Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB1/4511-1-293/16-2/APR
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2016-05-04
Teza: Obowiązki płatnika
Słowa kluczowe: pracownik; przychód-przychód ze stosunku pracy; płatnik; samochód; samochód-samochód służbowy; świadczenie-świadczenie nieodpłatne
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) oraz § 5 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością przedstawione we wniosku z dnia 16 marca 2016 r. (data wpływu 18 marca 2016 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 18 marca 2016 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny oraz opis zdarzenia przyszłego.

Sp. z o.o. (dalej: „Spółka”, „Wnioskodawca”) z siedzibą w A jest producentem elementów i akcesoriów do systemów wentylacyjnych.

W celu realizacji zadań związanych z prowadzoną działalnością, Wnioskodawca w oparciu o art. 124 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks Pracy (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1502 ze zm.; dalej: „Kodeks pracy”), powierza wybranym pracownikom (dalej: „Pracownicy”) samochody służbowe, (i) które są wykorzystywane przez Spółkę na podstawie umów cywilno-prawnych, w tym w szczególności umów leasingu lub (ii) które stanowią własność Spółki (dalej łącznie: „samochody służbowe”). Decyzja o powierzeniu danemu pracownikowi samochodu służbowego uzależniona jest/będzie od charakteru jego pracy, zajmowanego stanowiska, wymogów co do jego mobilności i dyspozycyjności.

W konsekwencji, w Spółce, samochodów służbowych używają/będą używali Pracownicy kadry kierowniczej, w stosunku do których samochody służbowe są przypisane/będą przypisywane personalnie do konkretnych osób. Podstawowym celem przyznania tym Pracownikom samochodów służbowych jest ułatwienie im wykonywania obowiązków służbowych na rzecz Spółki ze względu na zakres powierzonych obowiązków, sprawowane funkcje oraz związane z tym wymagania odnośnie elastyczności, dyspozycyjności i mobilności pracowników. Dlatego też, od kadry kierowniczej wymagana jest gotowość do ciągłego wykonywania pracy, pełna dyspozycyjność i mobilność, związane przykładowo z koniecznością: (i) utrzymania stałego kontaktu z klientami i kontrahentami Spółki; (ii) zapewnienia ciągłości prowadzenia produkcji, (iii) reakcji na ewentualne nieprzewidziane okoliczności w zakładzie produkcyjnym, (iv) reakcji na nieprzewidziane okoliczności o charakterze administracyjnym, (v) częstych wyjazdów poza miejsce świadczenia pracy (określone w umowie o pracę) bądź (vi) zrealizowania zadania poza standardowymi godzinami pracy w związku z upływającym terminem jego realizacji.

W Spółce obowiązuje regulamin użytkowania samochodów służbowych (dalej: Regulamin), który szczegółowo reguluje zasady eksploatacji samochodu służbowego, jak również sposób rozliczania kosztów eksploatacji i jego utrzymania, należytego zabezpieczenia samochodu służbowego przed kradzieżą, zniszczeniem lub uszkodzeniem, utrzymywania pojazdu w należytym stanie technicznym i estetycznym, parkowania/garażowania w miejscu zamieszkania Pracowników (lub innym, indywidualnie ustalonym z Pracownikiem i wskazanym w umowie powierzenia samochodu), a także dochowania należytej staranności podczas jego użytkowania.

Powyższe podejście Spółki podyktowane jest/będzie m.in. następującymi okolicznościami/względami:

*   dążeniem Spółki do zapewnienia Pracownikom odpowiedniej dyspozycyjności i mobilności (zakres obowiązków służbowych Pracowników korzystających z samochodów służbowych wymaga bowiem od nich przemieszczania się także poza standardowymi godzinami pracy) w celu realizacji konkretnych zadań (spotkania z klientami/kontrahentami, wizyty w urzędach itd. itp.). Jednocześnie, oczekiwanie Spółki co do pełnej dyspozycyjności oraz mobilności Pracowników ma na celu dążenie przez Spółkę do maksymalizacji jej zysków;
*   dążeniem Spółki do zabezpieczenia mienia wykorzystywanego przez Spółkę, w szczególności samochodów służbowych w możliwie jak najlepszy sposób - z chwilą przekazania samochodu służbowego Pracownicy przyjmują na siebie bowiem odpowiedzialność za powierzone mienie oraz zobowiązują się do jego odpowiedniego zabezpieczenia przed uszkodzeniem lub kradzieżą zgodnie z zasadami obowiązującymi w Spółce.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy w przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym przejazdy na trasie: miejsce zamieszkania (tj. miejsce parkowania/garażowania samochodu służbowego) - miejsce wykonywania pracy oraz z powrotem, realizowane przez Pracowników, będą stanowić jazdy służbowe, a w konsekwencji czego Spółka jako płatnik PDOF nie będzie zobowiązana do ustalenia przychodu po stronie ww. Pracowników i pobrania zaliczki na PDOF?

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym, przejazdy na trasie: miejsce zamieszkania (tj. miejsce parkowania/garażowania samochodu służbowego) - miejsce wykonywania pracy oraz z powrotem realizowane przez Pracowników stanowią jazdy służbowe. W konsekwencji, Spółka jako płatnik PDOF nie będzie zobligowana do ustalenia przychodu po stronie ww. pracowników oraz pobrania zaliczki na PDOF.

Zgodnie z art. 31 ustawy o PDOF osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej „.zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

Ponadto, stosownie z art. 32 ust. 1 ustawy o PDOF zaliczki te pobierane są miesięcznie w wysokości uzależnionej od osiąganego dochodu. Natomiast zgodnie z art. 32 ust. 2 ustawy o PDOF za dochód należy rozumieć m.in. uzyskane w ciągu miesiąca przychody w rozumieniu art. 12 ustawy o PDOF pomniejszone o koszty.

Jednocześnie, zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o PDOF, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Dodatkowo, stosownie do ust. 3 ww. artykułu, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b ustawy o PDOF.

Mając na uwadze powyżej przywołane przepisy. Wnioskodawca chciałby wskazać, że w jego ocenie, w odniesieniu do sytuacji opisanej we wniosku, przejazdy na trasie: miejsce zamieszkania (tj. miejsce parkowania/garażowania samochodu służbowego) - miejsce wykonywania pracy oraz z powrotem, realizowane przez pracowników, nie stanowią jakiegokolwiek przychodu ze stosunku pracy w postaci nieodpłatnego świadczenia.

Jak wynika z opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, podstawowym celem przyznania Pracownikom samochodów służbowych jest ułatwienie im wykonywania obowiązków służbowych na rzecz Spółki ze względu na zakres powierzonych obowiązków, sprawowane funkcje oraz związane z tym wymagania odnośnie elastyczności, dyspozycyjności i mobilności pracowników. Dodatkowo, Pracownicy będą realizowali również obowiązki służbowe nałożone na nich przez Spółkę, w szczególności w zakresie obowiązku garażowania/parkowania samochodów służbowych w miejscu ich zamieszkania, co będzie wynikać z treści odpowiednich regulacji obowiązujących u Wnioskodawcy, a co jest podyktowane m.in. specyfiką zadań przypisanych do poszczególnych stanowisk, jak również okolicznościami, leżącymi w interesie Wnioskodawcy.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie Spółki, biorąc pod uwagę specyfikę działalności Spółki, garażowanie/parkowanie samochodów służbowych w miejscu zamieszkania Pracowników będzie stanowiło realizację obowiązku służbowego, jakim jest w szczególności pozostawanie w stałej gotowości do wykorzystywania samochodu służbowego w celu realizacji powierzonych zadań na rzecz Spółki w ramach stosunku pracy. Z tego też względu konieczność szybkiego dostępu do samochodu służbowego uznać należy za kluczowe z punktu widzenia zapewnienia dyspozycyjności Pracowników. W ocenie Spółki, niniejsze działanie wpłynie na ograniczenie czasu, jaki Pracownicy Spółki spędziliby w podróży w celu odebrania samochodu służbowego z parkingu firmowego lub innego miejsca parkowania/garażowania samochodu służbowego, a następnie w celu odstawienia takiego samochodu na parking Spółki po zakończeniu wykonywania obowiązków służbowych. Pracownicy, którzy użytkują samochody służbowe realizują niewątpliwie interes Spółki, której zależy na ograniczeniu czasu spędzonego przez pracownika na dojazdach do/z miejsca zamieszkania do/z miejsca wykonywania pracy. Dodatkowo, obowiązek parkowania/garażowania samochodów służbowych w miejscu zamieszkania Pracowników wiąże się bezpośrednio z nałożeniem na pracowników osobistego obowiązku dbania o samochody służbowe jako o mienie powierzone w myśl art. 124 Kodeksu pracy. w tym w zakresie ich zabezpieczenia przed np. kradzieżą, uszkodzeniem czy zniszczeniem.

Uwzględniając powyższe, w ocenie Spółki realizacja obowiązków służbowych przez pracownika nie może powodować powstania dla pracownika dodatkowego przychodu ze stosunku pracy. Mając na uwadze opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, przejazdy samochodem służbowym na trasie: miejsce zamieszkania/parkowania/garażowania samochodu służbowego – miejsce wykonywania pracy nie stanowią przychodu ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o PDOF. Tym samym Spółka nie będzie zobowiązana jako płatnik do poboru zaliczek na PDOF z tego tytułu.

Spółka chciałaby wskazać, że stanowisko przedstawione przez nią w niniejszym wniosku znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych wydanych w zbliżonych stanach faktycznych jak np. w:

*   interpretacji indywidualnej z dnia 9 grudnia 2015 r. wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi, sygn. IPTPB3/4511-210/15-2/JZ, w której organ podatkowy wskazał, że „(\`(...)\`) pracownicy dojeżdżający samochodami służbowymi z miejsca zamieszkania, będącego wyznaczonym miejscem parkowania do siedziby firmy oraz z siedziby firmy do miejsca zamieszkania - co do zasady - nie uzyskują przychodów ze stosunku pracy w postaci nieodpłatnego świadczenia w sytuacji, gdy miejsce parkowania samochodu służbowego zostało im wyznaczone przez pracodawcę zgodnie z uregulowanymi zasadami. (\`(...)\`) Jak wynika z przywołanego powyżej stanu faktycznego używanie samochodów służbowych służy wyłącznie celom związanym z realizowaniem zadań pracowniczych (zadań służbowych). To oznacza, że w takiej sytuacji trudno uznać, że pracownikowi powierzono samochód tylko po to, aby zapewnić mu transport z miejsca pracy do miejsca zamieszkania i z powrotem. Tym samym bezpodstawnym byłoby także stwierdzenie, że w takiej sytuacji następuje przysporzenie majątkowe dla pracownika w postaci nieodpłatnego świadczenia. Inaczej sytuacja wygląda wówczas, gdy samochód służbowy zostałby powierzony pracownikowi tylko i wyłącznie po to, aby mógł nim dojeżdżać z miejsca zamieszkania do pracy i z pracy do miejsca zamieszkania, a więc nie w celu realizacji zadań służbowych lecz celów osobistych. Z opisu stanu faktycznego wynika jednakże, że przekazanie pracownikowi samochodu służbowego do używania podyktowane jest tylko i wyłącznie potrzebami pracodawcy: prawidłową realizacją zadań i należytym zabezpieczeniem mienia firmy. Biorąc pod uwagę powyższe, (\`(...)\`) przejazdy z miejsca zamieszkania do miejsca wykonywania zadań służbowych i z powrotem, przydzielonym samochodem służbowym - co, jak wyniku z wniosku, zostało podyktowane charakterem pracy - nie będą stanowiły dla pracownika przychodu ze stosunku pracy, o ile przejazdy te będą odbywać się wyłącznie w celach służbowych. Przejazdy służbowym samochodem stanowią realizację celu służbowego, jakim jest: dbałość o powierzone mienie firmy, wyrażająca się w ustanowionych przez Wnioskodawcę zasadach parkowania samochodu służbowego w miejscu gwarantującym jego bezpieczeństwo; a także - z uwagi na charakter zadań służbowych – stałą gotowość (mobilność) do wykonania obowiązków służbowych (dop. podkreślenie Wnioskodawcy)”;
*   interpretacji indywidualnej z dnia 2 października 2015 r. wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy, sygn. ITPB2/4511-735/15/RS, w której organ podatkowy wskazał, że „(\`(...)\`) przydzielenie samochodu służbowego i wyznaczenie miejsca garażowania (parkowania) w miejscu zamieszkania, wynikające z charakteru pracy na danym stanowisku nie stanowi przychodu pracownika ze stosunku pracy, o ile samochód ten jest wykorzystywany w celach służbowych. W konsekwencji przejazdy z miejsca zamieszkania do miejsca świadczenia pracy nie generują również przychodu ze stosunku pracy. Przychód ze stosunku pracy nie powstaje bowiem w sytuacji gdy przejazdy z oraz do miejsca zamieszkania, a także garażowanie (parkowanie) stanowią realizację celu służbowego jakim jest dbałość o powierzone mienie Wnioskodawcy i umożliwiają sprawne i efektywne wpełnianie powierzonych zadań (dop. podkreślenie Wnioskodawcy)”;
*   interpretacji indywidualnej z dnia 7 października 2014 r. wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, sygn. IPPB4/415-547/14-2/JK3, w której organ podatkowy wskazał, że „(\`(...)\`) przydzielenie samochodu służbowego pracownikom i wyznaczenie przez płatnika miejsca parkowania w pobliżu miejsca zamieszkania pracowników korzystających z tych samochodów lub w przypadku, gdy było to możliwe, wprost w miejscu zamieszkania pracownika gwarantującym jego bezpieczeństwo, a tym samym stałą gotowość do użytkowania i osiągania przychodu, wynikające z charakteru pracy na danym stanowisku nie stanowi przychodu pracownika ze stosunku pracy, o ile samochody te będą wykorzystywane w celach służbowych. W konsekwencji jazdy samochodami służbowymi z miejsca zamieszkania (miejsca parkowania - garażowania) do miejsca wykonywania pracy oraz z miejsca wykonywania pracy do miejsca zamieszkania (miejsca parkowania) nie będą również generowały przychodu ze stosunku pracy. Przejazdy te bowiem będą stanowiły realizację celu służbowego jakim jest dbałość o powierzone mienie Spółki wyrażająca się poprzez garażowanie samochodu służbowego w miejscu zamieszkania pracownika (dop. podkreślenie Wnioskodawcy)”;
*   interpretacji indywidualnej z dnia 1 października 2014 r. wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, sygn. ILPB1/415-688/14-4/TW, w której organ podatkowy wskazał, że „(\`(...)\`) pracownicy dojeżdżający samochodami służbowymi z wyznaczonego miejsca parkowania do miejsca wykonywania obowiązków służbowych, w tym do siedziby Spółki oraz z miejsca wykonywania obowiązków służbowych do wyznaczonego miejsca parkowania nie uzyskują przychodów ze stosunku pracy w postaci nieodpłatnego świadczenia w sytuacji gdy miejsce parkowania samochodu służbowego zostało im wyznaczone przez Spółkę - na podstawie stosownych dokumentów (indywidualnych umów z pracownikami oraz regulaminie firmowym). Wskazane przejazdy stanowią bowiem realizację celu służbowego jakim jest dbałość o powierzone mienie Spółki wyrażająca się poprzez parkowanie samochodu służbowego w miejscu gwarantującym w najwyższym możliwym stopniu jego bezpieczeństwo, a tym samym stałą gotowość do użytkowania i osiągania przychodu. Zatem należy stwierdzić, że przejazdy pracowników kadry zarządzającej/kierowniczej samochodem służbowym do/z wyznaczonego miejsca garażowania z/do miejsca wykonywania obowiązków służbowych - o ile nie służą osobistym celom pracowników lecz wykorzystywane są w ramach realizacji zadań służbowych - nie stanowią nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu przepisu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a zatem ich wartości nie można uważać za przychód pracowników ze stosunku pracy (dop. podkreślenie Wnioskodawcy).”

Reasumując, w przypadku zobowiązania pracownika przez Spółkę do parkowania/garażowania samochodu służbowego w wyznaczonym miejscu po zakończonym dniu pracy, w szczególności w celu zapewnienia efektywnej realizacji obowiązków służbowych oraz zapewnienia dbałości o powierzone mienie, przejazdy pracownika samochodem służbowym pomiędzy miejscem zamieszkania a miejscem wykonywania pracy nadal odbywają się w ramach realizacji zadań służbowych i nie stanowią dla pracownika przychodu ze stosunku pracy. Tym samym, Spółka nie jest i nie będzie zobowiązana jako płatnik do poboru zaliczek na podatek dochodowy z tego tytułu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 25b i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Tut. Organ zauważa, że dla celów podatkowych przez nieodpłatne świadczenie należy rozumieć te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne (tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu) przysporzenie majątku, mające konkretny wymiar finansowy. Innymi słowy, pod pojęciem tym należy rozumieć każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu.

Przepis art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy stanowi, że źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

W myśl art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Stosownie do art. 31 ww. ustawy, osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

Przepisy dotyczące określania przychodu ze stosunku pracy, w szczególności dotyczące innych nieodpłatnych świadczeń, należy rozpatrywać w kontekście przepisów obowiązujących pracowników, określających m.in. zasady użytkowania i dbania o powierzone pracownikom mienie.

Jak wynika z dyspozycji art. 124 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2014 r., poz. 1502 z późn. zm.), pracownik, któremu powierzono z obowiązkiem zwrotu albo do wyliczenia się:

1.  pieniądze, papiery wartościowe lub kosztowności,
2.  narzędzia i instrumenty lub podobne przedmioty, a także środki ochrony indywidualnej oraz odzież i obuwie robocze,

odpowiada w pełnej wysokości za szkodę powstałą w tym mieniu.

Z kolei art. 124 § 2 Kodeks pracy stanowi, że pracownik odpowiada w pełnej wysokości również za szkodę w mieniu innym niż wymienione w § 1, powierzonym mu z obowiązkiem zwrotu albo do wyliczenia się.

Wobec powyższego uznać należy, że realizacja obowiązków służbowych przez pracownika nie może generować dla tego pracownika dodatkowego przychodu ze stosunku pracy.

W świetle wskazanych wyżej przepisów Kodeksu pracy pracownicy dojeżdżający samochodami służbowymi z miejsca zamieszkania, będącego wyznaczonym miejscem parkowania do siedziby firmy oraz z siedziby firmy do miejsca zamieszkania – co do zasady – nie uzyskują przychodów ze stosunku pracy w postaci nieodpłatnego świadczenia w sytuacji, gdy miejsce parkowania samochodu służbowego zostało im wyznaczone przez pracodawcę zgodnie z uregulowanymi zasadami.

Wskazane przejazdy stanowią bowiem realizację celu służbowego jakim jest dbałość o powierzone mienie pracodawcy wyrażająca się poprzez parkowanie samochodu służbowego w miejscu gwarantującym w najwyższym możliwym stopniu jego bezpieczeństwo, a tym samym stałą gotowość do użytkowania i osiągania przychodu.

Zatem, jeżeli istotnie - jak stwierdza Wnioskodawca - samochody są i będą wykorzystywane przez pracowników w celu wykonywania obowiązków służbowych, tj. nie służą osobistym celom pracowników, lecz wykorzystywane są w ramach realizacji zadań służbowych - to brak jest podstaw do uznania, że w związku z przejazdami pracowników na trasie: miejsce zamieszkania (tj. miejsce parkowania/garażowania samochodu służbowego) - miejsce wykonywania pracy oraz z powrotem, po ich stronie powstanie przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z powyższym na Wnioskodawcy nie ciąży obowiązek ustalenia przychodu po stronie pracowników i poboru zaliczki na podatek dochodowy z tego tytułu.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy jest prawidłowe.

Interpretacja dotyczy:

*   zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym,
*   zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

W odniesieniu do powołanych przez Wnioskodawcę pism organów podatkowych tut. Organ informuje, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.