Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPP1/443-465/11/KM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2011-06-24
Teza: Stawka podatku obowiązująca dla robót budowlanych wykonywanych w budynku mieszkalnym.
Słowa kluczowe: budynek-budynek mieszkalny; definicja; powierzchnia-powierzchnia użytkowa; roboty-roboty budowlane; stawka-stawki podatku
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 23 marca 2011 r. (data wpływu 28 marca 2011 r.) uzupełnionym w dniu 30 maja 2011 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku obowiązującej dla robót budowlanych wykonywanych w budynku mieszkalnym - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 28 marca 2011 r. został złożony wniosek uzupełniony w dniu 30 maja 2011 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku obowiązującej dla robót budowlanych wykonywanych w budynku mieszkalnym.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

1.  Spółka wykonuje roboty budowlane przede wszystkim pokrycia dachowe na budynkach. Po zawarciu z klientem umowy o wykonanie pokrycia dachowego w budynku mieszkalnym jedno lub wielorodzinnym, klient wpłaca zaliczki na poczet ceny nabywanej usługi. Każda wpłacana przez klienta zaliczka potwierdzona jest fakturą z obowiązującą stawką podatku VAT, tj. 8% stawka podatku VAT na lokale mieszkalne i 23% stawka na lokale użytkowe (zgodnie z art. 146 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT). Na podstawie znowelizowanego art. 41 ust. 12 ustawy o /AT, od dnia 1 stycznia 2008 r. 7% (obecnie 8%) stawkę podatku VAT stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych bądź ich części zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym nie można zaliczać budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m2 i lokalu mieszkalnego, którego powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2.
2.  Spółka wykonuje roboty budowlano-montażowe w szczególności dekarskie. Wykonywane usługi budowlane dotyczące budynków mieszkalno-usługowych do dnia 31 grudnia 2010 r. opodatkowane były 7% (obecnie 8%) stawką VAT, pod warunkiem, iż budynek taki, zgodnie z Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych, zaklasyfikowany jest do budynków mieszkalnych (tzn. obiekt budowlany), których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych. Na podstawie znowelizowanego art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, od dnia 1 stycznia 2008 r. 7% (obecnie 8%) stawkę podatku VAT stosuje się do dostawy, budowy remontu, modernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych bądź ich części zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym zaliczane są obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części (tj. budynki mieszkalne sklasyfikowane w PKOB w dziale 11), lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w PKOB w dziale 12 oraz obiekty sklasyfikowane w PKOB w klasie ex 1264.
3.  Spółka wykonuje roboty budowlano-montażowe w szczególności dekarskie. Wykonywane usługi budowlano-montażowe oraz usługi związane z infrastrukturą towarzyszącą dotyczące budynków mieszkalno-usługowych do dnia 31 grudnia 2007 r. opodatkowane są 7% stawką VAT, pod warunkiem, iż budynek taki, zgodnie z Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych, zaklasyfikowany jest do budynków mieszkalnych (tzn. obiekt budowlany), których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych. Na podstawie znowelizowanego art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, od dnia 1 stycznia 2008 r. 7% (obecnie tj. w 2011 r. stawką 8%) stawkę podatku VAT stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych bądź ich części zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym zaliczane są obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części (tj. budynki mieszkalne sklasyfikowane w PKOB w dziale 11), lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w PKOB w dziale 12 oraz obiekty sklasyfikowane w PKOB w klasie 1264. Od dnia 1 stycznia 2008 r. preferencyjną stawką podatku VAT w wysokości 7% (obecnie 8%) nie jest objęta infrastruktura towarzysząca budownictwu mieszkaniowemu. Zgodnie z art. 146 ust. 3 ustawy o VAT za infrastrukturę towarzyszącą budownictwu mieszkaniowemu uważa się sieci rozprowadzające wraz z urządzeniami, obiektami i przyłączami do budynków mieszkalnych, urządzanie i zagospodarowanie terenów w ramach zadań budownictwa mieszkaniowego (w szczególności drogi, dojścia, dojazdy zieleń i małą architekturę) oraz urządzenia i ujęcia wody, oczyszczalnie ścieków, kotłownie, sieci wodociągowe, kanalizacyjne, cieplne, elektroenergetyczne, gazowe i telekomunikacyjne.

W związku z powyższym ograniczono się do następujących pytań:

1.  Jaką definicję powierzchni użytkowej należy przyjąć do wyliczenia powierzchni użytkowej remontowanych lokali mieszkalnych w budynkach wielorodzinnych i budynków mieszkalnych jednorodzinnych, tak aby prawidłowo zastosować odpowiednią stawkę podatku VAT od dnia 1 stycznia 2011 r. Czy stosować się do definicji PKOB, czy przyjmować wielkość powierzchni z projektu budowlanego?
2.  Czy od dnia 1 stycznia 2011 r. przy sprzedaży usług budowlano-montażowych dotyczących obiektów budownictwa mieszkaniowego, w których to obiektach znajdują się lokale mieszkalne, których indywidualna powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2, należy rozdzielać proporcjonalnie sprzedaż usług budowlano-montażowych na sprzedaż usług dotyczącą lokali mieszkalnych nieprzekraczających 150 m2 powierzchni użytkowej i na sprzedaż usług dotyczącą lokali mieszkalnych przekraczającą ww. powierzchnię użytkową i stosować w związku z tym dwie stawki podatku VAT: odpowiednio 8% i 23% oraz czy wystarczy jak powierzchnia ta zostanie ustalona na podstawie projektu budowlanego, pozwolenia na budowę czy może oświadczenia właściciela?
3.  Czy wykonawca, naliczając wysokość stawki podatku VAT w trybie art. 146 ustawy o VAT za wykonane usługi budowlane, może opierać się na oświadczeniu zamawiającego, który je sporządzi w oparciu o posiadane dane, rozgraniczając w zależności od przeznaczenia powierzchni wykonanej, podlegającej budownictwu mieszkaniowemu lub usługowemu?

Zdaniem Wnioskodawcy, do przedmiotowego stanu zastosowanie znajduje definicja całkowitej powierzchni użytkowej sformułowanej w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB). Przyjęta definicja budownictwa społecznego art. 41 ust. 12a ustawy o VAT odwołuje się do pojęcia obiektów budownictwa mieszkaniowego, które obejmuje wszystkie budynki stałego zamieszkania sklasyfikowane w PKOB w dziale 11 (z wyłączeniem lokali użytkowych) oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w PKOB w dziale 12 i obiekty sklasyfikowane w PKOB w klasie ex 1264. Zgodnie z definicją przyjętą w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie PKOB) całkowita powierzchnia użytkowa budynku to cała powierzchnia budynku z wyjątkiem elementów budowlanych (m.in.: podpór, kolumn, filarów, szybów i kominów), zajmowanych przez pomieszczenia techniczne instalacji ogólnobudowlanych oraz komunikacji (np.: klatki schodowe, dźwigi i przenośniki). Stąd też, powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego i budynku mieszkalnego jednorodzinnego to cała powierzchnia danego lokalu mieszkalnego czy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, a w szczególności pokoi, kuchni, spiżarni, łazienek, alków, holi, korytarzy oraz innych pomieszczeń służących mieszkalnym i gospodarczym potrzebom lokatora (takich jak: garaże, miejsca parkingowe i komórki lokatorskie).

Zgodnie z art. 41 ust. 12a ustawy o VAT, społecznym programem mieszkaniowym objęte są między innymi obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części. Klasyfikację danego budynku do budynków mieszkalnych przeprowadza się na podstawie definicji budynków mieszkalnych zawartej w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB). Są to obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych. Stąd też, zdaniem Spółki, „od dnia 1 stycznia 2008 r.”, sprzedaż usług budowlano-montażowych związanych z budownictwem mieszkaniowym należy opodatkować 8% stawką podatku VAT.

Zdaniem Wnioskodawcy wykonawca, który nie posiada niezbędnych informacji do rozgraniczenia wykonanej usługi podlegającej opodatkowaniu 8% lub 23% stawką podatku VAT może w oparciu o oświadczenie zamawiającego naliczyć prawidłową stawkę podatku. Spółka uważa, że zamawiający może udzielić pisemnego oświadczenia „z rozgraniczeniem na powierzchnie odzwierciedlające procentową powierzchnię lokali mieszkalnych przyległych do wykonywanej inwestycji od pozostałego udziału powierzchni przypadających na lokale związane np. z działalnością inną niż mieszkaniowa”.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez dostawę towarów, w myśl art. 7 ust.1 ww. ustawy, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

W myśl art. 8 ust. 1 cyt. ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

W myśl przepisu art. 5a ww. ustawy towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów i usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne.

Stosownie do treści art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Zgodnie natomiast z art. 146a ustawy, wprowadzonym na mocy art. 19 ustawy z dnia 26 listopada 2010 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z realizacją ustawy budżetowej (Dz. U. Nr 238, poz. 1578), zmienionym treścią art. 9 pkt 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 257, poz. 1726), w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146f

1.  stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23 %;
2.  stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz w tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8 %.

Stawkę podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, stosuje się – w myśl ust. 12 wskazanego artykułu – do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

Przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym, zgodnie z ust. 12a tego artykułu, rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale ex 1264 – wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b.

Zgodnie z art. 41 ust. 12b ustawy, do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym określonego w ust. 12a nie zalicza się:

1.  budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m2;
2.  lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2.

W myśl ust. 12c powołanego artykułu, w przypadku budownictwa mieszkaniowego o powierzchni przekraczającej limity określone w ust. 12b stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się tylko do części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi powierzchni użytkowej kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w całkowitej powierzchni użytkowej.

Według art. 2 pkt 12 ustawy, przez obiekty budownictwa mieszkaniowego rozumie się budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w PKOB w dziale 11.

Jak wynika z ww. art. 2 pkt 12, ustawa o podatku od towarów i usług odwołuje się do Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, która stanowi usystematyzowany wykaz obiektów budowlanych. Zatem, dla celów podatku od towarów i usług stosuje się przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. Nr 112, poz. 1316 ze zm.), stanowiącego usystematyzowany wykaz obiektów budowlanych.

Zgodnie z ww. rozporządzeniem, w dziale 11 mieszczą się budynki mieszkalne. Dział ten obejmuje grupy budynków: 111 - mieszkalnych jednorodzinnych, 112 - o dwóch mieszkaniach i wielomieszkaniowe, 113 - zbiorowego zamieszkania.

Należy zauważyć, że budynek mieszkalny jednorodzinny, zgodnie z art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), to budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku.

Ponadto zgodnie z PKOB grupa 111 – klasa 1110 obejmuje budynki mieszkalne jednorodzinne, w tym samodzielne budynki oraz domy bliźniacze lub szeregowe, w których każde mieszkanie ma swoje własne wejście z poziomu gruntu.

Ustawodawca zatem wyraźnie wskazał, iż w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. opodatkowaniu stawką w wysokości 8% podlega budowa, remont, modernizacja, termomodernizacja lub przebudowa obiektów budowlanych lub ich części zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, z wyłączeniem lokali użytkowych, a więc m. in. do budynków mieszkalnych stałego zamieszkania sklasyfikowanych w PKOB w dziale 11, przy uwzględnieniu kryterium powierzchni użytkowej, o której mowa w art. 41 ust. 12b ustawy, oraz do lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12.

Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, iż Wnioskodawca wykonuje roboty budowlano-montażowe (w szczególności dekarskie) dotyczące przede wszystkim pokrycia dachowego na budynkach mieszkalnych jedno- lub wielorodzinnych oraz na budynkach mieszkalno-usługowych, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych.

Analizując treść wniosku oraz przytoczone powyżej przepisy stwierdzić należy, że ww. usługi, o ile faktycznie będą dotyczyć budynków mieszkalnych (z wyłączeniem jednorodzinnych), w tym także wielorodzinnych lub mieszkalno-usługowych stałego zamieszkania sklasyfikowanych w PKOB w dziale 11, od dnia 1 stycznia 2011 r. (a nie jak wskazano we wniosku od dnia 1 stycznia 2008 r.) opodatkowane są w całości według 8% stawki podatku, bez konieczności wyliczania procentowego udziału powierzchni niemieszkalnej w stosunku do całości powierzchni obiektu.

Jedynie w sytuacji, gdy roboty budowlano-montażowe dotyczyłyby poszczególnych części budynku tj. powierzchni mieszkalnych i odrębnie powierzchni niemieszkalnych, stanowiących wyodrębnioną funkcjonalnie część budynku mieszkalnego, do usług wykonywanych w części niemieszkalnej zastosowanie znalazłaby stawka podstawowa.

Natomiast w odniesieniu do robót budowlano-montażowych dotyczących wykonania pokrycia dachowego na budynkach mieszkalnych jednorodzinnych wskazać należy, iż skoro do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym określonego w art. 41 ust. 12a nie zalicza się budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m2 , to stawkę podatku, w wysokości 8% stosuje się tylko do części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi powierzchni użytkowej kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w całkowitej powierzchni użytkowej, zaś do pozostałej części - 23% VAT.

Odnosząc się natomiast do kwestii zasad dotyczących ustalania powierzchni użytkowej, stwierdzić należy, iż przy określaniu tej powierzchni należy kierować się definicją powierzchni użytkowej zawartą w obowiązującej Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, bowiem do tego aktu odwołuje się art. 41 ust. 12a, czy też art. 2 pkt 12 ustawy o podatku od towarów i usług, które określając wysokość stawki podatku odsyłają do klasyfikacji obiektów budowlanych.

Zatem, stosując przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. Nr 112, poz. 1316 ze zm.), stanowiącego usystematyzowany wykaz obiektów budowlanych, zgodnie z objaśnieniami PKOB - budynki mieszkalne są to obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych. W przypadkach, gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest na cele mieszkalne, budynek taki klasyfikowany jest jako niemieszkalny, zgodnie z jego przeznaczeniem.

Natomiast całkowita powierzchnia użytkowa budynku obejmuje całą powierzchnię budynku z wyjątkiem:

*   powierzchni elementów budowlanych m.in. podpór, kolumn, filarów, szybów, kominów;
*   powierzchni zajmowanych przez pomieszczenia techniczne instalacji ogólnobudowlanych;
*   powierzchni komunikacji, np. klatki schodowe, dźwigi, przenośniki.

Część „mieszkaniowa” budynku mieszkalnego obejmuje pomieszczenia mieszkalne (kuchnie, pokoje wypoczynkowe, sypialnie), pomieszczenia pomocnicze, piwnice oraz pomieszczenia ogólnego użytkowania (np. wózkarnie, suszarnie itp.).

W przypadku domu mieszkalnego jednorodzinnego powierzchnia użytkowa to powierzchnia wszystkich pomieszczeń służących mieszkalnym i gospodarczym potrzebom użytkowników, bez względu na ich przeznaczenie i sposób używania, mieszcząca się w bryle obiektu, takich jak garaże, kotłownie, wiatrołapy, hole, piwnice.

W kontekście powyższego bez wpływu pozostaje stanowisko Wnioskodawcy odnośnie obowiązku uzyskania - dla zastosowania 8% stawki podatku - oświadczenia zleceniodawcy, potwierdzającego wielkość powierzchni użytkowych.

Oceniając zatem całościowo stanowisko Wnioskodawcy uznano je za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania niniejszej interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.