Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-1.4012.693.2025.2.KKO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-08
Teza: Uznanie odpłatnego udostępniania toalety przez Gminę za
usługę podlegającą opodatkowaniu VAT, niekorzystającą ze
zwolnienia z VAT oraz prawo do pełnego odliczenia VAT
naliczonego od wydatków zw. z toaletą.
Słowa kluczowe: czynności-czynności podlegające opodatkowaniu
odliczenia-prawo do odliczenia
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
1
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 3 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy:
      uznania odpłatnego udostępniania toalety przez Gminę za usługę podlegającą
      opodatkowaniu VAT, niekorzystającą ze zwolnienia z VAT,
      prawa do pełnego odliczenia VAT naliczonego od wydatków inwestycyjnych i
      wydatków bieżących związanych z toaletą.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 16 lipca 2025 r. (wpływ 17 lipca 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Gmina ... jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Na
    podstawie ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    1465 ze zm.) Gmina jest wyposażona w osobowość prawną i posiada zdolność do
    czynności cywilnoprawnych. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym,
    zadania własne Gminy obejmują m.in. sprawy utrzymania czystości i porządku oraz
    urządzeń sanitarnych.
    Gmina w 2024 r. poniosła wydatki inwestycyjne, związane z zakupem i montażem na
    terenie Gminy toalety publicznej pn.: „....”. Toaleta stanowi własność Gminy. W ramach
    swojej działalności Gmina świadczy/będzie świadczyć usługę odpłatnego udostępniania
    toalety. Opłaty za użytkowanie przedmiotowej toalety stanowią/będą stanowić dochód
    Gminy. Gmina rozlicza/będzie rozliczać z tego tytułu VAT należny. Opłaty za korzystanie z
    toalety pobierane są/będą od osób z niej korzystających z wykorzystaniem
    zainstalowanego na drzwiach toalety automatycznego wrzutomatu. Nie ma/nie będzie
    możliwości skorzystania z toalety bez uprzedniego uiszczenia przez korzystającego
    odpowiedniej opłaty we wrzutomacie.
    Jednocześnie Gmina ponosi/będzie ponosić wydatki bieżące, związane z utrzymaniem
    toalety w odpowiednim stanie technicznym i sanitarnym, w tym w szczególności koszty
    wody, prądu, a także środków czystości, tj. wydatki bieżące.
    Wydatki inwestycyjne oraz wydatki bieżące były/będą dokumentowane przez dostawców/
    usługodawców wystawionymi na Gminę fakturami VAT z wykazanymi kwotami VAT
    naliczonego. Gmina dotychczas nie dokonywała odliczenia VAT od przedmiotowych
    wydatków związanych z toaletą.
    Pytania

    1. Czy odpłatne udostępnianie toalety przez Gminę stanowi/będzie stanowiło działalność
    gospodarczą oraz usługę podlegającą opodatkowaniu VAT, niekorzystającą ze
    zwolnienia z VAT?
    2. Czy Gminie przysługuje/będzie przysługiwało pełne prawo do odliczenia VAT
    naliczonego od wydatków inwestycyjnych oraz wydatków bieżących związanych z
    toaletą?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad. 1
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Stosownie natomiast do
    treści art. 15 ust. 6 ww. ustawy, nie uważa się za podatników organów władzy publicznej
    oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych
    odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem
    czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Jako, że jednostki samorządu terytorialnego są wyposażone w osobowość prawną oraz w
    określonym zakresie wykonują samodzielnie działalność gospodarczą w rozumieniu art.
    15 ust. 2 ustawy o VAT, należy uznać, iż spełniają zawartą w tym przepisie definicję
    podatnika VAT. Oznacza to, że w zakresie czynności cywilnoprawnych dokonywanych
    przez jednostki samorządu terytorialnego, nawet, gdy dotyczą one zadań własnych gmin,
    podmioty te powinny być uznawane za podatników VAT.
    Zatem w przypadku, gdy Gmina realizuje należące do niej zadania na podstawie umów
    cywilnoprawnych, tj. na warunkach i w okolicznościach właściwych również dla podmiotów
    prowadzących działalność gospodarczą - powinna być ona traktowana jako podatnik VAT,
    gdyż w przedmiotowym zakresie działa ona de facto w sposób analogiczny do tych
    podmiotów.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. W świetle tego zapisu działalność Gminy polegająca na realizacji
    odpłatnych usług udostępniania toalety jest/będzie działalnością gospodarczą („wszelka
    działalność usługodawców”).
    Stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu VAT podlegają m.in.: odpłatne
    dostawy towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Jednocześnie, w myśl
    art. 7 ust. 1 ww. ustawy, przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel.
    Z kolei zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług rozumie się każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów.
    Z brzmienia powołanych przepisów wynika, iż pojęcia dostawy towarów i świadczenia
    usług na gruncie ustawy o VAT uzupełniają się w tym sensie, iż co do zasady, czynności
    podejmowane przez podatników należy uznać za świadczenie usług, o ile nie stanowią one
    dostawy towarów. Takie skonstruowanie zakresu czynności opodatkowanych prowadzi do
    zapewnienia zasady powszechności opodatkowania.

    W tym przypadku zatem Gmina świadczy/będzie świadczyła odpłatną usługę w ramach
    prowadzonej przez Gminę działalności gospodarczej i działa/będzie działać w charakterze
    podatnika VAT.
    W konsekwencji, zdaniem Gminy, usługa ta podlega/będzie podlegała opodatkowaniu
    VAT. Zważywszy natomiast, że ani ustawa o VAT, ani też wydane na jej podstawie
    rozporządzenia, nie przewidują zwolnienia z VAT dla świadczenia ww. usługi, w ocenie
    Gminy nie będzie ona podlegać takiemu zwolnieniu.
    Powyższe znajduje odzwierciedlenie w wydawanych przez Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej interpretacjach indywidualnych. Przykładowo w interpretacji DKIS z dnia 6
    marca 2020 r. sygn. 0113- KDIPT1-1.4012.4.2020.2.AK Organ wskazał, że „(...) utrzymanie
    czystości i porządku w Gminie należy do jej obowiązkowych zadań własnych, a opłaty za
    korzystanie z toalety publicznej stanowią dochód Gminy. Udostępnienie toalety publicznej
    za opłatą stanowi umowę wzajemną, gdzie dwie strony zobowiązują się do wzajemnego
    świadczenia. W przedmiotowej sytuacji jedna ze stron zobowiązała się do spełnienia
    pewnej usługi (udostępnienie toalety), a druga strona do uiszczenia zapłaty za tę usługę,
    która jest pobierana automatycznie. Powyższego nie zmienia fakt, że przedmiotowa
    usługa nie jest skierowana do konkretnego odbiorcy, jak również to, że nie jest zawierana
    w formie pisemnej. W analizowanym przypadku mamy do czynienia z typową umową
    adhezyjną, czyli umową zawieraną przez samo przystąpienie bez negocjowania jej
    postanowień. Postanowienia takich umów są przygotowywane przez jedną ze stron -
    druga strona może jedynie przyjąć zaproponowane jej warunki lub odmówić zawarcia
    takiej umowy. Ze względu na swój charakter przedmiotowe umowy często zawierane są
    jedynie ustnie, występują w tzw. obrocie masowym, np. komunikacja autobusowa,
    korzystanie z publicznego aparatu telefonicznego, itp. Zatem opłaty za korzystanie z
    toalety publicznej będą stanowić wynagrodzenie za świadczenie usług mieszczących się w
    zakresie wykonywanych zadań własnych Gminy na podstawie umowy cywilnoprawnej.
    Mając na uwadze opis sprawy oraz przywołane przepisy prawa należy stwierdzić, że
    odpłatne udostępnianie przez Gminę toalety publicznej będzie stanowić odpłatne
    świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, realizowane przez Gminę w ramach
    działalności gospodarczej, podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    według zasad obowiązujących dla tych czynności.
    Przepisy ustawy, jak również przepisy rozporządzeń wykonawczych do ustawy nie
    przewidują zwolnienia od podatku dla świadczonych przez Gminę usług udostępniania
    toalety publicznej. Podobny pogląd wyraził również Dyrektor KIS w interpretacjach
    indywidualnych:
      z dnia 3 listopada 2021 r. sygn. 0114-KDIP4-3.4012.620.2021.1.KM,
      z dnia 20 listopada 2023 r. sygn. 0113-KDIPT1-1.4012.647.2023.1.MSU
    Ad. 2
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego.
    Z treści wskazanej powyżej regulacji wynika zatem, iż prawo do odliczenia VAT naliczonego
    przysługuje przy łącznym spełnieniu dwóch przesłanek, tj.:
      nabywcą towarów/usług jest podatnik VAT oraz

      nabywane towary/usługi są wykorzystywane przez podatnika do wykonywania
      czynności opodatkowanych.
    Zdaniem Gminy, w analizowanym przypadku powyższe przesłanki są/będą spełnione, a
    tym samym, stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, Gminie przysługuje/będzie
    przysługiwało prawo do odliczenia VAT naliczonego od wydatków inwestycyjnych i
    wydatków bieżących, związanych z toaletą.
    W ocenie Gminy, za bezsporny należy uznać bowiem fakt, iż ponoszenie ww. wydatków
    jest/będzie konieczne i bezpośrednio związane z odpłatnym udostępnianiem toalety. Bez
    ich ponoszenia, świadczenie przez Gminę usług udostępniania toalety nie byłoby możliwe.
    W konsekwencji, w opinii Gminy, z uwagi na fakt, że pomiędzy wydatkami inwestycyjnymi
    oraz wydatkami bieżącymi dotyczącymi przedmiotowego majątku, istnieje/istnieć będzie
    ścisły związek z wykonywanymi przez Gminę czynnościami opodatkowanymi VAT, tj.
    usługami udostępnienia toalety na podstawie umów cywilnoprawnych, Gminie przysługuje
    /będzie przysługiwać prawo do pełnego odliczenia VAT naliczonego, który został/zostanie
    wykazany na fakturach dokumentujących wydatki poniesione w tym zakresie.
    Stanowisko to znajduje potwierdzenie w interpretacji indywidualnej DKIS z dnia 6 czerwca
    2019 r. sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.241.2019.1.JS, w której Organ uznał, że: „(...) w
    omawianej sprawie warunki, o których mowa w art. 86 ust. 1 ustawy są/będą spełnione,
    ponieważ - jak wynika z okoliczności sprawy - ponoszone wydatki związane z budową i
    funkcjonowaniem toalety publicznej wykorzystywane będą wyłącznie do czynności
    opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Z treści wniosku bowiem wynika, że
    korzystanie z toalety publicznej będzie odpłatne. Ponadto, Gmina jest zarejestrowanym,
    czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. W konsekwencji, Gminie przysługuje
    /będzie przysługiwało pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków
    związanych z budową i funkcjonowaniem toalety publicznej (tj. wydatków inwestycyjnych i
    bieżących). Przy czym prawo to przysługuje/będzie przysługiwało, o ile nie wystąpią
    przesłanki negatywne wymienione w art. 88 ustawy”.
    Analogiczne stanowisko zostało zaprezentowane również w interpretacji indywidualnej
    Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 9 listopada 2015 r., sygn. ILPP5/4512-1-197
    /15-3/KS oraz interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 9
    stycznia 2015 r., sygn. ILPP2/443-1150/14-4/AK.
    Ponadto Gmina pragnie podkreślić, że stanowisko odmienne od przedstawionego powyżej
    pozostawałoby w sprzeczności z fundamentalną zasadą opodatkowania VAT, jaką jest
    zasada neutralności tego podatku, podkreślana wielokrotnie w orzecznictwie Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz polskich sądów administracyjnych. Przykładowo,
    Gmina pragnie przytoczyć orzeczenie TSUE w sprawie C-37/95 Ghent Coal, w którym
    Trybunał stwierdził, iż: „Prawo do odliczenia zostało wprowadzone, aby całkowicie uwolnić
    przedsiębiorcę od kosztów VAT zapłaconego lub podlegającego zapłacie w toku jego
    działalności gospodarczej. Wspólny system podatku od wartości dodanej konsekwentnie
    zapewnia, że każda działalność gospodarcza, niezależnie od jej celu i efektu, pod
    warunkiem, że sama podlega VAT, jest opodatkowana w sposób całkowicie neutralny”.
    Zdaniem Gminy, nie powinna być ona traktowana inaczej/mniej korzystnie, niż inne
    podmioty gospodarcze, dokonujące sprzedaży opodatkowanej VAT i korzystające w
    związku z tym z prawa do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie towarów/usług
    niezbędnych w celu wykonywania czynności opodatkowanych.

    Skoro bowiem Gmina, jako czynny podatnik VAT, zobowiązana jest/będzie uiszczać VAT
    należny z tytułu odpłatnego udostępniania Toalety, powinna ona mieć jednocześnie
    prawo do odliczenia VAT naliczonego od wydatków warunkujących możliwość świadczenia
    tej usługi.
    Mając na uwadze powyższe, zdaniem Państwa Gminy przysługuje Państwu/będzie
    przysługiwało pełne prawo do odliczenia VAT naliczonego od wydatków inwestycyjnych i
    wydatków bieżących związanych z toaletą.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Towarami są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
      formę, w jakiej dokonano czynności prawnej,
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji,
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać
    się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i
    zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako
    usługi należy mieć na względzie fakt, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie,
    które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy. Zauważyć również należy, że usługą będzie
    tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca
    świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.
    W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy
    otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie.

    Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede
    wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu,
    które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego
    istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu
    świadczącego usługę.
    Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów opodatkowaniu podatkiem VAT - co do zasady
    - podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług. Aby uznać dane
    świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę, a
    odbiorcą, a w zamian za wykonywanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie.
    Co istotne, ww. świadczenie musi zostać wykonane przez działającego w tym zakresie
    podatnika podatku VAT.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007 r.
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej – (Dz. Urz. UE.L. Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, z późn. zm.),
    zgodnie z którym:
      Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami.
      Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich
      transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
      gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
      konkurencji.
      W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników
      w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych
      działań sprawia, że mogą być one pominięte.
    Oznacza to, że organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch
    przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego
    zadań oraz, gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na
    podstawie umów cywilnoprawnych.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2024
    r., poz. 1465 ze zm.):

      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu
      lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Katalog zadań
      własnych gminy został określony w art. 7 ust. 1 ww. ustawy o samorządzie gminnym.
    W myśl art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu
    czystości i porządku w gminach (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 733):
      Utrzymanie czystości i porządku w gminach należy do obowiązkowych zadań
      własnych gminy.
      Gminy zapewniają czystość i porządek na swoim terenie i tworzą warunki niezbędne
      do ich utrzymania, a w szczególności zapewniają budowę, utrzymanie i eksploatację
      własnych lub wspólnych z innymi gminami, lub wspólnych ze związkiem
      metropolitalnym szaletów publicznych.
    W związku z powyższym utrzymanie czystości i porządku w Gminie należy do jej
    obowiązkowych zadań własnych, a opłaty za korzystanie z toalety publicznej stanowią
    dochód Gminy. Udostępnienie toalety publicznej za opłatą stanowi umowę wzajemną,
    gdzie dwie strony zobowiązują się do wzajemnego świadczenia. W przedmiotowej sytuacji
    jedna ze stron zobowiązała się do spełnienia pewnej usługi (udostępnienie toalety), a
    druga strona do uiszczenia zapłaty za tę usługę, która jest pobierana automatycznie.
    Powyższego nie zmienia fakt, że przedmiotowa usługa nie jest skierowana do konkretnego
    odbiorcy, jak również to, że nie jest zawierana w formie pisemnej. W analizowanym
    przypadku mamy do czynienia z typową umową adhezyjną, czyli umową zawieraną przez
    samo przystąpienie bez negocjowania jej postanowień. Postanowienia takich umów są
    przygotowywane przez jedną ze stron – druga strona może jedynie przyjąć
    zaproponowane jej warunki lub odmówić zawarcia takiej umowy. Ze względu na swój
    charakter przedmiotowe umowy często zawierane są jedynie ustnie, występują w tzw.
    obrocie masowym, np. komunikacja autobusowa, korzystanie z publicznego aparatu
    telefonicznego, itp.
    Zatem opłaty za korzystanie z toalety publicznej stanowią/będą stanowiły wynagrodzenie
    za świadczenie usług mieszczących się w zakresie wykonywanych zadań własnych Gminy
    na podstawie umowy cywilnoprawnej.
    Analiza przedstawionych okoliczności sprawy w kontekście powołanych przepisów prawa
    prowadzi do wniosku, że odpłatne udostępnianie przez Państwa Gminę toalety publicznej
    stanowi/będzie stanowić odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy,
    realizowane przez Państwa Gminę działającą w charakterze podatnika podatku VAT w
    ramach działalności gospodarczej, podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług według zasad obowiązujących dla tych czynności.
    Przepisy ustawy, jak również przepisy rozporządzeń wykonawczych do ustawy nie
    przewidują zwolnienia od podatku dla świadczonych przez Gminę usług udostępniania
    toalety publicznej.
    W konsekwencji, w analizowanej sprawie czynność udostępnienia przez Państwa Gminę
    toalety publicznej stanowi/będzie stanowić odpłatne świadczenie usług podlegające
    opodatkowaniu VAT, niekorzystające ze zwolnienia od tego podatku.
    Tym samym Państwa stanowisko, w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1, jest
    prawidłowe.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości, dotyczących prawa do pełnego odliczenia VAT
    naliczonego od wydatków inwestycyjnych oraz wydatków bieżących związanych z toaletą,

    wskazania wymaga, że podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego
    zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
      usługi.
    Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.
    odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z
    których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania
    czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku
    należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.
    Należy zauważyć, że formułując w art. 86 ust. 1 ustawy warunek związku ze sprzedażą
    opodatkowaną, ustawodawca nie uzależnia prawa do odliczenia od związku zakupu z
    obecnie wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Wystarczającym jest, że z
    okoliczności towarzyszących nabyciu towarów lub usług przy uwzględnieniu rodzaju
    prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakupy te dokonane są
    w celu ich wykorzystania w ramach jego działalności opodatkowanej.
    Ponadto podkreślić należy, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków,
    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wskazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Na podstawie art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Zgodnie z powyższą regulacją z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie
    podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.

    Analiza przedstawionych okoliczności sprawy w kontekście powołanych przepisów prawa
    prowadzi do wniosku, że w rozpatrywanej sprawie są/będą spełnione warunki
    uprawniające do odliczenia podatku naliczonego, o których mowa w art. 86 ust. 1 ustawy.
    Jak Państwo wskazali - Państwa Gmina jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem
    podatku od towarów i usług i w ramach swojej działalności Gmina świadczy/będzie
    świadczyć usługę odpłatnego udostępniania toalety. Nie ma/nie będzie możliwości
    skorzystania z toalety bez uprzedniego uiszczenia przez korzystającego odpowiedniej
    opłaty we wrzutomacie. Jak wyżej rozstrzygnięto, czynność odpłatnego udostępnienia
    przez Państwa Gminę toalety publicznej stanowi/będzie stanowić odpłatne świadczenie
    usług, podlegające opodatkowaniu VAT, niekorzystające ze zwolnienia od tego podatku.
    W konsekwencji powyższego, Państwa Gminie przysługuje/będzie przysługiwało pełne
    prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków inwestycyjnych oraz
    wydatków bieżących, związanych z toaletą. Przy czym prawo to przysługuje/będzie
    przysługiwało, o ile nie wystąpią przesłanki negatywne wymienione w art. 88 ustawy.
    Wobec powyższego, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2, jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Odnośnie powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych, zauważam, że
    interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach
    podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach
    będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych i
    należy je traktować indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.