Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-3.4012.409.2025.1.AW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-22
Teza: Dotyczy ustalenia stałego miejsca prowadzenia działalności
gospodarczej oraz ustalenia czy Spółka będzie musiała od 1
lutego 2026 r. do wystawiać faktury przy użyciu KSeF.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
systemy-Krajowy System Faktur (KSeF)
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Obowiązek
wystawienia faktury
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Krajowy System
Faktur (KSeF)
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Stosowanie faktur
ustrukturyzowanych
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 32a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106ga-ust. 1
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106ga-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106ga-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106ga-ust. 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106gb-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

Państwa wniosek z 23 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczący
    ustalenia stałego miejsca posiadania działalności gospodarczej oraz ustalenia czy nie będą
    Państwo zobligowani od 1 lutego 2026 r. do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy
    użyciu KSeF, wpłynął 23 czerwca 2025 r. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca należy do międzynarodowej grupy (...) i jest wiodącym producentem
    wysokiej jakości (...). Spółka jest podmiotem prawa (...), z siedzibą oraz miejscem
    sprawowania zarządu na terytorium (...). W kraju siedziby Spółka posiada zasoby
    materialne i osobowe składające się na w pełni funkcjonujące przedsiębiorstwo. Ponadto,
    na terytorium (...) usytuowane jest biuro Wnioskodawcy zajmujące się obsługą księgową i
    administracyjną.
    Wnioskodawca prowadzi dystrybucję swoich produktów na wybranych rynkach, w tym w
    Polsce. W tym celu Spółka zawarła umowę (dalej: „Umowa”) ze spółką (...) będącą
    dystrybutorem jej produktów na terenie Polski (dalej: „Dystrybutor”). Dystrybutor jest
    spółką prawa polskiego oraz podatnikiem VAT czynnym niepowiązanym kapitałowo z
    Wnioskodawcą.
    Spółka jest zarejestrowana w Polsce jako czynny podatnik VAT oraz na potrzeby transakcji
    wewnątrzwspólnotowych od dnia 1 stycznia 2016 r. Spółka nie posiada magazynów ani
    zasobów materialnych lub osobowych w Polsce.
    W związku z prowadzoną działalnością, Wnioskodawca na terenie Polski wykonuje
    czynności opodatkowane podatkiem VAT. W ramach działalności na terenie kraju, Spółka
    przemieszcza własne towary z magazynu zlokalizowanego na terytorium (...) do magazynu
    należącego do Dystrybutora zlokalizowanego na terytorium Polski. Opisane transakcje
    wykazywane są w rozliczeniu VAT Spółki jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, dla
    którego podatnikiem jest Spółka zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy VAT. Towary są
    następnie składowane w magazynie Dystrybutora, gdzie po spełnieniu warunków
    opisanych w Umowie (jak np. otrzymanie pełnej zapłaty za towary) dochodzi do
    przeniesienia ich własności na Dystrybutora, w drodze transakcji sprzedaży. Przeniesienie
    własności towarów na Dystrybutora nie zachodzi bezpośrednio po przemieszczeniu ich do
    magazynu Dystrybutora w Polsce. Tym samym, na terenie Polski Wnioskodawca dokonuje
    odpłatnej [dostawy] towarów w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Spółka
    raportuje tę transakcję w rozliczeniach VAT jako sprzedaż krajową opodatkowaną stawką
    podstawową podatku VAT. Następnie Dystrybutor dokonuje dalszej sprzedaży towarów
    detalistom.
    Dystrybutor jest zobowiązany do wprowadzania do obrotu i sprzedaży towarów zgodnie z
    polityką marketingową Spółki i wytycznymi dostarczanymi okresowo przez Spółkę. W
    Umowie Spółka ustaliła ramowe wytyczne dotyczące świadczonych usług marketingowych
    oraz działań promocyjnych. Dodatkowo wszystkie materiały reklamowe i promocyjne
    związane z produktami muszą być zgodne z międzynarodową polityką i wytycznymi marki
    (...) oraz podlegają uprzedniej pisemnej zgodzie Spółki. Spółka ponadto zatwierdza
    krajowy plan reklamowy Dystrybutora.
    Ceny produktów są określone w cenniku wydawanym okresowo przez Spółkę. Ceny
    zawarte we wspomnianym cenniku są również niewiążącymi zalecanymi cenami
    hurtowymi dla sprzedaży przez Dystrybutora detalistom. Równocześnie Dystrybutor
    zachowuje swobodę w kształtowaniu cen hurtowych według własnego uznania i nie ma
    obowiązku przedkładania swoich cen hurtowych do zatwierdzenia Wnioskodawcy.
    Dystrybutor jest zobowiązany do dostarczania Spółce co miesiąc pisemnego raportu,
    który zawiera zapytania i skargi od detalistów, klientów, konsumentów i innych osób
    trzecich oraz odpowiedzi na nie. Natomiast to Dystrybutor jest odpowiedzialny za
    składanie odpowiednich zgłoszeń i raportów w tym zakresie do odpowiednich organów
    zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i regulacjami.

    Umowa Spółki z Dystrybutorem zawiera jako załączniki wzór umowy z detalistą na
    sprzedaż towarów marki (...) oraz wzór umowy z salonem detalisty upoważniającej do
    świadczenia zabiegów estetycznych produktami marki (...). W Umowie Spółka ustaliła
    ponadto kryteria jakie powinien spełniać detalista lub salon detalisty oraz personel, by
    Dystrybutor mógł zawrzeć z nim umowę i sprzedawać mu towary. W szczególności
    Dystrybutor wydaje pisemną zgodę na prowadzenie działalności sprzedażowej przez
    detalistę w internecie, jeżeli spełnione zostaną kryteria sprzedaży internetowej Spółki. W
    celu prowadzenia sprzedaży internetowej wymagane jest np. by detalista wskazał na
    stronie internetowej kontakt telefoniczny dla klientów w ustalonych godzinach lub kontakt
    e-mail.
    Jednocześnie Spółka jest zobowiązana do zapłaty na rzecz Dystrybutora wynagrodzenia
    prowizyjnego za działania wspierające sprzedaż, składające się z usług marketingowych,
    działań promocyjnych, usług logistycznych oraz magazynowania (dalej: „Działania
    wspierające sprzedaż”).
    Do momentu, gdy własność towarów przejdzie na Dystrybutora, Dystrybutor zobowiązany
    jest:
    i. przechowywać produkty na zasadzie powierniczej jako powiernik Spółki;
    ii. przechowywać produkty oddzielnie od wszystkich innych towarów posiadanych przez
        Dystrybutora, aby były łatwo identyfikowalne jako własność Spółki;
    iii. utrzymywać Produkty w zadowalającym stanie i nie usuwać, nie zamazywać ani nie
        zasłaniać żadnych znaków identyfikacyjnych ani opakowań na produkcie lub
        związanych z produktem;
    iv. przekazywać Spółce informacje dotyczące produktów, jakie Spółka będzie wymagać.
    Wnioskodawca nie zawarł z Dystrybutorem odrębnej umowy najmu magazynu. Spółka nie
    posiada żadnych środków kontroli ani nadzoru nad zasobami technicznymi
    /materiałowymi oraz pracownikami Dystrybutora. Ponadto, Spółka nie ma wpływu na to,
    jaka część zasobów technicznych/materiałowych/ludzkich Dystrybutora jest
    wykorzystywana do wykonywania na jego rzecz Działań wspierających sprzedaż. Spółka
    nie ma także wpływu na to, które z jego zasobów kadrowych mają świadczyć usługi.
    Należy zaznaczyć, że Spółka nie jest jedynym partnerem biznesowym Dystrybutora. Jak
    wskazano, zgodnie z Umową, Dystrybutor zobowiązuje się przechowywać produkty
    oddzielnie od wszystkich innych towarów posiadanych przez Dystrybutora, aby były łatwo
    identyfikowalne jako własność Spółki. Niemniej jednak Spółka nie decyduje jaka
    przestrzeń magazynu zostanie do tego przeznaczona oraz nie decyduje o rozmieszczeniu
    towarów w ramach tej przestrzeni. Ponadto, Wnioskodawca nie ma swobodnego dostępu
    do jakiejkolwiek części magazynu wykorzystywanego przez Dystrybutora.
    Wnioskodawca nie posiada oddziału ani stałego przedstawicielstwa na terytorium Polski.
    Na terenie Polski nie działa również żaden podmiot powiązany kapitałowo lub osobowo ze
    Spółką. Wnioskodawca pragnie również zaznaczyć, że nie upoważnił żadnych podmiotów
    ani osób w Polsce do negocjowania umów w imieniu Spółki, ani do zawierania umów z
    kontrahentami, jak i do składania zamówień w imieniu Spółki. Spółka chciałaby podkreślić,
    że Dystrybutor zawiera umowy z detalistami w swoim imieniu i sprzedaje im towary, które
    stanowią już jego własność, a nie własność Spółki.
    Wszystkie decyzje dotyczące działalności gospodarczej Wnioskodawcy podejmowane są
    poza granicami Polski. Ponadto, ogólny zarząd nad działalnością gospodarczą
    Wnioskodawcy na terytorium Polski jest sprawowany z terytorium (...).
    Wnioskodawca nie posiada oraz nie zamierza posiadać, wynajmować lub używać na
    potrzeby swojej działalności gospodarczej w Polsce:
      - nieruchomości, takich jak biura, lokale, punkty sprzedaży, miejsca magazynowe,

      - zasobów technicznych, maszyn, urządzeń lub narzędzi.
    Na terenie Polski, Wnioskodawca nie prowadzi żadnej innej od opisanej powyżej
    działalności gospodarczej. W szczególności nie zatrudnia pracowników ani nie posiada
    zaplecza technicznego, które umożliwiałby mu działalność gospodarczą na terytorium
    Polski. Wnioskodawca nie planuje również dokonać jakichkolwiek zmian w aktualnym
    modelu działalności na terenie Polski.
    Pytania
    1) Czy w przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawca posiada stałe miejsce
        prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT w Polsce w rozumieniu art. 11
        Rozporządzania?
    2) Czy w przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 za
        prawidłowe, tj. uznania, że Wnioskodawca w przedstawionym stanie faktycznym nie
        posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności
        gospodarczej w rozumieniu art. 11 Rozporządzenia, Wnioskodawca nie będzie
        zobligowany od 1 lutego 2026 r. do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy
        użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (dalej: „KSeF”)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1) Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w przedstawionym stanie faktycznym, Spółka
      nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej dla celów VAT w rozumieniu art. 11 Rozporządzenia.
    2) Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie
      pytania nr 1 za prawidłowe, tj. uznania, że Wnioskodawca w przedstawionym stanie
      faktycznym nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej w rozumieniu art. 11 Rozporządzenia, Wnioskodawca nie będzie
      zobligowany od 1 lutego 2026 r. do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy
      użyciu KSeF.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Uzasadnienie stanowiska do pytania nr 1
    1. Definicja stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu
    przepisów o VAT
    Przepisy Ustawy o VAT, jak i przepisy wykonawcze do niej, nie definiują pojęcia „stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” (dalej: „SMPD”). Termin ten został jednak
    zdefiniowany w Rozporządzeniu, którego przepisy mają charakter wiążący i podlegają
    bezpośredniemu zastosowaniu we wszystkich państwach członkowskich (nie wymagają
    zatem implementacji do prawa krajowego).
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia, na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112
    /WE (dyrektywa Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku
    od wartości dodanej, Dz. Urz. UE L. 347/1 z dnia 11 grudnia 2006 r.; dalej: „Dyrektywa
    VAT”) „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce –
    inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10
    niniejszego rozporządzenia – które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz
    odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
    odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej.
    Ponadto, stosownie do art. 11 ust. 2 Rozporządzenia, na potrzeby przepisów art. 45, art.
    56 ust. 2 akapit 2 oraz art. 192a Dyrektywy VAT „stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności

    gospodarczej podatnika, które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz
    odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
    świadczenie usług, które wykonuje.
    W świetle powyższych definicji, SMPD powstanie zatem w przypadku, gdy na terytorium
    państwa innego niż państwo, w którym podatnik posiada siedzibę działalności
    gospodarczej, będzie istniało zaplecze techniczne i personalne umożliwiające temu
    podmiotowi:
    -odbiór nabywanych usług; i
    - wykorzystanie nabywanych usług;
    - dla potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Obydwie te przesłanki muszą być spełnione łącznie. Zatem struktura, która umożliwia
    wyłącznie zakup usług nie będzie wystarczająca dla stworzenia SMPD w danym państwie.
    Ponadto, stałe miejsce prowadzenia działalności powstanie, jeżeli na terytorium państwa
    innego niż państwo, w którym podatnik posiada siedzibę działalności gospodarczej, będzie
    istniało zaplecze techniczne i personalne umożliwiające temu podmiotowi świadczenie
    usług, które wykonuje.
    Stąd, zgodnie z art. 11 ust. 3 Rozporządzenia, fakt posiadania numeru identyfikacyjnego
    VAT sam w sobie nie jest wystarczający by uznać, że podatnik posiada SMPD.
    Wyjaśniając/analizując definicję pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej należy wziąć pod uwagę orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej (dalej: „Trybunał” lub „TSUE”). Podkreślenia wymaga bowiem fakt, że definicja
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej zawarta w Rozporządzeniu
    stanowi, w istocie, usankcjonowanie ugruntowanego stanowiska prezentowanego w
    odniesieniu do stałego miejsca prowadzenia działalności w orzecznictwie TSUE. Powyższe
    potwierdza chociażby pkt 14 preambuły do Rozporządzenia, zgodnie z którym wyjaśnienie
    pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej powinno uwzględniać
    orzecznictwo TSUE.
    W tym kontekście należy wskazać, że kryteria kreujące SMPD zostały sformułowane w
    wyroku TSUE w sprawie C-168/84 (Gunter Berkholz). W orzeczeniu tym wskazano, że aby
    miejsce, w którym podatnik wykonuje działalność gospodarczą, można było uznać za stałe
    miejsce prowadzenia działalności, muszą być łącznie spełnione następujące przesłanki:
    - miejsce to musi się charakteryzować pewną minimalną skalą działalności; oraz
    - muszą być w nim stale obecne zasoby personalne oraz techniczne konieczne do
      wykonywania działalności.
    Z kolei w wyroku w sprawie C-190/95 (ARO Lease BV) TSUE stwierdził, że stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej musi mieć możliwość prowadzenia działalności w
    sposób niezależny. Oznacza to, zdaniem TSUE, że takie stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej musi mieć możliwość (i) sporządzania umów bądź (ii)
    podejmowania decyzji o charakterze zarządczym.
    Analogiczne stanowisko TSUE zajął w wyroku w sprawie C-390/96 (Lease Plan Luxembourg
    SA), w którym stwierdził, że: „Jeżeli spółka leasingowa nie posiada w danym państwie
    członkowskim ani swojego personelu, ani struktury organizacyjnej charakteryzującej się
    wystarczającym poziomem trwałości, która umożliwiałaby zawieranie umów oraz
    podejmowanie decyzji na poziomie zarządu, w związku z czym usługi, o których mowa,
    mogłyby być świadczone w sposób niezależny, nie można mówić o stałej siedzibie spółki w
    tym państwie”.
    Podobne wnioski wypływają z innych wyroków TSUE. Tytułem przykładu można wskazać w
    tym miejscu wyrok w sprawie C-73/06 (Planzer Luxembourg SarI), w którym TSUE
    podkreślił, że: „Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa w dziedzinie podatku VAT pojęcie

    stałego przedsiębiorstwa wymaga minimalnej trwałości poprzez zgromadzenie stałych
    zasobów ludzkich i technicznych koniecznych dla świadczenia określonych usług (...). Owa
    minimalna trwałość oznacza zatem wystarczający stopień trwałości oraz strukturę, która z
    punktu widzenia zasobów ludzkich i technicznych jest w stanie umożliwić świadczenie
    danych usług w sposób niezależny”.
    Z kolei, jak wynika z wyroku TSUE w sprawie C-931/19 (Titanium Ltd), nieruchomość, która
    nie ma żadnych zasobów ludzkich umożliwiających samodzielne działanie, w sposób
    oczywisty nie spełnia ustanowionych w orzecznictwie kryteriów uznania za stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej, nawet jeśli spółka będąca właścicielem
    nieruchomości upoważniła umownie osoby odpowiedzialne za niektóre zadania w
    zakresie zarządzania, przy czym spółka ta zastrzegła sobie podejmowanie wszystkich
    ważnych decyzji dotyczących wynajmu omawianej nieruchomości.
    Odnotowania również wymaga, że w swoim orzecznictwie TSUE rozważał także przypadki,
    w których dany podmiot posiadał w innym państwie spółkę zależną i w konsekwencji był
    uprawniony do korzystania z jej zasobów. Mianowicie, jak stwierdził TSUE w wyroku w
    sprawie C-547/18 (Dong Yang Electronics), przepisy Dyrektywy VAT oraz Rozporządzenia
    należy interpretować w ten sposób, że „usługodawca nie może wywieść istnienia na
    terytorium państwa członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej spółki mającej siedzibę w państwie trzecim, wyłącznie opierając się na
    fakcie, że spółka ta posiada w tym państwie członkowskim spółkę zależną”.
    W powyższym kontekście na szczególną uwagę zasługuje wyrok w sprawie C-333/20
    (Berlin Chemie A. Menarini SRL), w którym TSUE orzekł, iż nie można mówić o stałym
    miejscu prowadzenia działalności gospodarczej, jeżeli to samo zaplecze personalne i
    techniczne, które ma zostać udostępnione spółce zagranicznej przez spółkę krajową,
    stanowi również zaplecze, dzięki któremu spółka krajowa świadczy usługi na rzecz spółki
    zagranicznej. To samo bowiem zaplecze personalne i techniczne nie może być
    wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług.
    Ważnym dla wykładni pojęcia stałego miejsca jest ponadto wyrok Trybunału w sprawie C-
    232/22 (Cabot Plastics). Sprawa dotyczyła świadczenia przez spółkę Cabot Plastics usług
    produkcji na materiale powierzonym (tzw. toll manufacturing) oraz innych usług
    pomocniczych na rzecz prawnie niezależnej, lecz powiązanej kapitałowo spółki z grupy -
    Cabot Switzerland. Trybunał orzekł, iż usługobiorca, który jest odrębny pod względem
    prawnym podmiotem od usługodawcy, nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w państwie członkowskim, w którym siedzibę ma usługodawca świadczący
    na jego rzecz usługi produkcyjne, jeżeli taki usługobiorca nie ma w tym państwie
    członkowskim odrębnego (własnego lub kontrolowanego) stałego zaplecza personalnego i
    technicznego. Co istotne, Trybunał uznał, że bez znaczenia dla powstania SMPD jest to, że
    usługodawca świadczy na rzecz usługobiorcy usługi produkcyjne w oparciu o umowę na
    wyłączność oraz, że usługodawca wykonuje również szereg świadczeń akcesoryjnych
    /uzupełniających, które wspierają sprzedaż usługobiorcy w państwie członkowskim
    usługodawcy.
    W podobnym tonie TSUE wypowiedział się również w wyroku w sprawie C–533/22 (SC
    Adient Ltd & Co. KG). W stanie faktycznym stanowiącym punkt wyjścia do zadania pytania
    prejudycjalnego spółka niemiecka w związku z zakupem i sprzedażą towarów była
    zarejestrowana dla celów VAT w Rumunii. W tym samym państwie miała siedzibę jej
    spółka powiązana, która na podstawie umowy zobowiązała się świadczyć kompleksową
    usługę w zakresie przetwarzania i montażu towarów (elementów tapicerskich). Ponadto,
    spółka rumuńska wykonywała na rzecz podatnika z Niemiec szereg czynności
    pomocniczych i administracyjnych. Trybunał – prezentując stanowisko spójne z
    wcześniejszym orzecznictwem w sprawach Berlin Chemie i Cabot Plastics - ponownie
    wskazał, że „spółka będąca podatnikiem podatku od wartości dodanej, mająca siedzibę
    działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług
    świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada

    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie
    członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w
    rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego
    świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia
    jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych”. Jednocześnie TSUE
    określił, że podatnik będący podmiotem zagranicznym nie może posiadać stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej tylko z tego powodu, że należy do tej samej grupy
    co lokalna spółka usługodawcy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie
    usług.
    Jak wynika z powyższego, powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w każdym przypadku będzie stanowiło rezultat działalności gospodarczej
    podatnika. Jednakże nie oznacza to, że każdy rodzaj działalności gospodarczej
    automatycznie będzie skutkował powstaniem stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej dla celów VAT. Samo prowadzenie takiej działalności na terenie danego
    kraju nie powoduje bowiem powstania stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej, w sytuacji, gdy łącznie kilka kluczowych cech wyodrębnionych przez TSUE
    nie będzie charakteryzowało obecności danego podmiotu w tym państwie.
    Uwzględniając regulacje zawarte w Rozporządzeniu, a także tezy prezentowane w
    przytoczonym powyżej orzecznictwie TSUE, należy stwierdzić, że podatnik posiada stałe
    miejsce prowadzenia działalności, tylko wówczas gdy spełnione zostaną następujące
    warunki:
    i. miejsce działalności charakteryzuje się odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza
    personalnego oraz technicznego, aby umożliwić odbiór nabywanych usług i wykorzystanie
    ich dla potrzeb tego miejsca prowadzenia działalności lub świadczenie usług (prowadzenie
    działalności gospodarczej) z tego miejsca;
    ii. miejsce działalności charakteryzuje się określonym poziomem stałości, tj. podatnik ma
    zamiar prowadzenia działalności w tym miejscu w sposób stały (a nie tylko periodyczny);
    iii. działalność prowadzona w tym miejscu jest działalnością niezależną w stosunku do
    działalności głównej (miejsce charakteryzuje niezależność decyzyjna).
    Powyższe kryteria muszą zostać spełnione łącznie. W przypadku, gdy którekolwiek z nich
    nie zostanie spełnione, nie będzie można uznać, iż podatnik posiada SMPD w danym
    miejscu. Zatem, gdy nie jest spełnione chociażby jedno z wyżej wymienionych kryteriów,
    nie można uznać, że aktywność danego podmiotu na terytorium danego państwa
    członkowskiego powinna zostać rozpoznana jako posiadanie przez niego SMPD w
    rozumieniu przepisów o VAT.
    Na wymienione powyżej cechy stałego miejsca działalności gospodarczej wskazują
    również polskie sądy administracyjne. W tym kontekście można powołać wyrok
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej: „WSA”) w Warszawie z dnia 12 lipca 2017 r.
    (sygn. akt III SA/Wa 1979/16, uprawomocniony wyrokiem NSA z dnia 23 marca 2021 r.,
    sygn. I FSK 316/18) wpisujący się w aktualną linię orzeczniczą organów podatkowych oraz
    sądów, w którym WSA słusznie podsumował:
    „(...) Z orzecznictwa TSUE oraz Sądów krajowych (C-190/95 Aro Lease, C - 168/84 Berkholz,
    C-260/05 DFDS A/S, C-73/06 Planzer Luxembourg Sarl, C - 452/03 RAL, I FSK 2004/14, III SA
    /Wa 3334/12, III SA/Wa 3332/14), wynika kilka uwag, jakie wydają się istotne w sprawach
    dotyczących wykładni dość nieprecyzyjnego i przez to trudnego w zrozumieniu pojęcia
    „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej”, użytego w art. 11 Rozporządzenia
    Rady nr 282/2011. Otóż uznać należy, że:
    1) wypracowane kryteria oceny istnienia takiego miejsca dotyczą stałości działalności,
      niezależności decyzyjnej oraz istnienia wystarczających środków technicznych i
      osobowych do wykonywania działalności, przy czym elementy te muszą wystąpić
      łącznie, aby stwierdzić istnienie stałego miejsca,

    2) pomimo wypracowania tych ogólnych kryteriów konkretna ocena co do występowania
      w danym przypadku stałego miejsca działalności gospodarczej wymaga uwzględnienia
      szeregu czynników specyficznych dla danej dziedziny - określone cechy zaaranżowanej
      działalności gospodarczej mogą w danych okolicznościach kreować takie stałe miejsce,
      ale te same cechy mogą w innych okolicznościach istnienie takiego miejsca wykluczyć,
    3) orzecznictwo ETS (TSUE) wykazuje pewne różnice w podejściu do omawianego
      zagadnienia na przestrzeni okresu od roku 1985, kiedy wydano jeden z pierwszych
      wyroków, sygn. C-168/84 Berkholz, zaś zaobserwowana ewolucja dotyczy zwłaszcza
      zakresu i rodzaju władztwa, jakie powinien przejawiać dany podmiot nad
      pracownikami wykonującymi usługę,
    4) okoliczność, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie dla
      zaistnienia stałego miejsca działalności, powinna być oceniana każdorazowo w
      kontekście konkretnych usług lub dostaw, na co wskazuje już ten fakt, że w art. 11
      Rozporządzenie odrębnie definiuje stałe miejsce dla celów nabycia (ust. 1) i odrębnie
      dla celów sprzedaży (ust. 2). Nie jest więc właściwe dokonywanie oceny, czy podmiot w
      ogóle (w kontekście całej swojej działalności w kraju innym, niż kraj siedziby) posiada
      miejsce stałej działalności, nie należy ujmować łącznie zasobów związanych wyłącznie
      z nabyciem oraz wyłącznie ze sprzedażą.”
    Podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: „NSA”) w wyroku z 3
    października 2019 r. (sygn. I FSK 980/17), w którym rozwinięta została kwestia
    „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej: „To, czy
    posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane
    każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i
    środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta
    właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana
    struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować
    nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem
    prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno
    mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje.
    Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe
    miejsce prowadzenia działalności”).
    2. Brak stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej Wnioskodawcy w Polsce
    Mając na uwadze przedstawioną powyżej definicję stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej wynikającą z Rozporządzenia, jak również przytoczone
    orzecznictwo, w szczególności wyroki TSUE, Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż w
    niniejszej sprawie Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT.
    Nie zostaną bowiem spełnione konstytutywne przesłanki zaistnienia SMPD w rozumieniu
    przepisów Rozporządzenia - Wnioskodawca nie posiada i nie będzie posiadał w Polsce na
    stałe zaplecza personalnego i technicznego umożliwiającego mu świadczenie usług oraz
    wykorzystanie nabywanych w Polsce towarów/usług do prowadzenia działalności
    gospodarczej, a jego działalność w Polsce nie cechuje się odpowiednią niezależnością
    decyzyjną.
    Za takim stanowiskiem przemawiają zdaniem Wnioskodawcy następujące okoliczności:
    Brak odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego
    Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym we wniosku stanie faktycznym, nie zostanie
    spełniona przesłanka dysponowania przez Spółkę w Polsce odpowiednią strukturą w
    zakresie zaplecza personalnego, która jest niezbędna dla powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej.

    Spółka, jak zaznaczono w opisie stanu faktycznego, na terenie Polski nie posiada i nie
    zamierza posiadać jakichkolwiek zasobów ludzkich, w szczególności nie zatrudnia (i nie
    planuje zatrudniać) na terytorium Polski żadnych pracowników, nie posiada (i nie planuje
    posiadać) osób uprawnionych do podejmowania w jej imieniu jakichkolwiek działań itd.
    Spółka nie deleguje również żadnych pracowników do wykonywania obowiązków na
    terytorium Polski, ani na stałe, ani okresowo. Wszelkie decyzje o charakterze zarządczym
    (dotyczące sprzedaży, negocjowania i zawierania umów przez Spółkę itd.) mające wpływ
    na działalność Spółki są podejmowane przez właściwy personel poza granicami Polski.
    Obsługą logistyczną towarów, które są przedmiotem transakcji opodatkowanych
    podatkiem VAT w Polsce zajmują się pracownicy Dystrybutora. Jednakże, zdaniem Spółki
    nie można uznać, iż pracownicy Dystrybutora mogliby stanowić zaplecze personalne
    Spółki. Personel Dystrybutora, który wykonuje różne działania marketingowe, promocyjne,
    logistyczne lub związane z magazynowaniem towarów, działa wyłącznie na rzecz swojego
    pracodawcy i pod jego kierownictwem. Spółka nie posiada faktycznej kontroli nad
    działaniem pracowników Dystrybutora (nie kieruje wykonywaniem przez nich zadań).
    Równocześnie należy podkreślić, że brak własnych zasobów nie wyklucza powstania
    stałego miejsca prowadzenia działalności zagranicznego podatnika, które co do zasady
    mogą tworzyć zlokalizowane na terytorium kraju zasoby należące do innego podmiotu.
    Pogląd ten znajduje potwierdzenie w orzecznictwie TSUE (m.in. w wydanym w polskiej
    sprawie wyroku C-605/12, Welmory) oraz w licznych wyrokach krajowych sądów
    administracyjnych. Podkreślenia jednak wymaga, że dla spełniania przesłanki
    warunkującej powstanie SMPD, cudze zasoby osobowe oraz materialne muszą być
    kontrolowane przez podatnika w zakresie porównywalnym do kontroli nad własnym
    zapleczem.
    Ta kluczowa wskazówka interpretacyjna była zawarta już w Opinii Rzecznik Generalnej z
    dnia 15 maja 2014 r. w sprawie C-605/12. Rzecznik wprost wskazała w niej: „(...) nawet jeśli
    stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej niekoniecznie wymaga własnego
    zaplecza personalnego i technicznego, to podatnikowi musi jednak przysługiwać – na
    podstawie wymogu wystarczającej stałości miejsca działalności – porównywalna kontrola
    nad zapleczem personalnym i technicznym. Dlatego w szczególności konieczne są umowy
    o usługi lub umowy najmu dotyczące zaplecza personalnego i technicznego, które to
    zaplecze jest do dyspozycji podatnika jak własne, i które to umowy nie podlegają zatem
    rozwiązaniu w krótkim czasie”.
    Innymi słowy, aby można było mówić o powstaniu SMPD, zakres sprawowanej nad
    cudzymi zasobami kontroli musi wykraczać poza standardowe uprawnienia usługobiorcy
    względem usługodawcy. Czym innym jest bowiem np. zakup usługi montażu realizowanej
    przez świadczeniodawcę (przy wykonywaniu której swobodnie dysponuje on posiadanymi
    przez siebie zasobami, co do zasady odpowiadając przed swoim zleceniodawcą jedynie za
    rezultat wykonywanych czynności), a czym innym jest nabycie przez tegoż zleceniodawcę
    prawa do dysponowania zasobami należącymi innego podmiotu w celu (samodzielnego)
    montażu. Tylko w tym drugim przypadku można mówić o potencjalnym spełnieniu
    kryterium posiadania zaplecza warunkującego powstanie stałego miejsca prowadzenia
    działalności.
    Z tego względu, aby przypisać podatnikowi istnienie stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej na terytorium kraju, nie wystarcza samo korzystanie z cudzych
    zasobów personalnych i technicznych – wymagana jest równocześnie kontrola podatnika
    nad tymi cudzymi zasobami, jakby były to własne zasoby danego podatnika.
    Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie m.in. w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 22
    sierpnia 2023 r. sygn. I SA/Gl 521/23, w którym sąd podzielił stanowisko skarżącej spółki,
    zgodnie z którym: „(...) - skarżąca nie posiada zaplecza ludzkiego na terytorium Polski
    zdolnego do odbioru („konsumowania”) nabywanych usług; w szczególności, istota usługi
    świadczonej na jej rzecz przez polskiego kontrahenta nie polega na oddaniu skarżącej do

    dyspozycji, czy też udostępnieniu jej infrastruktury personalnej zatrudnionej przez
    kontrahenta; przeciwnie, to skarżąca jest zainteresowana nabywaniem rezultatów usług
    wykonywanych przy wykorzystaniu własnego personelu kontrahenta, nie zaś nabyciem
    kontroli czy też nadzoru nad tym personelem”.
    W tym miejscu, Wnioskodawca pragnie przywołać najnowsze rozstrzygnięcia Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „DKIS”) wydane w indywidualnych sprawach innych
    podatników, w których Organ odniósł się do kwestii „kontroli nad zasobami” warunkującej
    spełnienie przesłanki SMPD oraz potwierdził – wypowiadając się w konkretnych stanach
    faktycznych – na czym w praktyce może ona polegać.
    Tytułem przykładu, z interpretacji indywidualnej DKIS z dnia 27 kwietnia 2022 r. sygn.
    0114-KDIP1-2.4012.613.2021.2.RST, wynika, że kontrola może być rozumiana jako wpływ
    na to, jaka część zasobów usługodawcy ma zostać wykorzystana do świadczenia usług na
    rzecz podmiotu zagranicznego.
    Podobnie, z interpretacji indywidualnej DKIS z dnia 9 maja 2022 r. sygn. 0114-KDIP1-
    2.4012.63.2022.2.RST można wywnioskować, że kontrola dostateczna dla spełnienia
    przesłanki posiadania zasobów personalnych stanowiących SMPD przejawia się
    posiadaniem wpływu na politykę personalną usługodawcy, prawem do wydawania
    poleceń pracownikom usługodawcy i sprawowaniem nad nimi nadzoru. Jednocześnie
    Organ zauważa, że uprawnienie podmiotu zagranicznego do złożenia zażalenia na
    działalność menadżera operacyjnego usługodawcy to za mało dla uznania, że podmiot
    zagraniczny ma jakikolwiek wpływ na decyzje zarządcze dotyczące zasobów osobowych
    usługodawcy,
    Z kolei w interpretacji indywidualnej DKIS z dnia 28 lutego 2024 r. sygn. 0114-KDIP1-
    2.4012.520.2022.10.RST Organ stwierdza brak spełnienia kryterium posiadania zaplecza
    techniczno-osobowego składającego się z zasobów usługodawcy z uwagi na fakt, że
    podatnik zagraniczny:
      · nie ma prawa decydowania o zakresie zasobów technicznych/rzeczowych
        kontrahenta wykorzystywanych do świadczenia usług na jego rzecz,
      · nie sprawuje bezpośredniej kontroli nad zasobami osobowymi usługodawcy,
      · nie jest uprawniony do przeprowadzania audytów personelu usługodawcy, a także
        wydawania im zleceń, wytycznych lub instrukcji,
      · nie może decydować w sprawach związanych z zatrudnieniem konkretnych
        pracowników usługodawcy, nie posiada również wpływu na obowiązki i funkcje
        pracowników kontrahenta czy też na dobór pracowników wykonujących usługę na
        swoją rzecz,
      · nie posiada prawa do decydowania o zakresie zasobów osobowych kontrahenta
        wykorzystywanych przez niego do świadczenia usługi na swoją rzecz,
      · nie ma wpływu na czas pracy pracowników usługodawcy.
    Ponadto, DKIS słusznie zauważa, że „(...) nie można jednak wywieść bezpośredniej kontroli
    nad zapleczem personalnym i technicznym Kontrahenta na podstawie ustalonych zasad
    świadczenia usług, które określone są pomiędzy stronami każdego tego rodzaju umowy i
    uprawnieniu do żądania spełnienia warunków ustalonych przez strony umowy. Z
    ustalonych między stronami umowy zasad i jakości świadczenia usług nie można
    wywodzić, że jest sprawowana bezpośrednia kontrola Spółki nad personelem i zapleczem
    technicznym Kontrahenta w Polsce”.
    Podsumowując, przytoczone powyżej rozstrzygnięcia organu podatkowego, kontrola
    „porównywalna do właścicielskiej” powinna być rozumiana jako prawo podmiotu
    zagranicznego do wywierania faktycznego wpływu na to, które zasoby usługodawcy i w
    jakim zakresie uczestniczą w świadczeniu na jego rzecz usług lub też jako prawo do
    sprawowania bezpośredniego nadzoru nad tymi zasobami, ich zaangażowaniem w

    wykonywanie zadań na swoją rzecz, czasem pracy itp. Innymi słowy, w następstwie
    sprawowania przez usługobiorcę kontroli porównywanej do właścicielskiej usługodawca
    faktycznie traci niezależność w zakresie podejmowania decyzji operacyjnych czy
    organizacji własnej pracy.
    W ocenie Wnioskodawcy powyższe nie będzie miało miejsca w przedmiotowej sprawie, nie
    można bowiem uznać, że zaplecze osobowe będące w dyspozycji Dystrybutora (podmiotu,
    który będzie świadczył na rzecz Spółki usługi logistyczne oraz dystrybucji jej produktów na
    terenie Polski) powinno zostać „zrównane” z zapleczem osobowym Spółki.
    Personel Dystrybutora działa wyłącznie na rzecz swojego pracodawcy i pod jego
    kierownictwem. Wnioskodawca nie ma prawa do sprawowania bezpośredniej kontroli nad
    zasobami osobowymi, tj. personelem Dystrybutora odpowiedzialnym za realizację Umowy
    ze Spółką. Nie decyduje jaka część zasobów ludzkich Dystrybutora jest wykorzystywana do
    świadczenia usług na jego rzecz. Pracownicy Dystrybutora nie będą otrzymywać
    bezpośrednich instrukcji czy poleceń od personelu Wnioskodawcy znajdującego się poza
    Polską ani raportować informacji dotyczących swojej bieżącej pracy personelowi
    kierowniczemu zlokalizowanemu poza Polską.
    Spółka jedynie określa wytyczne dotyczące usług świadczonych na jej rzecz przez
    Dystrybutora i sposobu sprzedaży czy wykorzystywania jej towarów do świadczenia usług
    przez detalistę, w tym związane z polityką marketingową i promocyjną, a także sposobem
    wprowadzania do obrotu i sprzedaży towarów Spółki. Wszystkie materiały reklamowe i
    promocyjne związane z produktami Spółki, które należą do segmentu produktów
    luksusowych, muszą być bowiem zgodne z międzynarodową polityką i wytycznymi marki
    (...), z tego względu podlegają uprzedniej pisemnej zgodzie Spółki.
    Ustalenie wytycznych dotyczących działań marketingowych i promocyjnych wynika z
    dbałości o renomę marki (...). Produkty Spółki są sprzedawane na wielu rynkach w różnych
    krajach według wytycznych grupy (...), aby zachować jednolitość przekazu do klientów.
    Warto natomiast zauważyć, że Spółka nie kieruje wykonywaniem działań marketingowych
    czy promocyjnych przez pracowników Dystrybutora, a jedynie daje wskazówki związane z
    jakością świadczonych usług, tj. na przykład to Dystrybutor tworzy plan reklamowy, który
    Spółka jedynie zatwierdza.
    Przy sprzedaży produktów wysokiej jakości bardzo istotna jest jakość obsługi klienta, która
    powinna być na najwyższym poziomie oraz zapewniać możliwość swobodnego kontaktu z
    dostawcą. Z tego względu Spółka ustaliła kryteria jakie powinien spełniać detalista lub
    salon detalisty oraz ich personel, by Dystrybutor mógł zawrzeć z nim umowę, a także
    standardowe godziny kontaktu telefonicznego lub poprzez e-mail. Jednak to Dystrybutor
    podejmuje decyzję co do zawarcia umowy z danym detalistą oraz np. wydaje pisemną
    zgodę na prowadzenie działalności sprzedażowej przez detalistę w internecie, jeżeli
    spełnione zostaną kryteria sprzedaży internetowej Spółki. Także to Dystrybutor
    odpowiada na zapytania i skargi od detalistów i klientów, a Spółka jest jedynie
    informowana na ich temat, aby mieć na bieżąco wiedzę co do oczekiwań klientów.
    W konsekwencji, zdaniem Spółki nie można uznać na podstawie tego, że Spółka określa
    ogólne wytyczne działań, iż pracownicy Dystrybutora i detalisty lub salonu detalisty
    mogliby stanowić zaplecze personalne Spółki.
    Przenosząc przytoczone orzecznictwo na grunt przedmiotowej sprawy, podkreślić należy,
    że w okolicznościach przedstawionych w zdarzeniu przyszłym, nabywanie przez
    Wnioskodawcę usług od Dystrybutora nie jest równoznaczne z nabywaniem prawa do
    dysponowania zasobami ludzkimi dostawcy usług bądź sprawowaniem kontroli nad jego
    zapleczem personalnym.
    Stanowisko prezentowane przez Wnioskodawcę znajduje potwierdzenie w orzeczeniach
    sądów administracyjnych. Tytułem przykładu można odnieść się do m.in.:

    - przywoływanego wcześniej wyroku WSA w Warszawie w wyroku z dnia 12 lipca 2017 r.,
    sygn. akt III SA/WA 1979/16 (podtrzymanych przez NSA w wyroku z dnia 23 marca 2021 r.
    sygn. I FSK 316/18), w którym sąd orzekł, że: „(...) odnośnie do nabycia w Polsce przez
    Skarżącą usługi Podwykonawcy - także nie wystąpią łącznie wszystkie konieczne cechy
    stałego miejsca działalności gospodarczej. O ile hale produkcyjne, same w sobie,
    mogłyby zostać uznane za wystarczające zaplecze techniczne do odbioru usługi tkania
    przędzy jedwabnej (maszyny Skarżącej służą opodatkowanej sprzedaży - są
    przedmiotem najmu - i nie mogą być przez to uznane za zasób związany z nabywaniem
    od Podwykonawcy usługi tkackiej), to także i w tym przypadku z wniosku wynikło, że w
    Polsce nie będą się znajdować żadne zasoby personalne Spółki umożliwiające wykonanie
    i odbiór usługi Podwykonawcy. W ocenie Sądu należy bowiem podzielić stanowisko
    zaprezentowane w skardze, że choć personel taki nie musi być „własny” (jak wyżej
    wskazał Sąd, w pełni akceptowalny jest outsourcing), to jednak wymagane jest określone
    władztwo nad takim personelem. Usługi zawsze przecież wykonuje jakiś personel, toteż
    pominięcie tego wymogu władztwa oznaczałoby, że to kryterium jest spełnione zawsze,
    niezależnie od zakresu uprawnień podmiotu do władczego kierowania takim
    personelem, sprawowania nad nim kontroli albo narzucania sposobu wykonywania
    zleconej usługi. Pracownicy Podwykonawcy nie mogą być więc uznani za element
    zasobów Skarżącej. Trafnie też wskazano w skardze, że za taki element nie mogą być
    uznani pracownicy Spółki powiązanej (a w istocie – „pracownik”, gdyż tylko jeden z nich
    przebywać ma w Polsce), bowiem także oni nie mają żadnych uprawnień do ingerowania
    w proces produkcji przędzy, spółka ta ma jedynie kontrolować jakość, i to w ramach
    umowy ze Skarżącą, a nie z Podwykonawcą, i nie może działać wobec Podwykonawcy w
    imieniu Skarżącej”;
    - wyroku WSA w Gliwicach z dnia 3 grudnia 2021 r. sygn. I SA/Gl 1179/21 (orzeczenie
    nieprawomocne), w którym sąd stwierdził: „Organ interpretacyjny wywiódł kontrolę
    Skarżącej nad zapleczem personalnym i technicznym z zawartej umowy i
    funkcjonowaniem Spółki polskiej jako „producenta kontraktowego”, a ponadto z
    zobowiązania się Spółki polskiej do dostarczenia towarów o określonej jakości wraz z
    określeniem towarów według wskazanych parametrów i specyfikacji oraz ich ilości, a
    więc wytworzenie towarów zgodnie z wytycznymi wskazanymi przez Skarżącą w zakresie
    parametrów i specyfikacji finalnego towaru. W ocenie Sądu, uznanie istnienia kontroli
    nad zapleczem personalnym i technicznym Spółki polskiej na podstawie powyższych
    przesłanek stanowi nie tylko błędną interpretację art. 11 ust. 1 rozporządzenia, ale
    przeczy zasadom swobody obrotu gospodarczego i realiom biznesowym. Uznanie, że
    nawiązanie współpracy z jakimkolwiek podmiotem czy wytwarzanie towarów zgodnie ze
    specyfikacją zamawiającego powoduje uzyskanie przez zamawiającego kontroli nad
    usługodawcą nie może przesądzać o posiadaniu jakiejkolwiek kontroli nad usługodawcą”.
    Niezależnie od powyższego należy wskazać, że w świetle rozważań poczynionych przez
    Trybunał w wyroku w sprawach Berlin Chemie (a potem również Cabot Plastics oraz SC
    Adient Ltd & Co. KG) to samo zaplecze personalne i techniczne nie może być
    wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług. W ślad za
    przywołanym orzeczeniem TSUE w sprawie C-333/20, także NSA w wyroku z dnia 19 maja
    2022 r, sygn. I FSK 968/20, wskazał, że „nie można mówić o „stałym miejscu prowadzenia
    działalności gospodarczej” zagranicznego usługobiorcy w rozumieniu art. 11 ust. 1
    rozporządzenia Rady (UE) Nr 282/2011 w zw. z art. 28b ust. 2 u.p.t.u., jeżeli to samo
    zaplecze personalne i techniczne, które ma zostać udostępnione spółce zagranicznej przez
    spółkę krajową, i które zdaniem organów podatkowych pozwala na wykazanie istnienia
    stałego miejsca prowadzenia działalności spółki zagranicznej w kraju, stanowi również
    zaplecze, dzięki któremu spółka krajowa świadczy usługi na rzecz spółki zagranicznej”.
    Podobne stanowisko zostało również wyrażone w wyroku z dnia 2 czerwca 2023 r., sygn. I
    FSK 745/19.

    Z kolei analizując rozstrzygnięcia DKIS wydawane po 2022 r. można dojść do wniosku, że
    organy podatkowe również podzielają poglądy TSUE. Jako przykład wskazać można
    interpretację indywidualną z dnia 26 września 2024 r. sygn. 0114-KDIP1-2.4012.356.2024.2.
    RST, w której DKIS przedstawił stanowisko, zgodnie z którym: „(...) w analizowanej sprawie
    istotny jest cytowany już powyżej wyrok TSUE C- 333/20 z 7 kwietnia 2022 r. Zdaniem
    TSUE, istotne z perspektywy określania stałego miejsca prowadzenia działalności jest
    ustalenie charakteru zaplecza personalnego i technicznego. TSUE orzekł, że to samo
    zaplecze personalne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru
    tych samych usług. Odnosząc powyższe do analizowanej sprawy należy stwierdzić, że
    usługodawcy (tj. D., C. oraz A. PL) będą realizowali na rzecz Spółki określone czynności,
    zatem oznacza to, że zarówno to samo zaplecze zasobów personalnych jak i technicznych
    podwykonawców w przypadku uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej byłoby wykorzystywane do świadczenia na rzecz Spółki usług oraz ich
    odbioru. Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie powinien być uznany za stałe
    miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w zakresie usług które
    dla tego innego podmiotu świadczy. Zatem analizując zawarty we wniosku opis zdarzenia
    przyszłego w kontekście przedstawionego orzecznictwa, należy wskazać, że to samo
    zaplecze byłoby wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych
    usług - tym samym zgodnie z wyrokiem TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. takie miejsce
    nie powinno być uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.
    Przekładając powyższe rozważania na grunt analizowanej sprawy należy uznać, że zasoby
    ludzkie Dystrybutora, które będą wykorzystywane do świadczenia usług na rzecz Spółki,
    nie będą mogły być jednocześnie zostać uznane za zasoby personalne Spółki składające
    się na jego SMPD w Polsce.
    W świetle powyższych argumentów i powołanych orzeczeń, Spółka jest zdania, że z uwagi
    na fakt, iż Spółka nie posiada w Polsce własnego personelu bądź porównywalnego
    dostępu do zasobów ludzkich innego podmiotu, przesłanka warunkująca powstanie
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w aspekcie zaplecza personalnego
    nie jest spełniona.
    Okoliczność ta, sama w sobie, powinna wykluczać istnienie SMPD Spółki w Polsce.
    Brak odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza technicznego
    W ocenie Wnioskodawcy, również przesłanka posiadania w Polsce odpowiedniej struktury
    w zakresie zaplecza technicznego niezbędnego do prowadzenia działalności nie zostanie
    spełniona w przedstawiony we Wniosku stanie faktycznym. Spółka nie posiada bowiem w
    Polsce jakiejkolwiek infrastruktury do prowadzenia niezależnej działalności.
    Jak wynika z ugruntowanej linii orzeczniczej i interpretacyjnej, dla stwierdzenia istnienia
    stałego miejsca prowadzenia działalności, konieczne jest zbadanie możliwości
    sprawowania przez usługobiorcę kontroli nad zapleczem usługodawcy. W przypadku jej
    braku będzie to jedynie zwykła relacja pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą, w ramach
    której korzystanie z zasobów kontrahenta nie może być uznane za równoznaczne z
    korzystaniem z zasobów własnych, a w konsekwencji z utworzeniem odpowiedniej
    struktury osobowo-rzeczowej w danym państwie, której obecność jest jednym z
    czynników warunkujących stworzenie SMPD. Przyjęcie odmiennego podejścia
    prowadziłoby do wniosku, że każdy podmiot nawiązujący współpracę z podmiotem z
    innego państwa posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym
    państwie.
    Biorąc pod uwagę powyższe, należy zauważyć, że Spółka nie posiada i nie będzie posiadać
    w Polsce infrastruktury na swój własny wyłączny użytek, koniecznej do prowadzenia
    działalności gospodarczej w Polsce. W szczególności Wnioskodawca nie posiada ani nie
    wynajmuje w Polsce obiektów lub pomieszczeń na potrzeby prowadzenia swojej

    działalności w postaci biura, punktu sprzedaży, zakładu produkcyjnego lub magazynu.
    Spółka nie posiada i nie planuje posiadać na terenie Polski żadnych maszyn ani innych
    urządzeń niezbędnych do niezależnego wykonywania działalności gospodarczej.
    Z kolei nabywane przez Wnioskodawcę usługi logistyczne i dystrybucyjne mają charakter
    kompleksowych usług zarządzania logistyką i przechowywania towarów i nie polegają na
    udostępnieniu konkretnej powierzchni nieruchomości. Usługi te będą świadczone przez
    Dystrybutora przy wykorzystaniu magazynu, w ramach którego nie zostanie specjalnie
    wyodrębniona przestrzeń magazynowa lub struktura organizacyjna przeznaczona jedynie
    do zapewnienia obsługi towarów Wnioskodawcy. Ponadto, Wnioskodawca nie będzie miał
    swobodnego dostępu do jakiejkolwiek części magazynu wykorzystywanego do
    świadczenia usług logistycznych.
    Fakt przechowywania towarów w magazynie na terytorium Polski pozostaje w ścisłym
    związku z przyjętym modelem dystrybucji towarów, zaś proces sprzedaży Spółki jest w
    całości zarządzany w jego siedzibie w (...). Nie sposób zatem uznać, że sam fakt obsługi
    towarów w magazynie będzie prowadził do posiadania przez Wnioskodawcę
    wystarczającego zaplecza technicznego na terytorium Polski, zwłaszcza zważywszy na fakt,
    iż procesy te będą obsługiwane w całości przez Dystrybutora, nad którego zasobami
    Wnioskodawca nie będzie miał jakiejkolwiek kontroli.
    Jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego, usługi świadczone przez Dystrybutora
    nie umożliwiają Spółce prowadzenia niezależnej działalności na terytorium kraju, gdyż
    dostępność zaplecza technicznego będącego przedmiotem świadczonych na rzecz Spółki
    usług nie jest porównywalna do dostępności własnego zaplecza. Usługi świadczone przez
    Dystrybutora sprowadzają się wyłącznie do technicznych czynności, takich jak
    przyjmowanie towarów, ich składowanie i transport. Infrastruktura kluczowa do
    prowadzenia działalności Spółki znajduje się poza Polską.
    Wobec powyższego nie można uznać, że Spółka posiada w Polsce odpowiednią strukturę
    w zakresie zaplecza technicznego, konieczną dla powstania stałego miejsca prowadzenia
    działalności w Polsce.
    Powyższe stanowisko potwierdzają liczne interpretacje indywidualne, m.in.:
    - Interpretacja DKIS z dnia 23 października 2020 r., znak 0114-KDIP1-2.4012.258.2020.2.JŻ,
      w której organ potwierdził, iż podatnik nie posiada stałego miejsca prowadzenia
      działalności mimo zawarcia umowy na usługi logistyczno-magazynowe:
      „Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski oddziału ani biura jak również
      żadnych aktywów trwałych (w szczególności środków trwałych) ani wyposażenia.
      Jedynym podmiotem (poza FL) z jakim Spółka podjęła współpracę jest doradca
      podatkowy posiadający pełnomocnictwo ogólne, a także pełnomocnictwo do składania
      deklaracji VAT. Zatem mimo, że Wnioskodawca zwarł umowy z FL na usługi logistyczno-
      magazynowe, na które składają się m.in. wyładunek towarów dostarczonych przez
      Spółkę ze Szwecji, przechowywanie towarów, załadunek towarów dla Klienta po
      zgłoszeniu się po odbiór partii towarów, a ponadto inne czynności oraz podjął
      współpracę z doradcą podatkowym, w tym konkretnym przypadku, nie można uznać,
      że Wnioskodawca posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej”.
    - Interpretacja DKIS z dnia 12 lutego 2020 r., znak 0112-KDIL1-2.4012.635.2019.2.PG, w
      której organ stwierdził brak stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce,
      pomimo nabywania przez wnioskodawcę usług magazynowo - logistycznych na
      terenie Polski: „Co prawda Wnioskodawca zawarł umowę ze spółką A, w celu
      zwiększenia dostępności oferowanych towarów, jednakże spółka ta świadczy dla
      Wnioskodawcy tylko i wyłącznie usługi magazynowo - logistyczne. Bowiem - jak
      oświadczył Wnioskodawca - A dokonuje rozładunku towarów do magazynu,
      magazynuje towary oraz wysyła je do klientów, nie pośredniczy w sprzedaży towarów
      na terenie Polski, nie poszukuje/nie będzie poszukiwać klientów dla Wnioskodawcy,

      nie dokonuje/nie będzie dokonywać sprzedaży towarów w imieniu Wnioskodawcy, nie
      będzie wykonywać żadnych funkcji biznesowych. (...) W konsekwencji opierając się na
      przedstawionym opisie sprawy stwierdzić należy, że Wnioskodawca nie posiada w
      Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”.
    Z kolei w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2023 r., sygn. I FSK
    1783/19, sąd orzekł: „Choć brak własnych zasobów pracowniczych czy technicznych nie
    wyklucza z góry istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, to
    konieczne dla takiej kwalifikacji jest ustalenie możliwości dysponowania owym zapleczem
    personalnym i technicznym przez podatnika na poziomie porównywalnym z kontrolą
    właścicielską”.
    Do podobnych wniosków doszedł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13
    kwietnia 2023 r. (sygn. I FSK 761/19). Również w wyroku z 11 października 2022 r., sygn. I
    FSK 396/21, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: „Do przyjęcia stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie nie jest konieczne, aby
    podatnik dysponował personelem, który jest u niego zatrudniony tudzież zapleczem
    technicznym, które stanowi jego własność. Dla uznania, że zachodzi stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej trzeba jednak wykazać, że - mimo braku własnego
    zaplecza - podatnikowi przysługuje porównywalna jak przy własnej, kontrola nad cudzym
    zapleczem personalnym i technicznym. Warunek taki w szczególności realizują umowy o
    usługi lub umowy najmu pozwalające na bezpośrednie uzyskanie wpływu na personalne i
    techniczne zaplecze. Przy takich umowach przedmiotowe zaplecze pozostaje do
    dyspozycji podatnika jak własne. Z Opinii Rzecznika Generalnego z 15 maja 2014 r. w
    sprawie C-605/12 wynika, że w przypadku, gdy przedsiębiorca zagraniczny wykorzystuje
    znajdujące się w kraju zaplecze personalne i techniczne innego podmiotu, dla wypełnienia
    kryterium „stałości” przy ocenie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej konieczne jest: zawarcie umów o świadczeniu usług lub umów najmu
    dotyczących zaplecza technicznego i personalnego, które nie podlegają rozwiązaniu w
    krótkim czasie, posiadanie przez zagraniczny podmiot kontroli nad zapleczem
    personalnym i technicznym oraz dysponowanie nim w sposób porównywalny do sytuacji,
    w której zaplecze personalne i techniczne stanowiłoby własność zagranicznego podatnika
    (por. wyrok NSA z dnia 29 lipca 2021 r., sygn. akt I FSK 660/18)”.
    W konsekwencji, nie sposób uznać, że fakt wykorzystywania magazynu Dystrybutora
    stanowi o powstaniu SMPD po stronie Wnioskodawcy, gdyż Spółka nie posiada żadnych
    środków oddziaływania na infrastrukturę techniczną na terenie Polski, która prowadzona
    jest przez Dystrybutora i do której Wnioskodawca nie posiada żadnego tytułu prawnego.
    W świetle powyższego, nie można również uznać, że Wnioskodawca będzie posiadać w
    Polsce odpowiednią strukturę w zakresie zaplecza technicznego, konieczną dla powstania
    stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce.
    Brak niezależności decyzyjnej
    Pomijając fakt, że brak odpowiedniej struktury personalnej i technicznej w Polsce
    eliminuje możliwość uznania, że Spółka posiada SMPD na terytorium Polski, Spółka
    pragnie również podkreślić, że w analizowanym przypadku nie jest także spełniony
    warunek samodzielności prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej w Polsce.
    Jak wskazano powyżej, zgodnie z orzecznictwem TSUE, stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej musi bowiem przejawiać się w posiadaniu w danym państwie
    infrastruktury umożliwiającej zawieranie umów i podejmowanie decyzji zarządczych, tj.
    niezależności decyzyjnej. Musi zatem zachodzić możliwość samodzielnego działania przez
    tę infrastrukturę zlokalizowaną poza państwem siedziby działalności gospodarczej danego
    podmiotu w kierunku generowania po stronie podatnika obrotu z tytułu czynności
    opodatkowanych VAT.
    Powyższe wynika między innymi z wyroku z dnia 17 lipca 1997 r. w sprawie ARO Lease BV
    (sygn. C-190/95), w którym TSUE stwierdził, że stałe miejsce prowadzenia działalności

    gospodarczej musi mieć możliwość prowadzenia działalności w sposób niezależny, a więc
    przedsiębiorstwo, które nie posiada w państwie członkowskim ani własnego personelu,
    ani struktury organizacyjnej, która cechuje się wystarczającym stopniem trwałości, aby
    zapewnić ramy, w których mogłyby być zawierane umowy i podejmowane decyzje w
    zakresie zarządzania, nie może być uznane za posiadające stałe miejsce prowadzenia
    działalności w tym państwie.
    Skoro zatem w orzecznictwie TSUE kryterium samodzielności decyzyjnej jest jednym z
    warunków sine qua non uznania, że podatnik posiada w danym miejscu stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej, to sam brak samodzielności prowadzonej w
    Polsce działalności gospodarczej wyklucza możliwość posiadania przez Wnioskodawcę
    stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium kraju.
    Zgodnie z treścią Wniosku, na terytorium Polski Spółka nie posiada infrastruktury
    umożliwiającej zawieranie umów i podejmowanie decyzji zarządczych. Wszystkie
    czynności związane z działalnością Spółki na terytorium Polski (obejmujące np.
    budżetowanie, planowanie) są podejmowane w siedzibie spółki w (...). Tam też
    podejmowane są decyzje strategiczne związane z funkcjonowaniem Wnioskodawcy.
    Jednocześnie Spółka nie upoważniła żadnych podmiotów/osób w Polsce do negocjowania
    umów w imieniu Spółki, ani do zawierania umów z klientami w imieniu Spółki, ani do
    przyjmowania zamówień składanych przez klientów. Dystrybutor zawiera jedynie umowy z
    detalistami w swoim imieniu w ramach prowadzonej przez niego działalności.
    Ponadto, żaden podmiot powiązany kapitałowo lub osobowo ze Spółką nie prowadzi
    działalności w Polsce.
    Wnioskodawca zwraca uwagę, że powyższe jest zgodne z linią orzeczniczą polskich sądów
    administracyjnych. Przykładowo, w orzeczeniu z dnia 26 czerwca 2009 r., sygn. III SA/Wa
    110/09, powołując wyroki TSUE, WSA w Warszawie stwierdził, że: „W sprawach: 168/84
    Gunter Bergholz p-ko Finanzamt Hamburg - Mitte - Altstadt, C-190/95 ARO Lease BVp-ko
    Instecteur van de Belastingdienst Grote Ondernemingen te Amsterdam, C-260/95
    Commissioners of Customs and Excise p-ko DFDS A/S, C-231/94 Faaborg - Gelting Linien A
    /S p-ko Finanzamt Flensburg ETS zdefiniował pojęcie stałego miejsca prowadzenia
    działalności jako to, gdzie podmiot posiada zasoby ludzkie, zasoby techniczne a także
    infrastrukturę umożliwiającą zawieranie umów i podejmowanie decyzji zarządczych.
    Nadto, powyższe zasoby i infrastruktura muszą charakteryzować się pewną stałością oraz
    umożliwiać świadczenie usług w sposób niezależny”.
    W przywołanym wcześniej wyroku z dnia 12 lipca 2017 r. (sygn. akt III SA/Wa 1979/16) WSA
    w Warszawie uwzględnił skargę podatnika, uznając, że przesłanki stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej nie zostały spełnione. W okolicznościach
    powołanej sprawy podatnik podnosił, że wszelkie decyzje dotyczące działalności w Polsce,
    jak również proces sprzedaży, były w całości prowadzone bezpośrednio z terytorium
    Niemiec. W tak przedstawionym stanie faktycznym WSA w Warszawie wskazał, iż:
    „Kryterium dotyczące stałości działalności oraz zasobów technicznych mogłoby być w
    niniejszej sprawie, w zakresie sprzedaży dokonywanej przez Spółkę, przedmiotem
    rozbieżnych ocen, ale niewątpliwie nie spełniono w tym zakresie kryterium dysponowania
    odpowiednim personelem oraz kryterium niezależności decyzyjnej. Skarżąca
    zadeklarowała we wniosku, że w Polsce nie będą podejmowane żadne decyzje ani
    zarządzane żadne umowy dotyczące najmu maszyn”.
    Na kryterium niezależności decyzyjnej w kontekście powstania SMPD wskazał również
    DKIS w interpretacji indywidualnej z dnia 5 grudnia 2023 r., znak: 0114-KDIP1-
    2.4012.447.2023.2.RST, podkreślając że: „(...) Ponadto wszystkie decyzje dotyczące
    działalności gospodarczej A. B.V. są podejmowane poza granicami Polski. Jednocześnie
    Spółka nie upoważniła żadnych podmiotów/osób w Polsce do negocjowania umów w jego
    imieniu, zawierania umów z klientami lub przyjmowania zamówień składanych przez
    klientów. W konsekwencji wszystkie kluczowe czynności od budowy maszyn, ich

    testowania oraz próbnego uruchomienia oraz wszelkie czynności administracyjne
    wykonywane są z terytorium Holandii. Natomiast działalność w Polsce to tylko końcowy
    etap całego projektu, a więc instalacja maszyny, rozruch i przygotowanie do
    przeprowadzenia oraz przeprowadzenie testu odbioru technicznego, a także wsparcie
    rozruchu i produkcji/szkolenia. Zatem działalność, jaka jest prowadzona w Polsce nie
    cechuje się samodzielnością w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. Wobec
    tego środki, które angażowane są w Polsce stanowią niezbędne minimum, aby zakończyć
    projekt rozpoczęty jeszcze w kraju siedziby, a nie mogą być traktowane jako wystarczające
    do samodzielnego świadczenia usług. Mając na uwadze całokształt działalności
    gospodarczej prowadzonej przez Spółkę na terytorium Polski należy wskazać, że A. B.V.
    nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski”.
    Biorąc pod uwagę powyższe, nie można uznać, że działalność Wnioskodawcy na
    terytorium Polski będzie miała charakter niezależny. Tym samym, należy uznać że również
    ta przesłanka nie jest spełniona w przypadku działalności opisanej w stanie faktycznym
    Wniosku, co również wyklucza możliwość uznania, iż Wnioskodawca posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.
    Podsumowując powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionych okolicznościach
    Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej dla celów VAT (w rozumieniu art. 11 Rozporządzenia), gdyż konstytutywne
    przesłanki do uznania powstanie SMPD w związku z prowadzoną działalnością na terenie
    Polski nie zostały spełnione.
    Uzasadnienie stanowiska do pytania nr 2
    Obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSEF
    Na wstępie Wnioskodawca pragnie wskazać, że 11 sierpnia 2023 r. w Dzienniku Ustaw
    została ogłoszona ustawa z 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i
    usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1598) (dalej: „Ustawa
    zmieniająca”).
    Artykuł 1 pkt 12 Ustawy zmieniającej wprowadza do ustawy o VAT art. 106ga ust. 1,
    zgodnie z którym podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy
    użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednakże, art. 1 pkt 12 Ustawy zmieniającej
    wprowadza do ustawy o VAT art. 106ga ust. 2 pkt 1, który wprost wyłącza z
    przedmiotowego obowiązku podmioty nieposiadające w Polsce siedziby działalności
    gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Należy przy tym wskazać, że zgodnie z art. 23 Ustawy zmieniającej, wskazane wyżej
    regulacje wchodzą w życie od 1 lutego 2026 r.
    W związku z powyższym, zdaniem Wnioskodawcy, wskazane regulacje wprowadzają od 1
    lutego 2026 r. obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF
    wyłącznie dla podatników podatku VAT, którzy posiadają w Polsce siedzibę lub stałe
    miejsce prowadzenie działalności gospodarczej.
    Skoro zatem, w ocenie Wnioskodawcy, Spółka nie będzie posiadała na terytorium Polski
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, to obowiązek wynikający z art.
    106ga ust. 1 ustawy o VAT w brzmieniu nadanym Ustawą zmieniającą nie będzie miał
    zastosowania do faktur wystawianych przez Wnioskodawcę po 1 lutego 2026 r.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775; ze zm.) – zwanej dalej ustawą:
        Opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:

        1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
        2) eksport towarów;
        3) import towarów na terytorium kraju;
        4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium
        kraju;
        5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko
    w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    W myśl art. 2 pkt 1 ustawy:
        Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
        zastrzeżeniem art. 2a.
    Według art. 2 pkt 22 ustawy:
        Przez sprzedaż - rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie
        usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę
        towarów.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
        Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
        przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
        Przez towary - rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Natomiast zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
        Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde
        świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
        niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w
        rozumieniu art. 7 (...).
    Z treści cytowanego wyżej przepisu art. 8 ust. 1 ustawy wynika, że ustawodawca przyjął
    generalną zasadę, że usługami są wszelkie odpłatne świadczenia niebędące dostawą
    towarów. Stąd też stwierdzić należy, że definicja „świadczenia usług” ma charakter
    dopełniający definicję „dostawy towarów”. Jest ona wyrazem realizacji zasady
    powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych
    przez podatników w ramach prowadzonej przez nich działalności gospodarczej.
    Dla ujednolicenia stosowanych zasad dotyczących miejsca opodatkowania transakcji
    podlegających opodatkowaniu definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca
    2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 77 z 23.3.2011, s. 1–22, ze zm.;
    dalej: „Rozporządzenie”).
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności

    określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie
    wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia,
    jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach
    członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
        Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania
        transakcji podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak:
        siedziba działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia
        działalności gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu.
        Stosowanie możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów
        powinno ułatwić stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać
        orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
        Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE "stałe miejsce prowadzenia
        działalności gospodarczej" oznacza dowolne miejsce – inne niż miejsce siedziby
        działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
        rozporządzenia – które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz
        odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by
        umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb
        tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
        Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia
        działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
        działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
        rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz
        odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by
        umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje:
        a) art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
        b) począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112
        /WE;
        c) do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
        d) art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
        Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający,
        by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności
        gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
        Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce
        prowadzenia działalności gospodarczej podatnika uwzględnia się wyłącznie wtedy,
        gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w
        zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie
        dostawy towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując
    się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje
    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym

    zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94
    Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs
    and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12
    Welmory Sp. z o.o.
    Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    rozporządzenia 282/2011, jak również tezy wynikające z utrwalonego orzecznictwa
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz polskich sądów administracyjnych w
    powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że
    można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy
    „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe
    wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym
    określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność
    prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna
    jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną
    oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym
    mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na
    świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce
    prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu
    infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć
    określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia
    działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.
    Pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
        Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
        lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
        rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
        gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
        towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
        zarobkowych.
    Na podstawie wskazanych kryteriów należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności na terytorium kraju wówczas, jeżeli przy wykorzystaniu na jego
    terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi
    działalność, w ramach której dokonuje czynności opodatkowanych podatkiem od towarów
    i usług. Należy zatem przyjąć, że infrastruktura techniczna i zaangażowanie osobowe musi
    pozostawać w ścisłym związku z dokonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu.
    Tym samym, dla uznania danego miejsca za stałe miejsce prowadzenia działalności
    konieczne jest, aby to miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, lecz także samo
    mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy.
    Przy czym, nie jest konieczne dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, aby przy wykorzystaniu wystarczających
    środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne
    również aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i
    korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.
    Jednocześnie do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i
    technicznego. Podatnikowi musi jednak przysługiwać - na podstawie wymogu
    wystarczającej stałości miejsca działalności - porównywalna kontrola nad zapleczem
    personalnym i technicznym.
    Na podstawie wymienionych przesłanek można uznać, że jeżeli dany podmiot posiada w
    danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną), cechującą się
    odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie.
    Bez znaczenia pozostaje natomiast - co należy podkreślić - czy są to pracownicy

    zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot oraz „własna” infrastruktura. Orzecznictwo
    TSUE wskazuje bowiem, że także korzystanie z zasobów ludzkich i technicznych innego
    podmiotu może prowadzić do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności w
    innym kraju.
    W wyroku z 7 maja 2020 r. w sprawie C#547/18 Dong Yang Electronics sp. z o.o. Trybunał
    wskazał, że „(...) art. 44 dyrektywy 2006/12 oraz art. 11 ust. 1 i art. 22 ust. 1 rozporządzenia
    wykonawczego nr 282/2011 należy interpretować w ten sposób, że usługodawca nie może
    wywieść istnienia na terytorium państwa członkowskiego stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej spółki z siedzibą w państwie trzecim z samego faktu, że spółka
    ta posiada w tym państwie członkowskim spółkę zależną, oraz że usługodawca ten nie jest
    zobowiązany do badania, w celu dokonania takiej oceny, stosunków umownych łączących
    te dwa podmioty”.
    W przypadku posiadania w Polsce spółki zależnej przez spółkę dominującą istotna jest
    analiza wszystkich przesłanek, przede wszystkim ustanowionych rozporządzeniem
    wykonawczym nr 282/2011 i jego art. 11. Przesłanki te należy oceniać w kontekście
    rzeczywistości gospodarczej i handlowej, gdyż uwzględnienie rzeczywistości gospodarczej i
    handlowej stanowi podstawowe kryterium dla stosowania wspólnego systemu VAT .
    Jednakże powiązania kapitałowe nie oznaczają, same w sobie, że zaplecze polskiego
    podmiotu zależnego, tj. polskiej spółki powiązanej kapitałowo z zagranicznym
    usługobiorcą, jest bezpośrednio zależne od tego usługobiorcy, nawet wówczas, gdy
    podmiot ten świadczy usługi niezbędne dla wykonywania przez usługobiorcę czynności
    opodatkowanych w Polsce.
    Należy również zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 3 czerwca 2021 r., w sprawie C-931/19
    (Titanium), w którym Sąd uznał, że brak własnego personelu w kraju, w którym znajduje
    się wynajmowana przez podmiot nieruchomość, wyklucza uznanie posiadania przez
    wynajmującego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Zatem
    nieruchomość, która nie ma żadnych zasobów ludzkich umożliwiających samodzielne
    działanie, w sposób oczywisty nie spełnia ustanowionych w orzecznictwie kryteriów
    uznania za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej (...).
    Natomiast w wyroku z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C#333/20 Berlin Chemie A.
    Menarini SRL TSUE stwierdził, że „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej
    dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia
    wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki
    wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca
    siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada
    tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i
    personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi
    marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ
    na wielkość sprzedaży”.
    Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r.,
    sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są
    odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług.
    Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby
    umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi
    słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi.
    Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i
    techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą
    w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce

    prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie
    wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych
    usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że należą Państwo do międzynarodowej grupy
    (...) i są Państwo wiodącym producentem wysokiej jakości (...).
    Spółka jest zarejestrowana w Polsce jako czynny podatnik podatku VAT oraz na potrzeby
    transakcji wewnątrzwspólnotowych od dnia 1 stycznia 2016 r.
    Prowadzą Państwo dystrybucję swoich produktów m.in. na rynku Polskim. W tym celu
    Spółka zawarła umowę ze spółką (...) (Dystrybutor) będącą dystrybutorem Państwa
    produktów na terenie Polski.
    W ramach działalności na terenie kraju, Spółka przemieszcza własne towary z magazynu
    zlokalizowanego na terytorium (...) do magazynu należącego do Dystrybutora
    zlokalizowanego na terytorium Polski.
    Opisane transakcje wykazywane są w rozliczeniu VAT Spółki jako wewnątrzwspólnotowe
    nabycie towarów, dla którego podatnikiem jest Spółka zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy
    VAT. Towary są następnie składowane w magazynie Dystrybutora, gdzie po spełnieniu
    warunków opisanych w Umowie (jak np. otrzymanie pełnej zapłaty za towary) dochodzi do
    przeniesienia ich własności na Dystrybutora, w drodze transakcji sprzedaży. Przeniesienie
    własności towarów na Dystrybutora nie zachodzi bezpośrednio po przemieszczeniu ich do
    magazynu Dystrybutora w Polsce. Tym samym, na terenie Polski Wnioskodawca dokonuje
    odpłatnej dostawy towarów w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Spółka
    raportuje tę transakcję w rozliczeniach VAT jako sprzedaż krajową opodatkowaną stawką
    podstawową podatku VAT. Następnie Dystrybutor dokonuje dalszej sprzedaży towarów
    detalistom.
    Dystrybutor jest zobowiązany do wprowadzania do obrotu i sprzedaży towarów zgodnie z
    polityką marketingową Spółki i wytycznymi dostarczanymi okresowo przez Spółkę. W
    Umowie Spółka ustaliła ramowe wytyczne dotyczące świadczonych usług marketingowych
    oraz działań promocyjnych. Dodatkowo wszystkie materiały reklamowe i promocyjne
    związane z produktami muszą być zgodne z międzynarodową polityką i wytycznymi marki
    (...) oraz podlegają uprzedniej pisemnej zgodzie Spółki. Spółka ponadto zatwierdza
    krajowy plan reklamowy Dystrybutora.
    Ceny produktów są określone w cenniku wydawanym okresowo przez Spółkę. Ceny
    zawarte we wspomnianym cenniku są również niewiążącymi zalecanymi cenami
    hurtowymi dla sprzedaży przez Dystrybutora detalistom. Równocześnie Dystrybutor
    zachowuje swobodę w kształtowaniu cen hurtowych według własnego uznania i nie ma
    obowiązku przedkładania swoich cen hurtowych do zatwierdzenia Wnioskodawcy.
    Dystrybutor jest zobowiązany do dostarczania Spółce co miesiąc pisemnego raportu,
    który zawiera zapytania i skargi od detalistów, klientów, konsumentów i innych osób
    trzecich oraz odpowiedzi na nie. Natomiast to Dystrybutor jest odpowiedzialny za
    składanie odpowiednich zgłoszeń i raportów w tym zakresie do odpowiednich organów
    zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i regulacjami.
    Jednocześnie Spółka jest zobowiązana do zapłaty na rzecz Dystrybutora wynagrodzenia
    prowizyjnego za działania wspierające sprzedaż, składające się z usług marketingowych,
    działań promocyjnych, usług logistycznych oraz magazynowania.
    Do momentu, gdy własność towarów przejdzie na Dystrybutora, Dystrybutor zobowiązany
    jest:
    i. przechowywać produkty na zasadzie powierniczej jako powiernik Spółki;
    ii. przechowywać produkty oddzielnie od wszystkich innych towarów posiadanych przez
        Dystrybutora, aby były łatwo identyfikowalne jako własność Spółki;

    iii. utrzymywać Produkty w zadowalającym stanie i nie usuwać, nie zamazywać ani nie
        zasłaniać żadnych znaków identyfikacyjnych ani opakowań na produkcie lub
        związanych z produktem;
    iv. przekazywać Spółce informacje dotyczące produktów, jakie Spółka będzie wymagać.
    Nie zawarli Państwo z Dystrybutorem odrębnej umowy najmu magazynu. Spółka nie
    posiada żadnych środków kontroli ani nadzoru nad zasobami technicznymi
    /materiałowymi oraz pracownikami Dystrybutora. Ponadto, Spółka nie ma wpływu na to,
    jaka część zasobów technicznych/materiałowych/ludzkich Dystrybutora jest
    wykorzystywana do wykonywania na jego rzecz Działań wspierających sprzedaż. Spółka
    nie ma także wpływu na to, które z jego zasobów kadrowych mają świadczyć usługi.
    Nie posiadają Państwo oddziału ani stałego przedstawicielstwa na terytorium Polski. Na
    terenie Polski nie działa również żaden podmiot powiązany kapitałowo lub osobowo ze
    Spółką. Nie upoważnili Państwo żadnych podmiotów ani osób w Polsce do negocjowania
    umów w imieniu Spółki, ani do zawierania umów z kontrahentami, jak i do składania
    zamówień w imieniu Spółki. Dystrybutor zawiera umowy z detalistami w swoim imieniu i
    sprzedaje im towary, które stanowią już jego własność, a nie własność Spółki.
    Wszystkie decyzje dotyczące Państwa działalności gospodarczej podejmowane są poza
    granicami Polski. Ponadto, ogólny zarząd nad działalnością gospodarczą na terytorium
    Polski jest sprawowany z terytorium (...).
    Wnioskodawca nie posiada oraz nie zamierza posiadać, wynajmować lub używać na
    potrzeby swojej działalności gospodarczej w Polsce:
      - nieruchomości, takich jak biura, lokale, punkty sprzedaży, miejsca magazynowe,
      - zasobów technicznych, maszyn, urządzeń lub narzędzi.
    Na terenie Polski, Wnioskodawca nie prowadzi żadnej innej od opisanej powyżej
    działalności gospodarczej. W szczególności nie zatrudnia pracowników ani nie posiada
    zaplecza technicznego, które umożliwiałby mu działalność gospodarczą na terytorium
    Polski. Wnioskodawca nie planuje również dokonać jakichkolwiek zmian w aktualnym
    modelu działalności na terenie Polski.
    Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą ustalenia czy posiadają Państwo stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów podatku VAT w Polsce w
    rozumieniu art. 11 Rozporządzania Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r.
    ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 77 z 23.3.2011, s. 1–22, ze zm.; dalej:
    „Rozporządzenie”).
    Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny i zdarzenie przyszłe, w którym Spółka –
    będąca podatnikiem VAT zarejestrowanym na terenie Polski – prowadzi sprzedaż towarów
    z wykorzystaniem magazynu należącego do niezależnego Dystrybutora, nie posiadając
    przy tym żadnych własnych zasobów materialnych ani osobowych na terytorium kraju,
    należy stwierdzić, że brak jest przesłanek pozwalających na uznanie posiadania przez
    Spółkę stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.
    W szczególności, zgodnie z definicją zawartą w art. 11 Rozporządzenia wykonawczego
    Rady (UE) nr 282/2011 oraz zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej, pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności
    wymaga nie tylko trwałości lokalizacji, lecz także istnienia odpowiedniej struktury
    organizacyjnej w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, która umożliwiałaby
    samodzielne świadczenie usług, odbiór i wykorzystywanie usług lub dokonywanie dostaw
    towarów.
    Tymczasem, w omawianej sprawie, Spółka nie posiada w Polsce własnych zasobów
    personalnych i technicznych. Nie sprawuje również kontroli nad zapleczem Dystrybutora
    — nie decyduje o przestrzeni magazynowej przeznaczonej na przechowywanie towarów, o

    rozmieszczeniu tych towarów w magazynie, ani nie posiada dostępu do żadnej części
    magazynu. Brak jest także wpływu Spółki na zasoby kadrowe Dystrybutora — nie
    decyduje, które osoby wykonują czynności na jej rzecz, ani nie określa zakresu ich
    obowiązków.
    Spółka nie zatrudnia w Polsce pracowników, nie posiada oddziału, przedstawicielstwa, nie
    działa przez podmiot powiązany, nie wynajmuje nieruchomości, nie posiada infrastruktury
    technicznej ani materialnej na terenie Polski. Dodatkowo, wszystkie decyzje dotyczące
    działalności gospodarczej Spółki, w tym zarządzania sprzedażą, logistyką, strategią
    marketingową i polityką cenową, podejmowane są wyłącznie z terytorium (...).
    Wobec powyższego, należy uznać, że Spółka nie posiada w Polsce struktury cechującej się
    odpowiednią stałością oraz zapleczem personalnym i technicznym, która umożliwiałaby
    samodzielne świadczenie usług lub dokonywanie dostaw towarów. Tym samym, nie
    zostały spełnione podstawowe warunki prowadzące do powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju w rozumieniu art. 11
    Rozporządzenia 282/2011. Dodatkowo, jak wskazano w wyroku TSUE w sprawie Berlin
    Chemie (C#333/20), nawet udostępnienie przez lokalny podmiot zaplecza technicznego i
    personalnego – w tym świadczenie usług ściśle związanych z działalnością gospodarczą,
    jak usługi marketingowe, reklamowe czy reprezentacyjne – nie jest wystarczające do
    stwierdzenia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności, jeżeli struktura ta nie
    pozostaje pod decyzyjną kontrolą podatnika, a działania te nie są realizowane przez niego
    samodzielnie.
    Co więcej, zgodnie z art. 11 ust. 3 Rozporządzenia, sama rejestracja dla celów VAT w
    Polsce nie stanowi przesłanki wystarczającej do uznania istnienia stałego miejsca
    prowadzenia działalności.
    Uwzględniając również art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, który definiuje działalność gospodarczą
    jako aktywność prowadzoną w sposób ciągły i zorganizowany – w oparciu o wykorzystanie
    zasobów materialnych i niematerialnych – należy wskazać, że przesłanki tej definicji
    również nie zostały spełnione w odniesieniu do niniejszej sprawy. Spółka nie prowadzi w
    Polsce działalności w sposób zorganizowany i ciągły, ani też nie wykorzystuje
    bezpośrednio infrastruktury w sposób pozwalający na prowadzenie samodzielnej
    działalności gospodarczej.
    Tym samym, oceniając całokształt okoliczności niniejszej sprawy, a także orzecznictwo
    TSUE należy zgodzić się z Państwem, że nie posiadają Państwo/nie będą Państwo posiadać
    w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Przechodząc do wątpliwości dotyczących obowiązku wystawiania od 1 lutego 2026 r.
    faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) należy w
    pierwszej kolejności wskazać, w jakich w ogóle sytuacjach podatnik jest zobowiązany do
    wystawienia faktury oraz wyjaśnić czym ta faktura jest.
    Zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
        Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:
        1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art.
        106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku
        od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby
        prawnej niebędącej podatnikiem;
        2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik
        korzysta z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;
        3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż
        wskazany w pkt 1;

        4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności,
        o których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:
        a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
        b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5
        pkt 4,
        c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a
        ust. 1b.
    Faktura jest dokumentem odzwierciedlającym prawidłowy przebieg zdarzenia
    gospodarczego zarówno pod względem przedmiotu transakcji, jak i podmiotów biorących
    w niej udział. Co do zasady zatem, faktura musi być wystawiona zgodnie z obowiązującymi
    przepisami prawa krajowego w tym względzie. Prawidłowość materialnoprawna faktury
    zachodzi wówczas, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe zdarzenie gospodarcze, czyli w
    istocie stwierdza np. fakt dostawy określonych towarów i świadczonych usług.
    Wystawienie faktury należy rozumieć jako sporządzenie dokumentu oraz jego przekazanie
    innemu podmiotowi, a przez to wprowadzenie faktury do obrotu prawnego.
    Z kolei zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:
        Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej - rozumie
        się przez to fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z
        przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie.
    Ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz
    niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie
    KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024
    r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” - termin
    wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r. (ustawa
    zmieniająca wejdzie w życie z dniem 1 lipca 2024 r.).
    Stosownie do art. 106ga ust. 1-5 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026 r.:
        1. Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu
        Krajowego Systemu e-Faktur.
        2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:
        1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego
        miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
        2) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na
        terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności
        gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia
        działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla
        których wystawiono fakturę;
        3) przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w
        dziale XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych
        procedurach;
        4) na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą
        działalności gospodarczej;
        5) w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub
        świadczenia usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s;
        6) przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1.
        3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wystawia się faktury elektroniczne lub
        faktury w postaci papierowej.

        4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, podatnicy mogą wystawiać
        faktury ustrukturyzowane.
    Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 ustawy:
        Faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu Krajowego
        Systemu e-Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci
        elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu
        ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów
        realizujących zadania publiczne.
    Zatem, przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który będzie obowiązywał od 1 lutego 2026 r.
    wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu
    Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego powyżej przepisu
    przewiduje wyłączenie z przedmiotowego obowiązku dla podmiotów nieposiadających w
    Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej.
    Zatem, skoro Spółka nie posiada/nie będzie posiadała stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, w
    brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, Spółka nie będzie miała obowiązku wystawiania
    faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od 1 lutego
    2026 r. Jednocześnie należy wskazać, że Spółka jest zarejestrowanym czynnym
    podatnikiem podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktury
    ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4
    ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.
    Należy podkreślić, że niniejsza interpretacja dotyczy przepisów, których wejście w życie
    planowane było na 1 lipca 2024 r., a obecnie zostało przesunięte na 1 lutego 2026 roku. W
    związku z przesunięciem terminu ww. przepisów dotyczących faktur ustrukturyzowanych
    należy wskazać, że wydana interpretacja indywidualna straci ważność i nie wywoła
    żadnych skutków podatkowo-prawnych w przypadku zmiany czy też uchylenia przepisów
    będących jej przedmiotem.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu
    faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem
    interpretacji pokrywał się będzie ze stanem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej,
    bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie
    wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 11;1 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny
        lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest
        elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
        decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
        praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.