Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP4/443-323/11-7/EWW
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2011-08-05
Teza: Przewoźnik lotniczy wykonujący głównie rejsy w transporcie międzynarodowym, dokumentacja uprawniająca do zastosowania stawki 0%?
Słowa kluczowe: przewoźnik-przewoźnik powietrzny; stawka-stawki podatku; transport-transport powietrzny
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 4-art. 83; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XIII-Rozdział 2-art. 146; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XIII-Rozdział 2-art. 146a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XIII-Rozdział 2-art. 146aa

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 14 kwietnia 2011 r. (data wpływu 22 kwietnia 2011 r.) uzupełnionym pismem z dnia 18 lipca 2011 r. (data wpływu 25 lipca 2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania przepisów do dostawy towarów służących zaopatrzeniu środków transportu lotniczego dla przewoźników lotniczych zagranicznych mających zarejestrowany oddział na terytorium kraju **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 22 kwietnia 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania przepisów do dostawy towarów służących zaopatrzeniu środków transportu lotniczego dla przewoźników lotniczych zagranicznych mających zarejestrowany oddział na terytorium kraju. Przedmiotowy wniosek uzupełniono pismem z dnia 18 lipca (data wpływu 25 lipca 2011 r.) o przeformułowanie pytania, stanowiska własnego oraz brakującą opłatę.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Spółka świadczy usługi związane z obsługą startu, lądowania, parkowania, obsługą pasażerów i ładunków oraz inne o podobnym charakterze na rzecz przewoźników lotniczych i innych podmiotów wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym, zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku od towarów i usług.

Dokonuje ona również dostaw towarów służących zaopatrzeniu środków transportu lotniczego używanych przez przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym (tankowanie statków powietrznych), zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt 18 ustawy.

Jako dokumentację, o której mowa w art. 83 ust. 2 ustawy, potwierdzającą prawo do zastosowania stawki podatku 0%, do dnia 31 marca 2011 r. Wnioskodawca stosował, podpisane przez osoby uprawnione do reprezentowania podmiotów nabywających usługi i towary, oświadczenia potwierdzające, iż dany podmiot w zakresie prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, wykonuje głównie rejsy w transporcie międzynarodowym w rozumieniu przepisów ustawy i Dyrektywy UE 2006/112/WE, przy czym udział rejsów w ruchu międzynarodowym stanowi więcej niż 60% ogólnej ilości rejsów.

Stosowanie oświadczeń jako dokumentów wystarczających do potwierdzenia uprawnień do stosowania preferencyjnej stawki VAT, zostało wielokrotnie potwierdzone przez Ministerstwo Finansów w udzielonych interpretacjach.

Zastosowanie powyższego oświadczenia miało miejsce w następujących przypadkach:

1.  Dostawy towarów służących zaopatrzeniu środków transportu lotniczego podmiotom posiadającym miejsce zamieszkania, siedziby lub miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, sprzedawane są: - z zastosowaniem 0% VAT – po podpisaniu stosownego oświadczenia, że dany przewoźnik lotniczy jest nabywcą towarów i usług świadczonych przez Zainteresowanego, a w zakresie prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, wykonuje głównie rejsy w transporcie międzynarodowym (udział rejsów w ruchu międzynarodowym stanowi więcej niż 60% ogólnej ilości rejsów); - z zastosowaniem stawki 23% VAT – przy braku stosownego oświadczenia;
2.  Dostawy towarów służących zaopatrzeniu środków transportu lotniczego podmiotom nieposiadającym miejsca zamieszkania, siedziby lub miejsca prowadzenia działalności na terytorium kraju, sprzedawane są: - z zastosowaniem 0% VAT – po podpisaniu stosownego oświadczenia, że dany przewoźnik lotniczy jest nabywcą towarów i usług świadczonych przez Spółkę, a w zakresie prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, wykonuje głównie rejsy w transporcie międzynarodowym (udział rejsów w ruchu międzynarodowym stanowi więcej niż 60% ogólnej ilości rejsów); - z zastosowaniem stawki 23% VAT – przy braku stosownego oświadczenia.

Od dnia 1 kwietnia 2011 r. zapisy art. 83 ustawy uległy zmianie, w związku ze zmianą ustawy o podatku towarów i usług oraz ustawy – Prawo o miarach (Dz. U. z 2011 r. Nr 64, poz. 332). W szczególności zmieniono brzmienie art. 83 ust. 1 pkt 8 i 18 oraz doprecyzowano warunki jakie należy spełnić łącznie aby można zastosować stawkę VAT 0%, poprzez dodanie do art. 83 ust. 1a do 1f.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie sprecyzowane ostatecznie w odpowiedzi na wezwanie.

Czy do dostaw towarów służących zaopatrzeniu środków transportu lotniczego dla przewoźników lotniczych zagranicznych, którzy mają zarejestrowany oddział na terenie kraju (np. przewoźnik lotniczy), w przypadku wystawienia faktury na adres siedziby zagranicznej przewoźnika (spółka matka) ma zastosowanie art. 83 ust. 1f czy też art. 83 ust. 1a?

Zdaniem Wnioskodawcy, do dostaw towarów służących zaopatrzeniu środków transportu lotniczego dla przewoźników lotniczych, którzy mają zarejestrowany oddział na terenie kraju (np. przewoźnik lotniczy), gdy sprzedaż dokonywana jest na rzecz zagranicznej siedziby nabywcy (faktura na adres siedziby zagranicznej spółki) ma zastosowanie art. 83 ust. 1f, mówiący o tym, że przez przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym, o których mowa w ust. 1 pkt 5-8, 13, 16 i 18 rozumie się przewoźników lotniczych nieposiadających siedziby, stałego miejsca prowadzenia działalności lub stałego miejsca zamieszkania na terytorium kraju, uznanych w państwie swojej siedziby za wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:

1.  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2.  eksport towarów;
3.  import towarów;
4.  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5.  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

W myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca dokonuje dostaw towarów służących zaopatrzeniu środków transportu lotniczego używanych przez przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym (tankowanie statków powietrznych), zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt 18 ustawy.

Stawka podatku, zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy, wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Stosownie do treści art. 146a pkt 1, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Oprócz stawki podstawowej, na wybrane grupy towarów i usług, ustawodawca przewidział także stawki obniżone oraz zwolnienia od podatku.

Jednym z wyjątków od stosowania podstawowej stawki podatku jest art. 83 ustawy, w którym wskazane zostały czynności, dla których stosuje się stawkę 0%.

W dniu 1 kwietnia 2011 r. weszła w życie ustawa z dnia 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy – Prawo o miarach (Dz. U. Nr 64, poz. 332). Zmiana przepisów objęła zmianę art. 83 ustawy. M.in. zmianie uległo brzmienie przepisów art. 83 ust. 1 pkt 18, jak również przepisy tego artykułu zostały uzupełnione o nowe ust. 1a do 1f.

W myśl art. 83 ust. 1 pkt 18 ustawy, stawkę podatku w wysokości 0% stosuje się do dostaw towarów służących zaopatrzeniu środków transportu lotniczego używanych przez przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym.

Natomiast art. 83 ust. 2 ustawy wskazuje, iż opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0% podlegają czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 7-18 i 20-22, w przypadku prowadzenia przez podatnika dokumentacji, z której jednoznacznie wynika, że czynności te zostały wykonane przy zachowaniu warunków określonych w tym przepisie.

Zaznaczyć należy, że stosownie do art. 83 ust. 1a ustawy, przez przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym, o którym mowa w ust. 1 pkt 5-8, 13, 16 i 18, rozumie się przewoźników lotniczych, u których udział:

1.  przychodów z działalności w transporcie międzynarodowym w przewozach ogółem,
2.  zrealizowanej liczby lotów w transporcie międzynarodowym w przewozach ogółem,
3.  liczby pasażerów lub ilości przewożonych towarów, lub ilości przewożonych przesyłek w transporcie międzynarodowym w przewozach ogółem

– wynosił w każdej z tych trzech kategorii w poprzednim roku podatkowym co najmniej 60%.

W przypadku przewoźników lotniczych rozpoczynających w trakcie danego roku podatkowego działalność polegającą na międzynarodowych przewozach lotniczych określenie udziału w każdej z trzech kategorii, o których mowa w ust. 1a, jest dokonywane na podstawie danych prognozowanych na dany rok podatkowy (art. 83 ust. 1b ustawy).

Zgodnie z art. 83 ust. 1c ustawy, Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego ogłasza do dnia 31 marca danego roku podatkowego, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Urzędu Lotnictwa Cywilnego, listę przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym, na okres od dnia 1 kwietnia danego roku podatkowego do dnia 31 marca następnego roku podatkowego, na podstawie danych uzyskanych od przewoźników lotniczych.

W myśl art. 83 ust. 1d ustawy, przewoźnicy lotniczy przekazują Prezesowi Urzędu Lotnictwa Cywilnego dane potwierdzające spełnienie kryteriów, o których mowa w ust. 1a, najpóźniej do dnia 20 lutego danego roku podatkowego.

Na wniosek przewoźnika rozpoczynającego działalność w trakcie danego roku podatkowego, Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego uwzględnia tego przewoźnika na liście przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym, jeżeli spełnia kryteria, o których mowa w ust. 1a, na podstawie prognozowanych danych uzyskanych od tego przewoźnika. Wpis na listę jest dokonywany na okres od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu ogłoszenia obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Urzędu Lotnictwa Cywilnego do dnia 31 marca następnego roku podatkowego (art. 83 ust. 1e ustawy).

Stosownie do art. 83 ust. 1f ustawy w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2011 r., przez przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym, o których mowa w ust. 1 pkt 5-8, 13, 16 i 18, rozumie się również przewoźników lotniczych nieposiadających siedziby, stałego miejsca prowadzenia działalności lub stałego miejsca zamieszkania na terytorium kraju, uznanych w państwie swojej siedziby za wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym.

Przedmiotem pytania jest kwestia zastosowania art. 83 ust. 1f bądź też art. 83 ust. 1a ustawy do dostaw towarów służących zaopatrzeniu środków transportu lotniczego dla przewoźników lotniczych zagranicznych, którzy mają zarejestrowany oddział na terenie kraju (np. przewoźnik lotniczy), w przypadku wystawienia faktury na adres siedziby zagranicznej przewoźnika (spółka matka).

Mając na uwadze powołane powyżej przepisy, w odniesieniu do zadanego pytania stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie zastosowanie ma art. 83 ust. 1a ustawy. Wskazać należy bowiem, że z brzmienia art. 83 ust. 1f ustawy wynika, iż ma on zastosowanie do przewoźników lotniczych, którzy nie posiadają w Polsce siedziby, stałego miejsca prowadzenia działalności lub stałego miejsca zamieszkania. Natomiast w sprawie będącej przedmiotem pytania, przewoźnicy lotniczy zagraniczni posiadają zarejestrowany na terytorium kraju oddział.

Zarówno przepisy ustawy o podatku od towarów i usług, jak i przepisy wykonawcze do tej ustawy nie definiują pojęcia „stałe miejsce prowadzenia działalności”. Definicji takiej nie zawiera również Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L. Nr 347 str. 1 ze zm.). Dlatego też w kwestii określenia, co należy uznać za stałe miejsce prowadzenia działalności wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Przykładowo, w wyroku w sprawie C-168/84 Günter Berkholz v. Finanzamt Hamburg-Mitte Alstadt z dnia 4 lipca 1985 r., TSUE stwierdził, iż punktem odniesienia dla ustalania miejsca opodatkowania jest zasada, według której usługa podlega opodatkowaniu tam, gdzie jest siedziba świadczącego. Odniesienie do stałego miejsca prowadzenia działalności następuje dopiero wówczas, gdy pierwsza zasada prowadzi do nieracjonalnych rezultatów lub wywołuje rozbieżności między krajami Unii Europejskiej. W dalszej części orzeczenia TSUE określił warunki, które powinny być spełnione przez jednostkę organizacyjną, aby można było uznać, iż w danym miejscu posiada ona stałe miejsce prowadzenia działalności. Zdaniem Trybunału, aby miejsce, w którym podmiot wykonuje czynności można było uznać za stałe miejsce prowadzenia działalności, muszą być łącznie spełnione następujące warunki:

1.  posiadanie przez jednostkę minimalnego rozmiaru działalności;
2.  ciągła obecność ludzkich zasobów koniecznych do świadczenia usług w ramach tej jednostki;
3.  ciągła obecność technicznych zasobów koniecznych do świadczenia usług w ramach tej jednostki.

W orzeczeniu tym, TSUE stwierdził, że stałe miejsce prowadzenia działalności oznacza miejsce, które charakteryzuje się pewnym minimum stałości wynikającej ze stałej obecności zarówno osób, jak i zaplecza technicznego, koniecznych dla wykonania danej działalności.

W oparciu o powołane orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej można zatem wskazać kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, iż działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo rzeczowy. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego. Taka osobowo rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, iż zagraniczny przewoźnik lotniczy posiadający oddział na terytorium kraju, spełniający ww. warunki, posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności.

Reasumując, do dostawy towarów służących zaopatrzeniu środków transportu lotniczego dla przewoźników lotniczych zagranicznych, którzy mają zarejestrowany oddział na terenie Polski (czyli posiadają na terytorium kraju stałe miejsce prowadzenia działalności), w przypadku wystawienia faktury na adres siedziby zagranicznej przewoźnika (spółka matka), zastosowanie ma art. 83 ust. 1a ustawy. Bowiem jak wskazano w niniejszej interpretacji, przepis art. 83 ust. 1f ustawy ma zastosowanie do przewoźników lotniczych, którzy nie posiadają w Polsce siedziby, stałego miejsca prowadzenia działalności lub stałego miejsca zamieszkania.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Tut. Organ informuje, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie wynikające z opisu sprawy, które nie zostały objęte pytaniem - nie mogą być zgodnie z art. 14b § 1 oraz art. 14f § 2 Ordynacji podatkowej - rozpatrzone.

Informuje się, że od dnia 1 lipca 2011 r. przepis art. 83 ust. 1f ustawy obowiązuje w brzmieniu: przez przewoźników lotniczych wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym, o których mowa w ust. 1 pkt 5-8, 13, 16 i 18, rozumie się również przewoźników lotniczych nieposiadających siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, uznanych w państwie swojej siedziby za wykonujących głównie przewozy w transporcie międzynarodowym.

W niniejszej interpretacji indywidualnej załatwiono wniosek w zakresie dostawy towarów służących zaopatrzeniu środków transportu lotniczego dla przewoźników lotniczych zagranicznych mających zarejestrowany oddział na terytorium kraju. Natomiast w pozostałych kwestiach wydane zostały w dniu 5 sierpnia 2011 r. odrębne interpretacje indywidualne nr ILPP4/443-323/11-4/EWW, nr ILPP4/443-323/11-5/EWW, nr ILPP4/443-323/11-6/EWW i nr ILPP4/443-323/11-8/EWW oraz postanowienie nr ILPP4/443-323/11-9/EWW.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.