Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IP-PB3-406-20/07-2/MS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2007-09-06
Teza: ustalanie różnic kursowych przed końcem 2006r. w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych
Słowa kluczowe: Narodowy Bank Polski; różnica-różnice kursowe; waluta-waluta obca; zobowiązanie-umorzenie zobowiązania
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2-art. 12; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15a

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 13.07.2007r.(data wpływu 18.07.2007r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie zasad ustalania różnic kursowych - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 18.07.2007r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie określenia zasad ustalania różnic kursowych.

**W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.**

Dnia 14 września 2004r. Spółka P., jako kredytobiorca zawarła z N (dalej H) umowę kredytu krótkoterminowego na kwotę 14.100.000 euro. W dniu 20 lutego 2006r. P zawarł kolejną umowę kredytu, tym razem z I z siedzibą w Austrii (dalej I) na kwotę 12.800.000 euro. Środki pieniężne pochodzące z tej umowy miały zostać przeznaczone na spłatę kredytu zaciągniętego w H. W wyniku tej umowy P stał się wierzycielem I (posiadał roszczenia o wypłatę środków z tytułu umowy kredytu) a jednocześnie pozostawał dłużnikiem H. Wypłata środków pieniężnych z I nastąpiła bezpośrednio na rzecz H bez ich uprzedniego wpłacania na konto P. Tym samym dług P w wysokości 12.800.000 euro względem H został spłacony przez I.

**W związku z powyższym zadano następujące pytanie:**

Czy od tak przeprowadzonej operacji w walucie obcej powinny być ustalone różnice kursowe?

Spółka przedstawiając swoje stanowisko w sprawie, podkreśla fakt, że w/w zdarzenie miało miejsce przed końcem 2006r. czyli w czasie, gdy należało stosować przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2006r.

W związku z powyższym, zdaniem wnioskodawcy zgodnie z art. 12 ust.3 ustawy ( w brzmieniu do 31.12.2006r.) jeżeli przychody wyrażone są w walutach obcych, a między dniem ich uzyskania i dniem faktycznego otrzymania występują różne kursy walut, przychody te odpowiednio podwyższa się lub obniża o różnice wynikające z zastosowania kursu kupna walut z dnia faktycznego otrzymania przychodów, ustalonego przez bank, z którego usług korzystał uzyskujący przychód, oraz z zastosowania kursu średniego ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski z dnia uzyskania przychodu.

Jednocześnie zgodnie z art. 15 ust.1 ( w brzmieniu do 31.12.2006r.) koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursów średnich ogłoszonych przez Narodowy Bank Polski z dnia poniesienia kosztu. Jeżeli koszty wyrażone są w walutach obcych, a między dniem ich zarachowania i dniem zapłaty występują różne kursy walut, koszty te odpowiednio podwyższa się lub obniża o różnice wynikające z zastosowania kursu sprzedaży walut z dnia zapłaty, ustalonego przez bank, z którego usług korzystał ponoszący koszt, oraz z zastosowania kursu średniego ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski z dnia zarachowania kosztów.

Wnioskodawca podkreśla, że opisany sposób wygaśnięcia zobowiązania odpowiada konstrukcji przekazu uregulowanej przepisami kodeksu cywilnego (art. 9211-9215). P będąc wierzycielem I i jednocześnie będąc dłużnikiem H zlecił I dokonanie płatności bezpośrednio na rzecz H. Spłata pożyczki nastąpiła więc w formie przekazu a sama operacja nie wiązała się z żadnymi faktycznymi płatnościami po stronie P(nastąpiła zamiana jednego długu na drugi).

Jednocześnie Spółka zauważa, że powołane wyżej przepisy ustawy wskazują, iż o realizacji różnic kursowych dla celów podatkowych można mówić jedynie w przypadku faktycznej zapłaty zobowiązania lub faktycznego otrzymania należności.

W ocenie Spółki przychodami i kosztami podatkowymi są jedynie zrealizowane różnice kursowe. W szczególności przepisy te nakazują odwołanie się do kursów kupna (sprzedaży) walut z dnia faktycznego otrzymania przychodu (zapłaty – w przypadku kosztu) oraz zastosowania kursu średniego ogłoszonego przez Narodowy Bank polski z dnia osiągnięcia przychodu (poniesienia kosztu). Brak faktycznych płatności (kasowych rozliczeń) po stronie P na rzecz H wyklucza uznanie, że wygaśniecie zobowiązania nastąpiło w drodze zapłaty.

Zdaniem Spółki, umorzenie zobowiązania P z tytułu pożyczki poprzez zastosowanie konstrukcji przekazu, w ramach którego P nie spłaca bezpośrednio długu H (wierzycielowi), lecz robi to I (podmiot trzeci) na polecenie Spółki, nie jest objęte zakresem przedmiotowym pojęcia zapłaty w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, z którym to wydarzeniem ustawa wiąże prawo do rozpoznania różnic kursowych. Tym samym omawiany sposób wygaśnięcia zobowiązania nie powoduje realizacji różnic kursowych.

Wnioskodawca wskazuje na zgodność przedstawionego powyżej stanowiska z ogólną linię orzecznictwa prezentowaną przez organy podatkowe i przytacza sentencję jednej z interpretacji, wg której „ w sytuacji, gdy rozliczenie nastąpiło poprzez spełnienie innego świadczenia w postaci zawartej umowy przekazu, nie powstają różnice kursowe, które miałyby wpływ na podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych”.

Reasumując, Spółka stwierdza, że w opisanym stanie faktycznym P nie miał uprawnienia do rozpoznania różnic kursowych.

**W świetle stanu prawnego obowiązującego do 31.12.2006r. stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.**

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego oceny stanowiska wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.