Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-1.4012.788.2025.1.KOM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-25
Teza: Uznanie, że z tytułu sprzedaży działki nr 2 Wnioskodawczyni
nie była podatnikiem podatku od towarów i usług
prowadzącym działalność gospodarczą, a sprzedaż nie była
czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
działalność
grunty-dostawa gruntu
podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
1

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych stanu
    faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 września 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie
    uznania, że z tytułu sprzedaży działki nr 2 nie była Pani podatnikiem podatku od towarów i
    usług prowadzącym działalność gospodarczą, a sprzedaż nie była czynnością podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawczyni prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą od 2 lutego 2019 r.
    pod firmą (...) prowadzoną pod adresem ul. (...), zarejestrowaną w CEIDG pod numerem
    NIP: (...) i numerem REGON: (...). Od 2 lutego 2019 r. jest czynnym zarejestrowanym
    podatnikiem podatku VAT.
    Działalność gospodarcza Wnioskodawczyni polega na świadczeniu usług marketingowych/
    reklamowych. Wnioskodawczyni jest (...), a swoje usługi świadczy na rzecz takich firm jak
    np. (...). Działalność gospodarcza Wnioskodawczyni, ani świadczone w jej ramach usługi,
    nie mają nic wspólnego z nieruchomościami.
    Wnioskodawczyni była właścicielką nieruchomości położonej w miejscowości (...), gmina (...)
    . Nieruchomość ta znajduje się w obrębie nr (...) i została utworzona z jednej działki o
    numerze 1 (dalej nieruchomość ta będzie określana także jako „działka” lub „grunt ”).
    Wnioskodawczyni nabyła grunt w drodze darowizny w 2017 r. od swoich dziadków jako
    osoba fizyczna do majątku osobistego. Nabycie przez Wnioskodawczynię działki nastąpiło
    w ramach darowizny niepodlegającej opodatkowaniu VAT. Działka nie została
    wprowadzona do ewidencji środków trwałych oraz nie stanowiła towaru handlowego. Była
    ona w majątku osobistym Wnioskodawczyni. Wnioskodawczyni jest stanu cywilnego
    wolnego.
    W dniu 27 lutego 2025 r. doszło do transakcji sprzedaży działki.
    rodziny (dziadków) i nie było związane z konkretnymi, ściśle określonymi potrzebami ze
    strony Wnioskodawczyni, które ta nieruchomość miałaby zaspokajać.
    Działka nr 1, jak również działki powstałe w wyniku jej podziału (w tym działka nr 2 będąca
    przedmiotem sprzedaży), od momentu ich nabycia pozostawały wyłącznie w majątku
    osobistym Wnioskodawczyni i nie były przedmiotem żadnych odpłatnych umów najmu,
    dzierżawy ani innych umów o podobnym charakterze zawieranych z podmiotami trzecimi.
    Wnioskodawczyni potwierdziła ten fakt również w treści umowy przedwstępnej sprzedaży,
    ponieważ kontrahent wymagał od niej złożenia takiego oświadczenia. Ponadto,
    nieruchomość nie była przedmiotem żadnych postępowań scaleniowych,
    wywłaszczeniowych ani podobnych.
    Pomimo tego, że Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą, nieruchomość ta
    nie była wykorzystywana w ramach jej działalności gospodarczej. Wnioskodawczyni po
    tym jak otrzymała działkę w ramach darowizny planowała albo docelowe osiedlenie się na
    tej działce, albo „trzymanie jej” przez lata jako składnik majątku osobistego.
    Wnioskodawczyni nie podejmowała żadnych działań reklamujących zamiar sprzedaży
    przedmiotowej nieruchomości. Kontrahent, który wykazał zainteresowanie, samodzielnie
    zgłosił się do Wnioskodawczyni z propozycją zakupu. Wnioskodawczyni nie podejmowała
    aktywnych działań mających na celu sprzedaż gruntu. Nie angażowała środków typowych
    dla tego typu transakcji, jak uzbrajanie terenu, wydzielanie dróg wewnętrznych, czy
    działania marketingowe. Ponadto, przed sprzedażą nie podjęła inicjatyw zmierzających do
    uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, ani nie wystąpiła o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru.
    Przed sprzedażą działki nr 2 Wnioskodawczyni zawarła z jej nabywcą, spółką A.,
    warunkową przedwstępną umowę sprzedaży, w której określone zostały warunki, od
    których spełnienia zależała ostateczna sprzedaż nieruchomości, a także prawa i obowiązki
    obu stron transakcji.
    Warunki, od których spełnienia zależała ostateczna sprzedaż działki:
        uzyskanie przez stronę sprzedającą indywidualnej interpretacji podatkowej
        wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (KIS) dotyczącej
        konieczności naliczenia lub zwolnienia z podatku VAT,
        uzyskanie prawomocnej, wykonalnej i ostatecznej decyzji o podziale działki nr 1
        zgodnie z planem inwestycyjnym kupującego,
        zagwarantowanie, że nieruchomość na dzień sprzedaży będzie wolna od obciążeń,
        roszczeń i praw osób trzecich (z wyjątkiem służebności),
        brak ponadnormatywnych zanieczyszczeń oraz potwierdzenie możliwości
        posadowienia budynków w technologii tradycyjnej na podstawie badań
        geotechnicznych,
        zagwarantowanie, że nieruchomość nie jest przedmiotem żadnych umów najmu,
        dzierżawy lub innych o podobnym charakterze z osobami trzecimi - pod rygorem
        kary umownej w wysokości 5.000 zł,
        zagwarantowanie, że ze strony Wnioskodawczyni nie zostaną podjęte żadne
        działania celowo lub faktycznie opóźniające realizację inwestycji przez kupującego -
        w przypadku naruszenia tego zobowiązania przewidziana została kara umowna w
        wysokości 20.000 zł za każdy miesiąc opóźnienia.
    Prawa i obowiązki stron:

    1) Strona sprzedająca (Wnioskodawczyni):
        zobowiązała się, że nieruchomość będzie wolna od obciążeń oraz praw osób
        trzecich,
        zobowiązała się nie będzie współpracować z żadnymi biurami pośredniczącymi w
        sprzedaży tej nieruchomości,
        potwierdziła, że nie zawierała umów najmu, dzierżawy ani podobnych dotyczących
        nieruchomości,
        zobowiązała się nie podejmować żadnych działań mogących opóźniać lub
        utrudniać inwestycję kupującego.
    2) Strona kupująca (A.):
        zobowiązana była do uzyskania w terminie 6 miesięcy:
        warunków technicznych dla przyłączy (kanalizacja sanitarna, deszczowa,
        wodociąg, energia elektryczna),
        warunków technicznych usunięcia kolizji infrastruktury technicznej z planowaną
        inwestycją,
        promesy na sprzedaż każdego rodzaju alkoholu w planowanym obiekcie
        handlowo- usługowym.
    W umowie przedwstępnej Wnioskodawczyni udzieliła kupującemu pełnomocnictwa do
    występowania przed wszelkimi organami administracji publicznej oraz do podejmowania
    wszelkich działań faktycznych i prawnych, niezbędnych dla uzyskania pozwolenia na
    budowę, decyzji na lokalizację zjazdu oraz pozwolenia na wycinkę drzew, w szczególności
    składania wniosków oraz odbioru wymaganych decyzji i postanowień, dokonania
    wszelkich czynności związanych z uzyskaniem na terenie Nieruchomości warunków
    technicznych dotyczących przyłączenia do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, kanalizacji
    deszczowej oraz sieci elektroenergetycznej, w szczególności do złożenia wniosków o
    wydanie przedmiotowych warunków oraz ich odbioru, uzyskania decyzji na lokalizację
    zjazdu publicznego, do złożenia wniosków w celu jej uzyskania oraz odbioru.
    Przed zawarciem umowy sprzedaży Wnioskodawczyni wyraziła zgodę na dysponowanie
    przez nabywcę działką nr 2 na cele budowlane.
    Wnioskodawczyni nie dokonywała wcześniej sprzedaży żadnych innych nieruchomości, ani
    też nigdy wcześniej nie zawierała transakcji o podobnym charakterze. Sprzedaż
    nieruchomości objętej niniejszym wnioskiem jest pierwszą i incydentalną transakcją tego
    rodzaju.
    Wnioskodawczyni nie posiada również zamiaru sprzedaży innych należących do niej
    nieruchomości w przyszłości. Zbycie przedmiotowej nieruchomości ma charakter
    jednorazowy i wynika wyłącznie z jej lokalizacji oraz uwarunkowań planistycznych - działka
    znajdowała się wcześniej w majątku rodziny i została Wnioskodawczyni przekazana. Jej
    sprzedaż pozostaje w związku z objęciem tego terenu miejscowym planem
    zagospodarowania przestrzennego dla gminy (...), w której znajduje się nieruchomość
    (powiat (...), województwo (...)).

## Pytanie

Czy sprzedaż działki podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
    Pani stanowisko w sprawie

    Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że sprzedaż działki nie stanowiła działalności
    gospodarczej w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług, ani nie została
    zakwalifikowana jako dostawa towarów podlegająca opodatkowaniu zgodnie z art. 5
    ustawy o VAT. Celem zbycia działki było jedynie spieniężenie nieruchomości, która
    stanowiła jej majątek prywatny. W związku z tym, czynność ta nie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Wnioskodawczyni nie wystąpiła w roli
    podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT.
    Uzasadnienie własnego stanowisko Wnioskodawcy
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    podlegają: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium Polski,
    eksport towarów, import towarów na terytorium Polski, wewnątrzwspólnotowe nabycie
    towarów za wynagrodzeniem na terytorium Polski, oraz wewnątrzwspólnotowa dostawa
    towarów.
    Aby dana czynność była objęta opodatkowaniem tym podatkiem, musi być dokonana
    przez podatnika, czyli osobę prowadzącą działalność gospodarczą, niezależnie od celu lub
    wyniku tej działalności (art. 15 ust. 1 ustawy o VAT).
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelkie
    czynności prowadzone przez producentów, handlowców oraz usługodawców, w tym
    osoby zajmujące się pozyskiwaniem zasobów naturalnych oraz rolników, a także osoby
    wykonujące wolne zawody. Działalność gospodarcza dotyczy w szczególności działań
    związanych z ciągłym wykorzystywaniem towarów lub wartości niematerialnych i
    prawnych w celach zarobkowych, z wyjątkiem czynności wskazanych w art. 15 ust. 3
    ustawy o VAT.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy:
    1. Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
      oraz osoby fizyczne, które samodzielnie prowadzą działalność gospodarczą, o której
      mowa w ust. 2, bez względu na cel lub wynik tej działalności.
    2. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców i
      usługodawców, w tym podmiotów zajmujących się pozyskiwaniem zasobów
      naturalnych oraz rolników, a także osób wykonujących wolne zawody. Obejmuje to w
      szczególności działania polegające na ciągłym wykorzystywaniu towarów lub wartości
      niematerialnych i prawnych w celach zarobkowych.
    Zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że dla zaistnienia
    opodatkowania danej czynności konieczne jest, aby wykonano ją przez podmiot, który
    będzie pełnił rolę podatnika w odniesieniu do tej czynności.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie jest uniwersalna, co pozwala objąć
    pojęciem „podatnik” wszystkie podmioty prowadzące działalność w profesjonalnym
    obrocie gospodarczym. Ponadto działalność gospodarcza polega na ciągłym
    wykorzystywaniu towarów w celach zarobkowych. Ciągłe wykorzystywanie składników
    majątku oznacza ich użytkowanie, które charakteryzuje się powtarzalnością lub
    długotrwałością.
    W związku z powyższym, osoby fizyczne, które dokonują sprzedaży, przekazania lub
    darowizny towarów stanowiących część ich majątku osobistego (tj. majątku, który nie
    został nabyty w celu dalszej odsprzedaży lub wykorzystywania w działalności
    gospodarczej), nie są traktowane jako podatnicy VAT. Uznanie, czy dany podmiot w
    odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług
    wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
    W kontekście przedmiotowej sprawy, sprzedaż działki przez Wnioskodawczynię miała
    charakter incydentalny, co oznacza, że transakcja ta nie była wykonywana w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej, a zatem nie stanowi podstawy do uznania

    Wnioskodawczyni za podatnika VAT w odniesieniu do tej sprzedaży. Sprzedaż działki przez
    Wnioskodawczynię stanowiła rozporządzenie składnikiem majątku prywatnego.
    Należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie jest bezpośrednio określone w
    przepisach ustawy o VAT, jednak wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy. Zasadnym jest
    odwołanie się do orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter
    Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży części majątku, która nie
    była wykorzystywana w działalności gospodarczej, lecz służyła celom prywatnym. W tym
    kontekście „majątek prywatny” oznacza część majątku osoby fizycznej, która nie jest
    przeznaczona ani wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej. Z orzeczenia
    wynika, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać
    zamiar jej wykorzystywania jako część majątku osobistego. W okolicznościach niniejszej
    sprawy nie budzi wątpliwości, że działka tak właśnie była traktowana przez
    Wnioskodawczynię.
    W odniesieniu do powyższych rozważań, za podatnika podatku od towarów i usług nie
    uznaje się osoby fizycznej, która dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za
    które nie jest przewidziana regularna zapłata, oraz nie prowadzi zorganizowanej ani
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a jedynie np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Podejmowanie określonych czynności incydentalnie, poza zakresem prowadzonej
    działalności gospodarczej, również nie uprawnia do uznania takiej osoby za podatnika VAT
    w odniesieniu do tych czynności.
    Stanowisko Wnioskodawczyni znajduje potwierdzenie w następujących interpretacjach
    indywidualnych wydanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej:
        w interpretacji z 13 lutego 2025 r. sygn. 0114-KDIP4-1.4012.648.2024.4.MK, w której
        Wnioskodawczyni wraz z mężem nabyli w 2020 r. działkę z zamiarem budowy
        domu dwulokalowego, a po zmianie sytuacji rodzinnej planują sprzedaż
        nieruchomości w 2026 r., organ podatkowy stwierdził, że sprzedaż nieruchomości
        nie będzie podlegała opodatkowaniu VAT. Organ podatkowy uznał, że „(...)
        właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w
        przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów
        stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu
        jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności
        gospodarczej”. Ponieważ Wnioskodawczyni i jej mąż nie prowadzą działalności
        gospodarczej, sprzedaż nie będzie podlegała opodatkowaniu VAT, a transakcje
        będą związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.
        w interpretacji z 11 lutego 2025 r. (sygn. 0112-KDIL3.4012.770.2024.2.NS), w której
        Wnioskodawca wraz z małżonką planowali sprzedaż dwóch działek
        niezabudowanych, które stanowiły część ich majątku prywatnego, organ
        podatkowy uznał, że sprzedaż tych działek również nie będzie podlegała VAT. W
        interpretacji wskazano, że „(...) dokonując sprzedaży działek nr 1/5 i 1/6 będą
        Państwo korzystać z przysługującego Państwu prawa do rozporządzania majątkiem
        osobistym, co nie jest wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art.
        15 ust. 2 ustawy. Brak tego statusu pozbawia Państwa cech podatników podatku
        VAT”. Zatem, ponieważ działki były częścią majątku prywatnego, a Wnioskodawca i
        jego małżonka nie spełniają przesłanek prowadzenia działalności gospodarczej,
        transakcja ta nie będzie opodatkowana VAT.

    Z kolei w interpretacji z 6 lutego 2025 r. sygn. 0115-KDIT1-3.4012.282.2018.9.S.MKA, gdzie
    Wnioskodawczyni z mężem zamierzali sprzedać część nieruchomości rolnych nabytych w
    1987 r., organ podatkowy stwierdził, że sprzedaż działek nie będzie podlegała
    opodatkowaniu VAT. W interpretacji podkreślono, że „(...) brak jest jednak przesłanek
    pozwalających uznać Panią, w zakresie sprzedaży działek za podatnika w rozumieniu art.
    15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą”. Ponadto, organ zauważył, że
    „za przejaw podejmowania aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami nie
    można uznać sprzedaży pięciu działek wyodrębnionych z jednej nieruchomości gruntowej,
    wykorzystywanej przed laty przez Panią w prowadzonej działalności gospodarczej oraz
    umieszczenie bezpłatnie ogłoszenia w Internecie, jak również wykonanie przyłącza
    energetycznego w postaci tzw. posadowienia skrzynek bez zamieszczenia na działkach
    będących przedmiotem sprzedaży jakiejkolwiek infrastruktury energetycznej, ani sieci
    kanalizacyjnej”. Zatem, mimo pewnych działań związanych z infrastrukturą, sprzedaż nie
    będzie traktowana jako działalność gospodarcza, a jedynie jako zarządzanie majątkiem
    osobistym.
    Interpretacje te potwierdzają, że sprzedaż nieruchomości w opisanych przypadkach nie
    podlegała opodatkowaniu VAT, ponieważ nie spełniała ona przesłanek działalności
    gospodarczej.
    Stanowisko to potwierdza również pogląd Wnioskodawczyni, że sprzedaż jej
    nieruchomości z majątku prywatnego nie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    W świetle art. 2 pkt 6 ustawy:
      Towarami są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy:
      Sprzedaż to odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy,
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zgodnie z przedstawionymi wyżej przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z
    art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy
    towarów na terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W świetle przytoczonych wyżej przepisów zauważyć należy, że status podatnika podatku
    od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających
    opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia czy podmiot dokonujący transakcji
    sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że
    prowadzi on działalność gospodarczą.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Powyższe przepisy pozwalają stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, działającego w takim charakterze w
    odniesieniu do danej transakcji.
    Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie o podatku od towarów i usług ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Tym samym, nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą
    sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego
    posiadania w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością
    gospodarczą.
    Wobec tego, właściwe jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników podatku VAT
    w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów
    stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. W
    tym kontekście, nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba
    fizyczna dokonuje jednorazowych, okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana
    ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej działalności gospodarczej.
    Jednakże każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości
    dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy jest uznany za
    podatnika podatku od towarów i usług.
    W zakresie opodatkowania transakcji sprzedaży nieruchomości wypowiedział się Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej w orzeczeniu z 15 września 2011 r. w sprawach
    połączonych C-180/10 i C-181/10. TSUE orzekł, że czynności związane ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie
    działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić
    kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się
    poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność

    gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą
    zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny
    łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania
    majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego
    pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe
    podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie
    decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności
    gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym
    charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg
    powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu
    wystąpienia pojedynczych z nich.
    Jak wyjaśniono wyżej – odwołując się zarówno do treści przepisów ustawy, jak i stanowiska
    judykatury – w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź
    darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został
    nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach
    działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności w
    jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które
    dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona
    podatników VAT.
    W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych.
    „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez
    nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej.
    Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania
    danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    W kontekście niniejszej sprawy, należy zwrócić uwagę na treść definicji pojęcia
    „działalność gospodarcza”, w której mówi się o wykorzystywaniu m.in. towarów w sposób
    ciągły do celów zarobkowych. Takie wykorzystywanie towarów ma miejsce poprzez
    oddanie ich w stosunki obligacyjne (najem, dzierżawa, leasing itp.).
    Z okoliczności wskazanych przez Panią we wniosku wynika, że:
        prowadzi Pani od 2 lutego 2019 r. jednoosobową działalność gospodarczą
        polegającą na świadczeniu usług marketingowych/reklamowych jako (...) i jest Pani

        z tego tytułu czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT, działalność
        gospodarcza, ani świadczone w jej ramach usługi, nie mają nic wspólnego z
        nieruchomościami,
        grunt (działkę nr 1) nabyła Pani w 2017 r. w drodze darowizny od swoich dziadków
        jako osoba fizyczna do majątku osobistego, nabycie nastąpiło w ramach transakcji
        niepodlegającej opodatkowaniu VAT, działka nie została wprowadzona do ewidencji
        środków trwałych oraz nie stanowiła towaru handlowego w prowadzonej
        działalności,
        w 2024 r. nastąpił podział działki nr 1 na 2 części, w tym na działkę nr 2 o pow. 27
        arów, podział nastąpił z inicjatywy nabywcy (...) na podstawie udzielonego mu przez
        Panią pełnomocnictwa,
        działka nr 1 przed podziałem, jak również działki powstałe w wyniku podziału, nie
        były przez Panią wykorzystywane w żaden sposób, nie służyły żadnym celom
        użytkowym - ani prywatnym, ani gospodarczym, docelowo planowała Pani osiedlić
        się na otrzymanej działce, albo „trzymać ją” przez lata jako składnik majątku
        osobistego,
        działka przed podziałem, jak również działki powstałe w wyniku jej podziału (w tym
        działka nr 2), nie były przedmiotem żadnych odpłatnych umów najmu, dzierżawy
        ani innych umów o podobnym charakterze zawieranych z podmiotami trzecimi, nie
        były też przedmiotem żadnych postępowań scaleniowych, wywłaszczeniowych ani
        podobnych,
        nie podejmowała Pani żadnych działań marketingowych reklamujących zamiar
        sprzedaży nieruchomości, nabywca zgłosił się sam,
        nie podejmowała Pani aktywnych działań typu: uzbrajanie terenu, wydzielanie dróg
        wewnętrznych, nie podjęła Pani inicjatyw zmierzających do uzyskania decyzji o
        warunkach zabudowy, ani nie wystąpiła o opracowanie planu zagospodarowania
        przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
        przed sprzedażą działki nr 2 zawarła Pani z jej nabywcą warunkową przedwstępną
        umowę sprzedaży, w której określone zostały warunki, od których spełnienia
        zależała ostateczna sprzedaż nieruchomości, a także prawa i obowiązki obu stron
        transakcji,
        w umowie przedwstępnej udzieliła Pani nabywcy pełnomocnictwa do
        występowania przed wszelkimi organami administracji publicznej oraz do
        podejmowania wszelkich działań faktycznych i prawnych, niezbędnych dla
        uzyskania pozwolenia na budowę, decyzji na lokalizację zjazdu oraz pozwolenia na
        wycinkę drzew, w szczególności składania wniosków oraz odbioru wymaganych
        decyzji i postanowień, dokonania wszelkich czynności związanych z uzyskaniem na
        terenie Nieruchomości warunków technicznych dotyczących przyłączenia do sieci
        wodociągowej, kanalizacyjnej, kanalizacji deszczowej oraz sieci
        elektroenergetycznej, w szczególności do złożenia wniosków o wydanie
        przedmiotowych warunków oraz ich odbioru, uzyskania decyzji na lokalizację
        zjazdu publicznego, do złożenia wniosków w celu jej uzyskania oraz odbioru oraz

    ostatecznej umowy sprzedaży. Udzielenie pełnomocnictwa przyszłemu nabywcy
    umożliwiające podjęcie czynności mających na celu dostosowanie gruntu do jego potrzeb
    nie było więc Pani staraniem jako sprzedającej, która stara się ten grunt uzbroić, czy
    uzyskać określone pozwolenia, aby przedmiot sprzedaży uczynić bardziej atrakcyjnym dla
    tego nabywcy. W przedmiotowej sprawie nabywca już się do Pani zgłosił, a więc jako
    właścicielka gruntu nie musiała Pani podejmować działań, aby zachęcić kogokolwiek do
    nabycia działki. Skutki prawne czynności wykonanych przez pełnomocnika (nabywcę) w
    sensie prawnym rzeczywiście dotyczyły Pani jako właściciela gruntu (uzyskanie decyzji,
    pozwoleń itd.), jednakże starania pełnomocnika nie były staraniami właściciela
    podejmowanymi w tym celu, aby pozyskać kupującego, aby oferowany grunt uczynić
    atrakcyjniejszym dla potencjalnego nabywcy, aby podnieść jego cenę. Podjęte przez
    nabywcę na podstawie pełnomocnictwa działania wykonywane były w jego własnym
    interesie, dla zrealizowania jego własnych potrzeb, w celu przystosowania działki do jego
    określonych potrzeb. Samo udzielenie pełnomocnictwa nabywcy do wykonania
    określonych czynności w celu dostosowania gruntu do potrzeb nabywcy nie jest
    przesłanką do uznania Pani za podatnika podatku VAT prowadzącego działalność
    gospodarczą.
    Ponadto należy podkreślić, że działka nr 2 nie była przez Panią wykorzystywana w żaden
    sposób, nie służyła żadnym celom użytkowym - ani prywatnym, ani gospodarczym, nie
    została wprowadzona do ewidencji środków trwałych Pani firmy oraz nie stanowiła towaru
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem stanu faktycznego podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie
    sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.