Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.754.2025.1.AJB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-29
Teza: Ustalenie czy planowana sprzedaż działek, przed i po
uzyskaniu pozwolenia na budowę stanowi czynność
podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT niekorzystającą
ze zwolnienia bądź korzystającą ze zwolnienia.
Słowa kluczowe: grunty-grunt niezabudowany
grunty-sprzedaż gruntów
teren-teren budowlany
teren-teren niezabudowany
zwolnienie-zwolnienie podatkowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa terenów
niezabudowanych innych niż tereny budowlane
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa towarów
wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności
zwolnionej
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 9

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Gmina ... (dalej: Gmina lub Wnioskodawca) jest zarejestrowana na potrzeby podatku od
    towarów i usług (dalej: VAT) jako podatnik VAT czynny.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (dalej:
    ustawa o samorządzie gminnym), Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i
    na własną odpowiedzialność. Jednocześnie w myśl art. 6 ust. 1 cytowanej ustawy, do
    zakresu działania Gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym,
    niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Do zadań własnych Gminy należy
    zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy o
    samorządzie gminnym.
    Gmina jest właścicielem terenu, składającego się dotychczas z trzech sąsiadujących ze
    sobą działek stanowiących grunt niezabudowany, dla których została wydana jedna
    decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dotycząca inwestycji
    polegającej na budowie ... budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną
    infrastrukturą techniczną. Zgodnie z powyższą decyzją działki przeznaczone są pod teren
    zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W oparciu o powyższą decyzję dokonano
    podziału trzech działek na ... odrębnych działek (dalej: Działki). Decyzja ta, mimo podziału
    terenu, pozostaje w mocy.
    Dla nowo wyodrębnionych Działek nie zostały wydane nowe decyzje o warunkach
    zabudowy i zagospodarowania terenu, nie został również uchwalony Miejscowy Plan
    Zagospodarowania Przestronnego.
    Gmina planuje dokonać sprzedaży poszczególnych działek w trybie przetargu
    nieograniczonego. Nie jest jednak zaplanowana jednorazowa sprzedaż wszystkich ...
    działek. Gmina zamierza dokonywać sukcesywnej sprzedaży. Gmina ma świadomość, że
    po zakupie, właściciel działki, celem wzniesienia na niej obiektu, uzyska pozwolenie na
    budowę. Zgodnie z art. 65 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym –
    Gmina interpretuje to jako przesłankę do wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy.
    Jednocześnie Gmina pragnie wskazać, że stała się ona właścicielem przedmiotowego
    terenu w roku 1993 w drodze tzw. komunalizacji, tzn. na mocy decyzji ówczesnego
    Wojewody. Wnioskodawca nie dysponuje zatem fakturą VAT dokumentującą nabycie
    nieruchomości. Od momentu, w którym Gmina stała się właścicielem gruntu miał on
    przeznaczenie mieszane, tj. okresowo pozostawał niezagospodarowany i nieużytkowany,
    w pozostałym okresie natomiast stanowił przedmiot dzierżawy na cele rolnicze.

    Dotychczas przedmiotowy teren dzierżawiony był lokalnemu rolnikowi na cele rolnicze
    (czynność zwolniona z VAT). Gmina nie wykorzystywała zatem terenu do czynności
    opodatkowanych VAT, dających prawo do odliczenia VAT naliczonego.
    W związku z planowaną sprzedażą nieruchomości Gmina powzięła wątpliwość co do
    sposobu opodatkowania VAT przedmiotowych transakcji. Wątpliwości Gminy dotyczą
    zarówno sprzedaży Działek przed uzyskaniem pozwolenia na budowę dla którejkolwiek z
    ... Działek, jak i po uzyskaniu pozwolenia na budowę.
    Pytania
    1. Czy planowana przez Gminę transakcja sprzedaży Działek, przed uzyskaniem
      pozwolenia na budowę dla którejkolwiek z ... Działek, będzie stanowiła po stronie
      Gminy czynność podlegającą opodatkowaniu VAT, korzystającą ze zwolnienia z VAT?
    2. Czy planowana przez Gminę transakcja sprzedaży Działek, po uzyskaniu pozwolenia na
      budowę dla którejkolwiek z ... Działek, będzie stanowiła po stronie Gminy czynność
      podlegającą opodatkowaniu VAT, korzystającą ze zwolnienia z VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1. Planowana przez Gminę transakcja sprzedaży pierwszych Działek, przed uzyskaniem
      pozwolenia na budowę dla którejkolwiek z ... Działek, będzie stanowiła po stronie
      Gminy czynność podlegającą opodatkowaniu VAT, niekorzystającą ze zwolnienia z VAT.
    2. Planowana przez Gminę transakcja sprzedaży kolejnych Działek, po uzyskaniu
      pozwolenia na budowę dla którejkolwiek z ... Działek, będzie stanowiła po stronie
      Gminy czynność podlegającą opodatkowaniu VAT, korzystającą ze zwolnienia z VAT.
    Uzasadnienie:
    Ad. 1 i 2
    W ocenie Wnioskodawcy, o opodatkowaniu VAT danej czynności można mówić wówczas,
    gdy spełnione są następujące przesłanki:
    · czynność jest wykonywana przez podatnika VAT, działającego w takim charakterze
      (kryterium podmiotowe)
        oraz
    · wchodzi ona w przedmiotowy zakres ustawy o VAT (kryterium przedmiotowe).
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, za podatników uznaje się osoby prawne,
    jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności. Z kolei, zgodnie z ust. 6 przedmiotowej regulacji, nie uznaje się
    za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie
    realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których
    zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych
    umów cywilnoprawnych.
    W świetle powyższego, mając na uwadze, że Gmina dokona sprzedaży Działek na rzecz
    wyłonionych w drodze przetargu nabywców na podstawie zawartej z nimi umowy
    cywilnoprawnej (w formie aktu notarialnego), w opinii Wnioskodawcy, w zakresie tej
    czynności Gmina będzie działała w charakterze podatnika VAT. Tym samym kryterium
    podmiotowe dla uznania czynności za podlegającą opodatkowaniu VAT zostanie w
    analizowanym przypadku spełnione.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają m.in.
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Natomiast
    art. 7 ust. 1 tej ustawy stanowi, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

    Stosownie zaś do art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w
    art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej
    lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów.
    Stosownie natomiast do art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, pod pojęciem towaru należy rozumieć
    rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Mając na uwadze powyższe, zdaniem Wnioskodawcy nie ulega wątpliwości, iż sprzedaż
    Działek za wynagrodzeniem będzie stanowiła po stronie Gminy odpłatną dostawę
    towarów. Tym samym również kryterium przedmiotowe dla uznania, czy dana czynność
    podlega opodatkowaniu VAT zostanie spełnione.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dla dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy o VAT.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku dostawę terenów
    niezabudowanych innych niż tereny budowlane.
    Stosownie do art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, przez tereny budowlane rozumie się grunty
    przeznaczone pod zabudowę godnie z miejscowym planem zagospodarowania
    przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach
    zabudowy i zagospodarowaniu terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i
    zagospodarowaniu przestrzennym.
    W związku z powyższym, na gruncie VAT za teren budowlany uznaje się wyłącznie taki
    grunt niezabudowany, którego przeznaczenie pod zabudowę wynika z obowiązującego
    planu zagospodarowania przestrzennego lub wydanej decyzji o warunkach zabudowy.
    Oznacza to tym samym, iż w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego
    obowiązującego dla danej nieruchomości niezabudowanej oraz gdy nie wydano decyzji o
    warunkach zabudowy dla tego gruntu, nieruchomości tej nie traktuje się dla celów VAT
    jako terenu budowlanego.
    Wskazane w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT zwolnienie z opodatkowania bowiem
    znajduje zastosowanie tylko w odniesieniu do gruntów niezabudowanych, niebędących
    terenami budowlanymi.
    Zgodnie z art. 65 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu
    przestrzennym organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o
    ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli inny wnioskodawca
    uzyskał pozwolenie na budowę, nie wniesiono sprzeciwu wobec zgłoszenia budowy
    dokonanego przez innego wnioskodawcę, inny wnioskodawca zgłosił budowę, o której
    mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, dla tego
    terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji.
    Z powyższej regulacji wynika, że decyzja ustalająca warunki zabudowy może być uchylona
    tylko w dwóch przypadkach, tj. gdy inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę lub
    dla danego terenu ustalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej
    decyzji.
    W tym miejscu należy zauważyć, że dopóki dla żadnej z ... Działek nie zostało wydane
    pozwolenie na budowę – rzeczywiście wydana decyzja o warunkach zabudowy pozostaje
    w mocy – i na ten moment Gmina stoi na stanowisku, że dokonuje zbycia terenu
    budowlanego. Samo dokonanie podziału geodezyjnego nie jest bowiem podstawą do
    wygaśnięcia tych decyzji.
    Inaczej rzecz się ma po wydaniu pozwolenia na budowę – o czym Wnioskodawca wskaże
    w dalszej części uzasadnienia.
    Warunki zabudowy odnoszą się do terenu, a nie do poszczególnych geodezyjnie
    wydzielonych działek, znajdujących się na tym terenie, podział geodezyjny jest natomiast
    jedynie podziałem technicznym. W przypadku, gdy dla danego gruntu istnieje decyzja o

    warunkach zabudowy, wówczas dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków nie
    mają znaczenia. Bierze się je pod uwagę tylko wówczas, gdy przeznaczenia gruntów nie
    można ustalić na podstawie planów miejscowych ani decyzji o warunkach zabudowy.
    Ważność warunków zabudowy jest co do zasady bezterminowa, tj. raz wydana decyzja o
    warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie traci swej ważności z upływem
    jakiegokolwiek terminu.
    W stosunku do wszystkich działek sprzedanych przez Gminę wydana została decyzja o
    warunkach zabudowy, bowiem działki te znajdowały się pierwotnie na obszarze większych
    działek, dla których przed dokonaniem podziału wydana została decyzja o warunkach
    zabudowy. Podział działki nie spowodował zatem wygaśnięcia tej decyzji, co oznacza, że
    nie zmieniło się również przeznaczenie terenu.
    Działki sprzedawane przez podatnika będą stanowiły więc teren budowlany zgodnie z
    decyzją o warunkach zabudowy i jako takie nie mogły skorzystać ze zwolnienia z VAT, o
    którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.
    Stanowisko Gminy, w tym zakresie, znajduje potwierdzenie m.in. w wyroku Naczelnego
    Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2024 r. o sygn. I FSK 787/22, w której sąd
    wskazał, iż „W przypadku, gdy dla danego gruntu istnieje decyzja o warunkach zabudowy,
    wówczas dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków nie mają znaczenia. Bierze się
    je pod uwagę tylko wówczas, gdy przeznaczenia gruntów nie można ustalić na podstawie
    planów miejscowych ani decyzji o warunkach zabudowy. Ważność warunków zabudowy
    jest co do zasady bezterminowa, tj. raz wydana decyzja o warunkach zabudowy i
    zagospodarowania terenu nie traci swej ważności z upływem jakiegokolwiek terminu. W
    stosunku do wszystkich działek sprzedanych przez Skarżącą w przedmiotowym okresie
    rozliczeniowym wydane zostały decyzje o warunkach zabudowy, bowiem działki te
    znajdowały się pierwotnie na obszarze większych działek, dla których przed dokonaniem
    podziału wydane zostały decyzje o warunkach zabudowy. Podział działki nie spowodował
    natomiast wygaśnięcia tych decyzji, co oznacza, że nie zmieniło się również przeznaczenie
    terenu. Zatem działki, będące przedmiotem dostaw dokonanych przez Stronę
    przeznaczone były pod zabudowę, czyli były terenem budowlanym. Ze względu na wydane
    decyzje o warunkach zabudowy działki te nie miały statusu działek rolnych, nie mogły więc
    korzystać ze zwolnienia przedmiotowego, przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o
    VAT.”
    Podobne stanowisko zaprezentowane zostało także w wyroku NSA z dnia 11 października
    2018 r. sygn. I FSK 1396/16, w której NSA stwierdził: „Zdaniem Naczelnego Sądu
    Administracyjnego nie do zaakceptowania jest pogląd, że w sytuacji, gdy wydano decyzję o
    warunkach zabudowy i zagospodarowania nieruchomości można ją podzielić nie
    uwzględniając wydanej dla tej nieruchomości decyzji o warunkach zabudowy i
    zagospodarowania. Dopuszczalność wydzielenia działek gruntu w ramach podziału
    nieruchomości należy w tym przypadku oceniać przez pryzmat możliwości ich
    zagospodarowania określonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania
    terenu (por. wyrok NSA z 25 września 2014 r., II OSK 651/13, LEX nr 1664502). Dodatkowo
    wskazać należy na art. 95 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym
    niezależnie od ustaleń planu miejscowego, a w przypadku braku planu niezależnie od
    decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podział nieruchomości może
    nastąpić w ściśle określonym w tym przepisie celu. Zatem tylko w ściśle określonych w art.
    95 przypadkach możliwy jest podział nieruchomości niezależnie od ustaleń planu
    miejscowego, a w przypadku braku planu niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i
    zagospodarowania terenu.”.
    Analogiczne stanowisko NSA wyraził w wyroku z dnia 29 czerwca 2023 r., sygn. I FSK 547
    /19: „Nie można zgodzić się ze skarżącą, iż podział działki oznacza, że zmienia się
    przeznaczenie terenu. Słusznie Sąd pierwszej instancji wskazał, że z art. 65 ustawy z dnia
    27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz.
    1073), wynika, że decyzja ustalająca warunki zabudowy może być uchylona tylko w dwóch

    przypadkach - tj. gdy inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę lub dla danego
    terenu ustalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Żaden z
    tych przypadków nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Decyzje o warunkach zabudowy
    wydane dla działek, które następnie zostały podzielone, pozostają w mocy. Dokonanie
    podziału geodezyjnego nie jest bowiem podstawą do wygaśnięcia tych decyzji. Warunki
    zabudowy odnoszą się do terenu, a nie do poszczególnych geodezyjnie wydzielonych
    działek, znajdujących się na tym terenie, podział geodezyjny jest natomiast jedynie
    podziałem technicznym. Oczywiste jest, że każda decyzja o warunkach zabudowy
    wskazywać musi konkretne działki, ale ma to na celu jedynie dokładne zlokalizowanie i
    określenie terenu inwestycyjnego oraz jego stanu prawno-właścicielskiego (por. wyrok
    WSA w Poznaniu z 10 listopada 2011 r., sygn. akt IV SA/1V 469/11). W przypadku, gdy dla
    danego gruntu istnieje decyzja o warunkach zabudowy, wówczas dane wynikające z
    ewidencji gruntów i budynków nie mają znaczenia. Bierze się je pod uwagę tylko wówczas,
    gdy przeznaczenia gruntów nie można ustalić na podstawie planów miejscowych ani
    decyzji o warunkach zabudowy. Ważność warunków zabudowy jest co do zasady
    bezterminowa, tj. raz wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu
    nie traci swej ważności z upływem jakiegokolwiek terminu.”.
    Gmina uważa zatem, że przedmiotem jej planowanej transakcji będą działki
    niezabudowane, stanowiące teren budowlany – do czasu wydania pozwolenia na budowę
    dla którejkolwiek z ... Działek.
    Niemniej jednak, w kontekście zwolnienia z VAT, zdaniem Wnioskodawcy, należałoby
    również przeanalizować przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, zgodnie z którym
    zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
    działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych
    towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Jak Gmina wskazywała wcześniej – grunt stanowi towar. Nabyła ona przedmiotowy teren
    w drodze tzw. komunalizacji, tzn. nie odbyło się to w ramach czynności podlegającej
    opodatkowaniu VAT, nie zostało udokumentowane fakturą VAT. Jednocześnie Gmina nie
    wykorzystywała terenu do czynności opodatkowanych VAT, dających prawo do odliczenia
    VAT naliczonego. Przeznaczeniem terenu okresowo była działalność niepodlegająca
    opodatkowaniu VAT – tj. brak użytkowania gruntu oraz okresowo była to dzierżawa na
    cele rolnicze, a więc czynności korzystające ze zwolnienia z VAT.
    Gmina pragnie zauważyć, że zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy, dotyczy wszystkich towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy
    nabyciu (imporcie lub wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do
    odliczenia podatku VAT i wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez
    podatnika – wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.
    W celu zastosowania zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy,
    dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym
    przepisie, tj.:
    · towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
      działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
      przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
    · przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów nie przysługiwało dokonującemu
      ich dostawy prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Niespełnienie choćby jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia
    dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy.
    Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 627
    /12 wskazał, że „zwolnienie, o którym mowa w art. 136 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, a

    więc również wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., przysługuje tylko wtedy gdy podatnik
    nie ma prawa do odliczenia podatku na skutek ograniczeń i zakazów przewidzianych
    przepisami dyrektywy lub u.p.t.u., co wynika np. ze związku ze sprzedażą zwolnioną od
    podatku (por. art. 86 i art. 88 ustawy), a więc nie ma zastosowania, gdy brak odliczenia
    podatku w poprzedniej fazie obrotu wynika z faktu, że dana czynność w ogóle nie
    podlegała opodatkowaniu (por. wyrok ETS z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie C-280/04
    Jyske Finanse A/S) oraz gdy podatnik, mając prawo do odliczenia podatku naliczonego, z
    uprawnienia tego nie skorzystał”.
    W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia z VAT nie będzie korzystać dostawa towarów,
    w stosunku do których podatnik nie odliczył VAT naliczonego z powodów innych niż ściśle
    określone w art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE. Tym samym, przepis art. 136 Dyrektywy
    2006/112/WE wskazuje zatem, że w przypadkach, w których przy nabyciu towaru VAT w
    ogóle nie wystąpił, nie można uznać, że mamy do czynienia z brakiem prawa do odliczenia
    VAT.
    Gmina uważa, że to sposób wykorzystywania przez nią terenu, po jego nabyciu (brak
    użytkowania działek i działalność zwolniona z VAT), stanowił przesłankę uniemożliwiającą
    jej odliczenie VAT naliczonego, abstrahując przy tym od faktu posiadania faktury z
    wykazaną kwotą podatku naliczonego. Biorąc jednak pod uwagę, że od momentu, w
    którym Gmina stała się właścicielem gruntu miał on przeznaczenie mieszane, tj. okresowo
    pozostawał niezagospodarowany i nieużytkowany, w pozostałym okresie natomiast
    stanowił przedmiot dzierżawy na cele rolnicze – przesłanka dotycząca tego, iż „towary od
    momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie działalności
    zwolnionej” nie będzie spełniona z uwagi na okresy, w których teren nie stanowił
    przedmiotu żadnej umowy ani żadnego wykorzystania.
    Tym samym, biorąc pod uwagę fakt, że Gmina nie spełnia przesłanek do zwolnienia z VAT
    na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, jak również przesłanek wskazanych w art.
    43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT – tj. będzie dokonywać dostawy gruntu budowlanego -
    transakcja sprzedaży pierwszych Działek, przed wydaniem pozwolenia na budowę dla
    którejkolwiek z ... Działek, będzie stanowiła po stronie Gminy czynność podlegającą
    opodatkowaniu VAT, niekorzystającą ze zwolnienia z VAT.
    Inaczej rzecz się będzie miała w sytuacji, w której nabywcy pierwszych działek z ... Działek
    przeznaczonych do sprzedaży, uzyskają pozwolenie na budowę w odniesieniu do
    nabytych działek. W tej sytuacji, zdaniem Gminy, decyzja o warunkach zabudowy ulegnie
    wygaśnięciu.
    Jak stanowi art. 65 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Organ,
    który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu
    publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli:
    1) inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę;
    1a) nie wniesiono sprzeciwu wobec zgłoszenia budowy dokonanego przez innego
    wnioskodawcę;
    1b) inny wnioskodawca zgłosił budowę, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia
    7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane;
    2) dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej
    decyzji.
    Oznacza to, że sprzedaż kolejnych działek (po uzyskaniu pozwolenia na budowę przez
    nabywców pierwszych działek) odbywać się będzie już w innych okolicznościach. Należy
    przyjąć, że w tym zakresie Gmina dokonywać będzie zbycia terenu innego niż budowlany –
    dla tych działek nie będzie bowiem obowiązywać Miejscowy Plan Zagospodarowania
    Przestrzennego ani decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego.

    W tym zakresie Gmina stoi na stanowisku, że planowana przez nią transakcja sprzedaży
    kolejnych Działek, po uzyskaniu pozwolenia na budowę dla którejkolwiek z ... Działek,
    będzie stanowiła po jej stronie czynność podlegającą opodatkowaniu VAT, korzystającą ze
    zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie ustalenia czy:
    - planowana sprzedaż Działek, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę dla
      którejkolwiek z ... Działek stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem
      VAT niekorzystającą ze zwolnienia – jest prawidłowe,
    - planowana sprzedaż Działek, po uzyskaniu pozwolenia na budowę dla którejkolwiek z ...
      Działek stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT korzystającą ze
      zwolnienia – jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Natomiast na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT lub
    świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, podlega jednak
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność była
    opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Według art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007 r.
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej – (Dz. Urz. UE.L. Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, z późn. zm.),
    zgodnie z którym:
      Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami.
      Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich
      transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
      gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
      konkurencji.
      W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników
      w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych
      działań sprawia, że mogą być one pominięte.
    Jednakże, w świetle unormowań prawa wspólnotowego w przypadku, gdy organy władzy
    publicznej podejmują takie działania lub dokonują takich transakcji, są uważane za
    podatników w odniesieniu do tych działań, lub transakcji, gdyby wykluczenie ich z
    kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są
    podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które
    mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów
    cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki (urzędy)
    czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany
    (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy itd., umów prawa cywilnego
    (nazwanych i nienazwanych). Bowiem tylko w tym zakresie ich czynności mają charakter
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Mając na uwadze powyższe podkreślić należy, że wyłączeniem od opodatkowania nie są
    objęte czynności realizowane przez jednostki samorządu terytorialnego, wykonywane na
    podstawie umów cywilnoprawnych. Wobec powyższego w analizowanej sprawie,
    stwierdzić należy, że z uwagi na fakt, że sprzedaż nieruchomości będzie niewątpliwie
    czynnością cywilnoprawną (nie publicznoprawną) to dla planowanej czynności będą
    Państwo występować w charakterze podatnika podatku od towarów i usług i nie będą
    Państwo korzystać z wyłączenia od opodatkowania na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy.
    Zatem z tytułu planowanej sprzedaży nieruchomości będą Państwo działać w charakterze
    podatnika podatku od towarów i usług, prowadzącego działalność gospodarczą w

    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a tym samym ww. sprzedaż będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z
    art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Dokonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    może albo być opodatkowana właściwą stawką podatku, albo może korzystać ze
    zwolnienia od tego podatku.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
      budowlane.
    Stosownie do art. 2 pkt 33 ustawy:
      Tereny budowlane to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym
      planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu –
      zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których
      mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    Powyższe oznacza, że zwolnienie przysługuje względem takiej dostawy, której
    przedmiotem jest grunt niezabudowany i jednocześnie o przeznaczeniu innym niż
    budowlane. Zatem ze zwolnienia od podatku korzystać będą dostawy gruntów o
    charakterze rolnym, leśnym itp.
    W tym miejscu należy zauważyć, że w myśl art. 3 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o
    planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.):
      Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym
      uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego
      gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem
      morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej
      oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy.
    Jak stanowi art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
      W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:
    1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji
      inwestycji celu publicznego;
    2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala
      się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
    O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy plan
    zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego
    braku decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego.
    W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że stosownie do treści wyroku Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente
    Emmen – „teren budowlany” oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany
    przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę.

    Zatem, także w świetle orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości, za teren budowlany uznać
    można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod
    zabudowę.
    Wprowadzony do ustawy o podatku od towarów i usług art. 2 pkt 33, odpowiada więc
    także treści ww. orzeczenia, gdyż cechę przeznaczenia pod zabudowę ustalić należy na
    podstawie określonych wprost w ustawie dokumentów prawa miejscowego.
    W związku z powyższym, ustawa o podatku od towarów i usług nakazuje oceniać
    przeznaczenie określonego gruntu wyłącznie w oparciu o istniejący plan
    zagospodarowania przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy
    nieruchomości.
    Zauważyć w tym miejscu należy, że analiza ustawy o podatku od towarów i usług wskazuje
    jednoznacznie, że zwolnienie od podatku VAT obejmuje zbycie nieruchomości
    niezabudowanych (gruntów) wyłącznie w sytuacji, gdy nie są one przeznaczone pod
    zabudowę. Elementem, który determinuje możliwość skorzystania ze zwolnienia od
    podatku VAT przy zbyciu gruntów, jest przeznaczenie gruntu na cele inne niż budowlane.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Zwolnienie od podatku określone w ww. przepisie, dotyczy wszystkich towarów – zarówno
    nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub wytworzeniu) których nie
    przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i wykorzystywanych –
    niezależnie od okresu ich używania przez podatnika (kilka dni, miesięcy czy lat) – wyłącznie
    na cele działalności zwolnionej od podatku VAT. Obydwa warunki muszą być spełnione
    jednocześnie.
    Z opisu sprawy wynika, iż są Państwo właścicielem terenu, składającego się dotychczas z
    trzech sąsiadujących ze sobą działek stanowiących grunt niezabudowany, dla których
    została wydana jedna decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,
    zgodnie z którą działki przeznaczone są pod teren zabudowy mieszkaniowej
    jednorodzinnej. W oparciu o powyższą decyzję dokonano podziału trzech działek na ...
    odrębnych działek. Decyzja ta, mimo podziału terenu, pozostaje w mocy. Dla nowo
    wyodrębnionych Działek nie zostały wydane nowe decyzje o warunkach zabudowy i
    zagospodarowania terenu, nie został również uchwalony Miejscowy Plan
    Zagospodarowania Przestronnego.
    W przedmiotowej sprawie należy mieć na uwadze wyrok Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 11 października 2018 r. sygn. akt I FSK 1396/16, w którym Sąd
    stwierdził, że:
      „(...) nie do zaakceptowania jest pogląd, że w sytuacji, gdy wydano decyzję o
      warunkach zabudowy i zagospodarowania nieruchomości można ją podzielić nie
      uwzględniając wydanej dla tej nieruchomości decyzji o warunkach zabudowy i
      zagospodarowania. Dopuszczalność wydzielenia działek gruntu w ramach podziału
      nieruchomości należy w tym przypadku oceniać przez pryzmat możliwości ich
      zagospodarowania określonych w decyzji o warunkach zabudowy i
      zagospodarowania terenu (por. wyrok NSA z 25.09.2014 r., II OSK 651/13, LEX nr
      1664502). Dodatkowo wskazać należy na art. 95 ustawy o gospodarce
      nieruchomościami, zgodnie z którym niezależnie od ustaleń planu miejscowego, a w
      przypadku braku planu niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i
      zagospodarowania terenu, podział nieruchomości może nastąpić w ściśle
      określonym w tym przepisie celu. (...) W niniejszej sprawie podział działki na 4
      mniejsze musiał być zgodny z warunkami określonymi w decyzji o warunkach

      zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji "budowa zespołu czterech
      budynków mieszkalnych jednorodzinnych". Zatem działki po podziale nadal będą
      gruntami przeznaczonymi pod zabudowę, zgodnie z powołaną decyzją o warunkach
      zabudowy i zagospodarowania terenu. Stąd też słusznie uznał organ, że pomimo
      podziału działki na 4 mniejsze - teren ten ma charakter budowlany. "Pierwsza"
      decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotycząca działki [...]
      "przesądziła", że są to grunty przeznaczone pod zabudowę, stąd późniejszy podział
      tej działki na działki mniejsze nie mógł zmienić charakteru budowlanego tego terenu”.
    Jednocześnie w wyroku z 17 maja 2018 r. sygn. akt I FSK 1600/16 Naczelny Sąd
    Administracyjny orzekł:
      „(...) w przedmiotowej sprawie nie ma możliwości zastosowania zwolnienia od
      podatku VAT przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u. Sporna działka [...]
      powstała wskutek podziału działki [...]. Jeszcze przed podziałem działki [...], decyzją
      Wójta Gminy S. z 28 października 2010 r., ustalono dla niej warunki zabudowy dla
      inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych z
      garażami wraz z niezbędną infrastrukturą. Decyzja o warunkach zabudowy dotyczyła
      więc konkretnego terenu. Późniejszy jego podział (i wystąpienie z wnioskiem z 6
      października 2011 r. o ustalenie warunków zabudowy) nie niweczy ustalonego w tej
      decyzji przeznaczenia terenu”.
    Natomiast z art. 65 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
    wynika:
      Organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu
      lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli:
        1) inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę;
      1a) nie wniesiono sprzeciwu wobec zgłoszenia budowy dokonanego przez innego
      wnioskodawcę;
      1b) inny wnioskodawca zgłosił budowę, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a ustawy
      z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane;
        2) dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w
          wydanej decyzji.
    Przechodząc do kwestii objętych zakresem zadanych pytań w pierwszej kolejności
    zaznaczyć należy że teren składający się z trzech sąsiadujących działek stanowi grunt
    przeznaczony pod zabudowę, gdyż została dla nich wydana decyzja o warunkach
    zabudowy i zagospodarowania terenu, z której wynika możliwość ich zabudowy.
    Jednocześnie jak Państwo wskazali, po podziale trzech sąsiadujących działek ww. decyzja
    pozostała w mocy.
    Zatem skoro decyzja o warunkach zabudowy, dotycząca konkretnego terenu – działek
    przed podziałem – umożliwia ich zabudowanie poprzez wybudowanie na nich zabudowy
    mieszkaniowej jednorodzinnej to tym samym przesądza o ich budowlanym charakterze.
    W rozpatrywanej sprawie, w przypadku sprzedaży przed uzyskaniem pozwolenia na
    budowę dla którejkolwiek z ... Działek, powstałych z podziału działek dla których została
    wydana decyzja o warunkach zabudowy stwierdzić należy, iż na dzień planowanej
    transakcji będą one stanowiły grunt przeznaczony pod zabudowę. Powyższe wynika z
    faktu, że ww. Działki stanowią część działek, dla których została wydana decyzja o
    warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie ... budynków mieszkalnych
    jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Ponadto z Państwa
    wyjaśnień wynika, że podział działek nie spowodował wygaśnięcia ww. decyzji o
    warunkach zabudowy uprzednio wydanej.

    Tym samym należy stwierdzić, że w przypadku sprzedaży przed uzyskaniem pozwolenia
    na budowę, ww. Działki powstałe z podziału działek dla których została wydana decyzja o
    warunkach zabudowy nie stracą statusu gruntu budowlanego stosownie do wydanej ww.
    decyzji o warunkach zabudowy. W konsekwencji będą stanowiły grunt budowlany, o
    którym mowa w art. 2 pkt 33 ustawy.
    Z kolei, w przypadku sprzedaży po uzyskaniu pozwolenia na budowę dla którejkolwiek z ...
    Działek powstałych z podziału działek dla których została wydana decyzja o warunkach
    zabudowy stwierdzić należy, że uzyskanie po podziale pozwolenia na budowę dla
    którejkolwiek z ... Działek - wbrew Państwa twierdzeniu - nie niweczy ustalonego w decyzji
    o warunkach zabudowy budowlanego przeznaczenia terenu tych działek i tym samym nie
    może zmienić charakteru terenu z przeznaczonego pod zabudowę na teren niebudowlany.
    Zauważyć w tym miejscu należy, że uzyskanie ww. pozwolenia na budowę następuje
    zgodnie z przepisami, czyli w oparciu o ustalenia miejscowego planu zagospodarowania
    przestrzennego, innych aktów prawa miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy i
    zagospodarowania terenu.
    Jednocześnie podkreślić należy, że celem z jakim dokonano podziału tych działek w
    oparciu o ww. decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dotyczącą
    inwestycji polegającej na budowie ... budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z
    niezbędną infrastrukturą techniczną było wydzielenie ... działek budowlanych tzn.
    przeznaczonych pod teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.
    Wobec powyższego, uznać należy, że w przypadku sprzedaży po uzyskaniu pozwolenia na
    budowę ww. Działki - wbrew Państwa twierdzeniu - będą stanowiły grunt budowlany, o
    którym mowa w art. 2 pkt 33 ustawy.
    W związku z powyższym planowana sprzedaż Działek, zarówno przed jak i po uzyskaniu
    pozwolenia na budowę dla którejkolwiek z ... Działek, stanowiących tereny budowlane w
    myśl art. 2 pkt 33 ustawy, nie będzie korzystała ze zwolnienia określonego w art. 43 ust. 1
    pkt 9 ustawy.
    Z uwagi na fakt, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki umożliwiające
    zastosowanie zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, należy rozpatrzyć warunki do
    zastosowania zwolnienia dla dostawy nieruchomości wynikające z przepisu art. 43 ust. 1
    pkt 2 ustawy.
    Dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym
    przepisie, tj.:
    - towary muszą służyć wyłącznie działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich
      posiadania nie można zmienić ich przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
    - brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu (imporcie,
      wytworzeniu) tych towarów.
    Niespełnienie choćby jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia
    dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy.
    Z opisu sprawy wynika, że w drodze tzw. komunalizacji zostali Państwo właścicielem
    przedmiotowych działek, z podziału których powstały Działki przeznaczone do sprzedaży.
    Tym samym stwierdzić należy, że przy nabyciu ww. działek nie wystąpił podatek, który by
    podlegał odliczeniu. Zatem nie można uznać, że nie przysługiwało Państwu prawo do
    odliczenia podatku VAT, skoro dostawa nie była objęta tym podatkiem. W takiej sytuacji
    nie można mówić, że przysługiwało Państwu prawo do odliczenia podatku naliczonego
    przy nabyciu nieruchomości, lub że takie prawo Państwu nie przysługiwało. Jednocześnie z
    okoliczności sprawy wynika, że przedmiotowe działki w całym okresie ich użytkowania nie
    były wykorzystywane wyłącznie do działalności zwolnionej.

    Zatem planowana sprzedaż Działek, zarówno przed jak i po uzyskaniu pozwolenia na
    budowę dla którejkolwiek z ... Działek nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, z uwagi na fakt, że nie zostały spełnione warunki, o
    których mowa w tym przepisie.
    Mając na uwadze powołane powyżej przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy
    należy stwierdzić, że planowana sprzedaż Działek, zarówno przed jak i po uzyskaniu
    pozwolenia na budowę dla którejkolwiek z ... Działek, nie będzie korzystała ze zwolnienia
    od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 i pkt 2 ustawy.
    W konsekwencji powyższego planowana sprzedaż Działek, zarówno przed jak i po
    uzyskaniu pozwolenia na budowę dla którejkolwiek z ... Działek, będzie podlegać
    opodatkowaniu podatkiem VAT według właściwej stawki podatku od towarów i usług.
    Wobec powyższego Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać za
    prawidłowe, natomiast w zakresie pytania nr 2 za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Ponoszą Państwo
    ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    sprawy podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, należy zaznaczyć, że
    wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie
    sprawy. W konsekwencji w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli
    podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy,
    interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku w opisie sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA),
      albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.