Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.773.2025.2.IK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-18
Teza: Opodatkowanie podatkiem od towarów i usług sprzedaży
nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika
wieczystego.
Słowa kluczowe: przekształcanie-przekształcenie prawa-przekształcenie
prawa wieczystego użytkowania w prawo własności
użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1-pkt 7

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w
    zakresie podatku od towarów i usług. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie
    – pismem z 11 grudnia 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Gmina (...), jako jednostka samorządu terytorialnego jest czynnym podatnikiem VAT, który
    na podstawie ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz. U. z 2025 r.
    poz. 1153) obejmuje swoim zakresem działania wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu
    lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Gmina posiada osobowość prawną, własny NIP, zadania publiczne wykonuje w imieniu
    własnym i na własną odpowiedzialność.
    W ramach swojej działalności Gmina wykonuje zarówno czynności podlegające
    opodatkowaniu podatkiem VAT wg odpowiednich stawek, czynności zwolnione z podatku
    VAT jak i czynności niepodlegające regulacjom ustawy o podatku od towarów i usług.
    Gmina prowadzi sprawę dotyczącą sprzedaży nieruchomości dotychczasowemu
    użytkownikowi wieczystemu na jego wniosek, na podstawie art. 32 ustawy z dnia 21
    sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2024 roku poz.1145 ze
    zm.). Nieruchomość położona jest (...).
    Na podstawie Uchwały (...) z dnia 01.06.2005 oraz Zarządzenia (...)z dnia 14.06.2005
    oddano w użytkowanie wieczyste na rzecz Spółdzielni (...) nieruchomość położoną w (...).
    Przed ustanowieniem prawa użytkowania wieczystego nieruchomość została zabudowana
    ze środków własnych Spółdzielni (...) w latach 1989-1990.
    W dniu 31.08.2005 Spółdzielnia (...)zbyła prawo użytkowania wieczystego ww. gruntu oraz
    prawo własności budynku na rzecz A.
    A. zwróciła się do Gminy (...) z wnioskiem o możliwość wykupu w drodze bezprzetargowej
    nieruchomości gruntowej, do której posiada prawo użytkowania wieczystego. Dla celu
    sprzedaży nieruchomości opracowano operat szacunkowy określający wartość rynkową
    prawa własności do nieruchomości gruntowej, będącej przedmiotem wniosku oraz
    minimalną cenę sprzedaży. Ostateczna cena sprzedaży będzie wynikiem negocjacji.
    Różnica między wartością nieruchomości gruntowej określonej przez rzeczoznawcę
    majątkowego, a ostateczną ceną tej nieruchomości sprzedawanej jej użytkownikowi
    wieczystemu stanowić będzie pomoc publiczną de minimis, zgodnie z art. 69a ustawy o
    gospodarce nieruchomościami.
    W uzupełnieniu do wniosku, wskazano, że nie ma żadnych ustaleń pomiędzy Gminą (...) a
    dotychczasowym użytkownikiem wieczystym, z których wynika, że kwota za
    przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności będzie kwotą netto.

## Pytanie

Czy cena nieruchomości, jaką zapłaci użytkownik wieczysty tytułem uzyskania do niej
    prawa własności będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Cena jaką zapłaci użytkownik wieczysty za prawo własności do użytkowanej
    nieruchomości, traktowana jako dopłata do dokonanej już wcześniej, a nieopłaconej w
    całości dostawy w postaci ustanowionego prawa użytkowania wieczystego, będzie
    podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, tak jak pierwsza i kolejne opłaty
    roczne z tytułu użytkowania wieczystego ustanowionego po 30 kwietnia 2004 r., które
    zgodnie z art. 5 i art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    podlegają opodatkowaniu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT:
        Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”
        podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
        kraju.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
        Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
        oraz ich części, a także wszelkie postaci energii.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:
        Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
        przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
        1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
        imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów
        w zamian za odszkodowanie;
        2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej
        umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży
        na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie
        normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty
        prawo własności zostanie przeniesione;
        3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a
        komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
        4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu,
        jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
        5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
        ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz
        przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na
        spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka
        spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o
        innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności
        lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
        6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
        7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    W świetle przedstawionych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą
    z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż, jak również oddanie gruntu w użytkowanie
    wieczyste, stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Co istotne, przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa towarów” nie
    odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa własności,
    stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o
    podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa
    cywilnego.
    W celu przedstawienia właściwego rozumienia pojęcia „przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel” należy zaznaczyć, że dotyczy ono tego rodzaju
    czynności, które dają nabywcy prawo do postępowania z nią jak właściciel. Chodzi tutaj
    przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania

    nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa
    własności, zatem wyrażenia „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można
    interpretować jako „prawo własności”.
    Ponadto, czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejęcie
    własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do
    zbycia prawa własności rzeczy.
    W konsekwencji pojęcie „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie
    muszą wiązać się ze skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności.
    Pozwala to na uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach
    nałożenia na nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą decydującą o
    przejściu na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest, co do
    zasady, wydanie towaru.
    Uwzględniając szerokie, ekonomiczne, a nie cywilistyczne rozumienie pojęcia
    „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel”, ustawodawca uznał, że
    oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów, wymieniając tę
    czynność w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy. W wyniku ustanowienia prawa użytkowania
    wieczystego dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz
    użytkownika wieczystego, co sprawia, że może on rozporządzać nim jak właściciel.
    Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z niego
    pożytków w sposób niemalże taki, jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak i w
    możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot, jak przy dokonywaniu
    sprzedaży gruntu przez właściciela.
    W świetle zapisów art. 15 ust. 1 ustawy:
        Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
        prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
        której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
        Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
        lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
        rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
        gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
        towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
        zarobkowych.
    W myśl art. 15 ust. 6 ustawy:
        Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów
        obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi
        przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem
        czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Aby określić możliwość zastosowania art. 15 ust. 6 ustawy, który wyłącza organy władzy
    publicznej z grona podatników podatku od towarów i usług, konieczne jest określenie, czy
    zadania realizowane przez te organy są zadaniami, dla których zostały powołane w
    ramach reżimu publicznoprawnego, czy też są to czynności wykonywane na podstawie
    zawartych umów cywilnoprawnych. Oznacza to, że decydującą przesłanką przesądzającą o
    uznaniu, bądź nieuznaniu organu władzy publicznej za podatnika tego podatku jest
    zachowanie się tego organu jako organu władzy publicznej, bądź jako podatnika w
    stosunku do określonych świadczeń.
    Wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatników ma charakter wyłączenia
    podmiotowo-przedmiotowego.
    Aby to wyłączenie miało miejsce, muszą zostać spełnione łącznie następujące warunki:

    1) podmiotem jest wyłącznie organ władzy publicznej lub urząd obsługujący ten organ,
    2) wykonywane są czynności, które związane są wyłącznie z realizacją zadań nałożonych
    na ten podmiot przepisami prawa, do realizacji których został on powołany.
    Innymi słowy organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch
    przypadkach – gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego
    zadań (co wynika z pierwszej części art. 15 ust. 6 ustawy) oraz gdy wykonuje czynności
    mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Wyłączenie z grona podatników podatku od towarów i usług organów władzy publicznej
    jest możliwe tylko wtedy, gdy wykonują one czynności w ramach przypisanych im
    specyficznych zadań i funkcji państwowych, np. w zakresie administracji, sądownictwa,
    obrony narodowej. Wówczas wyłączenie z opodatkowania nie prowadzi do naruszenia
    zasady konkurencji.
    Kwestie dotyczące prawa wieczystego użytkowania uregulowane zostały w ustawie z dnia
    23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.).
    W świetle art. 233 Kodeksu cywilnego:
        W granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz
        przez umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do
        jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste,
        użytkownik może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych
        granicach użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać.
    Przepis ten, a także następne przepisy Kodeksu cywilnego (art. 234, art. 235, art. 237)
    kształtujące uprawnienia użytkownika wieczystego na wzór uprawnień właściciela, jak
    również długi czas trwania użytkowania wieczystego (art. 236 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego)
    wskazują, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi przeniesienie prawa do
    rozporządzania tym gruntem jak właściciel. Zatem z regulacji zawartych w tej ustawie
    wynika, że użytkowanie wieczyste stanowi wprawdzie prawo do rzeczy cudzej, ale daje
    użytkownikowi wieczystemu uprawnienia do dysponowania rzeczą w sposób zbliżony do
    właściciela.
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.
    j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.):
        Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz
        odrębnych ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach
        gospodarowania nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu
        administracji rządowej, a organami reprezentującymi jednostki samorządu
        terytorialnego są ich organy wykonawcze.
    Zgodnie z art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
        Sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości
        gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie
        nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w
        drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej.
    Jak stanowi art. 31 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
        Oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej zabudowanej
        następuje z równoczesną sprzedażą położonych na tej nieruchomości budynków i
        innych urządzeń.
    Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
        Nieruchomość gruntowa oddana w użytkowanie wieczyste może być sprzedana
        wyłącznie użytkownikowi wieczystemu, z zastrzeżeniem ust. 1a i ust. 3. Sprzedaż

        nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego nie może nastąpić
        przed upływem 10 lat od dnia zawarcia umowy o oddanie nieruchomości
        gruntowej w użytkowanie wieczyste.
    W myśl art. 32 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami:
        Nieruchomość gruntowa stanowiąca własność Skarbu Państwa może być
        sprzedana użytkownikowi wieczystemu za zgodą wojewody. Zgody wojewody nie
        wymaga sprzedaż na rzecz użytkownika wieczystego nieruchomości, o których
        mowa w art. 51 ust. 2 i art. 57 ust. 1.
    Według art. 32 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
        Z dniem zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości wygasa, z mocy prawa,
        uprzednio ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Przepisu art. 241
        Kodeksu cywilnego nie stosuje się.
    W świetle art. 37 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
        Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w
        użytkowanie wieczyste w drodze przetargu.
    Jak stanowi art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
        Nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli sprzedaż
        nieruchomości następuje na rzecz jej użytkownika wieczystego.
    Stosownie natomiast do art. 71 ust. 1-4 ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami:
        Za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się
        pierwszą opłatę i opłaty roczne.
        Pierwsza opłata za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
        drodze przetargu podlega zapłacie jednorazowo, nie później niż do dnia zawarcia
        umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste.
        Pierwszą opłatę za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
        drodze bezprzetargowej można rozłożyć na oprocentowane raty. W sprawach tych
        stosuje się odpowiednio przepis art. 70 ust. 2–4.
        Opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie do
        dnia 31 marca każdego roku, z góry za dany rok. Opłaty rocznej nie pobiera się za
        rok, w którym zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Właściwy
        organ, na wniosek użytkownika wieczystego złożony nie później niż 14 dni przed
        upływem terminu płatności, może ustalić inny termin zapłaty, nieprzekraczający
        danego roku kalendarzowego.
    Jak wynika z powołanych przepisów oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste jest
    czynnością odpłatną, gdyż ustawodawca w ustawie o gospodarce nieruchomościami
    przewidział w tym zakresie dwa rodzaje odpłatności, tj. pierwszą opłatę oraz opłaty roczne.
    Przy czym, ustanowienie prawa użytkowania wieczystego przed 1 maja 2004 r. nie
    podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż na podstawie
    obowiązującej przed tym dniem ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i
    usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 1993 r. Nr 11 poz. 50 ze zm.), grunt nie był
    towarem i ustanowienie prawa jego użytkowania wieczystego nie stanowiło dostawy
    towarów. Dopiero z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług, zmieniła się definicja towaru oraz zakres opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług.
    W konsekwencji, od 1 maja 2004 r. ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu
    stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy.

    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że planują Państwo sprzedać nieruchomość
    gruntową, na rzecz użytkownika wieczystego, na podstawie art. 32 ustawy o gospodarce
    nieruchomościami. Nieruchomość została oddana w czerwcu 2005 r. w użytkowanie
    wieczyste na rzecz Spółdzielni. Przed ustanowieniem prawa użytkowania wieczystego
    nieruchomość została zabudowana ze środków Spółdzielni. W sierpniu 2005 r.
    Spółdzielnia zbyła prawo użytkowania wieczystego gruntu oraz prawo własności budynku
    na rzecz A. A. zwróciło się do Państwa z wnioskiem o możliwość wykupu w drodze
    bezprzetargowej nieruchomości gruntowej, do której posiada prawo użytkowania
    wieczystego.
    Biorąc pod uwagę powyższe przepisy stwierdzić należy, że w wyniku oddania gruntu w
    użytkowanie wieczyste (ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu) dochodzi
    do przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co pozwala
    mu rozporządzać nim jak właściciel. Użytkownik wieczysty może więc swobodnie korzystać
    z gruntu oraz czerpać z niego pożytki w sposób taki, jak w przypadku właściciela gruntu,
    może również „przenieść władztwo na inny podmiot” w taki sam sposób, w jaki właściciel
    dokonuje sprzedaży gruntu.
    Zatem sprzedaż nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego nie może być
    traktowana jako ponowna dostawa tej samej nieruchomości, bowiem nie zostanie
    spełniona dyspozycja art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, tj. w opisanej transakcji nie dojdzie do
    przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W świetle przepisów art. 7
    ust. 1 pkt 6 i pkt 7 ustawy doszło już do dostawy tej nieruchomości na rzecz użytkownika
    wieczystego.
    W konsekwencji czynność sprzedaży nieruchomości będącej wcześniej przedmiotem
    użytkowania wieczystego, nie podlega opodatkowaniu jako ponowna dostawa towarów,
    ani żadna inna czynność podlegająca opodatkowaniu podatkiem VAT. Ponoszone w tej
    sytuacji opłaty na Państwa rzecz są częścią należności z tytułu transakcji, jaka miała
    miejsce w momencie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego, tym samym jako
    kontynuacja (pozostała kwota należna) z dokonanej już dostawy podlegają
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Tym samym, mimo że czynność przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntów
    w prawo własności gruntów, dla których prawo to ustanowiono po 1 maja 2004 r., nie
    będzie podlegać opodatkowaniu jako ponowna dostawa towaru, ani żadna inna czynność
    podlegająca opodatkowaniu podatkiem VAT (jest to kontynuacja dokonanej już dostawy
    towarów), to jednak kwota należna (wynagrodzenie) z tytułu przekształcenia prawa
    własności gruntu, ustanowionego po 1 maja 2004 r. będzie podlegać opodatkowaniu, jako
    element ceny za jego dostawę. Wszystkie zatem kwoty należne właścicielowi gruntu (np.
    jednostce samorządu terytorialnego) pobrane z tytułu ustanowienia i trwania prawa
    użytkowania wieczystego, w tym również za jego przekształcenie w prawo własności, będą
    podlegać opodatkowaniu tym podatkiem.
    W tej sytuacji, opłaty należne Państwu od użytkownika wieczystego z tytułu sprzedaży
    nieruchomości gruntowej będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, na zasadach i według stawki podatku jaka
    obowiązywała w momencie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego.
    Zatem w analizowanej sprawie sprzedaż na rzecz użytkownika wieczystego, na podstawie
    art. 32 ustawy o gospodarce nieruchomościami, gruntu, w stosunku do której prawo
    użytkowania wieczystego powstało w czerwcu 2005 r., nie będzie stanowiła dostawy
    towarów w rozumieniu przepisów ustawy i nie będzie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług jako ponowna dostawa. Natomiast wynagrodzenie (kwoty
    należne) płatne Państwu, co do ustanowienia użytkowania wieczystego po 1 maja 2004 r.
    będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT według stawki właściwej w dniu
    ustanowienia użytkowania wieczystego.
    Zatem Państwa stanowisko w powyższym zakresie jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dniu wydania interpretacji.
    Przedmiotowa interpretacja rozstrzyga wyłącznie w zakresie pytania oznaczonego we
    wniosku nr 1.
    Ocena Państwa stanowiska w zakresie pozostałych pytań oznaczonych we wniosku nr 2, 3
    i 4 zostanie wydana w odrębnym rozstrzygnięciu.
    Wskazać należy, że wydana interpretacja została wydana w oparciu o przedstawiony we
    wniosku opis sprawy i dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa wniosku
    (pytania). Inne kwestie przedstawione w opisie zdarzenia przyszłego, które nie zostały
    objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej –
    rozpatrzone.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu
    faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we
    wniosku stanem faktycznym albo opisem zdarzenia przyszłego. Zainteresowany ponosi
    ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy
    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego
    podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku
    zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swą aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny
        lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest
        elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
        decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
        praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.