Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP1/443-697/14-4/JSK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2014-11-18
Teza: Podatek od towarów i usług w zakresie uznania świadczonej przez Wnioskodawcę usługi za usługę o charakterze ciągłym oraz określenia momentu powstania obowiązku podatkowego.
Słowa kluczowe: drogi; drogi-utrzymanie dróg; stawka; stawka-stawki podatku; usługi; usługi-usługi kompleksowe; usługi-usługi o charakterze ciągłym; usługi-usługi sprzątania; świadczenie; świadczenie-świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Sp. z o.o. przedstawione we wniosku z dnia 4 sierpnia 2014 r. (data wpływu 11 sierpnia 2014 r.), uzupełnionym pismem z dnia 27 października 2014 r. (data wpływu 30 października 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania świadczonej przez Wnioskodawcę usługi za usługę o charakterze ciągłym oraz określenia momentu powstania obowiązku podatkowego – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 11 sierpnia 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania świadczonej przez Wnioskodawcę usługi za usługę o charakterze ciągłym oraz określenia momentu powstania obowiązku podatkowego. Wniosek uzupełniono w dniu 30 października 2014 r. o doprecyzowanie opisu sprawy oraz własnego stanowiska w sprawie.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

W ramach postępowań przetargowych Wnioskodawca (dalej również: Zainteresowany, Spółka) zamierza uczestniczyć w realizacji zadań określanych jako: zimowe utrzymanie dróg.

Umowa zostanie zawarta na okres roku. Przedmiot umowy obejmuje wykonywanie usług polegających na:

1.  działaniach organizacyjno-technicznych realizowanych przez Wykonawcę;
2.  przygotowaniu i utrzymaniu w gotowości odpowiedniej ilości materiałów do usuwania śliskości;
3.  działaniach profilaktycznych, w tym ustawianiu osłon dróg przed zawiewaniem (zasłon przeciwśnieżnych), obsłudze meteorologicznej, itp.;
4.  usuwaniu śniegu, lodu i osadów pochodnych z dróg;
5.  usuwaniu śliskości zimowej poprzez stosowanie topników do odladzania jezdni lub materiałów eliminujących/zmniejszających śliskość;
6.  pracach porządkowych po sezonie zimowym.

Szczegółowy zakres usług do wykonania w ramach niniejszej Umowy określony został w dokumentach stanowiących załączniki do umowy.

Zamawiający zastrzega, że w trakcie realizacji umowy odcinki dróg i chodników przewidzianych do zimowego utrzymania mogą ulec zmianie. W przypadku zmiany Zamawiający na bieżąco będzie aktualizował załączniki, w których odcinki te zostały określone.

Usługi wykonywane będą w kolejności uzależnionej od warunków atmosferycznych oraz bieżącej sytuacji panującej na drogach.

Wykonawca wykona przedmiot umowy w terminie od dnia zawarcia umowy do dnia 30 czerwca kolejnego roku. Data rozpoczęcia i zakończenia sezonu zimowego będzie zależna od panujących warunków atmosferycznych. Decyzję o rozpoczęciu i zakończeniu sezonu będzie podejmował Kierownik Rejonu bądź jego Zastępca. Wykonawca nie może określić momentu zakończenia usługi.

Rozliczenie za wykonane usługi, zgodnie z wymogami OPZ, dokonywane będzie w okresach miesięcznych na podstawie potwierdzonych kart pracy. Podstawą do wystawienia faktury przez Wykonawcę będą: załączona karta pracy oraz oświadczenia Podwykonawców o uregulowaniu płatności za poprzedni miesiąc rozliczeniowy.

Wystąpić mogą czasowe zawieszenia wykonywania części zleconych prac ze względu na wystąpienie niesprzyjających warunków atmosferycznych (np.: klęski żywiołowe) lub innych uwarunkowań, wynikających z potrzeb Zamawiającego (np.: prowadzenie przebudowy układu komunikacyjnego, usuwanie awarii), co każdorazowo nie będzie stanowić zmiany umowy i będzie wymagało jedynie doręczenia Wykonawcy pisemnej informacji o wprowadzeniu ww. zmian, wskazującej rodzaj i datę zmiany.

Za wykonanie przedmiotu umowy Zamawiający zapłaci Wykonawcy wynagrodzenie umowne wg faktycznie zrealizowanych i odebranych prac.

W piśmie z dnia 27 października 2014 r. – stanowiącym uzupełnienie wniosku – Zainteresowany wskazał, że:

1.  ilość i zakres świadczeń uzależniona będzie głównie od warunków atmosferycznych, ale również od decyzji Zamawiającego;
2.  Wykonawca nie będzie mógł określić momentu zakończenia usługi. Moment ten wyznaczy potwierdzona karta pracy. Za marzec każdego roku moment zostanie ustalony po odbiorze sprzątania po sezonie zimowym oraz protokolarnym przekazaniu sprzętu Zamawiającemu;
3.  płatności za wykonanie usługi dokonywane będą w okresach miesięcznych, po zakończeniu każdego miesiąca na podstawie potwierdzonych przez Zamawiającego kart pracy. Za marzec każdego roku wynagrodzenie będzie płatne na podstawie faktury wystawionej po protokolarnym odbiorze sprzątania po sezonie zimowym oraz protokolarnym przekazaniu sprzętu Zamawiającemu. Za usługi sprzętowe (praca solarki, pługów śnieżnych) Zamawiający będzie płacił Wykonawcy wynagrodzenie za faktycznie wykonaną usługę na podstawie protokołów wykonania usług potwierdzonych przez Zamawiającego. Protokoły wykonania usług sprzętowych, będące odpowiednikiem kart pracy, sporządzane są na koniec każdego miesiąca.
4.  Przedmiot umowy obejmuje wykonywanie usług sklasyfikowanych jako PKWiU 81.29.12.0 polegających na:
    1.  działaniach organizacyjno-technicznych realizowanych przez Wykonawcę;
    2.  przygotowaniu i utrzymaniu w gotowości odpowiedniej ilości materiałów do usuwania śliskości;
    3.  działaniach profilaktycznych, w tym ustawianiu osłon dróg przed zawiewaniem (zasłon przeciwśnieżnych), obsłudze meteorologicznej, itp.;
    4.  usuwaniu śniegu, lodu i osadów pochodnych z dróg;
    5.  usuwaniu śliskości zimowej poprzez stosowanie topników do odladzania jezdni lub materiałów eliminujących i zmniejszających śliskość;
    6.  pracach porządkowych po sezonie zimowym.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie (oznaczone we wniosku nr 1).

Czy usługa świadczona wg opisanych wyżej zasad ma charakter ciągły i w związku z tym obowiązek podatkowy powinien powstawać na koniec każdego miesiąca? Czy też obowiązek podatkowy powinien powstawać w momencie wykonania usługi?

Zdaniem Wnioskodawcy, na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług (VAT) zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, cechą istotną usług o charakterze ciągłym jest to, że obejmują one czynności polegające na stałym i powtarzalnym (trwałym) zachowaniu strony zobowiązanej do ich świadczenia. Ich charakter powoduje, że trudno określić moment ich wykonania, gdyż ich treść i rozmiar świadczeń, polegających na określonym działaniu lub zaniechaniu, determinowane są elementem czasu. Wynikają one ze zobowiązania o charakterze ciągłym, które wytwarza trwały stosunek prawny, z którego wypływają obowiązki ciągłe bądź okresowe. Stąd też uznaje się je za wykonane z upływem określonych okresów, wyznaczanych terminami rozliczeń lub płatności. Niewątpliwie na usługę o charakterze ciągłym składać się będą czynności cząstkowe, niekoniecznie takie same, wykonywane periodycznie. Moment rozpoczęcia jej wykonywania będzie uchwytny, natomiast moment jej zakończenia nie będzie z góry oznaczony. W tym miejscu należy jednak podkreślić, że wspomniana cecha charakterystyczna usług ciągłych, tj. brak możliwości jednoznacznego momentu ich wykonania (zakończenia) – skutkuje tym, że moment powstania obowiązku podatkowego jest trudny do uchwycenia i jednocześnie wyznaczany przez ustawodawcę zgodnie z art. 19a ust. 3 ustawy VAT.

W związku z tym, że strony każdorazowo dokonują odbioru wykonanych prac powołany przepis nie ma zastosowania, a obowiązek podatkowy powstaje na zasadach ogólnych.

W uzupełnieniu do wniosku z dnia 27 października 2014 r. Wnioskodawca wskazał, że w związku z tym, że strony każdorazowo dokonują odbioru wykonanych prac poprzez potwierdzenie kart pracy lub protokołu wykonania usługi potwierdzonego przez Zamawiającego, a za marzec sporządzają protokół odbioru robót, usługa zimowego utrzymania dróg świadczona na podstawie umowy zawartej przez Spółkę nie będzie miała charakteru usługi ciągłej.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.) zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy – przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (\`(...)\`).

Natomiast, przez świadczenie usług, w myśl art. 8 ust. 1 ustawy, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

W powyższym przepisie przyjęto generalną zasadę, że usługami są wszelkie odpłatne świadczenia, niebędące dostawą towarów. Stąd też stwierdzić należy, że definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów” i jest wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług, transakcji wykonywanych przez podatników w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Podkreślić należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ustawy lub świadczenie usług zgodnie z art. 8 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podatnika.

Z treści art. 15 ust. 1 ustawy wynika, że podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Na mocy art. 15 ust. 2 ustawy – działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że podatnik, który wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, zobowiązany jest opodatkować daną czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego.

Zgodnie z zasadą ogólną, zawartą w art. 19a ust. 1 ustawy – obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1.

Na podstawie art. 19a ust. 2 ustawy, w odniesieniu do przyjmowanych częściowo usług, usługę uznaje się również za wykonaną, w przypadku wykonania części usługi, dla której to części określono zapłatę.

Przepis art. 19a ust. 3 ustawy stanowi, że usługę, dla której w związku z jej świadczeniem ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego okresu, do którego odnoszą się te płatności lub rozliczenia, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi. Usługę świadczoną w sposób ciągły przez okres dłuższy niż rok, dla której w związku z jej świadczeniem w danym roku nie upływają terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego roku podatkowego, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi.

W myśl art. 19a ust. 4 ustawy, przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do dostawy towarów, z wyjątkiem dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2.

Ponadto, zgodnie ze szczególnym obowiązkiem podatkowym wynikającym z przepisu art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b ustawy, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury z tytułu świadczenia usług wymienionych w poz. 140-153, 174 i 175 załącznika nr 3 do ustawy.

I tak, w poz. 174 ww. załącznika ustawodawca wymienił „usługi zamiatania śmieci i usuwania śniegu” – PKWiU 81.29.12.0.

Analiza przywołanych wyżej przepisów wskazuje, że przepis art. 19a ust. 1 ustawy formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania usługi co oznacza, że podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa towarów bądź świadczenie usług i powinien być rozliczony za ten okres. Unormowanie zawarte w cyt. art. 19a ust. 1 ustawy pozostaje w zgodzie z art. 63 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. serii L Nr 347 str. 1, z późn. zm.), dalej: Dyrektywa 2006/112/WE, zgodnie z którym zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego ma miejsce, a VAT staje się wymagalny w momencie dostarczenia towarów lub wykonania usług.

Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2014 r., dla powstania obowiązku podatkowego na zasadach ogólnych nie ma zupełnie znaczenia chwila wystawienia faktury.

W art. 19a ust. 3 ustawy ustawodawca wprowadził unormowanie w zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego w odniesieniu do „usługi, dla której w związku z jej świadczeniem ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń”, czyli takiej usługi, która jest zwykle wykonywana w sposób ciągły przez pewien czas, natomiast rozliczenie należności za nią następuje w ramach okresu.

Należy zauważyć, że powołany wyżej przepis art. 19a ust. 3 ustawy jest konsekwencją skorzystania przez ustawodawcę krajowego z możliwości, jaką daje art. 64 ust. 2 akapit trzeci Dyrektywy 2006/112/WE, zgodnie z którym Państwa członkowskie mogą postanowić, że w niektórych przypadkach, innych niż określone w akapicie pierwszym i drugim, dostawy towarów lub świadczenie usług dokonywane w sposób ciągły przez pewien okres, uważa się za dokonane z upływem okresów nie dłuższych niż jeden rok.

Obecnie przepisy regulujące podatek od towarów i usług nie definiują pojęcia „sprzedaży o charakterze ciągłym”. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 kwietnia 2012 r., sygn. akt I FSK 935/11 odniósł się do tego pojęcia następująco: „(\`(...)\`) sprzedaż o charakterze ciągłym (\`(...)\`) polega na świadczeniach ciągłych podatnika, obejmujących pewne stałe zachowania w czasie trwania stosunku obligacyjnego, zaspokajające interes odbiorcy tych świadczeń, poprzez ich trwały – pod względem czasowym i funkcjonalnym – charakter oraz cechujące się niemożliwością wyodrębnienia powtarzających się czynności podatnika, co jest charakterystyczne dla świadczeń ciągłych (okresowych)”.

Należy zaznaczyć, że wykładnia językowa pojęcia „sprzedaż o charakterze ciągłym” sprowadza się do ustalenia znaczenia przymiotnika „ciągły”. W Słowniku Języka Polskiego pod red. J. Szymczaka (PWN, Warszawa 1989) słowo to zdefiniowane zostało jako „dziejący się, odbywający nieustannie, trwający stale, nieustannie; bezustanny, ustawiczny, stale się powtarzający, stały” oraz „ciągnący się nieprzerwanie w przestrzeni, nie mający luk, odstępów”.

Wynika z powyższego, że za sprzedaż o charakterze ciągłym należy uznać sprzedaż odbywającą się bezustannie, stale, bez przerwy, itd.

Pojęcie ciągłości rozumiane zgodnie z zasadami prawa cywilnego, należy odnieść do pojęcia zobowiązania o charakterze ciągłym. Zobowiązanie ciągłe trwa przez cały okres obowiązywania umowy i nie może zostać wypełnione inaczej niż przez upływ czasu, na jaki umowa została zawarta (lub wypowiedzenie bądź rozwiązanie umowy). W zobowiązaniu ciągłym nie da się wyróżnić powtarzających się odrębnych czynności, które można byłoby zakwalifikować jako świadczenia samodzielne w określonym momencie czasu. Innymi słowy, w przypadku świadczenia ciągłego nie sposób stwierdzić, że zostało ono zrealizowane w konkretnej dacie, bowiem jest ono realizowane stale – stan realizacji świadczenia trwa – przez określony okres (np. w przypadku najmu, czy też usług telekomunikacyjnych).

Pod pojęciem sprzedaży „ciągłej” należy więc rozumieć wynikające ze zobowiązania o charakterze ciągłym, świadczenie polegające na stałym i powtarzalnym (trwałym) zachowaniu się strony zobowiązanej do świadczenia.

W praktyce za sprzedaż o charakterze ciągłym przyjęło się uważać przede wszystkim systematyczne, wykonywane z dużą częstotliwością, usługi o charakterze powszechnym, np.: dostawy energii cieplnej, wody, dostawy energii elektrycznej czy też najem, dzierżawę, przechowanie.

W wyroku z dnia 14 września 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 997/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyraził pogląd, że pomimo braku legalnej definicji pojęcia sprzedaży ciągłej, na gruncie poglądów doktryny prawa cywilnego oraz poglądów prezentowanych w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazać więc można charakterystyczne elementy, mogące być pomocne przy zdefiniowaniu tego rodzaju dostaw i usług. Prezentowane stanowisko zostało potwierdzone wyrokiem z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt I FSK 157/11 Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W związku z powyższym można sformułować wniosek, że jako sprzedaż ciągłą można uznać każdą dostawę lub usługę, która jest stale w fazie wykonywania, co oznacza, że wykonywana jest nieprzerwanie przez czas trwania umowy i w której jednoznacznie można określić jedynie moment rozpoczęcia jej świadczenia, natomiast moment jej zakończenia rozumianego jako definitywne wykonanie, nie jest z góry określony. Jest on wyznaczony przez datę obowiązywania umowy między kontrahentami.

Za sprzedaż o charakterze ciągłym należy uznać sprzedaż odbywającą się bezustannie, stale, bez przerwy, itd. Pojęcie ciągłości rozumiane zgodnie z zasadami prawa cywilnego należy odnieść do pojęcia zobowiązania o charakterze ciągłym. Zobowiązanie takie wytwarza stosunek prawny oznaczony terminem lub nim nieoznaczony. Charakter tego zobowiązania jest trwały i mogą z niego wypływać obowiązki ciągłe lub okresowe. W zobowiązaniu ciągłym nie da się wyróżnić powtarzających się odrębnych czynności, które można byłoby zakwalifikować jako świadczenia samodzielne w określonym momencie czasu. Innymi słowy, w przypadku świadczenia ciągłego nie sposób stwierdzić, że zostało ono zrealizowane w konkretnej dacie, bowiem jest ono realizowane stale – stan realizacji świadczenia trwa – przez określony czas.

Zatem sprzedaż ciągła to świadczenie polegające na trwającym stale, ciągłym, powtarzalnym zachowaniu strony zobowiązanej do świadczenia. W przypadku sprzedaży ciągłej trudne jest, a czasem niemożliwe, wyodrębnienie konkretnego świadczenia strony, czyli jednoznacznego ustalenia momentu dostarczenia towaru lub wykonania usługi.

Z danych przedstawionych we wniosku wynika, że w ramach postępowań przetargowych Wnioskodawca zamierza uczestniczyć w realizacji zadań określanych jako: zimowe utrzymanie dróg. Umowa zostanie zawarta na okres roku. Przedmiot umowy obejmuje wykonywanie usług polegających na:

1.  działaniach organizacyjno-technicznych realizowanych przez Wykonawcę;
2.  przygotowaniu i utrzymaniu w gotowości odpowiedniej ilości materiałów do usuwania śliskości;
3.  działaniach profilaktycznych, w tym ustawianiu osłon dróg przed zawiewaniem (zasłon przeciwśnieżnych), obsłudze meteorologicznej, itp.;
4.  usuwaniu śniegu, lodu i osadów pochodnych z dróg;
5.  usuwaniu śliskości zimowej poprzez stosowanie topników do odladzania jezdni lub materiałów eliminujących/zmniejszających śliskość;
6.  pracach porządkowych po sezonie zimowym.

Szczegółowy zakres usług do wykonania w ramach niniejszej Umowy określony został w dokumentach stanowiących załączniki do umowy.

Zamawiający zastrzega, że w trakcie realizacji umowy odcinki dróg i chodników przewidzianych do zimowego utrzymania mogą ulec zmianie. W przypadku zmiany Zamawiający na bieżąco będzie aktualizował załączniki, w których odcinki te zostały określone.

Usługi wykonywane będą w kolejności uzależnionej od warunków atmosferycznych oraz bieżącej sytuacji panującej na drogach.

Wykonawca wykona przedmiot umowy w terminie od dnia zawarcia umowy do dnia 30 czerwca kolejnego roku. Data rozpoczęcia i zakończenia sezonu zimowego będzie zależna od panujących warunków atmosferycznych. Decyzję o rozpoczęciu i zakończeniu sezonu będzie podejmował Kierownik Rejonu bądź jego Zastępca. Wykonawca nie może określić momentu zakończenia usługi. Rozliczenie za wykonane usługi, zgodnie z wymogami OPZ, dokonywane będzie w okresach miesięcznych na podstawie potwierdzonych kart pracy. Podstawą do wystawienia faktury przez Wykonawcę będą: załączona karta pracy oraz oświadczenia Podwykonawców o uregulowaniu płatności za poprzedni miesiąc rozliczeniowy.

Wystąpić mogą czasowe zawieszenia wykonywania części zleconych prac ze względu na wystąpienie niesprzyjających warunków atmosferycznych (np.: klęski żywiołowe) lub innych uwarunkowań, wynikających z potrzeb Zamawiającego (np.: prowadzenie przebudowy układu komunikacyjnego, usuwanie awarii), co każdorazowo nie będzie stanowić zmiany umowy i będzie wymagało jedynie doręczenia Wykonawcy pisemnej informacji o wprowadzeniu ww. zmian, wskazującej rodzaj i datę zmiany.

Za wykonanie przedmiotu umowy Zamawiający zapłaci Wykonawcy wynagrodzenie umowne wg faktycznie zrealizowanych i odebranych prac. Ilość i zakres świadczeń uzależniona będzie głównie od warunków atmosferycznych, ale również od decyzji Zamawiającego. Wykonawca nie będzie mógł określić momentu zakończenia usługi. Moment ten wyznaczy potwierdzona karta pracy. Za marzec każdego roku moment zostanie ustalony po odbiorze sprzątania po sezonie zimowym oraz protokolarnym przekazaniu sprzętu Zamawiającemu.

Płatności za wykonanie usługi dokonywane będą w okresach miesięcznych, po zakończeniu każdego miesiąca na podstawie potwierdzonych przez Zamawiającego kart pracy. Za marzec każdego roku wynagrodzenie będzie płatne na podstawie faktury wystawionej po protokolarnym odbiorze sprzątania po sezonie zimowym oraz protokolarnym przekazaniu sprzętu Zamawiającemu. Za usługi sprzętowe (praca solarki, pługów śnieżnych) Zamawiający będzie płacił Wykonawcy wynagrodzenie za faktycznie wykonaną usługę na podstawie protokołów wykonania usług potwierdzonych przez Zamawiającego. Protokoły wykonania usług sprzętowych, będące odpowiednikiem kart pracy, sporządzane są na koniec każdego miesiąca. Przedmiot umowy obejmuje wykonywanie usług sklasyfikowanych jako PKWiU 81.29.12.0.

Na tle powyższego Wnioskodawca ma wątpliwości, czy usługa świadczona wg opisanych wyżej zasad dotycząca zimowego utrzymania dróg ma charakter ciągły i w związku z tym obowiązek podatkowy dla tej usługi powinien powstawać na koniec każdego miesiąca, czy też obowiązek podatkowy powinien powstawać w momencie wykonania usługi.

Dla określenia charakteru usług świadczonych przez Wnioskodawcę jako usług ciągłych – jak wynika z cyt. wyżej orzeczenia, w którym NSA w pewien sposób zdefiniował tego typu usługi – najistotniejsze jest to, czy obejmują one pewne stałe pod względem czasowym i funkcjonalnym zachowania świadczeniodawcy wykonywane w ramach konkretnego zobowiązania wynikającego np. z zawartej umowy, z których nie sposób wyodrębnić czynności mających swój początek i koniec.

Biorąc pod uwagę treść przywołanych wyżej przepisów należy stwierdzić, że w analizowanym przypadku charakter świadczonych przez Wnioskodawcę usług oraz specyfika rozliczeń wskazuje, że usługi te można uznać za usługi ciągłe. Prace, które wykonuje Zainteresowany, polegające m.in. na: działaniach organizacyjno-technicznych, przygotowaniu i utrzymaniu w gotowości odpowiedniej ilości materiałów do usuwania śliskości, działaniach profilaktycznych, w tym ustawianiu osłon dróg przed zawiewaniem (zasłon przeciwśnieżnych), obsłudze meteorologicznej, itp., usuwaniu śniegu, lodu i osadów pochodnych z dróg, usuwaniu śliskości zimowej poprzez stosowanie topników do odladzania jezdni lub materiałów eliminujących i zmniejszających śliskość, pracach porządkowych po sezonie zimowym, mają na celu zimowe utrzymanie dróg przez cały sezon zimowy, a nie tylko w wybrane dni, czy tygodnie. Nie może zaistnieć sytuacja, w której droga zostanie zamknięta dla użytkowników, bo akurat spadł śnieg, czy nastąpiła gołoledź. Celem zimowego utrzymania dróg jest utrzymywanie ciągłej przejezdności dróg i ulic, w związku z tym firmy zajmujące się zimowym utrzymaniem dróg muszą być w ciągłej gotowości, 24 godziny na dobę, aby zapobiegać sytuacjom, w których te drogi będą nieprzejezdne.

Podkreślić należy, że co do zasady każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji gdy jedna usługa obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka świadczeń, usługa ta nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych.

Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej.

Natomiast aby móc wskazać, że dana usługa jest usługą złożoną (kompleksową), winna składać się ona z różnych świadczeń, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu. Na usługę złożoną składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne świadczenia pomocnicze. Natomiast usługę należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania usługi zasadniczej. Pojedyncza usługa traktowana jest zatem jak element usługi kompleksowej wówczas, jeżeli cel świadczenia usługi pomocniczej jest zdeterminowany przez usługę główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać usługi głównej bez usługi pomocniczej.

Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia usługi nie powinny być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będą jedną usługę kompleksową, obejmującą kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład świadczonej usługi wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu usługi kompleksowej.

Stanowisko takie przedstawił również TSUE w wyroku z dnia 25 lutego 1999 r., nr C-349/96 stwierdzając, że: „Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej”.

W wyroku tym Trybunał zauważył również, że dla ustalenia, czy mamy do czynienia z jednolitą usługą, czy też z różnymi usługami, fakt ustalenia jednej ceny za świadczenie (świadczenia) nie ma znaczenia decydującego, może jedynie sugerować, że w rzeczywistości mamy do czynienia z jednolitą usługą. Jednakże, jeżeli okoliczności wskazują na to, że nabywca miał zamiar nabyć nie tyle jednolitą, kompleksową usługę, ile dwie różne usługi, wówczas cenę należy stosownie, proporcjonalnie rozdzielić i każdej usłudze przypisać stosowną dla niej część.

Odnosząc się do zagadnienia będącego przedmiotem wniosku, wskazać również należy, że:

*   w wyroku TSUE z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Vorzekeringen, Trybunał wskazał, że po pierwsze z art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy wynika, że każda transakcja powinna być uznawana za odrębną i niezależną, a po drugie, że czynność złożona z jednego świadczenia w sensie ekonomicznym nie powinna być sztucznie rozdzielana, by nie zakłócać funkcjonowania podatku VAT. W ocenie Trybunału, aby określić, czy mamy do czynienia z jednym świadczeniem, należy przede wszystkim poszukać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem ustalenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie (pkt 20 wyroku). Podobnie jest w przypadku, jeśli dwa lub więcej świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta, rozumianego jako przeciętny konsument, są tak ściśle związane, że stanowią one obiektywnie jedno tylko nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (punkt 22 wyroku),
*   w wyroku z dnia 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11 Field Fisher Waterhouse LLP Trybunał wskazał, że aby móc uznać, że ogół świadczeń zapewnianych przez wynajmującego najemcy stanowi jedno świadczenie, należy zbadać czy wykonywane świadczenia stanowią jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny, czy też obejmują one świadczenie główne, względem którego pozostałe świadczenia mają charakter dodatkowy (pkt 22 wyroku).

Na kanwie powyższych rozważań uznać należy, że dla oceny, czy mamy do czynienia ze świadczeniem o jednolitym charakterze istotne jest, że celem zawartej umowy ma być zimowe utrzymanie dróg w okresie od zawarcia umowy do dnia 30 czerwca kolejnego roku.

Charakter danego świadczenia należy oceniać biorąc pod uwagę punkt widzenia nabywcy oraz cechy charakterystyczne tego świadczenia \[vide: wyrok TSUE z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 Part Service srl (pkt 51-53); z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer Property sro (pkt 17-19) oraz z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie C-461/08 Don Bosco Onroerend Goed BV (pkt 36-38)\]. W analizowanej sprawie, z punktu widzenia Zamawiającego nabywa on jedno świadczenie, wymagające podejmowania szeregu czynności, w tym również o charakterze sezonowym, tj. zależnych od pory roku, lub czynności, które będą wykonywane tylko w przypadku zaistnienia określonych zdarzeń. Zatem w danym okresie rozliczeniowym mogą nie być wykonywane (a w niektórych okresach rozliczeniowych na pewno nie będą wykonywane) przez Wnioskodawcę niektóre czynności wymienione we wniosku. Istnieje również możliwość, że niektóre z tych czynności nie zostaną wykonane przez Wnioskodawcę ani razu przez cały czas trwania umowy. Jednakże w przypadku, gdy wystąpią przesłanki do wykonania danej czynności (np. opady śniegu, oznakowania pionowego, itp.), a Wnioskodawca jej nie wykona, to tym samym nie zostanie zrealizowany podstawowy cel zawartej pomiędzy Wnioskodawcą a Zamawiającym umowy, tj. drogi nie zostaną utrzymane w należytym standardzie.

Należy wskazać, że w analizowanej sprawie usługa zimowego utrzymania dróg świadczona przez Wnioskodawcę na podstawie umowy zawartej na okres roku spełnia warunki do uznania jej za usługę ciągłą. Usługa ta bowiem wykonywana jest nieprzerwanie przez czas trwania umowy i jednoznacznie można określić jedynie moment rozpoczęcia jej świadczenia, natomiast moment jej zakończenia rozumianego jako definitywne wykonanie, nie jest z góry określony. Jest on wyznaczony przez datę obowiązywania umowy między kontrahentami. Ponadto należy zaznaczyć, że charakter tego zobowiązania (usługi zimowego utrzymania dróg) jest trwały i mogą z niego wypływać obowiązki ciągłe lub okresowe. W tym konkretnym przypadku nie da się wyróżnić powtarzających się odrębnych czynności, które można byłoby zakwalifikować jako świadczenia samodzielne w określonym momencie czasu. Innymi słowy, nie sposób stwierdzić, że usługa zimowego utrzymania dróg, na którą składają się czynności wymienione w opisie sprawy, została zrealizowana w konkretnej dacie, bowiem jest ona realizowana stale – stan realizacji świadczenia trwa – przez określony czas.

Zatem, mając na uwadze powołane powyżej przepisy prawa oraz przedstawiony stan sprawy należy wskazać, że usługa świadczona przez Zainteresowanego polegająca na zimowym utrzymaniu dróg ma charakter ciągły.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że z tytułu świadczenia usług wymienionych w poz. 140-153, 174 i 175 załącznika nr 3 do ustawy obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, o czym stanowi powołany wyżej przepis art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b ustawy.

Z kolei w poz. 174 ww. załącznika nr 3 ustawodawca wymienił „usługi zamiatania śmieci i usuwania śniegu” – PKWiU 81.29.12.0.

Jak wynika z przedstawionego przez Wnioskodawcę opisu sprawy, przedmiot umowy obejmuje wykonywanie usług sklasyfikowanych jako PKWiU 81.29.12.0.

Zatem dla świadczonych przez Zainteresowanego usług polegających na zimowym utrzymaniu dróg obowiązek podatkowy powstaje na podstawie ww. art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b ustawy, czyli z chwilą wystawienia faktury.

Podsumowując, usługa świadczona wg opisanych wyżej zasad polegająca na zimowym utrzymaniu dróg ma charakter ciągły. Natomiast obowiązek podatkowy z tytułu świadczenia ww. usług powstaje z chwilą wystawienia faktury, o czym stanowi art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b ustawy.

Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Ponadto tut. Organ informuje, że niniejszą interpretacją załatwiono wniosek w części dotyczącej zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług w zakresie nieuznania świadczonej przez Wnioskodawcę usługi za usługę o charakterze ciągłym oraz określenia momentu powstania obowiązku podatkowego, natomiast wniosek w części dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych został rozstrzygnięty odrębnym pismem.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.