Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.817.2025.3.KO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2026-01-05
Teza: w zakresie ustalenia czy wydanie pracownikom Spółki
towarów lub wyświadczenie usług w punkcie Partnera
serwisowego po okazaniu Kart serwisowych stanowi odpłatną
dostawę towarów lub odpłatne świadczenie usług przez
Sprzedawcę na rzecz Spółki oraz czy przy zakupie towarów i
usług związanych z samochodami osobowymi,
dokumentowanych fakturami wystawionymi przez
Sprzedawcę Spółka ma prawo odliczyć 50% kwoty podatku
VAT wykazanego na fakturach przypadającego na te towary i
usługi.
Słowa kluczowe: czynności-czynności opodatkowane
karta-karty paliwowe
odliczenia-prawo do odliczenia
pojazdy-pojazd samochodowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Prawo do odliczenia podatku
naliczonego z tytułu wydatków związanych z pojazdami
samochodowymi-Prawo do odliczenia 50% kwoty
podatku naliczonego od wydatków związanych z
pojazdami samochodowymi
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86a-ust. 1-pkt 1
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zaistniałego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w
    zakresie podatku od towarów i usług.
    Wniosek uzupełnili Państwo pismem z 4 grudnia 2025 r. będącym odpowiedzią na
    wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis zaistniałego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    „A” sp. z o.o. (dalej jako: „A” lub „Spółka”) jest spółką prawa handlowego z siedzibą na
    terytorium Polski oraz zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT. Spółka prowadzi
    działalność gospodarczą w zakresie handlu (...).
    W ramach swojej działalności gospodarczej A wykorzystuje pojazdy samochodowe w
    rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.
    U. z 2023 r. poz. 1047, z późn. zm.) o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5
    t z dwoma lub więcej rzędami siedzeń konstrukcyjnie przeznaczone do przewozu nie
    więcej niż 10 osób łącznie z kierowcą (dalej jako: „Samochody osobowe”),
    Pracownicy Spółki mają prawo do skorzystania z Samochodów osobowych również do
    celów prywatnych, a Spółka nie prowadzi ewidencji przebiegu pojazdu dla Samochodów
    osobowych, o której mowa w 86a ust. 4 ustawy o VAT.
    Na potrzeby eksploatacji i używania Samochodów osobowych A nabywa towary i usługi
    takie jak paliwo, oleje i smary, akcesoria samochodowe czy usługi myjni. W celu

    optymalizacji procesów zakupowych i ułatwienia bezgotówkowego nabywania przez
    pracowników Spółki paliwa i innych towarów i usług na potrzeby eksploatacji i używania
    tych samochodów, Spółka zawarła umowę z B (dalej „Sprzedawca”). Sprzedawca ma
    siedzibę na terytorium Polski, jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT oraz
    posiada koncesję na obrót paliwami ciekłymi (gaz płynny LPG, olej napędowy, benzyna
    silnikowa), jednak nie posiada własnych stacji benzynowych czy punktów sprzedaży.
    W oparciu o umowę Sprzedawca postawił do dyspozycji Spółki karty serwisowe (dalej
    „Karty serwisowe” lub „Karta serwisowa” w liczbie pojedynczej), które Spółka przekazała
    swoim pracownikom korzystającym z Samochodów osobowych. Za okazaniem Karty
    serwisowej pracownik Spółki zaopatruje się w określone zgodnie z umową towary i usługi
    na potrzeby użytkowania i eksploatacji Samochodów osobowych A, odbierając takie
    towary lub uzyskując takie usługi bezgotówkowo w placówkach partnerów serwisowych
    Sprzedawcy (dalej jako: „Partnerzy serwisowi”). Zgodnie z postanowieniami umowy
    pomiędzy Spółką i Sprzedającym dostawy towarów i świadczenie usług przez Partnerów
    serwisowych za okazaniem Karty serwisowej są realizowane w imieniu i na rachunek
    Sprzedawcy na podstawie odpowiednich umów zawartych przez Sprzedawcę z tymi
    Partnerami serwisowymi. Spółka nie zawierała i nie będzie zawierać odrębnych umów
    bezpośrednio z Partnerami serwisowymi w odniesieniu do nabywanych przez nią towarów
    i usług z wykorzystaniem Kart serwisowych.
    Karty nie są środkiem płatniczym i nie służą do regulowania przez Spółkę jakichkolwiek
    należności u Partnerów serwisowych, nie są na nich też zgromadzone żadne środki
    płatnicze. Karty te służą jedynie do identyfikacji Sprzedawcy, osób uprawnionych do
    odbioru towarów/usług w imieniu Spółki, weryfikacji dopuszczalnego do nabycia przez
    osobę posługującą się daną Kartą serwisową asortymentu (określonych towarów i usług)
    oraz do ewidencjonowania wydań towarów/wyświadczenia usług na rzecz Spółki.
    Emitentem i właścicielem Karty jest podmiot zagraniczny z siedzibą w Niemczech, którego
    wyłącznym przedstawicielem w Polsce jest Sprzedawca.
    Szczegółowe warunki współpracy, a w szczególności zasady użytkowania Kart serwisowych
    i zasady ustalania cen za nabywane z ich wykorzystaniem towary i usługi zostały określone
    w umowie między Sprzedającym a Spółką, Ogólnych Zasadach Użytkowania (dalej jako:
    „OZU”) stanowiących integralny załącznik do umowy (dalej łącznie jako: „Umowa”), a także
    w ofercie cenowej przedstawionej Spółce przez Sprzedawcę (dalej jako: „Oferta”).
    Reasumując, Sprzedawca nabywa towary i usługi od swoich Partnerów serwisowych w
    swoim imieniu i na swój rachunek. Nabyte przez Sprzedawcę towary (np. paliwo) i usługi
    (np. myjni) są wydawane przez Partnerów serwisowych bezpośrednio pracownikom Spółki
    na podstawie okazanej Karty serwisowej.
    Towary i usługi wydawane na podstawie okazanej Karty serwisowej są nabywane przez
    Spółkę na terytorium Polski oraz są wykorzystywane przez Spółkę na potrzeby
    prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, w ramach której Spółka dokonuje
    czynności opodatkowanych.
    Zapisy Umowy dopuszczają również możliwość nabywania z wykorzystaniem Kart
    serwisowych towarów i usług w placówkach zagranicznych partnerów serwisowych (tj.
    poza terytorium Polski), jednak z uwagi na specyfikę swojej działalności, Spółka
    zdecydowała o tym, aby zablokować możliwość dokonywania tego rodzaju transakcji z
    wykorzystaniem Kart serwisowych i takie – zagraniczne – transakcje nie stanowią
    przedmiotu niniejszego wniosku.
    Pracownik Spółki po okazaniu Karty serwisowej może nabyć jedynie te towary i usługi,
    które określono w Umowie oraz które są związane z samochodami, tj. paliwa, oleje i
    smary, akcesoria samochodowe oraz usługi (m.in. myjnie), a także przejazdów płatnymi
    autostradami. Za okazaniem Karty serwisowej pracownik Spółki nie może nabywać innych
    towarów i usług dostępnych u Partnerów serwisowych niezwiązanych z samochodami np.
    artykułów spożywczych, przekąsek, papierosów, itd. Możliwe, że umowy między

    Sprzedawcą a danym Partnerem serwisowym mogą dotyczyć dostaw także innych
    towarów czy usług, jednak na podstawie Umowy między Spółką a Sprzedawcą ich dostawa
    na rzecz A nie jest przewidziana.
    Sprzedawca zastrzega sobie w Umowie, że towary i usługi pobierane na podstawie
    okazanej Karty serwisowej mogą być używane tylko dla potrzeb używania i eksploatacji
    Samochodów osobowych Spółki uwidocznionych na przedmiotowych kartach, a do
    legitymowania się Kartami serwisowymi upoważnieni są jedynie określeni pracownicy
    Spółki. Do każdej Karty serwisowej przypisany jest numer PIN, który Spółka może
    przekazać jedynie osobom przez nią upoważnionym. Karty serwisowe nie mogą być w
    żadnej formie odstępowane, a prawo do korzystania z nich nie podlega cesji.
    Partner serwisowy ma prawo skontrolować czy posiadacz Karty serwisowej jest
    uprawniony do posługiwania się nią (m.in. weryfikowania dostępnego dla Spółki
    asortymentu towarowego oraz rodzaju i zakresu usługi, a także miejsca i częstotliwości
    dokonywania zakupów), oraz ma prawo do odmowy wydania towaru/usługi a także do
    zatrzymania Karty serwisowej w przypadku stwierdzenia np.: zastrzeżenia, zablokowania,
    upływu ważności Karty serwisowej, niezgodności danych zawartych na Karcie serwisowej z
    danymi pojazdu lub nieuprawnionej próby wykorzystania Karty serwisowej poza
    granicami Polski.
    Sprzedawca zastrzegł w OZU, że może w dowolnym czasie wstrzymać użytkowanie Kart
    serwisowych, rozwiązać Umowę lub zablokować Karty serwisowe u wszystkich Parterów
    serwisowych w przypadku niewywiązywania się Spółki z postanowień umownych, w
    szczególności w zakresie terminowego regulowania zobowiązań wobec Sprzedawcy.
    Ważność Kart serwisowych wydanych Spółce wygasa również np. w momencie sprzedaży
    pojazdu lub zmiany jego numeru rejestracyjnego, zmiany formy prawnej Spółki, bądź
    wprowadzenia istotnych zmian w jej strukturze lub rozwiązania Spółki.
    Po wstrzymaniu użytkowania Kart serwisowych z powodów przewidzianych w OZU, Spółka
    zobowiązana jest do ich niezwłocznego zwrotu do Sprzedawcy.
    Spółka zobowiązana jest do nieprzekraczania łącznego salda otwartych należności
    wynikającego z użytkowania przez nią Kart (dalej jako: „Limit”). Limit (tj. saldo otwartych
    należności) to łączna kwota wystawionych przez Sprzedawcę niezapłaconych faktur
    (wymagalnych i niewymagalnych), a także transakcji niezafakturowanych, ale
    zrealizowanych. Wysokość Limitu ustalona jest indywidualnie dla Spółki przez Sprzedawcę
    i może zostać w każdym czasie podwyższona lub obniżona na podstawie jego
    jednostronnej decyzji, o której jedynie informuje on Spółkę. Oznacza to, że Spółka nie ma
    wpływu na kształtowanie wysokości Limitu.
    Jak wskazano powyżej, Sprzedawca posiada koncesję na obrót paliwami ciekłymi, jednak
    nie posiada własnych stacji benzynowych ani punktów serwisowych, dlatego towary i
    usługi nabywane z wykorzystaniem Kart serwisowych wydawane są Spółce w placówkach
    Partnerów serwisowych. Sprzedawca kształtuje jednak cenę obowiązującą przy nabywaniu
    przez Spółkę paliw oraz innych usług i produktów poza paliwowych w placówkach
    Partnerów serwisowych.
    Zgodnie z Umową i Ofertą Sprzedawca ustala ceny towarów i usług dla Spółki według
    różnych modeli, w zależności od tego, kto jest Partnerem serwisowym czy rodzaju
    nabywanego przez Spółkę asortymentu (usługi, produkty poza paliwowe, paliwa). I tak,
    cena towarów i usług nabywanych przez Spółkę z wykorzystaniem Kart serwisowych może
    być ustalana w oparciu o:
    1. średnią cenę paliw notowaną na stacjach danej sieci i bez opłaty serwisowej;
    2. cenę paliw notowaną obowiązującą na danej stacji w danym momencie pomniejszoną o
    rabat kwotowy (np. 10 zł na każde 100l paliwa) i bez opłaty serwisowej;
    3. cenę hurtową (B) pomniejszoną o rabat kwotowy i bez opłaty serwisowej;

    4. cenę hurtową (B) bez rabatu i bez opłaty serwisowej;
    5. cenę hurtową (B) bez rabatu, ale z opłatą serwisową;
    6. cenę hurtową (B) z rabatem kwotowym i opłatą serwisową;
    7. cenę usługi lub produktu pozapaliwowego notowaną na stacji pomniejszoną o rabat
    procentowy (np. 10%) i bez opłaty serwisowej;
    8. cenę usługi lub produktu pozapaliwowego notowaną na stacji pomniejszoną o rabat
    procentowy (np. 10%) i z opłatą serwisową;
    9. cenę usługi lub produktu pozapaliwowego notowaną na stacji i z opłatą serwisową;
    10. cenę usługi lub produktu pozapaliwowego notowaną na stacji i bez opłaty serwisowej.
    Zatem cena po jakiej towary i usługi nabywane z wykorzystaniem Kart serwisowych są
    dostarczane Spółce co do zasady różni się od ceny po jakiej inni klienci w danym
    momencie mogą nabywać dane towary lub usługi bezpośrednio od tego samego Partnera
    serwisowego.
    Ceny te Spółka ustala ze Sprzedawcą i w żaden sposób nie negocjuje ich z Partnerami
    serwisowymi. To na jakich warunkach następuje rozliczenie pomiędzy Sprzedawcą i
    Partnerami serwisowymi stanowi tajemnicę handlową tych podmiotów i warunki te nie są
    udostępniane Spółce.
    Sprzedawca nie pobiera żadnych opłat zarówno za samo wydanie oraz użytkowanie Kart
    serwisowych, jak i ich administrowanie, w tym wystawianie i przesyłanie faktur. W
    szczególności Sprzedawca nie obciąża Spółki żadnymi kosztami, których wysokość byłaby
    zależna od salda wykorzystanego przez Spółkę Limitu.
    Reklamacje dotyczące jakości i/lub ilości towarów, jakości i/lub zakresu usług, wad
    widocznych oraz ukrytych Spółka składa do Sprzedawcy oraz dodatkowo w imieniu
    Sprzedawcy również do Partnera serwisowego. Z tego względu Sprzedawca upoważnia A
    do występowania w jego imieniu z roszczeniami z tytułu gwarancji oraz rękojmi. Pozostałe
    reklamacje np. w zakresie niezgodności otrzymanych faktur z dowodami dostaw Spółka
    składa do Sprzedawcy. Oznacza to, że stroną rozpatrującą reklamacje dla Spółki jest
    wyłącznie Sprzedawca, natomiast A może wystąpić jako pełnomocnik Sprzedawcy w
    procesie reklamacyjnym między Sprzedawcą, a Partnerem serwisowym.
    Spółka i Sprzedawca zawierając Umowę dokonały uzgodnień dotyczących ramowych
    warunków dostaw towarów i świadczenia usług w następujących obszarach:
    Rodzaj i jakość: Spółka mogła wybrać jakie grupy towarów/usług związanych z
    użytkowaniem i eksploatacją samochodów mogą być nabywane z wykorzystaniem Kart
    serwisowych, np. Spółka mogła określić jakiego rodzaju i w jakiej jakości paliwa (np.
    benzyna, olej napędowy, LPG) mogą być nabywane, czy z wykorzystaniem Karty
    serwisowej można nabyć produkty poza paliwowe (np. C, płyn do spryskiwaczy, oleje
    silnikowe) lub usługi (np. myjni). Ponadto możliwe było, aby poszczególne Karty serwisowe
    uprawniały do nabycia różnych asortymentów, np. Spółka mogła określić, że za okazaniem
    danej Karty serwisowej można nabyć tylko olej napędowy i C, ale nie benzynę czy inne
    produkty i usługi (zakres przedmiotowy).
    Lokalizacja: Karty serwisowe mogą być używane wyłącznie na terytorium Polski i jedynie w
    placówkach Partnerów serwisowych, z którymi Sprzedawca nawiązał relacje handlowe. W
    ramach warunków ramowych uzgodnionych ze Spółką możliwe było również
    wprowadzenie ograniczeń co do punktów Partnerów serwisowych czy sieci takich
    punktów, w których Spółka może nabywać towary i usługi (Spółka nie zdecydowała się na
    tego typu możliwość).
    Ilość i wartość: Spółka i Sprzedający w ramach warunków ramowych uzgodniły limit liczby
    wydań towarów/usług, jaka może być przeprowadzona w ciągu jednej doby z
    wykorzystaniem Karty paliwowej w placówce jednego Partnera serwisowego jak i u

    wszystkich Partnerów serwisowych (dobowy limit transakcji). Strony określiły też limity
    kwotowe pojedynczego wydania oraz dziennej sumy wartości wydań z podziałem na
    rodzaj Partnera serwisowego, u którego następuje wydanie (stacje paliw, warsztaty, inne).
    Zakupy przekraczające uzgodnione limity są odrzucane.
    Czas: Okresy, w ramach których można dokonywać nabyć, są określone w warunkach
    ramowych uzgodnionych ze Spółką. Zakupy, które mają miejsce poza tymi okresami lub
    po upływie terminu ważności karty, są odrzucane. Spółka i Sprzedający mogli uzgodnić np.
    że wydanie towarów/usług po okazaniu Karty paliwowej może mieć miejsce tylko od
    poniedziałku do piątku albo przez cały tydzień, ale w określonych godzinach (Spółka nie
    zdecydowała się na tego typu ograniczenia i dopuszcza możliwość korzystania z Kart
    serwisowych przez cały tydzień i o każdej porze, co wynika ze specyfiki jej działalności).
    Rozliczenie w zakresie usług i towarów nabytych przez Spółkę przy pomocy Kart
    serwisowych odbywa się raz w miesiącu, gdy Sprzedawca wystawia i przekazuje Spółce
    fakturę za wszystkie nabyte przez Spółkę z wykorzystaniem Kart serwisowych towary i
    usługi w danym okresie. Na fakturach tych Sprzedawca wykazuje kwotę podatku VAT.
    Ponieważ Spółka zakłada, że współpraca ze Sprzedawcą będzie trwać również w
    przyszłości, niniejszy wniosek dotyczy zarówno już zrealizowanych transakcji (stan
    faktyczny) jak i tych, których realizacja nastąpi po złożeniu tego wniosku (zdarzenie
    przyszłe).
    Spółka jest świadoma tego, że Minister Finansów wydał interpretację ogólną z dnia 15
    lutego 2021 r., sygn. PT9.8101.3.2020 w sprawie prawidłowego kwalifikowania dla celów
    podatku od towarów i usług transakcji z wykorzystaniem kart paliwowych, realizowanych
    w modelu trójstronnym jako dostawy towarów albo świadczenia usług (dalej jako:
    „Interpretacja Ogólna”). Jak jednak wskazano w Interpretacji Ogólnej, orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, o które oparto tę interpretację, nie dotyczy
    wszystkich możliwych modeli transakcji z użyciem kart paliwowych obejmujących
    transakcje trójstronne. Z uwagi na mnogość funkcjonujących w obrocie modeli
    wykorzystania kart paliwowych każdy stan faktyczny powinien być analizowany
    indywidualnie, z uwzględnieniem charakteru i okoliczności realizowanych transakcji.
    Zdaniem Spółki przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) nie
    odpowiadają zagadnieniu będącemu przedmiotem Interpretacji Ogólnej, gdyż:
    1. Interpretacja Ogólna została wydana odnoście modelu trójstronnego, w którym jeden z
    podmiotów (np. leasingodawca, spółka dominująca) – dalej: „podmiot pośredniczący”
    udostępnia (przekazuje) kontrahentowi karty paliwowe, których nie jest emitentem.
    Kontrahent ten (np. leasingobiorca, spółka zależna) – dalej: „odbiorca” za pomocą ww. kart
    dokonuje zakupu towaru od dostawcy prowadzącego stację paliw (np. spółki paliwowej) –
    dalej: „dostawca”, podczas gdy w opisanym stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym):
    - zakupy realizowane przez Spółkę z wykorzystaniem Kart serwisowych mogą dotyczyć nie
    tylko towarów, ale także usług, a Interpretacja Ogólna odnosi się tylko do transakcji
    obejmujących dostawę towarów,
    - Sprzedawca udostępnia Spółce Karty serwisowe na potrzeby realizacji nabyć, ale jest też
    ich emitentem, a Interpretacja Ogólna odnosi się do sytuacji, w której podmiot
    udostępniający karty nie jest ich emitentem,
    - Partnerami serwisowymi nie są wyłącznie podmioty prowadzące stację paliw, a
    Interpretacja Ogólna odnosi się do sytuacji, w której dostawcy prowadzą stacje paliw.
    2. Interpretacja ogólna została wydana w oparciu o wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej w sprawie C-235/18 18 (Vega International Car Transport and Logistic -
    Trading GmbH) oraz sprawie C-185/01 (Auto Lease Holland BV), w których podmiot

    pośredniczący pobierał odrębnie opłatę za zarządzanie kartą, a w opisanym stanie
    faktycznym (zdarzeniu przyszłym) opłata za Kartę serwisową nie jest w ogóle pobierana
    przez Sprzedawcę od Spółki.
    3. Interpretacja ogólna dotyczy prawidłowego kwalifikowania dla celów podatku VAT
    transakcji z wykorzystaniem kart paliwowych, realizowanych w modelu trójstronnym
    jako dostawy towarów albo świadczenie usług i nie odnosi się w ogóle do kwestii prawa
    do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących zakup towarów i usług z
    wykorzystaniem kart paliwowych, co jest przedmiotem pytania nr 2 niniejszego wniosku.
    Ponadto Spółka ma prawo oczekiwać wydania interpretacji indywidualnej mimo istnienia
    w sprawie Interpretacji Ogólnej. Interpretacja Ogólna określa jedynie generalnie pola
    koniecznych do przeprowadzenia ocen, niezbędnych przy kwalifikowaniu transakcji
    realizowanych z wykorzystaniem kart paliwowych za dostawę towarów lub świadczenie
    usługi (finansowania zakupów) i nie daje odpowiedzi, którą można byłoby odnieść
    bezpośrednio do sytuacji opisanej przez Spółkę.
    Orzecznictwo sądów administracyjnych także potwierdza, że interpretacje ogólne
    zawierające zastrzeżenia o mnogości możliwych do wystąpienia stanów faktycznych, które
    winny być indywidualnie analizowane mają jedynie charakter kierunkowy, a szczegółowa
    analiza danej sytuacji powinna być przedmiotem interpretacji indywidualnej (por. wyrok
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2021 r., sygn. akt I FSK 1191/18 oraz
    wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2023 r., sygn. akt I FSK 1344/20).
    Pogląd ten wydaje się podzielać również tut. Organ, gdyż skutki podatkowe transakcji z
    wykorzystaniem kart paliwowych, realizowane w modelu trójstronnym, były przedmiotem
    interpretacji indywidualnych tut. Organu m.in. z dnia:
    - 30 kwietnia 2025 r., sygn. 0111-KDIB3-1.4012.142.2025.3.KO, w której w zbliżonych
    okolicznościach, do tych opisanych we wniosku przez Spółkę Dyrektor KIS uznał, że:
    „Odnosząc się natomiast do wskazanej przez państwa interpretacji ogólnej z dnia 15
    lutego 2021 r. znak: PT9.8101.3.2020 należy stwierdzić, że nie będzie ona mieć
    zastosowania w sprawie gdyż dotyczy ona innego stanu faktycznego aniżeli opisany we
    wniosku.”,
    - 3 stycznia 2025 r. sygn. 0112-KDIL1-2.4012.559.2024.2.AS,
    - 18 grudnia 2024, sygn. 0114-KDIP4-2.4012.643.2024.2.MC.
    Wnioskodawca wnosi zatem o wydanie interpretacji indywidualnej w przedstawionym we
    wniosku stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) dla transakcji krajowych pomiędzy
    Sprzedawcą a Spółką z wykorzystaniem Kart serwisowych. Wydanie interpretacji
    indywidualnej jest w ocenie Spółki uzasadnione.
    Pytania
    1. Czy wydanie pracownikom Spółki towarów lub wyświadczenie usług w punkcie Partnera
    serwisowego po okazaniu Kart serwisowych stanowi odpłatną dostawę towarów lub
    odpłatne świadczenie usług w rozumieniu ustawy o VAT przez Sprzedawcę na rzecz
    Spółki?
    2. Czy przy zakupie towarów i usług związanych z Samochodami osobowymi,
    dokumentowanych fakturami wystawionymi przez Sprzedawcę Spółka ma prawo
    odliczyć 50% kwoty podatku VAT wykazanego na fakturach przypadającego na te
    towary i usługi?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy:

    1. wydanie pracownikom Spółki towarów lub wyświadczenie usług w punkcie Partnera
    serwisowego po okazaniu Kart serwisowych stanowi odpłatną dostawę towarów lub
    odpłatne świadczenie usług w rozumieniu ustawy o VAT przez Sprzedawcę na rzecz
    Spółki,
    2. przy zakupie towarów i usług związanych z Samochodami osobowymi,
    dokumentowanych fakturami wystawionymi przez Sprzedawcę Spółka ma prawo
    odliczyć 50% kwoty podatku VAT wykazanego na fakturach przypadającego na te
    towary i usługi.
    Uzasadnienie
    Ad. 1
    Art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT wskazuje, że opodatkowaniu VAT, podlegają odpłatna
    dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a
    także wszelkie postacie energii.
    Natomiast art. 7 ust. 1 ustawy o VAT wskazuje, że przez dostawę towarów, o której mowa
    w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel w tym również:
    1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu
    takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów w zamian za
    odszkodowanie;
    2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o
    podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach
    odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń
    przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie
    przeniesione;
    3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak
    również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
    4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli
    komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
    5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie
    spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego
    lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do
    lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej
    własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na
    rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
    6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
    7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    W myśl art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub
    jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
    1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w
    jakiej dokonano czynności prawnej;
    2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
    czynności lub sytuacji;
    3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
    działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

    Z treści powołanego wyżej art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT jednoznacznie wynika, że
    dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT jedynie
    wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie.
    Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za
    wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność,
    a także odszkodowanie. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu
    kosztów, płatny.
    Zatem z odpłatnością za dostawę towarów lub świadczenie usług mamy do czynienia w
    sytuacji, gdy pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usługi a zapłatą istnieje
    adekwatny związek.
    Zarówno dostawa towarów, jak i świadczenie usług objęte są definicją sprzedaży
    określoną w art. 2 pkt. 22 ustawy o VAT, zgodnie z którą: przez sprzedaż rozumie się
    odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
    towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Ponadto, art. 8 ust. 2a ustawy o VAT wskazuje, że w przypadku, gdy podatnik, działając we
    własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje
    się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi.
    Powołany przepis obejmuje sytuacje, w której podmiot świadczący (odsprzedający) daną
    usługę nabytą we własnym imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej traktowany jest najpierw
    jako usługobiorca, a następnie jako usługodawca tej samej usługi. Przeniesienie ciężaru
    kosztów na inną osobę, nie może być zatem w żaden inny sposób potraktowane niż jako
    świadczenie usługi w tym samym zakresie.
    Ustawa o VAT w jej obecnym brzmieniu (po nowelizacji przepisów w 2021 r.) nie zawiera
    analogicznego do art. 8 ust. 2a przepisu odnoszącego się do dostawy towarów. W
    brzmieniu ustawy o VAT obowiązującej do 31 grudnia 2020 r. istniał przepis regulujący
    transakcje łańcuchowe, a mianowicie art. 7 ust. 8, zgodnie z którym w sytuacji, gdy kilka
    podmiotów dokonywało dostawy tego samego towaru w ten sposób, że pierwszy z nich
    wydawał ten towar bezpośrednio ostatniemu w kolejności nabywcy, uznawało się, że
    dostawy towarów dokonał każdy z podmiotów biorących udział w tych czynnościach.
    Przepis ten jednak został uchylony z dniem 1 stycznia 2021 r. na mocy ustawy z dnia 27
    listopada 2020 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych
    ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 2419); (dalej jako: „Ustawa zmieniająca”). Jak wynika z
    uzasadnienia do Ustawy zmieniającej uchylenie przepisu miało charakter porządkowy,
    gdyż „ust. 8 w art. 7 ustawy o VAT nie posiada odpowiedniej podstawy w przepisach
    dyrektywy VAT, stanowiąc nadregulację względem przepisów prawa unijnego. Rozwiązania
    wynikające z uchylanego przepisu możliwe są do zinterpretowania w oparciu o generalną
    zasadę dotyczącą opodatkowania dostawy towarów, uregulowaną w art. 7 ust. 1 ustawy o
    VAT.” W uzasadnieniu wskazano również, że „Kwalifikowanie poszczególnych transakcji
    dokonanych przez podatnika, w tym również w transakcji łańcuchowej, powinno
    następować na podstawie ogólnych zasad dotyczących kwalifikacji czynności jako dostawy
    towarów, co potwierdza również orzecznictwo TSUE (np. wyroki w sprawie C-235/18 Vega
    International Car Transport and Logistic lub C-185/01 Auto Lease Holland). Ponadto
    występowanie w przepisach krajowych regulacji, która nie zawiera wyraźnej podstawy w
    przepisach prawa unijnego, może w pewnych szczególnych sytuacjach powodować
    wątpliwości interpretacyjne, w jaki sposób powinny być kwalifikowane poszczególne
    transakcje. (...) do opodatkowania transakcji łańcuchowych odnosi się art. 22 ustawy o
    VAT, regulujący kwestie ustalania miejsca dostawy towarów. Jest to przepis samodzielny,
    niewymagający „wsparcia” w postaci uchylanego art. 7 ust. 8 w ustawie o VAT.” W
    uzasadnieniu wskazano również, że uchylenie art. 7 ust. 8 ustawy VAT miało na celu
    eliminację rozwiązania nadmiarowego, nie ugruntowanego na kanwie przepisów unijnych,
    które w warunkach rozliczeń krajowych zaburza logikę w podejściu do opodatkowania
    dostawy towarów.

    Ustawodawca uznał zatem, że art. 22 ustawy o VAT jest przepisem samodzielnym,
    regulującym kwestie ustalania miejsca dostawy towarów, niewymagającym
    doprecyzowania.
    Biorąc pod uwagę powyższe, aby transakcje zawierane pomiędzy poszczególnymi
    podmiotami uczestniczącymi w transakcji łańcuchowej stanowiły odpłatną dostawę
    towarów w rozumieniu przepisów ustawy o VAT, na każdy z podmiotów uczestniczących w
    takiej transakcji winno nastąpić przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak
    właściciel.
    Polskie przepisy prawa podatkowego nie wskazują, jak należy rozumieć „przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarem jak właściciel”, jednak zgodnie z ugruntowanym
    rozumieniem tego zwrotu prezentowanym m.in. w wyroku TSUE z dnia 6 lutego 2003 r. w
    sprawie C-185/01 (Auto Lease Holland BV) przeniesienie prawa do rozporządzania rzeczą
    jak właściciel nie musi wiązać się z cywilnoprawnym przeniesieniem własności, lecz polega
    na przeniesieniu władzy ekonomicznej (rozporządzeniu, dysponowaniu, posiadaniu) nad
    rzeczą. W punkcie 32 uzasadnienia Trybunał stwierdził, że „z literalnego brzmienia
    przepisu wynika wprost, że <<dostawa towarów>> nie odnosi się do przeniesienia
    własności, przewidzianego wewnętrznymi przepisami państw członkowskich”.
    Jednocześnie podkreślił, że pojęcie to należy rozumieć w ten sposób, iż obejmuje swoim
    zakresem każde przeniesienie aktywów materialnych przez jedną stronę w ten sposób, że
    uprawnia to drugą stronę takiej transakcji do faktycznego rozporządzania tą rzeczą, na
    takich prawach jakby był właścicielem.
    Powyższe zaakceptowano również w wyroku TSUE z 15 maja 2019 r. w sprawie C-235/18
    (Vega International Car Transport and Logistic - Trading GmbH), dotyczącym zasad
    opodatkowania podatkiem VAT transakcji przeprowadzanych przy użyciu kart paliwowych
    w modelu trójstronnym. Jak wskazał TSUE w pkt 27 wyroku „w tym względzie, zgodnie z
    utrwalonym orzecznictwem, zdefiniowane w art. 5 ust. 1 szóstej dyrektywy i w art. 14 ust.
    1 dyrektywy 2006/112 pojęcie <<dostawy towarów>> nie odnosi się do przeniesienia
    własności w formie przewidzianej we właściwych przepisach krajowych, lecz obejmuje
    każdą transakcję przekazania rzeczy przez stronę, która upoważnia drugą stronę do
    rozporządzania tą rzeczą, jakby była ona jej właścicielem”. Trybunał uznał, że należy
    zbadać, czy dostawcy paliw faktycznie przenieśli na podmiot pośredniczący uprawnienie
    do dysponowania paliwem jak właściciel.
    W kontekście powyższego istotne jest uznanie, że na każdy z podmiotów uczestniczących
    w takiej transakcji następuje przeniesienie prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel,
    czyli – w istocie - przeniesienie (uznanie, że dokonało się takie przeniesienie) praktycznej
    kontroli nad rzeczą i możliwości korzystania z niej oraz ustalania warunków takiego
    korzystania. W przypadku zatem, gdy kolejny w łańcuchu podmiot (pośrednik) ma prawo
    do kształtowania ceny towaru, warunków jego nabycia, a ponadto obciążony jest
    ponoszeniem obowiązków reklamacyjnych w stosunku do np. wadliwego towaru, to uznać
    należy, że podmiot taki posiada prawo do faktycznego rozporządzania rzeczą jak właściciel.
    Reasumując, aby transakcje zawierane pomiędzy podmiotami, które uczestniczą w
    transakcjach łańcuchowych stanowiły odpłatną dostawę towarów w myśl ustawy o VAT,
    niezbędne jest, aby każdy z tych podmiotów posiadał prawo do rozporządzania danym
    towarem jak właściciel, tj. miał istotny wpływ na kształtowanie warunków transakcji, przy
    czym o prawie do rozporządzania jak właściciel nie decyduje jedynie fizyczne posiadanie
    towaru czy też przeniesienie prawa własności w sensie prawnym.
    Pomocniczo należy zauważyć, że jak Minister Finansów w Interpretacji Ogólnej także
    wskazuje, że działalność podmiotu pośredniczącego nie może być uznana za dostawę
    towarów, jeżeli w transakcji między tym podmiotem a odbiorcą towaru kumulatywnie
    spełnione zostaną poniższe przesłanki:
    1) nabywanie towaru przez odbiorcę (posiadacza karty) następuje bezpośrednio od
    dostawców;

    2) wyłącznie odbiorca decyduje o sposobach nabycia towaru (wybór miejsca nabycia),
    ilości oraz jakości towaru, momencie zakupu i sposobie wykorzystania towaru;
    3) ponoszenie przez odbiorcę (z wyłączeniem podmiotu pośredniczącego) całości kosztów
    związanych z nabyciem towaru;
    4) ograniczenie się podmiotu pośredniczącego do udostępnienia odbiorcy instrumentu
    finansowego pozwalającego nabyć towar.
    W przypadku łącznego spełnienia wszystkich powyższych warunków działalność podmiotu
    pośredniczącego należy zakwalifikować jako świadczenie usługi o charakterze finansowym
    polegającej jedynie na udostępnieniu kart paliwowych, nie zaś jako dostawę towarów w
    rozumieniu ustawy o VAT.
    Biorąc pod uwagę powyższe oraz przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego
    (zdarzenia przyszłego) uznać należy, że:
    Po pierwsze, zgodnie z Umową towary i usługi wydawane pracownikom Spółki za
    okazaniem Kart serwisowych są wydawane/świadczone w imieniu i na rachunek
    Sprzedawcy na podstawie odpowiednich umów zawartych przez Sprzedawcę z Partnerami
    serwisowymi. Oznacza to, że pomimo, iż towary fizycznie wydawane są (usługi fizycznie
    świadczone są) w punkcie Partnera serwisowego przez Partnera serwisowego na rzecz
    Spółki, to w rzeczywistości na podstawie zawartych pomiędzy poszczególnymi stronami
    umów w pierwszej kolejności to Sprzedawca nabywa towary/usługi od Partnera
    serwisowego, a następnie odsprzedaje je Spółce w ramach korzystania z Kart. Dostawcą
    /usługodawcą dla Spółki jest jedynie Sprzedawca. Spółka nie zawierała i nie będzie
    zawierać odrębnych umów bezpośrednio z Partnerami serwisowymi w odniesieniu do
    nabywanych przez nią towarów i usług z wykorzystaniem Kart serwisowych.
    Tym samym uznać należy, że pierwszy warunek dotyczący bezpośredniego nabywania
    towarów lub usług od Partnerów serwisowych nie został spełniony.
    Po drugie, zapisy Umowy wskazują, że o sposobach nabycia towaru lub usług (wybór
    miejsca nabycia), ilości oraz jakości towaru lub usługi, momencie zakupu i sposobie
    wykorzystania towaru lub usługi nie decyduje wyłącznie Spółka, ale również Sprzedawca,
    gdyż:
    a) zakupy przy użyciu Kart serwisowych mogą być realizowane jedynie w wyznaczonych
    przez Sprzedawcę punktach sprzedaży, tzn. u Partnerów serwisowych, z którymi
    Sprzedawca podpisał odrębne umowy. Dodatkowo zakupy będące przedmiotem
    niniejszego wniosku zostały ograniczone jedynie do terytorium Polski. Oznacza to, że
    Sprzedawca wyznacza miejsca, w których Karta serwisowa może być użyta, a zatem ma
    wpływ na wybór miejsca nabycia towarów/usług przez Spółkę;
    b) przy użyciu Kart serwisowych Spółka może nabyć jedynie ograniczony asortyment
    towarów i usług potencjalnie dostępnych u Partnerów serwisowych ograniczony do
    tych związanych z użytkowaniem i eksploatacją samochodów służbowych. Za
    okazaniem Karty serwisowej pracownik Spółki nie może nabywać innych towarów
    dostępnych u Partnerów serwisowych niezwiązanych z samochodami (np. artykułów
    spożywczych) albo co do których strony uzgodniły, że ich zakup nie jest możliwy z
    wykorzystaniem Kart serwisowych;
    c) Sprzedawca zastrzega sobie w Umowie, że Karty serwisowe mogą być wykorzystywane
    do zakupu towarów i usług dotyczących pojazdów uwidocznionych na tych kartach, a
    do legitymowania się Kartami upoważnieni są jedynie pracownicy Spółki. Do każdej
    Karty serwisowej przypisany jest numer PIN, który Spółka może przekazać jedynie
    osobom przez nią upoważnionym. Karty serwisowe nie mogą być w żadnej formie
    odstępowane, a prawo do korzystania z tych kart nie podlega cesji. W przypadku
    stwierdzenia przez Partnera serwisowego próby nieuprawnionego skorzystania z Karty

    serwisowej np. poza granicami Polski czy niezgodności danych zawartych na Karcie
    serwisowej z danymi pojazdu może on odmówić realizacji transakcji i zatrzymać Kartę
    serwisową.
    d) Sprzedawca ustala indywidualnie dla Spółki Limit. Spółka zobowiązuje się do
    nieprzekraczania tego Limitu. Ponadto Sprzedawca może w każdym czasie podwyższyć
    lub obniżyć Limit na podstawie swojej jednostronnej decyzji, o której jedynie informuje
    Spółkę. Spółka nie ma wpływu na kształtowanie wysokości Limitu Sprzedawca ustala dla
    jednej Karty serwisowej maksymalną ilość transakcji w ciągu doby / u jednego Partnera
    serwisowego, limit kwotowy pojedynczej transakcji oraz wartość dziennej sumy
    transakcji możliwych do wykonania z jej użyciem. Zakupy przekraczające te limity są
    odrzucane przez system Sprzedawcy.
    e) Sprzedawca wskazał w OZU również okoliczności, w których może odmówić realizacji
    transakcji zakupu towaru lub dokonać zablokowania Kart serwisowych np.
    nieuregulowanie przez Spółkę płatności w wyznaczonym terminie, przekroczenie
    ustalonego Limitu.
    Biorąc pod uwagę powyższe w ocenie Wnioskodawcy nie można stwierdzić, że wyłącznie
    Spółka decyduje o sposobach nabycia towaru lub usług (wybór miejsca nabycia), ilości
    oraz jakości towaru lub usługi, momencie zakupu i sposobie wykorzystania towaru lub
    usługi, gdyż Sprzedawca ma wpływ na wiele z tych aspektów. Tym samym należy, uznać,
    że również drugi warunek nie został spełniony.
    Po trzecie, Spółka nie zaciąga żadnych zobowiązań ani nie ponosi jakichkolwiek kosztów
    na rzecz Partnerów serwisowych w związku z nabyciem towarów lub usług z
    wykorzystaniem Kart serwisowych. Zobowiązanie takie oraz wynikające z niego koszty
    Spółka posiada/ponosi jedynie w stosunku do Sprzedawcy, z którym zawarła Umowę i w
    myśl której zobowiązania płatnicze Spółki wobec Sprzedawcy powstają z chwilą nabycia
    przez nią towarów i usług. Jednocześnie Spółce nie są znane uzgodnienia dotyczące cen
    stosowanych między Sprzedawcą a Partnerami serwisowymi ani zasady wzajemnych
    rozliczeń.
    Tym samym trudno uznać jednoznacznie, aby warunek trzeci był spełniony, tj. aby Spółka
    ponosiła koszt zakupu towarów i usług bezpośrednio na rzecz Partnerów serwisowych,
    gdyż koszty takie ponosi na rzecz Sprzedawcy a ten dopiero na rzecz Partnerów
    serwisowych.
    Po czwarte, Sprzedawca nie udostępnienia Spółce żadnego instrumentu płatniczego, ale
    aktywnie kształtuje warunki, na których Spółka nabywa towary i usługi przy wykorzystaniu
    Kart serwisowych, w szczególności Sprzedawca ma realny wpływ na ceny towarów i usług
    nabywanych przez Spółkę, które zasadniczo różnią się od cen tych samych towarów i
    usług oferowanych w tym samym czasie przez Partnera serwisowego na rzecz jego
    bezpośrednich klientów. Ponadto, należy podkreślić, że:
    a) Karty serwisowe nie stanowią kart płatniczych, nie są na nich zgromadzone żadne
    środki płatnicze ani nie można nią regulować żadnych zobowiązań. Karta serwisowa jest
    narzędziem pozwalającym na dokonanie przez Partnera serwisowego identyfikacji
    (Sprzedawcy, osób uprawnionych do odbioru towarów przez Spółkę, zakresu
    asortymentu dostępnych towarów i usług) oraz ewidencjonowania dokonanych przez
    Spółkę transakcji;
    b) Sprzedawca nie obciąża Spółki żadnymi opłatami, których wysokość byłaby zależna od
    kwoty wykorzystanego przez Spółkę Limitu (od zaangażowanego przez Sprzedającego
    kapitału) ani nie pobiera żadnych opłat za wydanie oraz użytkowanie Kart serwisowych,
    jak i administrowanie nimi, w tym wystawianie i przesyłanie faktur;
    c) Sprzedawca jest podmiotem, do którego Spółka powinna zgłaszać reklamacje dotyczące
    towarów i usług nabywanych z wykorzystaniem Kart serwisowych.
    Tym samym należy uznać, że również ostatni z warunków nie zostanie spełniony.

    Biorąc zatem pod uwagę powyższe, uznać należy, że rola Sprzedawcy nie ogranicza się
    jedynie do udostępnienia Kart serwisowych Spółce i zapewnienia finansowania zakupów,
    ale jest on aktywnym podmiotem w nabywaniu towarów i usług, które następnie są
    odsprzedawane A, gdyż nie tylko kształtuje warunki na jakich dokonywane są te
    transakcje, ale również odpowiada wobec Spółki za wady dostarczanych towarów i
    świadczonych usług. W ocenie Wnioskodawcy w opisanym stanie faktycznym (zdarzeniu
    przyszłym) dochodzi do tzw. transakcji łańcuchowej w ramach której w pierwszej
    kolejności Partnerzy serwisowi dokonują dostawy towarów i świadczenia usług na rzecz
    Sprzedawcy, a następnie Sprzedawca dokonuje ich odsprzedaży na rzecz Spółki. Zatem
    transakcje dokonywane w ramach Umowy zawartej między Sprzedawcą a Spółką nie
    stanowią usług o charakterze finansowym, a stanowią czynności odpłatnej dostawy
    towarów oraz odpłatnego świadczenia usług podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Podobne stanowisko dotyczące tożsamych stanów faktycznych było wielokrotnie
    potwierdzane przez Dyrektora KIS w interpretacjach podatkowych m.in. w:
    - Interpretacji indywidualnej z 18 grudnia 2024 r., 0114-KDIP4-2.4012.643.2024.2.MC;
    - Interpretacji indywidualnej z 24 października 2023 r., sygn. 0112-KDIL1-
    1.4012.347.2023.2.MG;
    - Interpretacji indywidualnej z 20 marca 2023 r., sygn. 0114-KDIP4-2.4012.16.2023.2.WH;
    - Interpretacji indywidualnej z 3 lutego 2022 r., sygn. 0112-KDIL1-2.4012.571.2021.3.ST.
    Ad. 2
    W myśl art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane
    do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15,
    przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z
    zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Art. 15 ust. 1 ustawy o VAT wskazuje, że podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Jak stanowi art. 15 ust. 2 ustawy o VAT działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT, kwotę podatku naliczonego stanowi suma
    kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:
    a) nabycia towarów i usług,
    b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
    Ponadto, jak wynika z art. 86a ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, w przypadku wydatków
    związanych z pojazdami samochodowymi kwotę podatku naliczonego, o której mowa w
    art. 86 ust. 2, stanowi 50% kwoty podatku wynikającej z faktury otrzymanej przez
    podatnika.
    Jak stanowi art. 2 pkt. 34 ustawy o VAT przez pojazdy samochodowe rozumie się pojazdy
    samochodowe w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie
    całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony.
    Zgodnie z art. 86a ust. 2 ustawy o VAT do wydatków związanych z pojazdami
    samochodowymi, o których mowa w ust. 1, zalicza się wydatki dotyczące:

    1) nabycia, importu lub wytworzenia tych pojazdów oraz nabycia lub importu ich części
    składowych;
    2) używania tych pojazdów na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej
    umowy o podobnym charakterze, związane z tą umową, inne niż wymienione w pkt 3;
    3) nabycia lub importu paliw silnikowych, oleju napędowego i gazu, wykorzystywanych do
    napędu tych pojazdów, usług naprawy lub konserwacji tych pojazdów oraz innych
    towarów i usług związanych z eksploatacją lub używaniem tych pojazdów.
    Natomiast art. 86a ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT wskazuje, że przepis ust. 1 (odnośnie 50%
    kosztów) nie ma zastosowania w przypadku, gdy pojazdy samochodowe są:
    a) wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika.
    b) konstrukcyjnie przeznaczone do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą, jeżeli
    z dokumentów wydanych na podstawie przepisów o ruchu drogowym wynika takie
    przeznaczenie.
    W myśl art. 86a ust. 4 ustawy o VAT pojazdy samochodowe są uznawane za
    wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika, jeżeli:
    1) sposób wykorzystywania tych pojazdów przez podatnika, zwłaszcza określony w
    ustalonych przez niego zasadach ich używania, dodatkowo potwierdzony prowadzoną
    przez podatnika dla tych pojazdów ewidencją przebiegu pojazdu, wyklucza ich użycie
    do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą lub
    2) konstrukcja tych pojazdów wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością
    gospodarczą lub powoduje, że ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością
    gospodarczą jest nieistotne.
    Jednocześnie w art. 88 ustawy o VAT wskazano sytuacje, w których podatnikowi nie
    przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego.
    Zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT nie stanowią podstawy do obniżenia podatku
    należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i
    dokumenty celne w przypadku, gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega
    opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Jak wynika z art. 88 ust. 4 ustawy o VAT, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku
    należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako
    podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w
    art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Podsumowując wyżej przywołane przepisy pozwalają podatnikowi na obniżenie kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wówczas, gdy zostaną spełnione tzw.
    przesłanki pozytywne o których mowa w art. 86 oraz nie wystąpią tzw. przesłanki
    negatywne wskazane w art. 88 ustawy o VAT.
    Przenosząc powyższe na grunt przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego) należy podkreślić, że:
    1. Sprzedawca jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT;
    2. Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT, który w swojej działalności
    gospodarczej, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane, wykorzystuje
    pojazdy samochodowe – Samochody osobowe;
    3. Samochody osobowe użytkowane są przez pracowników Spółki w tzw. sposób mieszany
    tj. do wykonywania ich obowiązków służbowych oraz do celów prywatnych, a Spółka nie
    prowadzi ewidencji przebiegu tych pojazdów;

    4. A z wykorzystaniem Kart serwisowych nabywa towary i usługi związane z użytkowaniem
    i eksploatacją Samochodów osobowych, takie jak paliwo, oleje i smary, akcesoria
    samochodowe, usługi myjni;
    5. Sprzedawca wystawia i przekazuje Spółce faktury za usługi i towary nabyte z
    wykorzystaniem Kart serwisowych z wykazaną kwotą podatku VAT.
    Jednocześnie, jak wyargumentowano to wcześniej, zdaniem Spółki, w analizowanych
    sytuacjach dochodzi do odpłatnej dostawy towarów lub odpłatnego świadczenia usług
    przez Sprzedawcę na rzecz Spółki, które stanowią czynność podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem VAT.
    Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem Spółki, przysługuje jej prawo do odliczenia 50%
    kwoty podatku VAT wykazanego na fakturach otrzymanych od Sprzedawcy
    przypadającego na te towary i usługi zakupione z wykorzystaniem Kart serwisowych a
    związanych z Samochodami osobowymi.
    Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym we wniosku stanie faktycznym
    (zdarzeniu przyszłym) nabycie przez Spółkę towarów i usług przy użyciu Kart stanowi
    odpłatną dostawę towarów lub odpłatne świadczenie usług przez Sprzedawcę na rzecz
    Spółki. W związku z tym Spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT wykazanego
    na fakturach otrzymanych od Sprzedawcy dokumentujących te transakcje (zakupy
    towarów i usług na potrzeby związane z używaniem i eksploatacja Samochodów
    osobowych), przy czym kwota podatku naliczonego podlegającego odliczeniu stanowi 50%
    kwoty podatku VAT wykazanego na tych fakturach przypadającego na te towary i usługi.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, (...)
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie
      energii.
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, (...).
    Zarówno dostawa towarów jak i świadczenie usług mieszczących się w definicji sprzedaży,
    określonej w art. 2 pkt 22 ustawy, według której:
      Sprzedaż to odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z kolei art. 8 ust. 2a ustawy stanowi, że:

      W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby
      trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam
      otrzymał i wyświadczył te usługi.
    Powołany przepis obejmuje sytuację, w której podmiot świadczący (odsprzedający) daną
    usługę nabytą we własnym imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej traktowany jest najpierw
    jako usługobiorca, a następnie jako usługodawca tej samej usługi. Przeniesienie ciężaru
    kosztów na inną osobę, nie może być zatem w żaden inny sposób potraktowane niż jako
    świadczenie usługi w tym samym zakresie.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że w celu optymalizacji procesów zakupowych i
    ułatwienia bezgotówkowego nabywania przez pracowników Spółki Państwa paliwa i
    innych towarów i usług na potrzeby eksploatacji i używania tych samochodów, zawarli
    Państwo umowę z B („Sprzedawca”). W oparciu o umowę Sprzedawca postawił do
    dyspozycji Spółki karty serwisowe, które przekazali Państwo swoim pracownikom
    korzystającym z samochodów osobowych.
    Wątpliwości Państwa dotyczą kwestii czy wydanie pracownikom Państwa Spółki towarów
    lub wyświadczenie usług w punkcie Partnera serwisowego po okazaniu Kart serwisowych
    stanowi odpłatną dostawę towarów lub odpłatne świadczenie usług w rozumieniu ustawy
    przez Sprzedawcę na rzecz Państwa Spółki.
    W przypadku występowania w transakcji trzech podmiotów kwestią wymagającą
    rozstrzygnięcia w analizowanej sprawie w pierwszej kolejności jest ustalenie, czy
    transakcje dokonywane pomiędzy Sprzedawcą a Państwem, dokonującym zakupów przy
    użyciu kart paliwowych, stanowią czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT.
    W powyższym zakresie należy wskazać na orzeczenie TSUE z 6 lutego 2003 r. w sprawie C-
    185/01 (Auto Lease Holland BV), którego tezy mają istotne znaczenie dla analizy
    przedmiotowej sprawy. W ww. orzeczeniu Trybunał podkreślił, że pojęcie „dostawa
    towarów” należy interpretować jako przeniesienie prawa do dysponowania majątkiem
    rzeczowym jak właściciel, nawet jeśli nie występuje przeniesienie prawa własności tego
    majątku w sensie prawnym. Przeniesienie prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel
    nie musi wiązać się z cywilnoprawnym przeniesieniem własności, lecz polega na
    przeniesieniu władztwa ekonomicznego (rozporządzanie, dysponowanie, posiadanie) nad
    towarami. W punkcie 32 swojego uzasadnienia Trybunał stwierdził, że „z literalnego
    brzmienia przepisu wynika wprost, że „dostawa towarów” nie odnosi się do przeniesienia
    własności, przewidzianego wewnętrznymi przepisami państw członkowskich”.
    Jednocześnie podkreślił, że pojęcie to należy rozumieć w ten sposób, iż obejmuje swoim
    zakresem każde przeniesienie aktywów materialnych przez jedną stronę w ten sposób, że
    uprawnia to drugą stronę takiej transakcji do faktycznego rozporządzania tą rzeczą, na
    takich prawach jakby był właścicielem”.
    Powyższe zaakceptowano również w wyroku TSUE z dnia 15 maja 2019 r. w sprawie C-235
    /18 Vega International Car Transport and Logistic – Trading GmbH dotyczącym zasad
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji przeprowadzanych przy użyciu
    kart paliwowych. Trybunał stwierdził, że rozważania przedstawione w orzeczeniu C-185/01
    w odniesieniu do art. 5 ust. 1 szóstej dyrektywy znajdują zastosowanie do okoliczności
    niniejszej sprawy w odniesieniu do wykładni pojęcia „dostawy towarów” w rozumieniu art.
    14 ust. 1 dyrektywy 2006/112. Należy zatem zbadać, czy dostawcy paliw faktycznie
    przenieśli na Vega International lub Vega Poland uprawnienie do dysponowania paliwem
    jak właściciel.
    Mając na uwadze powołane orzecznictwo Trybunału, w celu określenia statusu
    podatkowego danej czynności każdorazowo należy dokonać analizy istotnych
    postanowień umowy zawartej pomiędzy stronami. W odniesieniu do możliwości
    zakwalifikowania opisanych transakcji z udziałem kart paliwowych jako transakcji (dostaw)
    łańcuchowych należy podkreślić, że warunkiem niezbędnym zaistnienia omawianego
    unormowania jest to, że towar zostaje wydany przez pierwszy podmiot ostatniemu w

    kolejności podmiotowi, przy czym podmioty pośredniczące w ogóle nie wchodzą w
    fizyczne posiadanie przedmiotu dostawy. Wskazany przepis bazuje na konstrukcji opartej
    na fikcji prawnej, zgodnie z którą – dla potrzeb VAT – przyjmuje się, że dostawy towarów
    dokonuje każdy podmiot uczestniczący w transakcji łańcuchowej, mimo że wydanie
    towaru ma miejsce tylko raz.
    W kontekście powyższego istotne jest uznanie, że na każdym z podmiotów
    uczestniczących w takiej transakcji następuje przeniesienie prawa do rozporządzania
    rzeczą jak właściciel, czyli – w istocie – przeniesienie (uznanie, że dokonało się takie
    przeniesienie) praktycznej kontroli nad rzeczą i możliwości korzystania z niej oraz
    ustalania warunków takiego korzystania. W przypadku zatem, gdy kolejny w łańcuchu
    podmiot (pośrednik) ma prawo do kształtowania ceny towaru, warunków jego nabycia, a
    ponadto obciążony jest ponoszeniem obowiązków reklamacyjnych w stosunku do np.
    wadliwego towaru, to uznać należy, że podmiot taki posiada prawo do faktycznego
    rozporządzania rzeczą jak właściciel.
    Jeżeli zatem z zawartych postanowień wynika, że drugi w łańcuchu podmiot (pośrednik)
    ma wpływ na wspomniane wyżej istotne elementy kształtujące obrót danym towarem, to
    wówczas należy uznać, że rozporządza on daną rzeczą jak właściciel, czyli jest czynną
    stroną transakcji, w ramach której kolejna w szeregu dostawa na rzecz nabywcy będzie
    dokonana (uznana za dokonaną) przez niego.
    Analiza przedstawionych okoliczności sprawy prowadzi do wniosku, że schemat transakcji
    realizowanych za pośrednictwem Sprzedawcy przy wykorzystaniu kart paliwowych (w
    przypadku wystąpienia w transakcji trzech podmiotów: Partnerów Serwisowych,
    Sprzedawcy i Państwa), odpowiada modelowi transakcji łańcuchowych opisanych powyżej.
    W pierwszej transakcji pomiędzy Partnerem serwisowym a Sprzedawcą, dochodzi do
    dostawy towaru i świadczenia usługi a następnie Sprzedawca odsprzedaje nabywane
    towary i usługi na Państwa rzecz. Fizyczne wydanie towarów lub świadczenie usług ma
    natomiast miejsce pomiędzy Partnerami serwisowymi (pierwszy podmiot w łańcuchu) a
    Państwem (ostatni podmiot w łańcuchu). Zatem Sprzedawca występuje tu jako pośrednik,
    który uczestniczy w łańcuchu dostaw, będąc zarówno nabywcą, jak i dostawcą towarów i
    usług.
    Przedstawione w opisie sprawy informacje przemawiają za uznaniem, że Sprzedawca
    posiada prawo dysponowania towarami jak właściciel, jest aktywnym uczestnikiem w
    łańcuchu dostaw towarów, które nabywane są przez Państwa z wykorzystaniem karty
    paliwowej. Za powyższym stwierdzeniem przemawiają poniższe okoliczności, z których
    wynika, że:
    - Sprzedawca ustala ceny towarów i usług dla Państwa według różnych modeli, w
    zależności od tego, kto jest Partnerem serwisowym czy rodzaju nabywanego przez
    Państwa asortymentu (usługi, produkty poza paliwowe, paliwa). Cena towarów i usług
    nabywanych przez Państwa z wykorzystaniem Kart serwisowych może być ustalana w
    oparciu o:
      - średnią cenę paliw notowaną na stacjach danej sieci i bez opłaty serwisowej;
      - cenę paliw notowaną obowiązującą na danej stacji w danym momencie pomniejszoną
        o rabat kwotowy (np. 10 zł na każde 100l paliwa) i bez opłaty serwisowej;
      - cenę hurtową (B) pomniejszoną o rabat kwotowy i bez opłaty serwisowej;
      - cenę hurtową (B) bez rabatu i bez opłaty serwisowej;
      - cenę hurtową (B) bez rabatu, ale z opłatą serwisową;
      - cenę hurtową (B) z rabatem kwotowym i opłatą serwisową;
      - cenę usługi lub produktu pozapaliwowego notowaną na stacji pomniejszoną o rabat
        procentowy (np. 10%) i bez opłaty serwisowej;
      - cenę usługi lub produktu pozapaliwowego notowaną na stacji pomniejszoną o rabat
        procentowy (np. 10%) i z opłatą serwisową;
      - cenę usługi lub produktu pozapaliwowego notowaną na stacji i z opłatą serwisową;
      - cenę usługi lub produktu pozapaliwowego notowaną na stacji i bez opłaty serwisowej.

    Cena po jakiej towary i usługi nabywane z wykorzystaniem Kart serwisowych są
    dostarczane Państwu, co do zasady, różni się od ceny po jakiej inni klienci w danym
    momencie mogą nabywać dane towary lub usługi bezpośrednio od tego samego
    Partnera serwisowego. Ceny te ustalają Państwo ze Sprzedawcą i w żaden sposób nie
    negocjują ich z Partnerami serwisowymi.
    - Reklamacje dotyczące jakości i/lub ilości towarów, jakości i/lub zakresu usług, wad
    widocznych oraz ukrytych Państwo składają do Sprzedawcy oraz dodatkowo w imieniu
    Sprzedawcy również do Partnera serwisowego. Z tego względu Sprzedawca upoważnia
    Państwa do występowania w jego imieniu z roszczeniami z tytułu gwarancji oraz
    rękojmi. Pozostałe reklamacje np. w zakresie niezgodności otrzymanych faktur z
    dowodami dostaw Państwo składają do Sprzedawcy. Oznacza to, że stroną rozpatrującą
    reklamacje dla Państwa jest wyłącznie Sprzedawca, natomiast Państwo mogą wystąpić
    jako pełnomocnik Sprzedawcy w procesie reklamacyjnym między Sprzedawcą, a
    Partnerem serwisowym.
    - Sprzedawca może w dowolnym czasie wstrzymać użytkowanie Kart serwisowych,
    rozwiązać Umowę lub zablokować Karty serwisowe u wszystkich Parterów serwisowych
    w przypadku niewywiązywania się Państwa z postanowień umownych, w szczególności
    w zakresie terminowego regulowania zobowiązań wobec Sprzedawcy.
    Zatem, biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że Sprzedawca nie ogranicza się
    wyłącznie do wydania Państwu kart, za pośrednictwem których możliwy jest zakup
    towarów i usług, ale pełni rolę aktywnego pośrednika, mającego wpływ na warunki, w
    jakich dokonywane są transakcje. Tym samym, w ramach wskazanego w opisie sprawy
    schematu współpracy pomiędzy stronami z wykorzystaniem ww. kart paliwowych,
    dochodzi do sprzedaży towarów/usług przez Partnerów serwisowych na rzecz dostawcy
    Sprzedawcy, a następnie odsprzedaży tych towarów/usług przez Sprzedawcę na rzecz
    Państwa.
    W konsekwencji należy uznać, że transakcje dokonywane pomiędzy Sprzedawcą a
    Państwem w zakresie zakupów towarów i usług, dokonywanych przy pomocy kart,
    stanowią czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, tj. odpłatną dostawę
    towarów lub odpłatne świadczenie usług, które w myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy
    opodatkowane będą według właściwych stawek podatku VAT dla danego przedmiotu
    sprzedaży.
    Stanowisko Państwa w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Kolejne wątpliwości Państwa dotyczą kwestii czy przy zakupie towarów i usług związanych
    z samochodami osobowymi, dokumentowanych fakturami wystawionymi przez
    Sprzedawcę mają Państwo prawo odliczyć 50% kwoty podatku VAT wykazanego na
    fakturach przypadającego na te towary i usługi.
    Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w
    art. 86 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
      usługi.

    Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.
    odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z
    których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania
    czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku
    należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są w ogóle wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.
    W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego
    określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowo-prawne, było wykonywanie
    czynności opodatkowanych.
    Ponadto podkreślić należy, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków,
    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z
    którym:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku,
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    W kwestii prawa do odliczenia podatku VAT od wydatków dotyczących pojazdów
    samochodowych ustawa zawiera szereg przepisów szczególnych. W tym zakresie należy
    przede wszystkim zwrócić uwagę na art. 86a ust. 1 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym:
      W przypadku wydatków związanych z pojazdami samochodowymi kwotę podatku
      naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, stanowi 50% kwoty podatku wynikającej
      z faktury otrzymanej przez podatnika.
    W myśl art. 86a ust. 2 tego artykułu:
      Do wydatków związanych z pojazdami samochodowymi, o których mowa w ust. 1,
      zalicza się wydatki dotyczące:
      1) nabycia, importu lub wytworzenia tych pojazdów oraz nabycia lub importu ich
      części składowych;
      2) używania tych pojazdów na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub
      innej umowy o podobnym charakterze, związane z tą umową, inne niż wymienione
      w pkt 3;
      3) nabycia lub importu paliw silnikowych, oleju napędowego i gazu,
      wykorzystywanych do napędu tych pojazdów, usług naprawy lub konserwacji tych
      pojazdów oraz innych towarów i usług związanych z eksploatacją lub używaniem
      tych pojazdów.
    Wskazali Państwo, że są zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT. Prowadzą
    działalność gospodarczą w zakresie handlu (...). W swojej działalności gospodarczej, w
    ramach której wykonują Państwo czynności opodatkowane, wykorzystują samochody
    osobowe. Samochody osobowe użytkowane są przez pracowników Spółki w tzw. sposób
    mieszany. Państwo z wykorzystaniem kart serwisowych nabywają towary i usługi związane

    z użytkowaniem i eksploatacją samochodów osobowych, takie jak paliwo, oleje i smary,
    akcesoria samochodowe, usługi myjni. Sprzedawca wystawia i przekazuje Spółce fakturę
    za wszystkie nabyte przez Spółkę z wykorzystaniem Kart serwisowych towary i usługi w
    danym okresie. Na fakturach tych Sprzedawca wykazuje kwotę podatku VAT.
    W omawianej sprawie warunki do odliczenia są/będą spełnione, gdyż jak wynika z
    okoliczności sprawy są Państwo czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, a
    nabywane przy wykorzystaniu kart paliwowych towary i usługi wykorzystywane są/będą
    do działalności gospodarczej w zakresie handlu detalicznego artykułami wyposażenia
    wnętrz poprzez sieć sklepów stacjonarnych oraz stronę internetową (tj. do wykonywania
    czynności opodatkowanych podatkiem VAT). W związku z tym przysługuje/będzie
    przysługiwało Państwu prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych
    przez Sprzedawcę, dokumentujących nabycie towarów i usług za pośrednictwem kart
    paliwowych zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z
    art. 86a i art. 88 ustawy w zakresie odliczania podatku naliczonego od zakupu paliwa oraz
    towarów i usług związanych z eksploatacją samochodów osobowych.
    Zatem stanowisko Państwa w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.
    Odnosząc się natomiast do wskazanej przez Państwa interpretacji ogólnej z dnia 15 lutego
    2021 r. znak: PT9.8101.3.2020 należy stwierdzić, że nie będzie ona mieć zastosowania w
    sprawie gdyż dotyczy ona innego stanu faktycznego aniżeli opisany we wniosku.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
    - stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w
    dacie zaistnienia zdarzenia,
    - zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, obowiązującego w
    dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny
        lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest
        elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;

        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
        decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
        praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.