Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.42.2025.2.SR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-14
Teza: Skutki podatkowe sprzedaży nieruchomości; nabycie
nieruchomości przed ślubem do majątków osobistych i
zniesienie współwłasności po ślubie.
Słowa kluczowe: majątek-majątek osobisty
małżonkowie-majątek wspólny małżonków
nieruchomości-nabycie nieruchomości
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
zniesienie-zniesienie współwłasności
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Odpłatne zbycie nieruchomości, prawa wieczystego
użytkowania gruntów i spółdzielczego własnościowego
prawa do lokalu.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8-lit. a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 6

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 stycznia 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie
    skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości. Uzupełnił go Pan pismami złożonymi 14
    stycznia 2025 r. oraz 8 i 11 marca 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W 2017 r. zaciągnął Pan z narzeczoną kredyt hipoteczno-budowlany i zakupili Państwo
    nieruchomość (dom) na cele mieszkalne. W 2019 r. wzięli Państwo ślub. W 2020 r.
    podpisali Państwo akt notarialny przenosząc jej udziały/część na Pana jako męża. Po czym
    kredyt również przepisali Państwo na Pana. Pod koniec 2020 r. wieźli Państwo rozwód. W
    2024 r. sprzedał Pan nieruchomość.
    Pana wątpliwości budzi kwestia czy w takim wypadku musi Pan informować urząd
    skarbowy składając deklarację, czy jest Pan zwolniony z podatku, ponieważ nieruchomość
    została kupiona w 2017 r. i minęło 5 lat od 2018 r.
    Prosi Pan o informację, ponieważ w miejscowym urzędzie skarbowym powiedzieli, że nic
    nie musi Pan już robić, bo upłynęło 5 lat od zakupu, a nabycie/przeniesienie pozostałej
    części domu nic nie wnosi do tego terminu. Natomiast poprosił Pan, aby dano Panu takie
    potwierdzenie i otrzymał Pan informację, że urząd skarbowy nie wydaje takich pokwitowań
    /zaświadczeń i że jeżeli chce Pan, to może napisać do KIS. W odpowiedzi od KIS otrzymał
    Pan identyczną odpowiedź, natomiast w odpowiedzi zamieszczono informację „W ramach
    odpowiedzi mailowych podawana jest ogólna informacja w zakresie stosowania przepisów
    prawa podatkowego. Przy czym oceny w zakresie stanu faktycznego dokonuje
    samodzielnie podatnik, natomiast ostateczna weryfikacja leży w kompetencji organu
    podatkowego”. Chce Pan uniknąć jakiegoś nieporozumienia.
    W uzupełnieniu wniosku wskazał Pan:
      W dniu 17 lipca 2017 r. nabyli Państwo nieruchomość w ..., ul. ..., z narzeczoną, ona
      jako panna, po 1/2 nieruchomości na osobę, Pan jako kawaler, od osób fizycznych.
      Sfinansowaną kredytem hipotecznym.
      Dnia 26 października 2019 r. zawarli Państwo związek małżeński. W dniu 26 grudnia
      2020 r. sąd rozwiązał Państwa małżeństwo (rozwód).
      W odpowiedzi na pytanie jakie dokładnie były postanowienia zawartej w 2020 r.
      wskazanej we wniosku umowy, wskazał Pan, że w dniu 18 grudnia 2020 r. podpisali
      Państwo akt notarialny przenosząc część udziałów żony (1/2) na Pana (umowa
      zniesienia współwłasności) i tym aktem/umową nabył Pan jej udział 1/2 w
      nieruchomości do Pana majątku osobistego i stał się Pan jedynym właścicielem.
      Żadnych innych umów z żoną Pan nie zawierał.
      Dokonana przez Pana sprzedaż ww. nieruchomości nie nastąpiła w wykonywaniu
      działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym
      od osób fizycznych. Nieruchomość sprzedał Pan w dniu 8 marca 2024 r.
    Pytania
    Czy w takim wypadku musi Pan informować urząd skarbowy składając deklarację? Czy jest
    Pan zwolniony z podatku, ponieważ nieruchomość została kupiona w 2017 r. i minęło 5 lat
    od 2018 r.?

    Pana stanowisko w sprawie
    Rozszerzenie wspólności majątkowej małżeńskiej poprzez włączenie do majątku
    wspólnego nieruchomości wchodzącej uprzednio w skład majątku osobistego jednego z
    małżonków nie stanowi nabycia tej nieruchomości. Datą nabycia nieruchomości przez
    każdego z małżonków jest data nabycia nieruchomości przez tego małżonka, który
    nieruchomość włączył do majątku wspólnego. W konsekwencji od tej daty należy liczyć
    upływ 5-letniego terminu, również w odniesieniu do małżonka, który nabył prawo
    współwłasności łącznej nieruchomości w drodze rozszerzenia wspólności majątkowej
    małżeńskiej.
    W związku z tym, za moment nabycia nieruchomości przez Pana przyjmuje się datę
    nabycia tej nieruchomości, tj. 2017 r. Zatem, obecna sprzedaż nieruchomości, o której
    mowa w pytaniu nie podlega już opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 9 ust. 1a ww. ustawy:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do treści art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
      którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
    Przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy formułuje generalną zasadę, że odpłatne zbycie
    nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości przed upływem pięciu lat, licząc od
    końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie skutkuje
    powstaniem przychodu. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub
    udziału w nieruchomości nastąpiło po upływie pięciu lat licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym miało miejsce nabycie lub wybudowanie – nie jest źródłem
    przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, a przychód uzyskany z odpłatnego zbycia w ogóle nie podlega opodatkowaniu.
    Wobec powyższego, odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w
    nieruchomości i praw majątkowych stanowi źródło przychodu podlegające
    opodatkowaniu, jeżeli zbycie to ma miejsce przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie następuje w
    wykonaniu działalności gospodarczej.
    Stosownie do art. 10 ust. 6 ww. ustawy:

      W przypadku odpłatnego zbycia po ustaniu wspólności majątkowej małżeńskiej,
      nabytych do majątku wspólnego małżonków lub wybudowanych w trakcie trwania
      wspólności majątkowej małżeńskiej nieruchomości lub nabytych do majątku
      wspólnego małżonków praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a-c, okres,
      o którym mowa w tym przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym
      nastąpiło ich nabycie do majątku wspólnego małżonków lub ich wybudowanie w
      trakcie trwania wspólności majątkowej małżeńskiej.
    Zatem, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w
    nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww.
    ustawy decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych ma moment i sposób ich nabycia.
    Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że:
      W dniu 17 lipca 2017 r. nabył Pan wraz z narzeczoną nieruchomość, po 1/2
      nieruchomości na osobę, ona jako panna, Pan jako kawaler. Sfinansowaną kredytem
      hipotecznym.
      Dnia 26 października 2019 r. zawarli Państwo związek małżeński. W 2020 r. podpisali
      Państwo akt notarialny przenosząc udziały/cześć Pana żony na Pana. Po czym kredyt
      również przepisali Państwo na Pana. W dniu 18 grudnia 2020 r. podpisali Państwo
      akt notarialny przenosząc udział żony (1/2) na Pana (umowa zniesienia
      współwłasności) i tym aktem/umową nabył Pan jej udział 1/2 w nieruchomości do
      Pana majątku osobistego i stał się Pan jedynym właścicielem.
      W dniu 26 grudnia 2020 r. sąd rozwiązał Państwa małżeństwo (rozwód).
      Żadnych innych umów z żoną Pan nie zawierał.
      Dokonana przez Pana sprzedaż ww. nieruchomości nie nastąpiła w wykonywaniu
      działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym
      od osób fizycznych. Nieruchomość sprzedał Pan w dniu 8 marca 2024 r.
    Celem postępowania o zniesienie współwłasności w rozumieniu przepisów ustawy z dnia
    23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.) jest nowe
    ukształtowanie prawa własności rzeczy, która stanowi przedmiot współwłasności.
    Zgodnie z art. 195 Kodeksu cywilnego:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością
    łączną. Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona
    wynika.
    W myśl art. 196 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
        współwłasnością łączną.
      § 2. Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona
        wynika. Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy
        niniejszego działu.
    Zatem do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy Działu IV Księgi
    drugiej Kodeksu cywilnego.
    Natomiast w myśl art. 210 § 1 Kodeksu cywilnego:

      Każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności. Uprawnienie to
      może być wyłączone przez czynność prawną na czas nie dłuższy niż lat pięć.
      Jednakże w ostatnim roku przed upływem zastrzeżonego terminu dopuszczalne jest
      jego przedłużenie na dalsze lat pięć; przedłużenie można ponowić.
    Przez zniesienie współwłasności rozumie się likwidację łączącego współwłaścicieli
    stosunku prawnego, która następuje w drodze umowy lub orzeczenia sądu.
    Stosownie do art. 211 Kodeksu cywilnego:
      Każdy ze współwłaścicieli może żądać, ażeby zniesienie współwłasności nastąpiło
      przez podział rzeczy wspólnej, chyba że podział byłby sprzeczny z przepisami ustawy
      lub ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem rzeczy albo że pociągałby za sobą
      istotną zmianę rzeczy lub znaczne zmniejszenie jej wartości.
    Zgodnie z art. 212 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Jeżeli zniesienie współwłasności następuje na mocy orzeczenia sądu, wartość
        poszczególnych udziałów może być wyrównana przez dopłaty pieniężne. Przy
        podziale gruntu sąd może obciążyć poszczególne części potrzebnymi
        służebnościami gruntowymi.
      § 2. Rzecz, która nie daje się podzielić, może być przyznana stosownie do
        okoliczności jednemu ze współwłaścicieli z obowiązkiem spłaty pozostałych albo
        sprzedana stosownie do przepisów kodeksu postępowania cywilnego.
    Z powyższych przepisów wynika, że zniesienie współwłasności może nastąpić przez
    podział rzeczy wspólnej, a gdy rzeczy nie da się podzielić, przez przyznanie rzeczy
    jednemu ze współwłaścicieli z obowiązkiem spłaty pozostałych bądź przez podział cywilny,
    polegający na sprzedaży rzeczy wspólnej i podziale uzyskanej ceny stosownie do wielkości
    udziałów współwłaścicieli.
    Jeżeli zniesienie współwłasności następuje przez podział rzeczy wspólnej, to co do zasady
    dokonuje się jej podziału na tyle części ilu jest współwłaścicieli z uwzględnieniem wartości
    udziałów posiadanych przed zniesieniem współwłasności. W przypadku różnicy pomiędzy
    wartością utworzonych części rzeczy a wielkością udziałów, wartość poszczególnych
    udziałów może być wyrównana przez dopłaty pieniężne. Punktem wyjścia do obliczenia
    podstawy opodatkowania jest wartość rynkowa zbywanych udziałów w składnikach
    majątkowych.
    Zgodnie z teorią prawa rzeczowego przyznanie danej osobie na wyłączną własność rzeczy
    w drodze zniesienia współwłasności, podziału majątku wspólnego czy działu spadku, jest
    nabyciem tych rzeczy. Natomiast, biorąc pod uwagę przyjętą linię orzecznictwa
    Naczelnego Sądu Administracyjnego, nabyciem rzeczy w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie jest przyznanie jej na wyłączną
    własność jednemu ze współwłaścicieli w wyniku podziału, jeśli:
      · podział taki jest ekwiwalentny w naturze i nie towarzyszą mu spłaty i dopłaty lub
      · wartość otrzymanej przez daną osobę rzeczy w wyniku dokonanego podziału mieści
        się w udziale, jaki przysługiwał jej w majątku wspólnym.
    Jeżeli spełnione są wymienione wyżej warunki, podział majątku nie może być
    rozpatrywany w kategoriach nabycia. W takiej sytuacji za datę nabycia nieruchomości
    uznać należy datę pierwotnego nabycia udziału w nieruchomości.
    Natomiast, jeżeli udział danej osoby ulega powiększeniu (nawet bez spłat i dopłat) to
    traktowany jest w kategorii nabycia, ponieważ w ten sposób ulega powiększeniu zarówno
    zakres władztwa tej osoby nad rzeczą (nieruchomością), jak i stan jej majątku osobistego.
    Tak więc, co do zasady, zniesienie współwłasności jest formą nowego nabycia wówczas,
    gdy w wyniku tego zniesienia podatnik otrzymuje nieruchomość, której wartość po
    dokonanym podziale przekracza wartość udziału jaki pierwotnie podatnikowi przysługiwał.
    Przy czym mówiąc o powiększeniu udziału należy mieć na uwadze wartość otrzymanej

    przez daną osobę rzeczy, a nie wielkość czy ilość rzeczy jakie przypadną danej osobie w
    wyniku zniesienia współwłasności.
    Nadmienić w tym miejscu należy, że stosunki majątkowe pomiędzy małżonkami zostały
    uregulowane w ustawie z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z
    2023 r. poz. 2809 ze zm.).
    Przepis art. 31 § 1 ww. Kodeksu stanowi, że:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Stosownie do art. 33 pkt 1 ww. Kodeksu:
      Do majątku osobistego każdego z małżonków należą przedmioty majątkowe nabyte
      przed powstaniem wspólności ustawowej.
    Zgodnie z przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego w ustroju wspólności
    majątkowej, która powstaje po zawarciu związku małżeńskiego występują trzy masy
    majątkowe, tj. majątek wspólny, majątek osobisty męża oraz majątek osobisty żony.
    Majątek wspólny małżonków tworzą wszelkie przedmioty majątkowe nabyte w czasie
    trwania wspólności ustawowej przez oboje małżonków lub przez jednego z nich. Istnieje
    zatem domniemanie, że przedmioty nabyte w trakcie trwania związku małżeńskiego,
    niezależnie od tego czy zostały nabyte przez jednego z małżonków czy też przez obojga,
    wchodzą w skład majątku wspólnego. Niemniej jednak, nie wszystkie składniki majątkowe,
    które zostały nabyte w trakcie trwania małżeńskiej wspólności majątkowej przez jednego z
    małżonków (w trakcie trwania związku małżeńskiego) wchodzą w skład majątku
    wspólnego. Ustawodawca w art. 33 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego wymienił bowiem
    te przypadki, w których nabycie określonych przedmiotów majątkowych nie skutkuje
    włączeniem ich do wspólnej masy majątkowej, ale stanowią one majątek osobisty każdego
    z małżonków. Wyjaśnić przy tym należy, że nabycie określonego składnika do majątku
    osobistego oznacza, że prawo własności do tego przedmiotu przysługuje tylko temu
    małżonkowi, który ten przedmiot nabył. Własność do tego przedmiotu nie przysługuje
    natomiast drugiemu z małżonków nawet wówczas, gdy w małżeństwie istnieje ustrój
    wspólności majątkowej.
    Stosownie natomiast do art. 47 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Małżonkowie mogą przez umowę zawartą w formie aktu notarialnego wspólność
      ustawową rozszerzyć lub ograniczyć albo ustanowić rozdzielność majątkową lub
      rozdzielność majątkową z wyrównaniem dorobków (umowa majątkowa). Umowa
      taka może poprzedzać zawarcie małżeństwa.
    Skoro z chwilą objęcia nieruchomości wspólnością majątkową nie następuje jakiekolwiek
    wydzielenie części nieruchomości, a żadnemu z małżonków (współwłaścicieli) nie
    przysługuje własność fizycznie wydzielonej części rzeczy, to nie można przyjąć, że z chwilą
    rozszerzenia wspólności majątkowej (wspólności ustawowej) strona takiej umowy wyzbyła
    się prawa do tej nieruchomości.
    Przypomnieć należy, że kwestia określenia momentu nabycia nieruchomości i praw
    majątkowych była przedmiotem uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15
    maja 2017 r., sygn. akt II FPS 2/17, w której wskazano, że dla celów opodatkowania
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
    majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych nabytych przez małżonka w wyniku dziedziczenia, datą ich nabycia lub
    wybudowania w rozumieniu tego przepisu jest dzień nabycia (wybudowania) tych
    nieruchomości i praw majątkowych do majątku wspólnego małżonków. W uzasadnieniu
    uchwały Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w przypadku nabycia nieruchomości

    przez małżonków pozostających w majątkowej wspólności małżeńskiej przewidzianej w
    art. 31 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy nie ma możliwości
    określenia tego, w jakich częściach nastąpiło nabycie nieruchomości, o którym mowa w
    art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie jest możliwe
    nabycie nieruchomości w określonym udziale przez małżonków pozostających we
    wspólności majątkowej małżeńskiej i działających jednocześnie, co wynika z istoty
    wspólności małżeńskiej. Wspólność małżeńska (łączna) to wspólność bezudziałowa, a w
    czasie jej trwania małżonkowie nie mogą rozporządzać swoimi prawami do majątku
    wspólnego jako całości. Nie mogą także rozporządzać udziałem w jakimkolwiek
    przedmiocie należącym do tego majątku.
    Przenosząc powyższe na grunt analizowanej sprawy należy stwierdzić, że nabycie
    przedmiotowej nieruchomości w dniu 17 lipca 2017 r. przez Pana i Pana ówczesną
    narzeczoną nastąpiło w udziałach po 1/2 do Państwa majątków odrębnych, tj. Pan nabył
    udział 1/2 do swojego majątku osobistego i Pana ówczesna narzeczona nabyła udział 1/2
    do swojego majątku osobistego. Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że
    nie zawarli Państwo umowy małżeńskiej rozszerzającej wspólność majątkową małżeńską
    na udziały w przedmiotowej nieruchomości. Zatem wskazać należy, że przedmiotowa
    nieruchomość od dnia 17 lipca 2017 r. (tj. od dnia nabycia przez Pana i Pana ówczesną
    narzeczoną udziałów po 1/2 w przedmiotowej nieruchomości) do dnia 18 grudnia 2020 r.
    (tj. do dnia zniesienia współwłasności) nie była objęta wspólnością majątkową małżeńską.
    Wobec powyższego wskazać należy, że art. 10 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych nie będzie miał w przedmiotowej sprawie zastosowania.
    Wskazać również należy, że wyżej powołana uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego
    z dnia 15 maja 2017 r., sygn. akt II FPS 2/17, jak również interpretacja ogólna Ministra
    Finansów z dnia 6 lutego 2018 r. w sprawie określenia momentu nabycia nieruchomości,
    nr DD2.8201.3.2017.KBF, odnoszą się do innego stanu faktycznego i w przedmiotowej
    sprawie również nie będą miały zastosowania.
    W świetle powyższego nabycie przez Pana udziałów w przedmiotowej nieruchomości
    nastąpiło w następujących datach:
      · 17 lipca 2017 r. – dzień nabycia przez Pana udziału 1/2 do majątku osobistego,
      · 18 grudnia 2020 r. – dzień nabycia przez Pana w drodze zniesienia współwłasności
        udziału 1/2 od Pana żony z jej majątku osobistego.
    Dokonując więc oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego należy
    wskazać, że przychód ze sprzedaży w dniu 8 marca 2024 r. udziału 1/2 w przedmiotowej
    nieruchomości nabytego przez Pana w 2017 r. nie będzie stanowić źródła przychodu, o
    którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, ponieważ sprzedaż tego udziału przez Pana nastąpiła po upływie 5 lat, licząc od
    końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jego nabycie przez Pana.
    Z kolei sprzedaż przez Pana w dniu 8 marca 2024 r. udziału 1/2 w nieruchomości nabytego
    przez Pana w 2020 r. w drodze zniesienia współwłasności stanowi źródło przychodu, o
    którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych i podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych,
    ponieważ została dokonana przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie przez Pana tego udziału. Dochód uzyskany
    ze sprzedaży ww. udziału podlega opodatkowaniu według zasad określonych w art. 30e
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1
      pkt 8 lit. a-c podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.
    Stosownie do art. 30e ust. 2 ww. ustawy:

      Podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący
      różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw
      określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d,
      powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1
      pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.
    Zgodnie z uregulowaniami zawartymi w art. 19 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych
      rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie
      określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena,
      bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub
      praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej.
      Przepis art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.
    Pojęcie kosztów odpłatnego zbycia nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w
    ustawie, należy zatem stosować językowe rozumienie tego wyrażenia, zgodnie z którym
    za koszty odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych uważa się wszystkie
    wydatki poniesione przez zbywającego, które są konieczne, aby transakcja mogła dojść
    do skutku (wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z tą czynnością).
    Można do takich kosztów zaliczyć np.: koszty wyceny sprzedawanej nieruchomości
    przez rzeczoznawcę majątkowego, koszty pośrednictwa w sprzedaży nieruchomości,
    wydatki związane ze sporządzeniem przez notariusza umowy cywilnoprawnej, koszty i
    opłaty sądowe, o ile były ponoszone przez zbywcę. Pomiędzy tymi wydatkami a
    dokonanym zbyciem musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy.
    Ustalenie kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia odbywa się
    natomiast zgodnie z art. 22 ust. 6c lub 6d ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, w zależności od tego, czy zbywaną nieruchomość lub prawo nabyto
    odpłatnie, czy nieodpłatnie.
    W myśl art. 22 ust. 6c ww. ustawy:
      Koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10
      ust. 1 pkt 8 lit. a-c, z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty
      nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o
      udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych,
      poczynione w czasie ich posiadania.
    Zgodnie z art. 22 ust. 6d zd. pierwsze ww. ustawy:
      Za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10
      ust. 1 pkt 8 lit. a-c, nabytych w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny
      sposób, uważa się udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw
      majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania oraz kwotę zapłaconego podatku
      od spadków i darowizn w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub prawa
      przyjęta do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn odpowiada łącznej
      wartości rzeczy i praw majątkowych przyjętej do opodatkowania podatkiem od
      spadków i darowizn.
    Zgodnie z art. 22 ust. 6e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6c i 6d, ustala się na podstawie faktur
      VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów
      stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych.
    Kosztem uzyskania przychodów będzie całość udokumentowanych kosztów nabycia lub
    udokumentowanych kosztów wytworzenia nieruchomości, powiększonych o
    udokumentowane nakłady zwiększające wartość nieruchomości.
    Jak wynika z powyższych przepisów, podstawą obliczenia podatku jest dochód,
    stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości

    określonym zgodnie z art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych a
    kosztami uzyskania przychodu ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Tak obliczony dochód podlega
    opodatkowaniu 19% podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do treści art. 30e ust. 4 ww. ustawy:
      Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu
      podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać:
      1) dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
        majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c i obliczyć należny podatek
        dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131,
        lub
      2) dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.
    Z kolei, jak stanowi art. 30e ust. 5 ww. ustawy:
      Dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art.
      10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł.
    W myśl natomiast art. 30e ust. 7 ww. ustawy:
      W przypadku niewypełnienia warunków określonych w art. 21 ust. 1 pkt 131
      podatnik jest obowiązany do złożenia korekty zeznania, o którym mowa w art. 45
      ust. 1a pkt 3, i do zapłaty podatku wraz z odsetkami za zwłokę; odsetki nalicza się od
      następnego dnia po upływie terminu płatności, o którym mowa w art. 45 ust. 4 pkt 4,
      do dnia zapłaty podatku włącznie.
    Natomiast zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 131 ww. ustawy:
      Wolne od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i
      praw majątkowych, o których mowa w art. 30e, w wysokości, która odpowiada
      iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele
      mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych, jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie
      trzech lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie,
      przychód uzyskany ze zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został
      wydatkowany na własne cele mieszkaniowe; udokumentowane wydatki poniesione
      na te cele uwzględnia się do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia
      nieruchomości i praw majątkowych.
    Reasumując, mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz opis sprawy wskazać
    należy, że przychód ze sprzedaży w dniu 8 marca 2024 r. udziału 1/2 w przedmiotowej
    nieruchomości, nabytego przez Pana w 2017 r. nie stanowi źródła przychodu, o którym
    mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    ponieważ sprzedaż tego udziału nastąpiła po upływie pięciu lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło jego nabycie przez Pana.
    Natomiast sprzedaż przez Pana w dniu 8 marca 2024 r. udziału 1/2 w nieruchomości
    nabytego przez Pana w dniu 18 grudnia 2020 r. w drodze zniesienia współwłasności od
    Pana żony z jej majątku osobistego stanowi źródło przychodu, o którym mowa w art. 10
    ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i podlega
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ została dokonana
    przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jego
    nabycie przez Pana. Dochód uzyskany ze sprzedaży ww. udziału podlega opodatkowaniu
    według zasad określonych w art. 30e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Ponadto, jest Pan zobowiązany do złożenia zeznania podatkowego PIT-39 o wysokości
    osiągniętego dochodu w myśl art. 45 ust. 1a pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych w terminie do dnia 30 kwietnia 2025 r.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Pana i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
    Organ podkreśla, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa
    podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy
    kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu
    faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku. Postępowanie w
    sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do
    sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do określonego
    stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji wydanej na
    podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 111) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania
    indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego
    (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania
    podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w .... Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.