Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.820.2025.2.KK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-07
Teza: Skutki podatkowe zbycia nieruchomości.
Słowa kluczowe: małżonkowie-majątek wspólny małżonków
nabycie-nabycie praw majątkowych
nieruchomości-nabycie nieruchomości
nieruchomości-zbycie nieruchomości
przekształcanie-przekształcenie prawa
skutki podatkowe-skutki podatkowe umowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychód z odpłatnego zbycia rzeczy
lub praw.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 6

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 września 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 2 września 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków
    podatkowych sprzedaży nieruchomości.
    Treść wniosku jest następująca:

    Opis stanu faktycznego
    Pani wniosek dotyczy domu jednorodzinnego wybudowanego przez Panią wspólnie z
    mężem A w latach 1988-1997 w trakcie trwania małżeństwa. Dom wybudowali Państwo
    siłą rąk własnych, Pani sama podawała murarzom cegły, drutowała „pręty pod ławicę”,
    wykonywała lżejsze prace budowlane. Ze swojego zakładu pracy pozyskała Pani pożyczkę
    budowlaną i sama ją spłaciła.
    Przekształciła Pani działkę z użytkowania wieczystego w prawo własności w 1999 r., na
    zasadzie wykupu z Urzędu Miejskiego w X. W księdze wieczystej nr (...) z grudnia 1999 r.
    widnieje właściciel: Pani i A, na prawach wspólności ustawowej.
    Decyzja Pani męża dotyczą chęci rozwodu spowodowała, że 8 lipca 2020 r. dokonali
    Państwo notarialnie umowy majątkowej małżeńskiej – akt notarialny Repertorium A nr (...)
    oraz umowy częściowego podziału majątku wspólnego – akt notarialny Repertorium A nr
    (...). W wyniku częściowego podziału majątku, Pani przypadła nieruchomość w postaci
    budynku jednorodzinnego położonego w X przy ul. (...), wybudowanego w latach
    dziewięćdziesiątych do 1997 r. na działce nr (...), o powierzchni 0,0595 ha, obręb (...),
    objętego księgą wieczystą nr (...). Akt ten był ostateczny i nie mają Państwo wobec siebie
    żadnych roszczeń prawnych z tytułu tej umowy, nie dochodzi między Państwem do
    żadnych spłat i dopłat. Podzielili się Państwo zgodnie dorobkiem kilkudziesięciu lat
    małżeństwa. Mąż chciał wyprowadzić się z domu, więc zabrał wszystkie ruchomości
    (meble, sauny, 2 baseny jacuzzi, kabinę prysznicową jacuzzi z hydromasażem i łaźnią
    parową, samochód, zabudowę aneksu kuchennego, wypoczynki, kino domowe, meble -
    sypialnia). Rozwód nastąpił 21 marca 2021 r.
    Od lipca 2020 r. była Pani jedynym właścicielem domu, sama go utrzymywała, odnowiła i
    częściowo wyremontowała. Wysokie opłaty za gaz i prąd były powodem, dla którego
    sprzedała Pani dom 8 maja 2025 r. – akt notarialny Repertorium A nr (...).
    Od 1997 r. znajdowała się Pani w posiadaniu tej nieruchomości na zasadzie wspólności
    majątkowej małżeńskiej. W wyniku podziału majątku straciła Pani połowę wspólnego
    majątku dorobkowego, a nie zyskała Pani niczego co byłoby przychodem. Zważywszy na
    ww. fakty, zwraca się Pani z uprzejmą prośbą o potwierdzenie Pani toku interpretacji, że
    zbywając nieruchomość po rozwodzie nie podlega opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.
    Pytania
    Czy w przestawionym stanie faktycznym, dokonanie zniesienia współwłasności bez spłat i
    dopłat nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych (PCC)?
    Czy w przestawionym stanie faktycznym dokonanie odpłatnego zbycia nieruchomości
    wybudowanej przez Panią i Pani męża w trakcie małżeństwa długo przed upływem 5 lat, tj.
    w latach 1988-1997, nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych?
    Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytanie nr 2, dotyczące podatku
    dochodowego od osób fizycznych. W zakresie pytania nr 1 zostanie wydane odrębne
    rozstrzygnięcie.
    Pani stanowisko w sprawie
    Zgodnie z ustawą z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    rozdział 2, źródłami przychodów są: art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) – „odpłatne zbycie
    nieruchomości jeżeli zostało dokonane przed upływem pięciu lat, w którym nastąpiło
    nabycie lub wybudowanie”.
    Zgodnie ze stanem faktycznym, dom wybudowała Pani z byłym mężem w latach 1988-
    1997. Pani zdaniem, biorąc pod uwagę obowiązujące przepisy prawa podatkowego,
    odpłatne zbycie domu po 28 latach od wybudowania nie podlega opodatkowaniu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Jak stanowi art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
    a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
    b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz
      prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
    c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
    d) innych rzeczy,
      – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy –
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
    Jak stanowi natomiast art. 10 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      W przypadku odpłatnego zbycia po ustaniu wspólności majątkowej małżeńskiej,
      nabytych do majątku wspólnego małżonków lub wybudowanych w trakcie trwania
      wspólności majątkowej małżeńskiej nieruchomości lub nabytych do majątku
      wspólnego małżonków praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a-c, okres,
      o którym mowa w tym przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym
      nastąpiło ich nabycie do majątku wspólnego małżonków lub ich wybudowanie w
      trakcie trwania wspólności majątkowej małżeńskiej.
    Przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy formułuje generalną zasadę, zgodnie z którą
    sprzedaż nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w
    tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym
    nastąpiło nabycie lub wybudowanie, jeżeli nie następuje w ramach wykonywania
    działalności gospodarczej, skutkuje powstaniem przychodu. Tym samym, jeżeli odpłatne
    zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw nastąpi po
    upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
    wybudowanie i nie następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej – nie jest
    źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, a tym samym, kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub
    udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu.
    Wobec powyższego, w przypadku sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w
    nieruchomości oraz praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych uzyskanego z tego tytułu dochodu ma
    moment i sposób ich nabycia.
    Wyjaśnić należy, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie precyzuje
    pojęcia „nabycie”, a także nie wskazuje, czy ma to być nabycie odpłatne, czy nieodpłatne.
    Nie określa również, na podstawie jakiej czynności prawnej bądź zdarzenia prawnego

    może nastąpić nabycie nieruchomości, ich części oraz udziału w nieruchomości lub praw
    majątkowych. Zatem, pojęcie to należy rozumieć szeroko, co oznacza, że z nabyciem
    nieruchomości lub praw majątkowych wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mamy do czynienia z chwilą uzyskania prawa
    własności do nieruchomości lub tych praw, bez względu na charakter czynności prawnej,
    na podstawie której doszło do przysporzenia majątkowego w postaci własności rzeczy lub
    praw.
    Interpretacja pojęcia „nabycie” została przedstawiona w wyroku Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 3 listopada 2009 r. sygn. akt II FSK 1489/08, w którym Sąd stwierdził,
    że aby ustalić, jaka czynność prawna wyznacza początek biegu pięcioletniego terminu
    należy odwołać się do regulacji zawartych w prawie cywilnym. Według Kodeksu cywilnego
    nabycie jest to uzyskanie prawa własności rzeczy. Zatem, aktywa majątkowe ulegają
    zwiększeniu. Przez pojęcie „nabycie” użyte w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych należy rozumieć każde zwiększenie aktywów majątku
    podatnika. Jeśli natomiast chodzi o wybudowanie, to w orzecznictwie sądowym (por. np.
    wyrok NSA z 26 lutego 1999 r. sygn. akt I SA/Gd 352/97) przyjmuje się, że określenie to
    należy tłumaczyć w myśl sensu, jaki nadaje mu słownik języka polskiego. Skoro słowo
    „budować” zostało tu użyte w czasie przeszłym dokonanym, należy przez to rozumieć, że
    ustawodawca miał na względzie zbudowanie gotowego, skończonego obiektu, by nadawał
    się do zamieszkania, użytkowania.
    Jak wskazano powyżej, moment przeniesienia prawa własności w prawie podatkowym
    określany jest zgodnie z normami prawa cywilnego.
    Aby ustalić, czy w przedmiotowej sprawie sprzedaż przez Panią wskazanej we wniosku
    nieruchomości podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych,
    należy ustalić od jakiego momentu liczy się bieg pięcioletniego terminu, o którym mowa w
    powołanym wyżej art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Przepis art. 155 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 1071 ze zm.) stanowi, że:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Nabyć nieruchomość lub prawo majątkowe można więc, np. w drodze zakupu, bądź
    uzyskując pod tytułem darmym (w formie darowizny, spadku), a w przypadku zaś
    ograniczonych praw rzeczowych również zawierając umowę o ustanowieniu tego prawa.
    Zgodnie z art. 46 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Z treści art. 48 Kodeksu cywilnego wynika, że:
      Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu
      należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane.
    Z kolei art. 47 ww. Kodeksu:
      Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych
      praw rzeczowych.

    Zatem w odniesieniu do posadowionego na gruncie budynku należy wskazać, że w
    przypadku sprzedaży nieruchomości składającej się z gruntu i posadowionego na nim
    budynku, za datę nabycia nieruchomości uznaje się datę nabycia gruntu, niezależnie od
    daty wybudowania na tym gruncie budynku.
    Pojęcie użytkowania wieczystego zawarte zostało w art. 232 ustawy Kodeks cywilny, który
    stanowi, że:
      Grunty stanowiące własność Skarbu Państwa a położone w granicach
      administracyjnych miast oraz grunty Skarbu Państwa położone poza tymi granicami,
      lecz włączone do planu zagospodarowania przestrzennego miasta i przekazane do
      realizacji zadań jego gospodarki, a także grunty stanowiące własność jednostek
      samorządu terytorialnego lub ich związków mogą być oddawane w użytkowanie
      wieczyste osobom fizycznym, i osobom prawnym.
    W myśl art. 233 Kodeksu cywilnego:
      W granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez
      umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek
      samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik
      może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach
      użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać.
    Zgodnie z art. 234 Kodeksu cywilnego:
      Do oddania gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek samorządu
      terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste stosuje się odpowiednio
      przepisy o przeniesieniu własności nieruchomości.
    Stosownie do art. 235 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Budynki i inne urządzenia wzniesione na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie
      należącym do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków przez
      wieczystego użytkownika stanowią jego własność. To samo dotyczy budynków i
      innych urządzeń, które wieczysty użytkownik nabył zgodnie z właściwymi przepisami
      przy zawarciu umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste.
    Art. 235 § 2 Kodeksu cywilnego stanowi jednak, że:
      Przysługująca wieczystemu użytkownikowi własność budynku i urządzeń na
      użytkowanym gruncie jest prawem związanym z użytkownikiem wieczystym.
    Przepis art. 237 Kodeksu cywilnego wskazuje, że:
      Do przeniesienia użytkowania wieczystego stosuje się odpowiednio przepisy o
      przeniesieniu własności nieruchomości.
    Użytkowanie wieczyste jest prawem rzeczowym, którego przedmiotem, zgodnie z art. 232
    § 1 Kodeksu cywilnego może być grunt stanowiący własność Skarbu Państwa, jednostek
    samorządu terytorialnego lub ich związków. Jest to prawo na rzeczy cudzej, jednak zakres i
    sposób określenia treści tego prawa zbliża je bardziej do prawa własności niż praw
    rzeczowych ograniczonych. Ponadto, na podstawie wyraźnych odesłań w art. 234 i art. 237
    Kodeksu cywilnego do ww. prawa stosuje się odpowiednio przepisy o własności
    nieruchomości.
    Granice prawa użytkowania wieczystego są wyznaczane przez ustawy, zasady współżycia
    społecznego oraz umowę o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste. Uprawnienie do
    wyłącznego korzystania z gruntu przez użytkownika wieczystego gruntu jest skuteczne
    wobec osób trzecich, a także właściciela gruntu, chyba że umowa – o której mowa wyżej –
    zawiera odrębne uregulowania dotyczące uprawnień właściciela.
    Z zacytowanych przepisów wynika, że co do zasady budynki posadowione na
    nieruchomościach stanowią ich część składową, przez co dzielą los prawny

    nieruchomości. Odmiennie należy natomiast traktować budynki wzniesione na gruntach
    oddanych w użytkowanie wieczyste. Traktowane one być bowiem powinny jako odrębne
    nieruchomości i chociaż ściśle związane z gruntem stanowiące oddzielny przedmiot
    władania. Akcesoryjność prawa wieczystego użytkowania oznacza, że żadne z nich nie
    może stanowić samodzielnie przedmiotu obrotu prawnego.
    W przypadku przekształcenia prawa użytkowania wieczystego, przysługującego osobom
    fizycznym będącym dotychczasowymi użytkownikami wieczystymi, w prawo własności, za
    datę nabycia nieruchomości, od której upływa pięcioletni termin określony w
    przywołanym art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie
    można uznać momentu przekształcenia prawa wieczystego użytkowania w prawo
    własności na podstawie aktu administracyjnego, jakim jest decyzja administracyjna. Jest to
    bowiem tylko zmiana formy prawnej faktycznego prawa do nieruchomości. Natomiast
    nabycie prawa do nieruchomości następuje w chwili zawarcia umowy o ustanowieniu
    (nabyciu) prawa wieczystego użytkowania. Wobec powyższego, ww. przekształcenie nie
    jest zdarzeniem prawnopodatkowym, które należy utożsamiać z nabyciem, o którym
    mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Biorąc pod uwagę, że zabudowaną nieruchomość nabyła Pani w ramach wspólności
    majątkowej małżeńskiej, należy odnieść się również do przepisów ustawy z dnia 25 lutego
    1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.).
    Zgodnie z art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Z kolei jak stanowi art. 35 ww. Kodeksu:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    Ustawowy ustrój majątkowy między małżonkami może ulec zniesieniu lub ograniczeniu na
    skutek zawartej między nimi umowy (art. 47 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego), na
    skutek orzeczenia sądu (art. 52 § 1 ww. Kodeksu) albo z mocy prawa np.
    ubezwłasnowolnienia jednego z małżonków (art. 53 ww. Kodeksu).
    Co do zasady, z chwilą ustania wspólności ustawowej, wspólność dotychczas
    bezudziałowa zostaje zastąpiona przez współwłasność w częściach ułamkowych. Od tej
    chwili małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym, niezależnie od tego, w jakim
    stopniu każdy z nich przyczynił się do jego powstania.
                    1Stosownie natomiast do art. 50 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W razie ustania wspólności, udziały małżonków są równe, chyba że umowa
      majątkowa małżeńska stanowi inaczej. Przepis ten nie wyłącza zastosowania art. 43
      § 2 i 3.
    Z reguły jest to stan przejściowy, który prowadzi do podziału majątku, choć – jak wynika z
    dyspozycji przepisu art. 211 Kodeksu cywilnego – podział ten nie jest obowiązkowy.
    Zgodnie bowiem z tym przepisem:
      Każdy ze współwłaścicieli może żądać, ażeby zniesienie współwłasności nastąpiło
      przez podział rzeczy wspólnej, chyba że podział byłby sprzeczny z przepisami ustawy
      lub ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem rzeczy albo że pociągałby za sobą
      istotną zmianę rzeczy lub znaczne zmniejszenie jej wartości.

    Zgodnie z art. 1037 Kodeksu cywilnego w związku z art. 46 Kodeksu rodzinnego i
    opiekuńczego, podział majątku wspólnego może nastąpić bądź na mocy umowy między
    małżonkami, bądź na mocy orzeczenia sądu na żądanie któregokolwiek z małżonków.
    Wspólność małżeńska jest szczególnym rodzajem współwłasności – tzw. „współwłasność
    łączna”. Jest to wspólność bezudziałowa, a w czasie jej trwania małżonkowie nie mogą
    rozporządzać swoimi prawami do majątku wspólnego jako całości. Wspólność ta jest
    wspólnością masy majątkowej i obejmuje cały zbiór praw majątkowych, takich jak
    własność i inne prawa rzeczowe czy wierzytelności. Współwłasność łączna, w tym wypadku
    wspólność majątkowa, różni się od ułamkowej tym, że nie można w niej określić ilości
    udziałów każdego współwłaściciela.
    Mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego oraz powołane
    przepisy prawa stwierdzam, że zgodnie z art. 10 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych za datę nabycia przez Panią sprzedanej w 2025 r. zabudowanej
    nieruchomości należy uznać datę nabycia do majątku wspólnego Pani i Pani męża prawa
    użytkowania wieczystego działki nr (...) Tym samym, 5-letni okres, o którym mowa w art.
    10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych już minął, bowiem – jak
    wynika z treści wniosku – od końca roku, w którym nabyła Pani wraz z mężem do majątku
    wspólnego małżonków prawo użytkowania wieczystego działki nr (...) upłynęło ponad 5 lat.
    Zatem, sprzedaż przez Panią przedmiotowej nieruchomości (prawa własności
    zabudowanej budynkiem mieszkalnym działki nr ...) nie stanowi dla Pani źródła przychodu,
    o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) w zw. z art. 10 ust. 6 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    od osób fizycznych oraz nie powoduje obowiązku złożenia PIT-39.
    Zatem, Pani stanowisko, że odpłatne zbycie przedmiotowej nieruchomości nie podlega
    opodatkowaniu uznano za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku w kontekście zadanego
    pytania, natomiast nie rozstrzyga innych kwestii wynikających z opisu zdarzenia, które nie
    były przedmiotem pytania i własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej.
    Organ podkreśla, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa
    podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy
    kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu
    faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi
    postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej
    ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa
    podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.
    Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa
    jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji
    przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego),
    stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.