Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.872.2024.2.JSZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-20
Teza: Opodatkowanie podatkiem VAT przeniesienia Praw IP na rzecz
Spółki oraz prawo Spółki do odliczenia podatku naliczonego
wynikającego z faktury otrzymanej z tytułu ww. transakcji.
Słowa kluczowe: odliczenia-prawo do odliczenia
prawa-przeniesienie prawa
znak-znak towarowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest:
      nieprawidłowe w zakresie niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT
      przeniesienie Praw IP na rzecz Spółki,
      prawidłowe w zakresie prawa Spółki do odliczenia podatku naliczonego
      wynikającego z faktury otrzymanej z tytułu ww. transakcji, w przypadku uznania ww.
      przeniesienia Praw IP za podlegające opodatkowaniu VAT.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W świetle art. 8 ust. 1 ustawy:

      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą
    towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, że
    pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie
    działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania
    czynności lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Pod pojęciem usługi
    (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno
    działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też
    tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).
    Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa
    zalicza do grona usług każde świadczenie. Zauważyć jednak należy, że usługą będzie
    tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca
    świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.
    W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy
    otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie.
    Czynność można uznać za dokonaną odpłatnie, gdy istnieje bezpośrednia i jasno
    zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub świadczącego usługę. Przy
    czym, związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego
    płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że
    płatność następuje w zamian za to świadczenie. Pod pojęciem odpłatności dostawy
    towarów lub odpłatności świadczenia usług rozumieć należy prawo podmiotu
    dokonującego dostawy towarów lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru,
    odbiorcy usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia
    wzajemnego).
    Przy określeniu, czy miała miejsce czynność podlegająca opodatkowaniu istotne jest
    zatem określenie, czy wykonywano świadczenie i czy wynagrodzenie z tytułu wykonania
    tego świadczenia miało być wypłacone. Muszą być zatem spełnione następujące warunki:
      · w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
        strona (nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
      · świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby świadczenie –
    jako usługa – podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Dana usługa podlega więc opodatkowaniu podatkiem VAT wówczas, gdy istnieje
    bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą, a otrzymanym świadczeniem
    wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za
    wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do
    wymiany świadczeń wzajemnych.

    Warto w tym miejscu wskazać, że kwestia odpłatności była wielokrotnie przedmiotem
    rozstrzygnięć Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. w sprawach C-16/93,
    C-213/99, C-404/99) podkreślając, że o dostawie towarów i usług za wynagrodzeniem
    można mówić jedynie w sytuacji, gdy istnieje ścisły związek pomiędzy wykonywanymi
    czynnościami i wysokością otrzymanego wynagrodzenia, oparty na relacjach
    cywilnoprawnych pomiędzy podmiotami. Związek, o którym mowa musi mieć charakter
    bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można było powiedzieć, że odpłatność następuje za
    to świadczenie.
    Ponadto, aby dana czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT,
    musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną
    usługą a świadczeniem wzajemnym. Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli
    strony ustalą zapłatę, wówczas wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku
    istnienia świadczenia wzajemnego otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać
    czynności wykonywane w ramach zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług
    określone w art. 8 ust. 1 ustawy, podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. sprawy C-154/80, C-89
    /81, C-16/93, C-498/99) wynika, że za świadczenie usług za wynagrodzeniem, a więc
    czynność opodatkowaną VAT, uważane mogą być sytuacje, w których:
      · istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego
        następuje wzajemne świadczenie,
      · wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną
        w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy,
      · istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy usługi,
      · odpłatność za otrzymane świadczenie pozostaje w bezpośrednim związku z
        czynnością, która miałaby być opodatkowana podatkiem VAT,
      · istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości świadczenia wzajemnego.
    Wobec powyższych rozważań, dostawa towarów lub świadczenie usług podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wtedy, gdy są wykonane odpłatnie, oraz
    gdy pomiędzy dostawcą towaru lub świadczącym usługę i ich beneficjentem (odbiorcą)
    istnieje jawny lub dorozumiany stosunek prawny (umowa), w ramach którego spełniane
    są świadczenia wzajemne.
    Przy czym, nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów albo świadczenie usług – w
    rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy oraz art. 8 ust. 1 ustawy – podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu
    tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest
    podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Status
    podatnika podatku od towarów i usług wynika również z okoliczności dokonania
    czynności, które podlegają opodatkowaniu tym podatkiem.

    Z opisu sprawy wynika, że od 1 lutego 2008 r. prowadził Pan działalność gospodarczą pod
    firmą „...”, obejmującą produkcję i sprzedaż na rzecz klientów małych, z reguły mobilnych
    (instalacja na podwoziu) domków wakacyjnych, wykonanych z drewna, w konstrukcji
    szkieletowej. W dniu 1 lutego 2023 r. Pan zawiesił działalność gospodarczą i nie została
    ona wznowiona. Nie jest Pan zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym. Na potrzeby
    prowadzonej działalności, tworzył Pan w latach 2012-2020 projekty architektoniczne
    małych domów wakacyjnych, na podstawie których takie domki produkował. Stworzył
    również logotyp ..., który od 2012 r. wykorzystywał jako niezarejestrowany znak towarowy
    w celu oznaczania wytwarzanych przez siebie towarów. Uzyskał Pan z dniem 21 czerwca
    2021 r. prawo z rejestracji słowno-graficznego znaku towarowego „...”, będącego
    odpowiednikiem ww. logotypu. Ponadto uzyskał Pan w ..., z dniem 11 stycznia 2024 r.
    prawa z rejestracji wzoru wspólnotowego ..., obejmującego wygląd domku wakacyjnego o
    tej nazwie. Ww. prawa, w zakresie jakim powstały do dnia 1 lutego 2023 r., tj. do dnia
    zawieszenia działalności gospodarczej, były wykorzystywane przez Pana w ramach tej
    działalności.
    W dniu 4 lutego 2021 r. utworzył Pan Spółkę, w której objął 100% udziałów. W dniu 6
    sierpnia 2021 r. Wnioskodawca wniósł do Spółki jako aport zorganizowaną cześć
    przedsiębiorstwa firmy „...”, pozostając jej jedynym wspólnikiem. W ramach aportu na
    Spółkę nie zostały przeniesione prawa, o których mowa w akapicie poprzedzającym.
    Pozostały one w majątku osobistym Wnioskodawcy. Głównym przedmiotem działalności
    Spółki również była produkcja i sprzedaż małych domków wakacyjnych. Po powołaniu
    Spółki, a następnie po wniesieniu do niej aportu, do czasu zawieszenia przez
    Wnioskodawcę działalności gospodarczej, Spółka oraz Pan działający pod firmą „...”
    współpracowali w zakresie obsługi zleceń klientów z zakresu budowy małych domków
    wakacyjnych. Z ww. praw (projekty architektoniczne, logotyp, znak towarowy, itd.), tych
    korzystał wówczas zarówno Pan, jak i Spółka. Od daty zawieszenia przez Pana działalności
    gospodarczej, z praw tych korzystała wyłącznie Spółka. Prawa te nie były natomiast
    udostępniane na rzecz jakkolwiek innych podmiotów, w tym poprzez czynności odpłatnej
    licencji, dzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze.
    W dniu 25 września 2024 r. w celu wykonania Pana zobowiązań pieniężnych wobec Spółki,
    które wynikały z różnych tytułów prawnych, zawarł Pan ze Spółką umowy, na podstawie
    których przeniósł Pan na Spółkę ww. prawa, czyli: prawa autorskie majątkowe oraz prawa
    własności przemysłowej do projektów małych domów wakacyjnych oraz do logotypu „...”,
    prawa do słowno-graficznego znaku towarowego „...” (numer rejestracyjny: ...)
    zarejestrowanego w ... oraz prawa do zarejestrowanego wzoru wspólnotowego do
    projektu domku ... zarejestrowanego w dniu przez ..., pod numerem ... i ... – a to w celu
    zwolnienia Pana ze zobowiązania do spłaty na rzecz Spółki Zadłużenia (datio in solutum)
    („Prawa IP”).
    Odnosząc się do kwestii objętych zakresem zadanego pytania nr 1 wniosku wskazać
    należy, że regulacje dotyczące umów są zawarte w ustawie z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks
    cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), zwanej dalej Kodeksem cywilnym.
    Według art. 155 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Zgodnie z art. 353¹ Kodeksu cywilnego:
      Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania,
      byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie
      ani zasadom współżycia społecznego.
                1Na podstawie art. 358 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:

      § 1. Jeżeli przedmiotem zobowiązania od chwili jego powstania jest suma pieniężna,
      spełnienie świadczenia następuje przez zapłatę sumy nominalnej, chyba że przepisy
      szczególne stanowią inaczej.
      § 2. Strony mogą zastrzec w umowie, że wysokość świadczenia pieniężnego zostanie
      ustalona według innego niż pieniądz miernika wartości.
    Jak stanowi zaś art. 453 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli dłużnik w celu zwolnienia się z zobowiązania spełnia za zgodą wierzyciela inne
      świadczenie, zobowiązanie wygasa. Jednakże gdy przedmiot świadczenia ma wady,
      dłużnik obowiązany jest do rękojmi według przepisów o rękojmi przy sprzedaży.
    Z powyższego przepisu wynika, że wierzyciel może zgodzić się przyjąć – zamiast
    świadczenia, które dłużnik powinien spełnić zgodnie z treścią zobowiązania – inne
    świadczenie zaoferowane przez dłużnika w celu zwolnienia się z zobowiązania
    (świadczenie w miejsce wypełnienia „datio in solutum”). Przesłankami wygaśnięcia
    zobowiązania są porozumienia stron oraz rzeczywiste spełnienie świadczenia przez
    dłużnika.
    Świadczenie w miejsce wykonania może być dokonywane w ramach wszelkiego typu
    zobowiązań o charakterze cywilnoprawnym (tj. wynikających z czynności prawnych).
    Zakres modyfikacji dotychczasowego zobowiązania uzależniony jest jedynie od ogólnie
    obowiązujących przepisów, ale to od uznania stron zależy, jakie świadczenie zgodzi się
    przyjąć wierzyciel w miejsce dotychczasowego i jakie dłużnik będzie mógł wykonać.
    W myśl art. 917 Kodeksu cywilnego:
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    W analizowanej sprawie w dniu 25 września 2024 r. w celu wykonania zobowiązań
    pieniężnych Pana wobec Spółki, które wynikały z różnych tytułów prawnych, zawarł Pan ze
    Spółką umowy, na podstawie których przeniósł Pan na Spółkę Prawa IP, czyli: prawa
    autorskie majątkowe oraz prawa własności przemysłowej do projektów małych domów
    wakacyjnych oraz do logotypu „...”, prawa do słowno-graficznego znaku towarowego „...”
    oraz prawa do zarejestrowanego wzoru wspólnotowego do projektu domku ... – a to w
    celu zwolnienia Pana ze zobowiązania do spłaty na rzecz Spółki Zadłużenia (datio in
    solutum). Jak wskazano we wniosku ww. Prawa, w zakresie jakim powstały do dnia 1
    lutego 2023 r., tj. do dnia zawieszenia Pana działalności gospodarczej, były
    wykorzystywane przez Pana w ramach tej działalności.
    Mając na uwadze opis sprawy w kontekście powołanych przepisów stwierdzić należy, że w
    związku z przeniesieniem przez Pana na Spółkę własności Praw IP w miejsce świadczenia
    pieniężnego za wynagrodzeniem, wystąpił Pan w charakterze podatnika podatku VAT, o
    którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą
    zdefiniowaną w art. 15 ust. 2 ustawy. Jak wynika z okoliczności sprawy ww. składniki
    wykorzystywał Pan w prowadzonej przez siebie działalności. Mając zatem na uwadze
    sposób wykorzystania ww. praw, jak również ich charakter, należy uznać, że przedmiotem
    przeniesienia na Spółkę nie jest Pana majątek osobisty, ale składniki majątku
    wykorzystywane w Pana działalności gospodarczej.
    Ponadto wskazać należy, że zgodnie z art. 45 ustawy Kodeks cywilny:
      Rzeczami w rozumieniu niniejszego kodeksu są tylko przedmioty materialne.
    Wyjaśnić jednocześnie należy, iż przedmiotami stosunków prawnych są dobra materialne i
    niematerialne. Wśród dóbr materialnych wyróżniamy m.in. rzeczy (Bednarek Małgorzata,
    „Mienie”, „Komentarz do art. 44-553 Kodeksu cywilnego”, Zakamycze 1997, komentarz do

    art. 45 k.c.). Rzeczy dzieli się na nieruchomości i rzeczy ruchome (Pasecki Kazimierz,
    „Kodeks cywilny, Księga pierwsza. Część ogólna. Komentarz”, Zakamycze 2003, komentarz
    do art. 45 k.c.).
    Powtórzyć należy, że powołany przepis art. 8 ust. 1 ustawy wskazuje, iż pojęcie
    świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań
    podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności
    lub do tolerowania czynności bądź sytuacji, a także przeniesienie praw do wartości
    niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej.
    Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie się podatnika – nie
    będące dostawą towarów – na rzecz innego podmiotu.
    Niewątpliwie przeniesienie przez Pana na Spółkę ww. Praw IP nie stanowi dostawy
    towarów, przez które rozumie się – na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy – rzeczy oraz ich
    części, a także wszelkie postacie energii.
    W świetle powyższego należy stwierdzić, że przeniesienie ww. Praw, na które składały się
    prawa autorskie majątkowe oraz prawa własności przemysłowej do projektów małych
    domów wakacyjnych oraz do logotypu „...”, prawa do słowno-graficznego znaku
    towarowego „...” oraz prawa do zarejestrowanego wzoru wspólnotowego do projektu
    domku ..., w zamian za zwolnienie z uregulowania zobowiązań wobec Spółki, celem
    zaspokojenia roszczeń pieniężnych Spółki stanowi świadczenie usług, o którym mowa w
    art. 8 ust. 1 ustawy i tym samym podlega opodatkowaniu podatkiem VAT na podstawie
    art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 wniosku uznaję za nieprawidłowe.
    Przechodząc do kwestii objętej zakresem zadanego pytania nr 2 wskazać należy, że
    zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
    Z przywołanych przepisów prawa wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione
    określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług
    oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane
    do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Odliczyć zatem można w całości podatek naliczony, który jest związany z transakcjami
    opodatkowanymi podatnika. Wskazana zasada wyłącza tym samym możliwość
    dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie
    są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku lub niepodlegających
    opodatkowaniu podatkiem VAT.
    W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego
    określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowo-prawne, było wykonywanie
    czynności opodatkowanych.
    Należy podkreślić, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku
    naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno
    przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków,

    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    W myśl art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Natomiast stosownie do art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie
    podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.
    W treści wniosku wskazano, że Spółka na dzień Transakcji była zarejestrowanym
    podatnikiem VAT czynnym w Polsce i nadal nim jest. Po nabyciu Praw IP Spółka nadal
    prowadzi i planuje prowadzić działalność gospodarczą pod marką ... w zakresie produkcji i
    sprzedaży małych domków wakacyjnych (opodatkowaną VAT), wykorzystując w tym
    zakresie Prawa IP. W konsekwencji nabycie Praw IP przez Spółkę jest związane wyłącznie z
    wykonywaniem przez Spółkę czynności opodatkowanych VAT.
    Ponadto – jak stwierdzono wyżej – przeniesienie wskazanych we wniosku Praw IP, na
    które składały się m.in. projekty architektoniczne, logotyp, znak towarowy, w zamian za
    zwolnienie z uregulowania zobowiązań wobec Spółki, celem zaspokojenia roszczeń
    pieniężnych Spółki stanowi świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i tym
    samym podlega opodatkowaniu podatkiem VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Jednocześnie zaznaczenia wymaga, że zarówno ustawa, jak i przepisy wykonawcze w
    odniesieniu do świadczenia usług w postaci przeniesienia przez Pana na Spółkę ww. Praw
    w miejsce świadczenia pieniężnego nie przewidują zwolnienia od podatku VAT. Tym
    samym, usługi świadczone przez Pana na rzecz Spółki są opodatkowane podatkiem od
    towarów i usług.
    Zatem, z uwagi na powołane przepisy prawa w kontekście wskazanego opisu sprawy
    należy stwierdzić, że Spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu
    nabycia ww. usług polegających na przeniesieniu przez Pana na Spółkę własności Praw IP.
    Prawo to będzie przysługiwało pod warunkiem niezaistnienia przesłanek negatywnych
    zawartych w art. 88 ustawy.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 wniosku uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Informuję, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku
    (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem,
    nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – rozpatrzone.

    Podkreślam, że wydając interpretację przepisów prawa podatkowego Organ nie prowadzi
    postępowania podatkowego w rozumieniu tej ustawy. Niniejsza interpretacja
    indywidualna ogranicza się wyłącznie do udzielenia pisemnej informacji co do zakresu i
    sposobu zastosowania prawa podatkowego w okolicznościach przedstawionego przez
    Państwa opisu sprawy. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem
    sprawy. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego. Z funkcji ochronnej będą mogli
    skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    ... (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma
    prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.