Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-1.4011.276.2025.2.MR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-21
Teza: Skutki podatkowe podpisania ugody z bankiem oraz
otrzymania kwoty stanowiącej zwrot nadpłaconych rat.
Słowa kluczowe: kredyt-kredyt hipoteczny
ugody-ugoda sądowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    16 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z 25 kwietnia 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej który dotyczy skutków podatkowych w zakresie podatku
    dochodowego od osób fizycznych, w związku z zawarciem ugody z bankiem i wypłatą

    kwoty z tego tytułu. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 26
    czerwca 2025 r. (daty wpływu 2 lipca 2025 r.). Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1. Zainteresowany będący stroną postępowania:
      A.A
      ul. (...)
    2. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:
      B.A
      ul. (...).
    Opis stanu faktycznego
    (...) 2007 r. zawarli Państwo umowę kredytu hipotecznego dla osób fizycznych nr (...),
    denominowanego do waluty obcej (CHF). Kredyt został przeznaczony wyłącznie na cele
    mieszkaniowe, tj. zgodnie z umową „zakup własnościowego prawa do lokalu
    mieszkalnego”. Wysokość udzielonego kredytu wynosiła 74 030 CHF, przy czym kwota ta
    zgodnie z umową mogła zostać nam wypłacona wyłącznie w PLN. Finalnie bank wypłacił
    165 146,99 zł.
    W związku z tym, że umowa zawierała niedozwolone postanowienia umowne skutkujące
    w Państwa ocenie nieważnością umowy, we (...) 2022 r. wystosowali Państwo do Sądu
    Okręgowego w (...) pozew o zapłatę kwoty 156 913,91 zł wraz z odsetkami ustawowymi za
    opóźnienie. Kwota ta stanowiła różnicę pomiędzy sumą wszystkich spełnionych na rzecz
    banku świadczeń, a kwotą wypłaconego kapitału kredytu.
    (...) 2024 r. Sąd Okręgowy w (...) wydał wyrok, w którym zasądził na Państwa rzecz kwotę
    156 913,91 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 25 sierpnia 2022 r. do dnia
    zapłaty. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że zawarta umowa kredytu jest nieważna, w
    związku z czym obie strony powinny zwrócić sobie wzajemnie wszelkie świadczenia, jakie
    na podstawie tej nieważnej umowy zostały spełnione na rzecz drugiej strony.
    Po wydaniu wyroku przez Sąd I instancji bank nie wniósł apelacji, w związku z czym wyrok
    stał się prawomocny, a strony umowy kredytu zawarły porozumienie, zgodnie z którym
    dokonały całkowitego rozliczenia wzajemnych roszczeń, obejmujących także kwoty
    wynikające z wydanego wyroku.
    W ugodzie strony dokonały potrącenia wierzytelności wzajemnych:
    a) po stronie banku: 165 146,99 zł (kwota wypłaconego kredytu);
    b) po Państwa stronie: 362 198,61 zł (156 913,91 zł zasądzone wyrokiem + 40 137,71 zł
    odsetek ustawowych za opóźnienie naliczonych do dnia zawarcia ugody + 165 146,99 zł
    stanowiących sumę rat zapłaconych w wykonaniu nieważnej umowy, nieobjętych
    wyrokiem).
    W wyniku dokonanego umownego potrącenia bank zobowiązał się wypłacić na Państwa
    rzecz (i w rezultacie faktycznie wypłacił) kwotę 197 051,62 zł. Ugoda nie wskazuje wprost,
    że kwota ta stanowi świadczenie nienależne i podlega zwrotowi wg przepisów o
    bezpodstawnym wzbogaceniu z uwagi na odpadnięcie podstawy prawnej (nieważność
    umowy). Fakt nieważności umowy kredytu i charakteru pobranych przez bank świadczeń
    wynika jedynie z uzasadnienia wydanego w sprawie wyroku.
    Fragment uzasadnienia wyroku:
    „Sankcja w postaci bezwzględnej nieważności umowy powoduje taki skutek, iż umowę
    traktuje się tak jakby nigdy nie była zawarta. Konsekwencją takiego rozstrzygnięcia jest

    obowiązek zwrotu wzajemnych świadczeń stron [...]. W tym stanie rzeczy należało uznać,
    iż dochodzona suma stanowi bezpodstawne wzbogacenie po stronie [...] S.A. w (...) i jako
    nienależne świadczenie należało je zasądzić na rzecz powoda”.
    Fragment zawartego z bankiem porozumienia:
    „Zważywszy na to, iż:
    Zgodnie z nieprawomocnym wyrokiem z dnia (...).2024 r. Sądu Okręgowego w (...) I Wydział
    Cywilny w sprawie za sygn. akt (...) (dalej jako „Wyrok”), umowa kredytu (...) nr (...) z dnia
    (...).2007 r. zawarta pomiędzy Bankiem a Klientem (dalej jako „Umowa”) została uznana za
    nieważną, a na rzecz Klienta zostały zasądzone następujące kwoty:
    - 156 913,91 PLN (słownie sto pięćdziesiąt sześć tysięcy dziewięćset trzynaście 91/100
      złotych) tytułem zwrotu świadczenia nienależnego,
    - 40 137,71 PLN (słownie: czterdzieści tysięcy sto trzydzieści siedem 71/100 złotych)
      tytułem odsetek ustawowych za opóźnienie wyliczonych na dzień 28.10 2024 r., a
      także koszty sądowe.
    §1
    1. Strony potwierdzają, że – przy uwzględnieniu kwot zasądzonych Wyrokiem – Klientowi
      przysługują w stosunku do Banku następujące wierzytelności o zapłatę:
      - 322 060,90 PLN (słownie: trzysta dwadzieścia dwa tysiące sześćdziesiąt 90/100
      złotych) tytułem zwrotu świadczenia nienależnego.
      - 40 137,71 PLN (słownie: czterdzieści tysięcy sto trzydzieści siedem 71/100 złotych)
      tytułem odsetek ustawowych za opóźnienie wyliczonych na dzień 28.10.2024 r. a także
      koszty sądowe, w tym koszty zastępstwa procesowego, wysokość których zostanie
      wyliczona przez referendarza sądowego.
    2. Tym samym Klientowi przysługują w stosunku do Banku wierzytelności o zapłatę
      wysokości 362 198,61 PLN (słownie: trzysta sześćdziesiąt dwa tysiące sto
      dziewięćdziesiąt osiem 61/100 złotych) obejmujące zarówno należności zasądzone
      Wyrokiem, jak i w zakresie nim nieobjętym, a więc łączna wierzytelność o zapłatę w
      wysokości 362 198,61 PLN (słownie: trzysta sześćdziesiąt dwa tysiące sto
      dziewięćdziesiąt osiem 61/100 złotych) (dalej jako „Roszczenie Klienta”), co do których
      Klient nie złożył wobec Banku oświadczenia o potrąceniu wzajemnych wierzytelności.
    3. Strony potwierdzają, iż w związku ze stwierdzeniem Wyrokiem nieważności Umowy,
      Bankowi przysługuje w stosunku do Klienta wierzytelność o zapłatę w wysokości: 165
      146, 99 PLN (słownie: sto sześćdziesiąt pięć tysięcy sto czterdzieści sześć 99/100
      złotych) tytułem zwrotu wypłaconego przez Bank w wykonaniu Umowy kapitału (dalej
      jako „Zwrot wypłaconego kapitału”), co do której Klient nie złożył wobec Banku
      oświadczenia o potrąceniu wzajemnych wierzytelności.
    4. Strony niniejszym dokonują potrącenia wierzytelności Klienta w wysokości 362 198,61
      PLN (słownie: trzysta sześćdziesiąt dwa tysiące sto dziewięćdziesiąt osiem 61/100
      złotych) z wierzytelnością Banku o zwrot wypłaconego kapitału, do wysokości niższej z
      wierzytelności, a więc do wysokości 165 146,99 PLN (słownie sto sześćdziesiąt pięć
      tysięcy sto czterdzieści sześć 99/100 złotych).
    5. Na skutek dokonanego potrącenia, Bank zobowiązany jest do zapłaty na rzecz Klienta
      pozostałej kwoty przysługującej mu wierzytelności, tj. 197 051,62 PLN (słownie: sto
      dziewięćdziesiąt siedem tysięcy pięćdziesiąt jeden 62/100 złotych).
    6. Bank zobowiązuje się do zapłaty na rzecz Klienta kwoty, o której mowa w ust. 5, w
      terminie 30 dni od dnia zawarcia Porozumienia. Bank dokona zapłaty na rachunek
      Klienta prowadzony w [...] o numerze [...].

    7. W przypadku braku zapłaty kwoty, o której mowa w ust. 5, w terminie określonym w
      ust. 6. zostaną naliczone odsetki za opóźnienie w wysokości odsetek maksymalnych
      od następnego dnia po bezskutecznym upływie tego terminu.
    8. W związku z zawarciem Porozumienia Strony zobowiązują się nie wnosić apelacji od
      Wyroku, w zakresie w jakim dotyczą one niespornych wierzytelności objętych
      Porozumieniem. Jeśli taki środek zaskarżenia któraś ze Stron w powyższym zakresie
      złożyła, to niniejszym zobowiązuje się ona cofnąć go niezwłocznie po zawarciu
      niniejszego Porozumienia”.
    Kwoty wypłacone przez bank znajdują pokrycie w ratach kapitałowo-odsetkowych
    zapłaconych w wykonaniu nieważnej umowy kredytu. Nie są kwotami „extra”. Stanowią
    jedynie zwrot świadczeń nienależnie pobranych przez bank.
    Uzupełnienie
    Zgodnie z umową kredytu byli Państwo zobowiązani solidarnie do jego spłaty.
    Zwrócona Państwu przez bank kwota mieści się w kwocie wpłacanej przez Państwa
    podczas spłaty kredytu.
    Pytania
    1. Czy otrzymany na podstawie zawartego z bankiem porozumienia zwrot w wysokości
      156 913,91 zł, stanowiący zwrot nienależnie pobranych świadczeń, tj. raty kapitałowo-
      odsetkowe pobrane bez podstawy prawnej, stanowi Państwa przychód w rozumieniu
      art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający
      opodatkowaniu podatkiem dochodowym w rozumieniu art. 9 ust. 1 tej ustawy?
    2. Czy zasądzone wyrokiem odsetki od ww. świadczeń nienależnych i naliczone do dnia
      zawarcia porozumienia z bankiem w kwocie 40 137,71 PLN i wypłacone na jego
      podstawie stanowią Państwa przychód w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu podatkiem
      dochodowym w rozumieniu art. 9 ust. 1 tej ustawy?
    3. Czy odsetki, o których mowa w pytaniu nr 2 korzystają ze zwolnienia, o którym mowa
      w art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Stanowisko w odniesieniu do pytania nr 1:
    W Państwa ocenie, otrzymana kwota w wysokości 156 913,91 zł nie stanowi Państwa
    przychodu podlegającego opodatkowaniu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych. Kwota otrzymana od Banku nie przysporzy Państwu korzyści bowiem
    stanowi wyłącznie zwrot świadczeń nienależnie wpłaconych do banku. Kwota otrzymana
    na podstawie ugody z bankiem nie spowoduje więc faktycznego przyrostu majątku, a
    jedynie stanowić będzie przywrócenie stanu zgodnego z prawem. Kwota ta jedynie
    powróci do Państwa majątku i nie może być traktowana jako przychód podlegający
    opodatkowaniu.
    Stanowisko w odniesieniu do pytania nr 2 i 3:
    W Państwa ocenie, z uwagi na to, że otrzymany zwrot świadczeń nienależnych uznać
    należy za niepodlegający opodatkowaniu, również odsetki naliczone od tych kwot nie
    podlegają opodatkowaniu. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych wolne od podatku dochodowego są m.in. odsetki od
    należności niepodlagających opodatkowaniu. Powyższe stanowisko potwierdzają organy
    podatkowe.
    a) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „KIS”) w interpretacji indywidualnej z 1
      października 2024 r. sygn. akt 0113-KDIPT2-2.4011.585.2024.2.ST wskazał, że: „Wobec
      powyższego, kwota nadpłaconego kapitału i odsetek, którą zwróci Pani bank po

      podpisaniu ugody, nie będzie stanowiła dla Pani przychodu. Czynność ta nie
      spowoduje uzyskania przez Panią przysporzenia majątkowego, wzrostu Pani majątku.
      Otrzymana przez Panią ww. kwota – jak Pani wskazała – stanowiła będzie zwrot
      własnych pieniędzy, które nienależnie wpłaciła Pani wcześniej do banku. Pieniądze te
      (nadpłacony kapitał, odsetki), nie będą więc Pani przychodem w rozumieniu art. 11
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i ich uzyskanie nie będzie
      skutkowało po Pani stronie powstaniem obowiązku podatkowego w podatku
      dochodowym od osób fizycznych”.
    b) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 2 lipca 2024 r.,
      sygn. akt 0112-KDIL2-1 4011.464.2024 2.MKA wskazał, że: „Dlatego stwierdzam, że
      zwrot przez bank części kwoty uiszczonej tytułem spłaty zaciągniętego kredytu
      mieszkaniowego, tj. kwoty nadpłaty i kwoty dodatkowej nie będzie stanowił dla Pani
      przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
      fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z
      art. 20 ust 1 ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
      osób fizycznych. Zatem nie ma Pani obowiązku zapłaty podatku od zwróconej przez
      bank kwoty. Nie ma Pani również obowiązku składania jakichkolwiek informacji do
      urzędu skarbowego o otrzymanej od banku kwocie”.
    c) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej 1 sierpnia 2024
      r., sygn. akt 0112-KDIL2-1.4011.535.2024.3.DJ wskazał że: „Dlatego stwierdzam, że
      zwrot przez bank części kwoty uiszczonej tytułem spłaty zaciągniętego kredytu
      mieszkaniowego (tj. będącej przedmiotem Pani zapytania kwoty dodatkowej) nie
      będzie stanowił dla Pani przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art.
      10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust 1 ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu
      podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Zatem nie będzie Pani miała obowiązku
      zapłaty podatku od wypłaconej Pani przez bank ww. kwoty dodatkowej”.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
    - dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku
    oraz
    – dochodów, od których zaniechano poboru podatku na podstawie przepisów Ordynacji
      podatkowej.
    W myśl art. 9 ust. 1a ww. ustawy:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.

    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c,
      art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Ogólne pojęcie przychodu zostało wyjaśnione w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Ustawodawca przyjął zasadę, że przychodami są:
    1) pieniądze i wartości pieniężne, które:
        - zostały otrzymane przez podatnika – czyli takie pieniądze i wartości pieniężne,
        które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;
        - zostały postawione do dyspozycji podatnika – czyli takie przysporzenia, które
        zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i
        środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a
        więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie
        jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i
        wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    2) wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń – czyli
      takie przysporzenia majątkowe, które mają postać:
        - świadczeń w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa);
        - nieodpłatnych świadczeń innych niż świadczenia w naturze (np. otrzymane usługi).
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Z
    uwagi na wyróżnienie przez ustawodawcę przychodów o charakterze niepieniężnym,
    uznaje się, że przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy jest nie tylko uzyskanie
    przez podatnika nowych aktywów, ale także zmniejszenie jego pasywów.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji pojęcia
    „nieodpłatnego świadczenia”. Dokonując zatem wykładni gramatycznej, za „nieodpłatne
    świadczenie” uznać należy świadczenia „nie wymagające opłaty, takie, za które się nie
    płaci, bezpłatne”. Zatem należy przyjąć, że nieodpłatnym świadczeniem jest takie
    zdarzenie, którego skutkiem (następstwem) jest nieodpłatne przysporzenie majątku
    jednej osobie kosztem majątku innej osoby, innego podmiotu. Nieodpłatne świadczenie w
    znaczeniu prawa podatkowego obejmuje nie tylko świadczenie w rozumieniu prawa
    cywilnego (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony), ale w jego zakres wchodzą
    także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest
    uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne oraz
    gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku mające konkretny
    wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o

    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł
    przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są:
        - inne źródła.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł
    ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody
    inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde
    świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii
    przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww.
    ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej
    ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Stwierdzenie nieważności powoduje usunięcie z obrotu prawnego wadliwej czynności
    prawnej polegającej na zawarciu umowy kredytu hipotecznego. Nieważność umowy
    kredytu oznacza, że zobowiązania stron umów, banku i klienta, nigdy nie powstały, a
    strony zobowiązane są zwrócić to, co świadczyły w związku z nieważną umową, jako
    świadczenia nienależne. Kredytodawca powinien zatem zwrócić wszystkie świadczenia
    pobrane od kredytobiorcy, a kredytobiorca powinien zwrócić kwotę faktycznie
    otrzymanego kredytu.
    Wygaśnięcie zobowiązania przez potrącenie, czyli kompensata wierzytelności, następuje
    wówczas, jeżeli jedna strona jest w stosunku do drugiej dłużnikiem i jednocześnie

    wierzycielem, tj. ma zarówno wierzytelność, jak i zobowiązanie względem tej drugiej
    strony. Potrącenie, mimo że dotyczy świadczeń tego samego rodzaju (z reguły
    pieniężnych), prowadzi do zaliczenia jednej wierzytelności na poczet drugiej. Dochodzi w
    ten sposób do zaspokojenia wierzyciela i osiągnięcia tym samym celu zobowiązania. Na
    skutek potrącenia, wierzytelności obydwu stron umarzają się nawzajem do wysokości
    wierzytelności niższej. Instytucja potrącenia jest substytutem świadczenia, dzięki któremu
    dłużnik płaci swój dług i zwalnia się z zobowiązania.
    W przypadku stwierdzenia nieważności umowy przez sąd skutki prawne na gruncie
    cywilnym występują ex tunc (wstecz), a więc od momentu zawarcia umowy dotkniętej
    wadliwością (przesłanką nieważności), co oznacza, że umowa kredytu jako nieważna już
    od chwili jej zawarcia nie wywołuje skutków prawnych. Mamy do czynienia z sytuacją jakby
    w ogóle nie doszło do jej zawarcia.
    Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.
    j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    Odnośnie odsetek należy wskazać, że instytucję prawną odsetek za zwłokę reguluje art.
    481 § 1 ustawy Kodeks cywilny, zgodnie z którym:
      Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może
      żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby
      opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty
      należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od
      podatku dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji
      podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Przepis art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwalnia
    zatem z opodatkowania wszelkie odsetki za opóźnienie wypłacone w związku ze
    świadczeniami, które nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych.
    Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że (...) 2007 r. zawarli Państwo umowę
    kredytu hipotecznego dla osób fizycznych, denominowanego do waluty obcej (CHF).
    Kredyt został przeznaczony wyłącznie na cele mieszkaniowe, tj. zgodnie z umową „zakup
    własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego”. Wysokość udzielonego kredytu wynosiła
    74 030 CHF, przy czym kwota ta zgodnie z umową mogła zostać wypłacona wyłącznie w
    PLN. Finalnie bank wypłacił 165 146,99 zł. W związku z tym, że umowa zawierała
    niedozwolone postanowienia umowne skutkujące w Państwa ocenie nieważnością
    umowy, we (...) 2022 r. wystosowali Państwo do Sądu Okręgowego w (...) pozew o zapłatę
    kwoty 156 913,91 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. Kwota ta stanowiła

    różnicę pomiędzy sumą wszystkich spełnionych na rzecz banku świadczeń, a kwotą
    wypłaconego kapitału kredytu.
    Wyrokiem z (...) 2024 r. Sąd Okręgowy w (...) wydał wyrok, w którym zasądził na Państwa
    rzecz kwotę 156 913,91 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 25 sierpnia
    2022 r. do dnia zapłaty. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że zawarta umowa kredytu jest
    nieważna, w związku z czym obie strony powinny zwrócić sobie wzajemnie wszelkie
    świadczenia jakie na podstawie tej nieważnej umowy zostały spełnione na rzecz drugiej
    strony.
    Po wydaniu wyroku przez Sąd I instancji bank nie wniósł apelacji, w związku z czym wyrok
    stał się prawomocny, a strony umowy kredytu zawarły porozumienie, zgodnie z którym
    dokonały całkowitego rozliczenia wzajemnych roszczeń, obejmujących także kwoty
    wynikające z wydanego wyroku.
    W ugodzie strony dokonały potrącenia wierzytelności wzajemnych: po stronie banku: 165
    146,99 zł (kwota wypłaconego kredytu) oraz po Państwa stronie: 362 198,61 zł (156 913,91
    zł zasądzonych wyrokiem i 40 137,71 zł odsetek ustawowych za opóźnienie naliczonych do
    dnia zawarcia ugody wraz z kwotą 165 146,99 zł stanowiących sumę rat zapłaconych w
    wykonaniu nieważnej umowy, nieobjętych wyrokiem).
    W wyniku dokonanego umownego potrącenia bank wypłacił na Państwa rzecz kwotę 197
    051,62 zł. Wskazali Państwo, że zwrócona przez bank kwota mieści się w kwocie wpłacanej
    przez Państwa podczas spłaty kredytu.
    Mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego oraz obowiązujące w
    tym zakresie przepisy prawa stwierdzić należy, że skoro na podstawie opisanej ugody
    dotyczącej kredytu hipotecznego udzielonego w CHF otrzymali Państwo zwrot nienależnie
    pobranych świadczeń, a tym samym kwota ta – na co wskazują okoliczności sprawy –
    mieści się w kwocie spłaconych ponad otrzymaną kwotę kredytu rat, to uznać trzeba, że
    wypłata przez bank w wyniku ugody kwoty 156 913,91 zł nie stanowi dla Państwa
    przysporzenia w majątku i nie powoduje po Państwa stronie powstania przychodu w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w
    konsekwencji czego nie wystąpił obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób
    fizycznych z tego tytułu.
    Tym samym wypłacone Państwu odsetki ustawowe za opóźnienie wypłaty ww. świadczeń
    nienależnych (naliczone do dnia zawarcia porozumienia z bankiem) dotyczą świadczeń
    niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Wobec powyższego ww.
    odsetki objęte są zwolnieniem od podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji w związku z ich wypłatą nie
    powstało po Państwa stronie zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Wobec tego, Państwa stanowisko uznać należało za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Należy zastrzec, że interpretacja indywidualna dotyczy wyłącznie sprawy będącej
    przedmiotem wniosku w kontekście pytań interpretacyjnych, natomiast nie rozstrzyga
    innych kwestii opisanych we wniosku.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

    Niniejszą interpretację wydano w oparciu o

## Opis zdarzenia przyszłego

przedstawionego
    we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego,
    ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych
    okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem
    się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli
    w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni
    się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie
    będzie pełniła funkcji ochronnej.
    Ponadto, w odniesieniu do wskazanych przez Państwa interpretacji indywidualnych
    stwierdzić należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają
    zastosowania w sprawie będącej przedmiotem wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
      ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pan A.A (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.