Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.982.2024.2.PRP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-03
Teza: Brak opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży udziału w działce.
Słowa kluczowe: nieruchomości-sprzedaż nieruchomości; pełnomocnictwo; umowa-umowa przedwstępna
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne  -Czynności podlegające opodatkowaniu; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i świadczenie usług -Dostawa towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.-ust. 1-pkt 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 grudnia 2024 r. wpłynął Pani wniosek z 2 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie braku opodatkowania
    podatkiem VAT sprzedaży udziału w działce nr 1. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na
    wezwanie – pismem z 29 stycznia 2025 r. (wpływ 29 stycznia 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

(z uwzględnieniem uzupełnienia wniosku)
    X (dalej: Wnioskodawca) jest osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej. Jest
    ona polskim rezydentem podatkowym.
    Postanowieniem Sądu Rejonowego Wnioskodawczyni nabyła spadek po siostrze, w ¼
    części. Pozostałymi spadkobiercami byli A, B, C. W skład spadku po A wchodziły:
      1) nieruchomość rolna, - (dalej nieruchomość nr: 2),
      2) mieszkanie (dalej nieruchomość nr: 3).
    Na podstawie notarialnego aktu poświadczenia dziedziczenia, spadek po B nabyli X, C i A,
    po 1/3 części. W skład spadku po C wchodziły:
      1) udział we współwłasności nieruchomości,
      2) udział we współwłasności nieruchomości,
      3) nieruchomości rolne, zabudowane, ,
    Umową o dział spadku Wnioskodawczyni oraz pozostali spadkobiercy dokonali działu
    spadku, w ten sposób, że nieruchomość została przeniesiona na własność.
    W dniu 28 grudnia 2017 r. aktem notarialnym sporządzonym X i C zbyli udziały we
    współwłasności, w nieruchomości.
    W dniu 22 maja 2022 r, X i C, sprzedali udziały we współwłasności nieruchomości.
    Notarialnym aktem poświadczenia dziedziczenia X nabyła spadek wraz z siostrą C. W skład
    spadku wchodziły:
      1) mieszkanie,
      2) nieruchomość.
    W dniu 22 listopada 2022 r. Wnioskodawczyni wraz z siostrą, zbyły swoje udziały we
    współwłasności nieruchomości, na rzecz osób fizycznych, nieprowadzących działalności
    gospodarczej.
    Wszystkie z powyższych nieruchomości zostały zbyte przez ich współwłaścicieli, którzy nie
    korzystali z usług profesjonalnych pośredników w obrocie nieruchomościami. Żaden ze
    współwłaścicieli powyższych nieruchomości nie prowadził działalności gospodarczej, ani
    nie był zarejestrowany jako czynny podatnik podatku od towarów i usług.
    Wnioskodawczyni nigdy nie zbywała innych nieruchomości, ani udziału w nich.
    Nieruchomości zostały zbyte bez ponoszenia na nie nakładów, mających na celu
    zwiększenie atrakcyjności ich sprzedaży, takich jak podział działek, wydzielanie dróg,
    pozyskanie decyzji o warunkach zabudowy, zabieganie o uchwalenie miejscowego planu
    zagospodarowania przestrzennego lub ponoszenie na nie nakładów rzeczowych, w
    postaci budowy budynków, czy nawet ogrodzenia. Mieszkania, ani budynki usytuowane
    na przedmiotowych nieruchomościach, przed sprzedażą nie były remontowane. Poza
    zawarciem umowy dzierżawy zawartej z firmą, nie były one także wynajmowane, ani
    dzierżawione.
    Na terenie miejscowości w których położone są powyższe nieruchomości, nie zostały
    uchwalone miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego.

    Na dzień wystąpienia z wnioskiem o sporządzenie niniejszej interpretacji podatkowej
    Wnioskodawczyni jest współwłaścicielką jedynie ½ udziału w nieruchomości wraz z siostrą.
    Jest ona zabudowana budynkami mieszkalnym i gospodarczym, wybudowanymi, i
    zasiedlonymi kilkadziesiąt lat temu.
    W dniu 30 listopada 2023 r. Wnioskodawczyni wraz z C zawarli umowę dzierżawy jednej z
    działek wchodzących w skład nieruchomości (dalej działka nr: 1), z firmą, wraz z aneksem
    do niej. Została ona zawarta na czas oznaczony - 3 miesięcy. Miała na celu weryfikację
    przydatności powyższej nieruchomości, do celów inwestycyjnych firmy. Wysokość czynszu
    ustalono na kwotę .... zł miesięcznie. Wnioskodawczyni wraz z C wyrazili zgodę na
    dysponowanie przez firmę, działką nr: 1, na cele budowlane w rozumieniu art. 33 ust. 2
    pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zakresie
    uzyskania niezbędnych zgód i pozwoleń określonych szczegółowo w treści Umowy
    przedwstępnej.
    Jednocześnie, w dniu 30 listopada 2023 r. Wnioskodawczyni wraz z siostrą zawarły z firmą,
    warunkową umowę przedwstępną sprzedaży działki nr: 1, w formie aktu notarialnego.
    Firma jest podatnikiem podatku VAT, prowadzi przede wszystkim działalność handlową,
    prowadzoną w sklepach detalicznych. Zgodnie z powyższą umową Wnioskodawczyni wraz
    z C, zobowiązały się do sprzedaży działki nr: 1 firmie. Jako cenę sprzedaży całości działki
    nr: 1 ustalono kwotę ..... zł, netto.
    Do zawarcia definitywnej umowy sprzedaży może dojść, po spełnieniu licznych warunków
    określonych w umowie przedwstępnej, które pozwolą na zweryfikowanie firmie
    atrakcyjności działki nr: 1, dla jej zamierzenia inwestycyjnego. Inicjatywa w zawarciu
    powyższej umowy dzierżawy, oraz umowy przedwstępnej sprzedaży, leżała po stronie
    firmy 1. Wnioskodawczyni nigdy nie oferowała przedmiotowej działki do sprzedaży, na
    żadnych z portali ogłoszeniowych, ani w biurach pośrednictwa w obrocie
    nieruchomościami.
    Zgodnie z postanowieniami umowy przedwstępnej, firma uprawniona jest do wystąpienia
    w imieniu Wnioskodawczyni oraz C z wnioskami o wydanie decyzji o warunkach zabudowy
    dla działki nr: 1, pozwolenia na budowę, pozwolenia na rozbiórkę budynku, lokalizację
    zjazdu na nieruchomość, wycinkę drzew z nieruchomości, przeprowadzenia badań
    geologicznych, uzyskania warunków technicznych przyłączy, potwierdzenia charakteru
    nierolnego przedmiotowej działki poprzez wpisanie do ewidencji gruntów i budynków
    zmiany użytku rolnego, uzyskania warunków technicznych usunięcia kolizji infrastruktury
    technicznej z planowanym obiektem handlowo-usługowym. Wszystkie z powyższych
    czynności mają zostać wykonane przez firmę 1.
    W ewidencji gruntów działka nr: 1 ujawniona jest jako grunty rolne zabudowane. Na
    przestrzeni ostatnich pięciu lat nie była ona wykorzystywana rolniczo.
    W związku z zawarciem umowy przedwstępnej dla działki nr: 1 założona została osobna
    księga wieczysta, w której wpisano roszczenie firmy o zakup nieruchomości.
    Inicjatywa zawarcia zarówno umowy dzierżawy, oraz umowy przedwstępnej, leżała po
    stronie firmy . Zarówno Wnioskodawczyni, jak i C były przy zawarciu powyższych umów
    reprezentowane przez zstępnych. Koszty sporządzenia umowy przedwstępnej w firmie
    aktu notarialnego zostały poniesione przez firmę.
    Po zbyciu działki nr: 1, Wnioskodawczyni będzie jedynie współwłaścicielką części
    nieruchomości, pozostałych po oddzieleniu od niej działki nr: 1.
    Ponadto wskazano, że zgodnie z postanowieniami umowy przedwstępnej, firma
    uprawniona jest do wystąpienia w imieniu Wnioskodawczyni, oraz C z wnioskami o
    wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla działki nr: 1, pozwolenia na budowę,
    pozwolenia na rozbiórkę budynku, lokalizację zjazdu na nieruchomość, wycinkę drzew z
    nieruchomości, przeprowadzenia badań geologicznych, uzyskania warunków technicznych
    przyłączy, potwierdzenia charakteru nierolnego przedmiotowej działki poprzez wpisanie

    do ewidencji gruntów i budynków zmiany użytku rolnego, uzyskania warunków
    technicznych usunięcia kolizji infrastruktury technicznej z planowanym obiektem
    handlowo-usługowym. Upoważnienie do wykonania tych czynności zostało zawarte w
    pełnomocnictwie stanowiącego integralny element umowy przedwstępnej.

## Pytanie

Czy sprzedaż przez Wnioskodawczynię udziału we współwłasności w działce nr: 1 będzie
    podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
    Pani stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawczyni nie będzie ona występować w charakterze podatnika podatku
    VAT, a zatem odpłatne zbycie udziału Wnioskodawczyni we współwłasności działki nr: 1
    nie będzie opodatkowane podatkiem od towarów i usług.
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatna dostawa towarów i
    odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, o ile jest ona dokonana przez podatnika
    tego podatku (art. 5 ust. 1 pkt 1) ustawy o VAT).
    Za podatnika podatku VAT uważa się osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
    osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności (art. 15 ust. 1 ustawy o
    VAT).
    Działalność gospodarcza, na gruncie ustawy o VAT została zdefiniowana jako wszelka
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Obejmuje ona w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
    towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych
    (art. 15 ust. 2 ustawy o VAT). Zatem dostawa towarów będzie podlegać opodatkowaniu
    podatkiem VAT wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status
    podatnika podatku VAT, oraz działający w takim charakterze w odniesieniu do danej
    transakcji.
    Nie posiadają statusu podatnika podatku VAT osoby fizyczne, w przypadku, gdy dokonują
    one przeniesienia własności nieruchomości, stanowiących część majątku który nie został
    nabyty celem jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach
    działalności gospodarczej.
    Uznanie każdej dostawy gruntu przeznaczonego pod zabudowę za objętą podatkiem od
    wartości dodanej na podstawie prawa krajowego państwa członkowskiego, możliwe
    byłoby wyłącznie jeżeli państwo to skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1
    dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Wyrok
    TSUE z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10). Zgodnie z
    powyższym przepisem państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto
    okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością gospodarczą, rozumianą jako
    wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w
    celu uzyskania z tego tytułu dochodu, w szczególności jednej z następujących transakcji:
      a) dostawy budynku lub części budynku oraz związanego z nim gruntu, przed
        pierwszym zasiedleniem;
      b) dostawy terenu budowlanego.
    Skorzystanie przez państwo członkowie UE z powyższej możliwości może skutkować
    opodatkowaniem takich transakcji, niezależnie od częstotliwości takich transakcji oraz od

    kwestii, czy sprzedawca prowadzi działalność producenta, handlowca lub usługodawcy,
    pod warunkiem że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności.
    Wymaga to jednak wprowadzenia do krajowego porządku prawnego regulacji,
    stanowiących implementację art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej.
    Dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem VAT,
    wyłącznie jeżeli państwo to skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1
    Dyrektywy 2006/112/WE, opodatkowując te transakcje, niezależnie od ich częstotliwości,
    oraz od kwestii, czy sprzedawca prowadzi działalność producenta, handlowca lub
    usługodawcy. Warunkiem uznania sprzedawcy za podatnika podatku VAT w takiej sytuacji
    jest stwierdzenie, że transakcja sprzedaży nie stanowi jedynie czynności związanej ze
    zwykłym wykonywaniem prawa własności. Ustawa o VAT nie zawiera jednoznacznego i
    precyzyjnego unormowania, z którego wynikałoby, że państwo polskie skorzystało z
    uprawnienia określonego w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE, na podstawie którego
    za podatnika należy uznać każdego, kto okazjonalnie dokonuje okazjonalnej dostawy
    terenu budowlanego, stanowiącego jego majątek prywatny.
    W świetle polskiej ustawy o VAT, nie jest natomiast podatnikiem tego podatku osoba
    fizyczna, dokonująca okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle
    regularna zapłata oraz nie prowadząca zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności
    gospodarczej w tym zakresie. W ocenie Wnioskodawczyni, zakres dokonanych przez nią
    czynności nie uzasadnia przyjęcia, jakoby miała ona prowadzić działalność gospodarczą, w
    zakresie handlu nieruchomościami.
    Warto w tym miejscu odwołać się do poglądu utrwalonego w orzecznictwie Sądów
    Administracyjnych, iż czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Liczba i
    zakres dokonanych transakcji sprzedaży nie ma charakteru decydującego.
    Należy w tym miejscu odwołać się do rozległej argumentacji zawartej w Wyroku
    Naczelnego Sądu Administracyjnego, z dnia 29 października 2007r. (sygn. akt I FPS 3/07).
    W motywach powyższego judykatu został wyrażony pogląd, iż stwierdzenie, czy dany
    podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik VAT wymaga oceny
    każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Wykonanie danej
    czynności jednorazowo, nawet w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania
    jej w sposób częstotliwy nie przesądza automatycznie, że z tego tylko powodu dany
    podmiot staje się podatnikiem VAT. Konieczne jest ustalenie, że w odniesieniu do
    konkretnej czynności, podmiot występował w charakterze podatnika, czyli jako osoba
    angażująca środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, a nie osoba
    wykonująca prawo własności w stosunku do tego gruntu. Przyjęcie, że dana osoba
    fizyczna sprzedając działki budowlane działa w charakterze podatnika prowadzącego
    handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność
    w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą. Istotne jest to, czy z
    przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że sprzedający w celu dokonania
    sprzedaży gruntów podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami,
    angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i
    usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT co skutkuje koniecznością
    uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu.
    Do czynności tych należą uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych oraz
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, stanowią o takiej aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami,
    które mogą wskazywać, że czynności sprzedającego przybierają formę zawodową
    (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną. Powyższe stanowisko Naczelnego Sądu
    Administracyjnego było wielokrotnie potwierdzane w kolejnych judykatach sądów
    administracyjnych.

    Z przedstawionych we wniosku okoliczności nie wynika taka aktywność Wnioskodawczyni,
    która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa
    własności.
    Wnioskodawczyni nie podejmie bowiem ciągu działań, które wskazywałyby na aktywność
    w zakresie obrotu nieruchomościami. Wnioskodawczyni nabyła wszystkie nieruchomości
    w wyniku spadkobrania. Inicjatywa zbycia działki nr: 1 leżała po stronie firmy .
    Wnioskodawczyni nie podejmowała i nie zamierza podejmować żadnych profesjonalnych
    czynności związanych ze sprzedażą nieruchomości.
    Całokształt powyższych okoliczności wskazuje, że brak jest przesłanek pozwalających
    uznać, iż planując sprzedaż działki nr: 1 Wnioskodawczyni wystąpi w charakterze
    podatnika podatku VAT. W przedstawionym zdarzeniu nie działa ona jako handlowiec, a
    poziom jej aktywności nie ma charakteru działań profesjonalnych w zakresie obrotu
    nieruchomościami. Podejmowane i planowane przez nią czynności stanowią jedynie
    racjonalny sposób zagospodarowania posiadanego majątku prywatnego. Całokształt
    okoliczności i ich zakres wskazuje bowiem, że będą to działania należące do zakresu
    zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Tym samym sprzedaż przez Wnioskodawczynię nieruchomości lub jej części będzie
    stanowić zwykłe wykonywanie prawa własności. Wnioskodawczyni sprzedając
    nieruchomość stanowiącą majątek prywatny, będzie korzystać z przysługującego jej prawa
    do rozporządzania własnym majątkiem.
    W konsekwencji, odnośnie zdarzeń przyszłych zbycia działki nr: 1 Wnioskodawczyni nie
    będzie działała w charakterze podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT
    prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, a w
    konsekwencji nie ona będzie opodatkowana podatkiem VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zatem, grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż
    jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.
    Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego
    nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2

    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, ze zm.), zwanej dalej
    „Dyrektywą 2006/112/WE”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      1) określone udziały w nieruchomości,
      2) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
      3) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
        prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej
        części.
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.) zwanej dalej „
    Kodeks cywilny”.
    Na mocy art. 195 ustawy Kodeks cywilny:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Jak stanowi art. 196 § 1 ww. ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Na podstawie art. 196 § 2 ww. ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    W świetle art. 46 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Art. 198 ustawy Kodeks cywilny stanowi, że:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody
      pozostałych współwłaścicieli.
    Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu
    na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez
    zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że
    współwłaściciel może zbyć swój udział.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art.
    7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez
    podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i
    usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i
    usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów,
      handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
      wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność
      gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku
      rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Jednocześnie w art. 12 ust. 1 lit. b) powołanej Dyrektywy 2006/112/WE wskazano:
      Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje
      transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w
      szczególności dostawy terenu budowlanego.
    W myśl art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE:
      Do celów ust. 1 lit. b) „teren budowlany” oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub
      uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie.
    Na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE:
      Opodatkowaniu VAT podlega odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa
      członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze.
    Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną
    jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób
    świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
    wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Uznanie, iż dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9

    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym.
    Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy
    o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest
    odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter
    Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą
    podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do
    prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek
    prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią
    przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze
    wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej
    nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Kwestie dotyczące stosunków cywilnoprawnych między podmiotami, w tym kwestie
    dotyczące przeniesienia własności nieruchomości, reguluje ustawa Kodeks cywilny.
    Zgodnie z ogólnymi zasadami dotyczącymi sprzedaży – art. 535 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego
      własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i
      zapłacić sprzedawcy cenę.
    Moment przeniesienia własności nieruchomości został określony w art. 155 § 1 Kodeksu
    cywilnego, w myśl którego:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Z kolei umowa przedwstępna została uregulowana w art. 389-396 Kodeksu cywilnego.
    Zgodnie z art. 389 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Umowa, przez którą jedna ze stron lub obie zobowiązują się do zawarcia
      oznaczonej umowy (umowa przedwstępna), powinna określać istotne postanowienia
      umowy przyrzeczonej.
      § 2. Jeżeli termin, w ciągu którego ma być zawarta umowa przyrzeczona, nie został
      oznaczony, powinna ona być zawarta w odpowiednim terminie wyznaczonym przez
      stronę uprawnioną do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej. Jeżeli obie strony są
      uprawnione do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej i każda z nich wyznaczyła
      inny termin, strony wiąże termin wyznaczony przez stronę, która wcześniej złożyła
      stosowne oświadczenie. Jeżeli w ciągu roku od dnia zawarcia umowy przedwstępnej
      nie został wyznaczony termin do zawarcia umowy przyrzeczonej, nie można żądać jej
      zawarcia.
    Umowa przedwstępna jest więc jedynie zobowiązaniem do przeniesienia własności, lecz
    własności nie przenosi. Kupujący nie otrzymuje na mocy tej umowy żadnych uprawnień
    właścicielskich. Właścicielem zostaje dopiero dzięki zawarciu umowy przyrzeczonej.
    Tym samym, zgodnie z powyższymi normami prawa cywilnego – umowa przedwstępna,
    będąca przyrzeczeniem zawarcia właściwej umowy sprzedaży, nawet jeśli sporządzona

    została w formie aktu notarialnego, nie powoduje przeniesienia prawa własności
    nieruchomości.
    Ponadto należy zwrócić uwagę na kwestię udzielania pełnomocnictw, która to została
    uregulowana w Tytule IV Działu VI Przedstawicielstwo, Rozdział I Przepisy ogólne, Rozdział
    II Pełnomocnictwo, ustawy Kodeks cywilny.
    Zgodnie z art. 95 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z
      właściwości czynności prawnej, można dokonać czynności prawnej przez
      przedstawiciela.
      § 2. Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach umocowania
      pociąga za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego.
    W myśl art. 96 Kodeksu cywilnego:
      Umocowanie do działania w cudzym imieniu może opierać się na ustawie
      (przedstawicielstwo ustawowe) albo na oświadczeniu reprezentowanego
      (pełnomocnictwo).
    Stosownie do art. 98 Kodeksu cywilnego:
      Pełnomocnictwo ogólne obejmuje umocowanie do czynności zwykłego zarządu. Do
      czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebne jest pełnomocnictwo
      określające ich rodzaj, chyba że ustawa wymaga pełnomocnictwa do poszczególnej
      czynności.
    Z art. 99 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego wynika:
      § 1. Jeżeli do ważności czynności prawnej potrzebna jest szczególna forma,
      pełnomocnictwo do dokonania tej czynności powinno być udzielone w tej samej
      formie.
      § 2. Pełnomocnictwo ogólne powinno być pod rygorem nieważności udzielone na
      piśmie.
    Na mocy art. 108 Kodeksu cywilnego:
      Pełnomocnik nie może być drugą stroną czynności prawnej, której dokonuje w
      imieniu mocodawcy, chyba że co innego wynika z treści pełnomocnictwa albo że ze
      względu na treść czynności prawnej wyłączona jest możliwość naruszenia interesów
      mocodawcy. Przepis ten stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy pełnomocnik
      reprezentuje obie strony.
    Z regulacji art. 109 Kodeksu cywilnego wynika, że:
      Przepisy działu niniejszego stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy oświadczenie
      woli ma być złożone przedstawicielowi.
    Jak wynika z przepisów art. 95 do art. 109 Kodeksu cywilnego:
      Pełnomocnictwo – to jednostronne oświadczenie osoby (mocodawcy), na mocy
      którego inna osoba (pełnomocnik) staje się upoważniona do działania w imieniu
      mocodawcy. Zatem każda czynność wykonana przez pełnomocnika w imieniu
      mocodawcy i w zakresie udzielonego pełnomocnictwa wywoła skutki bezpośrednio
      w sferze prawnej mocodawcy.
    Z treści złożonego wniosku wynika, że Pani nie jest zarejestrowany jako czynny podatnik
    podatku od towarów i usług. Nie prowadzi Pani działalności gospodarczej. Jest Pani
    współwłaścicielką działki nr 1. 30 listopada 2023 r. Pani wraz z C zawarła umowę dzierżawy
    działki z firmą. Została ona zawarta na czas oznaczony - 3 miesięcy. Wysokość czynszu
    ustalono na kwotę ... zł miesięcznie. Pani wraz z C wyraziła zgodę na dysponowanie przez
    firmę, działką nr: 1, na cele budowlane w zakresie uzyskania niezbędnych zgód i
    pozwoleń. 30 listopada 2023 r. Pani wraz z siostrą, zawarły z firmą, warunkową umowę

    przedwstępną sprzedaży działki, w formie aktu notarialnego. Zgodnie z powyższą umową
    Pani wraz z C, zobowiązały się do sprzedaży działki nr: 1 firmie. Do zawarcia definitywnej
    umowy sprzedaży może dojść, po spełnieniu licznych warunków określonych w umowie
    przedwstępnej, które pozwolą na zweryfikowanie firmie atrakcyjności działki nr: 1, dla jej
    zamierzenia inwestycyjnego. Zgodnie z postanowieniami umowy przedwstępnej, firma
    uprawniona jest do wystąpienia w imieniu Pani oraz C z wnioskami o wydanie decyzji o
    warunkach zabudowy dla działki nr: 1, pozwolenia na budowę, pozwolenia na rozbiórkę
    budynku, lokalizację zjazdu na nieruchomość, wycinkę drzew z nieruchomości,
    przeprowadzenia badań geologicznych, uzyskania warunków technicznych przyłączy,
    potwierdzenia charakteru nierolnego przedmiotowej działki poprzez wpisanie do
    ewidencji gruntów i budynków zmiany użytku rolnego, uzyskania warunków technicznych
    usunięcia kolizji infrastruktury technicznej z planowanym obiektem handlowo-usługowym.
    Upoważnienie do wykonania tych czynności zostało zawarte w pełnomocnictwie
    stanowiącego integralny element umowy przedwstępnej.
    W okolicznościach niniejszej sprawy do momentu faktycznego przeniesienia prawa
    własności działki, tj. do momentu podpisania umowy przyrzeczonej, ww. działka pozostaje
    Pani współwłasnością. Z kolei Pani oraz Kupujący w przedwstępnej umowie
    zobowiązaliście się do czynności wskazanych powyżej, których zrealizowanie warunkuje
    podpisanie umowy przyrzeczonej.
    W świetle powyższego uznać należy, że Kupujący będzie dokonywał określonych czynności
    w związku ze sprzedażą przez Panią udziału w działce nr 1. Pomimo, że ww. czynności
    dokonywane będą przez przyszłego właściciela, to aby takie czynności mogły zostać
    poczynione, to faktyczny właściciel nieruchomości musi wystąpić z wnioskiem lub udzielić
    stosownych pełnomocnictw (zgody/upoważnienia w sprawach dotyczących
    nieruchomości) potencjalnemu przyszłemu właścicielowi, tak aby mógł on działać w jego
    imieniu. Z treści wniosku wynika, że udzieliła Pani Kupującemu stosownego
    pełnomocnictwa.
    Okoliczność, że ww. działania nie będą podejmowane bezpośrednio przez Panią, ale przez
    Kupującego nie oznacza, że pozostają bez wpływu na Pani sytuację prawną. Po udzieleniu
    pełnomocnictwa czynności wykonane przez Kupującego wywołają skutki bezpośrednio w
    Pani (mocodawcy) sferze prawnej. Z kolei Kupujący, dokonując ww. działań, uatrakcyjni
    przedmiotową nieruchomość stanowiącą nadal Pani współwłasność. Działania te,
    dokonywane za pełną Pani zgodą, wpłyną generalnie na podniesienie atrakcyjności
    nieruchomości jako towaru i wzrost jej wartości.
    Mając zatem na uwadze powyższe okoliczności należy wskazać, że dokonując sprzedaży
    udziału w działce nr 1 nie będzie Pani korzystała z przysługującego prawa do
    rozporządzania własnym majątkiem prywatnym, nie jest to bowiem typowe (zwykłe)
    rozporządzanie prawem własności. W taki sposób zorganizowała Pani sprzedaż udziału w
    ww. działce, że niejako Pani działania łącznie z działaniami przyszłego nabywcy stanowią
    pewnego rodzaju wspólne przedsięwzięcie.
    Do czasu zawarcia umowy przyrzeczonej posiada Pani udział w działce nr 1, który podlega
    wielu czynnościom. Wszystkie te czynności z punktu widzenia podatku VAT zostaną
    „wykonane” w Pani sferze prawnopodatkowej. W tym kontekście bez znaczenia pozostaje
    okoliczność wykonywania ww. czynności przez potencjalnego nabywcę. W efekcie
    wykonywanych czynności dostawie podlega nieruchomość o zupełnie innym charakterze
    jak w chwili zawarcia umowy przedwstępnej.
    Zatem w przedmiotowej sprawie podejmując ww. czynności zaangażowała Pani środki
    podobne do tych, jakie wykorzystują podmioty zajmujące się profesjonalnie obrotem
    nieruchomościami, o których mowa we wskazanych orzeczeniach w sprawach C-180/10 i
    C-181/10, tj. wykazała aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do
    działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem.

    Ponadto z opisu sprawy wynika, że działka nr 1 została wydzierżawiona firmie mającej
    dokonać jej zakupu pod działalność gospodarczą. Firma zobowiązała się płacić
    wydzierżawiającemu określony umową czynsz dzierżawny.
    Na mocy art. 693 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz
      do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a
      dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.
    Tak więc dzierżawa jest umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem
    świadczenia wydzierżawiającego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania i
    pobierania pożytków, jest świadczenie dzierżawcy, polegające na płaceniu umówionego
    czynszu. Umowa dzierżawy jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony – zarówno
    wydzierżawiającego, jak i dzierżawcę – określone przepisami obowiązki.
    Zatem dzierżawa stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1
    ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy. Tym samym wypełnia ona określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję
    działalności gospodarczej.
    Wobec powyższego wskazać należy, iż dzierżawa przez Panią udziału w działce nr 1
    spowodowała, że straciła one charakter majątku prywatnego. Wykorzystywanie przez
    Panią w sposób ciągły dla celów zarobkowych udziału w działce nr 1 spowodowało, że ww.
    nieruchomość była wykorzystywana w prowadzonej przez Panią działalności
    gospodarczej, a nie wyłącznie w ramach majątku osobistego.
    Zatem uznać należy, że podejmowane przez Panią działania oraz dokonane czynności
    wykluczają sprzedaż udziału w działce nr 1 w ramach zarządu Pani majątkiem prywatnym.
    Tym samym należy stwierdzić, że ww. sprzedaż będzie dostawą dokonaną w ramach
    prowadzenia działalności gospodarczej w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, a Pani będzie działała
    jako podatnik VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. Z uwagi na powyższe, w tej
    konkretnej sytuacji nie można uznać, że przedmiotem dostawy będzie Pani składnik
    majątku osobistego, a sprzedaż udziału w ww. działce będzie stanowiła realizację prawa
    do rozporządzania majątkiem osobistym.
    W konsekwencji, skoro w tej sprawie wystąpią przesłanki stanowiące podstawę uznania
    Pani za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność
    gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, to czynność sprzedaży udziału w działce nr 1
    będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, jako odpłatna dostawa towarów na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.
    Wobec powyższego Pani stanowisko uznałem za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zaznaczam także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle
    związany z przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia
    przyszłego). Ponosi Pani ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty opis sprawy będącej przedmiotem
    interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Panią w złożonym

    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.
    Jednocześnie podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem sprawy i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.