Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBII/2/415-1226/13/NG
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2014-03-10
Teza: Czy sprzedaż garażu wraz z gruntem, na którym się on znajduje, a który jest w wieczystym użytkowaniu oraz udziału 1/15 prawa wieczystego użytkowania w podjeździe do garażu stanowi odpłatne zbycie nieruchomości w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
Słowa kluczowe: nieruchomości-sprzedaż nieruchomości; przychód-źródła przychodu; użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 19

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) – Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku otrzymanym 9 grudnia 2013 r. o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych sprzedaży garażu oraz wieczystego użytkowania gruntu – **jest prawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 9 grudnia 2013 r. otrzymano ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych sprzedaży garażu oraz wieczystego użytkowania gruntu.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

W 2008 r. Wnioskodawca nabył w drodze spadku garaż wraz z gruntem, na którym się on znajdował, a który jest w wieczystym użytkowaniu. Jednocześnie Wnioskodawca nabył 1/15 prawa użytkowania wieczystego w podjeździe do garażu.

Zgodnie z Kodeksem cywilnym– nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy odrębnych przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności (dotyczy budynków wybudowanych na gruncie będącym w wieczystym użytkowaniu). Grunty stanowiące odrębny przedmiot własności są więc z natury swej nieruchomościami, budynki natomiast trwale związane z częścią składową nieruchomości – w myśl zasady wyrażonej w art. 48 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z tą zasadą wszystko co jest trwale związane z gruntem stanowi jego część składową i nie może być odrębnym przedmiotem obrotu prawnego.

W 2014 r. Wnioskodawca będzie chciał sprzedaż ww. nieruchomość (tj. garaż wraz z gruntem w wieczystym użytkowaniu oraz udział 1/15 w podjeździe do garażu, który też jest w wieczystym użytkowaniu), konsekwencją której będzie przeniesienie prawa własności na nabywcę nieruchomości.

Dla ww. nieruchomości jest założona księga wieczysta, przeniesienie praw własności nastąpi w formie aktu notarialnego, którego przedmiotem będzie transakcja sprzedaży nieruchomości.

W związku z powyższym zdarzeniem zadano następujące pytania.

Czy sprzedaż garażu wraz z gruntem, na którym się on znajduje, a który jest w wieczystym użytkowaniu oraz udziału 1/15 prawa wieczystego użytkowania w podjeździe do garażu stanowi odpłatne zbycie nieruchomości w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Czy fakt, że sprzedaż wyżej opisanych nieruchomości nastąpi po upływie pięciu lat od ich nabycia spowoduje, że po stronie podatnika nie dojdzie do uzyskania przychodu podlegającego opodatkowaniu (fakt sprzedaży tych nieruchomości po upływie pięciu lat od ich nabycia spowoduje zwolnienie podatnika od zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych?

Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż garażu wraz z gruntem, na którym się on znajduje, a który jest w wieczystym użytkowaniu oraz udział 1/15 w wieczystym użytkowaniu podjazdu do garażu stanowi sprzedaż nieruchomości. W rozumieniu Kodeksu cywilnego użytkowanie wieczyste jest prawem podmiotowym dotyczącym nieruchomości gruntowej, jest to jeden z trzech rodzajów praw rzeczowych, obok własności i praw rzeczowych ograniczonych. Użytkownik wieczysty ma prawa zbliżone do właściciela. Korzysta z gruntu z wyłączeniem innych osób. Może prawem swobodnie rozporządzać, czyli sprzedaż je, obciążać, zapisać w testamencie. Podlega ono egzekucji i dziedziczeniu. Przez cały okres obowiązywania umowy właścicielem gruntu pozostaje Skarb Państwa, jednostka samorządu terytorialnego (Gmina, Powiat, Województwo) lub związek jednostek samorządu terytorialnego. Nabywca jest użytkownikiem wieczystym gruntu, natomiast ma pełne prawo własności do budynków i innych urządzeń wzniesionych na gruncie. Zatem dochodzi tu do sprzedaży nieruchomości, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Natomiast w związku z faktem, że sprzedaż ww. nieruchomości nastąpi po upływie pięciu lat od dnia jej nabycia, Wnioskodawca uważa, że sprzedaż ta nie będzie stanowiła przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.) – podlegającym opodatkowaniu źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

1.  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
2.  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
3.  prawa wieczystego użytkowania gruntów,

–jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.

W świetle powyższego przepisu, każda czynność prawna, której przedmiotem jest odpłatne zbycie nieruchomości lub praw wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy, w tym wymienionego w lit c) tegoż art. 10 ust. 1 pkt 8 prawa wieczystego użytkowania gruntów, stanowi źródło przychodów, jeżeli zostanie dokonana w określonym czasie tj. przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej.

Na wstępie wyjaśnić Wnioskodawcy należy, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie reguluje prawa użytkowania wieczystego, w związku z tym należy odnieść się do przepisów prawa cywilnego.

Pojęcie użytkowania wieczystego zawarte zostało w art. 232 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 121), który stanowi, że grunty stanowiące własność Skarbu Państwa położone w granicach administracyjnych miast oraz grunty Skarbu Państwa położone poza tymi granicami, lecz włączone do planu zagospodarowania przestrzennego miasta i przekazane do realizacji zadań jego gospodarki, a także grunty stanowiące własność jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków mogą być oddawane w użytkowanie wieczyste osobom fizycznym i osobom prawnym. Natomiast w myśl art. 235 Kodeksu cywilnego budynki i inne urządzenia wzniesione na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie należącym do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków przez wieczystego użytkownika stanowią jego własność. To samo dotyczy budynków i innych urządzeń, które wieczysty użytkownik nabył zgodnie z właściwymi przepisami przy zawarciu umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste. Przysługująca wieczystemu użytkownikowi własność budynków i urządzeń na użytkowanym gruncie jest prawem związanym z użytkowaniem wieczystym.

Użytkowanie wieczyste jest prawem rzeczowym, którego przedmiotem może być grunt stanowiący własność Skarbu Państwa, gminy lub związku międzygminnego. Zakres i sposób określenia treści prawa wieczystego użytkowania zbliża je do prawa własności dzięki wyraźnym odesłaniom zawartym w art. 234 i art. 237 ustawy Kodeks cywilny. Użytkowanie wieczyste jest więc prawem zbywalnym, podlega dziedziczeniu oraz egzekucji. Granice prawa użytkowania wieczystego są wyznaczane przez ustawy, zasady współżycia społecznego oraz umowę o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste. Uprawnienie do wyłącznego korzystania z gruntu przez użytkownika wieczystego gruntu jest skuteczne wobec osób trzecich, a także właściciela gruntu, chyba że umowa, o której mowa wyżej zawiera odrębne uregulowania dotyczące uprawnień właściciela.

Kodeks cywilny nadał prawu wieczystego użytkowania gruntu nadrzędny charakter w stosunku do prawa własności budynków znajdujących się na tym gruncie. Prawem głównym jest w tym przypadku prawo wieczystego użytkowania, a prawem związanym jest prawo własności budynków i urządzeń stanowiących odrębną nieruchomość stosunku do prawa wieczystego użytkowania gruntu. Jednakże żadne z nich nie może stanowić samodzielnie przedmiotu obrotu prawnego.

Oznacza to, że prawo własności tych budynków dzieli los prawny użytkowania wieczystego. Zatem zbycie tego prawa odnosi się też do budynków, natomiast sama własność budynków nie może być przeniesiona na inną osobę bez przeniesienia użytkowania wieczystego.

Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że wnioskodawca w 2008 r. nabył w drodze spadku garaż wraz z prawem wieczystego użytkowania gruntu, na którym się on znajduje. Jednocześnie nabył udział 1/15 prawa użytkowania wieczystego w podjeździe do garażu. Wnioskodawca w 2014 r. planuje dokonać sprzedaży garażu wraz z prawem wieczystego użytkowania gruntu oraz udział 1/15 w prawie wieczystego użytkowania gruntu stanowiącego podjazd do garażu. Zdaniem wnioskodawcy sprzedaż ta nie będzie podlegała opodatkowaniu.

Zgodnie z art. 924 i 925 Kodeksu cywilnego spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku, natomiast otwarcie spadku następuje z chwilą śmierci spadkodawcy. Oznacza to, że z chwilą śmierci należące do spadkodawcy prawa i obowiązki stają się spadkiem, który podlega przepisom prawa spadkowego, a data śmierci (chwila śmierci) spadkodawcy ustala, kto staje się spadkobiercą oraz co wchodzi w skład masy spadkowej. Tak więc dniem nabycia spadku przez Wnioskodawcę jest data śmierci spadkodawcy.

Przywołany wyżej przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) i c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wprost wskazuje, że odpłatne zbycie nieruchomości i prawa użytkowania wieczystego gruntów stanowi źródło przychodów podlegające opodatkowaniu, jeżeli odpłatne zbycie (w tym sprzedaż) tego prawa nastąpi przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie. Ustawodawca w ww. przepisie powstanie czy też nie przychodu ze sprzedaży nieruchomości lub praw wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy wiąże z pięcioletnim terminem. Tak więc co do zasady, przychód ze sprzedaży garażu wraz z prawem wieczystego użytkowania gruntu oraz udziału 1/15 w takim prawie do podjazdu do garażu przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie stanowi źródło przychodu o jakim mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit a) i c) ww. ustawy podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

W opisanym we wniosku zdarzeniu przyszłym bezspornym jest, że Wnioskodawca zamierza sprzedać garaż, który nabył z użytkowaniem wieczystym gruntu oraz udział 1/15 w prawie użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego podjazd do garażu w 2008 r. Tak więc okres pięcioletni o jakim mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 należy liczyć od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie garażu wraz z prawem użytkowania wieczystego gruntu i udziałem w takim prawie do podjazdu, tj. od 2008 r. Termin ten upływa zatem z dniem 31 grudnia 2013 r. Dlatego też jeżeli istotnie Wnioskodawca sprzedaży dokona – tak jak planuje – w 2014 r. czyli po upływie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym miało miejsce nabycie, to planowana sprzedaż nie będzie dla Wnioskodawcy stanowić źródło przychodu, o jakim mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

Stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) – w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie – w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.