Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT3.4011.56.2025.2.MJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-14
Teza: Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów w
ramach prowadzonej działalności gospodarczej wydatków
poniesionych na wyposażenie, odsetki od kredytu, utrzymanie
i użytkowanie lokalu mieszkalnego, proporcjonalnie do części
wspólnej i powierzchni wykorzystywanej wyłącznie do
działalności gospodarczej.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-jednoosobowa
działalność gospodarcza
koszt-koszty uzyskania przychodów
lokal-lokal mieszkalny
odsetki-odsetki od kredytu
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 8
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22c-pkt 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22d-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22d-ust. 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22f-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22h-ust. 1-pkt 1
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 stycznia 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 16 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 22 lutego 2025 r. (wpływ 22 lutego 2025 r.)
    - w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Jest Pani osobą fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą, która
    polega na udzielaniu korepetycji. Nie jest Pani czynnym podatnikiem podatku VAT.
    W dużej mierze pracuje Pani w mieszkaniu i tam przyjmuje zdalnie lub przyjmuję
    uczniów osobiście w swoim mieszkaniu. Dodatkowo również udziela Pani korepetycji
    bezpośrednio u swoich uczniów.
    Zamierza Pani zakupić mieszkanie z rynku wtórnego - część zakupu tego mieszkania
    zostanie sfinansowana z kredytu hipotecznego - 150 000 zł. Mieszkanie będzie miało
        2,  2  252,4 m w tym wydzielony pokój na biuro – 15 m oraz części wspólne: korytarz 4 m,
          2  2  2łazienka 3 m, kuchnia 5 m, salon 10 m - który będzie stanowił poczekalnię dla
    kolejnych uczniów i ich rodziców.
    W celu dostosowania mieszkania do prowadzenia w nim działalności gospodarczej
    będzie Pani ponosiła koszty wyposażenia, opłaty za media, prąd, czynsz, śmieci.
    Chciałaby Pani część tych kosztów rozliczać w kosztach działalności gospodarczej.
    Uzupełnienie wniosku
    Jako formę opodatkowania wybrała Pani w celu rozliczania prowadzonej działalności
    podatek liniowy. Wniosek dotyczy roku podatkowego 2025.
    Mieszkanie zostało już zakupione 16 stycznia 2025 roku. Jest Pani jedynym właścicielem
    nabytego mieszkania.
    Zaciągnęła Pani kredyt hipoteczny jako osoba prywatna – A.B., w wysokości 150 000 zł,
    przeznaczony na cele mieszkaniowe oraz prowadzenie działalności gospodarczej. Za
    spłatę kredytu odpowiada wyłącznie Pani. Z treści umowy kredytowej wynika, że
    odpowiada Pani w całości za zobowiązania wynikające z kredytu.
    Sposób wykorzystania mieszkania: poza udzielaniem korepetycji w ramach działalności
    gospodarczej będzie również Pani zamieszkiwać w tym lokalu. Będzie Pani jedynym
    użytkownikiem mieszkania.
    Na pytanie: O jakich konkretnych wydatkach na zakup „niezbędnego wyposażenia”
    mowa w Pani pytaniu? Prosiłem, żeby je Pani wymieniła oraz wyjaśniła, jaki będzie ich

    związek z osiąganymi przez Panią przychodami bądź zachowaniem albo
    zabezpieczeniem źródła przychodów?
    Odpowiedziała Pani:
      Wydatki na niezbędne wyposażenie: planuję Pani ponieść wydatki na zakup:
        • mebli do biura oraz części wspólnych,
        • oświetlenia biura i części wspólnych,
        • dekoracji do biura i części wspólnych,
        • środków czystości oraz urządzeń do utrzymania czystości (odkurzacz, mop parowy,
        środki dezynfekujące),
        • sprzętu elektronicznego niezbędnego do pracy (laptop, drukarka, skaner),
        • materiałów biurowych (tablica suchościeralna, markery, papier do drukarki),
        • fotela ergonomicznego oraz biurka dostosowanego do długotrwałej pracy
        biurowej.
      Wszystkie wymienione wydatki mają ścisły związek z prowadzoną działalnością
      gospodarczą, gdyż są niezbędne do osiągania przychodów oraz utrzymania i
      zabezpieczenia źródła przychodów.
    Wartość pojedynczego wyposażenia:
    • niektóre elementy wyposażenia mogą przekroczyć wartość 10 000 zł, w szczególności
      sprzęt elektroniczny i niektóre meble biurowe.
    • planowany okres użytkowania tych elementów wynosi co najmniej kilka lat, zgodnie z
      ich przeznaczeniem i standardowym okresem amortyzacji.

## Pytanie

Czy może Pani zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki poniesione na zakup
    niezbędnego wyposażenia do pokoju wydzielonego na biuro oraz części wspólnych:
    korytarz, łazienka, kuchnia, salon, jak również te koszty, które są związane z
    użytkowaniem mieszkania, tj. opłaty administracyjne: czynsz, prąd, woda, śmieci,
    internet, odsetki od kredytu - w proporcji w jakiej dotyczą prowadzonej w lokalu
    działalności, tj. wydzielonego biura i części wspólnych?
    Pani stanowisko
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, koszty uzyskania przychodów obejmują wydatki poniesione w celu osiągnięcia
    przychodów lub utrzymania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
    wskazanych w art. 23 tej ustawy.
    Aby wydatek mógł zostać uznany za koszt uzyskania przychodów, musi spełniać łącznie
    następujące warunki: pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z przychodami
    lub źródłem przychodów oraz być poniesiony w celu ich osiągnięcia lub utrzymania albo
    zabezpieczenia tego źródła, nie figurować na liście kosztów, które nie stanowią kosztów
    uzyskania przychodów, zawartej w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, być odpowiednio udokumentowany.
    W przypadku wykorzystywania części nieruchomości (lokalu mieszkalnego) na potrzeby
    prowadzonej działalności gospodarczej, między wydatkami związanymi z jej
    utrzymaniem i eksploatacją (czynsz, energia, woda, inne media) a prowadzoną
    działalnością zachodzi związek przyczynowo-skutkowy, o którym mowa powyżej.
    Wydatki te mogą więc - pod warunkiem właściwego udokumentowania - stanowić
    koszty uzyskania przychodów w proporcji odpowiadającej części powierzchni
    wykorzystywanej do działalności gospodarczej w stosunku do całkowitej powierzchni
    lokalu mieszkalnego.

    Możliwość rozliczania proporcjonalnej części wydatków takich jak energia, czynsz czy
    woda dla lokalu mieszkalnego, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza, była
    już omawiana w interpretacjach indywidualnych prawa podatkowego wydawanych
    przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, na przykład w interpretacji
    indywidualnej z 20 października 2023 r., sygn.: 0112-KDIL2-2.4011.642.2023.1.MC.
    Podsumowując - wydatki poniesione na utrzymanie i użytkowanie lokalu mieszkalnego
    (czynsz, energia, woda, inne media), proporcjonalnie do powierzchni wykorzystywanej
    w działalności gospodarczej, będą stanowiły koszty uzyskania przychodów w ramach
    prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej.
    Ponieważ wskazany lokal mieszkalny będzie częściowo wykorzystywany na cele
    działalności gospodarczej, odsetki od kredytu zaciągniętego na jego zakup,
    proporcjonalnie do powierzchni wykorzystywanej w działalności gospodarczej, mogą
    stanowić koszty uzyskania przychodów tej działalności.
    Dodatkowo, odsetki te nie są związane z realizacją inwestycji, więc nie podnoszą
    kosztów inwestycyjnych w okresie realizacji tej inwestycji. Możliwość rozliczania
    proporcjonalnej części odsetek była również przedstawiona w interpretacjach
    indywidualnych prawa podatkowego wydawanych przez Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej, na przykład w interpretacji indywidualnej z 7 października 2022 r., sygn.:
    0112-KDIL2-2.4011.646.2022.1.AA.
    Podsumowując - zapłacone przez Panią odsetki od kredytu hipotecznego,
    proporcjonalnie do powierzchni wykorzystywanej na działalność gospodarczą w lokalu
    mieszkalnym, będą stanowiły koszty uzyskania przychodów w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej.
    Wszystkie poniesione przez Panią wydatki będą spełniały warunki umożliwiające
    zaliczenie ich do kosztów uzyskania przychodów, tj.:
    – będą pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z przychodami,
    – będą poniesione w celu ich osiągnięcia,
    – nie będą figurować na liście kosztów, które nie stanowią kosztów uzyskania
      przychodów, zawartej w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
      fizycznych,
    – oraz będą odpowiednio udokumentowane.
    Wydatki poniesione na wyposażenie, utrzymanie i użytkowanie lokalu mieszkalnego,
    proporcjonalnie do części wspólnej i powierzchni wykorzystywanej wyłącznie do
    działalności gospodarczej, będą stanowiły koszty uzyskania przychodów w ramach
    prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 163):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów,
    o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Kosztami

    uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki
    związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub
    zachowanie źródła przychodów.
    Aby wydatek poniesiony przez Podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodów,
    muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek:
    • został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność Podatnika przez osoby
      inne niż Podatnik),
    • jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została Podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    • pozostaje w związku z prowadzoną przez Podatnika działalnością gospodarczą,
    • poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    • został właściwie udokumentowany,
    • nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Przy czym – związek przyczynowy między poniesieniem wydatku, a osiągnięciem
    przychodów, bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem ich źródła należy oceniać
    indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać,
    że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodów, bądź
    służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Należy przy tym zauważyć, że
    konieczność poniesienia danego wydatku nie może wynikać z zaniedbań lub sprzecznych z
    prawem działań podatnika.
    W związku z powyższym należy stwierdzić, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie
    racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością,
    których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, które nie
    są wymienione w art. 23 ust. 1 ustawy podatkowej. Koszty ponoszone przez podatnika
    należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów.
    Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodu” zawarte we wskazanym przepisie art. 22 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oznacza, że nie wszystkie wydatki
    ponoszone przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością, podlegają odliczeniu
    od podstawy opodatkowania. Aby określony wydatek można było uznać za koszt
    uzyskania przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić
    związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub
    zwiększenie tego przychodu, zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów.
    Zauważyć należy, że przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do osiągnięcia
    jakiegoś stanu rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”.
    Jak z powyższego wynika, podatnik ma zatem prawo do odliczenia dla celów podatkowych
    wszelkich poniesionych przez siebie wydatków, które nie zostały wymienione w art. 23
    ww. ustawy - pod warunkiem, że ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na możliwość
    powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów).
    Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodów to koszty, które poniesione zostały,
    aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu uzyskiwano oraz, aby takie
    źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast kosztami służącymi zabezpieczeniu źródła
    przychodów są koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów, w sposób
    gwarantujący bezpieczne funkcjonowanie tego źródła. Istotą tego rodzaju kosztów jest
    więc ich obligatoryjne poniesienie w celu niedopuszczenia do utraty źródła przychodów w
    przyszłości.

    Zauważyć należy, że istnieje grupa wydatków, które nie mogą być zaliczone do kosztów
    uzyskania przychodów działalności gospodarczej, gdyż są to wydatki, które ponoszą osoby
    fizyczne niezależnie od tego, czy prowadzą działalność gospodarczą, czy też takiej
    działalności nie prowadzą. Są to typowe wydatki osobiste, konsumpcyjne, np. wydatki
    dotyczące zapewnienia sobie, na własne potrzeby odpowiednich warunków
    mieszkaniowych. Wydatki o charakterze osobistym w szczególności mogą dotyczyć
    funkcjonowania, eksploatacji i utrzymania własnego lub użyczanego mieszkania (lub
    jednego z jego pomieszczeń) na cele prywatne.
    Prywatnego charakteru tego rodzaju wydatków nie zmienia również fakt, że podatnik
    może korzystać z pomieszczenia (lub znajdujących się w nim rzeczy) przeznaczonego na
    zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych, prowadząc równocześnie w tym
    pomieszczeniu działalność gospodarczą. W świetle powyższego uznać należy, że do
    kosztów uzyskania przychodów pozarolniczej działalności gospodarczej nie można zaliczyć
    wydatków, które dotyczą pomieszczeń w lokalu wykorzystywanym w głównej mierze na
    własne cele mieszkaniowe. Są to typowe wydatki o charakterze osobistym, są one bowiem
    ponoszone przede wszystkim w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych, a
    nie wyłącznie w celu osiągnięcia przychodów, czy też zachowania albo zabezpieczenia
    źródła przychodów. Wydatki te nie mają ścisłego związku z prowadzoną działalnością
    gospodarczą. Nie występuje więc ścisłe i niebudzące wątpliwości powiązanie kosztów
    ponoszonych przez podatnika z celem osiągnięcia przychodów lub zachowaniem albo
    zabezpieczeniem źródła przychodów w postaci pozarolniczej działalności gospodarczej.
    Jeżeli jednak ponoszone przez podatnika wydatki, choć związane z lokalem mieszkalnym,
    w którym prowadzona jest działalność gospodarcza, zostaną racjonalnie i gospodarczo
    uzasadnione oraz właściwie udokumentowane i nie są ujęte w katalogu wydatków
    nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, to mogą być uwzględnione w kosztach
    podatkowych, o ile istnieje związek tych wydatków, chociażby pośredni, z możliwością
    uzyskania przychodów lub zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów.
    W związku z powyższym, aby dany wydatek można zaliczyć do kosztów, musi zostać
    poniesiony w związku z potrzebami działalności (firmy), a nie potrzebami prywatnymi
    przedsiębiorcy, którego działalność gospodarcza jest prowadzona w lokalu mieszkalnym
    (domu).
    Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania
    przychodu odnosi ewidentne korzyści, albowiem o ten koszt zmniejsza podstawę
    opodatkowania. Zatem, możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku jako kosztu
    uzyskania przychodu, uzależniona jest od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle
    wszystkich występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności,
    podatnik w momencie dokonywania wydatku mógł i powinien wiedzieć, że wydatek ten
    przyczyni się do powstania, zachowania lub zabezpieczenia przychodu.
    W zakresie obowiązków podatnika, jako odnoszącego ewidentną korzyść z faktu zaliczenia
    określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie, w
    oparciu o zgromadzone dowody, związku pomiędzy poniesieniem kosztu, a uzyskaniem
    przychodu, zgodnie z art. 22 ust. 1 ww. ustawy. Przy czym, związek przyczynowy pomiędzy
    poniesieniem wydatku, a osiągnięciem przychodu, bądź zachowaniem lub
    zabezpieczeniem jego źródła, należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego
    wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie
    może przyczynić się do osiągnięcia przychodu, bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu
    źródła przychodów.
    Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą, która
    polega na udzielaniu korepetycji. W dużej mierze pracuje Pani w mieszkaniu i tam
    przyjmuje zdalnie lub przyjmuję uczniów osobiście w swoim mieszkaniu. Dodatkowo
    również udziela Pani korepetycji bezpośrednio u swoich uczniów.

    16 stycznia 2025 roku kupiła Pani mieszkania, w którym zamierza Pani prowadzić swoją
    działalność. Poza udzielaniem korepetycji w ramach działalności gospodarczej będzie
    również Pani zamieszkiwać w tym lokalu. W mieszkaniu tym będzie wydzielony pokój na
    biuro oraz będą części wspólne, takie jak korytarz, łazienka, kuchnia i salon - który będzie
    stanowił poczekalnię dla kolejnych uczniów i ich rodziców. Będzie Pani jedynym
    użytkownikiem mieszkania.
    Zakup mieszkania został sfinansowany częściowo kredytem hipotecznym, zaciągniętym
    przez Panią.
    Ponadto w celu dostosowania mieszkania do prowadzenia w nim działalności
    gospodarczej będzie Pani ponosiła koszty wyposażenia, opłaty za media, prąd, czynsz,
    śmieci. Chciałaby Pani część tych kosztów rozliczać w kosztach działalności gospodarczej.
    Podała Pani także, że wszystkie wymienione wydatki mają ścisły związek z prowadzoną
    działalnością gospodarczą, gdyż są niezbędne do osiągania przychodów oraz utrzymania i
    zabezpieczenia źródła przychodów.
    W sytuacji wykorzystywania na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej części
    mieszkania stwierdzam, że między wydatkami związanymi z użytkowaniem i
    utrzymaniem mieszkania dotyczącymi czynszu, prądu, wody, śmieci i internetu a
    prowadzoną działalnością gospodarczą istnieje związek przyczynowo-skutkowy, o
    którym mowa wyżej. Wydatki te mogą zatem – pod warunkiem ich prawidłowego
    udokumentowania – stanowić koszty uzyskania przychodów w części proporcjonalnie
    przypadającej na powierzchnię wykorzystania mieszkania na cele działalności
    gospodarczej do całej powierzchni mieszkania.
    Odnosząc się do kwestii odsetek od kredytu, wskazuję na art. 23 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na spłatę pożyczek
      (kredytów), z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów), z tym
      że kosztem uzyskania przychodów są wydatki na spłatę pożyczki (kredytu) w
      przypadku, gdy pożyczka (kredyt) była waloryzowana kursem waluty obcej, jeżeli:
      pożyczkobiorca (kredytobiorca) w związku ze spłatą pożyczki (kredytu) zwraca kwotę
      kapitału większą niż kwota otrzymanej pożyczki (kredytu) – w wysokości różnicy
      pomiędzy kwotą zwrotu kapitału a kwotą otrzymanej pożyczki (kredytu),
      pożyczkodawca (kredytodawca) otrzymuje środki pieniężne stanowiące spłatę kapitału
      w wysokości niższej od kwoty udzielonej pożyczki (kredytu) – w wysokości różnicy
      pomiędzy kwotą udzielonej pożyczki (kredytu) a kwotą zwróconego kapitału.
    Ponadto stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 32 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów naliczonych, lecz niezapłaconych albo
      umorzonych odsetek od zobowiązań, w tym również od pożyczek (kredytów).
    Natomiast zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 33 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odsetek, prowizji i różnic kursowych od
      pożyczek (kredytów) zwiększających koszty inwestycji w okresie realizacji tych
      inwestycji.
    Na podstawie powołanych regulacji – dopiero zapłacenie odsetek daje możliwość
    zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów, o ile odsetki nie zwiększają kosztów
    inwestycji.
    W konsekwencji, odsetki są kosztem podatkowym, jeśli spełniają następujące przesłanki:
    • są faktycznie zapłacone,

    • pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z przychodami,
    • nie zwiększają kosztów inwestycji w okresie realizacji tych inwestycji.
    Z tych przepisów wynika, że aby prawidłowo rozliczyć koszty uzyskania przychodów,
    istotny jest moment poniesienia przez podatnika wydatków związanych ze spłatą
    odsetek od kredytu.
    Skoro wskazane przez Panią mieszkanie będzie w części wykorzystywane przez Panią w
    prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej, to odsetki od kredytu
    zaciągniętego na jego zakup – w części proporcjonalnie przypadającej na powierzchnię
    wykorzystywaną w działalności gospodarczej – mogą stanowić koszty uzyskania
    przychodów tej działalności, w sytuacji, gdy mieszkanie to stało się kompletne, zdatne
    do użytku i rozpoczęła Pani w nim wykonywanie swojej działalności.
    Odnosząc się kwestii wydatków na wyposażenie wskazuję, że koszty nabycia
    wyposażenia do pokoju wyznaczonego na biuro, które będą wykorzystywane wyłącznie
    w prowadzonej działalności gospodarczej może Pani w całości zaliczyć do kosztów
    uzyskania przychodów. Natomiast wydatki na wyposażenie do pomieszczeń
    określanych przez Panią jako „wspólne”, może Pani rozliczyć - w części proporcjonalnie
    przypadającej na powierzchnię wykorzystania mieszkania na cele działalności
    gospodarczej do całej powierzchni mieszkania.
    Ponadto w opisie sprawy podała Pani, że wartość pojedynczego wyposażenia może
    przekroczyć kwotę 10 000 zł, w szczególności sprzęt elektroniczny i niektóre meble
    biurowe oraz, że planowany okres użytkowania tych elementów wynosi co najmniej
    kilka lat, zgodnie z ich przeznaczeniem i standardowym okresem amortyzacji.
    W związku z tym, wskazuję Pani, że w myśl art. 22 ust. 8 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie
      zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23 (...).
    W myśl art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
        1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
        2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
        3) inne przedmioty
        – o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
        podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
        gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy
        lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Jak stanowi art. 22d ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników
      wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania ich
      do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka
      trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4.
    Natomiast w myśl art. 22n ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Nie podlegają objęciu ewidencją budynki mieszkalne, lokale mieszkalne stanowiące
      odrębną nieruchomość, grunty lub prawo użytkowania wieczystego gruntu, związane z

      tym budynkiem lub lokalem, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego
      oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej.
    W myśl art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Amortyzacji nie podlegają budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich
      dźwigami, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze
      własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w
      spółdzielni mieszkaniowej, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub
      wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy – zwane odpowiednio
      środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.
    Zgodnie z art. 22h ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych
      lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od
      pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość
      wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem art. 22e, do końca tego
      miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich
      wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub
      stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy,
      których, zgodnie z art. 23 ust. 1, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Stosownie do treści art. 22f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą
      działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości
      początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których
      mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 22b.
    Zgodnie z art. 22d ust. 1 tej ustawy:
      Podatnicy mogą nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od składników majątku, o
      których mowa w art. 22a i 22b, których wartość początkowa, określona zgodnie z art.
      22g, nie przekracza 10 000 zł; wydatki poniesione na ich nabycie stanowią wówczas
      koszty uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania.
    Stosownie do art. 22f ust. 3 ww. ustawy:
      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 22h-22m, gdy wartość
      początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia
      do używania jest wyższa niż 10.000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest
      równa lub niższa niż 10.000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22d ust. 1, mogą
      dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 22h-22m albo jednorazowo - w
      miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i
      prawnej, albo w miesiącu następnym.
    Zatem – jeżeli wartość początkowa składników majątku nie przekracza 10 000 zł –
    podatnik ma możliwość:
    • nie zaliczyć ich do podlegających amortyzacji środków trwałych, o których mowa w
      art. 22a i art. 22b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, odnosząc
      wydatki na nabycie/wytworzenie tych składników bezpośrednio do kosztów
      uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania;
    • zaliczyć je do podlegających amortyzacji środków trwałych, ujmując je w stosownej
      ewidencji, po czym:
        – dokonać ich jednorazowej amortyzacji w miesiącu oddania do używania albo w
        miesiącu następnym lub
        – dokonywać odpisów amortyzacyjnych od ich wartości początkowej zgodnie z
        art. 22h-22m ww. ustawy.

    Skoro nabyte przez Panią niektóre elementy wyposażenia, zgodnie z ww. przepisami
    będą stanowiły środki trwałe w Pani działalności, wydatki na ich nabycie można zaliczyć
    do kosztów uzyskania przychodów wyłącznie poprzez odpisy amortyzacyjne, stosując
    ww. przepisy prawa.
    Wobec powyższego Pani stanowisko uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym podanym przez Panią w złożonym wniosku.
    W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego
    we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności
    podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji
    przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku
    stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie
    interpretacji przepisów prawa podatkowego nie przeprowadzam postępowania
    dowodowego, lecz opieram się jedynie na stanie faktycznym przedstawionym we wniosku.
    Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania
    podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania
    okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.
    Ponadto, pamiętać należy, że to na Pani, jako odnoszącej korzyść z faktu zaliczenia
    wskazanych we wniosku wydatków do kosztów uzyskania przychodu, ciąży obowiązek
    wykazania w jakiej części wydatki te mają związek z prowadzoną przez Panią pozarolniczą
    działalnością gospodarczą oraz obowiązek ich właściwego udokumentowania.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    • Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    • Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    • Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako „PPSA”.
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    • w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    • w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie
      ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie
    naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej
    oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami
    skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.