Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-1.4012.152.2025.2.ESZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-23
Teza: Nieuznanie Sprzedającego za podatnika podatku VAT w
związku ze sprzedażą nieruchomości.
Słowa kluczowe: nieruchomości-nieruchomość niezabudowana
nieruchomości-nieruchomość zabudowana
osoba-osoba fizyczna nieprowadząca działalności
gospodarczej
współwłasność
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
1

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    25 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej
    dotyczący m.in. podatku od towarów i usług w zakresie uznania, że sprzedaż posiadanych
    udziałów w Nieruchomości 1 i Nieruchomości 2, należących do majątku osobistego
    Sprzedającego, nie będzie dostawą towarów wykonaną przez podatnika VAT
    występującego w takim charakterze (pytanie nr 1 i 2).
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem wspólnym
    1. Zainteresowany będący stroną postępowania:
        A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością
    2. Zainteresowany niebędący stroną postępowania:
        A.A.

## Opis zdarzenia przyszłego

A Sp. z o.o. (zwana dalej również „Wnioskodawcą” lub „Nabywcą”) jest podatnikiem
    czynnym podatku od towarów i usług („VAT”) z siedzibą w Polsce. Zasadniczym
    przedmiotem działalności Nabywcy jest realizacja projektów budowlanych związanych ze
    wznoszeniem budynków oraz sprzedaż lokali mieszkalnych lub usługowych w tych
    budynkach.
    A.A. („Sprzedający”) jest osobą fizyczną zamieszkałą w Polsce. A.A. nie jest podatnikiem
    VAT czynnym. A.A. od 1 stycznia 2024 r. korzysta z zawieszenia prowadzonej działalności
    gospodarczej zarejestrowanej w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności
    Gospodarczej (CEIDG).
    A.A. jest współwłaścicielem niezabudowanej nieruchomości (dalej: „Nieruchomość 1”) oraz
    współwłaścicielem nieruchomości zabudowanej („Nieruchomość 2”). Poza tym
    współwłaścicielami Nieruchomości 1 i 2 są także osoby trzecie. W celu uniknięcia
    jakichkolwiek wątpliwości strony podkreślają, że przedmiotem pytań w niniejszym
    wniosku są wyłącznie udziały w ww. Nieruchomościach, będące w majątku osobistym A.A.
    Pytania dotyczące skutków zbycia pozostałych udziałów w Nieruchomości 1 i 2, w tym
    udziałów pozostających w majątku wspólnym A.A. i jego małżonki, B.B. w ramach
    wspólności majątkowej małżeńskiej, są przedmiotem odrębnego wniosku.
    Nieruchomość 1

    Udziały w Nieruchomości 1 zostały nabyte w drodze dziedziczenia do majątku osobistego
    A.A. Nieruchomość 1 tworzy działka ewidencyjna gruntu o nr 1, o powierzchni 0,2099 ha,
    dla której prowadzona jest księga wieczysta o nr (...). Nieruchomość 1 w ewidencji gruntów
    jest oznaczona jako grunty orne (RIIIa). Nieruchomość 1 znajduje się na obszarze objętym
    aktualnym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (MPZP). Zgodnie z
    MPZP jest to teren „zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami, w kwartale
    oznaczonym na rysunku planu symbolem 7MW/U, w części w liniach rozgraniczających
    drogi wewnętrznej (...) oraz w części w liniach rozgraniczających ul. (...)". Należy podkreślić,
    że Sprzedający nie podejmował żadnych działań w celu uzyskania MPZP dla wskazanej
    Nieruchomości.
    Nieruchomość 1 nie jest zabudowana ani budynkami, ani budowlami. Nie znajdują się na
    niej żadne obiekty budowlane. Nieruchomość nie była wykorzystywana w żaden sposób w
    działalności gospodarczej Sprzedającego lub innych jej współwłaścicieli. Nie była
    wykorzystywana do celów działalności rolniczej, opodatkowanej VAT. Nie była ona
    użytkowania przez Sprzedającego lub inne osoby (współwłaścicieli) w żaden konkretny
    sposób, lecz jedynie pozostawała ona w ich własności. Nieruchomość nie była
    przedmiotem najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, nie była
    przedmiotem świadczeń za wynagrodzeniem. Nabycie Nieruchomości 1 nie wiązało się z
    żadnymi planami wykorzystania jej do celów komercyjnych - np. usługowych lub
    handlowych. Sprzedający nie dokonywał jakichkolwiek działań zmierzających do
    zwiększenia wartości Nieruchomości 1 w celu sprzedaży, w szczególności jej podziału,
    pozyskania decyzji o warunkach zabudowy, jej uzbrojenia, nie dokonywał nakładów na
    nieruchomość ani nie prowadził działań marketingowych związanych z nieruchomością.
    Nie planuje także podejmowania takich działań w przyszłości. A.A. zawarł jedynie w 2024 r.
    umowę z agencją nieruchomości w celu oferowania tej nieruchomości do sprzedaży. Bez
    względu na powyższe, to Nabywca zgłosił się do Sprzedających z ofertą nabycia
    Nieruchomości 1. Nabywca nie planuje podejmowania żadnych działań, w tym ponoszenia
    nakładów, w celu uatrakcyjnienia Nieruchomości 1 przed jej zakupem.
    Nieruchomość 2
    Nieruchomość 2 tworzy zabudowana działka ewidencyjna o nr 2, położona w (...), przy (...),
    o powierzchni 13 208 m2, dla której prowadzona jest księga wieczysta o nr (...). Udział w
    Nieruchomości 2 został nabyty do majątku osobistego A.A. w drodze dziedziczenia w 2021
    r. Ponadto, udziały we własności Nieruchomości 2 mają również osoby trzecie (m.in. brat
    A.A.).
    Nieruchomość 2 stanowi teren przeznaczony w miejscowym planie zagospodarowania
    przestrzennego (MPZP) do „zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami, w
    kwartale oznaczonym na rysunku planu symbolem 7MW/U, w części w liniach
    rozgraniczających drogi wewnętrznej (...) oraz w części w liniach rozgraniczających ul. (...)”.
    Nieruchomość 2 jest zabudowana następującymi budynkami w rozumieniu prawa
    budowlanego, oznaczonymi w umowie przedwstępnej sprzedaży (o której w dalszej części
    wniosku) literami A-F.:
    i. murowanym budynkiem mieszkalnym o powierzchni zabudowy 157 m2, zawierającym
      dwie kondygnacje nadziemne, wybudowanym w 1980 roku - jest on oznaczony literą
      F w załączniku do umowy;
    ii. murowanym budynkiem mieszkalnym o powierzchni zabudowy 161 m2, zawierającym
      dwie kondygnacje nadziemne i jedną kondygnację podziemną, wybudowanym w
      1953 roku - jest on oznaczony literą D w załączniku do umowy;
    iii. budynkiem o funkcji „pozostałe budynki niemieszkalne”, o powierzchni zabudowy 103
      m2, zawierającym jedną kondygnację nadziemną, wybudowanym w 1980 roku - jest
      on oznaczony literą E w załączniku do umowy;

    iv. murowanym budynkiem o funkcji „budynki handlowo-usługowe” o powierzchni
      zabudowy 339 m2, zawierającym jedną kondygnację nadziemną, wybudowanym w
      1980 roku - jest on oznaczony literą B w załączniku do umowy.
    v. budynkiem o funkcji „budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa” o
      powierzchni zabudowy 127 m2, zawierającym jedną kondygnację nadziemną,
      wybudowanym w 1980 roku - jest on oznaczony literą A w załączniku do umowy;
    vi. murowanym budynkiem o funkcji „budynki transportu i łączności" o powierzchni
      zabudowy 163 m2, zawierającym jedną kondygnację nadziemną, wybudowanym w
      1980 roku - jest on oznaczony literą C w załączniku do umowy.
    Na Nieruchomości 2 znajdują się także podjazdy, ogrodzenia lub bramy. Zgodnie z wiedzą
    Wnioskodawcy obiekty takie jak przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod
    śmietniki służą wykorzystywaniu nieruchomości oraz znajdujących się na niej budynków
    przez właścicieli zgodnie z ich przeznaczeniem. Z tego powodu obiekty te nie są, w ocenie
    Sprzedającego, samodzielnymi budowlami w znaczeniu wskazanym w przepisach Ustawy
    o VAT, lecz stanowią urządzenia budowlane w rozumieniu Prawa Budowlanego.
    Urządzenie te nie są rzeczami ruchomymi, stanowią część składową Nieruchomości 2.
    Sprzedający nie ma jednoznacznej wiedzy o dacie oddania do użytkowania tych obiektów,
    niemniej z pewnością nastąpiło to przed ponad 2 laty. Nie były także ponoszone wydatki
    na ich ulepszenie w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.
    Żaden z budynków lub innych obiektów na Nieruchomości 2 nie jest w posiadaniu
    Sprzedającego. Sposób użytkowania Nieruchomości 2 nie został formalnie ukształtowany
    przez współwłaścicieli, nie zawierali oni umowy o wyodrębnienie jej określonych części do
    wyłącznego korzystania (quoad usum). Niemniej wykształciła się praktyka korzystania z
    Nieruchomości 2, w której jest ona we władaniu jej innych współwłaścicieli niż Sprzedający.
    Współwłaściciele, w których władaniu jest Nieruchomość 2, w części wykorzystują ją na
    potrzeby osobiste (budynki mieszkalne oznaczone literami D oraz F oraz jeden z
    budynków niemieszkalnych oznaczony literą A są wykorzystywane dla celów
    mieszkaniowych i osobistych tych współwłaścicieli). Zaś pozostałe trzy budynki
    niemieszkalne są wykorzystywane dla potrzeb np. najmu prywatnego (budynki C oraz B)
    lub były przedmiotem użyczenia na rzecz współmałżonki jednego ze współwłaścicieli
    (budynek E).
    Sprzedający nie ma wpływu na sposób wykorzystywania nieruchomości przez innych
    współwłaścicieli oraz nie partycypuje w przychodach uzyskiwanych przez innych
    współwłaścicieli z wykorzystywania Nieruchomości np. do celów najmu. Sprzedający nie
    jest stroną umowy użyczenia, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, której
    przedmiotem jest Nieruchomość 2 lub dowolny obiekt na tej nieruchomości.
    Wszystkie wskazane powyżej budynki były użytkowane od momentu ich wybudowania,
    przez ówczesnych właścicieli i użytkowników na ich potrzeby. Sprzedający nie korzysta z
    Nieruchomości 2 w żaden sposób - ani na cele prywatne, ani na cele komercyjne.
    Nieruchomość 2 nie była ani nie jest częścią przedsiębiorstwa A.A., nie prowadzi on
    również działalności w zakresie obrotu nieruchomościami. Sprzedający nie planuje także
    do momentu zawarcia umowy przyrzeczonej wykorzystywania Nieruchomości dla celów
    jakiejkolwiek działalności gospodarczej (usługowej, handlowej, etc.).
    Sprzedający nie ponosił nakładów oraz nie dokonywał ulepszeń ww. obiektów
    budowlanych oraz nie poczynił jakichkolwiek działań zmierzających do zwiększenia
    wartości Nieruchomości 2 w celu sprzedaży, nie prowadził także działań marketingowych
    w celu sprzedaży Nieruchomości. Nie planuje także podejmować takich działań w
    przyszłości. Analogicznie do Nieruchomości 1, A.A. zawarł w 2024 r. umowy z agencją
    nieruchomości w celu oferowania Nieruchomości do sprzedaży, niemniej, bez względu na
    tę okoliczności, to Nabywca zgłosił się do Sprzedających z ofertą zakupu nieruchomości.

    Sprzedający planuje sprzedaż udziałów w Nieruchomości 1 oraz udziałów w
    Nieruchomości 2 należących do jego majątku osobistego na rzecz Nabywcy. W związku z
    tym Sprzedający wraz innymi współwłaścicielami zawarł z Nabywcą warunkową umowę
    przedwstępną sprzedaży ww. udziałów. Sprzedający nie udzielali Nabywcy żadnych
    pełnomocnictw umocowujących go do podejmowania w imieniu Sprzedających działań w
    celu pozyskania decyzji lub zezwoleń, mających na celu zmianę stanu faktycznego lub
    prawnego Nieruchomości. Nabywca nie planuje uzyskiwać na rzecz Sprzedającego
    pozwoleń, decyzji, zgód, etc. ani nie planuje ponosić nakładów na Nieruchomość do dnia
    transakcji.
    Pytania w zakresie podatku od towarów i usług
    1. Czy sprzedaż udziału w Nieruchomości 1, należącego do majątku osobistego
      Sprzedającego, będzie dostawą towarów wykonywaną przez podatnika VAT
      występującego w takim charakterze?
    2. Czy sprzedaż udziału w Nieruchomości 2, należącego do majątku osobistego
      Sprzedającego, będzie czynnością wykonywaną przez podatnika VAT występującego w
      takim charakterze?
    3. W przypadku uznania, że sprzedaż udziałów w Nieruchomości 1 stanowi czynność,
      wykonywaną przez podatnika VAT działającego w takim charakterze, czy będzie to
      zwolniona z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 Ustawy o VAT?
    4. W przypadku uznania, że sprzedaż udziałów w Nieruchomości 2 stanowi dostawę
      towarów, wykonywaną przez podatnika VAT działającego w takim charakterze, czy
      będzie ona zwolniona z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 Ustawy o VAT?
    Stanowisko Zainteresowanych do pytań w zakresie podatku VAT
    Ad 1
    Sprzedaż udziału w Nieruchomości 1, należącego do majątku osobistego Sprzedającego,
    nie będzie wykonywana przez podatnika VAT występującego w takich charakterze.
    Ad 2
    Sprzedaż udziałów w Nieruchomości 2, należącego do majątku osobistego Sprzedającego,
    nie będzie wykonywana przez podatnika VAT występującego w takich charakterze.
    Ad 3
    W przypadku uznania, że sprzedaż udziału w Nieruchomości 1 stanowi dostawę towarów,
    wykonywaną przez podatnika VAT działającego w takim charakterze, nie będzie ona
    zwolniona z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.
    Ad 4
    W przypadku uznania, że sprzedaż Nieruchomości 2 stanowi dostawę towarów,
    wykonywaną przez podatnika VAT działającego w takim charakterze, będzie ona
    zwolniona z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 Ustawy o VAT.
    Uzasadnienie
    Ad 1 i 2
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Jak wynika z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające

    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1, ze zm.),
    „podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
    jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
    działalności.
    Zatem status podatnika podatku od towarów i usług wynika z okoliczności dokonywania
    czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia, czy osoba
    dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem VAT, istotne jest
    stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów
    cytowanej wyżej ustawy.
    W konsekwencji uznanie, że dany podmiot sprzedając nieruchomość podejmuje działania
    w charakterze podatnika VAT wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie
    przybiera formę zawodową (profesjonalną). Biorąc pod uwagę treść przepisów jak również
    stanowisko sądów administracyjnych oraz organów podatkowych, przy uznaniu sprzedaży
    nieruchomości za działalność gospodarczą na gruncie ustawy o VAT istotne jest, czy
    sprzedawca realizuje daną sprzedaż w ramach profesjonalnego obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych handlowca, w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, bowiem podjęcie takich działań zbliżonych do tych
    podejmowanych przez podmioty profesjonalne skutkowałoby koniecznością uznania go za
    podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za
    podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym.
    Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku
    rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy
    2006/112/WE Rady (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy). W konsekwencji, za zawodową
    (profesjonalną) działalność gospodarczą zakresie obrotu nieruchomościami, należy uznać
    taką działalność, w której czynności przybierają formę zorganizowaną i zmierzającą do
    określonego celu. Z perspektywy obrotu nieruchomościami należy tu w szczególności
    uwzględnić: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę w celu jego dalszej
    odsprzedaży z zyskiem, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, podjęcie działań
    marketingowych w celu sprzedaży działek, wykraczających poza zwykłe formy ogłoszenia,
    uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu etc.
    Stanowisko to potwierdza bogate orzecznictwo sądów administracyjnych, oparte na
    wyrokach Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej („TSUE”).
    W wyroku TSUE z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby
    przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć
    przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) Trybunał podkreślił, że:
    „dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od
    wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności
    związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności (...) sama liczba i zakres transakcji
    sprzedaży dokonanych w niniejszej sprawie nie ma charakteru decydującego. Jak orzekł
    Trybunał, zakres transakcji sprzedaży nie może stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że
    dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych (zob.
    podobnie ww. wyrok w sprawie Wellcome Trust, pkt 37). Podobnie okoliczność, iż przed
    sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej
    ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość
    okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów.
    Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem
    prywatnym zainteresowanego. Inaczej jest natomiast w wypadku, gdy zainteresowany

    podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy VAT. Takie aktywne działania mogą polegać
    na przykład na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie
    należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej
    sytuacji dostawy terenu budowlanego nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności.
    (...) okoliczność, że skarżący w postępowaniu głównym w sprawie C-181/10 zarejestrowali
    się jako podatnicy podatku VAT w systemie ryczałtowym z tytułu działalności rolniczej jest
    bez znaczenia z punktu widzenia powyższych rozważań.
    (...) Osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze
    zwolnieniem z podatku VAT i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania
    przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie
    można uznać za podatnika podatku VAT w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1
    dyrektywy VAT, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w
    ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby.
    Powołane powyżej orzeczenie TSUE wyznaczyło aktualny kierunek interpretacyjny i
    stanowi podstawę rozstrzygnięć administracji podatkowej w przedmiotowym zakresie.
    Tożsame stanowisko znajdziemy bowiem w orzeczeniach polskich sądów
    administracyjnych.
    W wyroku NSA z 23 stycznia 2014 r. (sygn. akt I FSK 143/13) sąd stwierdził, że „przepisy art.
    15 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług powinny być
    rozumiane w ten sposób, że warunkiem sine qua non uznania, iż dany podmiot działa w
    charakterze podatnika podatku od towarów i usług, jest ustalenie, że działa on jako
    producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba
    wykonująca wolny zawód. Ani formalny status danego podmiotu jako podatnika
    zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub
    jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej
    czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do konkretnej czynności
    podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług”.
    Zgodnie ze stanowiskami prezentowanymi przez organy podatkowe w wydawanych
    interpretacjach „Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą
    prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego
    podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności” (tak np. Dyrektor Izby Skarbowej w
    Poznaniu w interpretacji z 19 listopada 2015 r., sygn. ILPP2/4512-1-730/15-2/OA). Pogląd
    ten znajduje potwierdzenie w aktualnej praktyce organów podatkowych np. w
    interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 21 kwietnia 2021 r.
    sygn. 0111-KDIB2-3.4014.70.2021.4.JKA oraz 0114-KDIP4-2.4012.64.2021.3.MB z 20
    kwietnia 2021 r. W ostatniej z cytowanych interpretacji organ podatkowy zauważa, że „Z
    krajowego orzecznictwa sądowo - administracyjnego wynika zatem, że stwierdzenie czy
    dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik VAT wymaga
    każdorazowo oceny dokonanej na gruncie stanu faktycznego konkretnej sprawy (...). W
    każdej sprawie konieczne jest ustalenie, że w odniesieniu do danej czynności podmiot
    występował w charakterze podatnika, tj. jako osoba angażująca środki podobne do
    wykorzystywanych przez handlowca, a nie osoba wykonująca prawo własności w stosunku
    do tego gruntu. Podkreślić należy - na co wskazują sądy administracyjne - że ustalenie
    jakie działania sprzedającego mogą zostać uznane za „aktywne działania w zakresie
    obrotu nieruchomościami” jest przedmiotem badania w każdej indywidualnej sprawie”.
    Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności stanu faktycznego, przedstawionych we
    wniosku, należy podkreślić, że takich aktywnych działań w zakresie obrotu
    nieruchomościami brak w rozpatrywanej sprawie.
    Zgodnie z przedstawionym opisem zdarzenia przyszłego:

        udziały w obu Nieruchomościach znajdują się w majątku osobistym Sprzedającego,
        okoliczności nabycia i dotychczasowego wykorzystywania Nieruchomości nie
        zawierają żadnych cech, które można byłoby przypisać działalności gospodarczej w
        zakresie handlu nieruchomościami lub jakiejkolwiek innej działalności, którą miałby
        prowadzić Sprzedający,
        Sprzedający nie podejmował żadnych aktywnych działań zmierzających do
        rozpoczęcia działalności gospodarczej, nie dokonywał żadnych innych nakładów w
        celu przygotowania Nieruchomości 1 lub 2 do sprzedaży; nie prowadził żadnych
        działań marketingowych,
        Nieruchomość 1 i 2 w całym okresie od dnia jej nabycia nie była wykorzystywana do
        celów działalności gospodarczej Sprzedającego,
        Nieruchomość 2 nie jest we władaniu Sprzedającego, ani nie ma on realnego
        wpływu na sposób wykorzystywania Nieruchomości.
    Na ocenę skutków podatkowych sprzedaży udziału w Nieruchomości 2 przez
    Sprzedającego nie ma wpływu wykorzystywanie jej przez innych współwłaścicieli do celów
    działalności gospodarczej. Status każdego ze współwłaścicieli należy oceniać odrębnie,
    bowiem nie zmieniają go okoliczności dotyczące innych osób. W okolicznościach niniejszej
    sprawy status Sprzedającego z perspektywy VAT może więc być oceniany z perspektywy
    wyłącznie podejmowanych przez niego czynności. Jeżeli więc okoliczności stanu
    faktycznego nie wskazują na prowadzenie przez Sprzedającego działalności gospodarczej,
    nie jest możliwe wykonywanie przez niego czynności podlegających opodatkowaniu w
    rozumieniu art. 5 ust. 1 Ustawy o VAT.
    Sprzedający jest świadomy praktyki organów podatkowych, zgodnie z którą najem
    nieruchomości należącej do majątku prywatnego może być uznany za działalność
    gospodarczą danej osoby fizycznej. Nie oznacza to wówczas, że podatnikiem VAT staje się
    automatycznie każdy ze współwłaścicieli nieruchomości, lecz jedynie ta osoba, która
    realizuje świadczenia podlegające opodatkowaniu w ramach wykorzystywania
    Nieruchomości dla celów komercyjnych, w tym najmu prywatnego. W opisanym stanie
    faktycznym tą osobą byłby więc ewentualnie inny współwłaściciel, osoba występująca w
    umowach najmu jako Najemca. Jego status podatkowy z perspektywy VAT wymaga jednak
    odrębnej analizy, która nie jest przedmiotem niniejszego wniosku.
    Statusu podatnika VAT nie ma natomiast A.A. w okolicznościach opisanych w stanie
    faktyczny w odniesieniu do jego udziału w Nieruchomościach. W konsekwencji, zbycie
    udziałów posiadanych przez Sprzedającego należy uznać za czynność niepodlegającą VAT
    z uwagi na jej wykonywanie przez osobę niebędącą podatnikiem VAT w rozumieniu art. 15
    ust. 2 Ustawy o VAT. W związku z tym stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania 1 i 2
    powinno zostać uznane za prawidłowe.
    Ad 3 i 4
    W przypadku uznania stanowiska Sprzedającego w zakresie pytania 1 i 2 za poprawne,
    rozpatrywanie pytań 3 i 4 będzie bezzasadne.
    Jeżeli jednak organ podatkowy uzna, że planowana sprzedaż udziałów w Nieruchomości 1
    i Nieruchomości 2 należących do majątku osobistego Sprzedającego będzie wykonywana
    przez niego jako podatnika VAT, w ocenie Wnioskodawców, będzie ona podlegała,
    odpowiednio:
        opodatkowaniu stawką VAT - w zakresie dostawy Nieruchomości 1,

        zwolnieniu z opodatkowania VAT - w zakresie dostawy Nieruchomości 2.
    Nieruchomość 1
    Z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT wynika, że czynnościami podlegającymi opodatkowaniu VAT są
    przede wszystkim odpłatna dostawa towaru na terytorium kraju oraz odpłatne
    świadczenie usług na terytorium kraju. Dostawą towarów jest przeniesienie prawa do
    rozporządzenia rzeczą jak właściciel. Zbycie udziału w rzeczy uznaje się za równoważne
    dostawie tej rzeczy.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 Ustawy o VAT, dostawa terenów innych niż teren budowlany
    podlega zwolnieniu z opodatkowania VAT. W konsekwencji, dostawa gruntu
    niezabudowanego, spełniającego definicję terenu budowlanego podlega opodatkowaniu
    VAT przy zastosowaniu podstawowej stawki opodatkowania (23%).
    Terenem budowlanym jest, zgodnie z art. 2 pkt 33 Ustawy o VAT, grunt przeznaczony pod
    zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w
    przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i
    zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i
    zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z opisem stanu faktycznego niniejszego
    wniosku, Nieruchomość 1 znajduje się na obszarze objętym miejscowym planem
    zagospodarowania przestrzennego (MPZP). Treść MPZP wskazuje, że teren jest
    przeznaczony do „zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami, w kwartale
    oznaczonym na rysunku planu symbolem 7MW/U, w części w liniach rozgraniczających
    drogi wewnętrznej (...) oraz w części w liniach rozgraniczających ul. (...)”. Nie ulega więc
    wątpliwości, że jest to teren budowlany w rozumieniu art. 2 pkt 33 Ustawy o VAT.
    Jeżeli więc udziały w Nieruchomości 1 będą przedmiotem dostawy towarów realizowanej
    przez podatnika VAT działającego w takim charakterze, nie będzie w tym względzie
    podstaw do zastosowania zwolnienia z opodatkowania VAT przewidzianego w art. 43 ust.
    1 pkt 9 Ustawy o VAT.
    Nieruchomość 2
    W ocenie Sprzedającego, przyjęcie założenia, że dokonuje on sprzedaży udziału w
    Nieruchomości 2 pozostającego w jego majątku osobistym działając w charakterze
    podatnika VAT, prowadzić musi do wniosku, że będzie to dostawa zwolniona z VAT.
    Jeżeli dotychczasowe wykorzystywanie komercyjne Nieruchomości 2 ma znaczenie dla
    oceny skutków podatkowych sprzedaży udziału w ww. nieruchomości, to należałoby
    przyjąć, że zwolnienie z VAT wyłącznie w stosunku do tych budynków, które były
    przedmiotem najmu. Tylko w tym zakresie bowiem Sprzedający może potencjalnie być
    uznany za podatnika VAT działającego w takim charakterze Natomiast sprzedaż
    Nieruchomość w pozostałej części, która nie jest wykorzystywana w sposób komercyjny,
    powinna być rozpoznana jako nie pozostająca poza VAT.
    Podział ten wynika z treści przepisów Ustawy o VAT, które definiują jako przedmiot
    dostawy „budynek, budowlę lub ich części”. Oznacza to, że odmiennie od regulacji prawa
    cywilnego, z perspektywy podatku od towarów i usług każde naniesienie mające charakter
    budynku, budowli lub ich części jest odrębnym przedmiotem obrotu dla celów
    podatkowych. W stosunku do każdego obiektu istniejącego na nieruchomości należy
    rozpoznać odrębnie skutki podatkowe - w tym zasadność zastosowania zwolnienia z VAT
    lub stawki opodatkowania VAT.
    W opisanym stanie faktycznym każdy z obiektów budowlanych (budynków), które mogłyby
    być uznane za przedmiot dostawy towarów w rozumieniu Ustawy o VAT, będzie objęty
    zwolnieniem z opodatkowania VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 Ustawy o VAT.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku dostawę budynków,
    budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:

    a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim;
    b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął
    okres krótszy niż 2 lata.
    Przez pierwsze zasiedlenie rozumie się oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub
    użytkownikowi lub rozpoczęcia użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub
    ich części, po ich wybudowaniu lub ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w
    rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości
    początkowej. Zgodnie z art. 29a ust. 8 Ustawy o VAT, w przypadku dostawy budynków lub
    budowli trwale z gruntem związanych, z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się
    wartości gruntu. Sprzedaż gruntu wchodzącego w skład Nieruchomości będzie zatem
    dzieliła traktowanie VAT właściwe dla dostawy budynku oraz budowli znajdujących się na
    gruncie Wnioskodawca wskazuje, że wszystkie budynki na Nieruchomości opisanej we
    wniosku spełniają przesłanki zwolnienia z opodatkowania VAT, wskazane w art. 43 ust. 1
    pkt 10 ustawy o VAT. W świetle definicji zawartej w art. 2 pkt 14 Ustawy o VAT, pierwsze
    zasiedlenie budynków i budowli istniejących na Nieruchomości nastąpiło po ich
    wybudowaniu, tj. co do zasady w latach 80 XX w. Wówczas bowiem Sprzedawca zaczął
    użytkować dla potrzeb własnych potrzeb wzniesione na Nieruchomości budynki i
    budowle. Dopiero od 2015 r. następuje oddanie niektórych z tych obiektów w najem.
    Wszystkie znajdujące się na Nieruchomości obiekty budowlane, w tym budynki aktualnie
    będące przedmiotem najmu, były więc użytkowane w opisanych okolicznościach przez
    blisko 40 lat.
    Taki sposób wykładni art. 43 ust. 1 pkt 10 oraz art. 2 pkt 14 Ustawy o VAT jest spójny z
    praktyką stosowania prawa, ukształtowaną wskutek wyroku Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej w sprawie C-308/1 Kozuba Premium Selection sp. z o.o. W myśl
    przywołanego wyroku niezgodne z Dyrektywą VAT są takie przepisy krajowe, na podstawie
    których zwolnienie z VAT w związku z dostawą budynków zależy od spełnienia warunku,
    zgodnie z którym pierwsze zasiedlenie następuje w ramach czynności podlegających
    opodatkowaniu. Zgodnie z powyższymi tezami wyroku przez pierwsze zasiedlenie należy
    rozumieć faktyczne zasiedlenie budynku/budowli (oddanie do faktycznego użytkowania)
    po wybudowaniu lub istotnej przebudowie, również przez ówczesnego użytkownika
    /właściciela budynku/budowli. W aktualnym stanie prawnym wnioski płynące z tego
    wyroku są uwzględnione w treści art. 2 pkt 14 Ustawy o VAT. W konsekwencji, budynek lub
    budowla, które są użytkowane ponad dwa lata od daty ich oddania do użytkowania
    (rozpoczęcia ich użytkowania) podlegają zwolnieniu z opodatkowania VAT. W opisanej
    sytuacji warunki te są spełnione.
    Nie wystąpiły jednocześnie żadne przesłanki uzasadniające ponowne rozpoznanie
    pierwszego zasiedlenia w rozumieniu Ustawy o VAT po tej dacie. Sprzedawca nie ponosił
    bowiem w stosunku do budynków lub budowli istniejących na nieruchomości wydatków
    na ich ulepszenie, które stanowiłyby co najmniej 30% ich wartości początkowej. Nie
    nastąpiła więc żadna istotna przebudowa tych budynków, która pozwalałaby na uznanie
    ich za obiekty traktowane w sposób tożsamy z obiektami nowymi.
    W konsekwencji, planowana sprzedaż udziału w Nieruchomości 2 przez Sprzedawcę, jeżeli
    zostanie uznana za dostawę towarów wykonywaną przez podatnika VAT, będzie dostawą
    następującą ponad dwa lata od daty pierwszego zasiedlenia, więc korzystać będzie ze
    zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie pnr 1 i 2 jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług(t .j.
    Dz.U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”:

      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju (...).
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego
    nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1, ze zm.), zwanej
    dalej „Dyrektywą VAT” lub „Dyrektywą 2006/112/WE Rady”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      1) określone udziały w nieruchomości,
      2) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
      3) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
      prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
    Zaznaczenia wymaga, że na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług,
    również zbycie udziału w towarze (np. współwłasności nieruchomości) stanowi odpłatną
    dostawę towarów. Powyższe potwierdził NSA w uchwale 7 sędziów z 24 października 2011
    r., sygn. akt I FPS 2/11.
    Należy przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości gruntowych (udziałów w nieruchomości), traktowane jest jako czynność
    odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1061 ze zm.).
    Zgodnie z art. 195 wyżej powołanej ustawy Kodeks cywilny:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku
    podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów
    poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności.
    Zgodnie z art. 196 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Na podstawie art. 196 § 2 ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    Przepis art. 198 ustawy Kodeks cywilny stanowi, że:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych
      współwłaścicieli.

    Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu
    na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez
    zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że
    współwłaściciel może zbyć swój udział.
    Kwestie dotyczące stosunków cywilnoprawnych między podmiotami, w tym kwestie
    dotyczące przeniesienia własności nieruchomości, reguluje art. 535 ustawy Kodeks cywilny:
      Przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego
      własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i
      zapłacić sprzedawcy cenę.
    Moment przeniesienia własności nieruchomości został określony w art. 155 § 1 Kodeksu
    cywilnego:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do
      przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na
      nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej, albo że strony inaczej
      postanowiły.
    Z kolei umowa przedwstępna została uregulowana w art. 389-396 Kodeksu cywilnego.
    Zgodnie z art. 389 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      Umowa, przez którą jedna ze stron lub obie zobowiązują się do zawarcia oznaczonej
      umowy (umowa przedwstępna), powinna określać istotne postanowienia umowy
      przyrzeczonej.
      Jeżeli termin, w ciągu którego ma być zawarta umowa przyrzeczona, nie został
      oznaczony, powinna ona być zawarta w odpowiednim terminie wyznaczonym przez
      stronę uprawnioną do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej. Jeżeli obie strony są
      uprawnione do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej i każda z nich wyznaczyła
      inny termin, strony wiąże termin wyznaczony przez stronę, która wcześniej złożyła
      stosowne oświadczenie. Jeżeli w ciągu roku od dnia zawarcia umowy przedwstępnej
      nie został wyznaczony termin do zawarcia umowy przyrzeczonej, nie można żądać jej
      zawarcia.
    Umowa przedwstępna jest więc jedynie zobowiązaniem do przeniesienia własności, lecz
    własności nie przenosi. Kupujący nie otrzymuje na mocy tej umowy żadnych uprawnień
    właścicielskich. Właścicielem zostaje dopiero dzięki zawarciu umowy przyrzeczonej.
    Wobec tego, zgodnie z powyższymi normami prawa cywilnego – umowa przedwstępna,
    będąca przyrzeczeniem zawarcia właściwej umowy sprzedaży, nawet jeśli sporządzona
    została w formie aktu notarialnego, nie powoduje przeniesienia prawa własności
    nieruchomości.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała
    opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.
    Według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W świetle przytoczonych wyżej przepisów zauważyć należy, że status podatnika podatku
    od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających

    opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia, czy podmiot dokonujący transakcji
    sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że
    prowadzi on działalność gospodarczą.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto,
    działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem,
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług
    jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów
    ustawy.
    W myśl art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną
    jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób
    świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
    wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie:
        po pierwsze - dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających
        opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,

        po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej
        wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności
    określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży udziału w Nieruchomości 1 i w
    Nieruchomości 2, istotne jest, czy w celu dokonania sprzedaży posiadanych udziałów w
    tych Nieruchomościach Sprzedający podjął aktywne działania w zakresie obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta,
    handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Skutkowałoby to
    koniecznością uznania Sprzedającego za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w
    rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został
    wykorzystany do działalności gospodarczej.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Podobnie - zdaniem Trybunału - okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał
    podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych
    elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym

    zainteresowanego. Inaczej jest natomiast - jak wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy
    zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami,
    angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i
    usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady.
    Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów
    angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości
    porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    obrotem.
    W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, w którym Trybunał stwierdził, że
    majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że:
        Sprzedający jest współwłaścicielem (wraz z osobami trzecimi) niezabudowanej
        nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną gruntu nr 1 („Nieruchomość 1”)
        oraz nieruchomości zabudowanej - działki nr 2 („Nieruchomość 2”),
        Sprzedający planuje dokonać sprzedaży udziałów w Nieruchomości 1 oraz w
        Nieruchomości 2 i w związku z tym zawarł z przyszłym Nabywcą warunkową
        umowę przedwstępną sprzedaży, w której zobowiązał się do zawarcia
        przyrzeczonej umowy sprzedaży pod określonymi warunkami, tj. uzyskania
        interpretacji prawa podatkowego,
        udział w Nieruchomości 1 został nabyty w drodze dziedziczenia do majątku
        osobistego Sprzedającego, udział w Nieruchomości 2 został nabyty do majątku
        osobistego Sprzedającego w drodze dziedziczenia w 2021 r.,
        Sprzedający wraz innymi współwłaścicielami zawarł z Nabywcą warunkową umowę
        przedwstępną sprzedaży ww. udziałów, jednakże nie udzielał Nabywcy żadnych
        pełnomocnictw umocowujących go do podejmowania w imieniu Sprzedającego
        działań w celu pozyskania decyzji lub zezwoleń, mających na celu zmianę stanu
        faktycznego lub prawnego Nieruchomości,
        Nabywca nie planuje uzyskiwać na rzecz Sprzedającego pozwoleń, decyzji, zgód,
        etc. ani nie planuje ponosić nakładów na Nieruchomość do dnia transakcji.
    Wskazali Państwo również, że:
    a) Nieruchomość 1
        nie jest zabudowana ani budynkami, ani budowlami,

        nie była wykorzystywana w żaden sposób w działalności gospodarczej
        Sprzedającego lub innych jej współwłaścicieli,
        nie była wykorzystywana do celów działalności rolniczej, opodatkowanej VAT,
        nie była przedmiotem najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym
        charakterze, nie była przedmiotem świadczeń za wynagrodzeniem,
        jej nabycie nie wiązało się z żadnymi planami wykorzystania jej do celów
        komercyjnych - np. usługowych lub handlowych,
        Sprzedający nie dokonywał jakichkolwiek działań zmierzających do zwiększenia
        wartości Nieruchomości 1 w celu sprzedaży, w szczególności jej podziału,
        pozyskania decyzji o warunkach zabudowy, jej uzbrojenia, nie dokonywał
        nakładów na nieruchomość ani nie prowadził działań marketingowych związanych
        z nieruchomością, nie planuje także podejmowania takich działań w przyszłości.
        Sprzedający zawarł jedynie w 2024 r. umowę z agencją nieruchomości w celu
        oferowania tej nieruchomości do sprzedaży, przy czym Nabywca sam zgłosił się
        do Sprzedających z ofertą nabycia Nieruchomości 1,
        Nabywca nie planuje podejmowania żadnych działań, w tym ponoszenia
        nakładów, w celu uatrakcyjnienia Nieruchomości 1 przed jej zakupem.
    b) Nieruchomość 2
        jest zabudowana 6 budynkami mieszkalnymi i niemieszkalnymi w rozumieniu
        Prawa budowlanego, oznaczonymi w umowie przedwstępnej sprzedaży literami A-
        F, są to budynki wybudowane w XX. wieku, oraz są na niej podjazdy, ogrodzenia
        lub bramy, których nie można uznać za budowle, tylko urządzenia budowlane w
        rozumieniu Prawa budowlanego,
        wszystkie budynki były użytkowane od momentu ich wybudowania, przez
        ówczesnych właścicieli i użytkowników na ich potrzeby,
        Sprzedający nie ma jednoznacznej wiedzy o dacie oddania do użytkowania tych
        obiektów, niemniej z pewnością nastąpiło to przed ponad 2 laty, nie były także
        ponoszone wydatki na ich ulepszenie w rozumieniu przepisów o podatku
        dochodowym,
        żaden z budynków lub innych obiektów na Nieruchomości 2 nie jest w posiadaniu
        Sprzedającego, Sprzedający nie ma wpływu na sposób wykorzystywania
        Nieruchomości przez innych współwłaścicieli oraz nie partycypuje w przychodach
        uzyskiwanych przez innych współwłaścicieli z wykorzystywania Nieruchomości np.
        do celów najmu,
        sposób użytkowania Nieruchomości 2 nie został formalnie ukształtowany przez
        współwłaścicieli, nie zawierali oni umowy o wyodrębnienie jej określonych części
        do wyłącznego korzystania (quoad usum), niemniej wykształciła się praktyka
        korzystania z Nieruchomości 2, w której jest ona we władaniu jej innych niż
        Sprzedający współwłaścicieli,
        inni współwłaściciele, w których władaniu jest Nieruchomość 2, w części
        wykorzystują ją na potrzeby osobiste/mieszkaniowe (budynki D, F oraz A) oraz dla

        potrzeb np. najmu prywatnego (budynki C, B) lub użyczenia na rzecz
        współmałżonki jednego ze współwłaścicieli (budynek E),
        Sprzedający nie jest stroną umowy użyczenia, dzierżawy lub innej umowy o
        podobnym charakterze, której przedmiotem jest Nieruchomość 2 lub dowolny
        obiekt na tej nieruchomości,
        Sprzedający nie korzysta z Nieruchomości 2 w żaden sposób - ani na cele
        prywatne, ani na cele komercyjne,
        Nieruchomość 2 nie była ani nie jest częścią przedsiębiorstwa Sprzedającego, nie
        prowadzi on również działalności w zakresie obrotu nieruchomościami,
        Sprzedający nie planuje także do momentu zawarcia umowy przyrzeczonej
        wykorzystywania Nieruchomości dla celów jakiejkolwiek działalności gospodarczej
        (usługowej, handlowej, etc.).
        Sprzedający nie ponosił nakładów oraz nie dokonywał ulepszeń ww. obiektów
        budowlanych oraz nie poczynił jakichkolwiek działań zmierzających do
        zwiększenia wartości Nieruchomości 2 w celu sprzedaży, nie prowadził także
        działań marketingowych w celu sprzedaży Nieruchomości, ani nie planuje
        podejmować takich działań w przyszłości,
        Sprzedający jedynie zawarł w 2024 r. umowę z agencją nieruchomości w celu
        oferowania Nieruchomości do sprzedaży, niemniej Nabywca zgłosił się sam do
        Sprzedających z ofertą zakupu tej Nieruchomości.
    Przy tak przedstawionym opisie sprawy, Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności
    dotyczą ustalenia, czy dokonanie sprzedaży udziałów w Nieruchomości 1 i w
    Nieruchomości 2 będzie dostawą towarów wykonywaną przez podatnika VAT
    występującego w takim charakterze.
    Uznanie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy.
    Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów dostawa towarów (w tym nieruchomości)
    będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy
    działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia
    działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu
    podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce również w
    odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo.
    Dla uznania czynności za wykonywaną w ramach działalności gospodarczej nie ma
    bowiem znaczenia częstotliwość jej wykonywania, lecz zamiar z jakim została zrealizowana
    i okoliczności w jakich ją wykonano. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie należy
    przeanalizować całokształt działań jakie Sprzedający podjął/podejmie w odniesieniu do
    planowanej sprzedaży posiadanych udziałów w Nieruchomości 1 i 2.
    Analiza sprawy w kontekście powołanych przepisów oraz wyroków TSUE prowadzi do
    wniosku, że dostawa udziału w Nieruchomości 1 oraz udziału w Nieruchomości 2 nie
    będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż brak jest
    przesłanek, aby w związku z tą transakcją uznać Sprzedającego za podatnika tego podatku.
    Skala zaangażowania Sprzedającego w odniesieniu do sprzedaży udziałów w
    Nieruchomościach 1 i 2 nie wykracza poza ramy czynności związanych ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności. W analizowanej sprawie brak jest przesłanek
    świadczących o takiej aktywności Sprzedającego w przedmiocie planowanej sprzedaży,

    która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego
    rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego – stałego i zorganizowanego charakteru
    takiej działalności). Nie wystąpił bowiem taki ciąg zdarzeń, który jednoznacznie
    przesądziłby, że sprzedaż przez Sprzedającego opisanych udziałów w Nieruchomościach
    wypełni przesłanki działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.
    W stosunku do posiadanych udziałów w Nieruchomości 1 i 2, jak wynika z opisu sprawy,
    Sprzedający nie ponosił i nie zamierza Pan ponosić jakichkolwiek nakładów w celu ich
    uatrakcyjnienia, nie podejmował aktywnych działań marketingowych, jedyne co zrobił
    Sprzedający to zawarł w 2024 r. umowę z agencją nieruchomości w celu oferowania
    Nieruchomości do sprzedaży, przy czym Nabywca i tak zgłosił się sam z ofertą zakupu
    Nieruchomości 1 i 2. Sprzedający nie jest stroną umowy użyczenia, dzierżawy lub innej
    umowy o podobnym charakterze, której przedmiotem jest Nieruchomość 2 lub dowolny
    obiekt na tej nieruchomości, bowiem to inni współwłaściciele takie umowy zawierali.
    Sprzedający nie korzysta z Nieruchomości 1 i 2 w żaden sposób - ani na cele prywatne, ani
    na cele komercyjne, nie czerpał z nich żadnych pożytków, nie wykorzystywał ich w
    prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, w tym rolniczej. Sprzedający nigdy nie
    ponosił nakładów na ulepszenie budynków znajdujących się na Nieruchomości 2.
    Sprzedający udziały nabył w drodze dziedziczenia do majątku osobistego. W stosunku do
    Nieruchomości 1 nie dokonywał jej podziału, nie pozyskiwał decyzji o warunkach
    zabudowy, nie dokonywał jej uzbrojenia, nie dokonywał nakładów na nieruchomość. W
    ramach zawartej z Nabywcą umowy przedwstępnej sprzedaży Sprzedający nie udzielał Mu
    żadnych pełnomocnictw umocowujących go do podejmowania w imieniu Sprzedającego
    działań w celu pozyskania decyzji lub zezwoleń, mających na celu zmianę stanu
    faktycznego lub prawnego Nieruchomości, a Nabywca nie planuje uzyskiwać na rzecz
    Sprzedającego pozwoleń, decyzji, zgód, etc. ani nie planuje ponosić nakładów na
    Nieruchomość do dnia transakcji.
    Stwierdzić zatem należy, że w tym konkretnym przypadku w całym okresie posiadania
    udziałów w Nieruchomości 1 i 2 Sprzedający nie podjął i nie zamierza podjąć aktywnych
    działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków
    w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Brak jest w sprawie
    przesłanek do uznania, że mamy tu do czynienia z działalnością o charakterze
    zawodowym, stałym i zorganizowanym.
    W konsekwencji, dokonując sprzedaży udziału w Nieruchomości 1 i udziału w
    Nieruchomości 2 Sprzedający nie będzie działał w charakterze podatnika w rozumieniu
    art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy,
    a tym samym sprzedaż udziałów opisanych we wniosku nie będzie czynnością objętą
    dyspozycją art. 5 ust. 1 ustawy.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 i 2 jest prawidłowe.
    Dodatkowo, oczekiwali Państwo odpowiedzi na pytanie nr 3 i 4 dotyczące kwestii uznania,
    czy dostawa udziału w Nieruchomości 1 i udziału w Nieruchomości 2 przez Sprzedającego
    będzie zwolniona od podatku VAT jedynie w sytuacji uznania stanowiska do pytania nr 1 i
    2 za nieprawidłowe. W wydanej interpretacji uznałem jednak Państwa stanowisko w
    zakresie pytania nr 1 i 2 za prawidłowe, tj. stwierdziłem, że sprzedaż udziału w
    Nieruchomości 1 i 2, należących do majątku osobistego Sprzedającego, nie będzie
    wykonywana przez podatnika VAT występującego w takim charakterze. Odstępuję zatem
    od dokonania oceny Państwa stanowiska w zakresie pytania nr 3 i 4.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

    W zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych wydane zostanie osobne
    rozstrzygnięcie.
    Niniejsza interpretacja skierowana jest do Zainteresowanych, którzy wystąpili z niniejszym
    wnioskiem. Interpretacja nie wywiera skutku prawnego dla pozostałych współwłaścicieli
    Nieruchomości 1 i 2.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle
    związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Zainteresowany
    ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym
    przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swą aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z
        funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    A Sp. z o. o. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną
    (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.