Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB3/423-582b/09/DK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2009-12-16
Teza: Podatek dochodowy od osób prawnych w zakresie obowiązków płatnika w związku z dokonywanymi wypłatami na rzecz podmiotu duńskiego z tytułu wynajmu środków transportu.
Słowa kluczowe: Dania; opodatkowanie-podstawa opodatkowania; podatek-pobór podatku; podatek-podatek dochodowy-zryczałtowany podatek dochodowy; przychód; rezydencja-certyfikat rezydencji; rezydent podatkowy; samochód; siedziba; wynajem; wynajem-wynajem samochodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 6-art. 26

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 25 września 2009 roku (data wpływu 5 października 2009 roku) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego – uzupełnionym w dniu 4 grudnia 2009 roku – dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie obowiązków płatnika w związku z dokonywanymi wypłatami na rzecz podmiotu duńskiego z tytułu wynajmu środków transportu – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 5 października 2009 roku został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie – uzupełniony w dniu 4 grudnia 2009 roku – dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie obowiązków płatnika w związku z dokonywanymi wypłatami na rzecz podmiotu duńskiego z tytułu wynajmu środków transportu.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Spółka planuje korzystać z wynajmu środków transportu oraz pracowników od pomiotu członkowskiego Unii Europejskiej np. Cypru i Danii, opodatkowanych w swoim kraju podatkiem dochodowym od osób prawnych. W takim przypadku będzie płatnikiem należności wobec podmiotów zagranicznych. Jeden z kontrahentów posiada w swoim kraju certyfikat rezydencji, zaś drugi nie posiada takiego certyfikatu. Miejscem wykonywania transportu będą kraje Unii Europejskiej, z wyłączeniem Polski oraz Norwegia.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1.  Czy na podstawie umów w sprawie zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu oraz ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych Spółka nie będzie zobowiązana płacić 20% podatku dochodowego od otrzymanych faktur za najem środków transportu firmie cypryjskiej, jeśli podatek ten będzie płacić przedsiębiorstwo zagraniczne?
2.  Czy na podstawie umów w sprawie zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu oraz ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych Spółka nie będzie zobowiązana płacić 20% podatku dochodowego od otrzymanych faktur za najem środków transportu firmie duńskiej, jeśli podatek ten będzie płacić przedsiębiorstwo zagraniczne?
3.  Czy na podstawie umów w sprawie zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu oraz ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych Spółka nie będzie zobowiązana płacić 20% podatku dochodowego od otrzymanych faktur za najem pracowników firmie cypryjskiej, jeśli podatek ten będzie płacić przedsiębiorstwo zagraniczne?
4.  Czy na podstawie umów w sprawie zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu oraz ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych Spółka nie będzie zobowiązana płacić 20% podatku dochodowym od otrzymanych faktur za najem pracowników firmie duńskiej, jeśli podatek ten będzie płacić przedsiębiorstwo zagraniczne?
5.  Czy posiadanie certyfikatu rezydencji zwalnia Spółkę od płacenia tegoż podatku?

Niniejsza interpretacja stanowi odpowiedź na pytanie drugie oraz piąte, w pozostałym zakresie sprawa zostanie rozpatrzona odrębnymi pismami.

Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka nie jest zobowiązana do pobierania tego podatku, gdyż kontrahenci zapłacą podatek od dochodu/przychodu w kraju, w którym zarejestrowani są dla celów podatkowych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu.

Stosownie do brzmienia art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (j.t. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 wskazanej ustawy, podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów: z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how); - ustala się w wysokości 20% przychodów.

Tym samym przychody uzyskiwane przez podmiot mający siedzibę poza terytorium Rzeczypospolitej polskiej z tytułu wynajmu środków transportu może być opodatkowany na podstawie ww. przepisu.

Zgodnie z art. 21 ust. 2 cytowanej ustawy przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Na mocy art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, osoby prawne i jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz będące przedsiębiorcami osoby fizyczne, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz w art. 22 ust. 1, są obowiązane, jako płatnicy, pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, w dniu dokonania wypłaty, zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat. Jednakże zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania miejsca siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji.

W myśl natomiast art. 4a pkt 12 powołanej ustawy, ilekroć jest w niej mowa o certyfikacie rezydencji, oznacza to zaświadczenie o miejscu siedziby podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca siedziby podatnika.

Jak wynika z powołanych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, certyfikat rezydencji jest dokumentem wydawanym przez właściwą administrację podatkową, potwierdzającym określony stan faktyczny – miejsce rezydencji podatnika dla celów podatkowych, którym w przypadku podatników podatku dochodowego od osób prawnych jest miejsce siedziby. Wydając takie zaświadczenie właściwy organ potwierdza, że – na moment wydania tego dokumentu bądź na moment w nim określony – stan faktyczny wskazany w jego treści jest zgodny ze stanem faktycznym, wynikającym z ewidencji, rejestrów prowadzonych przez ten organ bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Certyfikat może zatem dotyczyć wyłącznie zaistniałych, tj. teraźniejszych lub przeszłych stanów faktycznych, nigdy przyszłych okoliczności faktycznych.

W konsekwencji, certyfikat rezydencji stanowi również dokument, z którego wynika, czy od wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, dokonywanych na rzecz danego podatnika, powinien zostać pobrany podatek, a jeśli tak, jaka stawka podatku, tj. wynikająca z przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych czy postanowień stosownej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania powinna zostać zastosowana.

W razie wątpliwości, to na płatniku spoczywa ciężar udowodnienia, że prawidłowo zrealizował ciążące na nim obowiązki. Zgodnie bowiem z art. 30 § 1 Ordynacji podatkowej, płatnik, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 8, odpowiada za podatek niepobrany lub podatek pobrany a niewpłacony.

Należy przy tym podkreślić, że ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie wymaga od płatnika posiadania certyfikatu rezydencji potwierdzającego siedzibę podatnika na dzień wypłaty należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz w art. 22 ust. 1 w momencie dokonywania tej wypłaty. W większości przypadków nie ma możliwości uzyskania takiego dokumentu w dniu wypłaty tych należności.

Z przepisu art. 26 ust. 1 zdanie drugie omawianej ustawy wynika, że warunkiem zastosowania stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobrania podatku zgodnie z taką umową jest udokumentowanie miejsca siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji. A zatem, prawidłowa realizacja obowiązków przez płatnika wymaga uzyskania przez niego certyfikatu rezydencji aktualnego na moment dokonywania wypłat na rzecz podatnika. Ustawodawca nie wskazał przy tym, w jakim terminie płatnik powinien wejść w posiadanie tego dokumentu.

Wobec powyższego, w przypadku wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, płatnik może – mając jednak na względzie ryzyko odpowiedzialności na podstawie art. 30 § 1 Ordynacji podatkowej – zastosować zwolnienie od podatku bądź stawki podatku wynikające z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, w oparciu o informacje uzyskane od podatnika bądź na podstawie uzyskanego wcześniej certyfikatu rezydencji i potwierdzenia przez podatnika, że dane w nim zawarte nie uległy zmianie. Nie zwalnia to jednak płatnika z obowiązku późniejszego uzyskania certyfikatu rezydencji dotyczącego okresu, w którym dokonane zostały te wypłaty.

Jeśli natomiast płatnik nie ma pewności co do rezydencji podatkowej danego podmiotu, w celu dochowania należytej staranności przy realizacji ciążących na nim obowiązków, powinien stosować przepisy krajowe. W przypadku poboru podatku w wysokości wyższej niż należna, podatnik ma bowiem możliwość wystąpienia do właściwego organu podatkowego o zwrot nadpłaty.

Reasumując Spółka nie musi dysponować certyfikatem rezydencji na moment dokonywania wypłaty środków pieniężnych firmie duńskiej w celu skorzystania z możliwości niepobrania zryczałtowanego podatku dochodowego o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, bądź pobrania go w wysokości mniejszej, wynikającej z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. W konsekwencji Spółka nie będzie musiała odprowadzać podatku w wysokości 20% na konto właściwego organu podatkowego, o ile firma duńska istotnie jest rezydentem podatkowym Danii, co zostanie udokumentowane stosownym certyfikatem rezydencji w późniejszym terminie.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, ul. Staromłyńska 10, 70-561 Szczecin, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu; ul. Św. Jakuba 20; 87-100 Toruń.