Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.608.2025.2.JO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-24
Teza: Nieposiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności
gospodarczej w Polsce oraz brak obowiązku wystawiania oraz
odbioru faktur za pomocą KSeF.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
systemy-Krajowy System Faktur (KSeF)
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Stosowanie faktur
ustrukturyzowanych
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106ga
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106gb-ust. 4

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe

    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce
    oraz braku obowiązku wystawiania oraz odbioru faktur za pomocą KSeF. Uzupełnili go
    Państwo pismem, które wpłynęło 22 września 2025 r. oraz – w odpowiedzi na wezwanie –
    pismem z 24 października 2025 r. (wpływ 27 października 2025 r.) oraz pismem, które
    wpłynęło 30 października 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A. Kapitalverwaltungsgesellschaft mit Beschränkter Haftung (dalej: „Spółka”,
    „Wnioskodawca”) jest podmiotem prawa niemieckiego – osobą prawną z siedzibą na
    terytorium Niemiec.
    Wnioskodawca jest wiodącym niemieckim dostawcą usług (...) (administrator funduszy i
    funduszy alternatywnych) w sektorze funduszy nieruchomościowych. Spółka wspiera
    klientów w uruchamianiu funduszy bez konieczności zakładania własnej firmy
    zarządzającej. Wnioskodawca świadczy również usługi typu back-office na rzecz firm
    zarządzających nieruchomościami. Spółka oferuje kompleksowe pakiety obejmujące
    rozwiązania w zakresie raportowania dla grup inwestorów, zarządzanie ryzykiem,
    zarządzanie inwestycjami, prawo inwestycyjne, wsparcie w kwestiach podatkowych oraz
    zarządzanie zrównoważonym rozwojem.
    Wnioskodawca jest spółką zarządzającą niemieckimi funduszami nieruchomościowymi
    (dalej: „Fundusze”) posiadającymi nieruchomości w Polsce, zlokalizowane w (...), (...), (...) i
    (...). Działalność Funduszy polega na gromadzeniu środków finansowych od inwestorów,
    które są następnie inwestowane na rynku nieruchomości. Fundusze kupują i sprzedają
    nieruchomości na własny rachunek, jak również wynajmują powierzchnie komercyjne w
    posiadanych nieruchomościach, przy czym formalnoprawnie stroną wszelkich umów (np.
    sprzedaży czy najmu) jest Spółka. Powyższe wynika z przepisów prawa niemieckiego.
    Stosownie bowiem do przepisów niemieckiej ustawy o inwestycjach, fundusz nie jest
    osobą prawną i nie posiada on osobowości prawnej. Z tego względu fundusz nie jest
    formalnie zdolny do nabywania we własnym imieniu praw i własności aktywów, ani też do
    zawierania umów we własnym imieniu. Tytuł prawny do aktywów przypisanych do
    Funduszy posiada formalnie Spółka i to Spółka zawiera umowy, które dotyczą Funduszy i
    aktywów przypisanych do Funduszy (przykładowo, Spółka nabywając nieruchomości działa
    we własnym imieniu, ale na rachunek Funduszu). Spółka może także działać na rachunek
    innych funduszy.
    Aktywa Funduszy pozostają formalnie własnością Spółki, lecz są one utrzymywane
    oddzielnie od aktywów innych funduszy (zarządzanych przez Spółkę) i zarządzane na
    rachunek Funduszy. W konsekwencji, formalnym właścicielem nieruchomości, w które
    inwestują Fundusze, jest Spółka. To Spółka figuruje w księdze wieczystej, jako właściciel
    (lub użytkownik wieczysty) nieruchomości, w którą Fundusz zainwestował środki
    finansowe. Z uwagi na powyższe Spółka jest zarejestrowana na potrzeby podatku VAT w
    Polsce i rozlicza podatek należny z tytułu wystawionych faktur sprzedaży za czynsz najmu
    posiadanych w Polsce nieruchomości.
    Jednakże, występując jako właściciel nieruchomości, Spółka działa we własnym imieniu,
    lecz na rachunek Funduszu. W konsekwencji przychody osiągane z nieruchomości
    położonych w Polsce stanowią faktycznie przychody Funduszu, a nie Spółki. Innymi słowy,
    Spółka, pomimo iż z prawnego punktu widzenia pozostaje formalnym właścicielem
    nieruchomości nie jest ich „ekonomicznym właścicielem”, tzn. nie jest uprawniona do

    czerpania pożytków generowanych przez te aktywa. Pożytki te przysługują bowiem
    Funduszowi.
    Z uwagi na powyższe, dla celów podatku dochodowego od osób prawnych Fundusz jest
    traktowany jako odrębny podatnik. Aktywa Funduszu stanowią formalnie własność Spółki,
    lecz są one utrzymywane i zarządzane na rachunek Funduszu, który jest podatnikiem
    podatku dochodowego w odniesieniu do przychodów uzyskiwanych z nieruchomości.
    W chwili obecnej Spółka zarządza w Polsce dwoma funduszami:
      - (...) z siedzibą w Niemczech, będącym inwestorem nieruchomości w (...), (...) i (...),
      - (...) z siedzibą w Niemczech, będącym inwestorem nieruchomości w (...).
    W toku działalności prowadzonej na terytorium Polski, Spółka nabywa usługi od
    podmiotów: B. GmbH (dalej: „B. Niemcy”) oraz C. Sp. z o.o. (dalej: „C. Polska”). Usługi
    nabywane przez Wnioskodawcę od B. Niemcy na podstawie umowy outsourcingu
    zarządzania aktywami obejmują usługi: typu Asset management (zarządzania aktywami),
    zarządzania finansami, usługi rachunkowe/księgowe, ogólnego zarządzania
    nieruchomościami, zarządzania informacjami i danymi, zarządzania umowami,
    zarządzania ryzykiem, wycen, wynajmu i marketingu.
    Usługi Asset management obejmują więc szeroki katalog usług, w tym m.in. zarządzanie
    nieruchomościami w interesie optymalizacji wyników. Działania B. Niemcy na rzecz Spółki
    należy rozumieć jako zarządzanie aktywami i nieruchomościami w sensie bieżącego
    faktycznego zarządzania nieruchomościami portfelowymi w celu zapewnienia ich stałego
    utrzymania wartości. B. Niemcy świadczy usługi na rzecz Spółki częściowo z terytorium
    Niemiec oraz częściowo nabywa usługi od C. Polska, które następnie świadczy na rzecz
    Spółki. B. Niemcy nie posiada na terytorium Polski zaplecza osobowego i technicznego.
    Usługi nabywane przez Spółkę od C. Polska obejmują usługi typu Property management
    (administrowania i obsługi nieruchomości). Spółka nie prowadzi na terytorium Polski innej
    działalności, niż działalność opisana powyżej, tj. zarządzanie Funduszami, przy
    wykorzystaniu usług nabywanych od B. Niemcy i C. Polska. Jednocześnie, usługi na rzecz
    Funduszy są świadczone przez Wnioskodawcę w całości z terytorium Niemiec. Spółka nie
    posiada na terytorium Polski zasobów ludzkich oraz zasobów technicznych.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego.
    W odpowiedzi na zadane pytania wskazali Państwo następująco:
      1) w jaki sposób jest realizowana/zorganizowana Państwa działalność gospodarcza w
        kraju siedziby działalności gospodarczej (należało ogólnie bez wskazywania
        szczegółów, lecz w sposób niebudzący wątpliwości wskazać, jak prowadzicie
        Państwo działalność w Niemczech, np. czy działalność w kraju siedziby ogranicza się
        tylko do posiadania biura, czy w kraju siedziby korzystacie Państwo z jakichś
        magazynów, w sposób ogólny jakie zasoby osobowe i techniczne posiada Spółka w
        kraju siedziby itp.)
    Działalność w kraju siedziby (Niemcy) Wnioskodawca prowadzi poprzez biura w (...) i (...).
    Spółka dysponuje własnym personelem oraz standardową infrastrukturą biurową/IT i nie
    korzysta z magazynów. Świadczy zintegrowane usługi obejmujące m.in. raportowanie dla
    inwestorów, zarządzanie ryzykiem i inwestycjami, wsparcie w zakresie prawa
    inwestycyjnego, podatków oraz zrównoważonego rozwoju; dodatkowo funkcje te wspiera
    biuro w (...). Łącznie w 3 ww. biurach Wnioskodawca zatrudnia ponad (...) osób.
      2) przez jaki okres czasu Państwa Spółka zamierza realizować opisaną we wniosku
        działalność na terytorium Polski, należało wskazać przybliżone ramy czasowe
    Wnioskodawca obecnie zamierza prowadzić w Polsce działalność opisaną we wniosku
    bezterminowo (planowany czas prowadzenia działalności nie jest ograniczony).

      3) czy Państwa Spółka na terytorium Polski posiada jakieś nieruchomości/lokale
        /miejsca magazynowe itp. jeśli tak, należało ogólnie wskazać jakie i do jakich celów
        je wykorzystuje, na podstawie jakich umów je użytkuje
    Wnioskodawca nie posiada w Polsce nieruchomości, lokali ani powierzchni magazynowych
    na własne potrzeby; nieruchomości znajdują się wyłącznie w portfelach funduszy, którymi
    zarządza Wnioskodawca i nie stanowią jego majątku.
      4) czy Państwa Spółka udostępnia, jakiemuś podmiotowi na terytorium Polski
        jakiekolwiek zasoby (np. osobowe, urządzenia/sprzęt), jeśli tak, należało wskazać
        któremu podmiotowi i jakie
    Wnioskodawca nie udostępnia żadnych własnych zasobów (osobowych, technicznych czy
    rzeczowych) podmiotom w Polsce. Czynności na rzecz Wnioskodawcy wykonują niezależni
    polscy usługodawcy na podstawie umów serwisowych, z wykorzystaniem ich własnych
    zasobów.
      5) czy oddelegowują Państwo do Polski pracowników, jeśli tak należało wskazać ilu (w
        przybliżeniu/około), jakie czynności wykonują (przy wykorzystaniu jakich i czyich
        zasobów) do czego są upoważnieni oraz na jak długo zostaną oddelegowani
    Wnioskodawca nie deleguje pracowników do Polski i nie zatrudnia tam personelu.
      6) czy Państwa Spółka posiada na terytorium Polski jakiś przedstawicieli / handlowców
        (osoby pozyskujące nowych klientów) lub inne osoby działające na podstawie
        udzielonego przez Państwa pełnomocnictwa uprawnione do zawierania umów
    Wnioskodawca nie posiada w Polsce przedstawicieli i handlowców pozyskujących
    klientów, ani innych osób działających na podstawie pełnomocnictw uprawnionych do
    zawierania umów. Wszelkie umowy zawierane są w Niemczech przez osoby uprawnione
    do reprezentacji Wnioskodawcy.
      7) czy w odniesieniu do usługodawców (B. Niemcy i C. Polska), Spółka ma bezpośrednią
        kontrolę nad ich zasobami osobowymi/technicznymi/rzeczowymi, w tym należało
        wskazać/opisać na czym ta kontrola polega i w jaki sposób jest realizowana
    Wnioskodawca nie sprawuje bezpośredniej kontroli nad zasobami osobowymi,
    technicznymi ani rzeczowymi usługodawców (B. Niemcy i C. Polska); relacje mają charakter
    outsourcingu bez bieżącego wydawania poleceń co do codziennego wykonywania
    czynności.
      8) gdzie, w jakim kraju podejmowane są istotne decyzje dotyczące działalności Spółki
        na terytorium Polski
    Wszystkie istotne decyzje dotyczące działalności Wnioskodawcy w Polsce podejmowane są
    w Niemczech.
    Pytania
    1. Czy w świetle opisanego wyżej stanu faktycznego, prawidłowe jest stanowisko Spółki,
      zgodnie z którym Spółka nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 11
      marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm., dalej:
      „ustawa o VAT”) i Rozporządzenia wykonawczego z dnia 15 marca 2011 r. nr 282/2011
      w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE.L.2011.77.1,
      dalej: „Rozporządzenie Wykonawcze”)?
    2. Jeśli odpowiedź na pytanie nr 1 jest twierdząca (tzn. Spółka nie posiada na terytorium
      Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej), to czy prawidłowe jest
      stanowisko, że Spółka nie będzie zobowiązana do wystawiania i odbierania faktur
      ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (dalej: „KSeF”),
      wchodzącego w życie z dniem 1 lutego 2026 r. na podstawie art. 106ga ust. 1
      wprowadzanego do ustawy o VAT ustawą nowelizującą z dnia 16 czerwca 2023 r. o

      zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.
      2023 poz. 1598, dalej: „Ustawa Nowelizująca”)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy:
    1. W świetle opisanego wyżej stanu faktycznego, zdaniem Spółki nie posiada ona stałego
      miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, w rozumieniu
      przepisów ustawy o VAT oraz Rozporządzenia Wykonawczego.
    2. Zdaniem Spółki, w związku z brakiem stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej Spółki na terytorium Polski, Spółka nie będzie zobowiązana do
      wystawiania oraz odbierania faktur ustrukturyzowanych w systemie KSeF.
    Uzasadnienie dotyczące pytania 1:
    Definicja pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie została
    zawarta ani w ustawie o VAT, ani w żadnych przepisach wykonawczych do tej ustawy.
    Pojęcie to ma swoje źródło w Dyrektywie 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r., a
    zdefiniowane zostało w Rozporządzeniu Wykonawczym.
    Zgodnie z treścią art. 11 Rozporządzenia Wykonawczego:
      1. „Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
        działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
        działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
        rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
        strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór
        i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
        prowadzenia działalności gospodarczej.
      2. Na użytek stosowania następujących artykułów „stałe miejsce prowadzenia
        działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
        działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
        rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
        strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
        świadczenie usług, które wykonuje:
        a. art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
        b. począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112
        /WE;
        c. do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
        d. art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
      3. Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający,
        by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.”
    Istota zadanego pytania nr 1 sprowadza się do kwestii, czy w stanie faktycznym
    przedstawionym w niniejszym wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów
    prawa podatkowego, Spółka powinna być traktowana jako podmiot posiadający w Polsce
    „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” w rozumieniu ww. art. 11 ust. 1
    Rozporządzenia Wykonawczego poprzez fakt podejmowanych przez Spółkę działań w
    Polsce w opisanym stanie faktycznym.
    Zgodnie z treścią zacytowanego wyżej przepisu art. 11 ust. 1 Rozporządzenia
    Wykonawczego, aby dany podmiot miał „stałe miejsce prowadzenia działalności” na
    terytorium innego kraju muszą być spełnione łącznie zasadnicze trzy warunki:
      1. na terytorium innego państwa istnieje stała struktura;

      2. struktura ta obejmuje zarówno zasoby ludzkie, jak również (łącznie) zasoby
        techniczne;
      3. struktura ta musi być zdolna do odbioru (konsumpcji) nabywanych usług.
    Poniżej Wnioskodawca prezentuje argumenty stanowiące o braku posiadania „stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” przez Spółkę w Polsce oparte na
    orzecznictwie polskich sądów administracyjnych oraz dorobku orzeczniczym Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej także: „TSUE”).
      1. Brak istnienia zasobów ludzkich na terytorium Polski
    Jak wynika z zacytowanego powyżej przepisu art. 11 ust. 1 Rozporządzenia
    Wykonawczego, dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium
    danego państwa członkowskiego niezbędnym jest, aby zagraniczny podmiot posiadał na
    terytorium tego państwa „odpowiednią strukturę w zakresie zaplecza personalnego”.
    Powyższe zostało potwierdzone m.in. w wyroku TSUE z dnia 3 czerwca 2021 r. (sygn. C-931
    /19 Titanium), w którym wskazano, że struktura pozbawiona własnego personelu nie
    może mieścić się w zakresie pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej”.
    Natomiast w przypadku braku posiadania własnych zasobów personalnych w danym
    kraju, niezbędne jest aby dany podmiot efektywnie – w ramach świadczonej usługi na
    rzecz podatnika – udostępnił (przekazał) podatnikowi rzeczywiste władztwo na tymi
    zasobami. Należy podkreślić, że niewystarczające jest w tym względzie samo
    wykorzystywanie efektów prac personelu usługodawcy.
    Jak słusznie wskazał w tym zakresie TSUE w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 kwietnia 2022 r.,
    (sygn. C-333/20 Berlin-Chemie): „konieczne jest (...), aby podatnik ten był uprawniony do
    dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby
    było ono jego własnym zapleczem, na przykład, na podstawie umów o świadczenie usług
    lub najmu, na mocy których owo zaplecze pozostawałoby do dyspozycji podatnika i które
    to umowy nie podlegałyby rozwiązaniu w krótkim czasie.”
    Podobną wykładnię art. 11 ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego przedstawił m.in.
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 11 marca 2020 r., sygn. I SA
    /Gl 1029/19, wskazując, że: „wbrew stanowisku organu interpretacyjnego o dostępności
    zaplecza personalnego i technicznego porównywalnej z dostępnością zaplecza własnego
    nie decyduje ekonomiczne wykorzystanie ludzi i sprzętu. Niewątpliwie bowiem zakup
    każdej usługi, nabywanej przez podmiot gospodarczy ukierunkowany jest na określone
    korzyści ekonomicznej, co jednak nie kreuje automatycznie miejsca prowadzenia stałej
    działalności w kraju, na terenie którego usługodawca świadczy usługi”.
    Podobne stanowisko przedstawił Rzecznik Generalny w opinii z dnia 15 maja 2014 r. do
    sprawy C-605/12 Welmory, w której to wyjaśnił, że „(...) nawet jeśli stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej niekoniecznie wymaga własnego zaplecza
    personalnego i technicznego, to podatnikowi musi jednak przysługiwać - na podstawie
    wymogu wystarczającej stałości miejsca działalności - porównywalna kontrola nad
    zapleczem personalnym i technicznym. Dlatego w szczególności konieczne są umowy o
    usługi lub umowy najmu dotyczące zaplecza personalnego i technicznego, które to
    zaplecze jest do dyspozycji podatnika jak własne, i które to umowy nie podlegają zatem
    rozwiązaniu w krótkim czasie.
    Innymi słowy, należy podkreślić, że wprawdzie podatnik jako taki nie może stanowić
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej innego podatnika, nie wyklucza to
    jednak, aby podatnik miał bezpośredni i trwały dostęp do zaplecza personalnego i
    technicznego innego podatnika, który także jednocześnie w innym kontekście może być
    usługodawcą dla ustanowionego w ten sposób stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej.”

    Natomiast, zgodnie z informacjami wskazanymi przez Spółkę w opisie stanu faktycznego
    niniejszego wniosku:
        Spółka nie posiada na terytorium Polski własnych pracowników;
        Spółka nie sprawuje bezpośredniej kontroli nad zasobami osobowymi C. Polska;
        Spółka nie wydaje żadnych poleceń, instrukcji czy wytycznych dotyczących
        codziennego wykonywania obowiązków przez pracowników (pracowników,
        zleceniobiorców, współpracowników) C. Polska;
        wszystkie decyzje strategiczne związane z działalnością Spółki podejmowane są
        przez Spółkę z terytorium Niemiec.
    Tym samym, w przedstawionym stanie faktycznym nie można twierdzić, że Spółka posiada
    zaplecze personalne na terytorium Polski zdolne do odbioru („konsumowania”)
    nabywanych usług. W szczególności, istota transakcji handlowych realizowanych z C.
    Polska oraz B. Niemcy nie polega na oddaniu Spółce do dyspozycji, czy też udostępnieniu
    infrastruktury personalnej zatrudnionej przez C. Polska. Przeciwnie, Spółka jest
    zainteresowana nabywaniem rezultatów usług wykonywanych przy wykorzystaniu
    personelu C. Polska, nie zaś nabyciem kontroli czy też nadzoru nad tym personelem.
      2. Brak istnienia zasobów technicznych
    Z definicji stałego miejsca prowadzenia działalności wynika także konieczność, aby
    podmiot (oprócz omówionej powyżej infrastruktury w zakresie personelu) posiadał na
    terytorium danego państwa członkowskiego strukturę w zakresie zaplecza technicznego.
    W tym zakresie, analogicznie do uwag zamieszczonych powyżej, jak wynika z najnowszego
    orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (tak: wyrok z dnia 7 kwietnia
    2022 r. w sprawie C-333/20 Berlin-Chemie, wyrok z dnia 29 czerwca 2023 r. w sprawie C-
    232/22), a także z orzecznictwa polskich sądów administracyjnych, o dostępności zaplecza
    technicznego porównywalnej z dostępnością zaplecza własnego nie decyduje samo
    ekonomiczne wykorzystanie efektów usług wykonywanych przy użyciu określonego
    sprzętu. Należy wyraźnie bowiem odróżnić nabywanie usług od innego podmiotu (który
    świadczy je przy wykorzystaniu własnej infrastruktury technicznej) oraz usług, których
    istota polega na udostępnieniu takiej infrastruktury technicznej podmiotowi mającemu
    siedzibę za granicą (np. na podstawie umowy najmu).
    Ponownie należy powołać w tym miejscu uzasadnienie wyroku z 7 kwietnia 2022 r.
    Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-333/20 Berlin Chemie, w którym wskazano, że:
    „konieczne jest (...), aby podatnik ten był uprawniony do dysponowania tym zapleczem
    personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego własnym
    zapleczem, na przykład, na podstawie umów o świadczenie usług lub najmu, na mocy
    których owo zaplecze pozostawałoby do dyspozycji podatnika i które to umowy nie
    podlegałyby rozwiązaniu w krótkim czasie.”
    Podobnie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w uzasadnieniu
    wyroku z dnia 22 sierpnia 2023 r. (sygn. I SA/Gl 521/23), wskazując, że
    „Należy zatem przyznać rację stronie skarżącej, że o braku istnienia stałego miejsca
    prowadzenia działalności świadczą następujące okoliczności (..):
      - skarżąca nie posiada zaplecza technicznego na terytorium Polski zdolnego do odbioru
        nabywanych usług; w szczególności, istota usługi świadczonej na jej rzecz przez
        kontrahenta nie polega na udostępnieniu skarżącej infrastruktury własnej tego
        podmiotu (nieruchomości, maszyn służących do produkcji itp.), w drodze np.
        umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub umowy o podobnym charakterze”.

    Również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku (dotyczącym kwestii istnienia stałego
    miejsca prowadzenia działalności w wyniku nabywania usług produkcji na zlecenie) z dnia
    29 lipca 2021 r., sygn. I FSK 660/18 podkreślił, że:
    „Wskazać należy, że nie jest konieczne, aby personel wykorzystywany w stałym miejscu
    prowadzenia działalności, stanowili pracownicy danego podatnika, gdyż mogą być to także
    pracownicy podmiotu trzeciego, działającego na rzecz danego podatnika. Również środki
    techniczne, składające się na zaplecze techniczne, nie muszą być własnością podatnika,
    ale istotnym jest aby miał on nad nim władztwo, aby mógł je wykorzystywać przy
    świadczeniu usług. 7.4. W przedmiotowej sprawie, jak słusznie podnosi skarżąca, zgodnie
    z orzeczeniem TSUE z 16 października 2014 r., C-605/12, ECLI:EU:C:2014:2298, konieczne
    jest zawarcie umów o świadczeniu usług lub umów najmu dotyczących zaplecza
    technicznego i personalnego, które nie podlegają rozwiązaniu w krótkim czasie posiadanie
    przez zagraniczny podmiot kontroli nad zapleczem personalnym i technicznym oraz
    dysponowanie nim w sposób porównywalny do sytuacji, w której zaplecze personalne i
    techniczne stanowiłoby własność zagranicznego podatnika”.
    Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 października
    2022 r. (sygn. I FSK 396/21), wyjaśniając, że:
    „Dla uznania, że zachodzi stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej Skarżącej
    w Polsce, Organ musiałby jednak wykazać, że - mimo braku własnego zaplecza - Stronie
    przysługuje porównywalna jak przy własnej, kontrola nad cudzym zapleczem personalnym
    i technicznym. Warunek taki w szczególności realizują umowy o usługi lub umowy najmu
    pozwalające na bezpośrednie uzyskanie wpływu na personalne i techniczne zaplecze. Przy
    takich umowach przedmiotowe zaplecze pozostaje do dyspozycji podatnika jak własne. Z
    Opinii Rzecznika Generalnego z 15 maja 2014 r. w sprawie C-605/12 wynika, że w
    przypadku, gdy przedsiębiorca zagraniczny wykorzystuje znajdujące się w kraju zaplecze
    personalne i techniczne innego podmiotu, dla wypełnienia kryterium „stałości” przy ocenie
    istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej konieczne jest: zawarcie
    umów o świadczeniu usług lub umów najmu dotyczących zaplecza technicznego i
    personalnego, które nie podlegają rozwiązaniu w krótkim czasie, posiadanie przez
    zagraniczny podmiot kontroli nad zapleczem personalnym i technicznym oraz
    dysponowanie nim w sposób porównywalny do sytuacji, w której zaplecze personalne i
    techniczne stanowiłoby własność zagranicznego podatnika.”
    W kontekście powyższego, zgodnie z informacjami wskazanymi przez Spółkę w opisie
    stanu faktycznego przedstawionego w niniejszym wniosku nie można twierdzić, że Spółka
    posiada zaplecze techniczne na terytorium Polski zdolne do odbioru nabywanych usług. W
    szczególności, istota transakcji handlowych realizowanych z C. Polska oraz B. Niemcy nie
    polega na udostępnieniu Spółce infrastruktury własnej C. Polska (nieruchomości, zaplecza
    administracyjnego, itp.), w szczególności w taki sposób, aby to Spółka sprawowała
    bezpośrednią kontrolę nad tymi zasobami technicznymi/rzeczowymi.
      3. Ta sama infrastruktura techniczna i personalna nie może równocześnie świadczyć
        usług oraz je odbierać
    Jak wyjaśnił TSUE w uzasadnieniu wyroku z 7 kwietnia 2022 r. (sygn. C-333/20 Berlin-
    Chemie): „Wreszcie, z akt sprawy wynika, że w sprawie w postępowaniu głównym zaplecze
    personalne i techniczne, które zostało udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę
    rumuńską i które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwala na wykazanie
    istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności spółki niemieckiej w Rumunii, stanowi
    również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczy usługi na rzecz spółki
    niemieckiej. Tymczasem to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do
    świadczenia i odbioru tych samych usług”.
    Podobnie wypowiedział się TSUE w wyroku z dnia 29 czerwca 2023 r. (sygn. C-232/22), w
    którym wskazał, że: „(...) to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do
    świadczenia i odbioru tych samych usług (...). Tymczasem w niniejszej sprawie, z

    zastrzeżeniem oceny sądu odsyłającego, z akt sprawy przedłożonych Trybunałowi nie
    wynika, by możliwe było odróżnienie zaplecza stosowanego przez Cabot Plastics w
    odniesieniu do świadczenia przez nią usług w postaci produkcji z materiałów
    powierzonych od zaplecza, które byłoby zdaniem organu podatkowego wykorzystywane
    przez Cabot Switzerland do odbioru tych usług w Belgii w ramach jej rzekomego stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, które zdaniem tego organu stanowi
    jedynie zaplecze należące do Cabot Plastics.”
    Przenosząc powyższe argumenty na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać, że jeżeli
    infrastruktura ludzka (personalna) i techniczna C. Polska świadczy usługi opisane w stanie
    faktycznym na zlecenie Spółki, to nie może ona jednocześnie odbierać i konsumować tej
    samej usługi, którą świadczy.
      4. Konieczność odróżnienia czynności opodatkowanych Spółki oraz czynności
        opodatkowanych wykonywanych przez C. Polska
    W wyroku TSUE z dnia 29 czerwca 2023 r. (sygn. C-232/22), wyjaśniono także, że oceniając
    kwestie istnienia/nieistnienia stałego miejsca prowadzenia działalności koniecznym jest
    odróżnienie od siebie czynności świadczonych przez usługodawcę na rzecz zagranicznego
    podmiotu oraz czynności wykonywane przez ten zagraniczny podmiot.
    „Co się tyczy w drugiej kolejności kryterium, również przewidzianego w art. 11
    rozporządzenia wykonawczego nr 282/2011, zgodnie z którym zaplecze personalne i
    techniczne stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej powinno umożliwić mu
    odbiór usług i wykorzystanie ich na własne potrzeby, należy przede wszystkim odróżnić
    świadczenie usług polegających na produkcji z materiałów powierzonych przez Cabot
    Plastics na rzecz Cabot Switzerland od sprzedaży przez tę ostatnią spółkę towarów
    pochodzących z tej produkcji. Owo świadczenie i owa sprzedaż stanowią bowiem odrębne
    transakcje, podlegające różnym systemom VAT. (...) W związku z tym w celu ustalenia
    miejsca, w którym świadczenia te są otrzymywane przez Cabot Switzerland, należy
    określić miejsce, w którym znajduje się zaplecze personalne i techniczne, z którego spółka
    ta korzysta w tym celu, a nie miejsce, w którym znajduje się zaplecze, które wykorzystuje
    ona do swojej działalności polegającej na sprzedaży.”
    Wszystkie opisane powyżej argumenty korespondują i potwierdzają argumenty
    przedstawione w złożonym wniosku o interpretację.
    Podsumowując, oceniając całokształt okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, że
    Spółka nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, nie są
    bowiem spełnione podstawowe przesłanki do takiego uznania, tj. Spółka nie posiada
    bowiem miejsca, które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
    strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić Spółce odbiór i
    wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej.
    Spółka nie posiada w Polsce zasobów technicznych i osobowych wystarczających do
    prowadzenia samodzielnej działalności. Spółka nie organizuje zatem zaplecza
    technicznego ani osobowego świadczącego o prowadzeniu części działalności
    gospodarczej na terytorium Polski.
    Uzasadnienie dotyczące pytania 2
    Zgodnie z art. 106ga ust. 1 wprowadzonym do ustawy o VAT poprzez Ustawę
    Nowelizującą, podatnicy (w rozumieniu ustawy o VAT) będą obowiązani wystawiać faktury
    ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.
    W treści przepisu art. 106ga ust. 2 wymieniono zamknięty katalog przypadków
    stanowiących wyjątki od ww. obowiązku.
    Zgodnie z tym przepisem, obowiązek, o którym mowa w art. 106ga ust. 1, nie dotyczy
    wystawiania faktur:

      1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego
        miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
      2) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium
        kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na
        terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie
        uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono
        fakturę;
      3) przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale
        XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych
        procedurach;
      4) na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą
        działalności gospodarczej;
      5) w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia
        usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s.
    Z kolei na podstawie art. 23 Ustawy Nowelizującej, przepisy w niej zawarte (z pewnymi
    wyjątkami nieistotnymi w zakresie niniejszego wniosku) wchodzą w życie z dniem 1 lutego
    2026 r.
    Powyższe oznacza, że obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF
    (o którym mowa w art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT) będzie obowiązywał podatników
    począwszy od 1 lutego 2026 r. Natomiast jak wynika z art. 106ga ust. 2 pkt 1, jednym z
    przypadków zwalniającym z obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy
    użyciu KSeF jest okoliczność nieposiadania przez podatnika siedziby działalności
    gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium
    kraju.
    W konsekwencji, biorąc pod uwagę, że Spółka nie posiada w Polsce siedziby działalności
    gospodarczej, a także zważywszy na stanowisko Spółki przedstawione w zakresie pytania
    nr 1 (tj. stanowisko, zgodnie z którym Spółka nie posiada w Polsce stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o VAT i
    Rozporządzenia Wykonawczego), w ocenie Spółki należy uznać, że nie będzie ona
    podlegała obowiązkowi wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu
    KSeF, który zgodnie z przepisami Ustawy Nowelizującej wchodzi w życie z dniem 1 lutego
    2026 r.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w
    Rozporządzeniu Wykonawczym Rady (UE) Nr 282/2011 z 15 marca 2011 r.
    ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE l 77 z 23.03.2011, str.1, ze zm.)
    zwanego dalej „rozporządzeniem 282/2011”.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak: siedziba
      działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie
      możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić
      stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo
      Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
      świadczenie usług, które wykonuje:
      a) art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
      b) począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112
        /WE;
      c) do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
      d) art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający,
      by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w
      zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy
      towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Z treści wniosku wynika, że Spółka jest wiodącym niemieckim dostawcą usług (...)
    (administrator funduszy i funduszy alternatywnych) w sektorze funduszy
    nieruchomościowych. Spółka zarządza niemieckimi funduszami nieruchomościowymi
    („Fundusze”) posiadającymi nieruchomości w Polsce zlokalizowane w (...), (...), (...) i (...).
    Działalność Funduszy polega na gromadzeniu środków finansowych od inwestorów, które
    są następnie inwestowane na rynku nieruchomości. Fundusze kupują i sprzedają
    nieruchomości na własny rachunek, jak również wynajmują powierzchnie komercyjne w
    posiadanych nieruchomościach, przy czym formalnoprawnie stroną wszelkich umów (np.
    sprzedaży czy najmu) jest Spółka. Wynika to z przepisów niemieckich przepisów - ustawy o
    inwestycjach, zgodnie z którą fundusz nie jest osobą prawną i nie posiada on osobowości
    prawnej. Z tego względu fundusz nie jest formalnie zdolny do nabywania we własnym
    imieniu praw i własności aktywów, ani też do zawierania umów we własnym imieniu. Tytuł
    prawny do aktywów przypisanych do Funduszy posiada formalnie Spółka i to Spółka
    zawiera umowy, które dotyczą Funduszy i aktywów przypisanych do Funduszy
    (przykładowo, Spółka nabywając nieruchomości działa we własnym imieniu, ale na
    rachunek Funduszu). Spółka może także działać na rachunek innych funduszy. Aktywa
    Funduszy pozostają formalnie własnością Spółki, lecz są one utrzymywane oddzielnie od
    aktywów innych funduszy (zarządzanych przez Spółkę) i zarządzane na rachunek
    Funduszy. W konsekwencji, formalnym właścicielem nieruchomości, w które inwestują
    Fundusze, jest Spółka. To Spółka figuruje w księdze wieczystej, jako właściciel (lub
    użytkownik wieczysty) nieruchomości, w którą Fundusz zainwestował środki finansowe.
    W chwili obecnej Spółka zarządza w Polsce dwoma funduszami:
      - (...) z siedzibą w Niemczech, będącym inwestorem nieruchomości w (...), (...) i (...),
      - (...) z siedzibą w Niemczech, będącym inwestorem nieruchomości w (...).
    W toku działalności prowadzonej na terytorium Polski, Spółka nabywa usługi od
    podmiotów: B. GmbH („B. Niemcy”) oraz C. Sp. z o.o. („C. Polska”). Usługi nabywane są od
    B. Niemcy na podstawie umowy outsourcingu zarządzania aktywami obejmują usługi:
    typu Asset management (zarządzania aktywami), zarządzania finansami, usługi
    rachunkowe/księgowe, ogólnego zarządzania nieruchomościami, zarządzania
    informacjami i danymi, zarządzania umowami, zarządzania ryzykiem, wycen, wynajmu i
    marketingu. Usługi nabywane od C. Polska obejmują usługi typu Property management
    (administrowania i obsługi nieruchomości). Przy czym B. Niemcy świadczy usługi na rzecz
    Spółki częściowo z terytorium Niemiec oraz częściowo nabywa usługi od C. Polska, które
    następnie świadczy na rzecz Spółki. Jednocześnie B. Niemcy nie posiada na terytorium
    Polski zaplecza osobowego i technicznego.
    W pierwszej kolejności Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy Spółka posiada na
    terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT.
    Na temat stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wielokrotnie wypowiadał
    się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, np. wyrok z 3 czerwca 2021 r. w sprawie C-
    931/19 (Titanium), wyrok z 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20 (Berlin Chemie A.
    Menarini SRL), wyrok z 29 czerwca 2023 r. w sprawie C-232/22 (Cabot Plastics Belgium SA),
    wyrok z 13 kwietnia 2024 r. w sprawie C-533/22 (SC Adient Ltd & Co. KG). Podobne tezy
    zawiera orzecznictwo krajowe np. I FSK 1194/20, I FSK 1679/20, I SA/Gl 521/23.
    Mając na uwadze definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    rozporządzenia 282/2011 oraz tezy wynikające z utrwalonego orzecznictwa Trybunału

    Sprawiedliwości Unii Europejskiej i polskich sądów administracyjnych można wymienić
    kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu
    prowadzenia działalności”.
    O stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej można mówić wówczas, gdy
    występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego,
    niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala
    działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym
    miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca
    jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby
    przedsiębiorstwa.
    Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób powtarzalny i
    nieprzemijający (stały).
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane
    podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało
    towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające
    opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy.
    Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym
    infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego
    rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez
    ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE
    wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być
    konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze
    udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich

    wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w
    sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny
    podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.
    W analizowanej sprawie należy zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 3 czerwca 2021 r., w
    sprawie C-931/19. Sprawa dotyczyła spółki Titanium z siedzibą na wyspie Jersey zajmującej
    się wynajmem nieruchomości w Austrii. Z uwagi na brak własnego personelu spółka
    korzystała z usług austriackiej spółki zarządzającej (zajmującej się pośrednictwem w
    relacjach z kontrahentami, fakturowaniem czynszu oraz prowadzeniem rozliczeń). Spółka
    Titanium zachowała jednak uprawnienia decyzyjne do zawierania i rozwiązywania umów
    najmu, określania ich warunków, a także wyboru dostawców, w tym spółki zarządzającej
    nieruchomością. Na tle tak przedstawionego opisu stanu TSUE wskazał, że w przypadku,
    gdy podatnik dysponuje w innym kraju jedynie zapleczem technicznym (nieruchomością) i
    nie ma na miejscu żadnych zasobów ludzkich umożliwiających samodzielne działanie, w
    sposób oczywisty nie są spełnione kryteria posiadania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej. Zatem, wynajmowana w innym państwie członkowskim
    nieruchomość nie stanowi stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, w
    sytuacji gdy właściciel tej nieruchomości nie ma własnego personelu niezbędnego do
    świadczenia usług związanych z najmem.
    Również należy zwrócić uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3
    października 2019 r., sygn. I FSK 980/17, który porusza kwestię „samowystarczalności”
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wskazując, że: „To, czy posiadane
    w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w
    kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być
    odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo
    świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie
    konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje
    zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy
    ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności.
    Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie
    siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w
    odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia
    działalności”.
    W wyroku C-232/22 z 29 czerwca 2023 r. TSUE orzekł, że: „podatnik będący usługobiorcą,
    którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się poza Unią, nie posiada stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim, w którym ma
    siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod względem prawnym odrębny od tego
    usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza
    personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący usługi wykonuje
    na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu wyłącznego zobowiązania
    umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów powierzonych oraz szereg świadczeń
    akcesoryjnych lub uzupełniających, które przyczyniają się do działalności gospodarczej
    podatnika będącego usługobiorcą w tym państwie członkowskim”.
    Mając na uwadze orzecznictwo TSUE, powyższe przepisy prawa oraz okoliczności
    analizowanej sprawy należy stwierdzić, że Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w Polsce. Spółka nie zorganizuje bowiem na terytorium kraju w
    sposób stały odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych umożliwiających samodzielne
    prowadzenie działalności. Z wniosku wynika, że w związku z działalnością prowadzoną w
    Polsce związaną z zarządzaniem funduszami nieruchomościowymi Spółka nabywa m.in.
    usługi od C. Polska.
    Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać
    każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną
    spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego,

    ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. Jak
    wynika z okoliczności wniosku Spółka nie posiada w Polsce nieruchomości, lokali ani
    powierzchni magazynowanych na własne potrzeby. Nieruchomości znajdują się wyłącznie
    w portfelach funduszy, którymi Spółka zarządza i nie stanowią jej majątku. Ponadto,
    Spółka nie udostępnia żadnych własnych zasobów (osobowych, technicznych czy
    rzeczowych) podmiotom w Polsce. Jednocześnie, Spółka nie deleguje pracowników do
    Polski i nie zatrudnia w Polsce personelu, jak również nie posiada w Polsce przedstawicieli
    i handlowców pozyskujących klientów, ani innych osób działających na podstawie
    pełnomocnictw upoważnionych do zawierania umów i imieniu Spółki. Wszelkie umowy
    zawierane są w Niemczech przez osoby uprawnione do reprezentacji Spółki. Także
    wszystkie istotne decyzje dotyczące działalności Spółki w Polsce podejmowane są w
    Niemczech. Zatem mając na uwadze powyższe należy uznać, że Spółka nie posiada na
    terytorium Polski własnego zaplecza osobowego ani technicznego.
    Przy czym, dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest
    konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to
    może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i
    infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być
    dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim
    kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Jednakże Spółka
    nie sprawuje bezpośredniej kontroli nad zasobami osobowymi, technicznymi ani
    rzeczowymi C. Polska, zaś relacje te mają charakter outsorcingu bez bieżącego wydawania
    poleceń co do codziennego wykonywania czynności. W konsekwencji należy uznać, że
    Spółka również nie posiada kontroli nad zapleczem C. Polska porównywalnej do tej jaką
    sprawuje nad zapleczem własnym.
    Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest
    również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o
    wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej)
    trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały
    one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że
    struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a
    nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi
    być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej
    lub faktycznej powtarzalności i systematyczności. Ponownie wskazać należy, że Spółka nie
    posiada w Polsce żadnych zasobów technicznych oraz personalnych, a także nie posiada
    kontroli nad zapleczem C. Polska porównywalnej do tej jaką sprawuje nad zapleczem
    własnym. Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów
    osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać,
    że spełnione jest kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść do obecności
    zasobów osobowych i technicznych.
    Należy również zwrócić uwagę na wyrok TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r., z którego
    wynika, że z perspektywy określania stałego miejsca prowadzenia działalności istotne jest
    ustalenie charakteru zaplecza personalnego i technicznego. TSUE orzekł, że to samo
    zaplecze personalne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru
    tych samych usług. Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie powinien być uznany za
    stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w zakresie tych
    usług, które świadczy dla tego innego podmiotu. Odnosząc powyższe do Państwa sytuacji
    należy stwierdzić, że C. Polska świadczy na rzecz Spółki określone usługi, a to oznacza, że
    w przypadku uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, to
    samo zaplecze zasobów personalnych jak i technicznych C. Polska byłoby wykorzystywane
    zarówno do świadczenia usług na rzecz Spółki jak i ich odbioru. Tym samym, zgodnie z
    wyrokiem TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. takie miejsce nie powinno być uznane za
    stałe miejsce prowadzenia działalności. W podobnym tonie wypowiada się również TSUE
    w wyroku z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C-533/22 wskazując, że zaplecze personalne i

    techniczne w kraju usługodawcy musi być odrębne od zaplecza, za pomocą którego
    świadczone są usługi na rzecz Spółki.
    Zatem, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że
    Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium
    Polski.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Ponadto przedmiotem Państwa wątpliwości jest także ustalenie czy Spółka będzie
    zobowiązana do wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu
    Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF).
    Mając na uwadze powyższe wątpliwości należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej - rozumie się
      przez to fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z
      przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie.
    Ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz
    niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie
    KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024
    r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” - termin
    wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r.
    Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026 r.:
      1. Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu
        Krajowego Systemu
        e-Faktur.
      2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:
      1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego
        miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
      2) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na
        terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności
        gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia
        działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla
        których wystawiono fakturę;
      3) przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale
        XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych
        procedurach;
      4) na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą
        działalności gospodarczej;
      5) w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia
        usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s.
      6) przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1.
      3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wystawia się faktury elektroniczne lub
        faktury w postaci papierowej.
      4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, podatnicy mogą wystawiać faktury
        ustrukturyzowane.
    Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026
    r.:
      1. Faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu Krajowego
        Systemu e-Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci

        elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu
        ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów
        realizujących zadania publiczne.
      2. Oprogramowanie interfejsowe, o którym mowa w ust. 1, jest dostępne na stronie,
        której adres jest podany w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie
        podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów
        publicznych.
    Natomiast według art. 106gb ust. 4 ustawy:
      W przypadku gdy:
      1) miejscem świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium
        kraju lub terytorium państwa trzeciego, lub
      2) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani
        stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, lub
      3) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej na
        terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności
        gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia
        działalności nie uczestniczy w nabyciu towaru lub usługi, dla którego wystawiono
        fakturę lub
      4) nabywcą jest podatnik korzystający ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust.
        1,
      - faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony.
    Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który będzie obowiązywał od 1 lutego 2026 r. wskazuje,
    że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego
    Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego powyżej przepisu przewiduje
    wyłączenie z przedmiotowego obowiązku podmiotów nieposiadających w Polsce siedziby
    działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zatem, skoro Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą
    zmieniającą, Spółka nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych
    przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od 1 lutego 2026 r. Jednocześnie należy
    wskazać, że Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w
    związku z czym ma możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu
    Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy, w brzmieniu nadanym
    ustawą zmieniającą.
    Natomiast kwestię otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF reguluje
    przepis art. 106gb ust. 4 ustawy który wskazuje m.in. że w przypadku gdy nabywcą jest
    podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju faktura ustrukturyzowana jest
    udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony. Zatem, skoro Państwa Spółka, jak
    ustaliłem w niniejszej interpretacji, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce to na podstawie art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy nie będzie
    zobowiązana do odbioru faktur od polskich kontrahentów przy użyciu KSeF. Jednocześnie
    Spółka powinna uzgodnić z danym kontrahentem inny sposób odbioru ustrukturyzowanej
    faktury.
    W konsekwencji Państwa stanowisko nr 2 uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu
    prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze
        zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.