Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT3.4011.682.2025.1.DP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-01
Teza: Ustalenie, czy wydatki z tytułu najmu mieszkania stanowią
koszty uzyskania przychodów.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza
koszt-koszty uzyskania przychodów
najem
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 września 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść
    wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą od 2 września 2025 r.
    pod firmą X, prowadzoną pod adresem A 1, (...), zarejestrowaną w CEIDG, pod kodami
    PKD: 69.20.B, 69.10.Z, 69.20.A, 69.20.C, 70.20.Z.

    Wnioskodawca ma nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce w rozumieniu art. 3
    ust. 1 oraz ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1128 z późn. zm. - dalej: „ustawa o PIT”) i rozlicza się na
    podstawie podatkowej księgi przychodów i rozchodów, a wybrana przez Wnioskodawcę
    forma opodatkowania to skala podatkowa.
    Wnioskodawca na co dzień mieszka w B (woj. C). W miejscowości tej Wnioskodawca
    mieszka od urodzenia – tutaj ma rodzinę, przyjaciół, dziewczynę oraz całe swoje centrum
    interesów życiowych.
    Przedmiotem działalności Wnioskodawcy są m.in. usługi (...). Ze względu na specyfikę
    prowadzonej działalności Wnioskodawca był zmuszony poszukać potencjalnych klientów
    poza stałym miejscem zamieszkania. W ten sposób znalazł swojego głównego klienta w D
    (woj. C).
    Z obecnym Kontrahentem prowadzącym swoją działalność w D Wnioskodawca zawarł
    umowę o świadczenie usług. W ramach umowy Wnioskodawca jest zobowiązany do
    świadczenia usług (...) na rzecz Kontrahenta, a także na rzecz jego klientów. Usługi te
    bardzo często wymagają osobistego stawiennictwa Wnioskodawcy w siedzibie
    Kontrahenta. Spotkania te odbywają się zarówno w godzinach porannych jak i późnych
    godzinach popołudniowych. Z racji faktu, że miejsce zamieszkania i obecne miejsce
    świadczenia usług Wnioskodawcy dzieli około 60 km, codzienne dojazdy (nawet kilka razy
    w ciągu dnia - gdy wymaga tego Kontrahent) są uciążliwe i kosztowne. Z tego powodu
    Wnioskodawca zamierza wynająć mieszkanie w D, w którym będzie przebywał w czasie
    wzmożonej aktywności zawodowej związanej z podjętą współpracą.
    W ten sposób będzie mógł zapewnić klientom dyspozycyjność w oczekiwanych przez nich
    porach, a także szybciej przemieszczać się do ich siedziby lub do innych miejscowości, w
    których odbywają się spotkania z udziałem klientów. Należy podkreślić, że dodatkowo ze
    względu na specyfikę usług świadczonych przez Wnioskodawcę, będzie on często
    zobowiązany do stawiennictwa w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w E.
    Dodać należy, że najem mieszkania wpłynie również na zwiększenie efektywności
    działalności gospodarczej Wnioskodawcy. Czas poświęcany na dojazd będzie mógł
    wykorzystać na regenerację, świadczenie usług, czy kontakty z nowymi klientami i
    wykonywanie nowych zleceń.
    Przedmiotowy lokal, który Wnioskodawca zamierza wynająć, jest lokalem mieszkalnym.
    Wnioskodawca nie będzie prowadzić w nim działalności gospodarczej, a jedynie
    użytkować go wyłącznie w celach mieszkaniowych w okresie opisanej aktywności
    zawodowej. Przewidywane opłaty za mieszkanie, w tym czynsz i opłaty za media,
    odpowiadają średnim stawkom rynkowym na tym obszarze. Dojazd z F – miejsca stałego
    zamieszkania do D w dni robocze w godzinach szczytu zajmuje nawet 1,5 godziny, powrót
    podobnie.
    Zakładając, że Wnioskodawca w ciągu dnia choćby raz będzie musiała udać się do D, z
    uwagi na ad hoc, zlecenie Kontrahenta, to można wskazać, że na dojazd poświęci aż 3
    godziny, czasami jednak Wnioskodawca musi pojawić się w D więcej niż dwa razy w ciągu
    dnia (tj. w przypadku pilnych zleceń lub innych obowiązków wykonywanych w siedzibach
    organów administracji publicznej). Powyższe oznacza, że najem mieszkania w D jest
    niezbędny w celu umożliwienia uzyskiwania przychodu z działalności gospodarczej oraz
    świadczenia usług odpowiadających oczekiwaniom Zleceniodawcy.
    Najem pozwoli także zaoszczędzić czas oraz pieniądze potrzebne na podróże służbowe.
    Należy dodać, że gdyby Zleceniodawcy Wnioskodawcy nie wymagali od niego pełnej
    dyspozycyjności w godzinach wczesno porannych, czy późno popołudniowych, a także
    udziału w spotkaniach, w których oni uczestniczą, to najem mieszkania nie byłby
    konieczny.

    Należy zaznaczyć, że powyższe będzie miało wpływ na utrzymanie źródła przychodu, a
    jednocześnie może wpłynąć na zdobycie nowych klientów na tym obszarze.

## Pytanie

Czy wydatki z tytułu najmu mieszkania stanowią koszty uzyskania przychodów w
    rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki z tytułu najmu mieszkania w D stanowią koszty
    uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    W myśl art. 22 ust. 1 ww. ustawy, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w
    celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
    Kosztami uzyskania przychodów są wszystkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione
    wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    Z oceny związku z prowadzona działalnością powinno wynikać, że poniesiony wydatek
    obiektywne może się przyczynić do osiągnięcia przychodów z danego źródła. Aby wydatek
    mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu musi, w myśl powołanego wyżej przepisu,
    spełniać łącznie następujące warunki:
    · powinien pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub źródłem przychodu i
      być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodu,
    · nie może znajdować się na liście wydatków nieuznanych za koszty uzyskania
      przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
      fizycznych,
    · musi być właściwie udokumentowany.
    Zdaniem Wnioskodawcy, zaliczenie wydatku z tytułu najmu mieszkania do kosztów
    uzyskania przychodów jest uzasadnione z uwagi na fakt zabezpieczenia źródła przychodu
    – mieszkanie pozwoli Wnioskodawcy być dyspozycyjnym i stawić się szybko w siedzibie
    Zleceniodawcy lub organach administracji publicznej, gdy będzie wymagała tego sytuacja.
    Gdyby nie pełna dyspozycyjność, Wnioskodawca nie mógłby należycie świadczyć usług, co
    z kolei wpłynęłoby na wysokość przychodów z jego działalności.
    Stanowisko Wnioskodawcy potwierdza interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej z 26 października 2022 r., sygn. 0115-KDIT1.4011.516.2022.1.MK,
    gdzie wskazano, że:
    „o ile powodem wynajęcia mieszkania było nawiązanie współpracy z podmiotem
    gospodarczym, na rzecz którego Wnioskodawczyni świadczy usługi, a którego siedziba
    znajduje się poza miejscowością, w której Wnioskodawczyni zamieszkuje i na stałe
    przebywa, to wydatki poniesione z tego tytułu, jako niemające charakteru wydatków
    osobistych, spełniające przesłanki określone w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów”.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 poz. 163 ze zm.):

      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    W przypadku źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza należy
    przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo
    uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem
    jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego między poniesieniem kosztu a
    powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych bądź też
    zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli między jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodów istnieje związek przyczynowy.
    Zatem warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania
    przychodów jest łączne spełnienie następujących przesłanek:
    · został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
      przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
      przez osoby inne niż podatnik),
    · jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    · pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    · poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    · został właściwie udokumentowany,
    · nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ww. ustawy
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    W związku z powyższym należy stwierdzić, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie
    racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła
    przychodów, które nie są wymienione w art. 23 ust. 1 omawianej ustawy podatkowej.
    Koszty ponoszone przez podatnika należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc
    dążenia do uzyskania przychodów.
    Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodu” zawarte we wskazanym przepisie art. 22 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oznacza, że nie wszystkie wydatki
    ponoszone przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością pomniejszają
    przychody. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu
    między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodów musi zachodzić związek przyczynowy
    tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tych
    przychodów, zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów.
    Przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do osiągnięcia jakiegoś stanu
    rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”. Przy czym możliwe jest
    zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatku, który – racjonalnie oceniając –

    mógłby przyczynić się do powstania przychodów, czy ich zwiększenia, nawet jeżeli
    przychód faktycznie nie wystąpi.
    Możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku jako kosztu uzyskania przychodów jest
    uzależniona od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich występujących
    w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w momencie
    dokonywania wydatku mógł i powinien przewidzieć, że wydatek ten przyczyni się do
    powstania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów.
    Przy ocenie charakteru ponoszonego przez Pana wydatku należy rozstrzygnąć, czy
    wydatek ten spełnia kryteria określone w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych oraz czy nie podlega wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na
    podstawie art. 23 ust. 1 tej ustawy. Jednocześnie sam fakt nieobjęcia ustawowym
    wykazem wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów nie jest
    wystarczający do podatkowej kwalifikacji kosztu. Brak takiego wydatku w katalogu
    kosztów negatywnych nie skutkuje automatycznym przyjęciem, że stanowi on koszt
    podatkowy.
    Pogląd przeciwny, zgodnie z którym do kosztów podatkowych zalicza się wszelkie koszty
    związane z prowadzoną działalnością gospodarczą (z wyłączeniem wymienionych w art. 23
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) jest zbyt daleko idący i abstrahuje od
    wskazanego w art. 22 ust. 1 omawianej ustawy podatkowej celu poniesienia kosztu, a w
    rezultacie nie znajduje oparcia w treści tego przepisu. Uprawnione jest bowiem przyjęcie
    założenia, że gdyby zamiarem ustawodawcy było uznanie za koszty uzyskania przychodów
    wszelkich kosztów ponoszonych przez podatnika w ramach działalności gospodarczej,
    nadałby temu przepisowi takie właśnie brzmienie.
    Obowiązkiem podatnika jako odnoszącego ewidentną korzyść z faktu zaliczenia
    określonych wydatków do kosztów uzyskania przychodów jest wykazanie związku między
    poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodów, zgodnie z dyspozycją powołanego art. 22
    ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Musi to być zatem taki
    wydatek, którego związek z prowadzoną działalnością nie budzi wątpliwości, a obowiązek
    wykazania tego związku należy do podatnika. Kwalifikacja wydatków do kosztów uzyskania
    przychodów ze względu na kryterium celowości leży bowiem w gestii podatnika. Należy
    jednak mieć na uwadze, że prawidłowość kwalifikacji kosztów podlega ocenie organów
    podatkowych.
    Mając na uwadze cytowane uprzednio przepisy prawa oraz opis zdarzenia wskazuję, że
    skoro powodem wynajęcia przez Pana mieszkania było nawiązanie współpracy z
    podmiotem gospodarczym, dla którego świadczy Pan usługi, a którego siedziba znajduje
    się poza miejscowością, w której Pan mieszka i na stałe przebywa, to wydatki poniesione z
    tego tytułu – które nie mają charakteru wydatków osobistych – spełniają przesłanki
    określone w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i mogą
    stanowić Pana koszty uzyskania przychodu.
    Należy jednak zwrócić uwagę na konieczność właściwego udokumentowania opisanych w
    zdarzeniu wydatków. Zaznaczyć należy, że zgromadzone przez Pana dowody nie mogą się
    ograniczać wyłącznie do dowodów wystawionych przez właściciela wynajmowanego
    mieszkania stwierdzających jedynie wysokość poniesionych przez Pana wydatków z tytułu
    jego wynajmu. Niezbędne jest bowiem posiadanie dowodów świadczących o wykonanych
    w ramach prowadzonej działalności gospodarczej usługach, które wymagają pobytu w D.
    Dowody te powinny – w sposób bezsporny – umożliwić ustalenie związku przyczynowego
    poniesionych wydatków z uzyskanymi przychodami, a ponadto potwierdzać racjonalność
    poniesionych wydatków.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dacie wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać się będzie
    ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z tym, w
    przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy,
    udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego.
    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002
    r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze
    zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.