Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB3/423-1335/08-2/KR
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2008-12-08
Teza: Czy istnieje możliwość uznania za koszty uzyskania przychodu podatku VAT naliczonego od refakturowanych następnie kosztów, o który, zgodnie z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług nie może dokonać obniżenia kwoty podatku należnego.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; podatek-podatek należny; podatek-podatek naliczony; podatek-podatek od towarów i usług; refakturowanie
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 10.09.2008r. (data wpływu 15.09.2008r.) oraz pismach z dnia 04.12.2008r. i 05.12.2008r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych odnośnie kosztów uzyskania przychodów - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 15.09.2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości uznania za koszty uzyskania przychodu podatku VAT, którego zgodnie z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług nie można odliczyć, gdzie kwota netto z tytułu przedmiotowej usługi została wyłączona z kosztów na mocy postanowień ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych kosztów uzyskania przychodów.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

D spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Jako członek grupy kapitałowej D jest stroną umów odnoszących się do refakturowania kosztów nabywanych usług.

Zgodnie z przyjętymi uregulowaniami Spółka zakupuje różnego rodzaju usług a następnie dokonuje przeniesienia kosztów na rzecz innych Spółek z grupy kapitałowej tj. usług noclegowych, hotelowych, transportowych, telekomunikacyjnych, gastronomicznych, wynajmu samochodów i zakupu paliw do tych samochodów, koszty zakupu biletów kolejowych i lotniczych, w tym krajowych i międzynarodowych.

W związku z przedmiotowym rozdzielaniem wydatków z tytułu nabycia usług Spółka - za wyjątkiem wystawiania faktur - nie ponosi żadnych dodatkowych wydatków (nakładów), które obligowałyby ją do naliczenia marży.

Jednocześnie należy zaznaczyć, że wydatki z tytułu zakupionych usług mają charakter cen rynkowych. Wartość nabywanych świadczeń wynika z przyjętych mierników i taryfikatorów stosowanych w powszechnym obrocie gospodarczym. W rezultacie oznacza to, iż żadna ze Spółek korzystających w efekcie finalnym z przedmiotowych usług nie odnosi korzyści finansowych z faktu zakupu usług dla podmiotów z grupy D.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy istnieje możliwość uznania za koszty uzyskania przychodu podatku VAT naliczonego od refakturowanych następnie kosztów, o który, zgodnie z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług nie może dokonać obniżenia kwoty podatku należnego.

Zarówno ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, jak i wydane na jej podstawie akty wykonawcze nie regulują zagadnienia refakturowania. Przyjęta praktyka, jak również orzecznictwo wydane w oparciu o obowiązujący stan prawny, które w kwestii refakturowania nadal zachowuje swą aktualność, dopuszczają jednak możliwość wystawiania refaktur. Spółka chcąc przenieść wyłożone przez siebie koszty usług na inne podmioty z grupy może dokonać jej refakturowania.

Z pojęciem refakturowania mamy do czynienia wtedy, gdy spełnione są następujące warunki:

*   przedmiotem refakturowania są usługi,

*   z usługi nie korzysta podmiot (albo korzysta tylko w części), na którego wystawiana jest pierwotna faktura, lecz również podmiot trzeci (odbiorca finalny),

*   sprzedaż (odsprzedaż) musi być dokonana po cenie zakupu,

*   podmiot, który dokonuje refakturowania wystawia na rzecz nabywcy fakturę z uwzględnieniem tej samej stawki VAT, co na fakturze pierwotnej,

*   w umowie między kontrahentami zawarte jest zastrzeżenie o refakturowaniu danej czynności.

W rezultacie należy stwierdzić, że refakturowanie polega na udokumentowaniu odsprzedaży usług bez doliczania jakiejkolwiek marży i zmiany stawki podatku od towarów i usług. W takiej sytuacji przenosząc dane z faktury pierwotnej, Spółka powinna stosować tą samą cenę netto, a także stawkę i kwotę podatku od towarów i usług co na fakturze. Jeżeli zatem Spółka przy odsprzedaży wskazanych usług nie dolicza marży, powinna wystawić refakturę, wykazując w niej wartość netto, stawkę podatku VAT i kwotę podatku VAT w wielkościach odpowiadających wartościom wykazanym na fakturze pierwotnej.

W sytuacji kiedy refakturowanie odbywa się po kwocie netto z faktury pierwotnej kwota przychodów z tytułu refakturowania wykazanych w rachunku wyników jest niższa od kwoty refakturowanych kosztów o kwotę podatku VAT naliczonego, co do którego Spółce nie przysługuje prawo do odliczenia go od podatku należnego. W takiej sytuacji de facto w rachunku wyników wykazywana jest strata na refakturowanej działalności – jest to strata równa kwocie nieodliczonego podatku VAT.

Spółka uważa, iż zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 46 updop, kosztem uzyskania przychodów jest podatek naliczony w tej części, w której zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług - jeżeli naliczony podatek od towarów i usług nie powiększa wartości środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, zatem przy refakturowaniu np. usług hotelowych czy gastronomicznych na końcowego odbiorcę Spółka ma prawo potraktować podatek VAT naliczony, o który zgodnie z art. 88 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług nie ma prawa obniżyć podatku należnego, jako koszt uzyskania przychodu.

Refakturowanymi kosztami co do których Spółce nie przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego to: koszty reprezentacji, usługi hotelowe, usługi gastronomiczne, usługi wynajmu samochodów osobowych, koszty paliwa do samochodów osobowych.

Przedmiotowe stanowisko potwierdza Pierwszy Mazowiecki Urząd Skarbowy w Warszawie w interpretacji z dnia 29 stycznia 2007r. (sygn. 1471/DPD1/423-151/06/KK), gdzie czytamy: „Przepisy art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a tiret drugie oraz art. 16 ust. 1 pkt 28 updop nie mają (\`(...)\`) ze sobą żadnego związku i odnoszą się do całkowicie innych sytuacji. Art. 16 ust. 1 pkt 28 odnosi się jedynie do wydatków na reprezentację (\`(...)\`)„ ponadto dotyczy kwot netto zakupionych towarów i usług. Natomiast przepisy dotyczące zaliczenia podatku od towarów i usług do kosztów uzyskania przychodu wskazują wprost, w jakich sytuacjach podatek naliczony może stanowić koszt podatkowy”.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.