Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.990.2024.3.JK2
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-14
Teza: Najem lub dzierżawa nieruchomości położonych w ZEA i Izraelu.
Słowa kluczowe: dzierżawa; Izrael; metoda; najem-najem prywatny; opodatkowanie-unikanie opodatkowania; proporcja; Zjednoczone Emiraty Arabskie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Przychód z najmu lub dzierżawy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 6; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 6-art. 27-ust. 9

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 grudnia 2024 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnił go Pan pismem z 28 stycznia 2025 r. (data wpływu 29 stycznia 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Jest Pan polskim rezydentem podatkowym od 2022 roku. Przed zamieszkaniem w Polsce,
    w latach 2015-2022 przebywał Pan na terenie Chińskiej Republiki Ludowej i tam prowadził
    Pan działalność gospodarczą. Ze wskazanej działalności gospodarczej uzyskiwał i rozliczał
    Pan dochody. Po zakończeniu działalności w Chinach i przyjeździe do Polski stał się Pan
    polskim rezydentem podatkowym.
    16 stycznia 2024 r. nabył Pan na podstawie umowy sprzedaży nieruchomość (apartament)
    od dewelopera, położoną w (...), Zjednoczone Emiraty Arabskie (ZEA). Umowa sprzedaży
    została zawarta poza terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.
    Ponadto, 28 czerwca 2024 r. nabył Pan na podstawie umowy sprzedaży kolejną
    nieruchomość (apartament) położoną w (...) (ZEA). Umowa sprzedaży również została
    zawarta poza terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Zapłata za nieruchomości została
    dokonana przelewem bankowym. Obie nieruchomości zostały nabyte przez Pana w celach
    prywatnych.
    Poza tym, 14 października 2024 r. na podstawie umowy sprzedaży nabył Pan 1/2 udziału w
    nieruchomości położonej w Izraelu. Umowa sprzedaży została zawarta poza terytorium
    Rzeczpospolitej Polskiej. Zapłata za nieruchomość została dokonana przelewem
    bankowym. Wskazana nieruchomość została nabyta przez Pana w celach prywatnych.
    Od żadnych z transakcji związanych z nabyciem wymienionych powyżej nieruchomości nie
    odprowadził Pan podatku na terenie Rzeczpospolitej Polskiej, w tym podatku
    dochodowego od osób fizycznych, podatku od czynności cywilnoprawnych oraz podatku
    od towarów i usług.
    Od roku 2022 do dnia dzisiejszego utrzymuje się Pan z wcześniej wypracowanych
    dochodów.
    Dodatkowo planuje Pan w przyszłości oddać wyżej wymienione nieruchomości do
    odpłatnego używania, w drodze najmu lub dzierżawy.
    Planuje Pan w przyszłości oddać wymienione we wniosku nieruchomości położone w
    Izraelu i w ZEA do odpłatnego używania, w drodze prywatnego najmu lub dzierżawy.
    Pytania
      1) Czy opisane w stanie faktycznym odpłatne nabycia nieruchomości podlegają
        opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych stosownie do art. 1 ust.
        1 pkt 1 lit. a ustawy o PCC?
      2) Czy Pan jako polski rezydent podatkowy, osiągając przychód z najmu lub dzierżawy
        nieruchomości położonych poza terytorium Unii Europejskiej, będzie podlegał
        nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu z tytułu tych przychodów na
        terytorium Polski, zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o PDOF, z uwzględnieniem umów o
        unikaniu podwójnego opodatkowania zawartych między Polską i Izraelem / lub
        między Polską i Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi, tj. z zastosowaniem metody
        proporcjonalnego odliczenia?
    Interpretacja dotyczy pytania w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych (pyt.
    Nr 2). Natomiast w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych (pyt. Nr 1) zostało
    wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Pana stanowisko
    W Pana ocenie przychód z najmu lub dzierżawy nieruchomości położonych poza
    terytorium Unii Europejskiej, będzie podlegał opodatkowaniu w Polsce zgodnie z zasadą

    nieograniczonego obowiązku podatkowego z uwzględnieniem umów o unikaniu
    podwójnego opodatkowania zawartych między Polską i Izraelem lub między Polską i
    Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi, tj. przy zastosowaniu metody proporcjonalnego
    odliczenia.
    Uzasadnienie Pana stanowiska:
    Ustawa o PDOF reguluje dwa reżimy opodatkowania związane ze statusem rezydencji:
    nieograniczony obowiązek podatkowy od całości osiąganych dochodów niezależnie od
    miejsca położenia źródeł przychodów i ograniczony obowiązek podatkowy tylko od
    dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Nieograniczony obowiązek podatkowy dotyczy osób mających na terytorium Polski
    miejsce zamieszkania.
    Ustawa wskazuje także, że miejsce zamieszkania osoby fizycznej na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej określane jest w dwóch sytuacjach: albo posiadania centrum
    interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych), albo przebywania
    na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. Tym
    samym osoba spełniająca jeden z powyższych warunków jest uznawana za rezydenta
    podatkowego Polski, natomiast osoba, która nie spełnia żadnego z wymienionych wyżej
    warunków, powinna być traktowana za nierezydenta.
    Wskazuje Pan, że jego ośrodek interesów życiowych znajduje się na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej.
    Konsekwencją posiadania miejsca zamieszkania w Polsce będzie występowanie po stronie
    podatnika nieograniczonego obowiązku podatkowego.
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o PDOF, osoba fizyczna mająca miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podlega obowiązkowi podatkowemu od całości
    swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów.
    Tym samym niezależnie od państwa źródła dochody osiągnięte w innych państwach będą
    mogły podlegać opodatkowaniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    W przypadku osób fizycznych mających miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczpospolitej Polskiej, opodatkowaniu podlega całość dochodów podatnika bez względu
    na to, gdzie położone są źródła przychodów (wyrok NSA z dnia 5 stycznia 1999 r., III SA
    2836/97, LEX nr 37171).
    W przypadku uzyskania dochodów za granicą zastosowanie znajdą jednak również
    przepisy odpowiedniej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną
    jest Rzeczpospolita Polska, o czym stanowi art. 4a ustawy o PDOF.
    Jak stanowi art. 4a ustawy o PDOF, przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z
    uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną
    jest Rzeczpospolita Polska.
    Wobec powyższego Pan jako polski rezydent podatkowy uzyskując dochód z najmu lub
    dzierżawy nieruchomości położonych poza Unią Europejską tj. w Izraelu oraz w
    Zjednoczonych Emiratach Arabskich będzie obowiązany opodatkować ten dochód w
    Polsce chyba że odpowiednia umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której
    Polska jest stroną, stanowi inaczej.
    Artykuł 6 Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Zjednoczonych
    Emiratów Arabskich w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania
    uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku
    podpisanej w Abu Zabi dnia 31 stycznia 1993 r. (dalej jako „Umowa ZEA”), zmienionej
    Protokołem podpisanym w Abu Zabi dnia 11 grudnia 2013 r. (dalej jako „Protokół
    zmieniający”), zmodyfikowanej przez Konwencję MLI, podpisaną przez Polskę dnia 7
    czerwca 2017 r. oraz przez Zjednoczone Emiraty Arabskie dnia 27 czerwca 2018 r.
    wskazuje, że:

    1. „Dochody osiągane przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w
    Umawiającym się Państwie z majątku nieruchomego (włączając dochody z eksploatacji
    gospodarstwa rolnego lub leśnego), położonego w drugim Umawiającym się Państwie,
    mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.
    2. Określenie "majątek nieruchomy" posiada takie znaczenie, jakie przyjmuje się według
    prawa tego Państwa, w którym majątek ten jest położony. Określenie to obejmuje w
    każdym przypadku mienie należące do majątku nieruchomego, żywy i martwy inwentarz
    gospodarstw rolnych i leśnych, prawa, do których zastosowanie mają przepisy prawa
    powszechnego dotyczące własności ziemi, budynki, prawa użytkowania majątku
    nieruchomego, jak również prawa do zmiennych lub stałych świadczeń z tytułu
    eksploatacji lub prawa do eksploatacji pokładów mineralnych, źródeł i innych zasobów
    naturalnych; statki, barki, pojazdy drogowe oraz statki powietrzne nie stanowią majątku
    nieruchomego.
    3. Postanowienia ustępu 1 stosuje się do dochodu pochodzącego z bezpośredniego
    użytkowania, najmu, jak również każdego innego rodzaju użytkowania majątku
    nieruchomego.”
    Podobnie Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Państwa Izrael w
    sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od
    opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisana w Jerozolimie 22 maja 1991
    r. (dalej jako „Umowa Izrael”), zmodyfikowana przez Konwencję MLI podpisaną przez
    Polskę oraz przez Izrael dnia 7 czerwca 2017 r. w artykule 6 podaje, że:
    1. „Dochód osiągany przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w
    Umawiającym się Państwie z majątku nieruchomego (włączając dochody z eksploatacji
    gospodarstwa rolnego i leśnego), położonego w drugim Umawiającym się Państwie, może
    być opodatkowany w tym drugim Państwie.
    2. Określenie „majątek nieruchomy” posiada takie znaczenie, jakie przyjmuje się według
    prawa tego Umawiającego się Państwa, w którym majątek ten jest położony. Określenie to
    obejmuje w każdym przypadku mienie należące do majątku nieruchomego, żywy i martwy
    inwentarz gospodarstw rolnych i leśnych, prawa, do których mają zastosowanie przepisy
    dotyczące własności ziemi, prawa użytkowania majątku nieruchomego, jak również prawa
    do zmiennych lub stałych świadczeń z tytułu eksploatacji albo prawa do eksploatacji
    pokładów mineralnych, źródeł i innych zasobów naturalnych; statki, barki, pojazdy
    transportu drogowego oraz samoloty nie stanowią majątku nieruchomego.
    3. Postanowienia ustępu 1 stosuje się do dochodów z bezpośredniego użytkowania,
    najmu, jak również każdego innego rodzaju użytkowania majątku nieruchomego”.
    Zarówno Umowa ZEA, jak i Umowa Izrael zawierają zasadę, zgodnie z którą dochody z
    nieruchomości położonej w innym państwie niż kraj rezydencji podatkowej mogą być tam
    opodatkowane. I tak, Zjednoczone Emiraty Arabskie i Izrael, jako kraje miejsca położenia
    nieruchomości mają prawo opodatkować dochód z najmu czy dzierżawy nieruchomości,
    Polska jako kraj rezydencji podatkowej wynajmującego lub wydzierżawiającego także ma
    to samo uprawnienie.
    Od 1 stycznia 2020 roku na mocy art. 5 ust. 6 Konwencji MLI zastępującego art. 23 ust. 2
    lit. a) Umowy Izrael, w umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej między
    Rzeczpospolitą Polską a Izraelem uległa zmianie metoda unikania podwójnego
    opodatkowania.
    Z kolei w odniesieniu do umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej między
    Polską i Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi, obecna metoda unikania podwójnego
    opodatkowania została wprowadzona na podstawie artykułu 8 Protokołu zmieniającego
    Umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania między Polską a ZEA z dnia 11 grudnia
    2013 roku, wprowadzającego nowe brzmienie art. 24 ust. 1 Umowy ZEA, który podlega
    stosowaniu od dnia 1 stycznia 2016 roku.

    Wobec powyższego, w odniesieniu do dochodów uzyskanych z najmu lub dzierżawy
    nieruchomości położonych w Izraelu lub ZEA obowiązuje metoda proporcjonalnego
    odliczenia, zgodnie z którą dochody te łączy się z dochodami ze źródeł przychodów
    położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W tym przypadku od podatku
    obliczonego od łącznej sumy dochodów odlicza się kwotę równą podatkowi
    dochodowemu zapłaconemu w obcym państwie. Odliczenie to nie może jednak
    przekroczyć tej części podatku obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która
    proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w państwie obcym (art. 27 ust. 9 ustawy o
    PDOF).
    Zważywszy że metoda odliczenia proporcjonalnego, przewidziana w Umowie ZEA i w
    Umowie Izrael, pozwala na odliczenie zapłaconego zagranicą podatku, to jej faktyczne
    zastosowanie będzie miało miejsce tylko w sytuacji, gdy dochód z najmu/dzierżawy
    nieruchomości położonych odpowiednio w Izraelu i w ZEA będzie tam faktycznie
    opodatkowany. W przeciwnym razie, dochód ten będzie opodatkowany w całości w
    Polsce, bez możliwości dokonania odliczenia od podatku.
    Podsumowując, do osiągniętych dochodów z najmu lub dzierżawy nieruchomości
    położonych odpowiednio w Izraelu i w ZEA, zastosuje Pan metodę proporcjonalnego
    odliczenia, tj. dochód osiągnięty zagranicą będzie opodatkowany w Polsce, łącznie z
    pozostałymi dochodami, przy czym od podatku obliczonego od łącznej sumy dochodów
    odliczy Pan kwotę podatku zapłaconego w państwie położenia nieruchomości
    (odpowiednio: w Izraelu lub w ZEA), przy czym to odliczenie zastosuje Pan tylko do
    wysokości podatku przypadającego proporcjonalnie na dochód osiągnięty za granicą.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pana we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Zgodnie z art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
      1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
        gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
      2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    W myśl art. 4a ww. ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik
    podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają
    miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów.

    Natomiast, jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie
    płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym
    w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Niemniej jednak, mając na względzie art. 4a ustawy, ocena czy osoba fizyczna podlega w
    Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie z
    uwzględnieniem postanowień właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Jak wynika z treści wniosku jest Pan rezydentem Polski od 2022 r. 16 stycznia 2024 r. nabył
    Pan na podstawie umowy sprzedaży nieruchomość (apartament) od dewelopera,
    położoną w (...), Zjednoczone Emiraty Arabskie (ZEA). Ponadto, 28 czerwca 2024 r. nabył
    Pan na podstawie umowy sprzedaży kolejną nieruchomość (apartament) położoną w (...)
    (ZEA). Poza tym, 14 października 2024 r. na podstawie umowy sprzedaży nabył Pan 1/2
    udziału w nieruchomości położonej w Izraelu. Wskazane nieruchomości zostały nabyte
    przez Pana w celach prywatnych. Planuje Pan w przyszłości oddać ww. nieruchomości
    położone w Izraelu i w ZEA do odpłatnego używania, w drodze prywatnego najmu lub
    dzierżawy.
    Odnosząc się do opodatkowania przychodów z tytułu najmu lub dzierżawy nieruchomości
    położonych w Zjednoczonych Emiratach Arabskich konieczne jest zastosowanie Umowy
    między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Zjednoczonych Emiratów Arabskich w
    sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od
    opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzonej w Abu Zabi
    dnia 31 stycznia 1993 r. (Dz. U. z 1994 r., Nr 81, poz. 373) zmienionej Protokołem
    podpisanym w Abu Zabi dnia 11 grudnia 2013 r., zmodyfikowanej przez Konwencję MLI,
    podpisaną przez Polskę dnia 7 czerwca 2017 r. oraz przez Zjednoczone Emiraty Arabskie
    dnia 27 czerwca 2018 r.
    Zgodnie z art. 6 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 Umowy między Polską a ZEA:
      1. Dochody osiągane przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w
        Umawiającym się Państwie z majątku nieruchomego (włączając dochody z
        eksploatacji gospodarstwa rolnego lub leśnego), położonego w drugim
        Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.
      2. Określenie "majątek nieruchomy" posiada takie znaczenie, jakie przyjmuje się
        według prawa tego Państwa, w którym majątek ten jest położony. Określenie to
        obejmuje w każdym przypadku mienie należące do majątku nieruchomego, żywy
        i martwy inwentarz gospodarstw rolnych i leśnych, prawa, do których
        zastosowanie mają przepisy prawa powszechnego dotyczące własności ziemi,
        budynki, prawa użytkowania majątku nieruchomego, jak również prawa do
        zmiennych lub stałych świadczeń z tytułu eksploatacji lub prawa do eksploatacji
        pokładów mineralnych, źródeł i innych zasobów naturalnych; statki, barki,
        pojazdy drogowe oraz statki powietrzne nie stanowią majątku nieruchomego.
      3. Postanowienia ustępu 1 stosuje się do dochodu pochodzącego z bezpośredniego
        użytkowania, najmu, jak również każdego innego rodzaju użytkowania majątku
        nieruchomego.
    Natomiast odnosząc do opodatkowania przychodów z tytułu najmu lub dzierżawy 1/2
    udziału w nieruchomości położonej w Izraelu zastosowanie znajdzie Umowa między
    Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Państwa Izrael w sprawie unikania
    podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie
    podatków od dochodu, podpisanej w Jerozolimie dnia 22 maja 1991 r. (Dz.U. z 1992 r. Nr
    28, poz. 124), zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki
    traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy
    opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisanej przez Polskę oraz przez Izrael 7 czerwca
    2017 r. (Konwencja MLI).

    Zgodnie z art.6 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 Umowy polsko-izraelskiej:
      1. Dochód osiągany przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w
      Umawiającym się Państwie z majątku nieruchomego (włączając dochody z
      eksploatacji gospodarstwa rolnego i leśnego), położonego w drugim Umawiającym
      się Państwie, może być opodatkowany w tym drugim Państwie.
      2. Określenie „majątek nieruchomy” posiada takie znaczenie, jakie przyjmuje się
      według prawa tego Umawiającego się Państwa, w którym majątek ten jest położony.
      Określenie to obejmuje w każdym przypadku mienie należące do majątku
      nieruchomego, żywy i martwy inwentarz gospodarstw rolnych i leśnych, prawa, do
      których mają zastosowanie przepisy dotyczące własności ziemi, prawa użytkowania
      majątku nieruchomego, jak również prawa do zmiennych lub stałych świadczeń z
      tytułu eksploatacji albo prawa do eksploatacji pokładów mineralnych, źródeł i innych
      zasobów naturalnych; statki, barki, pojazdy transportu drogowego oraz samoloty nie
      stanowią majątku nieruchomego.
      3. Postanowienia ustępu 1 stosuje się do dochodów z bezpośredniego użytkowania,
      najmu, jak również każdego innego rodzaju użytkowania majątku nieruchomego.
    Powyższe zapisy należy interpretować zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji
    (OECD) (pkt 1 Komentarza do art. 6 Umów) przyjmując, że ust. 1 przyznaje prawo do
    opodatkowania dochodu z majątku nieruchomego państwu źródła, tzn. państwu, w
    którym znajduje się majątek będący źródłem dochodu. Ta praktyka wynika z faktu, że
    zawsze istnieje bardzo ścisły związek gospodarczy między źródłem dochodu i państwem
    źródła.
    Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej nie są źródłem powszechnie
    obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy
    umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.
    Użyty w art. 6 ust. 1 powyższych Umów zwrot „może być opodatkowany w tym drugim
    państwie” oznacza, że o tym czy dochód będzie tam opodatkowany zdecyduje wyłącznie
    dane państwo, którego prawa taki zapis dotyczy i które z prawa do opodatkowania takich
    dochodów może zrezygnować. Określenie „może być opodatkowany” nigdy nie zezwala
    podatnikowi na wybór miejsca opodatkowania, lecz daje możliwość opodatkowania
    dochodu danemu państwu, gdy jego wewnętrzne prawo przewiduje takie opodatkowanie,
    czyli jest to przywilej danego państwa a nie podatnika. Równocześnie, powyższe oznacza
    brak wyłączności do opodatkowania tego dochodu przez państwo, w którym położony jest
    majątek nieruchomy.
    Wobec powyższego, dochód z najmu lub dzierżawy nieruchomości położonych w
    Zjednoczonych Emiratach Arabskich oraz 1/2 udziału w nieruchomości położonej w Izraelu
    podlega opodatkowaniu odpowiednio zarówno w państwie położenia majątku będącego
    źródłem dochodu, tj. w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, Izraelu jak i w państwie
    rezydencji, tj. w Polsce.
    W celu uniknięcia podwójnego opodatkowania należy zastosować metodę unikania
    podwójnego opodatkowania wynikającą z art. 24 ust. 1 lit. a) Umowy między Polską a ZEA:
      Zgodnie z którym w przypadku Polski, jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub
      siedzibę w Polsce osiąga dochód, który zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy
      może być opodatkowany w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, wówczas Polska
      zezwoli na odliczenie od podatku od dochodu tej osoby kwoty równej podatkowi
      zapłaconemu w Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Jednakże takie odliczenie nie
      może przekroczyć tej części podatku obliczonego przed dokonaniem odliczenia,
      która przypada na dochód lub zyski majątkowe osiągnięte w Zjednoczonych
      Emiratach Arabskich.
    W przypadku Izraela należy zastosować metodę unikania podwójnego opodatkowania z
    art. 23 ust. 2 lit. a) Umowy polsko-izraelskiej w zw. z art. 5 ust. 6 Konwencji MLI:

      W przypadku, gdy osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w [Polsce]
      uzyskuje dochód, który zgodnie z postanowieniami [Umowy] może być
      opodatkowany przez [Izrael] (z wyłączeniem sytuacji, gdy te postanowienia zezwalają
      na opodatkowanie przez [Izrael] wyłącznie z powodu, że dany dochód jest także
      dochodem uzyskiwanym przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę na
      terytorium [Izraela]), [Polska] zezwoli na odliczenie od podatku od dochodu takiej
      osoby kwoty równej podatkowi od dochodu zapłaconemu w [Izraelu].
      Jednakże odliczenie takie nie może przekroczyć tej części podatku od dochodu,
      obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która przypada na taki dochód, który
      może być opodatkowany w [Izraelu].
      Jeżeli zgodnie z jakimkolwiek postanowieniem [Umowy] dochód uzyskany przez
      osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w [Polsce] jest zwolniony z
      opodatkowania w [Polsce], wówczas [Polska] może przy obliczaniu kwoty podatku od
      pozostałego dochodu takiej osoby uwzględnić zwolniony dochód.
    Wobec powyższego, do dochodów, które uzyska Pan w przyszłości z tytułu najmu lub
    dzierżawy nieruchomości położonych w Zjednoczonych Emiratach Arabskich oraz 1/2
    udziału w nieruchomości położonej w Izraelu, zastosowanie znajdzie metoda
    proporcjonalnego odliczenia, o której mowa w art. 27 ust. 9 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    W świetle art. 27 ust. 9 ustawy:
      Jeżeli podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1, osiąga również dochody z tytułu
      działalności wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub ze źródeł
      przychodów znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a umowa o
      unikaniu podwójnego opodatkowania nie stanowi o zastosowaniu metody
      określonej w ust. 8, lub z państwem, w którym dochody są osiągane, Rzeczpospolita
      Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, dochody te łączy
      się z dochodami ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej. W tym przypadku od podatku obliczonego od łącznej sumy dochodów
      odlicza się kwotę równą podatkowi dochodowemu zapłaconemu w obcym państwie.
      Odliczenie to nie może jednak przekroczyć tej części podatku obliczonego przed
      dokonaniem odliczenia, która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w
      państwie obcym.
    Zgodnie z polskim prawem podatkowym, jeżeli najem lub dzierżawa nie jest związana z
    prowadzoną działalnością gospodarczą, a więc stanowi odrębne źródło przychodów
    określane jako tzw. „najem lub dzierżawa prywatna”, przychody uzyskiwane z tego źródła
    są opodatkowane w Polsce ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych.
    Jak stanowi art. 2 ust. 1a ustawy z ustawy z 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym
    podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 776 ze zm.):
      Osoby fizyczne osiągające przychody, o których mowa w art. 10 źródła przychodów
      ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym, opłacają ryczałt od przychodów
      ewidencjonowanych.
    Stosownie do art. 6 ust. 1a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych
    przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:
      Opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych podlegają
      otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
      pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i
      innych nieodpłatnych świadczeń z tytułów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6
      ustawy o podatku dochodowym. Dla ustalenia wartości otrzymanych świadczeń w
      naturze i innych nieodpłatnych świadczeń z tych tytułów stosuje się przepisy art. 11
      ust. 2-2b ustawy o podatku dochodowym.

    Stosownie do art. 9a ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochody osiągane przez podatników ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6,
      są opodatkowane w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, na
      zasadach określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym.
    W myśl art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od
    niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne :
      Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynosi 8,5% przychodów do kwoty 100
      000 zł oraz 12,5% przychodów od nadwyżki ponad kwotę 100 000 zł z tytułu
      przychodów, o których mowa w art. 6 ust. 1a.
    Zgodnie z art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od
    niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:
      Podatnicy są obowiązani złożyć w urzędzie skarbowym zeznanie według ustalonego
      wzoru o wysokości uzyskanego przychodu, wysokości dokonanych odliczeń i
      należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych – w terminie od dnia 15
      lutego do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym; zeznanie
      złożone przed początkiem terminu uznaje się za złożone w dniu 15 lutego roku
      następującego po roku podatkowym.
    W myśl art. 12 ust. 12 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych
    przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:
      Przepisy art. 27 ust. 8-9a ustawy o podatku dochodowym stosuje się odpowiednio.
      Przepisy te dotyczą zasad uwzględniania w rozliczeniach podatkowych dochodów
      zagranicznych.
    W konsekwencji przychody uzyskane przez Pana w przyszłości z tytułu najmu lub
    dzierżawy nieruchomości położonych w Zjednoczonych Emiratach Arabskich oraz 1/2
    udziału nieruchomości położonej w Izraelu i opodatkowane w formie ryczałtu od
    przychodów ewidencjonowanych, będą podlegały opodatkowaniu w Polsce z
    zastosowaniem metody proporcjonalnego odliczenia określonej w art. 27 ust. 9 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych oraz wykazaniu w zeznaniu PIT- 28.
    Pana stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie
        zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje
        się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.