Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPP1/443-725/09/DM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2009-10-19
Teza: Odpłatne zrzeczenie się prawa użytkowania nieruchomości zabudowanych podlega podatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Słowa kluczowe: dostawa-dostawa towarów; użytkowanie (używanie); zrzeczenie się
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 23 lipca 2009 r. (data wpływu do tut. organu 3 sierpnia 2009 r.) uzupełnionym w dniu 21 września 2009 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania odpłatnego zrzeczenia prawa użytkowania nieruchomości zabudowanych – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 3 sierpnia 2009 r. został złożony ww. wniosek uzupełniony w dniu 21 września 2009 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania odpłatnego zrzeczenia prawa użytkowania nieruchomości zabudowanych.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Spółka prowadzi działalność gospodarczą od 1997 r. polegającą głównie na świadczeniu usług hotelarskich, usług związanych z przechowywaniem i postojem jachtów oraz wynajmem i dzierżawą pomieszczeń oraz gruntów. Spółka wskazała, iż realizując działalność statutową, na mocy aktu notarialnego nabyła na okres dwudziestu pięciu lat licząc od dnia 18 lipca 1997 r. prawo użytkowania nieruchomości zabudowanych, tj. prawo używania i pobierania pożytków. Czynność ta została udokumentowana fakturą VAT, w treści której wskazano, że przedmiotem transakcji jest opłata za użytkowanie w okresie 25 lat nieruchomości, zgodnie z aktem notarialnym, niepodlegająca opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Wynagrodzenie za użytkowanie nieruchomości zostało uiszczone przez Spółkę z góry za cały okres użytkowania. Ponadto Spółka wskazała, iż w dniu 1 czerwca 2009 r. zrzekła się w formie aktu notarialnego części ustanowionego na Jej rzecz ograniczonego prawa rzeczowego, tj. prawa użytkowania nieruchomości w okresie 25 lat, a więc do dnia 18 lipca 2023 r. Czynność ta miała charakter odpłatny.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy zrzeczenie się w formie aktu notarialnego części ustanowionego ograniczonego prawa rzeczowego, tzn. prawa użytkowania podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy zrzeczenie się części ustanowionego ograniczonego prawa rzeczowego, tzn. prawa użytkowania nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ samo zrzeczenie się nie stanowi ani dostawy towarów, ani świadczenia usług.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Towarami są rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki, budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty (art. 2 pkt 6 ww. ustawy).

Z art. 7 ust. 1 cyt. ustawy wynika, iż przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Stosownie do art. 8 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że w dniu 1 czerwca 2009 r. Spółka zrzekła się ustanowionego na Jej rzecz ograniczonego prawa rzeczowego, tj. prawa użytkowania nieruchomości zabudowanych w okresie dwudziestu pięciu lat, licząc od dnia 18 lipca 1997 r., a więc do dnia 18 lipca 2023 r.

Ustosunkowując się do powyższego zauważyć należy w pierwszej kolejności, iż pod pojęciem usług w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług należy rozumieć nie tylko czynności, które zostały wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, ale także każde zachowanie podatnika w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, które nie jest dostawą towarów. Aby uznać czynność za odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, musi występować stosunek zobowiązaniowy pomiędzy podmiotami biorącymi udział w tym zdarzeniu, czyli obie strony muszą się zobowiązać do określonego działania, bądź powstrzymania się od dokonania czynności, a wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość należną w zamian za usługi wykonane na rzecz usługobiorcy. Oznacza to, że z danego zobowiązania, na podstawie którego wykonywana jest usługa i przekazywane jest wynagrodzenie, wynikają bezpośrednie korzyści zarówno dla świadczącego usługę, jak i dla odbiorcy usługi.

Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że zrzeczenie się ustanowionego prawa użytkowania nieruchomości zabudowanej za wynagrodzeniem – jak wynika z wniosku czynność ta była dokonana za odpłatnością - stanowi odpłatne świadczenie usług w świetle art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, a zatem podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zauważyć należy, iż w tym przypadku użytkownikowi nieruchomości, a więc osobie uprawnionej do korzystania i pobierania pożytków z przysługującego jej prawa rzeczowego, przysługuje wobec właściciela rzeczy obciążonej roszczenie o spełnienie świadczenia pieniężnego (wynagrodzenie) w zamian za wykonanie przez niego na rzecz właściciela określonej czynności, tj. zrzeczenia się prawa użytkowania nieruchomości przed upływem okresu na jaki prawo to zostało ustanowione.

Reasumując uznać należy, iż w przedstawionej we wniosku sytuacji mamy do czynienia z czynnością odpłatną, polegającą na zwolnieniu nieruchomości zabudowanej, która jest własnością innego podmiotu, z obciążenia jakim jest ograniczone prawo rzeczowe – prawo użytkowania. W konsekwencji czynność ta podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, Staromłyńska Nr 10, 70-561 Szczecin, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, Biuro Krajowej Informacji w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.