Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.103.2025.1.JM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-18
Teza: Wartość współfinansowanych kosztów studiów MBA przez
Spółkę nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu
dla członków Zarządu i tym samym Spółka jako płatnik
podatku dochodowego od osób fizycznych, nie będzie
zobowiązana do poboru zaliczki od takiego częściowo
odpłatnego świadczenia.
Słowa kluczowe: członkowie-członkowie zarządu
płatnik
studia-studia podyplomowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z samodzielnej
działalności.-Umowy o zarządzanie przedsiębiorstwem.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Działalność wykonywana osobiście.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 13

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych
    jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 28 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    A. sp. z o.o. (dalej: Spółka, Wnioskodawca lub Państwo) jest spółką typu (...) tzn. spółką (...)
    Spółka jest polskim rezydentem podatkowym podlegającym nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o
    podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 2805, z późn.
    zm., dalej: Ustawa CIT). Spółka uzyskuje przychody inne niż przychody z zysków
    kapitałowych.
    W celu wzmocnienia umiejętności zarządczych, zwiększenia efektywności operacyjnej oraz
    dostosowania się do dynamicznie zmieniającego się otoczenia biznesowego Spółka
    postanowiła współfinansować studia Executive MBA (dalej: Studia MBA) dla członków
    zarządu jednocześnie zatrudnionych w Spółce w oparciu o tzw. kontrakt menadżerski
    (dalej: Zarządzający). Ta inwestycja w rozwój kluczowych obszarów zarządzania ma na celu
    wzmocnienie pozycji firmy poprzez tworzenie kompetentnej i przystosowanej do
    współczesnych trendów kadry kierowniczej, co potencjalnie będzie miało przełożenie na
    generowanie wyższych przychodów i zysków w Spółce.
    Studia MBA pozwalają na podniesienie wiedzy z szeroko rozumianej dziedziny
    zarządzania, która stanowi podstawę do rozwoju praktycznych umiejętności
    menedżerskich: analizy i opracowania metod rozwiązywania problemów firmy,
    formułowania strategii rozwojowych, sprawnego podejmowania decyzji, skutecznego
    negocjowania, komunikowania się oraz współdziałania z personelem Spółki. Studia MBA
    współfinansowane są przez Spółkę, w tym celu pomiędzy Spółką a Zarządzającymi zawarta
    została odrębna umowa regulująca zasady przystąpienia, ukończenia oraz finansowania
    Studiów MBA (dalej: Umowa Szkoleniowa). Poniżej kluczowe zapisy Umowy Szkoleniowej:
    1. „z uwagi na specyfikę branży, w której działa Spółka oraz konieczność rozwoju
    niezbędnych kompetencji wśród kadry kierowniczej Spółki w zakresie szeroko
    rozumianego zarządzania — Spółka zobowiązuje na podstawie niniejszej umowy
    Menadżera do przystąpienia i ukończenia studiów Executive MBA. Obowiązek nałożony na
    Menadżera wynika z potrzeb Spółki w przedmiocie lepszej organizacji działalności Spółki,
    co w przyszłości przyniesie jej wymierne korzyści w postaci m.in. zwiększonych
    przychodów".
    Menadżer bez uzasadnionych przyczyn nie weźmie udziału lub przerwie swój udział w
    Działaniu (...) i rozwojowym lub ze swojej winy nie ukończy Działania szkoleniowego i
    rozwojowego w (...) terminie i nie zwróci Spółce całość kosztów Działania szkoleniowego i
    rozwojowego poniesionych przez Spółkę na podstawie niniejszej Umowy, taka sytuacja
    będzie podstawą rozwiązania Kontraktu Menadżerskiego z winy Menadżera."
    „Spółka oświadcza, że zobowiązuje się pokryć 70% kosztów dydaktycznych brutto,
    związanych z uczestnictwem Menadżera w Działaniu szkoleniowym i rozwojowym w
    wysokości: [...] zł (słownie: [...] złotych).”
    „Menadżer oświadcza, iż akceptuje warunki określone w niniejszej umowie oraz
    zobowiązuje się do pokrycia 30% kosztów dydaktycznych brutto związanych z
    uczestnictwem w Działaniu szkoleniowym i/lub rozwojowym w wysokości: [...]”.

    3. „Menadżer, z którym Spółka rozwiąże Kontrakt Menadżerski bez wypowiedzenia z winy
    Menadżera na podstawie w trakcie obowiązywania niniejszej umowy, lub który w trakcie
    obowiązywania niniejszej umowy rozwiąże Kontrakt Menadżerski za wypowiedzeniem,
    jest zobowiązany do zwrotu Spółce kosztów Działania szkoleniowego i rozwojowego."
    Ponadto zapisy Umowy Szkoleniowej odnoszą się do zdarzeń losowych, które
    uniemożliwią Zarządzającym ukończenie Studiów MBA i tym samym zwalniają z
    obowiązku ich ukończenia np. w skali krajowej: powódź, pożar, huragan, trzęsienie ziemi,
    stan epidemii, stan zagrożenia epidemicznego, stan klęski żywiołowej, stan wyjątkowy,
    przestój spowodowany wprowadzeniem ograniczeń lub środków, podejmowanych w
    związku z/lub w celu przeciwdziałania zjawiskom uznanym przez Światową Organizację
    Zdrowia lub organy administracji państwowej za pandemię albo epidemię.
    Powyższe zapisy umowne określają więc obowiązek, który Spółka narzuca Zarządzającym
    odnoszący się do ukończenia Studiów MBA. Wynika to — jak zostało wskazane na
    początku — podniesienia kwalifikacji kadry kierowniczej i dostosowania kompetencji do
    współczesnych trendów gospodarczych. Ponadto zapisy umowne wskazują, że
    nieukończenie bądź nieprzystąpienie przez Zarządzających do Studiów MBA może
    skutkować rozwiązaniem Kontraktu Menadżerskiego (poza wyjątkami odnoszącymi się do
    zdarzeń losowych i siły wyższej). Nieukończenie przez Zarządzających Studiów MBA będzie
    wiązało się z szukaniem nowej kadry kierowniczej przez Spółkę, co jest bardzo
    czasochłonnym procesem wymagającym zaangażowania wielu osób i środków
    pieniężnych. Ponadto z uwagi na specyficzną branżę, w której działa Spółka (dzierżawa
    wagonów), bardzo trudno jest zastąpić osoby, które mają już odpowiednią wiedzę
    biznesową w tym zakresie. Dla Spółki bardziej opłacalne jest więc częściowe pokrycie
    Studiów MBA, w celu uzupełnienia wiedzy w szeroko rozumianej dziedzinie zarządzania
    niż szukanie osoby z wiedzą biznesową z branży Spółki, której nie da się zdobyć na
    szkoleniach/kursach/studiach.

## Pytanie

Czy współfinansowane przez Spółkę Studia MBA zgodnie z zawartą Umową Szkoleniową
    opisaną w niniejszym wniosku będą stanowiły po stronie Zarządzających przychód i tym
    samym czy Spółka jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych będzie
    zobowiązana do poboru zaliczki od takiego częściowo odpłatnego świadczenia?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Państwa zdaniem, współfinansowane przez Spółkę Studia MBA zgodnie z zawartą Umową
    Szkoleniową opisaną w niniejszym wniosku nie będą stanowiły po stronie Zarządzających
    przychodu i tym samym Spółka nie będzie obowiązana do pełnienia funkcji płatnika
    podatku dochodowego od osób fizycznych, nie będzie zobowiązana do poboru zaliczki od
    takiego częściowo odpłatnego świadczenia.
    Uzasadnienie stanowiska:
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 226 z późn. zm.; dalej: Ustawa PIT), opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów
    wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów
    Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 11 ust. 1 Ustawy PIT przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17
    ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.

    Przepis art. 11 ust. 2 Ustawy PIT stanowi, że wartość pieniężną świadczeń w naturze, z
    zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c, określa się na podstawie cen rynkowych
    stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z
    uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich
    uzyskania.
    W myśl art. 11 ust. 2a Ustawy PIT wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń
    ustala się:
    1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
      gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych
      odbiorców;
    2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;
    3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według
      równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu
      lub budynku;
    4) w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
      świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku,
      z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca
      udostępnienia.
    Przepis art. 11 ust. 2b Ustawy PIT stanowi, że jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne,
    przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według
    zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Zarządzający w związku z tym, że nie zostali zatrudnieni na podstawie stosunku pracy,
    zatem nie są pracownikami Spółki w rozumieniu Ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks
    pracy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1465) (dalej: k.p.) więc nie ma zastosowania zwolnienie z
    art. 20 ust. 1 pkt 90 Ustawy PIT, „wartość świadczeń przyznanych zgodnie z odrębnymi
    przepisami przez pracodawcę na podnoszenie kwalifikacji zawodowych, z wyjątkiem
    wynagrodzeń otrzymywanych za czas zwolnienia z całości lub części dnia pracy oraz za
    czas urlopu szkoleniowego”, ponieważ dotyczy ono jedynie pracowników zatrudnionych
    na podstawie Umowy o Pracę.
    Za przychody z działalności wykonywanej osobiście zgodnie z art. 13 ust. Ustawy PIT
    uznaje się przychody uzyskane na podstawie umów o zarządzanie przedsiębiorstwem,
    kontraktów menedżerskich lub umów o podobnym charakterze, w tym przychody z tego
    rodzaju umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika pozarolniczej
    działalności gospodarczej.
    Poniższa uchwała NSA oraz Wyrok TK odwołują się do pracownika, natomiast argumenty
    wskazane przez NSA i TK mają zastosowanie również do osób, które nie są pracownikami
    z uwagi na ogólne odwołanie do wykładni pojęcia „nieodpłatne świadczenia”.
    W uchwałach z dnia 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 oraz z dnia 16 października
    2006 r. sygn. akt FPS 1/06 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie terminu
    nieodpłatnego świadczenia w oparciu o przepisy Ustawy CIT. Naczelny Sąd
    Administracyjny uznał, że na gruncie tej ustawy, termin „nieodpłatne świadczenie” ma
    „szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze
    i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego
    podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób
    prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą
    ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”.

    W uchwale z dnia 24 maja 2010 r. sygn. akt II FPS 1/10, NSA potwierdził powyższe
    stanowisko uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku dochodowego od osób
    fizycznych, w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 Ustawy PIT.
    W świetle powyższego, niewątpliwie Studia MBA stanowią dla Zarządzających nieodpłatne
    świadczenie.
    Wykładnia „nieodpłatnych świadczeń” zmieniła się natomiast znacząco po opublikowaniu
    wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r, sygn. K 7/13 (dalej: Wyrok TK), w
    którym wskazano, że za przychód pracownika mogą być uznane świadczenia, które:
        po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
        dobrowolnie),
        po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i
        przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku,
        który musiałby ponieść,
        po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi
        (nie jest dostępna sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    Powyższe warunki należy rozpatrywać odrębnie, a niespełnienie chociaż jednego z nich
    uznaje się za brak przychodu po stronie osoby otrzymującej dane świadczenie.
    W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne
    nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w
    rozumieniu Ustawy PIT tylko pod warunkiem, że rzeczywiście spowodowały
    zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej okoliczności zależy od tego, czy
    pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez pracodawcę w pełni
    dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem ocenę pracownika, że
    świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinnej – jest celowe
    i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku świadczenia ze strony
    pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji przyjęcie świadczenia
    oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.
    Odwołując się do stanu faktycznego opisanego na początku niniejszego wniosku, wskazać
    należy, że Zarządzający pomimo podpisania Umowy szkoleniowej, nie przyjmuje
    dobrowolnie świadczenia w postaci współfinansowania Studiów MBA przez Spółkę. Jak
    zostało wskazane, gdyby nie Studia MBA (i obowiązek ich ukończenia nałożony w Umowie
    szkoleniowej), Spółka byłaby zmuszona do poszukiwania nowej, lepiej wykwalifikowanej
    kadry kierowniczej. Tym samym, nie można mówić o dobrowolności w przypadku, gdy
    Zarządzający zostali zobowiązani do ukończenia Studiów MBA pod rygorem rozwiązania
    Kontraktu Menadżerskiego.
    Powyższe potwierdza m.in. interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej z dnia 5 sierpnia 2021 r., sygn. 0113-KDIPT2-3.4011.402.2021.2.AK:
    „W odniesieniu do pytania oznaczonego nr 3 należy stwierdzić, że w związku z
    uczestnictwem, na koszt Spółki, w konferencjach, seminariach i szkoleniach po stronie
    Zarządzającego nie powstanie przychód z tytułu nieodpłatnego świadczenia. Bowiem
    Zarządzający zostaje zobowiązany do obowiązkowego uczestnictwa w konkretnych
    konferencjach, seminariach i szkoleniach, o ile ich zakres i tematyka jest związana z
    zakresem wykonywanych usług, a koszty tych zdarzeń pokrywa Spółka. W sytuacji, gdy
    uczestnictwo w danych konferencjach, seminariach i szkoleniach jest jednym z warunków
    wykonywania umowy, a odmowa wykonania tego obowiązku mogłaby skutkować np.
    rozwiązaniem umowy nie sposób mówić o powstaniu przychodu po stronie
    Zarządzającego. W tej kwestii zastosowanie znajduje też orzeczenie Trybunału
    Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13, w którym wskazano, że aby można

    było mówić o powstaniu przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia, musi dojść do
    uzyskania korzyści w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który
    podatnik musiałby ponieść. W sytuacji, w której podatnik obowiązkowo odbywa szkolenie,
    które leży w interesie Spółki i za które sam podatnik nie zapłaciłby – nie można zatem
    mówić o powstaniu jakiegokolwiek przychodu."
    Analogiczne stanowisko zostało zaprezentowane w interpretacji indywidualnej Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 28 marca 2018 r. sygn. 0111-KDIB2-
    3.4011.303.2017.2.KB:
    „Wyjątkiem od powyższej zasady jest jedynie przypadek, gdy Prezes Zarządu został
    zobowiązany (np. w ramach zawartej umowy) do obowiązkowego uczestnictwa w
    konkretnych szkoleniach. W takiej sytuacji, podobnie jak w przypadku konferencji, nie
    sposób mówić o powstaniu przychodu po stronie podatnika, gdy uczestnictwo w danych
    szkoleniach jest jednym z warunków wykonywania umowy, a odmowa wykonania tego
    obowiązku mogłaby skutkować np. rozwiązaniem umowy. W sytuacji, w której podatnik
    obowiązkowo odbywa szkolenie, które leży w interesie Spółki i za które sam Prezes
    Zarządu nie zapłaciłby nie można zatem mówić o powstaniu jakiegokolwiek przychodu.
    Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie skutków podatkowych pokrycia przez
    Spółkę kosztów konferencji i szkoleń, w których uczestniczy Prezes Zarządu jest
    prawidłowe."
    Z wnioskowania per analogiam obowiązkowe Studia MBA, do których zostali zobowiązani
    Zarządzający w ramach Umów Szkoleniowych zawartych ze Spółką, tak samo jak w
    przypadku opisanym powyżej nie będą stanowiły nieodpłatnego świadczenia, bowiem
    odbycie i ukończenie Studiów MBA nie jest dobrowolne. Formując drugi warunek Trybunał
    Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie leżało w interesie podatnika, istotne
    jest czy stanowi ono realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest
    uchwytny w (...) majątku. Trybunał Konstytucyjny – w ślad za uchwałami NSA – uznał, że w
    zakres nieodpłatnego świadczenia, jako przychodu wchodzą wszystkie zjawiska
    gospodarcze i zdarzenia prawne, „których skutkiem jest odpłatne, tj. niezwiązane z
    kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające
    konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji, aby wartość świadczenia uzyskanego od
    pracodawcy podlegała opodatkowaniu, po stronie pracownika musi pojawić się dochód,
    czyli korzyść majątkowa. Korzyść ta może wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do
    powiększenia aktywów, co jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy, bo do zaoszczędzenia
    wydatków, co może być następstwem świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W
    wyniku takiego świadczenia w majątku pracownika nie pojawia się wprawdzie realny
    dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale ponieważ znaczenie dochodu na gruncie
    Ustawy PIT jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z
    przyrostem majątku.
    Pomimo tego, że Wyrok TK odwołuje się do sytuacji między pracownikiem a pracodawcą a
    nie dwoma stronami umowy cywilnej należy podkreślić, że zarówno doktryna jak i
    judykatura stoją na stanowisku, że TK w swoim wyroku jednoznacznie miał na myśli
    wszelkiego roku stosunki prawne, w trakcie których powstają nieodpłatne świadczenia a
    nie tylko stosunek pracy.
    Z punktu widzenia odpłatności, w Umowie Szkoleniowej został podkreślony fakt, że Spółka
    współfinansuje Zarządzającym Studia MBA w stosunku 70% - Spółka, 30% - Zarządzający.
    Spółka przewidziała bowiem, że wiedza oraz umiejętności nabyte podczas Studiów MBA
    przez Zarządzających potencjalnie mogłyby się przydać Zarządzającym, chociażby po
    rozwiązaniu Kontraktu menadżerskiego, stąd też decyzja o niefinansowaniu Studiów MBA
    w 100%. Z punktu widzenia Spółki bardziej racjonalne ekonomicznie będzie sfinansowanie
    Studiów MBA Zarządzającym, z którymi obecnie są zawarte Kontrakty Menadżerskie, niż
    rozwiązywanie Kontraktów Menadżerskich z uwagi na dużą wiedzę biznesową
    Zarządzających, która nie jest ogólnie dostępna na rynku wśród kadry kierowniczej.
    Pozwala to też na uniknięcie finansowania odpraw lub kar umownych wynikających z

    postanowień Kontraktów Menadżerskich, poszukiwania osób z ukończonymi Studiami
    MBA, które miałyby zastąpić Zarządzających i wymagałyby wyższego wynagrodzenia.
    Mając na uwadze powyższe, niewątpliwie więc świadczenie w postaci współfinansowania
    Studiów MBA jest w większości spełnione w interesie Spółki, a nie Zarządzających. Spółka
    niższym kosztem uzyska bowiem nowe kompetencje u osób, które posiadają bardzo dużą
    wiedzę biznesową, co w rezultacie będzie miało odzwierciedlenie w lepszej organizacji
    biznesu.
    Skoro zatem świadczenia zostały spełnione w interesie Spółki, a nie Zarządzających, nie
    można mówić o powstaniu jakiegokolwiek przychodu po stronie tego ostatniego.
    Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że
    przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość
    pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę. Mając powyższe na uwadze Trybunał
    Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy otrzymane przez pracownika nieodpłatne
    świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy, na które pracownik wyraził zgodę, które
    zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne przysporzenie mu korzyści, problem
    ustalenia podstawy opodatkowania w zasadzie ulega rozwiązaniu. Dotyczy to między
    innymi zorganizowania przez pracodawcę dowozu do pracy, w sytuacji gdy pracodawca
    wie kto będzie korzystał z tej formy transportu oraz zna odległości, którą każdy będzie
    pokonywał. W takim przypadku pracodawca jest w stanie precyzyjnie określić wartość
    świadczenia przypadającą indywidualnie na każdego przewożonego.
    W przypadku warunku trzeciego, Spółka może wskazać, kto będzie beneficjentem
    świadczeń, bowiem Spółka zawiera Umowy Szkoleniowe z Zarządzającymi indywidualnie i
    dokładnie wie kto będzie beneficjantem świadczenia. Podsumowując, nie zostanie
    spełniony warunek pierwszy oraz drugi zaprezentowany w Wyroku TK, za spełniony uznać
    można jedynie trzeci warunek.
    Tym samym, w rozumieniu Wyroku TK Studia MBA, odbywane przez Zarządzających,
    współfinansowane przez Spółkę nie mogą stanowić nieodpłatnego świadczenia, które
    powodowałoby przychód po stronie Zarządzających a tym samym powstania
    zobowiązania podatkowego, którego konsekwencją byłoby zobowiązanie Spółki — jako
    płatnika do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym
    terminie organowi podatkowemu.
    W Umowie Szkoleniowej znajdują się postanowienia, które nakładają na Zarządzających
    obowiązek ukończenia Studiów MBA, ponadto niewywiązanie się z takiego obowiązku
    może skutkować pociągnięciem Zarządzających do odpowiedzialności umownej, zatem
    grozi rozwiązaniem Kontraktu Menadżerskiego z winy Zarządzającego. Zostanie więc
    spełniony warunek 1. omawianego wyroku TK. Bezspornie uznać należy, że umowa
    zawarta między Spółką a Zarządzającym ma charakter zobowiązania. W ocenie Spółki, w
    świetle wniosków jaki płyną z Wyroku TK, współfinansowanie przez Spółkę Zarządzającym
    Studiów MBA, nie stanowi dla tych osób przychodu z nieodpłatnych świadczeń, o którym
    mowa w art. 11 ust. 1 Ustawy PIT, ze względu na brak dobrowolnego charakteru.
    W związku z powyższym, Spółka nie będzie pełniła obowiązków płatnika w stosunku do
    częściowo odpłatnego świadczenia w postaci Studiów MBA.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 8 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 111):

      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Z uwagi na powyższe na płatniku ciążą trzy podstawowe obowiązki podatkowe, tj.:
    1) obliczenie,
    2) pobranie,
    3) wpłacenie
    - podatku, zaliczki lub raty.
    Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Przepis art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Według art. 11 ust. 2 ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-
      2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich
      stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    W myśl przepisu art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
        1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
          gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec
          innych odbiorców;
        2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
        3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według
          równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
          lokalu lub budynku;
        4) w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
          świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i
          gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz
          czasu i miejsca udostępnienia.
    Przepis art. 11 ust. 2b powołanej ustawy stanowi, że:
      Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica
      pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub
      2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.
    Katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych zawiera art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Źródłem przychodów wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy jest:

      Działalność wykonywana osobiście.
    Jak wynika z art. 13 pkt 9 ww. ustawy:
      Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1
      pkt 2, uważa się przychody uzyskane na podstawie umów o zarządzanie
      przedsiębiorstwem, kontraktów menedżerskich lub umów o podobnym charakterze,
      w tym przychody z tego rodzaju umów zawieranych w ramach prowadzonej przez
      podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej – z wyjątkiem przychodów, o
      których mowa w pkt 7.
    Stosownie do treści art. 13 pkt 7 cytowanej ustawy:
      Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1
      pkt 2, uważa się przychody otrzymywane przez osoby, niezależnie od sposobu ich
      powoływania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych
      organów stanowiących osób prawnych.
    Powołanie podatnika np. do składu zarządu, bez względu na sposób jego powołania,
    stanowi okoliczność, która powoduje zmianę kwalifikacji przychodu, jednakże nie wpływa
    na zmianę źródła przychodu, są to również przychody z działalności wykonywanej
    osobiście.
    Przychody członka zarządu spółki w przypadku zawarcia umowy o zarządzanie
    przedsiębiorstwem, kontraktu menedżerskiego lub umowy o podobnym charakterze (w
    tym również umowy o świadczenie usług zarządzania zawartej na czas pełnienia funkcji
    członka zarządu) stanowią przychody zaliczone do źródła określonego w art. 13 pkt 7
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (stanowi o tym „wyłączenie” określone
    w powołanym art. 13 pkt 9 tej ustawy). W spółkach kapitałowych zawarcie kontraktu
    menedżerskiego z członkiem zarządu kreuje wtórną podstawę powiązania menedżera ze
    spółką, bowiem podstawowe znaczenie ma powołanie go na członka zarządu tworzące
    stosunek członkostwa w zarządzie spółki regulowany przepisami Kodeksu spółek
    handlowych i innymi przepisami wewnętrznymi spółki.
    Konsekwencją zakwalifikowania przychodów z tytułu świadczenia usług zarządzania jako
    przychodów z działalności wykonywanej osobiście jest ich opodatkowanie za
    pośrednictwem płatnika – na zasadach określonych w art. 41 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    W świetle art. 41 ust. 1 ww. ustawy:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art.
      18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z
      zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego
      świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w
      wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym
      miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę
      podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    Z opisu sprawy wynika, że Spółka jest polskim rezydentem podatkowym podlegającym
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. W celu wzmocnienia
    umiejętności zarządczych, zwiększenia efektywności operacyjnej oraz dostosowania się do
    dynamicznie zmieniającego się otoczenia biznesowego Spółka postanowiła
    współfinansować studia Executive MBA (dalej: Studia MBA) dla członków zarządu
    jednocześnie zatrudnionych w Spółce w oparciu o tzw. kontrakt menadżerski (dalej:
    Zarządzający). Ta inwestycja w rozwój kluczowych obszarów zarządzania ma na celu
    wzmocnienie pozycji firmy poprzez tworzenie kompetentnej i przystosowanej do
    współczesnych trendów kadry kierowniczej, co potencjalnie będzie miało przełożenie na
    generowanie wyższych przychodów i zysków w Spółce. Jednocześnie pomiędzy Spółką a

    Zarządzającymi zawarta została odrębna umowa regulująca zasady przystąpienia,
    ukończenia oraz finansowania Studiów MBA (dalej: Umowa Szkoleniowa). Zapisy umowne
    określają obowiązek, który Spółka narzuca Zarządzającym odnoszący się do ukończenia
    Studiów MBA. Wynika to z podniesienia kwalifikacji kadry kierowniczej i dostosowania
    kompetencji do współczesnych trendów gospodarczych. Ponadto zapisy umowne
    wskazują, że nieukończenie bądź nieprzystąpienie przez Zarządzających do Studiów MBA
    może skutkować rozwiązaniem Kontraktu Menadżerskiego (poza wyjątkami odnoszącymi
    się do zdarzeń losowych i siły wyższej). Nieukończenie przez Zarządzających Studiów MBA
    będzie wiązało się z szukaniem nowej kadry kierowniczej przez Spółkę, co jest bardzo
    czasochłonnym procesem wymagającym zaangażowania wielu osób i środków
    pieniężnych.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Ponieważ przepisy ustawy nie zawierają legalnej definicji pojęcia „nieodpłatne
    świadczenia”, należy przyjąć takie rozumienie tego terminu, jakie ukształtowało się w
    orzecznictwie sądowo-administracyjnym.
    Pojęcie „nieodpłatne świadczenie” było m.in. przedmiotem interpretacji Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, który w uchwale podjętej w składzie siedmiu sędziów 18 listopada
    2002 r., sygn. akt FSP 9/02 stwierdził, że „dla celów podatkowych pojęcie "nieodpłatnego
    świadczenia" (...) ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje ono nie tylko
    świadczenie w cywilistycznym znaczeniu (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony –
    por. art. 353 KC), ale w jego zakres wchodzą także wszystkie zjawiska gospodarcze i
    zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego
    podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób
    prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą
    ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy
    (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2002 r., III RN 106/01, jeszcze nie publ., a
    także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 sierpnia 1999 r., III RN 31/99 - OSNAPU 2000 nr 13
    poz. 496)”.
    W uchwale z dnia 24 maja 2010 r. sygn. akt II FPS 1/10, NSA potwierdził powyższe
    stanowisko uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku dochodowego od osób
    fizycznych, w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Kwestia rozumienia pojęcia „nieodpłatnych świadczeń” – w aspekcie świadczeń
    pracowniczych była przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z
    dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13 dokonał ustalenia, jakie kryteria statuują nieodpłatne
    świadczenie do zakwalifikowania go jako przychodu pracownika z tytułu stosunku pracy.
    Trybunał Konstytucyjny definiując pojęcie „innych nieodpłatnych świadczeń” jako
    przychodu, w rozumieniu art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych wskazał, że za przychód pracownika mogą być uznane takie świadczenia,
    które:
        po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
        dobrowolnie),
        po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i
        przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku,
        który musiałby ponieść,
        po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi
        (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).

    Wobec tego, przyjęcie oceny uznającej konkretne świadczenie ze strony pracodawcy za
    przychód pracownika ze stosunku pracy, podlegający opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych, winno opierać się na przesłankach wynikających z ww.
    przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, które Trybunał
    Konstytucyjny w powołanym powyżej wyroku uznał za zgodne z Konstytucją i przedstawił
    ich interpretację.
    Należy też pokreślić, że ustawowe pojęcie nieodpłatnych świadczeń musi być zawsze
    interpretowane w konkretnym kontekście, a nie w oderwaniu od niego, z pominięciem
    okoliczności realizacji pewnych uprawnień, zjawisk gospodarczych i zdarzeń prawnych.
    Co prawda w powyższym wyroku Trybunał Konstytucyjny odnosił się wprost do świadczeń
    oferowanych przez pracodawcę na rzecz osób pozostających w stosunku pracy
    (pracowników), niemniej jednak zarówno teza tego wyroku, jak i jego uzasadnienie mają
    zastosowanie również do osób fizycznych, które uzyskują przychody kwalifikowane do
    innych źródeł przychodów, w tym również do przychodów z działalności wykonywanej
    osobiście, o których mowa w art. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    uzyskiwanych przez członków zarządu (menedżerów).
    W kontekście pierwszego warunku Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne
    nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że
    rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej
    okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez
    pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem
    ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej,
    rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku
    świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji,
    przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.
    Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny, czy świadczenie
    leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie
    majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny
    – w ślad za uchwałami NSA – uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia, jako
    przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których
    skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu,
    przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji,
    aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała, opodatkowaniu, po
    stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa. Korzyść ta może
    wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym
    skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem
    świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku
    pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale
    ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z
    przyrostem majątku. Jako przykład Trybunał Konstytucyjny wskazał m.in. dowożenie
    pracownika z miejsca zamieszkania do pracy. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego,
    zorganizowanie tego rodzaju transportu może oznaczać zaoszczędzenie wydatku po
    stronie pracownika i w konsekwencji może stanowić przysporzenie objęte podatkiem
    dochodowym. Taka ocena jest jednak poprawna tylko pod warunkiem, że świadczenia te
    pracodawca spełniał, dysponując uprzednią zgodą pracownika na ich przyjęcie. O ile
    bowiem pracownik decyduje się skorzystać z przewozu, niewątpliwie zaoszczędza sobie
    wydatku, który musiałby ponieść.
    Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie
    zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy – po
    stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem
    dochodowym.

    W odniesieniu natomiast do trzeciego warunku Trybunał Konstytucyjny wskazał, że
    przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość
    pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę.
    Mając powyższe na uwadze Trybunał Konstytucyjny zauważył, że, nieodpłatne świadczenie
    jest przychodem pracownika ze stosunku pracy – gdy świadczenie to powoduje
    wystąpienie po stronie pracownika przysporzenia: w postaci nabycia wymiernej korzyści
    majątkowej lub w postaci również wymiernego zaoszczędzenia wydatku. Nieodpłatne
    świadczenie jest przychodem pracownika, gdy zostało spełnione za zgodą pracownika, tj.
    gdy pracownik skorzystał z niego w pełni dobrowolnie. Zatem, pracodawca spełnił
    określone świadczenie na rzecz pracownika, gdy dysponował uprzednią zgodą pracownika
    na jego przyjęcie.
    Przychód pracownika będzie obejmował nieodpłatne świadczenie, gdy świadczenie to
    zostanie spełnione w interesie pracownika (a nie w interesie pracodawcy) i przyniesie
    pracownikowi korzyść w postaci powiększenia jego aktywów lub uniknięcia wydatku, który
    musiałby ponieść. W zakresie tego kryterium należy wskazać, że chodzi o realny charakter
    przysporzenia, jako warunku objęcia nieodpłatnego świadczenia podatkiem dochodowym.
    Nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika, gdy korzyść jest wymierna i
    przypisana indywidualnemu pracownikowi, tj. nie jest dostępna w sposób ogólny dla
    wszystkich podmiotów. W sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie nie powoduje
    przysporzenia w postaci nabycia wymiernej korzyści majątkowej, czy to w postaci również
    wymiernego zaoszczędzenia wydatku, to wówczas nie można mówić o przychodzie z
    tytułu nieodpłatnego świadczenia.
    W opisanej sytuacji, Spółka postanowiła współfinansować studia Executive MBA. Na
    podstawie zawartej z Zarządzającym umowy szkoleniowej Spółka zobowiązała
    Zarządzającego do odbycia studiów MBA. Zapisy umowne określają obowiązek, który
    Spółka narzuca Zarządzającym odnoszący się do ukończenia Studiów MBA. Wynika to z
    podniesienia kwalifikacji kadry kierowniczej i dostosowania kompetencji do
    współczesnych trendów gospodarczych. Ponadto zapisy umowne wskazują, że
    nieukończenie bądź nieprzystąpienie przez Zarządzających do Studiów MBA może
    skutkować rozwiązaniem Kontraktu Menadżerskiego (poza wyjątkami odnoszącymi się do
    zdarzeń losowych i siły wyższej). Nieukończenie przez Zarządzających Studiów MBA będzie
    wiązało się z szukaniem nowej kadry kierowniczej przez Spółkę, co jest bardzo
    czasochłonnym procesem wymagającym zaangażowania wielu osób i środków
    pieniężnych.
    Tym samym, uczestnictwo w studiach MBA w sytuacji opisanej we wniosku niewątpliwie
    następować będzie za zgodą Menedżera, niemniej świadczenie to nie będzie spełnione w
    jego interesie, ale w interesie pracodawcy (Spółki) oraz nie przyniosą Menedżerowi
    korzyści w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatków, które musiałby
    ponieść. Nie sposób mówić o powstaniu przychodu po stronie podatnika, gdy
    uczestnictwo w danych studiach jest jednym z warunków wykonywania umowy, a
    odmowa wykonania tego obowiązku mogłaby skutkować np. rozwiązaniem kontraktu
    menedżerskiego.
    Z wniosku wynika, że Zarządzający zgodnie z zapisami Umowy Szkoleniowej są
    zobowiązani do uczestnictwa i ukończenia studiów MBA. Nieukończenie bądź
    nieprzystąpienie przez Zarządzających do Studiów MBA może skutkować rozwiązaniem
    Kontraktu Menadżerskiego. Inwestycja w studia MBA ma na celu wzmocnienie pozycji
    firmy poprzez tworzenie kompetentnej i przystosowanej do współczesnych trendów kadry
    kierowniczej, co potencjalnie będzie miało przełożenie na generowanie wyższych
    przychodów i zysków w Spółce.
    W tym stanie rzeczy oraz w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r.
    należy uznać, że współfinansowanie przez Państwa kosztów studiów MBA nie stanowi dla
    tych Członków Zarządu (Menadżerów) przychodu z nieodpłatnych świadczeń, o którym

    mowa w art. 13 pkt 7 w związku z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Zarządzający został zobowiązany w ramach zawartej umowy szkoleniowej do
    obowiązkowego uczestnictwa w studiach MBA. Nie sposób mówić o powstaniu przychodu
    po stronie Menadżera, gdy jednym z warunków wykonania kontraktu menedżerskiego jest
    obowiązek uczestnictwa w studiach, a jego odmowa skutkuje rozwiązaniem kontraktu
    menadżerskiego.
    Powyższe oznacza, że z tego tytułu nie ciążą na Państwu obowiązki pobrania i
    odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych. W związku z czym
    Państwo jako płatnik nie powinni naliczyć, pobrać i wpłacić zaliczki na podatek dochodowy
    od tych świadczeń.
    Państwa stanowisko jest prawidłowe.
    Skoro wartość współfinansowanych kosztów studiów MBA nie stanowi przychodu
    podlegającego opodatkowaniu to bezprzedmiotowe staje się analizowanie zwolnienia
    wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowego od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje
        w dacie zaistnienia zdarzenia.
        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązuje w dacie wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...).
    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002
    r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze
    zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA),albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego.
    Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.