Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB3/423-1003/09-9/13/S/PK1
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2013-11-14
Teza: Czy prowizje od Umów Pożyczek wskazane w punkcie a stanowią koszt uzyskania przychodów X. w dniu ich poniesienia? Czy wydatki (wskazane w punktach d-g powyżej) ponoszone na rzecz doradcy prawnego, doradcy finansowego, agencji ratingowych oraz inne wydatki związane z przygotowaniem i wypracowaniem odpowiednich mechanizmów przeprowadzenia transakcji, a także doradztwem przy jej przeprowadzeniu mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w dniu ich poniesienia? Czy wskazane w punktach b-c powyżej wydatki z tytułu zapłaty wynagrodzenia Banków Inwestycyjnych za usługi wypracowania struktury transakcji oraz doradztwo finansowe związane z transakcją oraz tytułem zwrotu kosztów doradztwa prawnego na rzecz Banków Inwestycyjnych w związku z Transakcją, do których poniesienia X. był zobowiązany na mocy Umów Pożyczek mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w dniu ich poniesienia?
Słowa kluczowe: koszt-koszty bezpośrednie; koszt-koszty uzyskania przychodów; koszt-zwrot kosztów; kredyt; obligacje; papier-papiery wartościowe; prowizje; transakcja; udział; umowa-umowa pożyczki; środek-środki pieniężne
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów, uwzględniając prawomocny od dnia 5 czerwca 2013 r. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt III SA/Wa 2029/10 z dnia 12 maja 2011 r. (data wpływu 16 sierpnia 2013 r.), stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 23 grudnia 2009 r. (data wpływu 28 grudnia 2009 r.), uzupełnionym w dniu 25 marca 2010 r., na wezwanie organu nr IPPB3/423-1003/09-2/JB z dnia 16 marca 2010 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie uznania za koszty uzyskania przychodów i ustalenia momentu potrącalności poniesionych kosztów, dotyczących:

*   Prowizji od Umów Pożyczek (pytanie pierwsze) **– jest prawidłowe,**
*   wydatków związanych z analizą, oceną zasadności, wypracowaniem odpowiednich mechanizmów przeprowadzania Transakcji, a także doradztwem przy jej przeprowadzaniu (wydatki wskazane w pkt od „d” do „g” stanu faktycznego zdarzenia przyszłego-pytanie drugie) **– jest prawidłowe**
*   wydatków związanych z wynagrodzeniem dla Banków Inwestycyjnych za wypracowanie struktury Transakcji oraz doradztwo finansowe (wydatki wskazane w pkt od „b” do „c” stanu faktycznego zdarzenia przyszłego-pytanie trzecie) **– jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 28 grudnia 2009 r. został złożony wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy prowizje od pożyczek oraz inne wydatki i związane z przygotowaniem i wypracowaniem odpowiednich mechanizmów przeprowadzenia transakcji emisji obligacji przez F. stanowią koszty uzyskania przychodów w momencie ich poniesienia.

W dniu 6 kwietnia 2009 r. Organ podatkowy wydał interpretację indywidualną nr IPPB3/423-1003/09-4/JB, w której uznał stanowisko przedstawione przez Spółkę w zakresie uznania za koszty uzyskania przychodów i ustalenia momentu potrącalności poniesionych kosztów, dotyczących Prowizji od Umów Pożyczek za prawidłowe. Natomiast w odniesieniu do wydatków związanych z analizą, oceną zasadności, wypracowaniem odpowiednich mechanizmów przeprowadzania Transakcji, a także doradztwem przy jej przeprowadzaniu oraz wydatków związanych z wynagrodzeniem dla Banków Inwestycyjnych za wypracowanie struktury Transakcji oraz doradztwo finansowe Organ nie podzielił stanowiska Wnioskodawcy, oceniając je za nieprawidłowe.

Interpretacja ta została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 2029/10.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe.

X. S.A. („Spółka” lub „X.”) posiada 100% udziałów w F. AB — spółce kapitałowej z siedzibą w Szwecji („F.”). F. jest spółką celową której zadaniem jest pozyskiwanie finansowania na rynkach międzynarodowych w drodze emisji obligacji (ang. Senior Notes — „Obligacje”). Obligacje są oferowane potencjalnym inwestorom na rynkach międzynarodowych oraz są przedmiotem obrotu na Luksemburskiej Giełdzie Papierów Wartościowych.

W ramach przeprowadzanej transakcji („Transakcja”) F.:

1.  W listopadzie 2009r. wyemitował Obligacje oraz udzielił finansowania Spółce na podstawie umowy pożyczki („Umowa Pożyczki 1”), wykorzystując w tym celu środki pieniężne pozyskane z emisji Obligacji.
2.  W najbliższej przyszłości (w 2010r.) F. planuje emisję kolejnej transzy Obligacji. Środki pozyskane z emisji kolejnej transzy Obligacji zostaną przekazane X. na podstawie umowy pożyczki („Umowa Pożyczki 2”, Umowa Pożyczki I oraz Umowa Pożyczki 2 określane łącznie jako „Umowy Pożyczek”).

Umowy Pożyczek zostały (zostaną) zawarte na okres do 2017 roku, lecz podlegają wcześniejszej spłacie w przypadku wcześniejszego Umorzenia Obligacji.

Zobowiązania F. wobec obligatariuszy z tytułu wyemitowanych Obligacji są przedmiotem gwarancji udzielonej przez X. oraz spółki zależnej od X. („Gwarancja”).

Gwarancja została udzielona odpłatnie, w związku z czym F. jest zobowiązany do zapłaty X. oraz jego spółkom zależnym stosownego wynagrodzenia z tytułu wystawionej Gwarancji.

Wykorzystanie środków z emisji.

Środki pieniężne będące przedmiotem powyższych Umów Pożyczek (odpowiednio: „Pożyczka 1” i „Pożyczka 2”, a łącznie „Pożyczki 2009”) zostaną wydatkowane przez Spółkę w następujący sposób.

Środki pieniężne uzyskane na podstawie Pożyczki 1 zostaną przeznaczone na:

1.  spłatę pożyczki („Pożyczka 2003”) wobec F. - spółki celowej z siedzibą w Wielkiej Brytanii, która w 2003r. dokonała emisji obligacji na rynkach międzynarodowych („Obligacje 2003”) a środki z emisji przekazała T. na podstawie umów pożyczek zawartych w 2003r.; (Wystąpiła jednak rozbieżność czasowe pomiędzy otrzymaniem Pożyczki 1 od. F., co nastąpiło w listopadzie 2009r. a spłatą Pożyczki 2003 / umorzeniem Obligacji 2003 co nastąpiło w grudniu 2009r. Biorąc pod uwagę wymogi prawne, tj. okoliczność, że środki z Pożyczki 1 miały zostać przekazane F. w dniu ich pozyskania i dodatkowo, że Pożyczka 2003 nie mogła być spłacona przed datą umorzenia Obligacji 2003 (co nastąpiło w drugiej połowie grudnia 2009 r.), część środków pozyskanych przez T. z Pożyczki 1 (i przeznaczonych na spłatę Pożyczki 2003) została przekazane F. w formie krótkoterminowej umowy pożyczki zawartej przez T. z tą spółką w listopadzie 2009 r.);
2.  spłatę kredytu bankowego zaciągniętego na ogólne potrzeby oraz działalność operacyjną T. oraz w związku z realizowanymi inwestycjami (w tym inwestycjami kapitałowymi);
3.  zwiększenie płynności Spółki (środki przeznaczone na bieżące potrzeby Spółki).

Natomiast środki pieniężne pozyskane na podstawie Pożyczki 2 zostaną przeznaczone na przejęcie platformy cyfrowej „n” („Akwizycja”). W ramach Akwizycji X. zawrze z Y. N.V. („Y.”) oraz (ewentualnie) innymi spółkami z Grupy Y. (tj. I. B.V. oraz D. Holding BV.) umowę (lub umowy) sprzedaży (dalej ta umowa lub umowy zwana(e); „Umowa. Sprzedaży”) na podstawie której (ych) X. nabędzie od Y.:

1.  49% udziałów w N. będącej właścicielem 100% udziałów w E. Sp. z o.o. — operatorze platformy cyfrowej\`(...)\`
2.  wierzytelności przysługujące (i) I. wobec N. oraz (ii) innym spółkom z Grupy I. wobec \`(...)\`oraz spółki D. Sp. z o.o. (podmiot zależny od n.), a wynikające z umów pożyczek zawartych przez I. oraz inne spółki z Grupy I. z tymi podmiotami.

W odniesieniu do wykorzystania Pożyczki 2, zgodnie z intencją X., F. oraz Y. rozliczenie wzajemnych wierzytelności wynikających z (i) emisji Obligacji przez F. na rzecz Y., (ii) zawarcia przez X. i F. Umowy Pożyczki 2 oraz (iii) Umowy Sprzedaży zostanie przeprowadzone w sposób bezgotówkowy. Oznacza to, że X. nie otrzyma fizycznie środków pieniężnych będących przedmiotem Umowy Pożyczki 2.

Wierzytelność przysługująca X. o przekazanie środków pieniężnych będących przedmiotem umowy Pożyczki 2 zostanie bowiem potrącona z wierzytelnością Y. wobec X. z tytułu Umowy Sprzedaży (w ramach wielostronnych potrąceń obejmujących również wierzytelność F. wobec Y. o przekazanie ceny emisyjnej Obligacji).

Proces emisji Obligacji jest procesem wysoce skomplikowanym od strony prawnej oraz biznesowej. Pozyskanie kilkuset milionów EUR od inwestorów wymaga zaangażowania wiodących instytucji finansowych które są w stanie same zainwestować w takie papiery wartościowe oraz przekonać innych potencjalnych inwestorów. W analizowanej transakcji X. oraz F. zaangażowały dwie wiodące międzynarodowe instytucje finansowe („Banki Inwestycyjne”) zakres prac których (zgodnie z umową zlecenia zawartą przez Banki Inwestycyjne z F. – Umowa Zlecenia”) obejmował:

*   przeprowadzenie emisji Obligacji oraz gwarantowanie sukcesu tej emisji (underwritzng and placement) - poprzez m.in. poprzez objęcie Obligacji co de facto stanowi gwarancję powodzenia emisji na rzecz własną oraz na rachunek innych inwestorów co nastąpiło na podstawie Purchase Agreement („Umowa Nabycia”) zawartej przez Banki Inwestycyjne z F.;
*   różne czynności pomocnicze takie jak np. koordynację całej transakcji odpowiednie wynegocjowanie parametrów Obligacji (wysokość kuponów odsetkowych uzgodnienie ewentualnego dyskonta lub premii emisyjnej etc.).

Ponadto dla przeprowadzenia transakcji konieczne było przygotowanie odpowiedniej dokumentacji prawnej (takiej jak umowy dotyczące Obligacji Umowy Pożyczek etc., dokument ofertowy - forma prospektu emisyjnego wymaganego m.in. dla celów dopuszczenia Obligacji do notowania na Giełdzie w Luksemburgu wymaganych opinii prawnych raportów finansowych etc.) oraz uzyskanie oceny wiarygodności kredytowej (tzw. ratingu) przez X. jako ostatecznego beneficjenta i gwaranta Obligacji.

W związku z powyższym w ramach procesu pozyskania finansowania przez X. poprzez emisję Euroobligacji konieczne było poniesienie szeregu wydatków związanych z emisją

Podkreślić należy, że to X. jest beneficjentem (oraz inicjatorem) emisji Obligacji - tj. całe finansowanie pozyskane w drodze emisji zostało przekazane X. na podstawie Umów Pożyczek i wykorzystane przez X. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Zatem biorąc pod uwagę funkcje pełnione w ramach transakcji emisji Obligacji przez F. oraz X. podjęto decyzję; że wszelkie koszty związane z emisją Obligacji zostaną poniesione przez X. (również ze względu na konieczność zachowania warunków rynkowości wynikających z przepisów o cenach transferowych).

Zasada ta dotyczy wyłącznie kosztów związanych z przygotowaniem i przeprowadzeniem emisji Obligacji a nie kosztami bieżącymi wynikającymi z działalności F. (takimi jak koszty ogólne związane z funkcjonowaniem F., koszty gwarancji, koszty notowania obligacji na giełdzie w Luksemburgu, czy administrowaniem Obligacjami w trakcie ich „życia”).

F. będzie w związku z emisją zarabiał określoną marżę odsetkową (tj. różnicę pomiędzy odsetkami otrzymywanymi od X. na podstawie Pożyczek 2009 oraz odsetkami płaconymi na rzecz obligatariuszy) stanowiącą wynagrodzenie za funkcje pełnione w ramach transakcji, która m. in. pokryje koszty bieżące opisane powyżej.

Powyższa decyzja została wdrożona poprzez wprowadzenie odpowiednich zapisów do dokumentacji prawnej zobowiązującej T. do poniesienia wszelkich kosztów związanych z emisją Obligacji w szczególności zgodnie z Umowami Pożyczek (art. 5.1 Umowy Pożyczki 1 oraz odpowiadający mu artykuł w Umowie Pożyczki 2) T. jest zobowiązany do zapłaty na żądanie F.wszelkich kosztów (włączając koszty prawne i wydatki) poniesionych przez F.w związku z emisją Obligacji. Ponadto zgodnie z art. 5.3 Umowy Pożyczki 1 oraz odpowiadającym mu artykułem w Umowie Pożyczki 2 T. jest również zobowiązany do poniesienia bezpośrednio wszelkich innych kosztów związanych z transakcją (takich jak wynagrodzenie agencji ratingowych oraz koszty obsługi prawnej doradztwa finansowego i podatkowego) do zapłaty których jest zobowiązany zgodnie z umowami zawartymi z podmiotami trzecimi (bez prawa obciążenia nimi F.). Część kosztów związanych z procesem emisji Obligacji i wynikająca z umów zawartych przez F.została poniesiona przez F.(wynagrodzenie należne bankom inwestycyjnym za doprowadzenie do sukcesu emisji koszt dyskonta emisyjnego). Z ekonomicznego punktu widzenia koszty te zostały przerzucone na T. poprzez ustalenie na podstawie Umowy Pożyczki 1 i Umowy Pożyczki 2 prowizji od udzielenia Pożyczek 2009.

Specyficznie koszty które zostały (zostaną) poniesione przez T. w związku z pozyskaniem finansowania poprzez emisję Obligacji (na podstawie Umów Pożyczek) obejmują:

1.  prowizje od Pożyczki 1 i Pożyczki 2 (płatne przy udzieleniu Pożyczek 2009 na podstawie Umów Pożyczek odpowiednio w listopadzie 2009r oraz w 2010r);
2.  dodatkowe (poza wynagrodzeniem za gwarantowanie sukcesu emisji — tzw. underwriting and placement fee) wynagrodzenie należne Bankom Inwestycyjnym zgodnie umową z F.za usługi doradcze w zakresie wypracowania struktury transakcji oraz doradztwo finansowe związane z transakcją (wynagrodzenie to zostało zapłacone bezpośrednio przez T. zgodnie z Umowami Pożyczek nakładającymi obowiązek zapłaty kosztów związanych z transakcją na T.);
3.  Re-faktura kosztów doradców prawnych Banków Inwestycyjnych dokonana na podstawie Sekcji 9(b) Umowy Nabycia (zobowiązanie do pokrycia tych kosztów wynikało również z art. 4 Umowy Zlecenia) wynagrodzenie to zostało zapłacone bezpośrednio przez T. - zgodnie z Umowami Pożyczek nakładającymi obowiązek zapłaty kosztów związanych z transakcją na T.);
4.  wynagrodzenie doradcy prawnego T. w związku z transakcją poniesione Zgodnie z umową zawartą przez T. z wiodącą kancelarią prawniczą (zakres prac doradcy prawnego obejmował m.in. przeprowadzenie badania prawnego T. pod kątem przygotowania dokumentu ofertowego w związku z emisją Obligacji, przygotowanie części prawnej dokumentu ofertowego, przygotowanie wymaganych opinii prawnych, doradztwo prawne i podatkowe w związku z założeniem F., udział w negocjacjach dokumentacji prawnej transakcji);
5.  wynagrodzenie doradcy finansowego (rachunkowego) T. w związku z transakcją poniesione zgodnie z umową zawartą przez T. z firmą audytorsko-doradczą (zakres prac doradcy finansowego obejmował doradztwo w związku ze sprawozdaniami finansowymi wykorzystanymi w dokumencie ofertowym, wydanie raportów dotyczących zawartości dokumentu ofertowego na potrzeby inwestorów międzynarodowych, uczestnictwo w procesie przygotowywania dokumentu ofertowego),
6.  wynagrodzenie agencji ratingowej za przeprowadzenie analizy oraz przyznanie T. oceny wiarygodności kredytowej (tzw. ratingu) co było warunkiem przeprowadzenia transakcji ( T. musiał posiadać rating aby pozyskać finansowanie w drodze emisji Obligacji) poniesione zgodnie z umową zawartą przez T. z agencją ratingową;
7.  inne koszty bieżące związane z pozyskaniem finansowania w drodze emisji Obligacji (takie jak np. koszty podróży pracowników T. zaangażowanych w projekt, koszty związane z prezentacją oferowanych Obligacji potencjalnych inwestorom międzynarodowym (w ramach tzw. road show), koszty przygotowania i wydrukowania dokumentów związanych z transakcją oraz inne koszty T. związane z transakcją.

Kontekst biznesowy Akwizycji.

Nabycie przez Spółkę udziałów N. ( a pośrednio \`(...)\` będącej operatorem platformy cyfrowej) jest elementem długoterminowej strategii T. (zapoczątkowanej w marcu 2009r. kiedy to nastąpiło nabycie 51% udziałów w N.). Strategia ta polegała na dywersyfikacji źródeł przychodów oraz pełnej konsolidacji operacyjnej T. z …. W szczególności zakłada ona przygotowanie wspólnej z n-ką oferty rynkowej wykorzystującej potencjały obu podmiotów na rynku usług medialnych w celu zaoferowania innowacyjnych zintegrowanych produktów w celu lepszej promocji oferty obu podmiotów. T. liczy również na wzmocnienie przewagi konkurencyjnej poprzez pełną integrację w szczególności wspólny branding, wzajemną promocję oraz wspólne nabywanie i dystrybucję treści medialnych (tzw. content).

W szczególności o realizacji transakcji zdecydowały następujące przesłanki:

*   dążenie do umocnienia pozycji na najszybciej rosnącym segmencie rynku telewizyjnego,
*   stworzenie nowego kanału dystrybucji programów TV (prawa do których posiada T.),
*   powiększenie dostępu do najbardziej dynamicznych grup docelowych o dochodach przekraczających średnią,
*   zwiększenie możliwości promocji dwustronnej i poprawy oferty sprzedaży;
*   dywersyfikacja przychodów.

Inne.

Dodatkowo należy wskazać, że środki pieniężne uzyskane z emisji obligacji F. i otrzymane na podstawie Pożyczki 2003 oraz kredytu bankowego zostały wykorzystane przez Spółkę na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej , w tym m.in. w działalności operacyjnej oraz przy realizowanych inwestycjach (w tym inwestycjach kapitałowych). Należy jednak wskazać, że obecnie nie są prowadzone przez Spółkę projekty inwestycyjne, w związku z którymi odsetki na spłatę pożyczki mogłyby być zaliczone wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych.

W odpowiedzi na wezwanie, z dnia 16.03.2010r.,nr IPPB3/423-1003/09-2/JB w zakresie wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego poprzez doprecyzowanie na jakie cele zostały przeznaczone środki z Pożyczki 1 i Pożyczki 2, Spółka złożyła, w dniu 25.03.2010 r., następujące wyjaśnienia:

Pożyczka 1 została przeznaczona na spłatę Pożyczki 2003 oraz kredytu bankowego, jak również miała na celu zwiększenie płynności X..

Pożyczka 2003

Pożyczka 2003 została wykorzystana przez Spółkę na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, w tym m. in. w działalności operacyjnej oraz przy realizowanych inwestycjach (w tym inwestycjach kapitałowych). Biorąc pod uwagę ogromną kwotę pozyskanego finansowania (ponad 1 miliard złotych) trudno wskazać wszystkie wydatki sfinansowane z pozyskanych środków. W szczególności Spółka pragnie wskazać na następujące zadania inwestycyjne (poza finansowaniem bieżącej działalności operacyjnej) zrealizowane w grudniu 2003 r. oraz w 2004 r. (a zatem finansowane z Pożyczki 2003 r.):

1.  Nabycie w grudniu 2003 r. obligacji wyemitowanej przez I.. (I.) w dniu 2 grudnia 2003 r. o wartości nominalnej ok. 131 milionów EUR. Obligacja została spłacona wraz z odsetkami w latach 2005-2006; zasadnicza część należności z tytułu obligacji i narosłych odsetek została spłacona poprzez potrącenie z kwotą należną I. z tytułu sprzedaży na rzecz T. S.A. udziałów w spółce Grupa O.(pośrednie nabycie akcji Grupy O. S.A. - właściciela portalu internetowego O.).
2.  Nabycie w marcu 2004 r. udziałów w spółce V Sp. z o.o. (prowadzącej kanał tematyczny \`(...)\`) za kwotę 35 mln EUR.
3.  Spłata istniejącego zadłużenia (głównie bankowego).
4.  Ogólne cele gospodarcze (np. uruchomienie nowych kanałów tematycznych - T. oraz S. - które miało miejsce w ciągu 2004r.).
5.  Środki, które wpłynęły na rachunek bankowy T. z tytułu Pożyczki 2003 r. były do czasu ich wydatkowania na cele operacyjne inwestowane w różne inwestycje krótkoterminowe (lokaty bankowe, bony skarbowe etc.) przynoszące przychody podatkowe w postaci dyskonta i odsetek.

Biorąc pod uwagę powyższe uznać należy, że związek odsetek od Pożyczki 2003 z przychodami T. nie budzi wątpliwości. Zarówno odsetki od (i) finansowania nabycia obligacji wyemitowanych przez I. (przynoszących dochody odsetkowe), (ii) finansowania nabycia udziałów w innej spółce jak również (iii) finansowania wydatków na rozwój działalności operacyjnej czy też (iv) inwestowania w instrumenty rynku pieniężnego niewątpliwie stanowią koszty uzyskania przychodów.

Jednocześnie Spółka wskazuje, że w dniu 27 maja 2008 r. otrzymała indywidualną interpretację prawa podatkowego wydaną w imieniu Ministra Finansów przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie (IP-PB3-423-304/08-4/JB) w której potwierdzono, że odsetki płacone przez T. na rzecz F z tytułu Pożyczki 2003 w całości stanowią koszt uzyskania przychodów (pytanie zadano w związku z wejściem w życie podatku u źródła od odsetek wypłacanych na rzecz podmiotów posiadających siedzibę w Wielkiej Brytanii i związanego z tym podwyższenia kwoty odsetek w związku z klauzulą gross-up). Interpretacja stanowi załącznik do niniejszego pisma.

Środki pochodzące z Pożyczki 1 w części przeznaczonej na spłatę Pożyczki 2003 zostały przekazane F. w formie krótkoterminowej pożyczki przynosząc przychody odsetkowe z tego tytułu przy spłacie pożyczki (co nastąpiło w grudniu 2009 r.).

Kredyt bankowy

Środki pieniężne uzyskane z kredytu bankowego.ciągnionego na podstawie umowy wielowalutowej linii kredytowej z czerwca 2008 r.) zostały wykorzystane przez Spółkę na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, w tym m. in. w działalności operacyjnej oraz przy realizowanych inwestycjach (w tym inwestycjach kapitałowych); nie jest możliwe wskazanie konkretnych wydatków bezpośrednio finansowanych z linii kredytowej - w szczególności jednak kredyt ten miał na celu uzupełnienie płynności finansowej po wydatkach związanych z nabyciem 25% udziałów w N.. („N.”).

Zwiększenie płynności

Znaczna część środków pozyskana z Pożyczki 1 przeznaczona zastałą na zwiększenie płynności Spółki (środki przeznaczone na bieżące potrzeby Spółki). Środki które zgodnie z planami Spółki miały być przeznaczone na ogólne i bieżące potrzeby związane z działalnością operacyjną są aktualnie zgromadzone na rachunkach bankowych przynosząc dochody odsetkowe oraz są inwestowane np. w bony skarbowe, lokaty, obligacje - również przynoszące dochód w postaci odsetek lub dyskonta. Środki te będą wykorzystywane w miarę potrzeb Spółki na cele związane z prowadzoną przez T. działalnością gospodarczą.

Środki pieniężne pozyskane na podstawie Pożyczki 2 zostały przeznaczone na przejęcie platformy cyfrowej („Akwizycja”). W szczególności:

1.  w ramach Akwizycji T. zawarł z I. umowę sprzedaży, na podstawie której T. nabył od I. 49% udziałów w N.. („N.”) będącej właścicielem 100% udziałów w I. Sp. z o.o. („\`(...)\`”) - operatorze platformy cyfrowej
2.  T. udzielił pożyczek \`(...)\`, D. Sp. z o.o. oraz N. na spłatę ich pożyczek (wraz z odsetkami) wobec …., S. B.V. oraz I. (zamiast zatem nabywać wierzytelności wobec …. D. Sp. z o.o. oraz N., T. udzieliła tym spółkom pożyczek na spłatę ich zadłużenia).

Dodatkowo w uzupełnieniu do wniosku, Spółka informuje, że druga transza Obligacji została wyemitowana na kwotę mniejszą niż pierwotnie planowano (148 mln EUR zamiast 188 mln EUR, a tym samym Umowa Pożyczki 2 została zawarta na kwotę 148 mln EUR). Pozostała część wartości akwizycji została sfinansowana poprzez emisję przez X. na rzecz Y. dwóch weksli (promissory notes pod prawem amerykańskim) na kwotę 40 mln EUR. Emisja weksli posłużyła na zapłatę ceny za udziały w N. oraz części kwoty wynikającej z rozliczenia z Y. korekty ceny za sprzedane X. udziały według ustalonego mechanizmu - mechanizm ten przewidywał dopłatę za udziały N. w przypadku osiągnięcia przez n-kę określonych parametrów ekonomicznych (druga część kwoty dotyczącej korekty ceny została rozliczona w ramach emisji drugiej transzy Obligacji i wykorzystania Pożyczki 2).

Podsumowując, w odniesieniu do wykorzystania Pożyczki 2, Spółka wskazuje, że:

1.  Obligacje zostały wyemitowane na rzecz …., S. B.V. oraz I. które z tego tytułu były zobowiązane do zapłaty ceny emisyjnej na rzecz F.,
2.  Zgodnie z Umową Pożyczki 2 F.był zobowiązany do przekazania kwot z emisji Obligacji na rzecz T.,
3.  Z kolei T. był zobowiązany do przekazania kwot z tytułu Pożyczki 2 na rzecz \`(...)\`, D. Sp. z o.o. oraz N. w formie dalszych pożyczek oraz I. tytułem rozliczenia drugiej części kwoty wynikającej z rozliczenia z I. korekty ceny za sprzedane T. udziały,
4.  n, D. Sp. z o.o. oraz N. były zobowiązane do spłaty pożyczek (wraz z odsetkami) zaciągniętych od …., S. B.V. oraz I.
5.  Zobowiązania \`(...)\`, S. B.V. oraz I. z tytułu objęcia Obligacji były równe zobowiązaniom …. D. Sp. z o.o., N. oraz T. wobec tych spółek (z wymienionych powyżej tytułów).
6.  W rezultacie rozliczenie nastąpiło w sposób bezgotówkowy poprzez potrącenie wzajemnych wierzytelności na podstawie umowy potrącenia wierzytelności.

Nabycie przez Spółkę udziałów N. (a pośrednio n-ki będącej operatorem platformy cyfrowej) oraz przejęcie finansowania dłużnego tych podmiotów jest elementem długoterminowej strategii X. (zapoczątkowanej w czerwcu 2008 r., kiedy nastąpiło nabycie 25% udziałów plus jeden udział w N. i kontynuowanej w marcu 2009 r. kiedy udział X. w N. został zwiększony do 51%). Strategia ta polega na dywersyfikacji źródeł przychodów oraz pełnej konsolidacji operacyjnej X. z n-ką W szczególności zakłada ona przygotowanie wspólnej z n-ką oferty rynkowej wykorzystującej potencjały obu podmiotów na rynku usług medialnych w celu zaoferowania innowacyjnych zintegrowanych produktów oraz lepszej promocji oferty obu podmiotów. X. liczy również na wzmocnienie przewagi konkurencyjnej poprzez pełną integrację i w szczególności wspólny branding, wzajemną promocję oraz wspólne nabywanie i dystrybucję treści medialnych (tzw. content).

W szczególności o realizacji transakcji zdecydowały następujące przesłanki:

*   dążenie do umocnienia pozycji na najszybciej rosnącym segmencie rynku telewizyjnego;
*   stworzenie nowego kanału dystrybucji programów TV (prawa do których posiada T.);
*   powiększenie dostępu do najbardziej dynamicznych grup docelowych o dochodach przekraczających średnią;
*   zwiększenie możliwości promocji dwustronnej i poprawy oferty sprzedaży; dywersyfikacja przychodów.

Spółka nadmienia, że już obecnie X. świadczy na rzecz n-ki szereg usług (przykładowo, licencje na rozpowszechnianie sygnału kanałów X., usługi informatyczne oraz udzielanie sublicencji na oprogramowanie komputerowe, usługi wsparcia technicznego, wynajem sprzętu i wozów transmisyjnych, usługi produkcyjne, usługi reklamowe). Zacieśnianie współpracy pomiędzy X. i n-ką powinno skutkować po pierwsze kontynuacją świadczenia usług na podstawie obecnie funkcjonujących umów, a po drugie zawarciem nowych umów (np. umowy o świadczenie usług kodowania sygnału telewizyjnego, umowa dotycząca obsługi i dystrybucji kart dekodujących, umowa o świadczenie usług realizacji materiałów telewizyjnych).

Ponadto należy wskazać, że udzielenie pożyczek N., n-ce oraz Dom Cyfrowy Sp. z o.o. bezpośrednio przekłada się na przychody X. z tytułu odsetek płaconych przez te podmioty.

Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem Spółki, środki pozyskane przez X. na podstawie umów pożyczek zostały wydatkowane na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarcza i są bezpośrednio związane z przychodami tej działalności.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1.  Czy prowizje od Umów Pożyczek wskazane w punkcie a stanowią koszt uzyskania przychodów X. w dniu ich poniesienia?
2.  Czy wydatki (wskazane w punktach d-g powyżej) ponoszone na rzecz doradcy prawnego, doradcy finansowego, agencji ratingowych oraz inne wydatki związane z przygotowaniem i wypracowaniem odpowiednich mechanizmów przeprowadzenia transakcji, a także doradztwem przy jej przeprowadzeniu mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w dniu ich poniesienia?
3.  Czy wskazane w punktach b-c powyżej wydatki z tytułu zapłaty wynagrodzenia Banków Inwestycyjnych za usługi wypracowania struktury transakcji oraz doradztwo finansowe związane z transakcją oraz tytułem zwrotu kosztów doradztwa prawnego na rzecz Banków Inwestycyjnych w związku z Transakcją, do których poniesienia X. był zobowiązany na mocy Umów Pożyczek mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w dniu ich poniesienia?

Stanowisko Wnioskodawcy.

Ad. 1.

Zdaniem Spółki prowizje należne F. od Umów Pożyczek wskazane w punkcie a stanowią koszt uzyskania przychodów X. w dacie ich poniesienia jako koszty związane z pozyskaniem finansowania w postaci Pożyczki.

Ad. 2.

Zdaniem Spółki wydatki (wskazane w punktach d-g powyżej) ponoszone na rzecz doradcy prawnego, doradcy finansowego, agencji ratingowych oraz inne wydatki związane z przygotowaniem i wypracowaniem odpowiednich mechanizmów przeprowadzenia transakcji, a także doradztwem przy jej przeprowadzeniu mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia.

Ad. 3.

Zdaniem Spółki wskazane w punktach b-c powyżej wydatki z tytułu zapłaty wynagrodzenia Banków Inwestycyjnych za usługi wypracowania struktury transakcji oraz doradztwo finansowe związane z transakcją oraz tytułem zwrotu kosztów doradztwa prawnego na rzecz Banków Inwestycyjnych w związku z Transakcją do których poniesienia X. był zobowiązany na mocy Umów Pożyczek mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia.

Wydatki jako koszty uzyskania przychodów

Koszty pozyskania finansowania dłużnego.

W ocenie Spółki, zgodnie z art. 15 ust 1 updop kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 updop. Niewątpliwie, co wskazano w stanie faktycznym wydatki związane z przygotowaniem i przeprowadzeniem procesu pozyskania finansowania dla X. na podstawie Umów Pożyczek są związane z przychodami Spółki jako koszty związane z pozyskaniem finansowania podstawowej działalności Spółki. W szczególności wydatki te pozostają w bezpośrednim związku z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą oraz zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów.

W szczególności:

*   w odniesieniu do wydatków związanych z Umową Pożyczki 1- przychodów z prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej oraz
*   w odniesieniu do wydatków związanych z Umową Pożyczki 2 bezpośrednio w celu osiągnięcia przychodów w postaci odsetek od nabytych wierzytelności wobec podmiotów z grupy I., czy też przychodów z ewentualnej sprzedaży udziałów w N. a pośrednio (co jest de facto podstawowym celem przeprowadzenia Akwizycji) w celu osiągnięcia przychodów z prowadzonej przez Spółkę podstawowej działalności w związku z dalszym rozwojem współpracy z n-ką poprzez pełną konsolidację działalności.

Spółka stanęła na stanowisku, iż w praktyce stosowania prawa podatkowego nie budzi wątpliwości że wydatki ponoszone przez podatników w związku z pozyskaniem finansowania dłużnego (np poprzez zaciągnięcie kredytu bankowego lub poprzez emisję obligacji) stanowią koszty uzyskania przychodów. W tym miejscu Spółka powołała się na następujące interpretacje MF: interpretację z dn. 04.09.2009r wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie (sygn. IPPB3/423-304/09-2/DG), interpretację z dn.21.10.2008r. wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie (sygn. IPPB3/423-1110/08-2/GJ), interpretację z dn. 06.05.2009 r. wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach (sygn. IBPBI/2/423-221/09/MS), czy interpretację z dn. 09.04.2009r. wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie (sygn. IPPB31423-32/09-7/JG).

Jednocześnie, Spółka wskazała, że w opisywanej sprawie nie ma zastosowania przepis art. 16 ust. 1 pkt 1 updop, gdyż wydatków związanych z Pożyczkami 2009 nie można przypisać do jakichkolwiek projektów inwestycyjnych, w związku z którymi mogłyby one powiększać wartość początkową środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych.

Spółka wskazała „że argumentacja przedstawiona powyżej w pełni znajduje zastosowanie w odniesieniu do wydatków będących przedmiotem pytania nr 1 (prowizje od Pożyczek 2009), pytania nr 2 (wydatki związane z doradztwem na rzecz X.) oraz pytania nr 3 (wydatki z tytułu wynagrodzenia! pokrycia kosztów Banków Inwestycyjnych).

Przedmiotowe wydatki są bowiem związane z pozyskaniem finansowania przez X. na podstawie Umów Pożyczek (pozyskanego od podmiotów zewnętrznych za pośrednictwem Banków Inwestycyjnych dzięki emisji Obligacji przez F.). Jak wskazano finansowanie to zostało przekazane na potrzeby działalności gospodarczej Spółki.

Pokreślono, że dla powyższych wniosków bez znaczenia pozostaje fakt, że wydatki będące przedmiotem pytania nr 3 dotyczyły pokrycia wynagrodzenia Banków Inwestycyjnych związanego z przygotowaniem transakcji (w tym pokrycia kosztów doradcy prawnego Banków inwestycyjnych). Do poniesienia tych wydatku Spółka jako pożyczkobiorca była zobowiązana zgodnie z Umowami Pożyczek (koszty te z kolei obciążały F. na podstawie stosownych umów z Bankami Inwestycyjnymi).

Tym samym, w ocenie Wnioskodawcy, nawet jeśli Spółka nie była bezpośrednim odbiorcą usług fakturowanych przez Banki Inwestycyjne poniesienie tych wydatków było warunkiem niezbędnym warunkującym przeprowadzenie transakcji tj. emisję Obligacji oraz zawarcie Umów Pożyczek (koszty te stanowią zatem z ekonomicznego punktu wiedzenia dodatkowy koszt pozyskania przez X. finansowania w postaci Pożyczek 2009 — który ma charakter prowizji od Umowy Pożyczki 1.

Spółka powołała się na piśmiennictwo podatkowe, w którym wskazuje się że aby konkretny koszt mógł zostać uznany za koszt uzyskania przychodów koszt ten:

1.  powinien zostać poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika
2.  jest definitywny;
3.  pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą
4.  poniesiony został w celu uzyskania przychodów zachowania lub zabezpieczenia ich źródła lub może mieć inny wpływ na wielkość osiągniętych przychodów.

W analizowanym przypadku wszystkie powyższe warunki zostały spełnione. W szczególności wydatki te zostały poniesione przez Spółkę (która dokonała płatności z tytułu faktur wystawionych przez Banki inwestycyjne). Jest definitywny gdyż Spółka w żaden sposób nie może dochodzić jego zwrotu. Został on poniesiony w związku z pozyskaniem finansowania poprzez Pożyczki 2009, a więc w sposób oczywisty jest związany z prowadzoną działalnością i zgodnie z powyższą analizą został poniesiony w celu uzyskania przychodów.

Związek tych wydatków z pozyskaniem finansowania jest bezsprzeczny gdyż bez zgody Spółki na ich poniesienie nie doszłoby do emisji Obligacji a tym samym do zawarcia Umów Pożyczek (podobnie jak w przypadku braku zgody na zapłatę odsetek czy prowizji). Tym samym wydatki te mogą zostać zaliczone do tej samej kategorii wydatków co prowizja za udzielenie kredytu czy też inne koszty związane z udzieleniem kredytu, którymi są zwyczajowo obarczani kredytobiorcy przez banki (np. koszt wyceny nieruchomości) albowiem zgoda Spółki na poniesienie tych wydatków była warunkiem niezbędnym do przeprowadzenia transakcji. Co więcej charakter tych wydatków nie rożni się niczym (z wyjątkiem sposobu kalkulacji wysokości) od prowizji bankowej. Pokrycie kosztów usług prawnych (i ewentualnie innych wydatków) są opłatą za udzielenie kredytu ustalaną w odniesieniu do kosztów zewnętrznych banku podczas gdy typowa prowizja jest opłatą za udzielnie kredytu ustalaną kwotowo lub najczęściej jako procent udzielonego kredytu.

Ponadto wskazano, że Spółka miała obowiązek poniesienia tych wydatków na podstawie Umów Pożyczek (innymi słowy poniesienie tych wydatków nie było dobrowolne w tym sensie że chcąc uzyskać pozyskać finansowanie Spółka musiała je ponieść). Zatem poniesienie przedmiotowych wydatków było działaniem celowym, racjonalnym oraz gospodarczo uzasadnionym co stanowi warunek zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodu.

Wykorzystanie środków z Umowy Pożyczki 2.

Spółka podkreśliła, iż prezentowane w niniejszym wniosku stanowisko odnośnie możliwości zaliczenia przez Spółkę wydatków związanych z otrzymaniem Pożyczek 2009 w całości do kosztów uzyskania przychodów w momencie ich poniesienia dotyczy zarówno wydatków związanych z uzyskaniem Pożyczki 1 która została przeznaczona na potrzeby finansowania bieżącej działalności gospodarczej Spółki oraz spłaty jej dotychczasowego zadłużenia związanego z prowadzoną działalnością jak i wydatków związanych z Pożyczką 2, która zostanie wykorzystana na potrzeby planowanej Akwizycji a więc nabycia 49% udziałów w N. i wierzytelności wobec N., n-ki oraz spółki Dom Cyfrowy Sp. z o.o. z tytułu udzielonych tym podmiotom pożyczek.

Jednocześnie w zakresie wydatków związanych z Pożyczka 2, która zostanie przeznaczona na potrzeby Akwizycji Spółka przedstawiła dodatkową argumentację uzasadniającą stanowisko Spółki. Przede wszystkim część Pożyczki 2 zostanie wykorzystana na nabycie wierzytelności przysługujących N. wobec podmiotów z grupy I. z tytułu udzielonych im przez N. pożyczek co będzie skutkować powstaniem po stronie Spółki nowego strumienia przychodu w postaci odsetek płatnych przez podmioty z grupy I. (pożyczkobiorców). Już zatem z tego powodu należy uznać iż omawiane koszty będą stanowić koszt uzyskania przychodu albowiem będą one ponoszone przez Spółkę w celu uzyskania przychodu z tytułu otrzymanych odsetek.

Odnosząc się natomiast do okoliczności, że część Pożyczki 2 zostanie przeznaczona na nabycie udziałów w N. należy w pierwszej kolejności wskazać na przepis art. 16 ust 1 pkt 8 updop, który przewiduje że do kosztów uzyskania przychodów nie zalicza się wydatków na nabycie (\`(...)\`) akcji (\`(...)\`) wydatki takie są jednak kosztem uzyskania przychodu przy ustalaniu dochodu z odpłatnego zbycia (\`(...)\`) akcji”. Z przepisu tego wynika, że nie stanowią kosztów podatkowych (do chwili zbycia udziałów / akcji) wydatki na nabycie akcji.

Przepisy updop nie definiują natomiast wprost co należy rozumieć pod pojęciem wydatków na nabycie lub objecie udziałów lub akcji. Zdaniem Spółki należy jednak uznać iż przepis art. 16 ust 1 pkt 8 updop obejmuje swoim zakresem wyłącznie wydatki pozostające w bezpośrednim związku z nabyciem udziałów lub akcji, a więc tego rodzaju wydatki bez których poniesienia nie byłoby możliwe nabycie lub objęcie udziałów lub akcji w kapitale zakładowym spółki. Za takim rozumieniem art. 16 ust 1 pkt 8 updop przemawia wykładnia literalna tego przepisu i posłużenie się przez ustawodawcę sformułowaniem „wydatki na objęcie lub nabycie udziałów lub akcji”, a nie przykładowo wydatki poniesione w celu objęcia lub nabycia udziałów lub akcji. W sposób jednoznaczny wskazuje to na konieczność istnienia ścisłego i bezpośredniego związku tego rodzaju wydatków z nabyciem lub objęciem udziałów lub akcji. Należy także zauważyć iż wskazany powyżej przepis jest umiejscowiony w art. 16 updop który zawiera katalog wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodu a więc katalog wyjątków od ogólnej zasady uznawania wydatków za koszty uzyskania przychodu z art. 15 updop.

W konsekwencji przepisy art. 16 ust 1 updop a tym samym także pojęcie wydatków na nabycie lub objęcie udziałów lub akcji z art. 16 ust 1 pkt 8 updop nie powinny być interpretowane rozszerzająca, lecz w sposób ścisły. Spółka podkreśliła, iż rozszerzająca interpretacja wskazanych przepisów updop pozostawałaby w sprzeczności z przepisem art. 217 Konstytucji RP, kt6ry stanowi, iż nakładanie podatków, innych danin publicznych określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. W świetle art. 217 Konstytucji RP rozszerzająca wykładnia przepisów prawa podatkowego nieznajdująca oparcia w tekście ustawy podatkowej jest bowiem niedozwolona.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić iż pojęcie wydatków na nabycie udziałów swoim zakresem obejmuje wyłącznie takie wydatki jak cenę nabycia, opłaty notarialne czy np. prowizje biura maklerskiego. Spółka zauważyła, że Minister Finansów w piśmie z 07.08.2002r (sygn. PB4/AK-8214-6905-92102) wydanym na podstawie art. 14 Ordynacji podatkowej potwierdził prezentowane w niniejszym wniosku stanowisko i wskazał że wydatkami na nabycie udziałów/ akcji są wyłącznie wydatki bezpośrednio związane z nabyciem tj. wydatki bez których nie byłoby możliwe nabycie lub objęcie udziałów lub akcji. Do wydatków tych należy zaliczyć cenę nabycia, wpłaty na kapitał zakładowy. Podobne stanowisko zostało wyrażone w piśmie Ministra Finansów z 12.03.2001 r. (znak PB4/BA-82 14-486-94/01), w którym Minister Finansów wskazał że wydatkami na zakup akcji są jedynie koszty bezpośrednio warunkujące nabycie (tj. cena udziałów, opłaty notarialne, prowizje maklerskie).

Powyższe pisma definiując pojęcie wydatków na nabycie udziałów / akcji dotyczyły jednak głównie odsetek od długu zaciągniętego na finansowanie takiej transakcji. Natomiast w piśmie Ministerstwa Finansów z 02.09.2002r., sygn. PB4/AK-060-9093-273102. Ministerstwo wprost odniosło się do kwestii traktowania na gruncie ustawy o pdop wydatków na usługi doradcze związane z procesem akwizycji. Ministerstwo Finansów stwierdziło w nim między innymi, że: (\`(...)\`) w przypadku więc, kiedy przed dokonaniem inwestycji w akcje lub udziały, lub przed inną inwestycją w papiery wartościowe, podatnik powierza zbadanie kondycji finansowej emitenta tych papierów wyspecjalizowanej firmie, poniesione przez podatnika wydatki związane z tego rodzaju usługą choć nie stanowią wydatku na nabycie tych papierów wartościowych, mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, pod warunkiem jednak wykazania przez podatnika celowości poniesienia takiego wydatku.”

Tak więc, w ocenie Spółki, wydatki związane z pozyskaniem Pożyczki 2 nie stanowią wydatków na nabycie udziałów N. w rozumieniu art. 16 ust 1 pkt 8 updop. Co więcej wydatki te pośrednio są związane z podstawową działalnością Spółki na rynku medialnym i mają na celu osiągnięcie przychodów przez Spółkę z tej działalności. Nabycie udziałów n-ki wynika bowiem z celu biznesowego polegającego na pełnej integracji działalności n-ki z X. a tym samym ma na celu osiąganie przychodów z działalności podstawowej. Zatem wydatki poniesione na nabycie usług doradczych stanowią ogólne koszty działalności X., które powinny być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 updop w dacie ich poniesienia.

Stanowisko Spółki w tym zakresie znajduje jednolite potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz praktyce organów podatkowych. Zgodnie z orzecznictwem sądowym oraz praktyką organów podatkowych wydatki na usługi doradcze związane z procesami akwizycyjnymi stanowią koszty uzyskania przychodów w dacie poniesienia a pojęcie „wydatków na nabycie udziałów/akcji” obejmuje jedynie cenę nabycia udziałów oraz dodatkowo takie wydatki, bez których nabycie udziałów/akcji nie byłoby możliwe (opłaty notarialne, czy prowizje biura maklerskiego). Spółka wskazała, że powyższe stanowisko zostało potwierdzone, przykładowo, w wyroku WSA w Warszawie w z dnia 14.04.2004 r (sygn. III SA 2893/2002), wyroku NSA z dnia 07.09. 2004 r., sygn. FSK 324/2004, i wyroku NSA z dnia 13.01.2006r. sygn. II FSK 229105).

Ponadto, X. zwrócił uwagę, że stanowisko w przedmiotowej kwestii potwierdzają również organy podatkowe w interpretacjach wydawanych na podstawie art. 14a Ordynacji podatkowej. Przykładowo w interpretacji wydanej przed Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dn. 17.03.2008r., sygn. IP-PB3/423-548/07-4/JG, w interpretacji wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dn. 19.05.2008r. sygn. ILPB3/423-135/08-2/EK, w interpretacji z dn. 21.05.2008r. wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach sygn. IBPB3/423-194/08/SD, czy w interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dn.13.09. 2008r.,sygn. ITPB1/423-48/07/PS.

Data potrącenia dla celów podatkowych.

Wnioskodawca wskazał, że wszelkie wydatki których poniesienie związane jest z zawarciem Umów Pożyczek stanowią tzw. koszty pośrednie o których mowa w art. 15 ust 4d zd. 1 updop i powinny zostać zaliczone jednorazowo do kosztów podatkowych w dacie ich poniesienia. Co istotne w sprawie nie ma zastosowania art. 15 ust 4d zd. 2 updop gdyż omawiane wydatki nie dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy w rozumieniu tego przepisu.

Jeśli chodzi o koszty doradztwa finansowego czy też prawnego (pytanie 2 i pytanie 3) nie można tych wydatków biorąc pod uwagę ich naturę przyporządkować bowiem do konkretnych przychodów (biorąc również pod uwagę że służyły one pozyskaniu finansowania a więc z przychodami związane są jedynie pośrednio). W przypadku kosztów usług doradczych czy konsultingowych nie można zatem również uznać ze dotyczą one okresu przebaczającego rok podatkowy. Zatem powinny one zostać zaliczone do kosztów podatkowych w dacie poniesienia, tj. stosownie do art. 15 ust 4e updop w dniu na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku) albo dzień na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku) z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

Spółka wskazała również, że wydatki na zapłatę prowizji od Umów Pożyczek (o których mowa w pytaniu nr 1) powinny zostać zaliczone do kosztów podatkowych jednorazowo ponieważ również te koszty nie dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy.

Poniesienie kosztów prowizji jest bowiem jednorazowym obowiązkiem wynikającym z zawartych Umów Pożyczek co powoduje, iż prowizje są związane wyłącznie z rokiem podatkowym, w którym Pożyczki 2009 zostały udzielone, tj. z rokiem 2009 lub odpowiednia 2010 (w przypadku Pożyczki 2). Nie są to również koszty, które stanowią wynagrodzenie za cały okres trwania umowy kredytu, a jedynie koszty, obowiązek poniesienia których wynika z nabycia usługi finansowej (udzielenia Finansowania). Ich wysokość nie jest również w żaden sposób uzależniona od terminu spłaty Pożyczek 2009.

Wskazano również, że biorąc pod uwagę wykorzystanie Pożyczek 2009 trudno uznać że koszty prowizji związane są z jakimikolwiek przychodami, które byłyby uzyskiwane przez X. przez jakikolwiek skonkretyzowany okres przekraczający rok podatkowy. W szczególności znaczna część środków z Umów Pożyczek została wykorzystana na spłatę dotychczasowych zobowiązań (z Pożyczki 2003 oraz kredytu bankowego) oraz wydatkowana potrzeby bieżące oraz na Akwizycję. Zatem nie ma możliwości powiązania kosztów prowizji związanych z Pożyczkami 2009 z konkretnymi przychodami (np. przychodami z umowy zawartej na konkretny okres przekraczający rok podatkowy). Spółka wskazała, że stanowisko takie zostało potwierdzone w orzecznictwie organów podatkowych a w szczególności w interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 03.03.2009r. (sygn. IPPB3/423-1681/08-2/ER).

Wydając interpretację indywidualną w dniu 6 kwietnia 2010 r., nr IPPB3/423-1003/09-4/JB Organ uznał stanowisko przedstawione przez Spółkę w zakresie uznania za koszty uzyskania przychodów i ustalenia momentu potrącalności poniesionych kosztów, dotyczących Prowizji od Umów Pożyczek za prawidłowe. Natomiast w odniesieniu do wydatków związanych z analizą, oceną zasadności, wypracowaniem odpowiednich mechanizmów przeprowadzania Transakcji, a także doradztwem przy jej przeprowadzaniu oraz wydatków związanych z wynagrodzeniem dla Banków Inwestycyjnych za wypracowanie struktury Transakcji oraz doradztwo finansowe Organ nie podzielił stanowiska Wnioskodawcy, oceniając je za nieprawidłowe.

Organ interpretacyjny podniósł, iż zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod warunkiem, iż nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy podatkowej oraz gdy wykaże ich związek z prowadzoną działalnością a ich poczynienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodu (zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów). Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której pomiędzy kosztem podatkowym oraz przychodami podatników musi wystąpić związek przyczynowo-skutkowy, tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu. Podatnik nie musi wprawdzie przyporządkować poniesionych kosztów do konkretnego przychodu, ale wszelkie podjęte przez niego działania, w tym poniesione koszty, powinny zmierzać do osiągnięcia przychodu. Zwrot „w celu” użyty w ww. przepisie oznacza, że nie wszystkie wydatki ponoszone przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania, tj. pomniejszają dochód do opodatkowania.

Ponadto, aby dany wydatek mógł być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów powinien być poniesiony w sposób celowy, racjonalny i gospodarczo uzasadniony. Na takie kwalifikowanie wydatków wskazał również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 lipca 2003 r. (sygn. akt SA/Bd 1821103): „Podatnik winien wykazać celowość poniesienia wydatku, a także, a może przede wszystkim również to, że wydatek ten został poniesiony racjonalnie, tzn. że podatnik w zamian tego wydatku rzeczywiście uzyskał określone dobra i to, że mogły one, racjonalnie rzecz ujmując, co najmniej hipotetycznie przynieść przychód. Owa racjonalność wydatku winna być również oceniana przy uwzględnieniu sytuacji finansowej podmiotu gospodarczego w kontekście jego realnych potrzeb”.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Spółka poniosła dwa rodzaje wydatków, tj:

1.  prowizje na rzecz F. z tytułu udzielonych pożyczek (wymieniona w pytaniu 1) oraz
2.  wydatki związane z organizacją i przeprowadzeniem przez F. emisji obligacji, w tym wynagrodzenie dla Banków Inwestycyjnych (wymienione w pytaniu 2 i 3)

Istotą sprawy jest rozstrzygniecie, czy powyższe wydatki stanowią koszt uzyskania przychodu X..

Ad. 1.

Co do zasady, prowizja z tytułu pożyczek jest to wydatek nie służący bezpośrednio celom, na jakie została zaciągnięta pożyczka, ale umożliwiający uzyskania źródła finansowania. A zatem, aby uznać prowizję za koszt podatkowy, w pierwszej kolejności należy zbadać czy, zgodnie z art. 15 ust.1 ustawy, pożyczka została zaciągnięta w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Analiza przedstawionych przez Spółkę celów, na jakie zostały (zostaną) wykorzystane środki z Pożyczki 1 i Pożyczki 2, nie budzi wątpliwości że są one związane z działalnością gospodarczą Spółki i związane z jej przychodami.

W kwestii ustalenia momentu zaliczenia powyższych prowizji do kosztów podatkowych, Spółka musi mieć na względzie art. 15 ust. 4d ustawy, zgodnie z którym koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

Prowizja od pożyczki, jako rodzaj wynagrodzenia za udzielenie pożyczki, ustalona kwotowo bądź procentowo w stosunku do wartości udzielonej pożyczki, bez wątpienia wykazuje pośredni związek z uzyskiwanymi przez podmiot gospodarczy przychodami. Co do zasady więc zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów podlega w momencie jej poniesienia, zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy, z uwzględnieniem definicji dnia poniesienia kosztu zawartej, w art. 15 ust.4e ustawy.

Podsumowując, prowizje od Pożyczki 1 i Pożyczki 2 na rzecz F. należy uznać za koszty uzyskania przychodów w momencie ich poniesienia.

Ad.2. Ad.3

W ocenie organu podatkowego, podstawową kwestią kt6rej rozstrzygnięcie ma wpływ na zakwalifikowanie wydatków związanych z organizacją i przeprowadzeniem emisji obligacji, w tym wynagrodzenia dla Banków Inwestycyjnych do kosztów uzyskania przychodów Spółki jest dokonanie oceny, czy wymienione, w pytaniu 2 i 3, wydatki można w ogóle zakwalifikować, jako koszty uzyskania przychodu Spółki.

Organ zauważył, że emitentem obligacji nie jest Spółka, tylko inny podmiot —F.. F. jest spółką zależną w 100% od X., i została utworzona w celu pozyskiwanie finansowania na rynkach międzynarodowych w drodze emisji obligacji.

Wydatki, będące przedmiotem zapytania stanowią wydatki ponoszone przez X., ale bezpośrednio związane z dochodami F..

Okoliczność ta ma podstawowe znaczenie dla prawidłowej podatkowej klasyfikacji wydatków, jako kosztów uzyskania przychodów. Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jako warunek zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów wymieniają związek z przychodami konkretnego podatnika (cyt. powyżej art. 15 ust. 1 ustawy).

Z opisanego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Spółka pokryła koszty ponoszone na rzecz doradcy prawnego, doradcy finansowego, agencji ratingowych oraz inne wydatki związane z przygotowaniem i wypracowaniem odpowiednich mechanizmów przeprowadzenia transakcji emisji obligacji przez F., a także doradztwem przy jej przeprowadzeniu. Ponadto Spółka poniosła także wydatki z tytułu zapłaty wynagrodzenia Banków Inwestycyjnych za usługi wypracowania przez nie struktury Transakcji oraz doradztwo finansowe związane z Transakcją oraz tytułem zwrotu kosztów doradztwa prawnego na rzecz Banków Inwestycyjnych w związku z Transakcją

Z wniosku wynika, że usługi te były świadczone na rzecz F., a nie na rzecz Spółki. Usługi te służyły działalności gospodarczej prowadzonej przez F., polegającej na pozyskiwaniu środków finansowych w drodze emisji obligacji. Z tytułu prowadzonej działalności, F. zarabia określoną marżę odsetkową (tu: różnicę pomiędzy odsetkami otrzymywanymi od X. na podstawie Pożyczki 1 i Pożyczki 2 oraz odsetkami płaconymi na rzecz obligatariuszy).

Co do zasady, jeżeli określone wydatki w sposób jednoznaczny wiążą się z osiągnięciem konkretnego rodzaju przychodu, to zaliczenie ich do kosztów uzyskania przychodów ocenianie musi być w kontekście, tego przychodu, z którym wydatki te są bezpośrednio związane.

A zatem, skoro to F. osiąga konkretny przychód z tytułu emisji obligacji w postaci marży odsetkowej, to wydatki związane z emisją jako warunkujące osiągnięcie tego przychodu, z zasady winien zaliczyć je do kosztów podatkowych (pod warunkiem ich poniesienia).

Dodatkowo zwrócono uwagę, że Spółka poniosła wydatki nie tylko za F., ale także za Banki Inwestycyjne (tytułem zwrotu kosztów doradztwa prawnego na ich rzecz, w związku z transakcja). Ten zwrot kosztów nie ma żadnego uzasadnienia, tym bardziej że Banki Inwestycyjne uzyskały przychód z tytułu wynagrodzenie za usługi wypracowania struktury Transakcji oraz doradztwo finansowe związane z Transakcją emisji obligacji i jeżeli potrzebowały w tym zakresie doradztwa prawnego, to wydatek z tego tytułu powinien obciążać Banki, a nie Spółkę.

W ocenie organu wydatki będące przedmiotem zapytania, wymienione w pkt b-g, związane są z działalnością a co za tym idzie i przychodem osiąganym przez F., będącego odrębnym podmiotem prawa, a zatem nie mogą one zgodnie z regułą zawartą w art. 15 ust.1 ustawy, stanowić kosztów podatkowych Spółki.

Braku związku powyższych wydatków z przychodem Spółki nie zmienia również okoliczność, iż poniesienie tych kosztów przez Spółkę jest wynikiem uzgodnień z F..

Niewystarczającym argumentem przemawiającym za stanowiskiem Spółki jest również zawarcie przez strony w umowach pożyczek zapisu, że X. jest zobowiązany do zapłaty na żądanie F. wszelkich kosztów (włączając koszty prawne i wydatki) poniesionych przez F. w związku z emisją obligacji.

Zgodnie z postanowieniami art. 3531 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. nr 16, poz. 83 ze zm.) strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie, ani zasadom współżycia społecznego. Wyrażona w przywołanym przepisie zasada swobody zawierania umów przyznaje uprawnienie stronom do konstruowania łączącego je stosunku prawnego (w przedstawionym stanie faktycznym — poniesienie wydatków związanych z przygotowaniem i przeprowadzeniem emisji obligacji) w taki sposób, że uzależnia uzyskanie pożyczki przez Spółkę od uiszczenia przez nią oprócz prowizji i odsetek jeszcze pewnej kwoty dotyczącej pokrycia kosztów doradztwa finansowego i prawnego na rzecz F. związanego z emisją obligacji. Jednak z faktu tego nie można wywodzić skutków podatkowych w postaci zaliczenia przedmiotowych wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Wydatki te jako nie przyczyniające się do osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów Spółki, nie stanowią kosztu podatkowego.

W ocenie organu przedmiotowe wydatki, nie stanowią kosztu uzyskania przychodów, a w związku z tym odpowiedź na pytanie w zakresie momentu uznania ich za koszt podatkowy jest bezprzedmiotowa.

Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji organów podatkowych, Organ stwierdził, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla Organu wydającego niniejszą interpretację. Jednocześnie Organ zauważył, że kwestie opisane w powołanych interpretacjach, dotyczą pozyskiwania środków finansowych w drodze pożyczki, czy emisji obligacji, w celu przygotowania prywatyzacji, podwyższenia kapitału zakładowego, czy wypłaty dywidendy. Przede wszystkim jednak wydatki, będące przedmiotem tych interpretacji, bezpośrednio były związane z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika, a nie przez inny podmiot.

Na powyższą interpretację Spółka w dniu 20 kwietnia 2010 r. (data wpływu 22 kwietnia 2010 r.) złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, na które w odpowiedzi z dnia 9 czerwca 2010 r., nr IPPB3/423-1003/09-8/JB Organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w interpretacji indywidualnej.

W dniu 9 lipca 2010 r. Wnioskodawca złożył za pośrednictwem tut. Organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. interpretację i wniósł o jej uchylenie.

Wyrokiem z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 2029/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną interpretację.

W powyższym wyroku Sąd stwierdził, że: „Zgodnie z art. 15 ust 1 u.p.d.o.p. kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.1. Zatem aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodów winien być:

1.  poniesiony przez podatnika;
2.  definitywny (rzeczywisty);
3.  poniesiony w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą;
4.  poniesiony w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia ich źródła lub może mieć inny wpływ na wielkość osiągniętych przychodów;
5.  właściwe udokumentowany.

Gramatyczna wykładnia przepisu art. 15 ust. 1 zdanie pierwsze jednoznacznie wskazuje, iż podatnik ma możliwość odliczenia od przychodów wszelkich kosztów ich uzyskania, pod tym warunkiem, że mają one bezpośredni związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma bądź może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu, tj. wydatek taki powinien przyczynić się do powstania lub zwiększenia tego przychodu. Twierdzenie, iż wydatek spełniający powyższe wymogi musi nadto być poniesiony przez podatnika z jego środków finansowych, rozumianych jako uszczuplenie jego zasobów finansowych, nie znajduje uzasadnienia w świetle tego przepisu - Podatek dochodowy od osób prawnych. Komentarz, red. dr Janusz Marciniuk, Wydawnictwo: C.H.Beck, Wydanie: 11, rok 2011.

W ocenie Sądu w świetle powyższego, błędne jest zawarte w zaskarżonej interpretacji stanowisko, że wszystkie wydatki wskazane przez Skarżącą w pkt: od „b” do „g” stanu faktycznego przedstawionego we wniosku związane są z działalnością oraz przychodem F. i nie mogą stanowić kosztów podatkowych Spółki

Należy mieć bowiem na uwadze, że Spółka wskazała trzy rodzaje wydatków ponoszonych w związku z emisją obligacji i w konsekwencji uzyskaniem pożyczek od F..

1.  Prowizje od umów pożyczek \[pkt „a” stanu faktycznego\],
2.  Wydatki na rzecz doradcy prawnego, doradcy finansowego, agencji ratingowych oraz inne wydatki związane z przygotowaniem i wypracowaniem odpowiednich mechanizmów przeprowadzenia transakcji, a także doradztwem przy jej przeprowadzeniu \[pkt: od „d)” do „g)” stanu faktycznego,
3.  Wydatki z tytułu zapłaty wynagrodzenia Banków Inwestycyjnych za usługi wypracowania struktury transakcji, doradztwo finansowe związane z transakcją oraz tytułem zwrotu kosztów doradztwa prawnego na rzecz Banków Inwestycyjnych w związku z Transakcją do kt6rych poniesienia X. był zobowiązany na mocy umów pożyczek \[pkt: „b)” i „c)” stanu faktycznego.

Minister Finansów natomiast w zaskarżonej interpretacji podzielił przedmiotowe wydatki na dwie kategorie, a mianowicie:

1.  Prowizje od umów pożyczek,
2.  Wydatki związane z organizacją i przeprowadzeniem przez F. emisji obligacji (łącząc pkt 2 i 3 pytań zawartych we wniosku Spółki).

Spór w przedmiotowej sprawie nie dotyczy prowizji od umów pożyczek, organ podatkowy podzielił bowiem w tym zakresie stanowisko Skarżącej.

Kwestią sporną jest natomiast zakwalifikowanie jako koszty uzyskania przychodu Skarżącej pozostałych wymienionych wyżej wydatków.

Zdaniem Sądu, spornych wydatków wskazanych szczegółowo przez Skarżącą w pkt: od „b)” do „g)” stanu faktycznego wniosku o interpretację, nie można, jak to uczynił organ, zakwalifikować do jednej kategorii i bez szczegółowej ich analizy stwierdzić, że jako związane z przychodem uzyskanym przez F., nie mogą stanowić kosztów podatkowych Spółki zgodnie z regułą zawartą w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.

Powyższe wydatki można bowiem podzielić na takie, które poniesione zostały przez Skarżącą wyłącznie na skutek postanowień umów pożyczek zawartych pomiędzy nią a F. (bowiem bez tych postanowień wydatki te winny być poniesione przez F.) - pkt „b)” i „c)” oraz pozostałe, które Spółka wymieniła w pkt od „d)” do „g” stanu faktycznego zawartego we wniosku o interpretację.

Jeżeli chodzi o pierwszą grupę z wyżej wskazanych wydatków, Sąd w niniejszym składzie nie podziela stanowiska Skarżącej, iż winny być one uznane za jej koszty uzyskania przychodów i zgadza się ze stanowiskiem organu, iż wydatki te nie są związane z działalnością Skarżącej.

Kwestią przesądzającą powyższą ocenę jest okoliczność, iż na mocy postanowień umów zawartych pomiędzy Skarżącą a F. przeniesiono obowiązek ich poniesienia, co wskazuje, że nie mają one bezpośredniego związku z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą.

Należy mieć na uwadze, iż stosownie do art. 7 ust. 1 i 2 u.p.d.o.p. przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych jest dochód rozumiany jako nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania.

Tym samym koszt uzyskania przychodu stanowi w konkretnej sytuacji element mogący kształtować zobowiązanie podatkowe, którym zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm — dalej „O.p.”) jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia podatku, w tej sprawie - podatku dochodowego od osób prawnych.

Niedopuszczalna jest zdaniem Sądu taka sytuacja, gdy Skarżąca jako podatnik podatku dochodowego od osób prawnych przejmuje wydatki innego podmiotu na podstawie umów o charakterze cywilnoprawnym i pośrednio na ich podstawie ukształtuje wysokość „własnego” zobowiązania podatkowego.

Natomiast gdy chodzi o pozostałe wydatki stanowiące przedmiot sporu pomiędzy Spółką a Ministrem Finansów, a dotyczące wynagrodzeń doradcy prawnego, doradcy finansowego, agencji ratingowych oraz inne wydatki związane z przygotowaniem i wypracowaniem odpowiednich mechanizmów przeprowadzenia transakcji, a także doradztwem przy jej przeprowadzeniu \[pkt: od „d)” do „g)” stanu faktycznego, należy stwierdzić, iż z wniosku o udzielenie interpretacji nie wynika, że wydatki te winna była ponieść F., bądź jakikolwiek inny podmiot, a nie Skarżąca. W tym zakresie zatem organ podatkowy dokonał niedopuszczalnej w świetle art. 14 c 1 Op. nadinterpretacji stanu faktycznego stanowiącego przedmiot jego oceny.

Nadto Minister Finansów w zaskarżonej interpretacji pominął wskazaną we wniosku okoliczność, mogącą mieć istotne dla sprawy znaczenie, że Skarżąca była zarówno beneficjentem jak też gwarantem emitowanych obligacji, a gwarancja ta miała charakter odpłatny.

W konsekwencji, zdaniem Sądu, organ podatkowy winien dokonać ponownej interpretacji prawa podatkowego w przedmiocie wskazanym w pytaniu nr 2 wniosku Spółki.”

Skarżąca w piśmie z dnia 15 lipca 2011 r. złożyła od ww. wyroku, za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wyrokiem z dnia 5 czerwca 2013 r., sygn. akt II FSK 2161/11 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił ww. skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił poglądu Skarżącej stwierdzając, że: „Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Ponieważ podniesione w niej zarzuty dotyczą zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności zbadać należało te ostatnie.

Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 133 i i art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 14b § 3 Op., polegającego na uznaniu w sprzeczności ze stanem faktycznym przedstawionym we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, że opisane w nim wydatki nie pozostają w związku z działalnością gospodarczą skarżącej i wskutek tego nie stanowią kosztów uzyskania przychodów jako nie poniesione w celu osiągnięcia przychodów (zachowania albo zabezpieczenia ich źródła). Jakkolwiek skarżąca trafnie argumentuje, że kwestia związku wydatków z działalnością gospodarczą podatnika zasadniczo i zazwyczaj stanowi element stanu faktycznego sprawy, pomija jednak to, że we wniosku o wydanie interpretacji postawiła problem, czy określone wydatki mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w dniu ich poniesienia, zajmując stanowisko, że pozostają one w bezpośrednim związku z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą i zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów. Takie określenie zagadnienia interpretacyjnego wskazuje jednoznacznie, że obejmuje ono także kwestię prawnopodatkowej kwalifikacji opisanych wydatków do kosztów uzyskania przychodów, a więc, że w tym przypadku kwestia związku wydatków z działalnością gospodarczą podatnika nie stanowi elementu określonego przez niego stanu faktycznego sprawy, lecz zagadnienie prawne poddane ocenie interpretacyjnej. Należy przy okazji zauważyć, że przyjęcie przeciwnego założenia czyniłoby uzyskaną interpretację przepisów prawa podatkowego bezwartościową dla skarżącej, gdyż wynikająca z niej ochrona byłaby ograniczona tylko do sytuacji, w której sporne wydatki byłyby kosztami uzyskania przychodów, podczas gdy istota wątpliwości podatnika (jak i zawisły w sprawie spór) odnosi się właśnie do problemu uznania tych wydatków za koszty uzyskania przychodów. W tej sytuacji upatrywanie przez skarżącą naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 133 § 1 p.p.s.a. (stanowiącego o wydawaniu wyroku przez sąd administracyjny na podstawie akt sprawy) oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. (określającego formalne wymogi uzasadnienia wyroku) w powiązaniu z art. 14b § 3 Op. (normującego obowiązek zainteresowanego w postępowaniu interpretacyjnym do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska), jest nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisy te mógłby naruszyć wtedy, gdyby uchylił się od rozpoznania istoty sporu, uznając, że kwestia związku wydatków z działalnością gospodarcza podatnika nie podlega prawnopodatkowej interpretacji jako element stanu faktycznego sprawy.

Chybiony jest także drugi zarzut naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie zarzut naruszenia art. 141 § 4 i art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. przez uznanie, że opisane we wniosku interpretacyjnym wydatki nie stanowią kosztu uzyskania przychodów skarżącej. Omawiając ten zarzut należy przede wszystkim podkreślić, że błędem konstrukcyjnym skargi kasacyjnej jest powołanie przepisu prawa materialnego, jakim jest art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., w podstawach kasacyjnych zarzutu formułowanego na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., bowiem zarzut, którego istotą jest twierdzenie o naruszeniu prawa materialnego, nie może być skutecznie podnoszony z powołaniem się na podstawy kasacyjne właściwe dla zarzutu naruszenia przepisów postępowania. Niezależnie jednak od powyższego uznanie, że określone wydatki stanowią albo nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, jako element prawnopodatkowej oceny stanu faktycznego nie może naruszać ani art. 141 § 4 p.p.s.a., jako przepisu określającego formalne wymogi uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego, ani art. 153 p.p.s.a,, normującego zasadę związania organu administracji oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w wyroku sądu administracyjnego. Z kolei wyrażenie w uzasadnieniu wyroku określonej oceny prawnej (nawet błędnej) samo w sobie nie może naruszyć powołanych przepisów proceduralnych; mogłyby one być naruszone dopiero wtedy, gdyby wskazania co do dalszego postępowania pozostawały w sprzeczności z wyrażoną w uzasadnieniu wyroku oceną prawną, względnie gdyby z uzasadnienia wyroku ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania nie wynikały. Żaden z tych przypadków w badanej sprawie jednak nie zachodzi.

Przechodząc do omówienia postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że błędny jest stanowiący istotę tej skargi - zarzut naruszenia art. 15 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 1 i ust. 2 u.p.d.o.p. oraz art. 5 O.p. przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wyklucza on możliwość zaliczenia określonego wydatku do kosztów uzyskania przychodów z tego powodu, że został poniesiony przez podatnika na podstawie „cywilnoprawnego porozumienia” z innym podatnikiem, podczas gdy podatnik ma prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatek poniesiony na rzecz lub za inny podmiot, jeżeli wydatek ten ma związek z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą i został poniesiony w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia ich źródła.

Analizując to zagadnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie odwołał się do art. 7 ust. 1 i ust. 2 u.p.d.o.p., które to przepisy definiują przedmiot opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych (ust. 1), którym jest przychód oraz dochód (ust. 2), którym jest nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania. Z przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji stanu faktycznego jasno wynika, że w operację gospodarczą emisji obligacji, z której uzyskane środki zostały następnie pożyczone skarżącej, zaangażowane były trzy podmioty, z których każdy realizował jednak własny cel gospodarczy, a do każdego z nich przypisane były określone przychody oraz określone koszty ich uzyskania (ze względu na odrębność prawną, także prawnopodatkową, nie ma przy tym znaczenia, że jeden z tych podmiotów jest zależny od skarżącej jako utworzona przez nią spółka celowa). Otóż skarżąca Spółka realizowała cel gospodarczy w postaci uzyskania finansowania, ponosząc na ten cel koszt w postaci prowizji od pożyczek zaciągniętych od innego podmiotu (F.), uzyskując zarazem uboczny przychód w postaci odpłatności za gwarantowanie obligacji emitowanych przez ten inny podmiot. Spółka F. realizowała własny cel gospodarczy w postaci wypracowania zysku z prowizji od pożyczek udzielanych skarżącej, ponosząc zarazem koszty w postaci wynagrodzenia dla banków inwestycyjnych za usługi związane z emisją obligacji oraz dla skarżącej za gwarantowanie obligacji. Banki inwestycyjne realizowały własny cel gospodarczy w postaci wynagrodzenia za zaoferowane F. usługi związane z emisją jej obligacji, ponosząc zarazem koszty wynikające z nabycia usług doradczych kancelarii prawnych. Rachunek podatkowy u każdego z tych podmiotów (pomijając, że nie każdy z nich podlega polskiemu systemowi prawa podatkowego) jest więc klarowny, tak po stronie przychodowej, jak i kosztowej. Jest przy tym oczywiste, że z ekonomicznego punktu widzenia ostateczny koszt operacji gospodarczej w postaci emisji obligacji ponieść musi jej ostateczny beneficjent, czyli skarżąca. Powinno temu jednak służyć odpowiednie skalkulowanie wynagrodzeń na każdym z etapów obrotu gospodarczego. Wynagrodzenie żądane przez banki inwestycyjne powinno uwzględniać konieczność kosztów zakupu usług kancelarii prawnych, a wynagrodzenie żądanego przez F. za udzielenie pożyczki powinno uwzględniać także koszt wynagrodzenia wypłaconego bankom inwestycyjnym. Ekonomiczne koszty opisywanej operacji gospodarczej mogą być także przeniesione na skarżącą mocą umów cywilnoprawnych (cywilnoprawnych porozumień), jak określa to skarżąca, jednakże nie prowadzi to do uzyskania spodziewanych przez skarżącą efektów podatkowych. Ekonomiczna alokacja kosztów określonej operacji gospodarczej jest bowiem czym innym od prawnopodatkowej kwalifikacji przychodów i kosztów każdego z podmiotów (podatników), w operacji tej biorących udział. Kwalifikacja ta opierać się musi wyłącznie na zasadach wynikających z przepisów prawa podatkowego, dokonując oceny skutków czynności cywilnoprawnych podatników z punktu widzenia prawa podatkowego. Jej istotą jest wyodrębnianie kosztów poniesionych przez każdy z podmiotów uczestniczących w obrocie gospodarczym w powiązaniu z przychodami uzyskanymi (spodziewanymi) przez ten podmiot. Dopiero bowiem takie powiązanie kosztów z przychodami u każdego z podatników uczestniczących w wielostronnym kontrakcie o celu gospodarczym może doprowadzić do prawidłowego określenia uzyskanego przez każdego z nich dochodu jako przedmiotu opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych (art. 7 ust. 1 i ust. 2 u.p.d.o.p), a w konsekwencji do prawidłowego określenia wysokości zobowiązania podatkowego (art. 5 Op.) każdego z tych podmiotów. Nierozróżnienie tych dwóch odrębnych porządków wydaje się leżeć u podstaw zaistniałego sporu.

Odnosząc się zatem do poprawności przyjętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, a wcześniej także przez Ministra Finansów, wykładni art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., uznać ją należy za prawidłową. Prowadzi ona bowiem do czytelnego rozróżnienia przychodów i kosztów każdego z podmiotów uczestniczących w złożonej, wielostronnej operacji gospodarczej oraz, w efekcie, do trafnego stwierdzenia, że koszty usług prawnych zakupionych przez banki inwestycyjne służą uzyskaniu przychodów przez te banki, a nie przez skarżącą, podobnie jak koszty wynagrodzenia dla banków inwestycyjnych służą uzyskaniu przychodu przez emitenta obligacji, czyli F., a nie przez skarżącą. Jakkolwiek można dopatrywać się pośredniego związku pomiędzy kosztami ponoszonymi przez poprzedników w łańcuchu operacji składających się na obrót gospodarczy, a przychodem uzyskanym przez podmiot uplasowany w tym łańcuchu niżej, niemniej związek ten ma znaczenie tylko ekonomiczne, a nie podatkowoprawne. Wypada dodać, że wspomniany łańcuch jest praktycznie nieskończony na tle omawianego stanu faktycznego można dostrzec, że także kancelarie prawne świadczące usługi bankom inwestycyjnym zapewne poniosły określone koszty związane z zakupem usług innych podmiotów, z kolei te ostatnie zapewne także zakupiły jakieś usługi i poniosły wynikające stąd koszty, itd. Nie oznacza to jednak, że podmioty uczestniczące w obrocie mogą w sposób wiążący dla opodatkowania określać, który z nich przejmie ciężar kosztów powstałych u innych na wcześniejszych etapach obrotu, nie uwzględnionych w cenie oferowanych usług. Dlatego też nie można uznać, że wydatki skarżącej na pokrycie kosztów usług zakupionych przez inne podmioty, służących uzyskaniu przychodów przez te podmioty, pozostają z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą w związku określonym w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.

Z przedstawionych powodów nie może być także uwzględniony zarzut naruszenia art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że wydatki z tytułu wynagrodzenia banków inwestycyjnych oraz z tytułu zwrotu kosztów doradztwa prawnego na rzecz tych banków nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów skarżącej, mimo, że pozostają w związku z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą oraz uzyskiwanymi przez nią przychodami. Zarzut ten stanowi w istocie powielenie zarzutu poprzedniego, z tą tylko różnicą, że błędu upatruje się nie w wykładni, ale w zastosowaniu wymienionego w nim przepisu. Trzeba więc powtórzyć, że opiera się on na błędnym założeniu, że wydatki poniesione przez inne podmioty na realizację ich własnych celów gospodarczych mogą być uznane za wydatki poniesione w związku z działalnością gospodarczą prowadzoną przez skarżącą nie tylko w znaczeniu ekonomicznym, ale także prawnopodatkowym. Tymczasem są to wydatki stanowiące koszty podmiotów, które otrzymały opłacone nimi usługi, a mogłyby stanowić koszt podatkowy skarżącej wtedy, gdyby to ona usługi te zakupiła na potrzeby własnej działalności gospodarczej — a więc, w praktyce, gdyby sama wyemitowała obligacje korzystając z usług banków inwestycyjnych i doradzających jej (a nie tym bankom) kancelarii prawnych.

W konkluzji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że żaden z zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej nie okazał się uzasadniony, toteż skarga ta, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, po uwzględnieniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2011 roku, sygn. akt III SA/Wa 2029/10, w świetle obowiązującego stanu prawnego, stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w zakresie uznania za koszty uzyskania przychodów i ustalenia momentu potrącalności poniesionych kosztów, dotyczących:

*   Prowizji od Umów Pożyczek **– jest prawidłowe,**
*   wydatków związanych z analizą, oceną zasadności, wypracowaniem odpowiednich mechanizmów przeprowadzania Transakcji, a także doradztwem przy jej przeprowadzaniu (wydatki wskazane w pkt od „d” do „g” stanu faktycznego zdarzenia przyszłego) **– jest prawidłowe**
*   wydatków związanych z wynagrodzeniem dla Banków Inwestycyjnych za wypracowanie struktury Transakcji oraz doradztwo finansowe (wydatki wskazane w pkt od „b” do „c” stanu faktycznego zdarzenia przyszłego) **– jest nieprawidłowe.**

Przedmiotem niniejszej interpretacji przepisów prawa podatkowego jest wykładnia art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r., Nr 74, poz. 397 ze zm., dalej „ustawa o CIT”). Wykładnia powyższego unormowania zasadzona jest z kolei w realiach przedłożonego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w ramach którego Wnioskodawca wskazuje na trzy grupy wydatków ponoszonych w związku z emisją obligacji i w konsekwencji uzyskaniem pożyczek od F.. Wydatki te dotyczą:

1.  prowizji od umów pożyczek (pkt „a” stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego),
2.  wydatków ponoszonych na rzecz doradcy prawnego, doradcy finansowego, agencji ratingowych oraz inne wydatki związane z przygotowaniem i wypracowaniem odpowiednich mechanizmów przeprowadzenia transakcji, a także doradztwem przy jej przeprowadzeniu (pkt od „d” do „g” stanu faktycznego /zdarzenia przyszłego), oraz
3.  wydatków z tytułu zapłaty wynagrodzenia Banków Inwestycyjnych za usługi wypracowania struktury transakcji oraz doradztwo finansowe związane z transakcją oraz tytułem zwrotu kosztów doradztwa prawnego na rzecz Banków Inwestycyjnych w związku z Transakcją, do których poniesienia X. był zobowiązany na mocy Umów Pożyczek (pkt „b” do „c” stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego).

W pierwszej kolejności podnieść należy, iż w indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanej w ramach przedmiotowego postępowania interpretacyjnego, przed zaskarżeniem tejże interpretacji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, organ interpretacyjny podzielił stanowisko Podatnika w zakresie wydatków odnoszących się do prowizji od umów pożyczek (pkt „a” stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego). Tym samym, powyższa kwestia znajdowała się poza sporem jaki zawisł pomiędzy Wnioskodawcą a organem podatkowym przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. W konsekwencji, organ interpretacyjny dla potrzeb niniejszej interpretacji przyjmuje niekwestionowane uprzednio stanowisko, które przedmiotowe wydatki pozwala zaliczyć w podatkowe koszty uzyskania przychodów w momencie ich poniesienia. Jak bowiem wskazał organ podatkowy w zaskarżonej interpretacji: „Co do zasady, prowizja z tytułu pożyczek jest to wydatek nie służący bezpośrednio celom, na jakie została zaciągnięta pożyczka, ale umożliwiający uzyskania źródła finansowania. A zatem, aby uznać prowizję za koszt podatkowy, w pierwszej kolejności należy zbadać czy, zgodnie z art. 15 ust.1 ustawy, pożyczka została zaciągnięta w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Analiza przedstawionych przez Spółkę celów, na jakie zostały (zostaną) wykorzystane środki z Pożyczki 1 i Pożyczki 2, nie budzi wątpliwości że są one związane z działalnością gospodarczą Spółki i związane z jej przychodami.

W kwestii ustalenia momentu zaliczenia powyższych prowizji do kosztów podatkowych, Spółka musi mieć na względzie art. 15 ust. 4d ustawy, zgodnie z którym koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą

Prowizja od pożyczki, jako rodzaj wynagrodzenia za udzielenie pożyczki, ustalona kwotowo bądź procentowo w stosunku do wartości udzielonej pożyczki, bez wątpienia wykazuje pośredni związek z uzyskiwanymi przez podmiot gospodarczy przychodami. Co do zasady więc zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów podlega w momencie jej poniesienia, zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy, z uwzględnieniem definicji dnia poniesienia kosztu zawartej, w art. 15 ust.4e ustawy.

Podsumowując, prowizje od Pożyczki 1 i Pożyczki 2 na rzecz F. należy uznać za koszty uzyskania przychodów w momencie ich poniesienia.”

Odnosząc się natomiast do pytania drugiego, dotyczącego wydatków wskazanych w pkt od „d” do „g”, organ interpretacyjny na mocy prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2011 roku, sygn. akt III SA/Wa 2029/10 zobligowany został do zrewidowania uprzednio zajętego stanowiska, poprzez dokonanie ponownej analizy tychże wydatków pod kątem spełnienia przez nie warunków zakreślonych w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Zgodnie z brzmieniem powyższego przepisu kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

W konsekwencji dla prawnopodatkowej kwalifikacji konkretnego wydatku konieczne jest łączne spełnienie przez tenże wydatek szeregu warunków, a mianowicie wydatek taki musi być:

1.  poniesiony przez podatnika,
2.  definitywny (rzeczywisty),
3.  poniesiony w związku z prowadzona przez podatnika działalnością,
4.  poniesiony w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia ich źródła,
5.  właściwie udokumentowany.

Mając na uwadze, wyżej przedstawione przesłanki, stwierdzić należy, iż w realiach przedłożonego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego nie budzi wątpliwości spełnienie przez przedmiotowe wydatki warunków związanych z definitywnością poniesienia wydatków, ich właściwym udokumentowaniem. Natomiast przesłanki związane z poniesieniem wydatków przez podatnika, czy też związku z prowadzoną przez tego podatnika działalnością gospodarczą, a w konsekwencji celem ich poniesienia stanowiły przedmiot krytycznej analizy organu w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego. Niemniej jednak wobec wskazań zawartych w prawomocnym wyroku Sądu, podnieść należy, iż również te warunki zostały przez przedmiotowe wydatki spełnione. Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wskazuje bowiem , iż to właśnie Wnioskodawca poniósł wydatki zakreślone w pkt od „d” do „g”,a zatem pierwszy z wyżej wskazanych warunków związanych z poniesieniem wydatków przez Podatnika został spełniony. Są to bowiem wydatki ponoszone na usługi związane z doradztwem prawnym oraz finansowym, a także pozyskaniem ratingu, oraz bieżącymi wydatkami, przy czym te wszystkie wydatki poniesione zostały przez Wnioskodawcę na podstawie umów zawartych pomiędzy Spółką a kancelarią prawną, firmą audytorsko-doradczą, czy też agencja ratingową.

Przechodząc natomiast do związku z prowadzoną działalnością gospodarczą a w rezultacie z celowością poniesienia wydatków, stwierdzić należy, iż przedmiotowe wydatki ponoszone były w związku z działalnością Wnioskodawcy, albowiem dotyczyły badania prawnego oraz finansowego Spółki, uzyskania przez Spółkę pozytywnego ratingu. W konsekwencji były to wydatki odnoszące się do działalności Wnioskodawcy (ogólnych kosztów związanych z funkcjonowaniem na rynku, w tym w szczególności w związanych z chęcią uzyskania finansowania zewnętrznego). Powyższe wydatki w konsekwencji służyły pozyskaniu finansowania z tytułu wyemitowanych przez F. obligacji poprzez uzyskanie od tego ostatniego pożyczki. Ostatecznym zatem beneficjentem emisji przeprowadzanej przez spółkę celową F. był w istocie Wnioskodawca, który pozyskane w ten sposób środki wykorzystał na prowadzenie działalności gospodarczej. Były to zatem koszty poniesione przez Spółkę związane z jej funkcjonowaniem stanowiące wydatek na pozyskanie finansowania w postaci otrzymanych pożyczek. Co więcej, podatnik otrzymał oprócz samej pożyczki (zarówno tej pierwszej jak i drugiej), której otrzymanie stanowiło powód do dokonania szeregu wydatków, również wynagrodzenie z tytułu udzielonej gwarancji. Pełnienie zatem roli gwaranta w stosunku do transakcji przeprowadzanej przez F., tj. emisji obligacji wpłynęło na uzyskanie przychodów z tego właśnie źródła a mianowicie z tytułu gwarancji. Oczywiście źródło to miało charakter poboczny w stosunku do transakcji związanej z udzieleniem Spółce pożyczki, co zresztą wynika z samej istoty gwarancji, niemniej jednak wpłynęło na pozyskanie środków finansowych, a zatem w konsekwencji na przychód podatkowy. Wywarcie zatem realnego wpływu na stronę przychodową Spółki poprzez poniesienie wydatków związanych z jej funkcjonowaniem a dotyczących pozyskania finansowania na skutek emisji obligacji, z których środki miały w formie pożyczki zostać przekazane Spółce, kreuje związek jaki zachodzi pomiędzy poniesionymi wydatkami o uzyskaniem przychodu podatkowego. Związek ten wypełnia natomiast normatywną treść art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, co prowadzi do uznania, iż wydatki poniesione przez Spółkę a zawarte w pkt od „d” do „g” opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego stanowią podatkowe koszty uzyskania przychodów, których z racji swojego charakteru (tj. funkcjonowania podmiotu na rynku) nie można przypisać do przychodów podatkowych w sposób bezpośredni, co skutkuje przyjęciem, iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia z kosztami pośrednimi, które winny być wykazane w dacie ich poniesienia stosownie do dyspozycji art. 15 ust. 4d w zw. z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT.

Odnosząc się natomiast do wydatków poniesionych z tytułu wynagrodzenia dla Banków Inwestycyjnych oraz kosztów ich doradztwa prawnego (pkt od „b” do „c” opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego), zauważyć należy, iż stanowisko organu interpretacyjnego uznające argumentację Wnioskodawcy za nieprawidłową zostało podzielone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a także na skutek wniesienia skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Organ podatkowy oraz sądy administracyjne wskazywały, iż powyższe wydatki nie zostały poniesione przez Wnioskodawcę, tylko przez emitenta obligacji, tj. F.. Ekonomiczny ich ciężar został co prawda przeniesiony na Wnioskodawcę na podstawie postanowień umów pożyczek, niemniej jednak nie zmienia ta faktu, iż to właśnie emitent był de iure podmiotem, na którym ciążył obowiązek poniesienia tychże wydatków. Podnieść należy, iż emitent, z tytułu emisji obligacji otrzymał marżę odsetkową, co skutkuje przyjęciem, iż emisja obligacji i wydatki w sposób bezpośredni z nią związane, a nie dotyczące funkcjonowania Wnioskodawcy poniesione zostały w związku z działalnością gospodarczą emitenta obligacji i wpływały na jego rachunek podatkowy. Sam fakt przerzucenia ciężaru ekonomicznego poniesienia tychże wydatków nie może wpływać na ich prawnopodatkowa kwalifikację. W niniejszej sprawie trudno jest przyjąć, iż wydatki immanentnie związane z emisją obligacji, dokonywaną przez inny podmiot prawa wyposażony w osobowość prawną, związane są z działalnością Wnioskodawcy. Związek ten, jak już wspomniano zachodzi w stosunku do działalności emitenta, nie zaś Wnioskodawcy, co wyklucza możliwość uznania ich za podatkowe koszty uzyskania przychodów Spółki. Przyjęcie innego założenia, sprzecznego z normatywną treścią wykładanego przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT skutkowałoby, możliwością kreowania wysokości dochodu podatkowego poprzez odpowiednie zwiększenie jednego z jego elementów konstrukcyjnych (tj. kosztów), na podstawie zawieranych umów cywilnoprawnych, zgodnie z którymi ekonomiczny koszt transakcji ponosiłby inny podmiot aniżeli ten, który zobowiązany jest na podstawie konkretnego zdarzenia do jego poniesienia. Sytuacja taka, w ocenie organu interpretacyjnego podważałaby sens opodatkowania danego podmiotu, którego podstawą jest jego (a nie innego podmiotu) działalność gospodarcza. W konsekwencji, uznać należy, iż nie spełnia przesłanek zawartych w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT wydatek, który w istocie polega na finansowaniu innego podmiotu gospodarczego, bez uzyskania stosownego ekwiwalentu mogącego wpłynąć na przychód podatkowy.

Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, iż wydatki wskazane w pkt od „b” do „c” stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego nie mogą zostać uznane za podatkowe koszty uzyskania przychodów, co skutkuje uznaniem stanowiska Wnioskodawcy za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia przedstawionego w stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.