Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP1/443-1351/13-2/AW
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2014-01-30
Teza: opodatkowanie sprzedaży gruntu niezabudowanego
Słowa kluczowe: grunty; nieruchomości-nieruchomość niezabudowana; podatek; stawka-stawki podatku; zwolnienie
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Gminy przedstawione we wniosku z dnia 18 grudnia 2013 r. (data wpływu 23 grudnia 2013 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży gruntu niezabudowanego – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 23 grudnia 2013 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży gruntu niezabudowanego.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Gmina jest czynnym podatnikiem VAT. Gmina sprzedała działkę dnia 26 września 2013 roku, nr 4580/30 powierzchni 0,3022 ha., która jest położona na obszarze miasta. Według rejestru gruntów stanowi ona tereny zabudowane inne (Bi). Z operatu szacunkowego sporządzonego dla tej nieruchomości wynika, że działka jest niezabudowana i użytkowanie nieruchomości polega na przyszłej jej zabudowie zgodnie z funkcją określoną w prawie miejscowym.

Gmina w chwili sprzedaży nie posiadała na tą nieruchomość decyzji o warunkach zabudowy ani planu zagospodarowania przestrzennego. Nieruchomość wystawiona była do przetargu w którym określono, że na tą działkę Gmina nie posiadała aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego natomiast zabudowy działki będzie można dokonać po uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647).

Według studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy, nieruchomość będąca przedmiotem wykazu znajduje się na terenach zabudowy usługowej z dopuszczeniem urządzeń zaopatrzenia w gaz. Ogłoszenia o przetargu zawarte w mediach informowały, że do wylicytowanej ceny doliczony zostanie obowiązujący podatek VAT. Do przetargu przystąpiły dwie osoby. Jedna z nich wygrała i w protokole zgodziła się na warunki jakie określiła Gmina tzn. na cenę wylicytowaną i doliczony 23% VAT do ceny wylicytowanej, protokół Komisji Przetargowej podpisał kupujący i sprzedający.

Transakcji dokonano w Kancelarii Notarialnej sporządzając akt notarialny, w którym określono cenę osiągniętą w przetargu wraz z doliczonym 23 % podatkiem od towarów i usług jak również to, że Gmina sprzedaje niezabudowaną nieruchomość a nabywca dokonuje zakupu na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy sprzedaż opisanej nieruchomości podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów usług stawką 23%?

Zdaniem Wnioskodawcy:

Sprzedaż wyżej wymienionej działki podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według stawki podstawowej tj. obecnie 23%, zgodnie z art. 41 ust. 1.

Opodatkowaniu podlegają dostawy gruntów zabudowanych niezabudowanych, przy czym w przypadku gruntów niezabudowanych tylko te, które są przeznaczone pod zabudowę i tereny budowlane.

O charakterze gruntów powinien decydować plan zagospodarowania przestrzennego. W sytuacji, gdy dla danego terenu Gmina nie posiada planu zagospodarowania przestrzennego stawka podatku lub ewentualne zwolnienie zależeć będzie od obecnego charakteru działki. Pomocniczo może być również wykorzystana ewidencja gruntów i budynków. Podatkiem od towarów i usług podlega, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przepis art. 7 ust. 1 ustawy definiuje dostawę towarów jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jako właściciel. Natomiast towarami w myśl ustawy są rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowie lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a także grunty. Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczonych pod zabudowę.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez dostawę towarów, w myśl art. 7 ust. 1 ustawy, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Podstawowa stawka podatku – w myśl art. 41 ust. 1 ustawy – wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Niemniej jednak jak wynika z art. 146a pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i ust. 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%, z zastrzeżeniem art. 146f.

Jednakże w treści ustawy o podatku od towarów i usług, ustawodawca przewiduje dla niektórych czynności obniżone stawki podatku oraz zwolnienie od podatku VAT.

Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.

Tereny budowlane, w myśl art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o którym mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Z cytowanych przepisów wynika, że nie jest terenem budowlanym grunt, dla którego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje inne przeznaczenie niż pod zabudowę. Analogicznie, w przypadku braku takiego planu, powyższą zasadę należy stosować do decyzji o warunkach zabudowy. W zależności od rodzaju inwestycji będzie to albo decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego albo decyzja o warunkach zabudowy.

Jednocześnie należy podkreślić, że brak aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również brak decyzji o warunkach zabudowy nie pozwala na uznanie danego terenu za teren budowlany w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy o VAT. Skoro teren jest definiowany poprzez spełnienie przesłanek weryfikowanych na podstawie danych w danym akcie prawnym lub decyzji, brak tego aktu prawnego (lub decyzji) automatycznie oznacza, że przesłanki nie mogą być spełnione. Tym samym, istnienie aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy, jest warunkiem koniecznym dla dalszej weryfikacji przeznaczenia danego terenu.

Z opisu sprawy wynika, że Gmina w dniu 26 września 2013 r. sprzedała działkę gruntu niezabudowaną. Dla powyższej nieruchomości nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy, brak jest również miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z zapisów studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego wynika, że nieruchomość będąca przedmiotem sprzedaży znajduje się na terenie zabudowy usługowej z dopuszczeniem urządzeń zaopatrzenia w gaz. Przeprowadzając transakcję sprzedaży Gmina opodatkowała opisaną dostawę działki stawką podatku VAT w wysokości 23%, gdyż zdaniem Wnioskodawcy o charakterze gruntu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy lub decyzji o warunkach zabudowy decydować może ewidencja gruntów i budynków. Natomiast sprzedany grunt w rejestrze gruntów stanowił tereny zabudowane inne (Bi).

Nie można jednak zgodzić się ze stanowiskiem Wnioskodawcy, gdyż powołany wyżej przepis art. 2 pkt 33 ustawy wyraźnie nakazuje oceniać przeznaczenie gruntu wyłącznie w oparciu o istniejący plan zagospodarowania przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy. Dlatego też należy wskazać, że skoro dla terenu na którym znajduje się sprzedana działka w chwili sprzedaży brak było miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie zostały wydane decyzje o warunkach zabudowy, to grunt ten nie stanowi terenu budowlanego w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy.

Tym samym należy uznać, że sprzedaż opisanej we wniosku działki korzysta ze zwolnienia od podatku VAT zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, gdyż nie spełnia definicji terenu budowlanego, przeznaczonego pod zabudowę w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy. W związku z powyższym wskazać należy, że Wnioskodawca zaprezentował nieprawidłowe stanowisko w sprawie.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz .U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.