Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.293.2025.1.JKU
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-01
Teza: Naliczone odsetki, wynagrodzenie za odroczenie zapłaty oraz
czynsze winny powiększać wartość początkową środka
trwałego do dnia nabycia własności Farmy. Po tym dniu będą
natomiast podlegać zaliczeniu do kosztów uzyskania
przychodów na zasadach ogólnych.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
wartość-wartość początkowa-wartość początkowa
środka trwałego
własność-przeniesienie własności rzeczy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Wartość początkowa środków trwałych i wartości
niematerialnych i prawnych-Nabycie odpłatne, częściowo
odpłatne
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Środki trwałe-Spełnienie definicji środków trwałych
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16a-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16g-ust. 4

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 22 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Informacje ogólne
    X Sp. z o.o. z siedzibą w (...) jest polskim rezydentem podatkowym. Spółka podlega
    obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „podatek
    CIT”) od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce ich osiągania.
    Rokiem podatkowym Spółki jest rok kalendarzowy. Spółka jest także zarejestrowanym
    czynnym podatnikiem podatku VAT.
    Spółka należy do Grupy kapitałowej, która prowadzi działalność w zakresie:
    • sprzedaży i montażu instalacji fotowoltaicznych,
    • budowy farm fotowoltaicznych na własny użytek w celu wytwarzania i sprzedaży energii
      elektrycznej.
    Budowa farm fotowoltaicznych
    W latach ubiegłych oraz w roku bieżącym Spółka realizowała (i realizuje dalej) inwestycje
    polegające na budowie farm fotowoltaicznych (dalej: „Farmy”), które będą stanowić dla
    Spółki środki trwałe na potrzeby ustawy o CIT.
    W ramach procesu budowy Farm, Spółka nabywała od podmiotu niepowiązanego (dalej:
    „Kontrahent”, „Wykonawca”), będącego czynnym podatnikiem VAT, prace budowlane oraz
    materiały niezbędne do realizacji inwestycji w ramach umów o roboty budowlane, których
    przedmiotem była m.in. kompleksowa realizacja budowy farm fotowoltaicznych o
    określonej mocy, zlokalizowanych w wyznaczonych miejscach.
    Po zakończeniu procesu budowlanego (tj. zakończenia prac i spełnienia wszystkich
    wymogów prawnych z tym związanych) dojdzie do oddania środków trwałych do użytku
    (dalej: „Dzień oddania do używania”), tj. do sytuacji, w której Farmy zaczną produkować
    energię elektryczną, która to energia będzie następnie sprzedawana przez Spółkę. Farmy
    będą zatem wykorzystywane w działalności gospodarczej Spółki i będą się przyczyniały do
    powstawania przychodu podatkowego. Farmy będą zatem kompletne i zdatne do użytku.
    Z perspektywy prawa bilansowego (i właściwych przepisów ustawy o rachunkowości)
    Farmy będą dla Spółki stanowiły środki trwałe, które będą podlegały amortyzacji dla celów
    bilansowych.
    Rozliczenie z Kontrahentem i kwestia własności Farm
    Niemniej, zgodnie z postanowieniami umowy (umów) z Kontrahentem: „Wykonawca
    zastrzega sobie prawo własności Instalacji PV aż do uiszczenia wynagrodzenia w pełnej
    wysokości (w tym do czasu uiszczenia ostatniej raty lub transzy). Po dokonanym odbiorze
    Instalacji PV zgodnie z niniejszą Umową, Instalacja PV pozostaje własnością Wykonawcy do
    czasu zapłaty Wynagrodzenia Wykonawcy, a w tym okresie Zamawiający będzie
    uprawniony do eksploatacji Instalacji PV w sposób odpowiadający właściwościom i
    przeznaczeniu rzeczy”.
    A zatem, pomimo że Spółka ma prawo używać Farm (i pobierać z nich pożytki, osiągać
    dochody) nie jest właścicielką Farm w rozumieniu prawa cywilnego. Własność przejdzie na

    Spółkę w momencie pełnej spłaty wynagrodzenia Kontrahenta. Wtedy też Spółka
    wprowadzi Farmy do ewidencji środków trwałych dla celów podatkowych (gdyż dla celów
    rachunkowych takie wprowadzenie będzie mieć miejsce wcześniej) i rozpocznie
    amortyzację podatkową.
    Umowa z kontrahentem nie stanowi umowy leasingu finansowego, a Spółka nie ma prawa
    amortyzować Farm w oparciu o art. 16a ust. 2 ustawy o CIT.
    Wydatki na budowę Farm
    W ramach budowy Farm, Spółka (poza bezpośrednim wynagrodzeniem Kontrahenta za
    przeprowadzone roboty budowlane) ponosi także wydatki na:
    • Odsetki związane z finansowaniem budowy Farm (tj. od pożyczek zaciągniętych na
      finansowanie projektów) (dalej: „Odsetki”).
    • Wynagrodzenie za wydłużenie terminu płatności należne Kontrahentowi, w przypadku
      skorzystania z odroczonego terminu zapłaty za budowę Farm (wydłużenie terminu
      powyżej 14 dni od dnia odbioru końcowego) (dalej: „Wynagrodzenie za odroczenie
      zapłaty”).
    • Czynsz za dzierżawę gruntu, na którym budowane są Farmy (dalej: „Czynsze”).
    Wydatki powyższe Spółka może ponosić także za okres od Dnia oddania do używania do
    dnia nabycia własności Farm (w ramach płatności ostatniej raty lub transzy), w
    szczególności:
    • Odsetki naliczone za okres od Dnia oddania do używania do dnia nabycia własności
      Farm.
    • Koszty Wynagrodzenia za odroczenie zapłaty naliczane od Dnia oddania do używania
      do dnia zapłaty wynagrodzenia Kontrahenta (i nabycia własności Farm).
    • Czynsze należne za okres od Dnia oddania do używania do dnia nabycia własności
      Farm.
    W przypadku, gdy Dzień oddania do używania wypada w trakcie miesiąca, a określone
    opłaty naliczane są za okresu miesięczne lub dłuższe – Spółka dokona odpowiedniego
    podziału kosztu „do Dnia oddania do używania” (od początku miesiąca) oraz za okres po
    tym dniu (do końca miesiąca).

## Pytanie

Czy Spółka powinna ujmować w wartości początkowej środków trwałych (Farm) jedynie te
    (i) Odsetki, (ii) Wynagrodzenie za odroczenie zapłaty i (iii) Czynsze, które są naliczone
    (należne za okres) do dnia przyjęcia Farm do używania, czyli do Dnia oddania do używania,
    niezależnie od momentu nabycia własności Farm?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Spółka powinna ujmować w wartości początkowej środków trwałych (Farm) jedynie te (i)
    Odsetki, (ii) Wynagrodzenie za odroczenie zapłaty i (iii) Czynsze, które są naliczone
    (należne za okres) do dnia przyjęcia Farm do używania, czyli do Dnia oddania do używania.
    Wydatki naliczane (należne za okres) od tego dnia będą stanowiły koszty uzyskania
    przychodów na zasadach ogólnych, zgodnie z właściwymi przepisami, także gdy własność
    Farm Spółka uzyska już po oddaniu ich do używania.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Jednym z rodzajów kosztów podatkowych są odpisy amortyzacyjne obliczane od środków
    trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Stosownie do treści art. 15 ust. 6 ustawy o
    CIT, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art.
    16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków
    trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż

    dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub
    umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym
    wynik finansowy jednostki.
    Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c,
    stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym
    zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
    1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
    2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
    3) inne przedmioty
    - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika
    na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane
    do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt
    1, zwane środkami trwałymi.
    A zatem o możliwości amortyzacji środka trwałego decyduje fakt posiadania własności (w
    rozumieniu prawa cywilnego) określonego składnika majątku (budowli, urządzenia, czy
    innego przedmiotu).
    Podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych stanowi wartość początkowa środka
    trwałego. Sposób jej ustalania, zróżnicowany m.in. ze względu na sposób nabycia
    składnika majątku trwałego, określa art. 16g ustawy o CIT. W myśl art. 16g ust. 1 pkt 2
    ustawy o CIT, za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
    prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się w razie wytworzenia we własnym
    zakresie koszt wytworzenia.
    Zgodnie z art. 16g ust. 4 ustawy o CIT, za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie
    nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i
    wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi, i inne
    koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu
    wytworzenia nie zalicza się: kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz
    pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności
    odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do
    dnia przekazania środka trwałego do używania.
    W szczególności, do wartości składających się na koszt wytworzenia środka trwałego
    należą:
    • wartość - w cenie nabycia - rzeczowych składników majątku zużytych do wytworzenia
      środków trwałych, tj. przede wszystkim materiałów, z których został wykonany środek
      trwały,
    • wartość - w cenie nabycia - wykorzystanych usług obcych zużytych do wytworzenia
      środków trwałych, tj. zarówno usług polegających na samym wytwarzaniu środka
      trwałego, tj. przede wszystkim jego budowie, jak i innych usług niezbędnych do
      wytworzenia i uczynienia tego składnika majątku zdatnym do używania, np. kosztów
      prac geologicznych niezbędnych do uzyskania pozwolenia na budowę, usług
      projektowych, usług inżynierskich, doradztwa finansowego i prawnego związanego z
      prowadzoną inwestycją, kosztów sporządzenia dokumentacji przetargowej, kosztów
      niezbędnych ekspertyz obiektów budowlanych,
    • koszty wynagrodzeń wraz z pochodnymi, tj. przede wszystkim koszty wynagrodzeń dla
      pracowników zatrudnionych przy realizacji inwestycji.
    Analiza powołanych przepisów wskazuje, że za koszt wytworzenia mogą być uznane
    faktycznie poniesione koszty, których poniesienie, z punktu widzenia wytworzonego

    środka trwałego jest niezbędne. A zatem przykładowo, takim kosztem są też wydatki na
    dzierżawę gruntu, gdyż bez takich wydatków wybudowanie środka trwałego nie byłoby w
    ogóle możliwe.
    W analizowanej sprawie, wątpliwości Spółki dotyczą ustalenia momentu do którego (i od
    którego) określone koszty związane z inwestycją (wskazane we wniosku Spółki) powinny
    stanowić wartość początkową środka trwałego, a od kiedy powinny być rozpoznawane na
    zasadach ogólnych, wynikających z pozostałych przepisów art. 15 i art. 16 ustawy o CIT.
    Odsetki
    Jak chodzi o Odsetki, zdaniem Spółki, przepis art. 16g ust. 4 ustawy o CIT w sposób
    wyraźny wprowadza cezurę w postaci „dnia przekazania środka trwałego do używania”.
    A zatem, moment rozpoczęcia użytkowania środka trwałego przesądza jednocześnie o
    momencie, od którego zmienia się zasada budowy jego wartości początkowej. Należy przy
    tym wskazać, że pojęcie przekazania środka trwałego do używania jest zupełnie rozłączne
    od faktu uzyskania jego własności (na gruncie prawa cywilnego). Środek trwały może być
    oddany do używania (i generować dochód), a jednocześnie podatnik może jeszcze nie
    mieć prawa jego amortyzacji.
    Istotność momentu oddania do używania potwierdzają także organy podatkowe. I tak,
    można wskazać na pisma Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej:
    • Pismo z 13 grudnia 2024 r., 0111-KDIB2-1.4010.556.2024.1.AJ: „Odsetki naliczone,
      należne za okres do dnia oddania środka trwałego do używania będą powiększały jego
      wartość początkową, a contrario - odsetki naliczone po dniu przekazania środka
      trwałego do używania pozostają bez wpływu na wartość początkową składników
      majątku trwałego. Zatem odsetki od pożyczki, naliczone do dnia oddania
      wytworzonego środka trwałego do używania, w tej części w jakiej pożyczka została
      wykorzystana na cele inwestycyjne nie mogą stanowić kosztu uzyskania przychodu
      tylko będą zwiększać wartość początkową środka trwałego, tj. będą stanowić
      podstawę dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Zauważyć należy również, że użyte
      w art. 16g ust. 4 ustawy o CIT sformułowanie „naliczone do dnia przekazania środka
      trwałego do używania” w przypadku odsetek dotyczy zarówno odsetek zapłaconych
      przed tym dniem, jak i odsetek jedynie naliczonych do tego dnia, nawet jeśli nie
      zostały jeszcze faktycznie zapłacone.”
    • Pismo z 30 października 2024 r., 0111-KDIB1-1.4010.505.2024.1.SG: „Z kolei odsetki
      naliczone po dacie przekazania środka trwałego do używania nie wpływają na jego
      wartość początkową. Zatem, odsetki od pożyczki/kredytu naliczone po dniu
      przekazania środka trwałego do używania, będą Państwo mogli ujmować w koszty
      uzyskania przychodów odpowiednio na podstawie art. 15 ust. 4d i ust. 4e updop.”
    Wynagrodzenie za odroczenie zapłaty
    W przypadku Wynagrodzenia za odroczenie zapłaty zastosowanie powinny znaleźć
    odpowiednio regulacje dotyczące odsetek. Przepis art. 16g ust. 4 ustawy o CIT wymienia
    bowiem „odsetki i prowizje” posługując się stwierdzeniem „w szczególności”. A zatem te
    zasady będą dotyczyły każdego rodzaju płatności związanej z finansowaniem
    (pozyskaniem finansowania), czyli także opłaty należnej dostawcy (towaru i usługi) za
    odroczenie terminu zapłaty.
    Ponieważ kwota ta jest należna za okres kalkulowany już po „dostawie usługi lub towaru”
    (od dnia 14-dniowego terminu zapłaty do dnia faktycznej zapłaty) nie można uznać takiego
    wynagrodzenia za element wynagrodzenia za tę usługę lub dostawę.
    W związku z powyższym, Wynagrodzenia za odroczenie zapłaty powinno być traktowane
    analogicznie jak każde inne odsetki (np. od kredytu lub pożyczki).
    Czynsze

    Wskazany w art. 16g ust. 4 ustawy o CIT katalog wydatków, które powinny podwyższyć
    wartość wytworzonego środka trwałego jest otwarty. Zatem, wszystkie wydatki, a nie tylko
    literalnie wymienione w treści omawianego przepisu, które mają wpływ na wartość
    początkową środka trwałego, powinny podwyższać tą wartość. Z tego powodu wszystkie
    koszty pozostające w bezpośrednim związku z wytworzeniem środka trwałego, stanowią
    składnik wartości początkowej.
    Jak wskazał Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w piśmie z 18 października 2024 r.,
    0111-KDIB1-3.4010.427.2024.1.JG: „Dzierżawa gruntu nie służy ogólnej działalności
    Państwa, lecz realizacji konkretnej inwestycji. W związku z powyższym nie zalicza się
    kosztów z nią związanych do kosztów ogólnych zarządu, czy pozostałych kosztów
    operacyjnych, gdyż nie ma wątpliwości, że ww. koszty nie powstałby, gdyby Spółka nie
    wytworzyła środka trwałego w postaci instalacji fotowoltaicznej. W celu prawidłowego, na
    gruncie podatkowym, rozliczenia wydatków kreujących wartość środka trwałego,
    decydujące znaczenie ma moment zakończenia inwestycji i przekazanie tego środka do
    używania. Wydatki poniesione do dnia przekazania wytworzonego środka trwałego
    powiększają jego wartość początkową. Natomiast, wydatki na czynsz dzierżawny
    poniesione po dniu przekazania tego środka do używania powinny stanowić koszt
    uzyskania przychodów w momencie poniesienia, zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT. W
    konsekwencji powyższego stwierdzić należy, że koszty czynszu dzierżawnego wynikające z
    umowy dzierżawy gruntu związane są bezpośrednio z realizacją inwestycji polegającej na
    posadowieniu na nim paneli fotowoltaicznych, poniesione do dnia przekazania inwestycji
    do użytkowania, są objęte zakresem przedmiotowym cytowanego wyżej art. 16g ust. 4
    ustawy o CIT. Zatem, stanowią one koszt wytworzenia środka trwałego zwiększając jego
    wartość początkową, od której będziecie Państwo mogli dokonywać odpisów
    amortyzacyjnych i zaliczać je do kosztów uzyskania przychodów. Natomiast, wydatki na
    czynsz dzierżawny poniesione po dniu przekazania tego środka do używania powinny
    stanowić koszt uzyskania przychodów w momencie poniesienia, zgodnie z art. 15 ust. 4d
    ustawy o CIT.”
    Spółka zgadza się z powyższym podejściem, wskazując, że także dla wydatków innych niż
    związane z finansowaniem (odsetki, czy wynagrodzenie za odroczenie zapłaty) właściwym
    momentem, który powinien być brany pod uwagę przy kalkulowaniu wartości
    początkowej jest „oddanie środka trwałego do używania”.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów
    amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 16a-16m ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o
    podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej:
    „ustawa o CIT”).
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:
      kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione
      w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez
      Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień
      poniesienia kosztu.
    Konstrukcja tego przepisu daje podatnikowi możliwość odliczenia dla celów podatkowych
    wszelkich kosztów (niewymienionych w art. 16 ww. ustawy), pod warunkiem, że wykaże
    istnienie związku przyczynowego pomiędzy ich poniesieniem a powstaniem,
    zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu. Dotyczy to zarówno takich
    wydatków, które bezpośrednio przekładają się na uzyskanie konkretnych przychodów, jak

    i tych, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są
    racjonalnie uzasadnione, jako zmierzające do ich osiągnięcia.
    Należy jednak mieć na uwadze zamknięty katalog wydatków zawarty w art. 16 ust. 1
    ustawy o CIT, które nie podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, pomimo,
    że pozostają w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością i zostały przez niego
    poniesione w celu uzyskania przychodu.
    Z uwagi na fakt, że składniki majątku trwałego wykorzystywane są przez podatników w
    dłuższym okresie czasu, a nie tylko w roku ich nabycia/wytworzenia, ustawodawca przyjął
    zasadę, że wydatki na ich nabycie/wytworzenie zalicza się do kosztów uzyskania
    przychodów sukcesywnie, w miarę ich zużycia.
    Stosowanie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:
      kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
      środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku
      podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy
      amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w
      tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Składniki majątku stanowiące środki trwałe i wartości niematerialne i prawne zostały
    wymienione przez ustawodawcę w art. 16a-16c ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT,
      amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Tak więc, aby dany składnik majątku był uznany za środek trwały musi spełniać
    następujące warunki:
    · stanowić własność lub współwłasność podatnika – amortyzacji podatkowej podlegają
      wyłącznie środki trwałe, do których przysługuje podatnikowi prawo własności, z
      wyjątkiem środków używanych przez leasingobiorcę na podstawie umowy leasingu
      finansowego oraz tych wymienionych w art. 16a ust. 2 updop,
    · być nabyty lub wytworzony we własnym zakresie przez podatnika,
    · być kompletnym i zdatnym do użytku w dniu przyjęcia do używania – ustawodawca nie
      określił bliżej tych warunków, jednakże należy stwierdzić, że warunki te spełnia
      składnik majątku, który jest wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne
      pozwalające na jego funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem, ponadto sprawne
      technicznie i zalegalizowane prawnie w formie stosownych uprawnień, homologacji i
      pozwoleń na użytkowanie,
    · przewidywany okres używania musi być dłuższy niż rok – o tym, jak długo będzie
      używany dany składnik decyduje sam podatnik,

    · musi być wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną
      działalnością albo oddany do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 17a pkt 1,
    · nie być wymieniony w katalogu środków trwałych wymienionych w art. 16c updop.
    Z przepisów podatkowych wynika więc, że amortyzacja – co do zasady – dotyczy
    składników majątku stanowiących własność lub współwłasność podatnika,
    przeznaczonych do działalności gospodarczej. Przepisy art. 16a ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych regulują zatem, które środki trwałe podlegają
    amortyzacji.
    Treść powołanych przepisów oznacza, że amortyzacja podatkowa stanowi formę
    rozłożonego w czasie, obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w
    prowadzonej działalności gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w dłuższym
    okresie. Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania
    danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek
    amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie stawek amortyzacyjnych.
    Jak stanowi art. 16d ust. 2 ustawy o CIT,
      składniki majątku, o których mowa w art. 16a-16c, wprowadza się do ewidencji
      środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 9 ust. 1,
      najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia
      uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o
      których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 4.
    Niniejsze oznacza, że składniki majątkowe spełniające definicję środka trwałego oddaje się
    do użytkowania i wprowadza do ewidencji środków trwałych. Innymi słowy, składnik
    majątkowy, który stanowi własność lub współwłasność podatnika, jeśli przewidywany
    okres jego używania przekraczać będzie rok, może zostać zaliczony do środków trwałych
    podatnika i być amortyzowany, jeżeli jest kompletny i zdatny do użytku. Poprzez
    sformułowanie „zdatny do użytku” należy rozumieć przede wszystkim możliwość
    faktycznego oraz prawnego użytkowania.
    W art. 16g ustawy o CIT, zostały wskazane zasady ustalania wartości początkowej
    składników majątku trwałego stanowiącej podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych.
    Zgodnie z art. 16g ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT,
      za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
      z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się w razie wytworzenia we własnym zakresie
      koszt wytworzenia.
    Stosownie do treści art. 16g ust. 4 ustawy o CIT,
      za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia
      środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych,
      kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi, i inne koszty dające się zaliczyć
      do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się:
      kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów
      operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek
      (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia
      przekazania środka trwałego do używania.
    Jak stanowi art. 16f ust. 1 ustawy o CIT,
      podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą
      działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości
      początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których
      mowa w art. 16a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 16b.
    W myśl art. 16f ust. 3 ustawy o CIT,

      odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 16h-16m, gdy wartość
      początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia
      do używania jest wyższa niż 10 000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest
      równa lub niższa niż 10 000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16d ust. 1, mogą
      dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16h-16m albo jednorazowo w
      miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i
      prawnej, albo w miesiącu następnym.
    Zgodnie z art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT,
      odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych
      lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od
      pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość
      wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w
      którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością
      początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich
      niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie
      z art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Z powołanych przepisów wynika, że środki trwałe wprowadza się do ewidencji środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych w momencie przekazania ich do
    używania, zgodnie z art. 16d ust. 2 ustawy o CIT. Ponadto, art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o
    CIT wskazuje, że dokonywanie odpisów amortyzacyjnych poszczególnych środków
    trwałych rozpoczyna się od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu
    wprowadzenia tych środków do ewidencji.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że w latach ubiegłych oraz w roku bieżącym
    Spółka realizowała (i realizuje dalej) inwestycje polegające na budowie farm
    fotowoltaicznych, które będą stanowić dla Spółki środki trwałe na potrzeby ustawy o CIT.
    W ramach procesu budowy Farm, Spółka nabywała od podmiotu niepowiązanego (dalej:
    „Kontrahent”, „Wykonawca”), będącego czynnym podatnikiem VAT, prace budowlane oraz
    materiały niezbędne do realizacji inwestycji w ramach umów o roboty budowlane, których
    przedmiotem była m.in. kompleksowa realizacja budowy farm fotowoltaicznych o
    określonej mocy, zlokalizowanych w wyznaczonych miejscach. Po zakończeniu procesu
    budowlanego (tj. zakończenia prac i spełnienia wszystkich wymogów prawnych z tym
    związanych) dojdzie do oddania środków trwałych do użytku (dalej: „Dzień oddania do
    używania”), tj. do sytuacji, w której Farmy zaczną produkować energię elektryczną, która
    to energia będzie następnie sprzedawana przez Spółkę. Farmy będą zatem
    wykorzystywane w działalności gospodarczej Spółki i będą się przyczyniały do
    powstawania przychodu podatkowego. Farmy będą zatem kompletne i zdatne do użytku.
    Niemniej, zgodnie z postanowieniami umowy (umów) z Kontrahentem: „Wykonawca
    zastrzega sobie prawo własności Instalacji PV aż do uiszczenia wynagrodzenia w pełnej
    wysokości (w tym do czasu uiszczenia ostatniej raty lub transzy). Po dokonanym odbiorze
    Instalacji PV zgodnie z niniejszą Umową, Instalacja PV pozostaje własnością Wykonawcy do
    czasu zapłaty Wynagrodzenia Wykonawcy, a w tym okresie Zamawiający będzie
    uprawniony do eksploatacji Instalacji PV w sposób odpowiadający właściwościom i
    przeznaczeniu rzeczy”. A zatem, pomimo że Spółka ma prawo używać Farm (i pobierać z
    nich pożytki, osiągać dochody) nie jest właścicielką Farm w rozumieniu prawa cywilnego.
    Własność przejdzie na Spółkę w momencie pełnej spłaty wynagrodzenia Kontrahenta.
    Wtedy też Spółka wprowadzi Farmy do ewidencji środków trwałych dla celów
    podatkowych (gdyż dla celów rachunkowych takie wprowadzenie będzie mieć miejsce
    wcześniej) i rozpocznie amortyzację podatkową.
    Państwa wątpliwości wiążą się z ustaleniem, czy Spółka powinna ujmować w wartości
    początkowej środków trwałych (Farm) jedynie te (i) Odsetki, (ii) Wynagrodzenie za
    odroczenie zapłaty i (iii) Czynsze, które są naliczone (należne za okres) do dnia przyjęcia
    Farm do używania, czyli do Dnia oddania do używania, niezależnie od momentu nabycia
    własności Farm.

    Analiza przywołanego powyżej przepisu art. 16g ust. 4 ustawy o CIT upoważnia do
    stwierdzenia, że wydatki ponoszone w związku z wytwarzaniem przez podatnika środka
    trwałego powinny być uwzględnione w wartości początkowej tego środka trwałego, gdy
    pomiędzy tymi wydatkami, a wytworzeniem środka trwałego istnieje ścisły, bezpośredni
    związek.
    Jednocześnie, sformułowana w art. 16g ust. 4 ustawy o CIT, definicja wartości początkowej
    wytworzonego środka trwałego, stanowiąca w istocie wyliczenie kosztów, które mogą
    stanowić podstawę ustalenia wartości początkowej wytwarzanego przez podatnika we
    własnym zakresie środka trwałego, z uwagi na dopełniające ją sformułowanie „inne koszty
    dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych”, ma charakter otwarty.
    Zatem, do wartości początkowej wytworzonego środka trwałego zalicza się ogół kosztów
    poniesionych w związku z jego wytworzeniem od momentu rozpoczęcia inwestycji aż do
    momentu przekazania środka do używania. Nakład inwestycyjny, w myśl powyższej
    regulacji, oznacza wszystkie koszty poniesione dla realizacji inwestycji, w tym na działania
    wstępne, przygotowujące prace rzeczowe.
    Należy zaznaczyć, że pojęcie „do dnia przekazania środka trwałego do używania” nie
    zostało zdefiniowane w treści art. 16g ust. 4 ustawy o CIT.
    Przepisy stwierdzają jedynie, że składniki majątku trwałego wprowadza się - co do zasady -
    do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych najpóźniej w
    miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za
    ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej. W efekcie istotne jest
    ustalenie, czy dany składnik majątku spełnia wymogi definicji środka trwałego. Środek
    trwały powinien być własnością podatnika, kompletny i zdatny do użytku. Jeżeli dany
    składnik majątku spełnia te kryteria, wówczas dopiero wówczas można mówić o
    przekazaniu środka trwałego do używania.
    W odniesieniu do powyższych okoliczności należy wskazać, że własność farm
    fotowoltaicznych przeniesiona zostanie na Państwa w momencie pełnej spłaty
    wynagrodzenia Kontrahentowi/Wykonawcy. Wobec tego, po zapłacie ostatniej raty
    /transzy farmy fotowoltaiczne staną się Państwa własnością i dopiero wówczas spełnią
    definicję środka trwałego.
    Jeśli zatem w zawartej umowie przewidziano, że nabędą Państwo własność składnika
    majątku (farmy fotowoltaiczne) dopiero po zapłacie całej należności, to oznacza, że Farmy
    do czasu uiszczenia ostatniej raty pozostają własnością Kontrahenta (nawet pomimo
    prawa do eksploatacji instalacji PV). Takie zastrzeżenie powoduje, iż do czasu spłaty
    całkowitej ceny składnik majątku (farmy fotowoltaiczne) będący przedmiotem umowy nie
    może zostać zaliczony do środków trwałych. Nie spełnia on bowiem definicji środka
    trwałego zawartej w przywołanym już art. 16a ust. 1 ustawy o CIT, na podstawie którego
    środkiem trwałym może być taki składnik majątku, który stanowi własność lub
    współwłasność podatnika. Skutkuje to tym, że do czasu spłaty ostatniej raty/transzy, czyli
    do momentu, gdy nabyty składnik majątku stanie się własnością Spółki, nie można mówić
    o środku trwałym.
    W konsekwencji powyższego, naliczone odsetki, wynagrodzenie za odroczenie zapłaty
    oraz czynsze winny powiększać wartość początkową środka trwałego do dnia nabycia
    własności Farmy. Po tym dniu będą natomiast podlegać zaliczeniu do kosztów uzyskania
    przychodów na zasadach ogólnych.
    Zatem, nie zgadzam się z Państwem, że powinni Państwo ujmować w wartości
    początkowej środków trwałych (Farm) jedynie te (i) Odsetki, (ii) Wynagrodzenie za
    odroczenie zapłaty i (iii) Czynsze, które są naliczone (należne za okres) do dnia przyjęcia
    Farm do używania, czyli do Dnia oddania do używania, niezależnie od momentu nabycia
    własności Farm.
    W świetle powyższego, Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać
    należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
      interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.