Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.838.2025.1.JŚ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2026-01-07
Teza: Możliwość zaliczenia Straty ze sprzedaży Wierzytelności (tj.
różnicę wartości nominalnej względem ceny sprzedaży
przypadającej na udział uzyskany na drodze darowizny) jako
koszt uzyskania przychodu.
Słowa kluczowe: darowizna
sprzedaż
strata
wierzytelność
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Wyłączenia z kosztów
uzyskania przychodów.-Straty.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 34

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 listopada 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść
    wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej i podlega w Polsce obowiązkowi
    podatkowemu od całości swoich dochodów. W dniu 20 listopada 2023 r. nabył On w
    drodze darowizny ...% udziału we wierzytelności wynikającej z prawomocnego wyroku
    sądowego (dalej: Wierzytelność). Fakt nabycia tej części Wierzytelności został zgłoszony
    przez Wnioskodawcę do właściwego urzędu skarbowego na formularzu SD#Z2 w 2023 r.
    Pozostały udział Wierzytelności w wysokości ...% został nabyty w 2023 r. na podstawie
    umowy sprzedaży za cenę niższą od wartości nominalnej przypadającej na ten udział; w
    związku z tym Wnioskodawca złożył deklarację PCC#3 i uregulował należny podatek od
    czynności cywilnoprawnych.
    Z uwagi na trudność ustalenia wartości rynkowej Wierzytelności (brak wpływów przez
    około 9 lat) Wnioskodawca przyjął wartość nabycia tej części Wierzytelności równą cenie
    zakupu i dołączył uzasadnienie tej wyceny, które zostało uznane przez pracowników
    urzędu za zasadne. Wierzytelność jest w całości posiadana i egzekwowana przez
    Wnioskodawcę jako osobę fizyczną; nie prowadzi On działalności gospodarczej w zakresie
    obrotu wierzytelnościami, a jako osoba fizyczna dokonuje corocznego rozliczenia podatku
    dochodowego na zasadach ogólnych, według skali podatkowej określonej w ustawie o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Do tej pory otrzymał On jedynie częściowe
    wpływy z tytułu spłaty Wierzytelności.
    Wnioskodawca uprzednio uzyskał indywidualną interpretację podatkową Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej o sygn. 0113#KDIPT2#3.4011.589.2024.4.MS, w której
    Organ wskazał, że w odniesieniu do darowanej części realizacja wpływów od dłużników
    nie powoduje powstania przychodu podlegającego PIT.
    Wątpliwości dotyczą straty ekonomicznej wynikającej z różnicy wartości nominalnej, a
    ceny sprzedaży udziałów wynikających z części otrzymanej w formie darowizny (...%),
    ponieważ w przypadku obrotu udziałem uzyskanym przez zakup kosztem jest cena
    nabycia tychże udziałów. Stąd różnica wartości nominalnej względem ceny sprzedaży
    przypadającej na udział uzyskany na drodze darowizny będzie dalej zwana: Stratą.
    Dodatkowo warto nadmienić, że Wierzytelność powstała wskutek nieopłaconej faktury
    VAT wystawionej przez pierwotnego darczyńcę, który następnie stał się spadkodawcą
    darczyńcy Wnioskodawcy, a Wierzytelność weszła w skład masy spadkowej. Wspomniana
    faktura została wystawiona przez pierwotnego darczyńcę, przyjęta przez klienta, a także
    uwzględniona w rozliczeniach oraz należny podatek VAT został uiszczony mimo, że
    pierwotny darczyńca nie doczekał się spłaty Wierzytelności przez dłużników. W rozumieniu
    wartości nominalnej Wierzytelności przy ustalaniu wysokości Straty wątpliwości nie
    wzbudza konieczność pomniejszenia kwoty widniejącej na wyroku sądowym o kwotę
    opłaconego podatku VAT przez pierwotnego darczyńcę zgodnie z art. 14 ustawy o PIT.
    Zdarzenie przyszłe
    Wnioskodawca zamierza dokonać odpłatnego zbycia całości lub części posiadanej
    Wierzytelności na rzecz osoby trzeciej po cenie niższej od wartości nominalnej
    przypadającej na zbywaną część. W wyniku takiej sprzedaży Wnioskodawca utraci prawo
    do dalszych wpływów z części Wierzytelności sprzedanej, a nabywca przejmie prawa
    dochodzenia roszczeń od dłużników. W konsekwencji odpłatnego zbycia Wierzytelności
    poniżej ceny nominalnej Wnioskodawca doświadczy ekonomicznej Straty.

## Pytanie

Czy Wnioskodawca uwzględniając art. 23 ust. 1 pkt 34 ustawy o PIT, może zaliczyć Stratę
    ze sprzedaży Wierzytelności (tj. różnicę wartości nominalnej względem ceny sprzedaży
    przypadającej na udział uzyskany na drodze darowizny) jako koszt uzyskania przychodu
    przy dokonywaniu rozliczenia na zasadach ogólnych według skali podatkowej?
    Pana stanowisko w sprawie
    Wnioskodawca twierdzi, że może ująć Stratę jako koszt uzyskania przychodów przy
    dokonywaniu rozliczenia na zasadach ogólnych według skali podatkowej, ponieważ
    Wierzytelność była uprzednio zarachowana jako przychód należny, co zostało dokonane
    przez pierwotnego darczyńcę, a Wierzytelność została scedowana na Wnioskodawcę na
    zasadach spadków i darowizn. Do tego Wnioskodawca jako jej aktualny właściciel
    decydując się na zbycie Wierzytelności poniżej wartości nominalnej ponosi realne ryzyko i
    Stratę materialną.
    Wykładnia powyższa jest spójna z indywidualną interpretacją podatkową dot. tej samej
    Wierzytelności czyli interpretacją o numerze 0113-KDIPT2-3.4011.589.2024.4.MS:
    uwzględniając racje przedstawione w interpretacji (ochrona przed podwójnym
    opodatkowaniem, znaczenie darowizny jako tytułu nabycia oraz cel systemowy art. 2 ust.
    1 pkt 3), najwłaściwsza jest wykładnia przepisu o „wierzytelnościach uprzednio
    zarachowanych jako przychody należne”, która traktuje uprzednie zarachowanie jako fakt
    konstytutywny skutku podatkowego niezależny od tożsamości podmiotu dokonującego
    zarachowania. Taka wykładnia zapewnia spójność praktyki organów podatkowych oraz
    zgodność z przyjętym w cytowanej interpretacji podejściem do darowizn wierzytelności i
    rozliczeń podatkowych.
    Stanowisko Wnioskodawcy jest spójne z następującym rozumowaniem: jeśli podatek z
    tytułu powstania wierzytelności — jako wzbogacenia — został już uiszczony i wskutek
    spłaty zadłużenia przez dłużnika nie powstaje obowiązek podatkowy (poprzez
    uregulowanie podatku przez pierwotnego darczyńcę, co potwierdza cytowana
    interpretacja podatkowa), to rezygnacja z pełnej należności wierzytelności poprzez jej
    sprzedaż poniżej wartości nominalnej powinna skutkować uznaniem i możliwością
    uznania Straty jako koszt uzyskania przychodu.
    Zgodnie z art. 509 § 2 Kodeksu cywilnego: „Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę
    wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenia o zaległe odsetki”, co prowadzi
    do przejścia wszelkich praw związanych z wierzytelnością i tym samym praw i kwestii
    podatkowych.
    Ponadto, gdyby przyjąć interpretację odmienną niż stanowisko Wnioskodawcy,
    implikowałoby to następujące poważne wątpliwości co do spójności systemu prawnego:
    zakładając, że Wnioskodawca sprzedał wierzytelność, następnie ją odkupił po tej samej
    cenie (scenariusz hipotetyczny, choć niewykluczony), a następnie po otrzymaniu od
    dłużnika pełnej spłaty podlegać będzie ponownemu opodatkowaniu względem różnicy
    między wartością nominalną a ceną odkupu - musiałby zapłacić podatek od zysku
    wynikającego z wpływu przewyższającego cenę odkupu. W takim przypadku
    Wnioskodawca zostałby pozbawiony części majątku wskutek ponownego obowiązku
    zapłaty podatku od wpływów, mimo że na dzień dzisiejszy nie istnieje taka konieczność
    zgodnie z cytowaną interpretacją.
    W przytoczonej sytuacji widać, że odmowa uwzględnienia Straty wynikającej ze sprzedaży
    jako kosztów uzyskania przychodu w rozliczeniu podatkowym byłaby krzywdząca.
    NSA w orzecznictwie wskazywał, że wykładnia przepisów podatkowych powinna być
    zgodna z zasadami równego traktowania podatników; dowód ekonomicznej straty
    majątkowej jest istotny przy kwalifikacji podatkowej (zob. linia orzecznicza odnosząca się
    do równości i neutralności podatkowej).

    Wnioskodawca, będąc właścicielem Wierzytelności, ponosi ekonomiczną Stratę przy
    zbyciu poniżej wartości nominalnej — nieuznanie tej Straty za koszt prowadziłby do
    nierównego traktowania podatników znajdujących się w identycznej sytuacji ekonomicznej
    (naruszenie zasady neutralności i równości podatkowej).
    Ponadto, odwołując się do wykładni językowej i celowościowej przepisu art. 23 ust. 1 pkt
    34 ustawy o PIT dotyczącego „wierzytelności uprzednio zarachowanych jako przychody
    należne”, zastosowanie strony biernej sygnalizuje, że wystarczającym kryterium
    kwalifikującym jest wyłącznie fakt dokonania zarachowania Wierzytelności. Konstrukcja
    zdania wskazuje na niezależność zasady prawnej od tożsamości podmiotu dokonującego
    zarachowania — decydujące znaczenie ma sam akt zarachowania, a nie osoba, która go
    dokonała. Argument legislacyjny oraz praktyka redakcyjna: Gdyby ustawodawca uznawał
    tożsamość podmiotu za istotny element normy, język przepisu zostałby doprecyzowany
    przez wprowadzenie wyrażeń wskazujących na podmiot (np. „podatnik” lub „osoba
    dokonująca zarachowania”). W przepisach podatkowych ustawodawca rutynowo
    precyzuje, kto jest adresatem obowiązku lub kto ponosi skutek prawny, gdy ta okoliczność
    ma znaczenie. Brak takiego wskazania w analizowanym przepisie przemawia za tym, że
    ustawodawca nie zamierzał uzależniać skutku prawnego od tożsamości podmiotu.
    Celowość przepisu: Skoncentrowanie na zdarzeniu ekonomicznym (zarachowaniu)
    zamiast na jego autorze odpowiada celowi fiskalnemu i administracyjnemu przepisu —
    ujednoliceniu momentu powstawania przychodu niezależnie od relacji między stronami.
    W świetle wykładni językowej, celowościowej i reguł praktyki legislacyjnej wniosek, że
    tożsamość podmiotu nie ma znaczenia dla zastosowania wyłączenia, jest zgodny z treścią
    przepisu. Zasady księgowe i podatkowe dotyczące nabycia wierzytelności mówią, że po
    cesji (darowiźnie) wierzytelność staje się składnikiem majątku obdarowanego; jej zbycie
    generuje różnicę między należnością a ceną sprzedaży — jest to realna strata majątkowa.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Cesja wierzytelności została uregulowana w artykułach 509-518 ustawy z dnia 23 kwietnia
    1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.).
    Zgodnie z art. 509 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią
      (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo
      właściwości zobowiązania.
      § 2. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w
      szczególności roszczenie o zaległe odsetki.
    W myśl natomiast art. 510 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do
      przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis
      szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
    W świetle powyższych przepisów, przeniesienie wierzytelności polega na tym, że prawa
    przysługujące  zbywcy  (dotychczasowemu  wierzycielowi)  przechodzą  na  nabywcę
    wierzytelności. Właściwość zobowiązania, uprawnienia wierzyciela i zobowiązania dłużnika
    pozostają  bez  zmian,  gdyż  w  wyniku  umowy  cesji  wierzytelności  zmienia  się  tylko
    wierzyciel.
    W  wyniku  przeniesienia  (przelewu,  cesji)  wierzytelności  wygasa  u  dotychczasowego
    wierzyciela (cedenta) stosunek zobowiązaniowy z dłużnikiem, powstają natomiast nowe

    stosunki  zobowiązaniowe  w  rozumieniu  cywilnoprawnym  pomiędzy  nabywcą
    wierzytelności  (cesjonariuszem),  a  dłużnikiem  oraz  pomiędzy  zbywcą  a  nabywcą
    wierzytelności, jeżeli przeniesienie wierzytelności jest odpłatne.
    Treść powyższych przepisów wskazuje zatem, iż wierzytelność jest prawem majątkowym,
    które może być przedmiotem obrotu gospodarczego.
    Istota przeniesienia wierzytelności polega na tym, że prawa przysługujące zbywcy
    (dotychczasowemu wierzycielowi) przechodzą na nabywcę wierzytelności. Właściwość
    zobowiązania, uprawnienia wierzyciela i zobowiązania dłużnika pozostają bez zmian, gdyż
    w wyniku umowy cesji wierzytelności zmienia się tylko wierzyciel. Wierzytelność stanowi
    zatem prawo majątkowe, będące przedmiotem obrotu gospodarczego.
    Z uwagi na dokonaną w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych
    kategoryzację źródeł przychodu, w szczególności wyodrębnienie w art. 10 ust. 1 pkt 7 tej
    ustawy przychodów z kapitałów pieniężnych i praw majątkowych, w sytuacji gdy osoba
    fizyczna – nieprowadząca działalności gospodarczej w zakresie obrotu wierzytelnościami –
    zawiera umowę cesji wierzytelności w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego,
    przenosząc ją odpłatnie na rzecz innego podmiotu, uzyskane z tego tytułu przychody
    kwalifikuje się do przychodów z praw majątkowych.
    Dochód uzyskany z praw majątkowych podlega opodatkowaniu na zasadach ogólnych
    według skali podatkowej określonej w art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. Dochody z praw majątkowych podlegają kumulacji z pozostałymi
    dochodami, zgodnie z postanowieniami art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    W przedmiotowej sprawie powziął Pan wątpliwość czy uwzględniając art. 23 ust. 1 pkt 34
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, może Pan zaliczyć stratę ze sprzedaży
    Wierzytelności (tj. różnicę wartości nominalnej względem ceny sprzedaży przypadającej na
    udział uzyskany na drodze darowizny) jako koszt uzyskania przychodu przy dokonywaniu
    rozliczenia na zasadach ogólnych według skali podatkowej.
    Stosownie do art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem
      kosztów wymienionych w art. 23.
    W powołanym przepisie ustawodawca nie wskazuje enumeratywnie, jakie wydatki mogą
    być uznane za koszty uzyskania przychodu. Możliwość zaliczenia konkretnego wydatku do
    kategorii kosztów uzyskania przychodów uzależniona została od istnienia związku
    przyczynowo-skutkowego, tzn. poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na
    powstanie lub zwiększenie tego przychodu, bądź funkcjonowanie tego źródła. Kosztami
    uzyskania przychodów są zarówno koszty bezpośrednio, jak i pośrednio związane z
    uzyskiwanymi przychodami, pod warunkiem, że podatnik wykaże, iż zostały one w sposób
    racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów.
    A zatem kosztami uzyskania przychodów są wszelkie wydatki, które łącznie spełniają
    następujące warunki:
      zostały faktycznie i w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów,
      tzn. pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami oraz
      nie zostały wymienione w art. 23 ustawy zawierającym katalog wydatków nie
      uznawanych za koszty uzyskania przychodów.
    Przez „wydatek” należy rozumieć „sumę, która ma być wydana albo sumę wydaną na coś”
    (zob. Słownik Współczesnego Języka Polskiego pod red. Bogusława Dunaja, Warszawa
    1996, s. 1200). Definicja pojęcia „wydatek” wskazuje, że oznacza on faktycznie wydaną

    sumą pieniędzy, uszczuplenie majątku w celu pozyskania określonego dobra (rzeczy,
    prawa). „Wydatek” może również dotyczyć sytuacji, gdy uszczuplenie majątku następuje w
    innej postaci niż środki finansowe, np. rzeczy.
    Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 34 ww. ustawy:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na strat z odpłatnego
      zbycia wierzytelności, w tym w sposób określony w art. 17 ust. 1 pkt 9, z wyjątkiem
      wierzytelności lub jej części, które uprzednio na podstawie art. 14 zostały
      zarachowane jako przychód należny - do wysokości uprzednio zarachowanej jako
      przychód należny.
    Biorąc pod uwagę powyższe wbrew Pana twierdzeniu nie może ująć Pan straty jako kosztu
    uzyskania przychodów przy dokonywaniu rozliczenia na zasadach ogólnych według skali
    podatkowej, ponieważ nie jest to wydatek, który Pan poniósł by uzyskać przychód z tytułu
    jej zbycia.
    W przypadku wierzytelności otrzymanej w drodze darowizny, jej wartość nominalna nie
    stanowiła dla Pana (obdarowanego) przychodu należnego w momencie jej nabycia, ani
    wcześniej. Darowizny co do zasady są neutralne podatkowo w podatku dochodowym od
    osób fizycznych (podlegają podatkowi od spadków i darowizn, a nie podatkowi
    dochodowemu od osób fizycznych). W związku z tym, że wierzytelność nie generowała
    przychodu należnego w dacie jej otrzymania, strata powstała w wyniku jej późniejszej
    sprzedaży (różnica między wartością nominalną a ceną sprzedaży) nie może zostać
    uznana za koszt uzyskania przychodu na gruncie podatku dochodowego od osób
    fizycznych.
    Biorąc pod uwagę powyższe nie może Pan zaliczyć straty ze sprzedaży wierzytelności
    uzyskanej w drodze darowizny do kosztów uzyskania przychodu przy rozliczeniu na
    zasadach ogólnych.
    Zatem, Pana stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W odniesieniu do powołanej we wniosku interpretacji informuję, że została ona wydana w
    indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu
    do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.