Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.525.2025.1.MMA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-12
Teza: Prawo do odliczenia podatku VAT z faktury wystawionej bez
podanego nr NIP.
Słowa kluczowe: faktura-faktura VAT
małżonkowie-majątek wspólny małżonków
numer-Numer Identyfikacji Podatkowej (NIP)
samochód-samochód osobowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Prawo do odliczenia podatku
naliczonego z tytułu wydatków związanych z pojazdami
samochodowymi-Prawo do odliczenia 50% kwoty
podatku naliczonego od wydatków związanych z
pojazdami samochodowymi
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86a-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 lipca 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy
    prawa do odliczenia podatku VAT z faktury wystawionej bez podanego nr NIP.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą polegającą na najmie prywatnym
    lokalu użytkowego. Pani numer identyfikacyjny - NIP (...). Od 14 kwietnia 2022 r. jest Pani
    czynnym podatnikiem podatku VAT.
    W grudniu 2022 r. nabyła Pani samochód osobowy, który wykorzystywany jest do celów
    prowadzenia działalności gospodarczej – do wykonywania czynności opodatkowanych
    podatkiem od towarów i usług oraz także, równocześnie celów prywatnych. Auto
    wykorzystywane jest do celów mieszanych.
    Wykorzystywanie auta do celów prowadzonej działalności dotyczącej obsługi najmu
    (sprzątanie, pralnia, dostarczanie napoi).
    Zakupu dokonała Pani do majątku wspólnego wraz z małżonkiem z którym nie posiada
    Pani rozdzielności majątkowej.
    Za nabyty pojazd, udokumentowaniem nabycia jest faktura końcowa wystawiona przez
    sprzedawcę X NIP: (...), Nr (...) z 30 listopada 2022 r. na kwotę (...) zł brutto ze stawką VAT
    23%.
    Na fakturze są Pani i Pani męża - Pesele imiona i nazwiska oraz adres stałego
    zameldowania oraz kody klienta.
    Nie ma numeru NIP ani informacji, że samochód wykorzystywany będzie do celów
    prowadzonej działalności gospodarczej – do prowadzenia czynności opodatkowanych
    podatkiem od towarów i usług.

## Pytanie

Czy zasadne jest odliczenie 50 % podatku VAT (użytek mieszany) z wystawionej przez
    sprzedającego faktury dokumentującej zakup samochodu pomimo braku numeru NIP na
    dokumencie?
    Pani stanowisko w sprawie
    Uważa Pani, że ma Pani prawo odliczyć 50% naliczonego podatku VAT z wystawionej przez
    sprzedawcę faktury dokumentującej zakup samochodu pomimo braku na fakturze
    numeru NIP nabywcy.
    Jak stanowi art. 31 § 1 ustawy z 25 lutego 1964 r. - kodeks rodzinny i opiekuńczy z chwilą
    zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami wspólność majątkowa.
    W czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego.
    Poza tym w myśl art. 36 § 3 ww. ustawy, małżonek zarządza samodzielnie przedmiotami
    majątku służącymi do wykonywania działalności zarobkowej.

    Z tego powodu na fakturze dokumentującej ww. transakcję powinny być podane dane
    Pani oraz małżonka.
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług, prawo obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje gdy odliczenia dokonuje
    podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary, których odliczanie dotyczy są
    wykorzystywane do czynności opodatkowanych.
    Uważa Pani również, że pozbawienie Pani prawa do odliczenia kwoty podatku naliczonego
    z faktury wystawionej na oboje małżonków, gdy nabycie związane jest z prowadzoną
    działalnością gospodarczą naruszałoby zasadę neutralności podatku od towarów i usług.
    Brak numeru NIP przy prawidłowym wskazaniu podmiotu będącego nabywcą jest wadą
    techniczną pozostającą bez znaczenia dla wysokości zobowiązania podatkowego i
    niewyłączającą możliwości zweryfikowania zdarzenia gospodarczego i prawidłowego
    określenia nabywcy towaru.
    Faktura dokumentuje faktyczny przebieg zdarzania gospodarczego i nie zachodzą żadne
    błędy merytoryczne.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 86 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
    Z treści art. 86 ust. 1 ustawy wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z
    prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi
    czynnościami opodatkowanymi, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku
    należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Należy zauważyć, że formułując w art. 86 ust. 1 ustawy, warunek związku ze sprzedażą
    opodatkowaną, ustawodawca nie uzależnia prawa do odliczenia od związku zakupu
    z obecnie wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Wystarczającym jest, że z
    okoliczności towarzyszących nabyciu towarów lub usług przy uwzględnieniu rodzaju
    prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakupy te dokonane są
    w celu ich wykorzystania w ramach jego działalności opodatkowanej.
    W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego
    określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowo-prawne, było wykonywanie
    czynności opodatkowanych.
    Podkreślić należy, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku
    naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno
    przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków,

    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    Na podstawie przepisu art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96,
      z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Z treści art. 88 ust. 4 ustawy wynika, że aby zrealizować uprawnienie prawa do odliczenia
    podatku naliczonego z otrzymanej faktury koniecznym jest posiadanie w momencie
    realizacji tego prawa statusu czynnego podatnika VAT.
    Należy zauważyć, że ustawa nie pozbawia podatnika prawa do dokonania odliczenia
    podatku VAT od zakupów, o ile występują przesłanki świadczące o tym, że zakupione
    towary i usługi będą wykorzystywane do bieżącej (lub przyszłej) działalności
    opodatkowanej. Niemniej ustawodawca narzucił podatnikom chcącym dokonać odliczenia
    podatku VAT od poczynionych nabyć obowiązek rejestracji jako podatnik VAT czynny.
    Zatem, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
    przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego
    dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których
    nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do czynności opodatkowanych.
    Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku
    naliczonego jest związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi.
    Natomiast dla realizacji tego prawa konieczne jest m.in. posiadanie statusu podatnika VAT
    czynnego.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    W tym miejscu należy wskazać, że wysokość odliczenia podatku VAT z faktur
    dokumentujących dokonanie wydatków, związanych z pojazdami samochodowymi
    reguluje przepis art. 86a ustawy.
    Zgodnie z art. 86a ust. 1 pkt 1 ustawy:
      W przypadku wydatków związanych z pojazdami samochodowymi kwotę podatku
      naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, stanowi 50% kwoty podatku wynikającej z
      faktury otrzymanej przez podatnika.
    Zgodnie z art. 86a ust. 2 ustawy:
      Do wydatków związanych z pojazdami samochodowymi, o których mowa w ust. 1,
      zalicza się wydatki dotyczące:
      1) nabycia, importu lub wytworzenia tych pojazdów oraz nabycia lub importu ich
      części składowych;
      2) używania tych pojazdów na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej
      umowy o podobnym charakterze, związane z tą umową, inne niż wymienione w pkt 3;

      3) nabycia lub importu paliw silnikowych, oleju napędowego i gazu, wykorzystywanych
      do napędu tych pojazdów, usług naprawy lub konserwacji tych pojazdów oraz innych
      towarów i usług związanych z eksploatacją lub używaniem tych pojazdów.
    Przy czym w myśl art. 86a ust. 3 ustawy:
      Przepis ust. 1 nie ma zastosowania:
      1) w przypadku gdy pojazdy samochodowe są:
      a) wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika lub
      b) konstrukcyjnie przeznaczone do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą,
      jeżeli z dokumentów wydanych na podstawie przepisów o ruchu drogowym wynika
      takie przeznaczenie;
      2) do towarów montowanych w pojazdach samochodowych i do związanych z tymi
      towarami usług montażu, naprawy i konserwacji, jeżeli przeznaczenie tych towarów
      wskazuje obiektywnie na możliwość ich wykorzystywania wyłącznie do działalności
      gospodarczej podatnika.
    Na mocy art. 86a ust. 4 ustawy:
      Pojazdy samochodowe są uznawane za wykorzystywane wyłącznie do działalności
      gospodarczej podatnika, jeżeli:
      1) sposób wykorzystywania tych pojazdów przez podatnika, zwłaszcza określony w
      ustalonych przez niego zasadach ich używania, dodatkowo potwierdzony prowadzoną
      przez podatnika dla tych pojazdów ewidencją przebiegu pojazdu, wyklucza ich użycie
      do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą lub
      2) konstrukcja tych pojazdów wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z
      działalnością gospodarczą lub powoduje, że ich użycie do celów niezwiązanych z
      działalnością gospodarczą jest nieistotne.
    Natomiast problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z
    dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    W myśl art. 195 Kodeksu cywilnego:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Jak stanowi art. 196 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    W myśl art. 196 § 2 ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    Na mocy art. 198 ustawy Kodeks cywilny:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych
      współwłaścicieli.
    Podkreślić należy, że współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję wyłącznego
    właściciela.
    Ze względu na charakter udziału, może rozporządzać swoim udziałem bez zgody
    pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel
    może zbyć swój udział.

    Zauważenia w tym miejscu wymaga, że kwestie stosunków majątkowych pomiędzy
    małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j.
    Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.).
    Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność
      majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie
      jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny).
      Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku
      osobistego każdego z małżonków.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału
      majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do
      rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w majątku
      wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    W myśl art. 36 § 1 i § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      § 1. Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem
      wspólnym, w szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku
      wspólnego, o wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach
      obciążających majątek wspólny.
      § 2. Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że
      przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które
      dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Ustawa o podatku od towarów i usług nie wymienia małżonków jako odrębnej kategorii
    podatników. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą
    szczególną sytuację prawną, bowiem żaden z przepisów ustawy nie zabrania
    małżonkom prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie
    ma przy tym przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności
    istniała ustawowa wspólność majątkowa.
    Gdy małżonkowie pozostają we współwłasności małżeńskiej i nabywają dobro
    inwestycyjne, które jest używane w sposób wyłączny do celów prowadzonej działalności
    gospodarczej przez jednego z małżonków będących współwłaścicielami, to jeden z nich
    korzysta z prawa do odliczenia całości podatku naliczonego, pod warunkiem, że
    występuje związek pomiędzy poniesionymi wydatkami a wykonywanymi czynnościami
    opodatkowanymi.
    Uregulowania dotyczące szczegółowych zasad wystawiania faktur oraz danych, które
    powinny zawierać zawarte są w art. 106a-106e ustawy o podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:

      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę
      towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez
      niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o
      podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem.
    Zgodnie z art. 106e ust. 1 ustawy:
      Faktura powinna zawierać:
      1) datę wystawienia;
      2) kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób
      jednoznaczny identyfikuje fakturę;
      3) imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich
      adresy;
      4) numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, z
      zastrzeżeniem pkt 24 lit. a oraz pkt 25;
      5) numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na
      potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on towary
      lub usługi, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. b;
      6) datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi lub datę
      otrzymania zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, o ile taka data jest
      określona i różni się od daty wystawienia faktury;
      7) nazwę (rodzaj) towaru lub usługi;
      8) miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług;
      9) cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto);
      10) kwoty wszelkich opustów lub obniżek cen, w tym w formie rabatu z tytułu
      wcześniejszej zapłaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej netto;
      11) wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją, bez
      kwoty podatku (wartość sprzedaży netto);
      12) stawkę podatku albo stawkę podatku od wartości dodanej w przypadku
      korzystania z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a, 7 i
      9;
      13) sumę wartości sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi
      stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku;
      14) kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty
      dotyczące poszczególnych stawek podatku;
      15) kwotę należności ogółem (...)
    Z ww. uregulowań wynika, że faktura powinna m.in. jednoznacznie określać imiona i
    nazwiska lub nazwy podatnika (sprzedawcy) i nabywcy, ich adresy. Faktura winna zawierać
    dane nabywcy towaru lub usługi i tym samym dokumentować rzeczywiste zdarzenia
    gospodarcze, a jako wystawca i nabywca powinni widnieć faktyczni uczestnicy transakcji.
    Każdorazowo należy ustalić więc nabywcę towaru lub usługi, który winien wynikać z
    zawartej umowy.
    Zgodnie z art. 106k ust. 1 ustawy:
      Nabywca towaru lub usługi, który otrzymał fakturę zawierającą pomyłki, z wyjątkiem
      pomyłek w zakresie danych określonych w art. 106e ust. 1 pkt 8-15, może wystawić
      fakturę nazywaną notą korygującą.
    Na mocy art. 106k ust. 2 ustawy:

      Wystawiona nota korygująca wymaga akceptacji wystawcy faktury.
    Jak stanowi art. 106k ust. 3 ustawy:
      Faktura, o której mowa w ust. 1, powinna zawierać:
      1) wyrazy „NOTA KORYGUJĄCA”;
      2) numer kolejny i datę jej wystawienia;
      3) imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich
      adresy i numer za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby
      podatku, a także numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest
      zidentyfikowany na potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej;
      4) dane zawarte w fakturze, której dotyczy faktura, o której mowa w ust. 1, określone
      w art. 106e ust. 1 pkt 1-6;
      5) wskazanie treści korygowanej informacji oraz treści prawidłowej.
    Jak wynika z powyższych regulacji noty korygujące mogą zostać wystawione przez
    nabywcę towaru lub usługi, w przypadku, gdy otrzymał on fakturę lub fakturę korygującą
    zawierającą pomyłki dotyczące jakiejkolwiek informacji wiążącej się zwłaszcza ze
    sprzedawcą lub nabywcą lub oznaczeniem towaru lub usługi (z wyjątkiem pomyłek w
    pozycjach faktury określonych w art. 106e ust. 1 pkt 8-15 ustawy).
    Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą
    polegającą na najmie prywatnym lokalu użytkowego. Od 14 kwietnia 2022 r. jest Pani
    czynnym podatnikiem podatku VAT. W grudniu 2022 r. nabyła Pani samochód osobowy,
    który wykorzystywany jest do celów prowadzenia działalności gospodarczej – do
    wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług oraz także
    równocześnie celów prywatnych. Auto wykorzystywane jest do celów mieszanych.
    Wykorzystywanie auta do celów prowadzonej działalności dotyczącej obsługi najmu
    (sprzątanie, pralnia, dostarczanie napoi). Zakupu dokonała Pani do majątku wspólnego
    wraz z małżonkiem z którym nie posiada Pani rozdzielczości majątkowej. Została
    wystawiona faktura końcowa przez sprzedawcę X z 30 listopada 2022 r. na kwotę (...) zł
    brutto ze stawką VAT 23%. Na fakturze są Pani i Pani męża - Pesele imiona i nazwiska oraz
    adres stałego zameldowania oraz kody klienta. Nie ma numeru NIP ani informacji, że
    samochód wykorzystywany będzie do celów prowadzonej działalności gospodarczej – do
    prowadzenia czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.
    Pani wątpliwości dotyczą kwestii, czy zasadne jest odliczenie 50 % podatku VAT (użytek
    mieszany) z wystawionej przez sprzedającego faktury dokumentującej zakup
    samochodu pomimo braku numeru NIP na dokumencie.
    Należy podkreślić, że celem faktury jest przede wszystkim udokumentowanie
    rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, zarówno pod względem przedmiotu
    transakcji, jak i podmiotów biorących w niej udział.
    Faktury są dokumentem o charakterze sformalizowanym. Zatem, co do zasady, faktury
    muszą być wystawione zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa.
    Prawidłowość materialnoprawna faktury zachodzi, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe
    zdarzenie gospodarcze. Oznacza to, że nie można uznać za prawidłową fakturę, gdy
    sprzecznie z jej treścią wskazuje ona zdarzenie gospodarcze, które w ogóle nie zaistniało
    bądź zaistniało w innych rozmiarach albo między innymi podmiotami. Faktura potwierdza
    zaistniałe zdarzenia gospodarcze, a jej elementy formalne wymagane przez art. 106e ust.
    1 ustawy mają wyłącznie znaczenie dowodowe. Jedynie braki merytoryczne faktury mogą
    wywołać skutek materialny w postaci zmian w przedmiocie lub podstawie opodatkowania,
    a także doprowadzić do niewłaściwego określenia wysokości podatku.
    Z powyższego wynika, że o prawidłowości faktur wystawianych i otrzymywanych przez
    podatników powinny decydować przede wszystkim ustalenia, czy dokumenty te

    potwierdzają rzeczywiste transakcje handlowe. A zatem jeżeli w fakturach
    dokumentujących transakcje występują, tzw. wadliwości mniejszej wagi, należy uznać, że
    nie ma podstawy do kwestionowania faktur, w tym prawa do odliczenia podatku
    naliczonego, wyłącznie z powodu braków mających charakter tzw. wadliwości mniejszej
    wagi. Są to tego rodzaju wadliwości, które, co prawda, powodują, że faktura nie
    odpowiada wymogom określonym w przepisach, jednakże same w sobie nie wpływają na
    przedmiot i podstawę opodatkowania.
    Należy zauważyć, że chociaż faktura powinna zawierać dane dotyczące nabywcy
    wymienione w art. 106e ustawy, to jednak niewskazanie niektórych z tych informacji nie
    wyklucza możliwości jego identyfikacji na podstawie pozostałych danych zawartych na
    fakturze.
    Brak NIP-u przy jednoczesnym prawidłowym wskazaniu pozostałych danych podmiotu
    będącego nabywcą jest wadą techniczną, niewyłączającą możliwości zweryfikowania
    dokonania zdarzenia gospodarczego i prawidłowego określenia nabywcy towaru, a
    jednocześnie pozostającą bez znaczenia dla wysokości zobowiązania podatkowego.
    W okolicznościach analizowanej sprawy, wyjaśnienia wymaga kwestia, czy przysługuje
    Pani prawo do odliczenia podatku VAT z faktury bez wskazania NIP-u nabywcy.
    Jak wyżej wskazano, prawo do odliczenia podatku naliczonego, wynikającego z faktury,
    uzależnione jest od spełnienia warunków wynikających z przepisu art. 86 ust. 1 ustawy, a
    także od niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.
    Przepis art. 88 ustawy enumeratywnie określa listę przypadków, w których podatnik został
    pozbawiony prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony, jednakże
    nie wymienia opisanej we wniosku nieprawidłowości (braku NIP nabywcy) jako przesłanki
    negatywnej powodującej utratę prawa do odliczenia podatku naliczonego (w sytuacji, gdy
    faktura odzwierciedla prawdziwe zdarzenie gospodarcze).
    Zatem brak wskazania NIP-u na fakturze nie przesądza o braku prawa do odliczenia
    podatku VAT.
    Jeżeli na podstawie posiadanej przez Panią faktury jest możliwa identyfikacja podatnika
    jako nabywcy, mimo nieumieszczenia Pani numeru NIP, a jednocześnie samochód
    osobowy wykorzystywany jest przez Panią do wykonywania działalności opodatkowanej
    VAT oraz do celów prywatnych, to przysługuje Pani prawo do odliczenia podatku
    naliczonego wykazanego na otrzymanej fakturze dotyczącej nabycia samochodu.
    Prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktury przysługuje na podstawie art. 86 ust. 1
    w zakresie, w jakim samochód jest wykorzystywany do czynności opodatkowanych z
    uwzględnieniem ograniczeń określonych w art. 86a ustawy.
    Mając zatem na uwadze przedstawiony opis sprawy i powołane regulacje prawne
    stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie warunki, o których mowa w art. 86 ust. 1 ustawy,
    będą spełnione – przy założeniu, że nie wystąpią okoliczności wymienione w art. 88
    ustawy – jest Pani zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT oraz samochód
    jest wykorzystywany do czynności opodatkowanych oraz do celów prywatnych (użytek
    mieszany).
    Podsumowując, na podstawie art. 86 ust. 1 w związku z art. 86a ust. 1 ustawy ma Pani
    prawo do odliczenia 50% podatku VAT od faktury dokumentującej nabycie samochodu,
    wykorzystywanego zarówno do działalności gospodarczej, jak i do celów prywatnych,
    pomimo wystawienia faktury na Panią (bez podania Pani numeru NIP-u) oraz Pani
    małżonka. Prawo to przysługuje w przypadku niezaistnienia przesłanek negatywnych z art.
    88 ustawy.
    Zatem Pani stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.