Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.581.2021.8.JK2
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-09
Teza: Opodatkowanie dochodu osiągniętego na podstawie umowy o
dzieło z przeniesieniem majątkowych praw autorskich przez
rezydenta Tajlandii.
Słowa kluczowe: Tajlandia
prawa-prawa autorskie
umowa-umowa o dzieło
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Umowy w sprawie unikania podwójnego
opodatkowania
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 2a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 4a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 lipca 2021 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Pismem z 8
    września 2021 r. (data nadania 8 września 2021 r., data wpływu 8 września 2021 r.)
    uzupełnił Pan wniosek.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

W danym roku podatkowym jest Pan rezydentem podatkowym w Królestwie Tajlandii.
    Zamieszkuje Pan w tym kraju na pobyt stały i w tym kraju koncentruje się Pana centrum
    interesów życiowych oraz gospodarczych. Posiada Pan również zezwolenie na pracę w
    tym państwie oraz wydany przez władze tajskie numer identyfikacji podatkowej. Przez
    większą część roku przebywa Pan na terytorium Królestwa Tajlandii i jest Pan zatrudniony
    na umowę o pracę przez lokalną firmę. A stan ten może potwierdzić oryginałem
    certyfikatu rezydencji podatkowej za dany rok wydanym przez tajski urząd skarbowy. Pan
    jako wykonujący wolny zawód inżyniera informatyki, zamierza dodatkowo podjąć
    współpracę z firmą mającą siedzibę w Polsce na podstawie umowy o dzieło z
    przeniesieniem majątkowych praw autorskich. Rezultatem wykonanej umowy będą
    zmiany w systemach informatycznych w postaci kodu źródłowego przekazanego firmie z
    Polski.
    Uzupełnienie zdarzenia przyszłego
    Umowa o dzieło z przeniesieniem majątkowych praw autorskich nie będzie zawarta w
    ramach prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej.
    Istnieje taka możliwość, że będzie Pan przebywał w Polsce przez okres lub okresy nie
    dłuższe niż 183 dni w ciągu roku finansowego (podatkowego). Z pewnością nie przekroczy
    Pan progu 183 dni, jednak może zdarzyć się sytuacja, w której nie będzie przebywał w
    Polsce ani jednego dnia w ciągu roku finansowego.
    Nie będzie posiadał Pan stałej placówki lub zakładu.
    Dochód  z  tytułu  umowy  o  dzieło  z  przeniesieniem  majątkowych  praw  autorskich  nie
    powstanie w przedsiębiorstwie lub zakładzie w Polsce.
    Nie ma możliwości przedstawienia bieżącego certyfikatu rezydencji za dany rok
    podatkowy, gdyż jest on wydawany po rozliczeniu lokalnego zeznania PIT za dany rok.
    Zeznanie podatkowe za rok fiskalny 2020 w Tajlandii można było złożyć do 30 czerwca
    2021 roku. Zatem nawet otrzymanie certyfikatu podatkowego i dołączenie go do zeznania
    rocznego PIT w Polsce jest pewnym wyzwaniem.

## Pytanie

Czy biorąc pod uwagę ustawę o podatku dochodowym od osób fizycznych (w
    szczególności art. 3 i art. 45 ustawy) wraz z UPO pomiędzy Polską a Tajlandią, dochód
    osiągnięty na podstawie umowy o dzieło z przeniesieniem majątkowych praw autorskich,
    kiedy podstawą umowy jest realizacja zadań rozbudowy systemów informatycznych, a
    wykonawca jest rezydentem Tajlandii (posiada certyfikat rezydencji) w danym roku
    podatkowym podlega opodatkowaniu w Polsce?
    Pana stanowisko w sprawie
    Pana zdaniem, we wspomnianym przypadku wykonuje Pan wolny zawód nie będąc
    jednocześnie w danym roku rezydentem podatkowym w Polsce. Nie przebywa Pan na
    terytorium Polski przez okres dłuższy niż 183 dni łącznie, nie utrzymuje Pan stałej placówki

    przez okres przekraczający łącznie 183 dni oraz dochód nie powstaje w przedsiębiorstwie
    lub zakładzie w Polsce. Zatem w myśl przytoczonych w pytaniu przepisów nie podlega Pan
    podatkowi dochodowemu w Polsce z powyższego tytułu.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Pana wniosek – 31 grudnia 2021 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak  0114-KDIP3-2.4011.581.2021.2.JK2,  w  której  uznałem  Pana  stanowisko zakresie
    opodatkowania  dochodów  uzyskanych  z  tytułu  umowy  o  dzieło  z  przeniesieniem
    majątkowych praw autorskich przez rezydenta Tajlandii za nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Panu 1 stycznia 2022 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    1 stycznia 2022 r. wniósł Pan skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Gliwicach.
    Postępowanie przed sądem administracyjnym/sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił skarżoną interpretację – wyrokiem z
    19 maja 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 140/22.
    Naczelny Sąd Administracyjny – wyrokiem z 13 maja 2025 r. (data wpływu 10 września
    2025 r.) sygn. akt II FSK 1073/22 oddalił skargę kasacyjną.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 13 maja 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
        uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w ww. wyroku;
        ponownie rozpatruję Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Stosownie do postanowień art. 3 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Zgodnie z art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:

      1. posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
        gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
      2. przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    Natomiast art. 3 ust. 2a cytowanej ustawy stanowi, że:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Z art. 3 ust. 2b ww. ustawy wynika, że:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przez
      podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z:
      1. pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie
      stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego
      stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
      2. działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez
      względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
      3. działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w
      tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład;
      4. położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do
      takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia
      jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości;
      5. papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych
      niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w
      tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z
      nich wynikających;
      6. tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków
      w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu
      inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i praw o
      podobnym charakterze lub z tytułu należności będących następstwem posiadania
      tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw - jeżeli
      co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej osobą prawną, tego
      funduszu inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego inwestowania lub osoby prawnej,
      bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości;
      6a. tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów
      uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej;
      7. tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub
      potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne
      nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub
      zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia
      umowy i wykonania świadczenia;
      8. niezrealizowanych zysków, o których mowa w art. 30da.
    Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania
    podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ww.
    ustawy).

    W analizowanym zdarzeniu przyszłym istotna jest umowa z 8 grudnia 1978 r. między
    Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Królestwa Tajlandii w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu (Dz. U. z 1983 r.
    Nr 37 poz. 170).
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 wspomnianej umowy:
      Należności licencyjne powstające w Umawiającym się Państwie i wypłacane osobie
      mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie
      będą opodatkowane w tym drugim Państwie.
    W myśl art. 12 ust. 2 powołanej umowy:
      Należności te mogą być jednak opodatkowane także w tym Umawiającym się
      Państwie, w którym powstają, lecz podatek w ten sposób pobierany nie może
      przekroczyć:
      1. 5% kwoty należności licencyjnych brutto, jeżeli stanowią one należność za
        przeniesienie własności lub wykorzystywanie albo prawo do wykorzystywania
        dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, z wyłączeniem filmów dla kin
        lub taśm dla telewizji lub radia,
      2. 15% kwoty brutto innych należności licencyjnych.
    Według art. 12 ust. 3 ww. umowy:
      Bez względu na postanowienia ustępu 2 należności licencyjne lub inne podobne
      należności płacone Umawiającemu się Państwu lub spółce będącej własnością
      Państwa z tytułu praw autorskich do filmów i taśm będą zwolnione od
      opodatkowania w drugim Umawiającym się Państwie.
    Zgodnie z art. 12 ust. 4 wskazanej umowy:
      Określenie „należności licencyjne" użyte w niniejszym artykule oznacza wszelkiego
      rodzaju należności otrzymane jako należność lub należności za przeniesienie
      własności lub wykorzystywanie bądź prawo do wykorzystywania prawa autorskiego
      do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, włącznie z filmami dla kin, lub
      taśmami dla telewizji lub radia, każdego patentu, znaku towarowego, wzoru albo
      modelu, tajemnicy lub technologii produkcyjnej, albo za wykorzystanie lub prawo
      wykorzystania informacji związanych z doświadczeniem zdobytym w dziedzinie
      przemysłowej, handlowej lub naukowej.
    Stosownie natomiast do art. 12 ust. 5 ww. umowy:
      Postanowień ustępów 1 i 2 nie stosuje się, jeżeli odbiorca należności licencyjnych,
      mający miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie, posiada w
      drugim Umawiającym się Państwie, z którego pochodzą należności, zakład, a prawa
      lub wartości majątkowe, z tytułu których wypłacane są należności licencyjne,
      rzeczywiście należą do tego zakładu, pod warunkiem, że na podstawie
      ustawodawstwa tego drugiego Państwa należności licencyjne są opodatkowane jako
      część zysku zakładu. W takim wypadku stosuje się odpowiednio postanowienia
      artykułu 7.
    Art. 3 ust. 2 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania stanowi, że:
      Przy stosowaniu niniejszej umowy przez Umawiające się Państwo, jeżeli z treści
      przepisu nie wynika inaczej, każde określenie, jeśli nie zostało zdefiniowane inaczej,
      ma takie znaczenie, jakie przyjmuje się zgodnie z prawem tego Umawiającego się
      Państwa w zakresie podatków, które są przedmiotem niniejszej umowy.
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 19 maja 2022 r. sygn. akt I SA/Gl
    140/22 wskazał, że:

      Nie ulega wątpliwości, że wspomniana umowa nie wymienia expressis verbis wśród
      należności objętych zakresem należności licencyjnych kwot płaconych z tytułu
      użytkowania lub prawa do użytkowania programu komputerowego.
      W takim stanie rzeczy należy odwołać się do prawa krajowego, jako
      rozstrzygającego, co potwierdził jednoznacznie NSA w wyroku z dnia 14 czerwca
      2017 r., sygn. akt II FSK 1494/15 (wszystkie przywoływane orzeczenia sądów
      administracyjnych dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie:
      http://orzeczenia.nsa.qov.pl), którego argumentacją (w pełni podzielaną przez skład
      orzekający) Sąd posłuży się w poniższych wywodach.
      Zgodnie z dominującym stanowiskiem, wspomniane odwołanie się do pojęć prawa
      wewnętrznego (krajowego) odnieść należy do przepisów obowiązujących w dacie
      stosowania konwencji. Takie zalecenie wynika z Komentarza do Modelowej
      Konwencji OECD (por. też K. Bany, Interpretacja dwustronnych konwencji o unikaniu
      podwójnego opodatkowania, cz. 3, "Przegląd Podatkowy" z 2005, nr 8, s. 24 i n., T.
      Kardach, w: pod. red. B. Brzezińskiego "Model Konwencji OECD. Komentarz",
      Warszawa 2010, s. 242).
      Przepisy u.p.d.o.f. nie definiują pojęcia praw autorskich dla potrzeb podatku
      dochodowego od osób fizycznych. Dlatego też dla dokonania jego zdekodowania
      niezbędne jest odwołanie się do prawa autorskiego w ramach wykładni systemowej
      zewnętrznej i ustalenie znaczenia pojęcia prawa autorskiego oraz przedmiotów
      ochrony na podstawie przepisów regulujących tę dziedzinę. Zgodnie z art. 1 ust. 1
      ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych przedmiotem tego prawa jest
      każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w
      jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia
      (utwór). W ustępie 2 w punkcie 1 tego artykułu ustawodawca wskazał przykładowe
      utwory, wymieniając wśród nich wyrażone słowem, symbolami matematycznymi,
      znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz
      programy komputerowe), czyniąc wyraźne rozróżnienie między utworami literackimi
      a programami komputerowymi. Programy komputerowe podlegają zatem ochronie
      na podstawie przepisów prawa autorskiego.
      Jednakże z samego faktu uznania programu komputerowego za utwór w rozumieniu
      prawa autorskiego nie wynika, iż należności licencyjne z tytułu użytkowania tego
      programu są objęte definicją należności licencyjnych zawartą w powołanej umowie o
      unikaniu podwójnego opodatkowania jako dzieła literackie albo naukowe. Wniosku
      takiego nie można wywieść z treści art. 74 ust. 1 Prawa autorskiego. Zgodnie z tym
      przepisem, zawartym w rozdziale 7 Przepisy szczególne dotyczące programów
      komputerowych, programy komputerowe podlegają ochronie jak utwory literackie.
      Ochronie tej podlega każda forma jego wyrażenia (art. 74 ust. 2 Prawa autorskiego).
      Sformułowania te (wobec użycia w ust. 1 słowa "jak", a nie "jako") mają podkreślać,
      że programy komputerowe nie stanowią jednej z podkategorii utworów literackich,
      ale iż są one w stosunku do tych utworów dziełami rodzajowo odmiennymi (tak też
      R. Golat, Prawo autorskie i prawa pokrewne, Warszawa 2010, s. 68.), choć do ich
      ochrony stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące dzieł literackich. Obowiązujące
      obecnie prawo autorskie odróżnia zatem w sposób jednoznaczny programy
      komputerowe od utworów literackich, choć i jednym, i drugim, przysługuje ochrona
      wynikająca z prawa autorskiego, a zakres tej ochrony jest - co do zasady - identyczny
      (z pewnymi odrębnościami wynikającymi z przepisów dotyczących programów
      komputerowych - por. R. Golat, op. cit., s. 69.). Dotyczy to jednak, co należy
      podkreślić, ochrony praw autorskich, a nie identycznego traktowania w zakresie
      opodatkowania, prawo autorskie bowiem kwestii podatków nie reguluje. W świetle
      przepisów krajowych należności z tytułu korzystania z praw autorskich do programu
      autorskiego nie mogą być zatem utożsamiane z należnościami licencyjnymi z tytułu
      korzystania z praw autorskich do dzieła literackiego, nie zostały bowiem zaliczone

      przez ustawodawcę do kategorii utworów literackich, a jedynie są traktowane jak
      utwory literackie pod względem ochrony praw autorskich do nich przysługujących.
      Wykładnię tę potwierdza również treść umów międzynarodowych, dotyczących
      ochrony praw wynikających z programu komputerowego. Również w tych umowach
      nakazuje się objęcie ochroną programów komputerowych, jak utworów literackich w
      rozumieniu art. 2 Konwencji Berneńskiej o ochronie dzieł literackich i artystycznych z
      dnia 9 września 1886 r. (Dz. U. z 1990 r., Nr 82, poz. 474), a nie uznanie ich za dzieła
      literackie. Taki przepis znajduje się w art. 4 Traktatu Światowej Organizacji Własności
      Intelektualnej o prawie autorskim, sporządzonym w Genewie 20 grudnia 1996 r., (Dz.
      U. z 2005 r., Nr 3, poz. 12). Także Porozumienie w sprawie handlowych aspektów
      praw własności intelektualnej (TRIPS, Dz. U. z 1996 r., Nr 32, poz. 143) nakazuje
      chronić programy komputerowe i zbiory danych jak dzieła literackie w rozumieniu
      Konwencji Berneńskiej (art. 10 TRIPS). Podobne sformułowanie znalazło się w
      dyrektywie Rady 91/250/EWG z dnia 14 maja 1991 r. w sprawie ochrony prawnej
      programów komputerowych (Dz. Urz. WE nr L122 z 17 maja 1991 r., obecnie
      obowiązująca w wersji skodyfikowanej - Dyrektywa Parlamentu europejskiego i Rady
      2009/24/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r., w sprawie ochrony prawnej programów
      komputerowych- Dz. UE. L. z 2009 r., nr 111, poz. 16).
    W ocenie Sądu:
      Wobec powyższego uwzględnić należało podniesiony w skardze zarzut
      niewłaściwego zastosowania art. 12 polsko-tajlandzkiej umowy z dnia 8 grudnia 1978
      r. oraz pominięcia art. 14 tej umowy, który pozwala zakwalifikować działalność
      strony jako wykonywanie wolnego zawodu inżyniera.
    Zgodnie z art. 14 ww. umowy:
      Dochód osiągnięty przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w
      Umawiającym się Państwie z wykonywania wolnego zawodu lub innej samodzielnej
      działalności o podobnym charakterze może być opodatkowany tylko w tym
      Państwie, chyba że takie rodzaje działalności były wykonywane w drugim
      Umawiającym się Państwie. Dochód osiągnięty w związku z wykonywaniem wolnego
      zawodu lub samodzielnej działalności w tym drugim Umawiającym się Państwie
      może być opodatkowany przez to drugie Umawiające się Państwo.
    Według art. 14 ust. 2 ww. umowy:
      Bez względu na postanowienia ustępu 1 dochód osiągany przez osobę mającą
      miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie, jeżeli chodzi o wykonywanie
      wolnego zawodu lub innych niezależnych rodzajów działalności wykonywanych w
      drugim Umawiającym się Państwie, nie będzie podlegał opodatkowaniu w tym
      drugim Państwie, gdy:
      a) odbiorca przebywa w drugim Państwie przez okres lub okresy nie dłuższe niż
      łącznie 183 dni w ciągu roku finansowego,
      b) odbiorca nie utrzymuje stałej placówki w tym drugim Państwie przez okres lub
      okresy łącznie przekraczające 183 dni w takim roku oraz
      c) dochód nie powstaje w przedsiębiorstwie lub zakładzie w tym drugim Państwie.
    Stosowne do art. 14 ust. 3 cytowanej umowy:
      Określenie "wolny zawód" obejmuje między innymi samodzielne wykonywanie
      działalności naukowej, literackiej, artystycznej, wychowawczej i nauczycielskiej, jak
      również samodzielną działalność lekarzy, prawników, inżynierów, architektów,
      lekarzy dentystów i księgowych.
    Zatem mając na uwadze przedstawione zdarzenie przyszłe, a także uzasadnienie wyroku
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 19 maja 2022 r. sygn. akt I SA/Gl
    140/22, stwierdzam, że do (przychodu) dochodu osiągniętego na podstawie umowy o
    dzieło z przeniesieniem majątkowych praw autorskich, kiedy podstawą umowy jest

    realizacja zadań rozbudowy systemów informatycznych zastosowanie znajdzie art. 14
    umowy polsko-tajlandzkiej.
    Skoro nie przebywa Pan na terytorium Polski przez okres dłuższy niż 183 dni łącznie, nie
    utrzymuje Pan stałej placówki przez okres przekraczający łącznie 183 dni oraz dochód nie
    powstaje w przedsiębiorstwie lub zakładzie w Polsce, to w myśl art. 14 ust. 2 ww. umowy
    przychód (dochód) osiągnięty przez Pana na podstawie umowy o dzieło z przeniesieniem
    majątkowych praw autorskich, nie będzie podlegał podatkowi dochodowemu od osób
    fizycznych w Polsce.
    Wobec powyższego Pana stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dacie
    wydania pierwotnej interpretacji indywidualnej z 31 grudnia 2021 r. Nr 0114-KDIP3-
    2.4011.581.2021.2.JK2, bowiem niniejsza interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie
    tej samej sprawy w wyniku prawomocnego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Gliwicach z 19 maja 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 140/22 (data wpływu
    prawomocnego wyroku 9 października 2025 r.).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego.
    Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.