Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.155.2017.1.NL
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2017-11-17
Teza: moment powstania przychodu z tytułu zapłaty części odsetkowej rat leasingowych
Słowa kluczowe: leasing; moment; odsetki; przychód; rata
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 201 z późn. zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 21 września 2017 r. (data wpływu 22 września 2017 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie momentu powstania przychodu z tytułu zapłaty części odsetkowej rat leasingowych – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 22 września 2017 r. do Organu wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych m.in. w zakresie momentu powstania przychodu z tytułu zapłaty części odsetkowej rat leasingowych.

We wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca jest Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Spółka”), podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Przedmiot działalności Spółki, zgodnie z wpisem w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego (dalej: „KRS”) obejmuje m.in.: PKD 64.91.Z - Leasing finansowy.

Spółka planuje zawierać z innymi podmiotami (dalej: „Korzystającymi”) umowy cywilnoprawne, które spełnią warunki umowy leasingu w rozumieniu art. 17a pkt 1 Ustawy CIT oraz art. 17f Ustawy CIT (dalej: „Umowy”).

Korzystający, w rozumieniu art. 17f ust. 1 pkt 3 lit. a Ustawy CIT, również będą podlegać w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Możliwe, że Spółka będzie również zawierać umowy cywilnoprawne z podmiotami zagranicznymi, lecz ich nie dotyczy niniejszy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej (takie umowy nie będą również spełniać definicji leasingu finansowego na gruncie art. 17f Ustawy CIT).

Na podstawie zawartych w przyszłości Umów, Spółka planuje oddać Korzystającym do odpłatnego korzystania m.in. środki trwałe w rozumieniu przepisów Ustawy CIT (dalej: „ŚT”) lub wartości niematerialne i prawne w rozumieniu przepisów Ustawy CIT (dalej: „WNiP”).

Umowy zostaną zawarte na czas określony.

Umowy będą przewidywać, że odpisy amortyzacyjne dla celów podatkowych od wartości początkowej ŚT lub WNiP będą dokonywane przez Korzystających.

Wobec tego, Spółka nie będzie dokonywać od wartości początkowej ŚT lub WNiP odpisów amortyzacyjnych dla celów podatkowych. Umowa będzie przewidywać podział opłat leasingowych z tytułu korzystania ze ŚT lub WNiP na:

*   część kapitałową oraz
*   część odsetkową.

Wartość początkowa ŚT lub WNiP określona w Umowach, jako suma ustalonych w Umowach kapitałowych części opłat, pomniejszonych o należny podatek od towarów i usług (dalej: „podatek VAT”), będzie co najmniej równa wartości rynkowej ŚT lub WNiP (dalej: „Wartość początkowa ŚT lub WNiP”).

Podobnie, część odsetkowa rat leasingowych zostanie ustalona na poziomie rynkowym.

Umowy będą pierwszymi umowami leasingu finansowego (w rozumieniu art. 17f Ustawy CIT) danego ŚT lub WNiP.

Umowy będą przewidywały okresowe rozliczenie opłat leasingowych.

Spółka może zawierać z Korzystającymi wiele Umów, przy czym jeden ŚT lub WNiP będzie przedmiotem wyłącznie jednej Umowy.

Do momentu zawarcia Umów, ŚT lub WNiP mogą być wykorzystywane na potrzeby działalności gospodarczej Spółki, co oznacza, że mogą one być ujawnione w ewidencji środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych Spółki.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

Czy momentem powstania przychodu w podatku CIT dla Spółki z tytułu odsetkowej części opłat leasingowych (tj. opłat leasingowych w części w jakiej przekraczają one spłatę wartości początkowej ŚT lub WNIP) będzie ostatni dzień okresu za który należna jest ta opłata?

(pytanie oznaczone we wniosku Nr 2)

Zdaniem Wnioskodawcy, momentem powstania przychodu w podatku CIT dla Spółki z tytułu odsetkowej części opłat leasingowych (tj. opłat leasingowych w części w jakiej przekraczają one spłatę wartości początkowej ŚT lub WNiP) będzie ostatni dzień okresu za który należna jest ta opłata.

W myśl art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1888 z późn. zm., dalej: „Ustawy CIT”), za przychody związane z działalnością gospodarczą, osiągnięte w roku podatkowym, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.

Jednocześnie, zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 9 Ustawy CIT, do przychodów nie zalicza się należnego podatku VAT.

Spółka wskazała w uzasadnieniu pytania nr 1, że przychodem będzie dla niej część odsetkowa opłat leasingowych (tj. opłaty leasingowe w części w jakiej przekraczają one spłatę wartości początkowej ŚT lub WNiP).

Zgodnie natomiast z art. 12 ust. 3c Ustawy CIT, jeżeli strony ustalą, że usługa jest rozliczana w okresach rozliczeniowych, to za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w roku.

Mając powyższe regulacje na uwadze oraz fakt, że Umowy będą rozliczane w okresach rozliczeniowych, to przychód po stronie Spółki (z tytułu części odsetkowej opłat leasingowych) będzie powstawał z ostatnim dniem każdego kolejnego okresu rozliczeniowego (przez który należy rozumieć dzień poprzedzający okres za który należna będzie kolejna rata leasingowa).

Wobec tego, w ocenie Spółki, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, momentem powstania przychodu w podatku CIT dla Spółki z tytułu odsetkowej części opłat leasingowych (tj. opłat leasingowych w części w jakiej przekraczają one spłatę wartości początkowej ŚT lub WNiP) będzie ostatni dzień okresu za który należna jest ta opłata.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej, przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a,
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związkuz powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Nadmienić należy, że w pozostałym zakresie objętym wnioskiem, zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, ul. Kraszewskiego 4a, 35-016 Rzeszów, w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.