Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.405.2021.12.SJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-10
Teza: Rozliczenie działalności gospodarczej prowadzonej na
podstawie decyzji o wsparciu.
Słowa kluczowe: decyzja-decyzja o wsparciu
inwestycje-wydatki inwestycyjne
metoda-metoda kasowa
strefy-specjalna strefa ekonomiczna (SSE)
wsparcie
zwolnienie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Pozostałe zwolnienia.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 63b

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 kwietnia 2021 r. wpłynął Pani wniosek z 19 kwietnia 2021 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca jest wspólnikiem – komandytariuszem w spółce komandytowej (dalej:
    Spółka) posiadającej siedzibę na terytorium RP i podlega nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu w Polsce.
    Z uwagi na nowelizację przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,
    która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2021 r., Spółka, zgodnie z art. 12 ust. 2 Ustawy
    zmieniającej, postanowiła, że przepisy ustaw zmienianych w art. 1 i art. 2 Ustawy
    zmieniającej, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, będzie stosować w odniesieniu
    do Spółki oraz przychodów i kosztów związanych z uczestnictwem w tej Spółce począwszy
    od dnia 1 maja 2021 r. W konsekwencji, Wnioskodawca jest podatnikiem podatku od
    dochodów wygenerowanych przez Spółkę przed 1 maja 2021 r.
    Przedmiotem działalności Spółki jest produkcja i handel opakowaniami z tworzyw
    sztucznych. Produkty Spółki są sprzedawane do wielu branż i gałęzi przemysłu i obejmują
    szeroko pojęte materiały i opakowania foliowe, ze szczególnym uwzględnieniem
    opakowań z polietylenu, polipropylenu i odmian tych tworzyw. Wytwarzana przez Spółkę
    folia może być zarówno półproduktem, który jest używany w procesie produkcji
    opakowań, jak również produktem końcowym, nieulegającym przetworzeniu, w postaci
    różnego rodzaju folii technicznych lub poprzez jej bezpośrednie użycie w procesie
    pakowania.
    .... stycznia 2021 r. Spółka otrzymała decyzję o wsparciu (dalej: Decyzja) na realizację
    nowej inwestycji, o której mowa w art. 3 Ustawy, wydaną przez Specjalną Strefę
    Ekonomiczną S.A. (dalej: X). Nowa inwestycja (dalej: Inwestycja) realizowana przez Spółkę
    ma na celu przede wszystkim zwiększenie zdolności produkcyjnej zakładu produkcyjnego
    Spółki w zakresie produkcji opakowań z tworzyw sztucznych. W ramach Inwestycji, Spółka
    planuje poniesienie nakładów inwestycyjnych m.in. na nabycie szeregu nowych środków
    trwałych oraz budowę dwóch hal produkcyjnych. Efekty, które osiągnięte zostaną wskutek
    realizacji Inwestycji, pozwolą Spółce na dalszy rozwój w branży produkcji opakowań z
    tworzyw sztucznych, dostosowanie mocy produkcyjnych do rosnącego popytu,
    zapewnienia konkurencyjnej pozycji na rynku, trwałości istnienia i funkcjonowania zakładu
    produkcyjnego oraz trwałości istniejących miejsc pracy na kolejne lata.
    Spółka w ramach Inwestycji będzie prowadziła działalność na terenie wskazanym w
    Decyzji, z wykorzystaniem zarówno nowych, jak i wcześniej istniejących budynków,
    budowli, maszyn, urządzeń oraz innych środków trwałych.
    Wnioskodawca zwraca uwagę, że projekt inwestycyjny nie zakłada zmiany profilu
    działalności Spółki, ale zwiększenie mocy produkcyjnych i zwiększenie elastyczności
    produkcji. Tym samym działalność do objęcia Decyzją będzie zbieżna z dotychczas
    realizowaną przez Spółkę działalnością gospodarczą. Wnioskodawca nie wyklucza również,
    że w przyszłości Spółka będzie wprowadzać na rynek nowe rodzaje produktów lub usług,
    jednakże będzie to zależne od warunków panujących na rynku.

    Wskazana Decyzja ważna jest przez okres 10 lat od dnia jej wydania. Ponadto, zgodnie z
    treścią otrzymanej Decyzji, Spółka zobowiązana została do poniesienia minimalnych
    kosztów inwestycji w terminie do dnia 31 grudnia 2024 r. Wskazany termin jest
    jednocześnie datą zakończenia realizowanych Inwestycji.
    Obecnie Inwestycja jest w trakcie realizacji. Dotychczasowe nakłady Spółki na działania
    inwestycyjne objęły m.in. zakup maszyn i urządzeń. Część zobowiązań związanych z
    nabyciem tych środków trwałych została już przez Spółkę uregulowana (faktury z tego
    tytułu zostały opłacone).
    W związku z otrzymaną Decyzją, Wnioskodawca – jako osoba zobowiązana do rozliczenia
    podatku dochodowego od zysku wygenerowanego przez Spółkę przed dniem 1 maja 2021
    r. – zamierza korzystać ze wsparcia z tytułu poniesionych nakładów inwestycyjnych.
    Pytania
      1. Czy Wnioskodawca, zgodnie z § 9 pkt 1 Rozporządzenia, będzie uprawniony do
        korzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 63b ustawy o
        podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawa o PDOF), począwszy od
        miesiąca, w którym zostały poniesione koszty kwalifikowane w ramach
        Inwestycji, niezależnie od momentu, w którym zostały/zostaną oddane do
        używania środki trwałe wchodzące w skład Inwestycji?
      2. Czy momentem poniesienia wydatków, o których mowa w § 8 Rozporządzenia,
        kwalifikujących się do objęcia pomocą w postaci zwolnienia podatkowego
        określonego w art. 21 ust. 1 pkt 63b ustawy o PDOF, będzie (zgodnie z metodą
        kasową) moment zapłaty tych kosztów?
      3. Czy wydatki ponoszone przez Spółkę w ramach płatności częściowych, na zakup
        lub wytworzenie środków trwałych, spełniające warunki określone w
        Rozporządzeniu, będą stanowić wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą
        publiczną w formie zwolnienia podatkowego określonego w art. 21 ust. 1 pkt 63b
        ustawy o PDOF w momencie ich faktycznej zapłaty, tj. zgodnie z metodą kasową?
      4. Czy zaliczki ponoszone przez Spółkę na poczet wydatków na zakup lub
        wytworzenie środków trwałych, spełniające warunki określone w
        Rozporządzeniu, będą stanowić wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą
        publiczną w formie zwolnienia w momencie ich faktycznej zapłaty?
    Pani stanowisko w sprawie
    Ad 1
    Zgodnie z § 9 pkt 1 Rozporządzenia, Wnioskodawca będzie uprawniony do korzystania
    ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 63b ustawy o PDOF, począwszy od
    miesiąca, w którym zostały poniesione koszty kwalifikowane w ramach Inwestycji,
    niezależnie od momentu, w którym zostały/zostaną oddane do używania środki trwałe
    wchodzące w skład Inwestycji.
    Ad 2
    Momentem poniesienia wydatków, o których mowa w § 8 Rozporządzenia,
    kwalifikujących się do objęcia pomocą w postaci zwolnienia podatkowego określonego
    w art. 21 ust. 1 pkt 63b ustawy o PDOF, będzie (zgodnie z metodą kasową) moment
    zapłaty tych kosztów.
    Ad 3

    W przypadku płatności częściowych momentem poniesienia wydatków, o których
    mowa w § 8 Rozporządzenia, kwalifikujących się do objęcia pomocą w postaci
    zwolnienia podatkowego określonego w art. 21 ust. 1 pkt 63b ustawy o PDOF, będzie
    (zgodnie z metodą kasową) moment zapłaty tych kosztów.
    Ad 4
    Zaliczki ponoszone przez Spółkę na poczet wydatków na zakup lub wytworzenie
    środków trwałych, spełniające warunki określone w Rozporządzeniu, będą stanowić
    wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą publiczną w formie zwolnienia
    podatkowego określonego w art. 21 ust. 1 pkt 63b ustawy o PDOF, w momencie
    uiszczenia całości ceny należnej danemu wykonawcy/dostawcy z tytułu wykonania
    umowy.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 63b ustawy o PDOF, wolne od podatku są dochody
    podatników, z zastrzeżeniem ust. 5a-5cd, uzyskane z działalności gospodarczej
    określonej w decyzji o wsparciu, o której mowa ww. ustawie, przy czym wielkość
    pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości
    pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się
    do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami.
    Tym samym w przypadku ulg podatkowych związanych z prowadzoną działalnością w
    formie spółki niebędącej osobą prawną, przepis art. 21 ust. 1 pkt 63b ustawy o PDOF
    należy stosować do jej wspólnika w takim zakresie, w jakim posiada on udział w zysku
    tej spółki.
    Ponadto, jak wskazuje przepis art. 21 ust. 5a ustawy o PDOF, powyższe zwolnienie
    przysługuje podatnikowi wyłącznie z tytułu dochodów uzyskanych z działalności
    gospodarczej prowadzonej na terenie określonym w decyzji o wsparciu.
    W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku prowadzenia działalności
    objętej Decyzją, jest On uprawniony do skorzystania ze zwolnienia z podatku w zakresie
    działalności Spółki (i w zakresie objętym Decyzją). Maksymalna wysokość zwolnienia
    uzależniona jest od intensywności pomocy publicznej właściwej dla obszaru, gdzie
    zlokalizowana jest inwestycja, oraz od wysokości poniesionych kosztów
    kwalifikowanych nowej inwestycji.
    Zgodnie z art. 15 Ustawy, decyzja o wsparciu określa okres jej obowiązywania,
    przedmiot działalności gospodarczej oraz warunki jakie podatnik jest zobowiązany
    spełnić.
    Biorąc pod uwagę powyższe uregulowania prawne, zasadnym jest stwierdzenie, że w
    celu skorzystania przez podatnika ze zwolnienia z PDOF, na podstawie wydanej decyzji
    o wsparciu (przy założeniu, że spełnione są wymagania wskazane w decyzji) spełnione
    muszą być łącznie następujące warunki:
      1) prowadzenie działalności gospodarczej na terenie określonym w decyzji o
        wsparciu;
      2) uzyskanie dochodu z działalności gospodarczej określonej w ww. decyzji wg
        kodów PKWiU.
    Powyższe warunki, jak każdy wyjątek od zasady powszechności opodatkowania, należy
    interpretować ściśle. Przedmiotowe zwolnienie podatkowe przysługuje podatnikowi
    wyłącznie z tytułu dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej
    faktycznie na terenie określonym w decyzji o wsparciu. Ponadto zwolniony może być
    jedynie dochód uzyskany z działalności gospodarczej zgodnej z klasyfikacją PKWiU
    wskazaną w decyzji o wsparciu.

    Z powyższego nie wynika natomiast od kiedy podatnik może rozpocząć korzystanie ze
    zwolnienia podatkowego.
    Zgodnie z § 9 pkt 1 Rozporządzenia, wsparcie z tytułu kosztów kwalifikowanych nowej
    inwestycji przysługuje przedsiębiorcy, począwszy od miesiąca, w którym poniósł te
    koszty po dniu wydania decyzji o wsparciu, aż do wygaśnięcia decyzji o wsparciu lub
    wyczerpania maksymalnej dopuszczalnej pomocy regionalnej, w zależności od tego,
    które zdarzenie wystąpi wcześniej.
    Biorąc pod uwagę literalną wykładnię przepisu § 9 pkt 1 Rozporządzenia, zdaniem
    Wnioskodawcy zasadnym jest stwierdzenie, że podatnik może zastosować zwolnienie, o
    którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 63b ustawy o PDOF począwszy od miesiąca, w którym
    (po wydaniu decyzji o wsparciu) poniósł koszty na realizację nowej inwestycji, do
    momentu wystąpienia jednego z następujących zdarzeń: (i) wygaśnięcie decyzji o
    wsparciu lub (ii) wyczerpanie limitu przysługującej pomocy publicznej.
    Zatem, zdaniem Wnioskodawcy zgodnie z § 9 pkt 1 Rozporządzenia, będzie On
    uprawniony do korzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 63b
    ustawy o PDOF począwszy od miesiąca, w którym zostały poniesione koszty
    kwalifikowane w ramach Inwestycji, niezależnie od momentu, w którym zostały/zostaną
    oddane do używania środki trwałe wchodzące w skład Inwestycji.
    Wnioskodawca zwraca również uwagę na brak przepisów, które uzależniałyby moment,
    od którego należy rozpocząć korzystanie ze zwolnienia, od oddania do używania
    środków trwałych wchodzących w skład nowej inwestycji. Zgodnie z obowiązującymi
    regulacjami, limit dostępnej pomocy publicznej jest sukcesywnie powiększany o wydatki
    inwestycyjne ponoszone przez przedsiębiorcę od daty otrzymania decyzji o wsparciu do
    daty zakończenia inwestycji wskazanej w treści tej decyzji (do maksymalnej wysokości
    wydatków wskazanej w treści decyzji).
    Natomiast prawo do korzystania ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 63b
    ustawy o PDOF przysługuje już od pierwszego miesiąca, w którym zostaną poniesione
    pierwsze wydatki kwalifikowane inwestycji (przy czym wysokość zwolnienia jest
    ograniczona limitem pomocy publicznej kalkulowanym w oparciu o wysokość wydatków
    inwestycyjnych).
    W konsekwencji momentem, od którego Wnioskodawca jest uprawniony do korzystania
    ze zwolnienia z PDOF jest miesiąc (po dniu wydania decyzji o wsparciu), w którym
    inwestor poniósł pierwsze koszty na realizację nowej inwestycji, stanowiące koszty
    kwalifikowane zgodnie z definicją kosztów kwalifikowanych określoną w § 8
    Rozporządzenia.
    Przenosząc powyższe na grunt przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu
    faktycznego/zdarzenia przyszłego dla ustalenia momentu, od którego będzie On
    uprawniony do stosowania zwolnienia bez znaczenia pozostaje moment oddania do
    używania środków trwałych wchodzących w skład Inwestycji. Istotny jest natomiast
    moment, w którym Spółka poniesie koszty Inwestycji stanowiące koszty kwalifikowane
    zgodnie z definicją określoną w § 8 Rozporządzenia.
    Podsumowując, zgodnie z Ustawą, Wnioskodawca ma prawo do korzystania ze
    zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 63b ustawy o PDOF począwszy od
    miesiąca, w którym poniesione zostały koszty kwalifikowane w ramach Inwestycji,
    niezależnie od momentu, w którym zostały/zostaną oddane do używania środki trwałe
    wchodzące w skład Inwestycji.
    Dodatkowo, Wnioskodawca wskazuje, że stanowisko prezentowane przez Niego,
    zostało potwierdzone m.in. w:
      1) interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora KIS z dnia 5 marca 2020 r. (nr
        0111-KDIB1-3.4010.597.2019.2.IZ), w której organ wskazał: „(...) cytowany powyżej

        przepis § 9 ust. 1 rozporządzenia wskazuje, że podatnik może zastosować
        zwolnienie z podatku dochodowego od osób prawnych, o którym mowa w art. 17
        ust. 1 pkt 34a updop począwszy od miesiąca, w którym (po wydaniu decyzji o
        wsparciu) poniósł koszty na realizację nowej inwestycji, do momentu wystąpienia
        jednego z następujących zdarzeń: wygaśnięcia decyzji o wsparciu lub
        wyczerpania limitu przysługującej pomocy publicznej. Tym samym, należy
        zgodzić się z Wnioskodawcą, że będzie uprawniony do korzystania ze zwolnienia
        z podatku, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34a updop, począwszy od
        miesiąca, w którym zostały poniesione koszty kwalifikowane w ramach inwestycji
        (po dniu wydania decyzji o wsparciu), niezależnie od momentu, w którym
        Wnioskodawca zakończy inwestycję”;
      2) interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora KIS z dnia 1 lipca 2020 r. (nr
        0111-KDIB1-3.4010.205.2020.1.JKT), zgodnie z którą: „Odnosząc cytowane
        powyżej przepisy do przedstawionego opisu sprawy należy stwierdzić, że Spółka
        będzie uprawniona do korzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 17 ust. 1
        pkt 34a updop (w ramach przysługującego limitu pomocy publicznej) począwszy
        od miesiąca, w którym w ramach realizacji Inwestycji zostaną poniesione
        pierwsze wydatki stanowiące koszty kwalifikowane zgodnie z § 8 ust. 1
        rozporządzenia”;
      3) interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora KIS z dnia 6 grudnia 2019 r.
        (nr 0111-KDIB1-3.4010.429.2019.2.PC), w której wskazano: „(...) wsparcie z tytułu
        kosztów kwalifikowanych nowej Inwestycji przysługuje przedsiębiorcy, począwszy
        od miesiąca, w którym poniósł te koszty po dniu wydania decyzji o wsparciu, aż
        do wygaśnięcia decyzji o wsparciu lub wyczerpania maksymalnej dopuszczalnej
        pomocy regionalnej, w zależności od tego, które zdarzenie wystąpi wcześniej.
        Reasumując stanowisko Spółki w zakresie ustalenia, czy pomoc publiczna w
        postaci zwolnienia z podatku CIT, do której Wnioskodawca jest uprawniony na
        podstawie decyzji o wsparciu, przysługiwać będzie Wnioskodawcy począwszy od
        pierwszego miesiąca, w którym rozpocznie on ponoszenie wydatków
        kwalifikowanych inwestycji po dniu wydania decyzji o wsparciu, aż do jej
        wygaśnięcia lub wyczerpania maksymalnej dopuszczalnej pomocy regionalnej, w
        zależności od tego, które zdarzenie wystąpi najpierw, zgodnie z § 9 ust. 1
        rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 sierpnia 2018 r. w sprawie pomocy
        publicznej udzielanej niektórym przedsiębiorcom na realizację nowych inwestycji,
        należy uznać za prawidłowe”;
      4) interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora KIS z dnia 21 czerwca 2019 r.
        (nr 0111-KDIB1-3.4010.177.2019.1.MO), zgodnie z którą: „Odnosząc cytowane
        powyżej przepisy do przedstawionego opisu sprawy należy stwierdzić, że
        stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym pomoc publiczna w postaci
        zwolnienia z podatku PDOP, do której jest on uprawniony na podstawie Decyzji,
        przysługuje mu począwszy od pierwszego miesiąca, w którym rozpoczął
        ponoszenie kosztów kwalifikowanych inwestycji po dniu wydania Decyzji, aż do
        jej wygaśnięcia lub wyczerpania maksymalnej dopuszczalnej pomocy regionalnej,
        w zależności od tego, które zdarzenie wystąpi najpierw, zgodnie z § 9 ust. 1
        Rozporządzenia PSI, należy uznać za prawidłowe”;
      5) interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora KIS z dnia 3 czerwca 2019 r.
        (nr 0114-KDIP2-3.4010.62.2019.2.MS) uznano za prawidłowe stanowisko
        wnioskodawcy, zgodnie z którym: „Konsekwentnie, biorąc pod uwagę
        przedstawioną powyżej praktykę organów podatkowych w odniesieniu do
        Rozporządzenia SSE oraz w odniesieniu do ujednolicenia momentu możliwości
        korzystania ze zwolnienia podatkowego w ramach Rozporządzenia PSI, pomoc
        publiczna z tytułu uzyskania decyzji o wsparciu w ramach PSI będzie przysługiwać
        Wnioskodawcy począwszy od pierwszego miesiąca, w którym Spółka zaczęła

        ponosić pierwsze Wydatki po dniu wydania decyzji o wsparciu, aż do wygaśnięcia
        decyzji o wsparciu lub wyczerpania maksymalnej dopuszczalnej pomocy
        regionalnej, w zależności od tego, które zdarzenie wystąpi wcześniej, zgodnie z §
        9 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 sierpnia 2018 r. w sprawie
        pomocy publicznej udzielanej niektórym przedsiębiorcom na realizację nowych
        inwestycji”;
      6) interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora KIS z dnia 19 kwietnia 2019 r.
        (nr 0111-KDIB1-3.4010.69.2019.1.MO), zgodnie z którą: „Powyżej cytowany
        przepis wskazuje zatem, że podatnik może zastosować zwolnienie z podatku
        dochodowego od osób prawnych, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34a Ustawy
        o PDOP począwszy od miesiąca, w którym (po wydaniu decyzji o wsparciu)
        poniósł koszty na realizację nowej inwestycji, do momentu wystąpienia jednego z
        następujących zdarzeń: (i) wygaśnięcie decyzji o wsparciu lub (ii) wyczerpanie
        limitu przysługującej pomocy publicznej. Tym samym zgodzić należy się z
        Wnioskodawca, że będzie uprawniony do korzystania ze zwolnienia, o którym
        mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34a Ustawy o PDOP począwszy od miesiąca, w którym
        poniesione zostaną wydatki w ramach Inwestycji, niezależnie od momentu, w
        którym Wnioskodawca zacznie uzyskiwać dochód z realizowanej Inwestycji”;
      7) interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora KIS z dnia 15 lutego 2019 r.
        (nr 0112-KDIL3-3.4011.434.2018.1.AA), zgodnie z którą: „Reasumując – w
        przypadku wsparcia z tytułu kosztów kwalifikowanych nowej inwestycji
        zwolnienie określone w art. 21 ust. 1 pkt 63b ustawy o podatku dochodowym od
        osób fizycznych przysługuje począwszy od miesiąca, w którym poniesiono koszty
        kwalifikowane inwestycji po dniu wydania decyzji o wsparciu, aż do jej
        wygaśnięcia lub wyczerpania maksymalnej dopuszczalnej pomocy regionalnej, w
        zależności od tego, które zdarzenie wystąpi wcześniej, co wynika z § 9 ust. 1
        rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie pomocy publicznej udzielanej
        niektórym przedsiębiorcom na realizację nowych inwestycji”;
      8) wyroku WSA w Poznaniu z dnia 4 grudnia 2019 r. (sygn. akt I SA/Po 633/19), gdzie
        sąd wskazał, iż „Spółka będzie zatem uprawniona do korzystania ze zwolnienia, o
        którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p., począwszy od miesiąca, w
        którym poniesione zostały wydatki w ramach inwestycji, niezależnie od
        momentu, w którym wnioskodawca zacznie uzyskiwać dochód z realizowanej
        inwestycji”;
      9) wyroku WSA w Warszawie z dnia 8 stycznia 2020 r. (sygn. akt III SA/Wa 1706/19), w
        którym sąd uznał, że: „w sprawie nie było sporne, iż wnioskodawca
        zaprezentował prawidłowe stanowisko odnośnie pytania, czy spółka będzie
        uprawniona do korzystania ze zwolnienia, o którym mowa wart. 17 ust. 1 pkt 34a
        u.p.d.o.p. począwszy od miesiąca, w którym zostały poniesione koszty
        kwalifikowane w ramach Inwestycji (do limitu przysługującej pomocy publicznej),
        niezależnie od momentu, w którym wnioskodawca zakończy Inwestycję? W tym
        bowiem zakresie zarówno podatnik jak i organ pozostają zgodni, że spółka będzie
        uprawniona do korzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34a
        u.p.d.o.p. (w ramach przysługującego limitu pomocy publicznej) począwszy od
        miesiąca, w którym w ramach Inwestycji zostały/zostaną poniesione wydatki
        będące kosztami kwalifikowanymi Inwestycji (w myśl przepisów Rozporządzenia),
        niezależnie od momentu, w którym wnioskodawca zakończy Inwestycję”.
    W konsekwencji, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że będzie On uprawniony do
    korzystania ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób fizycznych, o którym mowa
    w art. 21 ust. 1 pkt 63b ustawy o PDOF, począwszy od miesiąca, w którym zostały
    poniesione koszty kwalifikowane w ramach realizowanej Inwestycji, niezależnie od
    momentu, w którym Spółka zakończy Inwestycję.

    Uzasadnienie w zakresie pytań nr 2-4
    Zgodnie z art. 3 ustawy, wsparcie na realizację nowej inwestycji jest udzielane w formie
    zwolnienia od podatku dochodowego, na zasadach określonych odpowiednio w
    przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych albo w przepisach o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 63b ustawy o PDOF, wolne od podatku są
    dochody podatników, z zastrzeżeniem ust. 5a-5cd, uzyskane z działalności gospodarczej
    określonej w decyzji o wsparciu, o której mowa w ww. ustawie, przy czym wielkość
    pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości
    pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się
    do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami.
    Tym samym w przypadku ulg podatkowych związanych z prowadzoną działalnością w
    formie spółki niebędącej osobą prawną, przepis art. 21 ust. 1 pkt 63b ustawy o PDOF
    należy stosować do jej wspólnika w takim zakresie, w jakim posiada on udział w zysku
    tej spółki.
    Ponadto, jak wskazuje przepis art. 21 ust. 5a ustawy o PDOF, powyższe przysługują
    podatnikowi wyłącznie z tytułu dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej
    prowadzonej na terenie strefy lub na terenie określonym w decyzji o wsparciu.
    Należy zauważyć, że zgodnie z § 8 ust. 1 Rozporządzenia, za wydatki kwalifikujące się do
    objęcia pomocą uznaje się koszty inwestycji, pomniejszone o naliczony podatek od
    towarów i usług oraz o podatek akcyzowy, jeżeli możliwość ich odliczeń wynika z
    odrębnych przepisów, poniesione w okresie ważności decyzji o wsparciu wydanej dla
    konkretnej lokalizacji, będące:
      1) kosztem związanym z nabyciem gruntów lub prawa ich użytkowania wieczystego,
      2) ceną nabycia albo kosztem wytworzenia we własnym zakresie środków trwałych,
        pod warunkiem zaliczenia ich, zgodnie z odrębnymi przepisami, do składników
        majątku podatnika i zaliczenia ich do ewidencji środków trwałych oraz wartości
        niematerialnych i prawnych,
      3) kosztem rozbudowy lub modernizacji istniejących środków trwałych,
      4) ceną nabycia wartości niematerialnych i prawnych związanych z transferem
        technologii przez nabycie praw patentowych, licencji, know-how i
        nieopatentowanej wiedzy technicznej, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3,
      5) kosztem związanym z najmem lub dzierżawą gruntów, budynków i budowli – pod
        warunkiem że okres najmu lub dzierżawy trwa co najmniej 5 lat, a w przypadku
        mikroprzedsiębiorców, małych przedsiębiorców i średnich przedsiębiorców – co
        najmniej 3 lata, licząc od przewidywanego terminu zakończenia nowej inwestycji,
      6) ceną nabycia aktywów innych niż grunty, budynki i budowle objęte najmem lub
        dzierżawą, w przypadku gdy najem lub dzierżawa ma postać leasingu
        finansowego oraz obejmuje zobowiązanie do nabycia aktywów z dniem upływu
        okresu najmu lub dzierżawy.
    - pomniejszone o naliczony podatek od towarów i usług oraz o podatek akcyzowy, jeżeli
    możliwość ich odliczeń wynika z odrębnych przepisów, poniesione w okresie ważności
    decyzji o wsparciu wydanej dla konkretnej lokalizacji.
    Z literalnej wykładni wskazanego powyżej przepisu wynika zatem, że aby wydatki mogły
    być uznane za wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą publiczną muszą spełniać
    łącznie następujące kryteria:
      · ponoszone wydatki muszą stanowić koszty inwestycji;

      · ponoszone wydatki muszą należeć do jednej z kategorii wymienionych w § 8 ust. 1
        Rozporządzenia;
      · wydatki muszą być poniesione w okresie ważności decyzji o wsparciu dla
        konkretnej lokalizacji;
      · wydatki na środki trwałe muszą być zaliczone do wartości początkowej środków
        trwałych.
    Jednocześnie, zgodnie z § 10 ust. 4 pkt 1 Rozporządzenia, dniem poniesienia kosztu
    kwalifikowanego nowej inwestycji, o którym mowa w ust. 3, jest ostatni dzień miesiąca,
    w którym poniesiono koszt.
    Ad 2 i Ad 3
    Należy wskazać, że powoływane powyżej przepisy posługują się pojęciem wydatków
    (kosztów) poniesionych, nie precyzując jednocześnie, jak należy rozumieć to pojęcie.
    Tym samym, dla oceny znaczenia terminu „poniesienia” kosztu w opinii Wnioskodawcy,
    należy posłużyć się wykładnią językową. Podkreślenia wymaga, że przy dokonywaniu
    wykładni normy prawnej, pierwszeństwo należy przyznać językowym metodom
    wykładni, a dopiero w przypadku dalszych wątpliwości sięgać po wykładnię systemową,
    bądź celowościową. Przykładowo, na prymat wykładni językowej wskazuje prof. B.
    Brzeziński: Wykładnia językowa ma podstawowe znaczenie we wszystkich dziedzinach
    prawa. Jej treścią jest interpretacja tekstów aktów prawnych w celu rekonstrukcji
    zakodowanych w nich norm prawnych. Nie ma możliwości pominięcia wykładni
    językowej rozumianej jako proces myślowy podmiotu dążącego do ustalenia treści
    normy prawnej (...) [B. Brzeziński, Wykładnia prawa podatkowego, ODDK, Gdańsk,
    2013].
    Stanowisko to potwierdzają również organy podatkowe, czego przykładem jest
    interpretacja DKIS z dnia 6 grudnia 2019 r. (nr 0111-KDIB1-3.4010.531.2019.1.PC), w
    której organ wskazał: „przystępując do analizy ww. przepisów zauważyć należy, że w
    orzecznictwie zarówno Sądu Najwyższego, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego, a
    także w piśmiennictwie ukształtowany jest pogląd, w myśl którego przepisy prawa
    podatkowego należy wykładać ściśle i zgodnie z ich literalnym brzmieniem”.
    Mając to na uwadze, należy zauważyć, że zgodnie z definicją zawartą w Internetowym
    Słowniku Języka Polskiego, PWN: „ponieść” znaczy „zostać obarczonym, obciążonym
    czymś”, natomiast koszt to „suma pieniędzy wydatkowana na kupno lub opłacenie
    czegoś”. Tym samym, w świetle powyżej przywołanych przepisów oraz treści definicji
    słownikowej pojęcia „ponieść”, poniesienie wydatków inwestycyjnych oznacza wydatek
    faktycznie zrealizowany, obciążający podatnika, a nie deklarację o zamiarze jego
    poniesienia, czy też zobowiązanie do poniesienia go w przyszłości. W konsekwencji,
    konieczne jest faktyczne wydatkowanie środków przez podmiot posiadający decyzję o
    wsparciu. Innymi słowy, momentem poniesienia kosztów kwalifikujących się do objęcia
    wsparciem w formie zwolnienia z PDOF jest ich poniesienie zgodnie z zasadą kasową, tj.
    z chwilą zapłaty/uregulowania w jakiejkolwiek formie.
    Z uwagi na powyższe, w opinii Wnioskodawcy, prawidłowe jest stanowisko, że
    momentem poniesienia wydatków, o których mowa w § 8 Rozporządzenia,
    kwalifikujących się do objęcia pomocą w postaci zwolnienia podatkowego określonego
    w art. 21 ust. 1 pkt 63b ustawy o PDOF, będzie (zgodnie z metodą kasową) moment
    zapłaty tych kosztów.
    W odniesieniu natomiast do płatności częściowych, Wnioskodawca stoi na stanowisku,
    że wydatki ponoszone przez Spółkę w ramach płatności częściowych, na zakup lub
    wytworzenie środków trwałych, spełniające warunki określone w Rozporządzeniu, będą
    stanowić wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą publiczną w formie zwolnienia z
    PDOF w momencie ich faktycznej zapłaty, tj. zgodnie z metodą kasową.

    W opinii Wnioskodawcy, płatności częściowe również charakteryzują się definitywnością
    poniesionego kosztu, w przeciwieństwie do płatności o charakterze zaliczkowym, które
    stanowią kwoty wpłacane na poczet przyszłych zobowiązań. Wnioskodawca pragnie
    zauważyć, że płatności częściowe, które mogą być uiszczane w trakcie realizacji
    Inwestycji, będą mieć charakter definitywnie poniesionej płatności. Płatność częściowa
    stanowi bowiem formę definitywnego rozliczenia się z kontrahentem za określony etap
    wykonanej pracy i nie ma ona charakteru zaliczki. Spółka dokonując płatności
    częściowych reguluje swoje zobowiązanie za zrealizowany dotychczas etap prac. Należy
    zauważyć, że chwilą definitywnego poniesienia płatności częściowych w znaczeniu
    kasowym będzie dokonanie przez Spółkę przepływu środków pieniężnych z tytułu
    płatności częściowych między Spółką a danym wykonawcą/dostawcą, będącym
    uprawnionym do ich otrzymania w związku ze zrealizowaną częścią prac czy dostawą.
    Zaprezentowane powyżej stanowisko w zakresie momentu uznania płatności za koszt
    kwalifikowany, potwierdzone zostało w szeregu interpretacji, m.in. w:
      a) interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora KIS z dnia 6 grudnia 2019 r.
        (nr 0111-KDIB1-3.4010.531.2019.1.PC), w której wskazano: „Reasumując
        stanowisko Spółki w zakresie ustalenia, czy dokonując kalkulacji maksymalnej
        kwoty zwolnienia podatkowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT,
        Spółka powinna ujmować wydatki inwestycji objętej decyzją o wsparciu w
        następujący sposób: w odniesieniu do płatności ostatecznych oraz płatności
        częściowych (za dany etap prac) w momencie ich poniesienia w znaczeniu
        kasowym, a w odniesieniu do zaliczek w momencie uiszczenia ostatecznej ceny
        należnej danemu wykonawcy/dostawcy z tytułu wykonania umowy, również w
        przypadku poniesienia zaliczki przed dniem otrzymania decyzji o wsparciu,
        należy uznać za prawidłowe”;
      b) interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora KIS z dnia 23 października
        2019 r. (nr 0111-KDIB1-3.4010.392.2019.1.JKT), zgodnie z którą: „Odnosząc
        przedstawione powyżej regulacje prawnopodatkowe na grunt rozpatrywanej
        sprawy należy stwierdzić, że wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą
        publiczną, powinny być uznane za poniesione w momencie zapłaty, zgodnie z
        zasadą kasową. Tym samym, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie ustalenia, czy
        momentem poniesienia kosztów, kwalifikujących się do objęcia pomocą
        publiczną w postaci zwolnienia podatkowego określonego w art. 17 ust. 1 pkt 34a
        updop, będzie moment zapłaty przedmiotowych kosztów należało uznać za
        prawidłowe”;
      c) interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora KIS z dnia 2 sierpnia 2019 r.
        (nr 0111-KDIB1-3.4010.270.2019.1.APO), w której organ wskazał: „w konsekwencji
        powyższych rozważań należy stwierdzić, że wydatki kwalifikujące się do objęcia
        pomocą publiczną, powinny być uznane za poniesione w momencie zapłaty,
        zgodnie z zasadą kasową. (...) W odniesieniu natomiast do płatności częściowych
        należy stwierdzić, że w przeciwieństwie do płatności charakterze zaliczkowym,
        które stanowią kwoty wpłacone na poczet przyszłych zobowiązań, płatności
        częściowe uiszczane przez Spółkę mają charakter definitywnie poniesionych
        wydatków, bowiem Spółka dokonując tych płatności reguluje swoje zobowiązanie
        za zrealizowany dotychczas etap prac, czy dostawy”.
    Stanowisko Wnioskodawcy, zostało również potwierdzone w licznych interpretacjach
    indywidualnych w odniesieniu do przepisów ustawy z dnia 20 października 1994 r. o
    specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1010 oraz z 2018 r. poz. 650)
    (dalej „ustawa o SSE”) w stosunku do analogicznie brzmiących jak w przypadku ustawy o
    WNI przepisów:
      1) interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora KIS z dnia 10 listopada 2020
        r. (nr 0111-KDIB1-3.4010.440.2020.1.IM), w której wskazano, że „Płatność

        częściowa stanowi definitywną zapłatę za określone wydatki inwestycyjne
        mieszczące się w kategoriach wymienionych w § 6 ust. 1 rozporządzenia SSE,
        rozłożoną jedynie w czasie, na mniejsze części. W konsekwencji, dla
        uwzględnienia wydatku w puli wydatków kwalifikujących się do objęcia pomocą w
        rozumieniu Rozporządzenia SSE nie jest wystarczające jedynie zarachowanie
        wydatku bez jego faktycznego poniesienia. Momentem poniesienia kosztów
        inwestycji jest bowiem chwila zapłaty (zgodnie z zasadą kasową)”;
      2) interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora KIS z dnia 11 lutego 2020 r.
        (nr 0111-KDIB1-3.4010.566.2019.1.IZ), w której organ uznał za prawidłowe
        stanowisko wnioskodawcy, zgodnie z którym wydatki ponoszone przez Spółkę, w
        ramach Płatności częściowych, na zakup lub wytworzenie środków trwałych,
        związane m.in. z poszczególnymi etapami budowy nowych budynków,
        spełniające warunki określone w Rozporządzeniu SSE, stanowią (będą stanowić)
        wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą publiczną w formie zwolnienia z
        PDOP w momencie ich faktycznej zapłaty. Organ odstąpił od sporządzenia
        uzasadnienia”;
      3) interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora KIS z dnia 2 sierpnia 2019 r.
        (nr 0111-KDIB1-3.4010.251.2019.1.APO), w której organ uznał, za prawidłowe
        stanowisko wnioskodawcy (i odstąpił od uzasadnienia), zgodnie z którym „[...]
        płatności częściowe uiszczone przez Spółkę spełniają wskazane wyżej kryteria
        zaliczenia ich do wydatków kwalifikowanych inwestycji, tj. są kosztami inwestycji
        objętymi Zezwoleniem, zostały poniesione na terenie SSE w okresie
        obowiązywania Zezwolenia, stanowią wydatki należące do jednej z kategorii
        wymienionych w § 6 ust. 1 Rozporządzenia 2006 (zaś w przypadku wytworzenia
        /nabycia środków trwałych oraz ich rozbudowy/modernizacji płatności częściowe
        zostały zaliczone do wartości początkowej środków trwałych)”;
      4) interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy
        z dnia 14 marca 2016 r. (nr ITPB3/4510-29/16/AW), w której organ podatkowy
        potwierdził stanowisko podatnika, że „Dla celów zaliczenia do wydatków
        kwalifikowanych rozpoznawanych na zasadzie kasowej należy zatem wskazać, że
        chwilą definitywnego poniesienia płatności częściowych w znaczeniu kasowym
        jest dokonanie przez Spółkę przepływu środków pieniężnych między Spółką a
        podmiotem uprawnionym do ich otrzymania”;
      5) interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy
        z dnia 4 lipca 2014 r., nr ITPB3/423-178b/14/AW, w której organ podatkowy
        potwierdził, że „[...] podatnik może uznać wydatki na środki trwale w budowie za
        dające prawo do zwolnienia od podatku w miesiącu, w którym wydatki te zostały
        poniesione, nawet jeśli w tym miesiącu nie doszło jeszcze do oddania do
        używania środka trwałego, z którym związany jest wydatek inwestycyjny z
        zachowaniem warunków określonych w § 6 ust. 1 Rozporządzenia”.
    Ad 4
    Wnioskodawca stoi również na stanowisku, że uiszczone zaliczki z tytułu zakupu lub
    wytworzenia środka trwałego, nabycia wartości niematerialnych i prawnych, jak również
    z tytułu rozbudowy lub modernizacji środków trwałych stanowiących element Inwestycji
    Spółki objętej Decyzją o wsparciu, stanowią wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą
    publiczną w rozumieniu Rozporządzenia, w momencie uiszczenia całości ceny należnej
    danemu wykonawcy/dostawcy z tytułu wykonania umowy.
    Jak wskazano powyżej, dla uznania, że dany wydatek został poniesiony w świetle
    przepisów Rozporządzenia, konieczne jest faktyczne wydatkowanie środków przez
    podmiot posiadający decyzje o wsparciu. Oznacza to, że momentem poniesienia
    wydatku inwestycyjnego stanowiącego koszt kwalifikowany będący podstawą

    zwolnienia z PDOF, jest jego poniesienie zgodnie z zasadą kasową, tj. z chwilą
    dokonania zapłaty.
    Z uwagi na powyższe, należy rozważyć, czy zaliczka (i/lub inna analogiczna forma
    płatności) zapłacona na poczet przyszłego nabycia środka trwałego może stanowić
    faktycznie poniesiony wydatek inwestycyjny. Mając to na uwadze, Wnioskodawca
    zwraca uwagę na brak ustawowej definicji słowa zaliczka. Z tego względu, Jego zdaniem,
    należy odwołać się do językowej definicji tego pojęcia. W Internetowym Słowniku Języka
    Polskiego, PWN „zaliczka” to „część należności wpłacana lub wypłacana z góry na poczet
    tej należności”.
    Ze wskazanej definicji wynika, że zaliczka stanowi jedynie ułamek należności z tytułu
    sprzedaży danego składnika majątkowego lub na poczet wykonania prac w przyszłości i
    nie ma charakteru definitywnego. W konsekwencji, wpłata zaliczki nie jest tożsama z
    definitywnym dokonaniem zakupu oraz nie jest uznawana za zapłatę ceny należnej z
    tytułu nabycia danego składnika majątku lub wykonania przyszłych prac. Zaliczka jest
    więc jedynie częścią ceny nabycia, stąd też powinna być traktowana wyłącznie, jako
    forma zapłaty na poczet kwoty przyszłych należności. Zaliczenie wpłaconej zaliczki do
    wartości początkowej środka trwałego lub wartości niematerialnych i prawnych i
    uznanie jej za koszt kwalifikowany inwestycji zgodnie z § 8 ust. 1 Rozporządzania,
    powinno zatem nastąpić w momencie zapłaty pozostałej części ceny nabycia.
    W ocenie Wnioskodawcy, uiszczone wcześniej zaliczki utracą bowiem charakter
    zaliczkowy, tj. przestaną stanowić płatności na poczet ceny i staną się definitywnym
    elementem uiszczonej ceny należnej z tytułu nabycia lub wytworzenia danego środka
    trwałego i/lub wartości niematerialnych i prawnych (a więc spełnią kryteria
    definitywnego charakteru wydatku rzeczywiście poniesionego z tytułu zapłaty ceny
    należnej) dopiero w momencie dokonania zapłaty (uregulowania) ceny należnej
    danemu wykonawcy lub dostawcy, na poczet której wpłacona została wcześniejsza
    zaliczka.
    Zapłata pozostałej części ceny nabycia, pozwoli na zaliczenie wypłaconej zaliczki do
    wartości początkowej środka trwałego i/lub wartości niematerialnych i prawnych.
    Moment faktycznego wpływu środków pieniężnych z tytułu zapłaty zaliczki nie powinien
    mieć tym samym znaczenia dla kwestii możliwości rozpoznania jej za koszt
    kwalifikowany w ramach całkowitej ceny nabycia środka trwałego i/lub wartości
    niematerialnej i prawnej.
    W konsekwencji – mając na uwadze powyższe – zdaniem Wnioskodawcy zaliczki
    ponoszone przez Spółkę na poczet wydatków na zakup lub wytworzenie środków
    trwałych, spełniające warunki określone w Rozporządzeniu, będą stanowić wydatki
    kwalifikujące się do objęcia pomocą publiczną w rozumieniu § 8 ust. 1 Rozporządzenia
    w formie zwolnienia podatkowego określonego w art. 21 ust. 1 pkt 63b ustawy o PDOF,
    w momencie uiszczenia całości ceny należnej danemu wykonawcy/dostawcy z tytułu
    wykonania umowy.
    Dodatkowo, Wnioskodawca wskazuje, że stanowisko prezentowane przez Niego,
    zostało potwierdzone m.in. w:
      1) interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora KIS z dnia 6 grudnia 2019 r.
        (nr 0111-KDIB1-3.4010.531.2019.PC), w której organ wskazał: „Reasumując
        stanowisko Spółki w zakresie ustalenia, czy dokonując kalkulacji maksymalnej
        kwoty zwolnienia podatkowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT,
        Spółka powinna ujmować wydatki inwestycji objętej decyzją o wsparciu w
        następujący sposób: w odniesieniu do płatności ostatecznych oraz płatności
        częściowych (za dany etap prac) w momencie ich poniesienia w znaczeniu
        kasowym, a w odniesieniu do zaliczek w momencie uiszczenia ostatecznej ceny

        należnej danemu wykonawcy/dostawcy z tytułu wykonania umowy, również w
        przypadku poniesienia zaliczki przed dniem otrzymania decyzji o wsparciu,
        należy uznać za prawidłowe”;
      2) interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora KIS z dnia 31 października
        2019 r. (nr 0111-KDIB1-3.4010.371.2019.PC), w której organ uznał za prawidłowe
        stanowisko, zgodnie z którym: „kwoty wypłaconych przez Spółkę zaliczek, o
        których mowa w pkt 9 stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, będą stanowiły
        dla Spółki koszty kwalifikujące się do objęcia pomocą w rozumieniu § 8 ust. 1
        Rozporządzenia PSI w przypadku, jeżeli zapłata (lub rozliczenie) płatności
        częściowych (miesięcznych) lub płatności końcowej wynagrodzenia lub ceny, na
        poczet których wypłacono te zaliczki, nastąpią w okresie ważności Decyzji” (Organ
        odstąpił od uzasadnienia);
      3) interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora KIS z dnia 2 sierpnia 2019 r.
        (nr 0111-KDIB1-3.4010.270.2019.1.APO), w której wskazano, iż: „w konsekwencji
        powyższych rozważań należy stwierdzić, że wydatki kwalifikujące się do objęcia
        pomocą publiczną, powinny być uznane za poniesione w momencie zapłaty,
        zgodnie z zasadą kasową. Odstępstwem od zasady kasowej jest sposób
        traktowania zaliczek, których wpłata, jak słusznie wskazuje Wnioskodawca, nie
        jest tożsama z definitywnym dokonaniem zakupu oraz nie jest uznawana za
        zapłatę ceny należnej z tytułu nabycia danego składnika majątku lub wykonania
        przyszłych prac. (...) Reasumując, stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym
        dokonując kalkulacji maksymalnej kwoty zwolnienia podatkowego na podstawie
        art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p., Spółka powinna ujmować wydatki inwestycji
        objętej decyzją o wsparciu (...) w odniesieniu do zaliczek – w momencie
        uiszczenia ceny należnej danemu wykonawcy/dostawcy z tytułu wykonania
        umowy”;
      4) interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora KIS z dnia 17 czerwca 2019 r.
        (nr 0111-KDIB1-3.4010.189.2018.1.MO), w której wskazano, że: „odnosząc
        przedstawione powyżej regulacje prawnopodatkowe na grunt rozpatrywanej
        sprawy należy stwierdzić, że wydatki na nabycie/wytworzenie środków trwałych
        kwalifikujące się do objęcia pomocą publiczną, powinny być uznane za
        poniesione w momencie zapłaty, zgodnie z zasadą kasową. Odstępstwem od
        zasady kasowej jest sposób traktowania zaliczek, które de facto nie stanowią
        zapłaty ceny za stanowiące elementy inwestycji środki trwałe i powinny być
        uznane za poniesione dopiero w momencie zapłaty całości ceny danego środka
        trwałego”.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Pani wniosek – 23 czerwca 2021 r. wydałem interpretację indywidualną nr
    0113-KDIPT2-3.4011.405.2021.1.SJ, w której uznałem Pani stanowisko za nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Pani 24 czerwca 2021 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    26 lipca 2021 r. wniosła Pani skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Poznaniu.
    Wniosła Pani o uchylenie Interpretacji w związku z zarzutami dotyczącymi momentu ujęcia
    wydatków, o których mowa w § 8 Rozporządzenia, kwalifikujących się do objęcia pomocą
    w postaci zwolnienia podatkowego określonego w art. 21 ust. 1 pkt 63b ustawy o PDOF
    (pytania 2-4 zaskarżonej Interpretacji) oraz zasądzenie od Organu kosztów postępowania,
    w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

    Postępowanie przed sądem administracyjnym/sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił skarżoną interpretację – wyrokiem z
    21 grudnia 2021 r. sygn. akt I SA/Po 705/21.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny – wyrokiem z 10 grudnia 2024 r. sygn. akt II FSK 330/22
    oddalił skargę kasacyjną.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 10 grudnia 2024 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
      • uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Wojewódzki Sąd Administracyjny/Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku
        /wyrokach;
      • ponownie rozpatruję Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest
        nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zauważyć, że od dnia 1 stycznia 2021 r. spółki komandytowe zostały
    podatnikami podatku dochodowego od osób prawnych. Co do zasady spółki
    komandytowe status podatników podatku dochodowego od osób prawnych uzyskały z
    dniem 1 stycznia 2021 r.
    Zgodnie z art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2020 r. o zmianie ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,
    ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych
    przez osoby fizyczne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 2123):
      Spółka komandytowa może postanowić, że przepisy ustaw zmienianych w art. 1 i art.
      2, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do tej spółki oraz przychodów
      i kosztów związanych z uczestnictwem w tej spółce począwszy od dnia 1 maja 2021 r.
      W takim przypadku spółka komandytowa uzyskuje status podatnika podatku
      dochodowego od osób prawnych z dniem 1 maja 2021 r.
    Z treści wniosku wynika, że spółka komandytowa, w której wspólnikiem jest
    Wnioskodawca, zostanie objęta podatkiem dochodowym od osób prawnych od dnia 1
    maja 2021 r., a wniosek dotyczy stanu prawnego obowiązującego do dnia 30 kwietnia
    2021 r., tj. stanu prawnego, w którym spółka komandytowa nie jest podatnikiem podatku
    dochodowego od osób prawnych.
    Wobec powyższego wskazać należy, że dochody spółki niebędącej osobą prawną (w
    rozpatrywanej sprawie: spółki komandytowej) nie stanowią odrębnego przedmiotu
    opodatkowania. Opodatkowaniu podlegają natomiast dochody poszczególnych
    wspólników spółki niebędącej osobą prawną. Sposób opodatkowania dochodu z udziału w

    spółce niebędącej osobą prawną uzależniony jest od cywilnoprawnego statusu danego
    wspólnika. Jeżeli wspólnikiem spółki niebędącej osobą prawną jest osoba fizyczna, to
    dochód z udziału w tej spółce będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1426 ze zm.):
      Przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności,
      wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania
      rzeczy lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do
      jego prawa do udziału w zysku (udziału) oraz, z zastrzeżeniem ust. 1a, łączy się z
      pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu
      według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. W przypadku braku przeciwnego
      dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku (udziału) są równe.
    Zasady wyrażone w ust. 1 stosuje się odpowiednio do rozliczania kosztów uzyskania
    przychodów, wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów i strat (art. 8 ust.
    2 pkt 1 tej ustawy).
    Na podstawie ustawy z 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (t. j. Dz. U. z 2018
    r., poz. 1162 ze zm., dalej: „ustawa o WNI”), został wprowadzony mechanizm wsparcia dla
    przedsiębiorców w postaci zwolnienia z podatku dochodowego z tytułu nowej inwestycji.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 63b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochody podatników, z zastrzeżeniem ust. 5a-5cd, uzyskane z działalności
      gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu, o której mowa w ustawie z dnia 10
      maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (Dz. U. poz. 1162, ze zm.), przy czym
      wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może
      przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla
      obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie
      z odrębnymi przepisami.
    Stosownie natomiast do treści art. 21 ust. 5a tej ustawy:
      Zwolnienia podatkowe, o których mowa w ust. 1 pkt 63a i 63b, przysługują
      podatnikowi wyłącznie z tytułu dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej
      prowadzonej na terenie strefy lub na terenie określonym w decyzji o wsparciu.
    W art. 2 pkt 7 ustawy o WNI zdefiniowano koszty kwalifikowane, przez które rozumie się
    koszty inwestycji kwalifikujące się do objęcia pomocą publiczną z tytułu nowej inwestycji,
    pomniejszone o naliczony podatek od towarów i usług oraz o podatek akcyzowy, jeżeli
    możliwość ich odliczeń wynika z odrębnych przepisów, poniesione w okresie ważności
    decyzji o wsparciu lub dwuletnie koszty pracy, jakie mogą być uwzględnione przy
    określaniu maksymalnej pomocy publicznej, ponoszone w okresie ważności decyzji o
    wsparciu.
    W myśl art. 3 ust. 1 ustawy o wspieraniu nowych inwestycji:
      Wsparcie na realizację nowej inwestycji, zwane dalej „wsparciem”, jest udzielane w
      formie zwolnienia od podatku dochodowego, na zasadach określonych odpowiednio
      w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych albo w przepisach o
      podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z art. 4 ww. ustawy wynika natomiast, że:
      Zwolnienie, od podatku dochodowego, na zasadach określonych odpowiednio w
      przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych albo w przepisach o podatku
      dochodowym od osób fizycznych, stanowi pomoc regionalną, przy czym wielkość tej
      pomocy publicznej nie może przekroczyć jej maksymalnej dopuszczalnej wielkości
      określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 14 ust. 3.
    Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o WNI:

      Decyzję o wsparciu wydaje się na realizację nowej inwestycji:
      1) która spełnia kryteria:
      a) ilościowe,
      b) jakościowe;
      2) w ramach działalności gospodarczej niewyłączonej zgodnie z przepisami
        wydanymi na podstawie ust. 3 pkt 1.Treść decyzji o wsparciu została wskazana w
        art. 15 ustawy o WNI, i określa okres obowiązywania decyzji, przedmiot
        działalności gospodarczej oraz warunki, które przedsiębiorca jest obowiązany
        spełnić, wymienione w punktach od 1 do 6.
    W myśl art. 14 ust. 3 pkt 8 ww. ustawy:
      Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia rodzaje kosztów kwalifikujących
      się do objęcia pomocą publiczną z tytułu nowej inwestycji - biorąc pod uwagę
      konieczność zapewnienia zgodności udzielonej pomocy publicznej z prawem Unii
      Europejskiej, rozwój obszarów, a także potrzebę oceny spełnienia warunków
      udzielenia wsparcia oraz potrzebę zapewnienia jednolitości wniosków i sprawnej
      realizacji nowej inwestycji w tym zakresie.
    Zgodnie z § 5 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 sierpnia 2018 r. w sprawie
    pomocy publicznej udzielanej niektórym przedsiębiorcom na realizację nowych inwestycji
    (Dz. U. z 2018 r., poz. 1713, dalej: „Rozporządzenie”):
      Maksymalna dopuszczalna wielkość pomocy publicznej na realizację nowej
      inwestycji udzielanej przedsiębiorcy z tytułu:
      1) kosztów nowej inwestycji jest liczona jako iloczyn maksymalnej intensywności
        pomocy określonej dla danego obszaru i kosztów inwestycji kwalifikujących się
        do objęcia pomocą określonych w § 8 ust. 1, które nie mogą być wyższe niż
        maksymalne koszty kwalifikowane, o których mowa w § 8 ust. 7, lub
      2) zatrudnienia określonej liczby pracowników w związku z nową inwestycją jest
        liczona jako iloczyn maksymalnej intensywności pomocy określonej dla danego
        obszaru i dwuletnich kosztów pracy nowo zatrudnionych pracowników,
        obejmujących koszty płacy brutto tych pracowników, powiększone o składki
        obowiązkowe, takie jak składki na ubezpieczenie społeczne, ponoszone przez
        przedsiębiorcę od dnia zatrudnienia tych pracowników
      - z zastrzeżeniem § 6 ust. 4.
    Stosownie do § 8 ust. 1 ww. Rozporządzenia:
      Do kosztów kwalifikujących się do objęcia wsparciem na nowe inwestycje zalicza się
      koszty będące:
      1) kosztem związanym z nabyciem gruntów lub prawa ich użytkowania wieczystego,
      2) ceną nabycia albo kosztem wytworzenia we własnym zakresie środków trwałych,
        pod warunkiem zaliczenia ich, zgodnie z odrębnymi przepisami, do składników
        majątku podatnika i zaliczenia ich do ewidencji środków trwałych oraz wartości
        niematerialnych i prawnych,
      3) kosztem rozbudowy lub modernizacji istniejących środków trwałych,
      4) ceną nabycia wartości niematerialnych i prawnych związanych z transferem
        technologii przez nabycie praw patentowych, licencji, know-how i
        nieopatentowanej wiedzy technicznej, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3,
      5) kosztem związanym z najmem lub dzierżawą gruntów, budynków i budowli – pod
        warunkiem że okres najmu lub dzierżawy trwa co najmniej 5 lat, a w przypadku
        mikroprzedsiębiorców, małych przedsiębiorców i średnich przedsiębiorców – co
        najmniej 3 lata, licząc od przewidywanego terminu zakończenia nowej inwestycji,
      6) ceną nabycia aktywów innych niż grunty, budynki i budowle objęte najmem lub
        dzierżawą, w przypadku gdy najem lub dzierżawa ma postać leasingu
        finansowego oraz obejmuje zobowiązanie do nabycia aktywów z dniem upływu
        okresu najmu lub dzierżawy
      - pomniejszone o naliczony podatek od towarów i usług oraz o podatek akcyzowy,
      jeżeli możliwość ich odliczeń wynika z odrębnych przepisów, poniesione w okresie
      ważności decyzji o wsparciu wydanej dla konkretnej lokalizacji.

    W myśl § 8 ust. 4 Rozporządzenia:
      W sprawie pomocy publicznej udzielanej niektórym przedsiębiorcom na realizację
      nowych inwestycji, cenę nabycia i koszt wytworzenia środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych ustala się zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29
      września 1994 r. o rachunkowości.
    Natomiast, zgodnie § 8 ust. 5 tego Rozporządzenia:
      Środki trwałe, o których mowa w ust. 1 pkt 2, muszą być nowe, z wyjątkiem aktywów
      nabywanych przez mikroprzedsiębiorców, małych przedsiębiorców i średnich
      przedsiębiorców. Stosownie zaś do § 10 ust. 4 pkt 1 powołanego Rozporządzenia,
      dniem poniesienia kosztu kwalifikowanego nowej inwestycji, o którym mowa w ust.
      3, jest ostatni dzień miesiąca, w którym poniesiono koszt.
    Z kolei w § 10 Rozporządzenia, określono w szczegółach sposób kalkulacji przysługującego
    limitu pomocy publicznej. Zgodnie z § 10 ust. 1 Rozporządzenia, koszty kwalifikowane
    nowej inwestycji oraz wielkość pomocy są dyskontowane na dzień uzyskania decyzji o
    wsparciu (§ 10 ust. 3 Rozporządzenia).
    Natomiast, dalej w ust. 3 wskazano, że zdyskontowaną wartość poniesionych kosztów
    otrzymanej pomocy oblicza się przy zastosowaniu wzoru, składową którego jest liczba
    miesięcy, jaka upłynęła od dnia uzyskania decyzji o wsparciu do dnia udzielenia pomocy.
    W tym miejscu wskazać należy, że w orzecznictwie zarówno Sądu Najwyższego, jak i
    Naczelnego Sądu Administracyjnego, a także w piśmiennictwie ukształtowany jest pogląd,
    w myśl którego przepisy prawa podatkowego należy wykładać ściśle i zgodnie z ich
    literalnym brzmieniem, a jedynie w sytuacjach wątpliwych, gdy językowa wykładnia nie
    doprowadza do ustalenia jednoznacznej treści normy prawnej, należy skorzystać z innych
    metod wykładni w taki sposób, by wyinterpretowana norma spójna była z innymi
    normami skorelowanymi, jak również by jednocześnie w pełni odzwierciedlała intencje
    racjonalnego ustawodawcy. Stanowisko to ma swoje oparcie przede wszystkim w
    założeniu, że źródłem wiedzy, zarówno dla podatnika, jak i organów stosujących prawo,
    jest i zawsze będzie tylko językowe znaczenie norm prawnych, albowiem przekaz językowy
    rozumiany jako możliwy sens słów jest powszechną metodą komunikowania się
    ustawodawcy z podatnikiem i organami stosującymi prawo.
    Analizując powołane wyżej przepisy należy stwierdzić, że z cytowanego § 8 ust. 1 pkt 2
    rozporządzenia w sprawie pomocy publicznej udzielanej niektórym przedsiębiorcom na
    realizację nowych inwestycji wyraźnie wynika, że do kosztów kwalifikujących się do objęcia
    wsparciem na nowe inwestycje zalicza się koszty będące ceną nabycia albo kosztem
    wytworzenia we własnym zakresie środków trwałych, pod warunkiem zaliczenia ich,
    zgodnie z odrębnymi przepisami, do składników majątku podatnika i zaliczenia ich do
    ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.
    Z kolei, cenę nabycia i koszt wytworzenia ustala się zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29
    września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2021 r., poz. 217).
    Przytoczone powyżej przepisy, określają następujące warunki, aby dany koszt
    zakwalifikować do objęcia pomocą, tj.:
      · musi stanowić koszty nowej Inwestycji,
      · musi zostać poniesiony w okresie ważności decyzji o wsparciu,
      · stanowić cenę nabycia albo koszt wytworzenia we własnym zakresie środków
        trwałych, pod warunkiem zaliczenia ich, zgodnie z odrębnymi przepisami, do
        składników majątku podatnika i zaliczenia ich do ewidencji środków trwałych oraz
        wartości niematerialnych i prawnych.
    W myśl § 9 ust. 1 Rozporządzenia, wsparcie z tytułu kosztów kwalifikowanych nowej
    inwestycji przysługuje przedsiębiorcy, począwszy od miesiąca, w którym poniósł te koszty
    po dniu wydania decyzji o wsparciu, aż do wygaśnięcia decyzji o wsparciu lub wyczerpania

    maksymalnej dopuszczalnej pomocy regionalnej, w zależności od tego, które zdarzenie
    wystąpi wcześniej.
    Zatem, prawo do zwolnienia z opodatkowania dochodu z tytułu realizacji nowej inwestycji
    jest uzależnione od poniesienia kosztów kwalifikowanych.
    Należy wyjaśnić, że aby przedsiębiorca mógł skorzystać ze zwolnienia od podatku
    dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 63b ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, którego wartość uzależniona jest od wielkości poniesionych przez tego
    przedsiębiorcę kosztów kwalifikowanych, to wyrażenie „poniesienie” musi oznaczać
    wydatek faktycznie poniesiony, a nie deklarację o zamiarze jego poniesienia w przyszłości.
    Zwolnienia podatkowe są odstępstwem od zasady powszechności opodatkowania, a
    przepisy dotyczące zwolnień powinny być interpretowane ściśle, zgodnie przede
    wszystkim z ich wykładnią językową. Wychodząc z tego założenia, należy uznać, że aby
    przedsiębiorca mógł skorzystać ze zwolnienia od podatku dochodowego, którego wartość
    uzależniona jest od wielkości poniesionych przez tego przedsiębiorcę wydatków
    kwalifikujących się jako koszty inwestycji, nie jest wystarczające dla obliczenia wielkości
    zwolnienia podatkowego (pomocy publicznej) jedynie dokonanie w księgach odpisu,
    niebędącego wydatkiem lub zarachowanie wydatku w księgach bez jego faktycznego
    poniesienia.
    W odniesieniu do kwestii pojęcia „poniesionych wydatków inwestycyjnych”, pojęcie to nie
    zostało zdefiniowane w wyżej cytowanym Rozporządzeniu.
    Jednak, żeby przedsiębiorca mógł skorzystać ze zwolnienia od podatku dochodowego,
    którego wartość uzależniona jest od wielkości poniesionych przez tego przedsiębiorcę
    wydatków kwalifikowanych jako koszty nowej inwestycji, to „poniesienie” musi oznaczać
    wydatek faktycznie zrealizowany, a nie samą deklarację o zamiarze jego poniesienia, czy
    też zobowiązanie do poniesienia go w przyszłości.
    W związku z powyższym, dla obliczenia wielkości zwolnienia podatkowego nie jest
    wystarczające jedynie zarachowanie wydatku bez jego faktycznego poniesienia. Innymi
    słowy, moment poniesienia kosztów inwestycji, przy obliczaniu wielkości otrzymanej lub
    dopuszczalnej pomocy publicznej, należy określać zgodnie z zasadą kasową, tj. przyjmując
    moment faktycznego zrealizowania kosztów w znaczeniu kasowym (chwila zapłaty).
    Pamiętać jednak należy, że poniesienie wydatków kwalifikowanych wg metody kasowej
    nie oznacza, że możliwe jest już skorzystanie z omawianego zwolnienia. Jak wskazano
    powyżej, wsparcie na realizację nowej inwestycji polega na zwolnieniu z podatku dochodu
    uzyskanego z działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu. Dopóki więc
    podatnik nie uzyska takiego dochodu nie może skorzystać ze wsparcia na podstawie
    ustawy o WNI (a w konsekwencji zwolnienia na podstawie ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych). Nie można natomiast mówić o uzyskaniu dochodu dopóki podatnik
    nie osiągnie przychodów, które będą następstwem dokonanej nowej inwestycji, czyli
    przychodu wypracowanego w oparciu o zespół składników majątkowych nabytych w
    ramach wydatków związanych z nową inwestycją, której dotyczy decyzja o wsparciu).
    Tego wymogu nie może zmienić fakt, że nowa inwestycja jest ściśle powiązana z
    istniejącym już zespołem składników, a sposób zintegrowania nowej i istniejącej
    inwestycji, położonych na tym samym terenie, nie pozwala na określenie dochodu
    (przychodu) wyłącznie z nowej inwestycji, bez uwzględnienia zintegrowanej z nią całości
    lub części istniejącej inwestycji. Zwolnienie w tym przypadku całego dochodu osiągniętego
    w ramach tej działalności gospodarczej, z którą nowa inwestycja pozostaje w ścisłym
    nierozerwalnym związku nie oznacza, że podatnik może zacząć korzystać ze zwolnienia z
    podatku już w momencie rozpoczęcia nowej inwestycji, czyli zanim uzyska jakiekolwiek
    przychody (dochody) będące efektem budowy nowych lub rozbudowy czy modernizacji
    dotychczas wykorzystywanych składników majątkowych. W przeciwnym wypadku, tj.
    uznaniu, że zwolnienie przysługuje już od momentu rozpoczęcia nowej inwestycji
    zwolnieniu nie podlegałby dochód uzyskany z działalności prowadzonej w oparciu o nową

    inwestycję, tylko w oparciu o dotychczasowe składniki majątku, co jest sprzeczne z
    wymogiem określonym w art. 21 ust. 1 pkt 63b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Poza tym, takie działanie byłoby niezgodne z przepisem art. 13 ust. 8 ustawy o
    WNI, zgodnie z którym rozliczenie pomocy publicznej przyznanej przedsiębiorcy na
    podstawie decyzji o wsparciu ma zastosowanie wyłącznie do decyzji, w ramach której
    inwestycja jest realizowana i w oparciu o tę inwestycję prowadzona jest działalność
    gospodarcza.
    W związku z powyższym Pani stanowisko w zakresie pytania nr 1, że zgodnie z § 9 pkt 1
    Rozporządzenia, będzie Pani uprawniona do korzystania ze zwolnienia, o którym mowa w
    art. 21 ust. 1 pkt 63b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawa o
    PDOF), począwszy od miesiąca, w którym zostały poniesione koszty kwalifikowane w
    ramach Inwestycji, niezależnie od momentu, w którym zostały/zostaną oddane do
    używania środki trwałe wchodzące w skład Inwestycji, należy uznać za nieprawidłowe.
    Dodatkowo należy wskazać, że za wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą uznaje się
    m.in. koszty inwestycji poniesione na zakup albo wytworzenie we własnym zakresie
    środków trwałych. Cytowany powyżej przepis § 8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie
    pomocy publicznej udzielanej niektórym przedsiębiorcom na realizację nowych inwestycji,
    wprowadza warunek zaliczenia jako koszty kwalifikowane kosztów zarówno nabytych, jak i
    wytworzonych we własnym zakresie środków trwałych, pod warunkiem zaliczenia ich do
    ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Zatem, uwzględniając
    fakt, że w przypadku nabycia środka trwałego musi być on kompletny i zdatny do
    użytkowania to należy również przyjąć, że wytworzony we własnym zakresie środek trwały
    musi spełniać takie same kryteria, czyli musi być kompletny i zdatny do użytku w dniu
    przyjęcia go do używania.
    Podsumowując, w przypadku zakupu lub wytworzenia środków trwałych poniesienie
    wydatku w znaczeniu kasowym (zapłata) nie jest wystarczające, aby wydatek ten został
    uznany za koszt kwalifikowany, ponieważ dopiero po zaliczeniu nabytego lub
    wytworzonego środka trwałego do ewidencji środków trwałych następuje ostateczne
    potwierdzenie, że poniesione koszty są kosztami kwalifikowanymi.
    Ponadto należy zaznaczyć, że brak jest podstaw prawnych do utożsamiania pojęcia
    „koszty kwalifikowane” (których poniesienie jest konieczne do uzyskania wsparcia w
    postaci zwolnienia podatkowego), z pojęciem koszty uzyskania przychodu.
    Zatem, w odniesieniu do pytania nr 2 należy wskazać, że aby mogła Pani skorzystać ze
    zwolnienia od podatku dochodowego, którego wartość uzależniona jest od wielkości
    poniesionych przez Spółkę, której jest Pani wspólnikiem, wydatków kwalifikujących się
    jako koszty inwestycji, nie jest wystarczające dla obliczenia wielkości zwolnienia
    podatkowego (pomocy publicznej) jedynie dokonanie w księgach odpisu, niebędącego
    wydatkiem lub zarachowanie wydatku w księgach bez jego faktycznego poniesienia.
    Aby mogła Pani skorzystać ze zwolnienia od podatku dochodowego, którego wartość
    uzależniona jest od wielkości poniesionych przez Spółkę, której jest Pani wspólnikiem
    wydatków kwalifikowanych jako koszty inwestycji, to „poniesienie” musi oznaczać wydatek
    faktycznie zrealizowany, a nie samą deklarację o zamiarze jego poniesienia, czy też
    zobowiązanie do poniesienia go w przyszłości.
    W przypadku środków trwałych nabytych lub wytworzonych we własnym zakresie nie jest
    zatem wystarczające poniesienie wydatku w znaczeniu kasowym, tak jak w przypadku
    pozostałych wydatków wskazanych w § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie pomocy
    publicznej udzielanej niektórym przedsiębiorcom na realizację nowych inwestycji. Aby
    wydatki te mogły stanowić koszty kwalifikowane konieczne jest zaliczenie środków
    trwałych do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych w myśl
    w § 8 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia.
    Reasumując – za nieprawidłowe należy uznać Pani stanowisko w zakresie pytania nr 2.

    W świetle powołanych wyjaśnień, również za nieprawidłowe należy uznać Pani stanowisko
    w zakresie pytań nr 3 i nr 4.
    Zgodnie z cytowanym już wyżej § 8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie pomocy
    publicznej udzielanej niektórym przedsiębiorcom na realizację nowych inwestycji, za
    wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą uznaje się koszty inwestycji, pomniejszone o
    naliczony podatek od towarów i usług oraz o podatek akcyzowy, jeżeli możliwość ich
    odliczeń wynika z odrębnych przepisów, poniesione w okresie ważności decyzji o wsparciu
    wydanej dla konkretnej lokalizacji, będące ceną nabycia albo kosztem wytworzenia we
    własnym zakresie środków trwałych, pod warunkiem zaliczenia ich, zgodnie z odrębnymi
    przepisami, do składników majątku podatnika i zaliczenia ich do ewidencji środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.
    Uwzględniając fakt, że w przypadku nabycia środka trwałego musi być on kompletny i
    zdatny do użytkowania to należy również przyjąć, że wytworzony we własnym zakresie
    środek trwały musi spełniać takie same kryteria, czyli musi być kompletny i zdatny do
    użytku w dniu przyjęcia go do używania.
    Zatem, w przypadku kosztów wskazanych w § 8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie
    pomocy publicznej udzielanej niektórym przedsiębiorcom na realizację nowych inwestycji,
    poniesienie płatności częściowych i zaliczkowych nie uprawnia jeszcze Pani do zaliczenia
    ich do kosztów kwalifikowanych nowej inwestycji.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i
    stanu prawnego, który obowiązywał w dniu wniesienia wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.