Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.89.2025.4.MW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-15
Teza: Kontenery opisane w stanie faktycznym powinny być
amortyzowane dla celów podatku dochodowego od osób
prawnych jako odrębne środki trwałe, według stawki
amortyzacyjnej 10%, zgodnie z załącznikiem nr 1 do ustawy o
CIT.
Słowa kluczowe: Czechy
klasyfikacja-Klasyfikacja Środków Trwałych (KŚT)
kontenery
podwykonawstwo
pracownik
przychód-moment powstania przychodów
stawka-stawka amortyzacyjna
usługi-usługi budowlano-montażowe
zakład-zakład zagraniczny
zaliczka
środek-środek trwały
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1. Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Słowniczek-Zagraniczny zakład
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Data powstania przychodu
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Data powstania przychodu-Ogólna
zasada
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Metody amortyzacji środków trwałych-Stawki
amortyzacyjne ustalane indywidualnie-Inne budynki
(lokale) i budowle
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Środki trwałe-Spełnienie definicji środków trwałych
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 4a-pkt 11
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 3a
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 4-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16a-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16i-ust. 1
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie ustalenia:
        czy w związku z realizacją Projektu opisanego w stanie faktycznym, Spółka posiada
        w Polsce zakład podatkowy w rozumieniu art. 5 ust. 3 lit. a UPO PL-CZ, i w związku z
        tym jest zobowiązany do odpowiedniego alokowania zysków do tego zakładu
        zgodnie z art. 7 UPO PL-CZ, w takiej mierze jakie mogą być przypisane temu
        zakładowi w Polsce - jest prawidłowe;
        czy momentem powstania przychodu w związku z realizacją Projektu będzie
        moment podpisania Protokołu Odbioru przez Klienta dla danego Etapu Realizacji
        lub uznania Protokołu Odbioru za podpisany zgodnie z postanowieniami Umowy -
        jest prawidłowe;
        czy opisana w stanie faktycznym Zaliczka stanowi dla Wnioskodawcy przychód
        podlegający opodatkowaniu zgodnie z art. 12 ustawy o CIT - jest prawidłowe;
        czy opisane we wniosku kontenery stanowią środki trwałe w rozumieniu art. 16a
        ustawy o CIT i w konsekwencji podlegają amortyzacji zgodnie z przepisami ustawy o
        CIT i według obowiązujących stawek amortyzacyjnych wynikających z załącznika nr
        1 do ustawy o CIT - jest prawidłowe;
        rocznej stawki amortyzacji właściwej dla kontenerów opisanych we wniosku przez
        Wnioskodawcę - jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 10 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie
    ustalenia, czy działalność Spółki na terytorium Polski prowadzi do powstania
    zagranicznego zakładu, określenia czy powstanie przychód z tytułu świadczenia w Polsce
    usług oraz otrzymanej zaliczki, klasyfikacji kontenerów, o których mowa we wniosku w
    tym ustalenie właściwej dla nich stawki amortyzacji.
    Uzupełnili go Państwo - na wezwanie - pismem z 28 marca 2025 r. (data wpływu 28 marca
    2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca
    Opis stanu faktycznego
    Spółka jest spółką posiadającą siedzibę na terytorium Czech. Główną działalnością
    Wnioskodawcy jest produkcja turbin (...), które dostarcza odbiorcom na całym świecie.
    Spółka zajmuje się produkcją najnowocześniejszych projektów turbin, produktów oraz
    dostarczaniem usług dostosowanych do wytwarzania energii.
    Spółka zatrudnia około 1000 pracowników. Jej siedziba oraz główny zakład produkcyjny
    znajduje się w (...) w Czechach. Spółka posiada również biura regionalne w (...).
    Spółka w dniu 31 października 2023 r. podpisał umowę z B. S.A. (dalej jako: „Klient”) na
    projektowanie, dostawę oraz budowę „pod klucz” dwóch zestawów turbin (...) (z
    urządzeniami pomocniczymi w postaci kompletnej hali maszynowej) (...) każda, wraz z
    infrastrukturą (dalej jako: „Projekt” lub „Umowa”). (...). Docelowo obydwie turbiny mają
    zostać zainstalowane w elektrociepłowni znajdującej się na terenie należącym do Klienta
    w Polsce. Należy zaznaczyć, że niemal połowa działań (ok. 40%) związanych z tym
    Projektem będzie realizowana przez Wnioskodawcę na terytorium Polski.
    W uproszczeniu, Projekt polega na kompleksowej dostawie dwóch turbin wraz z
    urządzeniami pomocniczymi, w tym pracami budowlanymi i montażowymi. W ramach
    Projektu Spółka odpowiada za dostawę wielu zamówionych komponentów. Działania te
    wykraczają jednak poza dostawę prostej turbiny, gdyż obejmują także prace inżynieryjne i
    budowlane (w tym budowa fundamentu turbiny).
    Warto zaznaczyć, że Spółka realizowała w przeszłości i realizuje obecnie podobne projekty
    w Polsce. Jednocześnie dotychczasowe projekty miały bardziej ograniczony zakres niż
    opisywany we wniosku Projekt, gdyż ograniczały się do instalacji urządzeń
    technologicznych (...).
    Należy zaznaczyć, że działania w Polsce wynikające z Umowy rozpoczęły się wkrótce po jej
    podpisaniu, mimo że produkcja turbiny i jej dostawa nastąpi w późniejszym okresie.
    Turbiny mają zostać dostarczone w serii (...), co oznacza, że drugi blok zostanie
    uruchomiony po pierwszym. Dlatego harmonogram projektu jest bardzo długi (około 5-6
    lat) - planowane zakończenie/przekazanie drugiego bloku to połowa 2029 roku.
    W ramach realizacji projektu, Spółka deleguje oraz będzie delegował własnych
    pracowników do prac w Polsce. Oddelegowani pracownicy pełnią różne role, począwszy
    od monterów, a skończywszy na koordynatorach pełniących nadzór nad montażem.
    Spółka posiada wyłączną możliwość zawierania umów oraz podejmowania decyzji
    zarządczych w związku usługami realizowanymi na rzecz Klienta.
    Spółka angażuje również podwykonawców do prac realizowanych w Polsce. Zasadniczo są
    to podwykonawcy z Polski lub z Czech (mogą być to jednak również podwykonawcy z
    innych krajów). Spółka nie posiada bezpośredniej kontroli nad podwykonawcami oraz ich
    pracownikami (w tym ich godzinami pracy).
    Ponadto, Spółka nabyła kontenery mieszkalne i socjalne w Polsce. Celem nabycia tych
    kontenerów jest zmniejszenie kosztów związanych z potencjalnym długoterminowym

    wynajmem (realizacja Projektu zaplanowana jest na długi okres od 5 do 6 lat). Kontenery
    (ok. 50 sztuk) ustawione są na terenie (...) Klienta - wybudowano tam przyłącza
    energetyczne, wodociągowe i kanalizacyjne. Kontenery będą wykorzystywane przez
    pracowników Wnioskodawcy oraz podwykonawców zaangażowanych w realizację
    Projektu. Kontenery te będą pełniły różne funkcje, tj. biura, zaplecze socjalne, sala
    konferencyjna, szatnie na ogrodzonym terenie z ograniczeniami dostępu pod kontrolą
    Wnioskodawcy.
    Poza opisanymi kontenerami i ich wyposażeniem, Spółka nie posiada innych
    nieruchomości lub sprzętu, które byłyby angażowane w ten Projekt, które są umieszczone
    na stałe w Polsce.
    Wynagrodzenie
    Wynagrodzenie zostało określone w Umowie jako kwota ryczałtowa, tj. bez wyraźnego
    określenia wartości za poszczególne działania związane z realizacją Projektu.
    Wynagrodzenie zostało ustalone jako łączna kwota wynagrodzenia z tytułu dostawy
    turbozespołu (turbiny) (...) oraz (...).
    Poza pierwszą płatnością zaliczkową wartości kolejnych kamieni milowych są poddane
    indeksacji według określonej formuły, która uwzględnia zmiany w kosztach materiałów i
    robocizny. Ponadto cena jest częściowo wyrażona w PLN, a częściowo w CZK.
    Podział wynagrodzenia nie jest równy, ponieważ w początkowej fazie uwzględniono
    również prace inżynieryjne oraz prace cywilne (związane m.in. z uzyskiwaniem stosownych
    pozwoleń).
    Wynagrodzenie określone w umowie wynosi (...) PLN brutto oraz (...) CZK brutto za cały
    projekt, w tym:
        wynagrodzenie za turbinę (...): (...) PLN brutto oraz (....) CZK brutto,
        wynagrodzenie za turbinę (...): (...) PLN brutto oraz (...) CZK brutto.
    Etapy realizacji (procedury odbiorowe)
    Zgodnie z postanowieniami zawartymi w Umowie:
        W celu dokonywania rozliczeń na podstawie Umowy z tytułu zapłaty
        Wynagrodzenia Spółka zrealizuje Projekt w etapach realizacji (tzw. kamieniach
        milowych, dalej: „Etap Realizacji”) określonych w załączniku do Umowy
        (Harmonogram Rzeczowo-Finansowy).
        Zakończenie danego Etapu Realizacji zostanie potwierdzone protokołem odbioru
        podpisanym przez przedstawicieli stron Umowy, który uprawniać będzie
        Wnioskodawcę do wstawienia faktury za dany Etap Realizacji (dalej jako: „Protokół
        Odbioru”). Faktura będzie wystawiona na kwotę odpowiadające wartościom
        poszczególnych Etapów Realizacji określonym w Harmonogramie Rzeczowo-
        Finansowym. Faktura ta będzie wskazywała wartość robót budowlanych, dostaw i
        usług wykonanych w ramach danego Etapu Realizacji składających się na wysokość
        danej faktury.
        Spółka zakończy dany Etap Realizacji w terminie określonym w Harmonogramie
        Rzeczowo-Finansowym, a o planowanym zakończeniu Etapu Realizacji, Spółka
        powiadomi Klienta w terminie co najmniej 7 (siedem) dni przed planowanym
        terminem jego odbioru, załączając propozycję Protowu Odbioru.

        Klient, w terminie 7 (siedmiu) dni roboczych od daty doręczenia mu kompletnej
        propozycji Protokołu Odbioru, podpisze Protokół Odbioru albo odmówi jego
        podpisania podając przyczyny tej odmowy i wskazując zalecenia, których
        wykonanie jest niezbędne w celu zakończenia danego Etapu Realizacji. Jeżeli Klient
        nie podpisze i nie zwróci projektu Protokołu Odbioru, ani nie zgłosi uwag lub nie
        odmówi podpisania Protokołu Odbioru w terminie, o którym mowa powyżej,
        Spółka ma prawo przedłożyć Klientowi zawiadomienie w formie pisemnej w którym
        zażąda od Klienta podpisania Protokołu Odbioru wyznaczając mu dodatkowy
        termin 5 (pięciu) dni roboczych na podpisanie Protokołu Odbioru lub zgłoszenie
        uwag albo odmówienie jego podpisania. Jeżeli Klient nie podpisze i nie zwróci
        Protowu Odbioru lub nie zgłosi uwag albo nie odmówi podpisania Protokołu
        Odbioru w wyznaczonym dodatkowym terminie, o którym mowa powyżej, uznaje
        się, że Protokół Odbioru został podpisany przez Klienta w ostatnim dniu
        dodatkowego wyznaczonego terminu 5 (pięciu) Dni Roboczych.
        Datą podpisania Protokołu Odbioru jest dzień jego podpisania przez Klienta lub
        data jego uznania za podpisany zgodnie z opisem powyżej.
    Podpisany przez Klienta Protokół Odbioru stanowi podstawę do wystawienia faktury przez
    Wnioskodawcę.
    Zaliczka
    Umowa przewidywała obowiązek zapłaty przez Klienta zaliczki w wysokości 20%
    Wynagrodzenia netto powiększonego o podatek VAT (dalej jako: „Zaliczka”).
    Zgodnie z treścią Umowy, tytułem zabezpieczenia zwrotu przez Wnioskodawcę Zaliczki,
    Spółka uzyska i doręczy Klientowi nieodwołaną i bezwarunkową, płatną na pierwsze
    żądanie, bez konieczności akceptacji roszczeń Klienta przez Wnioskodawcę gwarancję
    bankową lub ubezpieczeniową zwrotu Zaliczki. Gwarancja zwrotu Zaliczki, ma zostać
    wystawiona na kwotę Zaliczki określoną w umowie, i jest ważna od dnia obciążenia
    rachunku bankowego Klienta kwotą Zaliczki do 30 dnia włącznie od terminu płatności
    ostatniej faktury wystawionej przez Wnioskodawcę na podstawie umowy zgodnie z
    Harmonogramem Rzeczowo-Finansowym.
    Zgodnie z Umową, w przypadku odstąpienia od Umowy, Spółka zwróci Zleceniobiorcy
    nierozliczoną część Zaliczki w terminie 21 dni od dnia odstąpienia od Umowy. Jeżeli Spółka
    nie zwróci Zaliczki w powyższym terminie, Klient rozliczy całą pozostałą kwotę Zaliczki z
    ostatniej faktury Wnioskodawcy lub skorzysta z Gwarancji Zwrotu Zaliczki.
    Kwota Zaliczki będzie rozliczana i potrącana proporcjonalnie w wysokości 20% kwoty netto
    z każdej kolejnej faktury obejmującej płatność części wynagrodzenia Wnioskodawcy, aż do
    całkowitego rozliczenia kwoty udzielonej Zaliczki.
    Gdyby w ten sposób nie udało się rozliczyć całej kwoty Zaliczki do dnia wystawienia przez
    Wnioskodawcę ostatniej faktury zgodnie z Umową, Klient rozliczy i potrąci całą pozostałą
    kwotę nierozliczonej dotąd Zaliczki z tej ostatniej faktury Wnioskodawcy.
    Jeżeli kwota Zaliczki pozostała do rozliczenia będzie wyższa niż wartość ostatniej faktury, o
    której mowa powyżej, Klient uprawniony jest do potrącenia Zaliczki z wcześniejszych
    płatności na rzecz wnioskodawcy w wyższych kwotach, aż do całkowitego rozliczenia
    Zaliczki.
    W przypadku odstąpienia od umowy przed rozliczeniem całej kwoty Zaliczki i braku zwrotu
    przez Wnioskodawcę całej nierozliczonej kwoty Zaliczki, Klient będzie uprawniony do
    skorzystania z Gwarancji Zwrotu Zaliczki i zapłaty nierozliczonej kwoty Zaliczki.

    Kwota Gwarancji Zwrotu Zaliczki będzie każdorazowo zmniejszana o część kwoty Zaliczki,
    która została przez Zamawiającego rozliczona poprzez potrącenie, pod warunkiem, że
    Spółka dołączy do faktury obejmującej płatność, z której ma zostać potrącona ta kwota,
    informację o wysokości kwoty, o jaką ma zostać pomniejszona kwota Gwarancji Zwrotu
    Zaliczki. Gwarancja Zwrotu Zaliczki wygasa z chwilą, kiedy cała jej kwota zostanie
    rozliczona lub wypłacona w całości przez Zamawiającego zgodnie z postanowieniami
    Umowy. Po wygaśnięciu Gwarancji Zwrotu Zaliczki Zamawiający zwróci Wykonawcy
    dokument Gwarancji Zwrotu Zaliczki.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    W piśmie uzupełniającym z 26 marca 2025 r. (data wpływu 26 marca 2025 r.), wskazali
    Państwo, że kluczowe decyzje dotyczące działalności Spółki w Polsce podejmowane są
    wyłącznie w siedzibie Spółki zlokalizowanej w (...), w Republice Czeskiej. Działalność Spółki
    w Polsce ogranicza się do wykonywania czynności na terenie danej inwestycji. Kierownik
    takiej budowy z ramienia Spółki może podejmować decyzje operacyjne w kontekście
    bieżącej działalności związanej z tymi pracami, ale nie podejmuje decyzji strategicznych
    związanych z całokształtem działalności Spółki (np. zawieranie nowych kontraktów).
    Spółka zazwyczaj nabywa usługi wymagające użycia ciężkiego sprzętu (np. koparek) od
    podwykonawców. Pracownicy Spółki korzystają z drobnych narzędzi ręcznych (w
    przypadku pracowników fizycznych) oraz sprzętu IT, takiego jak laptopy czy drukarki (w
                                                  2przypadku inżynierów). Niedawno Spółka nabyła namiot magazynowy (ponad ... m), który
    znajduje się na terenie Projektu w Polsce. Namiot ten jest związany z realizacją Projektu
    dla B. S.A. i jego celem jest zapewnienie zadaszonej przestrzeni do obsługi komponentów
    przed ich montażem lub instalacją.
    Realizacja umowy zawartej z B. S.A. na realizację Projektu, odbywa się równolegle w
    różnych obszarach i nie została podzielona na następujące po sobie etapy. Zakres prac
    wykonywanych przez Spółkę obejmuje z jednej strony działania prowadzone na placu
    budowy w Polsce, takie jak wznoszenie budynku i montaż instalacji na miejscu. Z drugiej
    strony, działalność Spółki obejmuje działania projektowe/inżynieryjne/produkcyjne
    /zakupowe prowadzone w siedzibie Spółki w Czechach. Działania związane z wznoszeniem
    budynków są zazwyczaj podzlecane (m.in. polskim podmiotom). Instalacja turbin będzie
    wykonywana przez pracowników Spółki w odniesieniu do turbiny, jak również przez
    podwykonawców w odniesieniu do innych zamówionych komponentów technologii. Jak
    opisano wcześniej, usługi są świadczone na zasadzie „pod klucz”, tj. podwykonawcy
    korzystają z własnego personelu i sprzętu/narzędzi.
    Spółka nie zatrudnia w Polsce pracowników na podstawie umów o pracę lub innych
    umów. Wszystkie osoby świadczące pracę na rzecz Spółki są formalnie zatrudnione przez
    centralę w Czechach, z miejscem pracy w (...). Pracownicy ci są okresowo delegowani do
    różnych lokalizacji, w tym do Polski, w związku z realizacją poszczególnych projektów.
    Zakres ich obowiązków uzależniony jest od etapu projektu i związanych z nim potrzeb
    technicznych i specjalistycznych. W związku z tym poszczególne osoby kierowane są do
    realizacji projektów, w których w danym momencie wymagana jest ich wiedza i
    doświadczenie.
    Podwykonawcy wykonują na rzecz Spółki szereg prac budowlanych i instalacyjnych
    związanych z realizacją projektów w Polsce. Spółka jest odpowiedzialna za całościową
    koordynację prac na placu budowy, natomiast każdy z podwykonawców samodzielnie
    realizuje powierzony mu zakres i zarządza własnymi zasobami. Obowiązki stron wynikają z
    zawartych umów i obejmują wykonanie określonych prac po stronie podwykonawcy oraz
    nadzór organizacyjny po stronie Spółki.
    W związku z prowadzoną działalnością gospodarczą na terytorium Polski Spółka nabywa
    usługi architektoniczne i montażowe związane z realizacją projektów, a także część prac
    instalacyjnych, takich jak montaż instalacji rurowych, izolacje czy instalacje elektryczne.

    Ponadto, Spółka potwierdziła, że nabywane w Polsce towary i usługi są wykorzystywane
    do działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę na terytorium Polski.
    Pytania
    1) Czy w związku z realizacją Projektu opisanego w stanie faktycznym, Spółka posiada
      stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium Polski w rozumieniu ustawy o
      VAT?
    2) Czy w związku z realizacją Projektu opisanego w stanie faktycznym, Spółka posiada w
      Polsce zakład podatkowy w rozumieniu art. 5 ust. 3 lit. a UPO PL-CZ, i w związku z tym
      jest zobowiązany do odpowiedniego alokowania zysków do tego zakładu zgodnie z art.
      7 UPO PL-CZ, w takiej mierze jakie mogą być przypisane temu zakładowi w Polsce?
    3) Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że momentem powstania przychodu
      w związku z realizacją Projektu będzie moment podpisania Protokołu Odbioru przez
      Klienta dla danego Etapu Realizacji lub uznania Protokołu Odbioru za podpisany
      zgodnie z postanowieniami Umowy?
    4) Czy opisana w stanie faktycznym Zaliczka stanowi dla Wnioskodawcy przychód
      podlegający opodatkowaniu zgodnie z art. 12 ustawy o CIT?
    5) Czy opisane we wniosku kontenery stanowią środki trwałe w rozumieniu art. 16a
      ustawy o CIT i w konsekwencji podlegają amortyzacji zgodnie z przepisami ustawy o
      CIT i według obowiązujących stawek amortyzacyjnych wynikających z załącznika nr 1
      do ustawy o CIT?
    6) W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 5, jaka stawka roczna amortyzacji
      będzie właściwa dla kontenerów opisanych we wniosku przez Wnioskodawcę?
    Niniejsza interpretacja stanowi odpowiedź na pytania nr 2-6 w zakresie podatku
    dochodowego od osób prawnych. Odnośnie pytania nr 1 w zakresie podatku od towarów i
    usług wydane zostanie odrębne rozstrzygnięcie.
    Państwa stanowisko w sprawie
    Spółka stoi na stanowisku, że:
    Ad. 2
    W związku z realizacją Projektu opisanego w stanie faktycznym, Spółka posiada w Polsce
    zakład podatkowy typu budowlanego w rozumieniu art. 5 ust. 3 lit. a UPO PL-CZ, i w
    związku z tym jest zobowiązana do odpowiedniego alokowania zysków do tego zakładu
    zgodnie z art. 7 UPO PL-CZ, w takiej mierze jakie mogą być przypisane temu zakładowi
    Polsce.
    Ad. 3
    Momentem powstania przychodu w związku z realizacją Projektu będzie zgodnie z art. 12
    ust. 3a ustawy o CIT, moment podpisania Protokołu Odbioru przez Klienta dla danego
    Etapu Realizacji lub uznania takiego Protokołu Odbioru za podpisany zgodnie z
    postanowieniami Umowy.
    Ad. 4
    Opisana w stanie faktycznym Zaliczka nie stanowi przychodu Spółki, zgodnie z art. 12 ust.
    4 pkt 1 ustawy o CIT. Państwa zdaniem, zaliczka ta będzie traktowana jako przychód Spółki
    dopiero w momencie jej częściowego potrącenia z wynagrodzeniem wynikającym z faktur
    wystawionych przez Spółkę na rzecz Klienta (proporcjonalnie do kwoty potrącenia).
    Ad. 5
    Opisane we wniosku kontenery są środkami trwałymi w rozumieniu art. 16a ustawy o CIT i
    w konsekwencji podlegają amortyzacji zgodnie z przepisami ustawy o CIT oraz według
    odpowiednich stawek amortyzacyjnych wynikających z załącznika nr 1 do ustawy o CIT.

    Ad. 6
    W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie nr 5, zdaniem Spółki kontenery powinny
    być amortyzowane dla celów podatku dochodowego od osób prawnych jako odrębne
    środki trwale, według stawki 10% zgodnie z załącznikiem nr 1 do ustawy o CIT.
    Uzasadnienie stanowiska
    Ad. 2
    Zgodnie z treścią art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od
    osób prawnych (t. j. Dz.U. z 2025 r., poz. 278, dalej: „ustawa o CIT”) podatnicy, jeżeli nie
    mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi
    podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Przepis zawarty w art. 3 ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT stanowi, że za dochody (przychody)
    osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w
    ust. 2, uważa się w szczególności dochody (przychody) z wszelkiego rodzaju działalności
    prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym poprzez położony na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład.
    Definicja "zakładu podatkowego" zawarta została w art. 4a pkt 11 ustawy o CIT który
    stanowi, że zagraniczny zakład oznacza:
    a) stałą placówkę, poprzez którą podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium
      jednego państwa wykonuje całkowicie lub częściowo działalność na terytorium innego
      państwa, a w szczególności oddział przedstawicielstwo, biuro, fabrykę, warsztat albo
      miejsce wydobywania bogactw naturalnych,
    b) plac budowy, budowę, montaż lub instalację, prowadzone na terytorium jednego
      państwa przez podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium innego państwa,
    c) osobę, która w imieniu i na rzecz podmiotu mającego siedzibę lub zarząd na
      terytorium jednego państwa działa na terytorium innego państwa, jeżeli osoba ta ma
      pełnomocnictwo do zawierania w jego imieniu umów i pełnomocnictwo to faktycznie
      wykonuje
    - chyba że umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest
      Rzeczpospolita Polska, stanowi inaczej.
    W związku z tym, że Spółka jest czeskim rezydentem podatkowym, zastosowanie w
    przedmiotowej sprawie znajdą przepisy Umowy między Rzecząpospolitą Polską a
    Republiką Czeską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania
    uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, sporządzonej w
    Warszawie dnia 13 września 2011 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 991, dalej: „UPO PL-CZE”),
    zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego
    prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i
    przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę i Czechy dnia 7 czerwca 2017 r. (dalej:
    „Konwencja MLI”).
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 UPO PL-CZ, rozumieniu niniejszej Umowy określenie "zakład"
    oznacza stałą placówkę, przez którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność
    gospodarcza przedsiębiorstwa.
    Zgodnie z art. 5 ust. 2 UPO PL-CZ, określenie "zakład" obejmuje w szczególności:
    a) siedzibę zarządu;
    b) filię;
    c) biuro;
    d) fabrykę;
    e) warsztat, oraz

    f) kopalnię, źródło ropy naftowej lub gazu, kamieniołom lub każde inne miejsce
      wydobywania zasobów naturalnych.
    Zgodnie z art. 5 ust. 3 UPO PL-CZ, określenie "zakład" ponadto obejmuje:
    a) plac budowy lub prace konstrukcyjne, montażowe lub instalacyjne, oraz czynności
      nadzorcze z nimi związane, ale tylko wówczas, gdy taki plac budowy, prace lub
      czynności trwają dłużej niż dwanaście miesięcy;
    b) świadczenie usług, włączając usługi doradcze lub menedżerskie, przez
      przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa lub przez pracowników lub inny personel
      zaangażowany w tym celu przez przedsiębiorstwo, ale tylko wówczas, gdy działalność
      o takim charakterze trwa na terytorium drugiego Umawiającego się Państwa przez
      okres lub okresy przekraczające łącznie sześć miesięcy w jakimkolwiek
      dwunastomiesięcznym okresie.
    Niezależnie od powyższego, w ramach UPO PL-CZ zastrzega się jednak, że w przypadku,
    gdy usługi świadczone przez dane przedsiębiorstwo na terytorium jednego z państw są
    usługami o charakterze pomocniczym lub przygotowawczym wykonywanymi za
    pośrednictwem stałej placówki, wówczas nie powoduje to powstania zakładu w związku z
    tą stałą placówką.
    Zgodnie z art. 5 ust. 4 UPO PL-CZ, bez względu na poprzednie postanowienia niniejszego
    artykułu, określenie "zakład" nie obejmuje:
    a) użytkowanie placówek, które służą wyłącznie do składowania, wystawiania lub
      wydawania dóbr albo towarów należących do przedsiębiorstwa;
    b) utrzymywanie zapasów dóbr albo towarów należących do przedsiębiorstwa, wyłącznie
      w celu składowania, wystawiania lub dostawy;
    c) utrzymywanie zapasów dóbr albo towarów należących do przedsiębiorstwa, wyłącznie
      w celu obróbki lub przerobu przez inne przedsiębiorstwo;
    d) utrzymywanie stałej placówki wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów albo w celu
      uzyskiwania informacji dla przedsiębiorstwa;
    e) utrzymywanie stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia dla przedsiębiorstwa
      jakiejkolwiek innej działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym;
    f) utrzymywanie stałej placówki wyłącznie w celu łącznego prowadzenia którychkolwiek
      rodzajów działalności, o jakich mowa w punktach a) do e) niniejszego ustępu, pod
      warunkiem, że całkowita działalność tej placówki, wynikająca z takiego połączenia ma
      charakter przygotowawczy lub pomocniczy.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 UPO PL-CZ, zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa
    podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi
    działalność gospodarczą w drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład.
    Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność gospodarczą w ten sposób, to zyski
    przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej
    mierze, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi.
    Zgodnie z art. 7 ust. 2 UPO PL-CZ, jeżeli przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa
    wykonuje działalność gospodarczą w drugim Umawiającym się Państwie przez położony
    tam zakład to, z zastrzeżeniem postanowień ustępu 3, w każdym Umawiającym się
    Państwie należy przypisać temu zakładowi takie zyski, które mógłby on osiągnąć, gdyby
    prowadził taką samą lub podobną działalność w takich samych lub podobnych warunkach
    jako samodzielne przedsiębiorstwo i był całkowicie niezależny w stosunkach z
    przedsiębiorstwem, którego jest zakładem.

    Zgodnie z art. 7 ust. 3 UPO PL-CZ, przy ustalaniu zysków zakładu dopuszcza się odliczanie
    nakładów ponoszonych na rzecz tego zakładu, włącznie z kosztami zarządzania i ogólnymi
    kosztami administracyjnymi, niezależnie od tego, czy powstały w tym Państwie, w którym
    zakład jest położony, czy gdzie indziej.
    Zgodnie z przedstawionym opisem sprawy:
        Spółka realizuje w Polsce Projekt polegający na kompleksowej dostawie dwóch
        turbin wraz z urządzeniami pomocniczymi, w tym pracami budowlanymi i
        montażowymi. W ramach Projektu Spółka odpowiada za dostawę wielu
        zamówionych komponentów. Działania te wykraczają jednak poza dostawę prostej
        turbiny, gdyż obejmują także prace inżynieryjne i budowlane (w tym budowa
        fundamentu turbiny).
        Okres realizowania Projektu jest długi (około 5-6 lat) - planowane zakończenie
        /przekazanie drugiego bloku to połowa 2029 roku.
        W ramach realizacji Projektu, Spółka deleguje oraz będzie delegował własnych
        pracowników do prac w Polsce. Oddelegowani pracownicy pełnią różne role,
        począwszy od monterów, a skończywszy na koordynatorach pełniących nadzór nad
        montażem.
        Spółka posiada wyłączną możliwość zawierania umów oraz podejmowania decyzji
        zarządczych w związku z usługami realizowanymi na rzecz Klienta.
        Spółka angażuje również podwykonawców do prac realizowanych w Polsce.
        Zasadniczo są to podwykonawcy z Polski lub z Czech (mogą być to jednak również
        podwykonawcy z innych krajów). Spółka nie posiada bezpośredniej kontroli nad
        podwykonawcami oraz ich pracownikami (w tym ich godzinami pracy).
        Ponadto, Spółka nabyła kontenery mieszkalne i socjalne w Polsce. Celem nabycia
        tych kontenerów jest zmniejszenie kosztów związanych z potencjalnym
        długoterminowym wynajmem (realizacja Projektu zaplanowana jest na długi okres
        od 5 do 6 lat). Kontenery (ok. 50 sztuk) ustawione są na terenie (...) Klienta -
        wybudowano tam przyłącza energetyczne, wodociągowe i kanalizacyjne. Kontenery
        będą wykorzystywane przez pracowników Wnioskodawcy oraz podwykonawców
        zaangażowanych w realizację Projektu. Kontenery te będą pełniły różne funkcje, tj.
        biura, zaplecze socjalne, sala konferencyjna, szatnie na ogrodzonym terenie z
        ograniczeniami dostępu pod kontrolą Spółki.
    Mając na uwadze przytoczone przepisy oraz opis sprawy, Spółka stoi na stanowisku, że
    prowadzony przez nią na terytorium Polski Projekt spełnia definicję zakładu podatkowego
    typu budowlanego (art. 5 ust. 3 lit. a ustawy o CIT), gdyż czynności związane z realizacją
    Projektu w Polsce przekroczą okres 12 miesięcy.
    W związku z powyższym, Spółka jest zobowiązana do odpowiedniego alokowania zysków
    do tego zakładu zgodnie z art. 7 ust. 1 UPO PL-CZ, w takiej mierze jakie mogą być
    przypisane temu zakładowi w Polsce.
    Ad. 3
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz
    art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również
    różnice kursowe.

    Zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o CIT, za przychody związane z działalnością gospodarczą i
    z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za
    przychody uzyskane z zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa
    w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze
    faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat
    i skont.
    Przychody należne to wszelkiego rodzaju przychody, co do których przysługuje
    Wnioskodawcy uprawnienie do ich dochodzenia, czyli takie, które wynikają z konkretnego
    stosunku prawnego.
    "Należność" odnosi się zarówno do możliwości dochodzenia konkretnego świadczenia
    oraz do powinności jego spełnienia. Przepis powyższy wskazuje również, iż przychodem z
    pozarolniczej działalności gospodarczej są kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie
    otrzymane. Zasadnicze znaczenie ma zatem ustalenie pojęcia "kwota należna" - znaczenie
    tego pojęcia w zasadzie determinuje rozumienie przychodu z działalności gospodarczej. W
    przepisach podatkowych brak jest definicji pojęcia "kwota należna". Konieczne jest zatem
    odwołanie się w tym zakresie do wykładni językowej. W myśl słownika języka polskiego -
    "należny" to "przysługujący, należący się komuś". Z kolei czasownik "należeć się" oznacza
    tyle, co "przysługiwać komuś, stanowić dług, powinność, zapłatę". "Kwoty należne" są to te
    przychody, które wynikają ze źródła przychodów, jakie stanowi działalność gospodarcza i
    które w następstwie prowadzenia tej działalności stają się wymagalną wierzytelnością,
    choćby faktycznie środków z tego tytułu jeszcze nie uzyskano.
    W świetle powyższego stwierdzić należy, iż aby w ogóle możliwym było uznanie należności
    za przychód z prowadzonej działalności gospodarczej przychód ten musi stanowić
    przychód należny w tej działalności. Przy czym, termin "kwota należna", o której mowa w
    art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jest tożsamy z pojęciem
    "wymagalne świadczenie" (wierzytelność). Oznacza to, że powstanie przychodów
    należnych związane jest z powstaniem wierzytelności.
    Ponieważ wierzytelność to termin wywodzący się z prawa cywilnego, przychodami
    należnymi są przychody wymagalne w rozumieniu prawa cywilnego, tj. możliwe do
    prawnie skutecznego ich dochodzenia.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych precyzyjnie określają
    moment powstania przychodu z ww. źródła przychodów. Podstawowa zasada określania
    daty powstania przychodu związanego z działalnością gospodarczą i z działami
    specjalnymi produkcji rolnej została uregulowana przez ustawodawcę w treści art. 12 ust.
    3a ustawy o CIT. Na mocy tego przepisu, za datę powstania przychodu, o którym mowa w
    ust. 3, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 3c-3g oraz 3j - 3m, dzień wydania rzeczy, zbycia
    prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później
    niż dzień:
        wystawienia faktury albo
        uregulowania należności.
    Przytoczony przepis w odniesieniu do podmiotów uzyskujących przychody z tytułu
    prowadzonej działalności gospodarczej ustanawia generalną zasadę określającą moment
    powstania przychodów dla celów podatku dochodowego od osób prawnych.
    Wyjątek od tak skonstruowanej zasady wprowadzają zapisy art. 12 ust. 3c-3g ustawy.
    Zgodnie z art. 12 ust. 3c ww. ustawy, jeżeli strony ustalą, iż usługa jest rozliczana w
    okresach rozliczeniowych, za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu
    rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w
    roku.

    Z kolei w myśl art. 12 ust. 3e ww. ustawy, w przypadku otrzymania przychodu, o którym
    mowa w ust. 3, do którego nie stosuje się ust. 3a, 3c, 3d i 3f, za datę powstania przychodu
    uznaje się dzień otrzymania zapłaty.
    Z wyżej przytoczonych przepisów wynika generalna zasada, iż przychód podatkowy dla
    celów podatku dochodowego od osób prawnych, w przypadku świadczenia usług
    powstaje w dniu wykonania usługi (częściowego wykonania), wydania rzeczy, zbycia prawa
    majątkowego. Wyjątek od tej zasady stanowi:
        wystawienie faktury w terminie wcześniejszym niż faktyczne wykonanie usługi -
        datą powstania przychodu będzie w tym przypadku dzień wystawienia faktury,
        uregulowanie należności przed wykonaniem usługi - datą powstania przychodu
        będzie w tym przypadku dzień otrzymania należności.
    W świetle ww. przepisu o powstaniu przychodu podatkowego decyduje zaistnienie
    najwcześniejszego momentu w nim wyznaczonego, a więc dzień wydania rzeczy, zbycia
    prawa majątkowego łub wykonania usługi. Jeżeli jednak podatnik przed tym dniem
    wystawił fakturę lub otrzymał należność to przychód powstaje w tym dniu.
    Przepis ten wprowadza ogólną zasadę decydującą o dacie powstania przychodu.
    Powstanie przychodu następuje w dniu zaistnienia ww. zdarzeń, a jeżeli wystąpią one po
    dniu wystawienia faktury, czy po dniu dokonania zapłaty należności, o momencie
    powstania przychodu decydują te dni, a nie fakt zaistnienia konkretnego zdarzenia.
    Określenie momentu wykonania świadczenia, będzie zatem wynikało z postanowień
    umów zawartych między ich stronami. Strony mogą bowiem dowolnie ustalić, jaki zakres
    prac uznają za wykonane świadczenie. Jeżeli strony zawartej umowy ustalą, że zakres prac
    wynikających z umowy jest podzielony na poszczególne etapy, z tytułu wykonania których
    wykonawcy przysługuje określone wynagrodzenie, zasadne jest uznanie, że taki etap,
    stanowi wykonanie wyodrębnionej części całości (usługi). W konsekwencji, w chwili
    odbioru każdego z etapów powstaje przychód należny w związku z wykonaniem usługi,
    częściowym wykonaniem usługi lub wydaniem rzeczy (w zależności od specyfiki danej
    umowy i określonego etapu).
    Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że:
        W celu dokonywania rozliczeń na podstawie Umowy z tytułu zapłaty
        Wynagrodzenia Spółka zrealizuje Projekt w Etapach Realizacji (tzw. kamieniach
        milowych) określonych w załączniku do Umowy (Harmonogram Rzeczowo-
        Finansowy).
        Zakończenie danego Etapu Realizacji zostanie potwierdzone Protokołem Odbioru
        podpisanym przez przedstawicieli stron Umowy, który uprawniać będzie Spółkę do
        wstawienia faktury za dany Etap Realizacji. Faktura będzie wystawiona na kwotę
        odpowiadające wartościom poszczególnych Etapów Realizacji określonym w
        Harmonogramie Rzeczowo- Finansowym. Faktura ta będzie wskazywała wartość
        robót budowlanych, dostaw i usług wykonanych w ramach danego Etapu Realizacji
        składających się na wysokość danej faktury.
        Spółka zakończy dany Etap Realizacji w terminie określonym w Harmonogramie
        Rzeczowo-Finansowym, a o planowanym zakończeniu Etapu Realizacji, Spółka
        powiadomi Klienta w terminie co najmniej 7 (siedem) dni przed planowanym
        terminem jego odbioru, załączając propozycję Protowu Odbioru.

        Klient, w terminie 7 (siedmiu) roboczych od daty doręczenia mu kompletnej
        propozycji Protokołu Odbioru, podpisze Protokół Odbioru albo odmówi jego
        podpisania podając przyczyny tej odmowy i wskazując zalecenia, których
        wykonanie jest niezbędne w celu zakończenia danego Etapu Realizacji. Jeżeli Klient
        nie podpisze i nie zwróci projektu Protokołu Odbioru, ani nie zgłosi uwag lub nie
        odmówi podpisania Protokołu Odbioru w terminie, o którym mowa powyżej,
        Spółka ma prawo przedłożyć Klientowi zawiadomienie w formie pisemnej w którym
        zażąda od Klienta podpisania Protokołu Odbioru wyznaczając mu dodatkowy
        termin 5 (pięciu) dni roboczych na podpisanie Protokołu Odbioru lub zgłoszenie
        uwag albo odmówienie jego podpisania. Jeżeli Klient nie podpisze i nie zwróci
        Protowu Odbioru lub nie zgłosi uwag albo nie odmówi podpisania Protokołu
        Odbioru w wyznaczonym dodatkowym terminie, o którym mowa powyżej, uznaje
        się, że Protokół Odbioru został podpisany przez Klienta w ostatnim dniu
        dodatkowego wyznaczonego terminu 5 (pięciu) Dni Roboczych.
        Datą podpisania Protokołu Odbioru jest dzień jego podpisania przez Klienta lub
        data jego uznania za podpisany zgodnie z opisem powyżej.
        Podpisany przez Klienta Protokół Odbioru stanowi podstawę do wystawienia
        faktury przez Spółkę.
    Mając na uwadze aktualnie obowiązujące regulacje podatkowe, aktualne stanowisko
    organów podatkowych oraz przytoczony opis sprawy, zdaniem Spółki, będzie ona
    zobowiązana do rozpoznania przychodu podatkowego w dacie zakończenia
    poszczególnych Etapów Realizacji Projektu (tzw. kamieni milowych).
    Dopiero bowiem uzyskanie przez Spółkę podpisanego Protokołu Odbioru (lub uznania, że
    protokół taki został podpisany) uprawnia ją do wystawienia faktury na kwotę
    odpowiadającą wartości poszczególnego Etapu Realizacji, a w dalszej kolejności do
    otrzymania płatności.
    Powyższe podejście zostało wskazane m.in. w interpretacji indywidualnej wydanej przez
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, w dniu 6 lipca 2018 r. (nr 0111-KDIB1-
    1.4010.144.2018.3.BS), cyt.:
    „(...) otrzymane w wyniku zakończenia danego etapu prac środki, jako związane w istocie z
    częściowym uregulowaniem należności za wykonane usługi, stanowią przychód z
    prowadzonej działalności gospodarczej zgodnie z art. 12 ust. 3a ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych. Z chwilą częściowego wykonania usługi, tj. po każdym
    zakończonym etapie prac, po którym następuje odpowiednie rozliczenie z kontrahentem,
    otrzymane wpłaty tracą charakter zaliczki (przedpłaty) stanowiąc tym samym
    wynagrodzenie Wnioskodawcy, ostatecznie rozliczone w momencie podpisania protokołu
    zdawczo-odbiorczego. ’’
    Podsumowując powyższe, zdaniem Spółki momentem powstania przychodu w związku z
    realizacją Projektu będzie (zgodnie z art. 12 ust. 3a ustawy o CIT) dla Spółki moment
    podpisania Protokołu Odbioru przez Klienta dla danego Etapu Realizacji lub uznania
    takiego Protokołu Odbioru za podpisany zgodnie z postanowieniami Umowy.
    Ad. 3
    Zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o CIT, za przychody związane z działalnością gospodarczą i
    z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za
    przychody uzyskane z zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa
    w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze

    faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat
    i skont.
    Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT, do przychodów nie zalicza się pobranych wpłat
    lub zarachowanych należności na poczet dostaw towarów i usług, które zostaną
    wykonane w następnych okresach sprawozdawczych, a także otrzymanych lub
    zwróconych pożyczek (kredytów), w tym również uregulowanych w naturze, z wyjątkiem
    skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów).
    Użyte w art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych
    sformułowanie "pobrane wpłaty lub zarachowane należności", odnosi się do pobranych
    przedpłat i zaliczek na poczet dostaw towarów i usług, których wykonanie jest odroczone
    w czasie i dopiero po realizacji łączącej strony umowy wystąpi przychód podatkowy
    rzutujący na podstawę opodatkowania.
    Ustawodawca przewidział więc sytuacje, gdy przysporzenia otrzymywane przez podatnika
    nie stanowią jego przychodów podatkowych. Na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych, do przychodów, nie zalicza się pobranych wpłat
    lub zarachowanych należności na poczet dostaw towarów i usług, które zostaną
    wykonane w następnych okresach sprawozdawczych, a także otrzymanych lub
    zwróconych pożyczek (kredytów), w tym również uregulowanych w naturze, z wyjątkiem
    skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów).
    Należy również zwrócić uwagę, że nie zawsze wcześniejsze otrzymanie należności (przed
    ostatecznym wykonaniem usługi) oznacza zaliczkę lub przedpłatę, która nie powoduje
    powstania przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej. O kwalifikacji otrzymanej
    zapłaty, jako przychodu lub jako przedpłaty (zaliczki) decyduje charakter tej zapłaty.
    Przysporzenie uważane za przychód podatkowy musi mieć charakter definitywny
    (ostateczny), podczas gdy przedpłata, zaliczka nie mają takiego charakteru, bowiem
    podlegają one rozliczeniu po wykonaniu usług, na poczet których zostały wpłacone lub
    zwrotu, gdy do wykonania usługi nie dojdzie.
    Warto podkreślić, iż zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem judykatury, "dokonując
    wykładni przepisu art. 12 ustawy o CIT przyjąć należy, że za przychody podatkowe mogą
    być uznane tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Przychód jest
    bowiem w istocie określonym przyrostem majątkowym, a zatem jego otrzymanie musi
    mieć charakter definitywny. Stąd też wszystkie kwoty otrzymywane "tytułem zwrotnym",
    (...)., nie są zaliczane do przychodów podatkowych" (Wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19
    lipca 2022 r., sygn. akt I SA/Po 915/21; porusza wyrok NSA z dnia 23 października 2019 r.,
    sygn. akt II FSK 1699/19).
    Literalna wykładnia powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że do przychodów
    podatkowych zalicza się tylko takie przychody, które w danym momencie są trwałe,
    definitywne i bezwarunkowe.
    W konsekwencji, do przychodów podatkowych, podatnik winien zaliczyć tylko takie
    przychody, które są mu należne. Nie będą to zatem jakiekolwiek przychody, lecz
    przychody, w stosunku do których podatnikowi przysługiwać będzie prawo do ich
    otrzymania i które stanowić będą jego trwałe przysporzenie majątkowe.
    Co do zasady więc, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej
    osoby prawnej decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w
    sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika, a więc takie, którymi
    może on rozporządzać jak właściciel.
    Jak wynika z opisu sprawy:
        Umowa przewiduje obowiązek zapłaty przez Klienta Zaliczki na rzecz Spółki w
        wysokości 20% Wynagrodzenia netto powiększonego o podatek VAT.

        W razie odstąpienia od Umowy, Spółka zwróci Klientowi nierozliczoną część zaliczki
        w terminie 21 dni od dnia odstąpienia. W przypadku braku zwrotu Zaliczki przez
        Spółkę w ww. terminie Klient rozliczy całą pozostałą kwotę Zaliczki z ostatniej
        faktury Spółki lub też skorzysta z Gwarancji Zwrotu Zaliczki.
    Literalna wykładnia art. 12 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT prowadzi do
    wniosku, że do przychodów zalicza się zatem tylko takie przychody, które w danym
    momencie są należne podatnikowi, czyli są wymagalne, niewątpliwe i bezwarunkowe,
    choć nie ma znaczenia czy podatnik już je faktycznie uzyskał. Uzyskanie przychodu
    należnego ma bowiem miejsce w momencie wykonania, w ramach prowadzonej
    działalności, czynności będącej tytułem uzyskania prawa do świadczenia wzajemnego (tj.
    zapłaty).
    Mając zatem na uwadze przywołane regulacje prawa podatkowego oraz stanowisko
    organów podatkowych, opisana w stanie faktycznym Zaliczka, w momencie jej otrzymania
    przez Spółkę nie stanowi dla Spółki stałego przysporzenia. Jest tak dlatego, że Zaliczka ta
    nie ma charakteru definitywnego i w przypadku odstąpienia od Umowy, Spółka jest
    zobowiązany do jej zwrotu na rzecz Klienta.
    Podsumowując, opisana w stanie faktycznym Zaliczka, nie stanowi dla Spółki przychodu,
    na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT, gdyż nie ma charakteru definitywnego.
    Zdaniem Spółki, Zaliczka ta będzie stanowiła przychód Spółki dopiero w momencie jej
    potrącenia z wynagrodzeniem wynikającym z faktur wystawionych przez Spółkę na rzecz
    Klienta (proporcjonalnie do wartości dokonanego potrącenia).
    Ad. 5
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Kosztami uzyskania przychodów są zatem wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione
    wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie,
    zabezpieczenie bądź zachowanie źródła przychodów i które nie zostały wyłączone z
    kosztów na podstawie art. 16 ust. 1. z powyższego wynika, że określony wydatek, nie
    wymieniony w katalogu wydatków nie stanowiących kosztów podatkowych, może
    stanowić koszt uzyskania przychodu pod warunkiem, że między tym wydatkiem a
    osiągnięciem przychodu zachodzi związek przyczynowo - skutkowy, czyli że poniesienie
    tego wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie, zwiększenie lub zachowanie
    przychodu podatnika.
    Stosownie do treści art. 15 ust. 6 ww. ustawy, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z
    tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy
    amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a - 16m, z
    uwzględnieniem art. 16.
    Natomiast art. 16a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stanowi, iż
    amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność
    podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w
    dniu przyjęcia do używania:
    1. budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
    2. maszyny, urządzenia i środki transportu,
    3. inne przedmioty

    - przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika
    na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo
    oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w
    art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Składniki majątku, o których mowa w art. 16a - 16c, wprowadza się do ewidencji środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 9 ust. 1, najpóźniej w
    miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za
    ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art.
    16h ust. 1 pkt 4 (art. 16d ust. 2 ustawy).
    Wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych stanowi Załącznik nr 1 do ustawy o CIT.
    Jak wskazano w opisie sprawy:
        Spółka nabyła kontenery mieszkalne i socjalne w Polsce dla celów realizacji Projektu.
        Celem nabycia tych kontenerów jest zmniejszenie kosztów związanych z
        potencjalnym długoterminowym wynajmem (realizacja Projektu zaplanowana jest
        na długi okres od 5 do 6 lat).
        Kontenery (ok. 50 sztuk) ustawione są na terenie (...) Klienta - wybudowano tam
        przyłącza energetyczne, wodociągowe i kanalizacyjne.
        Kontenery będą wykorzystywane przez pracowników Spółki oraz podwykonawców
        zaangażowanych w realizację Projektu.
        Kontenery te będą pełniły różne funkcje, tj. biura, zaplecze socjalne, sala
        konferencyjna, szatnie na ogrodzonym terenie z ograniczeniami dostępu pod
        kontrolą Spółki.
    Jak już wyżej zostało wskazane, środek trwały podlega amortyzacji w sytuacji, gdy w dniu
    przyjęcia do używania jest kompletny i zdatny do użytku. Składnik majątku spełnia
    kryterium kompletności, jeżeli jest wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne
    umożliwiające jego funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem. Poprzez sformułowanie
    "zdatny do użytku" należy rozumieć możliwość faktycznego oraz prawnego użytkowania.
    Z powyższych przepisów wynika, że amortyzacja podatkowa stanowi formę rozłożonego w
    czasie obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w prowadzonej działalności
    gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w okresie dłuższym niż 1 rok (środków
    trwałych). Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania
    danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek
    amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych stanowiących
    załącznik nr 1 do ustawy o CIT.
    Zdaniem Spółki, nabyte przez nią w Polsce kontenery spełniają definicje środka trwałego,
    określoną w art. 16a ust. 1 ustawy o CIT, tj.:
        Zostały nabyte przez Spółkę;
        Kontenery (ok. 50 sztuk) ustawione są na terenie (...) Klienta - wybudowano tam
        przyłącza energetyczne, wodociągowe i kanalizacyjne.
        Przewidywany okres ich użycia przekracza jeden rok (gdyż realizacja Projektu w
        Polsce zaplanowana jest na okres od 5 do 6 lat);
        Są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez
        niego działalnością gospodarczą.

    Wobec powyższego, zdaniem Spółki, nabyte kontenery powinny zostać uznane za środki
    trwałe w rozumieniu art. 16a ust. 1 ustawy o CIT i w konsekwencji podlegać amortyzacji
    zgodnie z przepisami ustawy o CIT i przy zastosowaniu odpowiednich stawek
    amortyzacyjnych wynikających z załącznika Nr 1 do ustawy o CIT.
    Ad. 6
    Przepis art. 16i ust. 1 ustawy o CIT stanowi, że odpisów amortyzacyjnych od środków
    trwałych, z zastrzeżeniem art. 16j-16ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek
    amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa
    w art. 16h ust. 1 pkt 1.
    Wykaz stawek amortyzacyjnych odwołujący się do symboli KŚT zawarty jest w załączniku
    nr 1 do ustawy o CIT. Natomiast kwestie właściwej klasyfikacji środków trwałych zostały
    unormowane w rozporządzeniu Rady Ministrów z 3 października 2016 r. w sprawie
    Klasyfikacji Środków Trwałych (tekst jedn.:, Dz. U. z 2016 r. poz. 1864; dalej jako:
    „Rozporządzenie KŚT”).
    Dodatkowo, zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z 24
    stycznia 2005 r. w sprawie trybu udzielania informacji dotyczących standardów
    klasyfikacyjnych (Dz. Urz. GUS Nr 1, poz. U), zasadą jest, że zainteresowany podmiot sam
    klasyfikuje prowadzoną działalność, swoje produkty (wyroby i usługi), towary, środki
    trwałe i obiekty budowlane według zasad określonych w poszczególnych klasyfikacjach i
    nomenklaturach, wprowadzonych rozporządzeniami Rady Ministrów lub stosowanych
    bezpośrednio na podstawie przepisów Wspólnoty Europejskiej. Natomiast w przypadku
    trudności w ustaleniu właściwego grupowania m.in. środka trwałego według KŚT
    zainteresowany podmiot może zwrócić się z wnioskiem do Urzędu Statystycznego w Lodzi,
    który udziela informacji w zakresie stosowania takiej klasyfikacji.
    Jednocześnie zgodnie z informacją widniejącą na stronie Urzędu Statystycznego w Łodzi
    (https://lodz.stat.gov.pl/osrodki/osrodek-klasyfikacji-i-nomenklatur-urzedu-statystycznego-
    w- lodzi/tryb-wydawania-informacji/), cyt.: „Wydana informacja nie stanowi decyzji
    administracyjnej i nie ma charakteru wiążącego. ” W praktyce oznacza to, że podatnik nie
    może skutecznie powołać się na opinię GUS przed organem podatkowym, gdyż może on
    w sposób uznaniowy zgodzić się z nią lub całkowicie zignorować dokument wydany przez
    GUS.
    Jak wskazano w opisie sprawy:
        Spółka dla celów realizacji projektu w Polsce nabyła kontenery mieszkalne i
        socjalne.
        Kontenery (ok. 50 sztuk) ustawione są na terenie (...) Klienta - wybudowano tam
        przyłącza energetyczne, wodociągowe i kanalizacyjne.
        Kontenery będą wykorzystywane przez pracowników Spółki oraz podwykonawców
        zaangażowanych w realizację Projektu.
        Kontenery te będą pełniły różne funkcje, tj. biura, zaplecze socjalne, sala
        konferencyjna, szatnie na ogrodzonym terenie z ograniczeniami dostępu pod
        kontrolą Spółki.
    W wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych wskazano symbol KŚT 681 o nazwie
    „Kontenery”.
    Zdaniem Spółki, zakwalifikowanie kontenerów opisanych w opisie sprawy do
    odpowiedniej grupy Klasyfikacji Środków Trwałych zależy od rodzaju kontenera (biurowo-
    socjalny czy magazynowy) oraz od jego przeznaczenia kontenera (jako zaplecze
    magazynowo-biurowe czy do przewożenia ładunków).

    Jeżeli kontenery stanowią zaplecze magazynowo-biurowe, np. na budowach, to wówczas
    są sklasyfikowane jako KŚT 806 "kioski, budki, baraki nie związane trwale z gruntem".
    Inny rodzaj kontenerów to kontenery magazynowe KŚT 681 "kontenery", jeżeli są
    wykorzystywane do przewożenia ładunków.
    Należy pamiętać, że bez względu na to do jakiej grupy kontenery zostaną zakwalifikowane
    nie są one trwale związane z gruntem, tzn. nawet jeśli przedmiot najmu (kontener)
    zostanie zainstalowany na gruncie, w budynku lub w urządzeniu, wówczas instalacja ta ma
    charakter tymczasowy.
    Jak wynika z treści załącznika nr 1 do ustawy o CIT „Kontenery” są klasyfikowane do
    symbolu KŚT według symbolu 681.
    Jak wynika z Rozporządzenia KŚT:
    „Rodzaj ten obejmuje:
    - kontenery przewoźne i przesuwne zarówno uniwersalne, jak i specjalne służące do
      przewozu towarów (wyrobów) przemysłowych oraz produktów rolnych i leśnych
      transportem (taborem): wodnym, lądowym oraz lotniczym
    Obiekt stanowi kontener o pojemności > 5 m3, o odpowiedniej wytrzymałości konstrukcji,
    pozwalającej na wielokrotne jego użytkowanie.
    W skład obiektu - kontenera- mogą wchodzić różnego rodzaju urządzenia pomocnicze
    stałe, ułatwiające jego przenoszenie lub przesuwanie, jak również stałe wyposażenie
    zabezpieczające właściwe dla danego rodzaju towarów warunki w czasie transportu.
    Rodzaj ten nie obejmuje:
        zbiorników przenośnych -przykładowo kadzi fermentacyjnych-, przystosowanych
        do przeprowadzania określonych procesów technologicznych, sklasyfikowanych w
        odpowiednich rodzajach grupy 5,
        cystern, pojemników i zbiorników zmontowanych na stałe na samochodach i
        wagonach kolejowych - tabor o specjalnym przeznaczeniu, sklasyfikowanych w
        grupie 7. ’’
    Jednocześnie, załącznik nr 1 do ustawy o CIT zawiera również środki trwałe o nazwie:
    „Kioski, budki, baraki, domki kempingowe” sklasyfikowane według symbolu 806. Jak
    wynika z treści Rozporządzenia KŚT, „rodzaj ten obejmuje:
        kioski, budki, domki kampingowe, zadaszenia ochronne i podobne różne obiekty
        wolnostojące, niezwiązane w sposób trwały z gruntem,
        tablice reklamowe ustawione na powierzchni gruntu (niezwiązane w sposób trwały
        z gruntem)
        Rodzaj ten nie obejmuje:
        kiosków, sklasyfikowanych w rodzaju 103,
        budynków transformatami, sklasyfikowanych w rodzaju 210, 211 i 613,
        budynków portierni, wagowni, dyspozytorni, sklasyfikowanych w rodzaju 109,
        przybudówek wchodzących w skład budynków łub obiektów inżynierii lądowej,
        sklasyfikowanych w grupie 1 i 2,
        zadaszeń ochronnych wraz z konstrukcjami wsporczymi o powierzchni powyżej 100
        2m, sklasyfikowanych w podgrupie 29,
        szklarni i inspektów, sklasyfikowanych w grupie 1.”

    Zdaniem Spółki, w związku z faktem, że nabyte kontenery nie służą do transportu i
    magazynowanie towarów lecz mają funkcję mieszkalno-socjalne to powinny zostać
    zaklasyfikowane do symbolu KŚT 806, tj. jako: „Kioski, budki, baraki, domki kempingowe -
    niezwiązane trwale z gruntem”. Oznacza to, że roczna stawka amortyzacyjna dla takiego
    środka trwałego będzie wynosić 10% zgodnie ze wskazaniem załącznika nr 1 do ustawy o
    CIT.
    Spółka zaznacza, że zgodnie z orzecznictwem sądowym organ podatkowy nie może
    wymagać od podatników klasyfikacji statystycznej (np. PKWiU lub KŚT) jako warunku
    koniecznego do oceny stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie
    indywidualnej interpretacji. Jest tak dlatego, że wymienione w przepisach podatkowych
    klasyfikacje statystyczne mogą być elementem normy prawnej określającej sposób
    opodatkowania i w procesie stosowania prawa przez organy podatkowe podlegają
    procesowi wykładni dokonywanej przez te organy. W przeciwnym wypadku, organ
    interpretacyjny, wskazanym przez stronę symbolem byłby związany, co w zasadzie
    przekreślałoby w niektórych przypadkach, sens interpretacji, bowiem organ nie mogąc
    zmienić klasyfikacji statystycznej produktu, musiałby podzielić stanowisko wnioskodawcy,
    w tej kwestii, a co za tym idzie w kwestii stawki podatku.
    To Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej jest organem właściwym do wskazania
    prawidłowej klasyfikacji środków trwałych, ponieważ kwestia ta mieści się w ramach
    zagadnień koniecznych do ustalenia dla wskazania właściwej stawki amortyzacyjnej.
    Dodatkowo należy zauważyć, że opinie klasyfikacyjne GUS nie są wiążące dla organów
    podatkowych i nie zwalniają ich od przeprowadzenia własnych ustaleń.
    Powyższe stanowisko dominuje w orzecznictwie sądów administracyjnych (w tym
    Naczelnego Sądu Administracyjnego). Wskazano tak m.in. w następujących
    rozstrzygnięciach:
        Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z dnia 10 grudnia 2024 r.
        (sygn. I SA/Rz 535/24), cyt.:
      (...) Pogląd o konieczności pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku interpretacyjnego
      Dyrektor wywodzi z tego, że strona nie wykonała wezwania, czym uniemożliwiła
      rozpoznanie (istoty) wniosku. W przekonaniu organu, jednoznaczne wskazanie pod
      jakim symbolem KŚT sklasyfikowany jest budynek którego dotyczyło zapytanie, było w
      przedmiotowej sprawie niezbędne do prawidłowego merytorycznego rozpatrzenia
      wniosku i dla prawidłowego wydania (w tym skonstruowania uzasadnienia)
      interpretacji indywidualnej w zakresie postawionego przez skarżącą zagadnienia.
      Zdaniem skarżącej nie jest ona obowiązana do wskazywania symbolu KŚT. (...)
      W ocenie Sądu rację w tym sporze należy przyznać stronie skarżącej. Trzeba tutaj
      podkreślić, że wymienione w przepisach podatkowych klasyfikacje statystyczne mogą
      być elementem normy prawnej określającej sposób opodatkowania i w procesie
      stosowania prawa przez organy podatkowe podlegają procesowi wykładni
      dokonywanej przez te organy. W przeciwnym wypadku, organ interpretacyjny,
      wskazanym przez stronę symbolem byłby związany, co w zasadzie przekreślałoby w
      niektórych przypadkach, sens interpretacji, bowiem organ nie mogąc zmienić
      klasyfikacji statystycznej produktu, musiałby podzielić stanowisko wnioskodawcy, w tej
      kwestii, a co za tym idzie w kwestii stawki podatku (por. wyrok NSA z 29 listopada 2017
      r., I FSK 179/16).
        Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 kwietnia 2018 r., sygn. I FSK 938
        /16

      „Na marginesie jedynie Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że i w tym zakresie
      podziela stanowisko Sądu I instancji wyrażone w kwestionowanym wyroku. Za
      zasadne bowiem należy uznać stwierdzenie, że wskazane w przepisach podatkowych
      klasyfikacje statystyczne są elementem normy prawnej określającej sposób
      opodatkowania i podlegają także procesowi wykładni dokonywanej przez organy
      podatkowe w kontekście stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) opisanego we
      wniosku o wydanie interpretacji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego,
      przyjęcie, iż symbol PKWiU stanowi element jedynie stanu faktycznego wniosku o
      interpretację, z pominięciem jego również normatywnego charakteru, gdy dana
      norma prawa podatkowego odwołuje się do tegoż symbolu, skutkowałoby związaniem
      organu interpretacyjnego wskazaniem wnioskodawcy w tym zakresie, co w istocie
      przekreślałoby w niektórych przypadkach - jak w niniejszej sprawie, gdzie od
      odpowiedniego grupowania zależy stawka podatku VAT - sens interpretacji, bowiem
      organ, nie mogąc wskazać prawidłowej klasyfikacji statystycznej opisanej we wniosku
      usługi (towaru), musiałby podzielić stanowisko wnioskodawcy w tej kwestii, a co za tym
      idzie w kwestii stawki podatku."
        Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 marca 2021 r., sygn. I FSK 134/19,
        cyt.:
      „Wyrażony w tych wyrokach pogląd, że organy podatkowe nie są uprawnione do
      dokonywania klasyfikacji towarów i usług do właściwego grupowania PKWiU ani też
      weryfikacji klasyfikacji wskazanej przez wnioskodawcę stracił na aktualności. Nie ma
      bowiem uzasadnionych podstaw prawnych, aby także klasyfikacja statystyczna, przez
      którą identyfikowany jest obowiązek podatkowy wyłączona była z przedmiotu
      interpretacji wydawanej na podstawie art. 14b Ordynacji podatkowej.
      Zakwalifikowanie towaru albo usługi do konkretnego grupowania PKWiU może być w
      związku z tym przedmiotem indywidualnej interpretacji podatkowej. ”
        Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 kwietnia 2021 r., sygn. I FSK 1489
        /18, cyt.:
      3.9. Naczelny Sąd Administracyjny, odnosząc się do spornego na gruncie
      rozpoznawanej sprawy znaczenia podanego przez podatnika we wniosku o wydanie
      interpretacji indywidualnej symbolu PKWiU zauważa, że przyjęta przez podatnika
      klasyfikacja statystyczna podlega ocenie merytorycznej przez organ podatkowy. Jeżeli
      organ podatkowy stwierdza, że podany przez podatnika opis czynności pozostaje w
      oczywistej sprzeczności z podanym przez niego symbolem statystycznym PKWiU
      klasyfikującym tę czynność, a od tego zależy określenie sposobu opodatkowania,
      powinien w tym zakresie wskazać nieprawidłowość podanej klasyfikacji.
      Przyjęcie, że symbol PKWiU stanowi element jedynie stanu faktycznego wniosku o
      interpretację, z pominięciem jego również normatywnego charakteru, gdy dana
      norma prawa podatkowego odwołuje się do tegoż symbolu, skutkowałoby związaniem
      organu interpretacyjnego wskazaniem wnioskodawcy w tym zakresie, co w istocie
      przekreślałoby w niektórych przypadkach sens interpretacji, bowiem organ
      interpretacyjny, nie mogąc wskazać prawidłowej klasyfikacji statystycznej opisanej we
      wniosku usługi (towaru), musiałby podzielić stanowisko wnioskodawcy w tej kwestii, a
      co za tym idzie w kwestii sposobu opodatkowania oraz stawki podatku (analogicznie
      Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt I FSK 938/16 -
      treść dostępna w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: orzeczenia.
      nsa.gov.pl - dalej CBOSA).
      Nie ma bowiem uzasadnionych podstaw prawnych, aby także klasyfikacja
      statystyczna, przez którą identyfikowany jest obowiązek podatkowy wyłączona była z

      przedmiotu interpretacji wydawanej na podstawie art. 14b O.p.. Zakwalifikowanie
      towaru albo usługi do konkretnego grupowania PKWiU może być w związku z tym
      przedmiotem indywidualnej interpretacji podatkowej.
        Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 stycznia 2024 r., sygn. II FSK 487
        /23, cyt.:
      „Zarzuty skargi kasacyjnej należy uznać za niezasadne, gdyż jak słusznie uznał Sąd
      pierwszej instancji, organ interpretacyjny nie mógł w realiach stanu faktycznego
      zaprezentowanego przez stronę żądać uzupełnienia wniosku o podanie symbolów
      PKWiU, do jakich należy zakwalifikować usługi świadczone przez Skarżącą w ramach
      działalności gospodarczej. W szczególności nie można uznać, aby wymógł kwalifikacji
      poszczególnych usług do właściwego grupowania PKWiU był elementem stanu
      faktycznego, do prezentacji którego zobowiązana jest osoba ubiegającą się o wydanie
      interpretacji indywidualnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego DKIS
      nadmierne znaczenie przypisuje konieczności kwalifikowania w ramach opisu stanu
      faktycznego poszczególnych czynności wykonywanych przez Skarżącą do określonego
      grupowania PKWiU. "
    Podsumowując, w przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie nr 5, w opinii Spółki
    kontenery opisane w stanie faktycznym powinny być amortyzowane dla celów podatku
    dochodowego od osób prawnych jako odrębne środki trwałe, według stawki
    amortyzacyjnej 10%, zgodnie z załącznikiem nr 1 do ustawy o CIT.
    Jednocześnie Spółka podkreśla, że klasyfikacja kontenerów do konkretnego symbolu KŚT
    nie jest elementem stanu faktycznego przedstawionego wniosku. Zgodnie z powszechną i
    utrwaloną linią interpretacyjną w tym zakresie, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
    jest organem właściwym do wskazania prawidłowej klasyfikacji środków trwałych,
    ponieważ kwestia ta mieści się w ramach zagadnień koniecznych do ustalenia dla
    wskazania właściwej stawki amortyzacyjnej.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie pytań 2-6 dotyczące
    podatku dochodowego od osób prawnych jest prawidłowe
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu zaistnienia zdarzenia.
    Wskazać należy, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie
    interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. Zatem, inne
    kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały
    rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w
    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją
    aktualność.
    Końcowo odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych oraz
    wyroków sądowych, wskazać należy, że dotyczą one konkretnych, indywidualnych spraw
    podatnika. Zostały wydane w określonym stanie faktycznym i w tych sprawach
    rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące. Nie mogą one zatem przesądzać o niniejszym

    rozstrzygnięciu. Natomiast organy podatkowe mimo, że w ocenie indywidualnych spraw
    podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów
    podatkowych, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu, że nie
    stanowią materialnego prawa podatkowego. Każdą sprawę Organ jest zobowiązany
    rozpatrywać indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących
      przedmiotem decyzji wydanej:
      2) z zastosowaniem art. 119a;
      3) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 zakres
        przedmiotowy ustawy ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
        usług;
      4) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...), ul. (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych
    reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.