Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.312.2025.2.EJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-26
Teza: Ustalenie, czy należność główna oraz odsetki, które Spółka
zobowiązana jest zapłacić na rzecz Podwykonawców w
związku z odpowiedzialnością solidarną inwestora wynikającą
z art. 647¹ kodeksu cywilnego, stanowią koszty uzyskania
przychodów Wnioskodawcy, w rozumieniu art. 15 ust. 1
Ustawy CIT
Słowa kluczowe: budowa-budowa budynków-budowa budynków na
wynajem
koszt
podwykonawstwo
wykonawca
wyrok
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 6 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 25 lipca 2025 r. (wpływ 28
    lipca 2025 r.)
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Spółka jest osobą prawną utworzoną na mocy prawa polskiego 4 czerwca 2007 r. Spółka
    ma siedzibę na terytorium Polski i jest podatnikiem, o którym mowa w art. 3 ust. 1 Ustawy
    CIT, podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Rok
    podatkowy Spółki jest tożsamy z rokiem kalendarzowym. Spółka uzyskuje przychody inne
    niż przychody z zysków kapitałowych.
    (...).
    Głównym przedmiotem działalności Spółki, (...).
    W związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, Wnioskodawca zawarł ze spółką X
    (dalej: „Generalny Wykonawca”) w dniu (...) (dalej: „Umowa”), której przedmiotem było
    wykonanie przez Generalnego Wykonawcę robót budowlanych w ramach inwestycji: „(...)”
    (dalej: „Obiekt”).
    Strony, zawierając Umowę, przyjęły określony harmonogram robót, który obejmował nie
    tylko wykonanie całego Obiektu (...), ale i przekazanie przez Generalnego Wykonawcę
    kompletnej dokumentacji (w tym powykonawczej), co stanowiło warunek niezbędny do
    korzystania przez Wnioskodawcę z Obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Ponadto, w
    celu ochrony podwykonawców Generalnego Wykonawcy (dalej: „Podwykonawcy”), strony
    Umowy zgodnie ustaliły, że jednym z warunków wypłaty całości wynagrodzenia
    Generalnemu Wykonawcy przez Wnioskodawcę jest całkowite rozliczenie
    Podwykonawców (z wyjątkiem zatrzymanych zgodnie z umową zawartą z danym
    podwykonawcą kwot kaucji gwarancyjnej jako zabezpieczenie na okres rękojmi za wady
    lub gwarancji jakości), potwierdzone przez Generalnego Wykonawcę stosownymi
    dokumentami/oświadczeniami.
    Generalny Wykonawca zobowiązał się wybudować obiekt na podstawie pozwolenia na
    budowę, (...). Strony zawarły w Umowie 3 rodzaje i momenty podstawowych odbiorów, tj.:
    1. Odbiór Techniczny,
    2. Końcowy Odbiór Obiektu,
    3. Końcowy Odbiór Przedmiotu Umowy.
    Obiekt nie został doprowadzony do stanu umożliwiającego jego końcowe i ostateczne
    odebranie przez Wnioskodawcę, zgodnie z Umową (tj. umożliwiającego przeprowadzenie
    Końcowego Odbioru Przedmiotu Umowy), z uwagi na występowanie licznych i istotnych
    wad oraz usterek o charakterze wykonawczym, a także braków w dokumentacji (w tym
    powykonawczej) - uniemożliwiających lub utrudniających korzystanie z przedmiotu

    Umowy zgodnie z celem i przeznaczeniem wynikającym z zawartej Umowy. Generalny
    Wykonawca nie rozliczył również wszystkich Podwykonawców.
    Wnioskodawca stale zgłaszał Wykonawcy kolejne liczne usterki i wady, bezskutecznie
    domagając się ich naprawienia. Końcowy Protokół Odbioru Przedmiotu Umowy
    warunkujący wystawienie przez Generalnego Wykonawcę faktury VAT rozliczającej
    wynagrodzenie za wykonanie Umowy, nie został sporządzony z uwagi na - jak wskazano
    wyżej - brak wypełnienia przez Generalnego Wykonawcę przesłanek umownych
    przystąpienia do Końcowego Odbioru Przedmiotu Umowy. (...).
    Pomimo opisanej powyżej sytuacji i braku spełnienia przesłanek umownych, Generalny
    Wykonawca wystawił w (...) roku fakturę końcową. W opisie faktury Generalny Wykonawca
    powołał się na roboty zgodnie z jednostronnie podpisanym Protokołem Przerobowym z
    (...) roku za okres rozliczeniowy (...) roku.
    Do faktury Generalny Wykonawca dołączył jednostronnie sporządzony i podpisany
    wyłącznie przez niego Protokół Przerobowy, z którego wynika, że w ocenie Generalnego
    Wykonawcy (...) wykonał całość prac wynikających z Umowy; co jest nie tylko sprzeczne z
    licznymi dokumentami podpisanymi przez przedstawicieli Generalnego Wykonawcy, lecz
    również ze stanowiskiem procesowym Generalnego Wykonawcy, przedstawianym w
    procesach wytaczanych przez Podwykonawców.
    Fakt ten stanowi również o nagłej i trudno wytłumaczalnej zmianie stanowiska
    Generalnego Wykonawcy - sporna faktura została bowiem wystawiona prawie po 2 latach
    od rzekomego zaistnienia zdarzenia uprawniającego Generalnego Wykonawcę do jej
    wystawienia.
    (...).
    Równolegle z wykazanymi powyżej postępowaniami, prowadzone są sprawy sądowe z
    powództwa Podwykonawców. Wynika to z faktu, iż Generalny Wykonawca nie uregulował
    płatności na rzecz wszystkich swoich Podwykonawców, którym zlecił realizację robót
    budowlanych w Obiekcie. Z niektórymi Podwykonawcami, Generalny Wykonawca oraz
    Wnioskodawca (jako Inwestor - w ocenie powodów - zobowiązany solidarnie na podstawie
    art. 647¹ Kodeksu Cywilnego), pozostaje w sporach sądowych, których przedmiotem są
    roszczenia Podwykonawców o zapłatę wynagrodzenia.
    W dniu (...) r. Sąd (...) wydał wyrok w sprawie z powództwa jednego z Podwykonawców, tj.
    Y (dalej: „Y”) przeciwko Generalnemu Wykonawcy oraz Wnioskodawcy, prowadzonej pod
    sygnaturą akt (...). Zgodnie z przedstawionym wyrokiem, Wnioskodawca zobowiązany
    został do solidarnej zapłaty na rzecz Y. Niemniej, zasądzona kwota główna była mniejsza
    niż wskazana przez Y. (...)
    Następnie, w dniu (...) r. Sąd (...), wydał wyrok w ww. sprawie (...), oddalając apelacje
    Generalnego Wykonawcy oraz Wnioskodawcy. Tym samym, wyrok sądu I instancji stał się
    prawomocny i wykonalny.
    Na podstawie powyższego postępowania sądowego, pismem z dnia (...) Wnioskodawca
    został wezwany przez Y do zapłaty. Wezwanie objęło następujące pozycje:
    - należność główna wraz z odsetkami ustawowymi (...),
    - zwrot kosztów postępowania przed sądem I instancji;
    - zwrot kosztów postępowania przed sądem II instancji.
    Spółka uregulowała powyższe zobowiązanie w całości przelewem na rachunek Y (...) r.
    Uregulowane zobowiązanie na rzecz Y zostało ujęte w księgach Wnioskodawcy na
    podstawie wyciągu bankowego stanowiącego potwierdzenie zapłaty.
    Spółka w toku realizacji inwestycji ewidencjonowała koszty powiązane z budową obiektu
    na koncie „Środki trwałe w budowie”. Spółka przyjęła środek trwały (Obiekt) do rejestru

    środków trwałych w momencie spełnienia przez niego przewidzianych w przepisach
    wymagań, w wartości wynikającej z zapisów ww. konta. Na wartość początkową składały
    się więc wszystkie powiązane z budową Obiektu koszty, w tym przyjęte faktury od
    Generalnego Wykonawcy oraz brakująca, niezafakturowana przez Generalnego
    Wykonawcę, kwota wynikająca z umowy.
    Należność główna zawarta jest w pracach, zafakturowanych przez Generalnego
    Wykonawcę. Została ona ujęta w księgach Wnioskodawcy jako element przyjętego środka
    trwałego.
    Spółka zalicza do kosztów podatkowych odpisy amortyzacyjne, dokonywane od wartości
    początkowej Obiektu. Należy jednak zaznaczyć, że Wnioskodawca wyłącza przy tym z
    kosztów podatkowych część odpisów amortyzacyjnych, przypadających proporcjonalnie
    na ujętą w wartości początkowej Obiektu, brakującą kwotę z Umowy z Generalnym
    Wykonawcą.
    Poza negatywnym rozstrzygnięciem w sporze z Y, Wnioskodawca uzyskał korzystne dla
    siebie rozstrzygnięcia (nieprawomocne) w niektórych sprawach, jednakże część spraw nie
    została zakończona, a od innych powód złożył odwołanie. Na moment złożenia wniosku,
    Wnioskodawca jest stroną trzech toczących się postępowań z Podwykonawcami. Mając na
    uwadze powyższe, Wnioskodawca spodziewa się więc, że w przyszłości może być
    zobowiązany do zapłaty również na rzecz pozostałych Podwykonawców odpowiednich
    kwot pieniężnych, tj. należności głównej wraz z ustawowymi odsetkami, a także do zwrotu
    Kosztów postępowania.
    Generalny Wykonawca ustalał swoje wynagrodzenie na podstawie faktur wystawianych
    przez Podwykonawców, powiększając wykazane w nich kwoty o odpowiednią marżę.
    Jednocześnie, Spółka nie uzyskała od Generalnego Wykonawcy informacji, które
    pozwoliłyby na powiązanie wystawianych przez niego faktur z pracami wykonanymi przez
    poszczególnych Podwykonawców. Tym samym, potencjalnie możliwe jest, że Spółka
    ureguluje wynagrodzenie na rzecz Podwykonawcy w takiej części, która faktycznie nie
    została ujęta w fakturze Generalnego Wykonawcy, uwzględnionej w wartości początkowej
    Obiektu.
    Wnioskodawca pragnie wskazać, że uzyskał dotychczas interpretację przepisów prawa
    podatkowego w zakresie poniższych kosztów związanych z zaistniałym stanem
    faktycznym: (...).
    Jednakże w związku z pojawiającym się nowym orzecznictwem sądów administracyjnych w
    ostatnim czasie (sygnatury wyroków wskazane w uzasadnieniu stanowiska
    Wnioskodawcy) jednoznacznie potwierdzającym, że jeśli zaistnieją warunki solidarnej
    odpowiedzialności wynikającej Kodeksu Cywilnego, wydatek powstały z tej odpowiedzia
    lności jest kosztem uzyskania przychodu, Wnioskodawca postanowił ponownie wystąpić z
    wnioskiem o wydanie interpretacji podatkowej w tożsamym stanie faktycznym/zdarzeniu
    przyszłym.
    Podkreślenia jednakże wymaga, iż uprzednie rozstrzygnięcie w tym samym stanie
    faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym nie stanowi przeszkody do ponownego rozpoznania
    wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego, o czym stanowi
    Wnioskodawca w ramach uzasadnienia do niniejszego wniosku.
    Pytania
    1. Czy w opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym należność główna, odsetki,
      które Wnioskodawca zobowiązany był/będzie zapłacić na rzecz Podwykonawców w
      związku z odpowiedzialnością solidarną inwestora wynikającą z art. 647¹ Kodeksu
      Cywilnego, stanowią i będą stanowić koszty uzyskania przychodów Wnioskodawcy,
      w rozumieniu art. 15 ust. 1 Ustawy CIT?

    2. W przypadku odpowiedzi pozytywnej na pytanie 1, czy Wnioskodawca powinien ująć
      należność główną oraz odsetki jako koszty uzyskania przychodów w dacie
      poniesienia?
    3. Czy w opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym odpisy amortyzacyjne od
      wartości początkowej środka trwałego, przypadające proporcjonalnie na ujętą w
      wartości początkowej Obiektu, brakującą kwotę z Umowy z Generalnym
      Wykonawcą, wyłączane dotychczas w tej części z kosztów uzyskania przychodów,
      mogą stanowić koszt uzyskania przychodów Wnioskodawcy w części uregulowanej
      na rzecz Podwykonawców?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Pytanie 1
    Zdaniem Wnioskodawcy, prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym w opisanym
    stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym należność główna oraz odsetki, które
    Wnioskodawca zobowiązany był/będzie zapłacić na rzecz Podwykonawców w związku z
    odpowiedzialnością solidarną inwestora wynikającą z art. 647¹ Kodeksu Cywilnego,
    stanowią i będą stanowić koszty uzyskania przychodów Wnioskodawcy, w rozumieniu art.
    15 ust. 1 Ustawy CIT.
    Pytanie 2
    Zdaniem Wnioskodawcy, prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym w opisanym
    stanie faktycznym/zdarzeniu Wnioskodawca powinien ująć należność główną oraz odsetki
    jako koszty uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia.
    Pytanie 3
    Zdaniem Wnioskodawcy, prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym w opisanym
    stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym odpisy amortyzacyjne od wartości początkowej
    środka trwałego, przypadające proporcjonalnie na ujętą w wartości początkowej Obiektu,
    brakującą kwotę z Umowy z Generalnym Wykonawcą, wyłączane dotychczas w tej części z
    kosztów uzyskania przychodów, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów
    Wnioskodawcy w części uregulowanej na rzecz Podwykonawców.
    Uzasadnienie do pytania 1.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 Ustawy CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione
    w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1
    Ustawy CIT.
    Jak wynika z powyższej definicji kosztów uzyskania przychodów, co jest zgodne z
    dominującym stanowiskiem organów podatkowych, a także sądów administracyjnych oraz
    doktryny, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania
    przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    a) wydatek został poniesiony przez podatnika, to znaczy musi zostać pokryty z zasobów
      majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki,
      które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik), jest
      definitywny (rzeczywisty), co oznacza, że poniesiony wydatek nie został podatnikowi
      zwrócony w jakikolwiek sposób,

    b) pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    c) poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów
      lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    d) został udokumentowany, oraz
    e) nie znajduje się w katalogu wydatków, które zgodnie z przepisami nie stanowią
      kosztów uzyskania przychodów (art. 16 ust. 1 Ustawy CIT).
    Definicja kosztu podatkowego sformułowana przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1 Ustawy
    CIT ma charakter ogólny. Ustawodawca nie definiuje takich pojęć jak: „w celu” osiągnięcia
    przychodu, czy też „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła przychodów. W związku z
    tym w orzecznictwie szczególnie podkreśla się, że każdy wydatek poniesiony przez
    podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji
    jako koszt stanowiący lub nie stanowiący kosztów uzyskania przychodów.
    W sytuacji, w której ustawodawca wprost nie wskazuje na przynależność danego wydatku
    do kosztów uzyskania przychodów, lub też wprost od takich kosztów nie wyłącza,
    niezbędne jest zbadanie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem wydatku a
    powstaniem przychodu bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskania.
    Ustawodawca nie określa również wprost stopnia związku poniesionych kosztów z
    przychodami. Można wiec przyjąć, jak wskazuje literatura (M. Smakuszewski, K.
    Klimkiewicz-Deplano, M. Siwiński [w:] Komentarz CIT 2021, wyd. Infor, Warszawa 2021), że
    przesłankami umożliwiającymi uznanie, iż dany związek istnieje są:
    - racjonalność wydatku i możliwość jego gospodarczego uzasadnienia, co oznacza, że
    podatnik musi wykazać, że w związku z poniesieniem wydatku istniała obiektywna
    możliwość osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodu,
    - istnienie związku przyczynowo-skutkowego między wydatkiem a przychodem.
    „Wydatki będą miały charakter racjonalny wówczas, gdy w momencie podejmowania
    decyzji o ich poniesieniu, podatnik może w sposób przekonujący uzasadnić swoje
    przekonanie o związku wydatku z przyszłym przychodem, lub zachowaniem albo
    zabezpieczeniem źródła przychodów” (B. Gruszczyński: Cel osiągnięcia przychodów, Glosa
    2003, Nr 2, str. 9 i nast.).
    Dokonując wykładni art. 15 ust. 1 Ustawy CIT należy uwzględnić dodatkowo postulowany
    w piśmiennictwie podatkowym sposób interpretowania prawa podatkowego, oparty na
    tzw. wykładni gospodarczej. Przewiduje on m.in. przyjęcie założenia, że podatnik działa i
    powinien działać w sposób typowy dla podmiotów prowadzących działalność
    gospodarczą, tj. przykładowo dąży do osiągnięcia zysku a nie strat. W myśl powyższego, w
    ocenie sądów administracyjnych (przykładowo wyrok NSA z dnia 12 maja 2016 r. sygn. akt
    II FSK 837/14, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej: „WSA”) w Krakowie z
    dnia 10 grudnia 2020 r. sygn. akt I SA/Kr 1022/20): kosztami uzyskania przychodów są
    wszelkie koszty w szerokim tego słowa znaczeniu, a więc obok nakładów bezpośrednich,
    również nakłady pośrednie, straty, wydatki niezbędne, wymagające poniesienia w relacji
    do któregoś z elementów nakładów bezpośrednich.
    Podsumowując, wszystkie wydatki, po wyłączeniu wydatków enumeratywnie
    wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 Ustawy CIT, stanowić mogą koszt uzyskania
    przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi
    przychodami. Kwalifikacja danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów powinna

    uwzględniać celowość poniesienia wydatku i jego uzasadnienie dla funkcjonowania
    podatnika oraz możliwość wpływu danego wydatku na osiągnięcie przychodów lub ich
    zachowanie albo zabezpieczenie.
    Jak zostało wskazane w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca
    (Inwestor) w ocenie Podwykonawców zobowiązany jest do solidarnej zapłaty wraz z
    Generalnym Wykonawcą, należnego im wynagrodzenia na podstawie art. 647¹ Kodeksu
    Cywilnego. W związku z powyższym Wnioskodawca otrzymał dotychczas negatywne
    rozstrzygnięcie (wyrok sądu) w ramach sporu z Y, natomiast pozostałe postępowania są
    nadal w toku i do dnia złożenia wniosku nie zostały w tym zakresie wydane prawomocne
    wyroki. Wnioskodawca spodziewa się więc, że w przyszłości może być zobowiązany do
    zapłaty również na rzecz pozostałych Podwykonawców odpowiednich kwot pieniężnych, tj.
    należności głównej wraz z ustawowymi odsetkami, a także do zwrotu kosztów
    postępowania.
    Przepisy Kodeksu Cywilnego zaliczane są do przepisów regulujących wykonywanie
    działalności gospodarczej przez Spółkę. Art. 647¹ Kodeksu Cywilnego reguluje solidarną
    odpowiedzialność inwestora i wykonawcy za zapłatę wynagrodzenia za roboty budowlane
    wykonane przez podwykonawcę. Odpowiedzialność inwestora wobec podwykonawców
    wynika więc z ustawy, ma przy tym charakter gwarancyjny, a jej ramy określa umowa
    wykonawcy z podwykonawcą.
    Solidarny charakter zobowiązania oznacza, że podwykonawca może żądać zapłaty całości
    lub części należności od wszystkich zobowiązanych solidarnie łącznie, od niektórych z nich
    lub od każdego z osobna. W praktyce oznacza to, że podwykonawca może skierować
    swoje żądanie zapłaty bezpośrednio do inwestora, nawet jeśli ten już zapłacił
    wynagrodzenie wykonawcy. Inwestor nie może zatem zwolnić się od przewidzianej w art.
    647¹ Kodeksu Cywilnego odpowiedzialności wobec podwykonawcy.
    Przez wzgląd na powyższe, należność główna oraz odsetki, które Wnioskodawca
    zobowiązany był/będzie zapłacić na rzecz Podwykonawców w związku z
    odpowiedzialnością solidarną inwestora wynikającą z art. 647¹ Kodeksu Cywilnego, w
    ocenie Wnioskodawcy powinny stanowić koszty uzyskania przychodów Wnioskodawcy, w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 Ustawy CIT. Spełniają one bowiem łącznie wszystkie następujące
    przesłanki pozwalające podatnikowi na zaliczenie danego wydatku do kosztów uzyskania
    przychodów, tj. wydatki:
    I. zostały poniesione przez podatnika;
    II. są definitywne;
    III. pozostają w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą;
    IV. zostały poniesiony celem uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia
        źródła przychodów;
    V. zostały należycie udokumentowane;
    VI. nie stanowią wydatku, o którym mowa w art. 16 ust. 1 Ustawy CIT.
    Ad I. Wydatek musi być poniesiony przez podatnika.
    Aby warunek poniesienia wydatku przez podatnika mógł być spełniony, wydatek musi być
    w całości pokryty z zasobów majątkowych podatnika, a w wyniku jego poniesienia
    powinno nastąpić uszczuplenie jego majątku. W związku z tym, za koszt uzyskania
    przychodów nie mogą zostać uznane wydatki, które zostały poniesione przez podmioty
    inne niż podatnik.
    Spółka na podstawie postępowania sądowego, pismem z dnia (...) r. została wezwana
    przez Y do zapłaty. Wezwanie objęło następujące pozycje:
    - należność główna wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi (...);

    - zwrot Kosztów postępowania w I i II instancji.
    Spółka uregulowała powyższe zobowiązanie w całości przelewem na rachunek Y w dniu
    (...) r. Uregulowane zobowiązanie na rzecz F zostało ujęte w księgach Wnioskodawcy na
    podstawie wyciągu bankowego stanowiącego potwierdzenie zapłaty. W związku z
    powyższym nastąpiło uszczuplenie majątku Wnioskodawcy.
    Jak zostało wskazane w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, na moment
    złożenia wniosku, Wnioskodawca jest stroną trzech toczących się postępowań z Pod
    wykonawcami. Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca spodziewa się, że w przyszłości
    może być zobowiązany do zapłaty odpowiednich kwot pieniężnych, w szczególności
    należności głównej wraz z ustawowymi odsetkami, również na rzecz pozostałych
    Podwykonawców. Wydatki te będą również poniesione przez Wnioskodawcę, gdyż zostaną
    on pokryte w całości z zasobów majątkowych Spółki i będą się wiązały z uszczupleniem jej
    majątku.
    Ad II. Wydatek musi być definitywny.
    Przez definitywność wydatku rozumieć należy brak zwrotu w jakiejkolwiek formie
    poniesionego przez podatnika wydatku.
    W przedmiotowej sprawie na podstawie prawomocnego już wyroku Spółka została
    zobowiązana solidarnie do zapłaty należności głównej wraz z odsetkami na rzecz F. Kwota
    zapłacona na rachunek bankowy F nie została zwrócona Wnioskodawcy w jakikolwiek
    sposób, w tym nie została zwrócona Spółce przez Generalnego Wykonawcę.
    Tak więc wydatek poniesiony na zapłatę określonych kwot na rzecz F (w przyszłości
    również możliwe, że na rzecz pozostałych Podwykonawców) w ramach solidarnej
    odpowiedzialności z Generalnym Wykonawcą, w części, w jakiej nie został on zwrócony w
    jakikolwiek sposób przez Generalnego Wykonawcę, jest w ocenie Spółki wydatkiem
    definitywnym.
    Ad III. Wydatek musi pozostawać w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    Jak zostało wskazane w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego głównym
    przedmiotem działalności Spółki, wpisanym do KRS, według Polskiej Klasyfikacji
    Działalności jest kod (...).
    Spółka podpisała Umowę z Generalnym Wykonawcą zgodnie ze (...), a zobowiązanie do
    solidarnej zapłaty na mocy art. 647¹ Kodeksu Cywilnego przez jednego z Podwykonawców
    wynika ściśle z realizacji tej inwestycji.
    Sądy administracyjne przyjmują, że ponoszenie ww. odpowiedzialności w odniesieniu do
    prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej jest zatem w sposób konieczny i
    nieuchronny związane z wykonywaniem tej działalności i jest jednym z prawnych
    warunków jej wykonywania, a nadto jest jednym z elementów prawnej organizacji źródła
    dochodu.
    Jak argumentował NSA w wyroku z dnia 12 maja 2016 r. sygn. akt II FSK 837/14: „Jeżeli
    zatem, przy prowadzeniu działalności gospodarczej przez stronę, zaistnieją warunki
    solidarnej odpowiedzialności, wynikającej z art. 647¹ § 5 k.c., wydatek powstały z tej
    odpowiedzialności jest kosztem uzyskania przychodu (...). Pod względem prawnym
    wydatek ten nie różni się bowiem niczym od innych kosztów, związanych z prowadzeniem
    działalności gospodarczej i na równi z innymi wydatkami zawarty jest w pojęciu kosztów
    uzyskania, zachowania i zabezpieczenia przychodów z tej działalności oraz nie może być
    traktowany jako oddzielne zdarzenie, odrębne od całokształtu prowadzonej przez stronę
    działalności, a nawet jakoby w ogóle z nią nie związane, gdyż składa się na ostateczny
    finansowo-ekonomiczny wynik podatnika”.
    Powyższy pogląd podziela również NSA w wyroku z dnia 10 czerwca 2021 r. sygn. akt II FSK
    441/21.

    Należy przy tym zwrócić uwagę, że wynagrodzenie Generalnego Wykonawcy z tytułu
    realizacji Umowy jest niezależne od kwot, które Spółka zobowiązana jest ponieść na rzecz
    Podwykonawców. Jak stwierdził WSA w Krakowie w prawomocnym wyroku z dnia 10
    grudnia 2020 r. sygn. akt I SA/Kr 1022/20: „zapłata wynagrodzenia dla dalszego
    podwykonawcy jest kosztem odmiennym od zapłaty wynagrodzenia za realizację umowy -
    wynika z bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa. Odmienne są również
    przesłanki zapłaty tego wynagrodzenia. Nie należy do nich ziszczenie się przesłanek jego
    zapłaty wskazanych w umowie łączącej skarżącą z podwykonawcą”.
    Solidarna odpowiedzialność wobec Podwykonawcy, której podlega Spółka, jest
    integralnym elementem jej działalności gospodarczej. Odpowiedzialność ta wynika z
    okoliczności związanych z realizacją projektu budowlanego, który Spółka zleciła. Gdyby
    Spółka nie zleciła budowy Obiektu, Wnioskodawca nie byłby narażony na roszczenia ze
    strony Podwykonawców. Zapłata roszczenia to obowiązek ustawowy, ściśle związany z
    realizowanym przez Spółkę przedsięwzięciem. Koszty z tym związane, wymienione w
    pytaniu 1 i 2, są więc częścią działalności Spółki, podobnie jak inne koszty operacyjne.
    Mając na uwadze powyższe, istnieje wyraźny związek między należnością główną oraz
    odsetkami wynikającymi z odpowiedzialności solidarnej inwestora z tytułu art. 647¹
    Kodeksu Cywilnego a działalnością gospodarczą Spółki.
    Ad IV. Wydatek musi być poniesiony celem uzyskania przychodów lub zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów.
    Jak zostało wskazane, Obiekt nie został doprowadzony do stanu umożliwiającego jego
    końcowe i ostateczne odebranie przez Wnioskodawcę. Wnioskodawca podejmował przy
    tym szereg czynności mających na celu umożliwienie korzystania z niego zgodnie z celem i
    przeznaczeniem określonym w zawartej Umowie.
    Postępowania sądowe będące skutkiem roszczeń kierowanych przez Podwykonawców,
    stanowiły działania mogące negatywnie wpłynąć na przychód Wnioskodawcy. Na etapie
    roszczenia ze strony Generalnego Wykonawcy oraz roszczeń Podwykonawców w stosunku
    do Wnioskodawcy, Wnioskodawca poniósł również liczne koszty mające na celu
    udowodnienie bezpodstawności roszczeń będących wynikiem sporu, w ramach którego
    Wnioskodawca kwestionował konieczność ich zapłaty. Mimo podjętych środków został
    zobowiązany do solidarnej zapłaty na mocy art. 647¹ Kodeksu Cywilnego przez jednego z
    Podwykonawców (F). Na moment złożenia Wniosku, Wnioskodawca jest stroną trzech
    toczących się postępowań z Podwykonawcami, wobec czego Wnioskodawca nie wyklucza,
    że będzie zobowiązany do zapłaty przez pozostałych Podwykonawców.
    Jak zostało przedstawione powyżej, obowiązek poniesienia należności głównej wraz z
    odsetkami wynika lub będzie wynikał z wyroku sądu, stanowiącego wypadkową
    realizowanej przez Spółkę inwestycji. Jak wskazuje przebieg postępowania z F, niezbędne
    było przeprowadzenie postępowania przed sądami dwóch instancji, gdyż sprawa nie była
    dla stron jednoznaczna. W ocenie Wnioskodawcy, uzasadnioną i racjonalną decyzją było
    zakwestionowanie roszczenia i wstąpienie na drogę sądową. Decyzje o zakwestionowaniu
    roszczeń Podwykonawców były więc właściwe w realiach ekonomicznych, prawnych i
    społecznych.
    Decyzja o wejściu w spór sądowy miała przede wszystkim na celu dążenie do
    zminimalizowania strat oraz zabezpieczenia źródła przychodów, jakie miały pochodzić z
    Obiektu. Jako racjonalny przedsiębiorca, Wnioskodawca musi chronić swoje źródła
    przychodów, które stanowią aktywa w postaci przychodów z inwestycji. Wykonanie
    prawomocnego wyroku sądowego oraz zapłata należności główniej wraz z odsetkami
    mają swoje racjonalne uzasadnienie. Należy podkreślić, że poprzez wywiązanie się ze
    zobowiązań wynikających z wyroku sądowego, Wnioskodawca unika również
    dodatkowych kosztów, które mogłyby powstać w wyniku egzekucji zasądzonych kwot.
    W związku z powyższym, Wnioskodawca uważa, że zapłata należności głównej oraz
    odsetek powinna być uznana za racjonalne i celowe działanie z perspektywy całokształtu

    działalności Spółki. Istnieje również związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy
    ponoszonymi wydatkami a dążeniem do zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów
    Wnioskodawcy.
    Ad V. Wydatek musi być należycie udokumentowany.
    Spółka posiada szereg dokumentów potwierdzających poniesienie wydatku. W przypadku
    sporu z F są to przede wszystkim:
    - wyroki sądów;
    - wezwanie do zapłaty;
    - wyciąg bankowy potwierdzający dokonanie zapłaty.
    Trudno zatem kwestionować prawidłowość udokumentowania wydatku. Spółka będzie
    również w stanie udokumentować wydatki z tytułu solidarnej odpowiedzialności na rzecz
    pozostałych Podwykonawców (w sytuacji otrzymania negatywnych rozstrzygnięć sądów).
    Ad VI. Wydatek nie może stanowić wydatku, o którym mowa w art. 16 ust. 1 Ustawy CIT.
    W ocenie Wnioskodawcy, katalog enumeratywnie wymienionych w art. 16 ust. 1 Ustawy
    CIT wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów nie zawiera wyłączeń,
    które mogłyby skutkować brakiem prawa do ujęcia kwot zapłaconych na rzecz
    Podwykonawców w związku z odpowiedzialnością solidarną inwestora wynikającą z art.
    647¹ Kodeksu Cywilnego (tj. należności głównej oraz odsetek), w kosztach uzyskania
    przychodów. W szczególności nie znajdzie zastosowania wyłączenie, o którym mowa w art.
    16 ust. 1 pkt 10 lit. b Ustawy CIT.
    Art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. b Ustawy CIT wskazuje, że nie uważa się za koszty uzyskania
    przychodów wydatków na spłatę innych zobowiązań, w tym z tytułu udzielonych gwarancji
    i poręczeń.
    Mimo, że przyjmuje się, że odpowiedzialność solidarna, o której mowa w art. 647¹
    Kodeksu Cywilnego ma charakter gwarancyjny, to w ocenie Spółki nie jest to gwarancja, o
    jakiej mowa w ww. przepisie podatkowym. Przepis 16 ust. 1 pkt 10 lit. b Ustawy CIT wprost
    wyklucza uznanie za koszt gwarancji, lecz nie odnosi się do zobowiązań o charakterze
    gwarancyjnym. Nie byłoby to bowiem w zgodzie z wykładnią językową powyższego
    przepisu.
    NSA w wyroku z dnia 10 czerwca 2021 r. (sygn. akt II FSK 441/21) podziela powyższe
    stanowisko. W przytoczonym wyroku zwraca przy tym uwagę na rozbieżność prawa
    cywilnego i podatkowego: „Prawo cywilne rozróżnia instytucje: poręczenia, gwarancji oraz
    odpowiedzialności solidarnej inwestora. Przepis art. 647¹ § 5 k.c. stanowi, że inwestor i
    wykonawca ponoszą solidarną odpowiedzialność za zapłatę wynagrodzenia za roboty
    budowlane wykonane przez podwykonawcę. W § 6 wprost się wyklucza wprowadzenie do
    umowy o roboty budowlane odmiennych postanowień. Tym samym, zastąpienie regulacji
    art. 647¹ k. c. innymi rozwiązaniami umownymi powoduje ich nieważność, co
    bezpośrednio wynika z § 6 przepisu. Rozwiązania prawne dotyczące umowy o roboty
    budowlane wynikające z art. 647¹ k.c. mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem
    odpowiedzialność solidarna inwestora z wykonawcą wobec podwykonawców za
    wykonane roboty budowlane jest niezależna od woli stron. Tymczasem udzielenie
    poręczenia (art. 876 k.c.), czy też gwarancji, ma formę umowy, czyli dobrowolnego
    oświadczenia stron. Dlatego też twierdzenie, że odpowiedzialność inwestora za spełnienie
    świadczeń przewidzianych umową między wykonawcą i podwykonawcą której podstawą
    jest art. 647¹ § 5 k.c., ma charakter gwarancyjny nie uzasadnia uznania płatności
    dokonywanych przez Spółkę za spłatę poręczeń lub gwarancji w rozumieniu art. 16 ust. 1
    pkt 10 lit. b u.p.d.o.p.”.
    Podejście to powiela się również w wyroku NSA z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. akt II FSK
    2966/20, jak również wyroku WSA w Poznaniu z dnia 11 stycznia 2022 r. sygn. akt I SA/Po
    463/21 (orzeczenie prawomocne); utrzymanym również przez NSA wyrokiem z dnia 13
    grudnia 2024 r. sygn. akt II FSK 339/22(orzeczenie prawomocne).

    Wnioskodawca pragnie przy tym zaznaczyć, że odsetek również nie można sklasyfikować
    jako kosztu znajdującego się w art. 16 ust. 1 Ustawy CIT.
    Art. 16 ust. 1 pkt 21 Ustawy CIT stanowi, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów
    odsetek za zwłokę z tytułu nieterminowych wpłat należności budżetowych i innych
    należności, do których stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej. Natomiast art. 2 § 4
    Ordynacji podatkowej nie przewiduje zastosowania przepisów ustawy do świadczeń
    pieniężnych wynikających ze stosunków cywilnoprawnych. Dlatego, w ocenie Spółki art. 16
    ust. 1 pkt 21 Ustawy CIT nie znajduje zastosowania do odsetek z tytułu nieterminowej
    zapłaty należności głównej.
    Jednocześnie Wnioskodawca pragnie wskazać, że odsetki na rzecz F zostały zapłacone i
    nieumorzone, co wyklucza objęcie ich dyspozycją art. 16 ust. 1 pkt 11 Ustawy CIT.
    Przytoczony artykuł nie uważa bowiem za koszty uzyskania przychodów naliczonych, lecz
    niezapłaconych albo umorzonych odsetek od zobowiązań, w tym również od pożyczek
    (kredytów).
    Podsumowując, należność główna oraz odsetki, które Wnioskodawca zobowiązany był
    /będzie zapłacić na rzecz Podwykonawców w związku z odpowiedzialnością solidarną
    inwestora wynikającą z art. 647¹ Kodeksu Cywilnego, stanowią i będą stanowić koszty
    uzyskania przychodów Wnioskodawcy, gdyż spełniają wszystkie przesłanki uznania ich za
    koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 Ustawy CIT.
    Stanowisko zaprezentowane przez Wnioskodawcę zgodne jest z podejściem
    przedstawianym w wyrokach sądów administracyjnych oraz interpretacjach
    indywidualnych wydawanych przez DKIS:
    - wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2024 r., sygn. akt: II FSK 1082/21:
      „Odnosząc się do pierwszej kwestii, tj. wykładni art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego
      1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1406 z późn.
      zm.); dalej: „u.p.d.o.p.”, tj. kwalifikacji do kosztów uzyskania przychodów wydatków
      poniesionych przez skarżącą (inwestora) na rzecz dalszych podwykonawców w
      ramach odpowiedzialności solidarnej wynikającej z art. 6471 § 1 i § i 5 k.c. - zgodnie z
      którymi inwestor odpowiada solidarnie z wykonawcą (generalnym wykonawcą) za
      zapłatę wynagrodzenia należnego podwykonawcy z tytułu wykonanych przez niego
      robót budowlanych (§ 1); przepisy § 1-4 stosuje się odpowiednio do solidarnej
      odpowiedzialności inwestora, wykonawcy i podwykonawcy, który zawarł umowę z
      dalszym podwykonawcą, za zapłatę wynagrodzenia dalszemu podwykonawcy (§ 5) -
      Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko sądu pierwszej instancji, że
      inwestor może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatek poniesiony na
      zapłatę określonych kwot na rzecz dalszych podwykonawców w ramach solidarnej
      odpowiedzialności z generalnym wykonawcą, w części w jakiej nie zostały one
      zwrócone w jakikolwiek sposób przez generalnego wykonawcę, nawet wtedy gdy już
      zapłacił wynagrodzenie wykonawcy.”;
    - Wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2024 r., sygn. akt: II FSK 339/22:
      „Jeżeli zatem przy prowadzeniu działalności gospodarczej przez stronę, zaistnieją
      warunki solidarnej odpowiedzialności, wynikającej z art. 6471 § 5 Kc, wydatek
      powstały z tej odpowiedzialności jest kosztem uzyskania przychodu. Wydatek ten nie
      różni się niczym od innych kosztów związanych z prowadzeniem działalności
      gospodarczej. Służy nadto zabezpieczeniu źródła przychodów, gdyż umożliwia
      kontynuację inwestycji, która przychody ma generować, a także ogranicza straty
      związane z ewentualną upadłością generalnego wykonawcy i zaprzestaniem
      świadczenia przez niego usług budowlanych. Omawiane wydatki nie będą przy tym

      stanowiły dwukrotnie kosztów podatkowych spółki, gdyż we wniosku o wydanie
      interpretacji wskazała ona w ramach stanu faktycznego sprawy, że wydatki
      ponoszone na rzecz podwykonawców „zostaną potrącone z kolejnymi
      zobowiązaniami spółki” względem generalnego wykonawcy bądź też spółka wydatki
      te „potrąci w przyszłości z wynagrodzenia” generalnego wykonawcy. Wobec
      powyższego uznać należy, że spółka jako inwestor może zaliczyć do kosztów
      uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 updop wydatki poniesione na
      zapłatę określonych kwot na rzecz podwykonawców w ramach solidarnej
      odpowiedzialności z generalnym wykonawcą za należności dotyczące wykonanych
      przez podwykonawców usług budowlanych, pośrednio na rzecz spółki jako
      inwestora. W tej sytuacji nie ma zastosowania zasada, w świetle której do kosztów
      uzyskania przychodów nie zalicza się wydatków ponoszonych za inne podmioty.”;
    - wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 maja 2025 r., sygn. akt: I SA/Po 153/25 (orzeczenie
      nieprawomocne):
      „W konsekwencji uznać należy, że jeżeli zaistnieją warunki solidarnej
      odpowiedzialności, wynikającej z art. 647ą § 5 k.c., wydatek powstały z tej
      odpowiedzialności jest kosztem uzyskania przychodu. Wydatek ten nie różni się
      niczym od innych kosztów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
      Służy nadto zabezpieczeniu źródła przychodów, gdyż umożliwia kontynuację
      inwestycji, która przychody ma generować, a także ogranicza straty związane z
      ewentualną upadłością generalnego wykonawcy i zaprzestaniem świadczenia przez
      niego usług budowlanych.”;
    - wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 października 2022 r., sygn. akt I SA/Gd 809/22
      (orzeczenie nieprawomocne), w którym WSA przychylił się do stanowiska
      wnioskodawcy, orzekając następująco:
      „Podsumowując należy stwierdzić, że inwestor może zaliczyć do kosztów uzyskania
      przychodów wydatek poniesiony na zapłatę określonych kwot na rzecz
      podwykonawcy w ramach solidarnej odpowiedzialności, w części, w jakiej nie zostały
      one zwrócone w jakikolwiek sposób przez wykonawcę, nawet wtedy, gdy już zapłacił
      on (inwestor) wynagrodzenie wykonawcy. Zasadą przyjętą przez polskiego
      ustawodawcę w podatkach dochodowych jest bowiem opodatkowanie dochodu
      będącego, co do zasady, nadwyżką przychodów nad kosztami ich uzyskania (vide art.
      7 ust. 1 i ust. 2 u.p.d.o.p.).
      Co do kwestii zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odsetek ustawowych
      związanych z zapłatą podwykonawcy wynagrodzenia należy zauważyć, że negatywne
      stanowisko organu w tym przedmiocie wiązało się z przyjętym przez organ
      stanowiskiem dotyczącym rozstrzygnięcia w zakresie pytania dotyczącego samego
      wynagrodzenia wypłaconego na podstawie art. 647¹ § 1 i § 5 k.c. jako dzielące byt
      prawny tego zobowiązania. Tym samym organ odstąpił od oceny tego zdarzenia.
      Dlatego też powołane wyżej argumenty powinny być uwzględnione przez organ przy
      ponownym rozpoznaniu sprawy.”;
    - wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 stycznia 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 2530/23
      (orzeczenie nieprawomocne), w którym sąd wskazał na możliwość zaliczenia do
      kosztów roszczenia głównego kierowanego przez podwykonawców przeciwko
      wnioskodawcy oraz odsetek od zobowiązań cywilnoprawnych wynikających z roli
      spółki jako inwestora:
      „W ocenie WSA w Warszawie, również zapłacone odsetki od zobowiązań
      cywilnoprawnych Skarżącej wynikających z jej roli inwestora w ramach art. 647 (1) k.

      c. będą stanowiły koszt podatkowy. Są one bowiem ściśle powiązane z roszczeniem
      głównym kierowanym przez podwykonawców przeciwko Spółce. A zatem jeżeli
      wydatek czyniący zadość temu roszczeniu może być uznany za koszt uzyskania
      przychodu, to identycznie mogą za taki koszt zostać uznane odsetki. Nie ulega
      wątpliwości, że opisane we wniosku odsetki spełniają one ogólną regułę z art. 15 u.p.
      d.o.p. oraz nie znajdują się w negatywnym katalogu kosztów podatkowych (art. 16 u.
      p.d.o.p.).”;
    - wyrok WSA w Gliwicach z dnia 27 lutego 2024 r., sygn. akt I SA/Gl 1392/23 (orzeczenie
      nieprawomocne), gdzie sąd przyjął następujące stanowisko:
      „Sąd stoi na stanowisku, że skarżąca jako inwestor może zaliczyć do kosztów
      uzyskania przychodów wydatek poniesiony na zapłatę określonych kwot na rzecz
      podwykonawców w ramach solidarnej odpowiedzialności z generalnym wykonawcą,
      w części, w jakiej nie zostały one zwrócone w jakikolwiek sposób przez generalnego
      wykonawcę. (...) Co do kwestii zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odsetek
      ustawowych związanych z zapłatą dalszemu podwykonawcy wynagrodzenia należy
      zauważyć, że negatywne stanowisko organu w tym przedmiocie wiązało się z
      przyjętym przez organ stanowiskiem dotyczącym rozstrzygnięcia w zakresie pytania
      dotyczącego samego wynagrodzenia wypłaconego na podstawie art. 647¹ § 1 i § 5 k.
      c. jako dzielące byt prawny tego zobowiązania. Dlatego też powołane wyżej
      argumenty powinny być uwzględnione przez organ interpretacyjny przy ponownym
      rozpoznaniu sprawy.”;
    - wyrok WSA w Lublinie z dnia 17 kwietnia 2024 r., sygn. akt I SA/Lu 44/24 (orzeczenie
      nieprawomocne);
    - wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2020 r., sygn. akt II FSK 2014/18;
    - interpretacja indywidualna z dnia 13 sierpnia 2024 r. sygn. 0111-KDIB1-
      1.4010.385.2020.8.BK;
    - interpretacja indywidualna z dnia 23 sierpnia 2022 r. sygn. 0114-KDIP2-
      3.4010.5.2018.10.S/PS/SP.
    Uzasadnienie do pytania 2.
    Moment poniesienia wydatku, oraz ujęcia go w kosztach uzyskania przychodów, jest
    ustalany w oparciu o kryterium powiązania kosztu z przychodami. Biorąc pod uwagę to
    kryterium rozróżnia się koszty bezpośrednio związane z przychodami oraz koszty
    pośrednie.
    Koszty uzyskania przychodów, które nie są bezpośrednio powiązane z konkretnymi
    przychodami, nazywane są kosztami pośrednimi. Są to wydatki, których nie można
    bezpośrednio przypisać do określonych przychodów, lecz które są racjonalnie
    uzasadnione jako niezbędne do ich osiągnięcia. Koszty te nie mają bezpośredniego
    związku z konkretnymi przysporzeniami podatnika, co oznacza, że nie można precyzyjnie
    określić, w jakim okresie oraz w jakiej wysokości przychód został wygenerowany dzięki
    tym wydatkom. Każdy z tych kosztów jest związany z prowadzoną działalnością
    gospodarczą i ogólnie wspiera osiąganie przychodów, jednak nie da się jednoznacznie
    określić, jaki konkretny przychód został dzięki nim uzyskany.
    Jak wskazuje art. 15 ust. 4d Ustawy CIT koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty
    bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty
    te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich
    część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
    przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Stosownie do art. 15 ust. 4e Ustawy CIT za dzień poniesienia kosztu uzyskania
    przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w

    księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo
    dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury
    (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo
    biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.
    Wobec powyższego, wskazanie w art. 15 ust. 4e Ustawy CIT, że dniem poniesienia jest
    dzień, na który ujęto koszt w księgach oznacza, że dla celów podatkowych koszt ten należy
    rozpoznać na podstawie zapisów w księgach prowadzonych w oparciu o przepisy ustawy z
    dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 120, dalej: „UoR”).
    Zaksięgowanie kosztu w księgach rachunkowych wyznacza datę powstania kosztu
    podatkowego. Zgodnie z przepisami UoR, to właśnie moment ujęcia kosztu w księgach
    rachunkowych decyduje o dacie jego poniesienia dla celów podatkowych, z wyjątkiem
    rezerw i biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów. Oznacza to, że koszt podatkowy
    powstaje w dniu, w którym koszt zostaje faktycznie zaksięgowany. Podstawą do
    zaksięgowania kosztów jest faktura lub inny dokument księgowy.
    Podsumowując, za dzień poniesienia kosztu podatkowego należy rozumieć dzień, na który
    ujęto wydatek w księgach rachunkowych jako koszt.
    Jak zostało wskazane w ramach uzasadnienia do pytania 1, brak jest bezpośredniego
    związku pomiędzy poniesieniem kosztów należności głównej a uzyskiwanym przez
    Wnioskodawcę przychodem (związek ten jest pośredni), zatem koszty te powinny zostać
    zaliczone do pośrednich kosztów uzyskania przychodów, które są potrącalne w dacie ich
    poniesienia.
    Jednocześnie w świetle art. 16 ust. 1 pkt 11 Ustawy CIT nie uważa się za koszty uzyskania
    przychodów naliczonych, lecz niezapłaconych albo umorzonych odsetek od zobowiązań, w
    tym również od pożyczek (kredytów).
    W konsekwencji, z uwagi na to, że zapłata należności głównej jest rezultatem wyroków
    sądów, a wydatki są pośrednio powiązane z przychodem Spółki, zasądzone kwoty
    powinny zostać rozliczone na dzień, na który zostały ujęte w księgach Wnioskodawcy w
    oparciu o odpowiednie dokumenty księgowe. Natomiast odsetki należne
    Podwykonawcom staną się kosztami podatkowymi w miesiącu, w którym zostały
    zapłacone.
    Mając na uwadze powyższe Wnioskodawca stoi na stanowisku, że zasądzone na rzecz
    Podwykonawców należność główna oraz odsetki będą stanowiły dla Spółki koszty
    uzyskania przychodów w momencie ich poniesienia.
      podstawie art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, potrącany będzie w dacie jego poniesienia tj. w
      momencie ujęcia tego wydatku w księgach rachunkowych.”.
    Powyższe stanowisko zaprezentowane przez Wnioskodawcę znajduje potwierdzenie w
    decyzjach organów podatkowych, tj. w interpretacjach indywidualnych z dnia:
  - 20 lipca 2015 r., znak: ILPB3/4510-1-177/15-2/KS, w której Dyrektor Izby Skarbowej w
    Poznaniu uznał stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe stwierdzając następujące:
    „Wobec powyższego, zasądzone kwoty wynagrodzeń wraz z kosztami procesu powinny
    stanowić koszty uzyskania przychodów inne niż koszty bezpośrednio związane z
    przychodami, o których mowa w art. 15 ust. 4d ustawy o podatku dochodowym od
    osób prawnych.
    Powyższe wydatki są potrącalne w dacie ich poniesienia, tj. w momencie ujęcia ich
    (zaksięgowania) w księgach rachunkowych na podstawie otrzymanej faktury lub
    rachunku, w myśl uregulowań art. 15 ust. 4d i ust. 4e ustawy o podatku dochodowym
    od osób prawnych.

    Odnosząc się natomiast do wydatków w postaci odsetek zapłaconych podwykonawcom
    należy zgodzić się ze stanowiskiem Spółki, że wydatki te, mogą być zaliczone do
    kosztów uzyskania przychodów w momencie ustalonym zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 11
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    W myśl bowiem art. 16 ust. 1 pkt 11 tej ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania
    przychodów naliczonych, lecz niezapłaconych albo umorzonych odsetek od
    zobowiązań, w tym również od pożyczek (kredytów). W świetle powyższego przepisu,
    naliczone a niezapłacone odsetki nie stanowią kosztu uzyskania przychodu. A contrario
    - zapłacone odsetki są uznawane za koszt uzyskania przychodów.”;
    - 13 sierpnia 2024 r., znak: 0111-KDIB1-1.4010.385.2020.8.BK wydanej po wyroku NSA, w
    której DKIS zgodził się z m.in. z następującym stanowiskiem i odstąpił od uzasadnienia:
    „W ocenie Wnioskodawcy, zapłacona Dalszemu Podwykonawcy kwota Wynagrodzenia,
    stanowi koszt uzyskania przychodów inny niż koszt bezpośrednio związany z
    przychodami, a więc koszt, o którym mowa w art. 15 ust. 4d ustawy z dnia 15 lutego
    1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1406 ze
    zm., dalej: „ustawa o CIT”). W konsekwencji, wydatek ten na podstawie art. 15 ust. 4e
    ustawy o CIT, potrącany będzie w dacie jego poniesienia, tj. w momencie ujęcia tego
    wydatku w księgach rachunkowych.”;
    - 23 sierpnia 2022 r., znak: 0114-KDIP2-3.4010.5.2018.10.S/PS/SP wydanej po wyroku NSA,
    w którym DKIS zgodził się z m.in. z następującym stanowiskiem i odstąpił od
    uzasadnienia:
    Reasumując, w analizowanym stanie faktycznym, zapłacona przez Wnioskodawcę na
    rzecz Dalszego Podwykonawcy kwota Wynagrodzenia, stanowi koszty uzyskania
    przychodów inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, o których mowa w
    art. 15 ust. 4d ustawy o CIT. W konsekwencji, wydatek ten na
    Uzasadnienie do pytania 3.
    Zgodnie z art. 15 ust. 6 Ustawy CIT kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu
    zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy
    amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek
    nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1
    Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z
    przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia
    środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Odpisy amortyzacyjne dokonywane są od wartości początkowej środka trwałego, przy
    czym jak wskazuje art. 16g ust. 1 pkt 2 Ustawy CIT, za wartość początkową środków
    trwałych w razie wytworzenia we własnym zakresie uważa się koszt wytworzenia.
    Jak zostało wskazane w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, Spółka w toku
    realizacji inwestycji ewidencjonowała koszty powiązane z budową obiektu na koncie
    „Środki trwałe w budowie”. Spółka przyjęła środek trwały (Obiekt) do rejestru środków
    trwałych w momencie spełnienia przez niego przewidzianych w przepisach wymagań, w
    wartości wynikającej z zapisów ww. konta. Na wartość początkową składały się więc
    wszystkie powiązane z budową Obiektu koszty, w tym przyjęte faktury od Generalnego
    Wykonawcy oraz brakująca, niezafakturowana przez Generalnego Wykonawcę, kwota
    wynikająca z umowy.
    Należność główna stanowi element prac zafakturowanych przez Generalnego
    Wykonawcę. Została ona ujęta w księgach Wnioskodawcy jako element przyjętego środka
    trwałego.
    Spółka zalicza do kosztów podatkowych odpisy amortyzacyjne, dokonywane od wartości
    początkowej Obiektu. Należy jednak zaznaczyć, że Wnioskodawca wyłącza przy tym z

    kosztów podatkowych część odpisów amortyzacyjnych, przypadających proporcjonalnie
    na ujętą w wartości początkowej Obiektu, brakującą kwotę z Umowy z Generalnym
    Wykonawcą.
    W związku z koniecznością uregulowania należności głównej na rzecz Podwykonawcy,
    Wnioskodawca powziął wątpliwość czy odpisy amortyzacyjne od wartości początkowej
    środka trwałego, przypadające proporcjonalnie na ujętą w wartości początkowej Obiektu,
    brakującą kwotę z Umowy z Generalnym Wykonawcą, wyłączane dotychczas w tej części z
    kosztów uzyskania przychodów, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów
    Wnioskodawcy w części uregulowanej na rzecz Podwykonawców.
    W ocenie Wnioskodawcy za możliwością zaliczenia ww. części odpisów amortyzacyjnych
    przemawia fakt, iż należność główna stanowiąca wynagrodzenie Podwykonawców jest
    ściśle powiązana z wynagrodzeniem Generalnego Wykonawcy oraz budową Obiektu.
    Należność główna jest jednocześnie składową wynagrodzenia Generalnego Wykonawcy.
    Jak jednoznacznie wynika z uzasadnienia do pytania 1, należność główna spełnia wszelkie
    przesłanki warunkujące możliwość zaliczenia jej do kosztów uzyskania przychodów
    Wnioskodawcy. Tym samym w ocenie Wnioskodawcy właściwe jest podejście, że również
    część odpisów amortyzacyjnych objęta wnioskiem powinna stanowić koszty podatkowe W
    nioskodawcy.
    Możliwość ponownego wniesienia wniosku w tym samym stanie faktycznym i prawnym.
    Podkreślenia wymaga, iż przepisy Ordynacji podatkowej w zakresie wydawania
    interpretacji ogólnych oraz indywidualnych prawa podatkowego (art. 14a i dalsze
    Ordynacji podatkowej) nie przewidują możliwości stwierdzenia bezprzedmiotowości
    wniesienia ponownego wniosku w tym samym stanie faktycznym i prawnym. Podobnie
    wspomniane przepisy prawa nie ustanawiają podstawy do pozostawienia takiego wniosku
    bez rozpatrzenia, a także odmowy wszczęcia postępowania podatkowego z uwagi na
    uprzednie rozstrzygnięcie danej materii w tożsamym stanie faktycznym i prawnym.
    W świetle powyższego, wobec dyrektywy interpretacji prawa podatkowego w sposób
    ścisły, a także niedopuszczalności stosowania rozszerzającej wykładni prawa podatkowego
    w zakresie w jakim ustanawia ono prawa lub obowiązki podatników, stwierdzić należy,
    zakładając jednocześnie racjonalność ustawodawcy, że skoro przepisy prawa nie
    przewidują w aktualnym brzmieniu możliwości odmowy rozpatrzenia ponownego wniosku
    o interpretację indywidualną prawa podatkowego w tożsamym stanie faktycznym i
    prawnym, to nie należy przedmiotowych podstaw ustanawiać w drodze wykładni prawa
    podatkowego.
    Jednocześnie na obowiązek organów podatkowych do rozpatrzenia oraz wydania
    rozstrzygnięcia w przedmiocie ponownego wniosku o interpretację indywidualną
    przepisów prawa podatkowego w ramach tego samego stanu faktycznego i prawnego
    wskazuje się w ramach orzecznictwa NSA:
    - wyrok NSA z dnia 3 lutego 2012 r., sygn. akt: II FSK 1250/10:
    „zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie nie jest kwestionowane, że orzeczenie
    interpretacyjne nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej (...)
    W świetle przepisów Ordynacji podatkowej, jak i orzecznictwa Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, nie ma przeszkód, aby ponowne wystąpić o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie tożsamego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).”
    - wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2013 r., sygn. akt: II FSK 102/12:
    „W sytuacji, gdy zainteresowany zwróci się z wnioskiem o udzielenie indywidualnej
    interpretacji dotyczącej tożsamego stanu faktycznego i prawnego, który był już
    przedmiotem oceny we wcześniejszej interpretacji organ ma obowiązek wydać kolejną
    indywidualną interpretację zawierającą ocenę stanowiska wnioskodawcy.”

    W świetle powyższego, wniesienie przez Wnioskodawcę ponownego wniosku o wydanie
    interpretacji indywidualnej prawa podatkowego w tożsamym stanie faktycznym i
    prawnym nie stanowi przeszkody do jego rozpoznania oraz wydania rozstrzygnięcia w
    jego przedmiocie.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „Ustawa CIT”),
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...)
    Z przytoczonej definicji wynika, że kosztem uzyskania przychodów może być jedynie koszt
    poniesiony przez podatnika i to w zakresie obowiązków ciążących na tym podatniku
    względem własnych kontrahentów. Należy zauważyć, że sformułowana przez
    ustawodawcę definicja nie odwołuje się do pojęć takich jak: „wydatek”, „zapłata”,
    „płatność”. Oznacza to, że w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych, jako
    zasadę, przyjmuje tzw. „memoriałową” (a nie „kasową”) metodę rozpoznawania kosztów
    uzyskania przychodów. Oznacza to, że koszt winien odnosić się do konkretnej operacji
    gospodarczej i być zarachowany w księgach rachunkowych na podstawie faktury lub
    innego dowodu. Taki wniosek wypływa również z brzmienia art. 15 ust. 4e Ustawy CIT,
    który dotyczy momentu rozpoznania kosztów podatkowych. Przepis ten stanowi, że:
      Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h,
      uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na
      podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na
      podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem
      sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
      międzyokresowych kosztów.
    A zatem, co do zasady, nie ma znaczenia faktyczna zapłata, ale „poniesienie kosztu”, czyli
    wystawienie na rzecz podatnika faktury (innego dokumentu) i ujęcie jej w księgach
    podatnika. Koszt to zaciągnięte zobowiązanie (otrzymanie rachunku lub faktury
    poświadczające np. zakup usługi lub towaru). Czym innym jest natomiast wydatek
    polegający na uregulowaniu, finansowym „wywiązaniu się” ze zobowiązania
    potwierdzonego wymaganym dokumentem.
    Reasumując, „poniesienie kosztu”, o którym mowa w art. 15 ust. 1 Ustawy CIT, nie oznacza
    poniesienia wydatku pokrywającego koszt. O momencie zaliczenia kosztu do kosztów
    podatkowych decyduje nie data zapłaty, ale otrzymanie przez podatnika dowodu
    potwierdzającego zdarzenie gospodarcze i zarachowanie kosztu w księgach
    rachunkowych (chociaż ustawodawca przewidział pewne wyjątki, w których zapłata jest
    wymogiem, bez spełnienia którego koszt nie może być uznany podatkowo, np. warunkiem
    zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów składek z tytułu umów ubezpieczenia na

    rzecz pracowników dotyczących niektórych grup ryzyka jest opłacenie tych składek; w
    przypadku zaś odsetek od zobowiązań samo naliczenie ich jest niewystarczające, muszą
    być bowiem zapłacone).
    Ponieważ ustawodawca wyraźnie wiąże koszty uzyskania przychodów z celem ich
    poniesienia, jakim jest osiągnięcie przychodu lub zabezpieczenie bądź zachowanie źródła
    przychodów, cel ten musi być widoczny, zaś poniesione wydatki winny go bezpośrednio
    lub pośrednio realizować lub co najmniej winny go zakładać jako realny. Określenie „w
    celu” oznacza pozostawanie kosztu w takim związku z przychodami lub zachowaniem albo
    zabezpieczeniem ich źródła, że poniesienie go ma lub może mieć wpływ na powstanie lub
    zwiększenie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie ich źródeł. Przyjmuje się, że
    koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to takie koszty, które poniesione
    zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu występowały w
    nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast jako
    zabezpieczenie źródła przychodów powinno się przyjmować koszty poniesione na
    ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki sposób, aby to źródło funkcjonowało
    w bezpieczny sposób.
    Przy kwalifikowaniu kosztów uzyskania przychodów określony wydatek wymaga nie tylko
    oceny pod kątem, czy jego poniesienie miało związek z konkretnym przychodem, ale także
    z punktu widzenia racjonalności określonego działania. „Wydatki będą miały charakter
    racjonalny wówczas, gdy w momencie podejmowania decyzji o ich poniesieniu, podatnik
    może w sposób przekonujący uzasadnić swoje przekonanie o związku wydatku z
    przyszłym przychodem, lub zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów” (B.
    Gruszczyński: Cel osiągnięcia przychodów, Glosa 2003, Nr 2, str. 9 i nast.).
    Na powyższy aspekt rozumienia kosztów uzyskania przychodów wielokrotnie zwracał
    uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w swoich orzeczeniach, których przedmiotem była
    wykładnia art. 15 ust. 1 Ustawy CIT (np. wyroki: z 8 sierpnia 2008 r. sygn. akt II FSK 744/07;
    z 23 maja 2007 r. sygn. akt II FSK 717/06; z 24 listopada 2006 r. sygn. akt II FSK 1447/05; z
    25 listopada 2004 r. sygn. akt FSK 671/04) wskazując, że przy ocenie wydatku jako kosztu
    potrącalnego niezbędne jest uwzględnienie wszystkich towarzyszących temu okoliczności,
    w tym racjonalności działania z punktu widzenia związków przyczynowo-skutkowych.
    Jednym z podstawowych warunków uznania konkretnego wydatku za koszt podatkowy
    jest również definitywność wydatku, co oznacza, że wartość poniesionego wydatku nie
    zostanie podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona. Nie będą stanowiły kosztów
    uzyskania przychodów wydatki, które z założenia mogą zostać zwrócone, a także koszty
    pozostające w związku, o jakim mowa w art. 15 ust. 1 Ustawy CIT, ale wymienione w art.
    16 ust. 1 tej ustawy.
    Jedną z podstawowych zasad podatku dochodowego jest założenie, że ten sam wydatek
    nie może być uwzględniony więcej niż jeden raz jako koszt uzyskania przychodu. Te same
    wydatki nie mogą być dwukrotnie zaliczane przy określaniu podstawy opodatkowania.
    Możliwość kilkukrotnego wykorzystywania tego samego wydatku pozostaje w
    sprzeczności z rozumieniem podstawowych elementów konstrukcyjnych podatku
    dochodowego, tj. przychodu, kosztu uzyskania i dochodu.
    Przedmiotem Państwa wątpliwości zawartych w pytaniu nr 1 jest kwestia ustalenia, czy
    należność główną oraz odsetki, które Państwa Spółka zobowiązana była/będzie zapłacić
    na rzecz Podwykonawców w związku z odpowiedzialnością solidarną inwestora wynikającą
    z art. 647¹ Kodeksu Cywilnego, stanowią/będą stanowić koszty uzyskania przychodów, w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 Ustawy CIT.
    Kwestie dotyczące umów o roboty budowlane zostały uregulowane w przepisach ustawy z
    dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm., dalej: „KC”) -
    Księga III, Tytuł XVI, art. 647-658.
    Zgodnie z art. 647¹ § 1 KC:

      Inwestor odpowiada solidarnie z wykonawcą (generalnym wykonawcą) za zapłatę
      wynagrodzenia należnego podwykonawcy z tytułu wykonanych przez niego robót
      budowlanych, których szczegółowy przedmiot został zgłoszony inwestorowi przez
      wykonawcę lub podwykonawcę przed przystąpieniem do wykonywania tych robót,
      chyba że w ciągu trzydziestu dni od dnia doręczenia inwestorowi zgłoszenia inwestor
      złożył podwykonawcy i wykonawcy sprzeciw wobec wykonywania tych robót przez
      podwykonawcę.
    W art. 647¹ § 5 KC, ustawodawca objął ochroną podwykonawców stanowiąc, że:
      Przepisy § 1-4 stosuje się odpowiednio do solidarnej odpowiedzialności inwestora,
      wykonawcy i podwykonawcy, który zawarł umowę z dalszym podwykonawcą, za
      zapłatę wynagrodzenia dalszemu podwykonawcy.
    W tym miejscu należy stwierdzić, że solidarna odpowiedzialność Inwestora i Wykonawcy,
    wyrażona w powołanym art. 647¹ KC, nie może stanowić bezpośrednio o możliwości
    zaliczenia do kosztów podatkowych wydatków, które Inwestor jest zobowiązany na
    podstawie tego przepisu ponieść na rzecz Podwykonawcy.
    Aby omawiany wydatek stanowił koszt uzyskania przychodów musi łącznie spełniać
    ustawowe kryteria do uznania go za taki, tj. wydatek musi zostać poniesiony w celu
    uzyskania przychodów oraz mieć charakter definitywny, nie może znajdować się w
    określonym w art. 16 Ustawy CIT katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania
    przychodów, musi pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością
    gospodarczą i być właściwie udokumentowany. Ponadto, jak wskazał NSA w wyroku z 3
    lutego 2017 r., sygn. akt II FSK 4113/14: „Wydatek uznawany jest za koszt uzyskania
    przychodów, gdy obejmuje transakcje faktyczne, dokonane między wykazanymi w
    fakturze sprzedawcą i nabywcą”.
    Zatem w sytuacji, gdy Spółka zawarła/zawiera umowę z Wykonawcą (Generalnym
    Inwestorem), a dopiero ten zawiera umowę z Podwykonawcą (nawet jeśli odbywa się to za
    przyzwoleniem Spółki), to dowodem mogącym stanowić podstawę do uwzględnienia
    poniesionego wydatku w kosztach podatnika może być faktura wystawiona przez
    kontrahenta wskazanego w umowie. Z kolei nienależyte wykonanie umowy pomiędzy
    Generalnym Inwestorem i Podwykonawcą oraz solidarna odpowiedzialność wynikająca z
    art. 647¹ KC, w świetle regulacji art. 15 ust. 1 Ustawy CIT, nie może mieć znaczenia dla
    potrzeb uznania wydatku poniesionego na rzecz podmiotu, niebędącego kontrahentem
    podatnika (Spółki).
    Biorąc pod uwagę powyższe uznać należy, że skoro kosztem uzyskania przychodów jest
    koszt odnoszący się do konkretnej operacji gospodarczej i zarachowany w księgach
    rachunkowych na podstawie faktury lub innego dowodu księgowego, uregulowanie
    należności Podwykonawcom, nie stanowi dla Spółki kosztów uzyskania przychodu. Jak
    wynika bowiem z opisu sprawy, należności, o których mowa we wniosku są związane z
    wykonaniem robót budowlanych na podstawie umowy zawartej pomiędzy
    Podwykonawcami a Generalnym Inwestorem. Obowiązek zapłaty należności za wykonanie
    prac obciąża Generalnego Inwestora. Wnioskodawcy z Podwykonawcami nie wiąże
    natomiast umowa.
    Dodać należy, że w świetle art. 647¹ § 1-5 KC w zw. z art. 376 KC nie może budzić
    wątpliwości, że po spełnieniu świadczenia na rzecz Podwykonawców, Inwestor (w tym
    przypadku Spółka) jako współdłużnik solidarny ma własne roszczenie odszkodowawcze
    (regresowe) wobec współodpowiedzialnego solidarnie Wykonawcy (Generalnego
    Inwestora). W kontekście wymogu definitywności wydatku należy zauważyć, że
    konsekwencją spełnienia przez Spółkę jako jednego z dłużników solidarnych świadczenia
    jest zwolnienie innych dłużników solidarnych wobec wierzyciela, co nie oznacza, że
    dłużnik, który spełnił świadczenie nie może żądać zwrotu tego świadczenia od pozostałych
    dłużników na zasadzie art. 376 § 1 KC, który stanowi, że:

      Jeżeli jeden z dłużników solidarnych spełnił świadczenie, treść istniejącego między
      współdłużnikami stosunku prawnego rozstrzyga o tym, czy i w jakich częściach może
      on żądać zwrotu od współdłużników. Jeżeli z treści tego stosunku nie wynika nic
      innego, dłużnik, który świadczenie spełnił, może żądać zwrotu w częściach równych.
    Zatem Państwa wydatku w postaci zapłaty należności głównej na rzecz Podwykonawców,
    który pociąga za sobą roszczenie regresowe pomiędzy Państwa Spółką jako Inwestorem a
    Wykonawcą (Generalnym Inwestorem) jako pozostałym dłużnikiem - nie można
    potraktować jako definitywnego.
    Ponadto, odpowiedzialność Państwa Spółki (jako Inwestora) wobec Podwykonawców ma
    charakter gwarancyjny. W przypadku wyrażenia przez Spółkę zgody na wykonanie
    określonych robót budowlanych przez Podwykonawców (czy to poprzez oświadczenie
    woli, czy przez określone zachowanie lub brak sprzeciwu/złożenia zastrzeżeń), powstaje
    solidarna odpowiedzialność Inwestora i Wykonawcy (Generalnego Inwestora) za zapłatę
    wynagrodzenia za roboty budowlane wykonane przez Podwykonawców. Kosztów nie
    stanowią natomiast wydatki na spłatę zobowiązań, w tym z tytułu udzielonych gwarancji i
    poręczeń (art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. b Ustawy CIT).
    Nawet gdyby więc spłatę zobowiązań w ramach solidarnej odpowiedzialności uznać za
    wydatek poniesiony w celu uzyskania przychodów, nie może ona zostać zaliczona do
    kosztów podatkowych z uwagi na enumeratywne wyłączenie z kosztów. Skoro spłacane
    zobowiązania obejmują zobowiązania wynikające z udzielonych gwarancji i poręczeń, to
    należy przyjąć, że obejmują one również wszystkie inne zobowiązania o podobnym
    charakterze, w tym wynikające z odpowiedzialności solidarnej.
    W świetle powyższego, zdaniem organu, nie są/nie będą Państwo uprawnieni do
    zaliczenia do kosztów podatkowych wydatków w postaci zapłaty należności głównej na
    rzecz Podwykonawców poniesionych z tytułu odpowiedzialności solidarnej Państwa Spółki.
    Końcowo odnosząc się generalnie do powołanego przez Państwa orzecznictwa sądowego
    organ zauważa - za wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 31
    lipca 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 585/13 - że: „Nie kwestionując i w żaden sposób nie
    podważając znaczenia tego orzecznictwa jako zawierającego istotne wskazówki co do
    interpretacji przepisów prawa oraz ich zastosowania, Sąd podkreśla, że istnienie tego
    orzecznictwa nie odbiera organowi wydającemu interpretację prawa do samodzielnej
    oceny zdarzeń i wykładni przepisów w sprawach innych niż ta, w której konkretny wyrok
    zapadł. Organ wydający interpretację ma wręcz obowiązek dokonania samodzielnej oceny
    przedstawionego we wniosku zagadnienia. Rzeczą Organu interpretacyjnego jest ocena,
    czy i na ile określone orzeczenia sądów administracyjnych są przydatne w konkretnej
    sprawie. Organ interpretacyjny ponosi też konsekwencje wadliwości tej oceny, zwykle w
    postaci uchylenia interpretacji”.
    W tym miejscu organ wskazuje, że jego stanowisko zawarte w interpretacji znajduje
    poparcie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lutego 2017 r., sygn. akt II FSK
    4113/14, w którym stwierdzono: „Odnosząc się do stanowiska, dotyczącego możliwości,
    czy też dopuszczalności przyjęcia przy wykładni art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. rozwiązań na
    gruncie prawa cywilnego, tj. solidarnej odpowiedzialności inwestora i wykonawcy i w
    związku z tym możliwości zaliczenia poniesionych wydatków na rzecz podwykonawcy do
    kosztów uzyskania przychodów należy zauważyć, że na gruncie prawa podatkowego
    pierwszeństwo ma ustawa podatkowa i w oparciu o jej przepisy należy dokonywać
    interpretacji przepisów prawa podatkowego. W orzecznictwie sądowym podkreślano
    wielokrotnie, że przepisy prawa podatkowego stanowią pełną autonomiczną całość, w
    stosunku do której inne regulacje prawne mogą być traktowane jako przepis szczególny
    tylko wówczas, gdy przepisy prawa podatkowego tak stanowią (por. wyroki NSA z: 4
    grudnia 2009 r. sygn. akt II FSK 1097/08, LEX nr 550073; 18 sierpnia 2009 r. sygn. akt II FSK
    1303/08, LEX nr 519459). Autonomia pojęciowa prawa podatkowego nie jest bezwzględna.
    Dziedzina ta jest bowiem częścią systemu prawa obowiązującego w Rzeczpospolitej, który

    z założenia powinien być zbiorem norm prawnych zupełnym i niesprzecznym. Jednak
    niedopuszczalne byłoby przyjęcie poglądu, zgodnie z którym, skoro wynikająca z art. 647¹
    § 1 i § 5 KC solidarna odpowiedzialność inwestora i wykonawcy czy podwykonawców,
    stanowi „możliwość skierowania przez podwykonawcę w całości żądania zapłaty
    należnego wygodzenia bezpośrednio do inwestora” (s. 13), to może stanowić podstawę do
    uwzględnienia poniesionego wydatku w kosztach uzyskania przychodów”.
    Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że nie są/nie będą Państwo uprawnieni do
    zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu należności głównej poniesionej/ponoszonej w
    związku z odpowiedzialnością solidarną Państwa Spółki, wynikającą z art. 647¹ § 5 KC na
    rzecz Podwykonawców, tytułem nieopłaconej przez Generalnego Inwestora wartości
    wykonanych robót budowlanych.
    Odnosząc się natomiast do kwestii zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odsetek
    ponoszonych/poniesionych przez Państwa w związku z zapłatą Podwykonawcom
    należności głównej, wskazać należy, że skutkiem braku możliwości zaliczenia w ciężar
    kosztów podatkowych wydatków w postaci zapłaty należności głównej na rzecz
    Podwykonawców poniesionych/ponoszonych z tytułu Państwa odpowiedzialności
    solidarnej określonej w art. 647¹ § 1 KC jest również brak możliwości uznania za koszt
    podatkowy płaconych/zapłaconych odsetek od zaległości wynikających z ww. roszczenia,
    albowiem odsetki za zwłokę dzielą byt prawny zobowiązania, które legło u podstaw ich
    naliczenia.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy należność główną oraz odsetki,
    które Państwa Spółka zobowiązana była/będzie zapłacić na rzecz Podwykonawców w
    związku z odpowiedzialnością solidarną, stanowią/będą stanowić koszty uzyskania
    przychodów należało uznać za nieprawidłowe.
    Państwa wątpliwości zawarte w pytaniu nr 2 dotyczą momentu potrącalności poniesionych
    /ponoszonych przez Państwa wydatków obejmujących należność główną i odsetki.
    Uznając, iż poniesione/ponoszone przez Państwa wydatki na uregulowanie należności
    głównych wraz z odsetkami nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, odniesienie się
    do kwestii momentu zaliczenia tych wydatków do kosztów podatkowych - stało się
    bezzasadne.
    Państwa wątpliwości zawarte w pytaniu nr 3 dotyczą ustalenia, czy odpisy amortyzacyjne
    od wartości początkowej środka trwałego, przypadające proporcjonalnie na ujętą w
    wartości początkowej Obiektu, brakującą kwotę z Umowy z Generalnym Wykonawcą, wyłą
    czane dotychczas w tej części z kosztów uzyskania przychodów, mogą stanowić koszt
    uzyskania przychodów Wnioskodawcy w części uregulowanej na rzecz Podwykonawców.
    Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy CIT:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
      środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku
      podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy
      amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w
      tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Stosownie do art. 16g ust. 1 pkt 2 Ustawy CIT:
      Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
      z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się w razie wytworzenia we własnym zakresie
      koszt wytworzenia.
    Definicję kosztu wytworzenia zawiera art. 16g ust. 4 Ustawy CIT:
      Za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia
      środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych,
      kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi, i inne koszty dające się zaliczyć

      do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się:
      kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów
      operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek
      (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia
      przekazania środka trwałego do używania.
    Cytowana definicja ma charakter otwarty. Ustawodawca obejmuje pojęciem kosztu
    wytworzenia środka trwałego wszelkie koszty, których poniesienie jest związane bezp
    ośrednio z realizacją inwestycji. Oceniając dany wydatek pod kątem możliwości uznania go
    za element wartości początkowej wytwarzanego we własnym zakresie środka trwałego,
    należy zatem zbadać, czy stanowi on element procesu wytwarzania tego składnika
    majątku podatnika.
    W szczególności do wartości składających się na koszt wytworzenia środka trwałego
    należą:
    - wartość - w cenie nabycia - rzeczowych składników majątku zużytych do wytworzenia
      środków trwałych, tj. przede wszystkim materiałów, z których został wykonany środek
      trwały,
    - wartość - w cenie nabycia - wykorzystanych usług obcych zużytych do wytworzenia
      środków trwałych, tj. zarówno usług polegających na samym wytwarzaniu środka
      trwałego, tj. przede wszystkim jego budowie, jak i innych usług niezbędnych do
      wytworzenia i uczynienia tego składnika majątku zdatnym do używania, np. kosztów
      prac geologicznych niezbędnych do uzyskania pozwolenia na budowę, usług
      projektowych, usług inżynierskich, doradztwa finansowego i prawnego związanego z
      prowadzoną inwestycją, kosztów sporządzenia dokumentacji przetargowej, kosztów
      niezbędnych ekspertyz obiektów budowlanych,
    - koszty wynagrodzeń wraz z pochodnymi, tj. przede wszystkim koszty wynagrodzeń dla
      pracowników zatrudnionych przy realizacji inwestycji.
    Z wyżej przytoczonej regulacji wynika, że decydujące znaczenie dla zaliczenia określonego
    wydatku do wydatków stanowiących koszt wytworzenia środka trwałego ma możliwość
    powiązania danego wydatku z konkretnym przedsięwzięciem inwestycyjnym, czyli
    wytwarzanym środkiem trwałym. Wszelkie wydatki pozostające w związku z
    wytworzeniem środka trwałego mają wpływ na jego koszt wytworzenia. Koszt ten zarazem
    stanowi o wartości początkowej środka trwałego, od której dokonuje się następnie
    odpisów amortyzacyjnych.
    W rozpatrywanej sprawie ponoszą/będą ponosić Państwo wydatki na rzecz
    Podwykonawców obejmujące m.in. należność główną stanowiącą ich wynagrodzenie
    wynikające z solidarnej zapłaty.
    Jak wskazano w ocenie Państwa stanowiska do pytania 1, należność główna wraz z
    odsetkami nie spełnia przesłanek warunkujących możliwość zaliczenia ich do kosztów
    uzyskania przychodów Państwa Spółki. Uregulowanie zapłaty należności na rzecz
    Podwykonawców pozostaje również bez wpływu na wysokość odpisów amortyzacyjnych
    jaką Spółka może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, ponieważ nie jest to
    wydatek kształtujący wartość początkową środka trwałego, od której naliczane są odpisy
    amortyzacyjne.
    Tym samym, Państwa stanowisko, zgodnie z którym odpisy amortyzacyjne od wartości
    początkowej środka trwałego, przypadające proporcjonalnie na ujętą w wartości
    początkowej Obiektu, brakującą kwotę z Umowy z Generalnym Wykonawcą, wyłączane
    dotychczas w tej części z kosztów uzyskania przychodów, mogą stanowić koszt uzyskania
    przychodów w części uregulowanej na rzecz Podwykonawców, należało uznać za
    nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które
    Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać
    należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego. Natomiast odnosząc się do przywołanych przez Państwa wyr
    oków należy zaznaczyć, że orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w
    których zapadły. Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje
    się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości
    zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).

    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.