Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-3.4012.492.2025.2.AW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-24
Teza: Wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej niepodlegania
opodatkowaniu sprzedaży winiet i wynagrodzenia za ww.
sprzedaż, zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania na kasie
rejestrującej, nie uwzględnienia limitu sprzedaży na podstawie
art. 113.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
kasa-kasa rejestrująca
winiety
zwolnienie-zwolnienie podmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Definicja podatnika przy określeniu
miejsca świadczenia usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług związanych
z nieruchomościami
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28c-ust. 1
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28e
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 3-art. 111-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

Pana wniosek z 5 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej który dotyczy
    niepodlegania opodatkowaniu sprzedaży winiet i wynagrodzenia za obsługę sprzedaży
    winiet, zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania sprzedaży przy zastosowaniu kasy
    rejestrującej, wskazania limitu powyżej, którego należy rozpocząć ewidencjonowanie
    sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej, nieuwzględnienia wartości sprzedaży
    winiet przy obliczaniu limitu uprawniającego do uzyskania zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 113 ust. 1 ustawy, wpłynął 6 sierpnia 2025 r. Przedmiotowy wniosek – w
    odpowiedzi na wezwanie Organu – uzupełnił Pan pismem z 22 września 2025 r. (data
    wpływu: 24 września 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Podatnik (Wnioskodawca) zamierza rozpocząć sprzedaż winiet, czyli dowodów uiszczenia
    opłat drogowych za przejazdy po drogach (autostradach) (...).
    Sprzedaż odbywać się będzie w należącym do Podatnika stacjonarnym punkcie obsługi
    klientów. Sprzedaż realizowana będzie na dwa sposoby.
    Pierwszy, to sprzedaż winiet w postaci naklejek dotyczących opłat za poruszanie się po
    drogach (...). Podatnik będzie kupował je bezpośrednio na terenie (...) od ich dystrybutora.
    (...) sprzedawca nie dolicza do ceny sprzedawanych naklejek (winiet) podatku od wartości
    dodanej (VAT) i nie wykazuje VAT na fakturze dokumentującej sprzedaż.
    Podatnik również w związku z zakupem tych [naklejek] nie rozlicza podatku od towarów i
    usług w Polsce, ani podatku od wartości dodanej na (...). Następnie podatnik sprzedawać
    będzie naklejki winiety w przedmiotowym punkcie usługi. Cena sprzedawanej przez
    Podatnika naklejki (winiety) jest równa cenie jej zakupu od sprzedawcy (...). Podatnik nie
    rozlicza również VAT [w] związku ze sprzedażą przez niego naklejki (winiety) Klientowi.
    Drugi sposób, to obsługa nabycia winiety elektronicznej. Klient zgłaszając się do punktu
    podawać będzie pracownikowi podatnika numer rejestracyjny pojazdu. Pracownik przez
    Internet logować się będzie na portalu dystrybutora takich winiet, dokona zakupu
    elektronicznej winiety i wyda dowód nabycia (opłacenia) winiety klientowi. Za taką usługę
    Klient płaci wynagrodzenie równe sumie cenie winiety (opłaty drogowej). W odniesieniu do
    ceny takiej winiety, podatnik również nie rozlicza VAT.
    W przypadku obu sprzedaży podatnik doliczać będzie jednak swoje wynagrodzenie (swoją
    marżę) za obsługę sprzedaży naklejki (winiety) lub obsługę zakupu winiety elektronicznej.
    Podatnik nie będzie zawierał z dystrybutorami winiet (podmiotami, od których je kupuje)
    żadnych stałych umów dotyczących dalszej dystrybucji przedmiotowych winiet lub
    pośrednictwa w tym zakresie.
    Całość obsługi Klientów w powyższym zakresie i odsprzedaży winiet Podatnik dokonywać
    będzie we własnym zakresie.
    Podatnik jest obecnie podatnikiem zwolnionym od VAT na podstawie art. 113 ust. 1 uVAT.
    Podatnik aktualnie prowadzi również sklep internetowy, za pośrednictwem którego
    sprzedaje winiety elektroniczne. Działalność ta pozostaje poza zakresem niniejszego
    wniosku.
    Ponadto w uzupełnieniu wniosku wskazano, że Wnioskodawca jest zarejestrowany jako
    podatnik VAT-UE.

    Siedziba działalności Wnioskodawcy znajduje się na terytorium Polski.
    Stacjonarny punkt obsługi klientów znajduje się w Polsce.
    Wnioskodawca nie identyfikuje i nie wie jakiego rodzaju są to Klienci. Jedyne dane jakie
    Wnioskodawca otrzymuje od Klienta to numer rejestracyjny samochodu. Faktura (lub
    paragon z NIPem) wystawiany jest na życzenie jedynie na rzecz podatników posiadających
    siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce wykonywania działalności na
    terytorium Polski.
    Wnioskodawca będzie sprzedawał winiety na rzecz osób fizycznych nieprowadzących
    działalności gospodarczej i rolników ryczałtowych.
    Wnioskodawca nie będzie otrzymywał w całości zapłaty za sprzedaż winiet za
    pośrednictwem poczty, banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, a z
    ewidencji i dowodów dokumentujących zapłatę będzie jednoznacznie wynikało, jakiej
    konkretnie czynności dotyczyła ta zapłata.
    Zapłatę za sprzedaż winiet Wnioskodawca będzie otrzymywał zarówno gotówka jak i kartą
    płatnicza za pośrednictwem terminala.
    Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą od (...) r.
    Przewidywana przez Wnioskodawcę wartość sprzedaży z tytułu prowadzonej działalności
    gospodarczej, bez kwoty podatku, w bieżącym roku podatkowym, tj. 2025, przekroczy
    kwotę 200 000 zł.
    Wnioskodawca nie będzie wykonywał czynności, o których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy
    z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775).
    Pytania
    1) Czy przedmiotowa sprzedaż winiet (naklejek i winiet elektronicznych) odnoszących się
      wyłącznie do przejazdów po drogach (autostradach) (...) podlega opodatkowaniu
      podatkiem od towarów i usług na podstawie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o
      podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1570), zwanej dalej uVAT?
    2) Czy doliczane przez podatnika wynagrodzenie (marża; opłata turystyczna) za obsługę
      sprzedaży przedmiotowych winiet (naklejek i winiet elektronicznych) odnoszących się
      wyłącznie do przejazdów po drogach (autostradach) (...) podlega opodatkowaniu
      podatkiem od towarów i usług na podstawie uVAT?
    3) Czy podatnik zobowiązany jest dokonywać ewidencji sprzedaży przedmiotowych winiet
      przy zastosowaniu kasy rejestrującej?
    4) Czy podatnik zobowiązany jest dokonywać ewidencji wynagrodzenia (marży; opłaty
      turystycznej) za obsługę sprzedaży przedmiotowych winiet przy zastosowaniu kasy
      rejestrującej?
    5) Jeżeli odpowiedź na pytanie 3 lub 4 będzie twierdząca, to proszę o wskazanie po
      przekroczeniu jakiego progu należy rozpocząć prowadzenie ewidencji sprzedaży przy
      zastosowaniu kasy rejestrującej w tych przypadkach?
    6) Czy wartość (ceny) sprzedaży przedmiotowych winiet należy uwzględnić przy obliczaniu
      limitu uprawniającego do uzyskania zwolnienia od podatku od towarów i usług na
      podstawie przepisów art. 113 uVAT?
    Pana stanowisko w sprawie
    Przedmiotowa (opisana w opisie zdarzenia przyszłego) sprzedaż winiet odnoszących się
    wyłącznie do przejazdów po drogach (autostradach) (...) nie polega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług na podstawie uVAT.
    Uzasadnienie:

    Zgodnie z art. 2 pkt 6 uVAT towarami są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie
    energii. W przypadku przedmiotowych winiet nie możemy mówić o towarach. Możemy tu
    mówić wyłącznie od nabyciu prawa do poruszania po drogach danego kraju, w
    odniesieniu, do którego Klientowi wydawany jest dowód uiszczenia opłaty za nabycie tego
    prawa lub znak legitymacyjny (np. w postaci naklejki), który w tym przypadku identyfikuje i
    indywidualizuje pojazd uprawniony do poruszania się po określonych drogach danego
    kraju.
    W tej sytuacji nie możemy mówić o dostawie towaru, ale o usłudze w rozumieniu art. 8
    uVAT. Z kolei w przypadku usługi istotnym jest określenie miejsca świadczenia danej
    usługi. Od poprawnego ustalenia miejsca świadczenia usługi zależeć będzie, czy dane
    świadczenie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy
    też nie.
    Stosowne przepisy w tym zakresie zawiera art. 28a i nast. uVAT. Ogólna zasada
    przewiduje, że miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz
    podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę
    działalności gospodarczej. Zasada ta odnosi się tylko do podatników, a więc podmiotów
    prowadzących działalność gospodarczą w rozumieniu uVAT lub zidentyfikowanych w celu
    rozliczania VAT. Nie dotyczy ona zatem osób, które nie są podatnikami w tym rozumieniu,
    a w szczególności są konsumentami (nie prowadzą działalności gospodarczej).
    Ponadto od tej zasady ustawodawca przewidział szereg wyjątków, wskazując m.in.
    szczególne zasady ustalania miejsca świadczenia usług związanych m.in. z
    nieruchomościami.
    Zgodnie z art. 28e uVAT, miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w
    tym usług świadczonych przez rzeczoznawców, pośredników w obrocie
    nieruchomościami, usług zakwaterowania w hotelach lub obiektach o podobnej funkcji,
    takich jak ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi,
    użytkowania i używania nieruchomości oraz usług przygotowywania i koordynowania prac
    budowlanych, takich jak usługi architektów i nadzoru budowlanego, jest miejsce położenia
    nieruchomości.
    Z powyższej regulacji prawnej wynika, że o miejscu świadczenia, a tym samym
    opodatkowania usługi związanej z nieruchomością decyduje wyłącznie miejsce położenia
    nieruchomości, z którą dana usługa jest ściśle związana, niezależnie od tego dla jakiego
    podmiotu jest wykonywana oraz gdzie znajduje się siedziba usługodawcy. Zasada ta ma
    zastosowanie wówczas, gdy usługę można przyporządkować do konkretnej
    nieruchomości, która jest możliwa do zlokalizowania, co do miejsca jej położenia.
    Z brzmienia przepisu wynika, że zakres takich usług jest nieograniczony, na co wynika z
    zwartej w nim klauzuli generalnej w postaci powiązania usługi z nieruchomością oraz
    jedynie przykładowego wyliczenia takich usług opartych m.in. na wykorzystaniu, używaniu
    i użytkowaniu nieruchomości.
    Ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje pojęcia „nieruchomości”. Słusznym
    zatem wydaje się odwołanie się do przepisów prawa cywilnego. Zgodnie z art. 46 § 1
    ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 z późn.
    zm.), nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
    własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
    budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot
    własności.
    Jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego mamy tu do czynienia ze sprzedażą
    winiet odnoszących się do przejazdów po ściśle określonych drogach, to jest po drogach
    położonych w danych krajach, a w szczególności po autostradach w tych krajach. Drogi
    (autostrady) jako budowle są częścią składową nieruchomości gruntowych. Tym samym w
    przedmiotowej sprawie znajdzie zastosowanie wskazany wyżej art. 28e. uVAT.

    Tym samym miejscem świadczenia i opodatkowania nabywanej przez Podatnika, a
    następnie odsprzedawanej usługi, tj. prawa przejazdu po określonych drogach (które
    znajdują się poza terytorium Polski) - w myśl ww. art. 28e uVAT - jest miejsce, na terenie
    którego położona jest nieruchomość (droga, autostrada).
    Odpowiadając zatem na zadane pytanie należy stwierdzić, że przedmiotowa (opisana w
    stanie faktycznym) sprzedaż winiet odnoszących się wyłącznie do przejazdów po drogach
    (autostradach) (...) nie polega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie
    uVAT.
    Ad 2.
    Stanowisko:
    Przedmiotowa (opisana w opisie zdarzenia przyszłego) marża w odniesieniu do sprzedaży
    winiet odnoszących się wyłącznie do przejazdów po drogach (autostradach) (...)) nie
    polega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie uVAT.
    Uzasadnienie:
    Przedmiotowa opłata turystyczna (wynagrodzenie) za obsługę sprzedaży, a więc za samą
    realizację sprzedaży przez podatnika winiet jest w istocie doliczaną przez niego marżą,
    więc różnicą między ceną sprzedaży winiety a ceną jej zakupu, określającą nadwyżkę
    (zysk) uzyskiwany przez podatnika ze sprzedaży winiety.
    W odniesieniu do samej winiety cena jej sprzedaży odpowiada cenie zakupu.
    Wyodrębnienie tych dwóch wartości, a więc ceny sprzedaży samej winiety i opłaty
    turystycznej, a więc marży za obsługę tej sprzedaży, wynika ze stanowiska podatnika w
    odniesieniu do opodatkowania podatkiem od towarów i usług (VAT) sprzedaży winiet.
    Z uwagi na fakt, że podatnik nie będzie działał w żaden sposób na rzecz dystrybutorów
    przedmiotowych winiet (podmiotów, od których je nabywa), nie będzie pełnił roli
    pośrednika, agenta lub zleceniobiorcy w zakresie ich sprzedaży, ale będzie działał
    wyłącznie we własnym imieniu i na własny rachunek, opłata turystyczna stanowić będzie
    jedynie marżę w powyższym rozumieniu, a nie prowizję z tytułu pośrednictwa w sprzedaży
    przedmiotowych winiet.
    Tym samym podatnik uważa, że nie tylko sama cena sprzedaży winiety odpowiadająca jej
    cenie zakupu, ale równie przedmiotowa marża (opłata turystyczna) nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie uVAT, gdyż - podobnie jak
    wartość winiety - stanowi element wynagrodzenia za zbycie prawa do przejazdów po
    drogach (autostradach) (...).
    Nawet gdyby tę część zapłaty uzyskiwanej przez podatnika w związku ze sprzedażą winiet
    potraktować jako wynagrodzenie z tytułu odrębnej usługi, to i tak jest to usługa związana z
    usługą udostępnienia nieruchomości (drogi) w celu dokonania przejazdu po drogach
    znajdujących się na terytorium innych państw niż Polska i zgodnie z art. 28e uVAT nie
    będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Ad. 3.
    Stanowisko:
    Podatnik nie jest obowiązany ewidencjonować sprzedaży winiet za pomocą kasy
    rejestrującej, bowiem nie świadczy odpłatnie usług, których miejscem świadczenia i
    opodatkowania jest terytorium kraju.
    Uzasadnienie:
    Zgodnie ust. 1 w art. 111 uVAT, podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych
    nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani
    prowadzić ewidencję obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas
    rejestrujących.

    Zgodnie z art. 2 pkt 22 uVAT sprzedaż to odpłatna dostawa towarów i odpłatne
    świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową
    dostawę towarów.
    W tym przypadku, w świetle art. 28e uVAT, mamy do czynienia z usługami świadczonymi
    poza terytorium kraju. W konsekwencji sprzedaż taka nie podlega ewidencjonowaniu przy
    użyciu kasy rejestrującej.
    Reasumując i odpowiadając na zadane pytanie, Podatnik nie będzie obowiązany
    ewidencjonować tej sprzedaży za pomocą kasy rejestrującej, bowiem nie będzie świadczył
    odpłatnie usług, których miejscem świadczenia i opodatkowania jest terytorium kraju.
    Ad 4.
    Stanowisko:
    Podatnik nie jest obowiązany ewidencjonować przedmiotowej opłaty turystycznej, a więc
    marży realizowanej przy sprzedaży winiet, za pomocą kasy rejestrującej, bowiem nie jest
    to wynagrodzenie za świadczenie odpłatnie usług, których miejscem świadczenia i
    opodatkowania jest terytorium kraju.
    Uzasadnienie:
    Zgodnie ust. 1 w art. 111 uVAT, podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych
    nie prowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani
    prowadzić ewidencję obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas
    rejestrujących.
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 uVAT sprzedaż to odpłatna dostawa towarów i odpłatne
    świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową
    dostawę towarów.
    W tym przypadku, w świetle art. 28e uVAT, mamy do czynienia z usługami świadczonymi
    poza terytorium kraju. W konsekwencji sprzedaż taka nie podlega ewidencjonowaniu przy
    użyciu kasy rejestrującej.
    Reasumując i odpowiadając na zadane pytanie, Podatnik nie będzie obowiązany
    ewidencjonować tej sprzedaży za pomocą kasy rejestrującej, bowiem nie będzie świadczył
    odpłatnie usług, których miejscem świadczenia i opodatkowania jest terytorium kraju.
    Ad 5.
    W świetle stanowiska własnego Podatnika w odniesieniu do pytania nr 3 i 4, Podatnik
    uważa pytanie nr 5 za bezprzedmiotowe.
    Ad 6.
    Zgodnie z art. 113 ust. 1 uVAT, zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez
    podatników, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku
    podatkowym kwoty 200 000 zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 uVAT sprzedaż to odpłatna dostawa towarów i odpłatne
    świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową
    dostawę towarów.
    Mając na uwadze brzmienie powyższych przepisów należy również uznać, że usługi
    sprzedaży przedmiotowych winiet i wszystkie czynności związane z realizacją tej sprzedaży
    są czynnościami neutralnymi w zakresie polskiego VAT, tym samym nie wlicza się ich do
    wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 uVAT.
    W rezultacie brak jest podstaw prawnych do wliczana przez podatnika wartość sprzedaży
    przedmiotowych winiet i związanych z nią czynności (tj. opłaty turystycznej) do
    wynikającego z art. 113 uVAT limitu do wartości, którego podatnik może korzystać ze
    zwolnienia od podatku od towarów i usług wynikającego z tych przepisów.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają:
    1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
    2) eksport towarów;
    3) import towarów na terytorium kraju;
    4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
    5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko
    w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy:
    Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju – rozumie się przez to
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:
    Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy:
    Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art.
    7, w tym również:
    1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
      w jakiej dokonano czynności prawnej;
    2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
    3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w
    rozdziale 3 działu V ustawy.
    I tak, stosownie do art. 28a ustawy:
    Na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:
    1) ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
    a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
      art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
      względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
    b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest zidentyfikowana
      lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od wartości dodanej;

    2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
      nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia
      usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich
      świadczonych na jego rzecz usług.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
    Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
    oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa
    w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na mocy art. 15 ust. 2 ustawy:
    Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
    także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje
    w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Wskazany przepis art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy.
    Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług.
    Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność
    gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej
    ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty
    wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich
    oraz państw trzecich.
    Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 28c ust. 1 ustawy:
    Miejscem świadczenia usług na rzecz podmiotów niebędących podatnikami jest
    miejsce, w którym usługodawca posiada siedzibę działalności gospodarczej, z
    zastrzeżeniem ust. 2 i 3 oraz art. 28d, art. 28e, art. 28f ust. 1, 2 i 3, art. 28g ust. 2 i 3 oraz
    art. 28h–28n.
    Ww. przepisy wprowadzają regułę, zgodnie z którą w przypadku świadczenia usług na
    rzecz podmiotów niebędących podatnikami miejscem świadczenia usługi jest państwo
    siedziby usługodawcy.
    Ponadto, w odniesieniu do pewnych kategorii usług, przepisy dotyczące podatku od
    towarów i usług wprowadzają szczególne regulacje dotyczące miejsca świadczenia. Jedną z
    takich kategorii są usługi związane z nieruchomościami.
    W myśl art. 28e ustawy:
    Miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług
    świadczonych przez rzeczoznawców, pośredników w obrocie nieruchomościami, usług
    zakwaterowania w hotelach lub obiektach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki
    wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi, użytkowania i używania
    nieruchomości oraz usług przygotowywania i koordynowania prac budowlanych, takich
    jak usługi architektów i nadzoru budowlanego, jest miejsce położenia nieruchomości.
    Ustawa nie zawiera definicji pojęcia „nieruchomość” oraz pojęcia „usługi związanej z
    nieruchomościami”. Niemniej jednak ustawodawca unijny wychodząc naprzeciw
    oczekiwaniom państw członkowskich wprowadził rozporządzeniem wykonawczym Rady
    (UE) nr 1042/2013 z dnia 7 października 2013 r. zmieniającym rozporządzenie
    wykonawcze (UE) nr 282/2011 w odniesieniu do miejsca świadczenia usług (Dz. Urz. UE L
    Nr 284 z 26.10.2013 r., s. 1) do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z
    dnia 15 marca 2011 r. ustanawiające środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23.03.2011,
    str. 1, ze zm.), zwanym dalej „rozporządzeniem 282/2011” pojęcie „nieruchomość”, jak

    również wyjaśnił, na czym polegają „usługi związane z nieruchomościami”. Art. 13b, art.
    31a rozporządzenia 282/2011 stosuje się od 1 stycznia 2017 r. Rozporządzenie 282/2011
    wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
    Zgodnie z art. 13b rozporządzenia 282/2011:
    Do celów stosowania dyrektywy 2006/112/WE za „nieruchomość” uznaje się:
    a) każdą określoną część ziemi, na jej powierzchni lub pod jej powierzchnią, która może
      stać się przedmiotem własności i posiadania;
    b) każdy budynek lub każdą konstrukcję przytwierdzone do gruntu lub w nim osadzone
      powyżej lub poniżej poziomu morza, których nie można w łatwy sposób
      zdemontować lub przenieść;
    c) każdy zainstalowany element stanowiący integralną część budynku lub konstrukcji,
      bez którego budynek lub konstrukcja są niepełne, taki jak drzwi, okna, dachy,
      schody i windy;
    d) każdy element, sprzęt lub maszynę zainstalowane na stałe w budynku lub
      konstrukcji, które nie mogą być przeniesione bez zniszczenia lub zmiany budynku
      lub konstrukcji.
    W myśl art. 31a ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
    Usługi związane z nieruchomościami, o których mowa w art. 47 dyrektywy 2006/112
    /WE, obejmują jedynie te usługi, które mają wystarczająco bezpośredni związek z daną
    nieruchomością. Usługi uważa się za mające wystarczająco bezpośredni związek z
    nieruchomością w następujących przypadkach:
    a) gdy wywodzą się z nieruchomości, a dana nieruchomość stanowi element składowy
    usługi i jest elementem centralnym oraz niezbędnym z punktu widzenia świadczonych
    usług;
    b) gdy są świadczone w odniesieniu do nieruchomości lub dla niej przeznaczone i mają
    na celu zmianę prawnego lub fizycznego stanu danej nieruchomości.
    Rozwiązania wprowadzone powyższym rozporządzeniem mają na celu doprowadzić w
    całej Unii Europejskiej do wspólnej wykładni i spójnego stosowania przepisu szczególnego,
    jakim jest art. 47 Dyrektywy 2006/112/WE Rady.
    Kierunki interpretacji ww. przepisów zawierały wskazówki, jak należy podchodzić do
    kwestii samej nieruchomości oraz usług z nią związanych. I tak zdaniem TSUE przy ocenie
    „wystarczająco bezpośredniego związku usługi z nieruchomością” najistotniejsze jest
    stwierdzenie, czy nieruchomość stanowi przedmiot usługi, jest z nią ściśle związana lub
    stanowi centrum świadczenia.
    W kwestii związku z konkretną nieruchomością wypowiadał się TSUE m.in. w wyroku z
    dnia 7 września 2006 r. w sprawie C-166/05 (dotyczącym przeniesienia praw do połowów
    w formie odpłatnej cesji zezwoleń na dokonywanie połowów jako świadczenie usług
    związanych z nieruchomościami). TSUE stwierdził w pkt 23 wyroku, że „W tych
    okolicznościach należy zbadać jeszcze, czy związek łączący owe usługi z tymi
    nieruchomościami jest wystarczający. W rzeczywistości bowiem sprzeczne z systematyką
    art. 9 ust. 2 lit. a szóstej dyrektywy byłoby dopuszczenie, aby w zakresie tej zasady
    szczególnej mieściło się każde świadczenie usług, które pozostaje w jakimkolwiek, nawet
    niewielkim związku z nieruchomością, ponieważ znaczna liczba usług jest mniej lub
    bardziej związana nieruchomością”. Ponadto w pkt 25 wskazał, „Prawa do dokonywania
    połowów, wokół których koncentruje się postępowanie przed sądem krajowym, mogą być
    wykonywane jedynie w związku z daną rzeką i na częściach tej rzeki wskazanych w
    zezwoleniach. Tym samym sama rzeka stanowi zatem konstytutywny element zezwoleń
    na dokonywanie połowów, a co się z tym wiąże także przeniesienia prawa do
    dokonywania połowów. W zakresie, w jakim świadczenie usług, które - tak jak usługi w

    postępowaniu przed sądem krajowym - polegają na cesji praw do korzystania z dobra
    takiego, jakim jest rzeka, nieruchomość ta stanowi centralny i nieodzowny element tego
    świadczenia. Ponadto miejsce, w którym położona jest nieruchomość, odpowiada miejscu
    ostatecznego skorzystania z usługi”.
    W wyroku z dnia 3 września 2009 r., w sprawie C-37/08, odnosząc się do kryteriów
    stosowania art. 9 ust. 2 lit. a VI Dyrektywy TSUE wskazał, że przepis ten należy stosować w
    ten sposób, że powinien istnieć „wystarczająco bezpośredni” związek pomiędzy
    świadczeniem usług a przedmiotową nieruchomością z tego względu, że sprzeczne z
    systematyką tego przepisu byłoby dopuszczenie, aby w zakresie tej zasady szczególnej
    mieściło się każde świadczenie usług, które pozostaje w jakimkolwiek, nawet niewielkim
    związku z nieruchomością, ponieważ znaczna liczba usług jest mniej lub bardziej z
    nieruchomością związana.
    W orzeczeniu z dnia 27 października 2011 r. C-530/09, w odniesieniu do usług związanych
    ze stoiskami targowymi, TSUE uznał, że w każdym wypadku i niezależnie od rozważanej
    sytuacji świadczenie takich usług nie może być uznane za świadczenie usług związanych z
    nieruchomością. TSUE wskazał, że jedynie świadczenie usług, które pozostaje w
    wystarczająco bezpośrednim związku z nieruchomością, mieścić się będzie w zakresie
    stosowania wskazanego art. 45. Trybunał wskazał, że świadczenie powyższych usług nie
    ma żadnego bezpośredniego związku z nieruchomością, gdyż sam fakt, że stoisko targowe
    lub wystawowe musi być w sposób nieodzowny i na pewien czas umieszczone na
    nieruchomości lub w jej obrębie nie jest w tym względzie wystarczający.
    Z wyroków TSUE wydanych na przestrzeni wielu lat wynika, że dla uznania świadczonych
    usług za związane z nieruchomościami, musi wystąpić ścisły związek danego świadczenia z
    konkretną nieruchomością. Usługi te nie mogą mieć jedynie jakiegokolwiek związku z
    nieruchomością. Warunkiem uznania ich za związane z nieruchomością jest zasadniczo
    istnienie bezpośredniego związku pomiędzy świadczeniem a daną nieruchomością.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan działalność gospodarczą od (...)
    roku. Planuje Pan rozpocząć sprzedaż winiet, czyli dowodów uiszczenia opłat drogowych
    za przejazdy po drogach (autostradach) (...).
    Sprzedaż odbywać się będzie w należącym do Pana stacjonarnym punkcie obsługi
    klientów. Sprzedaż realizowana jest na dwa sposoby.
    Pierwszy, to sprzedaż winiet w postaci naklejek dotyczących opłat za poruszanie się po
    drogach (...). Będzie Pan kupował je bezpośrednio na terenie (...) od ich dystrybutora. (...)
    sprzedawca nie dolicza do ceny sprzedawanych naklejek (winiet) podatku od wartości
    dodanej (VAT) i nie wykazuje VAT na fakturze dokumentującej sprzedaż.
    W związku z tym zakupem nie rozlicza Pan podatku od towarów i usług w Polsce, ani
    podatku od wartości dodanej na (...). Następnie sprzedawać będzie Pan naklejki winiety w
    przedmiotowym punkcie usługi. Cena sprzedawanej przez Pana naklejki (winiety) jest
    równa cenie jej zakupu od sprzedawcy (...). Nie rozlicza Pan również podatku VAT w
    związku ze sprzedażą naklejki (winiety) Klientowi.
    Drugi sposób, to obsługa nabycia winiety elektronicznej. Klient zgłaszając się do punktu
    podawać będzie pracownikowi podatnika numer rejestracyjny pojazdu. Pracownik przez
    Internet logować się będzie na portalu dystrybutora takich winiet, dokona zakupu
    elektronicznej winiety i wyda dowód nabycia (opłacenia) winiety klientowi. Za taką usługę
    Klient płaci wynagrodzenie równe sumie cenie winiety (opłaty drogowej). W odniesieniu do
    ceny takiej winiety, podatnik również nie rozlicza VAT.
    W przypadku obu sprzedaży doliczać będzie Pan jednak swoje wynagrodzenie (swoją
    marżę) za obsługę sprzedaży naklejki (winiety) lub obsługę zakupu winiety elektronicznej.
    Nie identyfikuje Pan i nie wie Pan jakiego rodzaju Klienci będą korzystać z Pana usług.
    Jedyne dane jakie otrzymuje Pan od Klienta to numer rejestracyjny samochodu. Faktura
    (lub paragon z NIPem) wystawiany jest na życzenie jedynie na rzecz podatników

    posiadających siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce wykonywania
    działalności na terytorium Polski.
    Przy tak przedstawionym opisie zdarzenia przyszłego Pana wątpliwości w pierwszej
    kolejności dotyczą ustalenia czy przedmiotowa sprzedaż winiet (naklejek i winiet
    elektronicznych) odnoszących się wyłącznie do przejazdów po drogach (autostradach) (...)
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W rozpatrywanej sprawie należy w pierwszej kolejności ustalić miejsce świadczenia
    realizowanych przez Pana usług, ponieważ z przywołanych wyżej regulacji wynika, że dla
    prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług istotne jest ustalenie miejsca ich
    świadczenia, bowiem od określenia miejsca świadczenia zależy miejsce ich opodatkowania.
    Przepis art. 28b ust. 1 ustawy zawiera wyłączenia m.in. art. 28e odnoszący się do miejsca
    świadczenia usług związanych z nieruchomościami, który w rozpatrywanej sprawie ma
    zastosowanie.
    Zgodnie z przywołanymi wyżej regulacjami o usłudze związanej z nieruchomością można
    mówić tylko w takim przypadku, gdy dana nieruchomość jest wpisana w istotę
    świadczonej usługi i jest jej centralnym elementem, tkwi w niej samej, nadając główny
    sens usłudze i determinując jej treść, innymi słowy, usługa może być wykonana tylko i
    wyłącznie w bezpośrednim związku z tą, a nie inną nieruchomością. Tylko usługi ściśle
    związane z nieruchomościami, których przedmiotem jest oznaczona nieruchomość,
    stanowiąca centralny, konieczny i konstytutywny element świadczenia, są objęte
    dyspozycją art. 47 Rady 2006/112/WE i opodatkowane w kraju położenia nieruchomości.
    Z przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego wynika, że w kontekście sprzedaży
    opisanych winiet drogowych, istotne jest ustalenie, czy świadczona usługa polega
    wyłącznie na technicznej obsłudze transakcji, czy też jej istotą jest umożliwienie
    korzystania z konkretnej infrastruktury drogowej, tj. oznaczonej nieruchomości. W
    przypadku winiet, zarówno w formie fizycznej (naklejki), jak i elektronicznej, ich nabycie
    uprawnia do korzystania z określonych odcinków dróg położonych na terytorium danego
    państwa. Tym samym, świadczenie to jest nierozerwalnie związane z konkretną
    nieruchomością – drogą – i nie może być zrealizowane w oderwaniu od niej.
    Zatem miejscem świadczenia i opodatkowania usługi przejazdów po drogach
    (autostradach) (...), za które pobiera Pan opłaty (wynagrodzenie) za przejazd tymi drogami
    są miejsca, na terenie których położone są te nieruchomości.
    Tym samym sprzedaż winiet na przejazdy po drogach (autostradach) (...), za które
    otrzymuje Pan wynagrodzenie nie podlega w Polsce opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Określone natomiast ww. przepisami miejsce świadczenia ww. czynności przypadające
    poza terytorium kraju wyznacza państwo członkowskie, w którym powinien zostać
    rozliczony podatek od towarów i usług.
    Wyjaśnić również należy, że zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy:
    Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
    oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
    towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
    usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
    innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
    towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika
    W myśl ust. 6 tego artykułu:
    Podstawa opodatkowania obejmuje:
    1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
      podatku;

    2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia,
      pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub
      usługobiorcy.
    Z przepisu tego wynika, że podstawę opodatkowania w podatku od towarów i usług
    stanowi wynagrodzenie, które dostawca lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z
    tytułu dostawy towarów albo świadczenia usług. Wynagrodzenie to oznacza wartość
    rzeczywiście otrzymaną (lub która ma być otrzymana) w konkretnym przypadku.
    Marża jest elementem ceny usługi związanej z nieruchomościami, stanowiącej różnicę
    między kwotą sprzedaży a kwotą nabycia, pomniejszoną o kwotę podatku.
    Zatem doliczane przez Pan wynagrodzenie (marża; opłata turystyczna) za obsługę
    sprzedaży przedmiotowych winiet (naklejek i winiet elektronicznych) odnoszących się
    wyłącznie do przejazdów po drogach (autostradach) (...) nie podlega w Polsce
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Tym samym Pana stanowisko w zakresie pytania nr 1 i 2 jest prawidłowe.
    W rozpatrywanej sprawie Pana wątpliwości dotyczą także obowiązku ewidencjonowania
    sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej.
    Zgodnie z art. 111 ust. 1 ustawy:
    Podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności
    gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani prowadzić ewidencję
    sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących.
    Zatem podstawowym kryterium decydującym o obowiązku ewidencjonowania jest rodzaj
    odbiorcy sprzedawanych przez podatnika towarów i usług.
    Na mocy art. 2 pkt 22 ustawy:
    Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
    dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów
    oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Z powołanych przepisów wynika zatem, że obowiązek ewidencjonowania sprzedaży przy
    zastosowaniu kasy rejestrującej, jak również termin, w którym należy rozpocząć jego
    realizację, uzależniony jest ściśle od faktu dokonywania sprzedaży w rozumieniu art. 2 pkt
    22 ustawy.
    W rozpatrywanej sprawie sprzedaż winiet na przejazdy po drogach (autostradach) (...), za
    które otrzymuje Pan wynagrodzenie nie podlega w Polsce opodatkowaniu podatkiem VAT
    podobnie jak doliczane przez Pan wynagrodzenie (marża; opłata turystyczna) za obsługę
    sprzedaży przedmiotowych winiet (naklejek i winiet elektronicznych) odnoszących się
    wyłącznie do przejazdów po drogach (autostradach) (...).
    Skoro zatem sprzedaż winiet na przejazdy po drogach (autostradach) (...) nie podlega
    opodatkowaniu na terytorium Polski, to ww. sprzedaż, za którą otrzymuje Pan
    wynagrodzenie nie jest objęta, wynikającym z zapisu art. 111 ust. 1 ustawy, obowiązkiem
    ewidencjonowania przy zastosowaniu kasy rejestrującej.
    Tym samym Pana stanowisko w odniesieniu do pytania nr 3 i 4 jest prawidłowe.
    W związku z uznaniem za prawidłowe Pana stanowiska w zakresie pytania nr 3 i 4
    odpowiedź na zadane przez Pana pytanie nr 5 jest bezzasadna.
    Z kolei odpowiadając na Pana wątpliwości wyrażone w pytaniu nr 6 wskazać w tym
    zakresie należy, że zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy:

    Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego siedzibę
    działalności gospodarczej na terytorium kraju, u którego wartość sprzedaży, z
    wyłączeniem podatku, nie przekroczyła w poprzednim ani bieżącym roku podatkowym
    kwoty 200 000 zł.
    W myśl art. 113 ust. 2 ustawy:
    Do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się:
    1) wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość, która nie podlega
      opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;
    1a) sprzedaży na odległość towarów importowanych, która nie podlega opodatkowaniu
      podatkiem na terytorium kraju;
    2) odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku
      na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z
      wyjątkiem:
    a) transakcji związanych z nieruchomościami,
    b) usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41,
    c) usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych
    - jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych;
    3) odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym
      są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
      prawnych podlegających amortyzacji.
    Odnosząc się do limitu sprzedaży uprawniającej do zwolnienia z podatku VAT na
    podstawie art. 113 ust. 1 ustawy należy zauważyć, że jak wskazano wcześniej, pojęcie
    sprzedaży nie obejmuje sprzedaży usług, których miejscem świadczenia jest inny kraj niż
    Polska.
    Skoro sprzedaż winiet na przejazdy po drogach (autostradach) (...), za które otrzymuje Pan
    wynagrodzenie nie podlega w Polsce opodatkowaniu podatkiem VAT to kwoty otrzymane
    z tego tytułu nie wchodzą do kwoty limitu uprawniającego do uzyskania zwolnienia od
    podatku na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy.
    Tym samym Pana stanowisko w zakresie pytania nr 6 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji/stanu prawnego, który obowiązywał w dniu
    wniesienia wniosku.
    Ponadto podkreślić należy, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej
    przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie
    zostały objęte pytaniem, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej –
    rozpatrzone.
    Dodatkowo zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Interpretacja
    indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy
    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego
    podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w

    przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy,
    wydana interpretacja traci swą aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.