Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.305.2025.1.JKU
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-28
Teza: Strata powstała w wyniku sprzedaży obligacji czy wykupu
przez emitenta obligacji nie będzie stanowiła kosztu uzyskania
przychodów. Kosztem może być tylko ta część wydatku na
nabycie obligacji, która odpowiada wysokości przychodu
uzyskanego z ich zbycia.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
obligacje
strata-odliczenie strat
wierzytelność-obrót wierzytelnościami
wierzytelność-sprzedaż wierzytelności
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Wydatki
niestanowiące kosztów uzyskania przychodów-
Wierzytelności-Straty z odpłatnego zbycia wierzytelności
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 39
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 8

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca jest zakładem ubezpieczeń prowadzącym działalność ubezpieczeniową na
    podstawie przepisów ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i
    reasekuracyjnej (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 838 ze zm., dalej: „ustawa o działalności
    ubezpieczeniowej”) oraz podlegającym w Polsce obowiązkowi podatkowemu od całości
    swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania. Rok podatkowy Spółki jest
    zgodny z rokiem kalendarzowym.
    W ramach swojej podstawowej działalności, Spółka wykonuje szereg czynności
    ubezpieczeniowych, wskazanych w art. 4 ust. 7 oraz 8 ustawy z 11 września 2015 r. o
    działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, ze szczególnym wskazaniem na
    zawieranie oraz wykonywanie umów ubezpieczenia.
    Zgodnie z art. 4 ust. 8 pkt 6 ustawy o działalności ubezpieczeniowej, czynnością
    ubezpieczeniową jest również lokowanie środków zakładu ubezpieczeń.
    Działalność lokacyjna zakładu ubezpieczeń jest istotnym elementem działalności
    ubezpieczeniowej. Pozwala ona zakładowi ubezpieczeń na gromadzenie środków z
    przeznaczeniem na wypłaty na rzecz ubezpieczonych, w przypadku zrealizowania się
    ryzyka ubezpieczeniowego. Dzięki prawidłowo prowadzonej działalności lokacyjnej zakład
    ubezpieczeń zachowuje płynność, a dochód lub strata z działalności inwestycyjnej może
    przekładać się na bezpieczeństwo i stabilność systemu ubezpieczeń.
    Działalność lokacyjna jest szczegółowo uregulowana w przepisach prawa, w szczególności
    w art. 276 ustawy o działalności ubezpieczeniowej.
    Zgodnie z art. 276 ustawy o działalności ubezpieczeniowej,
    1. Zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji lokują środki finansowe zgodnie z zasadą
      ostrożnego inwestora, określoną w ust. 2-5, 7 i 8.
    2. Zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji lokują środki finansowe wyłącznie w aktywa i
      instrumenty finansowe, których ryzyko mogą właściwie określić, mierzyć,
      monitorować, którym mogą właściwie zarządzać, które mogą właściwie kontrolować i
      prowadzić sprawozdawczość w zakresie ryzyka i które mogą właściwie uwzględnić
      przy ocenie ogólnych potrzeb w zakresie wypłacalności zgodnie z art. 63 ust. 1 pkt 1.
    3. Zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji lokują środki finansowe, a w szczególności
      aktywa stanowiące pokrycie kapitałowego wymogu wypłacalności i aktywa
      stanowiące pokrycie minimalnego wymogu kapitałowego, w taki sposób, aby

      osiągnąć jak największy stopień bezpieczeństwa, jakości i rentowności, przy
      jednoczesnym zachowaniu płynności środków. Umiejscowienie aktywów zapewnia
      ich dostępność.
    4. Zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji lokują aktywa zgodnie z następującymi
      zasadami:
        1) aktywa stanowiące pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych dla celów
          wypłacalności uwzględniają rodzaj działalności wykonywanej przez zakład
          ubezpieczeń lub zakład reasekuracji, w szczególności charakter i czas trwania
          zobowiązań z tytułu zawartych umów ubezpieczenia lub umów reasekuracji;
        2) aktywa stanowiące pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych dla celów
          wypłacalności są lokowane w sposób zgodny z interesami ubezpieczających,
          ubezpieczonych i uprawnionych z umów ubezpieczenia, z uwzględnieniem
          ujawnionych celów prowadzonej polityki lokacyjnej;
        3) aktywa są zróżnicowane i odpowiednio rozproszone, tak aby umożliwiały
          właściwe reagowanie przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji na
          zmiany w otoczeniu gospodarczym, w szczególności na rozwój sytuacji na
          rynkach finansowych i rynkach nieruchomości lub wystąpienie zdarzeń
          katastroficznych;
        4) lokaty w aktywa, które nie są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym,
          zakład utrzymuje na ostrożnym poziomie;
        5) zakład może lokować aktywa w instrumenty pochodne, pod warunkiem że
          przyczyniają się one do zmniejszenia ryzyka lub ułatwiają efektywne
          zarządzanie portfelem;
        6) zakład różnicuje aktywa w taki sposób, aby uniknąć nadmiernego uzależnienia
          od jednego, określonego składnika aktywów, emitenta lub grupy emitentów
          powiązanych ze sobą lub określonego obszaru geograficznego oraz
          nadmiernej akumulacji ryzyka w całym portfelu, a lokaty w aktywach
          wyemitowanych przez tego samego emitenta lub grupę emitentów
          powiązanych ze sobą nie mogą narażać zakładu ubezpieczeń lub zakładu
          reasekuracji na nadmierną koncentrację ryzyka. (...)
    Profil działalności lokacyjnej zakładu ubezpieczeń, jak wskazuje powołana treść przepisu
    art. 276 ust. 1-4 ustawy o działalności ubezpieczeniowej, jest ściśle powiązany z
    zarządzaniem ryzykiem zakładu ubezpieczeń. Tym samym, Spółka dywersyfikuje rodzaje
    emitentów papierów wartościowych w które inwestuje. Takimi instrumentami, oprócz
    instrumentów emitowanych przez Skarb Państwa, mogą być między innymi:
    - Obligacje gwarantowane przez Skarb Państwa,
    - Obligacje emitowane przez rządy lub agencje rządowe państw trzecich (w tym w
      szczególności Państw Członkowskich Unii Europejskiej),
    - Obligacje emitowane przez jednostki samorządu terytorialnego,
    - Obligacje emitowane przez pozostałych emitentów krajowych i zagranicznych,
    dalej, łącznie jako: „Aktywa”.

    Strategia inwestowania za pomocą ww. instrumentów finansowych jest powiązana ze
    strategią zarządzania ryzykiem zakładu ubezpieczeń i może przewidywać ich dostępność
    do sprzedaży (AFS), przeznaczenie do obrotu (HTT) bądź trzymanie do zapadalności (HTM).
    Tym samym, Spółka może, m.in.:
    - otrzymywać dochód w postaci wypłacanych odsetek w formie kuponów (pasywny
      dochód),
    - sprzedać Aktywa z zyskiem lub ze stratą (wynik ze sprzedaży nie uwzględnia
      wypłaconych przez emitenta odsetek pomiędzy datą nabycia, a datą sprzedaży co
      może powodować stratę na danej transakcji), lub też
    - otrzymać wartość wykupu, co również może wiązać się z powstaniem ekonomicznego
      zysku lub straty w zależności od ceny nabycia.
    Zarządzanie aktywami przez Spółkę koresponduje z obowiązkiem zawiązywania rezerw
    techniczno- ubezpieczeniowych. Żeby uniknąć ryzyka niewypłacalności, posiadane aktywa
    muszą uwzględniać wpływ rezerw techniczno-ubezpieczeniowych utrzymywanych zgodnie
    ze sztuką aktuarialną. W konsekwencji, również wynik na działalności inwestycyjnej, tj.
    zarówno zrealizowane, jak i niezrealizowane (np. wynikające z wyceny aktywów)
    przychody i koszty związane z działalnością inwestycyjną, są związane z rezerwami t
    echniczno-ubezpieczeniowymi w Spółce. Spółka prezentuje wynik z wyżej wymienionych
    instrumentów finansowych w części sprawozdania finansowego „Wynik działalności
    lokacyjnej” (inwestycyjnej).
    Jednocześnie, należy podkreślić, że Spółka odnosi zmiany stanu rezerw techniczno-
    ubezpieczeniowych odpowiednio w przychody lub koszty podatkowe, zgodnie z
    przepisami art. 12 ust. 1 pkt 5 oraz art. 15 ust. 1b pkt 1 ustawy o CIT. Z kolei dla celów
    podatkowych wynik na działalności lokacyjnej powstaje wyłącznie w odniesieniu do
    przychodów i kosztów zrealizowanych (tj. z pominięciem przychodów i kosztów z wyceny
    aktywów).
    W związku z powyższym, Spółka zwraca się z pytaniem o rozstrzygnięcie zagadnienia
    podatkowego związanego z ujęciem dla celów podatkowych skutków transakcji
    wykonywanych z wykorzystaniem Aktywów.

## Pytanie

Czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, zgodnie z którym Spółka, w przypadku sprzedaży
    lub wykupu Aktywów powinna rozliczyć zrealizowany wynik ekonomiczny (tj. dochód albo
    stratę) powstały w wyniku tych operacji odpowiednio do przychodów lub kosztów
    uzyskania przychodu w całości?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy, prawidłowe jest stanowisko Spółki, zgodnie z którym Spółka, w
    przypadku sprzedaży lub wykupu Aktywów powinna rozliczyć zrealizowany wynik
    ekonomiczny (tj. dochód albo stratę) powstały w wyniku tych operacji odpowiednio do
    przychodów lub kosztów uzyskania przychodu w całości.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są
    koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu
    zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych
    w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Należy wskazać, że kosztami uzyskania przychodu na podstawie powyższego przepisu
    mogą być zarówno wydatki poniesione w celu uzyskania przychodu, jak też i inne wydatki,
    które są niezbędne do prawidłowego funkcjonowania podatnika na rynku (koszty ogólne
    działalności gospodarczej). W praktyce organów podatkowych i sądów administracyjnych

    podkreśla się również, że wydatkami takimi mogą być też wydatki, których ponoszenie
    podatników działających w konkretnych branżach jest wymagane przepisami prawa.
    Wnioskodawca podkreśla, że wydatki ponoszone w związku z lokowaniem środków w
    Aktywa są zarówno bezpośrednio związane z uzyskaniem przychodów z tytułu
    nabywanych Aktywów (z tytułu uzyskiwania pożytków, sprzedaży lub wykupu), jak i też są
    wymagane od Spółki w związku prowadzoną z działalnością ubezpieczeniową.
    Tym samym, zdaniem Spółki, nie powinno ulegać wątpliwości, że Spółka powinna
    rozpoznać zrealizowany wynik na transakcjach w rachunku podatkowym.
    Podstawę do rozliczania wyniku na transakcjach na papierach wartościowych stanowi art.
    16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT. Zgodnie z treścią tego przepisu, nie uważa się za koszty
    uzyskania przychodu wydatków na objęcie lub nabycie udziałów albo wkładów w
    spółdzielni, udziałów (akcji) oraz papierów wartościowych, a także wydatków na nabycie
    tytułów uczestnictwa w funduszach kapitałowych; wydatki takie są jednak kosztem
    uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia tych udziałów w spółdzielni, udziałów (akcji) oraz
    papierów wartościowych, w tym z tytułu wykupu przez emitenta papierów wartościowych,
    a także z odkupienia albo umorzenia tytułów uczestnictwa w funduszach kapitałowych, z
    zastrzeżeniem ust. 7e, w części niezaliczonej w jakiejkolwiek formie do kosztów uzyskania
    przychodów.
    Powyższy przepis ustanawia regułę ogólną, zgodnie z którą dla celów podatkowych
    rozliczenie kosztu uzyskania przychodu z tytułu nabytych papierów wartościowych
    odbywa się w momencie realizacji praw z danego papieru wartościowego, tj. zbycia,
    rozumianego również jako wykup papieru wartościowego przez emitenta.
    Oznacza to, że wycena danego papieru wartościowego utrzymywanego jako składnik
    aktywów, odnoszona w wynik jako niezrealizowany koszt lub przychód rachunkowy, nie
    będzie wpływała na wynik podatkowy.
    Wynik podatkowy (dochód albo strata) powstanie dopiero na moment transakcji
    sprzedaży albo wykupu (różnica między wartością wykupu a ceną nabycia danego papieru
    wartościowego na rynku).
    Zdaniem Spółki, oznacza to, że Spółka powinna mieć prawo do rozpoznania wyniku na
    transakcji, tj. odpowiednio dochodu jako przychodu podatkowego lub straty jako kosztu
    uzyskania przychodu w odniesieniu do Aktywów w momencie ich sprzedaży albo wykupu.
    Jednocześnie Spółka wskazuje, że w opisanym stanie faktycznym nie powinny znaleźć
    zastosowania inne przepisy ustawy o CIT, które mogłyby modyfikować powyżej opisane
    konkluzje.
    Spółka wskazuje, że znane jest jej stanowisko wyrażone w interpretacji indywidualnej z 18
    września 2024 r. przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (sygn. 0111-KDIB1-
    1.4010.376.2024.2.BS), zgodnie z którym, prawo do rozpoznania straty na zbyciu obligacji
    jest wyłączone przez przepis art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT. Zgodnie z tym przepisem,
    nie uważa się za koszty uzyskania przychodu strat z tytułu odpłatnego zbycia
    wierzytelności, w tym w sposób określony w art. 12 ust. 1 pkt 7, z wyjątkiem wierzytelności
    lub jej części, które uprzednio zostały zarachowane jako przychód należny - do wysokości
    uprzednio zarachowanej jako przychód należny.
    Spółka wskazuje jednak, że konkluzje tej interpretacji nie powinny mieć wpływu na ocenę
    stanowiska Spółki w przedmiotowym stanie faktycznym. Należy wskazać, że w odróżnieniu
    od stanu faktycznego, w jakim zapadła powyżej przywołana interpretacja indywidualna, w
    niniejszej sprawie Spółka działa jako podmiot regulowany, którego przepisy obligują do
    lokowania środków a z zachowaniem zasady Ostrożnego Inwestora, w tym z odpowiednim
    poziomem dywersyfikacji. W tym kontekście, lokowanie środków w aktywa innych
    emitentów niż Skarb Państwa jest dla Spółki nie tylko alternatywą, ale również pożądanym
    elementem zróżnicowania posiadanych aktywów. Wybór inwestycji z perspektyw różnych
    emitentów jest dyktowany strategią inwestycyjną Spółki, a na opłacalność inwestycji nie

    powinny mieć wpływu czynniki podatkowe - Spółka nie powinna ponosić negatywnych
    skutków wyboru takiego, a nie innego sposobu lokowania aktywów.
    W tym kontekście, zastosowanie konkluzji wynikającej z przywołanej interpretacji
    indywidualnej wydanej dla innego podatnika, w jego indywidualnej sprawie do sytuacji
    Spółki, mogłoby powodować nieuzasadnioną dyskryminację określonych aktywów. Takie
    podejście byłoby zagrażające interesowi ekonomicznemu Spółki, jak i innych podmiotów z
    branży ubezpieczeniowej powodując nieuzasadnione zakłócenie zasad konkurencji na
    rynku.
    Spółka wskazuje ponadto, że zastosowanie przepisu art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT do
    obrotu Aktywami jest nieprawidłowe, z szeregu powodów.
    Argumenty językowe
    Wykładnia językowa jest podstawową zasadą wykładni w odniesieniu do przepisów prawa
    podatkowego, co znajduje potwierdzenie w utrwalonej praktyce Naczelnego Sądu
    Administracyjnego oraz stanowisku doktryny prawa podatkowego. Tym samym, w
    pierwszej kolejności należy uwzględnić treść przepisu, a dopiero w przypadku, gdy okaże
    się ona niewystarczająca, sięgnąć do innych metod wykładni.
    Powyższe jest dodatkowo potwierdzone regułą autonomii przepisów prawa podatkowego,
    która wymaga w pierwszej kolejności wykładania pojęć zawartych w przepisach prawa
    podatkowego zgodnie z wewnętrzną systematyką ustaw podatkowych, a dopiero w
    przypadku, gdy takich pojęć nie da się zdekodować za pomocą ustaw podatkowych i
    bezpośrednich odniesień do konkretnych przepisów zewnętrznych ustaw, można
    poszukiwać wyjaśnienia tych pojęć poprzez posłużenie się pojęciami przynależnymi innym
    gałęziom prawa (jak np. prawa cywilnego, administracyjnego, itp.).
    Należy podkreślić, że przepisy ustawy o CIT nie zawierają definicji pojęcia „wierzytelności”,
    nie zawierają również definicji pojęcia „papierów wartościowych” oraz „instrumentów
    finansowych” - zawierają jednak w art. 4a pkt 22 ustawy o CIT definicję „pochodnych
    instrumentów finansowych” poprzez referencję do ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie
    instrumentami finansowymi.
    Należy wskazać, że w przepisach prawa podatkowego brak jest dyrektyw, które
    pozwoliłyby uznać, że jeśli przepis posługuje się pojęciem „wierzytelności” należy stosować
    go do papierów wartościowych. Tym samym brak jest podstaw do uznania, że przepisy
    odnośnie strat na zbyciu wierzytelności można zastosować do strat na zbyciu papierów
    wartościowych w oparciu o językową wykładnię przepisów prawa podatkowego.
    Analiza systemowa wewnętrzna
    Analiza treści przepisów ustawy o CIT wskazuje, że istnieje szereg instytucji wskazanych w
    ustawie o CIT, które wskazują, że przepisy odnoszące się do wierzytelności oraz do
    papierów wartościowych są rozłączne. Inny jest też tryb rozliczania podatku od tych
    kategorii praw majątkowych.
    Na gruncie art. 7b ustawy o CIT, określającego zamknięty katalog przychodów
    kwalifikowanych jako przychody z zysków kapitałowych, ustawodawca w odrębnych
    jednostkach redakcyjnych uregulował:
    - przychody ze zbycia wierzytelności uprzednio nabytych przez podatnika oraz
      wierzytelności wynikających z przychodów zaliczanych do zysków kapitałowych (art.
      7b ust. 1 pkt 5 ustawy o CIT)
    - przychody z papierów wartościowych i pochodnych instrumentów finansowych, z
      wyłączeniem pochodnych instrumentów finansowych służących zabezpieczeniu
      przychodów albo kosztów, niezaliczanych do zysków kapitałowych (art. 7b ust. 1 pkt 6
      lit. b) ustawy o CIT),

    - przychody ze zbycia praw, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. a-c ustawy o CIT, a
      zatem także przychody ze zbycia papierów wartościowych (art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. e
      ustawy o CIT).
    Skoro zatem w ramach jednego z elementów konstrukcyjnych podatku dochodowego (tj.
    przychodu) ustawodawca ewidentnie nie traktuje „wierzytelności” i „papierów
    wartościowych” jako elementów tożsamych, to konsekwentnie należy przyjąć, że takie
    rozróżnienie występuje także w przypadku kolejnego elementu konstrukcyjnego podatku
    dochodowego, tj. kosztów uzyskania przychodu. Tym samym, art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy
    o CIT nie może swoim zakresem obejmować odpłatnego zbycia papierów wartościowych,
    a zatem także sprzedaży obligacji.
    Należy również podkreślić, że następujące instytucje przepisów ustawy o CIT, w których
    przepisy ustawy odnoszą się specyficznie do szczególnych zasad związanych z
    rozliczeniami wierzytelności, nie znajdują zastosowania do obligacji:
    - Przepis art. 16 ust. 1 pkt 25 ustawy o CIT, regulujący zasady zaliczania do kosztów
      uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako nieściągalne,
    - Przepis art. 18f ustawy o CIT, regulujące zasady korekty podstawy opodatkowania w
      związku z powstawaniem tzw. zatorów płatniczych,
    - Przepis art. 16 ust. 1 pkt 26-26c ustawy o CIT, które regulują zasady zaliczania do
      kosztów uzyskania przychodów odpisów na straty związane z wierzytelnościami
      kredytowymi przez banki
    - Przepisy art. 12 ust. 4 pkt 15 ustawy o CIT, przewidujące szczególne zasady rozliczeń
      związane ze sprzedażą wierzytelności kredytowych do funduszu wierzytelności,
    - Przepis art. 17k ustawy o CIT, przewidujący szczególne zasady rozliczeń w związku z
      przeniesieniem wierzytelności z umowy leasingu,
    - Art. 16 ust. 1 pkt 44, ograniczający prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania
      przychodów wartości umorzonych wierzytelności; należy podkreślić, że przepisu tego
      nie sposób zastosować w odniesieniu do papierów wartościowych o charakterze
      dłużnym, w szczególności, że na podstawie przepisów dotyczących papierów
      wartościowych „umorzenie” ma odmienne znaczenie niż pojęcie użyte przez ustawę o
      CIT - odnosi się bowiem do wygaśnięcia papieru wartościowego na skutek jego
      uregulowania, podczas gdy przepis ten dotyczy sytuacji darowania długu przez
      wierzyciela.
    Oznacza to, że konsekwentnie, gdy w przepisach ustawy o CIT pojawiają się odwołania do
    szczególnych rozliczeń dotyczących wierzytelności, ustawodawca nie przewiduje, żeby
    miały zastosowanie do obrotu papierami wartościowymi o charakterze dłużnym.
    Należy zatem wskazać, że organ podatkowy wydając prezentowaną wcześniej
    interpretację indywidualną (sygn. 0111-KDIB1-1.4010.376.2024.2.BS) pośrednio
    potwierdził możliwość skorzystania przez podatników z wymienionych uprawnień.
    Należy ponadto podkreślić, że nawet gdyby uznać, że przepis art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o
    CIT mógłby mieć zastosowanie do rozliczeń związanych z obligacjami, nie jest właściwe, ż
    eby stosować go poza kontekstem emisji pierwotnej obligacji, tj. relacji między emitentem
    a pierwotnym nabywcą.
    Należy bowiem wskazać, że w odniesieniu do rozliczeń związanych z nabywaniem
    wierzytelności, materia ta jest od 1 stycznia 2018 r. regulowana przez przepis art. 15ba
    ustawy o CIT - w ust. 1 w odniesieniu do pakietu 100 lub więcej wierzytelności, natomiast
    w ust. 4 - również w odniesieniu do pojedynczej wierzytelności. Przepisami
    komplementarnymi dotyczącymi rozliczania wyniku na takich wierzytelnościach są,
    odpowiednio, przepisy art. 16 ust. 1 pkt 39a w odniesieniu do wierzytelności osób

    trzecich, oraz art. 16 ust. 1 pkt 39b w odniesieniu do wierzytelności odkupionych przez
    pierwotnego wierzyciela lub podmiot z nim powiązany.
    Tym samym, z uwagi na systematykę przepisów ustawy o CIT, art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy
    o CIT nie ma zastosowania do wierzytelności nabytych, lecz wyłącznie do wierzytelności,
    których zbywca jest ich pierwotnym wierzycielem - w przypadku wtórnych wierzycieli
    znajdą bowiem zastosowanie przepisy szczególne dotyczące wierzytelności nabytych, tj.
    art. 15baw zw. art. 16 ust. 1 pkt 39a oraz 39b ustawy o CIT .
    Gdyby zatem nawet uznać, że przez pojęcie „wierzytelności” ustawa o CIT odnosi się
    również do papierów wartościowych o charakterze dłużnym - co, jak wskazano powyżej,
    nie znajduje potwierdzenia w innych uregulowaniach ustawy - wówczas należałoby
    konsekwentnie zastosować do rozliczeń związanych z nabytymi obligacjami zasady
    rozliczeń dotyczących wierzytelności nabytych.
    Niezależnie od tego, należy podkreślić, że przepisy art. 15ba w zw. art. 16 ust. 1 pkt 39a
    oraz 39b ustawy o CIT również nie powinny znaleźć zastosowania w odniesieniu do
    obligacji. Należy bowiem wskazać, że charakter tych przepisów, podobnie zresztą jak
    wszystkich innych regulacji ustawy o CIT dotyczących wierzytelności, ma na celu
    uregulowanie zasad dotyczących wierzytelności handlowych, pożyczkowych lub
    związanych z czynnościami zarządzania majątkiem, powstających w działalności
    gospodarczej podatników. Stąd też, przykładowo, przepisy te przewidują rozliczanie
    kosztów uzyskania przychodów do wysokości uzyskanego przez wierzyciela zaspokojenia z
    portfela wierzytelności (tj. również zaspokojenia z tytułu nabytych należności
    akcesoryjnych, takich jako odsetki).
    Zarówno przepis art. 16 ust. 1 pkt 39, jak i art. 15ba w zw. art. 16 ust. 1 pkt 39a oraz 39b
    ustawy o CIT również nie powinny zatem ograniczać prawa Spółki do rozliczania kosztów
    uzyskania przychodów z tytułu straty na zbyciu Aktywów. Spółka zwraca uwagę, że
    zastosowanie przepisu art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT tylko z tego tytułu, że pojęcie
    „wierzytelności” może znaleźć zastosowanie w stosunku do aktywów nabytych na rynku
    regulowanym, z pominięciem jednak przepisów dotyczących rozliczeń związanych z
    wierzytelnościami nabytymi (art. 15ba w zw. art. 16 ust. 1 pkt 39a oraz 39b ustawy o CIT),
    byłoby przejawem nieadekwatnego i wybiórczego stosowania przepisów ustawy o CIT. To
    z kolei dowodzi, że żadne z tych przepisów nie powinny mieć zastosowania do Aktywów
    będących przedmiotem niniejszego wniosku.
    Analiza systemowa zewnętrzna
    Należy podkreślić, że na podstawie wykładni systemowej wewnętrznej przepisów ustawy o
    CIT nie sposób jest zdefiniować pojęcie „wierzytelności”, jak również „papierów
    wartościowych”. Pojęcia te odwołują się do zewnętrznych gałęzi prawa.
    Pojęcie „wierzytelności” jest elementem konstrukcyjnym prawa zobowiązań, rozumianym
    jako prawo wierzyciela do spełnienia świadczenia od dłużnika, zgodnie z art. 353 § 1 KC.
    Pojęcie „papierów wartościowych” zostało tymczasem uregulowane w art. 3 pkt 1 lit. a
    ustawy z 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz.
    722 ze zm.), zgodnie z którym rozumie się przez nie, m.in.: akcje, prawa poboru w
    rozumieniu przepisów ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz.
    U. z 2024 r. poz. 18 i 96), prawa do akcji, warranty subskrypcyjne, kwity depozytowe,
    obligacje, listy zastawne, certyfikaty inwestycyjne, bankowe prawa pochodne w
    rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz.U. z 2023 r.
    poz. 2488) i inne zbywalne papiery wartościowe, w tym inkorporujące prawa majątkowe
    odpowiadające prawom wynikającym z akcji lub z zaciągnięcia długu, wyemitowane na
    podstawie właściwych przepisów prawa polskiego lub obcego, jednak ma ono charakter
    „definicji zakresowej”, tj. ograniczającej się do wymienienia kategorii instytucji prawa
    kwalifikowanych do kategorii papierów wartościowych, bez wymienienia konstytutywnych
    elementów, które pozwalałyby na kwalifikację do kategorii papierów wartościowych.

    Ramowe regulacje dotyczące papierów wartościowych, zawierają ponadto przepisy art.
      6  16921-921 KC.
    Należy zwrócić uwagę, że papier wartościowy jest dokumentem, z którym związane jest
    określone prawo majątkowe, zaś posiadanie dokumentu, a przynajmniej władanie nim
    stanowi konieczną przesłankę wykonywania tego prawa. W przypadku papierów
    wartościowych zdematerializowanych, dokument zastępowany jest przez zapis
    elektroniczny.
    Należy podkreślić, że papier wartościowy może inkorporować różne rodzaje praw, w
    szczególności: wierzytelności (tzw. dłużne papiery wartościowe), prawa rzeczowe,
    uprawnienia korporacyjne (np. akcje). Należy podkreślić, że jednym z podstawowych
    dłużnych papierów wartościowych są obligacje. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z 15 stycznia
    2015 r. o obligacjach (t. j. Dz.U. z 2024 r., poz. 708 ze zm.), obligacja jest papierem
    wartościowym emitowanym w serii, w którym emitent stwierdza, że jest dłużnikiem
    właściciela obligacji, zwanego dalej „obligatariuszem”, i zobowiązuje się wobec niego do
    spełnienia określonego świadczenia. Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o obligacjach, obligacje
    są z definicji papierami wartościowymi zdematerializowanymi. Formą dokumentowania
    tych papierów wartościowych jest rejestracja w depozycie papierów wartościowych.
                          16Należy podkreślić, że zgodnie z art. 921 KC, przepisy niniejszego działu stosuje się
    odpowiednio do papierów wartościowych opiewających na prawa inne niż wierzytelności.
    Redakcja powyższego przepisu wskazuje zatem, że papiery wartościowe o charakterze
    dłużnym są podstawową kategorią papierów wartościowych. Jednocześnie, przepisy
    prawa cywilnego wskazują, że papiery wartościowe są odrębną instytucją prawa od
    wierzytelności, bez względu na to, jaki rodzaj praw inkorporują.
    Należy podkreślić, że celem uregulowania papierów wartościowych w powyższy sposób
    ma urzeczywistnić podstawową funkcję papierów wartościowych, którą jest jego
    „obiegowość”, czyli możliwość bycia przedmiotem obrotu, w tym obrotu
    zorganizowanego, bez względu na to, jaki rodzaj prawa jest inkorporowany przez dany
    papier wartościowy.
    Na odrębność papierów wartościowych od pojęcia wierzytelności wskazuje również art. 55
    1 pkt 4 KC (definicja przedsiębiorstwa), wskazuje się, że przedsiębiorstwo obejmuje w
    szczególności „wierzytelności, prawa z papierów wartościowych oraz środki pieniężne”,
    traktując wskazane kategorie „wierzytelności” oraz „prawa z papierów wartościowych”,
    jako dwie rozłączne kategorie instytucji prawa.
    Dodatkowo warto wskazać, że w innych miejscach kodeksu cywilnego wymienia się
    papiery wartościowe:
    - W jednym rzędzie z rzeczami, tak jak w przypadku ustawowego prawa zastawu
      wynikającego z czynności podejmowanych w ramach umowy agencyjnej (art. 763 KC),
    - W jednym rzędzie z pieniędzmi i środkami płatniczymi, jak w art. 788, 801, 849 § 3 KC.
    Z powyższej analizy wynika, że papier wartościowy jest swoistą instytucją prawa,
    zawierającą uregulowania w kodeksie cywilnym, znajdujące uszczegółowienie w
    przepisach odrębnych ustaw.
    Zakres pojęć „wierzytelności” oraz „papierów wartościowych” jest zatem rozdzielny na
    gruncie przepisów prawa cywilnego. Nie można uznać zarówno wierzytelności za rodzaj
    papieru wartościowego, ani papieru wartościowego za wierzytelność. Można uznać
    wyłącznie, że istnieją takie papiery wartościowe, które poza innymi charakterystycznymi
    cechami wynikającymi z przepisów prawa cywilnego, inkorporują w sobie wierzytelność,
    ale istnieją również papiery wartościowe o innym charakterze.
    Nie sposób zatem uznać, że przepisy w zakresie, w jakim odnoszą się do pojęcia
    „wierzytelności” oraz „papierów wartościowych”, mogą pozostawać z samej tej przyczyny,

    w stosunku do siebie, w relacji przepisu ogólnego i szczególnego, pomimo że pojęcia
    „wierzytelności” i „papierów wartościowych” nie pozostają w stosunku do siebie w relacji
    inkluzji (zawierania), bez jednoznacznej dyrektywy wynikającej z przepisów.
    Logiczną interpretacją jest zatem, że w zakresie, w jakim ustawodawca zdecydował się
    unormować zasady dotyczące zaliczania do kosztów uzyskania przychodów
    „wierzytelności” oraz „papierów wartościowych”, w równoważnych jednostkach
    redakcyjnych przepisu art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, podjął decyzję o systemowym
    rozdzieleniu reżimów rozliczenia podatkowego dotyczących tych odrębnych kategorii
    prawnych.
    Należy podkreślić również, że z systematyki przepisów prawa cywilnego wynika, że
    podstawową kategorią papieru wartościowego są papiery wartościowe o charakterze
    dłużnym, takie jak obligacje, jednak przepisy stosuje się konsekwentnie do papierów
    wartościowych inkorporujących inne rodzaje praw (np. prawa inkorporujące prawa
    udziałowe, prawa rzeczowe). Ma to istotny związek z gospodarczym przeznaczeniem tych
    rodzajów instytucji prawa, będących nośnikiem wartości ekonomicznej. Papiery
    wartościowe, poza tym, że inkorporują w sobie zobowiązanie, stanowią również
    instrument o charakterze quasi-rzeczowym (który urzeczywistnia się szczególnie w
    przypadku papierów wartościowych w postaci dokumentowej) oraz dóbr służącym
    obrotowi (w tym obrotowi zorganizowanemu) lub mającym charakter środka płatniczego.
    Pomimo tego, że wierzytelności mogą (z zastrzeżeniem sytuacji, gdy strony umowy
    przewidziały pactum de non cedendo) być przedmiotem obrotu prawnego, wyłącznie
    wierzytelności inkorporowane w postaci papierów wartościowych są ze swojej natury
    uregulowane w taki sposób, że ich immanentną (bezwzględną) cechą jest przeznaczenie
    do obrotu handlowego. Charakteru takiego nie można przypisać innym kategoriom
    wierzytelności, w szczególności wierzytelnościom handlowym, lub powstałych w wyniku
    czynności zarządzania majątkiem.
    W konsekwencji byłoby zatem niedopuszczalną i rozszerzającą wykładnią pojęcia
    „wierzytelności” na gruncie ustaw podatkowych stosowanie go również do papierów
    wartościowych, jakim są m.in. obligacje. Należy podkreślić, że zastosowanie takiej
    wykładni mogłoby prowadzić do innych, nieprzewidzianych konkluzji na gruncie prawa
    podatkowego. Przykładem są akcje, które również inkorporują w sobie wierzytelność, np.
    wierzytelność akcjonariusza do spółki akcyjnej o zapłatę udziału w zyskach. Nie oznacza to
    jednak, że przepisy przeciwstawiające się rozliczeniu straty na zbyciu wierzytelności
    można uznać za ograniczające prawo do rozliczenia straty na zbyciu akcji. Należy zwrócić
    przy tym uwagę, że ekonomika obrotu rynkowego akcjami jest zbliżona do ekonomiki
    obrotu obligacjami - również w tym przypadku cena rynkowa akcji obejmuje również m.in.
    prawo do udziału w zyskach, które zwiększa wartość akcji przed dniem ustalenia prawa do
    dywidendy oraz powoduje spadek tej wartości po tym dniu, analogicznie jak w przypadku
    naliczonego kuponu odsetkowego na obligacjach.
    Konkluzją powyższej analizy powinno być uznanie, że przepisy ustaw podatkowych, w
    zakresie, w jakim odnoszą się do papierów wartościowych, mają charakter szczególny
    wobec innych przepisów dotyczących praw i obowiązków podatników (np. wynikających z
    prawa zobowiązań). Tym samym, przepisy w zakresie rozliczenia podatkowego papierów
    wartościowych, takie jak art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT, powinny mieć pierwszeństwo
    stosowania jako przepisy szczególne wobec przepisów o charakterze generalnym.
    Dodatkowo, ze względu na ich gospodarcze przeznaczenie, przepisy szczególne dotyczące
    obrotu wierzytelnościami, takie jak art. 15ba oraz art. 16 ust. 1 pkt 39-39b ustawy o CIT,
    nie powinny mieć zastosowania do obrotu papierami wartościowymi.
    Analiza celowościowa i gospodarcza
    Należy dodatkowo zwrócić uwagę, że przeciwko zastosowaniu przepisów dotyczących
    zbywania wierzytelności do obrotu papierami wartościowymi o charakterze dłużnym
    przemawia analiza celowościowa i gospodarcza.

    Należy podkreślić, że przepisy podatkowe, co do zasady, nie powinny zakłócać zasad
    konkurencji oraz zapewniać równość traktowania podmiotów gospodarczych. Ewentualne
    odstępstwa powinny być uzasadnione ważnym interesem publicznym. Wola zastosowania
    takich odstępstw powinna być jasno zakomunikowana przez ustawodawcę, przede
    wszystkim poprzez precyzyjne i niebudzące wątpliwości sformułowanie przepisów prawa,
    jak też zakomunikowane w procesie stanowienia prawa (np. poprzez uzasadnienie
    przepisów).
    Odmienne traktowanie pod względem podatkowym odpłatnego zbycia obligacji
    skarbowych i korporacyjnych naruszałoby art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej
    Polskiej (Dz. U. 1997 nr 78 poz. 483 z późn. zm.) zgodnie z którymi wszyscy są wobec
    prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Nikt
    nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z
    jakiejkolwiek przyczyny.
    Ww. zasada konstytucyjna znajduje szerokie rozwinięcie w orzecznictwie Trybunału
    Konstytucyjnego, czego przykładem jest orzeczenie TK z 16 grudnia 1997 r., sygn. K 8/97,
    w którym to orzeczeniu TK stwierdził, że: „Innymi słowy, wszelkie odstępstwa od nakazu
    równego traktowania podmiotów podobnych muszą zawsze znajdować podstawę w
    odpowiednio przekonywujących kryteriach. Kryteria te muszą mieć:
    - po pierwsze, charakter relewantny, a więc pozostawać w bezpośrednim związku z celem i
      zasadniczą treścią przepisów, w których zawarta jest kontrolowana norma oraz służyć
      realizacji tego celu i treści, czyli wprowadzane zróżnicowania muszą mieć charakter
      racjonalnie uzasadniony. Nie wolno ich dokonywać według dowolnie ustalonego
      kryterium (orzeczenie z 12 grudnia 1994 r., sygn. K. 3/94, OTK w 1994 r., cz. II, s. 141);
    - po drugie, kryteria te muszą mieć charakter proporcjonalny, a więc waga interesu,
      któremu ma służyć różnicowanie sytuacji adresatów normy, musi pozostawać w
      odpowiedniej proporcji do wagi interesów, które zostaną naruszone w wyniku
      nierównego potraktowania podmiotów podobnych;
    - po trzecie, kryteria te muszą pozostawać w jakimś związku z innymi wartościami,
      zasadami czy normami konstytucyjnymi, uzasadniającymi odmienne traktowanie
      podmiotów podobnych (np. orzeczenie z 23 października 1995 r., sygn. K. 4/95, OTK w
      1995 r., cz. II, s. 93).
    Trybunał Konstytucyjny uważa, że tą samą metodę analizy należy przyjąć na tle art. 32
    nowej konstytucji, tym bardziej, że przepis ten formułuje w sposób ogólny zasadę
    równości i nie wymienia żadnych kryteriów czy cech szczególnych, tak jak to czynił art. 67
    ust. 2 poprzednio obowiązujących przepisów konstytucyjnych. Takie ujęcie art. 32
    wskazuje na to, że twórcy konstytucji nadali zasadzie równości wymiar uniwersalny,
    odnosząc je do wszelkich zróżnicowań, jakie zostaną dokonane w życiu politycznym,
    społecznym lub gospodarczym, niezależnie od cechy (kryterium), według którego
    zróżnicowanie to zostanie dokonane. W odniesieniu do każdej badanej regulacji Trybunał
    Konstytucyjny winien więc najpierw ustalić, w oparciu o jaką cechę (kryterium), dokonano
    zróżnicowania obywateli, a następnie rozważyć, czy zróżnicowanie to było uzasadnione.
    Nie ma żadnej zamkniętej listy owych cech czy kryteriów, tym bardziej, że art. 32 ust. 2
    wyraźnie zakazuje dyskryminacji „z jakiejkolwiek przyczyny”.
    Wytyczne Trybunału Konstytucyjnego, których spełnienie uprawniałoby do ewentualnego
    odmiennego pod względem podatkowym traktowania zbycia obligacji korporacyjnych i
    skarbowych nie zostały spełnione. Nie został wyrażony powód, ani konkretna wartość
    wymagającej ochrony, która uzasadniałaby zastosowanie art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT
    w odniesieniu do kosztów uzyskania przychodów z tytułu sprzedaży obligacji

    korporacyjnych przy jednoczesnym braku obowiązku stosowania tego przepisu w
    odniesieniu do kosztów uzyskania przychodów potrącanych przy sprzedaży obligacji
    skarbowych.
    W kontekście takiej wykładni wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 4 marca 2020 r., sygn.
    akt II FSK 903/18 podkreślając, że: „Niezależnie od przyjmowanej koncepcji wykładni
    współcześnie nie budzi zasadniczych zastrzeżeń twierdzenie, że proces rekonstrukcji norm
    nie może abstrahować od zasady bezpośredniego stosowania oraz nadrzędności
    Konstytucji RP. W powiązaniu z domniemaniem konstytucyjności aktów prawnych
    składających się na porządek prawa stanowionego w każdym procesie wykładni konieczne
    jest uwzględnienie treści Konstytucji RP w oparciu o zasadę wykładni prokonstytucyjnej.
    Proces interpretacji winien być zatem nastawiony na poszukiwanie takiego znaczenia
    normy, które realizować będzie w najpełniejszym z możliwych stopniu zasady
    konstytucyjne. Uwzględnienie Konstytucji RP jako jednej z podstaw złożonego procesu
    wykładni, akceptacja zasady pionowej spójności systemu, wreszcie dostrzeżenie zasady
    bezpośredniego stosowania i nadrzędności Konstytucji RP przesądzają nie tylko o
    powinności uwzględnienia jej treści w procesie wykładni dokonywanej przez każdy organ
    władzy publicznej, w tym w szczególności przez sądy, ale także wyboru takich rezultatów
    wykładni, które nie naruszają Konstytucji RP, a także służyć mogą w najpełniejszy sposób
    realizacji zasad konstytucyjnych. Z założenia zatem taki szkic modelu badania
    konstytucyjności prawa opiera się na interpretacji i stosowaniu prawa przez sądy i nie
    wymaga dysponowania przez sądy kompetencjami derogacyjnymi. W rezultacie należy
    stwierdzić, że wykładnia prokonstytucyjna nie może prowadzić do odmiennego odczytania
    przepisu, niż wynika to z jego jednoznacznej treści (szerz. M. Gutowski i P. Kardas, Sądowa
    kontrola konstytucyjności prawa. Kilka uwag o kompetencjach sądów powszechnych do
    bezpośredniego stosowania konstytucji, Palestra nr 4/2016)”.
    W tym kontekście należy podkreślić, że przyjęcie reguły, zgodnie z którą do obligacji
    kwalifikowanych jako Aktywa, będą miały zastosowanie przepisy ograniczające prawo do
    zaliczania straty na zbyciu wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów,
    wprowadziłoby istotną rozbieżność w zakresie równości traktowania podmiotów
    gospodarczych, z kilku przyczyn:
    - Wprowadziłoby nieuzasadnioną dyskryminację emitentów papierów wartościowych,
      czyniąc papiery wartościowe mniej opłacalnymi w obrocie na rynku. Przejawem tej
      dyskryminacji byłby brak możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
      straty na zbyciu Aktywów względem innych aktywów . Należy podkreślić, że w
      odniesieniu do obligacji Skarbu Państwa, została wydana interpretacja ogólna Ministra
      Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z 26 kwietnia 2021 r. w sprawie ustalenia
      kosztów uzyskania przychodów z odpłatnego zbycia skarbowych papierów
      wartościowych na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych, nr SP4.
      8203.2.2020, potwierdzająca brak stosowania przepisu art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o
      CIT w stosunku do tego rodzaju instrumentów. Należy wskazać, że nieuzasadnione
      przyjęcie takiego podejścia w odniesieniu do innych rodzajów obligacji,
      powodowałoby następujące przejawy dyskryminacji:
      - dyskryminacji prywatnych emitentów względem Skarbu Państwa; pomimo, że taka
        dyskryminacja w pewnym zakresie mogłaby być uzasadniona interesem
        publicznym, wola wprowadzenia takiej dyskryminacji powinna być wyrażona
        wprost w przepisach, zakomunikowana i uzasadniona;
      - dyskryminacji emitentów obligacji w stosunku do emitentów akcji na rynku;
        prowadziłoby to do nieuzasadnionego zróżnicowania atrakcyjności papierów
        wartościowych wyłącznie ze względu na formę prawną emisji;

      - w odniesieniu do zagranicznych obligacji, emitowanych przez podmioty rządowe
        innych państw - również dyskryminacji zagranicznych podmiotów publicznych
        względem Skarbu Państw, co powodowałoby zakłócenie swobody przepływu
        kapitału w ramach Unii Europejskiej, zagwarantowanym Traktatem o
        Funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
    - Wprowadziłaby nieuzasadnioną dyskryminację inwestorów będących podatnikami
      podatku CIT w stosunku do podatników podatku dochodowego od osób fizycznych
      (PIT); należy podkreślić, że na gruncie przepisów Ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o
      podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej jako: „Ustawa o PIT”), przy
      analogicznym brzmieniu przepisów Ustawy o PIT, przyjmuje się, że przy sprzedaży
      obligacji zbywca jest uprawniony do rozliczenia wydatków poniesionych na nabycie
      obligacji w pełnej wysokości.
      W myśl art. 23 ust. 1 pkt 38 ustawy o PIT, nie uważa się za koszty uzyskania
      przychodów wydatków na objęcie lub nabycie udziałów albo wkładów w spółdzielni,
      udziałów (akcji) oraz papierów wartościowych, a także wydatków na nabycie tytułów
      uczestnictwa w funduszach kapitałowych; wydatki takie są jednak kosztem uzyskania
      przychodu z odpłatnego zbycia tych udziałów w spółdzielni, udziałów (akcji) oraz
      papierów wartościowych, z wykupu przez emitenta obligacji, a także z umorzenia,
      odkupienia, wykupienia albo unicestwienia w inny sposób tytułów uczestnictwa w
      funduszach kapitałowych, z zastrzeżeniem ust. 3e, w części niezaliczonej w
      jakiejkolwiek formie do kosztów uzyskania przychodów.
      Jednocześnie zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 34 ustawy o PIT, nie uważa się za koszty
      uzyskania przychodów strat z odpłatnego zbycia wierzytelności, w tym w sposób
      określony w art. 17 ust. 1 pkt 9, z wyjątkiem wierzytelności lub jej części, które
      uprzednio na podstawie art. 14 zostały zarachowane jako przychód należny - do
      wysokości uprzednio zarachowanej jako przychód należny.
      Brak zastosowania art. 23 ust. 1 pkt 34 ustawy o PIT, przy jednoczesnym wyłącznym
      zastosowaniu art. 23 ust. 1 pkt 38 ustawy o PIT w przypadku transakcji sprzedaży
      obligacji można wywodzić z wyroku NSA z 14 września 2022 r., sygn. akt II FSK 402/22,
      w którym to wyroku sąd podkreślił, że: „Nie ma także racji skarżąca, że umorzenie
      obligacji w wyniku przymusowej restrukturyzacji, z uwagi na podobny skutek (utratę
      możliwości dysponowania obligacją i wynikającymi z niej prawami) powinno
      powodować podobne podatkowe skutki (w zakresie kosztów uzyskania przychodów i
      powstania ewentualnej straty podatkowej) jak odpłatne zbycie papieru
      wartościowego. Skutki te są odmienne - w przypadku odpłatnego zbycia obligacji,
      prawa z niej wynikające przechodzą na nabywcę papieru wartościowego. W wypadku
      umorzenia obligacji - prawa inkorporowane w tym papierze wartościowym wygasają
      (w sposób efektywny - w przypadku wykupu lub nieefektywny - w przypadku
      nieodpłatnego umorzenia). Ponadto, w przypadku odpłatnego zbycia papierów
      wartościowych zawsze powstanie przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., w
      przypadku umorzenia obligacji - tylko w przypadku wykupu”.
      Na brak zastosowania art. 23 ust. 1 pkt 34 ustawy o PIT wskazuje również Dyrektor KIS
      w interpretacji indywidualnej z 28 kwietnia 2023 r., Znak: 0115-KDIT1.4011.188.2023.1.
      MK, w której to interpretacji organ podatkowy podkreślił, że: „Zatem w sytuacji
      odpłatnego zbycia obligacji Pana wydatki na nabycie tych obligacji będą stanowiły w
      całości koszty uzyskania przychodów w myśl art. 23 ust. 1 pkt 38 ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych. Końcowo wskazania wymaga, że ustawa o podatku
      dochodowym od osób fizycznych nie przewiduje możliwości rozpoznania straty ze

      sprzedaży papierów wartościowych jako kosztu uzyskania przychodu - do której to
      możliwości odniósł się Pan w treści wniosku. Jak wynika bowiem z art. 9 ust. 3 w zw. z
      art. 9 ust. 6 tej ustawy, o wysokość straty ze źródła przychodów poniesionej w roku
      podatkowym podatnik może obniżyć dochód uzyskany z tego źródła. Tak więc w
      sytuacji objętej Pana wnioskiem przepis art. 23 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych nie ma zastosowania”.
      Biorąc zatem pod uwagę, że na gruncie przepisów ustawy o PIT dopuszczalne jest
      uwzględnienie w kosztach podatkowych w całości wydatków poniesionych na nabycie
      obligacji, to w ocenie Wnioskodawcy analogiczne stanowisko należy przyjąć przy
      dokonaniu tożsamej czynności, tj. sprzedaży obligacji, objętej reżimem przepisów
      ustawy o CIT, zawierającej analogiczne przepisy.
    - Wprowadziłoby dyskryminację inwestorów będących polskimi rezydentami
      podatkowymi względem inwestorów będących nierezydentami.
      Stosownie bowiem do art. 17 ust. 1 pkt 50c ustawy o CIT wolne od podatku
      dochodowego są dochody osiągnięte przez podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2,
      z odsetek lub dyskonta od obligacji:
        a) terminie wykupu nie krótszym niż rok,
        b) dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym lub wprowadzonych do
          alternatywnego systemu obrotu w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 lipca
          2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, na terytorium Rzeczypospolitej
          Polskiej lub na terytorium państwa będącego stroną zawartej z Rzecząpospolitą
          Polską umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, której przepisy
          określają zasady opodatkowania dochodów z dywidend, odsetek oraz
          należności licencyjnych
          - chyba że na moment osiągnięcia dochodu podatnik jest podmiotem
            powiązanym w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4 lub w rozumieniu art. 23m
            ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
            osób fizycznych z emitentem tych obligacji oraz posiada, bezpośrednio
            lub pośrednio, łącznie z innymi podmiotami powiązanymi w rozumieniu
            tych przepisów więcej niż 10% wartości nominalnej tych obligacji.
      Zastosowanie ww. zwolnienia względem nierezydentów skutkuje tym, że nie muszą
      oni ustalać kosztów uzyskania przychodu, co ma szczególne znaczenie w sytuacji, w
      której cena zbycia jest niższa niż historyczna cena nabycia obligacji. W takim
      przypadku w oparciu o art. 7 ust. 3 pkt 1 i 2a ustawy o CIT dochód lub strata z tego
      tytułu nie są uwzględniane przy ustalaniu faktycznego dochodu do opodatkowania, co
      ma znaczący wpływ na bezpieczeństwo prawne nierezydenta.
      Z kolei w przypadku rezydenta podatkowego, uzyskany przez niego dochód ze zbycia
      obligacji nie podlega analogicznemu zwolnieniu z opodatkowania. Tym samym, na
      rezydencie ciąży konieczność ustalenia prawidłowego wyniku finansowego ze
      sprzedaży obligacji, z czym z kolei związana jest konieczność prawidłowego ustalenie
      przychodów i kosztów podatkowych, a w konsekwencji dochodu lub straty związanych
      ze sprzedażą obligacji (art. 7 ust. 1, 9 ust. 1 oraz 18 ust. 1 ustawy o CIT).
      O ile zatem dopuszczalne jest rozróżnienie sytuacji prawnej rezydenta i nierezydenta,
      to za takim rozróżnieniem musi iść również zachowanie symetryczności między
      zwolnieniem z opodatkowania dochodu z określonego tytułu w przypadku
      nierezydenta, a opodatkowaniem dochodu z tego samego tytułu przez rezydenta.
      Symetria ta zostanie zachowana wyłącznie w sytuacji, w której rezydent ma możliwość
      pełnego rozliczenia poniesionych kosztów.

      Mając zatem na uwadze powyższe, zachowanie symetrii w sytuacji prawnej rezydenta
      i nierezydenta jest również niezbędne na tle art. 17 ust. 1 pkt 50c ustawy o CIT, co
      będzie możliwe wyłącznie w sytuacji, w której rezydent będzie mógł ustalić w sposób
      prawidłowy wynik finansowy z tytułu sprzedaży obligacji, tj. uwzględnić w całości
      należne przychody i poniesione koszty.
    Podkreślić należy, że wskazane powyżej przypadki zróżnicowania sytuacji uczestników
    rynku nie znajdowałyby uzasadnienia w przypadku rynku regulowanego, którego istotą
    jest obrót aktywami, w tym papierami wartościowymi prezentującymi określoną wartość
    ekonomiczną, oraz lokowanie środków pieniężnych w te dobra celem uzyskania pożytków.
    Nie znajduje uzasadnienia, aby jedna z kategorii dóbr była bez wyraźnej przyczyny i
    wyrażenia takiej intencji uzasadnionej interesem publicznym promowana przez
    ustawodawcę, z uwagi na ustanowienie korzystniejszej zasady rozliczeń podatkowych.
    Należy wskazać, że Spółka działa jako zakład ubezpieczeń, działa zatem na szczegółowo
    regulowanym rynku, co czyni ją również podmiotem zaufania publicznego. Przejawem tej
    działalności, wynikającym z ustawy o działalności ubezpieczeniowej, jest obowiązek
    lokowania aktywów ubezpieczonych na rynku kapitałowym, przy zachowaniu zasad
    dywersyfikacji portfela inwestycji oraz dostosowania tego portfela do zmieniającej się
    sytuacji rynkowej (w tym np. konieczności upłynnienia aktywów w sytuacji zwiększenia
    szkodowości).
    Jakiekolwiek normy skierowane do podmiotów regulowanych, w tym również odnoszące
    się do przedmiotu ich działalności, powinny mieć na uwadze wpływ tych regulacji na
    stabilność rynku, w tym również pozwalającym przewidzieć wynik ekonomiczny
    wykonywanych operacji na aktywach, które pochodzą ze składek klientów. Tym samym,
    nie powinna mieć miejsca sytuacja, gdzie subiektywna oraz selektywna interpretacji
    przepisów prawa, dokonana z pominięciem istoty ekonomicznej operacji dokonywanych
    na rynku, wpływa na zróżnicowanie zasady rozliczeń, a aktywa utrzymywane przez zakład
    ubezpieczeń na rzecz klientów tracą na wartości, bez uprzedniego zakomunikowania
    wprost takiej intencji w procesie stanowienia prawa.
    Nie mniej istotne jest, że brak stabilności oraz selektywne stosowanie przepisów prawa
    podatkowego, które różnicuje atrakcyjność aktywów będących przedmiotem obrotu,
    powoduje również pogorszenie atrakcyjności rynku regulowanego w Polsce w ogóle -
    prowadzi bowiem do sytuacji, w której inwestor nie może przewidzieć skutków
    ekonomicznych inwestycji.
    Powyższe okoliczności wskazują przede wszystkim, że nieuzasadnione byłoby wybiórcze
    stosowanie przepisu art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT - przede wszystkim poprzez jego
    zastosowanie wyłącznie do wybranych rodzajów papierów wartościowych, jakimi są
    obligacje, a następnie dodatkowo różnicowanie atrakcyjności samych obligacji, poprzez
    odmowę stosowania tych przepisów w stosunku do niektórych z nich (papierów
    wartościowych emitowanych przez Skarb Państwa), przy jednoczesnym ich stosowaniu w
    stosunku do pozostałych.
    Należy podkreślić, że ustawodawca nigdy nie wyraził wprost woli stosowania przepisu art.
    16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT do zbycia obligacji.
    Na taki zamiar nie wskazuje w szczególności:
    - uzasadnienie ustawy wprowadzającej przepis art. 16 ust. 1 pkt 39 do ustawy o CIT
      (Ustawa z 6 marca 1993 r. o zmianie niektórych ustaw regulujących zasady
      opodatkowania oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. 1993 Nr 28, poz. 127);
    - uzasadnienie ustawy modyfikujące treść przepisu art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT w
      celu jego uszczelnienia, tj. ustawy z 27 października 2017 r. (Dz.U. z 2017 r. poz. 2175);
      należy zwrócić uwagę, że ustawodawca wskazał w tym przypadku na zamiar
      rozszerzenia zastosowania tego przepisu na wprost wymienione formy zbycia

      wierzytelności (np. wniesienie wierzytelności jako wkładu niepieniężnego do spółki),
      jednak nie zdecydował się, aby wskazać, że dotyczy to również wierzytelności
      inkorporowanych w postaci papierów wartościowych; należy ponadto podkreślić, że
      doprecyzowanie treści tego przepisu zostało wymuszone treścią uchwały NSA w
      składzie siedmiu sędziów z 11 czerwca 2012 r., sygn. akt I FPS 3/11, dotyczącej
      kosztów rozliczenia wierzytelności w wartości brutto (tj. powiększonej o wartość
      podatku VAT); należy podkreślić, że ten aspekt jest nieadekwatny dla obrotu
      papierami wartościowymi, co tym bardziej podkreśla, że rozszerzanie zastosowania
      tego przepisy na inne nieadekwatne sytuacje sprzeniewierza się jego celowi;
    - uzasadnienie zmian w ustawie o CIT wprowadzające również przepisy art. 15ba oraz art.
      16 ust. 1 pkt 39 oraz 39b, tj. ustawy z dnia 23 października 2018 r. (Dz.U. z 2018 r. poz.
      2193), do ustawy o CIT; w żadnym miejscu uzasadnienia tych przepisów nie wskazuje
      się, żeby miały one być stosowane do obrotu papierami wartościowymi; wręcz
      przeciwnie, wskazuje się wyraźnie, że przepisy te są adresowane do firm
      windykacyjnych i firm działających na rynku zarządzania wierzytelnościami, a mają na
      celu zwiększenie poziomów windykacji należności.
    Powyższe wskazuje jednoznacznie, że wolą ustawodawcy nie było nigdy rozszerzające
    traktowanie przepisów dotyczących wierzytelności w odniesieniu do innych instytucji
    prawa, a wyłącznie doprecyzowanie i uszczelnienie zasad mających zastosowanie do
    obrotu i zarządzania wierzytelnościami handlowymi, w tym ich windykacji.
    Odnosząc się do aspektu uszczelniania systemu podatkowego, na marginesie należy
    również podkreślić, że stosowanie art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT do zbycia obligacji nie
    powinno być uzasadnione obawą próby obejścia przepisów prawa. Już bowiem na skutek
    nowelizacji z 27 października 2017 r., modyfikującej treść tego przepisu, poszerzono
    zakres jego stosowania o różne formy zbycia, które miały na celu uszczelnienie systemu
    podatkowego poprzez uniemożliwienie obejścia tego przepisu np. poprzez sekurytyzację
    wierzytelności, z wykorzystaniem podmiotu obejmującego wierzytelności (np. w formie
    wkładu niepieniężnego). Dodatkowo, przepisy prawa podatkowego zawierają szereg
    przepisów, takich jak art. 15 ust. 1 ustawy CIT, art. 199a Ordynacji podatkowej lub art.
    119a i n. Ordynacji podatkowej, pozwalające odmówić podatnikowi prawa do zaliczenia do
    kosztów uzyskania przychodów wydatków wynikających z transakcji niegospodarnej,
    pozornej, bądź też sztucznej i zmierzającej do obejścia przepisów prawa. Gdyby zatem
    podatnik chciał się posłużyć emisją obligacji jako sposobem przeniesienia straty
    ekonomicznej wynikającej z posiadanego portfela wierzytelności, organy podatkowe
    zasadnie mogłyby kwestionować skutki takiej czynności bez konieczności generalnego
    stosowania przepisu art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT.
    Stanowisko organów podatkowych
    Należy podkreślić, że na szczególny charakter obligacji jako papierów wartościowych, do
    których powinny mieć zastosowanie konkretnie sprecyzowane przepisy, wskazują również
    organy podatkowe.
    W interpretacji ogólnej Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z 26 kwietnia
    2021 r. w sprawie ustalenia kosztów uzyskania przychodów z odpłatnego zbycia
    skarbowych papierów wartościowych na gruncie podatku dochodowego od osób
    prawnych, nr SP4.8203.2.2020, wskazano m.in., że:
    - „Jak wynika z powyższego opisu kształtowania się ceny nabycia SPW, ich zbycie przed
      terminem wykupu przez emitenta rodzi ryzyko powstania straty polegającej na
      nadwyżce wydatków na nabycie nad przychodem ze zbycia, która może obejmować
      zarówno element kapitałowy, jak i odsetkowy. W takiej sytuacji dodatkowo może dojść
      do de facto podwójnego opodatkowania dochodu w zakresie elementu odsetkowego:

      najpierw w momencie otrzymania od emitenta odsetek naliczonych i należnych w
      zakończonym okresie odsetkowym (opodatkowanie faktycznego dochodu z tytułu
      otrzymanych odsetek), a następnie w momencie zbycia SPW i niepotrącenia części
      faktycznych wydatków na nabycie obligacji (opodatkowanie wyższego dochodu z
      tytułu zbycia SPW). Taka sytuacja i jej skutki podatkowe mogą rodzić uzasadnione
      wątpliwości interpretacyjne.”
      Wskazane zarysowanie problemu, mimo że przedmiotowa interpretacja ogólna
      odnosi się do skarbowych papierów wartościowych, ma również adekwatne
      przełożenie na sytuację nabywców innych typów dłużnych papierów wartościowych, w
      tym wchodzących w skład Aktywów, co zostało opisane w opisie stanu faktycznego
      niniejszego wniosku.
    - W przypadku ustalenia skutków podatkowych transakcji dotyczących obligacji, zasadne
      jest odwołanie się do wykładni celowościowej, gospodarczej i systemowej: Pojęcie
      obligacji jest używane szerzej w przepisach o cenach transferowych i zwolnieniach,
      natomiast w kosztach uzyskania przychodów jest użyte tylko w jednym miejscu, tj. w
      art. 16 ust. 1 pkt 23, który dotyczy wydatków emitenta. Z kolei w przepisach o
      przychodach w ogóle nie używa się pojęcia obligacji. W pozostałych przepisach używa
      się pojęć, które są lub mogą być uważane za szersze i jako takie obejmujące pojęcie
      obligacji, np. pojęcie papierów wartościowych z m.in. art. 3 ust. 3 pkt 3 i art. 16 ust. 1
      pkt 8 czy pojęcie wierzytelności z m.in. art. 1a ust. 2b i art. 16 ust. 1 pkt 39. Stąd
      wynika obiektywna niemożliwość ustalenia skutków podatkowych obrotu obligacjami
      tylko i wyłącznie w drodze wykładni językowej. Konieczne jest zatem użycie także
      innych rodzajów wykładni, w tym przede wszystkim wykładni celowościowej,
      gospodarczej i systemowej.
    - Niezasadne byłoby utożsamianie pojęć „wierzytelności” i „papierów wartościowych”: „Na
      tym tle nieuzasadnionym byłoby twierdzenie, że pojęcie SPW jest tożsame z pojęciem
      wierzytelności. Owszem, sądy administracyjne w niektórych wyrokach utożsamiają
      pojęcia obligacji i wierzytelności na gruncie art. 16 ust. 1 pkt 39, argumentując, iż
      obligacja inkorporuje (zawiera w sobie) wierzytelność, jednak tutaj - abstrahując od
      ograniczoności czy specyfiki stanów faktycznych w sprawach rozstrzyganych przez
      sądy - powstaje uzasadniona wątpliwość, czy nazwany wprost w przepisie prawa
      podatkowego przedmiot zbycia [tutaj: SPW] można utożsamiać ze składnikiem innej
      instytucji prawnej [tutaj: wierzytelności inkorporowane w SPW czy z tytułu SPW],
      nawet jeżeli ów składnik jest kluczowy czy konstytutywny dla tego przedmiotu. Jest to
      tym bardziej zasadna wątpliwość, że pojęcie wierzytelności w rozumieniu
      cywilistycznym jest składnikiem każdej umowy cywilno-prawnej, nazwanej i
      nienazwanej. W ocenie Ministra Finansów, wykładnia pojęcia „wierzytelność” użytego
      w przepisie art. 16 ust. 1 pkt 39 nie może prowadzić do objęcia zakresem
      przedmiotowym tego przepisu bezwarunkowo i bezwzględnie wszystkich
      wierzytelności zawartych w przedmiocie odpłatnego zbycia lub wynikających z niego.
      Prowadziłoby to bowiem do ryzyka naruszenia dyrektywy ścisłej wykładni przepisów
      mających charakter wyjątku od zasady i zakazu rozszerzającej wykładni takich
      przepisów. Ponadto, byłaby to wykładnia prowadząca do nieracjonalnych, a w
      pewnych okolicznościach nawet niepożądanych czy niezamierzonych przez
      ustawodawcę skutków w zakresie opodatkowania zbycia rzeczy i praw majątkowych.”
    - Przyjęcie podejścia ograniczającego prawo do rozpoznania straty w przypadku
      poniesienia przez nabywcę „ceny brudnej” (tj. obejmującej kupon odsetkowy)
      prowadziłoby do nieproporcjonalnego opodatkowania: „Przykładem nieracjonalnego i

      niezamierzonego skutku podatkowego jest taka wykładnia przepisów art. 16 ust. 1 pkt
      8 i 39, która prowadziłaby do niemożliwości uwzględnienia w kosztach uzyskania
      przychodów wydatków na nabycie obligacji skarbowych w części odsetkowej. Jeżeli
      nabycie dotyczy obligacji z oprocentowaniem stałym lub zmiennym w postaci odsetek,
      to w tym momencie cena nabycia może uwzględniać - oprócz wartości nominalnej - m.
      in. wartość przyszłych (nabycie od emitenta) lub już naliczonych (nabycie na rynku
      wtórnym) odsetek. W świetle przepisu art. 16 ust. 1 pkt 8, poniesiony w tej części
      wydatek staje się kosztem uzyskania przychodów w związku z odpłatnym zbyciem
      albo wykupem obligacji skarbowych. Natomiast naliczone i otrzymane przed zbyciem
      (wykupem) obligacji skarbowych odsetki są przychodem i podlegają opodatkowaniu
      (art. 12 ust. 1 pkt 1 w związku z ust. 4 pkt 2). Jeżeli więc zbycie obligacji skarbowych
      następuje przed ich wykupem przez emitenta - co jest częstą i zwykłą praktyką
      rynkową, zwłaszcza na rynku międzybankowym - i cena zbycia odpowiada tylko
      wartości nominalnej, to faktycznie poniesione wydatki na nabycie obligacji
      skarbowych w części odsetkowej, wprost dozwolone w art. 16 ust. 1 pkt 8 jako koszty
      uzyskania przychodów, mogłyby być wyłączone z kosztów na podstawie art. 16 ust. 1
      pkt 39. Rezultatem byłoby wówczas nieproporcjonalne opodatkowanie wyniku z tytułu
      obrotu obligacjami skarbowymi w części odsetkowej (opodatkowanie przychodu) w
      stosunku do części kapitałowej (brak opodatkowania). Taki sposób opodatkowania
      naruszałby fundamentalny sens podatku dochodowego, który polega na
      opodatkowaniu dochodu na zasadzie adekwatnej alokacji kosztów do przychodów i
      związku przyczynowo-skutkowego między nimi. Takie wyłączenie faktycznie
      poniesionych wydatków naruszałoby z kolei istotę kosztów uzyskania przychodów,
      który zawiera się w potrącalności realnych i definitywnych wydatków związanych z
      przychodami.”
    - Zastosowanie art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT powodowałoby dyskryminację
      rezydentów względem nierezydentów podatkowych, co nie jest celem fiskusa: „Teza o
      potrącalności wydatków na nabycie SPW bez uwzględnienia wyłączenia z art. 16 ust. 1
      pkt 39 znajduje dodatkowe uzasadnienie w porównaniu sytuacji podatnika-zbywcy
      będącego nierezydentem podatkowym, czyli podlegającego ograniczonemu
      obowiązkowi podatkowemu na podstawie art. 3 ust. 2, i sytuacji podatnika-zbywcy
      będącego rezydentem podatkowym, czyli podlegającego nieograniczonemu
      obowiązkowi podatkowemu w rozumieniu art. 3 ust. 1. I tak, w świetle art. 17 ust. 1
      pkt 50, dochód z obligacji emitowanych przez Skarb Państwa jest wolny od podatku
      dochodowego, jeżeli obligacje są oferowane na rynku zagranicznym i dochód zostaje
      uzyskany przez nierezydenta podatkowego. Chodzi zarówno o dochód z tytułu
      odsetek i dyskonta od obligacji, jak i z tytułu zbycia obligacji. Podobne zwolnienia
      dotyczące dochodu nierezydenta z obligacji emitowanych przez inne podmioty są
      zawarte w art. 17 ust. 1 pkt 50b-50c. (...) W ocenie Ministra Finansów, ratio legis
      zróżnicowania sytuacji nierezydentów i rezydentów podatkowych polega na tym, że o
      ile korzystający ze zwolnienia (ewentualnie zaniechania poboru podatku) nierezydent
      podatkowy nie uwzględnia w ustaleniu swojego wyniku podatkowego całości
      przychodów ze zbycia obligacji skarbowych i wydatków na ich nabycie, o tyle
      opodatkowany rezydent powinien uwzględnić takie przychody i wydatki w całości.
      Tutaj powinna być zachowana racjonalna i proporcjonalna symetria między
      zwolnieniem i opodatkowaniem. Każde zakłócenie tej symetrii może prowadzić do
      nieracjonalnego i nieproporcjonalnego rozszerzenia albo zawężenia czy to
      opodatkowania, czy to zwolnienia. Przykładem takiego zakłócenia mogłaby być

      wykładnia przepisu art. 16 ust. 1 pkt 8 prowadząca do rozszerzenia zakresu
      dozwolonych wydatków na nabycie obligacji skarbowych i w konsekwencji do
      rozszerzenia zwolnienia, czyli do zaniżenia dochodu i podatku. Z drugiej strony,
      przykładem mogłaby być także taka wykładnia przepisu art. 16 ust. 1 pkt 39, która
      prowadzi do wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wydatków na nabycie
      obligacji skarbowych w części wyższej od ceny zbycia. W obydwu przykładach
      dochodzi do nieracjonalnego, nieproporcjonalnego i przede wszystkim
      niezamierzonego przez ustawodawcę naruszenia granic opodatkowania rezydentów i
      zwolnienia nierezydentów podatkowych w zakresie obrotu obligacjami skarbowymi.
      Minister Finansów wyraża opinię, że dopuszczalne jest odejście od systemowej
      symetrii między opodatkowaniem rezydentów i zwolnieniem nierezydentów
      podatkowych, ale na podstawie jasno i wyraźnie wyrażonej woli ustawodawcy w treści
      konkretnego przepisu, do ustalenia której wystarczy wykładnia językowa. Takie
      odejście nie jest natomiast dopuszczalne na podstawie pozajęzykowej wykładni
      przepisu, zwłaszcza przepisu o charakterze wyjątku od ogólnej zasady ustawowej.
      Takimi przepisami są w szczególności przepisy zawarte w art. 16 i będące wyjątkiem
      względem ogólnej zasady z art. 15 u.p.d.o.p. Przyjęcie wykładni naruszającej te granice
      dopuszczalności prowadziłoby do nieproporcjonalnego naruszenia konstytucyjnej
      zasady równego traktowania podatników. Wykładnia taka naruszałaby zatem
      dyrektywę prokonstytucyjnej wykładni przepisów prawa podatkowego18. To jest
      dodatkowa przyczyna, dla której Minister Finansów wyraża w niniejszej interpretacji
      opinię, że wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów straty z odpłatnego zbycia
      wierzytelności, które wynika z art. 16 ust. 1 pkt 39, nie obejmuje zbycia SPW. (...)
      Minister Finansów wyraża opinię, że dopuszczalne jest odejście od systemowej
      symetrii między opodatkowaniem rezydentów i zwolnieniem nierezydentów
      podatkowych, ale na podstawie jasno i wyraźnie wyrażonej woli ustawodawcy w treści
      konkretnego przepisu, do ustalenia której wystarczy wykładnia językowa. Takie
      odejście nie jest natomiast dopuszczalne na podstawie pozajęzykowej wykładni
      przepisu, zwłaszcza przepisu o charakterze wyjątku od ogólnej zasady ustawowej.
      Takimi przepisami są w szczególności przepisy zawarte w art. 16 i będące wyjątkiem
      względem ogólnej zasady z art. 15 UPDOP. Przyjęcie wykładni naruszającej te granice
      dopuszczalności prowadziłoby do nieproporcjonalnego naruszenia konstytucyjnej
      zasady równego traktowania podatników. Wykładnia taka naruszałaby zatem
      dyrektywę prokonstytucyjnej wykładni przepisów prawa podatkowego.”
    - Interpretacja przepisu art. 16 ust. 1 pkt 39 w ten sposób, prowadziłaby do naruszenia
      stabilności rynku oraz zasady wykadni prokonstytucyjnej przepisów prawa: „Jak
      wynika z badania praktyki interpretacyjnej organów podatkowych i orzecznictwa
      sądów administracyjnych, powszechna lub co najmniej wyraźnie dominująca praktyka
      podatników będących zbywcami SPW jest od wielu lat następująca: co do zasady, w
      związku ze zbyciem obligacji potrąca się w koszty uzyskania przychodów całość
      wydatków na ich nabycie. W ocenie Ministra Finansów, jeżeli dodatkowo uwzględnić
      fakt, że krytyczne przepisy UPDOP obowiązują od 1 stycznia 1993 roku i są stosowane
      od ponad 27 lat, to prowadzi to do wniosku, że takie podejście ma charakter
      utrwalonej praktyki w sferze prawa podatkowego. Ta sytuacja może być oceniona
      także jako rodząca po stronie podatników przekonanie o prawidłowości utrwalonego
      sposobu ustalenia kosztów uzyskania przychodów i ich bezpieczeństwie prawnym w
      tym zakresie. Stąd może wynikać uzasadnione oczekiwanie podatników, że organy
      podatkowe nie będą podważać utrwalonej praktyki. Taka praktyka i takie oczekiwanie

      podlegają ochronie w systemie prawa polskiego na zasadzie zasady zaufania mającej
      źródło w zasadzie demokratycznego państwa prawnego z art. 2 Konstytucji
      Rzeczypospolitej Polskiej20, a w konkretnej indywidualnej sprawie rozstrzyganej w
      postępowaniu podatkowym - na zasadzie zaufania z art. 121 § 1 Ordynacji
      podatkowej. Z tej perspektywy wyrażona przez Ministra Finansów w tej interpretacji
      wykładnia przepisów art. 15 i art. 16 UPDOP w zakresie ustalenia kosztów uzyskania
      przychodów ze zbycia SPW uwzględnia konstytucyjną zasadę zaufania i zapewnia jej
      stosowanie w sprawach indywidualnych.”
    Należy podkreślić, że chociaż treść przedmiotowej interpretacji ogólnej dotyczy
    skarbowych papierów wartościowych (bonów, obligacji skarbowych), to wszystkie
    powyższe tezy, bez wyjątku, konsekwentnie należy zastosować również do instrumentów
    emitowanych przez inne podmioty.
    Ani w treści wskazanej Interpretacji Ogólnej nie wskazano, że Minister Finansów zamierza
    wyróżnić obligacje skarbowe spośród innych kategorii obligacji z jakiejkolwiek
    uzasadnionej przyczyny - jedyną wskazywaną przyczyną wydania interpretacji ogólnej jest
    intencja zapewnienia jednolitości i pewności stosowania przepisów prawa.
    Jednocześnie, wszystkie powyżej powołane tezy, spójne ze stanowiskiem Wnioskodawcy,
    zachowują aktualność w odniesieniu do kategorii obligacji wskazanych powyżej jako
    Aktywa. Tym samym, niezgodne z zasadą pewności prawa i zasadą postępowania w
    sposób budzący zaufanie do organów podatkowych byłoby wycofanie się przez organy
    podatkowe ze wskazanego stanowiska i zajęcie stanowiska przeciwnego bez żadnego
    dodatkowego uzasadnienia jego zmiany.
    Podsumowując, ze stanowiska Ministerstwa Finansów wynika, że podziela szereg
    argumentów za brakiem zastosowania przepisów ograniczających prawo do rozpoznania
    straty na sprzedaży wierzytelności do obrotu obligacjami. Należy podkreślić, że pomimo, iż
    Interpretacja Ogólna dotyczy skarbowych papierów wartościowych, wywód i konkluzje w
    niej zaprezentowane mają charakter uniwersalny.
    Ponieważ organy podatkowe są zobowiązane do postępowania w sposób budzący do nich
    zaufanie, co wynika z art. 121 Ordynacji podatkowej, nie znajduje uzasadnienia
    przyjmowanie odmiennego stanowiska w zakresie wykładni tych samych przepisów,
    wyłącznie ze względu na kontekst, w jakim interpretacja jest wydawana, bez szczególnego
    uzasadnienia, które powodowałoby zróżnicowanie takiego stanowiska w odniesieniu do
    Aktywów względem skarbowych papierów wartościowych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że zakres interpretacji wyznacza pytanie sformułowane we
    wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. W szczególności niniejsza interpretacja nie
    dotyczy konsekwencji podatkowych odpłatnego zbycia obligacji emitowanych przez Skarb
    Państwa.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym
    od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 278 ze zm., dalej: „updop”, „ustawa o CIT”),
    przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności:
      1) otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe;
      2) wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w
        naturze, w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo
        odpłatnie, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych
        świadczeń, z wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych

        otrzymanych przez samorządowe zakłady budżetowe w rozumieniu ustawy z dnia
        27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz spółki użyteczności publicznej z
        wyłącznym udziałem jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków od
        Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków w
        nieodpłatny zarząd lub używanie.
    W myśl art. 12 ust. 3 ustawy o CIT,
      za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji
      rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z zysków
      kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1,
      uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane,
      po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie definiuje ściśle pojęcia przychodu
    podatkowego. Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1
    ustawy o CIT przykładowych przysporzeń, zaliczanych do tej kategorii. Jednakże z treści
    art. 12 ustawy o CIT wynika, że pojęcie „przychodu” jest bardzo szerokie i obejmuje m.in.
    wszystkie otrzymane pieniądze z zastrzeżeniem wyjątków wskazanych w przepisach.
    Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o CIT,
      przychodem z odpłatnego zbycia rzeczy, praw majątkowych lub świadczenia usług
      jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie. Jeżeli jednak cena bez
      uzasadnionych przyczyn ekonomicznych znacznie odbiega od wartości rynkowej tych
      rzeczy, praw lub usług, organ podatkowy określa ten przychód w wysokości wartości
      rynkowej.
    Jak stanowi natomiast art. 14 ust. 2 ustawy o CIT,
      wartość rynkową, o której mowa w ust. 1, rzeczy, praw majątkowych lub usług
      określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami, prawami
      lub usługami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich
      stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca zbycia albo świadczenia.
    W myśl art. 14 ust. 3 ustawy o CIT,
      jeżeli wartość wyrażona w cenie określonej w umowie znacznie odbiega od wartości
      rynkowej tych rzeczy, praw lub usług, organ podatkowy wzywa strony umowy do
      zmiany tej wartości lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie ceny znacznie
      odbiegającej od wartości rynkowej. W razie nieudzielenia odpowiedzi, niedokonania
      zmiany wartości lub niewskazania przyczyn, które uzasadniają podanie ceny znacznie
      odbiegającej od wartości rynkowej, organ podatkowy określa wartość z
      uwzględnieniem opinii biegłego. Jeżeli wartość określona w ten sposób odbiega co
      najmniej o 33% od wartości wyrażonej w cenie, koszty opinii biegłego ponosi
      zbywający albo świadczący usługi.
    Odnosząc się do kosztów uzyskania przychodu, wskazać należy na art. 15 ust. 1 ustawy o
    CIT,
      kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Definicja kosztów uzyskania przychodów sformułowana przez ustawodawcę ma charakter
    ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien
    podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest
    jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów
    uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W
    pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego
    pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną

    szansą powstania przychodu podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem
    źródła jego uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    W myśl art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT,
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na objęcie lub nabycie
      udziałów albo wkładów w spółdzielni, udziałów (akcji) oraz papierów wartościowych,
      a także wydatków na nabycie tytułów uczestnictwa w funduszach kapitałowych;
      wydatki takie są jednak kosztem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia tych
      udziałów w spółdzielni, udziałów (akcji) oraz papierów wartościowych, w tym z tytułu
      wykupu przez emitenta papierów wartościowych, a także z odkupienia albo
      umorzenia tytułów uczestnictwa w funduszach kapitałowych, z zastrzeżeniem ust.
      7e, w części niezaliczonej w jakiejkolwiek formie do kosztów uzyskania przychodów.
    Z kolei zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT,
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat z tytułu odpłatnego zbycia
      wierzytelności, w tym w sposób określony w art. 12 ust. 1 pkt 7, z wyjątkiem
      wierzytelności lub jej części, które uprzednio zostały zarachowane jako przychód
      należny - do wysokości uprzednio zarachowanej jako przychód należny.
    Jak stanowi art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o obligacjach (t. j. Dz.U. z 2024 r.
    poz. 708 ze zm.),
      obligacja jest papierem wartościowym emitowanym w serii, w którym emitent
      stwierdza, że jest dłużnikiem właściciela obligacji, zwanego dalej „obligatariuszem”, i
      zobowiązuje się wobec niego do spełnienia określonego świadczenia.
    Powyższe również znajduje potwierdzenie w art. 3 pkt 1 lit. a ww. ustawy z dnia 29 lipca
    2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 722 ze zm.),
      ilekroć w ustawie jest mowa o papierach wartościowych - rozumie się akcje, prawa
      poboru w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek
      handlowych (Dz.U. z 2024 r. poz. 18 i 96), prawa do akcji, warranty subskrypcyjne,
      kwity depozytowe, obligacje, listy zastawne, certyfikaty inwestycyjne, bankowe prawa
      pochodne w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo
      bankowe (Dz.U. z 2023 r. poz. 2488) i inne zbywalne papiery wartościowe, w tym
      inkorporujące prawa majątkowe odpowiadające prawom wynikającym z akcji lub z
      zaciągnięcia długu, wyemitowane na podstawie właściwych przepisów prawa
      polskiego lub obcego.
    Z opisu sprawy wynika, że w ramach swojej podstawowej działalności, Spółka wykonuje
    szereg czynności ubezpieczeniowych, wskazanych w art. 4 ust. 7 oraz 8 ustawy z 11
    września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, ze szczególnym
    wskazaniem na zawieranie oraz wykonywanie umów ubezpieczenia. Spółka dywersyfikuje
    rodzaje emitentów papierów wartościowych w które inwestuje. Takimi instrumentami,
    oprócz instrumentów emitowanych przez Skarb Państwa, mogą być między innymi:
    - Obligacje gwarantowane przez Skarb Państwa,
    - Obligacje emitowane przez rządy lub agencje rządowe państw trzecich (w tym w
      szczególności Państw Członkowskich Unii Europejskiej),
    - Obligacje emitowane przez jednostki samorządu terytorialnego,
    - Obligacje emitowane przez pozostałych emitentów krajowych i zagranicznych,

    dalej, łącznie jako: „Aktywa”.
    Strategia inwestowania za pomocą ww. instrumentów finansowych jest powiązana ze
    strategią zarządzania ryzykiem zakładu ubezpieczeń i może przewidywać ich dostępność
    do sprzedaży (AFS), przeznaczenie do obrotu (HTT) bądź trzymanie do zapadalności (HTM).
    Tym samym, Spółka może, m.in.:
    - otrzymywać dochód w postaci wypłacanych odsetek w formie kuponów (pasywny
      dochód),
    - sprzedać Aktywa z zyskiem lub ze stratą (wynik ze sprzedaży nie uwzględnia
      wypłaconych przez emitenta odsetek pomiędzy datą nabycia, a datą sprzedaży co
      może powodować stratę na danej transakcji), lub też
    - otrzymać wartość wykupu, co również może wiązać się z powstaniem ekonomicznego
      zysku lub straty w zależności od ceny nabycia.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy w przypadku sprzedaży lub wykupu Aktywów
    powinni Państwo rozliczyć zrealizowany wynik ekonomiczny (tj. dochód albo stratę)
    powstały w wyniku tych operacji odpowiednio do przychodów lub kosztów uzyskania
    przychodu w całości. Państwa zdaniem, Spółka powinna mieć prawo do rozpoznania
    wyniku na transakcji, tj. odpowiednio dochodu jako przychodu podatkowego lub straty
    jako kosztu uzyskania przychodu w odniesieniu do Aktywów w momencie ich sprzedaży
    albo wykupu.
    Przechodząc na grunt analizowanej sprawy wskazać należy, że treść art. 16 ust. 1 pkt 8
    ustawy o CIT, wyraźnie stanowi, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów
    wydatków na objęcie lub nabycie papierów wartościowych; wydatki takie są jednak
    kosztem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia papierów wartościowych, w tym z
    tytułu wykupu przez emitenta papierów wartościowych.
    Zatem wydatki poniesione na nabycie obligacji będą stanowić koszty uzyskania
    przychodów w momencie sprzedaży lub wykupu przez emitenta na podstawie art. 16 ust.
    1 pkt 8 ustawy o CIT, jednakże nie w pełnej wysokości. Prawo do tego kosztu aktywizuje
    się dopiero w momencie odpłatnego zbycia papierów wartościowych
    Nie można się jednak z Państwem zgodzić, że w przypadku sprzedaży obligacji czy też
    wykupu obligacji przez emitenta za cenę niższą niż cena ich nabycia będziecie Państwo
    mieli prawo do zaliczenia do kosztów podatkowych całej kwoty, za którą nabyli Państwo
    obligacje. Na przeszkodzie temu stoi bowiem przepis art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT,
    zgodnie z którym nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat z tytułu odpłatnego
    zbycia wierzytelności, w tym w sposób określony w art. 12 ust. 1 pkt 7, z wyjątkiem
    wierzytelności lub jej części, które uprzednio zostały zarachowane jako przychód należny
    do wysokości uprzednio zarachowanej jako przychód należny.
    Zasadność zastosowania w niniejszej sprawie art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT, wynika
    przede wszystkim z poniższych okoliczności. Obligacje zaliczają się do papierów
    wartościowych o charakterze dłużnym.
    Przywołany powyżej przepis art. 16 ust. 1 pkt 39 wyraża zasadę, zgodnie z którą strat z
    tytułu odpłatnego zbycia wierzytelności nie uważa się za koszty uzyskania przychodów. W
    dalszej części przepisu zawarty jest wyjątek, zgodnie z którym kosztem uzyskania
    przychodów może być strata z tytułu odpłatnego zbycia wierzytelności, jeżeli wierzytelność
    ta uprzednio, została zarachowana jako przychód należny do wysokości uprzednio
    zarachowanej jako przychód należny. Wolą ustawodawcy, który dokonał w tym przepisie
    swoistego podziału na zbycie wierzytelności uprzednio zarachowanych jako przychód

    należny i zbycie pozostałych wierzytelności, tylko w tym pierwszym przypadku strata
    powstała przy zbyciu wierzytelności może stanowić koszt uzyskania przychodów.
    W tym miejscu należy wskazać, że główną funkcją wprowadzania do obrotu papierów
    dłużnych jest pozyskanie kapitału przez emitenta i odpowiednie ulokowanie nadwyżek
    finansowych przez nabywającego. Innymi słowy, emisja dłużnych papierów wartościowych
    stanowi jedną z metod pozyskiwania zewnętrznych źródeł finansowania działalności
    emitenta. Mogą mieć one różne podstawy prawne, a w związku z tym można wśród nich
    wyróżnić: weksle inwestycyjne, obligacje, bony komercyjne, bony handlowe, itd.
    W wyniku emisji obligacji emitent uzyskuje, często długoterminowe, źródło finansowania
    swojej działalności, nabywca zaś lokuje środki pieniężne w celu uzyskania korzyści o
    charakterze pieniężnym lub niepieniężnym. Istota tych papierów polega bowiem na tym,
    że emitent poprzez sprzedaż uzyskuje od nabywców określoną kwotę pieniężną, którą jest
    zobowiązany zwrócić w terminie oznaczonym na danym papierze wartościowym (w
    sposób i w terminach określonych w warunkach emisji) oraz zapłacić nabywcy papieru
    wartościowego, określoną kwotę dyskonta lub procent za korzystanie z pieniędzy.
    Nie ulega wątpliwości, że obligacje zaliczają się do papierów wartościowych (art. 4 ust. 1
    ustawy o obligacjach). Ustawodawca jednoznacznie wskazuje, że jedną z form zbycia
    papierów wartościowych, a więc także obligacji, jest ich wykup przez emitenta.
    Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o obligacjach, obligacja jest papierem wartościowym
    emitowanym w serii, w którym emitent stwierdza, że jest dłużnikiem właściciela obligacji,
    zwanego dalej „obligatariuszem”, i zobowiązuje się wobec niego do spełnienia
    określonego świadczenia. W wyniku emisji obligacji emitent uzyskuje, często
    długoterminowe, źródło finansowania swojej działalności, nabywca zaś lokuje środki
    pieniężne w celu uzyskania korzyści o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym. Istota
    tych papierów polega bowiem na tym, że emitent poprzez sprzedaż uzyskuje od
    nabywców określoną kwotę pieniężną (pewnego rodzaju pożyczkę), którą jest
    zobowiązany zwrócić w terminie oznaczonym na danym papierze wartościowym (w
    sposób i w terminach określonych w warunkach emisji) oraz zapłacić nabywcy papieru
    wartościowego, określoną kwotę dyskonta lub procent za korzystanie z pieniędzy.
    Obligacja jest więc nierozerwalnie związana z długiem. Jest to papier wartościowy, który
    poświadcza istnienie długu. To właśnie szczególna forma - papieru wartościowego -
    odróżnia ją od pożyczki, która jest również zaciągnięciem długu. Wierzycielem emitenta
    staje się każdy kolejny posiadacz (nabywca) obligacji.
    W wyroku WSA w Warszawie z 24 maja 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 1240/16 Sąd stwierdził:
    Zdaniem Sądu, obligacja ma charakter pożyczkowy, tym samym wierzytelność
    inkorporowana w obligacji jest wierzytelnością pożyczkową, którą ta obligacja potwierdza
    (inkorporuje) i mieści się w pojęciu wierzytelności o jakiej mowa w art. 16 ust. 1 pkt 39 u.p.
    d.o.p.
    Tożsame stanowisko zawarto w wyroku tego samego Sądu z 18 stycznia 2013 r. sygn. akt
    III SA/Wa 1564/12, w którym czytamy: (...) nie może budzić wątpliwości, że obligacja jest
    papierem wartościowym, w którym emitent stwierdza, że jest dłużnikiem wobec
    właściciela obligacji, zobowiązującym się do spełnienia określonego w obligacji
    świadczenia. Obligacje zalicza się do kategorii papierów wartościowych dłużnych
    (papierów wartościowych wierzycielskich). Pomiędzy emitentem obligacji a
    obligatariuszem zawiązuje się stosunek zobowiązaniowy, do którego należy stosować
    odpowiednio m.in. przepisy Kodeksu cywilnego o zobowiązaniach (art. 353-534 KC).
    Obligatariusz jako wierzyciel może żądać od emitenta jako dłużnika, świadczenia
    określonego w treści obligacji, a emitent powinien to świadczenie spełnić. Innymi słowy,
    wierzytelności ucieleśnionej w obligacji przysługującej obligatariuszowi odpowiada dług
    ciążący na emitencie (por. Michał Romanowski, Prawo o publicznym obrocie papierami
    wartościowymi. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck str. 77).

    Prawidłowe jest więc stanowisko Ministra Finansów, że obligacja jest nierozerwalnie
    związana z długiem. Rozumiana natomiast jako papier wartościowy stanowi
    potwierdzenie istnienia długu. Obligacja stanowi więc potwierdzenie wierzytelności
    nabywcy obligacji (w stosunku do emitenta) z tytułu zwrotu przekazanej emitentowi od
    nabywcy obligacji, określonej kwoty pieniężnej.
    (...) Skoro więc w przypadku zbycia obligacji mamy do czynienia ze zbyciem wierzytelności
    pożyczkowej, to zgodzić się należy z Ministrem Finansów, iż ewentualna strata powstała w
    wyniku zbycia obligacji stanowi stratę, o której mowa w art. 16 ust. 1 pkt 39 u.p.d.o.p.
    Warto przy tym podkreślić, iż przepis ten nie różnicuje wierzytelności, co wskazuje, że
    zakres regulacji art. 16 ust. 1 pkt 39 u.p.d.o.p. dotyczy odpłatnego zbycia wszelkich
    wierzytelności. Jedynie dla celu określenia kosztów uzyskania przychodu, ustawodawca
    różnicuje wierzytelności stanowiące przedmiot odpłatnego zbycia na wierzytelności
    zarachowane uprzednio do przychodów należnych na podstawie art. 12 ust. 3 ustawy oraz
    wierzytelności pozostałe.
    Stanowisko zawarte w powyższym orzeczeniu uzyskało także aprobatę Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, który w wyroku z 27 maja 2015 r. sygn. akt II FSK 1143/13 stwierdził m.
    in.: W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można podzielić wywodów skargi
    kasacyjnej, że obligacje nie mają charakteru pożyczkowego. Jakkolwiek z literalnego
    brzmienia art. 729 K.c. wynika, że do essentialia negotii umowy pożyczki należy
    zobowiązanie biorącego pożyczkę do zwrotu tej samej kwoty pieniędzy, to prawo cywilne
    dopuszcza możliwość zawarcia takiej umowy pod tytułem odpłatnym, a odpłatność może
    być wyrażana w dowolny sposób (por. W. Popiołek w: K. Pietrzykowski red., Kodeks
    cywilny, Komentarz, Tom II, Warszawa 1998, str. 306). Rację ma więc sąd pierwszej
    instancji, że na umowę pożyczki należy patrzeć w szerszym zakresie. Ponadto, co
    najistotniejsze, umowa emisji obligacji spełnia cechy kredytu, co już przez ten fakt, czyni ją
    umową zbliżoną do umowy pożyczki pieniężnej (W. Popiołek, op.cit. str. 308; P. Kochański,
    Polskie prawo o obligacjach, Samorząd Terytorialny 1995, nr 3, str. 37 i nast.) (...).
    Nie znajduje uzasadnienia pogląd strony skarżącej, że skoro obligacje jak i papier
    wartościowy są kategoriami prawnymi, zdefiniowanymi w odrębnych ustawach, a art. 16
    ust. 1 pkt 39 u.p.d.o.p. się do nich nie odwołuje, to nie ma podstaw do zastosowania tego
    przepisu do straty ze zbycia obligacji (...).
    Analogiczny pogląd został wyrażony w wyroku WSA w Warszawie z 6 grudnia 2019 r. sygn.
    akt III SA/Wa 849/19, gdzie dodatkowo stwierdzono: W odniesieniu do podnoszonej przez
    skarżącego kwestii, że w obydwu ustawach podatkowych ustawodawca rozróżnia
    wyraźnie i precyzyjnie skutki podatkowe, które są związane z wierzytelnościami
    wynikającymi z różnych stosunków zobowiązaniowych od skutków związanych z
    papierami wartościowymi, należy wskazać, że w treści art. 16 ust. 1 pkt 39 updop, takiego
    rozróżnienia nie ma. Oznacza to - w ocenie sądu - że dyspozycji tego przepisu podlegają
    wszelkiego rodzaju wierzytelności, niezależnie od tego czy są powiązane, czy też nie z
    papierami wartościowymi”. Powyższe orzeczenie uzyskało aprobatę NSA, który w wyroku z
    dnia 26 stycznia 2023 r. sygn. akt II FSK 1460/20 stwierdził: „Sąd administracyjny pierwszej
    instancji zasadnie przyjął, że analizowany przepis dotyczy również straty z tytułu zbycia
    wierzytelności (inkorporowanej w formie obligacji). Nie znajdują, więc uzasadnienia
    wątpliwości strony wskazującej na przesłanki wynikające z zastosowania art. 16 ust. 1 pkt
    8 u.p.d.o.p w sytuacji przyjęcia, iż obligacja jest papierem wartościowym o charakterze
    dłużnym (skoro właśnie taki charakter dokumentu odpowiada wierzytelności w
    rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 39 tej ustawy).
    Reasumując, przy ustalaniu wysokości kosztów uzyskania przychodów na podstawie art.
    16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT, muszą Państwo mieć na względzie także przepis art. 16 ust. 1
    pkt 39 ustawy, co oznacza, że strata powstała w wyniku sprzedaży obligacji czy wykupu
    przez emitenta obligacji nie będzie stanowiła kosztu uzyskania przychodów. Kosztem
    może być tylko ta część wydatku na nabycie obligacji, która odpowiada wysokości
    przychodu uzyskanego z ich zbycia. Ustawodawca nie przewidział w tym zakresie żadnego

    wyjątku, który mógłby wyłączać zastosowanie przepisu art. 16 ust. 1 pkt 39 updop w
    zależności od przyczyn powstania straty.
    Mając na uwadze powyższe, za nieprawidłowe uznaję Państwa stanowisko, zgodnie z
    którym Spółka, w przypadku sprzedaży lub wykupu Aktywów powinna rozliczyć
    zrealizowany wynik ekonomiczny (tj. dochód albo stratę) powstały w wyniku tych operacji
    odpowiednio do przychodów lub kosztów uzyskania przychodu w całości.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych oraz orzeczeń
    sądów administracyjnych należy stwierdzić, iż zostały one wydane w indywidualnych
    sprawach podmiotów, które o ich wydanie wystąpiły, zatem nie są one wiążące dla organu
    wydającego przedmiotową interpretację. Odnosząc się natomiast do powołanej
    interpretacji ogólnej wskazać należy, że dotyczy ona obligacji skarbowych, uregulowanych
    odrębnie i służących innym celom niż obligacje korporacyjne.
    Odnosząc się natomiast do wyrażonego we wniosku stanowiska Spółki wywodzonego z
    ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 78, poz.
    483 ze zm.), należy zauważyć, że w toku postępowania interpretacyjnego organy
    podatkowe nie są władne do dokonywania kontroli zgodności unormowań polskiego
    prawa podatkowego z postanowieniami ww. aktu prawnego. Wydawane przez Organ
    interpretacje indywidualne nie mają charakteru aktu normatywnego, a jedynie
    przedstawiają pogląd Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na interpretowane
    zagadnienie podatkowe.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
    będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących
    przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.