Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-2.4012.130.2025.3.DS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-16
Teza: Nieuznanie za podatnika podatku od towarów i usług w
związku z planowaną sprzedażą działek rolnych.
Słowa kluczowe: działki-działki rolne
nieruchomości
podatnik
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 marca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 8 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie nieuznania za
    podatnika podatku od towarów i usług w związku z planowaną sprzedażą działek rolnych
    (pytanie nr 1 z wniosku).
    Uzupełnił go Pan pismem oznaczonym datą 8 marca 2025 r. (wpływ 8 kwietnia 2025 r.)
    oraz pismem oznaczonym datą 17 stycznia 2025 r. (wpływ 15 kwietnia 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Postanowieniem z (...) Sąd Rejonowy (...) stwierdził, że spadek, w skład którego wchodziło
    gospodarstwo rolne stanowiące nieruchomość rolną zabudowaną położoną (...) na
    podstawie ustawy nabył A.
    Na wniosek A Wójt Gminy (...) decyzją (...) zatwierdził projekt podziału nieruchomości,
    oznaczonej jako działki o numerach ewidencyjnych 1, 2, 3, położonej w obrębie
    ewidencyjnym (...). Przedmiotowa decyzja Wójta Gminy (...) została wydana na podstawie
    projektu podziału nieruchomości, oznaczonej jako działki o numerach ewidencyjnych: 1 o
    pow. (...) ha, 2 o pow. (...) ha, 3 o pow. (...) ha, położonej w obrębie ewidencyjnym (...),
    stanowiących własność A, w sposób następujący: na działkę nr 4 o pow. (...) ha, na działkę
    nr 5 o pow. (...) ha, na działkę nr 6 o pow. (...) ha, na działkę nr 7 o pow. (...) ha, na działkę
    nr 8 o pow. (...) ha, na działkę nr 9 o pow. (...) ha, na działkę nr 10 o pow. (...) ha, na działkę
    nr 11 o pow. (...) ha.
    Z wydanego przez Wójta Gminy (...) zaświadczenia znak (...) wynika, że dla objętych
    powyższym podziałem działek plan zagospodarowania przestrzennego ustala następujące
    przeznaczenie:
    · działka nr 4 – ciąg pieszo-jezdny;
    · działka nr 5 – teren zabudowy mieszkaniowo-jednorodzinnej (12 MN), w części zieleń
      urządzona;
    · działki nr 6, nr 7, nr 8, nr 9, nr 10 – teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej;
    · działka nr 11 – teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w części wody
      powierzchniowe śródlądowe.
    Dla powyższych działek nie zostały wydane decyzje o warunkach zabudowy.
    Z wypisu z rejestru gruntów wynika, że przedmiotowe działki stanowią użytki rolne – RIVa,
    RIVb i RV.
    W tym miejscu Wnioskodawca wskazuje, że w wyniku podziału przedmiotowych działek
    nie zostały wydzielone drogi wewnętrzne.
    Wnioskodawca poza podziałem działek w żaden sposób nie wykorzystywał ich do
    działalności gospodarczej, nie uzyskiwał z nich pożytków ani nie poczynił na nich żadnych
    inwestycji, działki nie zostały ogrodzone nie wykonano żadnego uzbrojenia w media. Brak
    instalacji wodno-kanalizacyjnej, energii elektrycznej, gazu i innych mediów. Nieruchomość
    nie była również nigdy przedmiotem umowy najmu, dzierżawy lub umowy o podobnym
    charakterze. Wnioskodawca nigdy nie nabywał innych nieruchomości w celu ich dalszej
    odsprzedaży. Jego źródłem utrzymania jest prowadzenie gospodarstwa rolnego i
    emerytura. Ponadto należy wskazać, że dla Wnioskodawcy sprzedaż ww. działek będzie
    miała charakter wyłącznie prywatny, służący zaspokojeniu potrzeb prywatnych. W związku
    z osobistą sytuacją Wnioskodawcy, nie zamierza On w przyszłości na przedmiotowych
    działkach prowadzić działalności rolniczej ani pozarolniczej działalności gospodarczej. W
    przedmiotowej sprawie Wnioskodawca stałe źródło dochodu uzyskuje z emerytury. Do

    dnia złożenia wniosku o wydanie interpretacji Wnioskodawca nie dokonał żadnej
    sprzedaży z ww. działek.
    Dwie z ww. opisanych działek Wnioskodawca zamierza przekazać w formie darowizny dla
    brata i siostrzeńca. Pozostałe działki zamierza sprzedać. Nabywców na przyszłe działki
    zamierza pozyskać poprzez umieszczenie na terenie nieruchomości przeznaczonych do
    sprzedaży tablicy informacyjnej z numerem telefonu i informację „działki na sprzedaż”. Nie
    planuje prowadzić działań marketingowych w zakresie przedmiotowych sprzedaży, nie
    planuje również współpracy z profesjonalnymi biurami obrotu nieruchomości.
    W przedmiotowej sprawie za wzór wytycznych, jakimi należałoby rozpatrywać czy
    sprzedaż działek następuje w wykonywaniu pozarolniczej działalności gospodarczej jest m.
    in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 listopada 2017 r. znak FSK 1085/16, w
    którym to w tezie podano przykłady działań nacechowane profesjonalizmem podatnika w
    obrocie nieruchomościami i jest to: „Stopień aktywności skarżącego w zakresie obrotu
    nieruchomościami wskazuje na to, iż angażował on środki podobne do wykorzystywanych
    przez producentów, handlowców i usługodawców w ramach prowadzenia działalności
    gospodarczej, o czym świadczy: dokonanie przez skarżącego scaleń i podziału działek,
    wytyczenie dróg dojazdowych, skorzystanie z profesjonalnego biura obrotu
    nieruchomościami w celu pozyskania klientów, podjęcie działań marketingowych w
    postaci zamieszczenia na działce banera, rozpowszechnienia informacji o sprzedaży w
    Internecie oraz ustne informowanie osób trzecich, wnioskowanie o warunki techniczne
    przyłączenia do sieci wodociągowej oraz kanalizacji sanitarnej, o warunki technicznego
    przyłączenia dla zasilania w energię elektryczną planowanych budynków jednorodzinnych,
    liczba dokonanych transakcji sprzedaży działek, osiągnięty zysk na sprzedaży i znaczny
    stopień zaangażowania środków skarżącego”. Tu Sąd przytoczył szereg profesjonalnych,
    zaplanowanych i zorganizowanych działań podatnika z których to można wnioskować, że
    działał na rynku jak profesjonalny handlowiec wykonujący pozarolniczą działalność
    gospodarczą. Przy czym dodać należy, że ważny jest ogół tych czynności, a nie zaistnienie
    wybiórczo pojedynczej lub kilku z nich.
    Jedynie działania, jakie faktycznie zostały wykonane w przedmiotowej sprawie to podział
    działek z uwagi na trzech spadkobierców i stworzenie realnej możliwości ich sprzedaży.
    Podkreślić należy, że przez cały okres posiadania nieruchomości Wnioskodawca nie
    poczynił na niej żadnej inwestycji, ulepszenia, modernizacji, która mogłaby je uatrakcyjnić,
    jak wymieniono w ww. orzeczeniu NSA (FSK 1085/16).
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku w sprawie o sygn. akt II FSK 4025/14 wyjaśnił, że
    działania podatnika w stosunku do stanowiących jego własność składników majątkowych
    wykazują cechy zorganizowania i ciągłości w rozumieniu art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., gdy
    podejmowane przez niego czynności, związane z zagospodarowaniem tego mienia i jego
    rozporządzaniem, będą istotnie odbiegały od normalnego wykonywania prawa własności,
    a nadto podatnik z operacji tych uczyni sobie lub ma zamiar uczynienia formę stałego,
    ciągłego (nie okazjonalnego) źródła zarobkowania.
    W przedmiotowej sprawie brak jest różnic między „normalnym wykorzystywaniem” mienia
    prywatnego. Dodać do powyższego można, że w zasadzie jak u każdego podatnika
    sprzedającego mienie prywatne dowodem na to, że Wnioskodawca wykonuje czynności
    prywatnie, a nie jak profesjonalny podmiot są tylko i wyłącznie wnioskowania a contrario
    w odniesieniu jakich to czynności On nie wykonuje, które wykonują podmioty
    profesjonalne.
    We wniosku podano liczne orzecznictwo Sądów z tezami które wyjaśniają jak
    profesjonalne podmioty prowadzą działalność (w tym samym przedmiocie) w celu
    zarobkowym, ciągłym i zorganizowanym. Skoro zatem te okoliczności, zdarzenia, zamiar
    nie występują u Wnioskodawcy to stwierdzić należy, że nie wykonuje On sprzedaży działek
    w celu zarobkowym, zorganizowanym i ciągłym.

    Wnioskodawca nie ma zamiaru ze sprzedaży działek lub z czynności zakupu i sprzedaży
    działek/nieruchomości uczynić sobie stałego źródła dochodu. Na tę chwilę nie sprzedał
    żadnej z działek. Poza podziałem (bez wyznaczenia dróg dojazdowych) Wnioskodawca w
    żaden sposób nie wykorzystywał działek ani nie poczynił na nich żadnych inwestycji.
    Działki nie zostały ani ogrodzone ani też uzbrojone. Samo wystąpienie o wstępny podział
    nieruchomości poczyniony został w celu realizacji sprzedaży nieruchomości.
    Zatem zgodnie z powyższym uznać należy, że Wnioskodawca nie podejmował i nie ma też
    zamiaru podejmować żadnych aktywnych działań zmierzających do przygotowania
    przedmiotowych działek do sprzedaży (np. uzbrojenie terenu, doprowadzenie mediów,
    ogrodzenie działek, działania marketingowe itp.).
    Zdaniem Wnioskującego jego działania, poczynając od momentu nabycia nieruchomości
    (przeszło 30 lat temu) do momentu ich przyszłej sprzedaży nie spełniają znamion
    zorganizowanej działalności. Zauważyć należy, że jedyne działania, jakie podjął
    Wnioskodawca to podział działki bez wytyczenia dróg dojazdowych.
    Obiektywnie zauważyć należy również, że bez ww. działania, które już nastąpiło sprzedaż
    mienia prywatnego byłaby znacznie utrudniona lub może wręcz niemożliwa. Przyznać
    bowiem należy, że znalezienie kupca tak dużej działki ok. (...) ha jest o wiele trudniejsze od
    znalezienia nabywców na tańsze grunty, na które stać znacznie więcej ludzi – jest to fakt
    powszechnie znany.
    W przeszłości Wnioskodawca nigdy nie zakupił żadnej działki (zarówno budowlanej, jak i
    niebudowlanej). Nie ma także zamiaru w przyszłości nabywać żadnych działek lub
    nieruchomości z zamiarem ich sprzedaży. Jeżeli chodzi o podejmowanie transakcji typu
    zakupu i sprzedaży innych działek/nieruchomości, to z całą stanowczością można
    stwierdzić, że Wnioskodawca nie zamierza nabywać żadnych nieruchomości.
    1. Wniosek dotyczy działek o nr 5, nr 6, nr 7, nr 8, nr 9, nr 10 i nr 11.
    2. Wnioskodawca nie zamierza z potencjalnymi nabywcami działek zawierać
      przedwstępnych umów kupna/sprzedaży.
    3. Wnioskodawca nie zamierza udzielać innej osobie/innemu podmiotowi
      pełnomocnictwa czy też innego umocowania prawnego do działania w jego imieniu.
    4. Na przedmiotowych działkach prowadzona jest działalność rolnicza, część działek to
      łąki, w ramach tej dzielności Strona nie jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem
      VAT, działki nie były i nie są wykorzystywane do działalności gospodarczej w
      rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.
    5. Zbiory z przedmiotowych działek wykorzystywane są dla własnych celów
      prowadzonego gospodarstwa rolnego.
    6. Wnioskodawca posiada nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca nie posiada innych nieruchomości oprócz wskazanych we wniosku, które
    będą w przyszłości przeznaczone do sprzedaży.

## Pytanie

Czy w związku z planowaną sprzedażą działek rolnych Wnioskodawca będzie występować
    w ramach tej sprzedaży w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 Ustawy o VAT? – pytanie nr 1 z wniosku.
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, w okolicznościach opisanych we wniosku, sprzedaż
    przedmiotowych działek nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług (VAT) z uwagi na fakt, że planowana przez Wnioskodawcę sprzedaż będzie związana

    ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Wnioskodawca nie będzie działać w ramach
    tej sprzedaży w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15
    ust. 1 Ustawy o VAT – Wnioskodawca dokona sprzedaży jako osoba prywatna.
    Tego rodzaju sprzedaż nie może sama z siebie być uznana za prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    1. Zakres przedmiotowy opodatkowania w przypadku sprzedaży gruntu
      niezabudowanego.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Na mocy art. 7 ust. 1 Ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 2 pkt 6 Ustawy o VAT, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także
    wszelkie postacie energii.
    Tym samym, w świetle cytowanych przepisów, przeniesienie prawa własności gruntu w
    ramach transakcji sprzedaży stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 Ustawy o
    VAT.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 Ustawy o VAT, zwalnia się od podatku dostawę terenów
    niezabudowanych innych niż tereny budowlane.
    Zgodnie z art. 2 ust. 33 Ustawy o VAT, przez tereny budowlane rozumie się grunty
    przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania
    przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach
    zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i
    gospodarowaniu przestrzennym.
    Ponadto zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż przedmiotowych działek jest wykonywana w
    formie zarządu majątku prywatnego i nie jest zatem wykonywaniem pozarolniczej
    działalności gospodarczej.
    Stanowiąca materialną podstawę rozstrzygnięcia ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (dalej: „u.o.p.d.o.f.”), rozróżnia kilka źródeł przychodu, w
    tym w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. definiuje pozarolniczą działalność gospodarczą.
    Według wskazanego art. 5a ust. 6, pojęcia „działalność gospodarcza” albo „pozarolnicza
    działalność gospodarcza” oznacza to działalność zarobkową:
    a. wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową;
    b. polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż;
    c. polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
      prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
      zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
      przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
    Zatem tylko łączne spełnienie wszystkich przesłanek (cech) wymienionych w art. 5a pkt 6 u.
    p.d.o.f. determinuje możliwość kwalifikacji uzyskanego przez podatnika przychodu do
    źródła wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Zarobkowy charakter działalności
    gospodarczej oznacza, że zamiarem (celem) jej podjęcia jest osiągnięcie zysku. Zysk z kolei
    powinno się definiować jako nadwyżkę przychodów nad wydatkami. Należy też liczyć się z
    możliwością nieuzyskania przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej czyli z
    poniesieniem straty.
    2. Aspekt podmiotowy.
    Jednakże nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 Ustawy o
    VAT podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była

    opodatkowana podatkiem VAT, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Podatnikami, w świetle art. 15 ust. 1 Ustawy o VAT, są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 Ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług określony w Ustawie o VAT
    wskazuje więc, że aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest,
    aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie
    czynności będzie działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” takich podmiotów, które prowadzą określoną
    działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. O wykonywaniu
    działalności gospodarczej świadczy wykorzystywanie towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    3. Wykładnia obowiązujących przepisów.
    Określony w Ustawie o VAT zakres opodatkowania wskazuje, że do tego, aby faktycznie
    doszło do opodatkowania danej czynności, konieczne jest, aby czynność ta mieściła się w
    zakresie czynności opodatkowanych i była wykonywana przez podmiot, który dla tej
    właśnie czynności będzie działał jako podatnik.
    Zatem zakres opodatkowania podatkiem VAT jest wyznaczany przez dwa czynniki:
    a. przedmiotowy – opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają tylko czynności wskazane w
      Ustawie o VAT – m.in. dostawa towarów oraz świadczenie usług; oraz
    b. podmiotowy – czynności te muszą być dokonywane przez podmiot działający w
      charakterze podatnika VAT.
    Pojęcie podatnika na gruncie podatku VAT odgrywa więc, obok czynności podlegających
    opodatkowaniu, podstawową rolę w wyznaczeniu zakresu opodatkowania. Podatnik
    został zdefiniowany przez pryzmat prowadzenia działalności gospodarczej. Z kolei
    definicja tej działalności ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem
    podatnika tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując
    w profesjonalnym obrocie gospodarczym i podejmując aktywności w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Należy zatem uznać, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status
    podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej
    transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do
    czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność
    gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Zatem, z definicji podatników podatku od towarów i usług należy wykluczyć podmioty,
    które dokonują sprzedaży, przekazania bądź darowizny towarów stanowiących część
    majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. Również
    dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności

    gospodarczej nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych
    czynności.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego handlową działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność
    w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem natomiast takiej
    aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności
    przybierają formę zorganizowaną może być m.in. nabycie terenu przeznaczonego pod
    zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe
    podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie
    decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności
    gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym
    charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg
    powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia
    pojedynczych z nich.
    Wobec powyższego istotne jest, czy sprzedający w celu dokonania sprzedaży gruntów
    podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne
    do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę, co skutkowałoby
    koniecznością uznania zbywcy nieruchomości za podmiot prowadzący działalność
    gospodarczą, a więc za podatnika VAT. Dodatkowo należy wskazać, że działalność
    gospodarcza powinna cechować się stałością (ciągłością), powtarzalnością i niezależnością
    jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest
    natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego,
    który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną
    działalnością gospodarczą. Nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako
    osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest
    przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej działalności
    gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Kwestia opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży nieruchomości przez osoby fizyczne
    nieprowadzące działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami była
    przedmiotem rozważań orzecznictwa i doktryny prawa podatkowego. Analiza praktyki
    organów podatkowych oraz orzeczeń sądów administracyjnych pozwala w konkretnym
    przypadku na przeprowadzenie swoistego „testu” tego, czy dana osoba fizyczna
    sprzedając grunt działa jako podatnik VAT, czy też dysponuje majątkiem prywatnym w
    ramach wykonywania przysługującego jej prawa własności. W tym zakresie należy przede
    wszystkim odnieść się do istotnych orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej
    („TSUE”, „Trybunał”) z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby
    przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć
    przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-1820), w których TSUE zakreślił
    istotne ramy interpretacyjne dla oceny, kiedy sprzedaż nieruchomości przez osobę
    fizyczną należy kwalifikować jako dokonaną w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej. TSUE wskazał w szczególności, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem,
    zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku
    rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu przez podatnika w rozumieniu art. 9
    ust. 1 Dyrektywy VAT, jako że jedynym przychodem z takich transakcji może być
    ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. Takie transakcje nie stanowią zaś same z siebie
    działalności gospodarczej w rozumieniu Dyrektywy VAT.
    Trybunał podkreślił, że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie
    nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek
    zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt
    przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej

    w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 Dyrektywy VAT, kiedy dokonuje ona sprzedaży
    tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej
    osoby. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium
    rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza
    zakresem zastosowania Dyrektywy VAT, a czynnościami stanowiącymi działalność
    gospodarczą. Podobnie – zdaniem TSUE – nie przesądza o tym okoliczność, że przed
    sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki. Całość powyższych
    elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym
    sprzedającego. Inaczej jest, jeżeli osoba ta w celu dokonania wspomnianej sprzedaży
    podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy VAT – wówczas należy uznać taką osobę za
    podmiot prowadzący „działalność gospodarczą” w rozumieniu tego przepisu, a więc za
    podatnika podatku od wartości dodanej.
    Dodatkowo, należy zwrócić uwagę, że pojęcie „majątku prywatnego” nie zostało
    zdefiniowane w Ustawie o VAT, ale wynika z wykładni art. 15 ust. 2 Ustawy o VAT.
    Zasadne przy tym jest odwołanie się do treści jednego z orzeczeń TSUE (w sprawie C-291
    /92 Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. Trybunał podkreślił, że majątek prywatny, to aktywa które nie są
    przeznaczone ani wykorzystywane dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze
    wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej
    nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia
    potrzeb własnych.
    W konsekwencji, uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa
    jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do
    okoliczności faktycznych danej sprawy. Ocenie podlegać muszą przede wszystkim
    działania, jakie podejmuje zbywca w celu dokonania sprzedaży.
    Polskie sądy wydały szereg orzeczeń, w których (opierając się na ocenie TSUE) podjęto
    próbę określenia mniej lub bardziej szczegółowych kryteriów pozwalających odróżnić
    działalność gospodarczą od zwykłego wykonywania prawa własności. Szeroko w tym
    zakresie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 października 2011
    r. (sygn. akt I FSK 1536/10), w którym stwierdził, że: „Wykonanie danej czynności
    jednorazowo (w przypadku sprzedaży działki budowlanej lub przeznaczonej pod
    zabudowę), jednakże w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania jej w
    sposób częstotliwy, nie przesądza automatycznie, że z tego tylko powodu dany podmiot
    staje się podatnikiem VAT. Konieczne bowiem jest ustalenie, że w odniesieniu do tej
    czynności występował on w charakterze podatnika, tj. jako osoba angażująca środki
    podobne do wykorzystywanych przez handlowca, a nie osoba wykonująca prawo
    własności w stosunku to tego gruntu. Przyjęcie, że dana osoba fizyczna, sprzedając działki
    budowlane, działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność
    gospodarczą (jako handlowiec), wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie
    przybiera formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności i
    wykazany obiektywnymi dowodami zamiar ich kontynuacji), a w konsekwencji
    zorganizowaną; przesłanka »stałości« działalności gospodarczej wynika z porównania art.
    9 z art. 12 dyrektywy 2006/112/WE, gdyż skoro art. 12 wprowadza, jako zasadę szczególną,
    możliwość uznania za podatnika także podmiotów wykonujących działalność gospodarczą
    w sposób sporadyczny (okazjonalny), to oznacza, że zasadą ogólną jest, że działalność
    gospodarcza musiała być wykonywana w sposób niesporadyczny (stały). Nie jest
    działalnością handlową sprzedaż majątku osobistego (prywatnego), który nie został nabyty
    w celach odsprzedaży (w celach handlowych), lecz do spożytkowania w celach prywatnych.

    Liczba i zakres transakcji sprzedaży gruntów nie może stanowić kryterium rozróżnienia
    między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem
    opodatkowania, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Okoliczność, że
    przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia
    wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również
    długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich
    przychodów. Całość powyższych elementów bowiem może odnosić się do zarządzania
    majątkiem prywatnym zainteresowanego. Fakt podjęcia np. takich czynności jak
    uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych oraz działania marketingowe podjęte
    w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, stanowią o takiej
    aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, które mogą wskazywać, że czynności
    sprzedającego przybierają formę zawodową (profesjonalną), a w konsekwencji
    zorganizowaną”.
    W innym wyroku skład orzekający wskazał, że charakterystyczną cechą handlowca jest
    nabywanie nowych towarów w miejsce tych które sprzeda. Tylko pod tym warunkiem
    sprzedaż może przekształcić się w działalność handlową i stanowić źródło utrzymania w
    dłuższej perspektywie pozwalającej przyjąć, że działalność handlowa jest wykonywana w
    sposób stały i systematyczny (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 14
    czerwca 2018 r., sygn. akt I SA/Łd 174/18).
    Dodatkowo, sądy zauważają, że od zawodowego handlowca nieruchomościami należałby
    oczekiwać np. profesjonalnie przygotowanej strony internetowej prezentującej oferowane
    do sprzedaży nieruchomości, a nie zlecanie sprzedaży pośrednikowi lub poszukiwanie
    nabywców przez „pocztę pantoflową”.
    W świetle powyższego, przy ocenie charakteru działalności osoby sprzedającej
    nieruchomość należy uwzględniać całokształt czynności podejmowanych na
    poszczególnych etapach aktywności sprzedającego. Należy przede wszystkim mieć na
    uwadze te elementy, które łączą się z nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza
    standardowe działania zarządu majątkiem prywatnym. To, czy dana osoba fizyczna
    sprzedając działki budowlane, działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową
    działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność
    tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności
    przybierają formę zorganizowaną (np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę,
    jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu
    sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o
    warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), wystąpienie o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru itd.). Przy czym, jak
    zauważył Naczelny Sąd Administracyjny, na tego rodzaju aktywność handlową wskazywać
    musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie
    faktu zaistnienia pojedynczych z nich (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lipca
    2018 r., sygn. akt I FSK 1986/16).
    W przedmiotowej sprawie Wnioskodawca uzyskuje stałe źródło dochodu z tytułu
    emerytury. Natomiast zgodnie z wyrokiem z 4 września 2015 r. Naczelnego Sądu
    Administracyjnego znak: II FSK 1557/13, teza: „Podatek dochodowy zapłaci tylko ten, kto
    ze zbywania nieruchomości uczyni sobie stałe źródło zarobkowania”.
    Podkreślić należy, że zdaniem Wnioskodawcy pozarolnicza działalność gospodarcza
    cechuje się również profesjonalnym charakterem i w odróżnieniu do prywatnego
    zarządzania mieniem posiada szereg czynności, umiejętności, doświadczenia oraz wiedzy
    tematycznej z zakresu przedmiotu działalności, które umożliwiają faktyczne prowadzenie
    działalności gospodarczej.
    W przedmiotowej sprawie za wzór wytycznych, jakimi należałoby rozpatrywać czy
    sprzedaż działek następuje w wykonywaniu pozarolniczej działalności gospodarczej jest m.
    in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 listopada 2017 r. znak FSK 1085/16, w

    którym to w tezie podano przykłady działań nacechowane profesjonalizmem podatnika w
    obrocie nieruchomościami i jest to: „Stopień aktywności skarżącego w zakresie obrotu
    nieruchomościami wskazuje na to, iż angażował on środki podobne do wykorzystywanych
    przez producentów, handlowców i usługodawców w ramach prowadzenia działalności
    gospodarczej, o czym świadczy: dokonanie przez skarżącego scaleń i podziału działek,
    wytyczenie dróg dojazdowych, skorzystanie z profesjonalnego biura obrotu
    nieruchomościami w celu pozyskania klientów, podjęcie działań marketingowych w
    postaci zamieszczenia na działce banera, rozpowszechnia informacji o sprzedaży w
    Internecie oraz ustne informowanie osób trzecich, wnioskowanie o warunki techniczne
    przyłączenia do sieci wodociągowej oraz kanalizacji sanitarnej, o warunki technicznego
    przyłączenia dla zasilania w energię elektryczną planowanych budynków jednorodzinnych,
    liczba dokonanych transakcji sprzedaży działek, osiągnięty zysk na sprzedaży i znaczny
    stopień zaangażowania środków skarżącego”.
    Tu Sąd przytoczył szereg profesjonalnych, zaplanowanych i zorganizowanych działań
    podatnika z których to można wnioskować, że działał na rynku jak profesjonalny
    handlowiec wykonujący pozarolniczą działalność gospodarczą. Przy czym dodać należy, że
    ważny jest ogół tych czynności, a nie zaistnienie wybiórczo pojedynczej lub kilku z nich.
    Jedynie działania, jakie faktycznie wykonał Wnioskodawca w przedmiotowej sprawie to
    wystąpienie o podział działek po to, aby sprzedaż mogła stać się realna. Podkreślić należy,
    że przez cały okres posiadania nieruchomości Wnioskodawca nie poczynił na niej żadnej
    inwestycji, ulepszenia, modernizacji, która mogłaby je uatrakcyjnić, jak wymieniono w ww.
    orzeczeniu NSA (FSK 1085/16).
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku w sprawie o sygn. akt II FSK 4025/14 wyjaśnił, że
    działania podatnika w stosunku do stanowiących jego własność składników majątkowych
    wykazują cechy zorganizowania i ciągłości w rozumieniu art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., gdy
    podejmowane przez niego czynności, związane z zagospodarowaniem tego mienia i jego
    rozporządzaniem, będą istotnie odbiegały od normalnego wykonywania prawa własności,
    a nadto podatnik z operacji tych uczyni sobie lub ma zamiar uczynienia formę stałego,
    ciągłego (nie okazjonalnego) źródła zarobkowania.
    W przedmiotowej sprawie brak jest różnic między „normalnym wykorzystywaniem” mienia
    prywatnego. Wiele bowiem osób dziedziczy lub dostaje darowizną od rodziców/dziadków
    mieszkania i nie zawsze zamieszkuje w nich od chwili ich nabycia. Wówczas często
    postanawia wynająć takie prywatne mieszkanie do czasu podjęcia decyzji co do jego
    dalszego losu: zamieszkania lub sprzedaży. Jest to zwyczajny tok wydarzeń który odciąża
    obdarowanego dodatkowymi kosztami związanymi z nabyciem majątku na które często
    nie ma się odpowiednich środków finansowych. O ile taki najem lub dzierżawa dotyczy
    jednej nieruchomości to taki najem/dzierżawa nie budzi wątpliwości organu skarbowego i
    uznawany jest za działania o charakterze prywatnym.
    Na pojęcie „zorganizowanie” w rozumieniu art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. składa się zespół
    celowych, uporządkowanych czynności o charakterze profesjonalnym, realizowanych w
    ramach mniej lub bardziej wyodrębnionej struktury, mieszczących się zarówno w tzw.
    fazie przygotowawczej, związanej z uruchomieniem określonej działalności, jak i w fazie
    realizacyjnej. Może dotyczyć to również działań podejmowanych w odniesieniu do
    przedmiotu sprzedaży (np. jego ulepszenie w celu zwiększenia wartości, samodzielne
    podejmowanie szeroko zakrojonej akcji marketingowej itp.). Ciągłość działań podatnika to
    stałość ich wykonywania, powtarzalność, regularność i stabilność.
    W przedmiotowej sprawie brak jest istotnych oraz zorganizowanych i ciągłych czynności,
    które mogłyby przesądzać o profesjonalnym prowadzeniu działalności gospodarczej.
    Wnioskodawca ograniczył się w zasadzie włącznie do podziału działek. Trudno tu zatem
    doszukać się większego angażowania się w spieniężenie nieruchomości.
    W ocenie podatnika, na związek uzyskiwanych przychodów ze źródłem wymienionym w
    art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. może wskazywać, rozpatrywany całościowo, zespół

    powiązanych ze sobą działań podatnika, powtarzalnych, uporządkowanych,
    konsekwentnie prowadzących do osiągnięcia zysku, w szczególności łącznie polegających
    na wielokrotnym nabywaniu nieruchomości, ich zaawansowanym przygotowaniu do
    sprzedaży (tzn. w sposób wykraczający poza zwykły zarząd mieniem), wielokrotnym
    zbywaniu w celu zarobkowym odpowiednio przygotowanych nieruchomości oraz
    dokonywaniu tych transakcji (nabycia i zbycia) w stosunkowo krótkim przedziale
    czasowym (por. wyrok NSA z 12 lipca 2018 r. o sygn. akt II FSK 2134/16) oraz inwestowaniu
    tak osiągniętych środków ponownie w zakup nieruchomości lub rzeczy/usług ściśle z tym
    związanych. To właśnie ogół tych czynności świadczy o zorganizowanym i profesjonalnym
    charakterze, co implikuje konieczność rozliczania tych dochodów jak z działalności
    gospodarczej.
    Zatem do zakwalifikowania aktywności podatnika jako działalności gospodarczej
    niezbędne jest również wykazanie profesjonalnego charakteru podejmowanych przez
    niego działań. Odróżnić od nich należy działania mieszczące się w zwykłym zarządzie
    własnym mieniem, których cechą jest kierowanie się zasadami gospodarności.
    W zakresie klasyfikacji przychodów uzyskanych ze zbycia nieruchomości przywołać należy
    pogląd wyrażony w wyroku NSA z 12 października 2017 r., II FSK 2407/15 (oraz we
    wskazanym tam orzecznictwie), że granica pozwalająca oddzielić przychody kwalifikowane
    jako przychody z odpłatnego zbycia nieruchomości (art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f.) od
    przychodów ze zbycia nieruchomości w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej
    (art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.) ma charakter płynny, ciężko oddzielić granicę, kiedy mamy
    do czynienia z wykonywaniem prawa własności, a kiedy działania przybierają formę
    prowadzonej działalności gospodarczej.
    Problemy związane ze stosowaniem art. 10 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5a pkt 6 oraz art.
    10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. stanowią skutek zacierania się w praktyce obrotu
    nieruchomościami granicy pomiędzy tym, co wykazuje cechy profesjonalnego obrotu
    handlowego, a tym, co stanowi wyprzedaż majątku osobistego w ramach normalnego
    zarządu własnym mieniem. Pamiętać jednak należy, że wszelkie niejasności, luki prawne
    oraz wątpliwości w interpretacji przepisów prawa rozstrzygać należy zawsze na korzyść
    podatnika.
    Zdaniem Wnioskodawcy, jego działania, poczynając od momentu nabycia nieruchomości,
    do momentu ich przyszłej sprzedaży nie spełniają znamion zorganizowanej działalności.
    Zauważyć należy, że jedyne działania, jakie podjął Wnioskodawca to wyłącznie podział
    działki bez wytyczenia dróg dojazdowych. Nie ma zatem tu mowy o zorganizowanym,
    profesjonalnym i ciągłym prowadzeniu działalności gospodarczej. Wszak w dzisiejszych
    czasach trudno uznać za profesjonalne prowadzenie działalności gospodarczej podział
    (który jest jednorazową czynnością) kilku działek rolnych.
    Na poparcie swoich twierdzeń poniżej liczna linia orzecznictwa:
    · wyrok z 17 kwietnia 2019 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, znak I
      SA/Gd 170/19, teza: „Można mówić o gospodarowaniu osobistym majątkiem, jeżeli
      zamiarem podatnika jest jedynie spieniężenie części lub całości swojego majątku.
      Pieniądze uzyskane ze sprzedaży majątku nie są wówczas reinwestowane, czyli
      przeznaczane na zakup kolejnych rzeczy tego samego rodzaju i przygotowanie ich do
      sprzedaży, a następnie sprzedaż, ale są wykorzystywane na inne cele, jak zwłaszcza
      bieżące potrzeby podatnika. Podkreślić przy tym należy konieczność badania
      rzeczywistego wykorzystania pieniędzy uzyskanych ze sprzedaży, a nie jedynie sam
      zamiar podatnika, co do sposobu ich wykorzystania”;
    · wyrok z 5 marca 2019 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego, znak II FSK 829/17, teza:
      „Brak jest podstaw kwalifikowania do pozarolniczej działalności gospodarczej w
      rozumieniu art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., podejmowanych przez podatnika czynności
      mieszczących się w zwykłym zarządzie własnym majątkiem, tzn. mających na celu
      prawidłowe gospodarowanie tym majątkiem oraz zaspokajanie potrzeb rodziny.

      Działań z zachowaniem normalnych – w takich przypadkach – reguł gospodarności nie
      należy z gruntu utożsamiać z działalnością gospodarczą”;
    · wyrok z 30 października 2019 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku
      znak I SA/Bk 486/19, teza: „Brak jest podstaw kwalifikowania do pozarolniczej
      działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. podejmowanych przez
      podatnika czynności mieszczących się w zwykłym zarządzie własnym majątkiem, tzn.
      mających na celu prawidłowe gospodarowanie tym majątkiem oraz zaspokajanie
      potrzeb rodziny. Działań z zachowaniem normalnych – w takich przypadkach – reguł
      gospodarności nie należy z gruntu utożsamiać z działalnością gospodarczą. Tu trzeba
      napisać, że zamiar podatnika nie jest profesjonalny a prywatny. Wnioskujący zamierza
      sfinansować z pozyskanych pieniędzy sfinansować potrzeby rodzinne – wykształcenie
      dzieci, remont mieszkania”.
    Także i w przedmiotowej sprawie Wnioskodawca ma zamiar przeznaczyć uzyskane ze
    sprzedaży nieruchomości środki na cele ściśle osobiste.
    a. wyrok z 12 października 2017 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego znak II FSK 2407
      /15, teza: „1. Ze względu na różnorodność form aktywności podatników, jakie
      występują w obrocie prawnym, proste zestawienie unormowań art. 10 ust. 1 pkt 3 i
      pkt 8 u.p.d.o.f. z regulacją zawartą w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. nie pozwala na stworzenie
      uniwersalnego wzorca zachowań umożliwiającego jednoznaczne oddzielenie tych z
      nich, które rozpoznawać należy jako sprzedaż związaną z wykonywaniem
      pozarolniczej działalności gospodarczej (pkt 3), od odpłatnego zbycia osobistego
      mienia (pkt 8). W każdym przypadku o właściwej kwalifikacji przychodu zadecydować
      musi całokształt ustaleń faktycznych, w tym dotyczących zjawisk poprzedzających i
      towarzyszących zbyciu składników majątkowych (nieruchomości). 2. Na związek
      uzyskiwanych przychodów ze źródłem wymienionym w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.
      może wskazywać, rozpatrywany całościowo, zespół powiązanych ze sobą działań
      podatnika, powtarzalnych, uporządkowanych, konsekwentnie prowadzących do
      osiągnięcia zysku, w szczególności łącznie polegających na wielokrotnym nabywaniu
      nieruchomości, ich zaawansowanym przygotowaniu do sprzedaży (tzn. w sposób
      wykraczający poza zwykły zarząd mieniem), wielokrotnym zbywaniu w celu
      zarobkowym odpowiednio przygotowanych nieruchomości”;
    b. wyrok z 17 października 2019 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach,
      znak I SA/Ke 253/19, teza: „Wprowadzone do art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. zastrzeżenie:
      »jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej« ma taki
      skutek, że dla kwalifikacji przychodów uzyskanych ze sprzedaży składników
      majątkowych do przychodów ze źródła regulowanego tym przepisem, bądź
      przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3) decydujące
      znaczenie będzie miało ustalenie, czy stanowią one wynik aktywności podatnika, której
      można przypisać cechy pozarolniczej działalności gospodarczej z art. 5a pkt 6 ww.
      ustawy. Pojęcie »zorganizowanie« w rozumieniu art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. składa się
      zespół celowych, uporządkowanych czynności o charakterze profesjonalnym,
      realizowanych w ramach mniej lub bardziej wyodrębnionej struktury, mieszczących się
      zarówno w tzw. fazie przygotowawczej, związanej z uruchomieniem określonej
      działalności, jak i w fazie realizacyjnej”;
    c. wyrok z 18 kwietnia 2019 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, znak I SA
      /Łd 805/18, teza: „Na związek uzyskiwanych przychodów ze źródłem wymienionym w
      art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. może wskazywać, rozpatrywany całościowo, zespół
      powiązanych ze sobą działań podatnika, powtarzalnych, uporządkowanych,
      konsekwentnie prowadzących do osiągnięcia zysku, w szczególności łącznie
      polegających na wielokrotnym nabywaniu nieruchomości, ich przygotowaniu do
      sprzedaży, wielokrotnym zbywaniu w celu zarobkowym odpowiednio przygotowanych
      nieruchomości”.

    Podkreślić także należy, że liczba przeprowadzonych transakcji sprzedaży nie ma tu
    istotnego znaczenia gdyż podział działek dokonany został w oparciu o plan
    zagospodarowania przestrzennego (powstałym bez udziału i inicjatywy Wnioskującego)
    kierując się przy tym jedynie prawdopodobieństwem/możliwością realnego spieniężenia
    majątku prywatnego. Działki podzielono tak aby można było je z łatwością sprzedać, co
    mieści się w zwyczajnym gospodarowaniu mieniem prywatnym.
    Na poparcie poniżej orzeczenia:
    · wyrok z 18 kwietnia 2013 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, znak I
      SA/Sz 917/12, teza: „Nie jest działalnością handlową sprzedaż majątku osobistego
      (prywatnego), który nie został nabyty w celach odsprzedaży (w celach handlowych),
      lecz spożytkowania w celach prywatnych. Liczba i zakres transakcji sprzedaży gruntów
      nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi
      prywatnie, które znajdują się poza zakresem opodatkowania, a czynnościami
      stanowiącymi działalność gospodarczą”;
    · wyrok z 15 stycznia 2015 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego, znak II FSK 70/13, teza:
      „Sam podział nieruchomości i sprzedaż wydzielonych wskutek tego działek gruntu nie
      przesądza o rozpoznaniu przychodów uzyskanych z ich sprzedaży, jako pochodzących
      z pozarolniczej działalności gospodarczej”;
    · wyrok z 17 września 2019 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy znak
      I SA/Bd 194/19, teza: „Dla kwalifikacji sprzedaży nieruchomości do działalności
      gospodarczej, decydujące znaczenie ma ustalenie, czy stanowią one wynik aktywności
      podatnika, której można przypisać cechy działalności gospodarczej. Sama liczba i
      zakres transakcji sprzedaży oraz dokonanie przed sprzedażą podziału gruntu na
      działki w celu osiągnięcia wyższej ceny, także przedział czasu, w jakim te transakcje
      następowały, jak i wysokość osiągniętych z nich przychodów, nie jest wystarczająca dla
      uznania, iż podatnik prowadził działalność gospodarczą, bowiem całość wymienionych
      elementów nadal może być jedynie dążeniem podatnika do uzyskania jak najlepszych
      efektów ekonomicznych przeprowadzonej transakcji, co mieści się również w zwykłym
      zarządzie własnym majątkiem, tzn. ma na celu prawidłowe gospodarowanie tym
      majątkiem oraz zaspokajanie potrzeb rodziny. Działania te nadal mieszczą się w
      normalnych w takich przypadkach regułach gospodarności. Jeżeli w rezultacie
      sprzedaży podzielonych działek kwota uzyskana ze sprzedaży będzie większa od
      sprzedaży niepodzielonej działki to jest to efekt jak najbardziej pozytywny dla
      Wnioskodawcy, z którym się godzi, ponieważ nie oznacza, że sprzedający nie może
      zbyć przedmiotu sprzedaży z chęcią uzyskania jak największej ceny, gdyż również w
      obrocie »prywatnym« dąży się do uzyskania jak najkorzystniejszych warunków
      sprzedaży. Nie jest to więc kryterium przesądzające, czy choćby wskazujące na
      prowadzenie działalności”;
    · wyrok z 4 kwietnia 2019 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego, znak II FSK 1100/17,
      teza: „1. Proste zestawienie unormowań zawartych w art. 10 ust. 1 pkt 3 oraz pkt 8, z
      regulacją art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
      fizycznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2032 z późn. zm.), nie pozwala na skonkretyzowanie
      uniwersalnego wzorca, który w sposób jednolity rozstrzygałby, jak w sposób
      jednoznaczny oddzielić sprzedaż zaliczaną do związanej z wykonywaniem
      pozarolniczej działalności gospodarczej, od odpłatnego zbycia. 2. Samo tylko
      wyodrębnienie z jednej nieruchomości działek gruntu, powiązane także z
      koniecznością uprzedniego uzyskania stosownych decyzji administracyjnych, czy
      uregulowania prawidłowego dostępu do nich, nie wykracza poza działania mieszczące
      się w zwykłym zarządzie własnymi sprawami majątkowymi”;
    · wyrok z 19 sierpnia 2019 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach znak: I
      SA/GI 1240/17, teza: „Nie ilość dokonanych czynności prawnych ma znaczenie dla
      prawidłowej kwalifikacji przychodów uzyskiwanych ze sprzedaży nieruchomości –
      istotna jest ich powtarzalność, systematyczność”.

    W niniejszej sprawie powtarzalność i systematyczność jest poza kontrolą podatnika i nie
    wynika z jego zaplanowanych działań oraz zamiaru ciągłego osiągania dochodu.
    Wnioskodawca nabył nieruchomość jednorazowo i najchętniej sprzedałaby ją również
    jednorazowo gdyby tak nabywcy kupili majątek prywatny. Wnioskodawca nie planuje i nie
    wyszukuje, a następnie nie kupuje (z zamiarem odsprzedaży) w sposób ciągły
    nieruchomości oraz ich potem nie sprzedaje – tak jak ma to miejsce przy typowej
    działalności handlowej. Brak jest tu takiej kolejności zdarzeń.
    Należy podkreślić, że nie ma podstaw, aby podejmowane przez podatnika czynności
    mieszczące się w zwykłym zarządzie własnym majątkiem, tzn. mające na celu prawidłowe,
    racjonalne gospodarowanie tym majątkiem oraz zaspokajanie potrzeb rodziny,
    kwalifikować jako prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu art.
    5a pkt 6 u.p.d.o.f., która oznacza działalność prowadzoną we własnym imieniu bez
    względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie
    są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9
    tej ustawy. W każdym przypadku o właściwej kwalifikacji przychodu zadecydować musi
    całokształt ustaleń faktycznych, w tym dotyczących zjawisk poprzedzających i
    towarzyszących zbyciu składników majątkowych (nieruchomości). Na związek
    uzyskiwanych przychodów ze źródłem wymienionym w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. może
    wskazywać, rozpatrywany całościowo, zespół powiązanych ze sobą działań podatnika,
    powtarzalnych, uporządkowanych, konsekwentnie prowadzących do osiągnięcia zysku, w
    szczególności łącznie polegających na wielokrotnym nabywaniu nieruchomości, ich
    zaawansowanym przygotowaniu do sprzedaży (tzn. w sposób wykraczający poza zwykły
    zarząd mieniem), wielokrotnym zbywaniu w celu zarobkowym odpowiednio
    przygotowanych nieruchomości.
    Równocześnie oczywistym jest, że zwykłe wykonywanie przez właściciela prawa własności
    nie może samo z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Podzielić
    należy wyrażone w orzecznictwie poglądy, że brak jest podstaw kwalifikowania do
    pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f.,
    podejmowanych przez podatnika czynności mieszczących się w zwykłym zarządzie
    własnym majątkiem, tzn. mających na celu prawidłowe gospodarowanie tym majątkiem
    oraz zaspokajanie potrzeb rodziny. Działań z zachowaniem – normalnych w takich
    przypadkach – reguł gospodarności nie należy z gruntu utożsamiać z działalnością
    gospodarczą (por. cyt. wyrok NSA w sprawach II FSK 855/14, II FSK 1423/14 oraz II FSK 379
    /14).
    Można mówić o gospodarowaniu osobistym majątkiem, jeżeli zamiarem podatnika jest
    jedynie spieniężenie części lub całości swojego majątku. Pieniądze uzyskane ze sprzedaży
    majątku nie są wówczas reinwestowane, czyli przeznaczane na zakup kolejnych rzeczy
    tego samego rodzaju i przygotowanie ich do sprzedaży, a następnie sprzedaż, ale są
    wykorzystywane na inne cele, jak zwłaszcza bieżące potrzeby podatnika – z czym mamy do
    czynienia w przedmiotowej sprawie. Dodatkowo gospodarowanie osobistym majątkiem
    nie może być zarezerwowane wyłącznie dla czynności jednorazowych.
    Zdaniem Wnioskodawcy, przy ocenie charakteru sprzedaży dokonywanej przez podatnika
    nie może decydować liczba i zakres transakcji. Jednorazowe zbycie dużego majątku może
    być bowiem trudne czy mniej korzystne, niż podzielonego. Właściciel, który nie może
    sprzedać całości, będzie sukcesywnie sprzedawać części swojego majątku. W tego rodzaju
    sytuacjach należałoby mówić, że działania podatnika polegające na sukcesywnej
    sprzedaży swojego majątku mają w istocie rzeczy charakter okazjonalny, incydentalny,
    niezaplanowany, a nie stały. Cecha stałości nie wynika z samej liczby zbywanych
    przedmiotów, ale ciągłego dokonywania określonych czynności. Jeżeli zatem jest z góry
    określona liczba sprzedawanych przedmiotów, to przebieg procesu ich wyzbywania się z
    osobistego majątku podatnika zależy od możliwości ich sprzedaży, a nie jest wynikiem
    planowego charakteru działań i woli ich realizacji w sposób ciągły. Działania te ustaną
    bowiem wraz ze zbyciem ostatniej rzeczy przeznaczonej do sprzedaży.

    Przenosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy
    stwierdzić, że Wnioskodawca sprzedaje swój prywatny majątek nie wykonując przy tym
    pozarolniczej działalności gospodarczej w odniesieniu do transakcji sprzedaży
    przedmiotowych działek. W konsekwencji, czynność zbycia (sprzedaży) każdej z działek,
    które powstały w wyniku podziału na rzecz innego Nabywcy, nie będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem VAT. Tym samym, Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do
    zapłaty podatku VAT z tytułu takiej sprzedaży.
    Przenosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy
    stwierdzić, że Wnioskodawca sprzedaje swój prywatny majątek nie wykonując przy tym
    pozarolniczej działalności gospodarczej w odniesieniu do transakcji sprzedaży
    przedmiotowych działek. Ponieważ sprzedaż nieruchomości nastąpi po upływie 5 lat licząc
    od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło ich nabycie to uzyskane ze sprzedaży
    pieniądze nie są przychodem podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym –
    art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. i nie podlegają wykazaniu w PIT-39.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku w podatku od towarów i usług jest
    prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W świetle art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast w oparciu o art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zatem, grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż
    jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według art. 15 ust. 2 ustawy:

      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 str. 1 ze zm.),
    zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Jednocześnie na podstawie art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE:
      Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje
      transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w
      szczególności jednej z następujących transakcji:
        a) dostawa budynku lub części budynku oraz związanego z nim gruntu, przed
          pierwszym zasiedleniem;
        b) dostawa terenu budowlanego.
    Jak stanowi art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE:
      Do celów ust. 1 lit. b) „teren budowlany” oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub
      uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE:
      Opodatkowaniu VAT podlegają następujące transakcje: odpłatna dostawa towarów
      na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim
      charakterze; (...).
    Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te powinny być związane z działalnością
    zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów,
    handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
    wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Uznanie, iż dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-

    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym.
    Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy,
    jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do
    treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które
    dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od
    wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności
    gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część
    majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana
    dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika
    zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać
    zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku prywatnego.
    Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu
    dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w
    wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE,
    który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb
    własnych.
    Z opisu sprawy wynika, że nabył Pan spadek, w skład którego wchodziło gospodarstwo
    rolne stanowiące nieruchomość rolną zabudowaną. Na Pana wniosek Wójt Gminy
    zatwierdził projekt podziału nieruchomości (działek nr 1, nr 2, nr 3, stanowiących Pana
    własność) na działkę nr 4, na działkę nr 5, na działkę nr 6, na działkę nr 7, na działkę nr 8,
    na działkę nr 9, na działkę nr 10, na działkę nr 11. Wniosek dotyczy działek o nr 5, nr 6, nr
    7, nr 8, nr 9, nr 10 i nr 11. W wyniku podziału przedmiotowych działek nie zostały
    wydzielone drogi wewnętrzne. Jedynie działania, jakie faktycznie zostały wykonane w
    przedmiotowej sprawie to podział działek. Na przedmiotowych działkach prowadzona jest
    działalność rolnicza – w ramach tej dzielności nie jest Pan zarejestrowanym czynnym
    podatnikiem VAT, działki nie były i nie są wykorzystywane do działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Zbiory z przedmiotowych działek wykorzystywane są dla
    własnych celów prowadzonego gospodarstwa rolnego. Nieruchomość nie była również
    nigdy przedmiotem umowy najmu, dzierżawy lub umowy o podobnym charakterze. Poza
    podziałem działek w żaden sposób nie wykorzystywał ich Pan do działalności
    gospodarczej, nie uzyskiwał z nich pożytków ani nie poczynił na nich żadnych inwestycji,
    działki nie zostały ogrodzone nie wykonano żadnego uzbrojenia w media. Brak instalacji
    wodno-kanalizacyjnej, energii elektrycznej, gazu i innych mediów. Nigdy nie nabywał Pan
    innych nieruchomości w celu ich dalszej odsprzedaży. Pana źródłem utrzymania jest
    prowadzenie gospodarstwa rolnego i emerytura. Dla Pana sprzedaż ww. działek będzie
    miała charakter wyłącznie prywatny, służący zaspokojeniu potrzeb prywatnych. W związku
    z Pana osobistą sytuacją, nie zamierza Pan w przyszłości na przedmiotowych działkach
    prowadzić działalności rolniczej ani pozarolniczej działalności gospodarczej. Nabywców na
    przyszłe działki zamierza Pan pozyskać poprzez umieszczenie na terenie nieruchomości
    przeznaczonych do sprzedaży tablicy informacyjnej z numerem telefonu i informację
    „działki na sprzedaż”. Nie planuje Pan prowadzić działań marketingowych w zakresie
    przedmiotowych sprzedaży, nie planuje Pan również współpracy z profesjonalnymi

    biurami obrotu nieruchomości. Przez cały okres posiadania nieruchomości nie poczynił
    Pan na niej żadnej inwestycji, ulepszenia, modernizacji, która mogłaby je uatrakcyjnić, jak
    wymieniono w orzeczeniu NSA (FSK 1085/16). Poza podziałem (bez wyznaczenia dróg
    dojazdowych) w żaden sposób nie wykorzystywał Pan działek ani nie poczynił Pan na nich
    żadnych inwestycji. Działki nie zostały ani ogrodzone ani też uzbrojone. Wystąpienie o
    wstępny podział nieruchomości poczyniony został w celu realizacji sprzedaży
    nieruchomości. Nie podejmował i nie ma też zamiaru podejmować Pan żadnych
    aktywnych działań zmierzających do przygotowania przedmiotowych działek do sprzedaży
    (np. uzbrojenie terenu, doprowadzenie mediów, ogrodzenie działek, działania
    marketingowe itp.). Nie zamierza Pan z potencjalnymi nabywcami działek zawierać
    przedwstępnych umów kupna/sprzedaży. Nie zamierza Pan udzielać innej osobie/innemu
    podmiotowi pełnomocnictwa czy też innego umocowania prawnego do działania w jego
    imieniu. W przeszłości nigdy nie zakupił Pan żadnej działki. Nie ma Pan także zamiaru w
    przyszłości nabywać żadnych działek lub nieruchomości z zamiarem ich sprzedaży. Jeżeli
    chodzi o podejmowanie transakcji typu zakupu i sprzedaży innych działek/nieruchomości,
    to z całą stanowczością można stwierdzić, że nie zamierza Pan nabywać żadnych
    nieruchomości. Nie posiada Pan innych nieruchomości oprócz wskazanych we wniosku,
    które będą w przyszłości przeznaczone do sprzedaży.
    Pana wątpliwości dotyczą nieuznania za podatnika podatku od towarów i usług w związku
    z planowaną sprzedażą działek rolnych (pytanie nr 1 z wniosku).
    Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że z całokształtu okoliczności sprawy nie
    wynika taka Pana aktywność, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze
    zwykłym wykonywaniem prawa własności. Zatem należy uznać, że sprzedaż przez Pana
    ww. działek nie będzie stanowiła działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług. Brak jest bowiem przesłanek świadczących o takiej Pana
    aktywności w przedmiocie zbycia ww. działek, która jest porównywalna do działań
    podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem. Nie występuje bowiem
    ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że dostawa ww. działek wypełnia
    przesłanki działalności gospodarczej. Jak wynika z całokształtu okoliczności sprawy, nie
    podejmował Pan aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które
    świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez
    handlowców.
    Konsekwentnie, w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać, że w
    związku ze sprzedażą przez Pana ww. działek będzie Pan występował w charakterze
    podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w
    myśl art. 15 ust. 2 ustawy. Działania podejmowane przez Pana będą należały zatem do
    zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. W związku z tym, będzie Pan korzystał z
    przysługującego prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza
    działanie w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy nie mają zastosowania.
    Podsumowując, stwierdzam, że w związku z planowaną sprzedażą działek rolnych nie
    będzie występował Pan w ramach tej sprzedaży w charakterze podatnika podatku od
    towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy.
    Tym samym, Pana stanowisko w zakresie pytania nr 1 z wniosku jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Ponosi
    Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem

    interpretacji pokrywał się będzie ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Pana w
    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą
    aktualność.
    Zatem, należy zaznaczyć, że interpretacja indywidualna opiera się na wynikającym z treści
    wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W konsekwencji w przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej:
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w
      jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego
      (interpretację indywidualną).
    W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    Pana wniosku (pytania). Inne kwestie przedstawione w opisie zdarzenia przyszłego, bądź
    we własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być, zgodnie z art.
    14b § 1 Ordynacji podatkowej, rozpatrzone.
    Wniosek w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych podlega odrębnemu
    rozpatrzeniu.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.