Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.512.2025.2.RM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-15
Teza: Uznanie opisanego przemieszczenia towarów za
wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w
art. 11 ust. 1 ustawy oraz obowiązku opodatkowania dostawy
krajowej.
Słowa kluczowe: dostawa-dostawa wewnątrzwspólnotowa towarów
miejsce-miejsce opodatkowania
nabycie-wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 3. Wewnątrzwspólnotowe
nabycie towarów i wewnątrzwspólnotowa dostawa
towarów-Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 11-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 1-pkt 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 31 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy uznania opisanego przemieszczenia towarów za
    wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy oraz
    obowiązku opodatkowania dostawy krajowej. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na
    wezwanie - pismem z 11 września 2025 r. (wpływ 18 września 2025 r.). Treść wniosku jest
    następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce. W ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej planuje on nabywać towary od dostawców z krajów
    członkowskich Unii Europejskiej (np. Niemiec, Belgii, Francji), przy czym miejscem dostawy
    tych towarów nie będzie Polska, lecz magazyn zlokalizowany w Holandii, tzw. magazyn
    typu VAT Entrepot, prowadzony zgodnie z art. 157 Dyrektywy 2006/112/WE (tzw.
    Dyrektywa VAT).
    Towary nabywane przez Wnioskodawcę będą dopuszczone do obrotu na terytorium Unii
    Europejskiej i będą trafiały bezpośrednio do ww. magazynu, w którym mogą być
    przechowywane ze zwolnieniem z podatku VAT do momentu ich wyprowadzenia z
    systemu magazynowego. Zgodnie z przepisami prawa holenderskiego, dostawy towarów
    do magazynu typu VAT Entrepot mogą korzystać ze zwolnienia z VAT, pod warunkiem że
    nabywca (Wnioskodawca) posiada przedstawiciela podatkowego na terytorium Holandii.
    W związku z powyższym, Wnioskodawca zawrze umowę z przedstawicielem podatkowym
    zarejestrowanym do VAT w Holandii, który będzie działać w jego imieniu i na jego rzecz, w
    szczególności będzie:
        nadzorował dostawy towarów do magazynu VAT Entrepot,
        raportował przemieszczenie towarów z tego magazynu do innych państw
        członkowskich UE (w tym do Polski),
        posługiwał się własnym numerem VAT NL (jako przedstawiciel fiskalny).
    W ramach planowanego modelu, po nabyciu towarów w magazynie VAT Entrepot,
    Wnioskodawca będzie przemieszczać je bezpośrednio do odbiorców zlokalizowanych na
    terytorium Polski. Towary nie będą sprzedawane przez unijnego dostawcę bezpośrednio
    do końcowego odbiorcy w Polsce - przeciwnie, Wnioskodawca we własnym imieniu, na
    własny koszt i ryzyko, dokona ich przemieszczenia oraz następnie sprzedaży krajowej.
    Zgodnie z intencją Wnioskodawcy, opisane przemieszczenie z Holandii do Polski nie
    będzie stanowić wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (WDT) realizowanej przez
    Wnioskodawcę, lecz będzie traktowane jako transakcja łańcuchowa gdzie biorą udział
    Wnioskodawca z NIP przedstawiciela podatkowego NL, Wnioskodawca z własnym NIP PL
    oraz ostateczny odbiorca w Polsce z NIP PL. Cały łańcuch dostaw należy rozbić na dwa
    odrębne zdarzenia:
        pierwsze - nietransakcyjne przemieszczenie własnych towarów z Holandii do Polski,
        drugie - krajowa sprzedaż towarów przez Wnioskodawcę jako podatnika VAT PL na
        rzecz odbiorcy końcowego.
    Nietransakcyjne przemieszczenie towarów zostanie udokumentowane fakturą
    wewnętrzną, w której:
        sprzedawcą jest Wnioskodawca posługujący się numerem VAT NL przedstawiciela
        podatkowego,
        nabywcą jest Wnioskodawca jako podatnik VAT PL.

    Faktura ta stanowi podstawę do wykazania WDT w Holandii i WNT w Polsce.
    Następnie Wnioskodawca dokona krajowej sprzedaży towarów do odbiorcy ostatecznego
    zarejestrowanego w Polsce jako czynny podatnik VAT, wystawiając fakturę z polskim VAT.
    Reguły dostawy Incoterms (DAP lub DDP Polska) zostaną ustalone między Wnioskodawcą
    a odbiorcą w taki sposób, że to Wnioskodawca będzie odpowiedzialny za organizację i
    ryzyko transportu towarów do Polski.
    Uzupełnienie wniosku
    1) Czy jesteście Państwo zarejestrowani w Polsce do celów transakcji
      wewnątrzwspólnotowych (VAT UE)?
        Tak. Spółka jest czynnym podatnikiem VAT w Polsce i posiada aktywny numer VAT-
        UE (PL).
    2) Czy jesteście Państwo zarejestrowani jako podatnik podatku od wartości dodanej na
      terytorium państwa, z którego będą transportowane towary do Polski, tj. w Holandii?
        Spółka nie jest zarejestrowana samodzielnie jako podatnik VAT w Holandii. Na
        potrzeby rozliczeń będzie korzystać z usług przedstawiciela podatkowego,
        zarejestrowanego w Holandii do VAT (VAT NL). Spółka podpisze umowę z
        holenderskim przedstawicielem fiskalnym o użyczenie jego holenderskiego NIP do
        transakcji zakupu towarów na magazynach typu VAT Entrepot i sprzedaży towarów
        na tych magazynach oraz sprzedaży towarów z magazynów typu Entrepot do
        innych państw UE. W przypadku wewnątrzwspólnotowych transakcji sprzedaży,
        Spółka będzie posługiwała się NIP przedstawiciela podatkowego (VAT NL).
    3) Jakim numerem identyfikacji podatkowej (nadanym w jakim kraju) posłuży się Spółka w
      ramach transakcji pomiędzy dostawcą z UE i Spółką?
        W transakcjach z dostawcami unijnymi Spółka posłuży się numerem VAT UE PL,
        natomiast w rozliczeniach w Holandii - numerem VAT NL przedstawiciela
        podatkowego. Towary będą znajdowały się na magazynie typu ENTREPOT. Sprzedaż
        na tego typu magazynach jest zwolniona z VAT. Funkcjonują one na podstawie art.
        157 Dyrektywy VAT.
    4) Wskazali Państwo, że towary zakupione przez Państwa będą dopuszczone do obrotu w
      Unii Europejskiej. W związku z tym proszę opisać okoliczności zdarzenia w tym
      wskazać, z jakiego kraju i przez kogo towary będą transportowane do Holandii, kto
      (który uczestnik transakcji), w jakim kraju i na czyją rzecz dokona odprawy celnej, kto
      będzie importerem tych towarów zobowiązanym do zapłaty cła itd.?
        Nie będą Państwo wiedzieć skąd towary trafiły na magazyn ENTREPOT. Państwa
        dostawca mógł sam zaimportować towary z kraju trzeciego lub nabyć na tym
        magazynie i sprzedać Państwu.
    5) Wskazali Państwo, że „Zgodnie z przepisami prawa holenderskiego, dostawy towarów
      do magazynu typu VAT Entrepot mogą korzystać ze zwolnienia z VAT (...)”. Proszę
      opisać okoliczności zdarzenia, w tym wskazać co konkretnie jest podstawą takiego
      zwolnienia od podatku, czy magazyn typu VAT Entrepot położony w Holandii jest
      składem celnym? Do kogo należy magazyn, z którego towary będą przez Państwa
      transportowane do Polski np. czy magazyn ten należy do Spółki, czy do innego
      podmiotu, z którym Spółka ma podpisaną umowę dot. usług magazynowania?
        Towary trafiają do magazynu typu VAT Entrepot w Holandii, prowadzonego zgodnie
        z art. 157 Dyrektywy 2006/112/WE. Magazyn jest podmiotem trzecim, z którym
        Spółka zawiera umowę o magazynowanie. Magazyn nie jest składem celnym.
        Magazyny typu Enrepot są to magazyny handlowe gdzie sprzedaż na nich jest
        zwolniona z VAT. Dopiero sprzedaż poza magazyn generuje opodatkowanie VAT.
        Aby kupować i sprzedawać na tych magazynach konieczne jest posiadanie

        przedstawiciela fiskalnego w Holandii, który śledzi obrót towarem na magazynie i
        gdy towar jest przemieszczany do innego państwa UE zgłasza
        wewnątrzwspólnotową dostawę używając do tego swojego holenderskiego VAT.
        Magazyn VAT Entrepot nie należy do Spółki, jest własnością innego podmiotu, z
        którym Spółka podpisze umowę dotyczącą usług magazynowania.
    6) W którym momencie/na terenie jakiego kraju Spółka będzie nabywała prawo do
      rozporządzania towarami jak właściciel? Czy w czasie gdy towary będą znajdowały się
      w magazynie w Holandii oczekując na wywóz do Polski, będą Państwo mieli prawo do
      rozporządzania tymi towarami jak właściciel?
        Spółka nabywa prawo do rozporządzania towarami jak właściciel w momencie
        zakupu w Holandii. Na czas przechowywania towarów w magazynie Entrepot,
        Spółka ma pełne prawo do dysponowania nimi jak właściciel.
    7) Czy w ramach transakcji będącej przedmiotem zapytania, dostawca towarów z kraju
      członkowskiego UE przeniesie prawo do rozporządzania towarami na Państwa, a
      następnie Państwo przeniosą to prawo na nabywcę z Polski?
        Dostawca z UE przenosi prawo do rozporządzania towarami na Spółkę w Holandii, a
        następnie Spółka przenosi to prawo na kontrahenta w Polsce.
    8) Proszę wskazać jaki będzie status podatkowy dostawców towarów z krajów
      członkowskich UE, od których Spółka będzie nabywała towar, tj. czy będą to podatnicy
      podatku od wartości dodanej, czy będą zarejestrowani dla celów VAT również w
      Holandii?
        Dostawcy będą zarejestrowani do celów VAT w innych państwach Unii Europejskiej
        niż Holandia. Dostawcy w Holandii będą mieli przedstawiciela fiskalnego, który
        będzie kontrolował dostawy towarów na magazynach typu Entrepot i zgłaszał
        używając swój numer VAT, wewnątrzwspólnotową dostawę, w momencie gdy
        towary zostaną przetransportowane z magazynu do innego państwa UE.
    9) Jakie dane będzie zawierała faktura wystawiona przez dostawcę z UE dokumentująca
      transakcję objętą wnioskiem, tj. jaki numer identyfikacji podatkowej (nadany w jakim
      kraju) dostawcy będzie zawierała, kto (jaki podmiot) będzie na fakturze wskazany jako
      nabywca towarów, jaki numer identyfikacji podatkowej (nadany w jakim kraju)
      nabywcy będzie wskazywała faktura, czy będzie zawierała podatek VAT (jaka stawka)?
        Dane dostawcy będą następujące: adres siedziby w innym niż Holandia państwie
        UE i jego numer VAT z państwa członkowskiego.
        Na fakturze będzie widniała formuła: Sprzedaż na magazynie Entrepot zwolniona z
        VAT na postawie art. 157 Dyrektywy VAT.
        Dane odbiorcy: adres siedziby Spółki w Polsce i polski numer VAT.
        Faktura będzie bez podatku VAT.
    10) Czy odbiorca końcowy towarów (polski podatnik) będzie Państwu znany przed
      rozpoczęciem transportu towarów z Holandii do Polski? Czy w momencie rozpoczęcia
      transportu towarów z Holandii do Polski będą Państwo mieli zawartą umowę
      /uzgodnienie (lub jakiekolwiek inne porozumienie) z odbiorcą końcowym w Polsce
      dotyczące dostawy tych towarów? Czy też w pierwszej kolejności Spółka
      przetransportuje towar do Polski „na własną rzecz”, a dopiero w późniejszym czasie
      będzie poszukiwała nabywców?
        Odbiorca końcowy w Polsce będzie znany przed rozpoczęciem transportu z
        Holandii. Umowa lub uzgodnienie handlowe będzie zawarte przed wysyłką.
        Transport zostanie zlecony bezpośrednio do magazynu polskiego odbiorcy.
    11) W jaki sposób uczestnicy transakcji, tj. dostawca z UE i Spółka rozliczą podatek w
      związku z opisanymi dostawami towarów na terytorium Holandii?

        Sprzedaż na rzecz Spółki z magazynu Entrepot nie będzie podlegała VAT. Spółka
        będzie sprzedawać towar z magazynu typu Entrepot w Holandii do odbiorcy
        końcowego w Polsce. Spółka będzie wysyłać fakturę wewnętrzną do przedstawiciela
        fiskalnego w Holandii. W tej fakturze jako sprzedawca wskazana będzie Spółka z
        numerem VAT holenderskiego przedstawiciela i jego danymi adresowymi. Nabywcą
        będzie Spółka z polskim numerem VAT i danymi adresowymi siedziby spółki w
        Polsce. Faktura wewnętrzna będzie podstawą WDT w Holandii i WNT w Polsce (bez
        przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel).
        Przedstawiciel fiskalny Spółki zgłosi wewnątrzwspólnotową dostawę ze swoim VAT
        na rzecz Spółki z polskim numerem VAT.
        Następnie Spółka zgłosi wewnątrzwspólnotowe nabycie z numerem VAT
        holenderskiego przedstawiciela fiskalnego i wystawi fakturę sprzedażową dla
        odbiorcy polskiego z polskim numerem VAT jako sprzedaż krajową. Przeniesienie
        prawa własności nastąpi w momencie dostawy DDP do magazynu odbiorcy
        końcowego w Polsce.
    Pytania sformułowane ostatecznie w uzupełnieniu wniosku
    1) Czy przemieszczenie towarów z magazynu typu VAT Entrepot w Holandii do Polski, po
      ich uprzednim nabyciu przez Wnioskodawcę od dostawców z innych państw
      członkowskich UE, należy uznać za nietransakcyjne przemieszczenie własnych
      towarów, skutkujące po stronie Wnioskodawcy obowiązkiem rozpoznania
      wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (WNT) w Polsce na podstawie art. 11 ust. 1
      ustawy o VAT?
    2) Czy przemieszczenie towarów z magazynu VAT Entrepot w Holandii do Polski,
      dokonane przez Spółkę w ramach sprzedaży do polskiego odbiorcy końcowego,
      skutkuje obowiązkiem rozpoznania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (WNT)
      w Polsce dla Spółki i może być traktowane jako nietransakcyjne przemieszczenie
      własnych towarów przy uwzględnieniu, że transport towarów odbywa się z magazynu
      Entrepot do magazynu odbiorcy końcowego w Polsce?
    3) Czy w przedstawionym modelu Wnioskodawca - jako podatnik VAT w Polsce - będzie
      uprawniony do wystawienia na rzecz odbiorcy krajowego faktury sprzedażowej z
      polskim podatkiem VAT, dokumentującej krajową dostawę towarów?
    4) Czy sprzedaż towarów dokonana przez Spółkę z magazynu Entrepot do odbiorcy
      końcowego w Polsce jest sprzedażą krajową?
    Państwa stanowisko w sprawie sformułowane ostatecznie w uzupełnieniu wniosku
    Zdaniem Spółki, przemieszczenie towarów z Holandii do Polski należy traktować jako
    nietransakcyjne przemieszczenie własnych towarów w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    VAT. Skutkuje to powstaniem po stronie Spółki obowiązku rozpoznania WNT w Polsce.
    Po rozpoznaniu WNT w Polsce, dalsza sprzedaż towarów na rzecz kontrahenta w Polsce
    stanowi krajową dostawę towarów, dokumentowaną fakturą z polskim podatkiem VAT.
    Spółka jest zobowiązana do wykazania VAT należnego od tej sprzedaży.
    Zdaniem Wnioskodawcy, przedstawiony model działalności gospodarczej - polegający na
    nabywaniu towarów od unijnych dostawców na magazyn typu VAT Entrepot w Holandii, a
    następnie przemieszczaniu tych towarów do kontrahenta Wnioskodawcy w Polsce - należy
    zakwalifikować jako transakcję łańcuchową. Opisany model rozliczeniowy spełnia definicję
    transakcji łańcuchowej w rozumieniu art. 36a ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE, ponieważ
    obejmuje sekwencję przemieszczeń towaru z udziałem trzech podmiotów z różnymi
    numerami VAT.
    Zgodnie z art. 17 ust. 1 lit. b Dyrektywy 2006/112/WE oraz art. 11 ust. 1 ustawy o VAT, za
    WNT uznaje się również przemieszczenie towarów przez podatnika VAT z jednego
    państwa członkowskiego do drugiego - jeżeli towary te mają być przeznaczone do

    działalności gospodarczej podatnika. Przemieszczenie takie traktowane jest - dla celów
    VAT - tak jakby było dostawą i nabyciem, mimo że nie towarzyszy mu rzeczywista
    transakcja sprzedaży. Warunkiem jest jedynie to, że przemieszczane towary pozostają we
    władaniu tego samego podatnika, choć może on posługiwać się różnymi numerami VAT.
    W przedstawionym przypadku Wnioskodawca działa w podwójnej roli:
        jako podatnik VAT posługujący się numerem VAT NL (za pośrednictwem
        przedstawiciela podatkowego w Holandii),
        oraz jako podatnik VAT zarejestrowany w Polsce.
    Tym samym, spełnione są przesłanki uznania przemieszczenia towarów z Holandii do
    kontrahenta Wnioskodawcy w Polsce za nietransakcyjne przemieszczenie własnych
    towarów, skutkujące rozpoznaniem WNT w Polsce. Nie dochodzi natomiast do WDT po
    stronie Wnioskodawcy, ponieważ nie następuje rzeczywista dostawa towarów na rzecz
    innego podmiotu w Holandii. Rolę „sprzedawcy” dla celów VAT pełni przedstawiciel
    podatkowy, posługujący się własnym numerem VAT, działający na rzecz Wnioskodawcy - a
    to oznacza, że przemieszczenie może zostać technicznie wykazane jako WDT (od VAT NL) i
    WNT (na VAT PL), przy czym nie oznacza to istnienia faktycznej sprzedaży.
    Dla celów dokumentacyjnych właściwe jest wystawienie faktury wewnętrznej (tzw.
    dokumentu technicznego), w której Wnioskodawca wskazuje siebie jako sprzedawcę (VAT
    NL) i nabywcę (VAT PL). Taka konstrukcja transakcji jest uznawana zarówno przez przepisy
    unijne, jak i orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości UE.
    W konsekwencji, Wnioskodawca po przemieszczeniu towarów do kontrahenta
    Wnioskodawcy w Polsce i rozpoznaniu WNT, będzie dokonywał krajowej dostawy towarów
    do klienta końcowego na terytorium Polski. Faktura sprzedażowa dokumentująca tę
    transakcję powinna zawierać polski VAT, a Wnioskodawca występuje tu jako polski
    podatnik VAT.
    Z uwagi na to, że nabywca w Polsce będzie zarejestrowanym podatnikiem VAT, a zakup
    dotyczy towarów wykorzystywanych do działalności opodatkowanej - przysługuje mu
    prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego na zasadach ogólnych, wynikających z art.
    86 ustawy o VAT.
    W ocenie Wnioskodawcy prezentowany model rozliczeń:
        jest transparentny podatkowo,
        opiera się na rzeczywistych przepływach towarów i dokumentów,
        znajduje podstawy w przepisach unijnych i krajowych,
        był akceptowany przez organy podatkowe w podobnych stanach faktycznych.
    Dodatkowo należy zauważyć, że zawarcie umowy z przedstawicielem podatkowym w
    Holandii oraz prawidłowe raportowanie WDT/WNT z wykorzystaniem numerów VAT UE
    (NL i PL) umożliwia identyfikowalność przepływu towarów i nie prowadzi do żadnego
    uszczuplenia dochodów Skarbu Państwa ani państwa członkowskiego wysyłki (Holandii).
    W świetle powyższego, stanowisko Wnioskodawcy potwierdza, że:
        przemieszczenie towarów z Holandii do Polski należy kwalifikować jako
        nietransakcyjne WNT,
        nie występuje obowiązek wykazywania WDT przez Wnioskodawcę (a jedynie przez
        przedstawiciela),
        Wnioskodawca prawidłowo rozlicza sprzedaż krajową z polskim VAT,

        odbiorcy przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT.
    W tym miejscu należy podkreślić, że pełne bezpieczeństwo podatkowe w zakresie
    stosowania modelu łańcucha dostaw - wobec braku jednolitego stanowiska organów
    podatkowych w interpretacjach - mogłoby zostać zapewnione jedynie poprzez uzyskanie
    indywidualnej interpretacji podatkowej. Wnioskodawca pragnie podkreślić, że
    zaproponowany model nie prowadzi do unikania opodatkowania, zapewnia
    transparentność dokumentacyjną i odpowiada logice przepisów wspólnotowych o
    przemieszczeniu towarów.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko
    w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    W myśl art. 2 pkt 1, 4 i 5 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
      Przez terytorium państwa członkowskiego - rozumie się przez to terytorium państwa
      wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
      Przez terytorium państwa trzeciego należy rozumieć terytorium państwa
      niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.
    Według art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy:

      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Według art. 2 pkt 7 ustawy:
      Przez import towarów rozumie się przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego
      na terytorium Unii Europejskiej.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy:
      Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4,
      rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w
      wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa
      członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub
      transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz.
    Według art. 9 ust. 2 ustawy:
      Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że:
      1) nabywcą towarów jest:
      a) podatnik, o którym mowa w art. 15, lub podatnik podatku od wartości dodanej, a
      nabywane towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika,
      b) osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w lit. a
      - z zastrzeżeniem art. 10;
      2) dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem, o którym mowa w pkt 1 lit. a.
    Zatem, przy spełnieniu warunków odnośnie podmiotów biorących udział w transakcji,
    wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy ma miejsce
    wówczas, gdy w wyniku dostawy, w ramach której dochodzi do przeniesienia prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel, towary są wysyłane lub transportowane na
    terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego
    rozpoczęcia wysyłki.
    Ponadto, w myśl art. 11 ust. 1 ustawy:
      Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem, o którym mowa
      w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się również przemieszczenie towarów przez podatnika
      podatku od wartości dodanej lub na jego rzecz, należących do tego podatnika, z
      terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju na terytorium kraju,
      jeżeli towary te zostały przez tego podatnika na terytorium tego innego państwa
      członkowskiego w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone,
      wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia
      towarów, albo zaimportowane, i towary te mają służyć działalności gospodarczej
      podatnika.
    Powołany przepis rozszerza zakres transakcji uznawanych za wewnątrzwspólnotowe
    nabycie towarów o przemieszczenie towarów własnych podatnika z kraju członkowskiego
    do Polski. W myśl tej regulacji, przemieszczenie towarów traktowane będzie jako
    wewnątrzwspólnotowe nabycie wtedy, gdy przemieszczane towary są własnością
    podatnika, który wszedł w ich posiadanie na terytorium państwa członkowskiego, z
    którego transportowane są do Polski i będą służyć czynnościom wykonywanym przez
    niego, jako podatnika, na terytorium kraju. W takim przypadku w państwie, z którego
    przemieszczane są towary, występuje wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów,
    natomiast w państwie, do którego przemieszczane są towary, następuje ich
    wewnątrzwspólnotowe nabycie - dokonywane przez ten sam podmiot.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:

      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel i rezultat takiej działalności.
    Według art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy:
      Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
      osobowości prawnej oraz osoby fizyczne dokonujące wewnątrzwspólnotowego
      nabycia towarów.
    Zgodnie z art. 22 ust. 4 ustawy:
      W przypadku gdy miejscem rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów jest
      terytorium państwa trzeciego, dostawę towarów dokonywaną przez podatnika lub
      podatnika podatku od wartości dodanej, który jest również podatnikiem z tytułu
      importu albo zaimportowania tych towarów, uważa się za dokonaną na terytorium
      państwa członkowskiego importu albo zaimportowania tych towarów.
    W myśl art. 25 ust. 1 ustawy:
      Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów uznaje się za dokonane na terytorium
      państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie zakończenia
      ich wysyłki lub transportu.
    Zgodnie z art. 26a ust. 1 ustawy:
      Miejscem importu towarów jest terytorium państwa członkowskiego, na którym
      towary znajdują się w momencie ich wprowadzenia na terytorium Unii Europejskiej.
    Zatem, importem jest przywóz towarów z kraju trzeciego na terytorium Unii Europejskiej.
    Natomiast to, w którym państwie członkowskim podlega on opodatkowaniu określa art.
    26a ustawy. Miejscem importu jest bowiem terytorium tego państwa członkowskiego, na
    którym towary znajdują się w momencie ich wprowadzenia na terytorium Unii
    Europejskiej.
    Według art. 156 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej z dnia 28 listopada 2006 r. (Dz.Urz.UE.L
    Nr 347, str. 1), zwanej dalej „Dyrektywą”:
      1. Państwa członkowskie mogą zwolnić następujące transakcje:
      a) dostawy towarów przeznaczonych do zgłoszenia organom celnym i, w stosownym
      przypadku, umieszczenia w miejscu tymczasowego składowania;
      b) dostawy towarów przeznaczonych do umieszczenia w wolnym obszarze celnym
      lub w składzie wolnocłowym;
      c) dostawy towarów, które mają zostać objęte procedurą składu celnego lub
      procedurą uszlachetniania czynnego;
      d) dostawy towarów, które mają zostać wprowadzone na wody terytorialne w celu
      ich zainstalowania na platformach wiertniczych lub wydobywczych, do celów
      budowy, naprawy, konserwacji, przebudowy lub wyposażenia takich platform lub
      połączenia takich platform wiertniczych lub platform wydobywczych ze stałym lądem;
      e) dostawy towarów, które mają zostać wprowadzone na wody terytorialne w celu
      zaopatrzenia w paliwo i ogólnego zaopatrzenia platform wiertniczych lub
      wydobywczych.
      2. Miejscami, o których mowa w ust. 1, są miejsca określone jako takie w
      obowiązujących wspólnotowych przepisach celnych.
    W myśl art. 160 Dyrektywy:
      1. Państwa członkowskie mogą zwolnić następujące transakcje:

      a) dostawy towarów i świadczenie usług dokonywane w miejscach, o których mowa
      w art. 156 ust. 1, jeżeli na terytorium danego państwa nadal ma miejsce jedna z
      sytuacji określonych w tym ustępie;
      b) dostawy towarów i świadczenie usług dokonywane w miejscach, o których mowa
      w art. 157 ust. 1 lit. b i w art. 158, jeżeli na terytorium danego państwa nadal ma
      miejsce jedna z sytuacji, o których mowa, odpowiednio, w ust. 1 lit. b) i ust. 1 wyżej
      wymienionych artykułów.
      2. W przypadku gdy państwa członkowskie korzystają z możliwości przewidzianej w
      ust. 1 lit. a) w odniesieniu do czynności prowadzonych w składach celnych,
      podejmują one środki niezbędne do wprowadzenia procedur dotyczących składów
      innych niż celne pozwalających na zastosowanie ust. 1 lit. b) do takich samych
      transakcji, gdy dotyczą one towarów wymienionych w załączniku V, i są dokonywane
      w składach innych niż celne.
    Zgodnie z art. 201 ust. 1 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952
    /2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego Unijny Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L
    269 z 10 października 2013 r. str. 1 ze zm.), zwanym dalej UKC:
      Towary nieunijne przeznaczone do wprowadzenia na rynek Unii lub przeznaczone do
      osobistego użytku lub konsumpcji na obszarze celnym Unii są obejmowane
      procedurą dopuszczenia do obrotu. Dopuszczenie do obrotu nadaje towarom
      nieunijnym unijny status celny.
    Według art. 106b ust. 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także
      dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2,
      dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości
      dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem.
    Z opisu sprawy wynika, że Spółka jest czynnym podatnikiem VAT w Polsce i posiada
    aktywny numer VAT-UE (PL).
    Spółka zamierza nabywać towary od dostawców z krajów członkowskich UE (np. Niemiec,
    Belgii, Francji). Miejscem dostawy będzie magazyn typu VAT Entrepot zlokalizowany w
    Holandii. Transakcje będą przebiegały w ten sposób, że towary - po dopuszczeniu ich do
    obrotu w UE będą trafiały do magazynu typu VAT Entrepot w Holandii, prowadzonego
    zgodnie z art. 157 Dyrektywy 2006/112/WE. Towary nabywane przez Spółkę będą
    dopuszczone do obrotu na terytorium UE przy czym, Spółka nie wie z jakiego kraju towary
    trafią do tego magazynu. Dostawca, od którego Spółka nabywa towary mógł je sam
    zaimportować z kraju trzeciego lub nabyć w magazynie Entrepot, a następnie sprzedać
    Spółce.
    Magazyn prowadzony jest przez podmiot trzeci, z którym Spółka podpisze umowę
    dotyczącą usług magazynowania. Magazyn Entrepot nie jest składem celnym lecz
    magazynem handlowym, gdzie towary mogą być przechowywane ze zwolnieniem z
    podatku VAT do momentu ich wyprowadzenia z systemu magazynowego. Sprzedaż na
    terenie magazynu Entrepot jest zwolniona od podatku VAT. Obowiązek opodatkowania
    VAT generuje dopiero sprzedaż poza magazyn. Spółka nie jest zarejestrowana jako
    podatnik VAT w Holandii. Chcąc kupować i sprzedawać towary w ww. magazynie, Spółka
    musi posiadać przedstawiciela fiskalnego w Holandii, co wynika z przepisów
    obowiązujących w tym kraju. W związku z tym, Spółka zawrze umowę z przedstawicielem
    podatkowym zarejestrowanym do VAT w Holandii, który będzie działał w Jej imieniu/na Jej
    rzecz, w szczególności będzie raportował przemieszczenie towarów z tego magazynu do
    innych państw członkowskich UE, w tym do Polski, posługując się własnym numerem VAT
    NL. Umowa z holenderskim przedstawicielem fiskalnym będzie dotyczyła użyczenia jego
    holenderskiego NIP do transakcji zakupu i sprzedaży towarów w magazynach typu VAT

    oraz sprzedaży towarów z magazynów typu ENTREPOT do innych państw UE. W
    przypadku wewnątrzwspólnotowych transakcji sprzedaży, Spółka będzie posługiwała się
    numerem NIP przedstawiciela podatkowego (VAT NL). Dostawcy towarów z UE, od których
    Spółka będzie nabywała towary będą zarejestrowani do celów VAT w innych niż Holandia
    państwach Unii Europejskiej. Podmioty te również będą miały ustanowionego
    przedstawiciela fiskalnego w Holandii. Towary zakupione w magazynie w Holandii, Spółka
    przemieści - we własnym imieniu, na własny koszt i ryzyko - do odbiorców zlokalizowanych
    w Polsce (do magazynu polskiego odbiorcy) i dokona krajowej sprzedaży towarów na ich
    rzecz.
    Wątpliwości Spółki dotyczą ustalenia, czy w związku z przemieszczeniem towarów z
    magazynu typu VAT Entrepot z Holandii do Polski, dokonanym na zasadach opisanych w
    zdarzeniu przyszłym, będzie zobowiązana do rozpoznania w Polsce
    wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (WNT) w Polsce, o którym mowa w art. 11 ust.
    1 ustawy, oraz dostawy krajowej na rzecz końcowego odbiorcy.
    Zdaniem Spółki, opisany model działalności, który polega na nabywaniu towarów od
    dostawców z UE w magazynie typu VAT Entrepot w Holandii, a następnie przemieszczeniu
    tych towarów do końcowego odbiorcy w Polsce stanowi transakcję łańcuchową, w której
    uczestniczą trzy podmioty z różnymi numerami VAT, tj. Spółka z NIP holenderskiego
    przedstawiciela podatkowego, Spółka z polskim numerem NIP PL oraz ostateczny
    odbiorca w Polsce z NIP PL. W analizowanym przypadku Spółka występuje w podwójnej
    roli, tj. jako podatnik VAT posługujący się holenderskim numerem swojego przedstawiciela
    podatkowego (VAT NL) oraz jako podatnik VAT zarejestrowany w Polsce. Spółka uważa, że
    nie ma obowiązku rozpoznania WDT w Holandii z uwagi na brak rzeczywistej dostawy
    towarów na rzecz innego podmiotu w tym kraju. W ocenie Spółki, rolę „sprzedawcy” dla
    celów VAT pełni Jej przedstawiciel podatkowy posługujący się własnym numerem VAT, co
    oznacza, że „technicznie” przemieszczenie towarów może zostać wykazane jako WDT (od
    VAT NL) i WNT (na VAT PL), przy czym nie oznacza to istnienia faktycznej sprzedaży. W
    konsekwencji, zdaniem Spółki, w związku z przemieszczeniem towarów z Holandii do
    końcowego odbiorcy w Polsce powinna rozpoznać w Polsce nietransakcyjne
    przemieszczenie towarów własnych, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy, a następnie
    dostawę krajową na rzecz odbiorcy końcowego.
    Z przedstawionym stanowiskiem nie można się zgodzić.
    Należy wskazać, że zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy:
      Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub
      transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę
      trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub
      transportu do nabywcy.
      Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów niewysyłanych ani
      nietransportowanych - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy.
    Na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy:
      W przypadku gdy te same towary są przedmiotem kolejnych dostaw oraz są
      wysyłane lub transportowane bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego
      w kolejności nabywcy, wysyłkę lub transport przyporządkowuje się wyłącznie jednej
      dostawie.
    Zatem, kiedy ten sam towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie jest
    przemieszczany od pierwszego dostawcy do finalnego nabywcy, przyjmuje się, że ma
    miejsce tylko jedna wysyłka (transport). Z uwagi na to, że dokonywane jest tylko jedno
    przemieszczenie towarów, to tylko jedna dostawa może być uznana za dostawę
    „ruchomą”, natomiast pozostałe są dostawami „nieruchomymi”.
    Według art. 22 ust. 2b ustawy:

      W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub
      transportowane z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego
      państwa członkowskiego, wysyłka lub transport tych towarów są przyporządkowane
      wyłącznie dostawie dokonanej do podmiotu pośredniczącego.
    W myśl art. 22 ust. 2d ustawy:
      Przez podmiot pośredniczący, o którym mowa w ust. 2b i 2c, rozumie się innego niż
      pierwszy w kolejności dostawcę towarów, który wysyła lub transportuje towar
      samodzielnie albo za pośrednictwem osoby trzeciej działającej na jego rzecz.
    Przy czym, stosownie do art. 22 ust. 2c ustawy:
      W przypadku gdy podmiot pośredniczący przekazał swojemu dostawcy numer
      identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany mu przez państwo
      członkowskie, z którego towary są wysyłane lub transportowane, wysyłkę lub
      transport przypisuje się wyłącznie dostawie dokonanej przez ten podmiot.
    Z kolei art. 22 ust. 3 ustawy wskazuje, że:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 2-2c i 2e, dostawę towarów, która:
      1) poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu
      rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów;
      2) następuje po wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu
      zakończenia wysyłki lub transportu towarów.
    W myśl tego przepisu wszystkie transakcje realizowane przed dostawą ruchomą (do której
    przypisano wysyłkę lub transport towaru) będą opodatkowane w państwie, z którego
    towar jest wysyłany lub transportowany. Natomiast wszystkie dostawy mające miejsce po
    transakcji ruchomej będą opodatkowane w państwie przeznaczenia towaru. Oznacza to,
    że w przypadku gdy w transakcji łańcuchowej uczestniczą trzy podmioty, a towar
    transportowany jest pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej i transakcją
    ruchomą jest transakcja pomiędzy pierwszym i drugim podmiotem w łańcuchu dostaw,
    wówczas pierwszy dostawca (pierwszy podmiot w łańcuchu dostaw) zobowiązany jest do
    wykazania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na terytorium państwa, w którym
    rozpoczyna się transport towaru. Natomiast nabywca tych towarów (drugi w kolejności
    podatnik) zobowiązany jest do rozliczenia podatku VAT z tytułu wewnątrzwspólnotowego
    nabycia towarów i w konsekwencji do dokonania rejestracji w państwie zakończenia
    transportu towarów. Kolejna dostawa towarów, dokonana pomiędzy drugim i trzecim
    podatnikiem w łańcuchu dostaw stanowi dostawę krajową w kraju zakończenia transportu
    towarów, która co do zasady powinna być opodatkowana przez tego dostawcę (drugiego
    uczestnika transakcji) wg przepisów obowiązujących w tym kraju.
    Na wstępie należy zaznaczyć, że o prawidłowym opodatkowaniu transakcji nie decyduje
    wola stron lecz rzeczywisty przebieg transakcji. Dla kwalifikacji transakcji na gruncie
    przepisów ustawy o VAT istotne są bowiem faktyczne okoliczności jej wykonywania.
    Przechodząc do przedstawionych wątpliwości należy wskazać, że transakcja łańcuchowa
    cechuje się tym, że towar będący przedmiotem więcej niż jednej transakcji, jest fizycznie
    wydawany tylko raz bezpośrednio przez pierwszy podmiot ostatniemu nabywcy. Każda z
    dostaw w transakcji łańcuchowej traktowana jest odrębnie, co oznacza, że dla każdej z
    nich odrębnie ustalane jest też miejsce dokonania dostawy. Zatem, dla zaistnienia
    dostawy łańcuchowej konieczne jest łączne wystąpienie następujących okoliczności:
        w transakcji musi uczestniczyć kilka podmiotów,
        transakcja musi dotyczyć tego samego towaru,
        towar jest przedmiotem tylko jednej wysyłki od pierwszego dostawcy do ostatniego
        w kolejności nabywcy (art. 22 ust. 2 ustawy).

    W analizowanej sprawie ww. warunki nie zostaną spełnione.
    Po pierwsze, w transakcji nie uczestniczą trzy podmioty wymienione przez Spółkę, tj.
    Spółka z NIP holenderskiego przedstawiciela podatkowego, Spółka z polskim numerem
    NIP PL oraz ostateczny odbiorca w Polsce z NIP PL. Spółkę posługującą się numerem NIP
    holenderskiego przedstawiciela podatkowego oraz Spółkę posługującą się polskim
    numerem NIP PL należy bowiem traktować jako ten sam podmiot. Przyjęcie odmiennego
    podejścia skutkowałoby uznaniem, że Spółka sprzedaje towar sama sobie.
    Z wniosku wynika, że Spółka nabywa towar w magazynie Entrepot w Holandii od dostawcy
    z UE i w momencie zakupu uzyskuje prawo do rozporządzania towarami jak właściciel.
    Dostawca z UE udokumentuje dostawę dokonaną na rzecz Spółki fakturą, w której wskaże
    swój adres siedziby w innym niż Holandia państwie UE i swój numer VAT z państwa
    członkowskiego (dane dostawcy) oraz informację, że sprzedaż w magazynie Entrepot jest
    zwolniona z VAT na podstawie art. 157 Dyrektywy VAT. Jednocześnie ww. faktura będzie
    zawierała adres siedziby Spółki w Polsce oraz polski numer VAT Spółki (dane odbiorcy).
    Następnie Spółka sprzeda towary zakupione od dostawcy z UE odbiorcy końcowemu z
    Polski. Jak Państwo jednoznacznie wskazali, dostawca z UE przenosi prawo do
    rozporządzania towarami na Spółkę w Holandii, natomiast Spółka przenosi to prawo na
    końcowego odbiorcę w Polsce. Z powyższego wynika więc, że w transakcji uczestniczy
    dostawca z UE, Spółka oraz odbiorca końcowy z Polski. Dostawca z UE sprzedaje Spółce
    towary, które następnie Spółka sprzedaje polskiemu odbiorcy końcowemu. A zatem
    wbrew twierdzeniu Spółki, Holenderski przedstawiciel podatkowy nie nabywa prawa do
    rozporządzania towarem jak właściciel, gdyż Spółka jednoznacznie wskazała, że
    przedstawiciel podatkowy będzie działał w imieniu Spółki, tj. nadzorował dostawy towarów
    do magazynu VAT Entrepot i raportował przemieszczenie towarów z tego magazynu do
    innych państw członkowskich UE, w tym do Polski posługując się swoim holenderskim
    numerem identyfikacji podatkowej (VAT NL). Tym samym Holenderski przedstawiciel
    podatkowy Spółki działający w imieniu Spółki nie może być sprzedawcą.
    Ponadto, Spółka wskazała, że nabywane towary będą dopuszczone do obrotu na
    terytorium UE i będą trafiały bezpośrednio do magazynu Entrepot, w którym mogą być
    przechowywane ze zwolnieniem z podatku VAT do momentu ich wyprowadzenia z
    systemu magazynowego. Magazyn VAT Entrepot nie jest własnością Spółki lecz innego
    podmiotu, z którym Spółka podpisze umowę dotyczącą usług magazynowania. Przy tym,
    Spółka nabywa prawo do rozporządzania towarami jak właściciel w momencie zakupu
    towarów w Holandii i w czasie ich przechowywania w magazynie Entrepot, ma pełne
    prawo do dysponowania nimi jak właściciel. Towary zostaną przetransportowane przez
    Spółkę z magazynu Entrepot zlokalizowanego w Holandii do Polski.
    Przestawione okoliczności wskazują więc, że towary nie będą transportowane
    bezpośrednio od dostawcy z UE z terytorium Holandii do odbiorcy końcowego na
    terytorium Polski. W konsekwencji nie można uznać, że transakcja opisana we wniosku
    stanowi transakcję łańcuchową. Transakcję pomiędzy dostawcą z UE i Spółką działającą na
    terytorium Holandii poprzez przedstawiciela podatkowego oraz transakcję pomiędzy
    Spółką działającą na terytorium Holandii poprzez przedstawiciela podatkowego i odbiorcą
    końcowym należy rozpatrywać odrębnie. Istotą transakcji łańcuchowej jest bowiem to, że
    towar będący przedmiotem więcej niż jednej dostawy jest fizycznie wydawany tylko raz,
    bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatecznego nabywcy, co nie ma miejsca w
    analizowanej sprawie.
    Przechodząc do opodatkowania transakcji pomiędzy Spółką i ostatecznym odbiorcą
    towarów z Polski należy wskazać, że jak wynika z okoliczności sprawy, Spółka będzie
    przemieszczała z Holandii do Polski towary, które nabędzie na terytorium tego państwa
    od dostawcy z UE (np. z Niemiec, Belgii, Francji). Spółka uzyska prawo do rozporządzania
    towarami jak właściciel w Holandii, w momencie zakupu. Kontrahent udokumentuje
    dostawę dokonaną na rzecz Spółki fakturą. Następnie, towary zakupione w Holandii,
    Spółka przetransportuje do Polski do magazynu polskiego odbiorcy, który jest

    zarejestrowany w Polsce jako czynny podatnik VAT. Przy tym, odbiorca końcowy w Polsce
    będzie znany Spółce przed rozpoczęciem transportu towarów z Holandii do Polski i co
    istotne, jeszcze przed transportem towarów z Holandii do Polski Spółka będzie miała
    zawartą umowę lub uzgodnienie handlowe z odbiorcą końcowym w Polsce dotyczące
    dostawy tych towarów. Powyższe oznacza, że transport towarów z Holandii do Polski
    nastąpi w wyniku dostawy dokonanej przez Spółkę na rzecz odbiorcy końcowego z Polski.
    Mając na uwadze opis sprawy oraz powołane przepisy prawa należy stwierdzić, że Spółka
    dokonując sprzedaży towarów na rzecz odbiorcy końcowego z Polski nie będzie
    zobowiązana do rozpoznania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa
    w art. 11 ust. 1 ustawy (tj. z uwagi na przemieszczenie towarów własnych), a następnie
    dostawy krajowej na rzecz odbiorcy końcowego z Polski. W opisanym schemacie
    sprzedaży, transport towarów z magazynu Entrepot znajdującego się w Holandii do
    odbiorcy końcowego z Polski następuje w wyniku dokonania transakcji z ustalonym
    klientem z Polski, w celu przeniesienia na klienta z Polski prawa do dysponowania
    towarem jak właściciel. Towar, opuszczając terytorium innego niż Polska kraju UE
    (Holandii), jest już przeznaczony dla konkretnego nabywcy (odbiorcy końcowego z Polski),
    z którym jeszcze przed rozpoczęciem transportu towarów z Holandii do Polski Spółka
    będzie miała zawartą umowę lub uzgodnienie handlowe dotyczące dostawy tych towarów.
    Towar ten jest dostarczany temu nabywcy do wskazanego miejsca na terytorium Polski.
    Spółka nie będzie transportowała towaru z Holandii do Polski, po to aby następnie
    dokonać jego sprzedaży (tj. zawrzeć odrębną transakcję), gdyż już w momencie wywozu
    towaru z Holandii nabywca towarów będzie Spółce znany, a towary będą transportowane
    bezpośrednio do tego nabywcy. Zatem, w przedmiotowej sprawie nie zachodzą
    przesłanki, o których mowa w art. 11 ust. 1 ustawy, tj. nie dochodzi do przemieszczenia
    towarów z terytorium Holandii na terytorium Polski w ramach przedsiębiorstwa Spółki.
    Powyższe potwierdza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 września 2018 r.
    sygn. I FSK 1500/16, w którym wskazano, że: „Za istotną cechę dostawy opisanej w stanie
    faktycznym sprawy Naczelny Sąd Administracyjny uznał to, że już w momencie
    dokonywania wywozu towaru z terytorium Polski znany jest jego skonkretyzowany
    odbiorca z Wielkiej Brytanii. Specyfika opisanego we wniosku zdarzenia wiąże się z
    posiadaniem przez Spółkę umowy z kontrahentem brytyjskim, na podstawie której już
    wywóz towaru z Polski dokonywany jest w celu dostarczenia skonkretyzowanego towaru
    do tego właśnie kontrahenta. Ekonomicznie tak ułożona transakcja stanowi jedną,
    zorganizowaną całość z wykorzystaniem jedynie nowoczesnych form realizacji dostawy
    poprzez centrum logistyczne. Nie ma uzasadnienia dzielenie dostawy - która od początku
    ma adresata w kontrahencie brytyjskim, z którym skarżąca ma zawartą umową regulującą
    szczegółowy sposób przebiegu dostaw - w sposób proponowany w interpretacji. Nie
    uwzględnia on bowiem podstawowej okoliczności, że przemieszczenie towaru z Polski do
    Belgii odbywa się dla realizacji z góry zaplanowanego celu - WDT do odbiorcy z Wielkiej
    Brytanii, a nie bliżej nieokreślonych przyszłych dostaw do odbiorców zagranicą. (...)
    Stanowisko, aby w ramach uproszczenia rozliczeń VAT traktować przedmiotową dostawę
    jako jedną WDT do Wielkiej Brytanii, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego
    realizuje cel art. 138 ust. 1 Dyrektywy 112, który stanowi, że państwa członkowskie
    zwalniają dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych do miejsca przeznaczenia
    znajdującego się poza terytorium danego państwa, ale na terytorium Wspólnoty, przez
    sprzedawcę, przez nabywcę lub na ich rzecz, dokonane dla innego podatnika lub osoby
    prawnej niebędącej podatnikiem, działających w takim charakterze w państwie
    członkowskim innym niż państwo rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów.”
    Mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa, orzeczenie NSA oraz przedstawione
    okoliczności sprawy należy zatem, uznać, że przemieszczenie towaru z Holandii na
    terytorium kraju będzie - stosownie do art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy - stanowić dla Spółki
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów z terytorium Holandii, opodatkowaną zgodnie z
    regulacjami obowiązującymi na terenie tego państwa, której na terytorium Polski będzie

    odpowiadać wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów dokonane przez odbiorcę
    końcowego, podlegające opodatkowaniu w Polsce na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 4 w zw. z
    art. 9 ust. 1 ustawy. Tym samym nie będzie podstaw prawnych do udokumentowania ww.
    dostawy jako sprzedaży krajowej i wystawienia z tego tytułu faktury.
    Tym samym, stanowisko z którego wynika, że w związku z przemieszczeniem towarów z
    Holandii do Polski Spółka powinna rozliczyć w Polsce podatek VAT z tytułu
    wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy oraz z
    tytułu dostawy krajowej dokonanej na rzecz odbiorcy końcowego jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej:
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w
      jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego
      (interpretację indywidualną).
    Zatem przedmiotowa interpretacja rozstrzyga w zakresie zastosowania przepisów
    regulujących podatek od towarów i usług względem Państwa Spółki, a nie wywiera skutku
    prawnego dla odbiorcy końcowego z Polski.
    Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony
    odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111
        ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.