Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.684.2024.1.MW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-14
Teza: Skoro należności z tytułu dobrowolnego umorzenia udziałów
nie mieszczą się w dyspozycji art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, ani w
dyspozycji art. 22 ust. 1 ustawy o CIT, to po płatnika stronie,
zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, nie powstanie obowiązek
poboru zryczałtowanego podatku z tytułu wypłaty
wynagrodzenia na rzecz Udziałowców będących cypryjskimi
rezydentami podatkowymi.
Słowa kluczowe: Cypr
podatek-podatek pobierany u źródła
płatnik
udział-umorzenie udziałów
udziałowiec
wynagrodzenia
wypłata
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1. Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Przychody z zysków kapitałowych-Przychody z udziału w
zyskach osób prawnych-Umorzenie udziału (akcji) lub
zmniejszenie ich wartości
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 7b-ust. 1-pkt 3-lit. a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwa,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie ustalenia czy:
        Wnioskodawca jako podmiot wypłacający Udziałowcom wynagrodzenie z tytułu
        dobrowolnego umorzenia części udziałów w Spółce nie będzie zobowiązany jako
        płatnik do pobrania zryczałtowanego podatku CIT na podstawie art. 26 ust. 1
        Ustawy o CIT - jest prawidłowe;
        Wnioskodawca jako podmiot wypłacający Udziałowcom wynagrodzenie z tytułu
        dobrowolnego umorzenia części udziałów w Spółce nie będzie zobowiązany do
        stosowania mechanizmu pay and refund, o którym mowa w art. 26 ust. 2e Ustawy
        o CIT - jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej, dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia
    czy Spółka jako podmiot wypłacający Udziałowcom wynagrodzenie z tytułu dobrowolnego
    umorzenia części udziałów w Spółce będzie zobowiązana jako płatnik do pobrania
    zryczałtowano podatku CIT oraz do stosowania mechanizmu pay and refund.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A. Sp. z o.o. (dalej: „Wnioskodawca” bądź „Spółka”) jest polskim rezydentem podatkowym.
    Spółka powstała w następstwie przekształcenia spółki osobowej (spółki komandytowej -
    uprzednio B. sp. z o.o. sp.k.), które nastąpiło w trybie art. 551 i następnych ustawy z dnia
    15 września 2000 r. Kodeks Spółek Handlowych (dalej: „KSH”). Spółka podlega
    obowiązkowi podatkowemu w Polsce od całości swoich dochodów, bez względu na
    miejsce ich osiągania.
    Udziałowcami Spółki są:
        C. LIMITED (dalej: „Udziałowiec 1”); oraz
        D. LIMITED (dalej: „Udziałowiec 2”).
    Udziałowiec 1 oraz Udziałowiec 2 będą dalej zwani łącznie jako „Udziałowcy”.
    Udziałowcy są spółkami prawa cypryjskiego i podlegają na Cyprze nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu (rezydenci Cypru). Ponadto, Udziałowcy nie posiadają
    siedziby lub zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ani też nie posiadają tu
    zakładu w rozumieniu umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Udziałowcy oraz Spółka są podmiotami powiązanymi w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4
    ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn.: Dz.
    U. z 2023 r. poz. 2805. - dalej: "Ustawa o CIT").
    W najbliższych latach planowane jest umorzenie części udziałów Spółki posiadanych przez
    Udziałowców w trybie dobrowolnego umorzenia udziałów zgodnie z art. 199 Kodeksu
    spółek handlowych (dalej: „KSH”). Umorzenie udziałów zostanie dokonane w drodze
    obniżenia kapitału zakładowego o kwotę określoną w uchwale o umorzeniu, zaś
    umorzeniu będzie podlegała część udziałów Spółki (umowa Spółki przewiduje możliwość
    dobrowolnego umorzenia udziałów).

    Kwota wypłaconego w 2025 r. wynagrodzenia na rzecz Udziałowca 1 oraz Udziałowca 2 z
    tytułu w/w umorzenia może przekraczać 2 000 000 zł.
    Na dzień wypłaty w/w wynagrodzenia Spółka nie będzie spełniała definicji spółki
    nieruchomościowej, o której mowa art. 4a pkt 35 Ustawy o CIT. Ponadto, na ostatni dzień
    miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym dojdzie do wypłaty wynagrodzenia z tytułu
    dobrowolnego umorzenia części udziałów, Spółka nie będzie posiadała nieruchomości –
    zarówno bezpośrednio, jak również pośrednio, które mogłyby stanowić co najmniej 50%
    wartości bilansowej aktywów Spółki.
    Pytania
        1. Czy Wnioskodawca jako podmiot wypłacający Udziałowcom wynagrodzenie z
        tytułu dobrowolnego umorzenia części udziałów w Spółce będzie zobowiązany
        jako płatnik do pobrania zryczałtowano podatku CIT na podstawie art. 26 ust. 1
        Ustawy o CIT?
        2. Czy Wnioskodawca jako podmiot wypłacający Udziałowcom wynagrodzenie z
        tytułu dobrowolnego umorzenia części udziałów w Spółce będzie zobowiązany do
        stosowania mechanizmu pay and refund, o którym mowa w art. 26 ust. 2e
        Ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Wnioskodawca jako podmiot wypłacający Udziałowcom wynagrodzenie z tytułu
    dobrowolnego umorzenia części udziałów w Spółce, nie będzie zobowiązany jako płatnik
    do pobrania zryczałtowanego podatku CIT na podstawie art. 26 ust. 1 Ustawy o CIT;
    Wnioskodawca jako podmiot wypłacający Udziałowcom wynagrodzenie z tytułu
    dobrowolnego umorzenia części udziałów w Spółce nie będzie zobowiązany do
    stosowania mechanizmu pay and refund, o którym mowa w art. 26 ust. 2e Ustawy o CIT.
    1. Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1
      1.1. Obowiązki płatnika podatku u źródła
    Wnioskodawca wykazuje, iż jako podmiot wypłacający Udziałowcom wynagrodzenie z
    tytułu dobrowolnego umorzenia części udziałów w Spółce, nie będzie zobowiązany do
    pobrania jako płatnik zryczałtowano podatku CIT (dalej: „podatek u źródła”) na podstawie
    art. 26 ust. 1 Ustawy o CIT, bowiem wynagrodzenie z tytułu dobrowolnego umorzenia
    udziałów nie mieści się w hipotezie w/w przepisu.
    Wnioskodawca pragnie w pierwszej kolejności wyjaśnić, iż pojęciem „podatek u źródła”
    określa się zryczałtowane podatki dochodowe (od osób fizycznych i prawnych), które
    pobierane przez płatników, którzy mają miejsce zamieszkania, siedzibę lub tzw.
    zagraniczny zakład w państwie, gdzie powstaje dochód. Z tego też względu, polski podatek
    u źródła pobierany jest:
        przez płatników, którzy mają miejsce zamieszkania, siedzibę lub zagraniczny zakład
        w Polsce; od
        polskich rezydentów/nierezydentów, na rzecz których zostają wypłacone należności
        bezpośrednio wskazane w Ustawie o CIT.
    Samo pojęcie płatnika podatku uregulowane zostało przy tym w art. 8 Ordynacji
    podatkowej. W myśl tego przepisu, płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub
    jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie
    przepisów prawa podatkowego do:
        obliczenia i pobrania od podatnika podatku; i
        wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu.

    W świetle powyższego unormowania, płatnik jest podmiotem wyręczającym zarówno
    organ podatkowy, jak też podatnika w procesie wyliczenia i poboru podatków, przy czym
    warunkiem powstania obowiązków płatnika jest powstanie zobowiązania podatkowego po
    stronie podatnika. W pierwszym rzędzie musi bowiem powstać stosunek zobowiązaniowy
    między organem podatkowym a podatnikiem, a zatem po stronie podatnika musi powstać
    zobowiązanie podatkowe. Dopiero zaistnienie obowiązku zapłaty podatku po stronie
    podatnika spowoduje powstanie obowiązku działania po stronie płatnika, jakim jest pobór
    podatku.
    Odnosząc powyższe na grunt analizowanej sprawy, stosownie do art. 26 ust. 1 zdanie
    pierwsze Ustawy o CIT, osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
    prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z
    tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz w art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy
    pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty podatek u źródła
    od tych wypłat.
    Z powyższego przepisu wynika zatem, iż, art. 26 ust. 1 Ustawy o CIT uzależnia powstanie
    po stronie polskiego podmiotu obowiązku płatnika, do wypłaty przez ten podmiot na rzecz
    polskiego rezydenta/nierezydenta konkretnych należności wskazanych w.:
        art. 21 ust. 1 Ustawy o CIT - tj. należności z tytułu wypłaty odsetek, należności z
        tytułu licencji, usług niematerialnych, przewozu ładunków i pasażerów; bądź
        art. 22 ust. 1 Ustawy o CIT - tj. należności z tytułu wypłaty dywidend i innych
        dochodów z udziału w zyskach osób prawnych
    - w odniesieniu do których podmiot je otrzymujący występuje w roli podatnika - z uwagi
      na występujące po jego stronie zobowiązanie podatkowe.
    A contrario, jeżeli na rzecz podmiotu niebędącego polskim rezydentem podatkowym
    zostaną wypłacone inne należności niż wymienione bezpośrednio w art. 21 ust.1, bądź 22
    ust. 1 Ustawy o CIT, podmiot wypłacający takie należności nie zostanie objęty
    obowiązkiem płatnika na podstawie art. 26 ust. 1 Ustawy o CIT.
    Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych
    wydawanych przez organy podatkowe. Przykładowo Dyrektor KIS w interpretacji
    indywidualnej z dnia 1 sierpnia 2024 r. (0111-KDIB1-2.4010.343.2024.1.AK) wyjaśnił, iż „od
    niektórych należności osiąganych na terytorium Polski przez podatników podlegających
    ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu pobierany jest podatek dochodowy w sposób
    zryczałtowany. Podatek ten nazywany jest podatkiem "u źródła" ze względu na szczególny
    sposób jego poboru, który dokonywany jest przez podmiot polski wypłacający określone
    należności na rzecz nierezydenta w trybie i na zasadach wymienionych w art. 26 ustawy o
    CIT. (...) podkreślenia wymaga, że przepis ten odnosi się do konkretnych należności
    zawartych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 ustawy o CIT. (...) Natomiast wynagrodzenie
    (...) nie jest objęte dyspozycją przepisu art. 22 ust. 1 ustawy o CIT, ani też art. 21 ust. 1
    ustawy o CIT, zatem w sprawie nie znajdzie zastosowania art. 26 ust. 1 ustawy o CIT.”.
    Z tego też względu, w zakresie obowiązków Wnioskodawcy jako płatnika rozstrzygnięcia
    wymaga określenia, czy przychody z tytułu dobrowolnego umorzenia udziałów za
    wynagrodzeniem mieszczą się katalogu przychodów z art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1
    Ustawy o CIT, do których odwołuje się art. 26 ust. 1 Ustawy o CIT.
    W świetle powyższego, Wnioskodawca w pierwszej kolejności dokona kwalifikacji źródła
    przychodu z tytułu dobrowolnego umorzenia udziałów, a następnie wykaże, iż
    przedmiotowe wynagrodzenie nie mieści się w hipotezie art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1
    Ustawy o CIT.
      1.2. Kwalifikacja źródła przychodu z tytułu umorzenia udziałów

    Kwalifikacja źródła przychodu z tytułu umorzenia udziałów na gruncie przepisów Ustawy o
    CIT uzależniona jest od trybu, w jakim przeprowadzane jest umorzenie.
    Wyjaśniając powyższe wskazać należy, iż umorzenie udziałów polega na ich prawnym
    unicestwieniu, tj. wygaśnięciu wszelkich praw, zarówno o charakterze majątkowym, jak i
    korporacyjnym, wynikających z udziałów. Ustawodawca przewiduje trzy zasadnicze tryby
    umorzenia udziałów:
        dobrowolne umorzenie udziałów (za zgodą wspólnika);
        przymusowe umorzenie udziałów (bez zgody wspólnika);
        automatyczne umorzenie udziałów (w razie ziszczenia się warunku określonego w
        umowie spółki, bez zgody wspólnika).
    Odnosząc powyższe rozważania do regulacji podatkowych wskazać należy, iż w Ustawie o
    CIT jednoznacznie rozróżnia się przychód z tytułu umorzenia przymusowego oraz
    automatycznego od przychodu z tytułu umorzenia dobrowolnego.
    Zgodnie bowiem z:
        art. 7b ust. 1 pkt 1 lit. b). Ustawy o CIT - za przychody z zysków kapitałowych uważa
        się przychody z udziału w zyskach osób prawnych (...), w tym przychody z
        umorzenia udziału (akcji) lub ze zmniejszenia ich wartości; przy czym
        w myśl art. 7b ust. 1 pkt 3 lit. a). Ustawy o CIT - do zysków kapitałowych zalicza się
        przychody z udziałów (akcji) w osobie prawnej, w tym ze zbycia udziałów (akcji), w
        tym ze zbycia dokonanego celem ich umorzenia.
    Zdaniem Wnioskodawcy nie budzi wątpliwości, iż na gruncie Ustawy o CIT sformułowanie:
    „zbycie udziałów celem ich umorzenia” odnosi się do dobrowolnego umorzenia udziałów.
    Natomiast, ilekroć Ustawa o CIT posługuje się pojęciem umorzenia udziałów, rozumieć
    przez to należy umorzenie przymusowe lub automatyczne. Z tego też względu, przychód z
    tytułu przymusowego lub automatycznego umorzenia udziałów kwalifikowany jest na
    gruncie Ustawy o CIT jako przychód z tytułu udziału w zyskach osób prawnych, natomiast
    przychód uzyskany ze zbycia dokonanego celem umorzenia dobrowolnego udziałów
    kwalifikowany jest jako inny niż przychód z tytułu udziału w zyskach osób prawnych, tj.
    jako przychód z udziału w osobie prawnej.
    Powyższe stanowisko potwierdza historyczna analiza treści przepisów Ustawy o CIT i ich
    zmian. Zgodnie bowiem z ustawą z dnia 25 listopada 2010 r. o zmianie ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz
    ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych
    przez osoby fizyczne, uchylony został art. 10 ust. 1 pkt 2 Ustawy o CIT, który (w brzmieniu
    obowiązującym do dnia 31 grudnia 2010 r.) stanowił, że dochody uzyskane z odpłatnego
    zbycia udziałów na rzecz spółki, w celu umorzenia tych udziałów, są traktowane jako
    dochód (przychód) z udziału w zyskach osób prawnych. Z powyższego w sposób oczywisty
    wynika, że do końca 2010 r. dochód z tytułu zbycia udziałów w celu ich umorzenia
    stanowił dochodu z tytułu udziału w zyskach osób prawnych. Począwszy jednak do 1
    stycznia 2011 r., dochód z tytułu zbycia udziałów na rzecz spółki w celu ich umorzenia nie
    stanowi już dochodu z tytułu udziału w zyskach osób prawnych (dochodu zrównanego z
    dywidendą), co oznacza, że stanowi dochód z rozporządzenia majątkiem - dochód ze
    zbycia udziałów.
    Potwierdzenie powyższego stanowiska znajduje się w orzecznictwie sądów
    administracyjnych. Jako przykład można tu wskazać:

        wyrok NSA z dnia 16 maja 2019 r. (sygn. akt II FSK 1488/17), w którym sąd uznał, że:
        „Nowelizacja, która weszła w życie 1 stycznia 2011 r., miała na celu zrównanie zasad
        opodatkowania zbycia udziałów (akcji) w spółce w celu umorzenia z każdym innym
        zbyciem udziałów (akcji). Realizując to zamierzenie ustawodawca wykreślił art. 10
        ust. 1 pkt 2 PDOPrU, wyłączając przychody ze zbycia udziałów (akcji) spółce w celu
        umorzenia z kategorii przychodów z udziału w zyskach osób prawnych. Tym
        samym, przesądził, że przychody te podlegają opodatkowaniu podatkiem
        dochodowym od osób prawnych na zasadach ogólnych";
        wyrok NSA z dnia 14 listopada 2018 r. (sygn. akt II FSK 234/17), w którym sąd
        zaznaczył, że: „Należy zwrócić uwagę, że po uchyleniu z dniem 1 stycznia 2011 r.
        art. 10 ust. 1 pkt 2 PDOPrU zbycie udziałów (akcji) spółce w celu umorzenia nie jest
        już traktowane jako przychód z udziału w zyskach osób prawnych, jak to miało
        miejsce w poprzednim stanie prawnym. Nowelizacja ustawy o podatku
        dochodowym od osób prawnych, która weszła w życie 1 stycznia 2011 r. miała na
        celu zrównanie zasad opodatkowania zbycia udziałów (akcji) spółce w celu
        umorzenia z każdym innym zbyciem udziałów (akcji). Realizując to zamierzenie
        ustawodawca uchylił art. 10 ust. 1 pkt 2 PDOPrU, wyłączając przychody ze zbycia
        udziałów (akcji) spółce w celu umorzenia z kategorii przychodów z udziału w
        zyskach osób prawnych.”
    Powyższą konstatację potwierdza również tryb w jakim przeprowadzane jest umorzenie
    dobrowolne udziałów.
    Procedura dobrowolnego umorzenia udziałów została uregulowana w przepisach art. 199
    § 1 i 2 KSH. W myśl tych przepisów, umorzenie dobrowolne następuje za zgodą wspólnika,
    a ponadto w drodze nabycia od niego udziału lub udziałów w spółce. Nabywcą udziałów
    jest spółka, która upoważniona jest do zawarcia tego rodzaju umowy o nabycie udziałów
    własnych przez przepis art. 200 §1 KSH. Umorzenie (dobrowolne) udziału - po jego nabyciu
    przez spółkę - następuje po przeprowadzeniu procedury konwokacyjnej, poprzez
    rejestrację obniżenia kapitału zakładowego w KRS.
    Z powyższych przepisów wynika, iż umorzenie dobrowolne dokonywane zgodnie z art. 199
    §1 KSH następuje w dwóch etapach:
    1) w pierwszym etapie dochodzi do zbycia udziałów przez udziałowca na rzecz spółki, a
      następnie,
    2) w drugim etapie działań, nabyte przez spółkę udziały są umarzane.
    W przypadku umorzenia dobrowolnego odrębnie dochodzi zatem do nabycia udziałów
    przez spółkę i odrębnie do ich umorzenia - w dwóch etapach działań. W takim przypadku
    udziałowiec najpierw zbywa udziały, a dopiero później (po przeprowadzeniu procedury
    konwokacyjnej, ergo po kilku miesiącach) są one umarzane i tym samym w momencie
    umorzenia następuje ich prawne unicestwienie. Dlatego też w piśmiennictwie funkcjonuje
    pogląd, że pierwszy etap umorzenia dobrowolnego udziałów w rozumieniu KSH,
    wyrażający się w nabyciu udziałów w celu umorzenia, nie jest w istocie w ogóle
    umorzeniem, lecz nabyciem udziału przez spółkę w drodze umowy zbycia udziału w celu
    umorzenia.
    Powyższe znajduje potwierdzenie w orzecznictwie. Jako przykład można to wskazać wyrok
    WSA w Łodzi z dnia 7 lutego 2008 r. (I SA/Łd 1226/07), w którym sąd wskazał, że:
    „umorzenie dobrowolne musi oznaczać nabycie udziału przez spółkę w celu umorzenia w
    drodze umowy. Strony zawierają więc umowę sprzedaży udziału, jeśli umorzenie

    dobrowolne jest odpłatne. A zatem umorzenie dobrowolne udziałów w rozumieniu
    kodeksu spółek handlowych nie jest w istocie w ogóle umorzeniem, lecz nabyciem udziału
    przez spółkę w drodze umowy sprzedaż."
    W momencie zbycia udziałów w celu umorzenia nie dochodzi więc do ich umorzenia, które
    następuje dopiero na kolejnym etapie procedury, lecz do odrębnej od finalnego
    umorzenia czynności zbycia udziałów na rzecz spółki.
    Powyższe znajduje potwierdzenie w stanowisku organów podatkowych, przykładowo:
        Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 15 lutego 2024 r. (0111-KDIB1-
        2.4010.676.2023.1.MC) stwierdził, iż: „umarzanie udziałów, co do zasady odbywa się
        za wynagrodzeniem. Jednak w ramach umorzenia dobrowolnego dopuszcza się
        także umorzenie nieodpłatne. W takiej sytuacji dochodzi najpierw do zbycia tych
        udziałów przez udziałowca i nabycie ich przez spółkę, a dopiero w drugiej kolejności
        do ich umorzenia przez spółkę w przyszłości. Zatem, w przypadku umorzenia
        dobrowolnego dochodzi do nabycia udziałów przez spółkę i odrębnie ich
        umorzenia - w dwóch etapach działań”;
        Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 11 września 2023 r. (0111-KDIB2-
        1.4010.327.2023.1.AJ) stwierdził, iż: „Jak wskazano, umarzanie udziałów, co do
        zasady odbywa się za wynagrodzeniem. Jednak w ramach umorzenia
        dobrowolnego dopuszcza się także umorzenie nieodpłatne. W takiej sytuacji
        dochodzi najpierw do zbycia tych udziałów przez udziałowca i nabycia ich przez
        spółkę, a dopiero w drugiej kolejności do ich umorzenia przez spółkę w przyszłości.
        Zatem, w przypadku umorzenia dobrowolnego dochodzi do nabycia udziałów przez
        spółkę i odrębnie ich umorzenia - w dwóch etapach działań.”
    Procedura umorzenia przymusowego i automatycznego została natomiast uregulowana w
    art. 199 § 2 oraz § 4 KSH. W myśl tych regulacji, w przypadku zajścia okoliczności, które
    wskazane zostały w umowie jako przyczyny umorzenia:
        w przypadku umorzenia przymusowego - zgromadzenie wspólników podejmuje
        uchwałę o umorzeniu udziałów; zaś
        w przypadku umorzenia automatycznego - samo zajście zdarzenia wskazanego w
        umowie prowadzi do umorzenia udziałów.
    W konsekwencji powyższego, w przypadku umorzenia przymusowego i automatycznego
    nie dochodzi do uprzedniego nabycia udziałów przez spółkę w celu ich umorzenia. Tym
    samym, nie następuje ono tak jak w przypadku umorzenia dobrowolnego w dwóch
    etapach (najpierw nabycia, potem umorzenia), natomiast ma miejsce za pośrednictwem
    jednej czynności, tj. podjęcia przez wspólników uchwały na podstawie umocowania
    wskazanego w umowie (w przypadku umorzenia przymusowego) lub ziszczenia się
    określonego zdarzenia wskazanego w umowie (w przypadku umorzenia automatycznego).
    Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych
    wydawanych przez organy podatkowe, przykładowo w interpretacji indywidualnej
    Dyrektora KIS z dnia 1 sierpnia 2024 r. (0111-KDIB1-2.4010.343.2024.1.AK), organ wskazał,
    iż: „Kodeks spółek handlowych przewiduje trzy metody umorzenia udziałów: (...) 2)
    umorzenia przymusowe - przesłanki i tryb przymusowego umorzenia określa umowa
    spółki. W przypadku umorzenia przymusowego nie dochodzi do zbycia udziałów przez
    wspólnika na rzecz spółki, 3) umorzenie automatyczne - udział ulega umorzeniu w razie

    ziszczenia się określonego zdarzenia bez powzięcia uchwały zgromadzenia wspólników -
    stosuje się wówczas przepisy o umorzeniu przymusowym.”
    W konsekwencji powyższego Wnioskodawca uważa, iż wynagrodzenie z tytułu
    dobrowolnego umorzenia udziałów nie stanowi dochodu z tytułu udziału w zyskach osób
    prawnych, o którym mowa w art. art. 7b ust. 1 pkt 1 lit. b), natomiast stanowi dochód ze
    zbycia udziałów, o którym mowa w art. 7b ust. 1 pkt 3 lit. a). Ustawy o CIT.
    Wskazać przy tym należy, iż przepisy Ustawy o CIT stosuje się z uwzględnieniem umów w
    sprawie unikania podwójnego opodatkowania (dalej: „UPO”), których stroną jest Polska.
    Oznacza to, że UPO stanowi część polskiego ustawodawstwa i ma pierwszeństwo przed
    Ustawą o CIT. Z tego też względu, chociaż według przepisów Ustawy o CIT przychód
    uzyskany przez nierezydenta może podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym w
    Polsce, to UPO może powyższe modyfikować, ograniczając lub nawet kompletnie
    uchylając obowiązek zapłaty przez niego podatku w Polsce.
    Powyższe znajduje potwierdzenie w interpretacjach organów podatkowych, m. in. w:
        interpretacji Dyrektora KIS z dnia 8 listopada 2019 r. (0111-KDIB2-
        3.4010.293.2019.2.KK), w której organ uznał za prawidłowe stanowisko podatnika,
        zgodnie z którym: „zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku
        dochodowym od osób prawnych (...), podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium
        Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi
        podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej
        Polskiej (...) ww. przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
        zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita
        Polska.”;
        interpretacji Dyrektora KIS z dnia 8 listopada 2019 r. (0111-KDIB1-
        2.4010.370.2019.2.MZA), w której organ uznał za prawidłowe stanowisko podatnika,
        zgodnie z którym: „stosownie do art. 3 ust. 2 ustawy o CIT podatnicy, którzy nie
        mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają
        obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium
        Rzeczypospolitej Polskiej. [...] Przepis ten stosuje się z uwzględnieniem umów w
        sprawie zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Polska.”
    Z uwagi na fakt, iż Udziałowcy są rezydentami podatkowy Cypru, w sprawie zastosowanie
    znajdzie umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Cypru w
    sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i
    majątku, sporządzona w Warszawie dnia 4 czerwca 1992 r. (dalej: „polsko-cypryjska UPO”).
    Wnioskodawca wskazuje przy tym, iż przepisy polsko-cypryjskiej UPO należy
    interpretować zgodnie z postanowieniami Konwencji wielostronnej implementującej
    środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy
    opodatkowania i przenoszeniu zysku (dalej: „Konwencja"), podpisanej przez Polskę oraz
    przez Cypr dnia 7 czerwca 2017 r. Zatem, dla celów stosowania prawa, postanowienia
    Konwencji muszą być interpretowane razem z polsko-cypryjską UPO, z uwzględnieniem
    stanowisk Umawiających się Państw w zakresie przyjęcia Konwencji. Co przy tym istotne,
    Konwencja w żaden sposób nie zmodyfikowała art. 13 polsko-cypryjskiego UPO
    odnoszącego się do zysków ze sprzedaży majątku, który jest kluczowy w odniesieniu do
    nabycia przez spółkę udziałów w celu ich umorzenia od nierezydenta.
    Odnosząc powyższe na grunt analizowanej sprawy, Udziałowcy, jako rezydenci podatkowy
    na Cyprze, podlegają opodatkowaniu w Polsce jedynie w odniesieniu do tych przychodów,

    które są osiągane na terytorium Polski, i które na mocy przepisów polsko-cypryjskiej UPO
    mogą podlegać opodatkowaniu w Polsce. W sprawie przychód, jaki Udziałowcy uzyskają z
    tytułu dobrowolnego umorzenia udziałów Spółki powinien zostać zakwalifikowany na
    podstawie art. 13 ust. 4 polsko-cypryjskiej UPO jako zysk z przeniesienia tytułu własności
    majątku.
    Zgodnie z art. 13 polsko-cypryjskiej UPO, zyski osiągane przez osobę mającą miejsce
    zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie z przeniesienia własności majątku
    są opodatkowane w następujący sposób:
    1) Zyski z przeniesienia tytułu własności majątku nieruchomego, a położonego w drugim
      Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane z tym drugim Państwie;
    2) Zyski z przeniesienia tytułu własności majątku ruchomego stanowiącego część majątku
      zakładu mogą być opodatkowane z tym drugim Państwie;
    3) Zyski osiągnięte z przeniesienia tytułu własności statków, samolotów lub pojazdów
      drogowych podlegają opodatkowaniu tylko w tym Umawiającym się Państwie, w
      którym mieści się siedziba prawna przedsiębiorstwa;
    4) Zyski z przeniesienia tytułu własności majątku, inne niż wymienione w ustępach 1, 2 i 3
      niniejszego artykułu, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Umawiającym się
      Państwie, w którym przenoszący tytuł własności ma miejsce zamieszkania lub siedzibę.
    Zgodnie z art. 13 ust. 1 polsko-cypryjskiej UPO, opodatkowaniu w Polsce w odniesieniu do
    czynności zbycia składników majątkowych podlegają tylko zyski uzyskane przez rezydenta
    cypryjskiego z przeniesienia tytułu własności nieruchomości położonej w Polsce.
    Natomiast udziały w spółce z o.o. nie stanowią nieruchomości. Oznacza to, że art. 13 ust. 1
    Umowy nie ma zastosowania do dobrowolnego umorzenia udziałów w Spółce.
    Na marginesie wskazać należy, iż dobrowolne umorzenie udziałów mogłoby podlegać
    opodatkowane w Polsce jedynie wówczas, gdyby polsko-cypryjska UPO zawierała tzw.
    klauzulę nieruchomościową, czyli stanowiła, że opodatkowaniu w państwie położenia
    nieruchomości podlega również zbycie udziałów w spółce nieruchomościowej (której to
    klauzuli przedmiotowa umowa nie zawiera). Skoro zatem polsko-cypryjska UPO nie
    odwołuje się do posiadania majątku nieruchomego przez spółkę, której udziały są
    zbywane (w sprawie: Spółka), przy czym sama Spółka nie posiada w Polsce nieruchomości,
    to Polska nie jest uprawnione do opodatkowania dochodu z dobrowolnego umorzenia
    udziałów, a więc powinny one w całości być opodatkowane w miejscu siedziby
    Udziałowców (Cypr).
    W analizowanej sprawie nie znajdzie również zastosowania regulacja ust. 2 art. 13 polski-
    cypryjskiej UPO, w którym jest mowa o zyskach z tytułu przeniesienia prawa własności
    majątku ruchomego należącego do zakładu. Jak bowiem zostało wskazane w opisie
    zdarzenia przyszłego, Udziałowcy nie prowadzą na terytorium Polski zakładu w
    rozumieniu przepisów Umowy.
    Z przyczyn oczywistych w sprawie nie znajdzie także zastosowania regulacja ust. 3 art. 13
    polsko- cypryjskiej UPO, bowiem ewidentnie przychód, jaki Udziałowcy uzyskają z tytułu
    dobrowolnego umorzenia udziałów Spółki nie stanowi zysku z przeniesienia tytułu
    własności statków, samolotów czy pojazdów drogowych. Udział stanowi bowiem prawo
    majątkowe wspólnika spółki z o.o. (które nie zalicza się do żadnej z ww. kategorii, co
    rozumie się per se).
    Skoro w analizowanym zdarzeniu przyszłym nie znajdzie zastosowania art. 13 ust. 1
    polsko-cypryjskiej UPO, w ocenie Wnioskodawcy, zastosowanie powinien znaleźć art. 13
    ust. 4 Umowy, w którym jest mowa o zysku z tytułu przeniesienia tytułu własności
    składników majątkowych, innych niż wymienione w ust. 1-3 art. 13 polsko-cypryjskiej UPO.
    Udziały w spółce z o.o. stanowią bowiem kategorię składników majątkowych innych niż
    wymienione w ustępach 1-3 polsko-cypryjskiej UPO. Udziały w spółce z o.o. bowiem
    stanowią prawa majątkowe wspólnika i są niewątpliwie składnikiem majątku wspólnika.

    Co przy tym istotne, przez „przeniesienie tytułu własności majątku”, o którym mowa w art.
    13 ust. 4 Umowy, zdaniem Wnioskodawcy należy rozumieć każdą formę rozporządzania
    majątkiem, w tym w szczególności jego sprzedaż, ale także zbycie udziałów celem ich
    umorzenia.
    Zgodnie z treścią ww. przepisu, zysk z tytułu przeniesienia własności tego rodzaju
    składników majątkowych podlega opodatkowaniu w Państwie, w którym przenoszący
    własność ma miejsce zamieszkania lub siedzibę. Jako że Udziałowcy, którzy dokonają
    zbycia części posiadanych przez siebie udziałów Spółki na jej rzecz, w celu ich
    dobrowolnego umorzenia, są rezydentami cypryjskimi, zysk uzyskany z tytułu tej
    transakcji nie będzie podlegał opodatkowaniu w Polsce, a wyłącznie na Cyprze.
    Stanowisko Wnioskodawcy w powyższym zakresie znajduje potwierdzenie w
    interpretacjach organów podatkowych. Jako przykład wskazać tu można:
        interpretację indywidualną Dyrektora KIS z dnia 29 września 2022 r. (0114-KDIP2-
        1.4010.30.2022.1.MR), w której organ uznał za prawidłowe stanowisko, iż: „A
        zamierza dokonać tzw. dobrowolnego umorzenia udziałów w Spółce, (...), poprzez
        zbycie na rzecz Spółki pakietu/ów udziałów Spółki (...) („Transakcja” (...) w przypadku
        przedmiotowej Transakcji zastosowanie powinien znaleźć art. 13 ust. 4 UPO,
        zgodnie z którym ewentualny dochód, jaki A uzyska ze zbycia udziałów w Spółce
        stanowić będzie zysk z przeniesienia tytułu własności majątku, inny niż wymieniony
        w art. 13 ust. 1-3 UPO. W konsekwencji, zgodnie z postanowieniami art. 13 ust. 4
        UPO, ewentualny dochód z tego tytułu będzie podlegać opodatkowaniu wyłącznie
        na Cyprze, gdzie A. posiada siedzibę i taki dochód nie będzie podlegał
        opodatkowaniu w Polsce”;
        interpretację indywidualną Dyrektora IS w Warszawie z dnia 3 lutego 2016 r. (IPPB5
        /4510-1228/15-2/RS), w której organ analizując stan faktyczny, w którym polska
        spółka wypłacała na rzecz spółki cypryjskiej wynagrodzenie z tytułu dobrowolnego
        umorzenia udziałów uznał za prawidłowe stanowisko spółki, iż: „ze względu na fakt,
        że udziały w spółce zależnej nie będą stanowiły majątku nieruchomego (...) dochód
        uzyskany przez Spółkę z tytułu zbycia udziałów w Spółce zależnej w celu ich
        umorzenia, jako niewymieniony w innych ustępach art. 13 umowy o Unikaniu
        podwójnego opodatkowania, będzie na podstawie art. 13 ust. 4 Umowy o unikaniu
        podwójnego opodatkowania podlegał opodatkowaniu wyłącznie w Republice
        Cypru.";
        interpretację indywidualną Dyrektora IS w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2016 r.
        (IPPB5/4510-567/16-4/PW), w której organ uznał za prawidłowe stanowisko,
        zgodnie z którym: „Przychód ze zbycia udziałów w celu ich umorzenia podlega
        zatem regule wyrażonej w art. 13 ust. 4 Umowy. Udziały w Spółce z o.o. stanowię
        bowiem kategorię składników majątkowych innych niż wymienione w ustępach 1-3
        Umowy. Zgodnie zaś z treścią ww. przepisu, zysk z tytułu przeniesienia własności
        tego rodzaju składników majątkowych podlega opodatkowaniu w Państwie, w
        którym przenoszący własność ma miejsce zamieszkania lub siedzibę. Jako, że
        Wnioskodawca, który przeniesie na rzecz Spółki prawo własności udziałów jest
        rezydentem cypryjskim, zysk uzyskany z tytułu tej transakcji nie będzie podlegał
        opodatkowaniu w Polsce.” Z powyższego wynika zatem, iż osiągnięte przez

        Udziałowców wynagrodzenie z tytułu sprzedaży udziałów Spółki nie będzie podlegał
        opodatkowaniu w Polsce, lecz wyłącznie w miejscu siedziby zbywcy, tj. na Cyprze.”
    Reasumując, wynagrodzenie z tytułu dobrowolnego umorzenia udziałów należy
    zakwalifikować jako zyski ze zbycia majątku, tj. zgodnie z art. 7b ust. 1 pkt 3 lit. a) Ustawy o
    CIT w zw. z art. 13 ust. 4 polsko- cypryjskiego UPO. W związku zaś z brzmieniem art. 13
    ust. 4 polsko-cypryjskiego UPO, wynagrodzenie Udziałowców z tytułu dobrowolnego
    umorzenia części udziałów na gruncie polsko-cypryjskiej UPO, powinno podlegać
    opodatkowaniu wyłącznie na Cyprze, jako zyski z przeniesienia tytułu własności majątku.
      1.3. Brak możliwości uznania Spółki za płatnika podatku u źródła
    W ocenie Wnioskodawcy, wynagrodzenie z dobrowolnego umorzenia udziałów stanowi
    przychód ze zbycia majątku, zatem nie mieści się w hipotezie art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust.
    1 Ustawy o CIT, w konsekwencji czego wypłata wynagrodzenia z tytułu dobrowolnego
    umorzenia udziałów nie może podlegać opodatkowaniu podatkiem u źródła na podstawie
    w/w przepisów, ergo Wnioskodawca nie może zostać uznany za płatnika na podstawie art.
    26 ust. 1 Ustawy o CIT.
    1.3.1 Brak możliwości uznania wynagrodzenia z tytułu dobrowolnego umorzenia udziałów
      za przychód (dochód), o którym mowa w art. 21 ust. 1 Ustawy o CIT
    W pierwszej kolejności Wnioskodawca pragnie zauważyć, iż zgodnie z art. 21 ust. 1 Ustawy
    o CIT, podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Polski przez nierezydentów
    przychodów:
    1) z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych,
      znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z
      należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za
      użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także
      środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze
      zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-
      how);
    2) z opłat za świadczone usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej lub
      sportowej, wykonywanej przez osoby prawne mające siedzibę za granicą,
      organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących
      działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
    2a) z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług
      reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji
      pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o
      podobnym charakterze;
    - ustala się w wysokości 20% przychodów;
    3) z tytułu należnych opłat za wywóz ładunków i pasażerów przyjętych do przewozu w
      portach polskich przez zagraniczne przedsiębiorstwa morskiej żeglugi handlowej, z
      wyjątkiem ładunków i pasażerów tranzytowych;
    4) uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczne
      przedsiębiorstwa żeglugi powietrznej, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z
      lotniczego rozkładowego przewozu pasażerskiego, skorzystanie z którego wymaga
      posiadania biletu lotniczego przez pasażera
    - ustala się w wysokości 10 % tych przychodów.

    Odnosząc się do powyższego Wnioskodawca pragnie wyjaśnić, iż art. 21 ust. 1 Ustawy o
    CIT zawiera zamknięty katalog kategorii przychodów opodatkowanych 20% lub 10%
    podatkiem u źródła. Z tego też względu, na postawie przedmiotowego przepisu nie mogą
    zostać opodatkowane inne należność, aniżeli bezpośrednio wskazane w tej regulacji.
    Wynagrodzenie z tytułu dowolnego umorzenia udziałów nie mieści się natomiast w żadnej
    z w/w kategorii przychodów, bowiem przedmiotowe wynagrodzenie jest kwalifikowane
    jako przychód ze sprzedaży udziałów (zbycie udziałów w celu umorzenia jest czynnością
    tożsamą do sprzedaży udziałów z uwagi na fakt, iż przebiega w dwóch etapach - tj.
    najpierw udziały nabywa spółka, dopiero zaś później są one umarzane). Z przyczyn zatem
    oczywistych, wynagrodzenie z tytułu dowolnego umorzenia udziałów nie może być
    zakwalifikowane do żadnego z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 Ustawy o CIT.
    Z tego też powodu w ocenie Wnioskodawcy uznać należy, iż wypłacone przez
    Wnioskodawcę wynagrodzenie za nabycie części udziałów własnych celem ich umorzenia
    nie będzie podlegało opodatkowaniu na podstawie art. 21 ust. 1 Ustawy o CIT.
    Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych
    wydawanych przez organy podatkowe. Jako przykład można tu wskazać:
        interpretację indywidualną Dyrektora KIS z dnia 20 czerwca 2023 r. (0111-KDIB1-
        2.4010.123.2023.2.AW), w której organ wskazał, że: „W rozpatrywanej sprawie
        należy stwierdzić, że przychody z tytułu dobrowolnego umorzenia udziałów nie
        mieszczą się w dyspozycji art. 21 ust. 1 ustawy o CIT.”;
        interpretację indywidualną Dyrektora KIS z dnia 6 sierpnia 2024 r. (0111-KDIB1-
        2.4010.314.2024.2.ANK), w której organ uznał za prawidłowe stanowisko, iż:
        „przychody z tytułu dobrowolnego umorzenia udziałów nie mieszczą się w
        dyspozycji art. 21 ust. 1 ustawy o CIT.”
    1.3.2. Brak możliwości uznania wynagrodzenia z tytułu dobrowolnego umorzenia udziałów
      za przychód (dochód), o którym mowa w art. 22 ust. 1 Ustawy o CIT
    Ponadto, wypłacone przez Wnioskodawcę wynagrodzenie za dobrowolne umorzenie
    udziałów nie powinno podlegać opodatkowaniu na podstawie art. 22 ust. 1 Ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 Ustawy o CIT, podatek CIT od określonych w art. 7b ust. 1 pkt 1
    przychodów z dywidend oraz innych przychodów (dochodów) z tytułu udziału w zyskach
    osób prawnych mających siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
    ustala się w wysokości 19% uzyskanego przychodu (dochodu).
    Powołany przepis nie odnosi się zatem do wszystkich kategorii przychodów z kapitałów
    pieniężnych o których mowa w art. 7b Ustawy o CIT, natomiast odnosi się wyłącznie do
    przychodów wskazanych ust. 1 pkt 1 wskazanego przepisu, tj. do przychodów z udziału w
    zyskach osób prawnych, stanowiących przychody faktycznie uzyskane z tego udział.
    Jak przy tym zostało wyjaśnione przez Spółkę w pkt. 1.2 powyżej – przychody z tytułu
    dobrowolnego umorzenia udziałów zostały wymienione przez ustawodawcę w art. 7b ust.
    1 pkt 3 lit. a) Ustawy o CIT, w konsekwencji czego nie mogą zostać objęte dyspozycją art.
    22 ust. 1 Ustawy o CIT.
    Z tego też względu w ocenie Wnioskodawcy, wypłacone przez Wnioskodawcę
    wynagrodzenie z tytułu dobrowolnego umorzenia części udziałów nie powinno zostać
    również opodatkowane podatkiem u źródła na podstawie art. 22 ust. 1 Ustawy o CIT (gdyż
    nie mieści się w hipotezie tego przepisu).

    Stanowisko w zakresie braku możliwości opodatkowania wynagrodzenia z tytułu
    dobrowolnego umorzenia udziałów na podstawie 22 ust. 1 Ustawy o CIT potwierdzają
    organy podatkowe w interpretacjach indywidualnych. Przykładowo:
        Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 3 listopada 2023 r. (0111-KDIB1-
        1.4010.495.2023.1.AW) wskazał, że: „należy stwierdzić, że przychody z tytułu
        dobrowolnego umorzenia udziałów nie mieszczą się w dyspozycji art. 21 ust. 1
        ustawy o CIT, ani w dyspozycji art. 22 ust. 1 ustawy o CIT w zw. z art. 7b ust. 1 pkt 1
        tej ustawy. Przychody te uregulowane bowiem zostały w art. 7b ust. 1 pkt 3 lit. a
        ustawy o CIT.”;
        Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 16 września 2024 r. (0111-KDIB2-
        1.4010.394.2024.1.BJ) wskazał, że: „należności z tytułu dobrowolnego umorzenia
        udziałów nie mieszczą się w dyspozycji art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, ani w dyspozycji
        art. 22 ust. 1 ustawy o CIT”.
    1.3.3. Podsumowanie
    Wskazać zatem należy, iż z uwagi na fakt, że wynagrodzenie z tytułu dobrowolnego
    umorzenia udziałów nie mieści się w hipotezie zarówno art. 21 ust. 1, jak również 22 ust. 1
    Ustawy o CIT, po stronie Wnioskodawcy, na podstawie art. 26 ust. 1 Ustawy o CIT, nie
    powstanie obowiązek pobrania od Udziałowców podatku u źródła od wypłaconego
    wynagrodzenia z tytułu dobrowolnego umorzenia części udziałów.
    Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych
    wydawanych przez organy podatkowe. Przykładowo:
        Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 28 października 2024 r. (0111-
        KDIB2-1.4010.490.2024.1.AG) wskazał, że: „skoro należności z tytułu dobrowolnego
        umorzenia udziałów nie mieszczą się w dyspozycji art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, ani w
        dyspozycji art. 22 ust. 1 ustawy o CIT, to po Państwa (płatnika) stronie, zgodnie z
        art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, nie powstanie obowiązek poboru zryczałtowanego
        podatku z tytułu wypłaty wynagrodzenia na rzecz Udziałowca będącego cypryjskim
        rezydentem podatkowym w związku z dobrowolnym umorzeniem udziałów tego
        Wspólnika na podstawie wskazanych powyżej przepisów.”;
        Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 16 sierpnia 2024 r. (0111-KDIB2-
        1.4010.238.2024.2.MK) wskazał, że: „przychody (dochody) z tytułu dobrowolnego
        umorzenia udziałów nie mieszczą się w dyspozycji art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, ani w
        dyspozycji art. 22 ust. 1 ustawy o CIT w zw. z art. 7b ust. 1 pkt 1 tej ustawy bowiem
        przychody te uregulowane zostały w art. 7b ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT (...). W
        konsekwencji po Państwa stronie (płatnika), zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT,
        nie powstanie obowiązek poboru zryczałtowanego podatku z tytułu wypłaty
        wynagrodzenia na rzecz Udziałowca w związku z dobrowolnym umorzeniem
        udziałów tego Wspólnika na podstawie wskazanych powyżej przepisów.”;
        Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 25 października 2023 r. (0111-
        KDIB2-1.4010.332.2023.2.AR) wskazał, że: „podatkiem „u źródła” ze względu na
        szczególny sposób jego poboru, który dokonywany jest przez podmiot polski
        wypłacający określone należności na rzecz nierezydenta w trybie i na zasadach

        wymienionych w art. 26 ustawy o CIT. (...) przepis ten odnosi się do konkretnych
        należności zawartych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 ustawy o CIT; ten ostatni zaś
        w swej treści wymienia przychody określone w art. 7b ust. 1 pkt 1 tej ustawy. (...)
        wynagrodzenie z tytułu dobrowolnego umorzenia udziałów mieści się w dyspozycji
        art. 7b ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT. W konsekwencji, po Państwa stronie nie
        powstanie obowiązek pobrania od Udziałowca zryczałtowanego podatku
        dochodowego od wypłaconego wynagrodzenia na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o
        CIT. Nie będziecie więc Państwo pełnić roli płatnika ww. podatku.”
    Reasumując, odpowiadając na pytanie nr 1, Wnioskodawca jako podmiot wypłacający
    Udziałowcom wynagrodzenie z tytułu dobrowolnego umorzenia części udziałów w Spółce,
    nie będzie zobowiązany do pobrania - jako płatnik - podatku u źródła na podstawie art. 26
    ust. 1 Ustawy o CIT, bowiem wynagrodzenie z tytułu dobrowolnego umorzenia udziałów
    nie mieści się w hipotezie w/w przepisu.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2
    Wnioskodawca pragnie zwrócić uwagę, iż z uwagi na fakt, że wynagrodzenie z tytułu
    dobrowolnego umorzenia udziałów nie mieści się w dyspozycji art. 26 ust. 2e Ustawy o
    CIT, nie będzie on zobowiązany do poboru podatku u źródła z zastosowaniem
    mechanizmu pay and refund, o którym mowa we wskazanym przepisie.
    Zgodnie bowiem z art. 26 ust. 2e Ustawy o CIT, jeżeli łączna kwota należności wypłacanych
    z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 oraz art. 22 ust. 1 na rzecz podmiotu
    powiązanego, przekroczyła w roku podatkowym obowiązującym u wypłacającego te
    należności łącznie kwotę 2 000 000 zł na rzecz tego samego podatnika, osoby prawne są
    obowiązane jako płatnicy pobrać, z zastrzeżeniem ust. 2g, w dniu dokonania wypłaty
    podatek u źródła od tych wypłat według stawki podatku określonej w art. 21 ust. 1 pkt 1
    lub art. 22 ust. 1 od nadwyżki ponad kwotę 2 000 000 zł:
    1) z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e;
    2) bez możliwości niepobrania podatku na podstawie właściwej umowy o unikaniu
      podwójnego opodatkowania, a także bez uwzględniania zwolnień lub stawek
      wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
      opodatkowania.
    Odnosząc się do powyższego Wnioskodawca pragnie zauważyć, iż art. 26 ust. 2e Ustawy o
    CIT jest przepisem szczególnym względem art. 26 ust. 1 Ustawy o CIT, na podstawie
    którego osoby prawne wypłacające określone należności są co do zasady obowiązane,
    jako płatnicy, pobrać w dniu dokonania wypłaty podatek od źródła od tych wypłat od
    nadwyżki ponad kwotę 2 000 000 zł, bez możliwości niepobrania podatku na podstawie
    właściwej UPO, a także bez uwzględniania zwolnień lub stawek wynikających z przepisów
    CIT lub UPO.
    Niemniej jednak, aby ziściła się dyspozycja art. 26 ust. 2e Ustawy o CIT, Wnioskodawca
    uważa, iż obligatoryjnie powinny zostać spełnione łącznie cztery przesłanki wskazane w
    hipotezie powołanego przepisu, a mianowicie:
        na rzecz podatnika powinny zostać wypłacone należności wymienione w art. 21 ust.
        1 Ustawy o CIT (tj. z tytułu wypłaty odsetek, należności z tytułu licencji, usług
        niematerialnych, przewozu ładunków i pasażerów), bądź art. 22 ust. 1 Ustawy o CIT
        (tj. należności z tytułu wypłaty dywidend i innych dochodów z udziału w zyskach
        osób prawnych);

        wypłata musi zostać dokonana na rzecz podmiotu powiązanego w rozumieniu
        przepisów o cenach transferowych;
        otrzymującym należności musi być podmiotem niebędącym polskim rezydentem
        podatkowym; oraz
        wartość wypłat na rzecz jednego podatnika powinna przekraczać w roku
        podatkowym obowiązującym u wypłacającego kwotę 2 000 000 zł.
    A contrario, niespełnienie chociażby jednego z w/w warunków powoduje brak
    występowania po stronie podmiotu wypłacającego wynagrodzenie obowiązków płatnika z
    zastosowaniem mechanizmu pay and refund na podstawie art. 26 ust. 2e Ustawy o CIT.
    Powyższe stanowisko w zakresie konieczności spełnienia łącznie czterech wyżej
    wskazanych przesłanek dla celów zastosowania art. 26 ust. 2e Ustawy o CIT potwierdzają
    organy podatkowe. Przykładowo Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 1 lutego
    2023 r. (0114-KDIP2-1.4010.283.2022.1.JC) uznał za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy,
    iż: intencją ustawodawcy było zastosowanie mechanizmu pay and refund, wyłącznie w
    sytuacji, w której zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki:
        wypłata dokonywana jest na rzecz podmiotu powiązanego w rozumieniu przepisów
        o cenach transferowych,
        otrzymujący należność nie jest polskim rezydentem podatkowym,
        wypłacane są należności o charakterze biernym (w szczególności odsetki,
        dywidendy, należności licencyjne, know-how, itp.),
        wartość wypłat na rzecz jednego podatnika przekracza w danym roku podatkowym
        obowiązującym u wypłacającego kwotę 2 000 000 zł”.
    Odnosząc powyższe na grunt stanu faktycznego analizowanej sprawy, w związku z wypłatą
    wynagrodzenia z tytułu dobrowolnego umorzenia udziałów nie zostanie zdaniem
    Wnioskodawcy spełniona hipoteza art. 26 ust. 2e Ustawy o CIT, bowiem mimo, iż:
        wartość wypłat na rzecz każdego z Udziałowców może przekraczać w roku
        podatkowym obowiązującym u Spółki kwotę 2 000 000 zł;
        Udziałowcy, który otrzymają wynagrodzenie nie będą polskim rezydentem
        podatkowym (są bowiem rezydentami podatkowymi Cypru);
        wypłata wynagrodzenie umorzeniowego zostanie dokonana na rzecz podmiotów
        powiązanych w rozumieniu przepisów o cenach transferowych (Udziałowcy są
        bowiem podmiotami powiązanymi ze spółką w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4
        Ustawy o CIT)
    - to jednak wynagrodzenie umorzeniowe nie będzie stanowiło należności wymienionych
      w art. 21 ust. 1 oraz 22 ust. 1 Ustawy o CIT - co wnioskodawca szeroko wyjaśnił w pkt
      1.3.1. oraz 1.3.2. powyżej.
    Z tego też względu, odpowiadająca na pytanie nr 2, Wnioskodawca jako podmiot
    wypłacający wynagrodzenie z tytułu dobrowolnego umorzenia udziałów, nie będzie
    zobowiązany do poboru podatku u źródła z zastosowaniem mechanizmu pay and refund,
    o którym mowa w art. 26 ust. 2e Ustawy o CIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie wskazać należy, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku.
    Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte
    pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Umorzenie udziałów polega na ich prawnym unicestwieniu, tj. wygaśnięciu wszelkich
    praw, zarówno o charakterze majątkowym, jak i korporacyjnym wynikających z udziałów.
    Umorzenie udziałów zostało uregulowane w przepisie art. 199 ustawy z dnia 15 września
    2000 r. Kodeks spółek handlowych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 18, dalej: „Ksh”).
    Zgodnie z art. 199 § 1 Ksh:
      Udział może być umorzony jedynie po wpisie spółki do rejestru i tylko w przypadku,
      gdy umowa spółki tak stanowi. Udział może być umorzony za zgodą wspólnika w
      drodze nabycia udziału przez spółkę (umorzenie dobrowolne) albo bez zgody
      wspólnika (umorzenie przymusowe). Przesłanki i tryb przymusowego umorzenia
      określa umowa spółki.
    W świetle art. 199 § 2 Ksh:
      Umorzenie udziału wymaga uchwały zgromadzenia wspólników, która powinna
      określać w szczególności podstawę prawną umorzenia i wysokość wynagrodzenia
      przysługującego wspólnikowi za umorzony udział. Wynagrodzenie to, w przypadku
      umorzenia przymusowego, nie może być niższe od wartości przypadających na
      udział aktywów netto, wykazanych w sprawozdaniu finansowym za ostatni rok
      obrotowy, pomniejszonych o kwotę przeznaczoną do podziału między wspólników.
      W przypadku umorzenia przymusowego uchwała powinna zawierać również
      uzasadnienie.
    W myśl art. 199 § 3 Ksh:
      Za zgodą wspólnika umorzenie udziału może nastąpić bez wynagrodzenia.
    W oparciu o art. 199 § 4 Ksh:
      Umowa spółki może stanowić, że udział ulega umorzeniu w razie ziszczenia się
      określonego zdarzenia bez powzięcia uchwały zgromadzenia wspólników. Stosuje się
      wówczas przepisy o umorzeniu przymusowym.
    Według art. 199 § 6 Ksh:
      Umorzenie udziału z czystego zysku nie wymaga obniżenia kapitału zakładowego.
    Kodeks spółek handlowych przewiduje zatem trzy metody umorzenia udziałów:
    1. umorzenie dobrowolne - polegające na nabyciu przez spółkę od wspólnika własnych
      udziałów celem ich umorzenia i następnym umorzeniu tych udziałów,
    2. umorzenia przymusowe - przesłanki i tryb przymusowego umorzenia określa umowa
      spółki. W przypadku umorzenia przymusowego nie dochodzi do zbycia udziałów przez
      wspólnika na rzecz spółki,
    3. umorzenie automatyczne - udział ulega umorzeniu w razie ziszczenia się określonego
      zdarzenia bez powzięcia uchwały zgromadzenia wspólników – stosuje się wówczas
      przepisy o umorzeniu przymusowym.
    Z przywołanego przepisu wynika, że umorzenie udziałów, co do zasady, odbywa się za
    wynagrodzeniem. Jednak w ramach umorzenia dobrowolnego dopuszcza się umorzenie
    nieodpłatne. W przypadku umorzenia dobrowolnego udziałów dochodzi najpierw do
    zbycia tych udziałów przez udziałowca - w takim przypadku następuje nabycie udziałów
    przez spółkę - a dopiero w drugiej kolejności do ich umorzenia przez spółkę. Umorzenie
    nastąpi w przyszłości. Zatem w przypadku umorzenia dobrowolnego dochodzi do nabycia

    udziałów przez spółkę i odrębnie do ich umorzenia - w dwóch etapach działań. Chodzi
    więc o rodzaj transakcji, czynność prawną, która jest podstawą umorzenia dobrowolnego.
    Wobec powyższego podkreślić należy, że z dobrowolnym umorzeniem udziałów mamy do
    czynienia wówczas, gdy wspólnik spółki wyrazi zgodę na umorzenie jego udziałów, a
    ponadto spółka ta nabędzie od wspólnika jego udziały.
    Odnosząc powyższe na grunt przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku
    dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 2805 ze zm., dalej: „ustawa o
    CIT”) wskazać należy, że stosownie do art. 3 ust. 2 tej ustawy:
      Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub
      zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają
      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Przepis ten wyraża tzw. zasadę ograniczonego obowiązku podatkowego. W myśl
    przedmiotowej zasady państwo, na terytorium którego znajduje się źródło uzyskiwania
    przychodów ma prawo do opodatkowania podmiotów niebędących jego rezydentami
    podatkowymi w zakresie przychodów uzyskiwanych z takiego źródła.
    Na podstawie art. 3 ust. 3 ustawy o CIT:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z:
      1) wszelkiego rodzaju działalności prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny
      zakład;
      2) położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do
      takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia
      jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości;
      3) papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych
      niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w
      tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z
      nich wynikających;
      4) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków
      w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu
      inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i praw o
      podobnym charakterze lub z tytułu należności będących następstwem posiadania
      tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw - jeżeli
      co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej osobą prawną, tego
      funduszu inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego inwestowania lub osoby prawnej,
      bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości;
      4a) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów
      uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej;
      5) tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub
      potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne
      nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub
      zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia
      umowy i wykonania świadczenia;
      6) niezrealizowanych zysków, o których mowa w rozdziale 5a.
    Na mocy art. 3 ust. 5 ustawy o CIT:

      Za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa się przychody
      wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów
      (przychodów), o których mowa w ust. 3 pkt 1-4.
    W art. 22 ust. 1 ustawy o CIT, uregulowano podatek od przychodów z dywidend oraz
    innych przychodów (dochodów) z tytułu udziału w zyskach osób prawnych:
      Podatek dochodowy od określonych w art. 7b ust. 1 pkt 1 przychodów z dywidend
      oraz innych przychodów (dochodów) z tytułu udziału w zyskach osób prawnych
      mających siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ustala się w
      wysokości 19% uzyskanego przychodu (dochodu).
    Przepis ten odnosi się wprost do art. 7b ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, stosownie do którego:
      Za przychody z zysków kapitałowych uważa się przychody z udziału w zyskach osób
      prawnych, z zastrzeżeniem art. 12 ust. 1 pkt 4b, stanowiące przychody faktycznie
      uzyskane z tego udziału, w tym:
      a) dywidendy, nadwyżki bilansowe w spółdzielniach oraz otrzymane przez
      uczestników funduszy inwestycyjnych lub instytucji wspólnego inwestowania
      dochody tego funduszu lub tej instytucji, w przypadku gdy statut przewiduje
      wypłacanie tych dochodów bez odkupywania jednostek uczestnictwa albo
      wykupywania certyfikatów inwestycyjnych,
      b) przychody z umorzenia udziału (akcji) lub ze zmniejszenia ich wartości,
      c) przychody z wystąpienia wspólnika ze spółki, o której mowa w art. 1 ust. 3, które
      następuje w inny sposób niż określony w lit. b,
      d) przychody ze zmniejszenia udziału kapitałowego wspólnika w spółce, o której
      mowa w art. 1 ust. 3, które następuje w inny sposób niż określony w lit. b,
      e) wartość majątku otrzymanego w związku z likwidacją osoby prawnej lub spółki, o
      której mowa w art. 1 ust. 3,
      f) równowartość zysku osoby prawnej oraz spółki, o której mowa w art. 1 ust. 3,
      przeznaczonego na podwyższenie jej kapitału zakładowego, równowartość nadwyżki
      bilansowej spółdzielni przeznaczonej na podwyższenie funduszu udziałowego oraz
      równowartość kwot przekazanych na ten kapitał (fundusz) z innych kapitałów
      (funduszy) takiej osoby prawnej lub spółki,
      g) dopłaty otrzymane w przypadku połączenia lub podziału podmiotów przez osoby
      posiadające prawo do uczestnictwa w zysku podmiotu przejmowanego, łączonego
      lub dzielonego lub
      h) przychody wspólnika spółki dzielonej, jeżeli majątek przejmowany na skutek
      podziału, a przy podziale przez wydzielenie - majątek przejmowany na skutek
      podziału lub majątek pozostający w spółce, nie stanowią zorganizowanej części
      przedsiębiorstwa,
      i) zapłata, o której mowa w art. 12 ust. 4d,
      j) wartość niepodzielonych zysków w spółce oraz wartość zysku przekazanego na
      inne kapitały niż kapitał zakładowy w spółce przekształcanej - w przypadku
      przekształcenia spółki w spółkę niebędącą osobą prawną, z tym że przychód określa
      się na dzień przekształcenia,
      k) odsetki od udziału kapitałowego, wypłacane na rzecz wspólnika przez spółkę, o
      której mowa w art. 1 ust. 3,
      l) odsetki od pożyczki udzielonej osobie prawnej lub spółce, o której mowa w art. 1
      ust. 3, jeżeli wypłata odsetek od takiej pożyczki lub ich wysokość uzależnione są od
      osiągnięcia zysku przez tę osobę prawną lub spółkę lub od wysokości tego zysku
      (pożyczka partycypacyjna),

      m) przychody uzyskane w następstwie przekształceń, łączenia lub podziałów
      podmiotów, w tym:
      - przychody osoby prawnej lub spółki, o której mowa w art. 1 ust. 3, przejmującej w
      następstwie łączenia lub podziału majątek lub część majątku innej osoby prawnej lub
      spółki,
      - przychody wspólnika spółki łączonej lub dzielonej,
      - przychody spółki dzielonej,
      n) przychód ze zmniejszenia kapitału akcyjnego w prostej spółce akcyjnej.
    Należy zatem stwierdzić, że przychody z tytułu dobrowolnego umorzenia udziałów nie
    mieszczą się w dyspozycji art. 7b ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, do którego nawiązuje art. 22
    ust. 1 tej ustawy. Przychody te uregulowane bowiem zostały w art. 7b ust. 1 pkt 3 lit. a
    ustawy o CIT:
      Za przychody z zysków kapitałowych uważa się inne, niż określone w pkt 1 i 2,
      przychody z udziału (akcji) w osobie prawnej lub spółce, o której mowa w art. 1 ust. 3,
      w tym przychody ze zbycia udziału (akcji), w tym ze zbycia dokonanego celem ich
      umorzenia.
      Wobec powyższego, wypłacone na rzecz Wspólnika, a więc Spółki, wynagrodzenie z
      tytułu dobrowolnego umorzenia udziałów Spółki nie będzie stanowiło przychodu
      (dochodu), o którym mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT:
      Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
      fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów
      wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy
      pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty
      zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń
      przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z
      właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku
      zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby
      podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji.
      Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21
      ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających
      z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik
      jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania
      należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez
      płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem.
    Stosownie do art. 26 ust. 2e ustawy o CIT:
      jeżeli łączna kwota należności wypłacanych z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1
      pkt 1 oraz art. 22 ust. 1 na rzecz podmiotu powiązanego, przekroczyła w roku
      podatkowym obowiązującym u wypłacającego te należności łącznie kwotę 2 000 000
      zł na rzecz tego samego podatnika, osoby prawne, jednostki organizacyjne
      niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami są
      obowiązane jako płatnicy pobrać, z zastrzeżeniem ust. 2g, w dniu dokonania wypłaty
      zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat według stawki podatku określonej
      w art. 21 ust. 1 pkt 1 lub art. 22 ust. 1 od nadwyżki ponad kwotę 2 000 000 zł:
      z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e;
      bez możliwości niepobrania podatku na podstawie właściwej umowy o unikaniu
      podwójnego opodatkowania.
    W świetle art. 26 ust. 7 ustawy o CIT:

      Wypłata, o której mowa w ust. 1, 1c, 1d, 1m, 2c i 2e, oznacza wykonanie
      zobowiązania w jakiejkolwiek formie, w tym poprzez zapłatę, potrącenie lub
      kapitalizację odsetek.
    Z treści przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wynika, że od
    niektórych należności osiąganych na terytorium Polski przez podatników podlegających
    ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu pobierany jest podatek dochodowy w sposób
    zryczałtowany. Podatek ten nazywany jest podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny
    sposób jego poboru, który dokonywany jest przez podmiot polski wypłacający określone
    należności na rzecz nierezydenta w trybie i na zasadach wymienionych w art. 26 ustawy o
    CIT. Jeżeli polski podatnik (płatnik) dokonuje wypłat należności z tytułu świadczeń, o
    których mowa w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 ustawy o CIT na rzecz nierezydenta,
    mającego siedzibę lub zarząd w kraju, z którym Polska zawarła umowę w sprawie
    zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, pierwszeństwo mają przepisy tej umowy
    międzynarodowej.
    Jednakże podkreślenia wymaga, że przepis ten odnosi się do konkretnych należności
    zawartych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 ustawy o CIT; ten ostatni zaś w swej treści
    wymienia przychody określone w art. 7b ust. 1 pkt 1 tej ustawy.
    Podkreślić jednak należy, że wynagrodzenie z tytułu dobrowolnego umorzenia udziałów
    mieści się w dyspozycji art. 7b ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT.
    Zatem, skoro należności z tytułu dobrowolnego umorzenia udziałów nie mieszczą się w
    dyspozycji art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, ani w dyspozycji art. 22 ust. 1 ustawy o CIT, to po
    Państwa (płatnika) stronie, zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, nie powstanie obowiązek
    poboru zryczałtowanego podatku z tytułu wypłaty wynagrodzenia na rzecz Udziałowców
    będących cypryjskimi rezydentami podatkowymi w związku z dobrowolnym umorzeniem
    udziałów tych Wspólników na podstawie wskazanych powyżej przepisów oraz nie będą
    Państwo zobowiązani do stosowania mechanizmu pay and refund, o którym mowa w art.
    26 ust. 2e Ustawy o CIT.
    Tym samym, Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w
    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją
    aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
        2383 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...), ul. (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych
    reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.