Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-3.4012.66.2025.1.MJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-21
Teza: Uznanie sprzedaży składników majątkowych za zbycie
zorganizowanej części przedsiębiorstwa i wyłączenie tej
transakcji z opodatkowania podatkiem od towarów i usług na
podstawie art. 6 pkt 1 ustawy.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
przedsiębiorstwa-zorganizowana część przedsiębiorstwa
sprzedaż
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 27e
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 6-pkt 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy uznania sprzedaży składników majątkowych za zbycie zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa i wyłączenia tej transakcji z opodatkowania podatkiem od towarów i
    usług na podstawie art. 6 pkt 1 ustawy.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest spółką jawną („Wnioskodawca”, „Spółka”). Wnioskodawca jest
    zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu ustawy
    z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: „VAT”), posiada siedzibę w
    Polsce. Rok obrotowy Spółki pokrywa się z rokiem kalendarzowym.
    Spółka w ramach prowadzonego przez siebie przedsiębiorstwa, zamierza wyodrębnić
    dokumentem wewnętrznym wydział.
    Powyższy wydział zostanie wyodrębniony dokumentem wewnętrznym, który zostanie
    zbudowany na bazie wyodrębnionej od całego przedsiębiorstwa komórki organizacyjnej.
    W związku z rozwojem działalności, a tym samym planowaną reorganizacją podmiotów
    powiązanych z Wnioskodawcą wpisaną w realizację planu sukcesji międzypokoleniowej,
    której jednym z elementów jest m.in. przejście Spółki komandytowej na opodatkowanie
    ryczałtem (tzw. CIT Estoński), o którym mowa w rozdziale 6b Ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2805, ze zm.) (dalej: CITE), przed
    przejściem Spółki komandytowej na CITE Spółka dokona zbycia/sprzedaży na rzecz Spółki
    komandytowej wyodrębnionego jako wydział posiadanego zespołu składników
    niematerialnych i materialnych za pomocą którego prowadzi działalność gospodarczą
    (dalej: ZCP).
    Wnioskodawca podkreśla, że ZCP jest zorganizowanym zespołem składników
    niematerialnych i materialnych za pomocą którego Wnioskodawca prowadzi część swojej
    działalności gospodarczej. W skład ZCP wejdą:
    1) ruchome składniki majątku, tj. środki trwałe ujęte w wykazie środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych związane z działalnością wydziału;
    2) prawa i obowiązki wynikające z umów leasingowych na których cesję wyrazi zgodę
      firma leasingowa;
    3) prawa i obowiązki wynikające z umów o pracę i umów cywilnoprawnych;
    4) zobowiązania wynikające z funkcjonowania ZCP;
    5) księgi i dokumenty związane z prowadzeniem ZCP;
    6) tajemnice ZCP.
    Wnioskodawca w ramach swojej działalności gospodarczej, za pośrednictwem ZCP,
    realizuje zadania takie jak:

    · identyfikacja potrzeb biznesowych w obszarze sprzedaży i transportu w celu wyznaczenia
      kierunków rozwoju,
    · zapewnienie zgodności z wymaganiami prawnymi koniecznymi dla sprawnej realizacji
      usług,
    · nabywanie elementów kluczowych dla utrzymania sprawności środków transportu,
    · analiza danych związanych z realizacją usług.
    Ponadto, ZCP zajmuje się koordynacją działań związanych z odpowiednim doborem
    zasobów materialnych i kadrowych, w tym osób posiadających właściwe kwalifikacje,
    wiedzę i uprawnienia niezbędne do wykonywania usług.
    Pomimo tego, że Wnioskodawca nie ma takiego obowiązku, to jest w stanie przygotować
    oddzielny bilans i rachunek wyników dotyczący wyłącznie wyodrębnionej działalności ZCP.
    Nabywca ZCP, po jego nabyciu, będzie miał faktyczną oraz prawną możliwość
    nieprzerwanego kontynuowania działalności związanej z usługami świadczonymi przez
    Wnioskodawcę w oparciu o majątek i zasoby ludzkie nabyte w ramach ZCP.

## Pytanie

Czy w okolicznościach przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego, zbycie / sprzedaż
    ZCP stanowić będzie zbycie / sprzedaż zorganizowanej części przedsiębiorstwa w
    rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy o VAT, a tym samym nie będzie podlegać opodatkowaniu
    podatkiem VAT, zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy o VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W okolicznościach przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego, zbycie / sprzedaż ZCP
    stanowić będzie zbycie / sprzedaż zorganizowanej części przedsiębiorstwa w rozumieniu
    art. 2 pkt 27e ustawy o VAT, a tym samym nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem
    VAT, zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy o VAT.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Jednocześnie na mocy art. 6 pkt 1 ustawy o VAT, przepisów ustawy nie stosuje się do
    transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
    Stosownie do art. 2 pkt 27e ustawy o VAT, ilekroć w ustawie mowa jest o zorganizowanej
    części przedsiębiorstw, rozumie się przez to organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w
    istniejącym przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym
    zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który
    zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te
    zadania.
    Powyższe przepisy stanowią implementację do polskiego prawa art. 19 zdanie pierwsze
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. (dalej: „Dyrektywa VAT”), w myśl
    którego w przypadku przekazania, odpłatnie lub nieodpłatnie lub jako aportu do spółki
    całości lub części majątku, państwa członkowskie mogą uznać, że dostawa towarów nie
    miała miejsca i że w takim przypadku osoba, której przekazano towary, będzie traktowana
    jako następca prawny przekazującego.
    W wyroku C-444/10 z 10 listopada 2011 r. TSUE skonstatował, że jeżeli działalność
    gospodarcza tego nie wymaga, przedmiotem zbycia nie muszą być wszystkie składniki z
    nią związane, aby czynność ta wyłączona była z opodatkowania na podstawie art. 5 ust. 8
    Szóstej Dyrektywy.
    W rezultacie, stosownie do orzecznictwa, należy wskazać, że nie ma podstaw do przyjęcia,
    że tylko przeniesienie wszystkich składników materialnych i niematerialnych jest
    okolicznością decydującą o uznaniu danego zespołu składników materialnych i
    niematerialnych za zorganizowaną część przedsiębiorstwa, ponieważ jeśli dany zespół

    składników będzie zdolny do prowadzenia samodzielnej działalności gospodarczej, to
    spełnione zostaną przesłanki pozwalające uznać, z punktu widzenia charakteru
    prowadzonej działalności, że doszło do wydzielenia zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa.
    Mając na uwadze powyższe orzeczenia TSUE należy stwierdzić, że zawarta w art. 2 pkt 27e
    ustawy definicja legalna zorganizowanej części przedsiębiorstwa musi być interpretowana
    przez pryzmat treści art. 19 Dyrektywy 2006/112/WE i w powiązaniu z rozumieniem
    pojęcia „przekazania całości lub części majątku”, wskazanym przez Trybunał w ww.
    orzeczeniu. Trybunał Sprawiedliwości główny nacisk kładzie na badanie konkretnego
    przypadku, dopuszczając w pewnych przypadkach zbycie samych składników rzeczowych.
    W wyroku z 21.06.2012 r., sygn. IFSK 1586/11 NSA podkreślił, że: „Sam tylko fakt
    wyłączenia jakiegokolwiek składnika majątku nie pozwala na stwierdzenie, że już z tego
    powodu przedmiotem zbycia nie jest zorganizowana część przedsiębiorstwa, bowiem
    decydująca jest okoliczność, czy przy użyciu tej części można samodzielnie prowadzić
    działalność gospodarczą. (...) Jeśli wyłączenie określonego składnika nie pozbawi
    wydzielonego kompleksu majątkowego cech przedsiębiorstwa bądź jego zorganizowanej
    części, to zbycie w takiej postaci nie podlega podatkowi od towarów i usług”.
    Zgodnie z art. 551 Kodeksu cywilnego:
    Przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i
    materialnych przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej. Obejmuje ono w
    szczególności:
      · oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części (nazwa
        przedsiębiorstwa);
      · własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i
        wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości;
      · prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz
        prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych
        stosunków prawnych;
      · wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne;
      · koncesje, licencje i zezwolenia;
      · patenty i inne prawa własności przemysłowej;
      · majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne;
      · tajemnice przedsiębiorstwa;
      · księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
    Ustawodawca w ww. przepisie wskazał, jakiego rodzaju elementy wchodzą w skład
    kompleksu składników materialnych i niematerialnych przeznaczonych do realizacji
    określonych zadań gospodarczych, czyli przedsiębiorstwa, które może być przedmiotem
    czynności prawnej. Nie wszystkie jednak elementy tworzące pojęcie przedsiębiorstwa są
    na tyle istotne, by bez ich zbycia nie można było mówić o zbyciu przedsiębiorstwa.
    Mając na uwadze powyższe, żeby zespół składników mógł zostać uznany za
    zorganizowaną część przedsiębiorstwa, musi on być wydzielony na trzech płaszczyznach:
    organizacyjnej, finansowej i funkcjonalnej.
    W judykaturze podkreśla się, że warunkiem uznania zespołu składników za zorganizowaną
    część przedsiębiorstwa, jest zdolność majątku lub jego części do prowadzenia niezależnej
    działalności gospodarczej.
    Przykładowo, NSA wskazał, iż: „Zorganizowana część przedsiębiorstwa jest w stanie
    samodzielnie prowadzić działalność i istnieć niezależnie od przedsiębiorstwa głównego”
    (por. wyrok NSA z 22 marca 2019 r., sygn. akt I FSK 784/17).

    Stosownie do prezentowanych interpretacji indywidualnych podkreśla się, że:
    „Zorganizowana część przedsiębiorstwa tworzy więc składniki, będące we wzajemnych
    relacjach, takich, by można było mówić o nich jako o zespole, a nie o zbiorze
    przypadkowych elementów, których jedyną cechą wspólną jest własność jednego
    podmiotu gospodarczego. Zatem, aby w rozumieniu przepisów podatkowych, określony
    zespół składników majątkowych mógł zostać uznany za zorganizowaną część
    przedsiębiorstwa, nie jest wystarczające jakiekolwiek zorganizowanie masy majątkowej,
    ale musi się ona odznaczać pełną odrębnością niezbędną do samodzielnego
    funkcjonowania w obrocie gospodarczym” (por. Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej,
    „dalej: Dyrektor KIS”, z 25 sierpnia 2023 r., sygn. 0111-KDIB3-2.4012.406.2023.2.DK).
    Istotny jest także zamiar nabywcy do kontynuowania działalności z wykorzystaniem
    nabytych składników majątkowych.
    W rezultacie, analiza definicji legalnej ZCP, pozwala wskazać pewne kryteria, których
    łączne spełnienie pozwala uznać dany zespół składników za ZCP:
    I. musi istnieć zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązań,
    II. zespół ten powinien być organizacyjnie, finansowo i funkcjonalnie wyodrębniony w
    istniejącym przedsiębiorstwie,
    III. zespół składników mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo realizujące wskazane
    zadania.
    1.1 Wyodrębnienie funkcjonalne
    Wyodrębnienie funkcjonalne oznacza przeznaczenie do realizacji określonych zadań
    gospodarczych. ZCP musi stanowić funkcjonalnie odrębną całość, tj. obejmować elementy
    niezbędne do samodzielnego prowadzenia działań gospodarczych, którym służy w
    strukturze przedsiębiorstwa (por. Dyrektor KIS z 24 sierpnia 2023 r., sygn. 0112-KDIL1-
    1.4012.294.2023.2.EB).
    Konsekwentnie, wyodrębnienie funkcjonalne ZCP sprowadza się do ustalenia, czy
    wyodrębniona organizacyjnie całość jest w stanie przejąć zadania oraz samodzielnie
    funkcjonować na rynku.
    Jak zostało wskazane w opisie zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca dokonał formalnego
    wyodrębnienia w ramach prowadzonej działalności gospodarczej ZCP wydziału.
    ZCP posiada wszelkie niezbędne elementy do tego, aby realizować swój cel, tym samym
    został wyposażony we wszelkie składniki niezbędne dla dalszego, samodzielnego
    funkcjonowania.
    Mając na uwadze powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, ZCP spełnia przesłankę
    wyodrębnienia funkcjonalnego na potrzeby definicji wynikającej z ustawy VAT.
    1.2 Wyodrębnienie organizacyjne
    Wyodrębnienie organizacyjne znaczy tyle, że zorganizowana cześć przedsiębiorstwa ma
    swoje miejsce w strukturze organizacyjnej, jako dział, wydział, czy oddział. W doktrynie
    zwraca się uwagę, że organizacyjne wyodrębnienie powinno być dokonane na bazie
    statutu, regulaminu lub innego aktu o podobnym charakterze. Konsekwentnie składniki
    tworzące „część przedsiębiorstwa” powinny posiadać cechę zorganizowania. Cecha ta
    powinna występować w „istniejącym przedsiębiorstwie”, a więc w ramach prowadzonej
    działalności i dotyczyć określonego zespołu składników tworzących część tego
    przedsiębiorstwa (por. interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 16 sierpnia 2023 r.,
    sygn. 0112-KDIL3.4012.360.2023.2.MBN).
    Wyodrębnienie organizacyjne dotyczące osób wchodzących w skład ZCP przejawia się m.
    in. tym, że zakres ich obowiązków obejmują zadania w całości związane tylko i wyłącznie z
    działalnością ZCP.

    ZCP cechuje wyodrębnienie w postaci odrębnego wydziału do którego to został
    przyporządkowany obszar działalności Wnioskodawcy. Tak wyodrębniony zespół
    składników materialnych i niematerialnych (w tym zobowiązań) przeznaczonych do
    działalności ZCP, stanowi niezależne przedsiębiorstwo realizujące działalność w zakresie
    przypisanym do niego.
    W związku z powyższym, w ocenie Wnioskodawcy, ZCP spełnia również przesłankę
    wyodrębnienia organizacyjnego na potrzeby definicji.
    1.3 Wyodrębnienie finansowe
    Wyodrębnienie finansowe należy rozumieć jako pewną sytuację, w której przez
    odpowiednią ewidencję zdarzeń gospodarczych możliwe jest przyporządkowanie
    przychodów i kosztów oraz należności i zobowiązań do ZCP. Wyodrębnienie finansowe nie
    oznacza samodzielności finansowej, ale okoliczności, które przez odpowiednią ewidencję
    zdarzeń gospodarczych umożliwiają przyporządkowanie przychodów i kosztów oraz
    należności i zobowiązań do zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
    Tak jak to ma miejsce w przypadku wyodrębnienia funkcjonalnego i organizacyjnego, brak
    jest oficjalnej (ustawowej) definicji wyodrębnienia finansowego.
    Stosownie do definicji powoływanej przez organy podatkowe, przez wyodrębnienie
    finansowe należy rozumieć sytuację, w której: „Wyodrębnienie finansowe nie oznacza
    samodzielności finansowej, ale sytuację, w której poprzez odpowiednią ewidencję zdarzeń
    gospodarczych możliwe jest przyporządkowanie przychodów i kosztów oraz należności i
    zobowiązań do zorganizowanej części przedsiębiorstwa” (por. Dyrektor KIS z 25.08.2023 r.,
    sygn. 0111-KDIB3-2.4012.406.2023.2.DK).
    Jak wskazane zostało w opisie zdarzenia przyszłego, jest możliwe sporządzenia bilansu i
    rachunku wyników związanych z działalnością ZCP.
    Powyższe pozwala na przygotowanie oddzielnych / odrębnych wyników dla ZCP i
    pozostałej działalności Wnioskodawcy.
    Mając na uwadze powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, ZCP spełniać będzie przesłankę
    wyodrębnienia finansowego na potrzeby definicji wynikającej z ustawy.
    1.4 Możliwość samodzielnego prowadzenia oraz kontynuowania działalności
    W ślad za orzecznictwem TSUE, sądów administracyjnych oraz organów podatkowych,
    warunek dotyczący możliwości samodzielnego prowadzenia działalności jest istotny z
    perspektywy uznania zespołu składników za ZCP.
    Zgodnie z poglądem wyrażonym przez DKIS w interpretacji indywidualnej „(...) określony
    zespół składników majątkowych mógł zostać zakwalifikowany jako zorganizowana część
    przedsiębiorstwa, nie jest wystarczające jakiekolwiek zorganizowanie masy majątkowej,
    ale musi się ona odznaczać pełną odrębnością niezbędną do samodzielnego
    funkcjonowania w obrocie gospodarczym” (por. Dyrektor KIS z 21 sierpnia 2023 r., sygn.
    0114-KDIP1-1.4012.336.2023.2.AKA).
    Mając na uwadze powyższe, wyodrębniony w strukturze organizacyjnej Wnioskodawcy
    ZCP posiada pełną zdolność do dalszego samodzielnego, odrębnego od Wnioskodawcy,
    funkcjonowania jako niezależne przedsiębiorstwo, więc niniejszy warunek należy uznać
    także za spełniony.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą o VAT”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa towarów i
      odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Na mocy art. 2 pkt 6 ustawy o VAT:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W świetle art. 2 pkt 22 ustawy o VAT:
      Sprzedaż to odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Jednocześnie na mocy art. 6 pkt 1 ustawy o VAT:
      Przepisów ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub
      zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
    Termin „transakcja zbycia” należy rozumieć w sposób zbliżony do pojęcia „dostawy
    towarów” w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, tzn. „zbycie” obejmuje wszelkie czynności, w
    ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania przedmiotem jak
    właściciel, np. sprzedaż, zamianę, darowiznę, nieodpłatne przekazanie, przeniesienie
    własności w formie wkładu niepieniężnego, czyli aportu.
    Podkreślenia wymaga, że ze względu na szczególny charakter przepisu art. 6 pkt 1 ustawy
    o VAT, winien on być interpretowany ściśle, co oznacza, że ma zastosowanie wyłącznie w
    przypadku zbycia (a zatem wszelkich czynności, w ramach których następuje przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel) przedsiębiorstwa (w rozumieniu ustawy
    z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1610 ze zm.) lub
    zorganizowanej jego części, zdefiniowanej w art. 2 pkt 27e ustawy o VAT.
    Należy zauważyć, że art. 6 pkt 1 ustawy o VAT stanowi implementację art. 19 ust. 1 i 2
    Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L Nr 347, z 11.12.2006, str. 1, ze zm.), zwanej
    dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”.
    W myśl art. 19 ust. 1 i 2 Dyrektywy 2006/112/WE:
      W przypadku przekazania odpłatnie lub nieodpłatnie, lub jako aportu do spółki całości
      lub części majątku, państwa członkowskie mogą uznać, że dostawa towarów nie miała
      miejsca i, że w takim przypadku osoba, której przekazano towary, będzie traktowana
      jako następca prawny przekazującego. W przypadkach gdy odbiorca nie podlega w
      pełni opodatkowaniu, państwa członkowskie mogą przedsięwziąć środki niezbędne w
      celu uniknięcia zakłóceń konkurencji. Mogą także przyjąć wszelkie niezbędne środki,
      aby zapobiec uchylaniu się od opodatkowania lub unikaniu opodatkowania poprzez
      wykorzystanie przepisów niniejszego artykułu.
    Z powyższego przepisu wynika, że wprowadza on, tak samo jak ma to miejsce w ustawie o
    podatku od towarów i usług, możliwość wyłączenia z zakresu opodatkowania przekazania
    całości lub części majątku przedsiębiorstwa.
    Zaznaczyć należy, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie zawierają definicji
    „przedsiębiorstwa”. Dlatego też, dla potrzeb przepisów ustawy o podatku od towarów i
                                    1usług należy posłużyć się definicją sformułowaną w art. 55 ustawy Kodeks cywilny.
    Zgodnie z tym przepisem:

      Przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i
      materialnych przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej. Obejmuje
      ono w szczególności:
      1) oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części
      (nazwa przedsiębiorstwa);
      2) własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i
      wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości;
      3) prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz
      prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych
      stosunków prawnych;
      4) wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne;
      5) koncesje, licencje i zezwolenia;
      6) patenty i inne prawa własności przemysłowej;
      7) majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne;
      8) tajemnice przedsiębiorstwa;
      9) księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
                  2Przy czym, zgodnie z art. 55 Kodeksu cywilnego:
      Czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko co
      wchodzi w skład przedsiębiorstwa, chyba że co innego wynika z treści czynności
      prawnej albo z przepisów szczególnych.
    Przedsiębiorstwo jest nie tylko sumą składników materialnych i niematerialnych, lecz ich
    zorganizowanym zespołem, tzn. składniki te powinny pozostawać ze sobą we wzajemnych
    relacjach w ten sposób, że można mówić o nich jako o zespole, a nie tylko o zbiorze
    pewnych elementów. „Czynnikiem konstytuującym przedsiębiorstwo w znaczeniu
    przedmiotowym jest występowanie elementu organizacji oraz funkcjonalnego powiązania
    różnorodnych jego składników, umożliwiających traktowanie przedsiębiorstwa jako
    pewnej całości” – wyrok NSA z dnia 27 marca 2008 r. (sygn. II FSK 1896/11).
    Zatem, przedsiębiorstwo, jako przedmiot zbycia, musi stanowić całość pod względem
    organizacyjnym i funkcjonalnym.
    Definicja zorganizowanej części przedsiębiorstwa zawarta jest w art. 2 pkt 27e ustawy o
    VAT, pod którym to pojęciem rozumie się:
      Organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół
      składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do
      realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić
      niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania.
    Zorganizowana część przedsiębiorstwa, jako przedmiot zbycia, musi zatem stanowić
    całość pod względem organizacyjnym i funkcjonalnym, co oznacza, że najistotniejsze dla
    przedmiotowego zagadnienia jest ustalenie, czy przenoszony majątek stanowi na tyle
    zorganizowany kompleks praw, obowiązków i rzeczy, że zdolny jest do realizacji zadań
    gospodarczych przypisywanych przedsiębiorstwu.
    Podstawowym wymogiem dla uznania, że transakcja dotyczy zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa jest więc to, aby stanowiła ona zespół składników materialnych i
    niematerialnych (w tym zobowiązania). Kolejnym warunkiem jest wydzielenie tego zespołu
    w istniejącym przedsiębiorstwie. Wydzielenie to ma zachodzić na trzech płaszczyznach:
    organizacyjnej, finansowej i funkcjonalnej (przeznaczenie do realizacji określonych zadań
    gospodarczych).

    Wyodrębnienie organizacyjne oznacza, że zorganizowana część przedsiębiorstwa ma
    swoje miejsce w strukturze organizacyjnej podatnika jako dział, wydział, oddział itp. Przy
    czym, w doktrynie zwraca się uwagę, że organizacyjne wyodrębnienie powinno być
    dokonane na bazie statutu, regulaminu lub innego aktu o podobnym charakterze.
    Organizacyjny aspekt wyodrębnienia oznacza, że składniki tworzące „część
    przedsiębiorstwa” powinny posiadać cechę zorganizowania. Cecha ta powinna
    występować w „istniejącym przedsiębiorstwie”, a więc w ramach prowadzonej działalności
    i dotyczyć określonego zespołu składników tworzących część tego przedsiębiorstwa.
    Wyodrębnienie finansowe nie oznacza samodzielności finansowej, ale sytuację, w której
    przez odpowiednią ewidencję zdarzeń gospodarczych możliwe jest przyporządkowanie
    przychodów i kosztów oraz należności i zobowiązań do zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa.
    Ponadto wymagane jest, aby zorganizowana część przedsiębiorstwa mogła stanowić
    potencjalnie niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące zadania gospodarcze,
    których realizacji służy w istniejącym przedsiębiorstwie. Powyższe oznacza, że przez
    zorganizowaną część przedsiębiorstwa można rozumieć wyłącznie tę część
    przedsiębiorstwa, która jest przede wszystkim wyodrębniona organizacyjnie, ale także
    posiada wewnętrzną samodzielność finansową.
    Natomiast wyodrębnienie funkcjonalne należy rozumieć jako przeznaczenie do realizacji
    określonych zadań gospodarczych. Zorganizowana część przedsiębiorstwa musi stanowić
    funkcjonalnie odrębną całość – obejmować elementy niezbędne do samodzielnego
    prowadzenia działań gospodarczych, którym służy w strukturze przedsiębiorstwa. Aby
    zatem część mienia przedsiębiorstwa mogła być uznana za jego zorganizowaną część,
    musi ona – obiektywnie oceniając – posiadać potencjalną zdolność do funkcjonowania
    jako samodzielny podmiot gospodarczy. Składniki majątkowe materialne i niematerialne
    wchodzące w skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa muszą zatem umożliwić
    nabywcy podjęcie działalności gospodarczej w ramach odrębnego przedsiębiorstwa.
    W związku z powyższym, w rozumieniu przepisów podatkowych, aby określony zespół
    składników majątkowych mógł zostać zakwalifikowany jako zorganizowana część
    przedsiębiorstwa, nie jest wystarczające jakiekolwiek zorganizowanie masy majątkowej,
    ale musi się ona odznaczać pełną odrębnością niezbędną do samodzielnego
    funkcjonowania w obrocie gospodarczym.
    Zorganizowaną część przedsiębiorstwa tworzą więc składniki, będące we wzajemnych
    relacjach, takich by można było mówić o nich jako o zespole, a nie o zbiorze
    przypadkowych elementów, których jedyną cechą wspólną jest własność jednego
    podmiotu gospodarczego.
    Oznacza to, że zorganizowana część przedsiębiorstwa nie jest sumą poszczególnych
    składników, przy pomocy których będzie można prowadzić odrębny zakład, lecz
    zorganizowanym zespołem tych składników, przy czym punktem odniesienia jest tutaj
    rola, jaką składniki majątkowe odgrywają w funkcjonowaniu przedsiębiorstwa (na ile
    stanowią w nim wyodrębnioną organizacyjnie i funkcjonalnie całość).
    Zatem na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług mamy do czynienia ze
    zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa, jeżeli spełnione są łącznie następujące
    przesłanki:
    - istnieje zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania,
    - zespół ten jest organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym
      przedsiębiorstwie,
    - składniki te przeznaczone są do realizacji określonych zadań gospodarczych,
    - zespół tych składników mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie
      realizujące ww. zadania gospodarcze.

    Brak zaistnienia którejkolwiek z omawianych powyżej przesłanek wyklucza uznanie
    zespołu składników majątkowych przedsiębiorstwa za jego zorganizowaną część w
    rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy o VAT.
    Zaznaczenia wymaga, że definicja zorganizowanej części przedsiębiorstwa zawarta w
    przepisie art. 2 pkt 27e ustawy o VAT, nie jest definicją samoistną, lecz należy rozpatrywać
    ją m.in. w kontekście uregulowań art. 6 pkt 1 ustawy o VAT, który wyłącza z
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług zbycie składników majątkowych i
    niemajątkowych uprzednio wyodrębnionych organizacyjnie i finansowo w istniejącym
    przedsiębiorstwie, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, nie
    dotyczy zaś zbycia poszczególnych składników majątkowych przedsiębiorstwa.
    O tym, czy nastąpiło zbycie przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa
    decydują każdorazowo okoliczności faktyczne związane z konkretną transakcją. Podatnik
    obowiązany jest do prawidłowego określenia przedmiotu opodatkowania, co wiąże się z
    koniecznością prawidłowego zdefiniowania dokonywanej czynności.
    W tym miejscu wskazać należy, iż zbycie przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa podlega zasadzie swobody umów, a więc może nastąpić na podstawie
    każdej czynności rozporządzającej.
    W myśl art. 155 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Jak stanowi art. 19 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1,
    ze zm.), wcześniej art. 5 ust. 8 Szóstej Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r.
    w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków
    obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa
    wymiaru podatku (Dz. Urz. UE L 145, str. 1, ze zm.), w przypadku przekazania, odpłatnie
    lub nieodpłatnie lub jako aportu do spółki całości lub części majątku, państwa
    członkowskie mogą uznać, że dostawa towarów nie miała miejsca i że w takim przypadku
    osoba, której przekazano towary, będzie traktowana jako następca prawny
    przekazującego. W przypadkach gdy odbiorca nie podlega w pełni opodatkowaniu,
    państwa członkowskie mogą przedsięwziąć środki niezbędne w celu uniknięcia zakłóceń
    konkurencji. Mogą także przyjąć wszelkie niezbędne środki, aby zapobiec uchylaniu się od
    opodatkowania lub unikaniu opodatkowania poprzez wykorzystanie przepisów
    niniejszego artykułu.
    Z powyższego przepisu wynika, że wprowadza on, tak samo jak ma to miejsce w ustawie o
    podatku od towarów i usług, możliwość wyłączenia z zakresu opodatkowania przekazania
    całości lub części majątku przedsiębiorstwa.
    W ocenie tut. Organu wskazany wyżej przepis art. 2 pkt 27e ustawy powinien być
    interpretowany z uwzględnieniem wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej
    (dalej: „TSUE”) z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie C-497/01.
    W wyroku C-497/01 w sprawie Zita Modes Sàrl przeciwko Administration de l’
    enregistrement et des domaines Trybunał zwracając uwagę, że niezgodne z przepisami
    Dyrektywy jest wprowadzanie przez państwo członkowskie jakichkolwiek ograniczeń –
    innych niż te, o których mowa w Dyrektywie podkreślił, że pojęcie zbycia całości lub części
    majątku należy interpretować tak, że obejmuje ono zbycie przedsiębiorstwa lub
    niezależnej części przedsiębiorstwa, włącznie z jego rzeczowymi składnikami oraz – w
    zależności od konkretnego przypadku – składnikami niematerialnymi, które łącznie
    stanowią przedsiębiorstwo lub jego część zdolną do prowadzenia niezależnej działalności
    gospodarczej. Ponadto TSUE stwierdził, iż fakt, że VI Dyrektywa nie zawiera definicji

    pojęcia przedsiębiorstwa lub jego części, nie oznacza, że państwa członkowskie mają
    swobodę jego interpretacji. Pojęcia w niej używane powinny być interpretowane w sposób
    jednolity i niezależny od innych przepisów, z wyjątkiem sytuacji, gdy sama Dyrektywa daje
    państwom członkowskim jasną dyspozycję do zdefiniowania pojęcia w krajowej legislacji.
    TSUE wskazał też, iż nabywca musi jednak posiadać zamiar kontynuowania działalności
    gospodarczej przejmowanego przedsiębiorstwa lub jego części, nie zaś jedynie
    natychmiast likwidować daną działalność i sprzedać przejęte mienie.
    Na przydatność zespołu składników do prowadzenia (kontynuowania) działalności przez
    nabywcę, zwrócił uwagę TSUE w wyroku C-408/98 (Abbey National Plc), podzielając opinię
    Rzecznika Generalnego z dnia 13 kwietnia 2000 r., który stwierdził, iż „rozwiązanie przyjęte
    w Zjednoczonym Królestwie wydaje się rozsądne: gdy aktywa stanowiące część
    przedsiębiorstwa zdolną do odrębnego funkcjonowania są zbywane w taki sposób, że
    sprzedana część kontynuuje swoją działalność, ma zastosowanie opcja, z której
    Zjednoczone Królestwo skorzystało na mocy art. 5(8) VI Dyrektywy i uznaje się, że nie
    nastąpiła dostawa towarów”.
    W kontekście zatem zbycia przedsiębiorstwa, z wyłączenia stosowania przepisów ustawy
    korzysta przekazanie przedsiębiorstwa lub jego niezależnej części, w tym dóbr
    materialnych oraz ewentualnie elementów niematerialnych, które razem tworzą
    przedsiębiorstwo lub jego część zdolne do prowadzenia niezależnej działalności
    gospodarczej. Nabywca musi jednakże mieć na celu prowadzenie przekazanego
    przedsiębiorstwa lub jego części, a nie jedynie natychmiastową likwidację danej
    działalności lub sprzedanie zapasów zasobów, jeśli istnieją.
    Oznacza to, że zespół składników materialnych i niematerialnych pozwala z uwagi na
    swoje zorganizowanie, infrastrukturę itp. na prowadzenie określonej działalności
    gospodarczej. Podkreśla się przy tym, że możliwość stanowienia przez ten zespół
    składników niezależnego przedsiębiorstwa samodzielnie realizującego zadania
    gospodarcze powinna mieć wymiar rzeczywisty, a nie jedynie potencjalny. Oznacza to, że
    majątek ten powinien stanowić już u zbywcy zorganizowany zespół składników gotowych
    realizować określone zadania gospodarcze jako samodzielne przedsiębiorstwo, a po jego
    zbyciu możliwe musi być kontynuowanie działalności gospodarczej przez nabywcę
    przedsiębiorstwa.
    Z opisu sprawy wynika, że Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku
    od towarów i usług. Spółka w ramach prowadzonego przez siebie przedsiębiorstwa,
    zamierza wyodrębnić dokumentem wewnętrznym wydział. Powyższy wydział zostanie
    zbudowany na bazie wyodrębnionej od całego przedsiębiorstwa komórki
    organizacyjnej. Spółka dokona zbycia/sprzedaży na rzecz Spółki komandytowej
    wyodrębnionego jako wydział posiadanego zespołu składników niematerialnych i
    materialnych za pomocą którego prowadzi działalność gospodarczą. ZCP jest
    zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i materialnych, za pomocą
    którego Spółka prowadzi część swojej działalności gospodarczej. W skład ZCP wejdą:
    1. ruchome składniki majątku, tj. środki trwałe ujęte w wykazie środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych związane z działalnością wydziału;
    2. prawa i obowiązki wynikające z umów leasingowych na których cesję wyrazi zgodę
      firma leasingowa;
    3. prawa i obowiązki wynikające z umów o pracę i umów cywilnoprawnych;
    4. zobowiązania wynikające z funkcjonowania ZCP;
    5. księgi i dokumenty związane z prowadzeniem ZCP;
    6. tajemnice ZCP.
    Spółka w ramach swojej działalności gospodarczej, za pośrednictwem ZCP, realizuje
    zadania takie jak: identyfikacja potrzeb biznesowych w obszarze sprzedaży i transportu

    w celu wyznaczenia kierunków rozwoju, zapewnienie zgodności z wymaganiami
    prawnymi koniecznymi dla sprawnej realizacji usług, nabywanie elementów kluczowych
    dla utrzymania sprawności środków transportu, analiza danych związanych z realizacją
    usług. Ponadto, ZCP zajmuje się koordynacją działań związanych z odpowiednim
    doborem zasobów materialnych i kadrowych, w tym osób posiadających właściwe
    kwalifikacje, wiedzę i uprawnienia niezbędne do wykonywania usług. Spółka jest w
    stanie przygotować oddzielny bilans i rachunek wyników dotyczący wyłącznie
    wyodrębnionej działalności ZCP. Nabywca ZCP, po jego nabyciu, będzie miał faktyczną
    oraz prawną możliwość nieprzerwanego kontynuowania działalności związanej z
    usługami świadczonymi przez Wnioskodawcę w oparciu o majątek i zasoby ludzkie
    nabyte w ramach ZCP.
    Analiza zaprezentowanego opisu sprawy w kontekście przytoczonych regulacji prawnych
    oraz orzecznictwa TSUE, prowadzi do wniosku, że zostały spełnione wszystkie wskazane
    wcześniej przesłanki do uznania działalności w zakresie koordynacji działań związanych z
    odpowiednim doborem zasobów materialnych i kadrowych, będącej przedmiotem
    sprzedaży, za zorganizowaną część przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 2 pkt 27e
    ustawy.
    Przedmiotowy wydział prowadzący działalność w zakresie koordynacji działań związanych
    z odpowiednim doborem zasobów materialnych i kadrowych, wyodrębniona w ramach
    Spółki, jak wynika z wniosku, stanowi zespół składników wyodrębniony organizacyjnie,
    funkcjonalnie i finansowo w istniejącym przedsiębiorstwie oraz przeznaczona jest do
    realizacji określonych zadań gospodarczych. Nabywca ZCP, po jego nabyciu, będzie miał
    faktyczną oraz prawną możliwość nieprzerwanego kontynuowania działalności związanej z
    usługami świadczonymi przez Wnioskodawcę w oparciu o majątek i zasoby ludzkie nabyte
    w ramach ZCP.
    Wobec powyższego, skoro w niniejszej sprawie działalność w zakresie koordynacji działań
    związanych z odpowiednim doborem zasobów materialnych i kadrowych jest
    wyodrębniona organizacyjnie, finansowo i funkcjonalnie oraz Nabywca będzie miał
    możliwość kontynuowania działalności gospodarczej przy użyciu przejmowanego majątku,
    to przedmiotowa transakcja będzie stanowiła zbycie zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 2 pkt 27e ustawy. W konsekwencji przedmiotowa
    transakcja zbycia w związku z art. 6 pkt 1 ustawy o VAT nie będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Tym samym Państwa stanowisko uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponoszą
    Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem
    we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym
    przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana
    interpretacja traci swoją aktualność.

    Niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu
    sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli
    podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy,
    interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA),
      albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.