Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP4/4512-1-26/15-4/ISN
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2015-03-24
Teza: Podatek od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek.
Słowa kluczowe: dostawa-dostawa towarów; działki; nieruchomości-sprzedaż nieruchomości; towar
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 26 stycznia 2015 r. (data wpływu 27 stycznia 2015 r.) uzupełnionym pismem z dnia 11 marca 2015 r. (data wpływu 12 marca 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 27 stycznia 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek. Wniosek został uzupełniony pismem z dnia 11 marca 2015 r. (data wpływu 12 marca 2015 r.) o informacje doprecyzowujące opis sprawy, a w dniu 18 marca 2015 r. o brakującą opłatę.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca w 2014 r. odziedziczył po śmierci ojca działki, których był on współwłaścicielem. Na początku stycznia, Zainteresowany złożył zeznanie spadkowe i został wpisany do ksiąg wieczystych jako współwłaściciel działek budowlanych, które jak jego tato żył miały być sprzedane. Obecnie Wnioskodawca chciałby, przynajmniej do tych uzgodnień, które zrobił jego tato ze współwłaścicielem działek, dokonać sprzedaży kilku działek. Zainteresowany nie dokonywał żadnych inwestycji, otrzymał grunt budowlany w spadku po ojcu. Jest to jego prywatny majątek niezwiązany z działalnością gospodarczą jaką prowadzi. Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą związaną ze sprzedażą kwiatów i w tym zakresie jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Zainteresowany obecnie zamierza sprzedać 2 działki, nie wie on czy w przyszłości nie sprzeda jeszcze innych działek, jak będzie potrzebował pieniędzy. Wnioskodawca chciałby zostawić sobie, dla swoich dzieci również działki ale nie ma pojęcia co się zdarzy w przyszłości, tym bardziej że nie jest jedynym właścicielem działek.

W złożonym uzupełnieniu Zainteresowany poinformował, że odziedziczył 14 działek jako współwłaściciel. Z poprzednim współwłaścicielem jego tato zamierzał sprzedawać te działki, on wykonując wolę ojca jest w części zobowiązany sprzedać te działki, ponieważ współwłaściciel, który wraz z jego ojcem robił nakłady aby podzielić te działki chce je sprzedać. Wnioskodawca nie ma pieniędzy aby od niego odkupić udziały. Dlatego też nie ma pojęcia ile jeszcze działek sprzeda. Zainteresowany chciałby zostawić również działki jako kapitał dla swoich dzieci i dla siebie na przyszłą emeryturę, ale nie wie czy zdoła, ponieważ nie jest samodzielnym właścicielem tylko po odziedziczeniu współwłaścicielem w ½. Wnioskodawca żadnej działki nie udostępniał i nie udostępnia nikomu ani bezpłatnie ani też na podstawie jakichkolwiek umów płatnych. Nie poniósł żadnych nakładów związanych z przygotowaniem działek do sprzedaży. Odziedziczył działki podzielone i przygotowane do sprzedaży, byli już nawet potencjalni kupcy. Rozmowy z nimi były już toczone przed śmiercią jego taty. Zainteresowany do tej pory nie robił żadnych czynności marketingowych aby sprzedać te działki. Wnioskodawca od momentu wystąpienia o interpretację, dokonał sprzedaży jednej działki odziedziczonej po tacie. Prócz tej jednej działki nie sprzedał żadnej działki. Zainteresowany nie umie określić, czy będzie prócz tych dwóch działek jeszcze sprzedawał działki, jest uzależniony od współwłaściciela tych działek, nie zna jego planów i nie wie co on zamierza.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy Wnioskodawca – jako osoba fizyczna nieprowadząca działalności podatkowej w tym zakresie – wyprzedając majątek własny osobisty niezwiązany z żadną działalnością, jest podatnikiem podatku od towarów i usług na podstawie art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług, a co za tym idzie ma obowiązek opodatkować sprzedaż działek podatkiem od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, z postanowień art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, z późn. zm.) nie wynika, że należy go uznać za podatnika VAT, w przypadku wyprzedaży majątku prywatnego (z tytułu sprzedaży nieruchomości gruntowej). Dlatego Zainteresowany uważa, że nie ma on obowiązku opodatkować podatkiem VAT sprzedaży nieruchomości gruntowej budowlanej. W związku z tym, że obecnie grunty są towarami w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, ich sprzedaż stanowi „dostawę towaru” (a więc czynność mieszczącą się w katalogu czynności opodatkowanych) – faktycznemu opodatkowaniu podatkiem VAT podlega czynność tylko wówczas, gdy mieści się w katalogu czynności opodatkowanych – w tym przypadku sprzedaż działki. Ponadto musi być ona wykonana przez podmiot działający dla tej czynności jako podatnik podatku VAT.

Osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, wyprzedająca majątek prywatny nie może być uznana za podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, mimo że ta sama osoba prowadząc działalność gospodarczą jest podatnikiem VAT. Wykładnia definicji określonej w art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług w sytuacji, w której osoba fizyczna dokonuje sprzedaży działek ze swego majątku (nie będąc formalnie przedsiębiorcą do tych czynności), wywołuje wiele kontrowersji. Ostatnio w praktyce zaczyna jednak zwyciężać pogląd, zgodnie z którym „Sprzedaży kilku lub więcej działek przeznaczonych w planie zagospodarowania przestrzennego pod budownictwo mieszkaniowe, jeżeli działki te stanowią majątek osobisty podatnika VAT i nie służą prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, nie można uznać za działalność gospodarczą w rozumieniu VI Dyrektywy VAT” (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2007 r., III SA/Wa 4176/06, niepubl.). W powoływanym wyroku Sąd wskazuje, że obowiązek podatkowy w VAT nie powstaje w sytuacji, gdy podmiot prowadzący działalność gospodarczą dokonuje czynności, która odnosi się do majątku osobistego niezwiązanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu odsprzedaży, lecz spożytkowania na potrzeby własne.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 kwietnia 2007 r. FSK 606/06 wskazał m.in: Pojęcie podatnika, zarówno w prawie polskim, jak i unijnym, uzależnione jest od prowadzenia działalności gospodarczej; wykonanie czynności podlegającej opodatkowaniu skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego tylko wtedy, jeżeli została wykonana w ramach działalności gospodarczej. Uzależnienie pojęcia podatnika od prowadzenia działalności gospodarczej jest profesjonalny obrót gospodarczy, a to z uwagi na charakter podatku od towarów i usług, który jest przecież szczególną formą podatku obrotowego. W tym zakresie uzasadnionym jest wykluczenie osób fizycznych (i instytucji) z grona podatników, nawet jeżeli wykonują czynności dostawy towarów (tym bardziej sporadycznie), jeżeli dokonują sprzedaży majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, lecz spożytkowany w celach własnych przy spełnieniu przesłanki, o jakiej mowa w art. 2 ust. 1 VI Dyrektywy.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.) – zwanej dalej ustawą – opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:

1.  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2.  eksport towarów;
3.  import towarów na terytorium kraju;
4.  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5.  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy  przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Jak stanowi art. 45 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121, z późn. zm.) – zwanej dalej Kodeksem cywilnym – rzeczami w rozumieniu niniejszego kodeksu są tylko przedmioty materialne.

Wyjaśnić jednocześnie należy, że przedmiotami stosunków prawnych są dobra materialne i niematerialne. Wśród dóbr materialnych wyróżniamy m.in. rzeczy (Bednarek Małgorzata, „Mienie”, „Komentarz do art. 44-553 Kodeksu cywilnego”, Zakamycze 1997, komentarz do art. 45 k.c.). Rzeczy dzieli się na nieruchomości i rzeczy ruchome (Pasecki Kazimierz, „Kodeks cywilny, Księga pierwsza. Część ogólna. Komentarz”, Zakamycze 2003, komentarz do art. 45 k.c.).

Natomiast w myśl art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego – nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.

Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy – przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Zgodnie z ww. przepisami, grunt spełnia definicję towarów wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 Kodeksu cywilnego. Ze współwłasnością mamy do czynienia wtedy, gdy własność tej samej rzeczy przysługuje niepodzielnie kilku osobom.

Jak stanowi art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego – współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną. Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika. Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu (§ 2 ww. przepisu).

W przypadku współwłasności nieruchomości określonej w częściach ułamkowych, każdy ze współwłaścicieli ma określony ułamkiem udział w nieruchomości.

Podkreślić należy, że współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli (art. 198 Kodeksu cywilnego). Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.

Należy wskazać, że na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług zarówno sprzedaż udziału we współwłasności gruntu na podstawie art. 198 Kodeksu cywilnego, jak i sprzedaż wspólnego gruntu za zgodą wszystkich współwłaścicieli na podstawie art. 199 Kodeksu cywilnego, stanowi odpłatną dostawę towarów.

Zauważyć należy, że samo stwierdzenie, że podmiot dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu nie jest wystarczającą przesłanką, aby daną czynność opodatkować podatkiem od towarów i usług. Istotnym jest, aby podmiot działał w charakterze podatnika w tym zakreise, a więc osoby prowadzącej działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy – podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy – działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w tym zakresie.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.

W kontekście powyższego nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży działek. Dokonywanie określonych czynności poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

W podobny sposób rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w orzeczeniu z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w myśl którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT.

W kwestii opodatkowania dostawy działek istotne jest, czy w świetle zaprezentowanego we wniosku opisu sprawy Wnioskodawca w celu dokonania sprzedaży gruntu podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w tym zakresie, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej  Dz. U. UE L 347.1, z późn. zm.  (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy), jako że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.

Ponadto, jak wynika z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10, dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca w 2014 r. odziedziczył po śmierci ojca działki, których był on współwłaścicielem. Na początku stycznia, Zainteresowany złożył zeznanie spadkowe i został wpisany do ksiąg wieczystych jako współwłaściciel działek budowlanych, które jak jego tato żył miały być sprzedane. Z poprzednim współwłaścicielem jego tato zamierzał sprzedawać te działki. Wnioskodawca wykonując wolę ojca jest w części zobowiązany sprzedać te działki, ponieważ współwłaściciel, który wraz z jego ojcem robił nakłady aby podzielić te działki, chce je sprzedać. Zainteresowany jako współwłaściciel odziedziczył 14 działek. Obecnie Wnioskodawca chciałby, przynajmniej do tych uzgodnień, które zrobił jego tato ze współwłaścicielem działek, dokonać sprzedaży kilku działek (2 działek). Zainteresowany nie dokonywał żadnych inwestycji, otrzymał grunt budowlany w spadku po ojcu. Jest to jego prywatny majątek niezwiązany z działalnością gospodarczą jaką prowadzi. Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą związaną ze sprzedażą kwiatów i w tym zakresie jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Nie umie określić, czy będzie prócz tych dwóch działek jeszcze sprzedawał działki, jest uzależniony od współwłaściciela tych działek, nie zna jego planów i nie wie co on zamierza. Zainteresowany chciałby zostawić również działki jako kapitał dla swoich dzieci i dla siebie na przyszłą emeryturę, ale nie wie czy zdoła, ponieważ nie jest samodzielnym właścicielem, tylko po odziedziczeniu współwłaścicielem w ½. Wnioskodawca żadnej działki nie udostępniał i nie udostępnia nikomu ani bezpłatnie ani też na podstawie jakichkolwiek umów płatnych. Nie poniósł żadnych nakładów związanych z przygotowaniem działek do sprzedaży. Odziedziczył działki podzielone i przygotowane do sprzedaży, byli już nawet potencjalni kupcy. Rozmowy z nimi były już toczone przed śmiercią jego taty. Zainteresowany do tej pory nie robił żadnych czynności marketingowych aby sprzedać te działki. Wnioskodawca od momentu wystąpienia o interpretację, dokonał sprzedaży jednej działki odziedziczonej po tacie. Prócz tej jednej działki nie sprzedał żadnej działki.

Uwzględniając przywołane wyżej przepisy oraz orzecznictwo należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw do uznania Zainteresowanego – w związku ze sprzedażą działek – za podatnika podatku od towarów i usług. Wnioskodawca żadnej działki nie udostępniał i nie udostępnia nikomu ani bezpłatnie ani też na podstawie jakichkolwiek umów płatnych. Nie wykorzystywał ich w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, związanej ze sprzedażą kwiatów. Nie poniósł żadnych nakładów związanych z przygotowaniem działek do sprzedaży. Odziedziczył działki już podzielone i przygotowane do sprzedaży.

Wobec powyższego należy uznać, że zbycie przez Zainteresowanego odziedziczonych przez niego działek, nie stanowi/nie będzie stanowić działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdyż brak jest przesłanek świadczących o takiej aktywności sprzedawcy w przedmiocie zbycia przedmiotowych nieruchomości, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie obrotem nieruchomościami (brak przesłanek zawodowego – stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności).

Zatem w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać, że dokonując sprzedaży przedmiotowych działek Wnioskodawca występuje/będzie występować w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, polegającą na handlu nieruchomościami. Jak wcześniej wyjaśniono, aby uznać określoną sprzedaż za opodatkowaną podatkiem VAT nie wystarcza stwierdzić jedynie dostawę towarów, lecz wymagane jest określenie podmiotu dokonującego dostawy za występującego w związku z tą sprzedażą jako podatnika podatku od towarów i usług. W rozpatrywanej sprawie sprzedaż działek można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W związku z tym, Wnioskodawca korzysta/korzystać będzie z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania.

Zatem Wnioskodawca – jako osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży działek – wyprzedając majątek własny osobisty niezwiązany z żadną działalnością, nie jest/nie będzie podatnikiem podatku od towarów i usług na podstawie art. 15 ustawy, a co za tym idzie nie ma/nie będzie miał obowiązku opodatkowania sprzedaży działek podatkiem od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy:

*   zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia,
*   zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.