Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB2/415-273/08-2/AZ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2008-01-15
Teza: Czy zgodnie z art. 3 ust. 2a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz.176 ze zm.) oraz art. 4 Konwencji sporządzonej w dniu 14 czerwca 1995 roku między Rzecząpospolitą Polską a Wielkim Księstwem Luksemburga w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz. U. z 1996 r., Nr 110, poz. 527). Wnioskodawca podlega ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce w roku 2007 i w latach następnych?
Słowa kluczowe: Luksemburg; obowiązek-obowiązek podatkowy; obowiązek-obowiązek podatkowy-ograniczony obowiązek podatkowy; rezydencja-certyfikat rezydencji; umowa-umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 3; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 4

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana przedstawione we wniosku z dnia 17.09.2007 r. (data wpływu 17.10.2007 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia obowiązku podatkowego w 2007 r. i w latach następnych w związku z uzyskiwaniem dochodów w Wielkim Księstwie Luksemburga - **jest prawidłowe**

UZASADNIENIE

W dniu 17.10.2007 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia obowiązku podatkowego w 2007 r. i w latach następnych w związku z uzyskiwaniem dochodów w Wielkim Księstwie Luksemburga.

**W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:**

Wnioskodawca jest obywatelem polskim. Począwszy od października 2004 roku zamieszkuje na stałe w Luksemburgu. Władze Luksemburga wydały zgodę na stały pobyt Wnioskodawcy w tym kraju do marca 2010 roku, jest to maksymalny dozwolony prawem Luksemburga okres pobytu cudzoziemca. Po zakończeniu tego okresu Wnioskodawca planuje uzyskać przedłużenie pobytu w Luksemburgu. Ponadto, od października 2004 r. jest rezydentem podatkowym w Luksemburgu co zostało potwierdzone odpowiednimi certyfikatami rezydencji wydanymi przez luksemburskie władze podatkowe. Wobec powyższego, wszystkie swoje dochody uzyskane na całym świecie Wnioskodawca opodatkowuje w Luksemburgu. W Luksemburgu opłaca również składki na obowiązkowe ubezpieczenia społeczne.

Małżonka Wnioskodawcy oraz małoletnie dzieci będące na jego utrzymaniu przebywają wraz z nim w Luksemburgu. Dzieci uczęszczają do szkoły w Luksemburgu. Wnioskodawca jest właścielem nieruchomości w Polsce, ponadto zamieszkuje w wynajmowanym domu w Luksemburgu. Wnioskodawca planuje nabycie nieruchomości w Luksemburgu, w której będzie zamieszkiwał wraz ze swoją rodziną. Jest zatrudniony na umowę o pracę wyłącznie w Luksemburgu przez pracodawcę z tego kraju. W 2007 roku nie był związany stosunkiem pracy z żadnym podmiotem w Polsce nie będzie również wykonywał umowy o pracę na terenie Polski w najbliższej przyszłości.

Wnioskodawca jest właścicielem bądź współwłaścicielem różnych spółek kapitałowych położonych zarówno w Polsce jak i w Luksemburgu oraz w innych krajach. Z tego tytułu otrzymuje wypłatę dywidend, które to dywidendy są opodatkowane zgodnie z przepisami luksemburskimi.

W chwili obecnej nie planuje powrotu do Polski na stałe. Wizyty Wnioskodawcy w Polsce związane są wyłącznie z pobytami wakacyjnymi oraz świątecznymi. Nie spędza w Polsce więcej niż 100 dni w danym roku kalendarzowym.

**W związku z powyższym zadano następujące pytanie:**

Czy zgodnie z art. 3 ust. 2a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz.176 ze zm.) oraz art. 4 Konwencji sporządzonej w dniu 14 czerwca 1995 roku między Rzecząpospolitą Polską a Wielkim Księstwem Luksemburga w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz. U. z 1996 r., Nr 110, poz. 527). Wnioskodawca podlega ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce w roku 2007 i w latach następnych?

Zdaniem wnioskodawcy:

Zgodnie z regulacją zawartą w art. 3 ust. 2a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz.176 ze zm.) jeżeli osoby fizyczne nie mają miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, podlegają ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce (tj. obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów/przychodów osiąganych na terytorium Polski). Natomiast za osobę mającą miejsce zamieszkania w Polsce, zgodnie z art. 3 ust. 1a ww. ustawy, uważa się osobę fizyczną, która:

1.  posiada na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2.  przebywa na terytorium Polski dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W myśl powyższego przepisu, aby można było mówić o podleganiu nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu (polskiej rezydencji podatkowej) przez konkretnego podatnika, musi on posiadać na terytorium Polski centrum interesów osobistych lub gospodarczych lub też czas pobytu danej osoby na terytorium Polski powinien przekroczyć 183 dni w ciągu roku podatkowego. Wnioskodawca nie wyraża intencji i nie przewiduje stałego pobytu na terytorium Polski. Od października 2004 roku jego centrum interesów ekonomicznych znajduje się w Luksemburgu, gdzie w 2007 roku wykonuje pracę, jest to jedyny stosunek pracy którym jest związany. Wnioskodawcę łączą z Polską wyłącznie związki wynikające z jego udziałów w spółkach kapitałowych, jednocześnie wnioskodawca jest również właścicielem lub współwłaścicielem spółek w innych krajach, w tym również w Luksemburgu.

Zdaniem Wnioskodawcy samo posiadanie udziałów w spółkach polskich nie może przesądzić o uznaniu, iż ma w Polsce centrum interesów ekonomicznych. Tym samym znajduje się ono poza Polską, w Luksemburgu, gdzie wykonuje umowę o pracę.

Jeżeli chodzi o ośrodek interesów osobistych Wnioskodawcy, to w Luksemburgu przebywa ze swoją najbliższą rodziną, żoną oraz małoletnimi dziećmi. Dzieci Wnioskodawcy uczęszczają do szkoły w Luksemburgu. Należy zatem uznać, iż ośrodek interesów życiowych (centrum interesów osobistych i ekonomicznych) w 2007 roku znajduje się w Luksemburgu. Konsekwentnie, pierwszy warunek z art. 3 ust. 1a ww. ustawy nie jest spełniony, a zatem, na podstawie art. 3 ust. 1a pkt.1 ww. ustawy Wnioskodawca nie może zostać uznany za polskiego rezydenta podatkowego.

Jeżeli chodzi o długość oraz częstotliwość przebywania na polskim terytorium, w roku 2007 pobyt ten nie przekroczy 183 dni. Wizyty w Polsce nie przekraczają 100 dni w roku kalendarzowym. Tym samym również druga przesłanka, na podstawie której określa się miejsce zamieszkania w Polsce dla celów podatkowych, nie zostanie spełniona.

W świetle powyższego, nie ulega wątpliwości fakt, iż od w 2007 roku zdaniem Wnioskodawcy winien on zostać uznany za osobę nie posiadającą miejsca zamieszkania w Polsce w rozumieniu art. 3 ust 2a ww. ustawy, ponieważ ośrodek interesów życiowych w 2007 r. znajduje się w Luksemburgu a pobyt Wnioskodawcy na terytorium Polski nie przekroczy 183 dni. Wnioskodawca jest również uznany za rezydenta podatkowego Luksemburga. Z uwagi na fakt, iż zgodnie z art. 4a ww. ustawy , przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b ww. ustawy stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, w razie gdyby zeszła konieczność rozstrzygania kwestii podwójnej rezydencji, należy przeanalizować także zapis art. 4 Umowy. Zdaniem Wnioskodawcy zapis ten wydaje się nie mieć w przedstawionej sytuacji zastosowania, gdyż zgodnie z polskimi przepisami wewnętrznymi omówionymi powyżej, powinien podlegać ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce w 2007 roku, ze względu na brak miejsca zamieszkania na terytorium Polski w tym okresie. Gdyby jednak w interpretacji władz polskich został uznany za osobę posiadającą miejsce zamieszkania i podlegającą nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce, art. 4 ust. 2 Umowy znalazłby zastosowanie.

Zgodnie z tym artykułem, jeżeli dana osoba ma stałe miejsce zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencję) zarówno w Polsce, jak i w Luksemburgu, osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania (za rezydenta) tylko w tym Umawiającym się Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Państwach, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych); jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Państw, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w którym zwykle przebywa. Jeżeli osoba przebywa zazwyczaj w obu Umawiających się Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, którego jest obywatelem, jeżeli natomiast dana osoba jest obywatelem obydwu Umawiających się Państw lub nie jest obywatelem żadnego z nich, to właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną tę sprawę w drodze wzajemnego porozumienia. Zatem, nawet gdyby uznać że Wnioskodawca posiada w 2007 roku oraz w latach następnych miejsce zamieszkania zarówno w Luksemburgu jak i w Polsce, również na podstawie art. 4 Umowy, powinien zostać uznany za rezydenta Luksemburga dla celów podatkowych, gdyż w 2007 roku tam właśnie posiadał centrum interesów życiowych, a ponadto przebywa zazwyczaj w Luksemburgu. W związku z powołanym wyżej stanem faktycznym w świetle art. 3 ust. 2a ww. ustawy, jak również art. 4 Umowy, zdaniem Wnioskodawcy powinien on podlegać w 2007 roku i w latach następnych, podczas których będzie przebywał w Luksemburgu ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce, a zatem powinien opłacać podatki w Polsce wyłącznie od dochodów osiągniętych ze źródeł położonych na jej terytorium z uwzględnieniem postanowień Umowy. Natomiast, dochód osiągnięty z pracy wykonywanej poza terytorium Polski oraz inne dochody ze źródeł zagranicznych nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w Polsce.

**W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.**

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz.176 ze zm.) osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Zgodnie z art. 3 ust. 2a ustawy jeżeli osoby fizyczne nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

W myśl art. 4a cytowanej ustawy przepisy te stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których strona jest Rzeczpospolita Polska.

Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” zawarta jest w art. 4 ust.1 Konwencji sporządzonej w dniu 14 czerwca 1995 roku między Rzecząpospolitą Polską a Wielkim Księstwem Luksemburga w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz. U. z 1996 r., Nr 110, poz. 527). W rozumieniu tego przepisu określenie to oznacza każdą osobę, która zgodnie z prawem tego Państwa podlega tam opodatkowaniu, z uwagi na jej miejsce zamieszkania, jej miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze. Jednakże określenie to nie obejmuje osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko dlatego, że osiąga ona dochody lub zyski majątkowe ze źródeł w nim położonych.

Definicja ta odnosi się bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

W przepisach polskiego prawa podatkowego obowiązujących w 2007 r. pojęcie „miejsca zamieszkania” zostało zdefiniowane w art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W myśl tego przepisu za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1.  posiada na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych ( ośrodek interesów życiowych) lub
2.  przebywa na terytorium Polski dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Mając na uwadze przedstawiony we wniosku stan faktyczny oraz wskazane wyżej przepisy prawa, Wnioskodawca w 2007 r. i w latach następnych (przy niezmienionym stanie faktycznym) podlega ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nie spełnia on bowiem żadnego z warunków określonych w art. 3 ust. 1a ustawy, aby uznać, że ma miejsce zamieszkania w Polsce. Oznacza to, iż w Polsce Wnioskodawca podlega opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 3 ust.2a ustawy, tj. tylko od dochodów osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.