Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP1/443-769/14-2/HW
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2014-11-26
Teza: Podatek od towarów i usług w zakresie opodatkowania aportu zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
Słowa kluczowe: czynności-czynności nieopodatkowane podatkiem od towarów i usług; przedsiębiorstwa-zorganizowana część przedsiębiorstwa; zbycie
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 6

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku z dnia 25 sierpnia 2014 r. (data wpływu 28 sierpnia 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania aportu zorganizowanej części przedsiębiorstwa – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 28 sierpnia 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania aportu zorganizowanej części przedsiębiorstwa.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Przedsiębiorstwo handlowo-usługowe prosperuje w formie działalności prowadzonej jednoosobowo przez osobę fizyczną. Od roku 1994 podstawowy przedmiot działalności przedsiębiorcy stanowią: handel narzędziami, maszynami, urządzeniami i środkami technicznymi oraz świadczenie usług zabudowy pojazdów użytkowych oraz serwis wyposażenia warsztatowego. Drugi segment działalności stanowi najem powierzchni biurowych, magazynowych. W roku 2006, w związku z rozwojem przedsiębiorstwa właściciel rozpoczął inwestycję polegającą na budowie obiektu magazynowo-biurowego. Na dzień składania wniosku, jeden z budynków jest w całości przeznaczony pod najem, w drugim poza najmowanymi pomieszczeniami znajduje się siedzibą firmy i główne miejsce prowadzonej działalności. Ponadto, przedsiębiorca dysponuje wolnymi powierzchniami i poszukuje kolejnych najemców.

Przedsiębiorca zobowiązany jest do prowadzenia ksiąg rachunkowych, gdzie ewidencjonuje przychody i koszty związane zarówno z działalnością handlowo-usługową jaki operacje finansowe związane z posiadanymi nieruchomościami. Analiza poszczególnych kont analitycznych umożliwia wydzielenie przychodów i kosztów związanych bezpośrednio z utrzymaniem nieruchomości. Decyzją właściciela przedsiębiorstwa od dnia 1 stycznia 2013 r. prowadzona jest wewnętrzna analiza wyników finansowych w podziale na działalność handlowo -usługową (działalność operacyjna ZCP) oraz wyniki finansowe związane z nieruchomościami (przychody z tytułu najmu oraz media, podatki, bieżąca konserwacja i inne). Celem tworzonych zestawień i analiz jest zobrazowanie wyników ekonomicznych działalności handlowo-usługowej jako zorganizowanej części przedsiębiorstwa (dalej: ZCP) przy założeniu, że działalność jest prowadzona w obcym obiekcie na podstawie umowy najmu.

Od dnia 1 stycznia 2013 r. poza księgami handlowymi, w samodzielnie opracowanych arkuszach, prowadzona jest niezależna ewidencja będąca symulacją wyników finansowych planowanej ZCP, gdzie wyłączono faktyczne koszty utrzymania obiektów biurowo-magazynowych, a uwzględniono faktyczne (lub rynkowe – w zależności od okresu) ceny najmu powierzchni magazynowo-biurowych. Arkusze zostały uzupełnione o dane historyczne określające wartość składowych ZCP, np.: wartość środków trwałych, wartości niematerialne i prawne. Dodatkowo, prowadzona jest ewidencja kosztów zasobów ludzkich związanych z działalnością handlowo-usługową. Kalkulacje uzupełniające szczegółowo obrazujące przychody, koszty, majątek działu handlowo-usługowego pozwalają na sporządzanie niezależnego zestawienia wyników na działalności, w tym zestawiania danych bilansowych związanych wyłącznie z ZCP.

Właściciel przedsiębiorstwa planuje z dniem 1 stycznia 2015 r. aport ZCP do istniejącej już spółki komandytowej, w której jest komandytariuszem, wraz z majątkiem rzeczowym i wartością niematerialną działu element aportowanego ZCP będą stanowić pozostające na dzień 31 grudnia 2014 r. należności, zobowiązania, kontrakty handlowe, baza odbiorców, znak firmowy. Pracownicy przedsiębiorstwa świadczący obecnie pracę w dziale handlowo- usługowym na rzecz właściciela prowadzącego jednoosobową działalność gospodarczą, z dniem 1 stycznia 2015 r. staną się pracownikami spółki komandytowej, jako jeden z elementów aportowanej ZCP.

Niezależnie, obiekt biurowy oraz obiekt magazynowo-biurowy pozostaną własnością Przedsiębiorstwa prosperującego w formie jednoosobowej działalności gospodarczej i przedsiębiorca będzie świadczył usługi najmu powierzchni.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy aport ZCP do istniejącej spółki komandytowej, w której przedsiębiorca aportujący ZCP jest komandytariuszem spowoduje powstanie obowiązku podatkowego w podatku VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy, aport ZCP do istniejącej spółki komandytowej, w której przedsiębiorca aportujący ZCP jest komandytariuszem nie spowoduje powstanie obowiązku podatkowego w podatku VAT.

Zgodnie z brzmieniem ustawowej definicji zawartej w art. 2 pkt 27e ustawy o podatku od towarów i usług, działalność handlowo-usługowa przedsiębiorcy i sposób jej klasyfikacji finansowej oraz organizacyjnej spełnia wymogi dla traktowania działu jako zorganizowanej części przedsiębiorstwa.

W transakcji aportu zorganizowanej części przedsiębiorstwa nie ma zastosowania ustawa o podatku od towarów i usług – art. 6 pkt 1 ustawy.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą – opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust 1 ustawy - przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Pojęcie towaru ustawodawca zdefiniował w art. 2 pkt 6 ustawy. Stosownie do zapisu zawartego w tym przepisie, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Jednocześnie przepisy art. 6 ustawy wskazują na wyłączenia określonych czynności spod zakresu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Są tutaj wskazane te czynności, które co do zasady należą do grupy czynności podlegających opodatkowaniu, mieszcząc się w zakresie odpłatnej dostawy towarów czy też odpłatnego świadczenia usług. Z uwagi jednakże na stosowne wyłączenie, czynności te - chociaż można je zakwalifikować jako odpłatną dostawę towarów czy też odpłatne świadczenie usług - nie podlegają opodatkowaniu.

I tak, w świetle art. 6 pkt 1 ustawy - przepisów ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa.

Wyłączenie stosowania ustawy o podatku od towarów i usług przewidziane w przepisie art. 6 pkt 1 ustawy obejmuje jednakże tylko te czynności zrównane z pojęciem dostawy towarów, których przedmiotem jest przedsiębiorstwo lub zorganizowana część przedsiębiorstwa.

Należy zauważyć, że regulacja zawarta w art. 6 pkt 1 ustawy, stanowi implementację art. 19 ust. 1 i 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L Nr 347, poz. 1, z późn. zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE.

W myśl art. 19 ust. 1 i 2 Dyrektywy 2006/112/WE w przypadku przekazania, odpłatnie lub nieodpłatnie lub jako aportu do spółki całości lub części majątku, państwa członkowskie mogą uznać, że dostawa towarów nie miała miejsca i że w takim przypadku osoba, której przekazano towary, będzie traktowana jako następca prawny przekazującego. W przypadkach gdy odbiorca nie podlega w pełni opodatkowaniu, państwa członkowskie mogą przedsięwziąć środki niezbędne w celu uniknięcia zakłóceń konkurencji. Mogą także przyjąć wszelkie niezbędne środki, aby zapobiec uchylaniu się od opodatkowania lub unikaniu opodatkowania poprzez wykorzystanie przepisów niniejszego artykułu.

Wobec tego w niniejszej sprawie kwestią wymagającą interpretacji jest ustalenie istnienia lub nieistnienia podstaw do zastosowania przepisu art. 6 pkt 1 ustawy.

Ustawodawca w ww. przepisie nie zdefiniował, co należy rozumieć pod pojęciem „transakcji zbycia”. Uwzględniając zakres przedmiotowy ustawy o podatku od towarów i usług pojęcie „transakcja zbycia” należy rozumieć w sposób zbliżony do terminu „dostawa towarów” w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy, tzn. „zbycie” obejmuje wszelkie czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania przedmiotem jak właściciel, np.: sprzedaż, zamianę, darowiznę, przeniesienie własności w formie wkładu niepieniężnego, czyli aportu.

Zbycie przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa podlega zasadzie swobody umów, a więc może nastąpić na podstawie każdej czynności rozporządzającej, w tym także w formie umowy sprzedaży.

Jednakże o tym, czy nastąpiło zbycie przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa decydują każdorazowo okoliczności faktyczne związane z konkretną transakcją. Podatnik obowiązany jest do prawidłowego określenia przedmiotu opodatkowania, co wiąże się z koniecznością prawidłowego zdefiniowania dokonywanej czynności.

Pojęcie zorganizowanej części przedsiębiorstwa określone zostało w przepisie art. 2 pkt 27e ustawy, który stanowi, że pod pojęciem zorganizowanej części przedsiębiorstwa rozumie się organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania.

Zorganizowana część przedsiębiorstwa, jako przedmiot zbycia, musi zatem stanowić całość pod względem organizacyjnym i funkcjonalnym, co oznacza, że najistotniejsze dla przedmiotowego zagadnienia jest ustalenie, czy przenoszony majątek stanowi na tyle zorganizowany kompleks praw, obowiązków i rzeczy, że zdolny jest do realizacji zadań gospodarczych przypisywanych przedsiębiorstwu.

Podstawowym wymogiem jest więc to, aby zorganizowana część przedsiębiorstwa stanowiła zespół składników materialnych i niematerialnych. Kolejnym warunkiem jest wydzielenie tego zespołu w istniejącym przedsiębiorstwie. Wydzielenie to ma zachodzić na trzech płaszczyznach: organizacyjnej, finansowej i funkcjonalnej (przeznaczenie do realizacji określonych zadań gospodarczych).

Wyodrębnienie organizacyjne oznacza, że zorganizowana część przedsiębiorstwa ma swoje miejsce w strukturze organizacyjnej podatnika jako dział, wydział, oddział itp. Przy czym, w doktrynie zwraca się uwagę, że organizacyjne wyodrębnienie powinno być dokonane na bazie statutu, regulaminu lub innego aktu o podobnym charakterze. Zatem wyodrębnienie organizacyjne oznacza, że zorganizowana część przedsiębiorstwa występuje w strukturze organizacyjnej podatnika. Ocena ta musi być dokonywana według podstawowego kryterium, tj. ustalenia jaką rolę składniki majątkowe i związane z nimi prawa materialne odgrywały w funkcjonowaniu dotychczasowego przedsiębiorstwa (na ile stanowiły wyodrębnioną organizacyjnie i funkcjonalnie całość).

Wyodrębnienie finansowe najpełniej realizowane jest w przypadku zakładu lub oddziału osoby prawnej. Wyodrębnienie finansowe nie oznacza samodzielności finansowej, ale sytuację, w której poprzez odpowiednią ewidencję zdarzeń gospodarczych możliwe jest przyporządkowanie przychodów i kosztów oraz należności i zobowiązań do zorganizowanej części przedsiębiorstwa.

Natomiast wyodrębnienie funkcjonalne należy rozumieć jako przeznaczenie do realizacji określonych zadań gospodarczych. Zorganizowana część przedsiębiorstwa musi stanowić funkcjonalnie odrębną całość - obejmować elementy niezbędne do samodzielnego prowadzenia działań gospodarczych, którym służy w strukturze przedsiębiorstwa. Aby zatem część mienia przedsiębiorstwa mogła być uznana za jego zorganizowaną część, musi ona - obiektywnie oceniając - posiadać potencjalną zdolność do funkcjonowania jako samodzielny podmiot gospodarczy. Składniki majątkowe materialne i niematerialne wchodzące w skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa muszą zatem umożliwić nabywcy podjęcie działalności gospodarczej w ramach odrębnego przedsiębiorstwa.

Podsumowując, zorganizowaną część przedsiębiorstwa tworzą składniki, będące we wzajemnych relacjach, takich by można było mówić o nich jako o zespole, a nie o zbiorze przypadkowych elementów, których jedyną cechą wspólną jest własność jednego podmiotu gospodarczego.

Brak zaistnienia którejkolwiek z omawianych powyżej przesłanek wyklucza uznanie zespołu składników majątkowych przedsiębiorstwa za jego zorganizowaną część w rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy.

Oznacza to, że zorganizowana część przedsiębiorstwa nie jest sumą poszczególnych składników, przy pomocy których będzie można prowadzić odrębny zakład, lecz zorganizowanym zespołem tych składników, przy czym punktem odniesienia jest tutaj rola, jaką składniki majątkowe odgrywają w funkcjonowaniu przedsiębiorstwa (na ile stanowią w nim wyodrębnioną organizacyjnie i funkcjonalnie całość).

Przesłanki takiego wyodrębnienia są spełnione w sytuacji organizacyjnego wyodrębnienia w wewnętrznej strukturze przedsiębiorstwa oraz ewidencjonowania zdarzeń gospodarczych w sposób pozwalający na przyporządkowanie przychodów i kosztów oraz należności i zobowiązań związanych z tą częścią przedsiębiorstwa.

Jednocześnie zorganizowana część przedsiębiorstwa powinna być gospodarczo samodzielna, zanim dojdzie do transakcji zbycia. Zatem, wydzielona jednostka jeszcze przed jej zbyciem powinna uzyskać samodzielność gospodarczą i realizować ją w praktyce. Skutki prawne po stronie zbywcy nie powinny bowiem zależeć od zdarzeń przyszłych i niepewnych (samodzielne realizowanie zadań gospodarczych) powstałych już w innym podmiocie (u nabywcy).

Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, że nie wystarczy zatem zorganizowanie jakiejkolwiek masy majątkowej, ale musi się ona odznaczać pełną odrębnością organizacyjną i finansową, z możliwością samodzielnego funkcjonowania w razie zaistnienia takiej potrzeby w obrocie gospodarczym. W przeciwnym razie nie można bowiem uznać, że dojdzie do powstania zespołu składników, które mogłyby stanowić zorganizowaną część przedsiębiorstwa.

Reasumując, na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług, mamy więc do czynienia ze zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa, jeżeli spełnione są wszystkie następujące przesłanki:

1.  istnieje zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązań;
2.  zespół ten jest organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie;
3.  składniki te przeznaczone są do realizacji określonych zadań gospodarczych;
4.  zespół tych składników mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące ww. zadania gospodarcze.

Podkreślić należy, że interpretacji pojęcia „zorganizowana część przedsiębiorstwa”, określonego w art. 2 pkt 27e ustawy, należy dokonywać w ramach wykładni prowspólnotowej z uwzględnieniem cyt. normy art. 19 Dyrektywy 112. Regulacja ta natomiast była przedmiotem orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

W wyroku z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie Zita-Modes (C-497/01) Trybunał stwierdził, że „(…) pojęcie zbycia, czy to za wynagrodzeniem, czy też bez lub w charakterze aportu wniesionego do spółki, całości aktywów lub jej części, należy interpretować tak, iż obejmuje ono zbycie przedsiębiorstwa lub niezależnej części przedsiębiorstwa, włącznie z jego rzeczowymi składnikami oraz, w zależności od konkretnego przypadku, składnikami niematerialnymi, które łącznie stanowią przedsiębiorstwo lub część przedsiębiorstwa zdolną do prowadzenia niezależnej działalności gospodarczej, natomiast nie obejmuje ono zwykłego zbycia aktywów, takiego jak sprzedaż zapasów produktów”. Z orzeczenia tego wynika ponadto, że - w świetle tej normy dyrektywy - nabywca całości lub części majątku podatnika powinien mieć zamiar prowadzenia działalności nabytego przedsiębiorstwa lub jego części, a nie działać tylko w celu niezwłocznego zlikwidowania danej działalności oraz sprzedaży ewentualnych zapasów.

Podobnie Trybunał wypowiedział się w wyroku z dnia 10 listopada 2011 r., w sprawie C-444/10 Finanzamt Ludenscheid przeciwko Christem Schriever, wskazując, że regulacja art. 5 (8) VI Dyrektywy Rady (obecnie art. 19 Dyrektywy 112) obejmuje przekazanie przedsiębiorstwa lub jego samodzielnej części, w tym składników materialnych i ewentualnie niematerialnych, łącznie składających się na przedsiębiorstwo lub część przedsiębiorstwa zdolną prowadzić samodzielną działalność gospodarczą, nie obejmuje zaś samego zbycia towarów, jak sprzedaż zapasu produktów. Jak wskazuje Trybunał, stwierdzenie, że nastąpiło przekazanie przedsiębiorstwa lub jego samodzielnej części w rozumieniu art. 19 Dyrektywy 112, wymaga, by całość przekazanych składników pozwalała na prowadzenie samodzielnej działalności gospodarczej. Kwestię, czy całość ta musi obejmować określone dobra, zarówno ruchome, jak nieruchome, należy rozpatrywać z punktu widzenia charakteru prowadzonej działalności gospodarczej.

Z opisu sprawy wynika, że Przedsiębiorstwo handlowo-usługowe prosperuje w formie działalności prowadzonej jednoosobowo przez osobę fizyczną. Od roku 1994 podstawowy przedmiot działalności Wnioskodawcy stanowią: handel narzędziami, maszynami, urządzeniami i środkami technicznymi oraz świadczenie usług zabudowy pojazdów użytkowych oraz serwis wyposażenia warsztatowego. Drugi segment działalności stanowi najem powierzchni biurowych, magazynowych. W roku 2006, w związku z rozwojem przedsiębiorstwa Wnioskodawca rozpoczął inwestycję polegającą na budowie obiektu magazynowo-biurowego. Na dzień składania wniosku, jeden z budynków jest w całości przeznaczony pod najem, w drugim poza najmowanymi pomieszczeniami znajduje się siedziba firmy i główne miejsce prowadzonej działalności. Ponadto Wnioskodawca dysponuje wolnymi powierzchniami i poszukuje kolejnych najemców. Przedsiębiorca zobowiązany jest do prowadzenia ksiąg rachunkowych, gdzie ewidencjonuje przychody i koszty związane zarówno z działalnością handlowo-usługową jaki operacje finansowe związane z posiadanymi nieruchomościami. Analiza poszczególnych kont analitycznych umożliwia wydzielenie przychodów i kosztów związanych bezpośrednio z utrzymaniem nieruchomości. Decyzją właściciela przedsiębiorstwa od dnia 1 stycznia 2013 r. prowadzona jest wewnętrzna analiza wyników finansowych w podziale na działalność handlowo-usługową (działalność operacyjna ZCP) oraz wyniki finansowe związane z nieruchomościami (przychody z tytułu najmu oraz media, podatki, bieżąca konserwacja i inne). Celem tworzonych zestawień i analiz jest zobrazowanie wyników ekonomicznych działalności handlowo-usługowej jako zorganizowanej części przedsiębiorstwa przy założeniu, że działalność jest prowadzona w obcym obiekcie na podstawie umowy najmu. Od dnia 1 stycznia 2013 r. poza księgami handlowymi, w samodzielnie opracowanych arkuszach, prowadzona jest niezależna ewidencja będąca symulacją wyników finansowych planowanej ZCP, gdzie wyłączono faktyczne koszty utrzymania obiektów biurowo-magazynowych, a uwzględniono faktyczne (lub rynkowe – w zależności od okresu) ceny najmu powierzchni magazynowo-biurowych. Arkusze zostały uzupełnione o dane historyczne określające wartość składowych ZCP, np.: wartość środków trwałych, wartości niematerialne i prawne. Dodatkowo, prowadzona jest ewidencja kosztów zasobów ludzkich związanych z działalnością handlowo-usługową. Kalkulacje uzupełniające szczegółowo obrazujące przychody, koszty, majątek działu handlowo-usługowego pozwalają na sporządzanie niezależnego zestawienia wyników na działalności, w tym zestawiania danych bilansowych związanych wyłącznie z ZCP.

Zainteresowany planuje z dniem 1 stycznia 2015 r. aport ZCP do istniejącej już spółki komandytowej, w której jest komandytariuszem. Wraz z majątkiem rzeczowym i wartością niematerialną działu element aportowanego ZCP będą stanowić pozostające na dzień 31 grudnia 2014 r. należności, zobowiązania, kontrakty handlowe, baza odbiorców, znak firmowy. Pracownicy przedsiębiorstwa świadczący obecnie pracę w dziale handlowo- usługowym na rzecz właściciela prowadzącego jednoosobową działalność gospodarczą, z dniem 1 stycznia 2015 r. staną się pracownikami spółki komandytowej, jako jeden z elementów aportowanej ZCP.

Niezależnie, obiekt biurowy oraz obiekt magazynowo-biurowy pozostaną własnością Przedsiębiorstwa prosperującego w formie jednoosobowej działalności gospodarczej i przedsiębiorca będzie świadczył usługi najmu powierzchni.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii ustalenia, czy aport ZCP do istniejącej spółki komandytowej, w której przedsiębiorca wnoszący aport ZCP jest komandytariuszem, spowoduje obowiązek opodatkowania tej czynności podatkiem od towarów i usług.

Jak wyjaśniono powyżej, podstawowym wymogiem do uznania dostawy majątku za zorganizowaną część przedsiębiorstwa jest to, aby stanowiła ona zespół składników materialnych i niematerialnych (w tym zobowiązań, należności oraz środków pieniężnych), podlegający wydzieleniu w istniejącym przedsiębiorstwie na trzech płaszczyznach: organizacyjnej, finansowej i funkcjonalnej (przeznaczenie do realizacji określonych zadań gospodarczych). Istotnym jest, aby zorganizowana część przedsiębiorstwa mogła stanowić potencjalnie niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące zadania gospodarcze, których realizacji służy w istniejącym przedsiębiorstwie, a tak – jak wynika z opisu sprawy – jest w analizowanym przypadku.

Ponadto, jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego, mająca być przedmiotem aportu część przedsiębiorstwa jest wyodrębniona w istniejącym przedsiębiorstwie pod względem funkcjonalnym, organizacyjnym i finansowym.

Wskazać należy, że fakt wyłączenia niektórych składników materialnych i niematerialnych może pozostać bez wpływu na kwalifikację zbywanych składników jako zorganizowaną część przedsiębiorstwa, podobnie jak formułowanie nazbyt rygorystycznych wymogów w odniesieniu do trzech płaszczyzn wyodrębnienia (organizacyjnej, finansowej i funkcjonalnej) prowadzić może do wniosków niedających pogodzić się z prowspólnotową wykładnią przepisu art. 2 pkt 27e ustawy. Najistotniejszą bowiem w niniejszej sprawie jest okoliczność, czy dany zespół składników będzie zdolny do prowadzenia samodzielnej działalności gospodarczej.

Podsumowując, czynność wniesienia aportem zespołu składników materialnych i niematerialnych – stanowiących zorganizowaną część przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy – będzie podlegała wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy.

Należy zauważyć również, że stosownie do przepisu art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Należy zatem zaznaczyć, że wydając przedmiotową interpretację tut. Organ oparł się na wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu opisanego zdarzenia przyszłego, udzielona interpretacja traci swą aktualność.

Niniejszą interpretacją załatwiono wniosek w części dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania aportu zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Natomiast wniosek w części dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych został załatwiony odrębnym rozstrzygnięciem.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.