Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-3.4014.649.2024.1.MD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-03
Teza: Zawarcie oraz wykonywanie Umowy cash poolingu nie będą podlegać opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych.
Słowa kluczowe: cash pooling; czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
Zagadnienia: Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-Rozdział 1. Przedmiot opodatkowania -Czynności podlegające opodatkowaniu
Przepisy: [PCC] Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-Rozdział 1-art. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku od czynności cywilnoprawnych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 19 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Wniosek dotyczy podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie
    skutków podatkowych zawarcia i wykonywania umowy cash poolingu. Treść wniosku jest
    następująca:

    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca jest osobą prawną, prowadzącą działalność gospodarczą w formie spółki z
    ograniczoną odpowiedzialnością i będącą polskim rezydentem podatkowym.
    Wnioskodawca należy do międzynarodowej grupy kapitałowej (dalej: „Grupa”), której
    główną działalnością gospodarczą jest (...).
    W skład Grupy wchodzi również m.in. (...) (dalej: „X” lub ,,Spółka”). X jest spółką prawa
    niemieckiego z siedzibą w Republice Federalnej Niemiec. Spółka jest niemieckim
    rezydentem podatkowym, podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu
    w Niemczech, zgodnie z przepisami niemieckiego prawa podatkowego. Spółka jest
    również zarejestrowana jako czynny podatnik podatku od towarów i usług w Niemczech. X
    prowadzi działalność gospodarczą w formie Gesellschaft mit beschränkter Haftung tj.
    niemieckiego odpowiednika polskiej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.
    X pełni w Grupie rolę podmiotu odpowiedzialnego za realizację funkcji finansowych, takich
    jak udzielanie finansowania spółkom wchodzącym w skład Grupy.
    W związku z pełnioną przez siebie w ramach Grupy rolą, Spółka zawarła z Wnioskodawcą
    dwustronną umowę finansowania międzyfirmowego (dalej: „Umowa”). Celem Umowy jest
    ogólne finansowanie korporacyjne.
    W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że usługa cash poolingu polega na zarządzaniu przez
    określony podmiot (tzw. Cash Pool Leader) przepływami środków finansowych pomiędzy
    rachunkami bieżącymi uczestników tej usługi (przede wszystkim w zakresie rozliczania
    odsetek) oraz techniczną obsługą procesu. Zgodnie z założeniami, wskazany system
    zarządzania środkami pieniężnymi wiąże się z określonymi korzyściami i zaletami takimi
    jak usprawnienie zarządzania saldami środków pieniężnych (nadwyżki i deficyty) i
    odsetkami od nich (debetowe i kredytowe), redukcją operacyjnych kosztów
    administracyjnych i kosztów zewnętrznych oraz poprawa zarządzania i kontroli płynności
    finansowej – w porównaniu z kosztami i obciążeniami administracyjnymi wynikającymi z
    prowadzenia samodzielnych rachunków.
    Zgodnie z Umową, Spółka pełni rolę wewnętrznego banku dla spółek powiązanych, w tym
    Wnioskodawcy, zajmując się koncentracją i zarządzaniem płynnością finansową Grupy.
    Przedmiotowe funkcje mogą być wykonywane zarówno przy wykorzystaniu mechanizmu
    zero-balancing cash-poolingu (cash-pooling rzeczywisty), jak również near-zero-balancing
    cash-pollingu (target pooling) – choć wprowadzone zostały pewne modyfikacje w
    porównaniu do modelowego rozwiązania przedmiotowych mechanizmów. X działa
    zarówno jako uczestnik cash-poolingu, jak i pełni rolę lidera cash-poolingu. Zastosowanie
    konkretnego mechanizmu cash-poolingu (cash-pooling rzeczywisty lub near-zero-
    balancing cash-polling) zależy od dalszych ustaleń pomiędzy stronami Umowy.
    Zgodnie z Umową, (...) może deponować środki w X lub korzystać ze środków Spółki na
    rachunku bieżącym, a uznania i obciążenia dokonane w tej samej walucie będą wzajemnie
    kompensowane. Co do zasady operacje te mogą być wykonywane w złotych polskich,
    natomiast w innych walutach jedynie po uprzedniej zgodzie Spółki. Dodatkowo, zgodnie z
    Umową, Spółka może udzielić (...) finansowania na podstawie przyznanej linii kredytowej
    (środki wypłacane mogą być na wniosek lub automatycznie).
    W odniesieniu do oprocentowania, Wnioskodawca pragnie wskazać, że obowiązujące
    stawki oprocentowania określone zostały w załączniku I. Stawki te mogą być zmieniane
    przez X dla zachowania kompatybilności z przepisami dotyczącymi cen transferowych po
    uprzednim powiadomieniu (...). Zgodnie z Umową, odsetki są naliczane codziennie i
    kapitalizowane (tj. dodawane do kwoty podstawowej) na koniec każdego miesiąca
    kalendarzowego.

    Dodatkowo należy wskazać, że w ramach Grupy Spółka zawarła podobne do opisanej
    powyżej Umowy dwustronne umowy finansowania z innymi podmiotami należącymi do
    Grupy (odmienne postanowienia dotyczą jedynie waluty oraz oprocentowania).
    Wnioskodawca pragnie podkreślić, że w związku z faktem, że Spółka pełni funkcje
    finansowe również w odniesieniu do innych spółek z Grupy, to środki pieniężne
    przekazane przez nią na rzecz (...) mogą faktycznie być środkami, jakie wcześniej zostały
    przekazane na rzecz X od innych spółek w Grupie w ramach zawartych przez nie umów
    finansowania. Podobnie środki przekazane przez (...) na rzecz X w związku z Umową, mogą
    zostać następczo przekazane na rzecz innych spółek z Grupy, z którymi Spółka zawarła
    podobne umowy finansowania. Umowa funkcjonuje więc w ramach szerszego systemu
    finansowego Grupy jako jedna z umów finansowania.
    Wnioskodawca pragnie wskazać również, że X nie traktuje działalności związanej z
    udzielanym finansowaniem jako działalności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług.

## Pytanie

Czy w związku z zawarciem i wykonywaniem Umowy powstanie i będzie ciążył obowiązek
    zapłaty podatku od czynności cywilnoprawnych?
    Stanowisko Wnioskodawcy
    Zdaniem Wnioskodawcy, związku z zawarciem i wykonywaniem Umowy nie powstanie i
    nie będzie ciążył obowiązek zapłaty podatku od czynności cywilnoprawnych.
    Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, podatkowi
    podlegają następujące czynności cywilnoprawne:
    a) umowy sprzedaży oraz zamiany rzeczy i praw majątkowych,
    b) umowy pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku,
    c) (uchylona),
    d) umowy darowizny - w części dotyczącej przejęcia przez obdarowanego długów i
      ciężarów albo zobowiązań darczyńcy,
    e) umowy dożywocia,
    f) umowy o dział spadku oraz umowy o zniesienie współwłasności - w części dotyczącej
      spłat lub dopłat,
    g) (uchylona),
    h) ustanowienie hipoteki,
    i) ustanowienie odpłatnego użytkowania, w tym nieprawidłowego, oraz odpłatnej
      służebności,
    j) umowy depozytu nieprawidłowego,
    k) umowy spółki.
    Ponadto, zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, opodatkowaniu podlegają również
    zmiany ww. umów, jeżeli powodują one podwyższenie podstawy opodatkowania tym
    podatkiem (z zastrzeżeniem art. 1 ust. 3 pkt 4 tej ustawy) oraz orzeczenia sądów, w tym
    również polubownych, oraz ugody, jeżeli wywołują one takie same skutki prawne, jak
    czynności cywilnoprawne wymienione w art. 1 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy (art. 1 ust. 1 pkt 3
    cyt. ustawy).
    Z powyższych przepisów wynika, że podatkowi od czynności cywilnoprawnych podlegają
    wyłącznie czynności wymienione w art. 1 ww. ustawy. Czynności te zostały enumeratywnie

    wymienione przez ustawodawcę, w związku z czym stanowią zamknięty katalog czynności
    cywilnoprawnych opodatkowanych podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Stąd,
    jakakolwiek czynność niewymieniona wprost we wskazanym przepisie nie będzie
    podlegała podatkowi od czynności cywilnoprawnych.
    Zwrócić przy tym należy uwagę, że ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych nie
    kreuje własnych kategorii pojęciowych do celów opodatkowania, ale używa terminów
    identycznych z tymi stosowanymi przez ustawodawcę w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    – Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.; dalej: „Kodeks cywilny”)
    oraz ustawie z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (tekst jedn. Dz. U. z
    2024 r. poz. 18 ze zm.). Ustawa podatkowa bez ingerencji własnych, w tym bez
    modyfikacji, przejmuje więc pojęcia prawa prywatnego (z wyjątkiem stworzonej w ustawie
    definicji umowy spółki oraz jej zmiany).
    Charakterystyka poszczególnych umów, o których mowa w ustawie o podatku od
    czynności cywilnoprawnych, powinna być więc ustalana zasadniczo w oparciu o regulacje
    prawa cywilnego oraz handlowego. Przy tym, o opodatkowaniu lub jego braku nie
    przesądza nazwa nadana umowie, ale występowanie elementów przedmiotowo istotnych
    charakterystycznych dla danej czynności prawnej, tj. tzw. essentialia negotii.
    Wykładnia cytowanego przepisu art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od czynności
    cywilnoprawnych powinna mieć charakter wykładni ścisłej. Należy więc uznać, że ustawą
    zostały objęte tylko i wyłącznie wymienione w art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od
    czynności cywilnoprawnych umowy nazwane (lub ich zmiany prowadzące do tożsamych
    skutków materialnoprawnych), których essentialia negotii zostały uregulowane w
    przepisach prawa cywilnego lub prawa spółek handlowych.
    Tym samym uznać należy, że ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych nie dotyczy
    umów nienazwanych, tj. takich które nie zostały uregulowane w przepisach prawa i
    jednocześnie dopuszczalność ich zawierania wynika ze swobody umów.
    Wnioskodawca pragnie podkreślić, że jego zdaniem opisywana we wniosku Umowa jest
    umową cash poolingu, tj. umową nienazwaną, która nie została wymieniona w art. 1
    ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, wobec czego w jego ocenie nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych.
    Powyższe prowadzi do konkluzji, że Umowa nie podlega opodatkowaniu podatkiem od
    czynności cywilnoprawnych, ponieważ stanowi specyficzną czynność niewymienioną w art.
    1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.
    Ponadto, pomimo pewnych cech charakterystycznych (elementy kredytowania jednego
    podmiotu przez drugi), Umowy nie można przy tym również traktować jako umowy
    pożyczki lub serii tego rodzaju umów. Zgodnie bowiem z przepisem art. 720 § 1 Kodeksu
    cywilnego, przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność
    biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a
    biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego
    samego gatunku i takiej samej jakości.
    W związku z powyższym, podkreślenia wymaga, że przedmiot Umowy, dotyczący sposobu
    gospodarowania wolnymi środkami finansowymi stron Umowy, nie wyczerpuje istotnych
    znamion umowy pożyczki, ponieważ brak jest zobowiązania do przeniesienia określonej
    ilości pieniędzy na określony w umowie podmiot. Żadnej ze stron przedmiotowej Umowy
    nie można także określić jako pożyczkobiorcy lub pożyczkodawcy. Jedną z najważniejszych
    korzyści Umowy jest możliwość globalnego minimalizowania kosztów działalności
    podmiotów biorących udział w systemie cash poolingu. Ekonomicznym celem jest również
    optymalna alokacja zasobów finansowych grupy w celu zminimalizowania poziomu
    finansowania zewnętrznego, a w konsekwencji kosztów związanych z jego obsługą. Należy
    zatem wyraźnie podkreślić, że konstrukcja Umowy jako sposobu gospodarowania
    wolnymi środkami finansowymi uczestniczących podmiotów – nie spełnia istotnych

    znamion umowy pożyczki, która to umowa pożyczki powinna charakteryzować się co do
    zasady następującymi elementami:
    1) istnieniem zobowiązania dającego pożyczkę do przeniesienia na własność biorącego
      pożyczkę określonej ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku,
    2) określeniem z góry ilości pieniędzy/rzeczy będących przedmiotem pożyczki,
    3) istnieniem zobowiązania biorącego pożyczkę do zwrotu tej samej ilości pieniędzy albo
      tej samej ilości rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości
    (zob. np. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2018 r., V ACa 1159/17;
    LEX nr 2499240), które to elementy stanowią essentialia negotii (tj. istotne elementy
    umowy) umowy pożyczki, co oznacza, że niespełnienie jednego z nich skutkuje tym, że
    dana umowa nie może być zaklasyfikowana jako umowa pożyczki.
    Rozszerzając uzasadnienie w zakresie braku cech umowy pożyczki w ramach Umowy,
    wyjaśnienia wymaga, że żadna ze stron nie zobowiązuje się do przeniesienia konkretnej,
    określonej ilości pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku na drugą stronę
    Umowy. Umowa ta ma natomiast na celu najefektywniejsze wykorzystanie środków
    finansowych pomiędzy powiązanymi podmiotami. (...) może zarówno deponować środki w
    X, jak również może pokryć, w sytuacji jego wystąpienia, niedobór środków finansowych
    ze zgromadzonych środków finansowych drugiej strony Umowy. Z tytułu uczestnictwa w
    powyższych transakcjach dla strony Umowy powstają określone prawa i obowiązki, jednak
    nie dochodzi w tym przypadku do zawarcia lub realizacji umowy pożyczki, ponieważ brak
    jest zobowiązania do przeniesienia określonej ilości pieniędzy/rzeczy na określony w
    Umowie podmiot. Ponadto, Umowa nie określa również konkretnych kwot, które miałyby
    zostać przekazane na rzecz drugiej strony Umowy. Tym samym, Umowa nie
    charakteryzuje się istnieniem zobowiązania jednej strony Umowy do przeniesienia na
    własność drugiej strony Umowy określonej z góry ilość pieniędzy. Zarówno jedna, jak i
    druga strona Umowy może przenieść na własność drugiej strony środki pieniężne, które w
    chwili zawarcia Umowy nie są skonkretyzowane. Zostają one określone dopiero w
    momencie powstania po stronie którejkolwiek ze stron Umowy konkretnej potrzeby –
    zdeponowania środków lub też skorzystania ze środków drugiej strony Umowy. Tym
    samym żadnej ze stron Umowy nie można określić jako dającego lub biorącego pożyczkę.
    Jak już wskazano, z ekonomicznego punktu widzenia nie da się określić, który z
    podmiotów będzie pełnił rolę pożyczkodawcy, a który pożyczkobiorcy w danym
    momencie. Ponadto, role te mogą kształtować się odmiennie w różnych momentach
    trwania stosunku umownego między stronami. Strony Umowy mogą więc na podstawie
    Umowy zarówno otrzymywać finansowanie, jak i udzielać go. Finansowanie może być
    zatem udzielone zarówno (...) przez X, jak również przez (...) na rzecz X. Przedstawione
    powyżej cechy Umowy są cechami charakterystycznymi dla umowy cash poolingu i
    odróżniają one Umowę od umowy pożyczki. Dodatkowo, Wnioskodawca pragnie wskazać,
    że w ramach pełnienia swojej finansowej funkcji na rzecz innych podmiotów należących
    do Grupy, X oprócz Umowy z (...), zawarła szereg innych, dwustronnych umów cash
    poolingu z innymi podmiotami z Grupy. Warto więc podkreślić, że Umowa stanowi część
    szerszego systemu finansowania funkcjonującego w ramach Grupy. W związku z tym
    środki przekazywane przez X do (...) mogą faktycznie pochodzić od innych spółek z Grupy
    na podstawie innych, zawartych w ramach Grupy umów cash poolingu. Podobnie, środki
    przekazywane przez (...) do x mogą później zostać przekazane innym spółkom w Grupie na
    podstawie innych, zawartych w ramach Grupy umów cash poolingu. Należy więc
    zaznaczyć, że Umowa będzie ekonomicznie zintegrowana z systemem finansowania w
    ramach Grupy.
    Podsumowując, Wnioskodawca pragnie zwrócić uwagę na następujące kwestie dotyczące
    Umowy, odróżniające Umowę od umowy pożyczki:

    · brak zobowiązania do przeniesienia własności środków finansowych jednej strony
      Umowy, na drugą stronę Umowy – na moment zawierania Umowy nie zostało
      określone kto będzie stroną finansującą, a kto będzie korzystać z finansowania.
      Kwestia ta zależna będzie od okoliczności faktycznych panujących w danym momencie
      obowiązywania Umowy, a role podmiotów zaangażowanych w cash pooling mogą
      ulegać zmianie – jeden podmiot może czerpać środki w danym momencie, a w innym
      udzielać finansowania;
    · brak z góry określonej kwoty pożyczki – na moment zawierania Umowy nie zostały
      określone kwoty, które mają zostać przekazane w ramach Umowy pomiędzy jej
      stronami;
    · Umowa funkcjonuje w ramach całego systemu finansowego Grupy – Spółka zawarła
      bliźniacze dwustronne umowy cash poolingu z innymi podmiotami powiązanymi;
      praktyką w ramach Grupy jest zawieranie dwustronnych umów cash poolingu.
    Tym samym, brak jest podstaw do objęcia zawarcia Umowy i jej wykonywania
    obowiązkiem podatkowym wynikającym z przepisów ustawy o podatku od czynności
    cywilnoprawnych.
    Zdaniem Wnioskodawcy, nawet w przypadku uznania, że przedstawiona powyżej w opisie
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego czynność prawna polegająca na zerowaniu
    rachunków uczestników stanowi w istocie subrogację, o której mowa w art. 518 § 1 pkt 3
    Kodeksu cywilnego, nie powinna ona podlegać opodatkowaniu podatkiem od czynności
    cywilnoprawnych jako czynność niewymieniona w art. 1 ust. 1 ustawy o podatku od
    czynności cywilnoprawnych.
    Wnioskodawca zwraca też uwagę, że usługa cash poolingu nie stanowi także umowy
    depozytu nieprawidłowego, gdyż nie spełnia jego warunków.
    Zgodnie bowiem z art. 845 Kodeksu cywilnego jeżeli z przepisów szczególnych albo z
    umowy lub okoliczności wynika, że przechowawca może rozporządzać oddanymi na
    przechowanie pieniędzmi lub innymi rzeczami oznaczonymi tylko co do gatunku, stosuje
    się odpowiednio przepisy o pożyczce (depozyt nieprawidłowy). Czas i miejsce zwrotu
    określają przepisy o przechowaniu.
    Umowa cash poolingu nie wyczerpuje zatem znamion instytucji depozytu
    nieprawidłowego.
    Stanowisko zaprezentowane przez Wnioskodawcę znajduje potwierdzenie w licznych
    interpretacjach wydawanych przez organy podatkowe w odniesieniu do opodatkowania
    podatkiem od czynności cywilnoprawnych zawarcia umowy cash poolingu.
    W świetle powyższych rozważań oraz przedstawionych argumentów, w ocenie
    Wnioskodawcy, w związku z zawarciem i wykonywaniem Umowy nie powstanie i nie
    będzie ciążył obowiązek zapłaty podatku od czynności cywilnoprawnych, gdyż Umowa nie
    jest wymieniona w katalogu czynności cywilnoprawnych opodatkowanych podatkiem od
    czynności cywilnoprawnych, w szczególności nie stanowi umowy pożyczki ani depozytu
    nieprawidłowego.
    Na potwierdzenie stanowiska przywołali Państwo szereg interpretacji indywidualnych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności
    cywilnoprawnych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 295):
      Podatkowi podlegają następujące czynności cywilnoprawne:

      a) umowy sprzedaży oraz zamiany rzeczy i praw majątkowych,
      b) umowy pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku,
      c) (uchylona)
      d) umowy darowizny – w części dotyczącej przejęcia przez obdarowanego długów i
        ciężarów albo zobowiązań darczyńcy,
      e) umowy dożywocia,
      f) umowy o dział spadku oraz umowy o zniesienie współwłasności – w części
        dotyczącej spłat lub dopłat,
      g) (uchylona)
      h) ustanowienie hipoteki,
      i) ustanowienie odpłatnego użytkowania, w tym nieprawidłowego, oraz odpłatnej
        służebności,
      j) umowy depozytu nieprawidłowego,
      k) umowy spółki.
    W myśl art. 1 ust. 1 pkt 2 i 3 ww. ustawy:
      Podatkowi podlegają:
      2) zmiany umów wymienionych w pkt 1, jeżeli powodują one podwyższenie
        podstawy opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych, z
        zastrzeżeniem ust. 3 pkt 4;
      3) orzeczenia sądów, w tym również polubownych, oraz ugody, jeżeli wywołują one
        takie same skutki prawne, jak czynności cywilnoprawne wymienione w pkt 1 lub 2.
    Ustawodawca wprowadził zasadę enumeratywnego określenia czynności podlegających
    opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych.
    Szczegółowe ustalenie zakresu przedmiotowego ma określone konsekwencje.
    Ustawodawca, wprowadzając zamknięty katalog czynności podlegających opodatkowaniu,
    wyłączył od opodatkowania inne podobne, które nie zostały wyraźnie wskazane w
    przepisie. Oznacza to, że czynności niewymienione w ustawowym katalogu nie podlegają
    opodatkowaniu, nawet gdy wywołują skutki w sferze gospodarczej takie same bądź
    podobne do tych, które zostały w nim wyliczone.
    Należy stwierdzić, że umowa cash poolingu pozostaje umową nienazwaną. Ustawa z dnia
    23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.) – w księdze
    trzeciej zobowiązania – nie zawiera przepisów odnoszących się do tego typu umowy.
    Umowa cash poolingu jest najbardziej zbliżona swą konstrukcją do umowy pożyczki
    wymienionej w katalogu określonym w art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od czynności
    cywilnoprawnych. Jednakże nie jest taką umową, bowiem w myśl art. 720 § 1 ustawy
    Kodeks cywilny:
      Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność
      biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a
      biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy
      tego samego gatunku i tej samej jakości.
    Zgodnie z art. 845 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli z przepisów szczególnych albo z umowy lub okoliczności wynika, że
      przechowawca może rozporządzać oddanymi na przechowanie pieniędzmi lub
      innymi rzeczami oznaczonymi tylko co do gatunku, stosuje się odpowiednio przepisy

      o pożyczce (depozyt nieprawidłowy). Czas i miejsce zwrotu określają przepisy o
      przechowaniu.
    Umowa cash poolingu jest najbardziej zbliżona swą konstrukcją do umowy pożyczki
    wymienionej w katalogu określonym w art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od czynności
    cywilnoprawnych. Jednakże nie jest taką umową, bowiem w myśl art. 720 § 1 ustawy
    Kodeks cywilny, dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego
    pożyczkę określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący
    zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy lub tę samą ilość rzeczy tego samego
    gatunku i tej samej jakości.
    Cash pooling polega na umożliwieniu lepszej gospodarki finansowej grupy kapitałowej.
    Dzięki tej usłudze można skompensować niedobory środków podmiotów należących do
    danej grupy nadwyżkami innych podmiotów należących do tej samej grupy oraz
    korzystnie zagospodarować nadwyżkę środków. W przypadku cash poolingu mamy do
    czynienia z trzema przynajmniej podmiotami, a mianowicie: podmiotem posiadającym
    wolne środki finansowe, podmiotem posiadającym niedobór tych środków oraz
    podmiotem występującym w roli pośrednika działającego we własnym imieniu.
    Z tytułu uczestnictwa w tych transakcjach dla wszystkich podmiotów powstają określone
    prawa i obowiązki, jednak nie dochodzi w tym przypadku do zawarcia umowy pożyczki,
    ponieważ brak jest zobowiązania do przeniesienia określonej ilości pieniędzy na określony
    w umowie podmiot.
    Uczestnik cash poolingu posiadający wolne środki nie wie, czy środki te zostaną
    wykorzystane, w jakiej wysokości i przez którego uczestnika. Tak samo uczestnik, który
    posiada niedobory nie wie, środkami którego podmiotu zostaną one zniwelowane. Tym
    samym nie jest skonkretyzowana druga strona transakcji, jak też jej przedmiot, ponieważ
    źródłem, z którego zostanie zasilony rachunek o saldzie debetowym, jest – co do zasady –
    rachunek zbiorczy, na którym gromadzone są wolne środki wszystkich posiadających je
    uczestników cash poolingu lub też rachunek któregoś z uczestników, który posiada saldo
    dodatnie.
    Przedstawiona we wniosku umowa cash poolingu nie jest typową umową cash poolingu.
    Typowa umowa cash poolingu ma bowiem charakter umowy wielostronnej. Tymczasem
    opisana we wniosku umowa cash poolingu będzie umową dwustronną, tj. zawartą
    pomiędzy Wnioskodawcą oraz (...). Wskazali Państwo, że w ramach Grupy Spółka (...)
    zawarła podobne do opisanej powyżej Umowy dwustronne umowy finansowania z innymi
    podmiotami należącymi do Grupy, a w związku z faktem, że Spółka ta pełni funkcje
    finansowe również w odniesieniu do innych spółek z Grupy, to środki pieniężne
    przekazane przez nią na Państwa rzecz mogą faktycznie być środkami, jakie wcześniej
    zostały przekazane na rzecz X od innych spółek w Grupie w ramach zawartych przez nie
    umów finansowania. Podobnie środki przekazane przez Państwa na rzecz X w związku z
    Umową, mogą zostać następczo przekazane na rzecz innych spółek z Grupy, z którymi
    Spółka zawarła podobne umowy finansowania. Umowa funkcjonuje więc w ramach
    szerszego systemu finansowego Grupy jako jedna z umów finansowania.
    Faktem jest więc, że finansowanie niedoborów na Państwa koncie – jeśli takie się pojawią
    – będzie dokonywane przez X ze środków przez niego pozyskanych. Również faktem jest,
    że nie tylko pozyskują Państwo środki od X na finansowanie swoich niedoborów, ale także
    przekazują nadwyżkę środków na konto X.
    Nie zmienia to jednak sytuacji, że nawet w takiej konstrukcji cash poolingu czynności w
    ramach niego wykonywane nie wypełniają definicji czynności enumeratywnie
    wymienionych w ustawie o podatku od czynności cywilnoprawnych, w szczególności
    umowy pożyczki lub umowy depozytu nieprawidłowego.
    Omawiana konstrukcja umowy cash poolingu, jako sposobu zarządzania płynnością
    finansową uczestniczących w umowie dwóch podmiotów, niewątpliwie zawiera w sobie

    pewne elementy kredytowania jednego podmiotu przez drugi, gdyż pozwala
    zidentyfikować strony umowy (Spółka i Państwo). Wiadomo również, że przedmiotem
    umowy są środki pieniężne a Spółka będzie uzupełniała Państwa niedobory finansowe i
    zagospodarowywała Państwa nadwyżki finansowe. Jednakże w umowie nie zostanie
    określona z góry ilości pieniędzy (co jest jednym z istotnych elementów umowy pożyczki)
    przepływających miedzy tymi podmiotami, a co ważniejsze, nie zostanie przeniesiona ich
    własność na drugą stronę umowy. Nie sposób zatem uznać, że umowa, o której mowa we
    wniosku, wyczerpuje wszystkie elementy przedmiotowo istotne dla umowy pożyczki.
    Czynności tego typu nie można wobec tego uznać jako umowę pożyczki.
    Opisana we wniosku konstrukcja umowy cash poolingu również zawiera w sobie pewne
    elementy umowy depozytu nieprawidłowego, gdyż na jej podstawie Spółka może
    rozporządzać oddanymi jej nadwyżkami finansowymi Państwa jak w umowie pożyczki,
    jednakże nie jest znana ilość środków pieniężnych (co jest istotnym elementem umowy
    depozytu), jaka ma być oddana na przechowanie.
    Nie można zatem uznać, że umowa cash poolingu wyczerpuje znamiona instytucji
    depozytu nieprawidłowego.
    Biorąc pod uwagę opisane we wniosku zdarzenie przyszłe oraz przedstawiony powyżej
    stan prawny należy stwierdzić, że skoro zawarcie i wykonywanie umowy cash poolingu nie
    zostało wymienione w ustawowym katalogu czynności podlegających opodatkowaniu
    podatkiem od czynności cywilnoprawnych a czynności tego typu nie można
    zakwalifikować, np. jako umowy pożyczki czy też innej czynności tym katalogiem objętej,
    to tym samym – z powyższych przyczyn – zawarcie i wykonywanie umowy cash poolingu
    nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych; nie mieszczą się
    bowiem w katalogu czynności ściśle wymienionych jako podlegające opodatkowaniu
    podatkiem od czynności cywilnoprawnych.
    Zatem zawarcie oraz wykonywanie Umowy nie będą podlegać opodatkowaniu podatkiem
    od czynności cywilnoprawnych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.