Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-3.4013.149.2025.2.AM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-01
Teza: Zwolnienie ubytków z opodatkowania podatkiem akcyzowym.
Słowa kluczowe: akcyza-wyroby akcyzowe
alkohol
awaria
napoje-napoje alkoholowe-alkohol etylowy
podatek-podatek akcyzowy-zwolnienie z podatku
akcyzowego
skład-skład podatkowy
ubytki-ubytek nadmierny
zdarzenie-zdarzenie losowe
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział I-art. 1-ust.
1
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział I-art. 2.-
ust. 1-pkt 1
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział I-art. 2.-
ust. 1-pkt 10
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział I-art. 2.-
ust. 1-pkt 11
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział I-art. 2.-
ust. 1-pkt 12
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział I-art. 2.-
ust. 1-pkt 20
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział II-Rozdział
1-art. 10-ust. 1
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział II-Rozdział
1-art. 8-ust. 1
1
Zagadnienia: obowiązku podatkowego-Powstanie obowiązku
podatkowego
Podatek akcyzowy-Opodatkowanie akcyzą wyrobów
akcyzowych.-Przedmiot opodatkowania i powstanie
obowiązku podatkowego-Przedmiot opodatkowania
wyrobów akcyzowych
Podatek akcyzowy-Opodatkowanie akcyzą wyrobów
akcyzowych.-Zwolnienia-Katalog przedmiotowy zwolnień
Podatek akcyzowy-Organizacja obrotu wyrobami
akcyzowymi-Normy dopuszczalnych ubytków wyrobów
akcyzowych i dopuszczalnych norm zużycia wyrobów
akcyzowych.-Normy dopuszczalnych ubytków wyrobów
akcyzowych i dopuszczalne normy zużycia wyrobów
akcyzowych.
Podatek akcyzowy-Organizacja obrotu wyrobami
akcyzowymi-Procedura zawieszenia poboru akcyzy-
Zakończenie procedury zawieszenia poboru akcyzy
Podatek akcyzowy-Organizacja obrotu wyrobami
akcyzowymi-Procedura zawieszenia poboru akcyzy-
Zasady stosowania procedury zawieszenia poboru akcyzy
Podatek akcyzowy-Wyroby akcyzowe - przepisy
szczegółowe. Podstawa opodatkowania i stawki akcyzy.-
Napoje alkoholowe.-Napoje alkoholowe - alkohol etylowy.
Podatek akcyzowy-Wyroby akcyzowe - przepisy
szczegółowe. Podstawa opodatkowania i stawki akcyzy.-
Napoje alkoholowe.-Napoje alkoholowe - definicja.
Przepisy: [AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział II-Rozdział
1-art. 8-ust. 3
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział II-Rozdział
1-art. 8-ust. 6
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział II-Rozdział
2-art. 13-ust. 1-pkt 3
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział II-Rozdział
6-art. 30-ust. 3
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział II-Rozdział
6-art. 30-ust. 4
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział II-Rozdział
6-art. 30-ust. 4a
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział II-Rozdział
6-art. 30-ust. 5
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział III-Rozdział
1-art. 40-ust. 1-pkt 1-lit. a
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział III-Rozdział
1-art. 42-ust. 1-pkt 6
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział III-Rozdział
2-art. 48a-ust. 1
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział III-Rozdział
9-art. 85-ust. 1
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział III-Rozdział
9-art. 85-ust. 2
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział III-Rozdział
9-art. 85-ust. 5
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział III-Rozdział
9-art. 85-ust. 6
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział IV-Rozdział
2-art. 92
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział IV-Rozdział
2-art. 93-ust. 1
Podatek akcyzowy- Przepisy ogólne- Objaśnienie pojęć
ustawowych
Podatek akcyzowy- Przepisy ogólne- Zakres
przedmiotowy
Podatek akcyzowy-Opodatkowanie akcyzą wyrobów
akcyzowych.-Podatnik akcyzy, właściwość organów
podatkowych-Podatnik akcyzy
Podatek akcyzowy-Opodatkowanie akcyzą wyrobów
akcyzowych.-Przedmiot opodatkowania i powstanie
2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

Państwa wniosek z 27 maja 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej wpłynął 27 maja
    2025 r. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 10 lipca 2025 r.
    (wpływ 10 lipca 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    X (dalej: X lub Spółka) (...).
    W składzie podatkowym w (...) Spółka prowadzi działalność gospodarczą. (...). Działalność
    Spółki w składzie podatkowym w (...) jest objęta stałą kontrolą w rozumieniu
    rozporządzenia w sprawie kontroli celno-skarbowej niektórych wyrobów akcyzowych. W
    składzie podatkowym w (...), urządzenia służące do przyjmowania, magazynowania,

    produkcji i wydawania alkoholu są zabezpieczane zamknięciami urzędowymi a przy
    wszystkich czynnościach związanych z obrotem alkoholem w Spółce obecni są
    funkcjonariusze celni.
    W (...) r. X rozpoczęła przyjmowanie do składu podatkowego (...) rektyfikatu zbożowego do
    Y. (...) r. Spółka zidentyfikowała straty magazynowanego alkoholu. Ustalono, że doszło do
    wycieku alkoholu etylowego z nieszczelnego rurociągu o numerze Z. Przyczyną awarii
    rurociągu była korozja. Bezpośrednio po zidentyfikowaniu zdarzenia, X niezwłocznie
    wykonała czynności mające na celu zniwelowanie negatywnych skutków wycieku oraz
    odzyskanie alkoholu. Spółka natychmiastowo powiadomiła o powstałym wycieku
    sprawujących w składzie podatkowym stałą kontrolę funkcjonariuszy urzędu celno-
    skarbowego oraz Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego. Spółce udało się również
    odzyskać część utraconego alkoholu.
    Na skutek czynności prowadzonych przez pracowników Spółki oraz funkcjonariuszy UCS
    ustalono, iż (...).
    Ustalono również, że (...).
    Spółka zleciła także (...) przez (...). W protokole (...) wskazano: „(...)”.
    W toku działalności, Spółka dochowuje wszelkich starań, aby ciążące na niej obowiązki
    realizować prawidłowo, a wszelkie nieprawidłowości, które sama identyfikowała, bądź
    które zostały wskazane przez funkcjonariuszy UCS były natychmiastowo usuwane. Poza
    obowiązkami wynikającymi z przepisów prawa, Spółka również we własnym zakresie
    dokonuje (...).
    (...) odbywa się zależnie od rodzaju infrastruktury. W przypadku rurociągu, który uległ
    awarii (...). Z powyższych względów, Spółka nie miała możliwości wcześniejszego
    zidentyfikowania awarii.
    Podkreślić również należy, że drzwi oddzielające (...) od (...) prowadzącego do rurociągów
    są hermetyczne i skutecznie blokują przedostawanie się zapachów i dźwięków z (...).
    Pracownicy Spółki nie mogli zatem ani usłyszeć wyciekającego alkoholu ani poczuć jego
    nasilonej woni. Spółka wyjaśnia przy tym, iż ze względu na bezpieczeństwo pracowników,
    kontrola rurociągu nigdy nie może odbywać się podczas tłoczenia przez niego alkoholu.
    Jednocześnie, w okresie powstania wycieku w Spółce nie zaistniały inne okoliczności, na
    skutek których X mogła zidentyfikować wyciek wcześniej niż podczas kontroli w (...). Przede
    wszystkim obrachunek stanu zapasów wyrobów akcyzowych, do przeprowadzenia
    którego Spółka jest zobowiązana wedle przepisów o kontroli celno-skarbowej niektórych
    wyrobów akcyzowych, jest w X przeprowadzany w (...). Zatem ewentualną różnicę Spółka
    odnotowałaby w okresie późniejszym niż miało to miejsce w stanie faktycznym.
    W świetle przedstawionego stanu faktycznego, Spółka pragnie potwierdzić czy powstałe
    wydarzenie, skutkujące powstaniem ponadnormatywnych ubytków alkoholu zostało
    spowodowane zdarzeniem losowym i w konsekwencji ubytki te podlegają zwolnieniu z
    podatku akcyzowego.
    2 lipca 2025 r. zostało do Państwa wystosowane wezwanie do uzupełnienia wniosku, w
    odpowiedzi na które wskazali Państwo:
    1. Kod CN rektyfikatu zbożowego
    Spółka wyjaśnia, że kod CN alkoholu etylowego będącego przedmiotem wniosku o
    interpretację to 2207 10 00.
    2. Pierwsze oddanie do użytku rurociągu Z
    Spółka wyjaśnia, że rurociąg Z, który uległ awarii został po raz pierwszy oddany do
    eksploatacji w (...) r.

    Rurociąg Z był eksploatowany z przerwami i przerwa trwała od około kilku lat do (...) r. W
    okresie kiedy rurociąg nie był używany Spółka dokonywała jego przeglądu technicznego
    zgodnie z obowiązującą procedurą wewnętrzną.
    (...) przeglądy stanu technicznego rurociągu Z nie wykazały potrzeby przeprowadzenia
    jego remontu. Dlatego rurociąg nie był remontowany.
    3. Użytkowanie rurociągu Z przed rozpoczęciem eksploatacji (...) r.
    Rurociąg Z bezpośrednio przed rozpoczęciem przyjmowania rektyfikatu (...) r. nie był
    eksploatowany od około kilku lat.
    4. Weryfikacja stanu technicznego rurociągu Z przed rozpoczęciem eksploatacji (...)
    Tak jak Spółka wyjaśniała we wniosku, X dokonuje (...) kontroli stanu technicznego
    infrastruktury.
    W przypadku rurociągu Z był on kontrolowany (...), zgodnie z harmonogramem
    przeglądów obowiązujących w Spółce.
    5. Użytkowanie rurociągu Z w okresie (...) r. – (...) r.
    Spółka wyjaśnia, że rurociąg Z w okresie od (...) r. do (...) r. był wykorzystywany wyłącznie
    do tłoczenia alkoholu, o którym mowa we wniosku. Spółka wyjaśnia również, że rurociąg
    nigdy nie był używany do tłoczenia innej substancji niż alkohol.
    6. Podjęte czynności bezpośrednio po wycieku oraz odzyskanie alkoholu
    Spółka bezpośrednio po zidentyfikowaniu wycieku zamknęła wszystkie zawory rurociągu Z
    oraz zbiornika magazynowego Y, tak aby nie dostał się do niego alkohol.
    Przedstawiciele Spółki natychmiastowo powiadomili obecnych w składzie podatkowym
    funkcjonariuszy urzędu celno-skarbowego o powstałym wycieku oraz właściwego dla
    Spółki Naczelnika UCS.
    Pracownicy Spółki bezpośrednio po zidentyfikowaniu wycieku ze względu na duże
    stężenie oparów alkoholu zamknęli pomieszczenie, w którym znajdywał się rurociąg. (...).
    Pracownicy Spółki po ocenie sytuacji, że wejście jest bezpieczne rozpoczęli czynności
                                                      3mające na celu odzyskanie utraconego alkoholu (...). Spółce udało się odzyskać ok. (...) dm
    alkoholu etylowego 100% vol. Alkohol ten został zabezpieczony i zaplombowany, a
    następnie sprzedany podmiotowi zewnętrznemu.
    7. Okres trwania wycieku
    Po przeprowadzonej wnikliwej analizie wydarzenia, Spółka wyjaśnia, że utrata nie mogła
    powstać na skutek jednorazowej czynności stwierdzonej (...) r. Awaria rurociągu musiała
    zatem mieć miejsce jeszcze przed jej wykryciem (...) r. Jednakże, prawdopodobnie
    początkowe etapy wycieku mogły dotyczyć nieznacznych ilości. (...). Wobec powyższego
    ustalenie momentu powstania awarii jest w praktyce niemożliwe.
    Z powyższych względów Spółka przyjęła, że utrata alkoholu następowała od (...) r. do (...) r.
    przy czym w początkowym okresie utracona ilość musiała być nieznaczna, gdyż utracony
    alkohol zdołał ściec (...) a zapach wywietrzeć, co w konsekwencji skutkowało tym, że (...) nie
    wykazały awarii wcześniej. Fakt ten został potwierdzony również przez funkcjonariuszy
    UCS.
    8. Eksploatacja rurociągu Z
    Spółka wyjaśnia, że rurociąg Z był przez X wykorzystywany wyłącznie w celu do jakiego
    został zainstalowany w zakładzie produkcyjnym. Celem rurociągu było przesyłanie
    alkoholu etylowego i w takim zakresie Spółka wykorzystywała ten rurociąg.

    Spółka wykorzystywała rurociąg zgodnie z jego przeznaczeniem oraz odpowiednio dbała o
    jego stan techniczny. W przypadku wykrycia niepożądanych skutków takich jak
    zagrzybienie czy korozja Spółka dokonywała odpowiedniej renowacji.
    (...).
    9. Ograniczony dostęp do rurociągu Z
    Spółka pragnie wyjaśnić, iż rurociąg, który uległ awarii znajduje się w tunelu podziemnym,
    do którego prowadzi niewielkie pomieszczenie. Do tego pomieszczenia dostać się można
    tylko (...). (...) jest każdego dnia plombowana przez funkcjonariuszy UCS.
    Rurociąg Z jest w tunelu ulokowany w najbardziej niedostępnym miejscu spośród innych
    rurociągów. Znajduje się on bowiem pod innymi rurociągami przesyłowymi. Uszkodzony
    rurociąg znajdował się (...) a jego długość wynosi (...). Tymczasem (...) i były w zasadzie
    niewykrywalne.
    Kontrola jego stanu, a nawet zwykłe oględziny wizualne są zatem znacznie utrudnione. (...).
    Jeżeli chodzi o dostęp do rurociągu to mają do niego tylko pracownicy Spółki upoważnieni
    do wykonywania czynności technicznych, oraz funkcjonariusze UCS, którzy zgłoszą
    potrzebę kontroli.
    Natomiast jeżeli chodzi o czas w jakim ww. osoby mogą mieć dostęp do rurociągu
    biegnącego w (...) to uzależniony jest on [od] potrzeby. Przeważnie dostęp do rurociągu
    odbywa się w trakcie (...). W innych przypadkach pomieszczenie jest zamknięte. Przede
    wszystkim jednak - ze względu na bezpieczeństwo osób - dostęp do pomieszczenia jest
    zabroniony w trakcie transferu alkoholu przez rurociągi znajdujące się w (...).
    Innymi słowy, pracownicy Spółki oraz inne osoby nie mają swobodnego dostępu do
    rurociągów znajdujących się w (...). Wejście do tego pomieszczenia musi bowiem być
    zawsze uzasadnione (...).
    10.(...) kontrole - okres wykonywania
    Na wstępie Spółka wyjaśnia, że w zakładzie produkcyjnym w (...) obowiązuje dokument
    „(...)”.
    Dokument ten określa zasady przeprowadzenia kontroli (...) – (...). (...).
    (...) określa również harmonogram przeprowadzania okresowych kontroli. W przypadku
    (...) jest to raz na miesiąc. Spółka nie precyzuje przy tym, iż kontrole mają być wykonywane
    przed czy po tłoczeniu. Co istotne, jak Spółka wielokrotnie wskazywała - ze względu na
    bezpieczeństwo - kontrola nie może odbywać się w czasie tłoczenia alkoholu.
    Innymi słowy ze względu na potrzebę zachowania prawidłowego stanu infrastruktury,
    kontrola jest wykonywana nawet jeżeli dana infrastruktura nie jest wykorzystywana.
    Spółka nie uzależnia zatem swoich działań kontrolnych od innych czynników.
    Okresy kontrolne nie odnoszą się zatem do ilości przyjmowanych transportów. W okresie
    od (...) r. do (...) r. Spółka dokonywała tłoczenia alkoholu przez rurociąg Z (...).
    11. Przyjęta ilość alkoholu etylowego
                                                    3W okresie od (...) r. do (...) r. Spółka przyjęła do zbiornika magazynowego Y łącznie (...) dm
    100% vol. alkoholu etylowego.
    Natomiast jeżeli chodzi o każdorazową ilość alkoholu przyjmowanego do zbiornika Y i
    transportowanego rurociągiem Z w okresie od (...) r. do (...) r. to jak Spółka wskazała w
    odpowiedzi na pytanie nr 10 wykonała (...) przez rurociąg Z. Są to następujące ilości:
    (...)
    12. Pomiary zbiornika magazynowego Y po każdym przyjęciu

    Spółka wyjaśnia, że do określenia ilości w zbiorniku Y wykorzystuje system (...). System ten
    umożliwia odczyt poziomu napełnienia zbiornika alkoholem etylowym. Spółka dokonywała
    takich odczytów po przyjęciu.
    Jednakże X pragnie wyjaśnić, iż każdorazowe odczyty po przyjęciu alkoholu nie pozwalały
    na wykrycie różnic ilościowych powstałych na skutek wycieku. Otóż, zbiornik Y pozwala na
    zmagazynowanie około (...) litrów alkoholu etylowego. Jedna cysterna z alkoholem zawiera
    (...) litrów alkoholu etylowego. Oznacza to, że zbiornik Y jest w stanie pomieścić około (...)
    cystern z alkoholem.
    Natomiast jeżeli chodzi o system „(...)”, to należy wskazać, iż nie jest to system obsługujący
    urządzenia legalizowane i jest przez Spółkę wykorzystywany wyłącznie jako wskaźnik
    poziomu płynu, pokazując w jakim stopniu jest napełniony zbiornik. (...).
    Ponadto Spółka dokonując ręcznego pomiaru za pomocą (...) - który jest uznawany za
    miarodajny system pomiarowy – odnotowuje znaczące rozbieżności przy konfrontowaniu
    dokonanego pomiaru z odczytami systemu. (...).
    Odpowiadając zatem na pytanie Dyrektora KIS, Spółka po przyjmowaniu alkoholu do
    zbiornika Y dokonywała jego pomiaru, jednakże ze względu na gabaryty zbiornika
    magazynowego oraz ogół okoliczności niezależnych od Spółki pomiar ten nie dawał
    możliwości bezpośredniej identyfikacji wycieku na etapie tłoczenia alkoholu do tego
    zbiornika.
    13. Ilość utraconego alkoholu w wyniku awarii
                          3W wyniku awarii Spółka utraciła (...) dm 100% vol.
    Powyższa ilość została ustalona na skutek obrachunku wykonanego przez Spółkę oraz
    funkcjonariuszy UCS.
    14. (...)
    (...) kontrola (...) jest dokonywana zgodnie z Instrukcją. Kontrole powinien przeprowadzać
    kierownik (...) lub upoważniona przez niego osoba wraz z osobą wskazaną przez (...).
    Kontrola stref, (...) musi być przeprowadzana z nadzwyczajną starannością (...).
    (...)
    Pracownicy po wykonaniu tych czynności dokonują ich oceny, opisują podjęte działania
    oraz uwagi. Pomimo ograniczonego dostępu do rurociągu pracownicy wykonują takie
    czynności jak oględziny lub fizyczne sprawdzenie rurociągu, ocena otoczenia np. czy
    występują plamy alkoholu. Sprawdzane są również parametry otoczenia takie jak
    temperatura, wilgotność, stężenie oparów alkoholu.
    Podczas (...) kontroli nie następuje pomiar alkoholu, gdyż kontrola dotyczy stanu
    technicznego urządzeń, a nie surowca.
    15. (...) kontrola a ilość alkoholu przyjętego
    Tak jak wyżej wskazała Spółka, (...) kontrola nie obejmuje weryfikacji ilości przyjętego
    alkoholu lecz ocenę stanu technicznego infrastruktury.
    Spółka natomiast (...) r. na skutek zidentyfikowanej awarii rurociągu podczas kontroli
    ustaliła jednocześnie utratę alkoholu. Ustalenie wycieku alkoholu było zatem
    konsekwencją kontroli.
    Poprzednie kontrole nie wykazały takich strat, co nie oznacza, że wyciek nie mógł mieć
    miejsca. Analiza okoliczności jaką przeprowadziła Spółka wykazała, że ślady po wycieku
    mogą przestać istnieć już nawet kilka dni od jego powstania.
    Przykładem potwierdzającym powyższe twierdzenie jest właśnie okres identyfikacji
    wycieku tj. (...) r. (...). Tego dnia odbyło się tłoczenie alkoholu uszkodzonym rurociągiem, a
    po tej czynności miesięczna kontrola (...). Podczas kontroli pracownicy ustalili za pomocą

    urządzeń badających pomiar oparów w atmosferze wysokie stężenie etanolu. Pracownicy
    ustalili zatem, że doszło do dużego wycieku alkoholu z rurociągu i ze względów
    bezpieczeństwa nie mogą wejść do tunelu celem dokonania oględzin.
    W wyniku wykrycia awarii, pracownicy poinformowali o zdarzeniu funkcjonariuszy UCS
    pełniących stałą kontrolę w składzie podatkowym, zabezpieczyli pomieszczenie oraz
    zamknęli zawory zbiornika i rurociągu.
    Dnia (...) r. (...), a więc trzy kolejne dni od identyfikacji zdarzenia, pracownicy Spółki razem z
    przedstawicielami UCS udali się do pomieszczenia, w którym znajduje się rurociąg. Co
    istotne, odczyty urządzenia badającego atmosferę nie stwierdziły już wysokiego stężenia
    etanolu, jak również nie zidentyfikowano śladów alkoholu. Jak Spółka ustaliła nieopodal
    miejsca w którym doszło do awarii rurociągu znajduje się studzienka odpływowa. Alkohol
    zatem, który wyciekł trafiał bezpośrednio do studzienki co uniemożliwiało powstawanie
    śladów.
    Z powyższego wynika, że już okres kilku dni (od (...) do (...)) jest wystarczający, aby
    wyeliminować zauważalne ślady powstałego wycieku. Innymi słowy, wykrycie wycieku było
    możliwe dopiero podczas kontroli, która miała miejsce bezpośrednio po jego powstaniu.
    Podkreślić również należy, że drzwi oddzielające (...) są hermetyczne i skutecznie blokują
    przedostawanie się zapachów i dźwięków (...). Pracownicy Spółki nie mogli zatem ani
    usłyszeć wyciekającego alkoholu ani poczuć jego nasiloną woń.
    16. Zidentyfikowanie wycieku
    W zakresie pytania Dyrektora KIS nr 16 Spółka udzieliła odpowiedzi w pkt 15.
    Spółka w charakterze uzupełnienia wyjaśnia, iż - ze względu na bezpieczeństwo - kontrola
    rurociągu nie może odbywać się w tym samym czasie co tłoczenie alkoholu przez rurociąg.
    Gdyby bowiem doszło do awarii np. rozszczelnienia rurociągu ciśnienie wypływającej
    cieczy czy też same opary alkoholu mogłyby narazić pracownika na utratę zdrowia lub
    życia.
    Fakt, iż Spółka zidentyfikowała awarię wynikał z tego, że termin kontroli zbiegł się z
    terminem transferu alkoholu. Innymi słowy, kontrola została wykonana tego samego dnia
    co zakończenie tłoczenia.
    17. Uszkodzenia rurociągu
    Jak już Spółka wskazała w niniejszej odpowiedzi. Przyczyną awarii były wżery korozyjne. (...).
    Jak Spółka informowała, zleciła (...) przeprowadzenie ekspertyzy odcinka rurociągu. Treść
    ekspertyzy Spółka zamieściła we wniosku o interpretację indywidualną.
    18. Ustalenie ilości przyjętego i magazynowego surowca
    Spółka ustala przyjętą ilość alkoholu metodą (...).
    Natomiast w przypadku, gdy (...) - wówczas Spółka ustala ilość przyjętego alkoholu na
    podstawie (...)..
    Ilość przyjętego alkoholu następnie odpowiednio zwiększa stan magazynowy. Kontrola
    magazynowanego surowca odbywa się także z wykorzystaniem systemu (...) oraz
    przymiaru wstęgowego.
    19. Wewnętrzna inwentaryzacja
    Spółka wyjaśnia, że (...) r. przeprowadziła wewnętrzną inwentaryzację, która miała
    charakter wstępnego badania stanu rzeczywistego zapasów. Wyniki tej inwentaryzacji nie
    stanowią jednak dla Spółki źródła informacji na podstawie, których X dokonuje
    odpowiednich zapisów w ewidencji składu podatkowego oraz konfrontacji ubytków z
    normami dopuszczalnych ubytków.

    Zasadnicza, wymagana przepisami z zakresu kontroli celno-skarbowej, inwentaryzacja w
    Spółce jest prowadzona (...) i to ona jest prowadzona zgodnie z przepisami akcyzowymi
    oraz kontroli celno-skarbowej. W toku tej inwentaryzacji Spółka rozpoznaje straty oraz
    konfrontuje je z dopuszczalnymi ubytkami, dokonuje również odpowiednich zapisów
    ewidencyjnych. O tej inwentaryzacji Spółka informuje również funkcjonariuszy Urzędu
    Celno-Skarbowego, którzy są podczas niej obecni.
    Doświadczenia X pokazują, że okres zimowy, w którym występują znaczne wahania
    temperatury wywiera duży wpływ na ustalenie ilości alkoholu etylowego w zbiornikach
    magazynowych. Dotyczy to szczególnie zbiorników naziemnych, wystawionych na
    działania atmosferyczne. Jednocześnie ich wielkość, a tym samym zgromadzony zapas
    powoduje, że wszelkie wahania temperatury znacznie wpływają na objętość znajdującego
    się w nich alkoholu. Między innymi z powyższych przyczyn Spółka zdecydowała się o
    prowadzeniu inwentaryzacji rocznej w czerwcu.
                                                  3Spółka w toku wewnętrznej inwentaryzacji odnotowała różnicę na poziomie (...) dm
    alkoholu. Uznała jednak, że jest to alkohol, który znajduje się w rurociągu przesyłowym na
    zasadzie stanu martwego. Wskazać bowiem należy, że na moment sporządzania
    inwentaryzacji żadne okoliczności nie wskazywały, że w składzie podatkowym w (...) miała
    miejsce awaria rurociągu. Co więcej Spółka posiadała – na skutek przeprowadzonych
    kontroli rurociągów – protokoły, że te nie uległy awarii i działają prawidłowo. Spółka nie
    miała zatem podstaw do przyjęcia, że jest to alkohol który wyciekł na skutek awarii.
    Jednocześnie jak wyżej wskazano, Spółka liczyła się z faktem, że przeprowadzenie
    inwentaryzacji w warunkach zimowych mogło powodować różnice inwentaryzacyjnie -
    szczególnie na zbiorniku o tak wielkiej pojemności. Na skutek powyższych okoliczności
    pracownik Spółki - jak się dopiero okazało w przyszłości - błędnie uznał, że jest to alkohol,
    który znajduje się w rurociągu.
    (...)

## Pytanie

Czy w opisanych powyżej okolicznościach należy uznać, że powstałe w ten sposób
    ponadnormatywne ubytki alkoholu zostały spowodowane zdarzeniem losowym i w
    konsekwencji podlegają one zwolnieniu z podatku akcyzowego na podstawie art. 30 ust. 3
    ustawy o podatku akcyzowym?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1. Ramy prawne
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 20 lit. a ustawy akcyzowej, ubytkami wyrobów akcyzowych są
    wszelkie straty wyrobów akcyzowych określonych w załączniku nr 2 do ustawy,
    opodatkowanych stawką akcyzy inną niż stawka zerowa, powstałe podczas stosowania
    procedury zawieszenia poboru akcyzy, z wyłączeniem strat powstałych podczas produkcji
    wyrobów energetycznych, piwa, wina, napojów fermentowanych, wyrobów pośrednich lub
    wyrobów tytoniowych.
    Strata alkoholu etylowego jaka powstała w wyniku awarii rurociągu stanowi zatem ubytek
    wyrobów akcyzowych w rozumieniu ustawy akcyzowej. Ewentualne obowiązki akcyzowe
    należy identyfikować w odniesieniu do regulacji akcyzowych, które odnoszą się do
    ubytków wyrobów akcyzowych.
    Co do zasady, ubytki podlegają opodatkowaniu akcyzą. Zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy
    akcyzowej, przedmiotem opodatkowania akcyzą są również ubytki wyrobów akcyzowych
    lub całkowite zniszczenie wyrobów akcyzowych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 20.
    Wyrób uważa się za całkowicie zniszczony, gdy nie może już zostać wykorzystany jako
    wyrób akcyzowy.

    Przepisy ustawy akcyzowej przewidują jednak możliwość zwolnienia z akcyzy ubytków
    wyrobów akcyzowych. Zgodnie z art. 30 ust. 3 ustawy akcyzowej, zwalnia się od akcyzy
    ubytki wyrobów akcyzowych lub całkowite zniszczenie wyrobów akcyzowych, o których
    mowa w art. 2 ust. 1 pkt 20, powstałe wskutek zdarzenia losowego lub siły wyższej, pod
    warunkiem, że podatnik wykaże zaistnienie okoliczności uprawniające do zwolnienia.
    Powyższe zwolnienie realizuje wyrażone w przepisach unijnych wyłączenie z
    opodatkowania wyrobów akcyzowych, które nie zostały skonsumowane. Zgodnie bowiem
    z art. 6 ust. 5 Dyrektywy 262, za dopuszczenie do konsumpcji nie uważa się całkowitego
    zniszczenia ani całkowitej bądź częściowej nieodwracalnej utraty wyrobów akcyzowych
    objętych procedurą zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli zniszczenie lub utrata wynikają z
    nieprzewidzianych okoliczności lub działania siły wyższej lub wynikają z zezwolenia na
    zniszczenie wyrobów udzielonego przez właściwe organy państwa członkowskiego.
    W wyroku z dnia 5 czerwca 2024 r. o sygn. akt I GSK 1515/20, Naczelny Sąd
    Administracyjny wskazał: „Akcyza jest podatkiem konsumpcyjnym, powinna być pobierana
    w sytuacjach, w których dochodzi do efektywnej konsumpcji wyrobów akcyzowych. Jeśli
    dany wyrób akcyzowy ulega zniszczeniu, to nie może zostać faktycznie skonsumowany,
    nie powinien zatem podlegać opodatkowaniu akcyzą. (...). Rozwinięciem tej zasady jest art.
    7 ust. 4 dyrektywy Rady 2008/118/WE, który stanowi, że za dopuszczenie do konsumpcji
    nie uważa się całkowitego zniszczenia ani nieodwracalnej utraty wyrobów akcyzowych
    objętych procedurą zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli zniszczenie lub utrata wynikają z
    właściwości tych wyrobów, nieprzewidzianych okoliczności lub z działania siły wyższej, lub
    z zezwolenia udzielonego przez właściwe organy państwa członkowskiego”.
    Dalej NSA wyjaśnia, że: „Z przepisów dyrektywy jednoznacznie wynika, że akcyza ściśle
    powiązana jest z zasadą konsumpcyjności, jeżeli do faktycznej konsumpcji nie dochodzi, to
    podatnik nie powinien być zobowiązany do zapłaty akcyzy. Zasadę konsumpcyjności
    należy uwzględniać już na etapie ustalania okoliczności faktycznych danego przypadku
    oraz na etapie subsumpcji przepisów krajowego prawa podatkowego do ustalonych
    okoliczności całkowitego zniszczenia lub nieodwracalnej utraty wyrobów akcyzowych
    wynikających z właściwości tych wyrobów, nieprzewidzianych okoliczności. Całkowite
    zniszczenie lub nieodwracalna utrata wyrobów akcyzowych może również wynikać z
    działania siły wyższej lub z zezwolenia udzielonego przez właściwe organy państwa
    członkowskiego”.
    Zwolnienie znajdzie zatem zastosowanie dla strat alkoholu etylowego powstałych na
    skutek wycieku, w przypadku wykazania przez Spółkę okoliczności uprawniających do
    zwolnienia. Zaznaczyć przy tym należy, że przywołane zwolnienie, o którym mowa w art.
    30 ust. 3 ustawy akcyzowej nie jest zwolnieniem ustanowionym wyłącznie przez polskiego
    ustawodawcę, tylko stanowi implementację dyrektywy unijnej. Oznacza to, że krajowe
    organy podatkowe są zobowiązane dokonywać jego wykładni z poszanowaniem celu jaki
    został określony w unijnych przepisach.
    2. Zdarzenie losowe i siła wyższa
    Ustawa o podatku akcyzowym nie definiuje pojęć „zdarzenie losowe” i „siła wyższa”. Aby
    zatem rozstrzygnąć czym jest siła wyższa lub zdarzenie losowe należy odwołać się do
    językowego znaczenia użytych terminów. Zgodnie z definicją siły wyższej, zawartą w
    Słowniku Języka Polskiego, Wydawnictwa Naukowego PWN, pojęcie to oznacza zdarzenie,
    którego nie można przewidzieć, ani któremu nie można zapobiec. Z kolei zdarzeniem
    losowym nazywamy, również zgodnie z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego,
    Wydawnictwa Naukowego PWN, zdarzenie, którego zaistnienie zależy od przypadku.
    Zdarzenie losowe może być spowodowane nie tylko działaniem sił przyrody, ale również
    człowieka. Aby konkretna sytuacja mogła zostać uznana za zdarzenie losowe musi
    zachowywać przesłanki losowości, co oznacza, że zdarzenie takie musi być
    nieprzewidywalne, niezależne od woli człowieka oraz nie do uniknięcia, pomimo
    dochowania należytej staranności. Takie rozumienie zdarzenia losowego zostało przyjęte

    przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach, w interpretacji indywidualnej z dnia 16
    maja 2014 r. sygn. IBPP4/443-88/14/PK [a także w interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej
    w Katowicach, z dnia 28 maja 2009 r., sygn. IBPPII/2/415-212/09/JSZ, interpretacji
    Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, z dnia 22 stycznia 2010 r. nr IPPP3/443-969/09-02
    /JK].
    W zakresie określenia znaczenia pojęcia „nieprzewidzialnych okoliczności” w kontekście
    zastosowania zwolnienia z akcyzy wypowiedział się kompleksowo Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W wyroku z dnia 18 kwietnia 2024 r. o sygn. akt C-509
    /22 w sprawie Agenzia delle Dogane e dei Monopoli przeciwko Girelli Alcool Srl, który
    wprawdzie odnosi się do dyrektywy 2008/118/WWE, aczkolwiek analizowany przepis
    posiada takie samo brzmienie w dyrektywie 262, TSUE wskazał, że: „W świetle całości
    powyższych rozważań odpowiedź na pytanie pierwsze powinna brzmieć następująco: art.
    7 ust. 4 dyrektywy 2008/118 należy interpretować w ten sposób, że pojęcie
    „nieprzewidzianych okoliczności” w rozumieniu tego przepisu, podobnie jak pojęcie „siły
    wyższej”, należy rozumieć jako obejmujące nadzwyczajne i nieprzewidywalne okoliczności,
    niezależne od powołującego się na nie podmiotu, których następstw nie można było
    uniknąć mimo zachowania należytej staranności (pkt 55 orzeczenia)”.
    Dalej TSUE wyjaśnił, że: „...uznanie istnienia „nieprzewidzianych okoliczności” w
    rozumieniu tego przepisu wymaga, po pierwsze, aby całkowite zniszczenie lub
    nieodwracalna utrata wyrobów akcyzowych były spowodowane nadzwyczajnymi,
    nieprzewidywalnymi i niezależnymi od danego podmiotu okolicznościami, co jest
    wykluczone, gdy ponosi on odpowiedzialność za zaistnienie tych okoliczności, a po drugie,
    aby podmiot ten wykazał się starannością zwykle wymaganą w ramach swojej działalności
    w celu zabezpieczenia się przed skutkami takiego zdarzenia (pkt 61 orzeczenia)”.
    Z przywołanych powyżej motywów orzeczenia TSUE wynika, że to na podatniku ciąży
    obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na zaistnienie
    nieprzewidzianych okoliczności, w wyniku których doszło do utraty wyrobów akcyzowych.
    Podmiot zamierzający zastosować zwolnienie jest również obowiązany wykazać, iż nie
    ponosi odpowiedzialności za zaistnienie okoliczności tj. wykazać, że utrata wyrobów
    akcyzowych powstała nie z jego winy. Co istotne przy tym, jak wskazuje się w
    orzecznictwie, organy podatkowe nie posiadają kompetencji do tego, aby orzekać o winie
    podmiotu. Z przywołanego już orzeczenia NSA o sygn. akt I GSK 1515/20 wynika, że: „Z
    tych regulacji wynika, że organ podatkowy nie ma instrumentów prawnych, do ustalania
    winy podatnika w postępowaniu podatkowym, w którym mają zastosowanie przepisy
    prawa materialnego dotyczące akcyzy. (...). Sądy administracyjne, które sprawują wymiar
    sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem
    zgodności z prawem nie ustalają winy podatnika, jak również nie oceniają ustaleń w
    zakresie winy, których organ podatkowy dokonywać nie może bez wyraźnego
    upoważnienia ustawowego”.
    Powyższe oznacza, że to podatnik musi uprawdopodobnić, tj. wykazać okoliczności, że
    utrata wyrobów akcyzowych powstała bez jego winy, zaś organ podatkowy dokonuje
    jedynie oceny, czy podatnik wykonał to zadanie, a więc uprawdopodobnił, że utrata
    powstała bez jego winy.
    Wreszcie podmiot musi potwierdzić także, iż wykazał się należytą starannością zwykle
    wymaganą w ramach prowadzonej działalności, gdzie pod podjęciem należytej
    staranności należy rozumieć zachowanie ukierunkowane na wykrycie i ocenę
    potencjalnych zagrożeń, a także możliwość przedsięwzięcia odpowiednich i skutecznych
    kroków w celu zapobieżenia urzeczywistnieniu się tych zagrożeń.
    TSUE wskazuje przy tym, iż pod pojęciem należytej staranności należy rozumieć
    staranność zwykle wymaganą w ramach prowadzonej działalności. Zachowanie należytej
    staranności nie wymaga zatem tego, aby działanie podmiotu cechowało się każdą możliwą
    przewidywalnością i zachowawczością, jak również przygotowaniem się na każdą

    ewentualność jaka może wystąpić wobec podmiotu, w każdym czasie. Co istotne przy tym,
    nie każda usterka technologiczna w wyniku, której doszło do utraty wyrobów akcyzowych
    wskazuje na brak zachowania należytej staranności.
    Zatem w celu wykazania zachowania należytej staranności podmiot powinien przedstawić
    jakie czynności w toku działalności podejmuje, aby przewidzieć i zapobiec powstawaniu
    zdarzeń losowych, na skutek których może dojść do bezpowrotnej utraty wyrobów
    akcyzowych.
    Podobne konkluzje wynikają również z interpretacji indywidualnych Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej z dnia 11 lipca 2024 r. o nr 0111-KDIB3-3.4013.103.2024.1.MW oraz
    interpretacji indywidualnej z 20 stycznia 2016 r. o nr IBPP4/4513-206/15/MK.
    3. Prawo Spółki do zastosowania zwolnienia
    X stoi na stanowisku, iż utrata alkoholu etylowego na skutek wycieku rurociągu w składzie
    podatkowym w (...) powstała na skutek zdarzenia losowego. Zachowanie Spółki
    potwierdza również, iż wyciek nie nastąpił z jej winy, zaś model sprawowania działalności
    potwierdza zachowanie należytej staranności.
    Sytuacja zaistniała w Spółce jest zdarzeniem losowym. Spółka w trakcie swoich procesów
    produkcyjnych nie zakłada, że posiadane przez nią instalacje produkcyjne będą ulegały
    awariom, stara się bowiem takim sytuacjom przeciwdziałać poprzez regularne kontrole
    jakości, serwisowanie, konserwacje, itp.
    Wprawdzie w odniesieniu do tworzyw ze stali zawsze istnieje ryzyko ich korozji, nie jest
    jednak możliwe przewidzenie dokładnego momentu, w którym nastąpi rozszczelnienie.
    Jak Spółka wskazała w opisie stanu faktycznego, rurociąg był eksploatowany zgodnie z
    przeznaczeniem. X nie dokonała wobec niego żadnych modyfikacji, które osłabiłyby jego
    jakość i użytkowanie. Dostęp do rurociągu był również ograniczony. (...). Jednocześnie,
    Spółka poddawała rurociąg, jak również całą infrastrukturę magazynową i przesyłową
    okresowym przeglądom.
    Podkreślić należy, że Spółka na bieżąco wykonywała ciążące na niej obowiązki z zakresu
    kontroli celno-skarbowej, informowała sprawujących stałą kontrolę funkcjonariuszy
    urzędu celno-skarbowego o wszystkich czynnościach związanych z obrotem alkoholem,
    jak również, po wykryciu awarii niezwłocznie poinformowała o zdarzeniu Naczelnika UCS i
    podjęła czynności zmierzające do możliwie najbardziej efektywnego zniwelowania
    negatywnych skutków utraty, w tym odzyskania części alkoholu.
    Przepisy akcyzowe nie nakładają na Spółkę obowiązku weryfikacji infrastruktury
    przesyłowej, w tym po ponownym uruchomieniu. Gdyby tak było, w odniesieniu do
    działalności prowadzonej przez Spółkę ustawodawca zawarłby analogiczne obowiązki jak
    te, które dedykuje gorzelniom.
    Warto wskazać, że § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie kontroli celno-skarbowej
    wskazuje, że pierwsza destylacja alkoholu etylowego po rozpoczęciu jego produkcji przez
    gorzelnie oraz w przypadku wznowienia działalności gospodarczej po przerwie trwającej
    dłużej niż 3 miesiące odbywa się w obecności kontrolującego, który sprawdza szczelność
    urządzeń, przyrządów pomiarowych, rurociągów i zbiornika magazynowego alkoholu
    etylowego. Rozporządzenie nie zawiera analogicznej regulacji w odniesieniu do Spółki.
    Spółka wykazała zatem okoliczności potwierdzające prawo do zastosowania zwolnienia, a
    przede wszystkim potwierdziła, że wyciek nie nastąpił z jej winy. Zachowanie Spółki w toku
    działalności jest natomiast ukierunkowane na wykrycie i ocenę potencjalnych zagrożeń.
    Spółka podejmuje również przedsięwzięcia odpowiednie i skuteczne w celu zapobieżenia
    urzeczywistnieniu się zagrożeń, czego potwierdzeniem jest, że w (...) działalności Spółki
    wyciek na tak dużą skalę jest odosobniony. Jednocześnie dostępne orzecznictwo polskich
    sądów administracyjnych oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jak również
    przywołane w niniejszym piśmie interpretacje indywidualne, potwierdzają, że awarie

    podobne jak ta, która wystąpiła w Spółce są powszechne w toku działalności podmiotów,
    co nie stoi na przeszkodzie do uznania ich za zdarzenie losowe.
    Ponadto, Spółka nieustannie dąży do zapobiegania powstawaniu awarii w trakcie
    funkcjonowanie zakładu. Każde takie wyjątkowe zdarzenie może spowodować
    zatrzymanie działalności, co będzie szkodą dla Spółki, zatem zaistniała awaria jest również
    zdarzeniem niepożądanym, a tym samym nie można twierdzić, że Spółka godziła się na jej
    wystąpienie. Powstanie korozji w rurociągu zaistniało wbrew woli i oczekiwaniom Spółki,
    co wynika z uzyskanej ekspertyzy i o czym świadczy również dochowanie należytej
    staranności w trakcie utrzymywania urządzeń produkcyjnych.
    W celu zminimalizowania ryzyka powstawania zdarzeń losowych, w tym awarii instalacji,
    Spółka dokonuje (...) kontroli. Przeprowadzenie jednej z nich, w (...) r. pozwoliło Spółce
    zidentyfikować niepożądane zdarzenie oraz je powstrzymać. Okolicznością wyłączającą
    możliwość przyjęcia przyczynienia się osób upoważnionych do działania w imieniu Spółki
    do powstania awarii jest również fakt, że urządzenia kluczowe do obrotu alkoholem
    etylowym są zabezpieczone zamknięciami urzędowymi a wszystkie czynności są
    wykonywane w obecności funkcjonariuszy sprawujących stałą kontrolę w Spółce.
    Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że Spółka dochowała należytej staranności,
    aby minimalizować powstawanie awarii w składzie podatkowym w (...). Fakt, iż w Spółce
    doszło do awarii, w wyniku czego doszło do ponadnormatywnych ubytków alkoholu
    etylowego było zdarzeniem losowym, nadzwyczajnym, niemożliwym do przewidzenia oraz
    niezależnym od woli Spółki. W tym miejscu warto wskazać, że Wojewódzki Sąd
    Administracyjny w wyroku z dnia 13 lutego 2013 r., sygn. I SA/Gd 992/12 stwierdził, że:
    „Spółka podjęła (...) działania tak późno, pomimo że zobowiązana była do poinformowania
    o wystąpieniu braków ilościowych niezwłocznie, nie później niż w terminie 3 dni od
    stwierdzenia braków zgodnie z przepisem § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24
    lutego 2009 r. w sprawie warunków prowadzenia składów podatkowych oraz ewidencji
    przez podmioty prowadzące składy podatkowe (Dz. U. z 2009 r., Nr 32, poz. 231 ze zm.). W
    tej sytuacji nie można dać wiary, że strona dołożyła należytej staranności w celu
    zapobieżenia powstaniu ubytku w wyrobie akcyzowym, bowiem strona swoim
    zaniechaniem, oraz niestosowaniem przyjętych procedur - uniemożliwiła ustalenie
    rzeczywistej przyczyny wystąpienia nadmiernych ubytków”.
    Tymczasem w przypadku X, działania informacyjne wobec Naczelnika Urzędu Celno-
    Skarbowego zostały podjęte przez Spółkę we właściwym czasie. Tego samego dnia, w
    którym nastąpiło wykrycie awarii, Spółka powiadomiła funkcjonariuszy UCS o zdarzeniu.
    Funkcjonariusze UCS mogli zatem bezpośrednio od momentu wykrycia przystąpić razem
    ze Spółką do analizy powstałego zdarzenia - co też uczynili. Oznacza to, że Spółka dołożyła
    należytej staranności również poprzez przestrzeganie przyjętych procedur.
    Niejako na marginesie należy wskazać, że podobne zdarzenie jak opisane przez Spółkę
    zostało wskazane w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30
    listopada 2011 r., sygn. I SA/Lu 588/11. Zgodnie z orzeczeniem, w trakcie
    przepompowywania alkoholu etylowego ze zbiornika produkcyjnego do zbiornika
    magazynowego doszło do zdarzenia losowego, w wyniku którego nastąpiło przelanie
    alkoholu i powstanie ponadnormatywnych strat. Rozstrzygając sprawę, Sąd wyjaśnił, że
    straty powstałe w wyniku opisanego zdarzenia są stratami powstałymi w wyniku zdarzenia
    losowego, w związku z czym wnioskodawca ma prawo zastosować do nich zwolnienie z
    podatku akcyzowego na podstawie art. 30 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym (zob.
    również interpretację indywidualną z dnia 15 maja 2012 r. o sygn. IPPP3/443-328/11/12-5
    /S/JK).
    Podsumowując, w opisanych powyżej okolicznościach, należy uznać, że powstałe na
    skutek awarii rurociągu w X ponadnormatywne ubytki alkoholu zostały spowodowane
    zdarzeniem losowym lub siłą wyższą. Zdarzenie to było nadzwyczajne, niemożliwe do
    przewidzenia, niezależne od woli Spółki, a jego następstwa nie można było uniknąć,
    pomimo dochowania należytej staranności. W konsekwencji Spółka stoi na stanowisku, że

    ponadnormatywne straty alkoholu powstałe wskutek opisanego powyżej zdarzenia
    korzystają ze zwolnienia z podatku akcyzowego na podstawie art. 30 ust. 3 ustawy o
    podatku akcyzowym.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz.U. z
    2025 r. poz. 126, ze zm.; dalej jako: „ustawa” lub „ustawa o podatku akcyzowym”):
        Ustawa określa opodatkowanie podatkiem akcyzowym, zwanym dalej „akcyzą”,
        wyrobów akcyzowych oraz samochodów osobowych, organizację obrotu
        wyrobami akcyzowymi, a także oznaczanie znakami akcyzy.
    Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy:
        Wyroby akcyzowe to wyroby energetyczne, energia elektryczna, napoje
        alkoholowe, wyroby tytoniowe, susz tytoniowy, płyn do papierosów
        elektronicznych, wyroby nowatorskie, urządzenia do waporyzacji, zestawy części
        do urządzeń do waporyzacji, saszetki nikotynowe i inne wyroby nikotynowe,
        wymienione w załączniku nr 1 do ustawy.
    W myśl art. 92 ustawy:
        Do napojów alkoholowych w rozumieniu ustawy zalicza się alkohol etylowy, piwo,
        wino, napoje fermentowane oraz wyroby pośrednie.
    Jak wynika z art. 93 ust. 1 ustawy:
        Do alkoholu etylowego w rozumieniu ustawy zalicza się:
        1) wszelkie wyroby o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu przekraczającej
        1,2% objętości, objęte pozycjami CN 2207 i 2208, nawet jeżeli są to wyroby
        stanowiące część wyrobu należącego do innego działu Nomenklatury Scalonej;
        2) wyroby objęte pozycjami CN 2204, 2205 i 2206 00, o rzeczywistej objętościowej
        mocy alkoholu przekraczającej 22% objętości;
        3) napoje zawierające rozcieńczony lub nierozcieńczony alkohol etylowy.
    W załączniku nr 1 do ustawy, w poz. 17 wskazano alkohol etylowy nieskażony o
    objętościowej mocy alkoholu 80% obj. lub większej; alkohol etylowy i pozostałe wyroby
    alkoholowe, o dowolnej mocy, skażone – klasyfikowane do kodu CN 2207.
    Z kolei w załączniku nr 2 do ustawy, stanowiącym wykaz wyrobów akcyzowych, do których
    stosuje się procedurę zawieszenia poboru akcyzy i których produkcja odbywa się w
    składzie podatkowym, o których mowa w dyrektywie Rady 92/12/EWG, w poz. 17
    wskazano alkohol etylowy nieskażony o objętościowej mocy alkoholu 80% obj. lub
    większej; alkohol etylowy i pozostałe wyroby alkoholowe, o dowolnej mocy, skażone –
    klasyfikowane do kodu CN 2207.
    Jak wynika z art. 2 ust. 1 pkt 10 ustawy:
        Skład podatkowy to miejsce, w którym określone wyroby akcyzowe są:
        produkowane, w tym przetwarzane, lub magazynowane, w tym przechowywane,
        lub przeładowywane lub do którego wyroby te są wprowadzane, lub z którego są
        wyprowadzane - z zastosowaniem procedury zawieszenia poboru akcyzy; w
        przypadku składu podatkowego znajdującego się na terytorium kraju miejsce to
        jest określone w zezwoleniu wydanym przez właściwego naczelnika urzędu
        skarbowego.
    Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy:

        Podmiot prowadzący skład podatkowy to podmiot, któremu wydano zezwolenie
        na prowadzenie składu podatkowego.
    W świetle art. 2 ust. 1 pkt 12 ustawy:
        Procedura zawieszenia poboru akcyzy to procedura stosowana podczas produkcji,
        w tym przetwarzania, lub magazynowania, w tym przechowywania, lub
        przeładowywania i przemieszczania wyrobów akcyzowych, w trakcie której, gdy są
        spełnione warunki określone w przepisach niniejszej ustawy i aktów
        wykonawczych wydanych na jej podstawie, z obowiązku podatkowego nie
        powstaje zobowiązanie podatkowe.
    Jak wynika z art 2 ust. 1 pkt 20 ustawy:
        Ubytki wyrobów akcyzowych - wszelkie straty:
        a) wyrobów akcyzowych określonych w załączniku nr 2 do ustawy,
        opodatkowanych stawką akcyzy inną niż stawka zerowa, powstałe podczas
        stosowania procedury zawieszenia poboru akcyzy, z wyłączeniem strat powstałych
        podczas produkcji wyrobów energetycznych, piwa, wina, napojów
        fermentowanych, wyrobów pośrednich lub wyrobów tytoniowych,
        b) objętych zwolnieniem od akcyzy ze względu na przeznaczenie:
        - napojów alkoholowych,
        - wyrobów energetycznych, z wyjątkiem wyrobów węglowych, przemieszczanych, a
        w przypadku podmiotu pośredniczącego, również magazynowanych,
        c) wyrobów węglowych powstałe w trakcie ich przemieszczania na terytorium kraju
        w związku z wykonaniem czynności stanowiącej przedmiot opodatkowania akcyzą,
        d) wyrobów akcyzowych niewymienionych w załączniku nr 2 do ustawy,
        opodatkowanych stawką akcyzy inną niż stawka zerowa, powstałe podczas
        stosowania procedury zawieszenia poboru akcyzy, z wyłączeniem strat powstałych
        podczas produkcji,
        e) wyrobów akcyzowych określonych w załączniku nr 2 do ustawy,
        opodatkowanych zerową stawką akcyzy ze względu na ich przeznaczenie,
        powstałe podczas:
        - stosowania procedury zawieszenia poboru akcyzy, z wyłączeniem strat
        powstałych podczas produkcji,
        - przemieszczania poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, na podstawie e-DD
        albo dokumentu zastępującego e-DD,
        f) wyrobów akcyzowych wymienionych w załączniku nr 2 do ustawy,
        przemieszczanych poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy na podstawie e-
        SAD albo dokumentu zastępującego e-SAD, z wyłączeniem strat alkoholu
        etylowego całkowicie skażonego środkami dopuszczonymi do skażania alkoholu
        etylowego na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 3199/93 z dnia 22
        listopada 1993 r. w sprawie wzajemnego uznawania procedur całkowitego
        skażenia alkoholu etylowego do celów zwolnienia z podatku akcyzowego.
    W myśl art. 8 ust. 1 ustawy:
        Przedmiotem opodatkowania akcyzą jest:
        1) produkcja wyrobów akcyzowych;
        2) wprowadzenie wyrobów akcyzowych do składu podatkowego;
        3) import wyrobów akcyzowych, z wyłączeniem:

        a) importu wyrobów akcyzowych wysłanych następnie z zastosowaniem procedury
        zawieszenia poboru akcyzy z miejsca importu przez zarejestrowanego
        wysyłającego niebędącego importerem tych wyrobów,
        b) importu wyrobów akcyzowych wprowadzonych do składu podatkowego, w celu
        dopuszczenia ich do obrotu w rozumieniu przepisów prawa celnego i objęcia
        procedurą zawieszenia poboru akcyzy, w miejscu importu znajdującym się w tym
        składzie podatkowym,
        c) przypadków, gdy dług celny wygasł na podstawie art. 124 ust. 1 lit. e-g lub k
        unijnego kodeksu celnego;
        4) nabycie wewnątrzwspólnotowe wyrobów akcyzowych, z wyłączeniem nabycia
        wewnątrzwspólnotowego dokonywanego do składu podatkowego;
        4a) nabycie wewnątrzwspólnotowe wyrobów akcyzowych innych niż określone w
        załączniku nr 2 do ustawy, objętych stawką akcyzy inną niż stawka zerowa,
        dokonywane do składu podatkowego w celu objęcia ich procedurą zawieszenia
        poboru akcyzy, jeżeli wprowadzenie tych wyrobów do składu podatkowego nie
        nastąpiło;
        5) wyprowadzenie ze składu podatkowego, poza procedurą zawieszenia poboru
        akcyzy, wyrobów akcyzowych niebędących własnością podmiotu prowadzącego
        ten skład podatkowy, z wyłączeniem wyrobów akcyzowych objętych zwolnieniem
        od akcyzy ze względu na ich przeznaczenie oraz wyrobów akcyzowych
        wymienionych w załączniku nr 2 do ustawy, opodatkowanych zerową stawką
        akcyzy ze względu na ich przeznaczenie, przez podmiot, o którym mowa w art. 13
        ust. 3;
        6) wysłanie z zastosowaniem procedury zawieszenia poboru akcyzy
        importowanych wyrobów akcyzowych z miejsca importu przez zarejestrowanego
        wysyłającego niebędącego importerem tych wyrobów.
    Jak wynika z art. 8 ust. 3 ustawy:
        Przedmiotem opodatkowania akcyzą są również ubytki wyrobów akcyzowych lub
        całkowite zniszczenie wyrobów akcyzowych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 20.
        Wyrób uważa się za całkowicie zniszczony, gdy nie może już zostać wykorzystany
        jako wyrób akcyzowy.
    Jak stanowi art. 8 ust. 6 ustawy:
        Jeżeli w stosunku do wyrobu akcyzowego powstał obowiązek podatkowy w
        związku z wykonaniem jednej z czynności, o których mowa w ust. 1, to nie
        powstaje obowiązek podatkowy na podstawie innej czynności podlegającej
        opodatkowaniu akcyzą, jeżeli kwota akcyzy została, po zakończeniu procedury
        zawieszenia poboru akcyzy, określona lub zadeklarowana w należnej wysokości,
        chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.
    Stosownie do art. 10 ust. 1 ustawy:
        Obowiązek podatkowy powstaje z dniem wykonania czynności lub zaistnienia
        stanu faktycznego podlegających opodatkowaniu akcyzą, chyba że przepisy
        ustawy stanowią inaczej.
    Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy:
        Podatnikiem akcyzy jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka
        organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności
        podlegających opodatkowaniu akcyzą lub wobec której zaistniał stan faktyczny
        podlegający opodatkowaniu akcyzą, w tym podmiot u którego powstają ubytki

        wyrobów akcyzowych lub doszło do całkowitego zniszczenia wyrobów akcyzowych,
        o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 20 lit. a-e, również gdy nie jest właścicielem tych
        wyrobów akcyzowych.
    W świetle art. 30 ust. 3, 4, 4a i 5 ustawy:
        3. Zwalnia się od akcyzy ubytki wyrobów akcyzowych lub całkowite zniszczenie
        wyrobów akcyzowych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 20, powstałe wskutek
        zdarzenia losowego lub siły wyższej, pod warunkiem że podatnik wykaże
        zaistnienie okoliczności uprawniających do zwolnienia.
        4. Zwalnia się od akcyzy ubytki wyrobów akcyzowych:
        1) do wysokości:
        a) ustalonej dla danego podmiotu przez właściwego naczelnika urzędu
        skarbowego na podstawie art. 85 ust. 1 pkt 1 albo ust. 2 pkt 1 lit. a,
        b) określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 85 ust. 7;
        2) o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 20 lit. a, d i lit. e tiret pierwsze, wynikające z
        właściwości tych wyrobów, powstałe podczas przemieszczania wyrobów
        akcyzowych w procedurze zawieszenia poboru akcyzy - do wysokości określonej w
        akcie delegowanym Komisji Europejskiej określającym wspólne progi utraty
        częściowej;
        3) o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 20 lit. f, wynikające z właściwości tych
        wyrobów, powstałe podczas ich przemieszczania na terytorium kraju - do
        wysokości określonej w akcie delegowanym Komisji Europejskiej określającym
        wspólne progi utraty częściowej.
        4a. Zwalnia się od akcyzy ubytki wyrobów akcyzowych przekraczające normy
        dopuszczalnych ubytków, o których mowa w art. 85 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a,
        albo określone w przepisach wydanych na podstawie art. 85 ust. 7, do wysokości
        równej rzeczywistym stratom, jeżeli podmiot udowodni ich naturalny charakter
        wynikający z właściwości tych wyrobów.
        5. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 3 i 4, nie ma zastosowania w przypadku
        ubytków lub całkowitego zniszczenia wyrobów akcyzowych, wynikających z
        popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu.
    Jak stanowi art. 40 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy:
        1. Procedura zawieszenia poboru akcyzy ma zastosowanie, jeżeli:
        1) wyroby akcyzowe są:
        a) w składzie podatkowym (...)
    Stosownie do art. 42 ust. 1 pkt 6 ustawy:
        Zakończenie procedury zawieszenia poboru akcyzy następuje w przypadku
        ubytków wyrobów akcyzowych lub całkowitego zniszczenia wyrobów akcyzowych,
        o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 20 – z dniem powstania ubytków wyrobów
        akcyzowych lub ich całkowitego zniszczenia, a gdy nie można ustalić tego dnia - z
        dniem stwierdzenia przez uprawniony organ ubytków wyrobów akcyzowych lub
        ich całkowitego zniszczenia.
    Zgodnie z art. 48a ust. 1 ustawy:
        Miejsce magazynowania wyrobów akcyzowych w składzie podatkowym powinno
        być dostosowane do bezpiecznego składowania tych wyrobów, a proponowana
        lokalizacja składu podatkowego, stan lub wielkość pomieszczeń, w których ma być
        prowadzony skład podatkowy, lub ich wyposażenie powinny umożliwiać
        sprawowanie kontroli.

    Jak wynika z art. 85 ust. 1 i 2 ustawy:
        1. Właściwy naczelnik urzędu skarbowego, z zastrzeżeniem ust. 7, ustala, w drodze
        decyzji, dla poszczególnych podmiotów, na ich wniosek:
        1) normy dopuszczalnych ubytków wyrobów akcyzowych;
        2) dopuszczalne normy zużycia napojów alkoholowych:
        a) objętych procedurą zawieszenia poboru akcyzy, w przypadku ich użycia do
        produkcji innych wyrobów,
        b) o których mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 i 3, w przypadku ich użycia przez podmiot
        zużywający.
        2. Właściwy naczelnik urzędu skarbowego, z zastrzeżeniem ust. 7, w drodze decyzji
        wydanej z urzędu dla poszczególnych podmiotów:
        1) może ustalić:
        a) normy dopuszczalnych ubytków wyrobów akcyzowych,
        b) dopuszczalne normy zużycia wyrobów akcyzowych
        - o których mowa w ust. 1;
        2) ustala dopuszczalne normy zużycia wyrobów akcyzowych określonych w
        załączniku nr 2 do ustawy, o których mowa w art. 89 ust. 2, znajdujących się poza
        procedurą zawieszenia poboru akcyzy i objętych zerową stawką akcyzy, w
        przypadku ich zużycia do produkcji innych wyrobów;
        3) ustala dopuszczalne normy zużycia napojów alkoholowych, o których mowa w
        art. 32 ust. 4 pkt 2 i 3, w przypadku ich użycia przez podmiot zużywający.
    W myśl art. 85 ust. 5 ustawy:
        Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze
        rozporządzenia:
        1) wysokość maksymalnych norm dopuszczalnych ubytków niektórych wyrobów
        akcyzowych powstających w czasie wykonywania niektórych czynności, w trakcie
        których może dojść do powstania ubytków wyrobów akcyzowych;
        2) szczegółowy zakres i sposób ustalania norm dopuszczalnych ubytków wyrobów
        akcyzowych lub dopuszczalnych norm zużycia wyrobów akcyzowych;
        3) sposób rozliczania ubytków wyrobów akcyzowych, w szczególności w
        przypadkach rozpoczęcia czynności, w trakcie których może dojść do powstania
        ubytków wyrobów akcyzowych, lub zmiany warunków technicznych i
        technologicznych przy dokonywaniu tych czynności, do czasu ustalenia w tych
        przypadkach przez właściwego naczelnika urzędu skarbowego norm
        dopuszczalnych ubytków wyrobów akcyzowych.
    Zgodnie z art. 85 ust. 6 ustawy:
        Minister właściwy do spraw finansów publicznych, wydając rozporządzenie, o
        którym mowa w ust. 5, uwzględni:
        1) rodzaj wyrobów akcyzowych;
        2) specyfikę poszczególnych etapów produkcji i pozostałych czynności, w trakcie
        których może dojść do powstania ubytków wyrobów akcyzowych;
        3) warunki techniczne i technologiczne występujące w danym przypadku.
    Na podstawie powyższego przepisu Minister Finansów wydał dnia 19 września 2019 r.
    rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie maksymalnych norm dopuszczalnych
    ubytków i dopuszczalnych norm zużycia wyrobów akcyzowych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1791).

    W załączniku do powyższego rozporządzenia określono maksymalne normy
    dopuszczalnych ubytków alkoholu etylowego.
    W pkt IV powyższego załącznika określono:
        1. Naturalne ubytki powstające w czasie magazynowania alkoholu etylowego,
        liczone w stosunku do objętości alkoholu etylowego 100% vol., nie mogą
        przekroczyć:
        1) w czasie przechowywania - 0,0007% od sumy dziennych pozostałości alkoholu
        etylowego; podstawą obliczenia tej sumy są dzienne stany alkoholu etylowego
        wykazywane w ewidencji magazynowej;
        2) przy przyjęciu alkoholu etylowego do magazynu:
        a) jeżeli przyjęcia dokonano sposobem wagowym - 0,05% od ilości określonej w
        dokumencie sprawdzenia i przyjęcia, przeliczonej w oparciu o urzędowe tabele
        alkoholometryczne na jednostki objętościowe; nie dotyczy to przyjęcia przy
        zastosowaniu wagi zbiornikowej,
        b) jeżeli przyjęcia dokonano sposobem objętościowym - 0,10% ilości ustalonej w
        cysternie, w której dostarczono alkohol etylowy,
        c) w przypadku przewodowego przemieszczenia alkoholu etylowego wewnątrz
        jednostki gospodarczej - 0,025% od ilości przyjętej ustalonej w dziale
        przyjmującym alkohol etylowy;
        3) przy wydawaniu alkoholu etylowego z magazynu:
        a) 0,09% od ilości wydanej,
        b) w przypadku przewodowego przemieszczenia alkoholu etylowego wewnątrz
        jednostki gospodarczej - 0,025% od ilości wydanej, ustalonej w dziale
        odbierającym alkohol etylowy.
        2. Rozliczenia ubytków w magazynie alkoholu etylowego dokonuje się, porównując
        rzeczywisty ubytek wszystkich magazynowanych rodzajów alkoholu etylowego
        nieskażonego z sumą ubytków, wyliczoną na podstawie norm ustalonych w ust. 1.
        3. Przy magazynowaniu alkoholu etylowego skażonego stosuje się normy ubytków
        w wysokości ustalonej w ust. 1, liczone w stosunku do masy tego alkoholu
        etylowego, oddzielnie dla każdego alkoholu etylowego skażonego określonym
        skażalnikiem.
        4. Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do gorzelni rolniczych, w których
        magazynowanie alkoholu etylowego odbywa się w systemie magazynu
        zamkniętego.
    Natomiast w pkt VIII załącznika do powyższego rozporządzenia wskazano:
        Ubytki alkoholu etylowego, których normy ustalono w częściach I-V, rozlicza się
        narastająco za okresy roczne.
    Zgodnie z § 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 2015 r. w sprawie
    szczegółowych warunków dotyczących miejsca odbioru wyrobów akcyzowych oraz
    prowadzenia składu podatkowego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 55, ze zm.), wydanego na
    podstawie art. 59 ust. 7 ustawy o podatku akcyzowym:
    Rozporządzenie określa szczegółowe warunki prowadzenia składu podatkowego, w tym
    miejsca, w którym wyroby akcyzowe są magazynowane.
    Stosownie do § 3 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków dotyczących
    miejsca odbioru wyrobów akcyzowych oraz prowadzenia składu podatkowego:
        Miejsce prowadzenia składu podatkowego powinno:

        1) być wydzielone od pozostałej części terenu lub pomieszczenia, w szczególności
        za pomocą ogrodzenia lub innego trwałego oznaczenia;
        2) być oznaczone poprzez umieszczenie tablicy zawierającej wyrazy „Skład
        podatkowy” oraz imię i nazwisko lub nazwę podmiotu prowadzącego skład
        podatkowy;
        3) posiadać infrastrukturę techniczną, sanitarną i komunikacyjną umożliwiającą
        wykonywanie kontroli nad wyrobami akcyzowymi w składzie podatkowym zgodnie
        z odrębnymi przepisami oraz prowadzenie w składzie podatkowym działalności
        określonej w zezwoleniu;
        4) posiadać zabezpieczenia techniczne lub elektroniczne gwarantujące
        nienaruszalność i niezmienialność znajdujących się w składzie podatkowym
        wyrobów akcyzowych;
        5) być wyposażone odpowiednio w urządzenia, maszyny, przyrządy, narzędzia,
        pojemniki lub naczynia umożliwiające:
        a) prowadzenie w składzie podatkowym działalności określonej w zezwoleniu,
        b) określenie ilości wyrobów znajdujących się w składzie podatkowym,
        c) wykonywanie kontroli nad wyrobami akcyzowymi znajdującymi się w składzie
        podatkowym zgodnie z odrębnymi przepisami.
    Na wstępie należy podkreślić, że wydanie interpretacji nie jest równoważne z przyznaniem
    prawa lub nałożeniem obowiązku na zainteresowanego. Wydanie interpretacji tworzy
    jedynie stan udzielenia informacji o możliwościach stosowania i wykładni prawa, do której
    jej adresat może się zastosować, choć niewątpliwie nie ma takiego obowiązku. Na etapie
    uzyskiwania interpretacji dochodzi jedynie do niewiążącej „wymiany poglądów” na
    możliwość zastosowania konkretnych przepisów prawa podatkowego do pewnego stanu
    faktycznego/zdarzenia przyszłego (por. wyrok NSA z 3 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK
    1550/12, prawomocny wyrok WSA w (...) z 15 września 2021 r., sygn. akt I SA/Po 520/21).
    Przechodząc natomiast do przedmiotu sprawy wskazać należy, że zgodnie z przywołanymi
    wyżej przepisami ubytki wyrobów akcyzowych co do zasady podlegają opodatkowaniu
    akcyzą. Niemniej jednak ubytki wyrobów akcyzowych mogą, w ścisłe określonych
    okolicznościach, podlegać zwolnieniu. Jedna z przesłanek do zwolnienia ubytków z akcyzy
    dotyczy ubytków powstałych wskutek zdarzenia losowego lub siły wyższej. Przy czym
    zastosowanie zwolnienia względem ubytków powstałych wskutek zdarzenia losowego lub
    siły wyższej uwarunkowane jest wykazaniem przez podatnika zaistnienia okoliczności
    uprawniających do skorzystania ze zwolnienia wynikającego z art. 30 ust. 3 ustawy.
    Innymi słowy podatnik musi wykazać, że ubytek powstał na skutek zaistnienia zdarzenia
    losowego lub siły wyższej. W konsekwencji, jeśli podatnik nie wykaże, że ubytek powstał na
    skutek okoliczności uprawniających do zwolnienia, wówczas jest on zobowiązany do
    zapłaty podatku.
    Zaznaczyć należy, że obecnie obowiązujące przepisy ustawy o podatku akcyzowym
    stanowią implementację Dyrektywy Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w
    sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego (Dz.Urz.UE.L 2009 Nr 9, str. 12),
    uchylająca dyrektywę 92/12/EWG, zastąpionej następnie Dyrektywą Rady (UE) 2020/262 z
    dnia 19 grudnia 2019 r. ustanawiającą ogólne zasady dotyczące podatku akcyzowego
    (przekształcenie, Dz.U.UE.L.2020.58.4), których celem było jednolite określenie pojęć i
    warunków wymagalności akcyzy we wszystkich państwach członkowskich. Przepisy
    dyrektywy pozostawiają jednak państwom członkowskim swobodę ustanowienia własnych
    zasad i warunków ustalania całkowitego zniszczenia i nieodwracalnej utraty wyrobów
    akcyzowych. Zatem na poziomie krajowym państwa członkowskie mogą w daleko idący
    sposób samodzielnie regulować kwestie związane z ustaleniem sytuacji w której wyrób
    akcyzowy został całkowicie zniszczony lub nieodwracalnie utracony - o ile przepisy te nie

    będą sprzeczne z postanowieniami Dyrektywy i jej celami. Tym samym w przypadku
    niniejszej sprawy należy brać pod uwagę krajowe regulacje dotyczące opodatkowania
    podatkiem akcyzowym oraz zwolnienia z opodatkowania sytuacji w której doszło do
    ubytków wyrobów akcyzowych, z poszanowaniem zapisów Dyrektywy i jej celów.
    Zauważyć w tym miejscu należy, że dyrektywa jest specyficznym aktem prawnym Unii
    Europejskiej, która ma szczególny charakter w ponadnarodowym porządku prawnym. Jak
    wprost wskazuje art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej dyrektywa wiąże
    każde Państwo Członkowskie, do którego jest kierowana, w odniesieniu do rezultatu, który
    ma być osiągnięty, pozostawia jednak organom krajowym swobodę wyboru formy i
    środków. Oznacza to, że dyrektywa wyznacza niejako ogólne ramy w zakresie zasad
    opodatkowania podatkiem akcyzowym, jednakże pozostawia państwom członkowskim
    swobodę w sposobie ich implementacji do krajowego porządku prawnego. Ostatecznym
    skutkiem ma być jednak osiągnięcie wymaganego przez dyrektywę stanu rzeczy.
    Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że z art. 6 ust. 1-9 dyrektywy Rady (UE) 2020
    /262 wynika, że:
        1. Wyroby akcyzowe podlegają opodatkowaniu akcyzą w momencie:
        a) ich produkcji, w tym, w stosownych przypadkach, ich wydobycia na terytorium
        Unii;
        b) ich importu lub niezgodnego z przepisami wprowadzenia na terytorium Unii.
        2. Podatek akcyzowy staje się wymagalny w momencie dopuszczenia do
        konsumpcji w państwie członkowskim dopuszczenia do konsumpcji.
        3. Na użytek niniejszej dyrektywy „dopuszczenie do konsumpcji” oznacza:
        a) opuszczenie procedury zawieszenia poboru akcyzy w odniesieniu do wyrobów
        akcyzowych, w tym opuszczenie niezgodne z przepisami;
        b) przechowywanie lub magazynowanie, także w przypadkach wystąpienia
        nieprawidłowości, poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy wyrobów
        akcyzowych, na które nie nałożono akcyzy zgodnie z mającymi zastosowanie
        przepisami prawa unijnego i ustawodawstwa krajowego;
        c) produkcję, w tym przetwarzanie, wyrobów akcyzowych poza procedurą
        zawieszenia poboru akcyzy oraz produkcję lub przetwarzanie niezgodne z
        przepisami;
        d) import wyrobów akcyzowych, chyba że natychmiast po dokonaniu importu
        wyroby te zostaną objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy, lub niezgodne z
        przepisami wprowadzenie wyrobów akcyzowych, chyba że dług celny wygasł na
        podstawie art. 124 ust. 1 lit. e), f), g) lub k) rozporządzenia (UE) nr 952/2013. Jeśli
        dług celny wygasł na podstawie art. 124 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (UE) nr 952
        /2013, państwa członkowskie mogą przewidzieć karę w swoich przepisach prawa
        krajowego, uwzględniając kwotę długu celnego jaki by powstał.
        4. Za moment opuszczenia procedury zawieszenia poboru akcyzy, zgodnie z ust. 3
        lit. a) uznaje się:
        a) moment odbioru wyrobów akcyzowych przez zarejestrowanego odbiorcę w
        sytuacjach, o których mowa w art. 16 ust. 1 lit. a) ppkt (ii);
        b) moment odbioru wyrobów akcyzowych przez odbiorcę w sytuacjach, o których
        mowa w art. 16 ust. 1 lit. a) ppkt (iv);
        c) moment odbioru wyrobów akcyzowych w miejscu dostawy bezpośredniej w
        sytuacjach, o których mowa w art. 16 ust. 4.
        5. Za dopuszczenie do konsumpcji nie uważa się całkowitego zniszczenia ani
        całkowitej bądź częściowej nieodwracalnej utraty wyrobów akcyzowych objętych

        procedurą zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli zniszczenie lub utrata wynikają z
        nieprzewidzianych okoliczności lub działania siły wyższej lub wynikają z zezwolenia
        na zniszczenie wyrobów udzielonego przez właściwe organy państwa
        członkowskiego.
        6. Na użytek niniejszej dyrektywy wyroby uważa się za całkowicie zniszczone lub
        nieodwracalnie utracone, gdy nie mogą już zostać wykorzystane jako wyroby
        akcyzowe.
        7. Utrata częściowa wynikająca z właściwości wyrobów, która ma miejsce podczas
        przemieszczania w procedurze zawieszenia poboru akcyzy między państwami
        członkowskimi, nie jest uznawana za dopuszczenie do konsumpcji, o ile wysokość
        straty jest niższa niż wspólny próg utraty częściowej dla tych wyrobów
        akcyzowych, chyba że państwo członkowskie ma uzasadniony powód, by
        podejrzewać, że dopuszczono się oszustwa lub nieprawidłowości. Ta część utraty
        częściowej, która przekracza wspólny próg utraty częściowej dla tych wyrobów
        akcyzowych, traktowana jest jako dopuszczenie do konsumpcji.
        8. Państwa członkowskie mogą określić własne zasady traktowania przypadków
        utraty częściowej w ramach procedury zawieszenia poboru akcyzy nieobjętych ust.
        7.
        9. Całkowite zniszczenie lub całkowitą bądź częściową nieodwracalną utratę
        danych wyrobów akcyzowych, o których to sytuacjach mowa w ust. 5, wykazuje się
        właściwym organom państwa członkowskiego, w którym doszło do całkowitego
        zniszczenia lub całkowitej bądź częściowej nieodwracalnej utraty tych wyrobów
        lub, jeżeli nie można określić miejsca, w którym doszło do utraty, właściwym
        organom państwa członkowskiego, w którym je wykryto, w sposób wymagany
        przez te organy.
        Gdy stwierdzone zostanie całkowite zniszczenie lub całkowita bądź częściowa
        nieodwracalna utrata wyrobów akcyzowych, gwarancja złożona zgodnie z art. 17
        zostaje zwolniona w całości lub części, stosownie do przypadku, po przedstawieniu
        odpowiedniego dowodu.
    Art. 8 ww. dyrektywy stanowi natomiast:
        Stosuje się warunki wymagalności i stawki podatku akcyzowego obowiązujące w
        państwie członkowskim, w którym ma miejsce dopuszczenie do konsumpcji, w
        dniu, w którym podatek akcyzowy staje się wymagalny.
        Podatek akcyzowy jest nakładany i pobierany oraz w stosownych przypadkach
        zwracany lub umarzany zgodnie z procedurą ustanowioną przez każde państwo
        członkowskie. Państwa członkowskie stosują te same procedury do wyrobów
        krajowych oraz do wyrobów pochodzących z innych państw członkowskich.
        W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego, w przypadku zmiany stawek
        podatku akcyzowego, do zapasów wyrobów akcyzowych dopuszczonych już do
        konsumpcji mogą w stosownych przypadkach zostać zastosowane podwyższone
        lub obniżone stawki podatku akcyzowego.
    Wskazane wyżej przepisy wskazują, że podatek akcyzowy staje się wymagalny w
    momencie dopuszczenia wyrobów akcyzowych do konsumpcji. Przy czym prawodawca
    unijny przewidział wyjątek, na podstawie którego za dopuszczenie do konsumpcji nie
    uważa się całkowitego zniszczenia ani całkowitej bądź częściowej nieodwracalnej utraty
    wyrobów akcyzowych objętych procedurą zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli zniszczenie
    lub utrata wynikają z nieprzewidzianych okoliczności lub działania siły wyższej lub
    wynikają z zezwolenia na zniszczenie wyrobów udzielonego przez właściwe organy
    państwa członkowskiego.

    Wskazane wyżej przepisy krajowe i unijne nie zawierają ogólnych definicji, które z mocy
    prawa rozumiane są jako zdarzenie losowe czy też siła wyższa. Wskazane jest zatem
    odwołanie się do wykładni językowej tych pojęć. Jak bowiem zauważył NSA w uchwale z
    dnia 17 stycznia 2011 r. sygn. akt II FPS 2/10 wykładnia językowa jest punktem wyjścia dla
    wszelkiej wykładni prawa i zakreśla jej granice w ramach możliwego sensu słów zawartych
    w tekście prawnym.
    Zgodnie z internetowym Słownikiem Języka Polskiego PWN (www.sjp.pwn.pl) za zdarzenie
    losowe uważa się „zdarzenie, którego zaistnienie zależy od przypadku”. Natomiast za siłę
    wyższą uważa się „zdarzenie, którego nie można przewidzieć ani któremu nie można
    zapobiec”.
    Cytowane definicje pozwalają zatem uznać, że zwolnienie będzie mogło znaleźć
    zastosowanie w przypadku, w którym ubytki lub całkowite zniszczenie wyrobów
    akcyzowych nastąpiło w wyniku zdarzeń, które znajdują się poza kontrolą podmiotu,
    których zaistnienie było niemożliwe do przewidzenia, ani któremu nie można zapobiec.
    Potwierdzenie takiego rozumienia tych pojęć można znaleźć w orzecznictwie, zgodnie z
    którym „za siłę wyższą jest uznawane wyłącznie zdarzenie charakteryzujące się trzema
    następującymi cechami: zewnętrznością, niemożliwością jego przewidzenia oraz
    niemożliwością zapobieżenia jego skutkom. Zdarzenie jest zewnętrzne wówczas, gdy
    następuje poza strukturą przedsiębiorstwa. Niemożliwość przewidzenia, że dane
    zdarzenie nastąpi, należy pojmować jako jego nadzwyczajność i nagłość. Niemożliwość
    zapobiegnięcia skutkom zdarzenia jest tłumaczona jako jego przemożność, a więc
    niezdolność do odparcia nadchodzącego niebezpieczeństwa. Za przejawy siły wyższej
    uznaje się katastrofalne zjawiska wywołane działaniem sił natury, np. powodzie, huragany,
    trzęsienia ziemi, pożary lasów. Jako siłę wyższą traktuje się także akty władzy publicznej
    oraz zjawiska społeczne lub polityczne o skali katastrofalnej” (por. wyrok Sądu
    Apelacyjnego w Lublinie z 19 listopada 2019 r., sygn. akt III APa 15/19).
    Tożsame stanowisko znaleźć można w orzecznictwie TSUE dotyczącym opodatkowania, w
    którym wskazuje się, że pojęcie „siły wyższej” należy rozumieć w sposób ścisły - jako
    nadzwyczajne i niemożliwe do przewidzenia okoliczności, niezależne od powołującego się
    na nie podmiotu, których skutków nie można było uniknąć pomimo dochowania
    wszystkich środków należytej staranności, natomiast pojęcie „nieprzewidzianych
    okoliczności”, podobnie jak pojęcie „siły wyższej” obejmuje element obiektywny dotyczący
    nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych i niezależnych od zainteresowanego okoliczności
    oraz element subiektywny, polegający na obowiązku zabezpieczenia się przez
    zainteresowanego przed skutkami odnośnego zdarzenia poprzez przedsięwzięcie
    odpowiednich środków bez konieczności nadmiernych poświęceń (por. wyrok TSUE z 18
    kwietnia 2024 r., sprawa C-509/22; wyrok TSUE z 18 grudnia 2007 r., sprawa C-314/06;
    wyrok TSUE z 18 maja 2017 r., sprawa C-154/16). W wyroku C-509/22 TSUE stwierdza się w
    szczególności, iż: „uznanie istnienia „nieprzewidzianych okoliczności” w rozumieniu tego
    przepisu wymaga, po pierwsze, aby całkowite zniszczenie lub nieodwracalna utrata
    wyrobów akcyzowych były spowodowane nadzwyczajnymi, nieprzewidywalnymi i
    niezależnymi od danego podmiotu okolicznościami, co jest wykluczone, gdy ponosi on
    odpowiedzialność za zaistnienie tych okoliczności, a po drugie, aby podmiot ten wykazał
    się starannością zwykle wymaganą w ramach swojej działalności w celu zabezpieczenia się
    przed skutkami takiego zdarzenia”.
    Ponadto TSUE w swoim orzecznictwie zaznacza, że „pojęcia „nieprzewidzianych
    okoliczności” i „siły wyższej” w rozumieniu art. 7 ust. 4 dyrektywy 2008/118 (obecnie jest to
    art. 6 ust. 5 dyrektywy 2020/262), nie wydają się dotyczyć zachowań zawinionych, a w
    szczególności zachowań odznaczających się zwykłym niezachowaniem uwagi,
    przewidywalnym z natury i łatwym do uniknięcia. Przy czym uznanie, że wystąpiły
    nieprzewidziane okoliczności zakłada ciągłe aktywne zachowanie, ukierunkowane na
    wykrycie i ocenę potencjalnych zagrożeń, a także możliwość przedsięwzięcia
    odpowiednich i skutecznych kroków w celu zapobieżenia urzeczywistnieniu się tych

    zagrożeń. Istotne jest również wykazanie, że wystąpienie tego zagrożenia jest
    konsekwencją nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych i niezależnych od tego podmiotu
    okoliczności.
    Z powyższego wynika, że siłę wyższą jak również zdarzenie losowe należy utożsamiać z
    okolicznościami nieprzewidywalnymi, niezależnymi od podmiotu gospodarczego, który
    powołuje się na nie oraz których następstw nie można było uniknąć, mimo zachowania
    należytej staranności, która winna być rozumiana jako ciągłe aktywne zachowanie,
    ukierunkowane na wykrycie i ocenę potencjalnych zagrożeń, a także możliwość
    przedsięwzięcia odpowiednich i skutecznych kroków w celu zapobieżenia
    urzeczywistnieniu się tych zagrożeń.
    Zaznaczyć w tym miejscu należy, że obowiązek uwzględniania orzecznictwa TSUE wynika z
    zasady lojalnej współpracy (art. 4 Traktatu o funkcjonowaniu EU - dawniej art. 10 TWE).
    Zgodnie z art. 2 Traktatu o przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej, od dnia przystąpienia
    Polska jest związana postanowieniami Traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez
    instytucje Wspólnot i Europejski Bank Centralny przed dniem przystąpienia. Tym samym
    Polska zobowiązała się przejąć całe prawo wspólnotowe oraz acquis communautaire
    Wspólnoty, skutkujące uznaniem prawa wspólnotowego za część składową polskiego
    porządku prawnego, a tym samym i konieczności odzwierciedlenia również na gruncie
    dokonywanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej interpretacji przepisów
    prawa podatkowego (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z 18 czerwca 2013 r., sygn. akt III
    SA/Wa 660/13).
    Jednocześnie wyjaśnić należy, że uprawnienia TSUE w zakresie wydawania orzeczeń w
    trybie prejudycjalnym na podstawie art. 267 TFUE sprowadzają się wyłącznie do wykładni
    traktatów oraz aktów przyjętych przez instytucje, organy lub jednostki organizacyjne Unii;
    po drugie, orzekania o ważności aktów przyjętych przez instytucje, organy lub jednostki
    organizacyjne Unii. Zatem TSUE w ramach wydawanego orzeczenia nie rozstrzyga sprawy
    co do jej istoty (to należy do kompetencji sądów krajowych), ale jego rolą jest wskazanie
    prawidłowej wykładni przepisu będącego przedmiotem zapytania.
    Z przedstawionego przez Państwa we wniosku opisu sprawy wynika, że (...) r. rozpoczęli
    Państwo przyjmowanie do składu podatkowego rektyfikatu zbożowego (alkoholu
    etylowego o kodzie CN 2207). (...) r. zidentyfikowali Państwo straty alkoholu etylowego,
                                3których wysokość określono ostatecznie na (...) dm. Ustalili Państwo, że miało to miejsce
    poprzez wyciek alkoholu etylowego z nieszczelnego rurociągu o numerze Z, którego
    przyczyną były (...) wżery korozyjne na rurociągu Z.
    Co zdaniem Organu ważne dla sprawy, na skutek czynności prowadzonych przez Państwa
    oraz funkcjonariuszy UCS ustalili Państwo, że utrata alkoholu nie powstała na skutek
    jednorazowej sytuacji powstałej (...) r. Ustalono bowiem, że - zgodnie z opisem sprawy -
    awaria rurociągu miała miejsce w okresie od (...) r. (rozpoczęcie eksploatacji) do (...) r.
    (wykrycie awarii) i w tym czasie trwał wyciek alkoholu etylowego.
    W dalszych elementach opisu stanu faktycznego wskazali Państwo historię eksploatacji
    tego rurociągu, jego kontrolę, ilości przyjętego alkoholu wraz z ilością jego tłoczeń za
    pośrednictwem rurociągu, sposoby i możliwości pomiaru alkoholu, w tym wewnętrzną
                                                3inwentaryzację z (...) r., której wynik zobrazował już różnicę na poziomie (...) dm alkoholu,
    przy czym uznali Państwo, że jest to ilość znajdująca się w rurociągu (stan martwy).
    Na tle tych okoliczności faktycznych Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy w
    opisanych we wniosku oraz jego uzupełnieniu okolicznościach należy uznać, że powstałe
    ubytki alkoholu zostały spowodowane zdarzeniem losowym i w konsekwencji podlegają
    one zwolnieniu z podatku akcyzowego na podstawie art. 30 ust. 3 ustawy o podatku
    akcyzowym.
    W swoim stanowisku dowodzą Państwo, że dochowali należytej staranności, zwykle
    wymaganej w ramach prowadzonej działalności. Świadczyć o tym mają comiesięczne

    kontrole rurociągów. Argumentują Państwo przy tym, że Spółka w trakcie swoich
    procesów produkcyjnych nie zakłada, że posiadane przez nią instalacje produkcyjne będą
    ulegały awariom, stara się bowiem takim sytuacjom przeciwdziałać. Powstanie korozji w
    rurociągu zaistniało wbrew woli i oczekiwaniom Spółki, choć jak sami Państwo przyznali, z
    uwagi na rodzaj materiału z którego jest rurociąg wykonany, zawsze istnieje ryzyko jego
    korozji. Dodają Państwo również, że przepisy akcyzowe nie nakładają na Spółkę
    obowiązku częstszej weryfikacji infrastruktury przesyłowej, w tym po ponownym
    uruchomieniu.
    Mając na uwadze przedstawione przez Państwa we wniosku oraz jego uzupełnieniu
    okoliczności sprawy, obowiązujące przepisy oraz zapadłe orzecznictwo TSUE, które Organ
    dążąc do zapewnienia jednolitego stosowania prawa podatkowego winien uwzględnić,
    stwierdzić należy, że w Państwa sytuacji powstałych ubytków alkoholu etylowego nie
    można zakwalifikować jako ubytków spowodowanych zdarzeniem losowym, a tym samym
    zdaniem Organu nie podlegają one zwolnieniu z podatku akcyzowego na podstawie art.
    30 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym. W ocenie Organu analiza przesłanek wynikających
    z orzecznictwa TSUE w konfrontacji z okolicznościami przedstawionym we wniosku
    wskazuje bowiem, że awarii rurociągu można było uniknąć bądź ograniczyć jej skutki (tj.
    wcześniej ją wykryć), gdyby dochowali Państwo należytej staranności, adekwatnej do
    okoliczności sprawy. Zdaniem Organu przedstawione okoliczności wskazują, że nie podjęli
    Państwo wszystkich aktywnych zachowań, ukierunkowanych na wykrycie i ocenę
    potencjalnych zagrożeń, a także na możliwość przedsięwzięcia odpowiednich i
    skutecznych kroków w celu zapobieżenia urzeczywistnieniu się tych zagrożeń.
    Jak wynika bowiem z cytowanego wyżej orzeczenia TSUE przez „siłę wyższą” oraz
    „nieprzewidziane okoliczności” (a więc również i „zdarzenie losowe”) należy rozumieć jako
    nadzwyczajne i niemożliwe do przewidzenia okoliczności, niezależne od powołującego się
    na nie podmiotu, których skutków nie można było uniknąć pomimo dochowania
    wszystkich środków należytej staranności.
    W tym aspekcie Trybunał wyraźnie kładzie nacisk na ciągłe aktywne zachowanie,
    ukierunkowane na wykrycie i ocenę potencjalnych zagrożeń, a także możliwość
    przedsięwzięcia odpowiednich i skutecznych kroków w celu zapobieżenia
    urzeczywistnieniu się tych zagrożeń.
    W Państwa przypadku taka sytuacja nie miała miejsca, co jednoznacznie wynika z
    przedstawionego przez Państwa we wniosku i jego uzupełnieniu opisu sprawy.
    Z okoliczności sprawy wynika, że rurociąg, który uległ awarii, został oddany po raz
    pierwszy do użytku (...) r. Jednocześnie wskazali Państwo, że był on eksploatowany z
    przerwami i przerwa trwała około kilku lat do (...) r. Z opisu sprawy wynika, że kontrola
    rurociągu przed jego uruchomieniem odbyła się (...) r., a następne kontrole rurociągu (już
    w okresie przyjmowania rektyfikatu) miały miejsce jeden raz w miesiącu, w różnych dniach
    miesiąca i w różnych terminach od dnia tłoczenia alkoholu.
    Zatem już znaczny okres eksploatacji tego rurociągu i materiał z którego jest on wykonany
    i z którym zawsze związane jest ryzyko korozji (co potwierdzili Państwo także w własnym
    stanowisku), stanowiły istotne przesłanki, na podstawie których uzasadnione było z
    Państwa Strony podjęcie aktywnych i adekwatnych działań ukierunkowanych na wykrycie i
    ocenę potencjalnych zagrożeń w tych okolicznościach. Dodatkowo kilkuletnia przerwa w
    eksploatacji rurociągu wykonanego z materiału narażonego na korozję, w warunkach
    panujących (...) stanowiła przesłankę, że istniało ryzyko pojawienia się rdzy na jego
    ściankach. O zasadności przedsięwzięcia odpowiednich i skutecznych kroków w celu
    zapobieżenia urzeczywistnieniu się tych zagrożeń, świadczyć może przedstawiony przez
    Państwa pozostały opis sprawy, który wskazuje na usytuowanie tego rurociągu - w
    najbardziej niedostępnym miejscu.
    Powyższe pośrednio potwierdza uzyskana przez Państwa ekspertyza, w której wskazano,
    że „(...)”. Oznacza to, że powstanie wżerów korozyjnych w tego typu rurociągu, biorąc pod

    uwagę jego lokalizację, okres jego eksploatacji oraz występowanie czynników
    atmosferycznych i zewnętrznych, było w przypadku posiadanego przez Państwa rurociągu
    sytuacją wysoce prawdopodobną i możliwą do przewidzenia. Taki stan rzeczy świadczy o
    tym, że chcąc dochować należytej staranności powinni Państwo przedsięwziąć zwiększone
    środki ostrożności w trakcie eksploatacji rurociągu, które zapobiegłyby awarii bądź
    pozwoliły na wcześniejsze jej wykrycie, np. poprzez częstsze kontrole lub ich
    przeprowadzanie od razu po tłoczeniu - co niewątpliwie było możliwe, mając na uwadze
    opis sprawy.
    Zgodzić się należy z Państwem, że obowiązujące przepisy nie nakładają na Państwa
    wprost obowiązku weryfikacji infrastruktury przesyłowej, w tym po ponownym
    uruchomieniu, niemniej jednak specyfika prowadzonej przez Państwa działalności, która
    jak pokazuje opisany we wniosku stan faktyczny wiązać się będzie z ewentualnym prawem
    do zwolnienia, powoduje również konieczność podjęcia aktywnych zachowań,
    ukierunkowanych na wykrycie i ocenę potencjalnych zagrożeń, a także możliwość
    przedsięwzięcia odpowiednich i skutecznych kroków w celu zapobieżenia
    urzeczywistnieniu się tych zagrożeń.
    Chcąc więc zachować należytą staranność winni Państwo takie działania aktywnie
    podejmować, zwłaszcza mając na uwadze wiek rurociągu, kilkuletnią (bliżej nieokreśloną)
    przerwę w jego eksploatacji oraz jego położenie, które utrudnia dokonanie kontroli.
    Co prawda wskazali Państwo, że (...) kontrole (...) odbywają się raz na miesiąc (bez
    określenia konkretnego dnia kontroli), a same kontrole nie mogą odbywać się w trakcie
    tłoczenia, jednakże okoliczności sprawy w ocenie Organu wskazują, że nic nie stało na
    przeszkodzie, aby mając na uwadze wskazane wyżej czynniki zagrożenia, dokonywać (...)
    kontroli od razu po tłoczeniu lub w niedługim odstępie czasu (...) - wskazali Państwo
    bowiem, że zbieg terminu tłoczenia oraz kontroli nastąpił (...) r., i wtedy też awaria została
    przez Państwa wykryta.
    W ocenie Organu ustalając daty przeprowadzanych (...) kontroli (...) powinni Państwo mieć
    na uwadze również właściwości wyrobu, który był tłoczony przez rurociąg. Jak wynika z
    okoliczności sprawy, już 4 dni po tłoczeniu alkoholu i wykryciu awarii urządzenia badające
    atmosferę nie stwierdziły wysokiego stężenia etanolu oraz nie zidentyfikowano jego
    śladów, co jednoznacznie potwierdza lotny charakter alkoholu etylowego. Zauważyć
    jednak należy, że po 4 dniach od terminu tłoczenia byli Państwo w stanie odzyskać część
    alkoholu poprzez jego wypompowanie (...), a opis sprawy nie wskazuje, że nie można było
    wykryć w ogóle alkoholu w pomieszczeniu. Zatem choćby z tego powodu dokonywanie
    kontroli od razu po tłoczeniu (tak jak (...) r.), bądź w krótkim okresie czasu po tłoczeniu
    byłoby adekwatnym i aktywnym działaniem ukierunkowanym na wykrycie i zapobieżenie
    urzeczywistnienia się wycieków alkoholu, tym samym świadczyłoby o dołożeniu należytej
    staranności w zakresie zapobieżenia ewentualnym awariom, a w sytuacji jej wystąpienia -
    pozwoliłoby na wcześniejsze jej zidentyfikowanie i umożliwienie odzyskania większej ilości
    alkoholu.
    Z wniosku wynika, że w okresie od (...) r. do dnia wykrycia awarii dokonali Państwo (...)
    tłoczeń alkoholu. Skoro zatem utrata alkoholu nie powstała na skutek jednorazowej
    czynności powstałej (...) r. (co sami Państwo jednoznacznie wskazali), bowiem awaria miała
    miejsce w okresie od dnia rozpoczęcia eksploatacji do dnia wykrycia awarii, to w ocenie
    Organu przeprowadzanie kontroli rurociągu każdorazowo od razu po tłoczeniu (jak miało
    to miejsce (...) r.) pozwoliłoby na wcześniejsze wykrycie awarii, a tym samym zapobieżenie
                          3utraty tak dużej ilości alkoholu - tj. (...) dm alkoholu, a więc niemalże (...) przyjętego
    alkoholu. W ocenie Organu nie ma tutaj znaczenia fakt, że we wskazanej przez Państwa w
    uzupełnieniu „(...)” wskazano, że w przypadku (...), kontrola jest wykonywana raz na
    miesiąc, zwłaszcza że jak sami Państwo przyznali kontrola stanu tego rurociągu, a nawet
    zwykłe oględziny wizualne są znacznie utrudnione. W przypadku bowiem ponownego
    rozpoczęcia eksploatacji rurociągu, który był kilka lat nieużytkowany, a którego pierwsze
    oddanie do użytkowania miało miejsce (...) lat wcześniej, i który znajduje się w miejscu

    utrudniającym jego kontrolę, uzasadnionym było przeprowadzanie częstszych kontroli lub
    ich przeprowadzanie w innym czasie, która biorcą pod uwagę właściwości alkoholu dałaby
    możliwość wcześniejszego wykrycia awarii, tak jak to miało miejsce (...) r. W
    przedstawionych zatem we wniosku okolicznościach faktycznych istniały zdaniem Organu
    przesłanki, w świetle których możliwe było podjęcie aktywnych działań, których skutkiem
    możliwe byłoby wcześniejsze zidentyfikowanie wycieku alkoholu, a tym samym utrata
    mniejszej ilości alkoholu, bądź nawet całkowite zapobieżenie jego utraty.
    Dodać w tym miejscu należy również, że z opisu nie wynika, że dostęp do rurociągu jest
    całkowicie wykluczony i jakakolwiek dodatkowa kontrola lub zmiana terminów nie jest
    możliwa do zrealizowania. Jak wynika z uzupełnionego opisu stanu faktycznego: „(...)
    rurociąg, który uległ awarii znajduje się w tunelu podziemnym, do którego prowadzi
    niewielkie pomieszczenie. Do tego pomieszczenia dostać się można tylko (...). (...) jest
    każdego dnia plombowana przez funkcjonariuszy UCS”. Opis sprawy świadczy zatem, że
    dostęp do tunelu w którym biegnie rurociąg jest możliwy, skoro pomieszczenie które do
    niego prowadzi jest każdego dnia plombowane przez funkcjonariuszy UCS.
    W ocenie Organu, uzasadnione podejrzenie wystąpienia awarii rurociągu (lub innego
    urządzenia) i tym samym wycieku alkoholu mogli Państwo również powziąć po
    przeprowadzonej (...) r. wewnętrznej inwentaryzacji, w toku której odnotowali Państwo już
                            3różnicę w ilości alkoholu na poziomie (...) dm. Trudno bowiem w obiektywny sposób
    uznać, żeby taka ilość alkoholu znajdowała się w opisanym we wniosku rurociągu i była
    stanem martwym, biorąc pod uwagę, że choćby zgodnie z Państwa wskazaniem jedna
    cysterna zawiera niecałe (...) litrów alkoholu etylowego. W ocenie Organu sam fakt
    wystąpienia tak dużej różnicy powinien stanowić przesłankę do podjęcia działań przez
    Spółkę zmierzających do zweryfikowania gdzie w rzeczywistości ten alkohol się znajduje,
    czy też nastąpiła jakaś awaria, nawet jeżeli posiadane protokoły kontroli za tym nie
    przemawiały. Sami Państwo bowiem we własnym stanowisku wskazują, że wyciek na tak
    dużą skalę jest odosobniony - tym samym skoro takie duże różnice zostały przez Państwa
    zidentyfikowane już w (...) r., to zaistniały przesłanki do podjęcia czynności zmierzających
    do stwierdzenia powodów powstania takich różnic, co skutkować mogło zapobieżeniu
                                                    3dalszemu wyciekowi, którego ostateczna ilość uległa niemalże (...), do wolumenu (...) dm.
    Trudno tym samym uznać, że także na podstawie wewnętrznej inwentaryzacji nie mieli
    Państwo podstaw do przyjęcia, że to jest alkohol, który wyciekł w trakcie awarii. Organ nie
    kwestionuje, że inwentaryzacja przeprowadzona (...) r. miała wyłącznie charakter
    wewnętrzny i jej wyniki nie musiały stanowić podstawy na której dokonują Państwo
    zapisów w ewidencji, niemniej jednak zidentyfikowanie tak dużej różnicy w ilości
    posiadanego alkoholu winno w ocenie Organu skłonić Państwa do przeprowadzenia
    dodatkowej analizy i weryfikacji celem upewnienia się czy faktycznie alkohol ten znajduje
    się w rurze czy też go tam nie ma, a jeżeli tak to z jakiego powodu.
    Brak podjęcia działań w tym zakresie świadczy o tym, że - wbrew Państwa stanowisku - nie
    podjęli Państwo aktywnych działań - nie dochowali Państwo należytej staranności w
    zakresie kontroli i weryfikacji faktycznych ilości posiadanego alkoholu etylowego, co
    przyczyniło się do zwiększenia ilości utraconego alkoholu etylowego.
    Z uzupełnionego opisu sprawy wynika również, że do określenia ilości w zbiorniku Y
    wykorzystują Państwo system (...). System ten umożliwia odczyt poziomu napełnienia
    zbiornika alkoholem etylowym i Spółka dokonywała takich odczytów po przyjęciu
    alkoholu. Dodali Państwo również, że system (...) nie jest systemem obsługujący
    urządzenia legalizowane i jest przez Spółkę wykorzystywany wyłącznie jako wskaźnik
    poziomu płynu, pokazując w jakim stopniu jest napełniony zbiornik. (...). Na brak
    możliwości wykorzystania tego systemu, wg Państwa opisu wskazuje również, (...). Dodali
    Państwo, że pomiędzy tym system, a drugim który wykorzystują – (...) (uznawanym za
    miarodajny) – istnieją znaczące rozbieżności. (...).

    W ocenie Organu fakt, że odczyty z posiadanego systemu nie dają gwarancji
    prawidłowego odczytu, nie ma na tyle istotnego znaczenia, które wyeliminowałby zupełnie
    ten system z możliwości jakiegokolwiek wykazania powstałych ubytków i awarii.
    Jak wynika z regulacji dotyczących szczegółowych warunków dotyczących miejsca odbioru
    wyrobów akcyzowych oraz prowadzenia składu podatkowego (rozporządzenie Ministra
    Finansów w sprawie szczegółowych warunków dotyczących miejsca odbioru wyrobów
    akcyzowych oraz prowadzenia składu podatkowego z dnia 21 grudnia 2015 r., tj. Dz.U. z
    2018 r. poz. 55), skład podatkowy powinien być wyposażony odpowiednio w urządzenia,
    maszyny, przyrządy, narzędzia, pojemniki lub naczynia umożliwiające:
      a) prowadzenie w składzie podatkowym działalności określonej w zezwoleniu,
      b) określenie ilości wyrobów znajdujących się w składzie podatkowym,
      c) wykonywanie kontroli nad wyrobami akcyzowymi znajdującymi się w składzie
        podatkowym zgodnie z odrębnymi przepisami.
    Ponadto miejsce prowadzenia składu podatkowego powinno posiadać zabezpieczenia
    techniczne lub elektroniczne gwarantujące nienaruszalność i niezmienialność
    znajdujących się w składzie podatkowym wyrobów akcyzowych.
    Dodatkowo - mając na uwadze art. 48a ust. 1 ustawy - miejsce magazynowania wyrobów
    akcyzowych w składzie podatkowym powinno być dostosowane do bezpiecznego
    składowania tych wyrobów.
    Rolą zatem podmiotu prowadzącego skład podatkowy jest takie prowadzenie działalności
    i w oparciu o takie narzędzia, które będą umożliwiały określenie ilości wyrobów
    znajdujących się w składzie podatkowym, w tym także takich które będą umożliwiały
    wykrycie ubytków, co jest również w interesie samego podmiotu prowadzącego skład
    podatkowy (z uwagi na potencjalne ryzyko związane z koniecznością zapłaty akcyzy od
    ubytków czy samą koniecznością wyjaśnień ewentualnych różnic w trakcie kontroli czy
    postepowań wyjaśniających/podatkowych).
    Skoro zatem w prowadzonym składzie podatkowym wykorzystują Państwo wskazany
    powyżej system (...) i Spółka dokonywała takich odczytów po przyjęciu alkoholu, wskazuje
    to, że jest to system który mógł być co najmniej pomocny do wykrycia awarii i był obok
    wewnętrznej inwentaryzacji jedną z przesłanek, które Spółka winna zauważyć i podjąć na
    ich podstawie stosowne działania w celu zapobieżenia dalszemu wyciekowi, który
    pomiędzy (...) r., a (...) r. uległ niemalże (...). Uwzględniając nawet różnice dotyczące (...),
    system ten w ocenie Organu dawał możliwość dostrzeżenia powstałych już ubytków i
    zapobieżenia wystąpieniu następnych. Zdaniem Organu tak znacząca wielkość powstałych
    ubytków w opisanym we wniosku okresie była możliwa do zauważenia nawet przy
    uwzględnieniu podnoszonych przez Państwa różnic w pomiarach. Fakt, że opisany przez
    Państwa system nie daje gwarancji prawidłowego odczytu, nie oznacza że wyklucza on
    jakąkolwiek możliwość wykorzystania tego pomiaru nawet w celach czysto
    porównawczych, tym bardziej że istniały także inne przesłanki wskazujące na możliwość
    powstania wycieku.
    Mając na uwadze powyższe, nie można zatem zgodzić się z Państwem, że powstałe
    zdarzenie skutkujące powstaniem ubytków alkoholu zostało spowodowane zdarzeniem
    losowym oraz, że nie mogli Państwo go przewidzieć i uniknąć, pomimo dochowania
    należytej staranności. W ocenie Organu (co potwierdza również powyższa argumentacja)
    powstała awaria była możliwa do przewidzenia lub wcześniejszego wykrycia, co
    jednoznacznie wskazuje na niedochowanie przez Państwa należytej staranności.
    Tym samym w Państwa sytuacji nie jest możliwe uznanie, że powstałe ponadnormatywne
    ubytki alkoholu podlegają zwolnieniu z podatku akcyzowego na podstawie art. 30 ust. 3
    ustawy o podatku akcyzowym.
    W konsekwencji Państwa stanowisko należy uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Organ zastrzega, że niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie Państwa sytuacji
    prawnopodatkowej w ramach przedstawionego opisu stanu faktycznego oraz zadanego
    we wniosku pytania.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu
    faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem
    interpretacji pokrywał się będzie ze stanem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy lub stanu prawnego, udzielona odpowiedź
    traci swą aktualność. Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony
    odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    W odniesieniu do powołanego przez Państwa orzecznictwa zaznaczyć należy, że wyroki
    sądowe co do zasady nie mają mocy powszechnie obowiązującej. Sąd wyrokiem lub
    postanowieniem rozstrzyga wyłącznie konkretną sprawę co do stwierdzenia naruszenia
    prawa i skutków prawnych tego naruszenia i jedynie w tej sprawie ma moc wiążącą.
    Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu
    wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem
    zaskarżenia, o czym stanowi art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o
    postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935, ze zm.).
    Równocześnie istnienie orzecznictwa sądów administracyjnych nie odbiera organowi
    wydającemu interpretację prawa do samodzielnej oceny zdarzeń i wykładni przepisów w
    sprawach innych niż ta, w której konkretny wyrok zapadł. Organ wydający interpretację
    ma wręcz obowiązek dokonania samodzielnej oceny przedstawionego we wniosku
    zagadnienia (wyrok NSA z dnia 31 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 2211/15).
    Odnosząc się z kolei do powołanych przez Państwa interpretacji wskazać należy, że
    interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach
    podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach
    będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych
    oraz konkretnych stanów prawnych i nie mają mocy prawa powszechnie obowiązującego
    co oznacza, że należy je traktować indywidualnie (por. prawomocny wyrok Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w Łodzi z 27 marca 2015 r., sygn. akt III SA/Łd 109/15).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111, ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny
        lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest
        elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
        decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
        praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.