Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.197.2021.11.MK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-09
Teza: Dotyczy ustalenia czy Spółka będzie posiadała w Polsce zakład
dla celów CIT, o którym mowa w art. 4a pkt 11 ustawy o CIT, a
w związku z tym Spółka będzie osiągała dochody na
terytorium Polski i w konsekwencji na Wnioskodawcy będzie
ciążył obowiązek podatkowy w CIT w Polsce.
Słowa kluczowe: Dania
dochód
obowiązek-obowiązek podatkowy
zakład
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1. Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Słowniczek-Zagraniczny zakład
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 3
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 4

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 kwietnia 2021 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczył podatku dochodowego od osób prawnych. Wniosek uzupełniono w odpowiedzi
    na wezwanie pismem z 2 sierpnia 2021 r.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

(...) (dalej również jako: (...), Spółka, Wnioskodawca), jest spółką akcyjną posiadającą
    siedzibę oraz zarząd w Danii, (...). Wnioskodawca prowadzi działalność (...), specjalizując się
    w (...). Spółka działa na rynku duńskim. Dodatkowo, Spółka działa również na rynku
    szwedzkim poprzez oddział.
    Spółka nadmienia, że jest podmiotem powiązanym z B z siedzibą w Niemczech, która
    prowadzi działalność w Polsce poprzez Oddział zagranicznego przedsiębiorcy z siedzibą w
    (...). Niemniej, obecnie Wnioskodawca nie posiada oddziału na terytorium Polski.
    Obecnie, Wnioskodawca planuje zatrudnić pracowników - zamieszkałych w Polsce.
    Podstawą prawną zatrudnienia byłaby umowa o pracę, zawarta zgodnie z polskimi
    przepisami, do której zastosowanie miałby Kodeks pracy. Polscy pracownicy wykonywaliby
    część zadań administracyjnych (...), przy czym, swoje obowiązki wykonywaliby w systemie
    home-office. Spółka nie będzie zobowiązywała pracowników, by udostępniali jej
    jakąkolwiek przestrzeń, np. biurową.
    Wnioskodawca nie będzie również zobowiązywał pracowników, by wykonywali swoje
    zadania z określonego miejsca - wybór i zmiana miejsca wykonywania obowiązków
    pracowniczych będzie pozostawała jedynie w gestii pracowników, z zastrzeżeniem że
    miejsce wykonywania obowiązków zapewnia bezpieczeństwo danych (wyłączeniem miejsc
    publicznych jak kawiarnie, bary itp.) Z uwagi na fakt, że Wnioskodawca nie posiada w
    Polsce oddziału, ani żadnej innej jednostki organizacyjnej, pracownicy - na podstawie
    postanowień umownych - przejmą na siebie obowiązki zagranicznego pracodawcy jako
    płatnika składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne.
    Pracownicy w Polsce wykonywać będą jedynie proste zadania, wymagające podstawowych
    umiejętności językowych (język szwedzki i duński). Co istotne, zadania tych pracowników,
    będą miały charakter administracyjny, wspomagający działania Wnioskodawcy w Danii i
    Szwecji. Nie będą w żadnym razie nakierowane na zdobywanie nowych klientów Spółki.
    Tak, jak obecnie, wszystkie działania związane ze sprzedażą produktów, jak również sama
    sprzedaż wykonywane będą nadal wyłącznie w Danii i w Szwecji (poprzez położony tam
    oddział) i wyłącznie dla duńskich i szwedzkich klientów.
    Zadania, które będą wykonywane przez pracowników w Polsce podzielić można na
    następujące grupy: (i) operacyjny back-office, (ii) finansowy back-office, (iii) Wsparcie w
    zakresie analizy danych.
    1. Operacyjny back-office

      Ta grupa zadań, które mają być wykonywane przez pracowników w Polsce obejmuje
      wsparcie przy likwidacji szkód klientów Spółki. Obowiązki pracowników w Polsce
      obejmować będą:
    a) Likwidację szkód (w przypadku ubezpieczeń turystycznych i korporacyjnych),
      obejmującą likwidację wszystkich rodzajów szkód z produktów turystycznych i
      korporacyjnych - w szczególności: koszty leczenia, koszty rezygnacji z podróży, utrata
      lub opóźnienie bagażu, opóźnienie przybycia, przy czym, zadania pracowników w
      Polsce obejmować będą:
      - utworzenie „szkody” - a więc wyodrębnionego zdarzenia w odpowiednim systemie
        informatycznym;
      - weryfikacja polisy;
      - sprawdzenie zakresu ochrony zgodnie z warunkami ubezpieczenia;
      - prowadzenie korespondencji z klientami w zakresie likwidowanej szkody z użyciem
        standardowych szablonów;
      - weryfikacja dokumentacji i w razie konieczności wnioskowanie o jej uzupełnienie;
      - zakładanie rezerw w systemie informatycznym Spółki;
      - kontakt ze współpracującymi podmiotami zewnętrznymi w zakresie uzyskania
        informacji koniecznej do likwidacji szkody bądź ustalenia/uzupełnienia rezerw;
      - rejestracja regresów w odpowiednim systemie informatycznym;
      - poszukiwanie informacji o możliwości wystąpienia z regresem i występowanie o
        informację do linii lotniczych, jednostek publicznego ubezpieczenia zdrowotnego
        i innych zakładów ubezpieczeń;
      - aktualizacja statusu szkody, zgodnie z wykonywanymi zadaniami;
      - kontakt z placówkami medycznymi w kwestiach medycznych;
      - rejestracja i przetwarzanie danych w systemach Wnioskodawcy;
      - zadania administracyjne, m.in. udział w pracach zespołu, związanych z
        zamknięciem miesiąca - sprawdzanie brakujących rezerw i starszych szkód,
        aktualizacja statusu spraw, inne zadania administracyjne związane z likwidacją
        szkód.
      Powyższy zakres zadań nie uwzględnia podejmowania decyzji o wypłacie lub odmowie
      wypłaty odszkodowania.
      Spółka zaznacza, że bieżący nadzór nad pracą polskich pracowników będzie
      prowadzony z Danii i Szwecji, a pracownicy podlegać będą Kierownikom Działów
      Likwidacji Szkód z Danii i Szwecji. Wytyczne dotyczące pracy oraz instrukcje dotyczące
      procesów zostaną dostarczone pracownikom przez Wnioskodawcę.
      W związku z faktem, że pracownicy w Polsce będą zdalnie podłączać się do stacji
      komputerowej skonfigurowanej w Danii, fizycznie znajdującej się poza terytorium
      Polski. Kod dostępu, umożliwiający podłączenie się do stacji komputerowej zostanie
      wysłany do pracownika w Polsce za pośrednictwem serwerów Spółki. Spółka
      wyposaży polskich pracowników w niezbędny sprzęt komputerowy, który będzie mógł
      być wykorzystywany (używany) wyłącznie do celu połączenia się ze stacją
      komputerową Spółki w celu wejścia na platformę Wnioskodawcy poprzez pulpit
      zdalny.
    2. Finansowy back-office
      W tej grupie zadań, pracownicy w Polsce pełnić będą funkcję wsparcia
      administracyjnego dla działu księgowości (...). Głównymi zadaniami pracowników

      będą: ewidencja księgowa należności i zobowiązań, uzgadnianie sald i rozliczanie
      rozrachunków, zadania kontrolne w zakresie rachunkowości, raportowania
      wewnętrznego itp.
      Wnioskodawca wskazuje, że w tym zakresie zadań bieżący nadzór nad polskimi
      pracownikami będzie prowadzony z Danii bądź ze Szwecji. Pracownicy będą
      funkcjonalnie podlegać Dyrektorowi Finansowemu Spółki.
      Wytyczne dotyczące pracy oraz instrukcje w zakresie procesów księgowych zostaną
      pracownikom dostarczone przez Spółkę. Podobnie jak we wcześniejszej grupie,
      pracownicy w Polsce będą zdalnie łączyć się do systemu księgowego. Wnioskodawca
      wyposaży pracowników w sprzęt komputerowy który będzie mógł być
      wykorzystywany (używany) wyłącznie do celu połączenia się ze stacją komputerową
      Spółki w celu wejścia na platformę Wnioskodawcy poprzez pulpit zdalny.
    3. Wsparcie w zakresie analizy danych
      W ostatniej grupie zadań, pracownicy w Polsce odpowiedzialni będą za analizy
      danych. Do głównych zadań pracowników należeć będzie: generowanie raportów
      okresowych i ad-hoc, analiza danych, dostarczanie i rozbudowywanie danych
      wejściowych, utrzymywanych w systemie skandynawskim (...).
    Do głównych obowiązków pracowników w Polsce należeć będzie:
    - analiza cen ubezpieczeń,
    - przygotowanie kalkulacji cenowych dla nowych produktów,
    - przygotowanie kalkulacji opłacalności dotyczące odnawianych polis
      ubezpieczeniowych lub rodzajów ubezpieczeń,
    - kwartalne raportowanie rentowności produktów,
    - wprowadzanie zmian w składkach w systemie informatycznym Spółki,
    - wprowadzanie zmian produktowych w systemie informatycznym Spółki we współpracy
      z Działem IT,
    - nadzorowanie procesów związanych ze skandynawskim systemem (...), będącym
      łącznikiem pomiędzy Spółką a programistami.
    Bieżący nadzór nad polskimi pracownikami będzie prowadzony z Danii bądź ze Szwecji, a
    pracownicy będą podlegać Kierownikowi Działu Zarządzania Produktem (...). Podobnie, jak
    w pozostałych grupach zadań, wytyczne dotyczące pracy i instrukcje procesów zostaną
    dostarczone przez Spółkę. Wnioskodawca wyposaży pracowników w niezbędny sprzęt
    komputerowy. Pracownicy w Polsce będą zdalnie łączyć się do skandynawskiego systemu
    (...). Sprzęt dostarczony pracownikom może być używany wyłącznie w celu wejścia na
    platformę Spółki poprzez zdalny pulpit.
    Dodatkowo, Wnioskodawca zaznacza, że w związku z planowanym zatrudnieniem
    pracowników, będzie ponosił w Polsce koszty następujących usług:
      1. badania lekarskie medycyny pracy;
      2. szkolenia BHP;
      3. usługi kadrowo-płacowe;
      4. ogłoszenia na portalach rekrutacyjnych.

    Poza tym, Spółka informuje, że nabywa na terenie Polski usługi IT (...). Obecnie,
    informatycy współpracujący z (...) wykonują swoje zadania jako przedsiębiorcy prowadzący
    działalność gospodarczą i rozliczają się z Wnioskodawcą na podstawie miesięcznych faktur.
    W piśmie z 2 sierpnia 2021 r. będącym uzupełnieniem wniosku wskazano, że Spółka nie
    będzie zarejestrowana na terytorium Polski jako podatnik podatku od towarów i usług.
    Spółka nie będzie realizowała czynności podlegających opodatkowaniu, które nie
    korzystają ze zwolnienia z opodatkowania. Zadania zatrudnionych w Polsce pracowników,
    będą miały charakter administracyjny, wspomagający działania Spółki w Danii i Szwecji.
    Sprzedaż dokonywana przez Spółkę wykonywana będzie wyłącznie w Danii i w Szwecji i
    wyłącznie dla duńskich i szwedzkich klientów.
    Działalność Spółki na terytorium Polski będzie ograniczała się tylko i wyłącznie do opisanej
    we wniosku współpracy z pracownikami zatrudnionymi do wykonywania zadań
    administracyjnych (...).
    Spółka na terytorium Polski nie będzie posiadała/wynajmowała nieruchomości/lokali
    /biura itp.; praca zatrudnionych pracowników realizowana będzie w systemie home-office
    - Spółka nie będzie zobowiązywała pracowników, by udostępniali jej jakąkolwiek
    przestrzeń, np. biurową.
    Spółka nie będzie posiadała na terytorium Polski innych urządzeń niż wskazane w
    przedmiotowym stanie faktycznym (winno być zdarzeniu przyszłym).
    Osoby będą zatrudniane na czas określony, zazwyczaj 6 miesięcy, a następnie na czas
    nieokreślony (ewentualnie zawierana będzie kolejna umowa na czas określony w
    uzasadnionych przypadkach). Część osób może również wykonywać zadania w ramach
    umowy zlecenia (zwłaszcza studenci).
    Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu do wniosku)
    Czy w przypadku zatrudnienia pracowników na terytorium Polski, którzy będą wykonywać
    pracę na rzecz Spółki, zgodnie z założeniami przedstawionymi w opisie zdarzenia
    przyszłego, Spółka spowoduje powstanie na terytorium Polski zakładu zagranicznego, o
    którym mowa w art. 4a pkt 11 ustawy o CIT oraz art. 5 Konwencji z dnia 6 grudnia 2001 r.
    między Rzeczpospolitą Polską a Królestwem Danii w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od
    dochodu i majątku, a co za tym idzie, czy po stronie Spółki powstanie obowiązek
    rozliczenia podatku dochodowego od osób prawnych na terytorium Polski w związku z
    posiadaniem przedmiotowego zakładu? (pytanie oznaczone we wniosku nr 2)?
    Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w piśmie z 2 sierpnia 2021 r.
    będącym uzupełnieniem wniosku):
    Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku zatrudnienia pracowników na terytorium Polski,
    którzy będą wykonywać pracę na rzecz Spółki, zgodnie z założeniami przedstawionymi w
    opisie zdarzenia przyszłego, nie spowoduje powstania na terytorium Polski zakładu
    zagranicznego, o którym mowa w art. 4a pkt 11 ustawy o CIT oraz art. 5 Konwencji z dnia 6
    grudnia 2001 r. między Rzeczpospolitą Polską a Królestwem Danii w sprawie unikania
    podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie
    podatków od dochodu i majątku. W konsekwencji, po stronie Spółki nie powstanie
    obowiązek rozliczenia podatku dochodowego od osób prawnych na terytorium Polski, co
    też wynika z braku posiadania przedmiotowego zakładu.
    Zgodnie z treścią art. 3 ust. 2 ustawy o CIT, podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium
    Rzeczpospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko
    od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. W myśl zaś ust. 3 pkt
    1 cytowanego artykułu, za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczpospolitej
    Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody
    (przychody) z wszelkiego rodzaju działalności prowadzonej na terytorium Rzeczpospolitej

    Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej zakład
    zagraniczny.
    W myśl art. 4a pkt 11 ustawy o CIT, ilekroć w ustawie jest mowa o zagranicznym zakładzie
    - oznacza to:
    a) stałą placówkę, poprzez którą podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium
      jednego państwa wykonuje całkowicie lub częściowo działalność na terytorium
      innego państwa, a w szczególności oddział, przedstawicielstwo, biuro, fabrykę,
      warsztat albo miejsce wydobywania bogactw naturalnych,
    b) plac budowy, budowę, montaż lub instalację, prowadzone na terytorium jednego
      państwa przez podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium innego państwa,
    c) osobę, która w imieniu i na rzecz podmiotu mającego siedzibę lub zarząd na
      terytorium jednego państwa działa na terytorium innego państwa, jeżeli osoba ta ma
      pełnomocnictwo do zawierania w jego imieniu umów i pełnomocnictwo to faktycznie
      wykonuje
        - chyba że umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest
          Rzeczpospolita Polska, stanowi inaczej.
    W związku z faktem, że Wnioskodawca jest spółką posiadającą siedzibę na terytorium
    Danii, właściwe dla niniejszej sprawy są postanowienia Konwencji z dnia 6 grudnia 2001 r.
    między Rzeczpospolitą Polską a Królestwem Danii w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od
    dochodu i majątku (dalej: „UPO”).
    W myśl art. 5 ust. 1 UPO, „w rozumieniu niniejszej konwencji określenie „zakład” oznacza
    stałą placówkę, poprzez którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność
    przedsiębiorstwa”. Zgodnie zaś z ust. 2 cytowanego artykułu, określenie „zakład” obejmuje
    w szczególności:
      a) siedzibę zarządu,
      b) filię,
      c) biuro,
      d) fabrykę,
      e) warsztat,
      f) kopalnię, źródło ropy naftowej lub gazu, kamieniołom albo każde inne miejsce
      wydobywania zasobów naturalnych.
    Nadto, zgodnie z art. 5 ust. 3 UPO, plac budowy, prace budowlane lub instalacyjne
    stanowią zakład tylko wtedy, gdy trwają dłużej niż dwanaście miesięcy. Dodatkowo, w ust.
    4 cytowanego artykułu wskazano, w jakich okolicznościach instalacja, urządzenie
    wiertnicze lub statek mogą stanowić zakład.
    W tym miejscu wskazać należy na treść Komentarza do Modelowej Konwencji OECD z
    2017 r. do artykułu 5, w którym wskazuje się, że nawet jeśli część działalności
    przedsiębiorstwa może być prowadzone w miejscu, takim jak „home-office” danej osoby,
    to nie powinien ten fakt prowadzić automatycznie do konkluzji, że takie miejsce jest
    pozostawione do dyspozycji przedsiębiorstwa, tylko dlatego, że używane jest przez daną
    osobę (na przykład pracownika), który pracuje dla danego przedsiębiorstwa (punkt 18
    Komentarza do art. 5). O tym, czy „home-office” może stanowić miejsce oddane do
    dyspozycji przedsiębiorstwa zależeć będzie od okoliczności. W wielu przypadkach,
    prowadzenie działalności w domu danej osoby (na przykład pracownika) będzie na tyle
    sporadyczne, że to miejsce - dom - nie będzie mogło być uznane za miejsce oddane do

    dyspozycji Przedsiębiorstwa. Z drugiej zaś strony, gdy „home-office” jest wykorzystywany
    ciągle do prowadzenia działalności Przedsiębiorstwa i oczywistym jest, że
    Przedsiębiorstwo wymaga od danej osoby by wykorzystywała daną lokalizację do
    prowadzenia działalności przez Przedsiębiorstwo (na przykład poprzez niezapewnienie
    powierzchni biurowej), gdy z natury danych czynności oczywiste jest, że taka działalność
    wymaga powierzchni biurowej, takie „home-office” może być uznane za miejsce oddane
    do dyspozycji Przedsiębiorstwa.
    Spółka pragnie wskazać, że w interpretacji z dnia 28 lipca 2016 r., znak IPPB5/4510-680/16-
    3/RS, Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie uznał, że w przypadku, gdy pracodawca nie
    zapewnia powierzchni biurowej dla swoich pracowników, stąd pracownicy zobowiązani są
    do wykonywania swoich obowiązków ze swoich domów (a pracodawca nie ma prawa do
    dysponowania tą powierzchnią), to działalność pracowników nie będzie skutkowała
    posiadaniem przez pracodawcę zakładu zagranicznego w Polsce.
    Dodatkowo, w treści art. 5 ust. 6 UPO zdefiniowano również pojęcie „agenta zależnego”,
    którego obecność kreuje zakład. Zgodnie z przedmiotową regulacją, jeżeli osoba, z
    wyjątkiem niezależnego przedstawiciela, działa w imieniu przedsiębiorstwa oraz posiada i
    zwyczajowo wykonuje pełnomocnictwo do zawierania umów w Umawiającym się Państwie
    w imieniu przedsiębiorstwa, to uważa się, że przedsiębiorstwo to posiada w tym Państwie
    zakład, w zakresie każdego rodzaju działalności, jaką osoba ta podejmuje dla
    przedsiębiorstwa, chyba, że czynności te wykonywane przez tę osobę ograniczają się do
    działalności pomocniczych (wskazanych w ust. 5).
    Nadto, zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 UPO, zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się
    Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo
    prowadzi w drugim Umawiającym się Państwie działalność gospodarczą poprzez położony
    tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, to zyski
    przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej
    mierze, w jakiej można przypisać temu zakładowi.
    Wnioskodawca pragnie również wskazać, że zagadnienie zakładu zagranicznego zostało
    szczegółowo przeanalizowane w postanowieniach Komentarza do Modelowej Konwencji
    OECD z 2017 r. W Komentarzu do art. 5 (punkt 87) wskazano, że wyrażenie „zawiera
    umowy” dotyczy sytuacji, w których na podstawie odpowiednich regulacji prawnych,
    umowa zawarta przez taką osobę uważana jest za zawartą. Nadto, osoba, która negocjuje
    wszystkie elementy i detale warunków umowy w Umawiającym się Państwie, w sposób
    wiążący przedsiębiorstwo, może być uznana za taką, która zawiera umowę, choć dany
    kontrakt podpisany zostanie przez inną osobę poza tym Umawiającym się Państwem.
    Biorąc pod uwagę okoliczności przedstawione w opisie stanu faktycznego (winno być
    zdarzenia przyszłego), Wnioskodawca raz jeszcze zaznacza, że zatrudnieni pracownicy w
    Polsce będą wykonywać swoje zadania z miejsc, których wybór będzie pozostawał jedynie
    w gestii pracowników. Spółka nie będzie zobowiązywała pracowników do zapewnienia jej
    jakiejkolwiek przestrzeni, na przykład biurowej. Stąd też uzasadnione jest stwierdzenie, że
    Spółka nie będzie posiadała w Polsce stałej placówki, poprzez którą całkowicie lub
    częściowo prowadzona jest działalność przedsiębiorstw (art. 5 ust. 1 UPO).
    Nadto, koniecznie podkreślić należy, że pracownicy w Polsce nie będą uprawnieni do
    działania w imieniu przedsiębiorstwa oraz posiadania i zwyczajowo wykonuje
    pełnomocnictwa do zawierania umów w Umawiającym się Państwie w imieniu
    przedsiębiorstwa. Zadania, które będą wykonywane przez pracowników w Polsce,
    szczegółowo określone w opisie stanu faktycznego (winno być: „zdarzenia przyszłego”),
    będą polegać na (i) zapewnieniu wsparcia w określonych działaniach operacyjnych -
    operacyjny back-office, (ii) wsparciu działu księgowego Spółki - finansowy back-office oraz
    (iii) wsparcia w zakresie analizy danych. Tym samym, pracownicy ci nie będą
    reprezentować ani działać w imieniu Spółki, ani tym bardziej zawierać jakichkolwiek umów
    w imieniu Wnioskodawcy. W konsekwencji więc uznać należy, że w opisanych w stanie
    faktycznym (winno być zdarzeniu przyszłym) okolicznościach, zatrudnieni w Polsce

    pracownicy nie będą mogli być uznani za zależnych agentów, o których mowa w art. 5 ust.
    6 UPO.
    Ponownie w tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 3 ust. 2 ustawy o CIT,
    podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu,
    podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej, przez które uważa się m.in. dochody (przychody) z działalności
    prowadzanej na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej poprzez położony na terytorium
    Rzeczpospolitej Polskiej zakład zagraniczny.
    Biorąc pod uwagę powyższe, skoro Spółka nie będzie posiadać na terytorium Polski
    przedmiotowego zakładu, to nie można również przyjąć, że osiąga ona na terytorium
    Polski dochody (przychody) podlegające opodatkowaniu.
    Reasumując, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że planowane zatrudnienie pracowników
    w Polsce, którzy będą wykonywać zadania szczegółowo opisane w stanie faktycznym
    (winno być zdarzeniu przyszłym), nie spowoduje dla Spółki powstania zakładu
    zagranicznego w Polsce. W konsekwencji, po stronie Spółki nie powstanie obowiązek
    rozliczenia podatku dochodowego od osób prawnych na terytorium Polski, co też wynika z
    braku posiadania przedmiotowego zakładu.
    Interpretacja indywidualna
    W dniu 9 sierpnia 2021 r. rozpatrzyłem Państwa wniosek i wydałem interpretację
    indywidualną Znak: 0111-KDIB1-2.4010.197.2021.4.MS, w której uznałem Państwa
    stanowisko za nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 9 sierpnia 2021 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    Pismem z 25 sierpnia 2021 r., które wpłynęło do organu 30 sierpnia 2021 r. wnieśli
    Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
    Gliwicach.
    Formułując zarzuty skargi, wnieśli Państwo o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości
    oraz zasądzenie na Państwa rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa
    procesowego, według norm prawem przepisanych.
    Pismem z 23 września 2021 r. Znak: 0111-KDIB1-2.4010.197.2021.5.MS udzieliłem
    odpowiedzi na Państwa skargę.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżoną interpretację
    indywidualną - wyrokiem z 31 stycznia 2022 r., sygn. akt I SA/GI 1340/21.
    Wniosłem pismem z 24 marca 2022 r. skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego
    Sądu Administracyjnego.
    Ponadto skargę kasacyjną wniosła pismem z 24 marca 2022 r. także Spółka.
    Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie - wyrokiem z 19 lutego 2025 r. sygn. akt II FSK
    609/22, oddalił skargi kasacyjne zarówno Organu jak i Spółki.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 19 lutego 2025 r. i
    wpłynął do mnie 17 czerwca 2025r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku - wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):

      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    - uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
      Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oraz Naczelny Sąd Administracyjny w
      ww. wyrokach;
    - ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej -
      stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku (nr 2) o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte tym pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    W myśl art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1406 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub
      zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają
      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Zgodnie z art. 3 ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z wszelkiego rodzaju działalności prowadzonej na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej zagraniczny zakład.
    Jak wynika z ww. ustawy, uzyskiwanie dochodów w Polsce za pośrednictwem zakładu
    zagranicznego przedsiębiorcy prowadzi do powstania źródła przychodów w Polsce, które
    powinny być opodatkowane na terytorium Polski.
    Zgodnie z definicją zagranicznego zakładu zawartą w art. 4a pkt 11 ustawy o CIT pojęcie to
    oznacza:
    a) stałą placówkę, poprzez którą podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium
      jednego państwa wykonuje całkowicie lub częściowo działalność na terytorium
      innego państwa, a w szczególności oddział, przedstawicielstwo, biuro, fabrykę,
      warsztat albo miejsce wydobywania bogactw naturalnych,
    b) plac budowy, budowę, montaż lub instalację, prowadzone na terytorium jednego
      państwa przez podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium innego państwa,
    c) osobę, która w imieniu i na rzecz podmiotu mającego siedzibę lub zarząd na
      terytorium jednego państwa działa na terytorium innego państwa, jeżeli osoba ta ma
      pełnomocnictwo do zawierania w jego imieniu umów i pełnomocnictwo to faktycznie
      wykonuje
    - chyba że umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest
      Rzeczpospolita Polska, stanowi inaczej.

    Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku, gdy właściwa umowa o unikaniu
    podwójnego opodatkowania, której stroną jest Polska, nie stanowi inaczej. Siedziba
    Wnioskodawcy znajduje się na terytorium Danii, dlatego też analiza czy Wnioskodawca
    posiada zakład w Polsce powinna zostać przeprowadzona na gruncie postanowień
    Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Danii w sprawie unikania
    podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie
    podatków od dochodu i majątku, sporządzonej w Warszawie dnia 6 grudnia 2001 r. (Dz. U.
    z 2003 r. Nr 43 poz. 368 ze zm., dalej: „UPO”) zmodyfikowanej przez Konwencję
    wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu
    zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez
    Polskę i Danię dnia 7 czerwca 2017 r. („Konwencja MLI”).
    Stosownie do art. 5 ust. 1 UPO:
      W rozumieniu niniejszej umowy określenie „zakład” oznacza stałą placówkę, przez
      którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność przedsiębiorstwa.
    Z kolei art. 5 ust. 2 UPO wskazuje, że:
    Określenie „zakład” obejmuje w szczególności:
      a) miejsce zarządu,
      b) filię,
      c) biuro,
      d) fabrykę,
      e) warsztat
      f) kopalnię, źródło ropy naftowej lub gazu, kamieniołom albo każde inne miejsce
        wydobywania zasobów naturalnych.
    Natomiast w myśl art. 5 ust. 5 UPO:
    Bez względu na poprzednie postanowienia tego artykułu określenie ,,zakład'' nie
    obejmuje:
      a) użytkowania placówek, które służą wyłącznie do składowania, wystawiania lub
        wydawania dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa,
      b) utrzymywania zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa
        wyłącznie w celu składowania, wystawiania lub wydawania,
      c) utrzymywania zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa
        wyłącznie w celu przerobu przez inne przedsiębiorstwo,
      d) utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów albo w
        celu zbierania informacji dla przedsiębiorstwa,
      e) utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia dla przedsiębiorstwa
        jakiejkolwiek innej działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym,
      f) utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia któregokolwiek
        rodzaju działalności, o jakich mowa w punktach a) do e), pod warunkiem jednak,
        że całkowita działalność tej placówki, wynikająca z takiego połączenia rodzajów
        działalności, ma charakter przygotowawczy lub pomocniczy.

    Tak więc art. 5 ust. 5 ww. UPO, wylicza różne rodzaje działalności, które uważa się za
    wyjątki od ogólnej definicji zakładu zawartej w ust. 1, i które nie stanowią zakładu, nawet
    gdy taka działalność jest wykonywana za pośrednictwem stałej placówki. Wspólną cechą
    takich rodzajów działalności jest ich przygotowawczy i pomocniczy charakter. Katalog ten
    jest katalogiem zamkniętym, którego nie należy interpretować rozszerzająco. Dlatego
    działalność, która nie może zostać zaliczona do żadnego z ww. przypadków będzie
    uznawana za zakład, w rozumieniu ww. UPO.
    Jednocześnie w myśl art. 5 ust. 6 UPO:
      Bez względu na postanowienia ustępów 1 i 2, jeżeli osoba, z wyjątkiem niezależnego
      przedstawiciela w rozumieniu ustępu 7, działa w imieniu przedsiębiorstwa oraz
      posiada i zwyczajowo wykonuje pełnomocnictwo do zawierania umów w
      Umawiającym się Państwie w imieniu przedsiębiorstwa, to uważa się, że
      przedsiębiorstwo to posiada w tym Państwie zakład, w zakresie każdego rodzaju
      działalności, jaką osoba ta podejmuje dla przedsiębiorstwa, chyba że czynności
      wykonywane przez tę osobę ograniczają się do rodzajów działalności, wymienionych
      w ustępie 5, które gdyby były wykonywane za pośrednictwem stałej placówki, nie
      powodowałyby uznania tej placówki za zakład na podstawie postanowień tego
      ustępu.
    Stosownie do art. 5 ust. 7 i 8 UPO:
    7. Nie uważa się, że przedsiębiorstwo posiada zakład w Umawiającym się Państwie tylko
      z tego powodu, że wykonuje ono w tym Państwie czynności przez maklera,
      generalnego komisanta albo przez jakiegokolwiek innego niezależnego
      przedstawiciela, pod warunkiem że te osoby działają w ramach swojej zwykłej
      działalności.
    8. Fakt, że spółka mająca siedzibę w Umawiającym się Państwie kontroluje lub jest
      kontrolowana przez spółkę, która ma siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie
      albo która prowadzi działalność w tym drugim Państwie (przez posiadany tam zakład
      albo w inny sposób), nie wystarcza, aby którąkolwiek z tych spółek uważać za zakład
      drugiej spółki.
    Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 1 UPO:
    1. Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w
      tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi w drugim Umawiającym się
      Państwie działalność gospodarczą poprzez położony tam zakład. Jeżeli
      przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa mogą
      być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej można
      przypisać je temu zakładowi.
    2. Jeżeli przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa wykonuje działalność w drugim
      Umawiającym się Państwie poprzez położony tam zakład, to, z zastrzeżeniem
      postanowień ustępu 3, w każdym Umawiającym się Państwie należy przypisać
      takiemu zakładowi takie zyski, które mógłby on osiągnąć, gdyby wykonywał taką samą

      lub podobną działalność w takich samych lub podobnych warunkach jako
      samodzielne przedsiębiorstwo i był całkowicie niezależny w stosunkach z
      przedsiębiorstwem, którego jest zakładem.
    Konstrukcja zagranicznego zakładu ma na celu ustalenie, czy dana część dochodu
    powinna być opodatkowana w państwie, w którym dany dochód powstaje, wobec czego
    zakład w świetle Modelowej Konwencji OECD należy traktować dla celów rozliczeń
    podatkowych jako odrębny podmiot.
    Dokonując interpretacji postanowień ww. UPO należy zwrócić uwagę na tekst Modelowej
    Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania
    zawieranych przez Polskę, jak również brzmienie Komentarza do niej. Zostały one
    wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które
    zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa
    Konwencja, jak i Komentarz do niej nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa,
    natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania. Zatem, obowiązki podatkowe podmiotów z
    siedzibą w odrębnych państwach należy rozpatrywać z uwzględnieniem postanowień
    umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz Modelowej Konwencji OECD
    wraz z Komentarzem.
    Z ogólnej regulacji zawartej w art. 5 ww. UPO wynika, że dla uznania, że przedsiębiorstwo
    prowadzi swoją działalność w formie zakładu winny wystąpić łącznie trzy następujące
    przesłanki:
    - występuje placówka, czyli miejsce gdzie działalność jest prowadzona,
    - placówka ma charakter stały,
    - przez tę placówkę prowadzona jest całkowicie lub częściowo działalność gospodarcza,
      która jednak nie ma charakteru pomocniczego czy przygotowawczego.
    Wskazać należy, że „zakład” jest pewnym abstrakcyjnym pojęciem funkcjonującym w
    międzynarodowym prawie podatkowym. Stwierdzenie, czy Wnioskodawca posiada zakład
    na terytorium Polski ma bezpośredni wpływ na kwestię powstania ograniczonego
    obowiązku podatkowego w Polsce.
    Aby placówka mogła stać się zakładem, przedsiębiorstwo musi prowadzić własną
    działalność całkowicie lub częściowo za jej pośrednictwem. Działalność placówki nie musi
    mieć charakteru produkcyjnego. Zgodnie z definicją placówka musi być „stała”; musi
    zatem istnieć więź między placówką, a określonym punktem geograficznym. Ponieważ
    placówka musi być stała, zakład może istnieć tylko wówczas, gdy placówka ma określony
    stopień trwałości, tzn. nie ma charakteru tymczasowego. Placówka może stanowić zakład
    nawet wówczas, gdy w rzeczywistości istnieje przez krótki okres, jeśli ze względu na
    szczególny rodzaj działalności jest prowadzona tylko przez bardzo krótki czas.
    Zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji w sprawie podatku od dochodu i
    majątku określenie „placówka” obejmuje każde pomieszczenie, środki lub urządzenia
    wykorzystywane do prowadzenia działalności przedsiębiorstwa niezależnie od tego, czy są
    wykorzystywane wyłącznie w tym celu. Sam fakt, że przedsiębiorstwo ma do dyspozycji
    pewną przestrzeń służącą jego działalności gospodarczej, wystarczy do zaistnienia stałej
    placówki gospodarczej (placówka może istnieć również wtedy, gdy nie ma żadnych
    pomieszczeń lub gdy nie są one wymagane do prowadzenia działalności
    przedsiębiorstwa). Placówka może być także usytuowana w pomieszczeniach innego
    przedsiębiorstwa. Nie ma znaczenia, czy przedsiębiorstwo jest właścicielem czy najemcą
    lokalu, środków lub urządzeń, czy dysponuje nimi w inny sposób. Nie wymaga się aby
    przedsiębiorstwo posiadało formalne prawo do dysponowania taką placówką. Nawet, gdy

    lokal jest bezprawnie wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium jednego państwa przez przedsiębiorcę z innego państwa to należy uznać, że
    mamy do czynienia z istnieniem placówki.
    Trzecią przesłanką powstania zakładu jest to czy przez placówkę prowadzona jest
    całkowicie lub częściowo działalność gospodarcza, z tym że nie może ona mieć charakteru
    pomocniczego czy przygotowawczego.
    Z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca planuje zatrudnić pracowników -
    zamieszkałych w Polsce. Polscy pracownicy wykonywaliby część zadań administracyjnych
    Spółki, przy czym, swoje obowiązki wykonywaliby w systemie home-office. Spółka nie
    będzie zobowiązywała pracowników, by udostępniali jej jakąkolwiek przestrzeń, np.
    biurową. Wnioskodawca nie będzie również zobowiązywał pracowników, by wykonywali
    swoje zadania z określonego miejsca - wybór i zmiana miejsca wykonywania obowiązków
    pracowniczych będzie pozostawała jedynie w gestii pracowników, z zastrzeżeniem że
    miejsce wykonywania obowiązków zapewnia bezpieczeństwo danych. Pracownicy w
    Polsce wykonywać będą jedynie proste zadania, wymagające podstawowych umiejętności
    językowych (język szwedzki i duński). Co istotne, zadania tych pracowników, będą miały
    charakter administracyjny, wspomagający działania Wnioskodawcy w Danii i Szwecji.
    Działania związane ze sprzedażą produktów, jak również sama sprzedaż wykonywane
    będą nadal wyłącznie w Danii i w Szwecji. Zadania pracowników w Polsce podzielono na
    grupę: operacyjny back-office, finansowy back-office, wsparcie w zakresie analizy danych.
    Będą one polegały m.in. na likwidacji szkód w przypadku ubezpieczeń turystycznych i
    korporacyjnych, wsparciu administracyjnym działu księgowości Spółki, analizie danych, np.
    analizie cen ubezpieczeń czy przygotowaniu kalkulacji opłacalności dotyczących
    odnawianych polis ubezpieczeniowych lub rodzajów ubezpieczeń. Na charakter ww.
    czynności, które miałyby być wykonywane w Polsce przez pracowników Spółki, tj.
    charakter pomocniczy, wskazuje zakres podstawowej działalności Spółki czyli sprzedaż
    polis ubezpieczeniowych, które stanowią o istocie działalności ubezpieczeniowej. Zadania
    powierzone pracownikom w Polsce nie są identyczne z celem działalności Spółki i nie
    stanowią istotnej i znaczącej części działalności Spółki jako całości.
    Mając na uwadze przedstawione zdarzenie przyszłe, stwierdzić należy, że przedstawiony
    przez Spółkę model działalności nie będzie stanowił zakładu na podstawie art. 4a pkt 11
    ustawy o CIT w związku z art. 5 UPO a tym samym nie powstanie obowiązek rozliczania
    podatku dochodowego od osób prawnych na terytorium Polski.
    Wobec powyższego Państwa stanowisko uznano za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dniu wydania pierwotnej interpretacji.
    Odnosząc się do przywołanej przez Państwa interpretacji indywidualnej wskazać należy,
    że została ona wydana w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania ani konsekwencji
    wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia
    przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).

    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie
      ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.