Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.12.2025.2.SP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-20
Teza: Zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów kwoty kapitału
wymagalnych, a nieściągalnych pożyczek udzielonych
konsumentom, tj. kwoty należności pomniejszonej o kwotę
odsetek, opłat i prowizji oraz brak obowiązku pomniejszania
kosztów uzyskania przychodów w postaci kwoty kapitału
wymagalnych a nieściągalnych pożyczek o równowartość
rezerw lub odpisów na straty kredytowe, kiedy nie tworzono
rezerw lub odpisów na straty kredytowe dla tych pożyczek.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
pożyczka
wierzytelność-wierzytelności nieściągalne-rezerwy na
wierzytelności nieściągalne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Wydatki
niestanowiące kosztów uzyskania przychodów-
Wierzytelności-Wierzytelności odpisane jako nieściągalne
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 25-lit. b

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe

    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych zgodnie z którym:
        Spółka ma prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwoty kapitału
        wymagalnych a nieściągalnych pożyczek udzielonych konsumentom, tj. kwoty
        należności pomniejszonej o kwotę odsetek, opłat i prowizji – jest prawidłowe,
        Spółka nie powinna pomniejszać kosztów uzyskania przychodów w postaci kwoty
        kapitału wymagalnych a nieściągalnych pożyczek o równowartość rezerw lub
        odpisów na straty kredytowe, utworzonych na te pożyczki – jest prawidłowe,

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 15 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie ustalenia, czy mogą Państwo zaliczyć do kosztów uzyskania
    przychodów kwotę kapitału wymagalnych, a nieściągalnych pożyczek udzielonych
    konsumentom, tj. kwoty należności pomniejszonej o kwotę odsetek, opłat i prowizji oraz
    czy mogą Państwo nie pomniejszać kosztów uzyskania przychodów w postaci kwoty
    kapitału wymagalnych a nieściągalnych pożyczek o równowartość rezerw lub odpisów na
    straty kredytowe, utworzonych na te pożyczki. Uzupełnili Państwo wniosek pismem z 17
    lutego 2025 r. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością. Wnioskodawca jest
    zarejestrowany i prowadzi działalność gospodarczą w Polsce. Wnioskodawca posiada
    status instytucji pożyczkowej i jest wpisany do Rejestru instytucji pożyczkowych
    prowadzonego przez Komisję Nadzoru Finansowego.
    Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie udzielenia konsumentom
    pożyczek pieniężnych w wysokości do 20000 zł na dowolny cel. Wnioskodawca jako
    instytucja pożyczkowa jest uprawniony do udzielenia pożyczek na podstawie przepisów
    ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, w tym art. 59aa wskazanej
    ustawy.
    Zasady funkcjonowania wnioskodawcy jako instytucji pożyczkowej są uregulowane przez
    ustawę o kredycie konsumenckim, w tym art. 59a-59cc tej ustawy.
    Zgodnie z art. 59df ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim działalność wnioskodawcy w
    zakresie udzielania kredytu konsumenckiego podlega nadzorowi sprawowanemu przez
    Komisję Nadzoru Finansowego.
    Umowy pożyczki zawierane przez Wnioskodawcę przewidują obowiązek pożyczkobiorcy
    zwrócić pożyczkę w terminie przewidzianym w umowie razem z odsetkami kapitałowymi i
    prowizją. Więc, żeby całkowicie spłacić pożyczkę, pożyczkobiorca powinien:
    1) zwrócić kapitał pożyczki,
    2) zapłacić odsetki kapitałowe,
    3) zapłacić prowizję.
    Przed udzieleniem pożyczki Wnioskodawca dokonuje oceny zdolności kredytowej w
    sposób przewidziany w art. 9a ust. 2 i 3 ustawy o kredycie konsumenckim. Zdarzają się
    sytuacje, kiedy pożyczkobiorca nie zwraca pożyczki w terminie przewidzianym w umowie.
    Wtedy wnioskodawca podejmuje działania w celu windykacji należności. Jednak mimo
    działań windykacyjnych część długów nie może być odzyskana. Wnioskodawca
    dokumentuje fakt niemożliwości lub niecelowości dalszych działań windykacyjnych w
    sposoby przewidziane w art. 16 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

    Wnioskodawca dokonuje odpisania takich wierzytelności jako nieściągalnych w księgach
    rachunkowych.
    Opisany stan faktyczny dotyczy pożyczek udzielonych po dniu 1 stycznia 2024 r.
    Opisany stan faktyczny nie dotyczy wierzytelności przedawnionych.
    W opisanym stanie faktycznym brak jest elementów transgranicznych.
    Pismem z 17 lutego 2025 r. uzupełnili Państwo wniosek w następujący sposób:
    W odniesieniu do pożyczek opisanych we wniosku (opisywanych także jako kredyty
    konsumenckie) nie były tworzone rezerwy lub odpisy na straty kredytowe albo odpisy
    aktualizujące wartość należności, utworzone na te pożyczki, które zostały uprzednio
    zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.
    Pytania
    1. Czy zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób
      prawnych Wnioskodawca jest uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania
      przychodów kwoty kapitału wymagalnych a nieściągalnych pożyczek udzielonych przez
      Wnioskodawcę konsumentom, tj. kwoty należności pomniejszonej o kwotę odsetek,
      opłat i prowizji?
    2. Czy zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób
      prawnych Wnioskodawca powinien pomniejszyć koszty uzyskania przychodów w
      postaci kwoty kapitału wymagalnych a nieściągalnych pożyczek o równowartość
      rezerw lub odpisów na straty kredytowe, utworzonych na te pożyczki?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1
    Tak, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych Wnioskodawca jest uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania
    przychodów kwoty kapitału wymagalnych a nieściągalnych pożyczek udzielonych przez
    Wnioskodawcę konsumentom, tj. kwoty należności pomniejszonej o kwotę odsetek, opłat
    i prowizji. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od
    osób prawnych (dalej: „ustawa o CIT”) kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.
    1.
    Powyższe oznacza, iż podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich
    wydatków, pod warunkiem, iż nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT
    oraz że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poczynienie ma lub może
    mieć wpływ na możliwość powstania przychodu. Przepis ten konstytuuje więc zasadę,
    stosownie do której pomiędzy kosztem podatkowym oraz przychodami podatnika musi
    wystąpić związek przyczynowo-skutkowy.
    Artykuł 16 ust. 1 ustawy o CIT zawiera nie tylko katalog wyłączeń, ale niektóre jego punkty
    stanowią niezależną od art. 15 ust. 1 pozytywną podstawę zaliczenia określonych
    wydatków do kosztów uzyskania przychodów.
    Na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. b ustawy o CIT: Nie uważa się za koszty uzyskania
    przychodów wierzytelności odpisanych jako nieściągalne, z wyjątkiem wymagalnych a
    nieściągalnych kredytów (pożyczek) pomniejszonych o kwotę odsetek, opłat i prowizji oraz
    o równowartość rezerw lub odpisów na straty kredytowe albo odpisów aktualizujących
    wartość należności, utworzonych na te kredyty (pożyczki), zaliczonych uprzednio do
    kosztów uzyskania przychodów - w przypadku gdy te kredyty (pożyczki) udzielone zostały
    przez jednostkę organizacyjną, której działalność podlega nadzorowi państwowego
    organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawnioną do udzielania kredytów (pożyczek)
    na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady jej funkcjonowania.

    Warunkiem zaliczenia nieściągalnych wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów
    jest ich nieprzedawnienie. Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 1 pkt 20 ustawy o CIT nie uważa
    się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako przedawnione.
    Ponadto wierzytelności określone jako nieściągalne muszą być udokumentowanie w
    sposób określony w art. 16 ust. 2 ww. ustawy.
    W myśl art. 16 ust. 2 ustawy o CIT: Za wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 25,
    uważa się te wierzytelności, których nieściągalność została udokumentowana:
    1) postanowieniem o nieściągalności, uznanym przez wierzyciela jako odpowiadającym
      stanowi faktycznemu, wydanym przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego,
      albo
    2) postanowieniem sądu o oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości, gdy majątek
      niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania lub
      wystarcza jedynie na zaspokojenie tych kosztów, lub umorzeniu postępowania
      upadłościowego, jeżeli zachodzi okoliczność wymieniona w lit. a, lub zakończeniu
      postępowania upadłościowego, albo
    3) protokołem sporządzonym przez podatnika, stwierdzającym, że przewidywane koszty
      procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby równe albo
      wyższe od jej kwoty.
    Zatem zaliczenie nieściągalnych wierzytelności do kosztów podatkowych może mieć
    miejsce przy łącznym spełnieniu dwóch przesłanek:
        dokonania rachunkowego odpisania wierzytelności jako nieściągalnej w księgach
        rachunkowych,
        udokumentowania nieściągalności wierzytelności w sposób wskazany w ustawie o
        podatku dochodowym od osób prawnych.
    Literalne brzmienie przepisu nie pozostawia wątpliwości, że w art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. b
    ustawy o CIT, ustawodawca jednoznacznie wskazuje, że możliwość zaliczenia do kosztów
    podatkowych nieściągalnych wierzytelności dotyczy tylko kredytów (pożyczek) udzielonych
    przez jednostki uprawnione, których działalność podlega nadzorowi państwowego organu
    nadzoru nad rynkiem finansowym. Dlatego właściwym momentem, na który należy
    zweryfikować spełnienie przesłanek z art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. b ustawy o CIT, jest moment
    udzielenia kredytu (pożyczki). Na ten moment pożyczkodawca musi:
        posiadać status jednostki organizacyjnej uprawnionej do udzielania kredytów
        (pożyczek) na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady jej funkcjonowania;
        jego działalność musi podlegać nadzorowi państwowego organu nad rynkiem
        finansowym (organem tym jest Komisja Nadzoru Finansowego; dalej: „KNF”).
    Wnioskodawca jest instytucją pożyczkową wpisaną przez KNF do rejestru instytucji
    pożyczkowych, świadczącą usługi na podstawie ustawy o kredycie konsumenckim.
    Z mocy prawa, Wnioskodawca z dniem 1 stycznia 2024 r. został objęty nadzorem KNF na
    podstawie ustawy z dnia 6 października 2022 r. o zmianie ustaw w celu przeciwdziałania
    lichwie, która wprowadziła w tym zakresie stosowne regulacje do u.k.k.
    Odnosząc się z kolei do drugiej przesłanki z art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. b ustawy o CIT,
    zauważyć należy, że z dniem 1 stycznia 2024 r. - mocą art. 7 ustawy z 6 października 2022
    r. o zmianie ustaw w celu przeciwdziałania lichwie (Dz. U. z 2022 r. poz. 2339) - weszła w
    życie nowelizacja ustawy z 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim. Dodano w niej m.in.
    rozdział 5ab „Nadzór nad działalnością instytucji pożyczkowych”.

    Zgodnie z art. 59df ust. 1 u.k.k. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2024 r.
    działalność instytucji pożyczkowych w zakresie udzielania kredytu konsumenckiego
    podlega nadzorowi sprawowanemu przez Komisję Nadzoru Finansowego. W związku z
    powyższym, nieściągalne wierzytelności z tytułu kredytów/pożyczek udzielonych po 1
    stycznia 2024 r. w ramach działalności instytucji pożyczkowej mogą stanowić koszty
    uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. b ustawy o CIT, przy
    spełnieniu pozostałych warunków zawartych w ustawie o CIT, tj. nieprzedawnienia,
    dokonania odpisu i udokumentowania nieściągalności wierzytelności.
    Ad 2
    Nie, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych
    Wnioskodawca nie musi pomniejszyć koszty uzyskania przychodów w postaci kwoty
    kapitału wymagalnych a nieściągalnych pożyczek o równowartość rezerw lub odpisów na
    straty kredytowe, utworzonych na te pożyczki, ponieważ Wnioskodawca nie jest
    uprawniony do uprzedniego zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów rezerw lub
    odpisów na straty kredytowe.
    W art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. b ustawy o CIT chodzi tylko o takie rezerwy lub odpisy na straty
    kredytowe, które podatnik uprzednio już zaliczył do kosztów uzyskania przychodów. Więc
    jeżeli podatnik tworzy rezerwy lub odpisy na straty kredytowe, ale uprzednio nie zaliczył
    tych rezerw lub odpisów do kosztów uzyskania przychodów, to takie ewentualne rezerwy
    lub odpisy nie wpływają na zastosowanie art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. b ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 26, pkt 26c, pkt 27 ustawy o CIT do zaliczenia do kosztów
    uzyskania przychodów rezerw lub odpisów na straty kredytowe są uprawnione tylko i
    wyłącznie: 1) banki, 2) podmioty, dla których obowiązek tworzenia rezerw lub odpisów na
    straty kredytowe w ciężar kosztów wynika z innych ustaw (tj. z ustaw innych niż ustawa o
    CIT, ustawa o rachunkowości albo MSR). Wnioskodawca nie jest bankiem. Jednocześnie
    brak jest ustaw (poza zakresem ustawy o CIT, ustawy o rachunkowości albo MSR) które
    nakładają na wnioskodawcę obowiązek tworzenia rezerw lub odpisów na straty
    kredytowe. Więc wnioskodawca nie może uprzednio zaliczać do kosztów uzyskania
    przychodów rezerw lub odpisów na straty kredytowe.
    Dlatego Wnioskodawcy nie dotyczy fragment art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. b ustawy o CIT
    „pomniejszonych o równowartość rezerw lub odpisów na straty kredytowe utworzonych
    na te kredyty (pożyczki), zaliczonych uprzednio do kosztów uzyskania przychodów”.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 278, dalej: „updop” lub „ustawa o CIT”),
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione
      w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez
      Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień
      poniesienia kosztu.
    Konstrukcja przepisu dotyczącego kosztów uzyskania przychodów daje podatnikowi
    możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów (niewymienionych w art.
    16 ust. 1 updop), pod warunkiem, że wykaże ich bezpośredni bądź pośredni związek z
    prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość
    osiągniętego przychodu. Tak więc, kosztami uzyskania przychodów są wszelkie,

    racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem działalności
    gospodarczej, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła
    przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 updop.
    Art. 16 ust. 1 ustawy o CIT zawiera nie tylko katalog wyłączeń, ale niektóre jego punkty
    stanowią niezależną od art. 15 ust. 1 pozytywną podstawę zaliczenia określonych
    wydatków do kosztów uzyskania przychodów.
    Na podstawie przepisu art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. b ustawy o CIT:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako
      nieściągalne, z wyjątkiem, wymagalnych a nieściągalnych kredytów (pożyczek)
      pomniejszonych o kwotę odsetek, opłat i prowizji oraz o równowartość rezerw lub
      odpisów na straty kredytowe albo odpisów aktualizujących wartość należności,
      utworzonych na te kredyty (pożyczki), zaliczonych uprzednio do kosztów uzyskania
      przychodów - w przypadku gdy te kredyty (pożyczki) udzielone zostały przez
      jednostkę organizacyjną, której działalność podlega nadzorowi państwowego organu
      nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawnioną do udzielania kredytów (pożyczek)
      na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady jej funkcjonowania.
    Warunkiem zaliczenia nieściągalnych wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów
    jest ich nieprzedawnienie.
    Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 1 pkt 20 ustawy o CIT:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako
      przedawnione.
    Ponadto wierzytelności określone jako nieściągalne muszą być udokumentowanie w
    sposób określony w art. 16 ust. 2 ww. ustawy.
    Zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy o CIT:
      Za wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 25, uważa się te wierzytelności,
      których nieściągalność została udokumentowana:
      1) postanowieniem o nieściągalności, uznanym przez wierzyciela jako
      odpowiadającym stanowi faktycznemu, wydanym przez właściwy organ
      postępowania egzekucyjnego, albo
      2) postanowieniem sądu o:
      a) oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości, gdy majątek niewypłacalnego dłużnika
      nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania lub wystarcza jedynie na
      zaspokojenie tych kosztów, lub
      b) umorzeniu postępowania upadłościowego, jeżeli zachodzi okoliczność
      wymieniona w lit. a, lub
      c) zakończeniu postępowania upadłościowego, albo
      3) protokołem sporządzonym przez podatnika, stwierdzającym, że przewidywane
      koszty procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby
      równe albo wyższe od jej kwoty.
    Jak słusznie Państwo zauważyli, zaliczenie nieściągalnych wierzytelności do kosztów
    podatkowych na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. b ustawy o CIT, może mieć miejsce przy
    łącznym spełnieniu dwóch przesłanek:
        dokonania rachunkowego odpisania ww. wierzytelności jako nieściągalnej w
        księgach rachunkowych,
        udokumentowania nieściągalności tych wierzytelności, w sposób określony w art.
        16 ust. 2 ustawy o CIT.

    Jeżeli warunki te zostaną spełnione w różnych latach podatkowych, zaliczenie odpisu do
    kosztów uzyskania przychodów będzie możliwe w roku podatkowym, w którym spełniony
    zostanie drugi z warunków.
    Literalne brzmienie przepisu nie pozostawia wątpliwości, że w art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. b
    ustawy o CIT, ustawodawca jednoznacznie wskazuje, że możliwość zaliczenia do kosztów
    podatkowych nieściągalnych wierzytelności dotyczy tylko kredytów (pożyczek) udzielonych
    przez jednostki uprawnione (...), których działalność podlega nadzorowi państwowego
    organu nadzoru nad rynkiem finansowym.
    Dlatego właściwym momentem, na który należy zweryfikować spełnienie przesłanek z art.
    16 ust. 1 pkt 25 lit. b ustawy o CIT, jest moment udzielenia pożyczki (kredytu).
    Na ten moment pożyczkodawca musi:
    1. posiadać status jednostki organizacyjnej uprawnionej do udzielania kredytów
      (pożyczek) na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady jej funkcjonowania;
    2. jego działalność musi podlegać nadzorowi państwowego organu nad rynkiem
      finansowym (organem tym jest Komisja Nadzoru Finansowego; dalej: „KNF”).
    Wnioskodawca jest instytucją pożyczkową wpisaną przez KNF do rejestru instytucji
    pożyczkowych, świadczącą usługi na podstawie ustawy o kredycie konsumenckim. Z mocy
    prawa, Wnioskodawca z dniem 1 stycznia 2024 r. został objęty nadzorem KNF na
    podstawie ustawy z 6 października 2022 r. o zmianie ustaw w celu przeciwdziałania
    lichwie, która wprowadziła w tym zakresie stosowne regulacje do u.k.k. Wypełniacie
    Państwo zatem pierwszy, ze wskazanych wyżej warunków.
    Odnosząc się z kolei do drugiej przesłanki z art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. b ustawy o CIT, jaką
    muszą Państwo spełnić na dzień udzielenia pożyczki (kredytu), a która dotyczy podlegania
    przez Państwa działalności nadzorowi KNF, zauważyć należy, że z dniem 1 stycznia 2024 r.
    − mocą art. 7 ustawy z 6 października 2022 r. o zmianie ustaw w celu przeciwdziałania
    lichwie (Dz. U. z 2022 r. poz.2339) − weszła w życie nowelizacja ustawy z 12 maja 2011 r. o
    kredycie konsumenckim. Dodano w niej m.in. rozdział 5ab „Nadzór nad działalnością
    instytucji pożyczkowych”.
    Zgodnie z art. 59df ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (t. j. Dz.
    U z 2024 r. poz. 1497 ze zm.):
      Działalność instytucji pożyczkowych w zakresie udzielania kredytu konsumenckiego
      podlega nadzorowi sprawowanemu przez Komisję Nadzoru Finansowego.
    W związku z powyższym, nieściągalne wierzytelności z tytułu pożyczek udzielonych po 1
    stycznia 2024 r. w ramach działalności instytucji pożyczkowej mogą stanowić koszty
    uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. b ustawy o CIT, przy
    spełnieniu pozostałych warunków zawartych w ustawie o CIT, tj. nieprzedawnienia,
    dokonania odpisu i udokumentowania nieściągalności wierzytelności, co jak Państwo
    wskazali w opisie sprawy będzie miało miejsce. Jak wynika z treści wniosku, dotyczy on
    wyłącznie pożyczek udzielonych po 1 stycznia 2024 r.
    W związku z powyższym Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego nr 1 jest
    prawidłowe.
    Jak wynika z treści art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. b ustawy o CIT, nie uważa się za koszty
    uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako nieściągalne, z wyjątkiem
    wymagalnych a nieściągalnych kredytów (pożyczek) pomniejszonych o kwotę odsetek,
    opłat i prowizji oraz o równowartość rezerw lub odpisów na straty kredytowe albo
    odpisów aktualizujących wartość należności, utworzonych na te kredyty (pożyczki),
    zaliczonych uprzednio do kosztów uzyskania przychodów - w przypadku gdy te kredyty
    (pożyczki) udzielone zostały przez jednostkę organizacyjną, której działalność podlega

    nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawnioną do
    udzielania kredytów (pożyczek) na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady jej
    funkcjonowania.
    Jak wskazali Państwo w uzupełnieniu wniosku, w odniesieniu do pożyczek, których dotyczy
    wniosek (opisywanych także jako kredyty konsumenckie), nie były tworzone rezerwy lub
    odpisy na straty kredytowe albo odpisy aktualizujące wartość należności, utworzone na te
    pożyczki, które zostały uprzednio zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.
    Słusznie wskazali Państwo, że przepisy art. 16 ust. 1 pkt 26, pkt 26c oraz pkt 27 ustawy o
    CIT nie znajdują w przedmiotowej sprawie zastosowania, ponieważ dotyczą one banków,
    którym Państwo nie są, a ponadto obowiązek tworzenia rezerw, odpisów na straty
    kredytowe oraz odpisów aktualizujących, innych niż wymienione w art. 16 ust. 1 pkt 26-
    26c updop nie wynika z innych ustaw.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2, zgodnie z którym nie muszą
    Państwo pomniejszać kosztów uzyskania przychodów w postaci kwoty kapitału
    wymagalnych a nieściągalnych pożyczek o równowartość rezerw lub odpisów na straty
    kredytowe, utworzonych na te pożyczki – jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA) w terminie trzydziestu dni od dnia
    doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.