Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IP-PP2-443-731/08-4/MK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2008-08-08
Teza: Czy w opisanym stanie faktycznym, wszystkie grunty niezabudowane nabyte przez Spółkę, w stosunku do których Spółka podejmowała opisane wyżej działania, a obecnie zbywane dla firmy, która także planuje przeznaczyć te grunty pod zabudowę (tj. budownictwo mieszkaniowe lub komercyjne), można uznać za tereny przeznaczone pod zabudowę, nie podlegające zwolnieniu, o którym mowa w art. 43 ust 1 pkt 9 ustawy o VAT, a tym samym opodatkowane 22% VAT?
Słowa kluczowe: dostawa; grunty-grunt niezabudowany; nieruchomości-nieruchomość niezabudowana
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 22 kwietnia 2008 r. (data wpływu 28 kwietnia 2008 r.), uzupełniony pismem z dnia 23 czerwca 2008r. (data wpływu 24 czerwca 2008r.) oraz pismem z dnia 05 sierpnia 2008r. (data wpływu 06 sierpnia 2008r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie czy wszystkie grunty niezabudowane nabyte przez Spółkę, w stosunku do których Spółka podejmowała opisane wyżej działania, a obecnie zbywane dla firmy, która także planuje przeznaczyć te grunty pod zabudowę (tj. budownictwo mieszkaniowe lub komercyjne), można uznać za tereny przeznaczone pod zabudowę, nie podlegające zwolnieniu, o którym mowa w art. 43 usta 1 pkt 9 ustawy o VAT, a tym samym opodatkowane 22% VAT - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 28 kwietnia 2008r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie czy wszystkie grunty niezabudowane nabyte przez Spółkę, w stosunku do których Spółka podejmowała opisane wyżej działania, a obecnie zbywane dla firmy, która także planuje przeznaczyć te grunty pod zabudowę (tj. budownictwo mieszkaniowe lub komercyjne), można uznać za tereny przeznaczone pod zabudowę, nie podlegające zwolnieniu, o którym mowa w art. 43 usta 1 pkt 9 ustawy o VAT, a tym samym opodatkowane 22% VAT.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

E Sp. z o. o. (dalej: Spółka) jest właścicielem kilkunastu niezabudowanych nieruchomości gruntowych oraz jednej nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym (dom jednorodzinny wybudowany więcej niż 6 lat temu, w stosunku do którego Spółka nie miała prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przy jego nabyciu, gdyż taki podatek nie wystąpił). Na żadnej z posiadanych nieruchomości Spółka obecnie nie prowadzi i nie prowadziła żadnej działalności (w tym także rolniczej). Nieruchomości te położone są na terenie miasta Ł. Spółka zamierza sprzedać niektóre z posiadanych nieruchomości dla innego podmiotu gospodarczego — S I Sp. z o. o. (nabywca również wystąpi z wnioskiem o interpretację przepisów w tym samym zakresie). Nieruchomości będące przedmiotem sprzedaży są oznaczone w ewidencji budynków i gruntów jako użytki rolne (w przeważającej części), grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, nieużytki. W stosunku do sprzedawanych nieruchomości nie zostały również wydane jakiekolwiek decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Przedmiotowe nieruchomości były objęte w całości miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Ł, obowiązującym na mocy uchwały Rady Miejskiej w Ł z dnia 2.6.1993 r. Plan ten przewidywał, że nieruchomości posiadane przez Spółkę były przeznaczone pod zabudowę, w tym:

*   tereny mieszkaniowe;
*   pod budowę trasy klasy GP (ulicę),
*   tereny otwarte z zadrzewieniami, z dopuszczeniem zabudowy rezydencjonalnej.

Wyżej wymieniony plan miejscowy, zgodnie z art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27.3.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), utracił jednak swoją ważność z dniem 1.1.2004 r.

Cały teren posiadany przez Spółkę jest objęty natomiast uchwałą Nr XL/7/2000 Rady Miejskiej w Ł z dnia 24.5.2000 r. o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części miasta Ł położonej w rejonie ulic S i O oraz doliny rzeki Ł. Warto przy tym wskazać, że przedmiotowa uchwała Rady Miejskiej została podjęta na podstawie wniosku Spółki o sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dla terenu posiadanego przez Spółkę), złożony jeszcze w 1998 r. Jak stanowi § 3 tej uchwały, przedmiotem ustaleń planu będzie przeznaczenie, funkcja i sposób zagospodarowania obszaru dla realizacji wielofunkcyjnego zespołu usługowo-handlowego, ochrona doliny rzeki Ł oraz korekta układu komunikacyjnego. W związku z postępowaniem prowadzonym w celu przystąpienia do sporządzania tego planu miejscowego Wojewoda Łi wydał decyzję (z dnia 12.03.2002r), na mocy której wyraził zgodę na przeznaczenie przedmiotowych terenów na cele nierolnicze. Decyzja Wojewody została wydana na wniosek złożony przez Zarząd Miasta Ł (wniosek z 23.4.2001). Jednak do dnia składania niniejszego wniosku nie zapadła uchwała o przyjęciu tego planu przez Radę Miejską i plan ten nie wszedł w życie.

Wobec powyższego nieruchomości objęte wnioskiem nie są obecnie objęte żadnym planem zagospodarowania przestrzennego, a określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy tego terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy na wniosek złożony przez inwestora.

Spółka pragnie poinformować również, że posiadane przez nią nieruchomości były nabywane w latach 1998-2000, tj. w okresie, w którym obowiązywał ww. plan miejscowy ogłoszony na mocy uchwały Rady Miejskiej W Ł z dnia 2.6.1993 r. Nieruchomości te były nabywane przez Spółkę w celu ich późniejszego przeznaczenia pod zabudowę; zadaniem Spółki miało być nabycie przedmiotowych nieruchomości, doprowadzenie do zmiany (uchwalenia nowego) planu miejscowego (teren pod budowę centrum usługowo-rekreacyjno- handlowego) i w konsekwencji sprzedaż tych nieruchomości dla inwestora.

Plany Spółki znajdowały odzwierciedlenie w działaniach podejmowanych przez Spółkę w stosunku do posiadanego terenu: poczynając od ww. wniosku z 1998 r. o przystąpieniu do sporządzenia planu zagospodarowania dla obszaru obejmującego posiadany teren, poprzez np. wniosek z 3.1.2000 r. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu centrum usługowo-handlowego w rejonie ulicy S w Ł, kolejne wnioski zgłaszane przez Spółkę do poszczególnych uchwał Rady Miejskiej w Ł dotyczących przystąpienia do sporządzenia zmiany czy uchwalenia nowego „Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł” w sprawie uwzględnienia przeznaczenia i funkcji oraz sposobu zagospodarowania terenu pod realizację wielofunkcyjnego zespołu usługowo-handlowego i rekreacyjno-sportowego wraz z możliwością lokalizacji obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2 tys. m2 ( wniosek z 6.12006 r. do uchwały LI/923/05 z 22.6.2005 r., zmienionej uchwałą LVI/1079/05 z 26.10.2005 r., wniosek z dnia 6.3.2007 r. do uchwały IV/60/07 z dnia 17.1.2007r).

Spółka pragnie jednak zauważyć, że pomimo braku uchwalenia na dzień dzisiejszy nowego Studium uwarunkowań z uwzględnieniem wniosków Spółki, przedmiotowe nieruchomości Spółki są objęte w całości obowiązującym na mocy uchwały z dnia 3.4.2002 r. (LXXVII/02) „Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł”. W piśmie Urzędu Miasta Ł z dnia 5.3.2008 r. skierowanym do Spółki ws. wypisu i wyrysu ze Studium uwarunkowań stwierdza się, że „Przedmiotowe tereny objęte są uchwałą nr XL/1/2000 Rady Miejskiej w Ł z dnia 24 maja 2000 r. o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł w rejonie ulic S i O oraz doliny rzeki Ł. Przedmiotem ustaleń planu będzie przeznaczenie, funkcja i sposób zagospodarowania obszaru dla realizacji wielofunkcyjnego zespołu usługowo-handlowego, ochrona rzeki Ł oraz korekta układu komunikacyjnego”.

Jak wynika z wypisu i wyrysu do Studium uwarunkowań, nieruchomości posiadane przez Spółkę znajdują się w przeważającej części na terenach oznaczonych jako tereny strefy niezurbanizowanej NA — wolne od zabudowy lub zabudowane w stopniu znikomym i przeznaczone do przyszłej urbanizacji także na zasadach (określonych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego) związania możliwości inwestowania ze spełnieniem istotnych warunków służących optymalizacji efektu procesów realizacyjnych. W pozostałej części nieruchomości te znajdują się na terenach strefy niezurbanizowanej, naturalnej (N), która ze swej istoty nie jest terenem budowlanym i obowiązuje w nim zakaz wszystkich form zabudowy, w tym także służących czasowemu użytkowaniu terenów.

W ramach kategorii NA zostały wyróżnione:

*   wolne od zabudowy tereny strefy niezurbanizowanej, których pełne udostępnienie do celów zabudowy (wraz z określeniem przeznaczenia i intensywności zagospodarowania) powinno nastąpić wyłącznie w ramach zorganizowanych form działań inwestycyjnych obejmujących w szczególności wyposażenie i urządzenie układu terenów publicznych; warunkiem inwestowania w strefie jest wyprzedzająca budowa systemów kanalizacji;
*   tereny zieleni;
*   tereny stwarzające (w przewadze) różnorodne formy zagrożeń dla środowiska przyrodniczego i krajobrazu otwartego, wymagające działań dla rehabilitacji i rewaloryzacji otoczenia oraz przywrócenia ładu przestrzennego (w granicach strefy niezurbanizowanej N).

Natomiast w strefie N znajdują się tereny dolin rzecznych, wymagających bezwzględnej ochrony przed zabudową i formami zagospodarowania konfliktowymi z warunkami środowiska przyrodniczego.

Przy czym należy podkreślić, że brak jest jasnego (precyzyjnego) podziału, w jakiej części nieruchomości są przeznaczone pod zabudowę (tereny strefy NA), i podział ten jest bardzo trudno mierzalny. Spółka pragnie również zauważyć, że zapisy Studium uwarunkowań są na tyle ogólne, że brak jest możliwości precyzyjnego określenia zakresu (obszaru) obowiązywania (na poszczególnych nieruchomościach) przeznaczenia danego terenu wynikającego ze Studium uwarunkowań, także w zakresie przeważającego charakteru danej nieruchomości (tereny strefy NA albo tereny strefy N).

W uzupełnieniu Spółka wyjaśniła, iż przedmiotem transakcji będzie 15 odrębnych nieruchomości (każda z tych nieruchomości jest objęta odrębną księgą wieczystą). Poszczególne nieruchomości (objęte odrębnymi księgami wieczystymi) składają się z jednej lub więcej działek gruntu (w sumie w skład 15-tu nieruchomości wchodzi 30 wyodrębnionych ewidencyjnie działek gruntu) określonych w „rejestrze gruntów” wg. użytkowania i klas. Spółka nie wpisała wszystkich działek w jedną księgę wieczystą. Przedmiotowe działki gruntu stanowią natomiast duże, zwarte obszary powierzchni niezbędne do realizacji zamierzonych inwestycji budowlanych, pod które były nabywane przez E. Spółka informuje, iż nie składała formalnego wniosku o scalenie zakupionych gruntów zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Z uwagi na rozmiar planowanej inwestycji budowlanej, etapowe nabywanie od wielu indywidualnych właścicieli przedmiotowych nieruchomości następowało z myślą o uzyskaniu odpowiednio dużego i zwartego gruntu. Cena sprzedaży przedmiotowych nieruchomości będzie określona w jednej kwocie wynikającej z iloczynu metrów kwadratowych łącznej powierzchni przedmiotowego gruntu ustalonej ceny za 1 metr kwadratowy. Przedmiotem sprzedaży będzie łącznie 15 nieruchomości gruntowych o całkowitej powierzchni określonej w metrach kwadratowych.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Pytanie 2. Czy w opisanym stanie faktycznym, wszystkie grunty niezabudowane nabyte przez Spółkę, w stosunku do których Spółka podejmowała opisane wyżej działania, a obecnie zbywane dla firmy, która także planuje przeznaczyć te grunty pod zabudowę (tj. budownictwo mieszkaniowe lub komercyjne), można uznać za tereny przeznaczone pod zabudowę, nie podlegające zwolnieniu, o którym mowa w art. 43 ust 1 pkt 9 ustawy o VAT, a tym samym opodatkowane 22% VAT?

Gdyby Dyrektor Izby Skarbowej uznał interpretację Spółki jako w stosunku do tego pytania jako prawidłową (tj. dostawa gruntu podlega w całości opodatkowaniu 22% VAT), wówczas Spółka wnosi o nieudzielanie interpretacji w stosunku do pozostałych (następnych) pytań.

Dotyczy pytania 2: Zgodnie z art. 5 ust. 1 w związku z art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, odpłatna dostawa niezabudowanej nieruchomości gruntowej podlega opodatkowaniu VAT. Zasadą obowiązującą na potrzeby tego, podatku jest stosowanie stawki 22% VAT do każdej czynności opodatkowanej, chyba że szczególny przepis obniża stawkę podatku albo zwalnia daną czynność z opodatkowania VAT (art. 41 ust. 1 ustawy o VAT). Wobec tego regułą na gruncie VAT jest opodatkowanie tym podatkiem, a zwolnienie od podatku należy traktować jako wyjątek nie należy go interpretować rozszerzająco.

Ustawodawca — na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT — zwolnił z opodatkowania tym podatkiem dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Z powyższego wynika zatem, że niezabudowane tereny budowlane oraz tereny przeznaczone pod zabudowę podlegają opodatkowaniu przy zastosowaniu stawki 22% VAT; pozostałe niezabudowane nieruchomości gruntowe powinny korzystać ze zwolnienia od VAT.

W przepisach dotyczących VAT brak jest definicji zarówno terenu budowlanego, jak i terenu przeznaczonego pod zabudowę; brak jest również wytycznych lub wskazówek, którymi należy kierować się przy kwalifikowaniu danej niezabudowanej nieruchomości gruntowej na potrzeby VAT. W związku z powyższym, w celu określenia przeznaczenia danego gruntu można kierować się przepisami prawa miejscowego, tj. lokalnymi przepisami zagospodarowania przestrzennego. Należy jednak zauważyć, że przepisy ustawy o VAT nie wykluczają literalnej interpretacji pojęcia „teren przeznaczony pod zabudowę”, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, zaś zasady wykładni aktów prawnych nakazują ograniczyć się do literalnego brzmienia przepisów (jako efektu wyłącznie interpretacji językowej), jeśli pozwala to osiągnąć jednoznaczne rezultaty. Wobec tego, jeśli właściciel gruntu dokonuje sprzedaży tego gruntu dla podmiotu, który zamierza go wykorzystać pod zabudowę (jakakolwiek forma zabudowy — dopuszczalna jest zabudowa zarówno budynkami, jak i budowlami w rozumieniu Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych), to niezależnie od tego, kiedy ów nabywca uzyska właściwe decyzje władz lokalnych w sprawie tej zabudowy, taka sprzedaż gruntu powinna podlegać opodatkowaniu VAT przy zastosowaniu stawki 22%. „Teren przeznaczony pod zabudowę” może również wynikać z własnej decyzji podmiotu nabywającego taką działkę (działki) gruntu, co oczywiście nie może oznaczać, że decyzja o innym przeznaczeniu danego terenu, czyli nie pod zabudowę, powoduje automatycznie zastosowanie zwolnienia od VAT w stosunku do tego gruntu. Ustawodawca wskazał tylko możliwość wyboru „przeznaczenia terenu pod zabudowę”, czyli zastosowania opodatkowania według stawki 22% VAT do sprzedaży takiego gruntu; oznacza to zatem, że sprzedawca nie ma możliwości wyboru finalnego przeznaczenia” (np. na cele rolne) dla zbywanego gruntu, a w konsekwencji nie może on „wybrać” i zastosować zwolnienia od VAT do tego gruntu.

Jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego, przedmiotowy grunt był nabywany przez Spółkę z przeznaczeniem pod zabudowę. Potwierdzają to opisane działania podejmowane przez Spółkę na przestrzeni ostatnich kilku lat. Również obecna sprzedaż tego gruntu (jego powierzchnia, jak i cena sprzedaży) wskazują, że grunt ten jest nabywany z przeznaczeniem pod zabudowę. Nabywca tego terenu planuje w optymalny sposób wykorzystać ten teren pod zabudowę mieszkaniową (budownictwo mieszkaniowe), a w części, w której zabudowa mieszkaniowa byłaby niemożliwa (w związku z wydaną decyzją o warunkach zabudowy), przeznaczyć pod inną zabudowę (nie mieszkaniową), w tym także wybudowanie określonych budowli (np. ścieżki, place zabaw, parki, ogrodzenia, lampy oświetlające teren, itp.).

Wobec tego, w opinii Spółki — w przypadku braku decyzji o warunkach zabudowy i planu miejscowego — dla potrzeb opodatkowania sprzedawanego gruntu przy zastosowaniu stawki 22% VAT wystarczy sam zamiar Spółki lub nabywcy gruntu (wyrażony np. w akcie notarialnym) o przeznaczeniu danego terenu pod zabudowę. Potwierdzają takie rozumowanie również tezy interpretacji wydanej przez Dyrektora lzby Skarbowej w Warszawie z dnia 28.11 2007 r. (sygn. IP-PP2-443-300/07-2/AS), w uzasadnieniu której stwierdza się, że „Stosownie do przepisu art. 43 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Zatem opodatkowaniu podlega dostawa terenów budowlanych niezabudowanych bądź przeznaczonych pod zabudowę. Przez grunt przeznaczony pod zabudowę rozumieć należy zarówno te grunty, które widnieją w planie zagospodarowania przestrzennego jako przeznaczone pod zabudowę, jak i te, które właściciel przeznaczy pod zabudowę, bądź potencjalnie będą traktowane jak tereny budowlane”. Podobne stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie zostało wyrażone w interpretacji indywidualnej z dnia 3.9.2007 r. (sygn. IPPP1-443-59/07-2/JF).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Towarami w myśl art. 2 pkt 6 ustawy, są rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Wysokość opodatkowania regulują przepisy Działu VIII ustawy (art. 41-85). Stosownie do art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Jednocześnie przepis art. 43 ust. 1 pkt 9 stanowi, iż zwalnia się od podatku dostawę towarów terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę.

Na gruncie przepisów podatkowych brak jest definicji pojęcia „gruntu przeznaczonego pod zabudowę”. Posługując się zatem definicjami z innych gałęzi prawa, przez „grunty przeznaczone pod zabudowę” rozumieć należy zarówno te grunty, które widnieją w planie zagospodarowania przestrzennego jako przeznaczone pod zabudowę.

W myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego należy do zadań własnych gminy. Ustalanie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 4 ust. 1). Plan zagospodarowania przestrzennego danego obszaru jako dokument prawa miejscowego rozstrzyga zatem o kwalifikacji gruntu. Co do zasady zatem, o tym czy dany grunt będzie przeznaczony pod zabudowę decydują władze gminne, a nie nabycie czy sprzedaż gruntu z zamiarem przeznaczenia pod zabudowę.

A więc o przeznaczeniu terenu decydują władze gminne. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego następuje ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji, celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania oraz warunków zabudowy terenu.

Zatem dostawa przedmiotowej niezabudowanej działki gruntu, jako przeznaczonej pod zabudowę mieszkaniową, zgodnie z planami władz gminnych podlegać będzie opodatkowaniu stawką określoną w art. 41 ust. 1 ustawy, tj. 22%.

W zadanej sytuacji, gdy dostawa dotyczyć będzie gruntów, które w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania przestrzennego Miasta Ł są opisane jako tereny na których możliwa jest zabudowa – traktować należy jak grunty przeznaczone pod zabudowę.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w przypadku interpretacji dotyczącej zdarzenia przyszłego – stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Biuro Krajowej Informacji Podatkowej, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.