Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.289.2025.2.AW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-06
Teza: Informacje o Klientach nabywane przez Wnioskodawcę od
Sprzedawcy jako przychody mogące być objęte podatkiem u
źródła.
Słowa kluczowe: informacja-informacja handlowa
podatek-podatek pobierany u źródła
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5, 5a, 5b, 6b. Podstawa opodatkowania i
wysokość podatku-Stawka podatku-Stawki 20% lub 10%
od niektórych przychodów osiąganych przez podatników
objętych ograniczonym obowiązkiem podatkowym-
Rodzaje świadczeń i usług podlegających opodatkowaniu
podatkiem u źródła
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 1-pkt 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 maja 2025 roku wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej z tego
    samego dnia dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie podatku u
    źródła.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 4 lipca 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A sp. z o.o. jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych podlegającym
    opodatkowaniu od całości swoich dochodów bez względu na miejsce ich osiągania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (nieograniczony obowiązek podatkowy).
    Przedmiotem działalności Spółki jest sprzedaż hurtowa odzieży i obuwia. Oferta Spółki
    zawiera obuwie na każdą porę roku, dla każdego (damskie, męskie, dziecięce), o szerokim
    przeznaczeniu (trekking, miejsce, sportowe, sneakersy, plażowo-basenowe,
    specjalistyczne, wizytowe).
    Z uwagi na nieustanną chęć rozwoju oraz politykę ekspansji terytorialnej Spółka podjęła
    decyzję o rozszerzeniu swojej działalności o nowe rynki zagraniczne, w szczególności
    rynek węgierski.
    Jednakże z uwagi na brak pełnej znajomości tamtejszego rynku oraz konieczność
    pozyskania wsparcia w wejściu na rynek węgierski Spółka zawarła umowę sprzedaży
    informacji o klientach z podmiotem mającym siedzibę na Węgrzech, zarejestrowanym
    należycie zgodnie z prawem węgierskim, podlegającym opodatkowaniu od całości swoich
    dochodów na Węgrzech (dalej: „Sprzedawca”) – rezydencja podatkowa potwierdzona
    została pozyskanym od Sprzedawcy certyfikatem rezydencji podatkowej.
    Sprzedawca nie jest podmiotem powiązanym ze Spółką w rozumieniu przepisów 11a ust.
    1 pkt 4 ustawy CIT, jednakże jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą na
    terytorium Węgier i posiada szczegółowe informacje handlowe i kredytowe na temat
    niektórych węgierskich klientów (dalej jako „Klienci”), którzy zakupili produkty od
    Sprzedawcy w latach 2023, 2024 i/lub 2025. Z uwagi na powyższe Spółka nabyła od
    Sprzedawcy, a Sprzedawca zgodził się dostarczyć Spółce, takie informacje o klientach.
    Informacje o klientach, które są przedmiotem sprzedaży obejmują następujące dane:
    1. Dane Klienta - prawną nazwę, adres rejestrowy, dane właściciela, osobę(-y) kontaktową
      (-e), numer(-y) telefonu(-ów), adres(-y) e-mail, adres(-y) dostawy i ustaloną linię
      kredytową.
    2. Dane dotyczące wyników - m.in. historyczne zamówienia i faktyczna sprzedaż do
      klienta w podziale na marki, ilości par i wartość towaru
    3. Dane dotyczące marketingu - m.in. kontakty do firm marketingowych, informacje o
      poprzednich kampaniach marketingowych.
    4. Informacje poufne - pisemne, elektroniczne i ustne informacje wymieniane pomiędzy
      Spółką a Sprzedawcą, z wyjątkiem informacji, które są publicznie znane w wyniku
      braku naruszenia umowy zawartej pomiędzy stronami dotyczącej sprzedaży informacji
      o Klientach (dalej: „Umowa”) - (dalej jako: „Informacje o Klientach”).
    Stosownie do postanowień Umowy informacje dostarczane będą w formie pisemnej (np.
    arkusz kalkulacyjny lub wyciąg z bazy danych) a na uzasadnione żądanie Spółki
    dodatkowo Sprzedawca udzieli dodatkowych wyjaśnień ustanych dotyczących
    przekazywanych informacji.
    Sprzedawca nie może wykorzystywać w działalności biznesowej przekazanych Spółce
    Informacji o Klientach. Sprzedawca zobowiązany jest nie ujawniać Informacji o Klientach
    pod jakimkolwiek tytułem prawnym żadnej osobie trzeciej bez uprzedniej pisemnej zgody
    Spółki, z wyjątkiem uprawnionych organów publicznych na ich żądanie.

    Z kolei Wnioskodawca zobowiązany jest zachować Informacja o Klientach w ścisłej
    tajemnicy i wykorzystywać je wyłącznie do wewnętrznych celów biznesowych.
    Z tytułu sprzedaży informacji o klientach Sprzedawcy przysługuje zryczałtowane
    wynagrodzenie które będzie płatne w 4 ratach.
    Sprzedawca nie prowadzi na terytorium Polski działalności zarobkowej poprzez położony
    w Polsce zakład bądź wolny zawód za pomocą położonej w Polsce stałej placówki –
    Sprzedawca nie posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zakładu bądź stałej
    placówki.
    Pozyskanie Informacji o Klientach ma na celu przygotowanie Wnioskodawcy do
    rozszerzenia działalności gospodarczej o rynek węgierski. Informacje tworzące bazę
    danych nie stanowią utworu w rozumieniu przepisów o ochronie majątkowych praw
    autorskich.
    Jednocześnie Sprzedawca jest właścicielem rzeczywistym (beneficial owner)
    wynagrodzenia otrzymywanego z tytułu sprzedaży Informacji o Klientach.
    Ponadto, w uzupełnieniu wniosku z 4 lipca 2025 r.:
    Na pytanie:
    a) co dokładnie obejmują informację o poprzednich kampaniach marketingowych?
      (prosimy dokładnie opisać)
    Udzieli Państwo odpowiedzi:
    Informacje o poprzednich kampaniach marketingowych obejmują dane dotyczące
    przeprowadzonych przez Sprzedawcę kampanii reklamowych w latach 2023, 2024 i/lub
    2025, w szczególności sposoby prowadzonych kampanii reklamowych (stosowane przez
    Sprzedawcę materiały informacyjne), grupę klientów, do których kierowano kampanie
    marketingowe, dane teleadresowe firm marketingowych, jak również koszt
    przeprowadzanych kampanii.
    Na pytanie:
    b) co dokładnie obejmują informację poufne – pisemne, elektroniczne i ustne informacje
      wymieniane pomiędzy Spółką a Sprzedawcą? (prosimy dokładnie opisać).
    Udzieli Państwo odpowiedzi:
    Informacje poufne obejmują wszystkie pisemnie, elektroniczne i ustne informacje
    wymieniane na mocy zawartej pomiędzy stronami Umowy, z wyjątkiem informacji, które
    są publicznie znane w wyniku braku naruszenia Umowy.
    Zatem za informacje poufne należy uznać wszelkie informacje pozyskane przez
    Wnioskodawcę w ramach wykonania Umowy, które nie są publicznie dostępne –
    informacje poufne stanowić będą więc w szczególności opisane w zdarzeniu przyszłym:
    · dane dotyczące klientów których nie można pozyskać z publicznych baz,
    · dane dotyczące wyników,
    · dane dotyczące marketingu.
    Na pytanie:
    c) czy w ramach Informacji o Klientach przyswojono określoną wiedzę o charakterze
      poufnym w dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej? Czy
      prawa z tej wiedzy mogą być przedmiotem obrotu m.in. sprzedaży praw, udzielania
      licencji?
    Udzieli Państwo odpowiedzi:
    W ramach Informacji o Klientach nie przyswojono dodatkowo wiedzy poza wskazanymi w
    opisie zdarzenia przyszłego informacjami dotyczącymi w szczególności:

    · danych klientów – około 210 klientów, którzy dokonali zakupu w 2023, 2024 i/lub 2025 r.
      produktów Sprzedawcy, w tym ich prawną nazwę, adres rejestrowy, dane właściciela,
      osobę(-y) kontaktową(-e), numer(-y) telefonu(-ów), adres(-y) e-mail, adres(-y) dostawy i
      ustaloną linię kredytową,
    · dane dotyczące wyników (sprzedaży), m.in. historyczne zamówienia i faktyczna sprzedaż
      do klienta w podziale na marki, ilości par i wartość towaru,
    · dane dotyczące marketingu (vide pkt a).
    Wiedza ta co do zasady nie może być przedmiotem udzielenia licencji. Możliwym jest
    natomiast przeprowadzenia transakcji analogicznej jak pomiędzy Wnioskodawcą a
    Sprzedawcą, tj. sprzedaż Informacji o Klientach jako całości. Nie ma natomiast możliwości
    sprzedaży praw do Informacji czy udzielenia licencji do takiej bazy.
    Na pytanie:
    d) czy Informacje o Klientach obejmują (zawierają) pakiet informacji praktycznych,
      wynikających z doświadczenia i badań, które są:
    · niejawne, czyli nie są powszechnie znane i dostępne,
    · istotne, czyli ważne i użyteczne z punktu widzenia wytwarzania czy sprzedaży
      produktów objętych umową oraz
    · zidentyfikowane, czyli opisane w wystarczająco zrozumiały sposób, aby można było
      sprawdzić, czy spełniają kryteria niejawności i istotności?
    Udzieli Państwo odpowiedzi:
    W ocenie Wnioskodawcy, dane przekazywane w ramach zawartej pomiędzy stronami
    Wnioskodawcą a Sprzedawcą Umowy nie stanowią natomiast zbioru poufnej wiedzy
    technicznej.
    Informacje o Klientach, stanowią zbiór danych, który ma zostać przekazany w ramach
    Umowy, zawierający dane takie jak imiona i adresy, niezbędne do prowadzenia
    działalności gospodarczej oraz podstawowe informacje o kontrahentach Sprzedawcy.
    Wnioskodawca nie jest w stanie jednoznacznie stwierdzić, czy powyższe Informacje o
    Klientach spełniają powyższe kryteria. Z pewnością bowiem informacje te stanowią pakiet
    informacji praktycznych wynikających z doświadczenia Sprzedawcy (informacje
    wypracowane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i zdobytego w tym
    zakresie doświadczenia), jednak część z tych informacji nie stanowi informacji niejawnych,
    bowiem dane dotyczące klientów jak adresy numery rejestracyjne etc. co do zasady są
    dostępne publicznie, podobnie jak dane finansowe dotyczące klientów można również
    pozyskać z innych źródeł.
    Z kolei dane takie jak linia kredytowa, czy rodzaj zakupionych produktów oraz ich ilość na
    przestrzeni lat 2023-2025 co do zasady nie są dostępne publicznie.
    Powyższe informacje mogą być ważne i użyteczne jednak nie tyle z punktu widzenia
    wytwarzania czy sprzedaży produktów objętych umową, co w zakresie rozpoczęcia
    sprzedaży oferowanych przez Wnioskodawcę produktów na rynku węgierskim.
    Na pytanie:
    e) czy w ramach zawartej umowy dochodzi do przeniesienia lub korzystania przez
      Państwa z praw autorskich lub jakichkolwiek praw pokrewnych np. do projektów,
      dokumentacji itp.
    Udzieli Państwo odpowiedzi:
    W ramach zawartej Umowy nie dochodzi do przeniesienia lub korzystania przez
    Wnioskodawcę z praw autorskich lub jakichkolwiek praw pokrewnych np. do projektów,
    dokumentacji itp.

    Ponadto, wskazali Państwo dane niezbędne w zakresie realizacji wymiany informacji
    podatkowych z innymi państwami, tj. wskazanego we wniosku Sprzedawcy mającego
    siedzibę na Węgrzech, od którego nabywacie Państwo Informację o Klientach.
    Pytania
    Czy Informacje o Klientach, nabywane przez Wnioskodawcę od Sprzedawcy, stanowią
    informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej
    lub naukowej (know-how), a w konsekwencji Wnioskodawca jako płatnik ma obowiązek
    pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego (podatku u źródła) z tytułu
    wynagrodzenia wypłacanego na rzecz Sprzedawcy, stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 1, ust. 2
    oraz art. 26 ustawy CIT w zw. z art. 12 ust. 2 UPO w wysokości 10% kwoty brutto
    wypłacanych należności?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy, Informacje o Klientach, nabywane przez Wnioskodawcę od
    Sprzedawcy, nie stanowią informacji związanych ze zdobytym doświadczeniem w
    dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how), a w konsekwencji
    Wnioskodawca nie ma obowiązku pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego
    (podatku u źródła) z tytułu wynagrodzenia wypłacanego na rzecz Sprzedawcy, stosownie
    do art. 21 ust. 1 pkt 1, ust. 2 oraz art. 26 ustawy CIT w zw. z art. 12 ust. 2 UPO w wysokości
    10% kwoty brutto wypłacanych należności.
    Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy CIT podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2,
    przychodów z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów
    wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży
    tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego,
    za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także
    środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze
    zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-
    how) ustala się w wysokości 20% przychodów.
    Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu
    opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 21 ust. 2 ustawy CIT).
    Przepisy art. 20-22 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 22a ustawy CIT).
    Natomiast stosownie do art. 22b ustawy CIT zwolnienia i odliczenia wynikające z
    przepisów art. 20-22 stosuje się pod warunkiem istnienia podstawy prawnej wynikającej z
    umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy
    międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, do uzyskania przez organ
    podatkowy informacji podatkowych od organu podatkowego innego niż Rzeczpospolita
    Polska państwa, w którym podatnik ma swoją siedzibę lub w którym dochód został
    uzyskany.
    Jednocześnie, stosownie do art. 12 ust. 1 UPO w Umawiającym się Państwie, wypłacane
    osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie,
    mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.
    Jednakże należności licencyjne mogą być także opodatkowane w tym Umawiającym się
    Państwie, w którym powstają, i zgodnie z prawem tego Państwa, lecz gdy odbiorca tych
    należności lub opłat jest ich właścicielem, podatek ustalony w ten sposób nie może
    przekroczyć 10 procent kwoty brutto należności licencyjnych (art. 12 ust. 2 UPO).
    Co istotne, na mocy art. 12 ust. 3 UPO określenie „należności licencyjne”, użyte w
    niniejszym artykule, oznacza wszelkiego rodzaju należności uzyskiwane z tytułu
    użytkowania lub prawa do użytkowania każdego prawa autorskiego do dzieła literackiego,
    artystycznego lub naukowego, włącznie z filmami dla kin oraz filmami i taśmami dla radia

    lub telewizji, patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu, tajemnicy technologii
    lub procesu produkcyjnego, jak również za użytkowanie lub prawo do użytkowania
    urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego, lub za informacje związane z
    doświadczeniem zdobytym w dziedzinie przemysłowej, handlowej i naukowej.
    Postanowienia ustępów 1 i 2 nie mają zastosowania, jeżeli właściciel należności
    licencyjnych mający miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie
    wykonuje w drugim Umawiającym się Państwie, z którego pochodzą należności licencyjne,
    działalność zarobkową przez zakład w nim położony bądź wolny zawód za pomocą tam
    położonej stałej placówki, a prawa lub majątek, z tytułu których wypłacane są należności
    licencyjne, rzeczywiście wiążą się z działalnością takiego zakładu lub stałej placówki. W
    takim przypadku stosuje się odpowiednio, w zależności od konkretnej sytuacji,
    postanowienia artykułu 7 lub artykułu 14 (art. 12 ust. 4 UPO).
    Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego Sprzedawca nie prowadzi na terytorium Polski
    działalności zarobkowej poprzez położony w Polsce zakład bądź wolny zawód za pomocą
    położonej w Polsce stałej placówki – Sprzedawca nie posiada na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej zakładu bądź stałej placówki. Zatem przepisy art. 12 ust. 4 UPO
    nie znajdą zastosowania.
    Zatem w niniejszej sprawie, w ocenie Spółki, istotnym jest ustalenie, czy przedmiotowe
    Informacje o Klientach mogą stanowić informacje związane ze zdobytym doświadczeniem
    w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how), w związku z art. 21 ust. 1
    pkt 1 ustawy CIT, a w konsekwencji podlegać opodatkowaniu podatkiem u źródła w
    wysokości 10% kwoty brutto należności, jako należności licencyjne na podstawie art. 12
    ust. 3 w zw. z art. 12 ust. 2 UPO.
    W ocenie Wnioskodawcy, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, powyższe przepisy nie
    znajdą zastosowania.
    Należy przy tym wskazać, iż pojęcie know-how nie zostało wprost zdefiniowane
    przepisami ustawy CIT, jednakże na mocy art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy CIT, przez know-how
    należy rozumieć całość informacji związanej ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie
    przemysłowej, handlowej lub naukowej.
    W świetle stanowiska wyrażanego przez organy podatkowe w niektórych interpretacjach
    (m.in. interpretacja indywidualna z 29 września 2016 r., znak: IPPB5/4510-691/16-2/MK,
    interpretacja indywidualna z 31 stycznia 2018 r., znak: 0114-KDIP2-1.4010.364.2017.1.PW)
    a mającego swe źródło w prawodawstwie unijnym (Rozporządzenie Komisji (UE) nr 316
    /2014 w sprawie stosowania art. 101 ust. 3 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do
    kategorii porozumień o transferze technologii), know-how to pakiet nieopatentowanych
    informacji praktycznych, wynikających z doświadczenia i badań, które są:
      a) niejawne (nie są powszechnie znane lub łatwo dostępne);
      b) istotne (ważne i użyteczne z punktu widzenia wytwarzania produktów objętych
        umową);
      c) zidentyfikowane (czyli opisane w wystarczająco zrozumiały sposób, aby można było
        sprawdzić, czy spełniają kryteria niejawności i istotności).
    W ocenie Wnioskodawcy, w myśl wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 marca
    2012 r., sygn. akt I FSK 973/11, przyjąć należy, iż „know-how” nietechniczne obejmuje
    wszelkiego rodzaju wiadomości i doświadczenia o charakterze nietechnicznym, które
    nadają się do wykorzystania w działalności przedsiębiorstwa lub wykonywania zawodu.
    Cechy „know-how technicznego” odnoszą się także do „know-how nietechnicznego”.
    Cechy te należy rozumieć następująco:
      a) cecha poufności powoduje, że „know-how” mogą stanowić jedynie informacje, które
        nie zostały ujawnione, nie są powszechnie znane, czy też łatwo dostępne.
        Przesłanka ta nie musi oznaczać wymogu bezwzględnej tajemnicy - wystarczy, by

        informacja nie była dostępna osobom zainteresowanym w sposób zwykły i
        dozwolony;
      b) istotność „know-how” oznacza, że są to informacje ważne dla całości lub zasadniczej
        części sposobu wytwarzania produktu lub świadczenia usług, muszą także spełniać
        u nabywcy określoną funkcję, czyli być użyteczne,
      c) identyfikowalność „know-how” oznacza, że zostało ono opisane lub utrwalone - czyli
        zmaterializowane i to w taki sposób, że możliwe jest sprawdzenie posiadania przez
        nie pozostałych cech oraz powoduje, że nabywca nie jest „nadmiernie ograniczony”
        w wykorzystaniu nabytych informacji.
    Należy uznać, że know-how dotyczy wszelkich nieujawnionych informacji technicznych,
    koniecznych do odtworzenia produktu bądź procesu w takich samych warunkach, bez
    względu na to, czy informacja ta może podlegać ochronie patentowej, czy nie. Know-how
    oznacza doświadczenie zawodowe w takim znaczeniu, że reprezentuje ono czynnik, bez
    którego odtworzenie produktu nie jest możliwe na podstawie samego zbadania produktu
    i wiedzy o postępie technicznym.
    Z kolei jak wynika z postanowień Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016
    /943 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony niejawnego know-how i niejawnych
    informacji handlowych (tajemnic przedsiębiorstwa) przed ich bezprawnym
    pozyskiwaniem, wykorzystywaniem i ujawnianiem (Dz.U. UE. L. z 2016 r. Nr 157, str. 1)
    (dalej: „Dyrektywa 2016/943”) 14) Należy przyjąć jednolitą definicję tajemnicy
    przedsiębiorstwa bez ograniczania zakresu ochrony przed przywłaszczeniem. Taka
    definicja powinna zatem być sformułowana w sposób uwzględniający know-how,
    informacje handlowe i informacje techniczne w przypadkach, w których istnieje zarówno
    uzasadniony interes w utrzymaniu poufności, jak i uzasadnione oczekiwanie, że taka
    poufność zostanie zachowana. Ponadto taki know-how lub informacje powinny mieć
    rzeczywistą lub potencjalną wartość handlową. Takie informacje lub know-how powinny
    być uważane za informacje o wartości handlowej wówczas, gdy przykładowo ich
    bezprawne pozyskiwanie, wykorzystywanie lub ujawnianie może spowodować szkody dla
    interesów osoby, która zgodnie z prawem sprawuje nad nimi kontrolę, szkodząc jej
    naukowemu lub technicznemu potencjałowi, interesom gospodarczym lub finansowym,
    pozycji strategicznej lub zdolności do konkurowania. Definicja tajemnicy handlowej nie
    obejmuje nieistotnych informacji oraz doświadczeń i umiejętności, które zostały zdobyte
    przez pracowników w trakcie prowadzenia normalnej pracy, a także nie obejmuje
    informacji, które są powszechnie znane lub łatwo dostępne osobom z kręgów zajmujących
    się zwykle tym rodzajem informacji”.
    W ocenie Wnioskodawcy, przekazywane przez Sprzedawcę Informacje o Klientach,
    stanowią zbiór danych, który ma zostać przekazany w ramach Umowy, zawierający dane
    takie jak imiona i adresy, niezbędne do prowadzenia działalności gospodarczej oraz
    podstawowe informacje o kontrahentach Sprzedawcy. W ocenie Wnioskodawcy, takie
    dane nie mogą być uznane za know-how. Przyjęcie bowiem odmiennego stanowiska
    prowadzić mogłoby do niezgodności polskich przepisów podatkowych z przepisami
    unijnymi, w szczególności Dyrektywy 2016/943.
    Dane przekazywane w ramach zawartej pomiędzy stronami Wnioskodawcą a Sprzedawcą
    Umowy nie stanowią natomiast zbioru poufnej wiedzy technicznej.
    Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, sprzedaż przez Sprzedawcę
    Informacji o Klientach nie może być traktowana jako udzielenie know-how.
    Usystematyzowany zbiór danych nie może być określany mianem doświadczenia, jak
    również nie stanowi on wiedzy technicznej o poufnym charakterze. Tym samym,
    przekazanie danych (Informacji o Klientach) nie może być traktowane jako udzielenie
    (przekazanie) know-how w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy CIT i art. 12 ust. 3 UPO.
    W konsekwencji powyższego, Informacje o Klientach, nabywane przez Wnioskodawcę od
    Sprzedawcy, nie stanowią informacji związanych ze zdobytym doświadczeniem w

    dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how), a zatem Wnioskodawca
    nie ma obowiązku pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego (podatku u źródła) z
    tytułu wynagrodzenia wypłacanego na rzecz Sprzedawcy, stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 1,
    ust. 2 oraz art. 26 ustawy CIT w zw. z art. 12 ust. 2 UPO w wysokości 10% kwoty brutto
    wypłacanych należności.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
        Podatnicy, jeżeli mają siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
        podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu
        na miejsce ich osiągania.
    W myśl art. 3 ust. 2 ustawa o CIT:
        Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub
        zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają
        na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    W świetle art. 3 ust. 3 pkt 5 ustawy o CIT:
        Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
        podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody
        (przychody) z tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji,
        wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki
        organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania,
        siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca
        zawarcia umowy i wykonania świadczenia.
    W myśl art. 3 ust. 5 ustawy o CIT:
        Za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa się przychody
        wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów
        (przychodów), o których mowa w ust. 3 pkt 1-4.
    W przepisie tym, wyrażona jest zasada ograniczonego obowiązku podatkowego, w myśl
    której państwo, na terytorium którego znajduje się źródło uzyskiwania przychodów, ma
    suwerenne prawo do opodatkowania podmiotów niebędących jej rezydentami
    podatkowymi w zakresie dochodów uzyskiwanych z takiego źródła.
    Nie budzi zatem wątpliwości, że wszelkie wypłaty, o których mowa w art. 21 ust. 1 w zw. z
    art. 3 ust. 5 ustawy o CIT, implikują powstanie przychodu na terytorium Polski.
    W stosunku do niektórych przychodów uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej przez podmioty zagraniczne, obowiązek potrącenia podatku spoczywa na
    podmiocie polskim dokonującym wypłaty należności będącej źródłem tego przychodu.
    Takie rodzaje przychodów zostały określone w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o CIT:
        Podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
        przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów:
        1) z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów
        wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze
        sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub
        procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia

        przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub
        naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie
        przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how),
        2) z opłat za świadczone usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej
        lub sportowej, wykonywanej przez osoby prawne mające siedzibę za granicą,
        organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych
        prowadzących działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub
        sportowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
        2a) z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych,
        usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji
        pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o
        podobnym charakterze
        - ustala się w wysokości 20% przychodów.
    Stosownie do art. 21 ust. 2 ustawy o CIT:
        Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia
        podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Z kolei, zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT:
        Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
        fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów
        wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy
        pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty
        zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń
        przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z
        właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie
        podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania
        siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem
        rezydencji. Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż
        określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania
        podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu
        podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej
        staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się
        charakter, skalę działalności prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w
        rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem.
    Ponadto, w świetle art. 12 ust. 1-3 umowy zawartej pomiędzy Rzecząpospolitą Polską a
    Republiką Węgierską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie
    podatków od dochodu i od majątku, sporządzonej w Budapeszcie dnia 23 września 1992
    r. (Dz.U. z 1995 r. Nr 125, poz. 602, dalej: „UPO”):
        1. Należności licencyjne powstające w Umawiającym się Państwie, wypłacane
        osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się
        Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.
        2. Jednakże należności licencyjne mogą być także opodatkowane w tym
        Umawiającym się Państwie, w którym powstają, i zgodnie z prawem tego Państwa,
        lecz gdy odbiorca tych należności lub opłat jest ich właścicielem, podatek ustalony
        w ten sposób nie może przekroczyć 10 procent kwoty brutto należności
        licencyjnych.
        3. Określenie „należności licencyjne”, użyte w niniejszym artykule, oznacza
        wszelkiego rodzaju należności uzyskiwane z tytułu użytkowania lub prawa do
        użytkowania każdego prawa autorskiego do dzieła literackiego, artystycznego lub
        naukowego, włącznie z filmami dla kin oraz filmami i taśmami dla radia lub
        telewizji, patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu, tajemnicy

        technologii lub procesu produkcyjnego, jak również za użytkowanie lub prawo do
        użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego, lub za
        informacje związane z doświadczeniem zdobytym w dziedzinie przemysłowej,
        handlowej i naukowej.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy Informacje o Klientach, nabywane przez
    Wnioskodawcę od Sprzedawcy, stanowią informacje związane ze zdobytym
    doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how), a w
    konsekwencji Wnioskodawca jako płatnik ma obowiązek pobrania zryczałtowanego
    podatku dochodowego (podatku u źródła) z tytułu wynagrodzenia wypłacanego na rzecz
    Sprzedawcy, stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 1, ust. 2 oraz art. 26 ustawy CIT w zw. z art. 12
    ust. 2 UPO w wysokości 10% kwoty brutto wypłacanych należności.
    Odnosząc się do powyższych wątpliwości Wnioskodawcy wskazać należy, że pod pojęciem
    „know-how” należy rozumieć określoną wiedzę o poufnym charakterze, w dziedzinie
    przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej. Prawa do korzystania z tej wiedzy
    mogą być przedmiotem obrotu, m.in. sprzedaży praw, udzielenia licencji. Pojęcie to
    określa m.in. wiedzę techniczną i specjalne właściwości odkryte przez dany podmiot w
    rezultacie prowadzonych przez siebie badań, a nieznane konkurencji. „Know-how” można
    zdefiniować jako pakiet informacji praktycznych, wynikających z doświadczenia i badań,
    które są:
      - niejawne, czyli nie są powszechnie znane lub łatwo dostępne,
      - istotne, czyli ważne i użyteczne z punktu widzenia wytwarzania czy sprzedaży
        produktów objętych umową oraz
      - zidentyfikowane, czyli opisane w wystarczająco zrozumiały sposób, aby można było
        sprawdzić, czy spełniają kryteria niejawności i istotności.
    Aby know-how mogło być zidentyfikowane, musi być ono ustalone w umowie albo w
    odrębnym dokumencie, bądź też zarejestrowane w jakiejkolwiek innej stosownej formie.
    W punkcie 8.5 Komentarza do art. 12 ust. 2 Modelowej Konwencji w sprawie podatku od
    dochodu i majątku (OECD (2014) Modelowa konwencja w sprawie podatku od dochodu i
    majątku. Wersja skrócona 2014, Wolters Kluwers SA, Warszawa 2016 r.), odnoszącego się
    do definicji należności licencyjnych, wskazano, że „Jeżeli informacje, o których mowa w
    ustępie 2, są dostarczone lub jeżeli przyznane zostało użytkowanie lub prawo do
    użytkowania majątku, o którym mowa w tym ustępie, osoba władająca takimi
    informacjami lub majątkiem może zgodzić się nie udostępniać takich informacji lub
    majątku nikomu innemu. Zapłata dokonana za taką zgodę stanowi zapłatę za zapewnienie
    wyłączności posiadania takich informacji lub wyłączności prawa użytkowania takiego
    majątku, w zależności od przypadku. Te płatności stanowiące „należności wszelkiego
    rodzaju uzyskane jako wynagrodzenie wypłacone (...) za prawo do użytkowania mienia lub
    za informacje” podlegają definicji należności licencyjnych”.
    Ponadto, pkt 11 Komentarza do art. 12 wyraźnie wskazuje, że „Kwalifikując należności
    licencyjne jako wynagrodzenia wypłacane za informacje związane ze zdobytym
    doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej, ustęp 2 czyni aluzję
    do know-how. Różne wyspecjalizowane ugrupowania i poszczególni autorzy wypracowali
    liczne definicje know-how. Określenie „wynagrodzenia (...) za informacje związane z
    doświadczeniem nabytych w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej” jest
    stosowane w kontekście przenoszenia/przekazywania pewnych informacji, które nie były
    przedmiotem patentu i które na ogół nie mieszczą się w innych kategoriach praw
    własności intelektualnej. Wyposażenie to odsyła w zasadzie do informacji publicznie
    nieujawnionych o charakterze przemysłowym, handlowym lub naukowym, mających
    związek z nabytym doświadczeniem, które mają praktyczne zastosowanie w działalności
    przedsiębiorstwa, i których ujawnienie może przenieść korzyści ekonomiczne. Ponieważ

    definicja nawiązuje do informacji związanych z nabytym doświadczeniem, to artykuł nie
    ma zastosowania do wynagrodzenia za nowe informacje otrzymane w wyniku usług
    wykorzystywanych na zlecenie osoby wypłacającej wynagrodzenie”.
    W punkcie 11.1, 11.2 ww. Komentarza do art. 12 ust. 2, wyraźnie stwierdza się, że „W
    umowie na zakup know-how jedna ze stron zobowiązuje się do udostępniania drugiej
    stronie specjalistycznej wiedzy i doświadczeń nieujawnionych publicznie w celu
    wykorzystania ich na własny rachunek. Uważa się, że udostępniający nie jest zobowiązany
    do odgrywania jakiejkolwiek roli w trakcie stosowania udostępnianej formuły produkcyjnej
    ani też nie jest zobowiązany do gwarantowania wyników stosowania tej formuły. Taki
    rodzaj umowy różni się od umowy o świadczenie usług, według której jedna ze stron
    stosuje własne umiejętności zawodowe i doświadczenie, wykonując pracę dla drugiej
    strony. Płatności dokonane z tego tytułu wchodzą na ogół w zakres artykułu 7.”
    Zgodnie z pkt 11.3 ww. Komentarza, umowy know-how to: „Umowy na udostępnienie
    know-how odnośnie do informacji, które już istnieją lub za udostępnienie informacji po
    ich opracowaniu lub stworzeniu, i które zawierają specjalne postanowienia dotyczące
    poufności takich informacji.”
    Ponadto punkt 11.6 Komentarza stanowi, iż „W praktyce handlowej spotyka się umowy,
    które obejmują zarówno know-how, jak i udzielenie pomocy technicznej. Przykładem
    takiego kontraktu, jednym z wielu, jest umowa franchisingowa (kontrakt specjalnego
    charakteru), w której udostępniający przekazuje nabywcy swoją wiedzę i doświadczenie
    oraz udziela mu różnorodnej pomocy technicznej, której w pewnych przypadkach
    towarzyszą pomoc finansowa i dostawa towarów. W takich umowach mieszanych należy –
    opierając się na danych zawartych w umowie lub drogą analizy logicznej – dokonać
    rozbicia całej kwoty wynagrodzenia na oddzielne elementy i do każdego z nich zastosować
    odrębne zasady opodatkowania. Jeżeli jednak jeden z elementów świadczenia stanowi
    pozycję główną kontraktu, a pozostałe elementy są uboczne lub mają raczej znikome
    znaczenie, to normę stosowaną do głównego elementu należy stosować do całości
    wynagrodzenia”.
    W ocenie Organu, nabywane przez Spółkę od Sprzedawcy Informację o Klientach nie
    kwalifikują się do art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, w szczególności z opisu sprawy nie
    wynika, aby Wnioskodawca nabywał od Sprzedawcy know-how.
    Jak wynika z przedstawionego we wniosku opisu sprawy Spółka zawarła umowę sprzedaży
    informacji o klientach z podmiotem mającym siedzibę na Węgrzech.
    Informacje o klientach, które są przedmiotem sprzedaży obejmują następujące dane:
      - Dane Klienta - prawną nazwę, adres rejestrowy, dane właściciela, osobę(-y)
        kontaktową(-e), numer(-y) telefonu(-ów), adres(-y) e-mail, adres(-y) dostawy i
        ustaloną linię kredytową.
      - Dane dotyczące wyników - m.in. historyczne zamówienia i faktyczna sprzedaż do
        klienta w podziale na marki, ilości par i wartość towaru
      - Dane dotyczące marketingu - m.in. kontakty do firm marketingowych, informacje o
        poprzednich kampaniach marketingowych.
    - Informacje poufne - pisemne, elektroniczne i ustne informacje wymieniane pomiędzy
      Spółką a Sprzedawcą, z wyjątkiem informacji, które są publicznie znane w wyniku
      braku naruszenia umowy zawartej pomiędzy stronami dotyczącej sprzedaży
      informacji o Klientach.
    Informacje poufne obejmują wszystkie pisemnie, elektroniczne i ustne informacje
    wymieniane na mocy zawartej pomiędzy stronami Umowy, z wyjątkiem informacji, które
    są publicznie znane w wyniku braku naruszenia Umowy.

    Za informacje poufne należy uznać wszelkie informacje pozyskane przez Wnioskodawcę w
    ramach wykonania Umowy, które nie są publicznie dostępne – informacje poufne
    stanowić będą więc w szczególności opisane w zdarzeniu przyszłym:
      - dane dotyczące klientów których nie można pozyskać z publicznych baz,
      - dane dotyczące wyników,
      - dane dotyczące marketingu.
    W ramach Informacji o Klientach nie przyswojono dodatkowo wiedzy poza wskazanymi w
    opisie zdarzenia przyszłego informacjami dotyczącymi w szczególności:
    · danych klientów – około 210 klientów, którzy dokonali zakupu w 2023, 2024 i/lub 2025 r.
      produktów Sprzedawcy, w tym ich prawną nazwę, adres rejestrowy, dane właściciela,
      osobę(-y) kontaktową(-e), numer(-y) telefonu(-ów), adres(-y) e-mail, adres(-y) dostawy i
      ustaloną linię kredytową,
    · dane dotyczące wyników (sprzedaży), m.in. historyczne zamówienia i faktyczna sprzedaż
      do klienta w podziale na marki, ilości par i wartość towaru,
    · dane dotyczące marketingu.
    Według wiedzy Wnioskodawcy, dane przekazywane w ramach zawartej pomiędzy
    stronami Wnioskodawcą a Sprzedawcą Umowy nie stanowią natomiast zbioru poufnej
    wiedzy technicznej.
    Informacje o Klientach, stanowią zbiór danych, który ma zostać przekazany w ramach
    Umowy, zawierający dane takie jak imiona i adresy, niezbędne do prowadzenia
    działalności gospodarczej oraz podstawowe informacje o kontrahentach Sprzedawcy.
    Sprzedawca nie może wykorzystywać w działalności biznesowej przekazanych Spółce
    Informacji o Klientach. Sprzedawca zobowiązany jest nie ujawniać Informacji o Klientach
    pod jakimkolwiek tytułem prawnym żadnej osobie trzeciej bez uprzedniej pisemnej zgody
    Spółki, z wyjątkiem uprawnionych organów publicznych na ich żądanie.
    Z kolei Wnioskodawca zobowiązany jest zachować Informacja o Klientach w ścisłej
    tajemnicy i wykorzystywać je wyłącznie do wewnętrznych celów biznesowych.
    W ramach zawartej Umowy nie dochodzi do przeniesienia lub korzystania przez
    Wnioskodawcę z praw autorskich lub jakichkolwiek praw pokrewnych np. do projektów,
    dokumentacji itp.
    Mając na uwadze powyższe okoliczności nabywane przez Spółkę usługi nie wchodzą w
    zakres przepisu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT i tym samym Spółka nie jest obowiązana
    do poboru podatku u źródła zgodnie z przepisami art. 26 ustawy o CIT oraz w sprawie nie
    będzie miał zastosowania art. 12 ust. 2 UPO.
    Zatem, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia czy Informacje o Klientach, nabywane
    przez Wnioskodawcę od Sprzedawcy, stanowią informacje związane ze zdobytym
    doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how), a w
    konsekwencji Wnioskodawca jako płatnik ma obowiązek pobrania zryczałtowanego
    podatku dochodowego (podatku u źródła) z tytułu wynagrodzenia wypłacanego na rzecz
    Sprzedawcy, stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 1, ust. 2 oraz art. 26 ustawy CIT w zw. z art. 12
    ust. 2 UPO w wysokości 10% kwoty brutto wypłacanych należności, należało uznać za
    prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

    Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych oraz wyroku sądu
    administracyjnego stwierdzić należy, że rozstrzygnięcia te zostały wydane w
    indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą Organu w sprawie będącej
    przedmiotem Państwa wniosku.
    Dodatkowo Organ zauważa, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji
    przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania
    podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na
    opisie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego we wniosku.
    Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b Ordynacji podatkowej jest sam
    przepis prawa. Wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu
    faktycznego (zdarzenia przyszłego) oraz załatwienia sprawy, organy podatkowe podejmują
    w toku postępowania podatkowego. Podstawowym narzędziem realizacji tej zasady jest
    postępowanie dowodowe, które nie jest prowadzone w ramach postępowania w sprawie
    wydania interpretacji indywidualnej. Jeżeli zatem przedstawiony we wniosku stan
    faktyczny (zdarzenie przyszłe) różnić się będzie od występującego w rzeczywistości,
    wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawcy w zakresie rzeczywiście
    zaistniałego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
        będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
        będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
        decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
        praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA),
        albo

      - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.