Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.935.2024.2.BM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-11
Teza: Wypłata przez bank na rzecz Wnioskodawcy zwrotu będzie dla Wnioskodawcy neutralna podatkowo. W wyniku tego zwrotu nie osiągnie bowiem konkretnego przysporzenia majątkowego, a więc zwrot ten nie spowoduje po stronie Wnioskodawcy powstania przychodu w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Słowa kluczowe: ugody; zwrot; środek-środki pieniężne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku dochodowego.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

    4 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z 29 listopada 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 7 stycznia 2025 r. (data
    wpływu 9 stycznia 2025 r.).
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1) Zainteresowany będący stroną postępowania:
        A.A.
    2. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:
        B.A.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W dniu 30 września 2008 r. zawarli Państwo z (...) (dalej "Bank” ) umowę kredytu
    mieszkaniowego WŁASNY KĄT hipoteczny o nr (...) (dalej "Umowa” ). Kredyt walutowy
    został wykorzystany na modernizację domu jednorodzinnego, spłatę kredytu oraz
    refinansowanie kosztów ubezpieczenia z tytułu ryzyka od utraty pracy. Kredyt walutowy
    został zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na własności nieruchomości
    opisanej powyżej.
    Zgodnie z zawartą Umową wszyscy Kredytobiorcy odpowiadali za spłatę kredytu
    solidarnie. Łącznie Bank wypłacił w PLN tytułem Umowy kwotę 189.368,32 zł stanowiącą
    równowartość 85.488,15 CHF stosując kurs kupna obowiązujący w Banku w chwili
    uruchomienia transz kredytu.
    W związku z realizacją Umowy, od daty jej zawarcia do 5 września 2023 r., Kredytobiorcy
    uiścili na rzecz Banku kwotę 52.611,93 zł i 53.040,54 CHF (tj. 53.040,54 zł przeliczone wg.
    średniego kursu NBP z dnia 29 listopada 2024 r.), łącznie kwotę 298.019,90 zł. Różnica
    między kwotą wpłaconą na rzecz Banku z tytułu Umowy, a kwotą rzeczywiście wypłaconą
    przez Bank wyniosła 108.651,58 zł, która odzwierciedlała rzeczywistą wysokość Państwa
    roszczenia z tytułu Umowy.
    W momencie dokonywania wszystkich czynności opisanych we wniosku w Państwa
    małżeństwie panował ustrój ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej.
    Pozwem z dnia 22 marca 2024 r. wnieśli Państwo do Sądu Okręgowego w (...) pozew o
    zapłatę kwoty 52.611,93 zł i 53.040,54 CHF wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie
    liczonymi od dnia 11 września 2023 r. do dnia zapłaty. W pozwie wskazywali Państwo na
    nieważność bezwzględną Umowy oraz niedozwolony charakter postanowień (art. 385 (1) §
    1 k.c.), których usunięcie z Umowy skutkowało upadkiem (nieważnością) Umowy.
    Przedmiotem żądania pozwu w zakresie zapłaty był zwrot nienależnie uiszczonych rat
    kredytu oraz innych kosztów za okres od dnia zawarcia Umowy do dnia 5 września 2023 r.
    Z ostrożności procesowej sformułowano również w pozwie roszczenie ewentualne (tzw.
    roszczenie o „odfrankowienie”) o zasądzenie kwoty 100.576,14 zł wraz z odsetkami
    ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 września 2023 r. do dnia zapłaty, pobranej przez
    Bank nienależnie, tytułem rat kredytu, zawyżonych w wyniku bezpodstawnego ustalenia
    przez Bank salda kredytu w CHF, podczas gdy kredyt został wypłacony w złotych oraz w
    wyniku stosowania przez Bank niedozwolonej klauzuli dot. przeliczania rat kapitałowo-
    odsetkowych.
    Sąd Okręgowy w (...) rozpoznawał sprawę pod. sygn. (...). Państwa dążeniem, wobec
    naruszenia przez Bank przepisów prawa, było odzyskanie nienależnie uiszczonych przez
    Państwa kwot przewyższających kwotę wypłaconego kapitału kredytu. W trakcie
    postępowania sądowego Bank wystąpił z propozycją zawarcia ugody, która zakończyłaby
    spór dotyczący kwestionowanej Umowy. W toku procesu toczącego się przed Sądem
    Strony uzgodniły warunki ugody sądowej. Propozycję ugody z Bankiem należy traktować

    jako zwrot przez Bank środków, które w wyniku ugody zostaną uznane za nienależnie
    wpłacone do Banku tytułem kredytu i odsetek od kredytu oraz spowodują odstąpienie
    przez Państwa od dochodzenia dalszych roszczeń wobec Banku z tytułu Umowy.
    W dniu 10 października 2024 r. Strony zawarły ugodę sądową, w oparciu o którą
    zakończono spór dotyczący skuteczności poszczególnych postanowień umownych i całej
    Umowy (oraz jej ważności). Treść ugody stanowiła załącznik do protokołu z rozprawy.
    Zawarcie ugody skutkowało umorzeniem przez Sąd postępowania.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    Oświadczacie Państwo, iż nie korzystaliście z umorzenia wierzytelności z tytułu innego
    kredytu zaciągniętego na realizację innej inwestycji mieszkaniowej.
    Na pytanie Organu, czy w ugodzie z dnia 10 października 2024 r. Państwo i Bank
    potwierdziliście, że umowa kredytowa była nieważna oraz czy w ugodzie Państwo i Bank
    potwierdziliście że umowa była ważna, odpowiedzieliście Państwo, że w par. 2 zawartej
    przed Sądem ugody wskazano, że w przypadku jej nie zawarcia Sąd rozpoznający spór,
    może uwzględnić powództwo kredytobiorcy doprowadzając do unieważnienia umowy
    kredytu. Wskazano również, że w ostatnich latach, zdecydowaną przewagę uzyskała linia
    orzecznicza, w ramach której najczęściej zapadającym rozstrzygnięciem jest stwierdzenie
    abuzywności klauzuli ryzyka walutowego i zasad denominacji i indeksacji i w konsekwencji
    nieważność całej umowy kredytu, co w konsekwencji prowadzi do zasądzenia na rzecz
    kredytobiorcy roszczeń z tego tytułu. Strony w ugodzie wskazały, że ich zamiarem jest
    polubowne zakończenie sporu i uchylenie staniu niepewności co do roszczeń
    wynikających z umowy kredytu, między innymi poprzez zmianę Umowy kredytu w
    zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej.
    Wobec powyższego dobrowolnie zgodziliście się Państwo odstąpić od dochodzenia od
    Banku roszczeń objętych sporem oraz innych wywodzonych z zarzutu nieważności
    Umowy lub niedozwolonego charakteru postanowień Umowy w brzmieniu sprzed zmiany
    Umowy dokonanej ową Ugodą, w zamian za zmianę postanowień Umowy w brzmieniu
    sprzed zmiany Umowy w zakresie zobowiązań Kredytobiorcy (i odpowiadających im praw
    Banku.
    Warunki zawartej Ugody wprost nie potwierdzają nieważności zawartej Ugody, ale jej
    faktyczne i finansowe skutki odpowiadają konsekwencjom stanu stwierdzenia nieważności
    umowy kredytu. W szczególności warunki Ugody spowodowały wygaśnięcie wszelkich
    wzajemnych roszczeń Stron z tytułu umowy kredytu (w tym roszczeń Banku o zwrot
    pozostałego na dzień zawarcia Ugody salda kapitału kredytu), a także zwrot na naszą rzecz
    środków pieniężnych odpowiadających kwocie nadpłaconego kapitału kredytu
    wypłaconego przez Bank. Taka też była intencja Stron, aby faktyczne skutki zawartej
    Ugody były maksymalnie zbliżone do konsekwencji płynących dla Kredytobiorcy z
    unieważnienia umowy kredytu. Treść ugody, w tym warunki zakończenia sporu sądowego
    zostały zaproponowane przez Bank, a dla nas były tożsame z prawnymi i finansowymi
    skutkami wynikającymi z unieważnienia umowy kredytu. Łącznie na poczet umowy
    kredytu uiściliście Państwo kwoty 52.611,93 zł i 53.040,54 CHF (tj. 53.040,54 zł przeliczone
    wg. średniego kursu NBP z dnia 29 listopada 2024 r.), co łącznie daje kwotę 298.019,90 zł.
    Ponadto wskazali Państwo, że przedmiotem negocjacji w procesie ustalania warunków
    Ugody był zwrot na Państwa rzecz kwot odpowiadających wysokości środków pieniężnych
    uiszczonych na poczet spłat kredytu przekraczających wysokość wypłaconego Państwu
    przez Bank kapitału kredytu. W wyniku negocjacji, w celu przyspieszenia i ostatecznego
    zakończenia sporu, niniejszą kwotę określono w wysokości 68.000,00 zł (całkowita
    wysokość dokonanej przez Państwa nadpłaty powyżej kapitału kredytu wynosiła
    108.651,58 zł).
    Kwota 68.000,00 została uzgodniona przez Strony w drodze negocjacji ugodowych, w toku
    których zarówno Bank , jak i Kredytobiorcy dokonali wzajemnych ustępstw. Bank na
    podstawie Umowy udzielił kredytu na łączną kwotę 189.368,32 zł. Tym samym Bank

    pobrał bezpodstawnie świadczenie nienależne w łącznej kwocie 257.368,32 zł, a
    otrzymana w wyniku ugody kwota stanowi zwrot części kosztu poniesionego w związku z
    zawarciem z Bankiem Umowy.
    Zgodnie z Państwa intencjami przy zawieraniu Ugody z Bankiem niniejsza kwota
    pokrywała Państwa roszczenia objęte sporem sądowym w zakresie otrzymanych przez
    Bank świadczeń nienależnych, w wyniku spłaty przez Państwa na rzecz Banku rat
    kapitałowo-odsetkowych.

## Pytanie

Czy otrzymana przez Państwa w wyniku ugody z Bankiem (...) łączna kwota 68.000,00 zł
    stanowić będzie przychód i czy w związku z tym powstanie po Państwa stronie obowiązek
    podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 lipca
    1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2647)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Państwa zdaniem łączna kwota zwróconych środków pieniężnych przez Bank na
    podstawie ugody w wysokości 68.000,00 zł nie stanowi przychodu do opodatkowania.
    Ustawodawca w art. 10 ust. 1 u.p.d.o.f. wymienia źródła przychodów, z których przychód
    (dochód) podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Nienależne świadczenie w podanym rozumieniu przyjętym w art. 410 w zw. z art. 405
    Kodeksu Cywilnego nie zostało wymienione jako odrębne źródło przychodów w art. 10
    ust. 1 pkt 1-8 u.p.d.o.f.
    Mając na uwadze fakt, że w ugodzie nie została wskazana podstawa, na jakiej Bank
    zobowiązany jest do zwrotu na Państwa rzecz łącznej kwoty 68.000,00 zł, kwota ta tym
    bardziej nie powinna podlegać opodatkowaniu, jako że zgodnie z treścią ugody mają
    otrzymać Państwo zwrot tego, co w czasie trwania Umowy było świadczone. Zwrot tego,
    co świadczono nie stanowi przychodu. Bank na podstawie Umowy udzielił kredytu na
    łączną kwotę 189.368,32 zł. Tym samym Bank pobrał bezpodstawnie świadczenie
    nienależne w łącznej kwocie 257.368,32 zł, a otrzymana w wyniku ugody kwota stanowi
    zwrot części kosztu poniesionego w związku z zawarciem z Bankiem Umowy.
    Otrzymanie zwrotu nie stanowi żadnej dodatkowej korzyści, a jedynie prowadzi do stanu
    rozliczeń, który jest zgodny z prawem, tj. stanowi następstwo pozbawienia Umowy jej
    abuzywnych postanowień. Kwota przekazana Państwu przez Bank na podstawie ugody
    nie spowoduje faktycznego przyrostu Państwa majątku.
    Ponadto ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych określa dochód jako
    nadwyżkę przychodów nad kosztami ich uzyskania (art. 9 ust. 2 u.p.d.o.f.). Przychód
    podatkowy warunkuje możliwość powstania dochodu podatkowego w tym znaczeniu, że
    dopóki nie macie Państwo do czynienia z przychodem w sensie podatkowym, dopóty nie
    może powstać dochód podatkowy. Otrzymanego zwrotu nie można traktować w kategorii
    przychodu podatkowego w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 11 u.p.d.o.f., ponieważ w tej sytuacji nie
    następuje po Państwa stronie żadne przysporzenie majątkowe.
    W uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 marca 2017 r., sygn. akt II
    FSK 164/15 wskazano, że (...) jak stanowi przepis art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., przychodami, z
    zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Przytoczona definicja przychodu wyprowadzona na podstawie tych przepisów
    ma charakter ogólny, a zatem będzie ona w użyciu wówczas, gdy zastosowania nie będą
    znajdować regulacje szczegółowe, inaczej opisujące danego rodzaju przychód. Należy
    również pamiętać, że przepisy art. 11 u.p.d.o.f. trzeba interpretować w powiązaniu z
    przepisami art. 10 oraz art. 12-20 u.p.d.o.f., co pozwala na ustalenie, czy dana kwota lub
    świadczenie przynależą do któregokolwiek ze źródeł przychodów podatkowych.

    Jeżeli nie będzie możliwe przyporządkowanie danego świadczenia do jakiegokolwiek
    źródła przychodu (w tym również do "innych źródeł przychodu" - art. 20 u.p.d.o.f.), to nie
    będzie ono mogło być uznane za przychód podatkowy, choćby nawet odpowiadało
    ogólnej definicji przychodu zawartej w przepisach art. 11 u.p.d.o.f. . Mimo że nie wynika to
    wprost z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie
    świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Przychód jest bowiem w istocie
    określonym przyrostem majątkowym, a zatem jego otrzymanie musi mieć charakter
    definitywny.
    Podsumowując, zwrot otrzymanej kwoty tytułem bezpodstawnego wzbogacenia się na
    podstawie art. 405 i art. 410 Kodeksu cywilnego (nienależne świadczenie) nie stanowi
    przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 11 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 u.
    p.d.o.f.
    Dodatkowo wskazujecie Państwo, że otrzymany kredyt na podstawie Umowy wypełnia
    przesłanki definicji zawartej w § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca
    2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz.
    U. poz. 592 ze zm.) (dalej jako: "Rozporządzenie"), a kredyt był zaciągnięty na wydatki, o
    których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 u.p.d.o.f., tj. wydatki na własne cele mieszkaniowe -
    na modernizację domu jednorodzinnego.
    Zgodnie z ugodą udzielony na mocy Umowy kredyt przewalutowano na kredyt
    złotówkowy. Jednocześnie nigdy wcześniej nie korzystaliście Państwo z zaniechania
    poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.
    W myśl § 1 ust. 2 Rozporządzenia kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1,
    obejmują: kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału); odsetki, w tym odsetki
    skapitalizowane, i prowizje; oraz opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było
    niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług
    dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń.
    Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia zarządza się zaniechanie poboru podatku
    dochodowego od osób fizycznych od kwot: umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z
    tytułu kredytu mieszkaniowego, w przypadku gdy:
    a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniową
      oraz
    b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
      zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
      mieszkaniową.
    Jak wynika z uzasadnienia do Rozporządzenia za jego wydaniem stoi "szczególna potrzeba
    wyprowadzenia istotnej zachęty do zawierania przez kredytodawców i kredytobiorców
    ugód w celu restrukturyzacji tzw. kredytów frankowych, które ograniczą negatywne skutki
    wynikające ze zmiany kursu waluty szwajcarskiej na możliwość terminowej spłaty
    kredytów mieszkaniowych denominowanych w tej walucie przez polskich obywateli".
    Jednocześnie w uzasadnieniu wskazano, że "nie bez znaczenia jest fakt, że część
    kredytobiorców toczy spory sądowe z bankami zarzucając abuzywność klauzul
    indeksacyjnych przy hipotecznych kredytach mieszkaniowych denominowanych lub
    indeksowanych do waluty obcej. Opodatkowanie umarzanych kredytobiorcom kwot w
    sytuacji, gdy dochodzą oni przed sądami nieważności zawartych przez nich umów
    (częściową lub całkowitej), czyli podważają zasadność wymagalności tych kwot, budziłoby
    zatem istotne kontrowersje".
    Ponadto nie sposób nie zgodzić się, że "uzyskane przez kredytobiorców umorzenie
    kredytu będzie stanowiło dla tej grupy realną, wymiernie poprawiającą ją położenie
    korzyść, wyłącznie w sytuacji, jeśli działania instytucji finansowych zmierzające do

    ułatwienia spłaty zadłużenia kredytobiorcom spotkają się z synergiczną reakcją ze strony
    państwa".

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
        pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika - tj. takie
        pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
        zainkasował, objął w posiadanie”;
        pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika -
        tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
        odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć
        do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i
        wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby
        stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.

    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Z informacji przedstawionych przez Państwa wynika, że:
    1) w 2008 r. zawarli Państwo umowę kredytu mieszkaniowego;
    2) w 2024 r. wystąpili Państwo z pozwem o ustalenie nieważności umowy kredytu;
    3) bank zaproponował Państwu podpisanie ugody, w ramach ugody której przewalutuje
      kredyt oraz wypłaci „kwotę w wysokości 68.000 zł”.
    Powzięli Państwo wątpliwość, czy kwota ta będzie stanowić przychód podlegający
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Skutki podatkowe wypłaty kwoty przez bank
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Prawo
    bankowe (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2488 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy,
    Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
    oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
    kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie,
    zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty
    oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Zgodnie z art. 69 ust. 2 pkt 2 i 4 ustawy Prawo bankowe:
      Umowa kredytu powinna być zawarta na piśmie i określać w szczególności:
      - pkt 2 - kwotę i walutę kredytu;
      - pkt 4 - zasady i termin spłaty kredytu.

    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega - co do zasady -
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    W Państwa przypadku - otrzymają Państwo od banku zwrot środków pieniężnych, które
    wcześniej na mocy zakwestionowanej umowy kredytu wpłacili Państwo tytułem spłaty rat
    kapitałowo-odsetkowych. Otrzymana przez Państwa kwota będzie zatem stanowiła zwrot
    własnych pieniędzy, które nienależnie wpłacili Państwo do banku. Wobec powyższego,
    wypłata przez bank na Państwa rzecz tego zwrotu będzie dla Państwa neutralna
    podatkowo. W wyniku tego zwrotu nie osiągną Państwo bowiem konkretnego
    przysporzenia majątkowego, a więc zwrot ten nie spowoduje po Państwa stronie
    powstania przychodu w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Tym samym na Państwu nie będzie ciążył obowiązek zapłaty podatku dochodowego od
    osób fizycznych z tego tytułu.
    Państwa stanowisko należało więc uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Panią i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa
    jest sam przepis prawa. Istotą interpretacji indywidualnej jest rozstrzygnięcie, czy
    prawidłowo postrzegają Państwo, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów
    prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez Państwa stan faktyczny. W polskim
    systemie prawa podatkowego obowiązuje zasada samoobliczenia podatku. Wydanie
    interpretacji indywidualnej nie zwalnia podatnika z obowiązku obliczenia podstawy
    opodatkowania oraz zobowiązania podatkowego. Stąd też Organ interpretacyjny nie
    analizował przedstawionych przez Państwa kwot.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.

        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z
        funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pan A.A. (Zainteresowany będący stroną postępowania - art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...).
    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002
    r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze
    zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.