia przez nabywcę kredytu lub pożyczki w instytucji zewnętrznej z tym, że w
    przypadku kredytu kupieckiego kredytowania dokonuje sam sprzedawca. Pobiera on za
    powyższą usługę wynagrodzenie w postaci odsetek, co jest formą wynagrodzenia
    charakterystyczną dla usług finansowych, takich jak kredyt, czy pożyczka.
    Z powyższego wynika, że ekonomiczna istota oraz charakterystyczne elementy kredytu
    kupieckiego przesądzają o tym, że dla potrzeb rozliczeń w zakresie podatku VAT, usługi
    polegające na udzielaniu kredytu kupieckiego należy zaklasyfikować jako usługi finansowe.
    Charakterystyka instytucji kredytu kupieckiego dowodzi, iż stanowi on usługę finansową.
    Jednocześnie, odsetki naliczane od każdej raty, stanowią wynagrodzenie za świadczenie
    tego rodzaju usługi finansowej.
    Tego rodzaju usługa finansowa podlega zwolnieniu od VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt
    38 ustawy o VAT. Zgodnie z tym przepisem, zwolnione od podatku VAT jest świadczenie
    usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w
    świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych, a także zarządzanie
    kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę.

    Zagadnienie opodatkowania odsetek od kredytu kupieckiego, było także przedmiotem
    orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 27 października 1993 r. w
    sprawie C-281/91 pomiędzy Muysen De Winters Bouwn-en Aannemingsbedrift BV a
    Staatssecretaris van Financien (Holandia). TSUE wskazał w rozstrzygnięciu na konieczność
    odmiennego traktowania sytuacji, gdy odsetki są naliczane za okres do dnia realizacji
    dostawy lub wykonania usługi oraz sytuacji, gdy odsetki od odroczonej płatności są
    należne za okres po zrealizowaniu dostawy lub wykonaniu dostawy. Trybunał podkreślił,
    że co do zasady, odsetki pobierane przez sprzedawcę za odroczenie terminu płatności
    stanowią wynagrodzenie za usługę finansową zwolnioną od podatku VAT. Jednakże w
    sytuacji, gdy termin płatności jest odroczony (a co za tym idzie, odsetki naliczane są
    jedynie do dnia realizacji dostawy lub wykonania usługi), odsetki stanowią część
    wynagrodzenia za dostawę towarów, za które zapłata jest odraczana, nawet jeśli
    wynagrodzenie za odroczenie ustalone jest w umowie odrębnie.
    W konsekwencji, odsetki za odroczenie terminu płatności należne na moment następujący
    po dostawie towarów nie stanowią elementu podstawy opodatkowania z tytułu samej
    dostawy, a uznawane powinny być za odrębną od dostawy usługę finansową. Co istotne
    TSUE zaznaczył, że odmienne traktowanie kredytu kupieckiego na gruncie podatku VAT
    naruszałoby zasadę równego traktowania podmiotów gospodarczych, gdyż przedsiębiorcy
    finansujący działalność poprzez kredyt bądź pożyczkę udzieloną przez podmiot
    zewnętrzny otrzymywaliby usługę finansową zwolnioną od podatku, podczas gdy
    przedsiębiorcy otrzymujący finansowanie od własnego sprzedawcy (kredyt kupiecki)
    musieliby uiszczać dodatkową kwotę podatku VAT.”
    Powyższe stanowisko potwierdza również m.in. wyrok Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 6 października 2020 r., sygn. I FSK 66/18, w którym NSA wskazał:
    „Wbrew przekonaniu kasatora, zasadne więc było odwołanie się przez organ i Sąd I
    instancji do wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 27 października 1993 r. w sprawie C-
    281/91 i prawidłowe w konsekwencji stwierdzenie, że w wyniku wydłużenia terminu
    płatności kontrahenci przez cały czas tego wydłużenia kredytują dłużnika, czyli skarżącą, a
    to oznacza, że realizowana za wynagrodzeniem transakcja, w ramach której kontrahenci
    świadczą na rzecz skarżącej usługę finansowania zakupu towarów i usług poprzez
    odroczenie w czasie płatności za zakupione towary i usługi - stanowić będzie odrębną od
    świadczenia usług/dostawy towarów usługę, która zaliczana jest do usług w zakresie
    kredytowania, korzystającą ze zwolnienia od podatku VAT na mocy art. 43 ust. 1 pkt 38
    ustawy o podatku od towarów i usług. Ponoszone odsetki nie stanowią elementu
    kalkulacyjnego ceny za otrzymany towar (świadczoną usługę). Zatem słusznie w
    zaskarżonej interpretacji uznano, że kwota owych odsetek nie stanowi elementu
    należności za dostarczony towar (świadczoną usługę) w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy
    o podatku od towarów i usług, natomiast stanowić będzie należność za usługę finansową
    zwolnioną od tego podatku na mocy art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy.”
    Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT, zwolnieniu z VAT podlegają usługi
    udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu
    usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub
    pożyczkami pieniężnymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę.
    Zgodnie jednak z art. 43 ust. 22 ustawy o VAT, podatnik może zrezygnować ze zwolnienia
    od podatku usług, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, świadczonych na rzecz
    podatników, i wybrać ich opodatkowanie, pod warunkiem że: jest zarejestrowany jako
    podatnik VAT czynny oraz złoży naczelnikowi urzędu skarbowego pisemne zawiadomienie
    o wyborze opodatkowania tych usług przed początkiem okresu rozliczeniowego, od
    którego rezygnuje ze zwolnienia. Wnioskodawca skorzystał z powyższej możliwości.
    Skutkiem powyższego, naliczenie przez Wnioskodawcę odsetek z tytułu opóźnienia w
    płatnościach przez kontrahentów stanowi wynagrodzenie za świadczenie usług w
    rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, a zatem wynagrodzenie za transakcję
    podlegającą (w związku z wyborem przez Wnioskodawcę opodatkowania VAT usług

    udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usług pośrednictwa w świadczeniu
    usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub
    pożyczkami pieniężnymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę) opodatkowaniu VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o
    VAT”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają
      odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
        w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Należy zauważyć, iż pojęcie usługi zostało zdefiniowane bardzo szeroko. Taka konstrukcja
    definicji usług pozwala na objęcie zakresem przedmiotowym podatku VAT wszelkich
    transakcji wykonywanych w ramach działalności gospodarczej.
    Zatem każde świadczenie niebędące dostawą towarów, polegające na działaniu,
    zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi, co do zasady, usługę w
    rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Niemniej jednak muszą być przy tym
    spełnione następujące warunki:
        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
        strona (nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną
    usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku

    prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna,
    bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Przy czym przepisy ustawy nie
    określają postaci wynagrodzenia.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8
    marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko
    Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy,
    gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a
    otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w
    pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie
    przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota
    uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt
    wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk
    sprzedającego.
    Skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę, należy uznać, że
    zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej sumy
    pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego
    stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana
    czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć
    bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a
    świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia.
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego
    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy,
    podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Zatem za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT uważane mogą być takie sytuacje, w
    których:
        istnieje związek prawny między dostawcą towaru i jego odbiorcą / między
        usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne,
        wynagrodzenie otrzymane przez dostawcę / usługodawcę stanowi wartość
        faktycznie przekazaną w zamian za dostawy dokonane na rzecz odbiorcy towaru /
        usługi świadczone na rzecz usługobiorcy,
        istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy
        towaru lub usługi,
        odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w
        bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym
        podatkiem,
        istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług podlega
    opodatkowaniu podatkiem VAT. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym
    podatkiem musi być wykonana przez podatnika.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

    Według ust. 2 powołanego artykułu:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów lub świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy
    dokonywane są przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w
    takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w
    odniesieniu do konkretnej dostawy towarów lub świadczenia usług mamy do czynienia z
    podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w
    rozumieniu przepisów ustawy.
    Zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca
    przewidział w odniesieniu do niektórych czynności zwolnienie od podatku. Regulacje w
    zakresie zwolnień od podatku zostały zawarte m.in. w art. 43 ustawy.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz
      usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek
      pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez
      kredytodawcę lub pożyczkodawcę.
    Należy podkreślić, że pojęcia używane do oznaczenia zwolnień, o których mowa w art. 43
    ustawy, winny być interpretowane w sposób ścisły, gdyż zwolnienia te stanowią
    odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatek od towarów i usług pobierany jest
    od każdej usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika. Zwolnienia stanowią pojęcia
    autonomiczne prawa wspólnotowego, które mają na celu uniknięcie rozbieżności
    pomiędzy państwami członkowskimi w stosowaniu systemu VAT i które należy sytuować w
    ogólnym kontekście wspólnego systemu VAT.
    Powyższe zwolnienie uregulowane zostało w ustawie o podatku od towarów i usług
    wskutek odzwierciedlenia odpowiednich przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L
    z 2006 r. Nr 347 str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady.
    Przepis art. 131 Dyrektywy 2006/112/WE Rady stanowi, że:
      Zwolnienia przewidziane w rozdziałach 2-9 stosuje się bez uszczerbku dla innych
      przepisów wspólnotowych i na warunkach ustalanych przez państwa członkowskie w
      celu zapewnienia prawidłowego i prostego stosowania tych zwolnień oraz
      zapobieżenia wszelkim możliwym przypadkom uchylania się od opodatkowania,
      unikania opodatkowania i nadużyć.
    Stosownie do art. 135 ust. 1 lit. b Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje: udzielanie kredytów i
      pośrednictwo kredytowe, oraz zarządzanie kredytami przez kredytodawcę.
    Przytoczony przepis Dyrektywy 2006/112/WE dotyczy tylko ściśle wymienionych rodzajów
    czynności, których charakter pozwala na zakwalifikowanie ich do kategorii usług
    związanych z obrotem bankowym i finansami. W związku z tym, należy uznać, że wszelkie
    inne czynności niewymienione w tym przepisie, nawet jeśli mają charakter czynności
    bankowych, bądź finansowych lub ich zakres jest zbliżony do tego typu usług, nie mogą
    korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie tego przepisu. Powyższe zwolnienia
    obejmują w praktyce większość typowych transakcji dokonywanych na rynkach
    finansowych, a w szczególności usługi świadczone przez banki itp.

    Z kolei w myśl art. 43 ust. 15 ustawy,
      zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41, nie mają zastosowania do:
      1) czynności ściągania długów, w tym factoringu;
      2) usług doradztwa;
      3) usług w zakresie leasingu.
    Sprecyzowanie przepisów regulujących zwolnienie od podatku od towarów i usług dla
    usług finansowych ma na celu zapewnienie jednolitego stosowania tego zwolnienia w
    odniesieniu do rynku wspólnotowego, jak również zapewnienie spójności przepisów
    dotyczących podatku od towarów i usług z przepisami krajowymi regulującymi
    funkcjonowanie rynku finansowego.
    Stosownie do art. 43 ust. 22 ustawy:
      Podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku usług, o których mowa w ust. 1
      pkt 7, 12 i 38-41, świadczonych na rzecz podatników, i wybrać ich opodatkowanie, pod
      warunkiem że:
      1) jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny;
      2) złoży naczelnikowi urzędu skarbowego pisemne zawiadomienie o wyborze
        opodatkowania tych usług przed początkiem okresu rozliczeniowego, od którego
        rezygnuje ze zwolnienia.
    W myśl art. 43 ust. 23 ustawy:
      Podatnik, o którym mowa w ust. 22, może, nie wcześniej niż po upływie 2 lat, licząc od
      początku okresu rozliczeniowego, od którego wybrał opodatkowanie usług, o których
      mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, ponownie skorzystać ze zwolnienia od podatku tych
      usług, pod warunkiem złożenia naczelnikowi urzędu skarbowego pisemnego
      zawiadomienia o rezygnacji z opodatkowania, przed początkiem okresu
      rozliczeniowego, od którego ponownie będzie korzystał ze zwolnienia.
    Powyższe przepisy umożliwiają wybór opodatkowania określonych usług, w tym m.in.
    właśnie usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usług pośrednictwa w
    świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych, a także zarządzania
    kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę, przy czym
    możliwość wyboru opcji opodatkowania dotyczy wyłącznie usług świadczonych na rzecz
    innych podatników, przy zachowaniu warunków określonych w art. 43 ust. 22 i 23 Ustawy
    o VAT.
    Istota umowy pożyczki została zawarta w art. 720 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.).
    Zgodnie z art. 720 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność
      biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a
      biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego
      samego gatunku i tej samej jakości.
    W wyniku spełnienia świadczenia przez dającego pożyczkę, określone przedmioty
    majątkowe stają się własnością biorącego pożyczkę. Zasilają one jednak tylko czasowo
    majątek biorącego pożyczkę, który obowiązany jest do zwrotu, tj. do przeniesienia na
    drugą stronę własności tej samej ilości pieniędzy albo rzeczy tego samego rodzaju.
    Czynność polegająca na udzieleniu pożyczki pieniężnej podlegającej oprocentowaniu
    stanowi odpłatne świadczenie usług i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług. Udzielenie pożyczki przez podatnika podatku od towarów i usług spełnia przesłanki
    uznania tej czynności za podlegające opodatkowaniu, niezależnie od częstotliwości i celu
    jej udzielenia, czy statusu nabywcy. Udzielenie bowiem pożyczki przez podmiot

    prowadzący działalność gospodarczą, w związku z jej prowadzeniem, można
    identyfikować i zaliczać do zawodowej płaszczyzny jednostki, a więc uznać za rodzącą
    obowiązki w podatku od towarów i usług, nawet gdy ta czynność nie znajduje się w jej
    zakresie przedmiotowym
    Z przedstawionych przez Państwa informacji wynika, że są Państwo osobą prawną,
    posiadającą siedzibę oraz zarząd na terytorium Polski oraz podmiotem zarejestrowanym
    jako podatnik VAT czynny w Polsce. Przeważający przedmiot prowadzonej przez Państwa
    działalności gospodarczej stanowi handel (obrót) energią elektryczną.
    Zrezygnowali Państwo, na podstawie art. 43 ust. 22 ustawy o VAT (ze skutkiem od 1 lutego
    2024 r.) ze zwolnienia od podatku usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41
    ustawy o VAT, świadczonych na rzecz podatników, i wybrali Państwo ich opodatkowanie
    VAT, składając naczelnikowi właściwego urzędu skarbowego pisemne zawiadomienie o
    wyborze opodatkowania tych usług.
    Naliczają Państwo odsetki z tytułu opóźnień w płatnościach w stosunku do swoich
    kontrahentów, w związku z opóźnionym regulowaniem przez tych kontrahentów płatności
    wynikających z faktur dotyczących wykonanych przez Państwa na ich rzecz usług lub
    dostaw towarów (w tym energii elektrycznej). Wystawiają Państwo w związku z tym na
    rzecz kontrahentów faktury VAT na odsetki, w których kwoty odsetek są wskazane jako
    kwoty netto (podstawa opodatkowania VAT) i wykazują w wystawionych fakturach należny
    od kwot odsetek podatek VAT.
    Państwa wątpliwości w tej sprawie dotyczą ustalenia, czy naliczenie przez Państwa
    odsetek z tytułu opóźnienia w płatnościach stanowi wynagrodzenie za świadczenie usług
    w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, a zatem wynagrodzenie za transakcję
    podlegającą opodatkowaniu VAT.
    W odniesieniu do przedstawionych wątpliwości w pierwszej kolejności należy
    przeanalizować czy w analizowanej sprawie otrzymane odsetki będą elementem
    świadczonych przez Państwa usług i dostaw, czy też będą stanowiły wynagrodzenie za
    niezależną czynność - usługę finansową polegającą na odroczeniu przez sprzedawcę
    terminu płatności i kredytowaniu przez cały czas tego odroczenia dla nabywcy. Takie
    odroczenie zapłaty zwane jest kredytem kupieckim, kredytem handlowym lub towarowym.
    Kredyt kupiecki nie jest niczym innym, niż odroczoną płatnością za pobrany przez
    kupującego towar, czy też usługę. Przy takiej umowie zakup towaru bądź usługi następuje
    w innym momencie niż zapłata ustalonej za niego należności. Oznacza to, że sprzedawca
    poprzez odroczenie terminu płatności przez czas tegoż odroczenia kredytuje nabywcę. W
    praktyce, kredyt kupiecki jest odłożeniem zapłaty za otrzymane towary lub usługi.
    Istotą kredytu kupieckiego jest zatem relacja, w ramach której dostawca przez odroczenie
    terminu płatności przez czas tegoż odroczenia kredytuje nabywcę. Dostawca godzi się
    bowiem na brak otrzymania płatności należności za towary w określonym terminie czyli
    de facto środki te pozostawia w dyspozycji nabywcy w pewnym okresie czasu. Powyższa
    relacja jest zbliżona do zaciągnięcia przez nabywcę kredytu lub pożyczki w instytucji
    zewnętrznej z tym, że w przypadku kredytu kupieckiego kredytowania dokonuje sam
    sprzedawca. Sprzedawca pobiera za powyższą usługę wynagrodzenie w postaci odsetek,
    co jest formą wynagrodzenia charakterystyczną dla usług finansowych, takich jak kredyt
    czy pożyczka.
    Z powyższego wynika, że ekonomiczna istota oraz charakterystyczne elementy kredytu
    kupieckiego przesądzają o tym, że dla potrzeb rozliczeń w zakresie podatku VAT, usługi
    polegające na udzielaniu kredytu kupieckiego należy zaklasyfikować jako usługi finansowe.
    Problem związany z opodatkowaniem odsetek od kredytu kupieckiego był przedmiotem
    orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 27 października 1993 r. w
    sprawie C-281/91 pomiędzy Muysen De Winters Bouwn-en Aannemingsbedrift BV a
    Staatssecretaris van Financien (Holandia). TSUE wskazał w rozstrzygnięciu na konieczność

    odmiennego traktowania sytuacji, gdy odsetki są naliczane za okres do dnia realizacji
    dostawy lub wykonania usługi oraz sytuacji, gdy odsetki od odroczonej płatności są
    należne za okres po zrealizowaniu dostawy lub wykonaniu dostawy. Trybunał podkreślił,
    że co do zasady, odsetki pobierane przez sprzedawcę za odroczenie terminu płatności
    stanowią wynagrodzenie za usługę finansową zwolnioną od podatku VAT. Jednakże w
    sytuacji, gdy termin płatności jest odroczony (a co za tym idzie, odsetki naliczane są
    jedynie do dnia realizacji dostawy lub wykonania usługi), odsetki stanowią część
    wynagrodzenia za dostawę towarów, za które zapłata jest odraczana, nawet jeśli
    wynagrodzenie za odroczenie ustalone jest w umowie odrębnie.
    W konsekwencji, odsetki za odroczenie terminu płatności należne na moment następujący
    po dostawie towarów nie stanowią elementu podstawy opodatkowania z tytułu samej
    dostawy, a uznawane powinny być za wynagrodzenie za odrębną od dostawy usługę
    finansową. Co istotne TSUE zaznaczył, że odmienne traktowanie kredytu kupieckiego na
    gruncie podatku VAT naruszałoby zasadę równego traktowania podmiotów
    gospodarczych, gdyż przedsiębiorcy finansujący działalność poprzez kredyt bądź pożyczkę
    udzieloną przez podmiot zewnętrzny otrzymywaliby usługę finansową zwolnioną od
    podatku, podczas gdy przedsiębiorcy otrzymujący finansowanie od własnego sprzedawcy
    (kredyt kupiecki) musieliby uiszczać dodatkową kwotę podatku VAT (pkt 14 orzeczenia).
    Jak wynika z opisu sprawy, naliczają Państwo odsetki z tytułu opóźnień w płatnościach w
    stosunku do swoich kontrahentów, w związku z opóźnionym regulowaniem przez tych
    kontrahentów płatności wynikających z faktur dotyczących wykonanych przez Państwa na
    ich rzecz usług lub dostaw towarów (w tym energii elektrycznej). Wystawiają Państwo w
    związku z tym na rzecz kontrahentów faktury VAT na odsetki, w których kwoty odsetek są
    wskazane jako kwoty netto (podstawa opodatkowania VAT) i wykazują Państwo w
    wystawionych fakturach należny od kwot odsetek podatek VAT.
    W świetle powołanych przepisów prawa należy stwierdzić, że odsetki z tytułu opóźnień w
    płatnościach, pobierane przez Państwa w związku z opóźnionym regulowaniem przez
    kontrahentów płatności faktur na Państwa rzecz, stanowią odsetki o charakterze karnym i
    nie powinny być traktowane jako wynagrodzenie za czynności podlegające
    opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Opłaty te nie odnoszą się do świadczenia jakichkolwiek usług na rzecz kontrahentów, za
    które pobierane jest należne wynagrodzenie. Pobierają Państwo te opłaty w związku z
    nieuregulowanymi w terminie fakturami. Wbrew Państwa opinii, nie można tych płatności
    zakwalifikować jako opłat związanych z odroczonym terminem płatności (kredytem
    kupieckim), gdyż w analizowanym przypadku nie dochodzi do takiego odroczenia, odsetki
    są naliczane w związku z przekroczeniem terminu płatności więc nie można uznać, że ww.
    termin został odroczony. Jak wyjaśniono powyżej, w przypadku kredytu kupieckiego zakup
    towaru bądź usługi następuje w innym momencie niż zapłata ustalonej za niego
    należności a stan taki wynika z zawartych pomiędzy stronami transakcji umów. W
    analizowanym przypadku, pobierane przez Państwa odsetki są skutkiem przekroczenia
    terminu płatności a nie ustalenia jego odroczenia.
    W przypadku naliczenia odsetek o charakterze karnym, mamy jedynie do czynienia z
    wynagrodzeniem, które zwykle stanowi formę zadośćuczynienia, zatem nie dochodzi do
    zwiększenia aktywów po Państwa stronie. Odsetki o charakterze karnym nie odnoszą się
    do świadczenia jakichkolwiek usług na rzecz kontrahentów, za które pobierane jest
    należne wynagrodzenie.
    Wystawione przez Państwa faktury z tytułu obciążenia klienta odsetkami od
    przeterminowanego zobowiązania w przypadku wystąpienia opóźnień w spłacie
    należności stanowią - co do zasady - płatności o charakterze karnym (sankcyjnym). Zatem
    zapłata ww. opłat będzie stanowiła swoistą konsekwencję zachowania się kontrahentów
    niezgodnie z zawartą z Państwem umową poprzez doprowadzenie do zaistnienia
    nieterminowych płatności (długu) oraz konieczności wykonania przez Państwa
    dodatkowych czynności.

    Zatem, ww. odsetki z tytułu opóźnienia w płatnościach nie stanowią wynagrodzenia za
    czynności należące do wymienionego w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT katalogu czynności
    podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Powyższe płatności są
    bowiem związane z niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem zobowiązania, zaś
    podmiot ich dokonujący nie uzyska jakiegokolwiek świadczenia ekwiwalentnego w
    stosunku do danej płatności.
    Potwierdzenie powyższego można znaleźć w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej z 27 grudnia 2000 r. w sprawie C-213/99, w którym Trybunał wyraźnie
    oddzielił opłaty sankcyjne od wynagrodzeń za wykonane czynności opodatkowane,
    stwierdzając, że opłaty sankcyjne stanowią karę, a nie wynagrodzenie za dostawę
    towarów lub świadczenie usług czy import towarów. Kara tego rodzaju nie może ze
    względu na swój charakter podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Z kolei w wyroku C-222/81 z 1 lipca 1982 r. w sprawie BAZ Bausystem AG v Finanzamt
    München für Körperschaften, TSUE stwierdził, że odsetki karne z tytułu nieterminowej
    płatności nie mogą zostać uznane za wynagrodzenie w rozumieniu przepisów o VAT i tym
    samym nie mogą stanowić podstawy opodatkowania tym podatkiem. TSUE uznał bowiem,
    że wypłata odsetek karnych nie ma żadnego związku ze świadczeniem i konsumowaniem
    usługi, a kwota odsetek karnych nie stanowi wynagrodzenia świadczącego usługę, lecz
    rekompensatę za opóźnioną płatność, poniesioną szkodę.
    Podsumowując, naliczane przez Państwa odsetki z tytułu opóźnienia w płatnościach, w
    związku z opóźnionym regulowaniem przez kontrahentów płatności wynikających z faktur
    dotyczących wykonywanych przez Państwa usług lub dostaw, nie stanowią wynagrodzenia
    za świadczenie usług w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, a zatem dotyczą
    czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.