Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.929.2024.1.DJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-06
Teza: Obowiązki płatnika w zakresie świadczeń osłonowych i wypłaty jednorazowej odprawy.
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek płatnika; pracodawca; pracownik; pracownik-były pracownik; pracownik-świadczenia na rzecz pracowników; płatnik
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.-Zakłady pracy.; Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Stosunek pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 12-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 7-art. 32-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 3 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis zdarzeń przyszłych
    Wnioskodawca jest spółką akcyjną prowadzącą działalność w zakresie (...) na terytorium
    kraju. Spółka chciałaby zrealizować (...) program (...). Celem ww. programu jest w
    szczególności utworzenie i utrzymanie miejsc pracy dla byłych i aktualnych pracowników
    Spółki, którzy już stracili lub w perspektywie czasu (...) stracą pracę (...).
    Zasady ww. programu określa ustawa (...), (dalej: Ustawa (...)). Wskazany akt prawny
    określa w szczególności zasady nabycia prawa do urlopu (...) oraz jednorazowej odprawy
    pieniężnej przez pracowników (...), wypłaty świadczenia socjalnego w okresie korzystania
    przez pracowników z urlopu (...); wypłaty jednorazowej odprawy pieniężnej oraz źródła ich
    finansowania.
    Zgodnie z ww. ustawą pracownikom zatrudnionym w dniu wejścia w życie ustawy w
    podmiotach wskazanych w katalogu ustawowym, niespełniającym warunków do nabycia
    prawa do emerytury, przysługuje, na warunkach określonych w ustawie prawo do urlopu
    (...), albo jednorazowej odprawy pieniężnej (dalej: „Świadczenia (...)”). Uprawnienia te mogą
    być przyznane pracownikom tylko raz, bez względu na zmiany zatrudnienia.
    Odchodzący z pracy (...) pracownicy (...), którym do nabycia praw emerytalnych zostało nie
    więcej niż (...) lata, będą mogli przejść na urlopy (...), podczas których będą otrzymywać (...)
    proc. dotychczasowego wynagrodzenia albo otrzymają jednorazową odprawę pieniężną.
    Urlop (...) może zostać przyznany, jeśli wcześniej pracownik spełni łącznie poniższe
    przesłanki:
    (...).
    Wnioskodawca udzieli odpowiedniego urlopu po ustaleniu przez Zakład Ubezpieczeń
    Społecznych okresów uprawniających pracownika do emerytury i okresu tego urlopu
    niezbędnego do nabycia uprawnień emerytalnych. Urlop (...) jest dla pracownika
    dobrowolny.
    Pracownikowi, który na dzień rozwiązania stosunku pracy na podstawie porozumienia
    stron nie spełnia warunków do nabycia prawa do urlopu (...), będzie przysługiwać
    jednorazowa odprawa pieniężna - o ile posiada on co najmniej (...) staż pracy w Spółce.
    Jednorazowa odprawa pieniężna będzie przyznawana pod warunkiem rozwiązania z
    pracownikiem umowy o pracę na mocy porozumienia stron (...). Jednorazowa odprawa
    pieniężna będzie przysługiwać w wysokości (...) miesięcznego wynagrodzenia pracownika
    obliczanego jak wynagrodzenie za urlop wypoczynkowy, należnego według stanu na dzień
    rozwiązania umowy o pracę. Wypłata jednorazowej odprawy pieniężnej następuje w dniu
    rozwiązania umowy o pracę.
    Wnioskodawca w formie dotacji (...) będzie otrzymywać środki pieniężne, które będą
    przeznaczone na pokrycie świadczeń pieniężnych wypłacanych pracownikom. Podstawy
    przyznania środków przeznaczonych na wypłatę świadczeń socjalnych i jednorazowych
    odpraw pieniężnych wypłacanych pracownikom będzie umowa zawarta między (...) a
    Spółką.

    Pytania
    1) Czy opisane Świadczenia (...) będą podlegać zwolnieniu z podatku dochodowego od
      osób fizycznych na gruncie art. 21 ust. 1 pkt 3 Ustawy PIT?
    2) Czy opisane jednorazowe odprawy pieniężne będą podlegać zwolnieniu z podatku
      dochodowego od osób fizycznych na gruncie art. 52(zd) Ustawy PIT?
    W przypadku uznania stanowiska Spółki za nieprawidłowe w zakresie zapytania nr 1 lub 2,
    z daleko idącej ostrożności Spółka wnosi o udzielenie odpowiedzi na poniższe zapytania:
    3) Czy opisane Świadczenia (...) będą stanowić dla ich beneficjentów przychód ze
      stosunku pracy podlegający opodatkowaniu, zgodnie z art. 12 ust. 1 Ustawy PIT?
    4) Czy w związku z wypłatą Świadczeń (...) Spółka jest zobowiązana do pobrania zaliczek
      na podatek dochodowy od osób fizycznych na podstawie art. 32 ust. 1 Ustawy PIT?
    5) Czy do ww. Świadczeń (...) należy stosować regulacje dotyczące kosztów uzyskania
      przychodów zgodnie z art. 22 ust. 2 Ustawy PIT (w tym podwyższonych pracowniczych
      kosztów uzyskania przychodów określonych w art. 22 ust. 2 pkt 3 Ustawy PIT)?
    6) Czy dochód do opodatkowania ww. Świadczeń (...), od których składki na
      ubezpieczenia emerytalne i rentowe będą finansowane z budżetu państwa należy
      ustalić zgodnie z art. 32 ust. 4 Ustawy PIT?
    7) Czy do zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych ustalonych w związku z
      wypłatą Świadczeń (...) można stosować regulacje dotyczące kwot zmniejszających
      zaliczki na podatek zgodnie z art. 31b Ustawy PIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad. 1
    Zdaniem Wnioskodawcy, Świadczenia (...) będą podlegać zwolnieniu z podatku
    dochodowego od osób fizycznych na gruncie art. 21 ust. 1 pkt 3 Ustawy PIT.
    Ad. 2
    W przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy za nieprawidłowe w zakresie zapytania
    nr 1, zdaniem Wnioskodawcy jednorazowe odprawy pieniężne będą podlegać zwolnieniu
    z podatku dochodowego od osób fizycznych na gruncie art. 52(zd) Ustawy PIT.
    W przypadku uznania stanowiska Spółki za nieprawidłowe w zakresie zapytania nr 1 lub 2,
    z daleko idącej ostrożności Spółka przedstawia własne stanowisko w zakresie zapytań 3-7.
    Ad. 3
    Zdaniem Wnioskodawcy, opisane Świadczenia (...) będą stanowić dla ich beneficjentów
    przychód ze stosunku pracy podlegający opodatkowaniu, zgodnie z art. 12 ust. 1 Ustawy
    PIT.
    Ad. 4
    W przekonaniu Wnioskodawcy w związku z wypłatą Świadczeń (...) Spółka jest
    zobowiązana do pobrania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych na
    podstawie art. 32 ust. 1 Ustawy PIT.
    Ad. 5
    Zdaniem Spółki do ww. Świadczeń (...) Spółka ma prawo stosować regulacje dotyczące
    kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 22 ust. 2 Ustawy PIT (w tym podwyższonych
    pracowniczych kosztów uzyskania przychodów określonych w art. 22 ust. 2 pkt 3 Ustawy
    PIT).
    Ad. 6

    W przekonaniu Spółki dochód do opodatkowania ww. Świadczeń (...), od których składki
    na ubezpieczenia emerytalne i rentowe będą finansowane z budżetu państwa należy
    ustalić zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b Ustawy PIT.
    Ad. 7
    Zdaniem Wnioskodawcy, do ww. Świadczeń (...) można stosować regulacje dotyczące kwot
    zmniejszających zaliczki na podatek zgodnie z art. 31b Ustawy PIT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Ad. 1
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 Ustawy PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają
    wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c
    oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano
    poboru podatku.
    Stosownie zaś do art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, źródłem przychodu są stosunek
    służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej
    spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca
    nakładcza, emerytura lub renta.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 Ustawy PIT, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust.
    1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika
    w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
    świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają zatem wszelkie
    dochody osiągane przez podatnika, z wyjątkiem tych dochodów, które zostały wymienione
    przez ustawodawcę jako zwolnione z podatku, bądź od których zaniechano poboru
    podatku, w drodze rozporządzenia wydanego przez Ministra Finansów.
    Odnosząc się do kwestii zastosowania w omawianej sprawie zwolnień przedmiotowych
    wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
    Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia,
    jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub
    przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów
    administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów, oraz otrzymane
    odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają
    wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie
    porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z
    dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2023 r. poz. 1465), z wyjątkiem:
    a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
      wypowiedzenia umowy o pracę,
    b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach
      rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących
      pracowników,
    c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom
      pozostającym w stosunku służbowym,
    d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
    e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
      działalnością gospodarczą,

    f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem
      działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według
      skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c,
    g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    Zauważyć również należy, że w Ustawie PIT ustawodawca nie zdefiniował pojęcia
    odszkodowania czy zadośćuczynienia. Podkreślenia wymaga, że to nie nazwa, lecz
    rzeczywisty charakter świadczenia decyduje o tym, czy przybiera ono cechy
    odszkodowania/zadośćuczynienia, czy też nie.
    Odwołując się do prawa cywilnego stwierdzić należy, że świadczenie odszkodowawcze to
    najogólniej świadczenie mające na celu naprawienie wyrządzonej szkody. Szkodą jest
    uszczerbek, jakiego doznał poszkodowany wbrew jego woli we wszelkiego rodzaju
    dobrach przez prawo chronionych. Chodzi więc zarówno o uszczerbek majątkowy, jak i
    niemajątkowy. Uszczerbek niemajątkowy jest określany terminem „krzywda”. Pod tym
    pojęciem należy rozumieć wszelkie negatywnie przeżycia człowieka wyrażające się
    zarówno w cierpieniu fizycznym, jak i psychicznym, wywołane czynem niedozwolonym. Do
    naprawienia krzywdy odnosi się termin „zadośćuczynienie”, natomiast „odszkodowanie”
    wiąże się z naprawieniem uszczerbku majątkowego.
    W opisywanym przypadku (...). Decyzja ta nie jest wynikiem działań beneficjentów
    Świadczeń (...), ale wynika z czynników całkowicie od nich niezależnych, tj. (...).
    Co istotne - w wyniku (...) pracownicy poniosą realne szkody majątkowe w postaci utraty
    miejsc pracy (wynagrodzenia) i możliwości dalszego zarobkowania. Jednorazową odprawę
    pieniężną otrzymają osoby często posiadające (...) kwalifikacje (...). Niewykluczone, że w
    wielu przypadkach likwidacja miejsca pracy przyczyni się do uszczerbku niemajątkowego
    w postaci pogorszenia stanu psychicznego pracowników i członków ich rodzin. Likwidacja
    miejsca zatrudnienia może przyczynić się do konieczności emigracji zarobkowej, a tym
    samym generowania dodatkowego stresu dla pracownika i członków rodziny. Tym
    samym, wspomniane wyżej decyzje (...) stanowią dla pracowników zewnętrzny, negatywny
    czynnik generujący po stronie pracowników (...) straty zarówno majątkowe jak i społeczne.
    Złagodzeniu opisywanych wyżej skutków (...) w ujęciu indywidualnym (dla pojedynczego
    pracownika), jak i w ujęciu globalnym (dla całej społeczności) służą Świadczenia (...).
    Przedmiotowe świadczenia pełnią funkcję odszkodowawczą, gdyż mają zrekompensować
    pracownikom straty poniesione wskutek zmian (...). W opisanym zdarzeniu przyszłym bez
    znaczenia pozostaje fakt, iż wypłata świadczeń wspomnianych w opisie zdarzenia
    przyszłego następuje na podstawie zawartego przez strony porozumienia (ugody). Samo
    porozumienie uznać należy bowiem za przewidzianą Ustawą (...) formalną podstawę do
    wypłaty Świadczeń (...) na rzecz pracowników poszkodowanych (...). Porozumienia nie
    należy również traktować jako wyrażenia woli pracownika sensu stricto z uwagi na realny
    brak alternatywy pracownika (brak opcji przeciwnej polegającej na utrzymaniu miejsca
    pracy (...)). Tym samym zawarcie porozumienia należy w przekonaniu Wnioskodawcy
    uznać za quasi-wniosek o wypłatę świadczenia o charakterze odszkodowawczym
    spowodowanym działaniem Spółki, które to działanie pozostaje sprzeczne z wolą
    pracowników (gdyby bowiem sami chcieli zrezygnować z zatrudnienia - dokonaliby tego w
    innej formie/w innym terminie etc.). Podsumowując, Świadczenia (...) mają charakter
    odszkodowawczy, a ich celem jest naprawienie uszczerbku majątkowego, albowiem
    pracownicy tracą miejsca pracy (stanowiące źródło ich dochodów) oraz możliwość
    dalszego zarobkowania w wyniku (...), co prowadzi do bezpośredniej szkody majątkowej.
    Równocześnie Świadczenia (...) mają na celu kompensację uszczerbku niemajątkowego,
    ponieważ likwidacja miejsc pracy negatywnie wpływa na kondycję psychiczną
    pracowników oraz ich rodzin, powodując stres, konieczność zmiany miejsca zamieszkania
    oraz niepewność co do przyszłości.
    Ponadto Świadczenia (...) stanowią rekompensatę szkód (...), co potwierdzają następujące
    czynniki: (...); brak winy po stronie pracowników (pracownicy ponoszą skutki decyzji, które

    są całkowicie niezależne od ich woli czy działań, co czyni Świadczenia (...) rekompensatą za
    poniesioną szkodę); podstawa prawna i charakter świadczenia (wysokość oraz zasady
    ustalania świadczeń (...) wynikają z przepisów Ustawy (...) oraz zawartych porozumień, co
    wpisuje się w definicję odszkodowania zawartą w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy PIT). Pamiętać
    należy, iż porozumienia między pracownikami a Spółką należy traktować jako formalny
    wymóg realizacji Ustawy (...), a nie jako wyraz swobodnej woli pracowników, którzy w
    sytuacji likwidacji zakładów pracy nie mają realnej alternatywy.
    W świetle powyższego Świadczenia (...) spełniają przesłanki do uznania ich za
    odszkodowanie i powinny korzystać ze zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 21
    ust. 1 pkt 3 Ustawy PIT.
    Ad. 2
    Katalog zwolnień przedmiotowych zawiera co do zasady art. 21 ustawy o PIT. Niemniej, z
    uwagi na uzasadnione potrzeby ustawodawca wprowadził również przepisy epizodyczne,
    przewidujące odstępstwa od określonych regulacji podatkowych o ograniczonym czasie
    obowiązywania, stosownie w sytuacjach, gdy z uwagi na doniosłość stanu faktycznego
    konieczne jest tymczasowe uregulowanie pewnych kwestii w sposób odmienny niż
    przewidują to przepisy ogólne.
    Taką szczególną regulację stanowi niewątpliwie art. 52(zd) Ustawy PIT dotyczący
    zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym jednorazowych odpraw pieniężnych
    dla pracowników likwidowanych kopalń, który stanowi, iż: „Zwalnia się od podatku
    dochodowego kwoty jednorazowych odpraw pieniężnych, o których mowa w art. 11d ust.
    4b ustawy z dnia 7 września 2007 r. o funkcjonowaniu górnictwa węgla kamiennego”. W
    świetle powyższego stwierdzić należy, że (...) zacytowany wyżej przepis powinien mieć
    analogiczne/odpowiednie zastosowanie dla pracowników (...). Za powyższym
    stanowiskiem przemawia w szczególności fakt, iż (...).
    (...).
    Z uwagi na powyższe konieczne wydaje się odpowiednie zastosowanie ww. przepisu do
    wypłaty jednorazowych odpraw pieniężnych na podstawie Ustawy (...). Takie, działanie
    pozostaje w zgodzie z zasadami wykładni prawa podatkowego: „Znaczenie zasad w
    procesie wykładni (...) przejawia się m.in. w możliwości eliminowania za ich pomocą
    ewentualnych luk w prawie, bądź też przyjęcia, że takie luki nie istnieją, traktowaniu zasad
    jako kryterium wyboru metody wykładni, a także jako metody służącej wypracowywaniu
    rozstrzygnięć konkretnych, zaistniałych w rzeczywistości sytuacji w sposób zgodny z
    wyznawanymi wartościami, a tym samym realizującej ideę sprawiedliwości leżącej u
    podstaw praw” (cyt. za: E. Skorczyńska, Luka w prawie...).
    Przyjęcie odmiennego stanowiska stałoby w sprzeczności z obowiązującą na podstawie
    art. 2a ustawy Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2023.2383 t.j. z dnia 2023.11.06) zasadą in
    dubio pro tributario, która stanowi, iż: „Niedające się usunąć wątpliwości co do treści
    przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika." Zasada in dubio pro
    tributario jest wyrazem ochrony praw podatnika i ma na celu zapewnienie pewności
    prawa oraz zaufania do organów podatkowych. Skoro bowiem w określonym stanie
    faktycznym ustawodawca stosuje zwolnienie z opodatkowania to równoczesny brak
    takiego zwolnienia w niemalże identycznym stanie faktycznym prowadzi nieuchronnie do
    braku zaufania zarówno do organów stanowiących prawo jak i organów je stosujących.
    Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy
    w zakresie zapytania nr 1 za nieprawidłowe, wypłacane jednorazowe odprawy pieniężne
    powinny podlegać zwolnieniu na podstawie art. 52(zd) Ustawy PIT.
    Ad. 3
    W myśl art. 12 ust. 1 Ustawy PIT, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy,
    pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju
    wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez

    względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności:
    wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju
    dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie
    od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne
    ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub
    świadczeń częściowo odpłatnych.
    Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów
    zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków
    pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika
    powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z
    pracodawcą stosunku pracy.
    W analizowanym przypadku źródłem wypłaty Świadczeń (...) będą każdorazowo
    porozumienia zawarte z Wnioskodawcą. W związku z powyższym, w przypadku uznania, iż
    uzyskane tytułem wypłaty Świadczeń (...) przysporzenia majątkowe podlegają
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych - zdaniem Wnioskodawcy
    powinny zostać zakwalifikowane jako przychody ze stosunku pracy. Faktu tego nie zmienia
    finansowanie przedmiotowych świadczeń z (...) budżetu państwa.
    Ad. 4
    Na podmiotach dokonujących świadczeń z tytułów wskazanych w art. 12 ust. 1 Ustawy PIT
    ciążą obowiązki płatnika, gdyż zgodnie z art. 32 ust. 1 ww. ustawy:
    Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
    organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
    obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują
    od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej
    lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego
    wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w
    spółdzielniach pracy.
    Zgodnie z art. 32 ust.2 Ustawy PIT:
    Zaliczki za miesiące od stycznia do grudnia wynoszą:
    1) za miesiące, w których dochód podatnika uzyskany od początku roku od danego
      płatnika nie przekroczył kwoty 120 000 zł - 12% dochodu uzyskanego w danym
      miesiącu;
    2) za miesiąc, w którym dochód podatnika uzyskany od początku roku od danego
      płatnika przekroczył kwotę 120 000 zł - 12% od tej części dochodu uzyskanego w tym
      miesiącu, która nie przekroczyła tej kwoty, i 32% od nadwyżki ponad kwotę 120 000 zł;
    3) za miesiące następujące po miesiącu, o którym mowa w pkt 2 - 32% dochodu
      uzyskanego w danym miesiącu od danego płatnika.
    Płatnicy przekazują kwoty pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca
    następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego,
    przy pomocy którego właściwy naczelnik urzędu skarbowego wykonuje swoje zadania.
    W terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym płatnicy są
    obowiązani przesłać do urzędu skarbowego, którymi kieruje właściwy dla płatnika
    naczelnik urzędu skarbowego roczną deklarację, według ustalonego wzoru (PIT-4R) (art.
    38 ust. 1a ww.).
    Z treści art. 39 ust. 1 ww. ustawy wynika, że w terminie do końca lutego roku
    następującego po roku podatkowym, z zastrzeżeniem art. 45ba ust. 4, płatnicy w
    przypadku gdy nie dokonują rocznego obliczenia podatku, są obowiązani przesłać
    podatnikowi i urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego
    właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku

    podatnika, o którymi mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego
    naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych
    wykonuje swoje zadania, imienne informacje sporządzone według ustalonego wzoru, z
    zastrzeżeniem ust. 5. Informację, o której mowa w zdaniu pierwszym, sporządza się
    również w przypadku dokonywania wypłaty świadczeń określonych w art. 21 ust. 1 pkt 46 i
    74. W informacji tej wykazuje się również dochody zwolnione od podatku na podstawie
    umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych umów międzynarodowych.
    Płatnicy są również obowiązani wystawić pracownikowi informację PIT-11, natomiast
    pracownik ww. kwotę winien opodatkować w zeznaniu podatkowym łącznie z pozostałymi
    dochodami osiągniętymi w danym roku podatkowym.
    Tym samym, w przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie zapytania nr 3 za
    prawidłowe na Spółce ciążyć będą obowiązki płatnika zgodnie z art. 32 ust. 1 i nast.
    Ustawy PIT.
    Ad. 5 i Ad. 6
    Zgodnie z brzmieniem art. 32 ust. 4 Ustawy PIT za dochód, o którym mowa w (art. 32) ust.
    2 i 3, uważa się uzyskane w ciągu miesiąca przychody, o których mowa w (art. 32) ust. 1 (tj.
    przychody w rozumieniu art. 12 oraz zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego
    wypłacane przez płatnika), po odliczeniu kosztów uzyskania w wysokości określonej w art.
    22 ust. 2 pkt 1 albo 3 lub ust. 9 pkt 1-3 oraz po odliczeniu potrąconych przez płatnika w
    danym miesiącu składek na ubezpieczenie społeczne, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt
    2 lit. b lub pkt 2a.
    Zgodnie z treścią art. 22 ust. 1 ww. ustawy, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
    Stosownie do art. 22 ust. 2 ww. ustawy, koszty uzyskania przychodów z tytułu stosunku
    służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej:
    Koszty uzyskania przychodów z tytułu stosunku służbowego, stosunku pracy,
    spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej:
    1) wynoszą 250 zł miesięcznie, a za rok podatkowy łącznie nie więcej niż 3000 zł - w
      przypadku gdy podatnik uzyskuje przychody z tytułu jednego stosunku służbowego,
      stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej;
    2) nie mogą przekroczyć łącznie 4500 zł za rok podatkowy - w przypadku gdy podatnik
      uzyskuje przychody równocześnie z tytułu więcej niż jednego stosunku służbowego,
      stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej;
    3) wynoszą 300 zł miesięcznie, a za rok podatkowy łącznie nie więcej niż 3600 zł - w
      przypadku gdy miejsce stałego lub czasowego zamieszkania podatnika jest położone
      poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, i podatnik nie uzyskuje
      dodatku za rozłąkę;
    4) nie mogą przekroczyć łącznie 5400 zł za rok podatkowy - w przypadku gdy podatnik
      uzyskuje przychody równocześnie z tytułu więcej niż jednego stosunku służbowego,
      stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej, miejsce stałego
      lub czasowego zamieszkania podatnika jest położone poza miejscowością, w której
      znajduje się zakład pracy, i podatnik nie uzyskuje dodatku za rozłąkę.
    Z art. 22 ust. 2 ww. ustawy wynika, że dokonanie odliczenia określonej przez ustawodawcę
    kwoty kosztów uzyskania przychodów jest uwarunkowane uzyskaniem przez pracownika
    w danym miesiącu przychodu ze stosunku pracy lub stosunku pokrewnego. Jest to o tyle
    istotne, że pracownika może z pracodawcą łączyć wymagany stosunek, ale może on w
    danym miesiącu nie otrzymywać żadnego przychodu lub otrzymywać przychód, który nie
    jest przychodem ze stosunku pracy, ale niewątpliwie pozostaje w związku z istnieniem
    tego ostatniego.

    Ponadto, zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 2:
    Podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g i
    art. 30j-30p, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 23o, art. 23u, art. 24 ust. 1, 2,
    3b-3e, 4-4e, 6 i 21 lub art. 24b ust. 1 i 2, po odliczeniu kwot:
    (...) 2) składek określonych w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie
    ubezpieczeń społecznych:
    a) zapłaconych w roku podatkowym bezpośrednio na własne ubezpieczenia emerytalne,
      rentowe, chorobowe oraz wypadkowe podatnika oraz osób z nim współpracujących,
    b) potrąconych w roku podatkowym przez płatnika ze środków podatnika, z tym że w
      przypadku podatnika osiągającego przychody określone w art. 12 ust. 6, tylko w części
      obliczonej, w sposób określony w art. 33 ust. 4, od przychodu podlegającego
      opodatkowaniu
    - odliczenie nie dotyczy składek, których podstawę wymiaru stanowi dochód (przychód)
    zwolniony od podatku na podstawie ustawy, oraz składek, których podstawę wymiaru
    stanowi dochód, od którego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano
    poboru podatku;
    Decydującym warunkiem zakwalifikowania określonego przychodu do przychodów ze
    stosunku pracy, jest osiągnięcie przychodu z tytułu istniejącego stosunku pracy.
    Natomiast nie ma przy tym znaczenia faktyczne świadczenie pracy. Tym samym, do
    przychodów ze stosunku pracy zalicza się każde świadczenie, które podatnik otrzymał w
    związku z faktem pozostawania w stosunku pracy z danym pracodawcą. Ponadto, z
    definicji przychodów ze stosunku pracy wynika wprost, że do tych przychodów zalicza się
    wszelkie wypłaty i świadczenia uzyskane od pracodawcy bez względu na źródło ich
    finansowania, o ile źródłem przekazania tegoż świadczenia jest stosunek pracy.
    Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że zgodnie z
    przepisami Ustawy (...), odchodzący z pracy (...) pracownicy (...), którym do nabycia praw
    emerytalnych zostało nie więcej niż (...) lata, będą mogli przejść na urlopy (...), podczas
    których będą otrzymywać (...) proc. dotychczasowego wynagrodzenia albo otrzymają
    jednorazową odprawę pieniężną. Pracownikowi, który na dzień rozwiązania stosunku
    pracy na podstawie porozumienia stron nie spełnia warunków do nabycia prawa do (...),
    będzie przysługiwać jednorazowa odprawa pieniężna - o ile posiada on co najmniej (...)
    staż pracy w Spółce. Ww. Świadczenia (...) będą finansowane z (...). Co ważne - w okresie
    urlopu (...), pracownicy nie świadczą pracy.
    Tymi niemniej - mając na uwadze przedstawione zdarzenie przyszłe oraz powołane wyżej
    przepisy prawa, należy stwierdzić, że w przypadku uznania stanowiska Spółki w zakresie
    zapytania nr 3 za prawidłowe, Spółka w związku z przekazywaniem pracownikom
    Świadczeń (...) będzie miała obowiązek ustalać dochód do opodatkowania zgodnie z art.
    32 ust. 4 Ustawy PIT w miesiącu przekazania tych świadczeń pomniejszony o koszty
    uzyskania przychodu zgodnie z art. 22 ust. 2 Ustawy PIT oraz po potrąceniu składek na
    ubezpieczenie społeczne w myśl art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o PIT.
    Ad. 7
    W myśl at. 31b Ustawy PIT:
    W przypadkach, o których mowa w art. 32, art. 34 ust. 3, art. 35 ust. 1 pkt 1-4 i 7-9 oraz art.
    41 ust. 1, płatnik pomniejsza zaliczki o kwotę stanowiącą nie więcej niż 1/12 kwoty
    zmniejszającej podatek, jeżeli podatnik złoży temu płatnikowi oświadczenie o stosowaniu
    pomniejszenia.
    Zgodnie z art. 31b ust. 3 Ustawy PIT:
    W oświadczeniu o stosowaniu pomniejszenia podatnik wskazuje, że płatnik jest
    uprawniony do pomniejszenia zaliczki o kwotę stanowiącą:

    1) 1/12 kwoty zmniejszającej podatek albo
    2) 1/24 kwoty zmniejszającej podatek, albo
    3) 1/36 kwoty zmniejszającej podatek.
    Jak wynika natomiast z art. 31a ust. 1 ww. ustawy:
    Podatnik składa płatnikowi na piśmie albo w inny sposób przyjęty u danego płatnika
    oświadczenia i wnioski mające wpływ na obliczenie zaliczki.
    Jednocześnie, stosownie do art. 31b ust. 2 ww. ustawy: Oświadczenie o stosowaniu
    pomniejszenia podatnik może złożyć nie więcej niż trzem płatnikom.
    Zgodnie z powyższą regulacją przesłankami uprawniającymi do pomniejszenia zaliczki na
    podatek dochodowy od osób fizycznych o kwotę/kwoty wskazane w art. 31b ust. 3 Ustawy
    PIT jest istnienie obowiązku po stronie płatnika (Wnioskodawcy) co do poboru zaliczki na
    podatek oraz złożenie przez podatnika (pracownika) Spółki oświadczenia o stosowaniu
    przedmiotowego pomniejszenia na formularzu PIT-2.
    Tym samym w sytuacji spełnienia wskazanych wyżej przesłanek - płatnik - Spółka będzie
    uprawniona do pomniejszenia zaliczki na podatek zgodnie z art. 31b ust. 1 Ustawy PIT.
    Przedmiotowe pomniejszenie będzie przy tym możliwe bez konieczności dodatkowego
    składania oświadczeń przez pracowników, z którymi zawarto porozumienia o rozwiązaniu
    stosunku pracy na mocy Ustawy (...). W przypadku uznania bowiem przez Organ, iż
    wypłacone Świadczenia (...) będą stanowić przychód ze stosunku pracy - płatnika wiązać
    będą już uprzednio złożone oświadczenia pracownicze.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.
    U. z 2025 r. poz. 111 ):
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
    Stosownie do jego treści:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru
    podatku.
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

    Przy czym, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnymi źródłami przychodów są m.in. określone w
    art. 10 ust. 1 pkt 1:
      Stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo
      w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją
      rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo jest spółką akcyjną prowadzącą działalność w
    zakresie (...) na terytorium kraju. Chcieliby Państwo zrealizować (...) program (...). Celem
    ww. programu jest w szczególności utworzenie i utrzymanie miejsc pracy dla byłych i
    aktualnych pracowników Spółki, którzy już stracili lub w perspektywie czasu (...) stracą
    pracę (...). Zasady ww. programu określa ustawa (...). Zgodnie z przepisami Ustawy (...),
    odchodzący z pracy (...) pracownicy (...), którym do nabycia praw emerytalnych zostało (...),
    będą mogli przejść na urlopy (...), podczas których będą otrzymywać (...) proc.
    dotychczasowego wynagrodzenia albo otrzymają jednorazową odprawę pieniężną.
    Pracownikowi, który na dzień rozwiązania stosunku pracy na podstawie porozumienia
    stron nie spełnia warunków do nabycia prawa do urlopu (...), będzie przysługiwać
    jednorazowa odprawa pieniężna - o ile posiada on co najmniej (...) staż pracy w Spółce.
    Ww. Świadczenia (...) będą finansowane z (...). W okresie urlopu (...), pracownicy nie
    świadczą pracy.
    Wątpliwość Państwa w pierwszej kolejności budzi m.in. kwestia, czy opisane Świadczenia
    (...) będą podlegać zwolnieniu z podatku dochodowego od osób fizycznych na mocy art. 21
    ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z (....) Ustawy (...):
    W tym miejscu wskazać należy, że użyty w art. 12 ust. 1 ww. ustawy zwrot „w
    szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów zostały wskazane jedynie
    przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego
    rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia
    majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy
    lub stosunku pokrewnym. Zatem, w niniejszej sprawie Świadczenia (...), o których mowa
    we wniosku stanowić będą dla nich przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12
    ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ich przyznanie jest bowiem
    konsekwencją wcześniej zawartego z Państwem stosunku pracy (gdyby nie łącząca
    wcześniej z Państwem umowa o pracę Państwa pracownicy po rozwiązaniu stosunku
    pracy na podstawie porozumienia nie uzyskaliby opisanych w niniejszym wniosku
    Świadczeń (...), tj. świadczenia z tytułu urlopu (...) czy jednorazowej odprawy pieniężnej).
    Tak szerokie zdefiniowanie pojęcia przychodu pracownika wskazuje, że w każdym
    przypadku, w którym uzyska on realną korzyść, będzie to rodzić obowiązek zwiększenia
    jego przychodu, z wyjątkiem świadczeń określonych w katalogu zwolnień
    przedmiotowych, zawartych w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.

    W tym miejscu wskazuję, że stosownie do treści art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub
      zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
      przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie
      tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów,
      oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady
      ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych
      opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których
      mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 2023 r.
      poz. 1465), z wyjątkiem:
        a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
          wypowiedzenia umowy o pracę,
        b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych
          zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn
          niedotyczących pracowników,
        c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia
          funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
        d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
        e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z
          prowadzoną działalnością gospodarczą,
        f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z
          prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są
          opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o
          których mowa w art. 30c,
        g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody
          sądowe.
    Zgodnie natomiast z art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z
    2023 r. poz. 1465 ze zm.):
      Ilekroć w Kodeksie pracy jest mowa o prawie pracy, rozumie się przez to przepisy
      Kodeksu pracy oraz przepisy innych ustaw i aktów wykonawczych, określające prawa
      i obowiązki pracowników i pracodawców, a także postanowienia układów zbiorowych
      pracy i innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów i statutów
      określających prawa i obowiązki stron stosunku pracy.
    Należy podkreślić, że ww. zwolnienie jest wyjątkiem od zasady powszechności
    opodatkowania co oznacza, że wszelkie odstępstwa od tej zasady muszą bezwzględnie
    wynikać z przepisów prawa i być interpretowane zgodnie z wykładnią literalną. W związku
    z tym tylko otrzymanie odszkodowania lub zadośćuczynienia opisanego w art. 21 ust. 1
    pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pozwala na zastosowanie
    przedmiotowego zwolnienia.
    W świetle powyższego stwierdzić należy, że zastosowanie zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymaga łącznego spełnienia
    następujących warunków:
    1) otrzymane świadczenie musi być odszkodowaniem lub zadośćuczynieniem,
    2) odszkodowanie lub zadośćuczynienie musi być przyznane na podstawie:
    a) ustawy,
    b) przepisów wykonawczych do ustawy,
    c) aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów,

    d) układów zbiorowych pracy lub innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych,
      regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy Kodeks pracy,
    3) wysokość bądź zasady ustalania odszkodowania lub zadośćuczynienia muszą wprost
      wynikać z ww. aktów,
    4) nie mogą zachodzić wyłączenia, o jakich mowa w lit. a-g art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o
      podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Jednocześnie w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie
    zdefiniował pojęcia odszkodowania czy zadośćuczynienia. Nie oznacza to jednak
    dowolności w ich rozumieniu. Jak wynika bowiem z orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego
    z dnia 12 kwietnia 2011 r. sygn. akt SK 62/08, jeśli określony sposób rozumienia przepisu
    ustawy utrwalił się już w sposób oczywisty, a zwłaszcza jeśli znalazł jednoznaczny i
    autorytatywny wyraz w orzecznictwie Sądu Najwyższego bądź Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, to należy uznać, że przepis ten - w praktyce swego stosowania - nabrał
    takiej właśnie treści. Względy spójności systemu prawa uzasadniają, aby kryteria
    rozumienia pojęć niezdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, miały w pierwszej kolejności charakter kryteriów ustawowych. Konieczne staje
    się zatem zastosowanie wykładni systemowej zewnętrznej i odwołanie się do przepisów
    ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
    Odwołując się zatem do prawa cywilnego stwierdzić należy, że świadczenie
    odszkodowawcze to najogólniej świadczenie mające na celu naprawienie wyrządzonej
    szkody. Szkodą jest uszczerbek jakiego doznał poszkodowany wbrew jego woli, we
    wszelkiego rodzaju dobrach przez prawo chronionych. Chodzi więc zarówno o uszczerbek
    majątkowy, jak i niemajątkowy. Uszczerbek niemajątkowy jest określany terminem
    „krzywda”. Pod tym pojęciem należy rozumieć wszelkie negatywne przeżycia człowieka
    wyrażające się zarówno w cierpieniu fizycznym, jak i psychicznym, wywołane czynem
    niedozwolonym. Do naprawienia krzywdy odnosi się termin „zadośćuczynienie”,
    natomiast „odszkodowanie” wiąże się z naprawieniem uszczerbku majątkowego.
    W Kodeksie cywilnym świadczenie odszkodowawcze wynika głównie z tytułu
    odpowiedzialności deliktowej (art. 415 i następne) lub odpowiedzialności kontraktowej
    (art. 471 i następne), a co za tym idzie jest następstwem czynu niedozwolonego lub
    niewykonania bądź nienależytego wykonania zobowiązania.
    Powyższe regulacje mają również zastosowanie do przepisów prawa pracy, choć w
    ograniczonym zakresie. Jak stanowi bowiem art. 300 Kodeksu pracy:
      W sprawach nieunormowanych przepisami prawa pracy do stosunku pracy stosuje
      się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli nie są one sprzeczne z zasadami
      prawa pracy.
    Oznacza to, że przepisy Kodeksu cywilnego wybrane do zastosowania w prawie pracy
    (stosunku pracy) nie mogą się sprzeciwiać ogólnym normom prawa pracy, mającym
    podstawowe znaczenie dla regulacji stosunków pracy.
    Przepisy Kodeksu pracy posługują się terminami „odszkodowanie” oraz
    „zadośćuczynienie” w odniesieniu do konkretnych świadczeń pracowniczych, do których
                                    3d  1uprawniony jest pracownik lub były pracownik (np. w art. 18, art. 36 § 2, art. 45, art. 56,
        3  2art. 94 § 3, art. 99, art. 101 Kodeksu pracy).
    W kontekście rozwiązania umowy o pracę ustawodawca przewiduje odszkodowanie w
    sytuacji, gdy wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest
    nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę (art. 45 Kodeksu
    pracy), bądź rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o
    rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie (art. 56 Kodeksu pracy).
    Należy zatem uznać, że funkcję odszkodowawczą w Kodeksie pracy oraz Kodeksie
    cywilnym pełnią wyłącznie te świadczenia, których celem jest zrekompensowanie

    pracownikowi skutków zdarzeń, które noszą cechy czynu niedozwolonego lub
    zawinionego przez pracodawcę. Potwierdza to wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27
    listopada 2007 r., sygn. akt SK 18/05, w którym Trybunał Konstytucyjny uznał, że
    odszkodowanie z tytułu rozwiązania umowy o pracę nie jest odszkodowaniem sensu
    stricto, lecz sui generis świadczeniem majątkowym, pełniącym funkcję sankcji (ustawowej
    kary pieniężnej) wobec pracodawcy za bezprawne działanie. W orzecznictwie Sądu
    Najwyższego podkreśla się również, że odszkodowanie należne pracownikowi z tytułu
    bezprawnego rozwiązania stosunku pracy lub bezprawnego wypowiedzenia
    dotychczasowych warunków pracy i płacy nie pozostaje w żadnej relacji do ewentualnej
    szkody, co oznacza, że przysługuje za samo bezprawne działanie pracodawcy, niezależnie
    od tego, czy jakakolwiek szkoda po stronie pracownika powstała. Odszkodowania takie
    traktowane są bowiem jak szczególny rodzaj odszkodowania ustawowego, należnego bez
    względu na to, czy pracownik - na skutek niezgodnego z prawem postępowania
    pracodawcy - poniósł szkodę w ogóle, lub poniósł ją w większym lub mniejszym rozmiarze,
    niż odszkodowanie przysługujące w kwocie z góry określonej w przepisach Kodeksu pracy.
    W judykaturze przypisuje się zresztą temu odszkodowaniu charakter kompensacyjno-
    sankcyjny, wynikający z unormowania zabezpieczającego pracownika przed bezprawnym
    działaniem pracodawcy.
    Przepisy prawa pracy umożliwiają pracodawcom podejmowanie pewnych działań
    korzystnych dla zwalnianych pracowników (np. w drodze umowy, porozumienia),
    wykraczających poza unormowania wynikające z przepisów Kodeksu pracy, bądź innych
    aktów stanowiących źródła prawa pracy. Nie oznacza to jednak, że przyznanie przez
    pracodawcę różnorodnych dodatkowych świadczeń ma każdorazowo charakter
    odszkodowawczy, zmierza do naprawienia szkody.
    W świetle przytoczonych wyjaśnień, w sytuacji, gdy wypłata określonych świadczeń
    następuje w związku z zawartym przez strony porozumieniem rozwiązującym umowę o
    pracę, nie można mówić o bezprawności działania pracodawcy – bez względu na to, czy
    pracownik poniósł jakąkolwiek szkodę. Takie świadczenie nie jest zatem odszkodowaniem,
    ani zadośćuczynieniem, czyli naprawieniem szkody lub krzywdy, jaką pracownik poniósł w
    związku z rozwiązaniem umowy o pracę.
    W niniejszej sprawie pracownicy, o których mowa w Państwa zapytaniu nie otrzymają
    zatem zadośćuczynienia czy odszkodowania, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych lecz otrzymają świadczenie pieniężne w
    postaci (...) dotychczasowego wynagrodzenia w związku z przejściem na urlopy (...) albo
    otrzymają jednorazową odprawę pieniężną na podstawie ustawy (...).
    W kwestii zastosowania ww. zwolnienia w stosunku do odpraw pieniężnych, należy jeszcze
    raz podkreślić, że zwolnieniu powyższemu podlegają wyłącznie odszkodowania lub
    zadośćuczynienia – co wynika wprost z przepisu art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Odprawa jest świadczeniem pracodawcy w razie zaistnienia zdarzeń, które zgodnie z
    odpowiednimi przepisami powodują niemożliwość, niecelowość lub zbędność kontynuacji
    stosunku pracy.
    Ponadto, ilekroć ustawodawca posługuje się w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych określeniem „odprawa”, to za każdym razem dotyczy to
    wyłączenia od analizowanego zwolnienia przedmiotowego zawartego w lit. a), lit. b) i lit. c)
    ww. normy prawnej. Taki zapis ma na celu podkreślenie, że odpraw czy innych świadczeń
    nie należy utożsamiać z odszkodowaniem (co często mylnie jest czynione), jako że te
    kategorie świadczeń występują często obok siebie. Bezdyskusyjnym jednak jest, że nie są
    to świadczenia o takim samym charakterze.

    Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem odprawa nie może zostać uznana za
    odszkodowanie za bezprawne działanie pracodawcy polegające na rozwiązaniu stosunku
    pracy, bo prawo nie zabrania pracodawcy restrukturyzacji zatrudnienia, nawet jeżeli wiąże
    się ona ze zwolnieniem znacznej części pracowników.
    Zatem, odprawy związane ze zwolnieniami grupowymi są swoistą „zapłatą” przez
    pracodawcę za zgodne z prawem i skuteczne zwolnienie się od zobowiązania zatrudnienia
    pracownika. Funkcją odprawy nie jest wynagrodzenie szkody za utratę możliwości
    zarobkowania, bo zakończenie stosunku pracy u dotychczasowego pracodawcy nie jest
    równoznaczne z utratą możliwości zarobkowania w ogóle (wyrok SN z 1.04.2015 r., II PK
    134/14).
    Wobec powyższego, stwierdzam, że wskazane we wniosku Świadczenia (...) (tj. świadczenia
    z tytułu urlopu (...) czy jednorazowej odprawy pieniężnej) nie mieszczą się w pojęciu
    odszkodowania ani zadośćuczynienia, tym samym nie mogą korzystać ze zwolnienia
    przedmiotowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    Odnosząc się natomiast do wskazanego przez Państwa zwolnienia z art. 52zd ustawy o
    podatku dochodowego od osób fizycznych należy wskazać, że w myśl tego przepisu:
      Zwalnia się od podatku dochodowego kwoty jednorazowych odpraw pieniężnych, o
      których mowa w art. 11d ust. 4b ustawy z dnia 7 września 2007 r. o funkcjonowaniu
      górnictwa węgla kamiennego (Dz. U. z 2022 r. poz. 1309 oraz z 2023 r. poz. 2776).
    Ww. przepis art. 52zd ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych co prawda
    odnosi się do jednorazowych odpraw pieniężnych, jednakże uregulowanych w ustawie o
    funkcjonowaniu górnictwa węgla kamiennego. W niniejszej sprawie natomiast - jak wynika
    z wniosku - jednorazowe odprawy pieniężne wypłacane będą na podstawie ustawy (...).
    Zatem mając na uwadze literalne brzmienie treści przepisu art. 52zd ustawy uznać należy,
    że nie może on mieć zastosowania do wypłaty jednorazowych odpraw pieniężnych, o
    których mowa we wniosku, skoro nie są odprawami o których mowa w art. 11d ust. 4b
    ustawy o funkcjonowaniu górnictwa węgla kamiennego.
    Wyjaśnić bowiem należy, że w prawie podatkowym wszelkie zwolnienia i ulgi podatkowe
    stanowią wyjątek od zasady powszechności opodatkowania, a co za tym idzie winny być
    stosowane i rozumiane literalnie, zatem jakakolwiek wykładnia rozszerzająca czy też
    zawężająca przepis dotyczący ww. preferencji podatkowej jest niedopuszczalna.
    W konsekwencji, w niniejszej sprawie, zarówno wartość wypłaconego Państwa
    pracownikom świadczenia z tytułu urlopu (...) jak i wartość jednorazowej odprawy
    pieniężnej będą stanowiły dla ww. pracowników przychód ze stosunku pracy w
    rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W
    konsekwencji, z ww. tytułów będą ciążyły na Państwu obowiązki płatnika związane z
    obliczeniem, pobraniem i odprowadzeniem zaliczki na podatek dochodowy od osób
    fizycznych na podstawie art. 32 ust. 1 ww. ustawy.
    Stosownie bowiem do treści art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.

    Treść powyższego przepisu zobowiązuje płatnika do obliczania i poboru zaliczek na
    podatek dochodowy od osób fizycznych od osób, które uzyskują od płatnika przychody ze
    stosunku pracy.
    W związku z tym, że w związku z rozwiązaniem stosunku pracy wypłacać Państwo będą
    byłym pracownikom świadczenia z tytułu urlopu (...) i jednorazowych odpraw pieniężnych,
    o których mowa w ustawie (...) powzięli Państwo również wątpliwości:
    · czy do ww. Świadczeń (...) należy stosować regulacje dotyczące kosztów uzyskania
      przychodów zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób
      fizycznych (w tym podwyższonych pracowniczych kosztów uzyskania przychodów
      określonych w art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy);
    · czy dochód do opodatkowania ww. Świadczeń (...), od których składki na ubezpieczenie
      emerytalne i rentowe będą finansowane z budżetu państwa należy ustalić zgodnie z
      art. 32 ust. 4 ustawy o PIT;
    · czy do zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych ustalonych w związku z
      wypłatą Świadczeń (...) można stosować regulacje dotyczące kwot zmniejszających
      zaliczki na podatek zgodnie z art. 31b ustawy o PIT.
    Z objaśnień podatkowych opublikowanych przez Ministerstwo Finansów 30 grudnia 2022
    r. dot. oświadczeń i wniosków mających wpływ na wysokość zaliczek na podatek
    dochodowy od osób fizycznych obliczanych przez płatników tego podatku wynika, że
    podatnicy podatku dochodowego od osób fizycznych mogą składać następujące
    oświadczenia i wnioski mające wpływ na wysokość zaliczki/zaliczek obliczanych przez
    płatników:
    · oświadczenie o stosowaniu/niestosowaniu pomniejszenia zaliczki o kwotę stanowiącą
      nie więcej niż 1/12 kwoty zmniejszającej podatek (art. 31b ust. 1 i 4 ustawy PIT);
    · oświadczenie o zamiarze preferencyjnego opodatkowania dochodów z małżonkiem
      albo jako osoba samotnie wychowująca dziecko (art. 32 ust. 3 ustawy PIT);
    · oświadczenie o stosowaniu ulgi na powrót, ulgi dla rodzin 4+ oraz ulgi dla pracujących
      seniorów (art. 31a ust. 8 i 9 ustawy PIT);
    · wniosek o stosowanie/niestosowanie ulgi dla młodych (art. 34 ust. 4b i art. 32 ust. 6
      ustawy PIT);
    · wniosek o stosowanie/niestosowanie kosztów uzyskania przychodów (art. 32 ust. 7 i art.
      32 ust. 6 i 8 oraz art. 41 ust. 11 ustawy PIT);
    · wniosek o stosowanie wyższej stawki podatku (art. 41a ustawy PIT);
    · wniosek o niepobieranie zaliczek (art. 31c ust. 1 i 2 ustawy PIT).
    W myśl art. 32 ust. 2 ustawy:
      Zaliczki za miesiące od stycznia do grudnia wynoszą:
        1) za miesiące, w których dochód podatnika uzyskany od początku roku od danego
          płatnika nie przekroczył kwoty 120 000 zł - 12% dochodu uzyskanego w danym
          miesiącu;
        2) za miesiąc, w którym dochód podatnika uzyskany od początku roku od danego
          płatnika przekroczył kwotę 120 000 zł - 12% od tej części dochodu uzyskanego w
          tym miesiącu, która nie przekroczyła tej kwoty, i 32% od nadwyżki ponad kwotę
          120 000 zł;
        3) za miesiące następujące po miesiącu, o którym mowa w pkt 2 - 32% dochodu
          uzyskanego w danym miesiącu od danego płatnika.
    Stosownie do art. 32 ust. 4 ustawy:

      Za dochód, o którym mowa w ust. 2 i 3, uważa się uzyskane w ciągu miesiąca
      przychody, o których mowa w ust. 1, po odliczeniu kosztów uzyskania w wysokości
      określonej w art. 22 ust. 2 pkt 1 albo 3 lub ust. 9 pkt 1-3 oraz po odliczeniu
      potrąconych przez płatnika w danym miesiącu składek na ubezpieczenie społeczne,
      o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b lub pkt 2a.
    Przy czym, jak stanowi art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-
      30g i art. 30j-30p, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 23o, art. 23u, art. 24
      ust. 1, 2, 3b-3e, 4-4e, 6 i 21 lub art. 24b ust. 1 i 2, po odliczeniu kwot składek
      określonych w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń
      społecznych:
        a) zapłaconych w roku podatkowym bezpośrednio na własne ubezpieczenia
          emerytalne, rentowe, chorobowe oraz wypadkowe podatnika oraz osób z nim
          współpracujących,
        b) potrąconych w roku podatkowym przez płatnika ze środków podatnika, z tym że
          w przypadku podatnika osiągającego przychody określone w art. 12 ust. 6, tylko
          w części obliczonej, w sposób określony w art. 33 ust. 4, od przychodu
          podlegającego opodatkowaniu
      - odliczenie nie dotyczy składek, których podstawę wymiaru stanowi dochód
      (przychód) zwolniony od podatku na podstawie ustawy, oraz składek, których
      podstawę wymiaru stanowi dochód, od którego na podstawie przepisów Ordynacji
      podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl natomiast art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Stosownie do art. 22 ust. 2 ustawy:
      Koszty uzyskania przychodów z tytułu stosunku służbowego, stosunku pracy,
      spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej:
        1) wynoszą 250 zł miesięcznie, a za rok podatkowy łącznie nie więcej niż 3000 zł - w
          przypadku gdy podatnik uzyskuje przychody z tytułu jednego stosunku
          służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy
          nakładczej;
        2) nie mogą przekroczyć łącznie 4500 zł za rok podatkowy - w przypadku gdy
          podatnik uzyskuje przychody równocześnie z tytułu więcej niż jednego stosunku
          służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy
          nakładczej;
        3) wynoszą 300 zł miesięcznie, a za rok podatkowy łącznie nie więcej niż 3600 zł - w
          przypadku gdy miejsce stałego lub czasowego zamieszkania podatnika jest
          położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, i podatnik nie
          uzyskuje dodatku za rozłąkę;
        4) nie mogą przekroczyć łącznie 5400 zł za rok podatkowy - w przypadku gdy
          podatnik uzyskuje przychody równocześnie z tytułu więcej niż jednego stosunku
          służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy
          nakładczej, miejsce stałego lub czasowego zamieszkania podatnika jest
          położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, i podatnik nie
          uzyskuje dodatku za rozłąkę.
    Art. 32 ust. 6-7 tejże ustawy stanowi, że:

        6. Jeżeli podatnik złoży płatnikowi wniosek o obliczanie zaliczek bez stosowania
          zwolnienia od podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 148 lub miesięcznych
          kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 lub 3,
          płatnik oblicza zaliczki bez stosowania tego zwolnienia lub tych kosztów.
        7. Jeżeli podatnik złoży płatnikowi oświadczenie o spełnieniu warunku określonego
          w art. 22 ust. 2 pkt 3, płatnik oblicza zaliczki, stosując koszty uzyskania
          przychodów określone w tym przepisie.
    Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 31a ust. 1-7 ustawy:
        1. Podatnik składa płatnikowi na piśmie albo w inny sposób przyjęty u danego
          płatnika oświadczenia i wnioski mające wpływ na obliczenie zaliczki.
        2. Oświadczenia i wnioski, o których mowa w art. 31b ust. 1, art. 32 ust. 3 i 6-8 oraz
          art. 41 ust. 11, mogą być składane według ustalonego wzoru.
        3. Podatnik jest obowiązany wycofać lub zmienić złożone uprzednio oświadczenie
          lub wniosek, jeżeli uległy zmianie okoliczności mające wpływ na obliczenie
          zaliczki.
        4. Wycofanie i zmiana złożonego uprzednio oświadczenia lub wniosku następuje w
          drodze nowego oświadczenia lub wniosku, o którym mowa w ust. 1.
        5. Jeżeli podatnik złoży płatnikowi oświadczenie lub wniosek mające wpływ na
          obliczanie zaliczki, płatnik uwzględnia to oświadczenie lub ten wniosek
          najpóźniej od miesiąca następującego po miesiącu, w którym je otrzymał, a w
          przypadku płatnika, o którym mowa w art. 34 - najpóźniej od drugiego miesiąca
          następującego po miesiącu, w którym je otrzymał.
        6. Oświadczenie i wniosek mające wpływ na obliczenie zaliczki dotyczą również
          kolejnych lat podatkowych, chyba że odrębny przepis stanowi inaczej.
        7. Po ustaniu stosunku prawnego stanowiącego podstawę dokonywania przez
          płatnika świadczeń podatnikowi, płatnik przy obliczaniu zaliczki pomija
          oświadczenia i wnioski złożone uprzednio przez podatnika, z wyjątkiem
          wniosków, o których mowa w art. 32 ust. 6 i 8 oraz art. 41 ust. 11.
    W myśl natomiast art. 31b ust. 1-3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
        1. W przypadkach, o których mowa w art. 32, art. 34 ust. 3, art. 35 ust. 1 pkt 1-4 i 7-
          9 oraz art. 41 ust. 1, płatnik pomniejsza zaliczki o kwotę stanowiącą nie więcej
          niż 1/12 kwoty zmniejszającej podatek, jeżeli podatnik złoży temu płatnikowi
          oświadczenie o stosowaniu pomniejszenia.
        2. Oświadczenie o stosowaniu pomniejszenia podatnik może złożyć nie więcej niż
          trzem płatnikom.
        3. W oświadczeniu o stosowaniu pomniejszenia podatnik wskazuje, że płatnik jest
          uprawniony do pomniejszenia zaliczki o kwotę stanowiącą:
        1) 1/12 kwoty zmniejszającej podatek albo
        2) 1/24 kwoty zmniejszającej podatek, albo
        3) 1/36 kwoty zmniejszającej podatek.
    Art. 31c stanowi, że:
        1. Płatnik nie pobiera zaliczek, o których mowa w art. 32-35 i art. 41 ust. 1, jeżeli
          podatnik złoży temu płatnikowi wniosek o niepobieranie zaliczek w danym roku
          podatkowym.

        2. Podatnik może złożyć wniosek o niepobieranie zaliczek w danym roku
          podatkowym, jeżeli przewiduje, że uzyskane przez niego dochody podlegające
          opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 nie przekroczą w roku
          podatkowym kwoty 30 000 zł.
        3. W przypadku uzyskania przez podatnika, o którym mowa w ust. 1, dochodów
          podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27
          przekraczających u tego płatnika w roku podatkowym kwotę 30 000 zł, płatnik
          oblicza zaliczki bez pomniejszania, o którym mowa w art. 31b.
    Mając na uwadze powyższe przepisy prawne (a w szczególności treść art. 31a ust. 7
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), odnosząc się zatem do Państwa
    wątpliwości, zakreślonych zadanymi przez Państwa pytaniami nr 5-7 wyjaśnić należy co
    następuje.
    Z objaśnień podatkowych z 30 grudnia 2022 r. dotyczących oświadczeń i wniosków
    mających wpływ na wysokość zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych
    obliczanych przez płatników tego podatku wynika, że złożone oświadczenia i wnioski:
    · dotyczą również kolejnych lat podatkowych. Obecnie ustawa o podatku dochodowym
      od osób fizycznych nie zawiera wyjątku od tej reguły. W konsekwencji wszystkie
      oświadczenia i wnioski są wieloletnie, chyba że uległy zmianie okoliczności mające
      wpływ na obliczenie zaliczki.
    · wygasają po ustaniu stosunku prawnego łączącego podatnika z płatnikiem. Oznacza to,
      że jeśli w momencie realizacji świadczenia nie istnieje „więź" łącząca podatnika z
      płatnikiem, płatnik pomija oświadczenia i wnioski uprzednio złożone przez podatnika
      w odniesieniu do tych świadczeń. Jest to generalna zasada, od której przepisy ustawy
      PIT przewidują tylko dwa wyjątki. Mianowicie po ustaniu stosunku prawnego płatnik
      nadal uwzględnia oświadczenia i wnioski podatnika dotyczące:
    - niestosowania ulgi dla młodych,
    - niestosowania kosztów uzyskania przychodów dla pracowników w wysokości
      podstawowej (250 zł miesięcznie) lub podwyższonej (300 zł miesięcznie), bądź kosztów
      uzyskania przychodów według normy 50%.
    Po rozwiązaniu stosunku pracy wygasają oświadczenia złożone pracodawcy. Zatem przy
    wypłacie wynagrodzenia po zakończeniu umowy pracodawca nie będzie stosował kwoty
    zmniejszającej podatek. Nie ma jednak przeszkód, aby po ustaniu stosunku prawnego (np.
    rozwiązaniu umowy o pracę), podatnik złożył płatnikowi „nowe" oświadczenie/wniosek,
    które będzie mogło mieć wpływ na obliczanie zaliczki na podatek od świadczeń
    dokonywanych po ustaniu ww. stosunku prawnego.
    Z okoliczności przedstawionej sprawy wynika, że Państwo chcieliby zrealizować (...)
    program (...), którego celem jest w szczególności utworzenie i utrzymanie miejsc pracy dla
    byłych i aktualnych pracowników Spółki, którzy już stracili lub w perspektywie czasu (...)
    stracą pracę (...). Zasady ww. programu określa Ustawa (...), z której wynika m.in., że na
    warunkach wskazanych w ustawie, odchodzący z pracy (...) pracownicy (...) będą mogli
    przejść na urlopy (...), podczas których będą otrzymywać (...) proc. dotychczasowego
    wynagrodzenia albo otrzymają jednorazową odprawę pieniężną (tzw. świadczenia (...).
    Z opisu sprawy wynika zatem, że urlop (...) może zostać przyznany, jeśli wcześniej
    pracownik spełni łącznie poniższe przesłanki:
    (...).
    Natomiast wypłata jednorazowej odprawy pieniężnej następuje w dniu rozwiązania
    umowy o pracę.
    Uwzględniając zatem powyższe okoliczności, w przypadku wypłaty świadczeń (...), za czas
    korzystania z urlopu (...) czego czy jednorazowej odprawy pieniężnej w trakcie trwania

    stosunku pracy, złożone przez pracownika oświadczenia i wnioski mające wpływ na
    wysokość kosztów uzyskania przychodów czy stosowania 1/12 kwoty zmniejszającej
    podatek pozostają w mocy i powinny być brane pod uwagę przez płatnika przy obliczaniu
    zaliczki za podatek. Zwolnienie pracownika z obowiązku świadczenia pracy w okresie
    korzystania z urlopu (...) pozostaje w tym przypadku bez znaczenia.
    Zgodnie bowiem z art. 31a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatnik
    składa płatnikowi na piśmie albo w inny sposób przyjęty u danego płatnika oświadczenia i
    wnioski mające wpływ na obliczenie zaliczki. Oświadczenie i wniosek mające wpływ na
    obliczenie zaliczki dotyczą co do zasady również kolejnych lat podatkowych. Natomiast po
    ustaniu stosunku prawnego stanowiącego podstawę dokonywania przez płatnika
    świadczeń podatnikowi, płatnik przy obliczaniu zaliczki pomija oświadczenia i wnioski
    złożone uprzednio przez podatnika, z wyjątkiem wniosków, o których mowa w art. 32 ust.
    6 i 8 oraz art. 41 ust. 11 ww. ustawy. Zatem gdyby należności ze stosunku pracy były
    wypłacane po rozwiązaniu umowy o pracę, wówczas uprzednio złożone oświadczenia
    /wnioski wygasają, jednak podatnik może złożyć płatnikowi „nowe" oświadczenie/wniosek,
    które będzie miało wpływ na obliczanie zaliczki na podatek od dokonywanych świadczeń
    (np. zastosowanie podwyższonych kosztów uzyskania przychodów lub 1/12 kwoty
    zmniejszającej podatek).
    W odniesieniu natomiast do Państwa stanowiska w zakresie pytania nr 6 należy wskazać
    co następuje.
    Zgodnie (...).
    Na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wypłacane pracownikom
    świadczenia stanowią przychód ze stosunku pracy. W konsekwencji Spółka dokonująca
    wypłaty (Państwo) jako płatnik, ma obowiązek od uzyskanego dochodu pobrać zaliczkę na
    podatek dochodowy, przy czym dochód należy ustalić na podstawie art. 32 ust. 4 ustawy o
    podatku dochodowym, jako przychód pomniejszony o przysługujące koszty uzyskania
    przychodów i o potrącone przez płatnika ze środków pracownika składki na ubezpieczenia
    społeczne. Zatem, przy obliczaniu dochodu, zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, uwzględnia się wyłącznie te składki na ubezpieczenia
    społeczne określone w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń
    społecznych, które zostały faktycznie potrącone przez płatnika ze środków podatnika
    (pracownika). W takiej sytuacji finansowanie wypłacanych pracownikom świadczeń (...) z
    otrzymanej przez pracodawcę (...) pozostaje bez znaczenia. Jeżeli jednak składki na
    ubezpieczenia emerytalne i rentowe, będą finansowane bezpośrednio z budżetu państwa,
    a więc w świetle przepisów ww. ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych nie będą
    finansowane przez ubezpieczonego (pracownika) i tym samym nie będą faktycznie
    potrącane ze środków podatnika (pracownika), to nie mogą również pomniejszać
    przychodu przy obliczaniu dochodu, o którym w art. 32 ust. 4 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Powyższe wynika wprost z treści cytowanego już wyżej
    art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Podsumowując, wypłacane uprawnionym pracownikom świadczenia (...) stanowią
    podlegający opodatkowaniu przychód ze stosunku pracy, od którego Państwo jako płatnik
    mają obowiązek obliczania, pobierania i odprowadzania zaliczki na podatek. Dochód
    będący podstawą obliczenia podatku należy ustalić na podstawie art. 32 ust. 4 ustawy o
    podatku dochodowym, jako przychód pomniejszony o przysługujące koszty uzyskania
    przychodów i o potrącone przez płatnika z wynagrodzenia pracownika, zgodnie z
    odrębnymi przepisami, składki na ubezpieczenia społeczne. W przypadku wypłaty
    należności w trakcie trwania stosunku pracy, Państwo jako płatnik powinni uwzględniać
    złożone wcześniej przez pracowników oświadczenia/wnioski dotyczące podwyższonych
    kosztów uzyskania przychodów czy pomniejszania zaliczki o 1/12 kwoty zmniejszającej
    podatek. Natomiast w przypadku dokonania wypłaty po wygaśnięciu/rozwiązaniu umowy
    o pracę, podatnik może złożyć Państwu jako płatnikowi „nowe" oświadczenie/wniosek,
    które będzie miało wpływ na obliczanie zaliczki na podatek od dokonywanych świadczeń

    (np. zastosowanie podwyższonych kosztów uzyskania przychodów lub 1/12 kwoty
    zmniejszającej podatek).

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzeń przyszłych, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.