Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB3/423-283/10-6/JB
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2010-08-03
Teza: Czy Spółka może uznać nieściągalność wierzytelności za udokumentowaną stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a) w związku z art. 16 ust. 2 pkt 1 i 2 uCIT dopiero w roku, w którym uzna postanowienie komornika o bezskuteczności egzekucji za zgodne ze stanem faktycznym, a w przypadku postanowienia sądowego wydanego w związku z ukończeniem lub umorzeniem postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku – w roku, w którym otrzymała tę wiadomość?
Słowa kluczowe: komornik; koszt; likwidacja; majątek; postanowienia-postanowienie sądu; postępowanie-postępowanie upadłościowe; postępowanie-umorzenie postępowania; wierzytelność-wierzytelności nieściągalne
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2-art. 12; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 12.05.2010r. (data wpływu 18.05.2010r.), uzupełnionym o odpis KRS w dniu 31.05.2010r. (data wpływu 04.06.2010r.), oraz w dniu 29.06.2010r. (data wpływu 05.07.2010r.) o dodatkowe informacje z zakresu stanu faktycznego na podstawie wezwań Organu z dnia 25.05.2010r. i 24.06.2010r., w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, momentu zaliczenia do kosztów podatkowych nieściągalnej wierzytelności:

*   udokumentowanej zgodnie z art. 16 ust. 2 pkt 1 ustawy - **jest prawidłowe;**
*   udokumentowanej zgodnie z art. 16 ust. 2 pkt 2 ustawy - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 18.05.2010r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, momentu zaliczenia do kosztów podatkowych wartości nieściągalnych wierzytelności.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

R. Sp. z o.o. (dalej: Spółka) prowadzi działalność gospodarczą w branży metalowej Spółka dostarcza komponenty, systemy oraz zintegrowane rozwiązania oparte na metalach dla przemysłu budowlanego oraz maszynowego. W związku z prowadzeniem powyższej działalności w Spółce powstają liczne wierzytelności.

W przypadku nie spłacania wierzytelności w terminach umownych oraz po wyczerpaniu wszelkich działań windykacyjnych obowiązujących w Spółce (monity, upomnienia, wezwania do zapłaty, monity telefoniczne, porozumienia i ugody, kompensaty), Spółka wnosi przeciwko dłużnikom pozwy do sądu o zapłatę.

W wyniku zakończenia spraw sądowych, wydawane są nakazy zapłaty zasądzające od dłużników na rzecz Spółki stosowne kwoty. Spółka wnioskuje o nadanie powyższym nakazom klauzul wykonalności a następnie kieruje do komornika wniosek o wszczęcie egzekucji z majątku dłużnika (z rachunków bankowych, z ruchomości, z wynagrodzeń za pracę, z wierzytelności, z świadczeń ZUS etc.).

W niektórych przypadkach egzekucja okazuje się bezskuteczna ze względu na brak jakiegokolwiek majątku dłużnika. W takich sytuacjach komornik wydaje stosowne postanowienia potwierdzające bezskuteczność egzekucji.

Po otrzymaniu postanowień Spółka nie zawsze dokonuje ujęcia tych wierzytelności w ciężar kosztów podatkowych w dacie otrzymania postanowienia ponieważ jeszcze analizuje poszczególne przypadki licząc na ujawnienie nieznanych dotąd majątków dłużników. Czasami dopiero w kolejnych latach Spółka ostatecznie stwierdza, iż nie ma faktycznej możliwości odzyskania ww. wierzytelności i uznaje bezskuteczność egzekucji, wynikającą z postanowień komorników za odpowiadającą stanowi faktycznemu.

W momencie uznania przez Spółkę postanowienia o bezskuteczności egzekucji za odpowiadające stanowi faktycznemu, Spółka uznaje nieściągalność wierzytelności za udokumentowaną - stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 25 lit a), w związku z art. 16 ust 2 pkt 1 uCIT. Moment spisania nie zawsze następuje więc w roku, w którym komornik wydał postanowienie o bezskuteczności egzekucji ze względu na brak majątku dłużnika. Pokrywa się on jednak z momentem uznania tych postanowień za zgodne ze stanem faktycznym.

Uznanie wierzytelności za nieściągalne następuje również na podstawie sądowych postanowień wydanych w związku z ukończeniem lub umorzeniem postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku (art. 16 ust. 2 pkt 2 uCIT).

Informację o wydaniu tego typu postanowień Spółka sporadycznie otrzymuje bezpośrednio od dłużnika, syndyka lub sądu. Co do zasady wiedzę o ich wydaniu przez sąd Spółka czerpie z treści ogłoszeń publikowanych w Monitorze Sądowym i Gospodarczym, w wyniku czego nie jest już możliwym zarachowanie kosztu do okresu sprawozdawczego, w którym postanowienie to zostało wydane.

Spółka podkreśla, iż wszystkie wierzytelności opisane w przedmiotowym wniosku zaliczane są do przychodów należnych, stosownie do treści art. 12 ust. 3 uCIT.

W odpowiedzi na wezwanie, z dnia 24.06.2010r.,nr IPPB3/423-227/10-4/JB w zakresie wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego, Spółka złożyła w dniu 05.07.2010r., następujące wyjaśnienia:

W odniesieniu do wierzytelności opisanych w przedmiotowym wniosku Spółka tworzy, zgodnie z ustawą o rachunkowości odpisy aktualizujące. Ma to miejsce przed uznaniem postanowienia komornika o bezskuteczności egzekucji za zgodne ze stanem faktycznym lub przed otrzymaniem informacji o wydaniu postanowienia sądowego w związku z ukończeniem lub umorzeniem postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku.

Odpisy aktualizujące utworzone zgodnie z ustawą o rachunkowości obciążają najczęściej pozostałe koszty operacyjne. Spółka nie zalicza tych odpisów w ciężar kosztów podatkowych, ponieważ w momencie utworzenia odpisu Spółka nie dysponuje dokumentami, na podstawie których można uprawdopodobnić dla celów podatkowych nieściągalność wierzytelności oraz zaliczyć odpis aktualizujący w koszty (art. 16 ust. 1 pkt 26a w związku z art. 16 ust. 2a pkt 1 uClT).

Spółka dokonuje odpisów aktualizujących analizując strukturę czasową wymagalności należności (rozkład należności według wynikających z warunków sprzedaży dat ich zapłaty) i własne doświadczenie, które pozwala wiarygodnie ustalić prawdopodobieństwo spłaty należności w całości lub części.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy Spółka może uznać nieściągalność wierzytelności za udokumentowaną stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a) w związku z art. 16 ust. 2 pkt 1 i 2 uCIT dopiero w roku, w którym uzna postanowienie komornika o bezskuteczności egzekucji za zgodne ze stanem faktycznym, a w przypadku postanowienia sądowego wydanego w związku z ukończeniem lub umorzeniem postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku – w roku, w którym otrzymała tę wiadomość?

Stanowisko Wnioskodawcy.

Zdaniem Spółki może ona uznać nieściągalność wierzytelności za udokumentowaną stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a) w związku z art. 16 ust. 2 pkt 1 i 2 uCIT w roku, w którym uzna postanowienie komornika o bezskuteczności egzekucji za zgodne ze stanem faktycznym, a w przypadku postanowienia sądowego wydanego w związku z ukończeniem lub umorzeniem postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku - w roku, w którym Spółka otrzyma tę wiadomość.

Wierzytelności odpisane jako nieściągalne i udokumentowane zgodnie z art. 16 ust. 2 uCIT stanowią koszty pośrednie uzyskania przychodu. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż nie można ich czasowo powiązać z żadnym określonym przychodem. W związku z faktem, iż nieściągalne wierzytelności stanowią pośrednie koszty uzyskania przychodu, dla potrzeb ich rozliczenia zastosowanie powinien znaleźć art. 15 ust. 4d i 4e uClT. Zgodnie z tym przepisem koszty uzyskania przychodów; inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku).

Jak wynika z powyższych regulacji uCIT, datą poniesienia kosztu podatkowego z tytułu nieściągalności wierzytelności jest data ujęcia jej w księgach jako koszt na podstawie dowodu, przy czym dowodem tym może być także dowód inny niż faktura lub rachunek.

W art. 16 ust. 2 uCIT ustawodawca wskazuje wprost, iż dowodem nieściągalności wierzytelności powinno być postanowienie o nieściągalności, uznane przez wierzyciela jako odpowiadające stanowi faktycznemu, wydane przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego lub postanowienie sądu wydane w związku z ukończeniem lub umorzeniem postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku.

Ustawodawca nie wskazuje jednak wprost w przepisach uCIT kiedy ww. dokumenty powinny zostać ujęte w kosztach podatkowych. Ustawodawca wskazał jedynie w art. 16 ust. 1 pkt 20 górną granicę czasową stwierdzając, iż wierzytelności mogą zostać zakwalifikowane do kosztów uzyskania przychodów; o ile nie uległy przedawnieniu.

Ze względu na brak stosownych regulacji w uCiT, Spółka stoi na stanowisku, iż ma prawo uznać, że nieściągalność wierzytelności została udokumentowana w tym roku podatkowym, w którym Spółka uzna, iż postanowienie komornika stwierdzające brak majątku dłużnika odpowiada stanowi faktycznemu.

Również w przypadku, gdy wiedzę o dacie wydania przez sąd postanowień o których mowa w art. 16 ust. 2 pkt 2 uCIT Spółka otrzymuje od dłużnika, syndyka lub sądu z opóźnieniem lub też czerpie informacje z Monitora Sądowego i Gospodarczego - Spółka może zaliczyć nieściągalną wierzytelność do kosztu podatkowego okresu, w którym tę wiadomość otrzymała. W tej sytuacji bowiem zarachowanie nieściągalności wierzytelności do kosztów okresu, w którym postanowienie sądu zostało wydane nie byłoby możliwe z przyczyn niezależnych od Spółki.

Powyższy pogląd Spółki potwierdzają interpretacje organów podatkowych:

*   Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy w interpretacji z 7 stycznia 2010r. (lTPB3/423630/09/PS)uznał: „Udokumentowanie nieściągalności wierzytelności na podstawie postanowienia o nieściągalności (art. 16 ust. 2 pkt 1 ustawy) może nastąpić zatem najwcześniej w dacie uznania przez podatnika tego postanowienia za odpowiadające stanowi faktycznemu. Reasumując, Spółka ma prawo zaliczyć w ciężar kosztów uzyskania przychodów wierzytelności udokumentowane postanowieniem wydanym przez organ egzekucyjny o ich nieściągalność uznając, iż postanowienie to odpowiada stanowi faktycznemu nie później niż do daty przedawnienia tych wierzytelności”.
*   Naczelnik Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Łodzi w interpretacji z 15 marca 2006 r. (ŁUS-ll-2-423/31/06/AT) stwierdził: „Uznając postanowienie organu egzekucyjnego za zgodne ze stanem faktycznym, wierzyciel wywodzi korzystny dla siebie skutek prawny w postaci zaliczenia wartości nieściągalnej wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów. Moment ujawnienia skutku prawnego zależy zatem od działań podatnika, których czas nie został w żaden sposób ograniczony”.
*   Naczelnik Podlaskiego Urzędu Skarbowego w Białymstoku w interpretacji z 20 maja 2004r. (P-l/423/38/MW/04) uznał: „zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wierzytelności, której nieściągalność została udokumentowana, zgodnie z przepisem prawa, może nastąpić dopiero w dacie podjęcia takiej decyzji przez zarząd spółki, tj. uznania postanowienia za zgodne ze stanem faktycznym”.
*   Naczelnik Pomorskiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku w interpretacji z 29 września 2006r. (DP/423-0107/06/AK) stwierdził: „Jeżeli jednak Podatnik wydane przez organ postępowania egzekucyjnego / sąd postanowienie dokumentujące nieściągalność wierzytelności (lub też informację o nim) otrzyma od dłużnika, syndyka lub sądu z opóźnieniem, w wyniku czego nie będzie już możliwym zarachowanie kosztu do okresu sprawozdawczego, którego koszt ten dotyczy, to Podatnik może zaliczyć nieściągalną wierzytelność do kosztów okresu, w którym otrzymał tę wiadomość. W tej sytuacji bowiem zarachowanie nieściągalnej wierzytelności do kosztów okresu, w którym postanowienie organu postępowania egzekucyjnego / sądu zostało wydane nie było możliwe z przyczyn niezależnych od Podatnika. Przedstawione wyżej zasady dotyczą również przypadku, gdy wiedzę o dacie wydania przez sąd postanowień, o których mowa w art. 16 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 15.02.1992r. Podatnik czerpie z Monitora Sądowego i Gospodarczego. Również w tym przypadku nie zachodzi konieczność korygowania deklaracji podatkowej CIT-2, przykładowo w sytuacji gdy Spółka z bieżącego Monitora Sądowego i Gospodarczego uzyskała informację o postanowieniu o ukończenia postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku sprzed dwóch miesięcy. Reasumując w ocenie tut. Organu podatkowego nieprawidłowe jest stanowisko Podatnika, iż w każdym przypadku spisanie należności jako nieściągalnej w koszty uzyskania przychodów powinno następować z chwilą wydania przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego/sąd postanowienia dokumentującego nieściągalność wierzytelności.

W odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego, stwierdzam, co następuje:

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15.02.1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 25 lit.a) ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie uważa się za koszt uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako nieściągalne, z wyjątkiem wierzytelności, które uprzednio na podstawie art. 12 ust. 3 zostały zarachowane jako przychody należne i których nieściągalność została udokumentowana w sposób określony w ust. 2.

Zgodnie z art. 16 ust. 2 ww. ustawy za wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 25, uważa się te wierzytelności, których nieściągalność została udokumentowana:

1.  postanowieniem o nieściągalności, uznanym przez wierzyciela jako odpowiadającym stanowi faktycznemu, wydanym przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego, albo
2.  postanowieniem sądu o: a) oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację majątku, gdy majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania, lub b) umorzeniu postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku, gdy zachodzi okoliczność wymieniona pod lit. a), lub c) ukończeniu postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku, albo
3.  protokołem sporządzonym przez podatnika, stwierdzającym, że przewidywane koszty procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby równe albo wyższe od jej kwoty.

Jednocześnie, należy zwrócić uwagę, że termin do zaliczenia nieściągalnych wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów ograniczony jest przepisem art. 16 ust.1 pkt 20 ustawy, zgodnie z którym nie stanowią kosztów uzyskania przychodów wierzytelności odpisane jako przedawnione.

Odnosząc się do zagadnienia związanego z momentem zaliczania do kosztów uzyskania przychodów wierzytelności nieściągalnych należy stwierdzić, iż ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie precyzuje momentu, w którym nieściągalne wierzytelności zalicza się do kosztów uzyskania przychodów. Niemniej jednak należy stosować w takim przypadku generalną zasadę „przypisywania” kosztów do określonego roku podatkowego.

Zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia (\`(...)\`). Przy czym stosownie do treści art. 15 ust. 4e ww. ustawy za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

Podsumowując, nieściągalne wierzytelności zaliczane są do kosztów uzyskania przychodów w dacie łącznego spełnienia 2 warunków:

*   wierzytelność powinna być odpisana jako nieściągalna (powinien być dokonany odpowiedni zapis w księgach rachunkowych) oraz
*   nieściągalność wierzytelności powinna być udokumentowana w sposób wskazany w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych.

Gdy warunki te zostaną spełnione w różnych latach podatkowych, zaliczenie wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów będzie możliwe w roku podatkowym, w którym spełniony zostanie drugi z warunków.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Spółka nie zawsze spisuje nieściągalne wierzytelności (na które uprzednio utworzyła odpisy aktualizujące obciążające koszty bilansowe) w koszty podatkowe po otrzymaniu postanowienia komornika potwierdzającego bezskuteczność egzekucji (art. 16 ust.2 pkt 1 ustawy), ponieważ analizuje jeszcze poszczególne przypadki, licząc na ujawnienie nieznanych dotąd majątków dłużnika. Dopiero, gdy Spółka stwierdza że nie ma faktycznej możliwości odzyskania ww. wierzytelności, czyli uznaje postanowienie o nieściągalności za odpowiadające stanowi faktycznemu, spisuje nieściągalne wierzytelności w koszty podatkowe.

Spółka wskazuje, że uznanie wierzytelności za nieściągalne następuje również na podstawie sądowych postanowień wydawanych w związku z ukończeniem lub umorzeniem postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku (art. 16 ust.2 pkt 2 ustawy). Ponieważ wiedzę o ich wydaniu Spółka czerpie głownie z treści ogłoszeń publikowanych w Monitorze Sądowym i Gospodarczym lub otrzymuje od dłużnika, syndyka lub sądu z opóźnieniem, to nie jest możliwe zarachowanie kosztu podatkowego do okresu sprawozdawczego, w którym postanowienie zostało wydane. Zdaniem Spółki w takiej sytuacji, spisanie wierzytelności w ciężar kosztów uzyskania przychodów powinno nastąpić w roku, w którym otrzymano informację o danym postanowieniu.

Zdaniem Spółki może ona uznać nieściągalność wierzytelności za udokumentowaną stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a) w związku z art. 16 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy CIT w roku, w którym uzna postanowienie komornika o bezskuteczności egzekucji za zgodne ze stanem faktycznym, a w przypadku postanowienia sądowego wydanego w związku z ukończeniem lub umorzeniem postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku - w roku, w którym Spółka otrzyma tę wiadomość.

Jak już wspomniano powyżej, nieściągalną wierzytelność zalicza się do kosztów podatkowych w dacie spełnienia dwóch warunków, tj. odpisania jej jako nieściągalnej (powinien być dokonany odpowiedni zapis w ewidencji) oraz odpowiedniego jej udokumentowania.

Spółka dokonuje odpisania wierzytelności jako nieściągalnych w księgach rachunkowych przed uznaniem bezskuteczności egzekucji za zgodne ze stanem faktycznym oraz przed otrzymaniem postanowienia sądu dokumentującego jej nieściągalność.

A zatem, zgodnie z tezą, że zaliczenie wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów będzie możliwe w roku podatkowym, w którym spełniony zostanie drugi z warunków, to moment zaliczenia nieściągalnej wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów powinien zostać wyznaczony w roku podatkowym:

*   w którym nastąpiło uznanie postanowienia komornika o bezskuteczności egzekucji za zgodne ze stanem faktycznym
*   w którym uprawomocniło się postanowienia sądu, wydane w związku z ukończeniem lub umorzeniem postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku. W tym przypadku bez znaczenia pozostaje rok jego otrzymania lub pozyskania informacji o jego wydaniu. Ważna jest bowiem data dokumentu, w tym przypadku postanowienia sądu, a dokładniej jego uprawomocnienia, gdyż w tej dacie, a nie dopiero w dacie uzyskania (z różnych źródeł) informacji o wydaniu postanowienia, spełniona jest przesłanka udokumentowania nieściągalności - istnieje dokument, o którym mowa w art. 16 ust.2 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Powyższe nie oznacza, ze Spółka nie będzie w ogóle mogła zaliczyć udokumentowanej w sposób j.w. nieściągalnej wierzytelności do kosztów podatkowych. Jeżeli bowiem podatnik nie zaliczy wierzytelności nieściągalnej do kosztów podatkowych w odpowiednim roku podatkowym (w którym spełnione zostały oba ww. warunki, tj. udokumentowanie jej nieściągalności i zaliczenie rachunkowo do kosztów), to aby zaliczyć wierzytelności nieściągalną do kosztów podatkowych, będzie musiał dokonać odpowiedniej korekty zeznania rocznego.

Dodatkowo, Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie zgadza się z Wnioskodawcą, że niewątpliwie górną granicę zaliczenia nieściągalnych wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów wyznacza art. 16 ust.1 pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Mając na względzie powołane w uzasadnieniu postanowienia interpretacyjne wydane przez naczelników urzędów skarbowych w trybie obowiązujących do dnia 30.06.2007r. przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących pisemnych interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnych sprawach (art. 14a-14e Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym do dn.30.06.2007r.) oraz interpretację indywidualną, wydaną w trybie art. 14b § 1 Ordynacji w brzmieniu obowiązującym od dnia 01.07.2007r. organ podatkowy zauważa, że postanowienia takie oraz interpretacja indywidualna nie stanowią źródła prawa i wiążą strony w konkretnej indywidualnej sprawie, nie można więc zawartych w nich stanowisk organów podatkowych przenosić wprost na grunt indywidualnych spraw innych podatników. Ponadto zauważa się, że w temacie momentu zaliczania do kosztów wierzytelności nieściągalnej, udokumentowanej postanowieniem sądu, o którym mowa w art. 16 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, organy podatkowe wydające interpretacje indywidualne prezentują jednolite stanowisko, zbieżne z zawartym w przedmiotowej interpretacji (por. przykładowo: interpretacja indywidualna z dnia 01.03.2010r.,IPPB3/423-942/09-4/JB).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego, w odniesieniu do wierzytelności, których nieściągalności została udokumentowana na podstawie art. 16 ust. 2 pkt 1 ustawy, uznaje się za prawidłowe, w odniesieniu natomiast do wierzytelności udokumentowanych, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 2 ustawy, uznaje się za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.