Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.793.2025.2.AK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-18
Teza: Zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów zakupu ekspresu
do kawy w działalności polegającej na świadczeniu usług
oprogramowania, prowadzonej z domu.
Słowa kluczowe: cel-cel wydatku
cel-cele osobiste
działalność-działalność gospodarcza
koszt-koszty uzyskania przychodów
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.-Definicja kosztów.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Wyłączenia z kosztów
uzyskania przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 49

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 października 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 18 listopada 2025 r. Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie usług programistycznych
    (kod PKD 62.10.B).
    Pracuje Pan głównie z domu, gdzie ważne jest dla Pana utrzymanie wysokiego poziomu
    koncentracji i efektywności pracy przy wytwarzaniu oprogramowania, które jest Pana
    utworem autorskim i generuje przychód. W celu poprawy wydajności pracy, zakupił Pan
    ekspres do kawy na fakturę firmową o wartości 3 249 zł brutto. Ekspres znajduje się w
    Pana domowym biurze i jest używany przede wszystkim w dni robocze w ramach
    wykonywania działalności gospodarczej, a sporadycznie także podczas spotkań z
    kontrahentami. W weekendy oraz poza godzinami pracy ekspres bywa wykorzystywany do
    celów prywatnych. Przyjmuje Pan proporcjonalny podział użytkowania w stosunku 5:2 (dni
    robocze: cele działalności gospodarczej, weekendy: użytkowanie prywatne).
    Zakup nie został jeszcze wliczony w poczet kosztów. Chcąc działać zgodnie z przepisami
    prawa czeka Pan na interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej niniejszej
    sytuacji.
    Uzupełnienie wniosku
    Na pytanie:
      Czy posiada Pan nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej w myśl art. 3 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1a ustawy z dnia
      26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
      163 ze zm.)?
    Odpowiedział Pan:
      Tak, posiadam nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium RP jak wyżej.
    Na pytanie:
      Jaką formę opodatkowania przychodów/dochodów wybrał Pan z tytułu prowadzonej
      działalności gospodarczej (zasady ogólne, podatek liniowy, zryczałtowany podatek
      dochodowy)?
    Odpowiedział Pan:
      Podatek liniowy.
    Na pytanie:
      Jaki rodzaj dokumentacji podatkowej dla celów podatku dochodowego od osób
      fizycznych Pan prowadzi?
    Odpowiedział Pan:
      Księga Przychodów i Rozchodów (KPiR).
    Na pytanie:
      Jaki związek z prowadzoną działalnością oraz uzyskiwanymi z niej przychodami będzie
      mieć:
      a) zakupiony ekspres do kawy,

      b) kawa?
    Odpowiedział Pan:
      Ekspres oraz kawę ziarnistą, jako nierozłączny element, wykorzystuję do
      przygotowania kawy. Kawa w moim uzasadnieniu przyczynia się do
      - utrzymania wysokiego poziomu koncentracji, dzięki czemu zabezpieczam przychód,
      utrzymując wysoką jakość dostarczanych utworów,
      - zwiększenia poziomu wydajności poprzez możliwość realizacji wielu utworów/zleceń
      jednocześnie, dzięki czemu jestem w stanie pozyskiwać dodatkowy przychód.
      Parafrazując, duża ilość zleceń, obowiązków wymaga ode mnie wysokiego skupienia.
      W celu utrzymania koncentracji i poprawy wydajności, piję kawę z ekspresu, dzięki
      której jestem w stanie zachować odpowiedni poziom skupienia i realizować kilka
      rzeczy jednocześnie. To z kolei przyczynia się do zwiększenia wartości dostarczanych
      przeze mnie usług. Realizuję je bowiem w krótszym czasie, co skutkuje uzyskaniem
      większego przychodu w jednostce czasu.
    Na pytanie:
      Jaki jest cel Pana rozmów z kontrahentami?
    Odpowiedział Pan:
      Celem rozmów z kontrahentami najczęściej są:
      - omówienie, przygotowanie i prezentacja fazy koncepcyjnej projektów, w których
      biorę udział,
      - ustalanie warunków biznesowych współpracy w zakresie świadczenia usług
      doradztwa/konsultingu i szkoleń.
    Na chwilę obecną, nie zatrudnia Pan żadnych pracowników.
    Pytania
      1. Czy może Pan uznać za koszt uzyskania przychodu 5/7 wartości wydatku
        poniesionego na zakup ekspresu do kawy w ramach prowadzonej działalności
        gospodarczej, mając na uwadze, że kawa wpływa na zwiększenie Pana wydajności i
        tym samym wyższą wartość wytwarzanego utworu oraz uzyskiwanego przychodu?
      2. Dodatkowo, czy koszt kupowanej w przyszłości kawy może być kwalifikowany w tej
        samej proporcji (5/7) jako koszt uzyskiwania przychodów?
    Przedmiotem tej interpretacji jest udzielenie odpowiedzi na pytanie nr 1. W pozostałym
    zakresie zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Pana stanowisko w sprawie w zakresie pytania nr 1
    Uważa Pan, że zakup ekspresu do kawy jest wydatkiem związanym z prowadzoną
    działalnością gospodarczą, ponieważ zwiększa poziom koncentracji oraz wydajności
    wykonywania usług programistycznych. W efekcie pozwala to na zwiększenie efektywności
    pracy, co przekłada się na wyższą wartość tworzonych przez Pana utworów
    programistycznych oraz na większy przychód. Ponadto, pomimo iż sporadycznie, ekspres
    jest używany również w trakcie spotkań biznesowych z kontrahentami w Pana domu, co
    wspiera budowanie relacji biznesowych i realizację celów firmowych. Przyjmując
    proporcjonalny podział użytkowania urządzenia (5 dni służbowo, 2 dni prywatnie) oraz
    prowadząc stosowną dokumentację potwierdzającą powyższe okoliczności, uważa Pan, że
    ma Pan prawo do zaliczenia 5/7 wartości zakupu ekspresu do kosztów uzyskania
    przychodu zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku dotyczące pytania nr 1 jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny – nie wskazuje
    enumeratywnie, jakie wydatki mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów. Z tego
    względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać
    indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie
    sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów
    uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W
    pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego
    między poniesieniem kosztu a powstaniem przychodów lub realną szansą powstania
    przychodów podatkowych bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich
    uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli między jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodów istnieje związek przyczynowy. Zatem przyjmuje się, że kosztami
    uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane ze źródłem
    przychodów, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła
    przychodów tak, aby to źródło przynosiło przychody także w przyszłości. W takim ujęciu
    kosztami tymi będą zarówno wydatki pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi
    przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały
    w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla
    zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów) nawet wówczas, gdyby z
    obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.
    Generalnie zatem należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie
    racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki, których celem jest osiągnięcie
    przychodów bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl
    przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych kosztów.
    Możliwość zaliczenia konkretnego wydatku do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    uzależniona została zatem od istnienia związku przyczynowo-skutkowego, polegającego
    na tym, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie
    przychodów bądź funkcjonowanie źródła tych przychodów. Przy czym, związek
    przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodów bądź
    zachowaniem lub zabezpieczeniem ich źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do
    każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek
    obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu, bądź służyć zachowaniu lub
    zabezpieczeniu źródła przychodów. Zauważam przy tym, że konieczność poniesienia
    danego wydatku nie może wynikać z zaniedbań, braku nadzoru lub sprzecznych z prawem
    działań podatnika.
    Innymi słowy podstawową cechą kosztu podatkowego jest związek tego kosztu z
    przychodami (ewentualnie z zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów).
    Istotne znaczenie ma również cel, w jakim został poniesiony.
    Bliżej zasadę tę opisuje wyrok NSA z 16 października 2012 r. sygn. akt II FSK 430/11, w
    którym stwierdzono:
      Zwrot „w celu” oznacza, że nie każdy wydatek poniesiony przez podatnika w związku z
      prowadzoną działalnością podlega odliczeniu od podstawy opodatkowania, lecz tylko
      ten wydatek, który pozostaje w takim związku przyczynowo-skutkowym. Poniesienie

      wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodów.
      Wydatek należy oceniać mając na uwadze racjonalność określonego działania dla
      osiągnięcia przychodu. Poniesienie wydatku musi zatem być powiązane z prowadzoną
      przez podatnika działalnością gospodarczą, ukierunkowaną na uzyskanie przychodów;
      wydatek powinien, przynajmniej potencjalnie, wpływać na wielkość uzyskiwanych lub
      spodziewanych przychodów z tej działalności. Kosztowa kwalifikacja konkretnego
      wydatku u konkretnego podatnika musi więc uwzględniać charakter i profil
      prowadzonej działalności gospodarczej oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego
      wydatku.
    Zatem warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania
    przychodów jest, by wydatek łącznie spełniał następujące przesłanki:
      - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztów uzyskania
        przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
      - był definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
      - pozostawał w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
      - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
        może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
      - został właściwie udokumentowany,
      - nie znajdował się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 omawianej ustawy
        podatkowej, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    W związku z tym stwierdzam, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i
    gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą,
    których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, które nie
    są wymienione w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Koszty
    ponoszone przez podatnika należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do
    uzyskania przychodów.
    Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodów” zawarte we wskazanym przepisie art. 22 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oznacza, że nie wszystkie wydatki
    ponoszone przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością, podlegają odliczeniu
    od podstawy opodatkowania. Aby określony wydatek można było uznać za koszt
    uzyskania przychodu, między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodów musi zachodzić
    związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub
    zwiększenie tych przychodów, zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów.
    Zauważam, że przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do osiągnięcia
    jakiegoś stanu rzeczy (przychodów), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”.
    Zatem możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku jako kosztu uzyskania przychodu
    uzależniona jest od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich
    występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w
    momencie dokonywania wydatku mógł i powinien przewidzieć, że wydatek ten przyczyni
    się do powstania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów.
    Dokonując oceny charakteru poniesionego przez Pana wydatku na zakup ekspresu do
    kawy, należy rozstrzygnąć, czy spełnia on kryteria określone w art. 22 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych oraz czy nie podlega wyłączeniu z kosztów
    uzyskania przychodów na podstawie art. 23 ust. 1 tej ustawy. Ocena prawna danego
    wydatku wymaga bowiem uwzględnienia unormowań art. 23 ust. 1 ww. ustawy, w którym
    ustawodawca dokonał enumeratywnego wyliczenia wydatków niestanowiących kosztów
    podatkowych, nawet jeśli ponoszone są w celu uzyskania przychodów lub zachowania

    albo zabezpieczenia źródła przychodów. Przy kwalifikowaniu poniesionych wydatków
    trzeba brać pod uwagę ich celowość oraz potencjalną możliwość przyczynienia się danego
    wydatku do osiągnięcia przychodów, a także racjonalność wydatków, to znaczy ich
    adekwatność do rzeczywistych potrzeb i zakresu prowadzonej działalności oraz
    konieczność ich poniesienia dla osiągnięcia przychodów.
    Zauważam, że istnieje grupa wydatków, które nie mogą być zaliczone do kosztów
    uzyskania przychodów działalności gospodarczej, gdyż są to wydatki, które ponoszą osoby
    fizyczne niezależnie od tego, czy prowadzą działalność gospodarczą, czy też takiej
    działalności nie prowadzą. Są to typowe wydatki osobiste, konsumpcyjne, np. wydatki
    dotyczące zapewnienia sobie, na własne potrzeby odpowiednich warunków
    mieszkaniowych. Wydatki o charakterze osobistym w szczególności mogą dotyczyć
    funkcjonowania, eksploatacji i utrzymania własnego lub użyczanego mieszkania (lub
    jednego z jego pomieszczeń) na cele prywatne.
    Prywatnego charakteru tego rodzaju wydatków nie zmienia również fakt, że podatnik
    może korzystać z pomieszczenia (lub znajdujących się w nim rzeczy) przeznaczonego na
    zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych, prowadząc równocześnie w tym
    pomieszczeniu działalność gospodarczą. Dlatego też do kosztów uzyskania przychodów
    pozarolniczej działalności gospodarczej nie można zaliczyć wydatków, które dotyczą
    pomieszczeń w lokalu wykorzystywanym w głównej mierze na własne cele mieszkaniowe.
    Są to typowe wydatki o charakterze osobistym. Są one bowiem ponoszone przede
    wszystkim w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych, a nie wyłącznie w celu
    osiągnięcia przychodów, czy też zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.
    Wydatki te nie mają ścisłego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Nie
    występuje więc ścisłe i niebudzące wątpliwości powiązanie kosztów ponoszonych przez
    podatnika z celem osiągnięcia przychodów lub zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła
    przychodów w postaci pozarolniczej działalności gospodarczej.
    Jeżeli jednak ponoszone przez podatnika wydatki, choć związane z lokalem mieszkalnym,
    w którym prowadzona jest działalność gospodarcza, zostaną racjonalnie i gospodarczo
    uzasadnione oraz właściwie udokumentowane i nie są ujęte w katalogu wydatków
    nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, to mogą być uwzględnione w kosztach
    podatkowych, o ile istnieje związek tych wydatków, chociażby pośredni, z możliwością
    uzyskania przychodów lub zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów.
    W związku z tym, aby dany wydatek można zaliczyć do kosztów, musi zostać poniesiony w
    związku z potrzebami działalności (firmy), a nie potrzebami prywatnymi przedsiębiorcy,
    którego działalność gospodarcza jest prowadzona w lokalu mieszkalnym (domu).
    Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik, uznając wydatek za koszt uzyskania
    przychodów, odnosi ewidentne korzyści, ponieważ o ten koszt zmniejsza podstawę
    opodatkowania. Zatem, możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku jako kosztów
    uzyskania przychodów jest uzależniona od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle
    wszystkich występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności,
    podatnik w momencie dokonywania wydatku mógł i powinien wiedzieć, że wydatek ten
    przyczyni się do powstania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów.
    Zatem w przypadku prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w miejscu
    zamieszkania podatnika, przy określaniu wysokości kosztów uzyskania przychodów z tej
    działalności, należy uwzględniać fakt ewentualnego wykorzystywania jego wyposażenia
    także do celów niezwiązanych z prowadzoną działalnością (do celów prywatnych). Do
    kosztów uzyskania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej nie można
    bowiem zaliczyć wydatków osobistych osoby prowadzącej działalność gospodarczą.
    Ważny jest związek przyczynowo-skutkowy, który w sposób jednoznaczny powinien
    dowodzić, że dany wydatek został poniesiony w celu realizacji potrzeb wynikających z
    prowadzonej działalności gospodarczej, a nie w celu realizacji potrzeb osobistych
    podatnika.

    W odniesieniu do wydatków poniesionych na nabycie przedmiotów wykorzystywanych w
    działalności gospodarczej podkreślam, że zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 49 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków poniesionych na zakup
      zużywających się stopniowo rzeczowych składników majątku przedsiębiorstwa,
      niezaliczanych zgodnie z odrębnymi przepisami do środków trwałych – w przypadku
      stwierdzenia, że składniki te nie są wykorzystywane dla celów prowadzonej
      działalności gospodarczej, lecz służą celom osobistym podatnika, pracowników lub
      innych osób, albo bez uzasadnienia znajdują się poza siedzibą przedsiębiorstwa.
    Dlatego wydatki poniesione na zakup zużywających się stopniowo rzeczowych składników
    majątku przedsiębiorstwa mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów z tej
    działalności, pod warunkiem, że są wykorzystywane jedynie w prowadzonej działalności
    gospodarczej.
    Zaliczanie do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej
    wydatków na przedmioty, które służą celom prywatnym podatnika, byłoby sprzeczne z
    zasadą równości wobec prawa, gdyż stawiałoby w uprzywilejowanej sytuacji podmioty
    prowadzące działalność gospodarczą wobec podatników, którzy takiej działalności nie
    prowadzą, a którzy również ponoszą wydatki na cele osobiste (np. mieszkaniowe) i nie
    mogą ich zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów.
    Wskazał Pan, że pracuje Pan głównie z domu, gdzie ważne jest dla Pana utrzymanie
    wysokiego poziomu koncentracji i efektywności pracy przy wytwarzaniu oprogramowania,
    które jest Pana utworem autorskim i generuje przychód. W celu poprawy wydajności
    pracy, zakupił Pan ekspres do kawy na fakturę firmową o wartości 3 249 zł brutto. Ekspres
    znajduje się w Pana domowym biurze i jest używany przede wszystkim w dni robocze w
    ramach wykonywania działalności gospodarczej, a sporadycznie także podczas spotkań z
    kontrahentami. W weekendy oraz poza godzinami pracy ekspres bywa wykorzystywany do
    celów prywatnych. Przyjmuje Pan proporcjonalny podział użytkowania w stosunku 5:2 (dni
    robocze: cele działalności gospodarczej, weekendy: użytkowanie prywatne). Wybrana
    przez Pana forma opodatkowania przychodów/dochodów z tytułu prowadzonej
    działalności gospodarczej to podatek liniowy.
    Mając na względzie powołane przepisy prawa podatkowego oraz przedstawiony przez
    Pana opis sprawy, zgodnie z którym zakupiony ekspres do kawy będzie przez Pana
    wykorzystywany na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, jak i na potrzeby
    prywatne, stwierdzam, że wydatek ten nie został poniesiony w celu osiągnięcia
    przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. Do kosztów uzyskania przychodów
    z pozarolniczej działalności gospodarczej nie można zaliczyć wydatków osobistych osoby
    prowadzącej działalność gospodarczą.
    Podsumowując stwierdzam, że wydatek na zakup ekspresu do kawy, nie może być
    zaliczony przez Pana do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.