Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.430.2025.1.AS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-18
Teza: Obowiązki płatnika w związku z zatrudnieniem na podstawie
umowy zlecenie osób będących obywatelami Kazachstanu.
Słowa kluczowe: Kazachstan
nierezydent
obowiązek-obowiązek płatnika
oświadczenia-oświadczenie podatnika
podatek-podatek ryczałtowy
rezydencja-certyfikat rezydencji
rezydencja-rezydencja podatkowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 13-pkt 8
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 29 -ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 41-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy obowiązków płatnika. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca zamierza rekrutować i zatrudniać osoby będące obywatelami
    Kazachstanu. Celem Wnioskodawcy jest zawieranie umów zlecenia z ww.
    zleceniobiorcami, które będą zawierane w ramach działalności prowadzonej przez
    Wnioskodawcę, natomiast ww. zleceniobiorcy będą zawierać umowy zlecenia jako osoby
    fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej.
    Zleceniobiorcy będą przebywali i pracowali legalnie na terytorium Polski, tzn. będą
    posiadali wymagane polskimi przepisami dokumenty takie jak wiza, pozwolenia na pobyt i
    /lub pracę etc. W ciągu roku podatkowego zleceniobiorcy, świadcząc swe usługi, będą
    przebywać na terenie Polski poniżej lub powyżej 183 dni. W Kazachstanie będą w trakcie
    studiów na uczelni wyższej. Zleceniobiorcy będą posiadać polski numer identyfikacji
    podatkowej PESEL. Każdy z nich będzie posiadał polski numer telefonu oraz polski numer
    rachunku bankowego. Będą oni posiadali tytuł prawny w postaci umowy najmu do lokalu,
    w którym będą zamieszkiwać w czasie pobytu w Polsce.
    Wnioskodawca zakłada, że zleceniobiorcy nie przedstawią Wnioskodawcy żadnych
    certyfikatów rezydencji, które to dokumenty wyjaśniłyby zasady opodatkowania
    zleceniobiorców. Wnioskodawca nie ma i nie będzie miał prawnych instrumentów, aby
    samodzielnie określić rezydencję podatkową zleceniobiorców. W związku z czym, w celu
    wyjaśnienia rezydencji podatkowej zleceniobiorców, zamierza zwracać się o informację w
    tym zakresie do jedynych osób, które będą w stanie określić tę rezydencję podatkową,
    czyli do samych zleceniobiorców.
    W związku z tym Wnioskodawca wraz z rozpoczęciem wykonywania zlecenia przez
    zleceniobiorców zamierza informować Zleceniobiorców w formie pisemnej – w języku
    polskim oraz zwracać się do nich o złożenie oświadczenia, w ramach którego
    zleceniobiorcy będą oświadczać, że w okresie wykonywania zlecenia na rzecz
    Wnioskodawcy ich centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów
    życiowych) mieści się w Polsce. Ponadto z uwagi na fakt, że zleceniobiorcy mogą nie znać
    zasad rozliczeń podatkowych w Polsce Wnioskodawca w oświadczeniu zamierza zamieścić
    również informacje o konsekwencjach złożenia i braku złożenia danego rodzaju
    oświadczenia. W ten sposób Wnioskodawca zamierza ułatwiać zleceniobiorcom
    poruszanie się w ramach polskiego systemu prawa podatkowego i zmniejszyć ryzyko
    błędnego rozliczenia tych osób w Polsce.
    Zleceniobiorcy będą proszeni o złożenie takiego oświadczenia przy ich zatrudnianiu i
    każdorazowo na początku kolejnego roku kalendarzowego, w którym będzie
    kontynuowana współpraca. Oświadczenia będą składane dobrowolnie, co oznacza, że
    decyzja czy zleceniobiorca podpisze należy wyłącznie do zleceniobiorcy.
    W przypadku, gdy zleceniobiorca nie złoży oświadczenia, to Wnioskodawca będzie
    traktować go jako nierezydenta podatkowego Polski. W sytuacji, gdy Wnioskodawca
    otrzyma oświadczenie, Wnioskodawca zamierza traktować zleceniobiorców jako
    rezydentów podatkowych Polski.

## Pytanie

Czy w przypadku, gdy zleceniobiorca złoży oświadczenia, w ramach którego oświadczy, że
    w danym roku jego centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów

    życiowych) mieści się w Polsce, to czy Wnioskodawca może traktować go od początku
    współpracy jako rezydenta podatkowego Polski dla potrzeb podatkowych, a w związku z
    tym obliczać zaliczki na podatek dochodowy na zasadach ogólnych, a nie ryczałtem?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Państwa zdaniem, w przypadku, gdy zleceniobiorca złoży oświadczenie, w ramach którego
    oświadczy, że w danym roku jego centrum interesów osobistych lub gospodarczych
    (ośrodek interesów życiowych) mieści się w Polsce, to Wnioskodawca od początku
    współpracy powinien traktować go jako rezydenta podatkowego Polski dla potrzeb
    podatkowych, a w związku z tym obliczać zaliczki na podatek dochodowy na zasadach
    ogólnych, a nie ryczałtem.
    Obowiązki Wnioskodawcy jako płatnika podatku/zaliczek na podatek
    Bez względu na fakt czy zleceniobiorca jest rezydentem podatkowym Polski, czy też nie, w
    związku z zatrudnieniem na podstawie umów zlecenia ww. zleceniobiorców na
    Wnioskodawcy spoczywają obowiązki płatnika, tj. obowiązki w zakresie obliczenia,
    pobrania i odprowadzenia do urzędu skarbowego:
    • zaliczek na podatek dochodowy – jeżeli zleceniobiorca jest rezydentem podatkowym
      Polski – co wynika z art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
      lub
    • zryczałtowanego podatku dochodowego – jeżeli zleceniobiorca nie jest rezydentem
      podatkowym Polski – co wynika z art. 41 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od
      osób fizycznych.
    Tak więc prawidłowe wywiązanie się z obowiązków podatkowych spoczywających na
    Wnioskodawcy jako płatniku podatku dochodowego uzależnione jest od ustalenia statusu
    podatkowego osób współpracujących z Wnioskodawcą na podstawie umów zlecenia.
    Rezydencja podatkowa
    Kwestię rezydencji podatkowej reguluje art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, zgodnie z którym osoby fizyczne są rezydentami podatkowymi Polski
    (mają nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce), jeżeli mają miejsce zamieszkania
    na terytorium Polski.
    Z kolei za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Polski – w rozumieniu art. 3
    ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – uważa się osobę fizyczną,
    która spełnia jeden z następujących warunków:
    1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
      gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
    2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
      podatkowym.
    Innymi słowy, osoba spełniająca jeden z powyższych warunków będzie uznawana za
    rezydenta podatkowego Polski, zaś osoba, która nie spełnia żadnego z wymienionych
    wyżej warunków będzie uznawana za nierezydenta podatkowego Polski.
    Powyższe regulacje – zgodnie z art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    – stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Z uwagi na fakt, że – zgodnie z przyjętym dla potrzeb wniosku założeniem – zleceniobiorcy
    nie będą przedstawiać żadnych certyfikatów rezydencji, to nie będzie możliwe
    zastosowanie w tym przypadku umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.
    Tak więc ustalenie statusu ww. zleceniobiorców dla potrzeb podatkowych oraz ich
    późniejsze rozliczenie podatkowe będzie oparte wyłącznie na podstawie polskich
    przepisów, w szczególności ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

    Jednocześnie ustawa o podatku dochodowym nie daje Wnioskodawcy jako płatnikowi
    żadnych prawnych narzędzi do weryfikowania czy zatrudniony przez Niego zleceniobiorca
    jest, czy też nie jest rezydentem podatkowym Polski. Z tego powodu, w ocenie
    Wnioskodawcy, takich informacji powinien dostarczyć Wnioskodawcy zatrudniony przez
    Niego zleceniobiorca i informacja w tym zakresie powinna być dla Wnioskodawcy wiążąca.
    To zleceniobiorca, najlepiej znający swoją sytuację osobistą i majątkową, a także swoje
    dalsze plany życiowe (zarówno osobiste, jak i zawodowe), jest jedyną osobą, która jest w
    stanie w sposób wiarygodny ocenić, gdzie położona jest jego rezydencja podatkowa.
    W ramach oświadczenia zleceniobiorca będzie mógł oświadczyć, że z uwagi na jego interes
    osobisty oraz jego działalność zarobkową centrum interesów osobistych i gospodarczych
    zleceniobiorcy w roku podatkowym jest Rzeczpospolita Polska. Pod pojęciem centrum
    interesów gospodarczych należy z kolei rozumieć – zgodnie z doktryną
    międzynarodowego prawa podatkowego – terytorium tego państwa, z którym
    zleceniobiorcę łączą silniejsze więzy o charakterze ekonomicznym. W doktrynie wskazuje
    się również, iż przy ocenie spełnienia przesłanki posiadania centrum interesów osobistych
    należy wziąć pod uwagę w szczególności ognisko domowe, wszelkie powiązania rodzinne i
    towarzyskie, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską, miejsce
    uprawiania hobby. Z kolei na gruncie centrum interesów gospodarczych należy wziąć pod
    uwagę w szczególności miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, źródła dochodów,
    miejsca posiadanych inwestycji, zaciągniętych kredytów itp. (Brzostowska Monika, Kubiesa
    Patrycja, PIT. Komentarz, wyd. II).
    Skoro więc zleceniobiorca oświadczy, że na terytorium Polski znajduje się jego centrum
    interesów gospodarczych, to w ocenie Wnioskodawcy takie oświadczenie będzie
    wystarczające do uznania, że jest on rezydentem podatkowym Polski.
    Takie stanowisko potwierdza również orzecznictwo sądów administracyjnych, czego
    przykładem jest chociażby wyrok WSA w Opolu z 10 czerwca 2009 r., sygn. akt I SA/Op 164
    /09, w którym Sąd wskazał, że oceniając, w którym z państw znajduje się centrum
    życiowych i zawodowych interesów osoby fizycznej, organ odwoławczy słusznie podniósł,
    że należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki osobiste i ekonomiczne osoby
    fizycznej z danym państwem, wśród których w pierwszej kolejności wymienić należy więzi
    rodzinne, towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną
    działalność, miejsce wykonywania działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza
    ona swoim mieniem.
    Okres, którego dotyczy to oświadczenie obejmuje rok podatkowy (kalendarzowy) i dlatego
    każdorazowo na początku kolejnego roku podatkowego zleceniobiorcy będą proszeni o
    ponowne złożenie oświadczeń w zakresie ich rezydencji podatkowej. Co więcej,
    Wnioskodawca zdaje sobie sprawę, że położenie ośrodka interesów życiowych może ulec
    zmianie – stąd też zobowiązanie w umowie zleceniobiorcy, który złoży takie oświadczenie,
    do jego aktualizacji, jeżeli wystąpią okoliczności wpływające na aktualność takiego
    oświadczenia.
    Wnioskodawca nie ma prawnych podstaw do wymuszenia na jego zleceniobiorcach
    złożenia oświadczenia opisanego w stanie faktycznym, tak więc złożenie opisanego
    oświadczenia jest w pełni dobrowolne. Wnioskodawca dopuszcza więc sytuację, gdy
    zleceniobiorca nie będzie chciał złożyć takiego oświadczenia. W takiej sytuacji
    Wnioskodawca będzie traktował go dla potrzeb podatkowych jako nierezydenta
    podatkowego Polski.
    Wnioskodawca nie ma podstaw, ani też instrumentów prawnych do weryfikacji złożonych
    oświadczeń i dlatego zamierza traktować złożone oświadczenia jako podstawę do
    przyjęcia określonych zasad opodatkowania wynagrodzeń wypłacanych zleceniobiorcom.
    Z uwagi na fakt, że zleceniobiorcy mogą nie znać zasad rozliczeń podatkowych w Polsce
    Wnioskodawca w każdym z oświadczeń zamieści również informacje o konsekwencjach
    złożenia i braku złożenia oświadczenia. W ten sposób Wnioskodawca zamierza ułatwić

    zleceniobiorcom poruszanie się w ramach polskiego systemu prawa podatkowego i
    zmniejszyć ryzyko błędnego rozliczenia tych osób w Polsce.
    Reasumując, w przypadku, gdy zleceniobiorca złoży Wnioskodawcy oświadczenie o
    posiadaniu w Polsce ośrodka interesów życiowych, to Wnioskodawca może traktować go
    jako rezydenta podatkowego Polski dla celów prawidłowego wypełniania przez
    Wnioskodawcę obowiązków płatnika. W przypadku braku złożenia takiego oświadczenia,
    Wnioskodawca ma prawo traktować zleceniobiorców jak nierezydentów.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    W myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa
      się osobę fizyczną, która:
      1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
      gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
      2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
      podatkowym.
    Stosownie do art. 3 ust. 2a ww. ustawy:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Artykuł 3 ust. 2b ww. ustawy stanowi, że:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z:
      1) pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku
      służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy, bez
      względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
      2) działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez
      względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
      3) działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w
      tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład;
      4) położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do takiej
      nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia jakichkolwiek
      praw do takiej nieruchomości;
      5) papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych niebędących
      papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w tym uzyskane
      ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z nich wynikających;

      5a) umorzenia, odkupienia, wykupienia i unicestwienia w inny sposób tytułów
      uczestnictwa w funduszach kapitałowych utworzonych na podstawie przepisów
      obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej oraz odpłatnego zbycia tych tytułów
      uczestnictwa;
      6) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków w
      spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym,
      instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i praw o podobnym
      charakterze lub z tytułu należności będących następstwem posiadania tych udziałów
      (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw - jeżeli co najmniej
      50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej osobą prawną, tego funduszu
      inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego inwestowania lub osoby prawnej,
      bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości;
      6a) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów
      uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej;
      7) tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub
      potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne
      nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd
      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i
      wykonania świadczenia;
      8) niezrealizowanych zysków, o których mowa w art. 30da.
    Na podstawie art. 4a ww. ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik
    podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają
    miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast
    jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił
    podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w
    Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Wspomniany przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby
    jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone
    spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich,
    aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie podlega w
    kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich
    osiąganych dochodów.
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub
    gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w
    bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku
    dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych.
    Wynika to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu
    „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania, kiedy uznaje się
    daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Tym
    samym określona osoba, która ma ścisłe powiązania biznesowe czy też gospodarcze w
    Polsce, a całą rodzinę i znajomych w innym państwie, może w takiej sytuacji podlegać
    opodatkowaniu w Polsce od całości swoich dochodów.

    Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć tzw. ognisko domowe, wszelkie
    powiązania rodzinne i towarzyskie, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną,
    obywatelską, przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum
    interesów gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności
    zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy,
    polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.
    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się
    również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż
    183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy ww. analizowany warunek
    stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów,
    niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
    ośrodka interesów życiowych.
    Uznanie osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy nie przesądza o uznaniu tej
    osoby za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu. Jak już bowiem wspomniano, przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b ustawy
    stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania,
    których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Ocena czy osoba fizyczna podlega w
    Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie, z
    uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    W związku z tym, że planują Państwo zatrudnić na podstawie umowy zlecenia obywateli
    Kazachstanu, do wynagrodzeń wypłacanych z tego tytułu ma zastosowanie Konwencja
    między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Kazachstanu w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w
    zakresie podatków od dochodu i majątku, z dnia 21 września 1995 r. (Dz. U. z 1995 Nr 121
    poz. 586 ze zm.).
    W myśl art. 4 ust. 1 ww. Konwencji, określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub
    siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która zgodnie z prawem
    tego Państwa podlega tam opodatkowaniu z uwagi na miejsce zamieszkania, jej miejsce
    stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze.
    Określenie to obejmuje również rząd Umawiającego się Państwa, jego jednostki
    administracyjne lub władze lokalne oraz wykorzystywane przez rząd lub władze instytucje
    finansowe. Jednakże określenie to nie obejmuje osoby, która podlega opodatkowaniu w
    Umawiającym się Państwie z tytułu dochodu uzyskiwanego tylko w tym Państwie lub z
    tytułu majątku znajdującego się w tym Państwie.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Na mocy art. 13 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychody z
    działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się:
      przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy zlecenia lub umowy o
      dzieło, uzyskiwane wyłącznie od:
      a) osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej jednostki
      organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej,
      b) właściciela (posiadacza) nieruchomości, w której lokale są wynajmowane, lub
      działającego w jego imieniu zarządcy albo administratora - jeżeli podatnik wykonuje te
      usługi wyłącznie dla potrzeb związanych z tą nieruchomością,
      c) przedsiębiorstwa w spadku

      - z wyjątkiem przychodów uzyskanych na podstawie umów zawieranych w ramach
      prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej oraz
      przychodów, o których mowa w pkt 9.
    Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatek dochodowy od uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      osoby, o których mowa w art. 3 ust. 2a, przychodów z działalności określonej w art. 13
      pkt 2 i 6-9 oraz z odsetek innych niż wymienione w art. 30a ust. 1, z praw autorskich
      lub z praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i
      wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za
      udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub
      prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego, w
      tym także środka transportu, oraz za informacje związane ze zdobytym
      doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how) –
      pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 20%.
    Na podstawie art. 29 ust. 2 ww. ustawy:
      Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego
      opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Jednakże zastosowanie
      stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego
      opodatkowania lub niepobranie (niezapłacenie) podatku zgodnie z taką umową jest
      możliwe pod warunkiem udokumentowania dla celów podatkowych miejsca
      zamieszkania podatnika uzyskanym od niego certyfikatem rezydencji.
    W myśl art. 41 ust. 1 ww. ustawy:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art.
      18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z
      zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego
      świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości
      określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki,
      o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę podatkową określoną w
      skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    Stosownie do ust. 4 tego artykułu analizowanej ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani pobierać zryczałtowany podatek
      dochodowy od dokonywanych wypłat (świadczeń) lub stawianych do dyspozycji
      podatnika pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 29, art. 30
      ust. 1 pkt 2, 4-5a, 13-17 oraz art. 30a ust. 1 pkt 1-11 oraz 11b-13, z zastrzeżeniem ust.
      4d, 5, 10, 12 i 21.
    Zgodnie z art. 42 ust. 1 ww. ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 41, przekazują kwoty pobranych zaliczek na podatek
      oraz kwoty zryczałtowanego podatku w terminie do 20 dnia miesiąca następującego
      po miesiącu, w którym pobrano zaliczki (podatek) - na rachunek urzędu skarbowego,
      przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca
      zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną,
      według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada
      siedziby. Jednakże w przypadku gdy podatek został pobrany zgodnie z art. 30a ust. 2a,
      płatnicy, o których mowa w art. 41 ust. 10, przekazują kwotę tego podatku na
      rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego
      właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.
    W świetle przedstawionych regulacji, w przypadku, gdy zleceniobiorcy z Kazachstanu złożą
    oświadczenia, w których oświadczą, że w okresie wykonywania zlecenia na Państwa rzecz

    ich centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych)
    mieści się w Polsce, to jako płatnik, działający w zaufaniu do treści ww. oświadczeń, będą
    Państwo mogli traktować ich od początku jako polskich rezydentów podatkowych, a tym
    samym będą Państwo obowiązani do poboru zaliczek na poczet podatku dochodowego
    na zasadach ogólnych, o czym stanowi wyżej powołany art. 41 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Podkreślenia wymaga, że w momencie wypłaty wynagrodzenia płatnik może posłużyć się
    jedynie faktycznymi informacjami, które są w jego posiadaniu (posiadanie ośrodka
    interesów życiowych przez zleceniobiorcę, czy potwierdzony fakt przebywania na
    terytorium Polski powyżej 183 dni) i na ich podstawie pobierać zaliczki na podatek
    dochodowy na zasadach ogólnych (art. 41 ust. 1 ustawy). Informacje takie płatnik ocenia w
    każdym przypadku indywidualnie, działając w dobrej wierze i wyłącznie na podstawie
    dostępnych mu danych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.