Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.474.2025.2.IM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-28
Teza: Koszty uzyskania przychodów – roboty budowlane i
konserwatorskie na zabytkowym pałacu.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-pozarolnicza
działalność gospodarcza
koszt-koszty uzyskania przychodów
prace-prace remontowe
roboty-roboty budowlane
wartość-wartość początkowa-wartość początkowa
środka trwałego
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Określenie wartości
początkowej środków trwałych i wartości
niematerialnych i prawnych.
1
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22a-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22g-ust. 17
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 1-lit. c

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 maja 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 21 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 1 lipca 2025 r. (wpływ 4 lipca 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym posiadającym nieograniczony
    obowiązek podatkowy w Polsce. Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność
    gospodarczą. Wnioskodawca, zgodnie z Centralną Ewidencją i Informacją o Działalności
    Gospodarczej, rozpoczął wykonywanie działalności dnia 21 lipca 2008 r. Przedmiotem
    przeważającej działalności Wnioskodawcy jest sprzedaż hurtowa mleka, wyrobów
    mleczarskich, jaj, olejów i tłuszczów jadalnych (kod PKD 46.33.Z).
    Ponadto Wnioskodawca prowadzi działalność m.in. w zakresie obiektów noclegowych
    turystycznych i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania (kod PKD 55.20.Z), pozostałego
    zakwaterowania (kod PKD 55.90.Z) oraz wynajmu i zarządzania nieruchomościami
    własnymi lub dzierżawionymi (kod PKD 68.20.Z).
    Wnioskodawca dnia (...) września 2024 r. w drodze umowy darowizny nabył nieruchomość
    gruntową. Nieruchomość ta zabudowana jest m.in. zabytkowym pałacem, (...) wpisanego
    do rejestru zabytków nieruchomych decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z
    dnia (...) września 1988 r. Wnioskodawca zamierza wynajmować pałac spółce, która będzie
    prowadziła w pałacu działalność hotelową.
    Wspomniany pałac został zaadaptowany na cele hotelowe przez ówczesnego właściciela
    jeszcze w 2003 r. Jednakże z uwagi na zużycie obiektu i upływ czasu, jaki upłynął od
    momentu adaptacji, Wnioskodawca powziął działania mające na celu przywrócenie
    pałacowi jego funkcjonalności poprzez naprawę lub wymianę zużytych elementów oraz
    zapobieżenie degradacji zabytkowej substancji budynku.
    Zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece
    nad zabytkami (dalej: ustawa o ochronie zabytków) prowadzenie wszelkich prac
    konserwatorskich lub robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru wymaga
    pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków, czyli w tym przypadku A. W związku z
    planowanymi pracami wystąpiono o takie pozwolenie, które zostało przyznane dnia (...)
    września 2024 r. Pozwolenie na prowadzenie robót budowlanych przy zabytku, (...),
    określa zakres i sposób prowadzenia robót budowlanych, które składają się z
    następujących czynności:
    A. Pokrycie dachowe:
      (...).
    B. Cokół:
      (...).
    C. Elewacje:
      (...).
    D. Taras na przybudówce:

      (...).
    E. Murki schodów zewnętrznych do piwnic:
      (...).
    F. Pozostałe:
      (...).
    Powyższe Pozwolenie ważne jest do (...) grudnia 2028 r. i zostało wydane wg dokumentacji
    „(...)” (dalej: Projekt).
    Dnia (...) września 2024 r. Wnioskodawca zawarł umowę z wykonawcą w zakresie
    wykonania robót budowlanych polegających na remoncie elewacji pałacu zgodnie z
    Projektem oraz Kosztorysem inwestorskim z dnia (...) sierpnia 2024 r. Zgodnie z umową
    odbiór robót ma się odbyć do czerwca 2025 r. Wykonawca będzie wystawiał na rzecz
    Wnioskodawcy faktury za kolejne etapy robót (przy czym część wydatków została już
    rozliczona fakturą zaliczkową).
    Uzupełnienie wniosku
    Jaką formę opodatkowania wybrał Pan do prowadzonej przez Pana działalności
    gospodarczej?
    Wnioskodawca wybrał opodatkowanie prowadzonej działalności gospodarczej podatkiem
    liniowym, zgodnie w art. 30c ustawy o PIT.
    Jaki rodzaj dokumentacji dla celów podatkowych Pan prowadzi?
    Wnioskodawca prowadzi pełną księgowość dla celów podatkowych, zgodnie z art. 2 ust. 1
    pkt 2 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości.
    Kiedy poniósł/poniesie Pan wydatki na prace konserwatorskie i roboty budowlane
    dotyczące nieruchomości zabudowanej, m.in. zabytkowym pałacem, (...) (dalej:
    Nieruchomość), które chce Pan zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów; proszę
    wskazać datę poniesienia tych wydatków?
    Daty poniesienia przez Wnioskodawcę wydatków na prace konserwatorskie i roboty
    budowlane dotyczące Nieruchomości, które Wnioskodawca chce zaliczyć do kosztów
    uzyskania przychodów, zostały przedstawione w poniższej tabeli. Tabela zawiera daty
    otrzymania wszystkich faktur związanych z omawianymi wydatkami:
          Data otrzymania faktury  Kwota brutto
      1.  (...)-09-2024  (...) zł
      2.  (...)-09-2024  (...) zł
      3.  (...)-09-2024  (...) zł
      4.  (...)-09-2024  (...) zł
      5.  (...)-10-2024  (...) zł
      6.  (...)-10-2024  (...) zł
      7.  (...)-10-2024  (...) zł
      8.  (...)-11-2024  (...) zł
      9.  (...)-11-2024  (...) zł
      10.  (...)-12-2024  (...) zł
      11.  (...)-12-2024  (...) zł
      12.  (...)-02-2025  (...) zł
      13.  (...)-02-2025  (...) zł
      14.  (...)-06-2025  (...) zł

    Czy Nieruchomość jest środkiem trwałym, jeśli tak – to kiedy środek trwały został wpisany
    do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych?
    Tak, Nieruchomość jest środkiem trwałym, który został wpisany do ewidencji środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dnia 25 września 2024 roku.
    Czy pod pojęciem «prac konserwatorskich i robót budowlanych» należy rozumieć wydatki
    na:
    a) prace konserwatorskie w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie
      zabytków i opiece nad zabytkami (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1292),
    b) roboty budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 8 ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie
      zabytków i opiece nad zabytkami (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1292)?
    Tak, pod pojęciem prac konserwatorskich należy rozumieć wydatki na prace
    konserwatorskie w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy z 23 lipca 2003 r o ochronie zabytków i
    opiece nad zabytkami.
    Tak, pod pojęciem robót budowlanych należy rozumieć wydatki na roboty budowlane w
    rozumieniu art. 3 pkt 8 ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad
    zbytkami.
    Czy poniesione przez Pana wydatki związane z konserwacją i robotami budowlanymi
    Nieruchomości prowadzą do wykonania robót polegających na odtworzeniu stanu
    pierwotnego?
    Zdaniem Wnioskodawcy poniesione przez niego wydatki na konserwację i roboty
    prowadzą do odtworzenia stanu pierwotnego Nieruchomości.
    Czy poniesione przez Pana wydatki związane z konserwacją i robotami budowlanymi
    Nieruchomości prowadzą do ulepszenia środka trwałego, w szczególności:
    · czy w wyniku prac konserwatorskich i robót budowlanych nastąpiła przebudowa,
      rozbudowa, rekonstrukcja, adaptacja lub modernizacja Nieruchomości,
    · czy suma wydatków poniesionych na prace konserwatorskie i roboty budowlane na
      Nieruchomości w danym roku podatkowym przekroczyła/przekracza 10 000 zł,
    · czy wydatki poniesione/ponoszone na prace konserwatorskie i roboty budowlane
      Nieruchomości spowodują wzrost jej wartości użytkowej w stosunku do wartości z
      dnia przyjęcia do używania mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością
      wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków
      trwałych i kosztami ich eksploatacji,
    · czy wydatki poniesione na prace konserwatorskie i roboty budowlane stanowią wydatki
      na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia
      przekracza 10 000 zł,
      Wyjaśniam, że ulepszenie polega na przebudowie, rozbudowie, rekonstrukcji,
      adaptacji lub modernizacji środka trwałego. Przebudową jest rezultat prac
      budowlanych, którego istotą jest zmiana struktury wewnętrznej obiektu już
      istniejącego, nie powodująca jednak zwiększenia ani jego powierzchni, ani też
      kubatury. Rozbudowa polega na zwiększeniu, w wyniku prac budowlanych,
      powierzchni lub kubatury budynku. Rekonstrukcja to ponowna budowa, w efekcie
      której nastąpi odtworzenie określonych elementów obiektu w tej przestrzeni, którą
      dotychczas elementy te zajmowały. Zazwyczaj dotyczy elementów zużytych lub
      zniszczonych. Adaptacja natomiast polega na przystosowaniu obiektu do nowej
      funkcji, której dotychczas nie pełnił, a modernizacja to unowocześnienie, tj.
      wyposażenie obiektu bądź jego elementów składowych w takie urządzenia lub cechy,
      których wcześniej nie miał, a które są wytworem nowszej myśli technicznej. Ulepszenie
      środka trwałego polega zatem na dokonywaniu nakładów na ten środek, które
      powodują wzrost wartości użytkowej tego środka.

      Różnica między nakładami ponoszonymi na remont a nakładami ponoszonymi na
      ulepszenie środków trwałych polega na tym, że remont zmierza do podtrzymania,
      odtworzenia wartości użytkowej środka trwałego i jest rodzajem naprawy, wymiany
      zużytych elementów, natomiast w wyniku ulepszenia środek trwały zostaje
      unowocześniony lub przystosowany do spełniania innych, nowych funkcji, zyskuje
      istotną zmianę cech użytkowych.
      Ponadto pojęcie „remont” należy do pojęć zdefiniowanych w przepisach ustawy Prawo
      budowlane, która nie stanowi przepisów prawa podatkowego zdefiniowanych w art. 3
      pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111
      ze zm.), gdyż zgodnie z tym przepisem: ilekroć w ustawie jest mowa o ustawach
      podatkowych – rozumie się przez to ustawy dotyczące podatków, opłat oraz
      niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot
      opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania,
      stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych,
      podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób
      trzecich?
    Zdaniem Wnioskodawcy poniesione przez niego wydatki związane z konserwacją i
    robotami budowlanymi Nieruchomości nie prowadzą do ulepszenia środka trwałego.
    Zdaniem Wnioskodawcy w wyniku przeprowadzonych prac konserwatorskich i robót
    budowlanych nie nastąpiła przebudowa, rozbudowa, rekonstrukcja, adaptacja ani
    modernizacja Nieruchomości.
    Tak, suma wydatków poniesionych na prace konserwatorskie i roboty budowlane na
    Nieruchomości w danym roku podatkowym przekroczyła/przekracza 10 000 zł.
    Zdaniem Wnioskodawcy wydatki poniesione lub ponoszone na prace konserwatorskie
    oraz roboty budowlane Nieruchomości nie spowodują wzrostu jej wartości użytkowej w
    stosunku do wartości z dnia przyjęcia do używania, mierzonej w szczególności okresem
    używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą
    ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.
    Nie, wydatki poniesione na prace konserwatorskie i roboty budowlane nie stanowią
    wydatków na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena
    nabycia przekracza 10 000 zł.
    Czy posiada/będzie Pan posiadać dokumenty potwierdzające poniesienie wydatków na
    prace konserwatorskie i roboty budowlane na Nieruchomości, które chce Pan zaliczyć do
    kosztów uzyskania przychodów?
    Tak, Wnioskodawca posiada/będzie posiadać dokumenty potwierdzające poniesienie
    wydatków na prace konserwatorskie i roboty budowlane na Nieruchomości, które chce
    zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów.
    Czy wydatki poniesione na prace konserwatorskie i roboty budowlane:
    a) zostały/zostaną sfinansowane, dofinansowane lub zwrócone Panu w jakiejkolwiek
      formie,
    b) nie odliczy/nie odliczył ich Pan w ramach ulgi, np. ulgi termomodernizacyjnej?
    Nie, wydatki poniesione na prace konserwatorskie i roboty budowlane nie zostały i nie
    zostaną sfinansowane z zewnętrznych źródeł, dofinansowane lub zwrócone
    Wnioskodawcy w jakiejkolwiek formie.
    Wnioskodawca skorzystał z ulgi na zabytki, o której mowa w art. 26hb ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, odliczając od dochodu opodatkowanego na zasadach
    określonych w art. 30c tej ustawy wydatki poniesione na prace konserwatorskie i roboty
    budowlane w kwocie (...) zł.

    Wspomniany dochód oraz dokonane odliczenia zostały wykazane w deklaracji PIT-36L za
    2024 rok złożonej przez Wnioskodawcę. Ponadto Wnioskodawca planuje skorzystać z
    przedmiotowej ulgi również w deklaracji za rok 2025.

## Pytanie

Czy ponoszone przez Wnioskodawcę wydatki na opisane wyżej roboty budowlane
    stanowią koszty uzyskania przychodów zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT i nie znajduje
    do nich zastosowania wyłączenie określone w art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o PIT?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy – ponoszone przez Wnioskodawcę wydatki na opisane wyżej
    roboty budowlane stanowią koszty uzyskania przychodów zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy
    o PIT i nie znajduje do nich zastosowania wyłączenie określone w art. 23 ust. 1 pkt 1
    ustawy o PIT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT kosztami uzyskania przychodów są wszelkie koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia ich źródła,
    z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy.
    W przedstawionym stanie faktycznym nie ulega wątpliwości, że nakłady na remont
    zabytkowego budynku mają związek z prowadzoną działalnością. Warunek celowości,
    określony w art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, jest więc spełniony – poniesienie tych wydatków
    podyktowane jest potrzebą uzyskiwania przychodów z działalności hotelowej, co wymaga
    utrzymania obiektu w należytym stanie.
    Należy jednak rozważyć, czy w świetle art. 23 ust. 1 ustawy o PIT wydatki te nie podlegają
    wyłączeniu z kategorii kosztów uzyskania przychodów jako wydatki na ulepszenie środka
    trwałego.
    Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o PIT nie uważa się za koszty uzyskania
    przychodów m.in. wydatków na ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust.
    17 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów
    amortyzacyjnych – wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami,
    pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1,
    są jednak kosztem uzyskania przychodów przy określaniu dochodu z odpłatnego zbycia
    rzeczy określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d, oraz gdy odpłatne zbycie rzeczy i praw jest
    przedmiotem działalności gospodarczej, a także w przypadku odpłatnego zbycia
    składników majątku związanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w art. 14
    ust. 2 pkt 1, bez względu na czas ich poniesienia.
    W myśl natomiast art. 22g ust. 17 ustawy o PIT, jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w
    wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość
    początkową tych środków, ustaloną zgodnie z ust. 1, 3-9 i 11-15, powiększa się o sumę
    wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub
    peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 10 000 zł. Środki trwałe
    uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę,
    rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym
    przekracza 10 000 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do
    wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności
    okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą
    ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.
    Z powyższego wynika, jeżeli dane wydatki zostaną zakwalifikowane jako ulepszenie środka
    trwałego wskutek przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji
    powodującej wzrost wartości użytkowej obiektu (ponad jego pierwotny stan), to wówczas
    nie mogą one zostać wprost zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, lecz poprzez
    odpisy amortyzacyjne, rozłożone w czasie.

    Pod pojęciem ulepszenia, o którym mowa w przepisie art. 22g ust. 17 ustawy o PIT, należy
    rozumieć:
    - przebudowę, tj. wykonanie takich prac, w wyniku których nastąpi dostosowanie środka
      trwałego do zmienionych potrzeb funkcjonalnych, użytkowych lub technicznych,
    - rozbudowę, tj. wykonanie prac, które powodują powiększenie środka trwałego,
    - rekonstrukcję, tj. ponowną budowę (odbudowę), w efekcie której nastąpi odtworzenie
      określonych elementów obiektu w tej przestrzeni, którą dotychczas elementy te
      zajmowały,
    - adaptację, tj. wykonanie prac mających na celu przystosowanie danego środka trwałego
      do spełniania odmiennych funkcji od tych, dla których został zbudowany lub
      użytkowany,
    - modernizację, tj. unowocześnienie środka trwałego.
    Od opisanego wyżej ulepszenia środka trwałego należy odróżnić jego remont. Wydatki
    ponoszone z tytułu remontu – w przeciwieństwie do ulepszenia – podlegają zaliczeniu
    bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodu prowadzonej przez podatnika
    pozarolniczej działalności gospodarczej.
    Definicja legalna remontu zawarta jest w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo
    budowlane. W myśl art. 3 pkt 8 tej ustawy remont to wykonywanie w istniejącym obiekcie
    budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, przy
    czym dopuszcza się użycie materiałów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.
    W świetle ww. definicji za remont środka trwałego należy uznać wszelkie nakłady służące
    podtrzymaniu lub odtworzeniu jego pierwotnej wartości użytkowej (poprzez naprawę
    bądź wymianę zużytych elementów), o ile nie prowadzą one do zmiany charakteru ani
    funkcji danego środka trwałego.
    Biorąc pod uwagę powyższe, należy zauważyć, że w analizowanym stanie faktycznym
    zakres wykonywanych prac nie nosi znamion ulepszenia w rozumieniu ustawy o PIT. Prace
    te nie zmieniają ani parametrów użytkowych, ani przeznaczenia (funkcji) zabytkowego
    budynku, a jedynie przywracają jego pierwotny stan techniczny i użytkowy. Należy je
    zatem kwalifikować nie jako ulepszenie, lecz jako remont.
    Wnioskodawca podkreśla, że opisane w stanie faktycznym czynności (oczyszczenie i
    naprawa elewacji, remont dachu, wymiana rynien, naprawa tarasu, instalacja odgromowa
    itd.) mieszczą się w typowym zakresie prac remontowo-konserwatorskich przewidzianych
    dla zabytkowych obiektów budowlanych. Celem tych robót jest zachowanie substancji
    zabytku i przywrócenie mu pełnej funkcjonalności, którą obiekt ten już wcześniej posiadał
    (jako budynek o standardzie hotelowym). Nie dochodzi przy tym do ulepszenia ani
    modernizacji pałacu – prace nie wprowadzają nowych cech użytkowych, lecz jedynie
    odnawiają i naprawiają już istniejące elementy infrastruktury budynku. Po zakończeniu
    remontu pałac nadal będzie pełnił tę samą funkcję użytkową (hotelowo-usługową) co
    wcześniej, ale w sposób bezpieczny dzięki usunięciu powstałych wad i uszkodzeń. Nie
    nastąpi zatem żaden wzrost wartości użytkowej w porównaniu z poprzednim stanem –
    wręcz przeciwnie, celem remontu jest przywrócenie utraconej wskutek zużycia
    funkcjonalności. Z tego względu, w ocenie Wnioskodawcy, wydatki te nie spełniają
    kryteriów uznania ich za ulepszenie środka trwałego w rozumieniu art. 22g ust. 17 ustawy
    o PIT.
    Jednocześnie należy podkreślić, że przy ocenie, czy dane wydatki stanowią remont, czy
    ulepszenie, nie można pominąć zmieniającej się rzeczywistości gospodarczej i postępu
    technicznego. Zastosowanie przy remoncie nowoczesnych technologii oraz materiałów,
    nawet jeśli skutkuje zwiększeniem wartości początkowej środka trwałego, nie skutkuje

    bowiem jego ulepszeniem. Takie wnioski płyną m.in. z interpretacji indywidualnej
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 18 lutego 2025 r., sygn. 0111-KDIB2-
    1.4010.684.2024.1.AJ.
    Reasumując, opisane we wniosku wydatki na roboty budowlane przy zabytkowym pałacu
    spełniają przesłanki uznania ich za koszty uzyskania przychodów z art. 22 ust. 1 ustawy o
    PIT. Jednocześnie nie zostały one wyłączone z kosztów podatkowych na mocy art. 23 ust. 1
    ustawy, w szczególności nie stanowią wydatków na ulepszenie środka trwałego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego między poniesieniem kosztu a
    powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych bądź też
    zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli między jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodów istnieje związek przyczynowy.
    Na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podatnik
    ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod tym jednak
    warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich
    poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów. W świetle
    powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania
    przychodów, muszą być spełnione następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
      przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
      przez osoby inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów
      lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o
      podatku dochodowym od osób fizycznych nie uważa się za koszty uzyskania
      przychodów.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych regulują w sposób odmienny
    moment zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na

    nabycie lub wytworzenie środków trwałych oraz nabycie wartości niematerialnych i
    prawnych, a także wydatków na ulepszenie środków trwałych. Ponieważ składniki takie są
    wykorzystywane przez podatników w dłuższym okresie, wydatki poniesione na ich nabycie
    lub wytworzenie bądź ulepszenie zalicza się do kosztów sukcesywnie, w miarę zużycia tych
    składników majątku.
    W myśl art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na:
      a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat
        za wieczyste użytkowanie gruntów,
      b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a
        środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również
        wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,
      c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust. 17 powiększają wartość
        środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych
      - wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę
        odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, są jednak
        kosztem uzyskania przychodów przy określaniu dochodu z odpłatnego zbycia
        rzeczy określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d, oraz gdy odpłatne zbycie rzeczy i
        praw jest przedmiotem działalności gospodarczej, a także w przypadku
        odpłatnego zbycia składników majątku związanych z działalnością gospodarczą, o
        których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, bez względu na czas ich poniesienia.
    Na podstawie art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
        podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
        gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy
        lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Z przytoczonych przepisów wynika zatem, że składnik majątkowy może być uznany za
    środek trwały w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
    · musi stanowić własność lub współwłasność podatnika,
    · musi być kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do używania – ustawodawca nie
      określił bliżej tych warunków, jednak należy stwierdzić, że warunki te spełnia składnik
      majątku, który jest wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne pozwalające na
      jego funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem, sprawny techniczne i zalegalizowany
      prawnie w formie ewentualnie wymaganych uprawnień, homologacji i pozwoleń na
      użytkowanie,
    · jego przewidywany okres używania musi być dłuższy niż rok,
    · musi być wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez
      niego działalnością gospodarczą lub oddany do używania innym podmiotom, na
      podstawie umów wymienionych w cyt. art. 22a ust. 1 omawianej ustawy podatkowej,
      tj. na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub leasingu.
    W myśl art. 23 ust. 1 pkt 45a lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, odpisów amortyzacyjnych od
      wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
      nabytych nieodpłatnie, z wyjątkiem nabytych w drodze spadku, jeżeli:
      - nabycie to nie stanowi przychodu z tytułu nieodpłatnego otrzymania rzeczy lub
        praw lub
      - dochód z tego tytułu jest zwolniony od podatku dochodowego, lub
      - nabycie to korzysta ze zwolnienia od podatku od spadków i darowizn, lub
      - nabycie to stanowi dochód, od którego na podstawie odrębnych przepisów
        zaniechano poboru podatku.
    Zgodnie z art. 22h ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych
      lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od
      pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość
      wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem art. 22e, do końca tego
      miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich
      wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub
      stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy,
      których, zgodnie z art. 23 ust. 1, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych ustala
    się na podstawie art. 22g ww. ustawy. Sposób ustalenia wartości początkowej środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych jest zróżnicowany ze względu na
    sposób ich nabycia.
    Stosownie do art. 22g ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
      z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się w razie nabycia w drodze spadku, darowizny
      lub inny nieodpłatny sposób – wartość rynkową z dnia nabycia, chyba że umowa
      darowizny albo umowa o nieodpłatnym przekazaniu określa tę wartość w niższej
      wysokości.
    Na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 45a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od wartości
      początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych:
      a) nabytych nieodpłatnie, z wyjątkiem nabytych w drodze spadku, jeżeli:
      - nabycie to nie stanowi przychodu z tytułu nieodpłatnego otrzymania rzeczy lub
        praw lub
      - dochód z tego tytułu jest zwolniony od podatku dochodowego, lub
      - nabycie to korzysta ze zwolnienia od podatku od spadków i darowizn, lub
      - nabycie to stanowi dochód, od którego na podstawie odrębnych przepisów
        zaniechano poboru podatku,
      b) jeżeli przed dniem 1 stycznia 1995 r. zostały nabyte lecz niezaliczone do środków
        trwałych albo wartości niematerialnych i prawnych,
      c) oddanych do nieodpłatnego używania – za miesiące, w których składniki te były
        oddane do nieodpłatnego używania.
    Natomiast art. 23 ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Przepisu ust. 1 pkt 45a lit. a nie stosuje się do środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych, nabytych w drodze darowizny, jeżeli darczyńca
      dokonywał odpisów amortyzacyjnych od tych składników. W tym przypadku stosuje

      się odpowiednio przepisy art. 22g ust. 12 oraz art. 22h ust. 3 i nie stosuje się
      przepisu art. 22g ust. 15.
    Zgodnie z art. 22g ust. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      W razie zmiany formy prawnej, a także połączenia albo podziału podmiotów
      dokonywanych na podstawie odrębnych przepisów – wartość początkową środków
      trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych ustala się w wysokości wartości
      początkowej określonej w ewidencji (wykazie) podmiotu o zmienionej formie
      prawnej, podzielonego albo połączonego. Zasadę tę stosuje się odpowiednio do
      spółek niebędących osobami prawnymi, w tym również powstałych z przekształcenia
      spółki.
    Z przepisu art. 22h ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że:
      Podmioty powstałe w wyniku zmiany formy prawnej, podziału albo połączenia
      podmiotów, o których mowa w art. 22g ust. 12 lub 13, dokonują odpisów
      amortyzacyjnych z uwzględnieniem dotychczasowej wysokości odpisów oraz
      kontynuują metodę amortyzacji przyjętą przez podmiot o zmienionej formie
      prawnej, podzielony albo połączony, z uwzględnieniem art. 22i ust. 2-7.
    W myśl art. 22g ust. 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przy ustalaniu wartości początkowej poszczególnych środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych, zgodnie z ust. 1 pkt 3-5 oraz ust. 2, 8, 9, 14 i 15, przepis
      art. 19 stosuje się odpowiednio.
    Stosownie natomiast do art. 22g ust. 17 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy,
      rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków,
      ustaloną zgodnie z ust. 1, 3-9 i 11-15, powiększa się o sumę wydatków na ich
      ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych,
      których jednostkowa cena nabycia przekracza 10 000 zł. Środki trwałe uważa się za
      ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę,
      rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza
      10 000 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z
      dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem
      używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą
      ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.
    Z przepisu zacytowanego w zdaniu poprzednim wynika więc, że jeżeli środek trwały
    zostaje ulepszony, powoduje to konieczność powiększenia jego wartości początkowej o
    sumę wydatków poniesionych w związku z tym ulepszeniem. W efekcie poniesione
    wydatki nie stanowią bezpośrednio kosztów uzyskania przychodów.
    Przez ulepszenie środków trwałych należy rozumieć:
    1) przebudowę, której istotą jest zmiana struktury wewnętrznej obiektu już istniejącego,
      niepowodująca jednak zwiększenia ani jego powierzchni, ani też kubatury,
    2) rozbudowę, tj. wykonanie prac, które powodują powiększenie środka trwałego,
    3) rekonstrukcję, tj. odtworzenie zniszczonego środka trwałego do jego stanu
      poprzedniego, zazwyczaj dotyczy to elementów zużytych lub zniszczonych,
    4) adaptację, tj. przystosowanie (przerobienie) składnika majątkowego do wykorzystania
      go w innym celu niż ten, do którego był pierwotnie przeznaczony albo nadania mu
      nowych cech użytkowych,
    5) modernizację, tj. unowocześnienie środka trwałego.

    Koszty uzyskania przychodów mogą natomiast stanowić wydatki poniesione na remont
    składnika majątku, zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, niezależnie od tego, czy składnik majątku jest
    ujawnionym środkiem trwałym.
    Odnosząc się zatem do pojęcia remontu, zwracam uwagę, że przepisy podatkowe nie
    zawierają jego definicji. W konsekwencji, przy ustaleniu zakresu znaczeniowego remontu
    należy oprzeć się na definicji sformułowanej w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo
    budowlane (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 725 ze zm.).
    Zgodnie z art. 3 ust. 8 tej ustawy Prawo budowlane:
      Przez remont należy rozumieć wykonanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót
      budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących
      bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych
      innych niż użyto w stanie pierwotnym.
    Remont ma zatem na celu przywrócenie pierwotnego stanu technicznego i użytkowego
    środka trwałego wraz z wymianą zużytych składników technicznych, nie zmieniając przy
    tym jego charakteru i funkcji. Remont następuje w toku eksploatacji środka trwałego przez
    podatnika i jest wynikiem tej eksploatacji (zużycia). Wymiana zużytych elementów środka
    trwałego na nowe ma charakter odtworzeniowy, przywracający jedynie jego pierwotną
    wartość użytkową i niezmieniający jego charakteru. Podkreślenia wymaga fakt, że przy
    remoncie mogą być stosowane materiały odpowiadające aktualnym standardom
    technologicznym. Przy ocenie wydatków – czy są to wydatki na remont – należy bowiem
    brać pod uwagę zmieniającą się rzeczywistość gospodarczą i postęp techniczny, mające
    wpływ na sposób i środki realizowania robót tym pojęciem objętych.
    Różnica między nakładami ponoszonymi na remont a nakładami ponoszonymi na
    ulepszenie środków trwałych polega na tym, że remont zmierza do podtrzymania,
    odtworzenia wartości użytkowej środka trwałego i jest rodzajem naprawy, wymiany
    zużytych elementów, natomiast w wyniku ulepszenia środek trwały zostaje
    unowocześniony lub przystosowany do spełniania innych, nowych funkcji, zyskuje istotną
    zmianę cech użytkowych. Za remont nie mogą być więc uznane prace, w wyniku których
    powstają nowe elementy. Zauważam również, że remont nie został wymieniony w art. 22g
    ust. 17 ustawy, co oznacza, że remont nie mieści się w pojęciu ulepszenie. Zatem, co do
    zasady, wydatki na remont środka trwałego, a więc odtworzenie pierwotnej wartości
    użytkowej oraz inne wydatki, które nie mają charakteru ulepszenia, w rozumieniu ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie muszą być zaliczone do jego wartości
    początkowej. Tym samym mogą być zaliczone bezpośrednio do kosztów uzyskania
    przychodów.
    Powyższa zasada nie dotyczy jednak przypadku, w którym nakłady zostały poniesione
    przed oddaniem środka trwałego do używania, natomiast ich celem było przystosowanie
    tego środka do używania. Takie wydatki powinny zwiększać wartość początkową środka
    trwałego. Mogą zatem wpływać na wysokość kosztów uzyskania przychodów, ale tylko
    przez odpisy amortyzacyjne, a nie bezpośrednio.
    Z przedstawionego we wniosku opisu wynika, że prowadzi Pan jednoosobową działalność
    gospodarczą opodatkowana podatkiem liniowym. We września 2024 r. w drodze umowy
    darowizny nabył Pan nieruchomość gruntową zabudowaną zabytkowym pałacem (dalej:
    Nieruchomość), (...) wpisanego do rejestru zabytków nieruchomych województwa. Pałac
    został zaadaptowany na cele hotelowe przez ówczesnego właściciela jeszcze w 2003 r.
    Jednak z uwagi na zużycie obiektu i upływ czasu, jaki upłynął od momentu adaptacji,
    powziął Pan działania mające na celu przywrócenie pałacowi jego funkcjonalności przez
    naprawę lub wymianę zużytych elementów oraz zapobieżenie degradacji zabytkowej
    substancji budynku. Pana zamiarem jest wynajmowanie Nieruchomości spółce, która
    będzie prowadziła w Nieruchomości działalność hotelową. W związku z planowanymi
    pracami wystąpił Pan o pozwolenie, które zostało Panu przyznane. Pozwolenie to określa

    zakres i sposób prowadzenia robót budowlanych, które szczegółowo wymienił Pan w
    opisie sprawy. Suma wydatków poniesionych na prace konserwatorskie i roboty
    budowlane na Nieruchomości w danym roku podatkowym przekroczyła/przekracza 10
    000 zł. Wydatki poniesione na prace konserwatorskie i roboty budowlane nie stanowią
    wydatków na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena
    nabycia przekracza 10 000 zł. Posiada/będzie Pan posiadać dokumenty potwierdzające
    poniesienie wydatków na prace konserwatorskie i roboty budowlane na Nieruchomości,
    które chce zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Wydatki poniesione na prace
    konserwatorskie i roboty budowlane nie zostały i nie zostaną sfinansowane z
    zewnętrznych źródeł, dofinansowane lub zwrócone Panu w jakiejkolwiek formie.
    Jak wynika z powyższego, Nieruchomość będzie wynajmowana spółce. Przed tym
    wynajęciem na Nieruchomości miały/mają miejsce prace konserwatorskie i roboty
    budowlane. W sytuacji, gdy podatnik ponosi wydatki mające na celu przystosowanie
    środka trwałego do używania (np. najmu), tj. czyni ten środek kompletnym, zdatnym do
    użytku, wówczas wartość poczynionych nakładów, stanowi element wartości początkowej
    środka trwałego. Zatem wydatki poniesione na wykonanie wszystkich prac na
    Nieruchomości przed oddaniem jej do użytkowania zwiększają wartość początkową
    Nieruchomości, ponieważ warunkują one rozpoczęcie najmu tej Nieruchomości.
    Dlatego też nie przysługuje Panu prawo do zaliczenia poniesionych przez Pana wydatków
    na prace konserwatorskie i roboty budowlane poczynione na Nieruchomości
    bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów, a tylko przez odpisy amortyzacyjne.
    Niezależnie od tego, czy zalicza Pan w poczet kosztów podatkowych odpisy amortyzacyjne
    od wartości początkowej Nieruchomości ustalonej przez darczyńcę (jeżeli podlegała ona u
    niego amortyzacji podatkowej), czy też odpisy od wartości Nieruchomości z dnia
    darowizny nie stanowią Pana kosztów podatkowych, wartość poniesionych wydatków na
    prace konserwatorskie i roboty budowlane powodują wzrost wartości początkowej
    Nieruchomości i może Pan je rozliczać przez odpisy amortyzacyjne.
    Ponadto wskazał Pan, że skorzystał oraz skorzysta Pan z ulgi na zabytki, o której mowa w
    art. 26hb ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem w Pana sprawie ważny jest też art. 26hb ust. 11 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, zgodnie z którym:
      W przypadku skorzystania z odliczenia wydatków, o których mowa w ust. 1,
      stanowiących odpisy amortyzacyjne od środków trwałych i wartości niematerialnych i
      prawnych, przepisu art. 23 ust. 1 pkt 45 nie stosuje się.
    W myśl art. 23 ust. 1 pkt 45 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia środków
      trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywanych, według zasad
      określonych w art. 22a-22o, od tej części ich wartości, która odpowiada poniesionym
      wydatkom na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie tych środków lub
      wartości niematerialnych i prawnych, odliczonym od podstawy opodatkowania
      podatkiem dochodowym albo zwróconym podatnikowi w jakiejkolwiek formie.
    Na podstawie art. 26hb ust. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mimo
    korzystania z ulgi (ulgi na zabytki), zachowuje Pan prawo do dokonywania odpisów
    amortyzacyjnych w części dotyczącej wydatków na prace konserwatorskie i roboty
    budowlane.
    Podsumowanie: ponoszone przez Pana wydatki na prace konserwatorskie i roboty
    budowlane związane z Nieruchomością podwyższają wartość początkową Nieruchomości i
    stanowią w tej części koszty uzyskania przychodów przez odpisy amortyzacyjne.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił, i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    W odniesieniu do powołanej przez Pana interpretacji stwierdzam, że zapadła ona w
    indywidualnej sprawie i nie jest wiążąca dla organu wydającego tę interpretację.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.