Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT2.4011.312.2025.1.AK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-29
Teza: Możliwość skorzystania z preferencyjnego sposobu
opodatkowania przewidzianego w art. 6a ustawy o podatku
dochodowym od osób fizycznych za rok, w którym nastąpił
zgon małżonka.
Słowa kluczowe: małżonek
preferencje-preferencyjne opodatkowanie
śmierć
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Opodatkowanie małżonków i osób samotnie
wychowujących dzieci.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 6-ust. 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 6-ust. 2a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 6-ust. 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 6-ust. 3a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 6-ust. 8
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 6a-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 6a-ust. 2
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Opodatkowanie dochodów osób fizycznych i
daniny solidarnościowej.
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 maja 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy
    możliwości wspólnego rozliczenia się z małżonkiem za 2023 r.
    Opis stanu faktycznego
    Pani i A.B. zawarliście związek małżeński w dniu 7 lipca 1973 r. i pozostawaliście we
    wspólności majątkowej aż do dnia 20 października 2022 r., kiedy to ustanowiliście ustrój
    rozdzielności majątkowej. Umowa ta została rozwiązana w dniu 9 lutego 2023 r. wskutek
    czego małżonkowie ponownie pozostawali we wspólności majątkowej aż do śmierci A.B. w
    dniu (...) 2023 r. Złożyła Pani zeznanie podatkowe PIT-37 za 2023 r., korzystając z
    preferencyjnego sposobu opodatkowania przysługującego wdowie po zmarłym małżonku.

## Pytanie

Czy podatnik, którego małżonek zmarł w roku podatkowym, w którym przez część roku
    obowiązywał ustrój rozdzielności majątkowej, a następnie została przywrócona wspólność
    majątkowa i trwała ona do chwili śmierci małżonka, ma prawo do skorzystania z
    preferencyjnego sposobu opodatkowania przewidzianego w art. 6a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych za rok, w którym nastąpił zgon małżonka?
    Pani stanowisko w sprawie
    Zdaniem Pani w przedstawionym stanie faktycznym ma prawo do skorzystania z
    preferencyjnego sposobu opodatkowania za rok 2023 przewidzianego w art. 6a ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, pomimo że przez część roku podatkowego
    obowiązywał ustrój rozdzielności majątkowej. Wspólność majątkowa została przywrócona
    przed śmiercią małżonka i istniała do chwili jego zgonu, co wypełnia wymogi określone w
    art. 6a ustawy o PIT.
    Podstawę rozliczenia wdów stanowi art. 6a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Przepis ten wprost przewiduje możliwość skorzystania z łącznego
    opodatkowania przez podatnika, który:
    1. pozostawał w związku małżeńskim w roku podatkowym,
    2. jego małżonek zmarł w tym samym roku lub po jego zakończeniu, lecz przed złożeniem
      zeznania podatkowego,
    3. między małżonkami istniała wspólność majątkowa w roku podatkowym.
    W świetle powyższego należy podkreślić, że przepis nie wymaga, aby wspólność
    majątkowa trwała przez cały rok podatkowy. Kluczowe jest jedynie to, że taki ustrój
    obowiązywał w pewnym okresie roku, w którym nastąpiła śmierć małżonka. Przepis art. 6a

    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest bowiem normą szczególną (lex
    specialis) wobec regulacji z art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych i jako taki modyfikuje przesłanki wspólnego opodatkowania w razie śmierci
    współmałżonka.
    Przepis art. 6a ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że
    przy jego uwzględnieniu „stosuje się sposób opodatkowania określony w art. 6 ust. 2”, co
    nie oznacza, że muszą być spełnione wszystkie przesłanki z art. 6 ust. 2 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Przepis ten wskazuje wyłącznie na techniczny
    mechanizm opodatkowania (tj. wyliczenie podatku od połowy łącznych dochodów w
    podwójnej wysokości), a nie warunki jego zastosowania. Gdyby ustawodawca chciał
    uzależnić preferencję z przepisu art. 6a ustawy podatku dochodowym od osób fizycznych
    od pełnorocznej wspólności, to uczyniłby to expressis verbis.
    Wspomniany przepis art. 6a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych został
    wprowadzony do porządku prawnego ustawą z dnia 18 listopada 2004 r., implementującą
    wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 maja 2004 r., sygn. K 8/03. Trybunał
    Konstytucyjny stwierdził, że wcześniejszy brak możliwości wspólnego rozliczenia przez
    wdowy i wdowców naruszał konstytucyjne zasady ochrony rodziny, sprawiedliwości
    społecznej i równości (przepisy art. 2, 18 i 71 ust. 1 Konstytucji RP). Intencją ustawodawcy
    było zatem rozszerzenie ochrony fiskalnej na osoby, które w chwili śmierci współmałżonka
    pozostawały z nim w małżeństwie i wspólności majątkowej, niezależnie od jej długości w
    roku podatkowym.
    W przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do uznania, że złożyła Pani zeznanie w
    sposób nieprawidłowy. Przepis art. 6a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    znajduje pełne zastosowanie w stanie faktycznym sprawy i uprawnia Panią do wspólnego
    rozliczenia podatku za 2023 r. w związku ze śmiercią małżonka.
    Zgodnie z przepisem art. 2a Ordynacji podatkowej, „niedające się usunąć wątpliwości co
    do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika”. W
    konsekwencji nawet przy przyjęciu wątpliwości co do relacji art. 6 i 6a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych przepis powinien być stosowany na Pani korzyść, co
    czyniłoby zadość zasadzie in dubio pro tributario, którą organy podatkowe są
    zobowiązane respektować.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Małżonkowie podlegają odrębnemu opodatkowaniu od osiąganych przez nich
      dochodów.
    W myśl art. 6 ust. 2 powołanej ustawy:
      Małżonkowie podlegający obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1,
      pozostający w związku małżeńskim i we wspólności majątkowej:
        1) przez cały rok podatkowy albo
        2) od dnia zawarcia związku małżeńskiego do ostatniego dnia roku podatkowego –
        w przypadku gdy związek małżeński został zawarty w trakcie roku podatkowego

        - mogą być, z zastrzeżeniem ust. 8, na wspólny wniosek wyrażony w zeznaniu
        podatkowym, opodatkowani łącznie od sumy swoich dochodów określonych
        zgodnie z art. 9 ust. 1 i 1a, po uprzednim odliczeniu, odrębnie przez każdego z
        małżonków, kwot pomniejszających dochód; w tym przypadku podatek określa
        się na imię obojga małżonków w podwójnej wysokości podatku obliczonego od
        połowy łącznych dochodów małżonków.
    Stosownie do art. 6 ust. 2a cytowanej ustawy:
      Wniosek, o którym mowa w ust. 2, może być wyrażony przez jednego z małżonków.
      Wyrażenie wniosku przez jednego z małżonków traktuje się na równi ze złożeniem
      przez niego oświadczenia o upoważnieniu go przez jego współmałżonka do złożenia
      wniosku o łączne opodatkowanie ich dochodów. Oświadczenie to składa się pod
      rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania.
    Z art. 6 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że:
      Zasada wyrażona w ust. 2 ma zastosowanie również, jeżeli jeden z małżonków w roku
      podatkowym nie uzyskał przychodów ze źródeł, z których dochód jest opodatkowany
      zgodnie z art. 27, lub osiągnął dochody w wysokości niepowodującej obowiązku
      uiszczenia podatku.
    Art. 6 ust. 3a omawianej ustawy stanowi, że:
      Zasady i sposób opodatkowania, o których mowa w ust. 2 i 3, mają zastosowanie
      również do:
        1) małżonków, którzy mają miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w innym
        niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym
        państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w
        Konfederacji Szwajcarskiej,
        2) małżonków, z których jeden podlega nieograniczonemu obowiązkowi
        podatkowemu w Rzeczypospolitej Polskiej a drugi ma miejsce zamieszkania dla
        celów podatkowych w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim
        Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru
        Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej
        - jeżeli osiągnęli podlegające opodatkowaniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
        przychody w wysokości stanowiącej łącznie co najmniej 75% całkowitego
        przychodu osiągniętego przez oboje małżonków w danym roku podatkowym i
        udokumentowali certyfikatem rezydencji miejsce zamieszkania dla celów
        podatkowych; przepis ust. 8 stosuje się odpowiednio.
    Stosownie do art. 6a ust. 1 ww. ustawy:
      Wniosek o łączne opodatkowanie dochodów małżonków, między którymi istniała w
      roku podatkowym wspólność majątkowa, może być także złożony przez podatnika,
      który pozostawał w związku małżeńskim w roku podatkowym, a jego małżonek zmarł
      w trakcie roku podatkowego albo zmarł po upływie roku podatkowego przed
      złożeniem zeznania podatkowego za ten rok.
    Przy czym, jak wynika z art. 6a ust. 2 ww. ustawy:
      Do podatników, którzy złożyli wniosek, o którym mowa w ust. 1:
        1) stosuje się sposób opodatkowania określony w art. 6 ust. 2;
        2) stosuje się przepisy art. 6 ust. 3, 3a, 8 i 11-13;
        3) (uchylony)
        4) nie stosuje się przepisów art. 6 ust. 4c-4h.
    Według art. 6 ust. 8 przywołanej ustawy:

      Sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 2 i 4d, nie ma zastosowania, w
      przypadku gdy chociażby jeden z małżonków, osoba samotnie wychowująca dziecko
      lub jej dziecko:
        1) stosuje przepisy:
          a) art. 30c lub
          b) ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, z wyjątkiem art. 6 ust. 1a
            tej ustawy
          - w zakresie osiągniętych w roku podatkowym przychodów, poniesionych
            kosztów uzyskania przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do
            zwiększania lub pomniejszenia podstawy opodatkowania albo przychodów,
            zobowiązania lub uprawnienia do dokonywania innych doliczeń lub odliczeń;
        2) podlega opodatkowaniu na zasadach wynikających z ustawy z dnia 24 sierpnia
        2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji
        przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.
    Ustawodawca wprowadzając uprawnienie polegające na możliwości wspólnego rozliczenia
    się małżonków wyraźnie określił warunki jakie należy spełnić by móc z niego skorzystać.
    Spełnienie ww. warunków powoduje możliwość skorzystania z prawa do łącznego
    opodatkowania dochodów małżonków.
    Dodatkowo podkreślam, że – zgodnie ze stanowiskiem utrwalonym zarówno w
    orzecznictwie, jak i w doktrynie prawa – wszelkie preferencje podatkowe stanowią wyjątek
    od zasady powszechności opodatkowania oraz mają charakter przywileju, z którego
    podatnik ma prawo, a nie obowiązek korzystania; muszą one być zatem interpretowane
    bez dokonywania wykładni rozszerzającej, a także zawężającej danego przepisu prawa
    podatkowego. Nadto, przy wszelkiej interpretacji przepisów prawa podatkowego i
    próbach odkodowania zawartych w nich norm prawnych należy posługiwać się przede
    wszystkim wykładnią językową.
    Zatem w świetle ww. przepisów ustawy, z wnioskiem o wspólne opodatkowanie
    dochodów mogą w szczególności wystąpić małżonkowie, jeżeli spełnią łącznie, określone
    w art. 6 ust. 2 i 8 ustawy, następujące warunki:
    · są polskimi rezydentami podatkowymi,
    · pozostają w związku małżeńskim i we wspólności majątkowej:
        - przez cały rok podatkowy albo
        - od dnia zawarcia związku małżeńskiego do ostatniego dnia roku podatkowego w
        przypadku, gdy związek małżeński został zawarty w trakcie roku podatkowego,
    · nie stosują przepisów o podatku liniowym lub przepisów ustawy o ryczałcie (z wyjątkiem
      dotyczących najmu prywatnego) w zakresie osiągniętych w roku podatkowym
      przychodów, poniesionych kosztów uzyskania przychodów, zobowiązania lub
      uprawnienia do zwiększania lub pomniejszenia podstawy opodatkowania albo
      przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do dokonywania innych doliczeń lub
      odliczeń,
    · nie podlegają opodatkowaniu na zasadach wynikających z ustawy o podatku
      tonażowym lub ustawy o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów
      komplementarnych.
    Ustawodawca przewidział również możliwość wystąpienia z wnioskiem o wspólne
    opodatkowanie dla małżonka – przy spełnieniu warunków wymienionych w powołanych
    przepisach art. 6 ust. 3, 3a, 8, i 11-13 – który:
    1) pozostawał w związku małżeńskim w roku podatkowym, a którego małżonek zmarł w
      trakcie roku podatkowego albo,

    2) pozostawał w związku małżeńskim w roku podatkowym, a którego małżonek zmarł po
      upływie roku podatkowego przed złożeniem zeznania podatkowego za ten rok
    – jeśli między małżonkami istniała w roku podatkowym wspólność majątkowa małżeńska.
    Sama śmierć małżonka nie stanowi więc przeszkody do dokonania wspólnego
    preferencyjnego opodatkowania dochodów przez podatnika, którego małżonek zmarł w
    trakcie roku podatkowego. Warunkiem dokonania takiego rozliczenia za rok podatkowy, w
    którym śmierć nastąpiła jest jednak pozostawanie przez podatnika i jego małżonka w
    związku małżeńskim opartym na ustroju ustawowej wspólności majątkowej. Przy czym
    związek małżeński i wspólność majątkowa w tymże roku powinny trwać nieprzerwanie do
    dnia śmierci małżonka. Oznacza to, że przywilej wspólnego opodatkowania dochodów
    małżonków jest wyłączony w razie istnienia między małżonkami (w jakimkolwiek okresie
    roku podatkowego) rozdzielności majątkowej.
    Zaznaczam, że na gruncie art. 47 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i
    opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.):
      Małżonkowie mogą przez umowę zawartą w formie aktu notarialnego wspólność
      ustawową rozszerzyć lub ograniczyć albo ustanowić rozdzielność majątkową lub
      rozdzielność majątkową z wyrównaniem dorobków (umowa majątkowa). Umowa taka
      może poprzedzać zawarcie małżeństwa.
    W świetle art. 47 § 2 ww. ustawy:
      Umowa majątkowa małżeńska może być zmieniona albo rozwiązana. W razie jej
      rozwiązania w czasie trwania małżeństwa, powstaje między małżonkami wspólność
      ustawowa, chyba że strony postanowiły inaczej.
    Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że skoro od 20 października 2022 r. do 9
    lutego 2023 r. w Pani małżeństwie obowiązywał ustrój rozdzielności majątkowej to nie
    mogła Pani rozliczać się wspólnie z mężem za 2023 r. gdyż nie spełnia Pani warunków do
    skorzystania z preferencyjnego rozliczenia w sposób przewidziany dla wdów w art. 6a
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Odnosząc się do przedstawionej przez Panią argumentacji, zgodnie z którą przepis art. 6a
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi lex specialis względem art. 6
    ust. 2 tej ustawy i modyfikuje przesłanki wspólnego opodatkowania w razie śmierci
    małżonka podkreślam, że w orzecznictwie i doktrynie nie kwestionuje się pierwszeństwa
    przepisów szczególnych, jednak ich stosowanie nie może być interpretowane w
    oderwaniu od warunków jednoznacznie wskazanych przez ustawodawcę.
    W art. 6a ust. 2 pkt 1 ustawy wskazno, że „stosuje się sposób opodatkowania określony w
    art. 6 ust. 2”, jednakże nie można przy tym pomijać warunków umożliwiających
    zastosowanie tej preferencji. Przepis art. 6 ust. 2 obliguje, aby małżonkowie „pozostawali
    w związku małżeńskim i we wspólności majątkowej”, nieprzerwanie przez cały wymagany
    okres. W przypadku art. 6a takim okresem jest czas od początku roku podatkowego (lub
    od zawarcia małżeństwa) do dnia śmierci małżonka.
    Odnosząc się natomiast do przywołanej przez Panią zasady in dubio pro tributario,
    wynikającej z art. 2a Ordynacji podatkowej, należy wskazać, że w niniejszej sprawie brak
    jest nieusuwalnych wątpliwości interpretacyjnych co do zakresu zastosowania przepisów
    art. 6 i 6a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Oba przepisy są ze sobą
    spójne i tworzą jasny system, w którym możliwość wspólnego opodatkowania jest
    uwarunkowana istnieniem wspólności majątkowej przez określony czas. Przy czym zasada
    wyrażona w art. 2a ma zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy pomimo wykorzystania
    wszystkich dostępnych metod wykładni prawa – literalnej, systemowej, celowościowej –
    nie da się jednoznacznie ustalić znaczenia przepisu. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie
    występuje, gdyż zarówno brzmienie przepisów, jak i ich cel oraz utrwalona praktyka
    interpretacyjna wskazują na konieczność trwania w roku podatkowym wspólności
    majątkowej nieprzerwanie do chwili śmierci małżonka.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.