Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-3.4012.413.2025.2.MAZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-02
Teza: Brak stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
na terytorium kraju, opodatkowania nabywanych usług oraz
prawa do odliczenia podatku naliczonego.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
najem-najem na cele działalności
najemcy
nieruchomości-nieruchomość zabudowana
odliczenia-brak prawa do odliczenia
opodatkowanie-brak obowiązku opodatkowania
usługi-usługi administrowania
usługi-usługi doradcze
usługi-usługi konserwacyjne
[VAT] Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) NR 282
/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiające środki
wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie
wspólnego systemu podatku od wartości dodanej-
Rozdział 10-Sekcja 1-art. 53-ust. 1
[VAT] Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) NR 282
/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiające środki
wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie
wspólnego systemu podatku od wartości dodanej-
Rozdział 5-Sekcja 1-art. 11
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 1
1
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Wyłączenie stosowania
obniżenia podatku - brak prawa do odliczenia
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Definicja podatnika przy określeniu
miejsca świadczenia usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz
podatnika
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług związanych
z nieruchomościami
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 5
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 88-ust. 3a-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28e
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

Państwa wniosek z 18 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju,
    opodatkowania nabywanych usług oraz prawa do odliczenia podatku naliczonego, wpłynął
    27 czerwca 2025 r. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 30
    lipca 2025 r. (wpłynęło 30 lipca 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

    (...) jest podmiotem z siedzibą w ..., rezydentem podatkowym w ..., zarejestrowanym dla
    celów podatku VAT w Polsce (dalej jako: „Wnioskodawca” albo „Spółka”). Wnioskodawca
    prowadzi działalność gospodarczą w zakresie najmu i zarządzania nieruchomościami
    własnymi.
    Na moment złożenia niniejszego wniosku, Wnioskodawca posiada 2 nieruchomości w
    Polsce, na których znajdują się budynki i budowle stanowiące aktywa produkcyjne, wraz z
    sieciami przesyłowymi (dalej łącznie jako: „Nieruchomości”). Nieruchomości położone są w
    dwóch różnych lokalizacjach na terenie Polski i są wynajmowane jednemu najemcy, na
    podstawie dwóch umów najmu, zawartych początkowo na okres 20 lat. Najemca i przyszli
    potencjalni najemcy będą dalej łącznie zwani „Najemcami”. Wnioskodawca traktuje
    posiadane Nieruchomości jako inwestycję długoterminową. W najbliższym czasie
    Wnioskodawca nie planuje zbywać Nieruchomości, jednakże nie jest wykluczone, że
    Nieruchomości zostaną w przyszłości sprzedane przez Wnioskodawcę.
    Wnioskodawca nie ma oddziału ani biura w Polsce. Wnioskodawca nie zatrudnia żadnych
    pracowników w Polsce. Pracownicy Wnioskodawcy mogą się pojawić w Polsce jedynie w
    ramach incydentalnych wyjazdów służbowych. Czynności biznesowe związane z
    utrzymywaniem relacji z Najemcami, w tym: kontakty, negocjacje, podpisywanie umów
    itp., wykonywane są przez Wnioskodawcę, za pomocą zasobów ludzkich i technicznych
    zlokalizowanych poza granicami Polski.
    W celu prowadzenia opisanej powyżej działalności gospodarczej, Wnioskodawca nabywa
    również pewne usługi administracyjne/prawne (dalej jako: „Usługi”) od podmiotów
    zagranicznych posiadających siedzibę poza Polską ( dalej jako: „zagraniczni Usługodawcy”)
    oraz od polskich usługodawców (dalej jako: „polscy Usługodawcy”; zwani dalej łącznie jako:
    „Usługodawcy”), np.:
    a) Usługi księgowe oraz podatkowe
    Spółka doradztwa podatkowego z siedzibą w Polsce (dalej jako: „Spółka Doradztwa
    Podatkowego”) wspomaga Wnioskodawcę w wypełnianiu obowiązków podatkowych,
    włączając w to sporządzenie, przegląd, podpisanie w imieniu Wnioskodawcy oraz
    składanie deklaracji podatkowych oraz innych dokumentów podatkowych. Działalność ta
    obejmuje również występowanie z wnioskami o interpretację i reprezentowanie
    Wnioskodawcy w ramach postępowania interpretacyjnego.
    Ponadto inna spółka z siedzibą w Polsce jest zaangażowana w proces fakturowania. Na
    podstawie danych oraz kalkulacji otrzymanych od Wnioskodawcy, spółka ta przygotowuje
    projekt faktury elektronicznej. Na tym etapie rola spółki doradczej jest ograniczona do
    zapewnienia zgodności projektu faktury z wymogami formalnymi, przewidzianymi w
    polskich przepisach VAT. Jak tylko treść projektu faktury otrzyma akceptację, upoważniony
    pracownik tej spółki wystawia fakturę w imieniu Wnioskodawcy i przekazuje ją do
    Najemcy. Dokumentacja księgowa oraz podatkowa prowadzona jest i przechowywana w
    Polsce.
    b) Usługi tłumaczenia, prawne, doradcze, finansowe oraz inne
    Wnioskodawca może nabywać od zagranicznych oraz polskich Usługodawców usługi
    tłumaczenia, prawne, doradcze, finansowe oraz inne, w zależności od jego aktualnych
    potrzeb związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w Polsce. Wnioskodawca
    jest wyłącznie odpowiedzialny za utrzymywanie relacji biznesowych z zagranicznymi i
    polskimi Usługodawcami, włączając w to kontakt z Usługodawcami oraz negocjowanie i
    podpisywanie umów.
    Żadna z Usług opisanych powyżej nie ogranicza prawa Wnioskodawcy do samodzielnego
    podejmowana decyzji dotyczących Nieruchomości, w szczególności decyzji odnoszących

    się do wyboru najemców, zarządu Nieruchomościami, ustalenia wynagrodzenia należnego
    od Najemcy/Najemców oraz fakturowania Najemcy/Najemców. Usługodawcy nie są
    uprawnieni do bezpośredniego kontaktowania się z Najemcą/Najemcami bez zgody
    Wnioskodawcy oraz nie mogą wchodzić na teren Nieruchomości bez zgody
    Wnioskodawcy. Pracownicy Usługodawców nie pracują ani nie posiadają biura na terenie
    żadnej z Nieruchomości.
    Wszystkie decyzje biznesowe dotyczące Nieruchomości są i będą w przyszłości
    podejmowane poza Polską, a Wnioskodawca ma pełną kontrolę nad posiadanymi
    Nieruchomościami.
    Wnioskodawca nie ma bezpośrednio wpływu na zasoby kadrowe, materialne ani
    techniczne Usługodawców. W szczególności Wnioskodawca nie sprawuje kontroli nad
    infrastrukturą Usługodawców. W żadnym wypadku Wnioskodawca nie ma prawa wstępu
    na teren siedziby jakiegokolwiek Usługodawcy bez jego wcześniejszej zgody.
    Wnioskodawca nie jest stroną umów o pracę (umów zlecenia, umów o dzieło ani żadnych
    innych umów pracowniczych o podobnym charakterze) z personelem Usługodawców.
    Ponadto na Usługodawcach spoczywa wyłączna odpowiedzialność za odpowiednią i
    efektywną alokację zasobów, zgodnie z Usługami zażądanymi przez Wnioskodawcę. Na
    przykład Wnioskodawca nie może decydować, którzy pracownicy Usługodawców powinni
    wykonywać określone zadania i nie jest uprawniony do ustalania godzin pracy
    pracowników Usługodawców. Wnioskodawca sprawuje jedynie umowną oraz faktyczną
    kontrolę nad jakością Usług nabywanych od Usługodawców, w zakresie typowym dla
    relacji biznesowych pomiędzy odbiorcą i dostawcą usług.
    W uzupełnieniu z 30 lipca 2025 r. Spółka potwierdziła, że przedstawione we wniosku w
    czasie teraźniejszym okoliczności sprawy będą zachodziły w niezmienionej formie i
    zakresie również w przyszłości.
    Pytania (pytania nr 3 i 4 dodane w uzupełnieniu wniosku)
    1. Czy w związku z działalnością przedstawioną w opisie stanu faktycznego, Wnioskodawca
      posiada „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” na terytorium Polski, w
      rozumieniu art. 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 282/2011 z dnia
      15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w
      sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej i art. 28b ust. 2 ustawy o
      VAT?
    2. Czy w związku z działalnością przedstawioną w opisie zdarzenia przyszłego, opartą na
      bieżącym modelu działalności w Polsce, Wnioskodawca będzie posiadał „stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej” na terytorium Polski, w rozumieniu art. 11 ust.
      1 i 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r.
      ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego
      systemu podatku od wartości dodanej i art. 28b ust. 2 ustawy o VAT?
    3. W kontekście prawa do odliczenia, czy w związku z działalnością przedstawioną w opisie
      stanu faktycznego, Usługi (opodatkowane zgodnie z art. 28b Ustawy o VAT, w
      szczególności inne niż związane z Nieruchomościami) nabywane od Usługodawców na
      terytorium Polski przez Wnioskodawcę, powinny być opodatkowane VAT na terytorium
      Polski i w konsekwencji, czy w przypadku faktur otrzymanych przez Wnioskodawcę od
      Usługodawców, Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego z
      takich faktur?
    4. W kontekście prawa do odliczenia, czy w związku z działalnością przedstawioną w opisie
      zdarzenia przyszłego, Usługi (opodatkowane zgodnie z art. 28b Ustawy o VAT, w

      szczególności inne niż związane z Nieruchomościami) nabywane od Usługodawców na
      terytorium Polski przez Wnioskodawcę, powinny być opodatkowane VAT na terytorium
      Polski i w konsekwencji, czy w przypadku faktur otrzymanych przez Wnioskodawcę od
      Usługodawców, Wnioskodawcy będzie przysługiwało prawo do odliczenia VAT
      naliczonego z takich faktur?
    Państwa stanowisko w sprawie (w zakresie pytań nr 3 i 4 przedstawione w uzupełnieniu
    wniosku)
    Zdaniem Wnioskodawcy, w odniesieniu do pytania nr 1, Wnioskodawca nie posiada w
    Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 11 ust. 1
    i 2 rozporządzenia wykonawczego i art. 28b ust. 2 ustawy o VAT, w związku z działalnością
    przedstawioną w stanie faktycznym.
    Zdaniem Wnioskodawcy, w odniesieniu do pytania nr 2, Wnioskodawca nie będzie
    posiadał w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, w rozumieniu
    art. 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego i art. 28b ust. 2 ustawy o VAT, w związku z
    działalnością przedstawioną w zdarzeniu przyszłym.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Regulacje krajowe
    Zgodnie z unormowaniem zawartym w art. 5 ust. 1 [pkt 1] ustawy o VAT, opodatkowaniu
    podatkiem VAT podlega m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na
    terytorium kraju.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Przepisy ustawy o VAT odwołują się do stałego miejsca działalności gospodarczej m.in.
    przy określeniu miejsca świadczenia usług. Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b
    ust. 1 ustawy o VAT, co do zasady miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia
    usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada
    siedzibę działalności gospodarczej, z pewnymi zastrzeżeniami.
    Natomiast zgodnie z ust. 2 powołanego wyżej przepisu, w przypadku, gdy usługi są
    świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które
    znajduje się w innym miejscu niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, miejscem
    świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Definicja stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    Należy wskazać, ze zarówno dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz. UE L Nr 2006.347 z
    dnia 11 grudnia 2006 r., ze zm.; dalej jako: „Dyrektywa VAT”), jak i polskie ustawodawstwo
    nie definiują pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej". Pojęcie to
    zostało zdefiniowane w Rozporządzeniu Wykonawczym Rady (UE) 282/2011 z dnia 15
    marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej jako: „Rozporządzenie
    wykonawcze”).
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego, „stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarcze” oznacza dowolne miejsce – inne niż miejsce siedziby
    działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 Rozporządzenia
    wykonawczego – które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią

    strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
    wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej. Co istotne, w art. 11 ust. 3 Rozporządzenia
    wykonawczego wskazane zostało, że fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam
    w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej.
    Orzecznictwo TSUE i sądów administracyjnych oraz linia interpretacyjna polskich organów
    podatkowych
    Podkreślenia wymaga, że kluczowe znaczenie dla ukształtowania się rozumienia
    omawianego pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności” miało orzecznictwo
    Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (aktualnie Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej; dalej jako: „TSUE” lub „Trybunał”). Z uwagi na to, że przyjęta w art. 11
    Rozporządzenia wykonawczego definicja legalna stałego miejsca prowadzenia działalności
    w znaczącej mierze bazuje na dotychczasowej praktyce TSUE, dorobek Trybunału w tym
    zakresie nadal pozostaje aktualny.
    Powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w każdym przypadku
    będzie rezultatem działalności gospodarczej podatnika. Uznanie, iż powstało
    przedmiotowe stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej wiąże się
    nierozerwalnie, zdaniem TSUE, z łącznym spełnieniem poniższych kryteriów odnoszących
    się do prowadzonej działalności gospodarczej, tj.:
    - określonego poziomu stałości prowadzenia działalności gospodarczej, wyrażonego jako
      zamiar podatnika do prowadzenia działalności z tego miejsca w sposób permanentny;
      oraz
    - obecności zasobów ludzkich i zasobów technicznych koniecznych do prowadzenia
      działalności gospodarczej w ramach jednostki gospodarczej, w postaci np.
      pracowników podatnika, a także infrastruktury technicznej koniecznej do prowadzenia
      tej działalności; oraz
    - prowadzenia działalności, w szczególności zawierania umów i podejmowania decyzji
      zarządczych w sposób niezależny w stosunku do działalności głównej, prowadzonej
      przez dany podmiot (tj. z ponoszeniem ryzyka ekonomicznego).
    Jak wskazano, powyższe kryteria powinny występować łącznie. Konieczność łącznego
    spełnienia ww. warunków do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej wynika bezsprzecznie z budowy gramatycznej cytowanej definicji z
    Rozporządzenia wykonawczego, jak i dotychczasowego orzecznictwa TSUE.
    W wydanym 16 października 2014 r. wyroku w sprawie C-605/12 (Welmory Sp. z o.o.
    przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Gdańsku), TSUE podkreślił, że aby spółkę
    zagraniczną można było uważać za posiadającą stałe miejsce prowadzenia działalności
    „powinna ona dysponować w Polsce przynajmniej strukturą charakteryzującą się
    wystarczającą stałością, umożliwiającą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w
    Polsce odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych przez spółkę polską do własnych
    potrzeb działalności gospodarczej (...)”.
    Stanowisko analogiczne zaprezentowane zostało przez TSUE także m.in. w sprawie:
    - C-73/06, Planzer I uxembourg Sari przeciwko Bundeszentralamt fur Steuern,
    - C-168/84, Gunter Berkholz und Finanzamt Hamburg-Mitte-Altstadt,
    - C-260/9S, Commisioners of Customs and Excise przeciwko DFDS a/s,
    - C-190/95, ARO Lease BV a Inspecteur van de Belastingdienst Grotę Ondernemingen te
      Amsterdam.
    W szczególności, należy jednak zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 3 czerwca 2021 r., wydany
    w sprawie C-931/19 (Titanium Ltd przeciwko Finanzamt Österreich, dawniej Finanzamt
    Wien). W stanie faktycznym tej sprawy, spółka Titanium Ltd („Titanium”) z siedzibą na

    wyspie Jersey wynajmowała nieruchomość znajdującą się w Austrii. Okoliczności
    prowadzenia działalności przez Titatnium były w znacznym stopniu zbliżony do
    działalności Spółki w Polsce. Rozpatrując sprawę spółki Titanium, TSUE uznał, że:
    - „44. W niniejszym przypadku z akt sprawy, którymi dysponuje Trybunał, wynika, ze
      skarżąca w postępowaniu głównym nie posiada żadnego własnego personelu w Austrii
      i że osoby odpowiedzialne za niektóre zadania w zakresie zarządzania były
      upoważnione umownie przez tę spółkę, przy czym spółka ta zastrzegła sobie
      podejmowanie wszystkich ważnych decyzji dotyczących wynajmu omawianej
      nieruchomości.
    - 45. Tymczasem nieruchomość, która nie ma żadnych zasobów ludzkich umożliwiających
      samodzielne działanie, w sposób oczywisty nie spełnia ustanowionych w orzecznictwie
      kryteriów uznania za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w
      rozumieniu zarówno dyrektywy 2006/112, jak i dyrektywy 2006/112 ze zm.
    - 46. W świetle powyższego odpowiedź na zadane pytanie powinna brzmieć następująco:
      Wynajmowana w państwie członkowskim nieruchomość nie stanowi stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 43 dyrektywy 2006/112 oraz
      art. 44 i 45 dyrektywy 2006/112 ze zm., w sytuacji, gdy właściciel tej nieruchomości nie
      posiada własnego personelu do świadczenia usług związanych z najmem”.
    W ww. wyroku Trybunał podkreślił, iż zlecenie lokalnemu podwykonawcy pewnych funkcji
    nie powoduje utworzenia stałego miejsca prowadzenia działalności. Trybunał ponadto
    potwierdził, że dla istnienia takiego stałego miejsca konieczna jest obecność „na miejscu”
    osób mogących podejmować istotne decyzje zarządcze, które umożliwiają prowadzenie
    działalności w sposób wystarczająco niezależny.
    Powyższe stanowisko Trybunału zostało w pełni zaakceptowane i uwzględnione w
    najnowszym orzecznictwie sądów administracyjnych, między innymi:
    - w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 lipca 2021 r., sygn. I FSK 660/18;
    - w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2023 r., sygn. I FSK 761
      /19;
    - w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 2024 r., sygn. I FSK 1194
      /20;
    - w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 sierpnia 2024 r., sygn. I FSK 1679
      /20;
    - w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2024 r., sygn. I FSK 716
      /21.
    Kolejne wyroki TSUE: (i) z dnia 7 kwietnia 2022 r., w sprawie C-333/20 (Berlin Chemie A.
    Menarini SRL przeciwko Administracja Fiscala pentru Contribuabili Mijlocii Bucureşti -
    Directia Generała Regionala a Finanljelor Publice Bucureęti.), oraz (ii) z dnia 29 czerwca
    2023 r., w sprawie C 232/22 (Cabot Plastics Belgium SA przeciwko Etat belge) potwierdzają
    wskazaną wyżej argumentację, jednoznacznie rozstrzygając kwestię dot. warunków
    koniecznych do spełnienia, w celu ustalenia istnienia stałego miejsca prowadzenia
    działalności. Ponadto we wskazanych wyrokach Trybunał podkreślił, że jeżeli to samo
    zaplecze personalne i techniczne, które ma zostać udostępnione spółce zagranicznej przez
    spółkę krajową, stanowi również zaplecze, dzięki któremu spółka krajowa świadczy usługi
    na rzecz spółki zagranicznej, nie stanowi ono zaplecza personalnego i technicznego
    tworzącego stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla podmiotu
    zagranicznego. To samo bowiem zaplecze personalne i techniczne nie może być
    wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług. Mając
    powyższe na uwadze tym bardziej należy stwierdzić, że w przypadku braku kontroli nad
    zapleczem personalnym i technicznym usługodawcy, stałe miejsce prowadzenia
    działalności dla podmiotu zagranicznego nie powstanie.

    Na uwagę zasługuje również wyrok TSUE z dnia 13 czerwca 2024 r., w sprawie SC Adient
    Ltd & Co. Kg przeciwko Agenţia Naţională de Administrare Fiscală, Agenţia Naţională de
    Administrare Fiscală - Direcţia Generaliă Regională a Finanţelor Publice Ploieşti -
    Administratiă Judeţeană a Finanţelor Publice Argeş, stanowiący potwierdzenie stanowiska
    Wnioskodawcy, w którym TSUE skonstatował m. in., że „[...] spółka będąca podatnikiem
    podatku od wartości dodanej, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym
    państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w
    innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i
    techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne
    od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze
    personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub
    pomocniczych”.
    Stanowisko Trybunału znajduje również potwierdzenie w praktyce interpretacyjnej
    organów podatkowych. Organy podatkowe niejednokrotnie powoływały się na wskazane
    wcześniej kryteria, wypracowane przez orzecznictwo TSUE, które zostały następnie
    odzwierciedlone w przepisach Rozporządzenia wykonawczego. Przykładowo m.in. w
    interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako: „DKIS”):
    - z dnia 22 maja 2019 r., sygn. 0115-KDIT1-2.4012.125.2019.2.RS, w której DKIS potwierdził,
      że: „Przy wykładni pojęcia »stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej«,
      odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli
      występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego,
      niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna
      skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w
      tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego
      miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby
      przedsiębiorstwa”.
    - z dnia 28 lutego 2025 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.678.2024.2.JO, zgodnie z którą DKIS
      skonstatował, że: „Należy zauważyć, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej
      podatnika, jeżeli łącznie spełnione zostaną warunki: posiadania w tym miejscu
      zaplecza personalnego i technicznego, ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę,
      która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz
      musi charakteryzować się stałością. Wskazać również należy, ze kryterium posiadania
      własnego zaplecza personalnego oraz technicznego może być spełnione także w
      przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej
      usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla
      usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę
      porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym”.
    - z dnia 11 marca 2025 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.697.2024.2.JO.
    Spółka pragnie również nadmienić, iż w bardzo zbliżonym stanie faktycznym do
    przedstawionego w niniejszym wniosku zapadły również interpretacje indywidualne DKIS:
    - z dnia 19 maja 2022 r., znak: 0114-KDIP1-2.4012.92.2022.2.JO oraz
    - z dnia 24 maja 2022 r., znak: 0114-KDIPl-2.4012.98.2022.2JO.
    W interpretacjach tych DKIS potwierdził brak stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce. Dla przykładu, w interpretacji z 19 maja 2022 r. wskazał, że:
    „Państwa Spółka nie zorganizowała bowiem na terytorium kraju w sposób stały
    odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych umożliwiających samodzielne
    prowadzenie działalności gospodarczej (...). Zatem należy stwierdzić, ze Państwa Spółka

    nie posiada zaplecza personalnego i technicznego na terytorium Polski, tym samym nie
    jest spełniona podstawowa przesłanka do uznania, że Państwa Spółka na terytorium
    Polski posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej”.
    Podsumowując, w powyższych wyrokach TSUE i polskich sądów administracyjnych, a także
    w interpretacjach indywidualnych wydanych przez polskie organy podatkowe podkreśla
    się, że dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności kluczowe znaczenie ma, czy
    ta działalność posiada stały charakter. W tym zakresie konieczne jest jednoczesne
    istnienie infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego.
    Działalność Wnioskodawcy w Polsce
    W celu stwierdzenia, czy działalność Wnioskodawcy w Polsce opisana w stanie faktycznym
    oraz w zdarzeniu przyszłym skutkuje powstaniem stałego miejsca prowadzenia
    działalności w Polsce, należy dokonać analizy, czy spełnione są łącznie wszystkie
    wymienione powyżej warunki posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej, tj. obecność personelu i infrastruktury technicznej na terytorium Polski,
    stałość działalności Wnioskodawcy, oraz niezależność w wykonywanych czynnościach.
    Zasoby personalne
    W odniesieniu do kryterium zaplecza personalnego, Wnioskodawca nie posiada w Polsce
    na stałe własnych pracowników. Jak zostało wskazane w opisie stanu faktycznego,
    pracownicy Wnioskodawcy mogą się pojawić w Polsce jedynie w ramach incydentalnych
    wyjazdów służbowych.
    Wnioskodawca będzie korzystał z efektów pracy Usługodawców. Wnioskodawca nie
    będzie jednak stroną umów o pracę (umów zlecenia, umów o dzieło ani żadnych innych
    umów pracowniczych o podobnym charakterze) z personelem Usługodawców i tym
    samym Wnioskodawca, co do zasady, nie będzie upoważniony do określenia zakresu
    obowiązków pracowników Usługodawców, czy też do rozdzielania im zadań, ani też
    egzekwowania ich prawidłowego wykonania, tj. nie będą przysługiwać mu uprawnienia
    pozwalające na dysponowanie personelem.
    Biorąc pod uwagę powyższe, bezsprzecznie należy stwierdzić, że Wnioskodawca nie
    posiada i nie będzie posiadać na terytorium kraju wystarczającego zaplecza personalnego,
    umożliwiającego prowadzenie działalności gospodarczej w Polsce w sposób niezależny i
    autonomiczny.
    Stałość i niezależność prowadzonej działalności gospodarczej
    Odnosząc się natomiast do kryterium stałości i niezależności prowadzonej działalności, w
    pierwszej kolejności należy zauważyć, że termin „stały” oznacza tyle co „trwale związany z
    danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny”. W konsekwencji pojęcie stałości można
    rozumieć jako zamiar permanentnego (a przynajmniej długofalowego) prowadzenia
    działalności gospodarczej na terytorium danego państwa. Jednocześnie stałość, w
    odniesieniu do kryteriów powstania stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej, obejmuje również konieczność zaangażowania określonego zaplecza
    personalnego i technicznego, bezspornie przesądzającego o tym, że działalność nie jest
    tymczasowa.
    Istotnym warunkiem powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    jest, aby aktywa techniczne i personalne posiadane (z zamiarem stałości) w danym kraju
    tworzyły strukturę niezależną i samodzielną, w takim stopniu, aby w ramach tej struktury
    możliwe było podejmowanie decyzji zarządczych w zakresie kwestii, które dotyczą tego
    stałego miejsca prowadzenia działalności oraz działalności gospodarczej prowadzonej
    przez to miejsce. Powstała struktura musi być wyposażona zatem w zdolność do
    samodzielnego realizowania i „konsumowania” świadczeń.

    W tym kontekście Spółka uważa, że pomimo posiadania w Polsce Nieruchomości, ze
    względu na brak odpowiedniego zaplecza personalnego w Polsce, struktura działalności
    Spółki w Polsce nie spełnia kryterium stałości i niezależności. W szczególności w Polsce nie
    znajdują się osoby lub organy uprawnione przez Wnioskodawcę do podejmowania
    wiążących decyzji o charakterze zarządczym, dotyczących działalności Wnioskodawcy, w
    tym na przykład do zawierania umów. Wszelkie decyzje o charakterze zarządczym,
    związane z realizacją podstawowej działalności Wnioskodawcy, są i będą bowiem
    dokonywane spoza terytorium Polski.
    W takim przypadku, w odniesieniu do zaplecza personalnego, działalność Wnioskodawcy
    w Polsce nie ma i nie będzie miała przymiotu stałości i niezależności, a zatem – w ocenie
    Wnioskodawcy – nie może prowadzić do powstania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w rozumieniu Rozporządzenia wykonawczego.
    Należy wskazać także, że czynności, które są wykonywane na terytorium Polski przez
    Usługodawców, mają jedynie charakter pomocniczy w stosunku do działalności
    gospodarczej prowadzonej przez Wnioskodawcę (tj. najmu Nieruchomości). Niemniej
    jednak, w opinii Wnioskodawcy, korzystanie z usług swojego kontrahenta przez dłuższy
    okres nie może być uznane za tożsame ze stałością miejsca prowadzenia działalności w
    sytuacji, w której Wnioskodawca nie utrzymuje w Polsce struktur osobowych.
    Wnioskodawca nie wywiera wpływu lub kontroli ani na pracowników Usługodawców, ani
    na ich zasoby techniczne i materialne. To wyłącznie na Usługodawcach spoczywa zadanie
    odpowiedniej i efektywnej alokacji zasobów, w szczególności Wnioskodawca nie ma prawa
    decydować, który z pracowników będzie wykonywał zadanie na rzecz Wnioskodawcy i nie
    jest uprawniony do ustalania godzin pracy pracowników Usługodawców. Pracownicy
    podlegają wyłącznemu zarządowi Usługodawców.
    Oznacza to, że relacja Wnioskodawcy z Usługodawcami nie różni się niczym od typowej
    relacji między usługodawcą i usługobiorcą. W szczególności wszelkie czynności
    wykonywane przez Usługodawców wynikają wyłącznie z określonych umownie
    obowiązków, niezbędnych jedynie do prawidłowego świadczenia przez te podmioty
    świadczeń na rzecz Wnioskodawcy.
    Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, w związku z działalnością przedstawioną w
    opisie stanu faktycznego, Spółka nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 11 ust. 1 i 2 Rozporządzenia wykonawczego i
    art. 28b ust. 2 ustawy o VAT, w związku z działalnością przedstawioną w stanie
    faktycznym. Stanowisko to w pełni potwierdza wyrok TSUE w sprawie C-931/19, dotyczącej
    spółki Titanium Ltd. - model prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce przez Spółkę
    jest zbliżony do przedstawionego w tej sprawie.
    Na powyższą konkluzję, zdaniem Wnioskodawcy, nie może także wpływać fakt posiadania
    przez Spółkę większej liczby nieruchomości, jak przedstawiono w opisie zdarzenia
    przyszłego. Zdaniem Spółki, dla oceny zdarzenia przyszłego kluczowy jest fakt, iż
    Wnioskodawca będzie utrzymywać bieżący model działalności w Polsce oparty na
    zasadach przedstawionych w stanie faktycznym, niezależnie od liczby posiadanych w
    przyszłości przez Spółkę nieruchomości w Polsce.
    Stanowisko Spółki znajduje również potwierdzenie w powołanym wyżej orzecznictwie
    sądów krajowych oraz w przytoczonych wyżej interpretacjach indywidualnych.
    W zakresie pytania nr 3, Spółka uważa, że w związku z działalnością przedstawioną w
    opisie stanu faktycznego, Usługi nabywane od Usługodawców (opodatkowane zgodnie z
    art. 28b Ustawy o VAT – w szczególności inne niż związane z Nieruchomościami) nie
    powinny być opodatkowane VAT na terytorium Polski i w konsekwencji, w przypadku
    faktur otrzymanych przez Wnioskodawcę od Usługodawców, Wnioskodawcy nie

    przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego z takich faktur, na podstawie art. 88 ust.
    3a pkt 2 Ustawy o VAT.
    W zakresie pytania nr 4, Spółka uważa, że w związku z działalnością przedstawioną w
    opisie zdarzenia przyszłego, Usługi nabywane od Usługodawców (opodatkowane zgodnie
    z art. 28b Ustawy o VAT – w szczególności inne niż związane z Nieruchomościami) nie
    powinny być opodatkowane VAT na terytorium Polski i w konsekwencji, w przypadku
    faktur otrzymanych przez Wnioskodawcę od Usługodawców, Wnioskodawcy nie będzie
    przysługiwało prawo do odliczenia VAT naliczonego z takich faktur, na podstawie art. 88
    ust. 3a pkt 2 Ustawy o VAT.
    Uzasadnienie stanowiska Spółki w zakresie dodatkowych pytań:
    Miejsce świadczenia Usług
    Przepisy Ustawy o VAT zawierają szczegółowe regulacje określające miejsce świadczenia
    usług dla potrzeb podatku VAT.
    Zgodnie z zasadą ogólną dotyczącą miejsca świadczenia usług, wskazaną w przepisach art.
    28b ust. 1 Ustawy o VAT, w przypadku świadczenia usług na rzecz podatników miejscem
    świadczenia usług jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę
    działalności gospodarczej. Zgodnie bowiem z treścią art. 28b ust. 1 Ustawy o VAT, cyt.:
    „Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
    miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
    gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28fust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art.
    28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n”.
    Uwzględniając stanowisko Spółki, że w odniesieniu do stanu faktycznego, nie posiada ona
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, miejscem świadczenia
    Usług opodatkowanych zgodnie z art. 28b ustawy o VAT jest zatem miejsce siedziby
    działalności gospodarczej Wnioskodawcy, tj. terytorium .... W związku z tym, zdaniem
    Spółki, Usługi opodatkowane zgodnie z art. 28b ustawy o VAT (w szczególności inne niż
    związane z Nieruchomościami) nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce.
    Uwzględniając stanowisko Spółki, że w odniesieniu do zdarzenia przyszłego, nie będzie
    posiadała ona stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, miejscem
    świadczenia Usług opodatkowanych zgodnie z art. 28b ustawy o VAT będzie zatem miejsce
    siedziby działalności gospodarczej Wnioskodawcy, tj. terytorium .... W związku z tym,
    zdaniem Spółki, Usługi (opodatkowane zgodnie z art. 28b ustawy o VAT, w szczególności
    inne niż związane z Nieruchomościami lub przyszłymi nieruchomościami) nie będą
    podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce.
    Prawo do odliczenia VAT z faktur otrzymanych od Usługodawców
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 Ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art.
    124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 Ustawy o VAT, kwotę podatku naliczonego stanowi suma
    kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:
    - nabycia towarów i usług,
    - dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
    Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.
    odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z
    których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania

    czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku
    należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Ponadto podkreślić należy, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 Ustawy o VAT oraz
    niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 Ustawy o VAT. Przepis ten
    określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego. Takie ograniczenie zostało wskazane m.in. w art.
    88 ust. 3a pkt 2 Ustawy o VAT, zgodnie z którym nie przysługuje prawo do odliczenia VAT z
    faktury dokumentującej transakcję niepodlegającą opodatkowaniu w Polsce.
    Skoro zatem miejscem świadczenia (opodatkowania) Usług nabywanych od
    Usługodawców – zgodnie z art. 28b Ustawy o VAT – jest miejsce siedziby działalności
    gospodarczej Wnioskodawcy, tj. terytorium ..., na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 2 Ustawy o
    VAT, Wnioskodawcy nie będzie przysługiwać prawo do odliczenia VAT naliczonego z takich
    faktur ani w odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego, ani w odniesieniu do
    przedstawionego zdarzenia przyszłego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie podatku od towarów i
    usług jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.
    j. Dz.U. z 2025 r. poz. 775; dalej jako: „ustawa” lub „ustawa o VAT”):
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko
    w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    Zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy o VAT:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju - rozumie się przez to
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    W rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o państwie członkowskim - rozumie się przez
      to państwo członkowskie Unii Europejskiej, a także Irlandię Północną w zakresie
      określonym w Protokole w sprawie Irlandii/Irlandii Północnej do Umowy o
      wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii
      Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz.Urz. UE L 29 z 31.01.2020,
      str. 7, z późn. zm.).
    W myśl art. 2 pkt 3 ustawy:
      Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się terytoria państw członkowskich Unii
      Europejskiej [...].
    Jak wskazano w art. 2 pkt 4 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium państwa członkowskiego -
      rozumie się przez to terytorium państwa wchodzące w skład terytorium Unii
      Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.

    W świetle art. 2 pkt 5 ustawy:
      Przez terytorium państwa trzeciego rozumie się terytorium państwa niewchodzące w
      skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.
    Jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy o VAT:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Jak wynika z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Sprzedaż to odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel [...].
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 [...].
    Z treści cytowanego wyżej przepisu art. 8 ust. 1 ustawy wynika, że usługami są wszelkie
    odpłatne świadczenia niebędące dostawą towarów. Jednocześnie pod pojęciem usługi
    (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie się na rzecz innej osoby, na które
    składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby),
    jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów
    rzeczy).
    W przypadku świadczenia usług, istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od
    towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności
    określenia miejsca świadczenia zależy, czy dana usługa podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie. Miejsce świadczenia przy świadczeniu
    usług regulują przepisy art. 28a do 28o ustawy.
    W myśl art. 28a ustawy o VAT:
      Na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:
      1) ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
      a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
        art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od
        wartości dodanej;
      2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia
        usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich
        świadczonych na jego rzecz usług.
    Art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta ma
    zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według
    tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca
    odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2
    ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność
    gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.
    Jak stanowi art. 28b ust. 1-2 ustawy:
      1. Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
        miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
        gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g
        ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.

      2. W przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia
        działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego
        siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe
        miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z powołanej regulacji zawartej w art. 28b ust. 1 ustawy wynika, że co do zasady, usługa
    świadczona na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy, inna niż wskazana w art.
    28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy,
    podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy.
    Pewnego rodzaju odstępstwem od tej zasady jest sytuacja wskazana w art. 28b ust. 2
    ustawy, gdy usługa jest świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
    działalności gospodarczej. Wówczas miejscem świadczenia tej usługi jest stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa jest świadczona.
    Jednakże w odniesieniu do pewnych kategorii usług, przepisy dotyczące podatku od
    towarów i usług wprowadzają szczególne regulacje dotyczące miejsca świadczenia. Jedną z
    takich kategorii są usługi związane z nieruchomościami.
    W świetle art. 28e ustawy o VAT:
      Miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług
      świadczonych przez rzeczoznawców, pośredników w obrocie nieruchomościami, usług
      zakwaterowania w hotelach lub obiektach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki
      wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi, użytkowania i używania
      nieruchomości oraz usług przygotowywania i koordynowania prac budowlanych,
      takich jak usługi architektów i nadzoru budowlanego, jest miejsce położenia
      nieruchomości.
    Definicja stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie została zawarta w
    ustawie o VAT. Dlatego w tym względzie należy odwołać się do – stosowanych
    bezpośrednio – regulacji zawartych w rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 282
    /2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiające środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112
    /WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (wersja przekształcona;
    Dz.Urz. UE. L 2011 Nr 77, str. 1; dalej jako: „rozporządzenie 282/2011”).
    Z punktu (4) preambuły do rozporządzenia 282/2011 wynika:
      Podstawowym celem niniejszego rozporządzenia jest zapewnienie jednolitego
      stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do
      dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy
      towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu.
      Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii
      Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do
      osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego
      bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób
      najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
    Natomiast jak wskazano w punkcie (14) preambuły do rozporządzenia 282/2011:
      Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak: siedziba działalności
      gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, stałe
      miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie możliwie jak
      najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić stosowanie tych
      pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo Trybunału
      Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 rozporządzenia 282/2011:
      1. Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
        działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce – inne niż miejsce siedziby
        działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
        rozporządzenia – które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz
        odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by

        umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb
        tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
      2. Na użytek stosowania następujących artykułów „stałe miejsce prowadzenia
        działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
        działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
        rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz
        odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by
        umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje:
      a) art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
      b) począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE;
      c) do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
      d) art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
      3. Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający,
        by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności
        gospodarczej.
    Zgodnie z art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika uwzględnia się wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie
      zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów
      lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” należy
    uwzględnić orzecznictwo TSUE, co zostało zapisane w punkcie (14) preambuły. Zatem o
    stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej można mówić, jeżeli występuje
    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym
    zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94
    Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs
    and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12
    Welmory Sp. z o.o., jak również wyrok C-931/19 Titanium Ltd.
    Jak orzekł TSUE w wyroku C-931/19 Titanium Ltd z 3 czerwca 2021 r., wynajmowana w
    państwie członkowskim nieruchomość nie stanowi stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 43 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz art. 44
    i 45 dyrektywy 2006/112 zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r.,
    w sytuacji gdy właściciel tej nieruchomości nie posiada własnego personelu do
    świadczenia usług związanych z najmem.
    Mając na uwadze regulacje zawarte w rozporządzeniu 282/2011, orzecznictwo Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej, a także orzecznictwo polskich sądów administracyjnych,
    wymienić należy kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o
    „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Samo określenie „stały” oznacza trwale
    związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Tak więc stałe miejsce
    prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem
    zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu
    nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest pewna określona minimalna
    skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu
    prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać
    konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób
    niezależny. Dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter
    stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu
    ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-
    rzeczowa struktura powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i

    nieprzemijający w stałym miejscu prowadzenia działalności. Na podstawie wymienionych
    przesłanek można uznać, że jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz
    strukturę (w tym infrastrukturę techniczną), cechującą się odpowiednią stałością, to
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie.
    Państwa wątpliwości wyrażone w pytaniach nr 1 i 2 dotyczą rozstrzygnięcia, czy Spółka
    posiada i będzie posiadała na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej.
    Przedstawione okoliczności sprawy wskazują, że Spółka nie posiada i nie będzie posiadała
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Wnioskodawca podał, że
    posiada siedzibę w ..., natomiast jest zarejestrowany dla celów podatku VAT w Polsce.
    Wnioskodawca posiada 2 nieruchomości w Polsce, które są wynajmowane jednemu
    najemcy. Wnioskodawca nie ma oddziału ani biura w Polsce. Wnioskodawca nie zatrudnia
    żadnych pracowników w Polsce. Pracownicy Wnioskodawcy mogą się pojawić w Polsce
    jedynie w ramach incydentalnych wyjazdów służbowych. Czynności biznesowe związane z
    utrzymywaniem relacji z Najemcami, w tym kontakty, negocjacje, podpisywanie umów itp.,
    wykonywane są przez Wnioskodawcę za pomocą zasobów ludzkich i technicznych
    zlokalizowanych poza granicami Polski. W celu prowadzenia opisanej działalności
    gospodarczej Spółka nabywa pewne usługi administracyjne/prawne od podmiotów
    zagranicznych posiadających siedzibę poza Polską oraz od polskich usługodawców, np.:
    usługi księgowe oraz podatkowe, usługi tłumaczenia, prawne, doradcze, finansowe oraz
    inne. Spółka doradztwa podatkowego z siedzibą w Polsce wspomaga Wnioskodawcę w
    wypełnianiu obowiązków podatkowych, włączając w to sporządzenie, przegląd, podpisanie
    w imieniu Wnioskodawcy oraz składanie deklaracji podatkowych oraz innych dokumentów
    podatkowych, a także występowanie z wnioskami o interpretację i reprezentowanie
    Wnioskodawcy w ramach postępowania interpretacyjnego. Inna spółka z siedzibą w
    Polsce jest zaangażowana w proces fakturowania, na podstawie danych oraz kalkulacji
    otrzymanych od Wnioskodawcy. Dokumentacja księgowa oraz podatkowa prowadzona
    jest i przechowywana w Polsce. Wnioskodawca może nabywać od zagranicznych oraz
    polskich Usługodawców usługi tłumaczenia, prawne, doradcze, finansowe oraz inne, w
    zależności od jego aktualnych potrzeb związanych z prowadzeniem działalności
    gospodarczej w Polsce.
    Wprawdzie dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalność nie jest konieczne
    posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego, ponieważ kryterium to
    może być spełnione również w przypadku korzystania przez Spółkę z personelu i
    infrastruktury usługodawców. Jednak nawet korzystanie przez Wnioskodawcę z usług
    Usługodawców nie oznacza, że ich zaplecze personalne i techniczne pozostaje w
    bezpośredniej zależności od Spółki, dla której tym samym wyznacza stałe miejsce
    prowadzenia działalności.
    W analizowanej sprawie Wnioskodawca nie ma bezpośrednio wpływu na zasoby kadrowe,
    materialne ani techniczne Usługodawców. Wnioskodawca nie jest stroną umów o pracę
    (umów zlecenia, umów o dzieło ani żadnych innych umów pracowniczych o podobnym
    charakterze) z personelem Usługodawców. Wnioskodawca sprawuje jedynie umowną oraz
    faktyczną kontrolę nad jakością Usług nabywanych od Usługodawców, w zakresie
    typowym dla relacji biznesowych pomiędzy odbiorcą i dostawcą usług. Natomiast
    Wnioskodawca jest wyłącznie odpowiedzialny za utrzymywanie relacji biznesowych z
    zagranicznymi i polskimi Usługodawcami, włączając w to kontakt z Usługodawcami oraz
    negocjowanie i podpisywanie umów. Żadna z opisanych Usług nie ogranicza prawa
    Wnioskodawcy do samodzielnego podejmowana decyzji dotyczących Nieruchomości, w
    szczególności decyzji odnoszących się do wyboru najemców, zarządu Nieruchomościami,
    ustalenia wynagrodzenia należnego od Najemcy/Najemców oraz fakturowania Najemcy
    /Najemców. Usługodawcy nie są uprawnieni do bezpośredniego kontaktowania się z
    Najemcą/Najemcami bez zgody Wnioskodawcy oraz nie mogą wchodzić na teren

    Nieruchomości bez zgody Wnioskodawcy. Pracownicy Usługodawców nie pracują ani nie
    posiadają biura na terenie żadnej z Nieruchomości. Wszystkie decyzje biznesowe
    dotyczące Nieruchomości są i będą w przyszłości podejmowane poza Polską, a
    Wnioskodawca ma pełną kontrolę nad posiadanymi Nieruchomościami.
    Powyższe oznacza, że Spółka nie posiada zaplecza personalnego i technicznego na
    terytorium Polski, tym samym nie jest spełniona podstawowa przesłanka do uznania, że
    na terytorium Polski Wnioskodawca posiada stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej. Zatem reasumując należy stwierdzić, że w przedstawionym opisie stanu
    faktycznego i zdarzenia przyszłego Spółka nie posiada i nie będzie posiadała na terytorium
    Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytań nr 1 i 2 należy uznać za
    prawidłowe.
    Państwa wątpliwości wyrażone w pytaniach nr 3 i 4 dotyczą rozstrzygnięcia, czy Usługi
    nabywane na terytorium kraju od Usługodawców powinny być opodatkowane w Polsce, a
    Spółce przysługuje i będzie przysługiwało prawo odliczenia VAT naliczonego wynikającego
    z otrzymanych faktur.
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
      usługi.
    Natomiast stosownie do art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku
      lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy
      transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona
      od podatku.
    Zauważyć należy – co wynika z opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, a także
    oceny Państwa stanowiska w zakresie pytań nr 1 i 2 – że Spółka posiada siedzibę
    działalności gospodarczej w .... Ponadto Spółka nie posiada na terytorium kraju stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Tak więc nabywane przez Państwa Usługi
    nie są i nie będą opodatkowane na terytorium kraju, co wynika z regulacji zawartej w art.
    28b ustawy o VAT.
    Wnioskodawca nabywa na terytorium kraju usługi księgowe oraz podatkowe, usługi
    tłumaczenia, prawne, doradcze i finansowe. Ustawa o VAT nie zawiera szczególnych
    regulacji co do opodatkowania tak opisanych usług. Nie są to również usługi związane z
    nieruchomościami, w przypadku których znajdowałaby zastosowanie regulacja co do
    opodatkowania, zawarta w art. 28e ustawy. Nie można przyjąć, że wskazane przez Spółkę
    Usługi są świadczone w odniesieniu do nieruchomości lub dla niej przeznaczone, a do
    tego mają na celu zmianę prawnego lub fizycznego stanu nieruchomości. Elementem
    centralnym Usług nie są w tym wypadku Nieruchomości.
    Zatem otrzymywane o przez Wnioskodawcę faktury nie powinny zawierać podatku VAT.
    Natomiast w przypadku, gdy otrzymacie Państwo od polskich Usługodawców faktury z
    wykazanym podatkiem, znajdzie wówczas zastosowanie wyłączenie prawa do odliczenia
    podatku naliczonego z takich faktur, co wynika z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy.

    Reasumując – w przedstawionych okolicznościach sprawy Usługi nabywane prze Państwa
    od Usługodawców nie powinny być opodatkowane na terytorium kraju. Nie przysługuje
    Wnioskodawcy prawo do odliczenia podatku naliczonego w przypadku wykazania takiego
    podatku w otrzymywanych od Usługodawców fakturach.
    Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytań nr 3 i 4 należy uznać za
    prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Organ informuje, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (zadanych pytań) Wnioskodawcy, w odniesieniu do opisanego stanu faktycznego i
    zdarzenia przyszłego. Zauważyć bowiem należy, że to wyłącznie Wnioskodawca, w treści
    składanego wniosku, kształtuje jego zakres przedmiotowy. Zatem kwestie, które nie
    zostały objęte pytaniami wskazanymi we wniosku, nie mogą być rozpatrzone – zgodnie z
    art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r.
    poz. 111, ze zm.; dalej jako: „Ordynacja podatkowa”).
    Odnosząc się do faktu, że na poparcie własnej argumentacji Wnioskodawca powołał się na
    funkcjonujące w obrocie prawnym interpretacje indywidualne, Organ pragnie zauważyć,
    że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i odnosi się wyłącznie do okoliczności
    przedstawionych w inicjującej te sprawy wnioskach. Podkreślenia w tym miejscu bowiem
    wymaga, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych
    sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podmiotów w wyniku
    rozstrzygnięć, dotyczących konkretnych stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych.
    Interpretacje indywidualne nie mają mocy prawa powszechnie obowiązującego, co
    oznacza, że należy je traktować indywidualnie (por. prawomocny wyrok Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 marca 2015 r., sygn. akt III SA/Łd 109/15).
    Interpretacja dotyczy:
    - stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego
      obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym;
    - zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego
      obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu
    faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem
    interpretacji pokrywał się będzie ze stanem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy lub stanu prawnego, udzielona odpowiedź
    traci swą aktualność. Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony
    odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
    Ordynacji podatkowej. Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli
    Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia
    przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej jako: „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.