Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-2.4012.4.2025.2.EJU
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-24
Teza: Braku obowiązku naliczenia i odprowadzenia podatku VAT z
tytułu sprzedaży licytacyjnej nieruchomości.
Słowa kluczowe: działki-działki rolne
grunty
grunty-dostawa gruntu
licytacja
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowna Pani

    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 stycznia 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 23 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w kwestii braku obowiązku
    naliczenia i odprowadzenia podatku VAT z tytułu sprzedaży licytacyjnej nieruchomości.
    Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 28 lutego 2025 r. (wpływ 7
    marca 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Komornik Sądowy dokonała w ramach toczącego się postępowania egzekucyjnego
    przeciwko dłużnikom (będącym we wspólności majątkowej małżeńskiej) (...), (....), dokonał
    zajęcia nieruchomości stanowiących wspólność majątkową małżeńską ww. dłużników
    położonych w miejscowości (...).
    Powyższe nieruchomości zgodnie ze sporządzonym przez biegłego operatem są to
    nieruchomości gruntowe niezbudowane, określone w planie zagospodarowania
    przestrzennego wsi (...) jednostką – M – treny zabudowy mieszkaniowej, jednorodzinnej.
    Dłużniczka (...) oświadczyła, że nie prowadzi działalności gospodarczej, nie jest czynnym
    zarejestrowanym podatnikiem VAT, w stosunku do nieruchomości nie przysługiwało jej
    prawo do odliczenia podatku VAT przy jej nabyciu. Dłużniczka nie poniosła nakładów
    przeważających 30% jej wartości początkowej i nie korzystała z prawa do odliczenia
    podatku VAT od tych nakładów.
    Dłużnik (...) oświadczył, że nie prowadzi obecnie działalności gospodarczej, nie jest
    czynnym zarejestrowanym podatnikiem VAT. W stosunku do przedmiotowej
    nieruchomości nie przysługiwało mu prawo do odliczenia podatku VAT przy jej nabyciu.
    Nie poniósł nakładów przewyższających 30% jej wartości początkowej i nie skorzystał z
    prawa do odliczenia podatku VAT od tych nakładów. Zlikwidował działalność gospodarczą i
    rozliczył się z Urzędem Skarbowym zgodnie z art. 14 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o
    podatku od towarów i usług.
    Dłużnik oświadczył, że wszystkie działki mają dostęp do prądu, wody i gazu.
    Dłużnicy oświadczyli, że nieruchomość została zakupiona na potrzeby własnej rodziny w
    1988 r., wówczas stanowiła jedną nieruchomość - gospodarstwo rolne. Celem zakupienia
    nieruchomości było prowadzenie działalności rolniczej, a w dalszej perspektywie
    zamieszkania tam.
    W chwili zakupienia nieruchomość stanowiła tereny rolnicze i tak były wykorzystywane.
    Dopiero po 2005 r. gmina (...) zmieniła plany zagospodarowania przestrzennego
    przeznaczając te tereny pod zabudowę jednorodzinną. W ten sposób z gospodarstwa
    rolnego zostały wydzielone niniejsze działki.
    Według oświadczenia wydatki związane z nieruchomością nie były rozliczane w
    prowadzonej działalności gospodarczej.
    W wyniku podziału gospodarstwa rolnego na działki Dłużnicy nabyli własność do 14
    działek, z których 10 podlega pod licytację komorniczą, pozostałe 4 działki utracili wskutek
    niespłaconych zobowiązań w roku 2016. Innych działek nie posiadają.

    Z informacji od urzędu skarbowego w (...) wynika, że od zakupu przez dłużników działki (...)
    został pobrany podatek PCC.
    Działki (...) były zwolnione z podatku – art. 9 pkt 2 ustawy o podatku PCC. Pozostałe działki,
    urząd nie posiada informacji o zakupie.

## Dodatkowe informacje

uzyskane przez komornika od dłużników na pytania zgodnie z
    wezwaniem z dnia 24 września 2024 r., znak pisma 0114-KDIP1-1.4012.582.2024.1.MKA.
    Uzyskanie tych informacji trwało ponad 7 dni, dlatego nie było możliwe uzupełnienie
    braków w terminie, co spowodowało pozostawienie wniosku bez rozpoznania i
    konieczność ponownego złożenia wniosku.
    Wskazanie numerów ewidencyjnych działek będących przedmiotem sprzedaży w drodze
    licytacji:
    - działka ewidencyjna nr (...);
    - działka ewidencyjna nr(...);
    - działka ewidencyjna(...).
    1. Czy posiadana działka zakupiona w 1988 r., a następnie wydzielone z niej mniejsze
      działki były wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej – Nie.
    2. Czy z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej Dłużnicy byli czynnymi
      zarejestrowanymi podatnikami podatku VAT – Nie.
    3. Czy w tym okresie posiadania tj. od momentu zakupu w 1988 r. nieruchomość, a
      następnie działki z niej wydzielone były wykorzystywane przez każdego z dłużników -
      jeśli rolniczo np. w celu produkcji roślinnej, zwierzęcej, sadowniczej, itp. - prosimy
      wskazać. Działalność rolnicza była prowadzona do 1989 r., a potem ziemia była
      odłogowana. Działalność rolnicza dotyczyła wyłącznie (...).(...) nigdy nie prowadziła
      działalności rolniczej.
    4. Czy działka zakupiona w 1988 r., a następnie działki z niej wydzielone były przedmiotem
      umowy najmu, dzierżawy, bądź umowy o podobnym charakterze – Nie.
    5. W jakim celu Dłużnicy doprowadzili do działek media tj. prąd wodę, gaz. W wyniku
      działań podjętych przez mieszkańców wsi (...) i Gminy(...).
    6. W jakim celu i przez kogo z gospodarstwa rolnego zostały wydzielone niniejsze działki i
      kiedy. W 2005 r. Urząd Gminy (...) dokonał zmiany planu zagospodarowania
      przestrzennego, przeznaczając te tereny pod zabudowę jednorodzinną.
    7. Czy sprzedaż 4 działek w 2016 r. stanowiła czynność opodatkowaną podatkiem od
      towarów i usług. Tak. Podatki odprowadzone zostały przez notariusza.
    8. Czy podatnicy w odniesieniu do działek, które będą przedmiotem sprzedaży w trybie
      licytacji komorniczej podejmowali działania zmierzające do podniesienia ich wartości
      np. uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg dojazdowych, ogrodzenie itp. Tak, wydzielenie
      dróg dojazdowych na rzecz Gminy(...).
    9. Czy dłużnik (każdy odrębnie) był/jest rolnikiem ryczałtowym o którym mowa w art. 2 pkt
      19 ustawy z 11 marca 2004 r. od podatku od podatku od towarów i usług. Każdy
      dłużnik odrębnie nie był i nie jest rolnikiem ryczałtowym.
    10. Czy dokonywane były z działki zakupionej w 1988 r., a następnie z działek
      wydzielonych będących przedmiotem sprzedaży licytacyjnej, zbiory i dostawy
      (sprzedaży) płodów rolnych opodatkowane podatkiem VAT. Nie były.
    Pytanie (ostatecznie sformułowane w piśmie z 28 lutego 2025 r.)

    Czy sprzedaż licytacyjna ww. działek położonych w miejscowości (...), dla których Sąd
    Rejonowy (...) prowadzi księgi wieczyste o numerach (...) podlegała opodatkowaniu
    podatkiem VAT jako sprzedaż za podatników, podlega zwolnieniu czy nie podlega
    zwolnieniu od podatku VAT. Prosi Pani również o wskazanie czy obowiązek podatkowy,
    brak obowiązku lub zwolnienie od podatku VAT dotyczy obojga dłużników czy tylko
    jednego.
    Pani stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w piśmie z 28 lutego 2025 r.)
    Zdaniem komornika, Dłużnicy (oboje) nie będą podatnikami z tytułu sprzedaży
    wskazanych nieruchomości i sprzedaż nie będzie obciążona obowiązkiem naliczania przez
    komornika i odprowadzenia podatku VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 18 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 361 ze zm.) – zwanej dalej „ustawą”:
      Organy egzekucyjne określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu
      egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1427, 1492 i 2320 oraz z 2021 r.
      poz. 11 i 41) oraz komornicy sądowi wykonujący czynności egzekucyjne w
      rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego są płatnikami podatku od
      dostawy, dokonywanej w trybie egzekucji, towarów będących własnością dłużnika
      lub posiadanych przez niego z naruszeniem obowiązujących przepisów.
    Definicja płatnika została zawarta w art. 8 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja
    podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111), zgodnie z którym:
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Przepis art. 18 ustawy wprowadza szczególną na gruncie przepisów ustawy regulację,
    kiedy to należny podatek pobierany jest i odprowadzany do urzędu skarbowego przez
    płatnika, a nie przez podatnika. Płatnik pełni w tym przypadku rolę pośrednika pomiędzy
    podatnikiem a organem podatkowym, przekazując organowi środki pieniężne podatnika.
    Uzasadnione jest to charakterem odpłatnej dostawy następującej w ramach wykonywania
    czynności egzekucyjnych. Jeżeli bowiem dłużnik niesolidnie spłaca swoje zobowiązania i w
    celu wyegzekwowania należności wszczęto przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne,
    to istnieją podstawy do uznania, że nie uiści również podatku należnego w związku z
    dostawą mającą miejsce w ramach egzekucji.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że komornik sądowy dokonuje transakcji w
    imieniu podatnika – dłużnika. Prowadzona przez niego sprzedaż towarów będących
    własnością dłużnika będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług, gdy do
    rozliczenia tego podatku byłby zobowiązany dłużnik. W przypadku, gdy powyższa
    czynność nie podlegałaby opodatkowaniu tym podatkiem lub byłaby od niego zwolniona,
    komornik sądowy nie będzie obowiązany do odprowadzenia podatku.

    Tym samym komornik sądowy zobowiązany jest do przestrzegania przepisów ustawy o
    podatku od towarów i usług oraz do uwzględnienia w trakcie sprzedaży towarów
    okoliczności decydujących o jej opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z przedstawionymi przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2
    pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako dostawa towarów, o której mowa w art.
    7 ust. 1 ustawy.
    Na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług również zbycie udziału w
    towarze (np. współwłasność nieruchomości), stanowi odpłatną dostawę towarów.
    Powyższe potwierdził NSA w uchwale 7 sędziów z 24 października 2011 r. sygn. akt I FPS 2
    /11.
    Jak wynika z art. 196 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1061 ze zm.).
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    W myśl art. 198 Kodeksu cywilnego:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody
      pozostałych współwłaścicieli.
    Podkreślić więc należy, że współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję
    wyłącznego właściciela, a rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel
    może zbyć swój udział.
    Kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa z 25 lutego 1964
    r. Kodeks Rodzinny i Opiekuńczy (t. j. Dz. U. 2023 r. poz. 2809 ze zm.).
    Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    W myśl art. 36 § 1 oraz § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
      szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
      wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających
      majątek wspólny.
      Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że
      przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które
      dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego
    rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między
    nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest
    współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład
    majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału
    majątku wspólnego.
    Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Należy jednak wskazać, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w
    rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    ponieważ aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana
    przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i
    usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.

    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku
    należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością
    lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje
    na prowadzenie działalności gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Jednocześnie należy wskazać, że małżeństwo nie należy do żadnej kategorii podmiotów
    wymienionych w cytowanym art. 15 ust. 1 ustawy, co stwarza szczególną sytuację prawną
    dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą. Żaden z przepisów ustawy o
    podatku od towarów i usług nie zabrania małżonkom prowadzenia działalności
    gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym przeszkód, aby pomiędzy
    małżonkami prowadzącymi odrębne działalności gospodarcze istniała ustawowa
    wspólność majątkowa.
    W konsekwencji, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który
    dokona czynności podlegającej opodatkowaniu.
    Jeżeli zatem, przedmiotem dostawy jest majątek wspólny małżonków, to podatnikiem
    podatku od towarów i usług w okolicznościach wskazanych w art. 15 ustawy będzie ten
    małżonek, który dokonuje dostawy we własnym imieniu (który jest stroną czynności
    prawnej) – jako podatnik VAT.
    Z opisu sprawy wynika, że jako komornik sądowy dokonała Pani w ramach toczącego się
    postępowania egzekucyjnego przeciwko dłużnikom Pani (...) oraz Panu (...) zajęcia
    nieruchomości stanowiących wspólność majątkową małżeńską ww. dłużników. Są to
    nieruchomości gruntowe niezabudowane składające się z dziełek nr (...) . Ww. działki są
    przedmiotem sprzedaży w drodze licytacji.
    Pani wątpliwości dotyczą obowiązku naliczenia i odprowadzenia podatku VAT z tytułu
    sprzedaży licytacyjnej nieruchomości.
    Aby rozstrzygnąć czy sprzedaż licytacyjna niezabudowanej nieruchomości składającej się z
    działek nr (...), będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, należy
    ustalić czy w odniesieniu do tej czynności, dłużnicy będą spełniali przesłanki do uznania
    ich za podatników podatku od towarów i usług.
    Jak wskazano powyżej, dla ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży
    nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT istotne jest stwierdzenie, że prowadzi ona
    działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być, np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż nieruchomości jest sprzedażą
    majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego
    w tym zakresie działalność gospodarczą, była przedmiotem orzeczenia Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław
    Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć
    przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10).
    Z ww. orzeczenia wynika m.in., że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na
    gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym
    wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w
    grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości
    dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 112, zmienionej dyrektywą
    2006/138/WE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeśli sprzedaż ta następuje w
    ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby.
    Ponadto, Trybunał orzekł, że liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru
    decydującego i nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami
    dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a
    czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych
    transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych.
    Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na
    działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie, nie jest decydująca. Nie ma

    takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani
    wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem
    odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Trybunał wyjaśnił, że inaczej jest w przypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania polegające na
    uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do
    zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Przyjęcie więc, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia,
    czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).
    Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami,
    która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.:
    nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg
    wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działki, wykraczające
    poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy
    wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego
    obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub
    innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie
    jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że nieruchomość została zakupiona przez
    dłużników na potrzeby własnej rodziny w 1988 r. Wówczas stanowiła jedną nieruchomość
    - gospodarstwo rolne. Celem zakupienia nieruchomości było prowadzenie działalności
    rolniczej, a w dalszej perspektywie zamieszkanie tam. W chwili zakupienia nieruchomość
    stanowiła tereny rolnicze i była wykorzystywana przez Pana (...) do 1989 r. do działalności
    rolniczej. Nie były dokonywane z działki zakupionej w 1988 r., a następnie z działek
    wydzielonych będących przedmiotem sprzedaży licytacyjnej, zbiory i dostawy (sprzedaż)
    płodów rolnych opodatkowanych podatkiem VAT. Pan (...) nie był zarejestrowanym
    czynnym podatnikiem VAT. Potem ziemia była odłogowana. Pan (...) prowadził również
    działalność gospodarczą, którą następnie zlikwidował i rozliczył się z Urzędem Skarbowym
    zgodnie z art. 14 ustawy o podatku od towarów i usług. Jak wskazano w opisie sprawy,
    posiadana działka zakupiona w 1988 r., a następnie wydzielone z niej mniejsze działki nie
    były wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej. Pani (...) nigdy nie
    prowadziła działalności rolniczej. Pani (...) nie prowadzi działalności gospodarczej i nie jest
    zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT. Działka zakupiona w 1988 r., a następnie
    działki z niej wydzielone nie były przedmiotem umowy najmu, dzierżawy, bądź innej
    umowy o podobnym charakterze. W 2005 r. Gmina (...) zmieniła plany zagospodarowania
    przestrzennego przeznaczając te tereny pod zabudowę jednorodzinną. W ten sposób z
    gospodarstwa rolnego zostało wydzielone 14 działek, z których 10 podlega pod licytację
    komorniczą, pozostałe 4 działki utracili wskutek niespłaconych zobowiązań w roku 2016.
    Innych działek dłużnicy nie posiadają.
    Mając na uwadze powyższe okoliczności należy stwierdzić, że sprzedaż w drodze licytacji
    komorniczej działek nr (...), które nie były wykorzystywane w działalności gospodarczej
    oraz nie były przedmiotem najmu, dzierżawy ani innej umowy o podobnym charakterze,
    będzie sprzedażą majątku osobistego dłużników, do której unormowania ustawy o
    podatku od towarów i usług nie mają zastosowania. Dłużnicy wobec ww. dostawy nie
    wystąpią w charakterze podatników w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy. Zatem sprzedaż

    licytacyjna tych działek nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Podsumowując, sprzedaż w drodze licytacji komorniczej działek nr (...), będących
    własnością dłużników, nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług, a Pani, jako komornik, nie będzie zobowiązana do naliczenia i odprowadzenia
    podatku VAT z tytułu sprzedaży tej nieruchomości.
    Tym samym, Pani stanowisko jest prawidłowe.
    Dodatkowe informacje
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Panią i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Pani wniosku (pytania).
    Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy i własnym stanowisku, które nie zostały
    objęte pytaniem, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa –
    rozpatrzone.
    Należy wskazać, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko
    wtedy, o ile rzeczywisty opis sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Panią w
    złożonym wniosku. W przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź straci swą aktualność.
    W tym miejscu organ interpretacyjny zastrzega, że gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny
    stan faktyczny interpretacja nie wywoła skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
      dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP:
      /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia
    29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.