Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-3.4012.540.2019.8.ALN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-13
Teza: Prawo do odliczenia 100% podatku VAT naliczonego od
wydatków inwestycyjnych na budowę targowiska wraz z
infrastrukturą towarzyszącą i wydatków bieżących związanych
z utrzymaniem targowiska.
Słowa kluczowe: gmina
odliczenia-odliczenie podatku od towarów i usług
odliczenia-prawo do odliczenia
targi
targowisko
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2b
1
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-podatnik - jednostki samorządu
terytorialnego i organy władzy publicznej
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
2

naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2c
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2d
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2e
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2f
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2g
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2h
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 88-ust. 3a-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 88-ust. 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 90-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 90-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 90-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 90-ust. 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 90-ust. 5
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 90-ust. 6

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 września 2019 r. wpłynął Państwa wniosek z 4 września 2019 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy prawa do odliczenia 100% podatku VAT naliczonego z faktur
    dokumentujących wydatki inwestycyjne na budowę targowiska wraz z infrastrukturą
    towarzyszącą jak i bieżące związane z utrzymaniem targowiska. Uzupełnili go Państwo
    pismami z 21 października 2019 r. (wpływ 21 października 2019 r.), a w odpowiedzi na
    wezwanie pismem z 12 listopada 2019 r. (wpływ 13 listopada 2019 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Gmina (...) (dalej: Gmina) jest podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: VAT),
    zarejestrowanym jako podatnik czynny. Gmina dokonała centralizacji rozliczeń podatku
    VAT wraz z podległymi jednostkami budżetowymi i obecnie rozlicza się z urzędem
    skarbowym w sposób skonsolidowany.
    Gmina zrealizowała inwestycję pn. („...”), która doprowadziła do wybudowania w 2019 r.
    targowiska miejskiego. Projekt był realizowany przy pomocy środków unijnych, w ramach
    konkursu (...) w ramach poddziałania (...) objętego Programem Rozwoju Obszarów
    Wiejskich na lata 2014-2020.
    Zakres prac objął m.in. wykonanie zadaszenia do sprzedaży produktów rolno-
    spożywczych, utwardzenie placu targowego, wykonanie oświetlenia fotowoltaicznego,
    budowę budynku gospodarczego z zapleczem sanitarnym oraz przyłączy do sieci
    wodociągowej, kanalizacyjnej jak i elektroenergetycznej, a także miejsca parkingowe i
    elementy małej architektury. Dodatkowo Gmina poniosła wydatki na niezbędną
    infrastrukturę towarzyszącą tj. budowę mostu wraz ze zjazdem z drogi powiatowej na
    targowisko, umocnienie skarpy wzdłuż jednej krawędzi placu targowego oraz monitoring.
    Wydatki w tym zakresie były ujęte w projekcie i są ściśle związane z budową samego
    targowiska. Zostały poniesione z uwagi na zapewnienie bezpieczeństwa przyszłym
    korzystającym oraz umożliwienie dogodnego wjazdu na targowisko z drogi powiatowej.
    Wjazd ten jest obecnie wykorzystywany w tym celu zarówno przez handlujących jak i
    klientów.
    Ponoszone przez Gminę wydatki były dokumentowane fakturami VAT z wykazanymi na
    nich kwotami podatku naliczonego.
    Gmina jest właścicielem targowiska, którym samodzielnie zarządza. Gmina ponosi wydatki
    bieżące związane z funkcjonowaniem i utrzymaniem targowiska, takie jak:

    - bieżące prace porządkowe i konserwacyjne;
    - utrzymanie czystości;
    - dostawa prądu, wody, odprowadzenie ścieków;
    - utrzymanie toalet.
    Zgodnie z Uchwałą nr (...) Rady Gminy (...) z dnia 30 stycznia 2019 roku w sprawie ustalenia
    regulaminu targowiska gminnego w miejscowości (...), targowisko jest czynne przez cały
    rok w dni powszednie w godzinach od 6:00 do 15:00. Teren targowiska przeznaczony jest
    do handlu w szczególności ze stołów, z przyczep, z pojazdów samochodowych, z koszy, ze
    skrzynek, z ziemi, z ręki, z wiadra.
    Gmina na podstawie wniosków o przyznanie rezerwacji miejsca handlowego na
    targowisku, składanych przez podmioty zewnętrzne, zawiera z zainteresowanymi umowy
    cywilnoprawne. Rezerwacja obejmuje wynajęcie stoiska handlowego w każdy dzień, w
    którym targowisko jest czynne. Targowisko jest czynne we wszystkie dni powszednie. Z
    opłat rezerwacyjnych zwolnieni są rolnicy (zgodnie z Zarządzeniem Nr (...) Wójta Gminy (...)
    z dnia 18 czerwca 2019 roku).
    Ponadto, we wszystkie dni, w których targowisko jest czynne, na targowisku pobierane są
    opłaty dodatkowe za korzystanie z prądu dostępnego na placu targowym. Opłatom
    podlegają również wywieszanie ogłoszeń i reklam oraz dzierżawa terenu pod kioski
    handlowe na targowisku (np. pod sprzedaż napojów lub przekąsek).
    Poza ww. opłatami osoby dokonujące sprzedaży na targowisku są zobowiązane do
    uiszczenia opłaty targowej zgodnie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych, przy czym
    zgodnie ze złożonym wnioskiem o dofinansowanie przedsięwzięcia opłata targowa nie
    będzie uchwalana do końca 2020 roku.
    Świadczone usługi związane z udostępnianiem powierzchni targowiska są przez Gminę
    dokumentowane zgodnie z przepisami ustawy o VAT, bądź to fakturami VAT bądź
    paragonami fiskalnymi, a obrót z tytułu ww. usług Gmina ujmuje w swych rejestrach
    sprzedaży VAT. Pobierane z tego tytułu wynagrodzenie Gmina wykazuje w deklaracjach
    VAT jako sprzedaż podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT i odprowadza od niego
    podatek należny.
    Gmina powzięła wątpliwość co do zakresu w jakim jest uprawniona do odliczenia podatku
    VAT z wydatków związanych z opisaną inwestycją.
    W uzupełnieniu wniosku w odpowiedzi na pytania Organu o treści:
    1. Do jakich czynności będą służyły Gminie efekty Inwestycji oraz towary i usługi
      nabywane w ramach bieżącego utrzymania powstałego targowiska tj. czy do czynności:
    a) opodatkowanych podatkiem od towarów i usług,
    b) zwolnionych od podatku od towarów i usług,
    c) niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
    2. Czy efekty Inwestycji oraz towary i usługi nabywane w ramach bieżącego utrzymania
      powstałego targowiska będą wykorzystywane przez Gminę do działalności
      gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku
      od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174, z późn. zm.), jak i do celów innych niż
      działalność gospodarcza w rozumieniu art. 15 ust. 2 ww. ustawy o podatku od
      towarów i usług?
    3. W sytuacji, gdy efekty Inwestycji oraz towary i usługi nabywane w ramach bieżącego
      utrzymania powstałego targowiska będą wykorzystywane przez Gminę zarówno do
      celów prowadzonej działalności gospodarczej jak i do celów innych niż działalność

      gospodarcza, to czy istnieje możliwość przyporządkowania wydatków w całości do
      celów działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od
      towarów i usług?
    4. Czy w ramach działalności gospodarczej efekty Inwestycji oraz towary i usługi
      nabywane w ramach bieżącego utrzymania powstałego targowiska będą
      wykorzystywane zarówno do czynności opodatkowanych jak i zwolnionych z
      opodatkowania podatkiem od towarów i usług?
    5. W przypadku, gdy w ramach działalności gospodarczej efekty Inwestycji oraz towary i
      usługi nabywane w ramach bieżącego utrzymania powstałego targowiska będą
      wykorzystywane zarówno do czynności opodatkowanych podatkiem VAT oraz
      czynności zwolnionych od podatku VAT, to należy wskazać czy Wnioskodawca ma
      obiektywną możliwość odrębnego przyporządkowania kwot podatku naliczonego
      związanych z czynnościami opodatkowanymi podatkiem VAT i z czynnościami
      zwolnionymi od podatku VAT?
    Wnioskodawca wskazał:
    Ad. 1
    Efekty Inwestycji oraz towary i usługi nabywane w ramach bieżącego utrzymania
    powstałego targowiska będą służyły Gminie do czynności opodatkowanych podatkiem od
    towarów i usług.
    Ad. 2
    Tak, efekty Inwestycji oraz towary i usługi nabywane w ramach bieżącego utrzymania
    powstałego targowiska będą wykorzystywane przez Gminę wyłącznie do działalności
    gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174, z późn. zm ).
    Ad. 3
    W związku z odpowiedzią na pyt. nr 2 - nie dotyczy.
    Ad. 4
    Nie. Efekty Inwestycji oraz towary i usługi nabywane w ramach bieżącego utrzymania
    powstałego targowiska będą wykorzystywane jedynie do czynności opodatkowanych.
    Ad. 5
    W związku z odpowiedzią na pyt. nr 4 - nie dotyczy.

## Pytanie

Czy w związku ze świadczeniem przez Gminę odpłatnych usług, o których mowa w stanie
    faktycznym, Gminie przysługuje pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur
    VAT dokumentujących wydatki bieżące związane z utrzymaniem targowiska oraz wydatki
    na jego budowę?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W związku ze świadczeniem odpłatnych usług, o których mowa w stanie faktycznym,
    Gminie przysługuje pełne prawo od odliczenia VAT z faktur dokumentujących wydatki
    bieżące związane z utrzymaniem targowiska oraz wydatki na jego budowę.
    Uzasadnienie Stanowiska Wnioskodawcy.
    1. Prawo do odliczenia podatku naliczonego.
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, w zakresie, w jakim towary i
    usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o

    którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19
    oraz art. 124.
    Dla oceny możliwości skorzystania z prawa do odliczenia, w każdym przypadku istotne jest
    więc ustalenie, czy towary i usługi przy zakupie których naliczono VAT:
    - zostały nabyte przez podatnika tego podatku oraz
    - pozostają w związku z wykonywanymi przez niego czynnościami opodatkowanymi.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności. Nie uznaje się jednak za podatników organów władzy
    publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań
    nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z
    wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych
    (art. 15 ust. 6 ustawy o VAT).
    Oznacza to, że jednostki samorządu terytorialnego mogą być uznane za podatników VAT
    jedynie wówczas, gdy dokonują czynności na podstawie zawartych umów
    cywilnoprawnych.
    W przedmiotowym stanie faktycznym, Gmina dokonywać będzie m.in. odpłatnego
    świadczenia usług najmu powierzchni handlowych, odpłatnego udostępniania
    powierzchni w celu wywieszania ogłoszeń i reklam oraz dzierżawy terenu pod kioski
    handlowe.
    W rezultacie, w opinii Gminy, pierwszy z ww. warunków zawartych w art. 86 ust. 1 ustawy
    o VAT, należy uznać za spełniony.
    Odnosząc się natomiast do drugiej ze wskazanych powyżej przesłanek warunkujących
    możliwość skorzystania z prawa do odliczenia podatku naliczonego, tj. związku
    ponoszonych wydatków z wykonywaniem czynności opodatkowanych, zdaniem Gminy,
    istnieje bezsprzeczny i bezpośredni związek pomiędzy ponoszonymi przez nią wydatkami,
    a wykonywaniem czynności opodatkowanych.
    Ponoszone przez Gminę wydatki inwestycyjne i bieżące dotyczą bowiem infrastruktury,
    która jest przez Gminę wykorzystywana do odpłatnego świadczenia usług podlegających
    opodatkowaniu VAT.
    Wobec powyższego, w ocenie Gminy, przysługuje jej prawo do odliczenia podatku
    naliczonego od wydatków na budowę i utrzymanie targowiska oraz wydatków
    poniesionych na infrastrukturę towarzyszącą.
    2. Wykorzystywanie towarów i usług do celów innych niż działalność gospodarcza.
    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, na targowisku pobierane będą trzy rodzaje
    należności: opłata targowa, opłaty z tytułu rezerwacji stanowisk handlowych oraz opłaty
    dodatkowe (np. za energię elektryczną).
    Zgodnie z art. 86 ust. 2a ustawy o VAT, w przypadku nabycia towarów i usług
    wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności
    gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów
    osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których
    mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych
    towarów i usług w całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę
    podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia
    zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności

    gospodarczej, zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”. Sposób określenia
    proporcji powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika
    działalności i dokonywanych przez niego nabyć.
    Gmina stoi na stanowisku, iż przepis ten nie będzie miał w przedmiotowej sprawie
    zastosowania.
    Zgodnie z przywołanym przepisem, przesłanką obliczenia podatku naliczonego według
    udziału procentowego, w jakim nieruchomość wykorzystywana jest dla celów działalności
    gospodarczej wykorzystywanie nabytych towarów i usług do celów prowadzonej
    działalności gospodarczej, jak i do innych celów niż działalność gospodarcza, w sytuacji,
    gdy przypisanie towarów i usług w całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest
    możliwe.
    Nie ulega wątpliwości, iż pobór opłat za usługi związane udostępnieniem powierzchni
    targowiska i korzystaniem z niego, stanowi wykorzystanie targowiska do celów
    prowadzenia działalności gospodarczej.
    Jednocześnie samo targowisko w godzinach jego otwarcia nie będzie wykorzystywane
    przez Gminę, jako podatnika, do innych celów niż działalność gospodarcza.
    a) Realizacja zadań własnych.
    Za wykorzystanie do innych celów niż działalność gospodarcza, w tym do realizacji zadań
    własnych Gminy, nie można uznać faktu, iż z targowiska nieodpłatnie korzystają jego
    klienci.
    Zgodnie z treścią art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, nie uznaje się za podatnika organów władzy
    publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań
    nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z
    wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że wykonywanie zadań powierzonych podmiotom
    publicznym na podstawie przepisów prawa nie jest jednoznaczne z ich realizowaniem w
    roli organu władzy publicznej. Decydujące znaczenie ma tu bowiem reżim prawny w jakim
    zadania te są realizowane.
    Jeżeli zatem Gmina realizuje swoje zadania własne, lecz robi to na podstawie umowy
    cywilnoprawnej, to należy uznać, iż występuje w tym zakresie w charakterze podatnika
    VAT. Przepisy prawa w żadnym razie nie stoją na przeszkodzie realizacji zadań publicznych
    w ramach działalności gospodarczej. Wielokrotnie zwracał na to uwagę Sąd Najwyższy
    (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 22 sierpnia 2001 r. sygn. akt V CKN 756/0, OSN
    2002, nr 1, s. 64, uchwała Sądu Najwyższego z 24 lipca 2013 r., sygn. akt III CZP 43/13).
    Konsekwencją przeciwnego rozumowania byłby obowiązek posługiwania się przez Gminę
    sposobem ustalenia proporcji, o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy o VAT w
    praktycznie każdym przypadku. Nawet bowiem w sytuacji, w której Gmina np. sprzedałaby
    lub wydzierżawiła nieruchomość, można by uznać, że w jakimś zakresie realizowała w ten
    sposób zadanie własne z obszaru gospodarowania nieruchomościami komunalnymi.
    Zadania jednostek samorządu terytorialnego obejmują bowiem tak szerokie spektrum
    zagadnień, że praktycznie każdą czynność dokonywaną przez gminy dałoby się przypisać
    do co najmniej jednego z nich. Z oczywistych przyczyn, takie rozumowanie należy uznać za
    niedopuszczalne.
    Powyższe potwierdza również analiza treści art. 86 ust. 2a ustawy o VAT. Zgodnie z tym
    przepisem, w przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów
    wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż
    działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7
    ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o którym
    mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do działalności
    gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o której mowa w

    ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych
    towarów i usług do celów działalności gospodarczej, zwanym dalej „sposobem określenia
    proporcji” (...) Podstawową przesłanką zastosowania sposobu określenia proporcji, jest
    zatem wykorzystywanie towarów i usług zarówno do celów wykonywanej przez podatnika
    działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza.
    Zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN „wykorzystywać” oznacza „użyć czegoś dla
    osiągnięcia jakiegoś celu, zysku”. Wydaje się zatem, że znaczenie tego słowa zakłada
    pewną aktywność po stronie podmiotu wykorzystującego, jak również jego świadomość
    używania danej rzeczy w konkretnym, założonym celu.
    Obecność klientów na targowisku jest gwarantem uzyskiwania przez Gminę przychodów z
    niego. To dzięki klientom Gmina będzie mogła pobierać opłaty rezerwacyjne (od
    sprzedawców), za media, sanitariaty, czy za parking (od wszystkich korzystających z
    targowiska) itd. Innymi słowy udostępnienie targowiska klientom, zgodnie z ideą jego
    funkcjonowania, nie oznacza innego niż komercyjne wykorzystanie powstałej
    infrastruktury. Wręcz przeciwnie to udostępnienie generuje sprzedaż opodatkowaną dla
    Gminy. Z pewnością nie można uznać, że w takim przypadku dochodzi do jakiegokolwiek
    „wykorzystywania” targowiska do celów innych niż działalność gospodarcza.
    Powyższe potwierdził np. WSA w Krakowie w wyroku z dnia 20 lutego 2019 r., sygn. akt I SA
    /Kr 1274/18, który wskazał że „obecność na targowisku potencjalnych nabywców jest
    niezbędna do tego, aby mogły być uzyskiwane korzyści z działalności gospodarczej strony
    skarżącej, choć nie musi prowadzić jej w celu osiągnięcia zysku. Udostępnianie targowiska
    potencjalnym kupującym, nie pozwalają, zd. Sądu, uznać, że strona skarżąca wykorzystuje
    targowisko na inne cele inne niż związane z jej działalnością gospodarczą, o których mowa
    w art. 86 ust. 2a ustawy o VAT, jak to niezasadnie stwierdził organ interpretacyjny”.
    b) Pobór opłaty targowej.
    Nie sposób również uznać, ze pobieranie daniny publicznej, jaką jest opłata targowa,
    stanowi wykorzystywanie nieruchomości do innych celów niż działalność gospodarcza. Jak
    już wskazano wyżej, „wykorzystywać” oznacza „użyć czegoś dla osiągnięcia jakiegoś celu,
    zysku”. Uznanie w tych warunkach pobierania opłaty targowej za równoznaczne z
    „wykorzystywaniem nieruchomości” byłoby nadinterpretacją. Pobieranie danin
    publicznych bowiem w ogóle nie mieści się w pojęciu „wykorzystywania nieruchomości”.
    Ich pobór nie jest również w żaden sposób związany z wydatkami na prowadzenie
    targowiska.
    Opłata targowa uregulowana została w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i
    opłatach lokalnych (dalej: u.p.o.l).
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.o.l. opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób
    prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej,
    dokonujących sprzedaży na targowiskach. Targowiskami, o których mowa w ust. 1, są
    wszelkie miejsca, w których jest prowadzona sprzedaż.
    Art. 15 ust. 3 ww. ustawy precyzuje, iż opłatę targową pobiera się niezależnie od
    należności przewidzianych w odrębnych przepisach za korzystanie z urządzeń targowych
    oraz za inne usługi świadczone przez prowadzącego targowisko. Prowadzi to do wniosku,
    że opłata targowa nie jest związana z wykonywaniem przez Gminę jakichkolwiek czynności
    tudzież świadczeń wzajemnych. Opłacie tej podlega sprzedaż w dowolnym miejscu na
    terenie gminy i nie stanowi ona wynagrodzenia za udostępnianie miejsc na targowisku. W
    świetle cytowanych wyżej przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opłatę
    targową, mimo nazwy, należy uznać za typowy podatek. Odpowiada ona definicji podatku
    wskazanej w art. 6 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którą podatkiem jest
    publicznoprawne, nieodpłatne przymusowe oraz bezzwrotne świadczenie pieniężne na
    rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy, wynikające z ustawy podatkowej.

    Tym samym, zobowiązanie z tytułu opłaty targowej to typowe zobowiązanie podatkowe
    powstające z mocy prawa, z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa
    wiąże powstanie takiego zobowiązania (art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej). Pobór
    opłaty nie ma więc żadnego związku z funkcjami i przeznaczeniem targowiska. Nie można
    więc uznać poboru opłaty targowej za jeden ze sposobów wykorzystania targowiska przez
    Gminę.
    Trzeba również podkreślić, iż opłata targowa obciąża podmioty trzecie, a Gmina występuje
    w tym przypadku wyłącznie w roli organu, któremu na mocy przepisów przysługują z tego
    tytułu dochody.
    Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do sytuacji, w której jeżeli od jakiegoś
    składnika przedsiębiorstwa gminy pobierana byłaby jakakolwiek należność
    publicznoprawna na rzecz gminy, składnik ten nie mógłby zostać zakwalifikowany, jako
    wyłącznie związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zwrócono na ten fakt uwagę
    w licznych wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzając, że przyjęcie takiej
    argumentacji doprowadziłoby do sytuacji, w której każda nieruchomość gminna oddana w
    najem, dzierżawę lub użytkowanie wieczyste wiązałaby się w części z działalnością
    niepodlegającą opodatkowaniu z uwagi na obciążenie tego składnika majątku podatkiem
    od nieruchomości, również pobieranym przez gminy w ramach ich obowiązków jako
    organów władzy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, takie stanowisko z
    oczywistych przyczyn jest nie do zaakceptowania (por. wyroki: z dnia 15 maja 2018 r.,
    sygn. I FSK 990/16; z dnia 29 sierpnia 2017 r., sygn. I FSK 1148/15; z dnia 12 kwietnia 2016
    r., sygn. akt I FSK 1783/14; z dnia 9 lutego 2016 r. sygn. akt I FSK 835/15; z dnia 23 lipca
    2015 r., sygn. akt I FSK 696/14; z dnia 20 kwietnia 2016 r., sygn. akt I FSK 2032/14; z dnia
    20 kwietnia 2016 r., sygn. akt I FSK 2051/14; z dnia 30 grudnia 2014 r., sygn. akt I FSK 1279
    /14;z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt I FSK 1013/14, z dnia 31 marca 2016 r., sygn. akt I
    FSK 1736/14). Wyroki te zostały wprawdzie wydane na gruncie stanu prawnego
    obowiązującego do 31 grudnia 2015 r., jednak z uwagi na niemal niezmienione brzmienie
    przepisów, pozostają aktualne również w kontekście art. 86 ust. 2a ustawy o VAT, co
    potwierdzają również przywołane poniżej wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych
    wydane w 2018 r.
    Reasumując należy stwierdzić, że Gmina, działając jako podatnik, będzie wykorzystywać
    targowisko jedynie do celów prowadzenia opodatkowanej działalności gospodarczej.
    Zatem stan faktyczny przedmiotowej sprawy nie odpowiada stanowi hipotetycznemu
    przewidzianemu w normie prawnej zawartej w art. 86 ust. 2a ustawy o VAT. W
    konsekwencji przepis ten nie znajdzie zastosowania w niniejszej sprawie.
    Prawidłowość powyższego stanowiska potwierdzają liczne wyroki sądów
    administracyjnych, w tym np.
    · Wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Kr 181/18;
    · Wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SA/Wr 917/18: „Wobec
      bezspornej w sprawie okoliczności co do tego, że udostępniając odpłatnie miejsca
      handlowe na targowisku skarżąca Gmina działa w charakterze podatnika podatku VAT,
      wadliwym i nie znajdującym uzasadnienia w kontekście charakteru opłaty targowej
      było zatem stanowisko organu podatkowego bazujące na stwierdzeniu, że
      jednoczesna realizacja poboru opłaty targowej przez Gminę na terenie targowiska
      skutkować będzie koniecznością rozliczenia podatku naliczonego (w okolicznościach
      przedstawionych we wniosku) na zasadzie proporcji z art. 86 ust. 2a ustawy o VAT.”;
    · Wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SA/Po 87/18: „Odnosząc
      się natomiast do kwestii nieodpłatnego udostępniania Targowiska mieszkańcom, w
      celu umożliwienia im dokonywania zakupów, zauważyć należy, że z jednej strony,
      Gmina jest zobowiązana - w ramach wykonywania zadań własnych - do udostępniania
      mieszkańcom Targowiska, z drugiej zaś, gdyby go im nie udostępniła, to na Targowisku
      nie mógłby odbywać się handel i nie byłoby możliwe pobieranie opłat

      eksploatacyjnych i rezerwacyjnych od podmiotów prowadzących sprzedaż na tym
      Targowisku. Należy podkreślić, że obecność na Targowisku potencjalnych nabywców
      (niekoniecznie przecież samych mieszkańców ...) jest niezbędna do tego, aby mogły
      być uzyskiwane korzyści z działalności gospodarczej skarżącej, choć nie musi
      prowadzić jej w celu osiągnięcia zysku. Udostępnianie Targowiska potencjalnym
      kupującym, w tym mieszkańcom, jak i pobór opłaty targowej, nie pozwalają - zdaniem
      Sądu - uznać, że skarżąca wykorzystuje Targowisko na inne cele inne niż związane z jej
      działalnością gospodarczą, o których mowa w art. 86 ust. 2a u.p.t.u., jak to niezasadnie
      stwierdził organ interpretacyjny.”;
    · Wyrok WSA w Olsztynie z dnia 7 grudnia 2017 r., sygn. akt I SA/Ol 804/17: „Zdaniem
      Sądu, okoliczność, że od sprzedaży na targowiskach należne jest zobowiązanie
      podatkowe nie oznacza, że targowisko wykorzystywane jest zarówno do celów
      prowadzonej przez tego podatnika działalności gospodarczej (wynajmu powierzchni
      targowej), jak i do celów innych, nie mających charakteru działalności gospodarczej w
      rozumieniu ustawy o VAT. Opłata targowa nie jest bowiem należna z tytułu
      wykorzystywania przez gminę targowiska, skoro jest nieekwiwalentnym
      zobowiązaniem podatkowym należnym gminie powstającym z mocy prawa w
      następstwie prowadzenia sprzedaży na targowisku. Decydujące przy tym jest
      faktyczne wykonywanie przez te osoby czynności sprzedaży, w miejscu wskazanym
      przez gminę do prowadzenia takiej sprzedaży. Obowiązek ponoszenia opłaty targowej
      przez podmioty prowadzące sprzedaż w miejscu wskazanym przez gminę jako
      targowisko, nie stanowi zatem wykorzystywania przez gminę targowiska na inne cele
      niż prowadzenie działalności gospodarczej, w ujęciu ustawy o VAT. Należące do gminy
      targowisko (rozumiane jako element majątku przedsiębiorstwa) jest wykorzystywane
      wyłącznie do celów działalności gospodarczej, tj. osiągania dochodów z wynajmu jego
      powierzchni.”
    W konsekwencji, Gminie przysługuje pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego od
    wydatków bieżących związanych z zarządzaniem oraz utrzymaniem targowiska, jak i
    inwestycyjnych na budowę targowiska.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 25 listopada 2019 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak 0113-KDIPT1-3.4012.540.2019.2.ALN, w której uznałem Państwa stanowisko za
    nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 29 listopada 2019 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    23 grudnia 2019 r. (data nadania, wpływ 30 grudnia 2019 r.) wnieśli Państwo skargę na tę
    interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
    Wnieśli Państwo o uchylenie interpretacji i zasądzenie ode mnie na Państwa rzecz
    kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił skarżoną interpretację – wyrokiem z
    22 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Kr 94/20.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny – wyrokiem z 15 listopada 2024 r. sygn. akt I FSK 538/21
    oddalił skargę kasacyjną.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 15 listopada 2024
    r.

    14 lutego 2025 r. do Krajowej Informacji Skarbowej wpłynął prawomocny wyrok
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Krakowie z 22 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Kr 94
    /20 wraz z aktami sprawy.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    • uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
      Wojewódzki Sąd Administracyjny i Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyrokach;
    • ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
      stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie prawa
      do odliczenia 100% podatku VAT naliczonego z faktur dokumentujących wydatki
      inwestycyjne na budowę targowiska wraz z infrastrukturą towarzyszącą jak i bieżące
      związane z utrzymaniem targowiska jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w
    art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z
    2018 r. poz. 2174 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”, zgodnie którym:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do treści art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
      usługi.
    Podkreślić należy, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku
    naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno
    przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków,
    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    Na mocy art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Natomiast na podstawie przepisu art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.

    Z cytowanych wyżej przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od
    towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem
    umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest
    związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Z kolei, na mocy art. 86 ust. 2a ustawy:
      W przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów
      wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż
      działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie
      art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o
      którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do
      działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o
      której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu
      wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej,
      zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”. Sposób określenia proporcji
      powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika
      działalności i dokonywanych przez niego nabyć.
    Stosownie do art. 86 ust. 2b ustawy:
      Sposób określenia proporcji najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej przez
      podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć, jeżeli:
      1) zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
      naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego
      proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności gospodarczej
      czynności opodatkowane oraz
      2) obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na
      działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem
      celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów,
      o których mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy
      przypisanie tych wydatków w całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe.
    W myśl art. 86 ust. 2c ustawy:
      Przy wyborze sposobu określenia proporcji można wykorzystać w szczególności
      następujące dane:
      1) średnioroczną liczbę osób wykonujących wyłącznie prace związane z działalnością
      gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie osób wykonujących prace w ramach
      działalności gospodarczej i poza tą działalnością;
      2) średnioroczną liczbę godzin roboczych przeznaczonych na prace związane z
      działalnością gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie godzin roboczych
      przeznaczonych na prace związane z działalnością gospodarczą i poza tą
      działalnością;
      3) roczny obrót z działalności gospodarczej w rocznym obrocie podatnika z
      działalności gospodarczej powiększonym o otrzymane przychody z innej działalności,

      w tym wartość dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze,
      otrzymanych na sfinansowanie wykonywanej przez tego podatnika działalności innej
      niż gospodarcza;
      4) średnioroczną powierzchnię wykorzystywaną do działalności gospodarczej w
      ogólnej średniorocznej powierzchni wykorzystywanej do działalności gospodarczej i
      poza tą działalnością.
    Według art. 86 ust. 2d ustawy:
      W celu obliczenia kwoty podatku naliczonego w przypadku, o którym mowa w ust.
      2a, przyjmuje się dane za poprzedni rok podatkowy.
    Natomiast w myśl art. 86 ust. 2e ustawy:
      Podatnik rozpoczynający w danym roku podatkowym wykonywanie działalności
      gospodarczej i działalności innej niż działalność gospodarcza, w celu obliczenia kwoty
      podatku naliczonego w przypadku, o którym mowa w ust. 2a, przyjmuje dane
      wyliczone szacunkowo, według prognozy uzgodnionej z naczelnikiem urzędu
      skarbowego w formie protokołu.
    Stosownie do art. 86 ust. 2f ustawy:
      Przepis ust. 2e stosuje się również, gdy podatnik uzna, że w odniesieniu do
      wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez niego nabyć dane za
      poprzedni rok podatkowy byłyby niereprezentatywne.
    Zgodnie z art. 86 ust. 2g ustawy:
      Proporcję określa się procentowo w stosunku rocznym. Proporcję tę zaokrągla się w
      górę do najbliższej liczby całkowitej. Przepisy art. 90 ust. 5, 6, 9a i 10 stosuje się
      odpowiednio.
    W przypadku natomiast, gdy podatnik dokonuje zakupów związanych zarówno z
    czynnościami, w związku z którymi przysługuje mu prawo do odliczenia kwoty podatku
    naliczonego, jak i z czynnościami, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje,
    zastosowanie znajdą przepisy art. 90 ustawy.
    Natomiast w myśl art. 86 ust. 2h ustawy:
      W przypadku gdy podatnik, dla którego sposób określenia proporcji wskazują
      przepisy wydane na podstawie ust. 22, uzna, że wskazany zgodnie z przepisami
      wydanymi na podstawie ust. 22 sposób określenia proporcji nie będzie najbardziej
      odpowiadać specyfice wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez
      niego nabyć, może zastosować inny bardziej reprezentatywny sposób określenia
      proporcji.
    Zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy:
      W stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez podatnika do
      wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty
      podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje,
      podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego
      związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo
      do obniżenia kwoty podatku należnego.
    W myśl art. 90 ust. 2 ustawy:
      Jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w ust.
      1, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku
      naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do
      których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, z
      zastrzeżeniem ust. 10.
    Na podstawie art. 90 ust. 3 ustawy:

      Proporcję, o której mowa w ust. 2, ustala się jako udział rocznego obrotu z tytułu
      czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku
      należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi
      podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz
      czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo.
    Art. 90 ust. 4 ustawy stanowi, że:
      Proporcję, o której mowa w ust. 3, określa się procentowo w stosunku rocznym na
      podstawie obrotu osiągniętego w roku poprzedzającym rok podatkowy, w
      odniesieniu do którego jest ustalana proporcja. Proporcję tę zaokrągla się w górę do
      najbliższej liczby całkowitej.
    Na podstawie art. 90 ust. 5 ustawy:
      Do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu uzyskanego z dostawy
      towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane
      przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
      podlegających amortyzacji, oraz gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów,
      jeżeli są zaliczane do środków trwałych podatnika - używanych przez podatnika na
      potrzeby jego działalności.
    W myśl art. 90 ust. 6 ustawy:
      Do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu z tytułu transakcji
      dotyczących:
      1) pomocniczych transakcji w zakresie nieruchomości i pomocniczych transakcji
      finansowych;
      2) usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, w zakresie, w jakim
      transakcje te mają charakter pomocniczy.
    Zgodnie z art. 90 ust. 10 ustawy:
      W przypadku gdy proporcja określona zgodnie z ust. 2-8:
      1) przekroczyła 98% oraz kwota podatku naliczonego niepodlegająca odliczeniu,
      wynikająca z zastosowania tej proporcji, w skali roku, była mniejsza niż 500 zł -
      podatnik ma prawo uznać, że proporcja ta wynosi 100%;
      2) nie przekroczyła 2% - podatnik ma prawo uznać, że proporcja ta wynosi 0%.
    Natomiast z treści art. 86 ust. 22 ustawy wynika, że:
      Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia,
      określić w przypadku niektórych podatników sposób określenia proporcji uznany za
      najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez tych podatników
      działalności i dokonywanych przez nich nabyć oraz wskazać dane, na podstawie
      których jest obliczana kwota podatku naliczonego z wykorzystaniem tego sposobu
      określenia proporcji, uwzględniając specyfikę prowadzenia działalności przez
      niektórych podatników i uwarunkowania obrotu gospodarczego.
    Na podstawie powyższej delegacji, zostało wydane rozporządzenie Ministra Finansów z
    dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania
    nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych
    podatników (t. j. Dz. U. poz. 2193), zwane dalej „rozporządzeniem”.
    W myśl § 1 rozporządzenia:
      Rozporządzenie:
      1) określa w przypadku niektórych podatników sposób określania zakresu
      wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej
      uznany za najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez tych podatników

      działalności i dokonywanych przez nich nabyć, zwany dalej „sposobem określenia
      proporcji”;
      2) wskazuje dane, na podstawie których jest obliczana kwota podatku naliczonego z
      wykorzystaniem sposobu określenia proporcji.
    W ww. rozporządzeniu zostali wskazani podatnicy, do których przepisy w nim zawarte się
    odnoszą. Są to m.in. jednostki samorządu terytorialnego.
    Powołany wyżej przepis art. 86 ust. 2a ustawy wprost określa, co stanowi kwotę podatku
    naliczonego w przypadku nabycia towarów i usług, wykorzystywanych zarówno do celów
    wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych.
    Zgodnie z tą normą, w przypadku nabycia towarów i usług, wykorzystywanych zarówno do
    celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż
    działalność gospodarcza (z wyjątkiem wykorzystania na cele osobiste, do których może
    mieć zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2 ustawy), w sytuacji gdy przypisanie tych
    towarów i usług w całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe, kwotę podatku
    naliczonego oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania
    nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej.
    Podkreślenia wymaga, że dla stwierdzenia, czy działalność lub transakcje stanowią „cele
    inne niż związane z działalnością gospodarczą” znaczenie ma, czy mieszczą się one w
    przedmiocie działalności danej jednostki.
    Cele prowadzonej działalności gospodarczej należy rozpatrywać w kontekście definicji
    działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 i ust. 3 ustawy. W związku z
    prowadzeniem działalności gospodarczej, u podatnika mogą wystąpić działania czy
    sytuacje, które nie generują opodatkowania podatkiem VAT. „Towarzyszą” one działalności
    gospodarczej i nie stanowią obok niej odrębnego przedmiotu działalności podatnika. Nie
    podlegają one opodatkowaniu podatkiem VAT, jednakże ich występowanie nie oznacza, że
    u podatnika występują czynności wykonywane poza działalnością gospodarczą. Za
    czynności zrównane z czynnościami wykonywanymi w ramach działalności gospodarczej
    uznaje się także nieodpłatną dostawę towarów lub nieodpłatne świadczenie usług na cele
    osobiste, w przypadkach, o których mowa w art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2 ustawy. Uzasadnia
    to fakt, że chociaż czynności te z definicji nie mają związku z działalnością gospodarczą, w
    przypadkach określonych w tych przepisach następuje obowiązek naliczenia VAT.
    Natomiast przez cele inne rozumie się sferę działalności danego podmiotu niebędącą
    działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 i ust. 3 ustawy (przykładowo
    działalność podmiotu w charakterze organu władzy czy nieodpłatną działalność statutową).
    Na zakres prawa do odliczeń w sposób bezpośredni wpływa również pojmowanie statusu
    danego podmiotu jako podatnika podatku od towarów i usług wykonującego czynności
    opodatkowane. Tylko podatnik w rozumieniu art. 15 ustawy, ma prawo do odliczenia
    podatku naliczonego. Co do zasady status podatnika związany jest z prowadzeniem przez
    dany podmiot działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.

    Jak stanowi art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Oznacza to, że organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch
    przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego
    zadań oraz, gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na
    podstawie umów cywilnoprawnych.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 ust. 1 obowiązującej od 1 stycznia 2007 r.
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006 r. s. 1 ze zm.), zgodnie z
    którym:
      Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami.
      Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich
      transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
      gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
      konkurencji.
      W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników
      w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych
      działań sprawia, że mogą być one pominięte.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są
    podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które
    mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów
    cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki czynności w
    sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i
    ruchomości), wynajmu, dzierżawy itp., umów prawa cywilnego (nazwanych i
    nienazwanych) – tylko w tym zakresie ich czynności mają charakter działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W oparciu o art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U.
    z 2019 r. poz. 506 ze zm.):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym,
      niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 11 ustawy o samorządzie gminnym:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności zadania własne obejmują sprawy targowisk i hal targowych.

    W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który zapadał w
    analizowanej sprawie Sąd wskazał, że:
      Problematyka wydatków inwestycyjnych i bieżących ponoszonych przez jednostki
      samorządu terytorialnego na targowiska była wielokrotnie przedmiotem rozważań
      Naczelnego Sądu Administracyjnego, choć w nieco innym stanie prawnym.
      (...).
      W ocenie Sądu zarówno w świetle stanu prawnego obowiązującego przed 1 stycznia
      2016 r., jak i po tej dacie zasadnicza teza w odniesieniu do prawa do odliczenia
      wydatków związanych z targowiskami gminnymi nie straciła na aktualności (...).
      (...).
      W wyrokach tych wielokrotnie stwierdzono, że nawet jeżeli prowadzenie targowiska
      jest czynnością, która zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o
      samorządzie gminnym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1875; dalej: „u.s.g.”) służy do
      zaspokojenia potrzeb lokalnej społeczności i należy do zadań własnych gminy, to -
      biorąc pod uwagę art. 15 ust. 6 ustawy o VAT - sposób realizacji tego zadania może
      wiązać się z podejmowaniem czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i
      usług. Skoro bowiem zaspakajanie przez gminy potrzeb lokalnej społeczności w tym
      względzie opiera się o zawarte umowy cywilnoprawne, gmina jest podatnikiem
      prowadzącym działalność gospodarczą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od
      towarów i usług, w szczególności, że działalność gospodarcza na gruncie ustawy o
      VAT nie musi być prowadzona w celu osiągnięcia zysku.
      W orzecznictwie sądów administracyjnych zauważa się bowiem, że gmina
      wykorzystuje targowisko jedynie na cele prowadzonej działalności gospodarczej
      (wynajem lub udostępnienie miejsca handlowego za opłatę rezerwacyjną na
      podstawie zawieranych umów cywilnoprawnych), a opłata targowa obciąża
      korzystające z powierzchni targowej podmioty, z tytułu realizowanej tam sprzedaży
      (...).
      (...).
      Stanowisko prezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w tym zakresie Sąd
      orzekający w sprawie w pełni podziela i stwierdza, że znajduje ono zastosowanie
      również do stanu prawnego, który zaistniał od 1 stycznia 2016 r., w szczególności
      również w stosunku do art. 86 ust. 2a ustawy o VAT, który tego dnia wszedł w życie.
      Przepis ten ma charakter przepisu szczególnego w stosunku do ogólnej zasady
      prawa do odliczenia podatku naliczonego uregulowanej w art. 86 ust. 1 ustawy o
      VAT, doprecyzowując zakres przysługującego podatnikowi prawa do odliczenia w
      określonej w tym przepisie sytuacji faktycznej. Jednakże, przedstawiony we wniosku
      opis stanu faktycznego nie odpowiadał dyspozycji tego przepisu, lecz dyspozycji art.
      86 ust. 1 ustawy o VAT.
      (...).
      W konsekwencji skoro we wniosku skarżąca Gmina zaznaczyła, że po zakończeniu
      inwestycji zamierza pobierać od wszystkich podmiotów handlujących na targowisku
      opłatę za rezerwację miejsc handlowych (tzw. opłatę rezerwacyjną), której źródłem
      będą umowy cywilnoprawne, jakie Gmina zawierać będzie z handlującymi, nie budzi
      wątpliwości, że w tym zakresie będzie działała w charakterze podatnika podatku od
      towarów i usług, w rozumieniu art. 15 ust. 1 w związku z ust. 2 i ust. 6 in fine ustawy
      o VAT - prowadzącego działalność gospodarczą, podlegającą opodatkowaniu tym
      podatkiem.

      Konsekwencją tego będzie więc pełne prawo skarżącej Gminy do odliczenia podatku
      naliczonego od wydatków poniesionych na realizację inwestycji polegającej na
      budowie targowiska, jak i związanych z późniejszą eksploatacją targowiska na
      zasadach określonych w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT.
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku zapadłym w tej sprawie stwierdził, że:
      (...) w pełni podziela wyrażoną w orzecznictwie tezę, zgodnie z którą, w sytuacji, gdy
      wybudowane przez jednostkę samorządu terytorialnego targowisko jest
      wykorzystane do czynności opodatkowanych, polegających np. na udostępnianiu
      stanowisk targowych w zamian za stosowne opłaty, nie może budzić wątpliwości, że
      w tym zakresie Gmina będzie działała w charakterze podatnika podatku od towarów i
      usług prowadzącego działalność gospodarczą (art. 15 ust. 1 w związku z ust. 2 i ust. 6
      ustawy o VAT), a w konsekwencji będzie jej przysługiwało pełne prawo do odliczenia
      podatku naliczonego od wydatków poniesionych na realizację inwestycji - budowę
      targowiska oraz wydatków bieżących ponoszonych na jego utrzymanie (art. 86 ust. 1
      ustawy o VAT). Prezentowany pogląd należy odnieść do stanu faktycznego opisanego
      we wniosku o interpretację złożonym przez Gminę. Strona wskazywała bowiem, że
      wybudowane przez nią targowisko jest przeznaczone wyłącznie do czynności
      opodatkowanych - działalności polegającej na dzierżawie gruntu pod kioski
      handlowe, rezerwacji stoisk handlowych oraz udostępnianiu miejsc parkingowych,
      dodatkowo w zamian za stosowne opłaty za korzystanie z prądu jak i za wywieszenie
      ogłoszeń i reklam.
    Uwzględniając zatem całokształt przedstawionych okoliczności sprawy oraz treść wyroku
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 22 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Kr 94
    /20 i wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 listopada 2024 r. sygn. akt I FSK 538
    /21, należy stwierdzić, że przysługuje Państwu prawo do odliczenia 100% podatku VAT
    naliczonego z faktur dokumentujących wydatki inwestycyjne na budowę targowiska wraz z
    infrastrukturą towarzyszącą jak i bieżące związane z utrzymaniem targowiska.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.