Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB4/415-118/13-4/JK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2013-04-17
Teza: Sprzedaż nieruchomości nabytej w spadku wywłaszczonej dekretem Bieruta
Słowa kluczowe: dekret; nieruchomości; spadek; wywłaszczenie; zwrot
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana przedstawione we wniosku z dnia 11.02.2013 r. (data wpływu do Izby Skarbowej w Warszawie 13.02.2013 r.) oraz w piśmie z dnia 30.03.2013 r. (data nadania 02.04.2013 r., data wpływu 04.04.2013 r.) uzupełniającym braki formalne na wezwanie z dnia 25.03.2013 r. Nr IPPB4/415-118/13-2/JK (data nadania 25.03.2013 r., data doręczenia 28.03.2013 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych sprzedaży udziału w nieruchomościach – **jest:**

*   **prawidłowe** – w części nabytej po ojcu,

*   **nieprawidłowe** – w części nabytej po matce.

UZASADNIENIE

W dniu 13.02.2013 r. do Izby Skarbowej w Warszawie został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych sprzedaży udziału w nieruchomościach.

Z uwagi na braki formalne, pismem z dnia 25.03.2013 r. Nr IPPB4/415-118/13-2/JK (data nadania 25.03.2013 r., data doręczenia 28.03.2013 r.), tut. Organ wezwał Wnioskodawcę do uzupełnienia przedmiotowego wniosku poprzez uzupełnienie danych o wysokości, sposobie uiszczenia i zwrotu opłaty oraz numery kont bankowych, wskazanie przepisów prawa podatkowego będące przedmiotem interpretacji indywidualnej, doprecyzowanie stanu faktycznego, doprecyzowanie zapytania poprzez wskazanie z jakiej ulgi Wnioskodawca chciałby skorzystać w związku ze sprzedażą mieszkań oraz przedstawienie własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego w odniesieniu do zadanego pytania.

Pismem z dnia 30.03.2013 r. (data nadania 02.04.2013 r., data wpływu 04.04.2013 r.) Wnioskodawca uzupełnił powyższe w terminie.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Przedmiotem wniosku jest czynność prawna dotycząca sprzedaży 2 mieszkań zwróconych przez Wydział Zasobów Lokalowych Urzędu Dzielnicy w dniu 01.07.2005 r. Oba mieszkania znajdują się w wielomieszkaniowym budynku stanowiącym 4 – piętrową kamienicę zawierającą 23 lokale mieszkalne. Nieruchomość ta była od 1938 r. pełną własnością ojca Wnioskodawcy. Ojciec Wnioskodawcy był w dniu 21.11.1945 r., tj. w dniu wejścia w życie dekretu z 26.10.1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy właścicielem nieruchomości położonej w Warszawie, objętej księgą wieczystą Nr 12865. W dniu 19.04.1948 r. nastąpiło objęcie w posiadanie przez Gminę m.st. Warszawy gruntów przedmiotowych nieruchomości. Wnioskodawca pragnie zaznaczyć, że Jego ojciec własnym staraniem i własnymi środkami wyremontował kamienicę ze znacznych zniszczeń wojennych, tuż przed przejęciem jej przez gminę. Spośród 23 lokali mieszkalnych Skarb Państwa i Miasto Stołeczne Warszawa sprzedały następnie najemcom łącznie 17 lokali mieszkalnych, natomiast pozostała część budynku obejmująca 6 nie wyodrębnionych lokali została spadkobiercom, tj. Wnioskodawcy – synowi oraz córce przekazana przez Miasto Stołeczne Warszawa na podstawie protokołu przekazania z dnia 01.07.2005 r. Nastąpiło to na podstawie decyzji z dnia 29 listopada 2001 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchylającej decyzję Prezydium Rady Narodowej z dnia 09 grudnia 1954 r. w części w której stwierdzono nieważność decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia 10 lutego 1955 r. Miasto reprezentowane przez Burmistrza Dzielnicy na podstawie pełnomocnictwa Nr \`(...)\`. z dnia 21 lutego 2005 r. udzielonego przez Prezydenta miasta Stołecznego Warszawy, przekazało 6 nie wykupionych lokali spadkobiercom właściciela. W akcie notarialnym Repertorium \`(...)\`. w kancelarii notarialnej, dokonano umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste na rzecz spadkobierców byłego właściciela stosownie do przepisów z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawa. W pkt 7 niniejszego aktu notarialnego zapisano co następuje: „ostateczną decyzją wydaną dnia 07 lutego 2008 r. z up. Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy, orzeczono ustanowić na 99 lat prawo wieczystego użytkowania gruntu zabudowanego o powierzchni 340 m2 położonego przy ulicy \`(...)\`.. oznaczonego jako działka ewidencyjna Nr 3 dla którego VI Wydział Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego prowadzi księgę wieczystą, na rzecz siostry Wnioskodawcy co do udziału wynoszącego 0,0929 części oraz Wnioskodawcy co do udziału wynoszącego 0,0465. Odpowiada to udziałom w gruncie dotyczącym zwróconych lokali. Sprzedaż 2 zwróconych lokali nastąpiła 15.02.2012 r. oraz 12.09.2012 r.

Wnioskodawca pragnie zaznaczyć, że wszystkie 6 zwróconych lokali zostało spadkobiercom przekazanych wraz z zamieszkującymi je lokatorami, którzy w większości nadal je zamieszkują, płacą symboliczny czynsz, gdyż są to starsze, niezamożne, samotne osoby.

Do wniosku zostały dołączone:

*   kopia protokołu przekazania – przejęcia lokali mieszkalnych o numerach 2, 3, 4, 8, 19, 23 oraz odpowiadającego wymienionym lokalom udziału wynoszącego 0,1821 części nieruchomości budynkowej w Warszawie sporządzonym w dniu 01.07.2005 r.,

*   kopia aktu notarialnego z dnia 20.10.2010 r.,

*   kopia aktu notarialnego z 15.02.2012 r.,

*   kopia aktu notarialnego z 12.09.2012 r.

W uzupełnieniu z dnia 30.03.2013 r. (data nadania 02.04.2013 r., data wpływu 04.04.2013 r.) Wnioskodawca poinformował, iż ojciec Wnioskodawcy był właścicielem nieruchomości położonej w Warszawie, na nieruchomość tę składała się m.in. zabudowana działka. Wskazana nieruchomość objęta była działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279 z 1945 r. ze zm.). Na podstawie wskazanego dekretu nastąpiło objęcie w posiadanie przez Gminę m.st. Warszawy przedmiotowych nieruchomości.

W dniu 05 maja 1973 r. zmarł ojciec Wnioskodawcy i spadek po nim na podstawie ustawy nabył Wnioskodawca, Jego matka oraz Jego siostra, 1/3 części spadku przypadła na każdego ze spadkobierców. Matka Wnioskodawcy zmarła 01 czerwca 1999 r. i spadek po niej, na podstawie testamentu w całości nabyła siostra Wnioskodawcy.

Udziały w prawie użytkowania wieczystego gruntu, na którym posadowiony jest budynek Wnioskodawca nabył na podstawie umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste na rzecz spadkobierców byłego właściciela, stosownie do przepisów dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy, sporządzonej w dniu 20 października 2010 r. Część budynku, którą zabudowana była działka (6 nie wyodrębnionych lokali) zostały Wnioskodawcy oraz Jego siostrze przekazane na podstawie protokołu przekazania z dnia 01 lipca 2005 r. Natomiast w 2011 r. zostały ustanowione odrębne własności dwóch lokali mieszkalnych. Następnie w 2012 r. Wnioskodawca sprzedał swój udział w dwóch wyodrębnionych lokalach mieszkalnych oraz związany z własnością tych lokali udział części w nieruchomości wspólnej, którą stanowi prawo użytkowania wieczystego oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali.

Za przedmiot dziedziczenia należy uznać prawa i roszczenia do całej nieruchomości położonej w Warszawie (gruntów oraz budynku), względnie własność całej nieruchomości w przypadku jej odzyskania. Częściowe odzyskanie nieruchomości oraz ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu miało miejsce dopiero po śmierci obojga rodziców. Wnioskodawca przy tym wskazuje, że ustanowienie użytkowanie wieczystego stanowi swoisty substytut zwrotu własności w sytuacji, w której ubieganie się o zwrot własności jest niemożliwe ze względu na brak do tego podstaw prawnych w dekrecie kanalizacyjnym. Ustanowienie w tej sytuacji użytkowania wieczystego oraz przekazanie na własność części nieruchomości należy traktować, jako swoistą restytucję stosunków własnościowych sprzed komunalizacji.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1.  Czy Wnioskodawca jest zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego od przychodu osiągniętego w związku ze sprzedażą udziału w dwóch lokalach mieszkalnych oraz udziału w prawie użytkowania wieczystego gruntu?
2.  Czy czynność prawna sprzedaży udziału w odrębnej własności lokali mieszkalnych oraz udziału w prawie użytkowania wieczystego gruntu, stanowiła źródło przychodu podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, na podstawie przepisu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) i c) Ustawy o PIT?

Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż udziału w odrębnej własności lokali mieszkalnych oraz udziału w prawie użytkowania wieczystego gruntu nie będzie stanowiła źródła przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, na podstawie przepisu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) i c) Ustawy o PIT. W związku z tym przychód osiągnięty ze sprzedaży udziału w odrębnej własności lokali mieszkalnych oraz udziału w prawie użytkowania wieczystego gruntu nie spowoduje po stronie Wnioskodawcy obowiązku zapłaty podatku dochodowego.

Zdaniem Wnioskodawcy, dla rozpatrywanej sprawy istotna jest kwestia, od kiedy należy liczyć bieg pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) i c) Ustawy o PIT. Decydujące znaczenie ma zatem ustalenie momentu nabycia przez Wnioskodawcę udziału w prawie własności nieruchomości oraz udziału w prawie użytkowania wieczystego.

Ustanowienie na rzecz Wnioskodawcy, udziału w prawie użytkowania wieczystego gruntu stanowi swoistą restytucję stosunków własnościowych sprzed komunalizacji, w związku z czym nie może być traktowane jako nabycie prawa wieczystego użytkowania gruntów w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 Ustawy o PIT. Takie stanowisko znajduje potwierdzenie m.in. w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 07 maja 2007 r. (sygn. akt III RN 18/02) stanowiącym: „Wydanie na podstawie art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) decyzji ustanawiającej prawo użytkowania wieczystego gruntu na rzecz byłego właściciela (jego następców prawnych) oraz zawarcie przez Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z byłym właścicielem (jego następcami prawnymi) umowy użytkowania wieczystego gruntu warszawskiego nie może być traktowane jako nabycie prawa wieczystego użytkowania gruntów w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.). Sprzedaż (odpłatne zbycie) tak ustanowionego prawa wieczystego użytkowania nie jest zatem źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 tej ustawy, także wówczas gdy została dokonana przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło ustanowienie użytkowania wieczystego oraz przed upływem pięciu lat od wydania decyzji administracyjnej o ustanowienie użytkowania wieczystego i zawarciem umowy o ustanowieniu tego prawa”.

Takie rozumowanie potwierdzają także organy podatkowe, przykładowo Wnioskodawca wskazuje na interpretację indywidualną z dnia 09 sierpnia 2011 r. wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie (Nr IPPB4/415-441/11-3/JK2) stwierdzającą: „Instytucja prawna zwrotu nieruchomości uprzednio wywłaszczonej w drodze decyzji administracyjnej była przedmiotem orzecznictwa sądów administracyjnych (np. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 17 grudnia 1996 r. sygn. akt FPS 7/96, wyrok WSA w Warszawie z dnia 09 lipca 2008 r. sygn. III SA/Wa 582/08). Sądy administracyjne zgodnie orzekają, iż „Decyzja o zwrocie nieruchomości powoduje przejście prawa własności na dotychczasowego właściciela, jednakże nie kreuje tego prawa, przywraca tylko wcześniej panujące stosunku prawnorzeczowe”. W związku z tym, nie następuje nabycie, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w momencie zwrotu nieruchomości. Ma miejsce restytucja stosunków prawnych sprzed wywłaszczenia, tj. zwrot prawa własności do nieruchomości na rzecz poprzedniego właściciela lub jego spadkobierców.”

W ocenie Wnioskodawcy, w sytuacji gdy dochodzi do zwrotu bezprawnie zajętej nieruchomości spadkobiercom osób, którym tę nieruchomość odebrano, prawo do zwrotu znajduje swe źródło w nabyciu spadku. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie np. w interpretacji indywidualnej z dnia 29 lipca 2011 r. wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie Nr IPPB4/415-398/11-2/JK2).

Zgodnie z art. 924 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. Nr 85, poz. 458 ze zm.), spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy. Natomiast zgodnie z art. 925, spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku. W rozpatrywanej spawie oznacza to, że datą nabycia przez Wnioskodawcę udziału w prawie użytkowania wieczystego gruntu oraz we własności zlokalizowanego na tym gruncie budynku jest data nabycia spadku, tj. data śmierci ojca Wnioskodawcy (05 maja 1973 r.) oraz data śmierci matki Wnioskodawcy (01 czerwca 1999 r.). Z uwagi na upływ od wskazanych dat pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) i c) Ustawy o PIT, przychód uzyskany przez Wnioskodawcę, ze zbycia udziału w lokalach mieszkalnych i udziału w prawie użytkowania wieczystego, nie będzie stanowił źródła przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe w części nabytej po ojcu, natomiast za nieprawidłowe w części nabytej po matce.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.), źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

1.  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
2.  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
3.  prawa wieczystego użytkowania gruntów,
4.  innych rzeczy

\- jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a)-c) – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.

Podkreślić należy, iż przepis cytowanego wyżej art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy o podatku dochodowego od osób fizycznych formułuje generalną zasadę, że nie płaci się podatku dochodowego, jeśli od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie nieruchomości lub ich części lub udziału w nieruchomości oraz prawa użytkowania wieczystego gruntów upłynęło 5 lat. W związku z tym, jeśli od końca roku, w którym nastąpiło nabycie nieruchomości lub ich części lub udziału w nieruchomości oraz prawa użytkowania wieczystego upłynęło 5 lat, sprzedaż tej nieruchomości oraz prawa użytkowania wieczystego nie podlega w ogóle opodatkowaniu.

Jak z powyższego wynika, dla opodatkowania przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości podatkiem dochodowym od osób fizycznych istotne znaczenie ma data nabycia nieruchomości bądź udziału w niej.

Przy rozstrzygnięciu tej kwestii, należy mieć na uwadze nie tylko przepisy prawa podatkowego, ale przede wszystkim przepisy prawa cywilnego dotyczące nabycia, czy też utraty prawa własności.

W sytuacji, gdy dochodzi do zwrotu bezprawnie zajętej nieruchomości spadkobiercom osób, którym tę nieruchomość odebrano, wówczas prawo do zwrotu znajduje swe źródło w nabyciu spadku.

Spadek jest instytucją regulowaną przepisami zawartymi w księdze czwartej ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Artykuł 924 tej ustawy stanowi, że spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy. Natomiast zgodnie z art. 925 Kodeksu cywilnego, spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku.

Mając na uwadze ww. regulacje prawne stwierdzić należy, iż skoro spadek, stanowiący ogół majątkowych praw i obowiązków zmarłego (art. 922 § 1 Kodeksu cywilnego) otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy i według tej daty spadkobierca nabywa spadek, za dzień nabycia rzeczy lub praw w drodze spadku należy rozumieć dzień jego otwarcia.

Stosownie do art. 926 § 1 Kodeksu cywilnego, powołanie do spadku wynika z ustawy albo z testamentu.

Prawo użytkowania wieczystego jest silnym prawem rzeczowym, lokującym się w hierarchii tych praw bezpośrednio po prawie własności, a przed ograniczonymi prawami rzeczowymi, co pozwala na potraktowanie ustanowienia użytkowania wieczystego jako swoistej restytucji stosunków własnościowych.

Natomiast oddanie w użytkowanie wieczyste gruntu skomunalizowanego dekretem z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279 ze zm.), w wypadku spełnienia przesłanek przewidzianych w tym akcie prawnym przez ubiegającego się o to dotychczasowego właściciela tego gruntu lub jego następców prawnych, miało niewątpliwie charakter rekompensacyjny.

Przepis art. 7 ust. 1 ww. dekretu przewidywał, że:

*   dotychczasowy właściciel gruntu, prawni następcy właściciela, będący w posiadaniu gruntu, lub osoby prawa jego reprezentujące, mogą w ciągu 6 miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę zgłosić wniosek o przyznanie na tym gruncie jego dotychczasowemu właścicielowi prawa wieczystej dzierżawy z czynszem symbolicznym lub prawa zabudowy za opłatą symboliczną;

*   gmina uwzględni wniosek, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania, a jeżeli chodzi o osoby prawne – ponadto, gdy użytkowanie gruntu zgodnie z jego przeznaczeniem w myśl planu zabudowania nie pozostaje w sprzeczności z zadaniami ustawowymi lub statutowymi tej osoby prawnej;

*   w razie uwzględnienia wniosku gmina ustali, czy przekazanie gruntu nastąpi tytułem wieczystej dzierżawy, czy na prawie zabudowy, oraz określi warunki, pod którymi umowa może być zawarta;

*   w przypadku nieuwzględnienia wniosku, gmina zaofiaruje uprawnionemu, w miarę posiadania zapasu gruntów - na tych samych warunkach dzierżawę wieczystą gruntu równej wartości użytkowej, bądź prawo zabudowy na takim gruncie;

*   w razie niezgłoszenia wniosku, przewidzianego w ust. 1, lub nieprzyznania z jakichkolwiek innych przyczyn dotychczasowemu właścicielowi wieczystej dzierżawy albo prawa zabudowy, gmina obowiązana jest uiścić odszkodowanie w myśl art. 9.

Jeżeli chodzi o budynki, znajdujące się na gruntach, przechodzących na własność gminy miasta stołecznego Warszawy, to zgodnie z art. 5 ww. dekretu, pozostają one własnością dotychczasowych właścicieli, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej.

Przepis ten obejmował zatem tylko takie budynki, które istniały, a więc były wybudowane na gruncie w chwili, kiedy zgodnie z postanowieniami dekretu grunt stał się własnością miasta. Natomiast budynki wybudowane na gruntach warszawskich po wejściu dekretu w życie stawały się z chwilą ich wzniesienia – bez względu na to kto je wznosił – własnością właściciela gruntów, czyli gminy – zgodnie z zasadą prawa cywilnego, iż wszystko, co zostaje wzniesione na gruncie staje się własnością właściciela gruntu (superficies solo credit). W przypadku wzniesienia budynku na cudzym gruncie przysługuje roszczenie z tytułu rozliczenia nakładów określone w Kodeksie cywilnym. Zagadnienie to jednak jest poza reglamentacją dekretu warszawskiego, dekret bowiem rozwiązywał kwestię własności budynków posadowionych na uwłaszczanych gruntach warszawskich, które istniały w chwili wejścia dekretu w życie, a nie wybudowanych później.

Mając na uwadze powołane wyżej przepisy oraz przedstawiony we wniosku stan faktyczny stwierdzić należy, iż ustanowienie na rzecz Wnioskodawcy prawa użytkowania wieczystego nie należy utożsamiać z nabyciem, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste nie może być utożsamione ze zwrotem własności, jednakże stanowi swoisty substytut zwrotu własności, w sytuacji, w której ubieganie się o zwrot własności jest niemożliwe ze względu na brak do tego podstaw prawnych w dekrecie komunalizacyjnym. Ustanowienie w tej sytuacji użytkowania wieczystego, należy traktować jako swoistą restytucję stosunków własnościowych z przed komunalizacji.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż ojciec Wnioskodawcy był właścicielem nieruchomości położonej w Warszawie, na którą składała się m.in. zabudowana działka. Wskazana nieruchomość objęta była działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279 z 1945 r. ze zm.). Na podstawie wskazanego dekretu nastąpiło objęcie w posiadanie przez Gminę m.st. Warszawy przedmiotowych nieruchomości.

W dniu 05 maja 1973 r. zmarł ojciec Wnioskodawcy i spadek po nim na podstawie ustawy nabył Wnioskodawca, Jego matka oraz Jego siostra, 1/3 części spadku przypadła na każdego ze spadkobierców. Matka Wnioskodawcy zmarła 01 czerwca 1999 r. i spadek po niej, na podstawie testamentu w całości nabyła siostra Wnioskodawcy.

Udziały w prawie użytkowania wieczystego gruntu, na którym posadowiony jest budynek Wnioskodawca nabył na podstawie umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste na rzecz spadkobierców byłego właściciela, stosownie do przepisów dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy, sporządzonej w dniu 20 października 2010 r. Część budynku, którą zabudowana była działka (6 nie wyodrębnionych lokali) zostały Wnioskodawcy oraz Jego siostrze przekazane na podstawie protokołu przekazania z dnia 01 lipca 2005 r. Natomiast w 2011 r. zostały ustanowione odrębne własności dwóch lokali mieszkalnych. Następnie w 2012 r. Wnioskodawca sprzedał swój udział w dwóch wyodrębnionych lokalach mieszkalnych oraz związany z własnością tych lokali udział części w nieruchomości wspólnej, którą stanowi prawo użytkowania wieczystego oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali.

W związku z powyższym, należy wskazać, iż w przedmiotowej sprawie datą nabycia przez Wnioskodawcę prawa wieczystego użytkowania gruntów oraz udziału w budynku znajdującym się na tym gruncie jest data nabycia spadku, tj. dzień śmierci ojca Wnioskodawcy, czyli 05 maja 1973 r.

Ponadto dodać należy, iż instytucja prawna zwrotu nieruchomości uprzednio wywłaszczonej w drodze decyzji administracyjnej była przedmiotem orzecznictwa sądów administracyjnych (np. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 17 grudnia 1996 r. sygn. FPS 7/96, wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 lipca 2008 r. sygn. III SA/Wa 582/08). Sądy administracyjne zgodnie orzekają, iż: „Decyzja o zwrocie nieruchomości powoduje przejście prawa własności na dotychczasowego właściciela, jednakże nie kreuje tego prawa; przywraca tylko wcześniej panujące stosunki prawnorzeczowe”. W związku z tym nie następuje nabycie, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w momencie zwrotu nieruchomości. Ma miejsce restytucja stosunków prawnych sprzed wywłaszczenia, tj. zwrot prawa własności do nieruchomości na rzecz poprzedniego właściciela lub jego spadkobierców.

Istotny dla przedmiotowej sprawy jest wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 lipca 2008 r. sygn. III SA/Wa 582/08, w którym Sąd orzekł, iż: „Zwrot nieruchomości dla spadkobierców w 2007 r., w tym także dla Skarżącej skutkował tym, że w spadku nabyła nie roszczenie, lecz prawo własności części nieruchomości”.

W związku z powyższym, jeżeli nieruchomość gruntowa została zwrócona w drodze decyzji administracyjnej przywracającej stosunki prawne sprzed wywłaszczenia, to uznać należy, iż dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych, w przypadku odpłatnego zbycia udziału w tej nieruchomości, nabycie, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nastąpiło w dniu śmierci spadkodawcy, tj. w 1973 r. Zatem pięcioletni termin, określony zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, upłynął z końcem 1978 r.

Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, iż sprzedaż przez Wnioskodawcę w 2012 r., udziału w prawie użytkowania wieczystego gruntu oraz udziału w odrębnej własności lokali (w raz z udziałami w nieruchomości wspólnej) znajdujących się w budynku usytuowanych na tym gruncie nie będzie w ogóle stanowiło źródła przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych z uwagi na upływ pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z powyższym, Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu tej sprzedaży.

Zatem stanowisko Wnioskodawcy odnośnie skutków podatkowych w części dotyczącej nabycia udziału w nieruchomości po ojcu należy uznać za prawidłowe.

Natomiast nie można zgodzić się ze stanowiskiem Wnioskodawcy, iż nabył udział w nieruchomości w dacie śmierci matki (01 czerwca 1999 r.) i z tytułu zbycia brak jest źródła przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych z uwagi na upływ od wskazanej daty pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) i c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ze stanu faktycznego wynika, iż na podstawie testamentu w całości spadek po matce nabyła siostra Wnioskodawcy. Wnioskodawca nie nabył udziału w nieruchomości po matce, zatem nie można ustalać skutków podatkowych dla Wnioskodawcy z tytułu sprzedaży udziału w nieruchomości nabytej po matce.

W związku z powyższym w tej części stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) Minister właściwy do spraw finansów publicznych na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Mając na uwadze powyższe interpretacja indywidualna skierowana jest wyłącznie do Wnioskodawcy i nie wywołuje skutków prawnych w stosunku do pozostałych spadkobierców.

Należy dodać, iż dokumenty dołączone przez Wnioskodawcę do wniosku nie podlegały analizie i weryfikacji w ramach wydanej interpretacji. Tym samym, jeżeli przedstawiony we wniosku stan faktyczny różni się od stanu faktycznego, który wystąpił w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawcy w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego.

Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji, należy stwierdzić, iż rozstrzygnięcia te zapadły w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla organu wydającego interpretację.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.