Uchylenie odmowy wydania wiążącej informacji stawkowej
Sygnatura: 0110-KSI2-2.441.43.2025.2.BŁ
Informacja uchylana: 644687
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Rodzaj decyzji:
Wydana przez organ odwoławczy – uchylająca w całości
decyzję i przekazująca do ponownego rozpatrzenia na
podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej
Data wydania: 2025-09-01
Teza: UCHYLENIE ODMOWY WYDANIA WIS; usługa wznoszenia
budynków mieszkalnych o powierzchni użytkowej od 35 m² do
300 m².
Słowa kluczowe: budowa-budowa budynków
decyzja-uchylenie decyzji
odmowa
usługi
usługi-usługi budowlane
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1a. Wiążąca
informacja stawkowa -Wiążąca informacja stawkowa -
postępowanie podatkowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 12b-pkt 1

## Dodatkowe informacje

.
    Ordynacja podatkowa zawiera m.in. zbiór zasad, którymi powinno się charakteryzować
    postępowanie podatkowe.
    Organ odwoławczy pragnie zauważyć, że zgodnie z art. 120 Ordynacji podatkowej, organy
    podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Rozwijając literalne brzmienie ww.
    przepisu, tj. zawartej w nim zasady legalizmu i praworządności należy stwierdzić, że
    organy podatkowe powinny działać na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów
    prawa i w toku postępowania powinny stać na straży praworządności. Przedmiotowy
    przepis wyraża regułę, która równocześnie jest zasadą konstytucyjną.
    W myśl art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz. U. nr
    78, poz. 483, z późn. zm.), organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach
    prawa.
    Zgodnie z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, postępowanie podatkowe powinno być
    prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.
    Wynikająca z przepisu art. 121 Ordynacji podatkowej zasada polega przede wszystkim na
    starannym i merytorycznie poprawnym sposobie prowadzenia postępowania, w którym
    traktuje się równo interesy podatnika i Skarbu Państwa, a naruszeniem omawianej zasady
    jest postępowanie merytorycznie niepoprawne, powodujące negatywne następstwa dla
    obywatela, który działa w dobrej wierze i w zaufaniu do treści otrzymanego
    rozstrzygnięcia.
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 9 stycznia 2020 r. sygn. akt I
    SA/Po 602/19 wskazał: „W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości,
    że naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów
    podatkowych może być samodzielną przesłanką uchylenia decyzji podatkowej. W
    doktrynie podkreślono, że zasada ta nie jest tylko abstrakcyjnym postulatem wobec
    organów podatkowych, lecz jest ona normą prawną, której zastosowanie będzie mieć
    konkretny wymiar w toku postępowania”.

    Zebranie w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśnień dotyczących sprawy, wszelkich
    informacji, dokumentów, jest podstawą prowadzenia postępowania zgodnie z prawem,
    budzącym zaufanie do organów podatkowych.
    W myśl art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w
    sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 31 maja 2017 r. sygn. akt I
    SA/Kr 187/17 stwierdził: „Materiał dowodowy jest zupełny, jeśli zebrano i rozpatrzono
    wszystkie dowody, przeprowadzono wnioski dowodowe, a udowodniony stan faktyczny
    stanowi pełną, spójną i logiczną całość. Organ, rozpatrując materiał dowodowy, nie może
    pominąć żadnego istotnego dowodu. Pominięcie dowodu może nasuwać wątpliwości co
    do zgodności z rzeczywistością ustalonego stanu faktycznego oraz może wzbudzić
    wątpliwości co do trafności oceny innych dowodów”.
    Stosownie do art. 191 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy ocenia na podstawie
    całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.
    Nie ulega wątpliwości, iż rolą organu podatkowego prowadzącego postępowanie
    podatkowe jest ustalenie, z jakim stanem faktycznym mamy do czynienia w każdej
    konkretnej sprawie. Rzetelne ustalenie stanu faktycznego sprawy, zebranie i ocena
    materiału dowodowego powinny znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji
    co do zasadności treści rozstrzygnięcia, ustalenia charakteru świadczenia.
    Zatem istotą w rozpatrywanej sprawie jest ustalenie czy Organ pierwszej instancji
    prawidłowo prowadził postępowanie oraz czy efektem tego postępowania było wydanie
    rozstrzygnięcia opartego na właściwych przesłankach.
    Uwzględniając powyższe Organ odwoławczy zauważa, że w postępowaniu
    pierwszoinstancyjnym nie zostały przeanalizowane czynności, jakie w całym procesie
    budowlanym wykonuje architekt. Dotychczasowy materiał dowodowy nie ukazuje na czym
    polega usługa projektowania. Organ pierwszej instancji nie dostrzegł również, że Strona
    oferuje dom modułowy (...) jako jeden z gotowych modeli.
    Tym samym nie zbadano wszystkich okoliczności istotnych z perspektywy ustalenia
    charakteru świadczenia jako świadczenia kompleksowego.
    Wobec powyższego, w postępowaniu pierwszoinstancyjnym doszło do naruszenia
    przepisów regulujących postępowanie podatkowe, w szczególności art. 187 § 1 i art. 191
    Ordynacji podatkowej.
    Zgodnie z art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy może uchylić w całości
    decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez
    ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia
    postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ
    odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym
    rozpatrzeniu sprawy.
    Powyższe potwierdza tezy zawarte w orzecznictwie sądów administracyjnych, m.in. w
    wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, gdzie wskazano, że: „Decyzję,
    o jakiej mowa w art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy może zatem wydać
    tylko wówczas, gdy spełnione są przesłanki wymienione w tym przepisie prawa, tj.
    wówczas, gdy organ pierwszej instancji albo w ogóle nie przeprowadził postępowania
    wyjaśniającego, albo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie jest wystarczające
    do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i jednocześnie brak podstaw do zastosowania
    przez organ odwoławczy unormowania art. 229 Ordynacji podatkowej tj. przeprowadzenia
    przez organ odwoławczy uzupełniającego postępowania dowodowego.” (pogrubienie
    Organu). Dalej Sąd wskazuje, że: „W świetle przepisów art. 127 i art. 233 § 2 Ordynacji
    podatkowej istota dwuinstancyjnego postępowania polega na tym, że organ odwoławczy
    obowiązany jest do rozpoznania sprawy co do istoty tylko wtedy, gdy na etapie
    postępowania pierwszoinstancyjnego doszło do niezbędnych ustaleń dotyczących stanu

    faktycznego sprawy i jednocześnie brak jest podstaw do zastosowania dyspozycji
    wynikającej z art. 229 tej ustawy. Przedmiot postępowania odwoławczego jest wyznaczony
    przez tożsamość pod względem przedmiotowym i podmiotowym sprawy rozstrzygniętej
    decyzją organu pierwszej instancji, co oznacza, że organ odwoławczy nie może rozszerzyć
    rozstrzygnięcia na zakres nieobjęty decyzją organu pierwszej instancji (...)” (wyrok
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 7 grudnia 2017 r. sygn. akt I SA
    /Ke 174/17).
    Organ odwoławczy ma uprawnienia tylko i wyłącznie do prowadzenia dodatkowego
    postępowania, w związku z tym nie jest władny do podejmowania działań go
    przekraczających oraz rozszerzenia rozstrzygnięcia na zakres nieobjęty decyzją Organu
    pierwszej instancji. W sytuacji, gdy postępowanie Organu podatkowego pierwszej instancji
    było niepełne lub niewłaściwe, Organ wyższego rzędu, aby dokonać właściwej oceny
    sytuacji, zmuszony byłby do przeprowadzenia postępowania w znacznej części, a to z kolei
    nie mieści się w jego kompetencjach jako Organu odwoławczego.
    W przypadku nieprawidłowości czy też braków w ustaleniu lub analizie materiału
    dowodowego lub jeżeli Organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania
    dowodowego w sposób wystarczający, Organ odwoławczy nie może tej wadliwości
    konwalidować, przeprowadzając rozpoznanie sprawy we własnym zakresie, ponieważ
    naruszyłby tym zasadę dwuinstancyjności, pozbawiając Stronę prawa do dwukrotnego
    merytorycznego rozpoznania sprawy. W takiej sytuacji Organ odwoławczy zobligowany
    jest do wydawania decyzji kasacyjnej z art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej.
    Zdaniem Organu odwoławczego, Organ pierwszej instancji w sposób niewystarczający
    zebrał materiał dowodowy, a co za tym idzie nie przeanalizował w sposób wystarczający
    istotnych okoliczności sprawy – nie miał dostatecznych podstaw do dokonania oceny
    świadczenia pod względem jego złożoności.
    Zaistniałe nieprawidłowości determinują konieczność eliminacji z obiegu prawnego
    zaskarżonej decyzji z dnia 13 czerwca 2025 r. nr 0111-KDSB1-1.440.90.2025.6.MCW
    odmawiającej wydania wiążącej informacji stawkowej dotyczącej realizacji inwestycji pn.
    „Dom modułowy (...)”.
    Warto w tym miejscu nadmienić, że – zgodnie z tezą Naczelnego Sądu Administracyjnego
    wyrażoną w wyroku z dnia 13 stycznia 2023 r. sygn. akt I FSK 1588/21 – „decyzja wydana
    na podstawie art. 233 § 2 O.p. nie rozstrzyga danej sprawy merytorycznie, nie odnosi się
    do istoty sprawy i nie przesądza o jej wyniku. Ma jedynie charakter formalny i ogranicza
    się do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwej decyzji organu pierwszej instancji (...)”.
    W analizowanej sprawie, Organ pierwszej instancji powinien podjąć działania zmierzające
    do zebrania i przeanalizowania materiału dowodowego oraz jednoznacznego wskazania w
    uzasadnieniu nowej decyzji właściwych przesłanek, które zadecydowały o podjętym
    rozstrzygnięciu. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy w pierwszej kolejności należy przede
    wszystkim zebrać materiał dowodowy w postaci informacji na temat usługi projektowej.
    W tym miejscu podkreślić należy, że stwierdzony błąd proceduralny Organu pierwszej
    instancji i konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji powoduje, iż przedwczesne jest
    odniesienie się do zarzutów Strony przedstawionych w odwołaniu, które nawiązują do
    charakteru świadczenia jako złożonego. Nie ma także możliwości ustosunkowania się do
    dokumentu, który załączono do odwołania.
    Organ odwoławczy uważa jednak za zasadne odniesienie się do pozostałych zarzutów:
    Odniesienie do zarzutu naruszenia „(...) art. 42b ust. 1 ustawy VAT, poprzez błędne jego
    zastosowanie albowiem wniosek o wydanie WIS został złożony przez Wnioskodawcę, który
    posiada numer identyfikacji podatkowej”.

    Argumentując powyższe Strona przytacza przepis art. 42b ust. 1 ustawy i stwierdza, że „w
    niniejszej sprawie Wnioskodawca – działający jako podatnik VAT – posiada numer
    identyfikacji podatkowej i spełnia przesłanki ustawowe do wystąpienia z wnioskiem o
    wydanie WIS, zgodnie z art. 42b ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT”.
    Należy zwrócić uwagę, że Organ pierwszej instancji, odmawiając wydania wiążącej
    informacji stawkowej w sprawie będącej przedmiotem sporu, nie oparł się na
    przesłankach podmiotowych – braku uprawnienia Strony do wystąpienia z wnioskiem o
    wydanie WIS. Rozstrzygnięcie Organu pierwszej instancji było podyktowane odrębnością
    świadczeń składających się na przedmiot wniosku.
    W efekcie, wskazanie Strony, iż jest jednym z podmiotów, który może wystąpić z
    wnioskiem o wydanie WIS, stosownie do art. 42b ust. 1 pkt 1 ustawy nie było w żaden
    sposób kwestionowane. W postępowaniu nie mogło zatem dojść do naruszenia art. 42b
    ust. 1 ustawy.
    Odniesienie do zarzutu naruszenia „(...) art. 42b ust. 2 pkt 3 ustawy o VAT, poprzez błędną
    ocenę formalną wniosku o wydanie WIS i nieuwzględnienie, że Wnioskodawca spełnił
    wszystkie wymogi wynikające z tego przepisu (...)”.
    W odwołaniu podkreślono, że „(...) Wnioskodawca we wniosku zawarł szczegółowy opis
    usługi pozwalający na identyfikację zgodnie z Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług oraz
    Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych, a mianowicie jednoznacznie przypisał
    wskazaną usługę do konkretnej pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług pod
    numerem 41.00.3, a w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11”.
    Odnosząc się do powyższego konieczne staje się zauważenie, że przy wydawaniu decyzji
    odmownej Organ pierwszej instancji nie kierował się brakami formalnymi wniosku w
    zakresie szczegółowego opisu świadczenia.
    Strona podkreśliła, iż „(...) przedmiotem wniosku jest usługa wznoszenia budynków
    mieszkalnych, przy czym (Wnioskodawca – wskazanie Organu):
    • przedstawił szczegółowy opis usługi, obejmujący zakres robót budowlanych (projekt
      budowlany,  moduły,  transport,  montaż,  podłączenie  sieci  wodociągowej,
      energetycznej  i  wszelkich  mediów),  ich  powiązania  technologiczne  oraz  charakter
      kompleksowy,
    • określił klasyfikację PKWiU, przypisując usługę do konkretnej pozycji Polskiej Klasyfikacji
      Wyrobów  i  Usług  pod  numerem  41.00.3,  a  w  Polskiej  Klasyfikacji  Obiektów
      Budowlanych w dziale 11,
    • wskazał przepis art. 41 ust. 12-12c ustawy o VAT w zw. z poz. 146 załącznika nr 3 do
      ustawy, jako podstawę prawną zastosowania preferencyjnej stawki podatku VAT.
    W związku z powyższym, wniosek spełniał wszystkie elementy wymagane przez art. 42b
    ust. 2 pkt 3 ustawy o VAT i nie zachodziły żadne braki formalne, które uzasadniałyby
    odmowę wydania WIS”.
    W zaskarżonej decyzji Organ nie wskazał jakoby wniosek o wydanie WIS nie odpowiadał
    art. 42b ust. 2 pkt 3 ustawy. Wymienione przez Stronę okoliczności, przytoczone wyżej,
    pozostają zatem bez wpływu na zaistniały spór.
    Organ pierwszej instancji dostrzegł jednak inne okoliczności, które uniemożliwiały
    wydanie wiążącej informacji stawkowej, a mianowicie sam charakter świadczenia, który
    nie odpowiada świadczeniom kompleksowym – kwestia ta w wyniku postępowania
    odwoławczego będzie przedmiotem ponownej analizy przez Organ pierwszej instancji.
    W konsekwencji, bez znaczenia pozostają również wyjaśnienia Strony zawarte na stronie 2
    odwołania:

    „Zgodnie z art. 42a ustawy o VAT, wiążąca informacja stawkowa (WIS) jest decyzją
    wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów,
    wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera:
    1. Opis  usługi  będących  przedmiotem  WIS  –  Wnioskodawca  we  wniosku  przedstawił
      wyczerpujący  opis  świadczonej  kompleksowej  usługi  wznoszenia  budynków
      mieszkalnych, wskazując elementy składające się na tę usługę, tj. projekt budowlany,
      moduły, transport, montaż, podłączenie sieci wodociągowej, energetycznej i wszelkich
      mediów, kolejność działań, szczegółowy zakres robót oraz powiązania funkcjonalne i
      technologiczne pomiędzy nimi.
    2. klasyfikację według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN)
      albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji
      Wyrobów  i  Usług  albo  według  sekcji,  działu,  grupy  lub  klasy  Polskiej  Klasyfikacji
      Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii
      lub  pozycji  Polskiej  Klasyfikacji  Wyrobów  i  Usług  –  Wnioskodawca  jednoznacznie
      przypisał wskazaną usługę do konkretnej pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług
      pod numerem 41.00.3, a w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11.
    Tym samym, wniosek był kompletny zarówno pod względem formalnym, jak i
    merytorycznym, a jego przedmiot – tj. świadczenie kompleksowej usługi wznoszenia
    budynków mieszkalnych –mieścił się w zakresie zastosowania procedury WIS, zgodnie z
    art. 42a ustawy o VAT”.
    Odniesienie do wskazania, iż zaskarżona decyzja jest w sprzeczności z art. 42b ust. 4
    ustawy.
    W uzasadnieniu odwołania Strona podniosła również, że „Decyzja odmowa Dyrektora KIS
    jest również w sprzeczności z art. 42b ust. 4 ustawy o VAT (...)”.
    Zgodnie art. 42b ust. 4 ustawy, wniosek o wydanie WIS może zawierać żądanie
    sklasyfikowania towaru albo usługi na potrzeby stosowania przepisów ustawy oraz
    przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie, innych niż dotyczące określenia
    stawki podatku.
    Organ odwoławczy zauważa, że w sprawie nie mogło dojść do naruszenia art. 42b ust. 4
    ustawy, gdyż sytuacja, o której mowa w ww. przepisie nie wystąpiła w badanej sprawie – w
    formularzu wniosku WIS Strona zaznaczyła, że oczekuje wydania WIS dla celów określenia
    stawki podatku od towarów i usług, nie natomiast dla potrzeb stosowania innych
    przepisów w zakresie podatku od towarów i usług.
    Jednocześnie Strona wskazując na naruszenie art. 42b ust. 4 ustawy podniosła, iż „(...)
    Wnioskodawca samodzielnie sklasyfikował usługę, która jest przedmiotem wniosku o
    wydanie WIS. Organy podatkowe są zobowiązane uwzględnić klasyfikację dokonaną przez
    Wnioskodawcę, o ile nie budzi ona wątpliwości co do jej prawidłowości. W niniejszej
    sprawie takie przesłanki nie zostały wskazane, co czyni odmowę wydania WIS
    bezpodstawną”.
    Wobec ww. wskazania Strony oraz mając na uwadze art. 42b ust. 4 ustawy, Organ pragnie
    wyjaśnić, że w realiach niniejszej sprawy dla odmowy wydania WIS z powodu braku
    kompleksowego charakteru świadczenia – nie ma jakiegokolwiek znaczenia, że Strona
    podała klasyfikację przedmiotu wniosku. Co istotne, wnioskodawca składając wniosek o
    wydanie WIS nie ma obowiązku samodzielnego klasyfikowania świadczenia. W formularzu
    do wniosku WIS nie przewidziano nawet takiej pozycji.
    Także przepisy regulujące instytucję WIS (art. 42a do art. 42i ustawy) nie nakładają na
    wnioskodawcę obowiązku samodzielnej klasyfikacji – takie zobowiązanie byłoby zresztą
    niecelowe, gdyż to Organ w WIS dokonuje klasyfikacji przedmiotu wniosku. Błędnie zatem
    również podnosi Strona, iż Organ zobowiązany jest uwzględniać klasyfikację dokonaną
    przez wnioskodawcę, o ile ta nie budzi wątpliwości. Takiego obowiązku nie sposób
    odnaleźć w obecnie obowiązujących przepisach prawa materialnego oraz proceduralnego.

    Zatem twierdzenia Strony, że wydana decyzja pozostaje w sprzeczności z art. 42b ust. 4
    ustawy są bezpodstawne.
    Do pozostałych z zarzutów nawiązujących do kompleksowego charakteru świadczenia,
    Organ odwoławczy nie może się ustosunkować.
    Z powyższych względów uznając, że Organ pierwszej instancji przeprowadził w
    przedmiotowej sprawie postępowanie w sposób nieprawidłowy, co mogło mieć istotne
    znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, Organ odwoławczy uznał za zasadne
    uchylić w całości decyzję Organu pierwszej instancji z dnia 13 czerwca 2025 r. nr 0111-
    KDSB1-1.440.90.2025.6.MCW i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia.
    Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.
    POUCZENIE
    Niniejsza decyzja jest ostateczna w administracyjnym toku instancji. Służy na nią prawo
    wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu,
    którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest
    przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu
    przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2024 r., poz. 935, z późn. zm.).
    Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa
    Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na
    adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie
    ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia
    doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2
    pkt 1 (art. 53 § 1 ww. ustawy).
    W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego
    odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).
    [1] Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od
    wartości dodanej (Dz.U.UE.L.2006.347.1, z późn. zm.).
    [2] (6) - Wyroki: z dnia 2 lipca 2020 r., Blackrock Investment Management (UK) (C-231/19, EU:C:2020:513, pkt
    23); z dnia 18 stycznia 2018 r., Stadion Amsterdam (C-463/16, EU:C:2018:22, pkt 22); z dnia 10 listopada 2016 r.,
    Baštová (C-432/15, EU:C:2016:855, pkt 68); z dnia 10 marca 2011 r., Bog i in. (C-497/09, C-499/09, C-501/09 i C-
    502/09, EU:C:2011:135, pkt 53), za: opinia Rzecznik Generalnej Juliane Kokott z dnia 22 października 2020 r. w
    sprawie C-581/19, Frenetikexito – Unipessoal (EU:C:2020:855).
    [3]
     (7) - Na przykład wyroki: z dnia 2 lipca 2020 r., Blackrock Investment Management (UK) (C-231/19, EU:C:2020:
    513, pkt 23); z dnia 8 grudnia 2016 r., Stock ’94 (C-208/15, EU:C:2016:936, pkt 26); z dnia 16 kwietnia 2015 r.,
    Wojskowa Agencja Mieszkaniowa w Warszawie (C-42/14, EU:C:2015:229, pkt 30), za: ibidem.
    [4] (8) - Na przykład wyroki: z dnia 18 stycznia 2018 r., Stadion Amsterdam (C-463/16, EU:C:2018:22, pkt 22); z
    dnia 10 marca 2011 r., Bog i in. (C-497/09, C-499/09, C-501/09 i C-502/09, EU:C:2011:135, pkt 53); z dnia 27
    października 2005 r., Levob Verzekeringen i OV Bank (C-41/04, EU:C:2005:649, pkt 20), za: ibidem.
    [5] (9) - Zobacz wyrok z dnia 4 września 2019 r., KPC Herning (C#71/18, EU:C:2019:660, pkt 44, podobnie
    również wyrok z dnia 17 stycznia 2013 r., BGŻ Leasing (C#224/11, EU:C:2013:15, pkt 42), za: ibidem.

    [6] (12) - Wyroki: z dnia 2 lipca 2020 r., Blackrock Investment Management (UK) (C#231/19, EU:C:2020:513, pkt
    23); z dnia 18 stycznia 2018 r., Stadion Amsterdam (C#463/16, EU:C:2018:22, pkt 22); z dnia 16 kwietnia 2015 r.,
    Wojskowa Agencja Mieszkaniowa w Warszawie (C#42/14, EU:C:2015:229, pkt 44); z dnia 10 marca 2011 r., Bog i
    in. (C#497/09, C#499/09, C#501/09 i C#502/09, EU:C:2011:135, pkt 53); z dnia 25 lutego 1999 r., CPP (C#349/96,
    EU:C:1999:93, pkt 29), za: ibidem.