Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-1.4012.915.2024.1.AKA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-09
Teza: Opodatkowanie czynności wykonywanych w ramach
wspólnego przedsięwzięcia.
Słowa kluczowe: czynności-czynności opodatkowane
wynagrodzenia
świadczenie-nieodpłatne świadczenie usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Nieodpłatne świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 6 listopada 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy opodatkowania czynności wykonywanych w ramach
    wspólnego przedsięwzięcia. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    ... Sp. z o.o. (dalej jako: Spółka, ...) nie figuruje w rejestrze czynnych podatników podatku
    VAT. Jedynym wspólnikiem Spółki jest spółka ... Sp. z o.o. (dalej jako: Wspólnik) z siedzibą
    w ...
    Obecnie ... nie prowadzi żadnej działalności operacyjnej, a jej jedyną czynnością jest
    obciążenie Wspólnika kosztami wynagrodzeń. Spółka zatrudnia pracowników i udostępnia
    swego rodzaju narzędzie, jakim jest praca wykonywana przez jej pracowników na rzecz
    Wspólnika w ramach wspólnego przedsięwzięcia. ... obciąża w tym zakresie kosztami
    Wspólnika. Fakt ten dokumentowany jest w każdym miesiącu wystawianą notą
    obciążeniową.
    Spółka nie dokonuje sprzedaży towarów ani nie świadczy usług na rzecz podmiotów
    trzecich. ... nie świadczy także usług na rzecz Wspólnika. Podstawą do zawiązania
    współpracy w ramach wspólnego przedsięwzięcia była chęć realizacji projektów
    biznesowych o charakterze księgowo-doradczym wspólnie. Spółka i Wspólnik dążyli do
    realizacji przedsięwzięcia wobec podmiotów trzecich, w ramach którego spółki te
    podzieliły się zadaniami, prawami i obowiązkami co do realizacji przedmiotowego
    wspólnego przedsięwzięcia. W proces miałby być zaangażowane także firmy zewnętrzne,
    w tym prawnicy, doradcy podatkowi i biegli rewidenci a adresatami MŚP. Projekt ma
    nazwę, ramowe zasady realizacji, ale z uwagi na okoliczności biznesowe, nie
    sformalizowano realizacji projektu, głównie z uwagi na brak finansowania zewnętrznego,
    do dnia złożenia niniejszego wniosku o interpretację. Wola dalszej współpracy jednak
    istnieje. Niezależnie od etapu wspólnego przedsięwzięcia, ... ponosi koszty zatrudnienia
    pracowników, które refunduje Wspólnik.
    Z uwagi na to, że w ocenie ... nie są świadczone żadne usługi wobec Wspólnika, a
    rozliczenie jest pokłosiem chęci realizacji wspólnego przedsięwzięcia, ... nie widzi
    zasadności wystawiania FV.

## Pytanie

Wobec powyższego opisu zdarzenia przyszłego Wnioskodawcy proszą tut. Organ o
    uzyskanie potwierdzenia swojego stanowiska, zadając następujące pytanie: Czy opisane
    wyżej nieodpłatne świadczenia podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy, świadczenia w przedmiotowym stanie faktycznym nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Uzasadnienie
    Na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
    kraju.
    W myśl przepisu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, świadczeniem usług jest każde świadczenie na
    rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości
    prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
        w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;

      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Stosownie zaś do dyspozycji przepisu art. 8 ust. 2 ustawy o VAT, za odpłatne świadczenie
    usług uznaje się również:
      1) użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż
        działalność gospodarcza podatnika, w tym w szczególności do celów osobistych
        podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników,
        udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków
        organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, jeżeli
        podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty
        podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub
        wytworzenia tych towarów lub ich części składowych;
      2) nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w
        tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków
        spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych,
        członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do
        celów innych niż działalność gospodarcza podatnika.
    Wyżej wymieniony przepis dotyczy zatem sytuacji, w której chodzi wyłącznie o odpłatne
    świadczenie usług. Co do zasady bowiem, usługa podlega opodatkowaniu jedynie wtedy,
    kiedy ma charakter odpłatny. Zatem, jeżeli daną usługę wykonano nieodpłatnie, to nie
    podlega ona opodatkowaniu i dotyczy to zarówno usług ze swej istoty nieodpłatnych, jak i
    usług, które wykonano za darmo, bez zapłaty w jakiejkolwiek formie. Usługą będzie tylko
    takie świadczenie, w przypadku którego istnieje odbiorca świadczenia odnoszący z niego
    korzyść (choćby potencjalną), co znajduje swój wyraz w bogatym orzecznictwie. W ślad za
    Słownikiem Języka Polskiego (www.sjp.pwn.pl), potencjalny znaczy „taki, który może
    wystąpić lub pojawić się w określonych warunkach”. W omawianej sprawie, równowartość
    wypłaconej kwoty nie przynosi Spółce żadnego, nawet potencjalnego zysku. Środki te
    stanowią bowiem jedynie partycypację w kosztach. Zatem, w ostatecznym rozrachunku
    Spółka nie uzyskuje żadnego przychodu.
    Dodatkowo wskazuje się, że ustawodawca w przywołanym wyżej przepisie art. 8 ust. 2
    ustawy o VAT wymienia dwa rodzaje nieodpłatnego świadczenia usług, z którym wiąże się
    opodatkowanie tych czynności podatkiem VAT.
    Żadna z nich nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie. Gdyby ustawodawca
    chciał opodatkować podatkiem VAT wszelkie czynności nieopodatkowane, wówczas
    znalazłoby to odzwierciedlenie w przepisach prawa podatkowego. Nie należy więc
    stosować tej wykładni rozszerzająco. Odnośnie określenia istoty odpłatności, niewątpliwie
    istotnej w świetle powyższej sprawy, opierając się na treści wyroku Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 sierpnia 2022 r. sygn. I SA/Po 353/22
    „Świadczenie usług dokonywane jest „odpłatnie” tylko wtedy, gdy pomiędzy usługodawcą
    a usługobiorcą istnieje stosunek prawny, w ramach którego następuje wymiana świadczeń
    wzajemnych, gdyż wynagrodzenie otrzymywane przez usługodawcę stanowi rzeczywiste
    odzwierciedlenie wartości wyodrębnionej usługi świadczonej usługobiorcy. Analogicznie
    fakt, że dostawa towarów jest dokonywana „odpłatnie” zakłada istnienie bezpośredniego
    związku pomiędzy dostarczonym towarem a otrzymanym wynagrodzeniem. Tego rodzaju
    bezpośredni związek istnieje tylko wtedy, gdy pomiędzy dostawcą a odbiorcą istnieje
    stosunek prawny, w ramach którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych, gdyż
    cena otrzymana przez dostawcę stanowi rzeczywiste odzwierciedlenie wartości
    dostarczonego towaru”. W omawianych okolicznościach sprawy otrzymywana przez
    Wnioskodawcę kwota nie odzwierciedla jej faktycznej wartości – gdyby tak było, Spółka
    poniosłaby wymierne korzyści z tytułu świadczenia na rzecz Wspólnika usługi, a tym
    samym jej działalność przynosiła zyski. Potwierdza to również wykładnia językowa, gdzie
    pojęcie „rzeczywiste” oznacza autentyczne, prawdziwe, zaś słowo „wartość” – to, ile coś

    jest warte pod względem materialnym (oba wyrazy znajdują swoją definicję w Słowniku
    Języka Polskiego PWN – www.sjp.pwn.pl). Co za tym idzie – nie zostaje spełniony jeden z
    warunków dla uznania, że w omawianych okolicznościach mowa jest o odpłatnym
    świadczeniu usług opodatkowanym zgodnie z przepisami ustawy o VAT. Skoro nie
    występuje świadczenie usługi bez bezpośredniego wynagrodzenia, co w ocenie Spółki ma
    tutaj miejsce, nie można mówić o powstaniu jakiejkolwiek podstawy opodatkowania. W
    konsekwencji, nieodpłatnie wyświadczona usługa nie może podlegać opodatkowaniu
    podatkiem VAT.
    Powyższą tezę zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 kwietnia
    2018 r., sygn. I FSK 966/16, gdzie czytamy, iż „Jeżeli czynność polega jedynie na
    świadczeniu jednej ze stron, bez bezpośredniego wynagrodzenia, nie ma podstawy
    opodatkowania, w związku z czym świadczenie takie nie podlega podatkowi od wartości
    dodanej”. Jeżeli oba podmioty podejmują wspólnie podobne działania w ramach
    wspólnego przedsięwzięcia, to same wewnętrzne rozliczenia (co ma miejsce w
    przedmiotowej sprawie) są poza zakresem VAT. Wnioskodawca stoi na stanowisku, że nie
    każda wypłata środków polegająca na rozliczeniu wzajemnych kosztów musi być uznana
    za świadczenie usług, a tym samym podlegać opodatkowaniu tym podatkiem. Spółka
    jedynie udostępnia pewne narzędzia (czyli personel), które pozwolą na realizację
    określonych działań. W ostateczności zatem, to nie Wspólnik jest beneficjentem, na rzecz
    których świadczone są usługi a podmioty, na rzecz których świadczona jest praca, czyli
    klientów Wspólnika. Nie istnieje więc w tej relacji bezpośrednia i jasno zidentyfikowana
    korzyść dla jakiejkolwiek strony. Podobnie wyraził się Wojewódzki Sąd Administracyjny w
    Warszawie w wyroku z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. III SA/Wa 874/16, gdzie sprawa
    dotyczyła współpracy banku z partnerem należącym do tej samej grupy kapitałowej „(...)
    między zapłatą za usługę a otrzymanym wynagrodzeniem musi istnieć bezpośredni
    związek. Związek ten winien mieć charakter przyczynowy. Oznacza to, iż zapłata powinna
    być konsekwencją spełnienia świadczenia i powinna być należna podatnikowi na
    podstawie łączącego go z odbiorcą stosunku prawnego. Taki związek nie będzie
    występował w sytuacji rozliczeń finansowych między Wnioskodawcą a Partnerem.
    Rozliczenia między Stronami nie będą bowiem wynikiem zapłaty w zamian za
    wyświadczone przez nich na swoją rzecz usługi, ale rozliczeniem poniesionych kosztów,
    zależnym od wyników skuteczności działań podjętych w ramach współpracy przez każdą
    ze Stron oraz poniesionych kosztów/zaangażowanych zasobów”. Wnioskodawca stoi
    zatem na stanowisku, że analogicznie sprawę można zastosować w jego przypadku. Nie
    można bowiem wyodrębniać danych czynności służących realizacji danego celu dla
    potrzeb podatkowych w sposób oderwany od ich sensu gospodarczego, co podniósł w
    swoim wyroku Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 kwietnia 2008 r., sygn. I
    FSK 1788/07 czy wyroku z dnia 8 czerwca 2017, sygn. I FSK 1839/15.
    Konkludując, w ocenie Spółki, powyższa wykładnia przepisów powoduje, że w ten sposób
    świadczenia realizowane przez Wnioskodawcę pozostają neutralne na gruncie przepisów
    ustawy VAT. Co za tym idzie – świadczenia te nie stanowią przedmiotu opodatkowana
    podatkiem VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Art. 7 ust. 1 ustawy:

      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać
    się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i
    zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako
    usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do katalogu usług każde świadczenie,
    które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy.
    Usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni
    konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. W
    związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności.
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie, musi istnieć stosunek prawny
    pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno
    zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną
    usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku
    prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna,
    bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.
    Kwestia „odpłatności” była wielokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
    W wyroku z 8 marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council
    przeciwko Commissioners of Customs and Excise:
      Czynność można uznać za dokonaną odpłatnie, gdy istnieje bezpośrednia i jasno
      zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi, a ponadto
      odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim
      związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem.
    TSUE, w wyroku z 27 października 2011 r. w sprawie C-93/10 Finanzamt Essen-NordOst
    przeciwko GFKL Financial Services AG, stwierdził, że:
      (...) w ramach systemu podatku VAT czynnościami podlegającymi opodatkowaniu są
      transakcje między stornami, przewidujące zapłatę ceny lub inne wynagrodzenie.
      Zatem jeżeli czynność polega jedynie na świadczeniu jednej ze stron, bez
      bezpośredniego wynagrodzenia, nie ma podstawy opodatkowania, w związku z czym
      świadczenie takie nie podlega podatkowi VAT (zob. wyrok z 29 października 2009 r. w
      sprawie C-246/08 Komisja przeciwko Finlandii, Zb.Orz. s. I-10605, pkt 43).
      W tym świetle świadczenie usługi następuje »odpłatnie« w rozumieniu art. 2 pkt 1
      szóstej dyrektywy VAT, a zatem podlega opodatkowaniu, tylko jeżeli pomiędzy
      usługodawcą a usługobiorcą istnieje stosunek prawny, w ramach którego następuje
      wymiana świadczeń wzajemnych, gdyż świadczenie otrzymywane przez
      usługodawcę stanowi rzeczywiste odzwierciedlenie wartości usługi świadczonej
      usługobiorcy (ww. wyrok w sprawie MKG-Kraftfahrzeuge-Factoring, pkt 47).

      Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem »świadczenie usług dokonywane odpłatnie« w
      rozumieniu art. 2 pkt 1 szóstej dyrektywy wymaga bezpośredniego związku między
      wyświadczoną usługą a otrzymanym wynagrodzeniem (wyrok z 29 lipca 2010 r. w
      sprawie C-40/09 Astra Zeneca UK, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, pkt 27 i
      przytoczone orzecznictwo).
    Na uwagę zasługuje także orzeczenie w sprawie C-16/93 pomiędzy R. J. Tolsma a
    Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden (Holandia), gdzie Trybunał wskazał, że:
      Czynność podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny
      między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie
      wzajemne, przy czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość
      faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy.
    Za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT uważane mogą być takie sytuacje, w
    których:
      - istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego
        następuje świadczenie wzajemne,
      - wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie
        przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy,
      - istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy
        usługi, odpłatność za otrzymane świadczenie (usługę) pozostaje w bezpośrednim
        związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem,
      - istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług podlega
    opodatkowaniu podatkiem VAT. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym
    podatkiem musi być wykonana przez podatnika.
    Art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Umowa o współpracy nie występuje ani w prawie cywilnym, ani podatkowym.
        1Art. 353 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze
    zm.):
      Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania,
      byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie
      ani zasadom współżycia społecznego.
    Wspólne przedsięwzięcia charakteryzuje to, że jego uczestnicy są związani ustaleniami
    umownymi, a umowa o wspólne przedsięwzięcie z reguły wiąże podmioty na czas
    określony, najczęściej oznaczony osiągnięciem celu, dla którego została zawarta. Podmioty
    podejmujące współpracę w ramach wspólnego przedsięwzięcia realizują wspólną politykę
    finansową objętą porozumieniem, a podjęte przez takie podmioty działania nie tworzą

    podmiotu gospodarczego, który byłby odrębnym podmiotem gospodarczym
    podlegającym rejestracji. Przedsiębiorcy działający w ramach wspólnego przedsięwzięcia
    są odrębnymi podatnikami.
    Wskazali Państwo, że jedynym Państwa wspólnikiem jest spółka ... Sp. z o.o. Obecnie nie
    prowadzą Państwo żadnej działalności operacyjnej, a Państwa jedyną czynnością jest
    obciążenie Wspólnika kosztami wynagrodzeń. Zatrudniają Państwo pracowników i
    udostępniają swego rodzaju narzędzie, jakim jest praca wykonywana przez Państwa
    pracowników na rzecz Wspólnika w ramach wspólnego przedsięwzięcia. Obciążają
    Państwo w tym zakresie kosztami Wspólnika. Fakt ten dokumentowany jest w każdym
    miesiącu wystawianą notą obciążeniową. Nie dokonują Państwo sprzedaży towarów ani
    nie świadczą Państwo usług na rzecz podmiotów trzecich. Nie świadczą także Państwo
    usług na rzecz Wspólnika. Podstawą do zawiązania współpracy w ramach wspólnego
    przedsięwzięcia była chęć realizacji projektów biznesowych o charakterze księgowo-
    doradczym wspólnie. Państwo i Wspólnik dążyli do realizacji przedsięwzięcia wobec
    podmiotów trzecich, w ramach którego Państwo i Wspólnik podzielili się zadaniami,
    prawami i obowiązkami co do realizacji przedmiotowego wspólnego przedsięwzięcia. W
    proces miałyby być zaangażowane także firmy zewnętrzne, w tym prawnicy, doradcy
    podatkowi i biegli rewidenci, a adresatami MŚP. Projekt ma nazwę, ramowe zasady
    realizacji, ale z uwagi na okoliczności biznesowe, nie sformalizowano realizacji projektu,
    głównie z uwagi na brak finansowania zewnętrznego, do dnia złożenia niniejszego
    wniosku o interpretację. Wola dalszej współpracy jednak istnieje. Niezależnie od etapu
    wspólnego przedsięwzięcia, ponoszą Państwo koszty zatrudnienia pracowników, które
    refunduje Wspólnik.
    W tym miejscu wskazać należy na orzeczenie TSUE z 11 marca 2020 r. w sprawie C-94/19
    San Domenico Vetraria SpA przeciwko Agenzia delle Entrate, w której przedmiotem
    pytania prejudycjalnego była kwestia uznania:
      Czy art. 2 i 6 [szóstej dyrektywy] oraz zasadę neutralności podatkowej należy
      interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym,
      zgodnie z którymi udostępnienie lub oddelegowanie pracowników spółki
      dominującej, w odniesieniu do których spółka zależna wypłaca jedynie zwrot
      związanych z tym kosztów, nie powinny być uważane za istotne do celów [VAT].
    TSUE w powyższym orzeczeniu wskazał, że:
      Świadczenie usług jest dokonywane „odpłatnie” w rozumieniu art. 2 pkt 1 szóstej
      dyrektywy, a zatem podlega opodatkowaniu, wyłącznie wtedy, gdy pomiędzy
      usługodawcą a usługobiorcą istnieje stosunek prawny, w ramach którego następuje
      wymiana świadczeń wzajemnych, gdyż świadczenie otrzymywane przez
      usługodawcę stanowi rzeczywiste odzwierciedlenie wartości usługi świadczonej
      usługobiorcy. Ma to miejsce, jeśli istnieje bezpośredni związek między świadczoną
      usługą a otrzymanym świadczeniem wzajemnym (zob. podobnie wyroki: z dnia 22
      czerwca 2016 r., Český rozhlas, C-11/15, EU:C:2016:470, pkt 21, 22 i przytoczone tam
      orzecznictwo; z dnia 22 listopada 2018 r., MEO – Serviços de Comunicações e
      Multimédia, C-295/17, EU:C:2018:942, pkt 39; z dnia 3 lipca 2019 r., UniCredit
      Leasing, C-242/18, EU:C:2019:558, pkt 69).
      W niniejszym wypadku z akt sprawy, którymi dysponuje Trybunał, wydaje się
      wynikać, że oddelegowanie nastąpiło na podstawie stosunku prawnego o
      charakterze umownym między Avir a San Domenico Vetraria.
      Ponadto wydaje się, że w ramach tego stosunku prawnego doszło do wymiany
      świadczeń wzajemnych, a mianowicie, po pierwsze, oddelegowania członka zarządu
      Avir do San Domenico Vetraria, a po drugie, zapłaty przez tę ostatnią na rzecz tej
      spółki zafakturowanych kwot.
      Z orzecznictwa Trybunału wynika, że bezpośredni związek istnieje wówczas, gdy dwa
      świadczenia są od siebie wzajemnie zależne (zob. podobnie wyroki: z dnia 3 marca
      1994 r., Tolsma, C-16/93, EU:C:1994:80, pkt 13–20; z dnia 16 października 1997 r.,
      Fillibeck, C-258/95, EU:C:1997:491, pkt 15–17), a mianowicie jedno jest dokonywane
      tylko pod warunkiem dokonania drugiego i odwrotnie (zob. podobnie wyroki: z dnia

      23 listopada 1988 r., Naturally Yours Cosmetics, 230/87, EU:C:1988:508, pkt 14; z
      dnia 2 czerwca 1994 r., Empire Stores, C-33/93, EU:C:1994:225, pkt 16).
    Dalej z powyższego orzeczenia wprost wynika, że gdy zapłata kwot zafakturowanych przez
    spółkę była warunkiem delegowania przez tę ostatnią członka zarządu, a spółka zapłaciła
    te kwoty jedynie w zamian za oddelegowanie, należałoby stwierdzić istnienie
    bezpośredniego związku pomiędzy tymi dwoma świadczeniami.
    W konsekwencji TSUE uznał, że czynność oddelegowania pracowników, w której spółce
    oddelegowującej wypłacany jest jedynie zwrot związanych z tym kosztów, powinna zostać
    uznana za dokonaną odpłatnie i podlegającą opodatkowaniu VAT.
    Analiza przedstawionego stanu faktycznego, treści cytowanych przepisów prawa
    podatkowego oraz orzecznictwa TSUE prowadzi do stwierdzenia, że w przedmiotowej
    sprawie między Państwa działaniami a działaniami Wspólnika występuje bezpośredni
    związek prawny, a tym samym ekwiwalentność i wzajemność świadczeń.
    W Konsekwencji w omawianej sprawie między Państwem a Wspólnikiem dochodzi do
    świadczenia usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy. Jak wynika z opisu sprawy
    zatrudniają Państwo pracowników i udostępniają swego rodzaju narzędzie, jakim jest
    praca wykonywana przez Państwa pracowników na rzecz Wspólnika w ramach wspólnego
    przedsięwzięcia. Obciążają Państwo w tym zakresie kosztami Wspólnika.
    Między Państwem a Wspólnikiem istnieje związek prawny, w ramach którego następuje
    świadczenie wzajemne – zatrudnieni przez Państwa pracownicy są udostępnieni do pracy
    do Wspólnika, a w zamian za to Wspólnik zwraca koszty związane z tym udostępnieniem.
    Dokonywany przez Wspólnika zwrot kosztów na Państwa rzecz pozostaje w bezpośrednim
    związku z czynnością, jaką wykonują Państwo na rzecz Wspólnika (udostępnienie
    pracowników).
    Zwrot kosztów dokonywany pomiędzy Państwem a Wspólnikiem stanowi de facto
    wynagrodzenie za usługę wykonaną przez Państwa na rzecz Wspólnika, polegającą na
    udostępnieniu pracowników. W związku z tym zwrot kosztów stanowi zapłatę za
    świadczenie usług.
    Czynności polegające na udostępnieniu pracowników przez Państwa, za które będzie
    wypłacone należne wynagrodzenie, polegające na pokryciu kosztów związanych z
    udostępnieniem pracowników dla Wspólnika, podejmowane w ramach wspólnego
    przedsięwzięcia, stanowią czynności opodatkowane w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy.
    Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej:
    Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego
    indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację
    indywidualną).
    Zatem interpretacja ta nie wywiera skutków prawnych dla Wspólnika.
    Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania).
    Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem, nie mogą być
    – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa orzeczeń sądów wyjaśniam, że wskazane
    wyroki zostały potraktowane jako element Państwa argumentacji, są to jednak

    rozstrzygnięcia odnoszące się do indywidualnych spraw i co do zasady, wiążą stronę
    postępowania w konkretnej, indywidualnej sprawie, nie rozciągając swojego
    oddziaływania na inne, choćby podobne lub zbieżne sprawy.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.