Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.447.2025.2.KM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-20
Teza: Dotyczy ustalenia, czy wydatki z tytułu czynszów
dzierżawnych, wynagrodzenie za służebność przesyłu, koszty
wycinki i nasadzenia drzew, odszkodowania na rzecz
właścicieli za zniszczone plony stanowią koszt wytworzenia
środków trwałych składających się na Inwestycję, w
rozumieniu art. 16g ust. 4 ustawy o CIT; czy nakłady na drogi
gminne, wydatki na opłatę przyłączeniową, koszty ponoszone
w trakcie zawieszenia inwestycji stanowią koszty uzyskania
przychodów, o których mowa w art. 15 ust. 4d ustawy o CIT;
Czy poniesione wydatki na drogi gminne są potrącalne w
momencie poniesienia, tj. zaksięgowania na jakimkolwiek
koncie w księgach rachunkowych na podstawie faktury lub
innego dowodu w przypadku braku faktury, jednak nie
wcześniej niż w momencie podpisania protokołu zdawczo; odbiorczego z Wykonawcą.
Słowa kluczowe: elektrownia-elektrownia wiatrowa
koszt-koszt wytworzenia
koszt-koszty uzyskania przychodów
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność
kosztów-Koszty inne niż bezpośrednio związane z
przychodami (koszty pośrednie)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4d
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 6
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16a-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16g-ust. 4
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 21 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych. Uzupełnili go
    Państwo, pismem z 7 października 2025 r. (wpływ tego samego dnia) - w odpowiedzi na
    wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    X Sp. z o.o. (dalej: „Wnioskodawca”, „Spółka”) jest podatnikiem podatku dochodowego w
    Polsce i podlega opodatkowaniu w Polsce od całości swoich dochodów bez względu na
    miejsce ich osiągania zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych (dalej: „ustawa o CIT”).
    Rok podatkowy Spółki rozpoczyna się (...) i kończy (...) kolejnego roku.
    Spółka zakończyła w (...) inwestycję polegającą na budowie farmy wiatrowej Y, tj. (...) wraz z
    niezbędną infrastrukturą techniczną (...) (dalej: „Inwestycja”).
    Inwestycja po jej zakończeniu i uruchomieniu będzie wykorzystywana do produkcji energii
    elektrycznej w celu jej sprzedaży przez Wnioskodawcę na rynku. Wnioskodawca będzie
    uzyskiwał przychody podatkowe z tej sprzedaży.
    Inwestycja została przyjęta do ewidencji środków trwałych (przyjęcie do używania) w dniu
    (...).
    W ramach inwestycji Spółka wybudowała/wytworzyła m.in.:
    - drogi;
    - Główny Punkt Odbioru (dalej: „GPO”);
    - linie średniego napięcia (SN) 33 kV;
    - linie wysokiego napięcia (WN) 110 kV;

    - fundamenty z wieżą;
    - zespoły elektryczne.
    Stacja GPO to obiekt bezobsługowy, w którym odbywa się transformacja energii z
    poziomu generowanego przez elektrownie na odpowiedni do dalszego przesyłu.
    Na GPO technicznie składa się budynek wraz z wyposażeniem znajdującym się wewnątrz i
    na zewnątrz budynku, tj.:
    - murowany budynek bez okien (w którym znajduje się rozdzielnia, serwery, urządzenia
      potrzebne do sterowania, oświetlenie),
    - rozdzielnia (znajdująca się wewnątrz budynku),
    - transformator (znajdujący się poza budynkiem, wolnostojący, niczym niezabudowany,
      służący do przetwarzania energii z poziomu generowanego przez elektrownie na
      odpowiedni do dalszego przesyłu),
    - transformator potrzeb własnych (znajdujący się poza budynkiem, wolnostojący, niczym
      niezabudowany, niezbędny do zasilania budynku GPO),
    - serwery (znajdujące się wewnątrz budynku),
    - agregat (znajdujący się poza budynkiem - zabezpiecza potrzeby własne farmy
      wiatrowej na wypadek awarii),
    - linie wewnętrzne, linie rozdzielcze, światłowód.
    Cały teren stacji GPO jest ogrodzony i posiada drogę wewnętrzną, oświetlenie i monitoring
    wizyjny - infrastruktura ta stanowi obiekty pomocnicze służące wyłącznie do obsługi stacji
    GPO.
    Wszystkie elementy GPO stanowią własność Spółki.
    Cała infrastruktura znajdująca się na zewnątrz murowanego budynku (sieć 33kV, linia
    110kV, linie wewnętrzne, linie rozdzielcze, światłowód) jest przyłączona do transformatora.
    Transformator nie mógłby funkcjonować bez serwerów i rozdzielni znajdujących się w
    budynku GPO.
    Teoretycznie stacja GPO mogłaby funkcjonować jako całość dla celów obsługi farmy
    wiatrowej Y bez monitoringu, oświetlenia zewnętrznego i ogrodzenia. Wszystkie pozostałe
    elementy służą do obsługi farmy wiatrowej.
    W praktyce jednak stacja GPO musi być ogrodzona zgodnie z przepisami prawa ze
    względów bezpieczeństwa - bez ogrodzenia każdy mógłby podejść i zostać rażony
    prądem. Monitoring wizyjny oraz oświetlenie jest zamontowane w GPO, żeby zwiększyć
    bezpieczeństwo GPO umożliwiając monitorowanie stanu GPO oraz tego co się dzieje
    wokół GPO.
    (...) Spółka otrzymała decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenie
    na budowę farmy wiatrowej - tj. w zakresie linii wysokiego napięcia (WN), linii średniego
    napięcia (SN), turbin, GPO.

    Integralną częścią decyzji był projekt w zakresie budowy GPO obejmujący murowany
    budynek, rozdzielnię, serwery, agregat, sieć 33kV, linię 110kV, linie wewnętrzne, linie
    rozdzielcze, światłowód.
    (...) Spółka otrzymała decyzję o zmianie pozwolenia na budowę w obrębie stacji GPO.
    Spółka od (...) ponosiła koszty związane z realizacją Inwestycji, m.in.:
    a) czynsze dzierżawne,
    b) opłaty za służebność przesyłu,
    c) koszty wycinki i nasadzenia drzew, do których zobowiązana została Spółka ze względu
      na prowadzone prace budowlane,
    d) odszkodowania na rzecz właścicieli gruntów za zniszczone plony,
    e) nakłady na drogi gminne,
    f) opłatę przyłączeniową.
    Ad. a) czynsze dzierżawne
    W celu realizacji Inwestycji Wnioskodawca zawarł umowy dzierżawy gruntów, na których
    została posadowiona farma wiatrowa. Umowy te stanowiły kluczowy element procesu
    inwestycyjnego, umożliwiając wykorzystanie gruntów do budowy i eksploatacji
    infrastruktury farmy wiatrowej.
    Na mocy zawartych umów Wnioskodawca zobowiązał się do uiszczania uzgodnionego
    wynagrodzenia w formie czynszu dzierżawnego. Czynsz ten stanowi wynagrodzenie dla
    właścicieli gruntów za udostępnienie nieruchomości na potrzeby realizacji i
    funkcjonowania Inwestycji.
    Należy wskazać, że zawarcie takich umów jest standardową praktyką w przypadku
    inwestycji polegających na budowie farm wiatrowych, ponieważ umożliwia efektywne
    wykorzystanie gruntów bez konieczności ich nabywania na własność. Dzięki temu
    Wnioskodawca mógł zrealizować Inwestycję w sposób zgodny z obowiązującymi
    przepisami oraz w porozumieniu z właścicielami gruntów.
    Ad. b) opłaty za służebność przesyłu
    W celu realizacji Inwestycji Wnioskodawca zawarł umowy służebności przesyłu, które
    umożliwiają korzystanie z nieruchomości obciążonych służebnością w zakresie
    niezbędnym do funkcjonowania infrastruktury przesyłowej.
    Służebność przesyłu została ustanowiona na gruntach, na których zainstalowane są
    urządzenia przesyłowe, takie jak kable niezbędne do przesyłu energii elektrycznej. Dzięki
    temu Wnioskodawca może korzystać z tych nieruchomości w ograniczonym zakresie,
    zgodnie z celem Inwestycji, bez konieczności ich nabywania na własność.
    Na mocy zawartych umów Wnioskodawca zobowiązał się do uiszczania wynagrodzenia w
    formie opłat za służebność przesyłu. Opłaty te stanowią rekompensatę dla właścicieli
    nieruchomości za ograniczenie ich prawa własności wynikające z ustanowienia
    służebności.

    Ustanowienie służebności przesyłu jest standardową praktyką w przypadku inwestycji
    infrastrukturalnych, takich jak farmy wiatrowe. Pozwala to na efektywne wykorzystanie
    gruntów w sposób zgodny z przepisami prawa oraz w porozumieniu z właścicielami
    nieruchomości, co zapewnia sprawną realizację i eksploatację inwestycji.
    Ad. c) koszty wycinki i nasadzenia drzew, do których zobowiązana została Spółka ze
    względu na prowadzone prace budowlane
    Jednym z etapów realizacji Inwestycji było przygotowanie terenu pod budowę, w tym
    usunięcie drzew i krzewów znajdujących się na obszarze inwestycyjnym.
    Procedura wycinki drzew i krzewów jest nierozerwalnie związana z koniecznością
    uzyskania odpowiedniego zezwolenia. Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 16 kwietnia
    2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1478), posiadacz nieruchomości
    zobowiązany jest do poniesienia opłat za usunięcie drzew lub krzewów. Wysokość tych
    opłat jest określana w decyzji administracyjnej wydawanej przez właściwy organ, który
    udziela zezwolenia na wycinkę.
    Jednocześnie, zgodnie z przepisami wspomnianej ustawy, Wnioskodawca miał możliwość
    ubiegania się o umorzenie opłaty za usunięcie drzew i krzewów, pod warunkiem
    wykonania nasadzeń zastępczych. Nasadzenia te mają na celu zrekompensowanie strat w
    środowisku naturalnym wynikających z wycinki.
    W ramach realizacji Inwestycji Wnioskodawca dokonał wycinki drzew i krzewów
    znajdujących się na terenie budowy, a następnie przeprowadził nasadzenia zastępcze,
    spełniając tym samym wymogi wynikające z przepisów o ochronie przyrody.
    Ad. d) odszkodowania na rzecz właścicieli gruntów za zniszczone plony
    W trakcie realizacji Inwestycji Spółka była zobowiązana do zapłaty odszkodowań za
    zniszczenie plonów.
    Należy wskazać, że wypłacane odszkodowania nie wynikały z wadliwego prowadzenia
    Inwestycji. Już na etapie planowania było wiadomo, że realizacja projektu farmy wiatrowej
    będzie wiązała się z koniecznością wypłaty takich odszkodowań. Stanowiły one bowiem
    nieodłączny element tego rodzaju inwestycji, wynikający z jej specyfiki i przewidywalnych
    skutków dla użytkowania gruntów, na których realizowana jest Inwestycja.
    Ad. e) nakłady na drogi gminne
    Spółka w trakcie realizacji Inwestycji ponosiła nakłady na drogi gminne i prywatne.
    Spółka i gmina, na której realizowana była Inwestycja (dalej: „Gmina”) podpisały (...)
    protokół dotyczący zakresu budowy lub przebudowy, lub remontu, lub bieżącego
    utrzymania wewnętrznych dróg gminnych i w jego następstwie postanowiły zawrzeć (...)
    porozumienie w sprawie korzystania z dróg publicznych i wewnętrznych, których zarządcą
    jest wójt Gminy.

    Na drogach gminnych nie była realizowana Inwestycja, lecz na drogach tych występował
    nienormatywny ruch samochodów ciężarowych, który to ruch może wpłynąć na
    dotychczasowy stan dróg.
    W konsekwencji powyższego celem Porozumienia było określenie zasad korzystania z
    dróg gminnych, a w szczególności zobowiązanie Spółki do:
    - inwentaryzacji dróg o nawierzchni bitumicznej,
    - zabezpieczenia i utrzymania odcinków dróg gminnych,
    - pozostawieniu po zakończeniu budowy odcinków dróg gminnych w jakości i
      parametrach nie gorszych niż przed przystąpieniem do budowy.
    Jednocześnie, Spółka w celu realizacji Inwestycji musiała dobudować dodatkowe dojazdy
    (drogi) do miejsca realizacji Inwestycji, aby umożliwić dojazd pojazdom budowlanym do
    tego miejsca. W praktyce, wymagało to między innymi wybudowania dodatkowych dróg w
    miejscu dróg polnych.
    Z perspektywy prawnej, naniesienia na drogi gminne (w tym wybudowane drogi, dojazdy),
    stanowią własność właściciela nieruchomości (w tym przypadku Gminy).
    Spółka nie posiada odrębnego tytułu prawnego do korzystania z drogi gminnej (inwestycji
    drogowej) po jej wybudowaniu. To w interesie Spółki było poniesienie nakładów na
    wybudowanie dodatkowych dróg i dojazdów. Bez dobudowania/dostosowania tych dróg
    nie byłoby możliwości realizacji Inwestycji. Nakłady ponoszone na drogi nie miały
    charakteru odtworzeniowego/nie były to remonty dróg - prace te polegały na budowie
    nowych dróg/dojazdów, które pozwalały na dojazd pojazdów budowlanych do miejsca
    realizacji inwestycji. Z wybudowanych dróg może korzystać każdy.
    Spółce nie przysługuje od Gminy żadne wynagrodzenie ani też zwrot poniesionych
    kosztów.
    Zgodnie z Porozumieniem, po zakończeniu budowy farmy wiatrowej w terminie 5 dni
    roboczych od otrzymania przez Gminę pisemnego zawiadomienia, miał zostać dokonany
    odbiór stanu technicznego dróg, z którego miał zostać sporządzony protokół zdawczo-
    odbiorczy.
    Odbiór stanu technicznego dróg ma na celu weryfikację przez gminę czy po zakończeniu
    budowy Spółka pozostawiła drogi w jakości i parametrach nie gorszych niż przed
    przystąpieniem do budowy.
    Porozumienie nie przewiduje natomiast dokonania formalnej czynności przekazania
    nakładów (inwestycji drogowej) przez Wnioskodawcę na rzecz Gminy.
    Czynność zawiadomienia o skończonych pracach oraz dokonanie odbioru stanu
    technicznego dróg nie zostały dokonane.
    Za realizację całej Inwestycji, w tym budowę dróg - zarówno na drogach gminnych jak i
    prywatnych - odpowiedzialnych było dwóch kontrahentów działających w ramach
    konsorcjum (dalej łącznie jako: „Wykonawca”).

    Spółka - działając jako zamawiający - zawarła z Wykonawcą umowę o wykonanie instalacji i
    urządzeń pomocniczych dla farmy wiatrowej Y (dalej: Umowa), której przedmiotem była
    realizacja całej Inwestycji, w tym m.in. budowa dróg.
    Przed zawarciem Umowy Spółka otrzymała ofertę od Wykonawcy (dalej: „Oferta”), w której
    zostały dokładnie opisane prace budowlane, ze wskazaniem wynagrodzenia za dany etap
    prac oraz wskazaniem, czego dotyczą (np. dróg gminnych).
    Cena prac została określona w Umowie oraz została wyszczególniona w Ofercie.
    Wykonawca na podstawie Umowy był uprawniony do otrzymywania płatności
    cząstkowych w trakcie wykonywania robót w wysokości określonej w harmonogramie
    płatności raz w miesiącu na koniec danego miesiąca. Zgodnie z Umową Wykonawca
    stawał się uprawniony do otrzymania części (raty) ceny umownej (w tym płatności
    końcowej), jak określono w harmonogramie płatności, dopiero po osiągnięciu wydarzenia
    będącego kluczowym etapem dla takiej raty.
    Umowa zawarta pomiędzy Wnioskodawcą a Wykonawcą nie zawiera żadnego
    postanowienia, które uzależniałoby zapłatę ceny za realizację Inwestycji (w tym budowę
    dróg) od odbioru stanu technicznego tych dróg przez Gminę.
    Umowa przewiduje przejęcie robót przez Spółkę - zgodnie z Umową zamawiający w
    terminie (...) od otrzymania wniosku Wykonawcy wyda Świadectwo Przejęcia dla
    Wykonawcy, określającego datę (Dzień Przejęcia), w którym roboty zostały ukończone
    zgodnie z Umową.
    Przejęcie robót wykonanych na podstawie Umowy (w tym robót w zakresie dróg
    gminnych) został udokumentowany w końcowym protokole odbioru prac - Świadectwie
    Przejęcia - zawartym pomiędzy Spółką i Wykonawcą oraz Przedstawicielem Inżyniera
    Kontraktu z dnia (...).
    Wnioskodawca dodatkowo wskazuje, że:
    - przedmiotem Umowy jest realizacja całej Inwestycji, tj. budowy farmy wiatrowej Y jako
      całości, a nie poszczególnych etapów prac,
    - Wykonawca zobowiązał się dostarczyć kompletną Inwestycję, w tym wszystkie
      elementy pomocnicze, w ramach jednej umowy,
    - Spółka nie dokonywała formalnych odbiorów (przejęć) poszczególnych etapów w
      trakcie realizacji Inwestycji,
    - nie były sporządzane protokoły zdawczo-odbiorcze dla poszczególnych elementów
      Inwestycji, w tym również dla wykonanych nakładów na drogi gminne,
    - odbiór całości prac nastąpił dopiero po zakończeniu realizacji Inwestycji, co jest
      udokumentowane w protokole odbioru końcowego (Świadectwie Przejęcia),
    - cena za realizację Inwestycji została ustalona jako jedna kwota obejmująca całość prac,
      a jej płatność została rozłożona w czasie w miarę postępu prac,
    - Spółka dokonywała płatności cząstkowych/w ratach na rzecz Wykonawcy zgodnie z
      harmonogramem,

    - Umowa nie wskazuje, że poszczególne elementy Inwestycji stają się własnością Spółki
      w momencie ich wykonania lub dokonania płatności cząstkowej (raty) - Spółka nie
      nabywa własność prac w trakcie trwania Inwestycji,
    - ostateczne rozliczenie całej Inwestycji następuje na koniec jej realizacji i jest
      potwierdzane protokołem odbioru podpisanym przez Spółkę i Wykonawcę
      (Świadectwo Przejęcia).
    Ad. f) opłata przyłączeniowa
    Realizując Inwestycję Wnioskodawca był również obowiązany do poniesienia wydatków,
    wynikających z zawartej z przedsiębiorstwem energetycznym (dalej: „Operatorem”)
    umowy o przyłączenie inwestycji do sieci energetycznej. Obowiązek poniesienia tego typu
    nakładu wynika wprost z ustawy - Prawo energetyczne (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 266).
    Wnioskodawca, jako podmiot ubiegający się o przyłączenie do sieci energetycznej
    przedsiębiorstwa energetycznego, zajmującego się przesyłaniem lub dystrybucją energii
    elektrycznej, zawiera z Operatorem umowy o przyłączenie do sieci, na warunkach
    określonych w ustawie - Prawo energetyczne. Jednym z obligatoryjnych ustawowo
    elementów takich umów jest wysokość opłaty za przyłączenie, jak również miejsce
    rozgraniczenia własności sieci przedsiębiorstwa energetycznego (Operatora) i instalacji
    podmiotu przyłączanego (Wnioskodawcy). Operator jest obowiązany zapewnić realizację i
    finansowanie budowy i rozbudowy sieci, w tym na potrzeby przyłączania podmiotów
    ubiegających się o przyłączenie. Przedsiębiorstwo energetyczne, na mocy przepisów
    prawa, obciąża podmiot przyłączany (Wnioskodawcę) do sieci kosztami poniesionymi w
    celu dokonania przyłączenia. Tym samym przyłącze energetyczne - w przypadku
    przyłączania nowo wybudowanych obiektów - należy do rozbudowanej infrastruktury
    Operatora i jest jego własnością, natomiast koszty związane z taką rozbudową, których
    wysokość jest proporcjonalna do wielkości mocy przyłączeniowej są - w formie opłaty
    przyłączeniowej - przenoszone na Wnioskodawcę.
    Przyłącze energetyczne warunkuje możliwość wykorzystania środków trwałych. Opłata
    przyłączeniowa jest zatem opłatą niezbędną do uzyskania możliwości przyłączenia farmy
    wiatrowej do sieci elektroenergetycznej w celu sprzedaży energii elektrycznej,
    wytworzonej przy wykorzystaniu tej farmy.
    Spółka przez pewien okres, w latach (...), zawiesiła realizację swojej Inwestycji, jednak w
    tym czasie nadal ponosiła koszty związane z jej utrzymaniem (czynsze dzierżawne).
    Decyzja o zawieszeniu inwestycji została podjęta przez Zarząd Spółki w związku z
    ryzykiem, że (...) mogłoby sprawić, iż Inwestycja stanie się nieopłacalna.
    W toku dalszych działań udało się (...) na bardziej korzystnego. Po dokonaniu tej zmiany
    Zarząd Spółki ocenił, że Inwestycja będzie opłacalna, co umożliwiło jej wznowienie i
    kontynuację.
    Wnioskodawca wskazuje również, że:

    - proces inwestycyjny dotyczący farmy wiatrowej jest procesem złożonym, w którym jest
      wielu dostawców towarów lub usług wykonujących różne zakresy procesu
      inwestycyjnego,
    - Spółka nie płaci jednej ceny za całą inwestycję - wynagrodzenie jest płacone za
      działania wykonywane przez poszczególnych wykonawców na podstawie odrębnych
      umów,
    - w ramach inwestycji wytwarzanych jest wiele środków trwałych składających się na
      całą inwestycję,
    - większość kosztów ponoszonych przez Spółkę dotyczy kilku środków trwałych,
    - Inwestycja realizowana jest na gruncie dzierżawionym przez Spółkę,
    - wszystkie działania podejmowane przez Spółkę składają się na realizację jednej
      inwestycji.
    W uzupełnieniu wniosku z 7 października 2025 r. wskazali Państwo, że pytanie oznaczone
    we wniosku Nr 8 dotyczy kosztów ponoszonych w trakcie zawieszenia inwestycji, które
    obejmują wyłącznie koszty czynszów dzierżawnych ponoszonych w latach (...).
    Pytania
    1. Czy wydatki z tytułu czynszów dzierżawnych gruntów, na których realizowana jest
      Inwestycja, ponoszone do dnia przekazania Inwestycji do użytkowania stanowią
      koszt wytworzenia środków trwałych składających się na Inwestycję, w rozumieniu
      art. 16g ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa o
      CIT”)?
    2. Czy wynagrodzenie za służebność przesyłu ponoszone do dnia przekazania Inwestycji
      do użytkowania stanowi koszt wytworzenia środków trwałych składających się na
      Inwestycję, w rozumieniu art. 16g ust. 4 ustawy o CIT?
    3. Czy koszty wycinki i nasadzenia drzew, do których zobowiązana została Spółka ze
      względu na prowadzone prace budowlane, poniesione do dnia przekazania
      Inwestycji do użytkowania stanowią koszt wytworzenia środków trwałych
      składających się na Inwestycję, w rozumieniu art. 16g ust. 4 ustawy o CIT?
    4. Czy odszkodowania na rzecz właścicieli gruntów za zniszczone plony w związku z
      pracami prowadzonymi na ich gruntach, poniesione do dnia przekazania Inwestycji
      do użytkowania, stanowią koszt wytworzenia środków trwałych składających się na
      Inwestycję, w rozumieniu art. 16g ust. 4 ustawy o CIT?
    5. Czy nakłady na drogi gminne stanowią koszty uzyskania przychodów, o których mowa
      w art. 15 ust. 4d ustawy o CIT?
    6. Czy poniesione wydatki na drogi gminne są potrącalne dla Wnioskodawcy w
      momencie poniesienia, tj. zaksięgowania na jakimkolwiek koncie w księgach
      rachunkowych na podstawie faktury lub innego dowodu w przypadku braku faktury,
      jednak nie wcześniej niż w momencie podpisania protokołu zdawczo-odbiorczego z
      Wykonawcą?
    7. Czy wydatki poniesione na opłatę przyłączeniową stanowią koszty uzyskania
      przychodów, o których mowa w art. 15 ust. 4d ustawy o CIT?
    8. Czy koszty ponoszone w trakcie zawieszenia inwestycji stanowią koszty uzyskania
      przychodów, o których mowa w art. 15 ust. 4d ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie

    Ad. 1
    Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki z tytułu czynszów dzierżawnych gruntów, na których
    realizowana jest Inwestycja, ponoszone do dnia przekazania Inwestycji do użytkowania,
    stanowią koszt wytworzenia środków trwałych składających się na Inwestycję, w
    rozumieniu art. 16g ust. 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od
    osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”).
    Ad. 2
    Zdaniem Wnioskodawcy, wynagrodzenie za służebność przesyłu ponoszone do dnia
    przekazania Inwestycji do użytkowania, stanowi koszt wytworzenia środków trwałych
    składających się na Inwestycję, w rozumieniu art. 16g ust. 4 ustawy o CIT.
    Ad. 3
    Zdaniem Wnioskodawcy, koszty wycinki i nasadzenia drzew, do których zobowiązana
    została Spółka ze względu na prowadzone prace budowlane, poniesione do dnia
    przekazania Inwestycji do użytkowania, stanowią koszt wytworzenia środków trwałych
    składających się na Inwestycję, w rozumieniu art. 16g ust. 4 ustawy o CIT.
    Ad. 4
    Zdaniem Wnioskodawcy, odszkodowania na rzecz właścicieli gruntów za zniszczone plony
    w związku z pracami prowadzonymi na ich gruntach, poniesione do dnia przekazania
    Inwestycji do użytkowania, stanowią koszt wytworzenia środków trwałych składających się
    na Inwestycję, w rozumieniu art. 16g ust. 4 ustawy o CIT.
    Ad. 5
    Zdaniem Wnioskodawcy, nakłady na drogi gminne stanowią koszty uzyskania przychodów,
    o których mowa w art. 15 ust. 4d ustawy o CIT.
    Ad. 6
    Zdaniem Wnioskodawcy, poniesione wydatki na drogi gminne są potrącalne dla
    Wnioskodawcy w momencie poniesienia, tj. zaksięgowania na jakimkolwiek koncie w
    księgach rachunkowych na podstawie faktury lub innego dowodu w przypadku braku
    faktury, jednak nie wcześniej niż w momencie podpisania protokołu zdawczo-odbiorczego
    z Wykonawcą.
    Ad. 7
    Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki poniesione na opłatę przyłączeniową stanowią koszty
    uzyskania przychodów, o których mowa w art. 15 ust. 4d ustawy o CIT.
    Ad. 8
    Zdaniem Wnioskodawcy, koszty ponoszone w trakcie zawieszenia inwestycji stanowią
    koszty uzyskania przychodów, o których mowa w art. 15 ust. 4d ustawy o CIT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

    Uwagi wstępne
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.
    1.
    Zatem kosztem uzyskania przychodu są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione
    wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie,
    zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
    Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodów, między tym
    kosztem, a przychodem musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy. Chodzi tu o związek
    tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu.
    Kosztami uzyskania przychodów są więc wszystkie wydatki, poniesione w celu uzyskania
    przychodów, w tym również w celu zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów, tak
    aby to źródło przynosiło przychody także w przyszłości.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodów, muszą być spełnione kumulatywnie następujące warunki:
    - zostały poniesione przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika, a co za tym idzie nie stanowią kosztu
      uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesiona na działalność
      podatnika przez osoby inne niż podatnik,
    - jest definitywny, rzeczywisty, tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie jest kosztem wymienionym w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    W opinii Wnioskodawcy wszystkie wydatki związane z realizacją Inwestycji opisane w
    stanie faktycznym oraz ponoszone w trakcie zawieszenia Inwestycji spełniają ww.
    przesłanki, a tym samym stanowią dla niego koszty uzyskania przychodów zgodnie z art.
    15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Kierując się kryteriami stopnia powiązania, istniejącego pomiędzy kosztem a celem
    jakiemu ma służyć, ustawodawca wyróżnia koszty uzyskania przychodów bezpośrednio
    związane z przychodami i koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z
    przychodami (tzw. koszty pośrednie), różnicując jednocześnie moment ich potrącalności,
    co wynika z art. 15 ust. 4, 4b-4e ustawy o CIT).
    Omawiana ustawa nie zawiera przy tym legalnych definicji pojęć: bezpośrednie i
    pośrednie koszty uzyskania przychodów. Zgodnie jednak z ugruntowanym poglądem,
    kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio związanymi z przychodami, są takie
    wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w sposób bezpośredni) na uzyskanie

    konkretnych przychodów. W ich przypadku możliwe jest „zidentyfikowanie” wpływu
    danego kosztu na wielkość osiągniętych przychodów. Do tej kategorii należą głównie te
    koszty, które mogą być przydzielone, przypisane do określonych wyrobów bądź usług.
    Koszty uzyskania przychodów bezpośrednie, zgodnie z art. 15 ust. 4 i 4b ustawy o CIT, co
    do zasady, są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające
    i przychody.
    Natomiast tzw. pośrednie koszty uzyskania przychodów, to takie wydatki, których nie da
    się przypisać wprost do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione, jako
    prowadzące do ich osiągnięcia. Nie pozostają one w uchwytnym związku z konkretnymi
    przysporzeniami podatnika - brak jest możliwości ustalenia, w jakim okresie i w jakiej
    wysokości powstał związany z nimi przychód. Do tego rodzaju kosztów zalicza się m.in.
    koszty ogólnego zarządzania, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów,
    obsługę prawną, ubezpieczenia, świadczenia na rzecz pracowników. Każdy z ww.
    wydatków jest związany z działalnością prowadzoną przez podatnika i przyczynia się w
    sposób ogólny do osiągnięcie przez niego przychodów. Nie można jednak ustalić,
    uzyskaniu jakiego konkretnego przychodu dany wydatek służy.
    Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są
    potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli natomiast dotyczą one okresu przekraczającego
    rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku
    podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie
    do długości okresu, którego dotyczą, zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT kosztami nie są wydatki na zakup lub wytworzenie
    środków trwałych. Jednakże, jak stanowi art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, kosztem uzyskania
    przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
    prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m, przy czym w
    przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych
    do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie
    z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia
    środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c,
    stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym
    zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
    1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
    2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
    3) inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
        podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
        gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
        umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

    W świetle art. 16a ust. 2 ustawy o CIT amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art.
    16c, niezależnie od przewidywanego okresu używania:
    1) przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych, zwane dalej
      „inwestycjami w obcych środkach trwałych”,
    2) budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie,
    3) składniki majątku, wymienione w ust. 1, niestanowiące własności lub współwłasności
      podatnika, wykorzystywane przez niego na potrzeby związane z prowadzoną
      działalnością na podstawie umowy określonej w art. 17a pkt 1, zawartej z
      właścicielem lub współwłaścicielami tych składników - jeżeli zgodnie z przepisami
      rozdziału 4a odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający
      - zwane także środkami trwałymi;
    4) tabor transportu morskiego w budowie, sklasyfikowany w Polskiej Klasyfikacji
      Wyrobów i Usług (PKWiU) wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4
      września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz.U. poz.
      1676, z 2017 r. poz. 2453, z 2018 r. poz. 2440, z 2019 r. poz. 2554 oraz z 2020 r. poz.
      556) w grupowaniu o symbolu ex 30.11 „Statki i konstrukcje pływające”, przy czym
      oznaczenie „ex” oznacza, że zakres wyrobów i usług jest węższy niż określony w
      grupowaniu.
    Zgodnie z art. 16f ust. 1 ustawy o CIT podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na
    ogłoszoną upadłość nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów
    amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 16a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art.
    16b.
    Tym samym podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych stanowi wartość początkowa
    środka trwałego, natomiast wartość początkową środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych ustala się zgodnie z art. 16g ustawy o CIT. Przepisy ustawy o
    CIT zawierają dwie odrębne regulacje w zakresie ustalania wartości początkowej środka
    trwałego przewidując, że będzie ona ustalana albo na podstawie ceny nabycia środka
    trwałego albo na podstawie kosztu wytworzenia tego środka. Tym samym, sposób
    ustalania wartości początkowej jest uzależniony od sposobu, w jaki dany środek trwały
    pojawił się w aktywach podatnika, tj. czy dany środek trwały został przez podatnika nabyty
    czy został przez niego wytworzony we własnym zakresie. Przepisy ustawy o CIT nie
    zawierają jednak regulacji, które wskazywałyby jednoznacznie, w jaki sposób należy
    odróżnić przypadek nabycia środka trwałego od wytworzenia takiego środka we własnym
    zakresie.
    W analizowanym stanie faktycznym należy uznać, że dochodzi do wytworzenia środków
    trwałych w ramach realizowanej Inwestycji, z uwagi na fakt, że:

    - proces inwestycyjny dotyczący farmy wiatrowej jest procesem złożonym, w którym jest
      wielu dostawców towarów lub usług wykonujących różne zakresy procesu
      inwestycyjnego,
    - Spółka nie płaci jednej ceny za całą inwestycję - wynagrodzenie jest płacone za
      działania wykonywane przez poszczególnych wykonawców na podstawie odrębnych
      umów,
    - w ramach Inwestycji wytwarzanych jest wiele środków trwałych składających się na
      całą Inwestycję,
    - większość kosztów ponoszonych przez Spółkę dotyczy kilku środków trwałych,
    - Inwestycja realizowana jest na gruncie dzierżawionym przez Spółkę,
    - wszystkie działania podejmowane przez Spółkę składają się na realizację jednej
      inwestycji.
    Zgodnie z art. 16g ust. 4 ustawy o CIT za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie
    nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i
    wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi, i inne
    koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu
    wytworzenia nie zalicza się: kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz
    pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności
    odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do
    dnia przekazania środka trwałego do używania.
    Zgodnie z art. 16g ust. 7 ustawy o CIT wartość początkową inwestycji w obcych środkach
    trwałych oraz budynków i budowli wybudowanych na obcym gruncie ustala się stosując
    odpowiednio ust. 3-5.
    Tym samym do wartości początkowej wytworzonego środka trwałego, w myśl art. 16g ust.
    4 ustawy o CIT, zalicza się ogół kosztów poniesionych w związku z jego wytworzeniem.
    Użycie przez ustawodawcę zwrotu, że do kosztu wytworzenia środka trwałego zalicza się
    także „inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych”
    oznacza, że katalog wydatków poniesionych w związku z wytworzeniem środka trwałego
    powiększających jego wartość początkową jest otwarty, co oznacza, że mieszczą się w nim
    również inne, nie wymienione wprost koszty, które będą miały wpływ na wartość
    początkową danego składnika majątku. Zatem, powyższy zwrot oznacza wydatki, które są
    ponoszone w wyniku podjęcia procesu wytworzenia środka trwałego. Wydatkami takimi
    są koszty, co do których nie ma wątpliwości, że nie wystąpiłyby, gdyby podatnik nie
    wytwarzał we własnym zakresie środka trwałego. Do kosztów wytworzenia należy zaliczyć
    również wydatki poniesione we wczesnym stadium procesu inwestycyjnego w celu
    stworzenia warunków do prowadzenia inwestycji, bez których nie doszłoby do
    wytworzenia środka trwałego.
    Mając na uwadze powyższe regulacje należy podkreślić, że w przypadku wytworzenia we
    własnym zakresie środka trwałego, wartością początkową tego środka jest koszt jego
    wytworzenia obejmujący:

    - wartość w cenie nabycia zużytych rzeczowych składników majątku, tj. w szczególności
      materiały, z których został wykonany środek trwały;
    - wartość w cenie nabycia, wykorzystanych usług obcych, tj. usług związanych
      bezpośrednio z samym procesem wytworzenia, a także usług niezwiązanych
      bezpośrednio z wytworzeniem, lecz niezbędnych do uczynienia składnika majątku
      zdatnym do używania, np. są to niezbędne ekspertyzy obiektów budowlanych;
    - koszty wynagrodzeń wraz z narzutami;
    - inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych.
    Ustawa o CIT nie zawiera regulacji, które jednoznacznie wskazywałyby, jakie wydatki
    powinny być alokowane do wartości początkowej, a jakie powinny być rozpoznawane „na
    bieżąco” jako koszty podatkowe.
    Niemniej jednak, mając na uwadze powyżej wskazane regulacje, w ocenie Wnioskodawcy
    za koszt wytworzenia środka trwałego należy uznać wydatek, który można powiązać z
    realizacją konkretnego przedsięwzięcia inwestycyjnego, niezbędny do wytworzenia środka
    trwałego.
    Taki sposób interpretacji art. 16g ust. 4 ustawy o CIT został zaakceptowany w
    orzecznictwie sądowo-administracyjnym, przykładowo:
    - w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: „NSA”) z dnia 1 lutego 2011 r.,
      sygn. akt II FSK 1603/09, w którym sąd wskazał, że, cyt.:
      „Reasumując, należy stwierdzić, że wszelkie wydatki, które dają się przyporządkować
      do środka trwałego stanowią element wartości początkowej wytwarzanego środka
      trwałego.”
    - w wyroku NSA z dnia 2 lutego 2011 r., sygn. akt II FSK 1744/09, w którym sąd wskazał,
      że, cyt.:
      „Wyżej wskazany przepis zawiera definicję kosztów uzyskania przychodów.
      Możliwość zaliczenia do kosztu wytworzenia, o którym mowa w art. 16g ust. 4 u.p.d.o.
      p., uzależniona jest od wykazania istnienia związku ekonomicznego pomiędzy danym
      kosztem, a wytworzonym przez podatnika środkiem trwałym. W przypadku
      nieistnienia związku ekonomicznego pomiędzy danymi kosztami, a wytworzonym
      środkiem trwałym przez podatnika, brak jest podstaw do uznania takiego kosztu, za
      koszt powiększający wartość początkową wytworzonego środka trwałego.”
    Takie stanowisko prezentowane jest również przez Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej (dalej: „DKIS”), w wydawanych interpretacjach indywidualnych:
    - interpretacja indywidualna z 9 lutego 2023 r., Znak: 0111-KDIB2-1.4010.686.2022.2.KK,
      w której organ podatkowy wskazał, że, cyt.:
      „Z wyżej przytoczonych regulacji ustawowych wynika, iż decydujące znaczenie dla
      zaliczenia określonego wydatku do wydatków stanowiących koszt wytworzenia
      środka trwałego (inwestycji w obcym środku trwałym) ma możliwość powiązania
      danego wydatku z konkretnym przedsięwzięciem inwestycyjnym. Wszelkie wydatki

      pozostające w związku z wytworzeniem środka trwałego (inwestycji w obcym środku
      trwałym) mają wpływ na jego koszt wytworzenia. Koszt ten zarazem stanowi o
      wartości początkowej, od której dokonuje się następnie odpisów amortyzacyjnych.”
    - interpretacja indywidualna z 31 maja 2021 r., Znak: 0111-KDIB2-1.4010.62.2021.2.PB,
      w której organ podatkowy wskazał, że, cyt.:
      „Oznacza to, że tylko wydatki bezpośrednio związane z wytworzeniem środka
      trwałego zmniejszają podstawę opodatkowania osoby prawnej przez możliwość
      zaliczenia w koszty podatkowe odpisów z tytułu zużycia środków trwałych - tzw.
      odpisy amortyzacyjne. Tak więc, do kosztów wytworzenia środka trwałego zalicza się
      tylko te wydatki, które dają się zaliczyć do wartości wytworzonego środka trwałego,
      to znaczy związane są bezpośrednio z realizacją inwestycji. Wydatki dotyczące
      całokształtu działalności Spółki, które wpływają w sposób pośredni na przychody,
      mimo że związane są z realizowaną inwestycją, nie mają wpływu na koszt
      wytworzenia. Wydatki te, jeśli wypełniają hipotezę normy art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.,
      należy zakwalifikować jako koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodem,
      tzw. koszty „pośrednie” i odnieść w koszty podatkowe w dacie ich faktycznego
      poniesienia.”
    Szczegółowe uzasadnienie Stanowiska Wnioskodawcy
    Ad. 1
    Rozpatrując przedstawione w stanie faktycznym wydatki na czynsz dzierżawny jakie
    Wnioskodawca poniósł w celu budowy farmy wiatrowej, należy uznać, iż były one
    niezbędne w procesie realizacji Inwestycji, bowiem bez ich poniesienia niemożliwa byłaby
    realizacja Inwestycji a tym samym wytworzenie środka trwałego. Czynsz dzierżawny za
    grunty, na których realizowana jest inwestycja w postaci farmy wiatrowej, stanowi bowiem
    wydatek, który jest nieodzowny dla realizacji tej inwestycji - tj. jest bezpośrednio związany
    z realizacją inwestycji polegającej na budowie nowej farmy wiatrowej. Co więcej wydatki te
    nie wystąpiłyby w innych okolicznościach niż prace inwestycyjne związane z budową farmy
    wiatrowej. Bez ponoszenia tego rodzaju kosztów Wnioskodawca nie mógłby uzyskać
    prawa do korzystania z gruntów, które są kluczowe dla posadowienia turbin wiatrowych
    oraz infrastruktury towarzyszącej.
    Powyższe oznacza, że czynsz dzierżawny nie jest wydatkiem o charakterze ogólnym, lecz
    jest ściśle związanym z realizacją konkretnej inwestycji. Dzierżawa gruntów nie służyła
    bowiem ogólnej działalności Wnioskodawcy, lecz realizacji konkretnej inwestycji. Co za tym
    idzie wydatków na dzierżawę gruntów nie powinno się zaliczyć do kosztów ogólnych
    zarządu, czy pozostałych kosztów operacyjnych, gdyż nie ma wątpliwości, że koszty
    dzierżaw nie pojawiłyby się po stronie Spółki, gdyby Spółka nie budowała (wytworzyła)
    środków trwałych składających się na inwestycję w postaci farmy wiatrowej.
    Mając na uwadze powyższe, czynsz dzierżawny za grunty pod posadowienie farm
    wiatrowych ponoszony do dnia przekazania Inwestycji do użytkowania stanowi koszt
    wytworzenia środków trwałych składających się na Inwestycję i jako taki powinien zostać
    ujęty w wartości początkowej Inwestycji.

    Powyższe znajduje również potwierdzenie w licznych interpretacjach indywidualnych
    prawa podatkowego, m.in.
    - interpretacji indywidualnej z 6 czerwca 2024 r., Znak: 0111-KDIB1-1.4010.190.2024.2.SG,
      w której organ podatkowy wskazał, że, cyt.:
      „W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, że koszty czynszu dzierżawnego
      wynikające z umowy dzierżawy gruntów oraz wynagrodzenia za służebności: przesyłu,
      przechodu i prawa do zajmowania słupa powietrza przez śmigła elektrowni wiatrowej,
      koszty notarialne i sądowe związane z ww. zawartymi umowami oraz faktury
      dotyczące rozwoju projektu, tj. koszty nabywanych usług w zakresie doradztwa i
      zastępstwa przy występowaniu o wydanie niezbędnych pozwoleń i zawarcie umów
      niezbędnych do realizacji Farmy związane są bezpośrednio z realizacją inwestycji
      polegającej na budowie nowej farmy wiatrowej i fotowoltaicznej poniesione do dnia
      przekazania inwestycji do użytkowania są objęte zakresem przedmiotowym
      cytowanego wyżej art. 16g ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
      Zatem stanowią one koszt wytworzenia środków trwałych zwiększając ich wartość
      początkową, od której będziecie Państwo mogli dokonywać odpisów amortyzacyjnych
      i zaliczać je do kosztów uzyskania przychodów.”
    - interpretacji indywidualnej z 3 stycznia 2024 r., Znak: 0111-KDIB1-1.4010.646.2023.1.MF,
      w której organ podatkowy uznał stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe, że, cyt.:
      „W ocenie Spółki wydatki ponoszone na dzierżawę gruntów, za okres od podpisania
      umowy dzierżawy, tj. od (...) do momentu zakończenia budowy farmy fotowoltaicznej,
      są zaliczane do wartości środków trwałych w budowie i stanowi jeden z elementów
      wartości początkowej środków trwałych po oddaniu inwestycji do użytkowania, od
      której dokonywane będą odpisy amortyzacyjne stanowiące koszt uzyskania
      przychodów.”
    - interpretacji indywidualnej z 31 sierpnia 2021 r., Znak: 0111-KDIB2-1.4010.124.2021.2.
      BJ, w której organ podatkowy nie zgodził się z wnioskodawcą, że koszty dzierżawy
      gruntów wnioskodawca powinien rozliczać zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT (w
      momencie poniesienia wydatku) i wskazał, że, cyt.:
      „Należy zauważyć, że dzierżawa gruntów ani ustanowienie służebności nie służyło
      ogólnej działalności Wnioskodawcy, lecz realizacji konkretnej inwestycji. W związku z
      powyższym nie zalicza się ich do kosztów ogólnych zarządu, czy pozostałych kosztów
      operacyjnych, gdyż nie ma wątpliwości, że koszty dzierżaw i koszty ustanowienia
      służebności nie powstałyby, gdyby Spółka nie budowała (wytworzyła) środka trwałego
      w postaci farmy wiatrowej.
    W celu prawidłowego, na gruncie podatkowym, rozliczenia wydatków kreujących wartość
    środka trwałego, decydujące znaczenie ma moment zakończenia inwestycji i przekazanie
    tego środka do używania. Wydatki poniesione do dnia przekazania wytworzonego środka
    trwałego powiększają jego wartość początkową. Za to wydatki za dzierżawę i ustanowienie
    służebności przesyłu, poniesione po dniu przekazania tego środka do używania, powinny
    stanowić koszt uzyskania przychodów w momencie poniesienia.”

    - interpretacji indywidualnej z 23 czerwca 2020 r., Znak: 0111-KDIB1-1.4010.165.2020.1.
      BK, w której organ podatkowy uznał stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe, że, cyt.:
      „Zdaniem Wnioskodawcy czynsz dzierżawny za grunty pod posadowienie farm
      wiatrowych ponoszony do dnia przekazania Inwestycji do użytkowania stanowi koszt
      wytworzenia środków trwałych składających się na Inwestycję i jako taki prawidłowo
      został ujęty w wartości początkowej farm wiatrowych.”
    - interpretacji indywidualnej z 19 kwietnia 2019 r., Znak: 0114-KDIP2-2.4010.85.2019.1.JG,
      w której organ podatkowy uznał stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe, że, cyt.:
      „Zdaniem Wnioskodawcy, zarówno czynsz dzierżawny za grunty pod posadowienie
      farmy wiatrowej, jak i koszt w postaci wynagrodzenia za ustanowienie służebności
      przesyłu stanowią koszt wytworzenia środka trwałego. Spółka prowadzi budowę
      farmy wiatrowej i przed przyjęciem środka trwałego do użytkowania chce zgodnie z
      przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych zakwalifikować koszty
      dzierżawy gruntów i koszty wynagrodzenia za służebność przesyłu.”
    Podobne stanowisko zaprezentował Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) we
    Wrocławiu w prawomocnym wyroku z 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Wr 264/13,
    wskazując, że, cyt.:
    „Z przywołanych regulacji wynika, że fakt możliwości powiązania danego wydatku z
    konkretnym środkiem trwałym ma decydujące znaczenie dla jego właściwej kwalifikacji.
    Wydatek taki może być poniesiony we wczesnym stadium procesu inwestycyjnego w celu
    stworzenia warunków do prowadzenia inwestycji, bez których nie doszłoby do
    wytworzenia środka trwałego. Z taką też sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie,
    albowiem jak wskazano w treści wniosku - z budową parku wiatrowego (jako środka
    trwałego) wiąże się koniecznością połączenia farmy z siecią energetyczną przez budowę
    linii energetycznej, dróg dojazdowych i stacji transformatorowych. W tym celu Spółka
    zawiera z różnymi podmiotami szereg umów gwarantujących jej prawo do gruntu, co
    wiąże się z ponoszeniem szeregu kosztów, bezpośrednio związanych z realizacja
    inwestycji, m.in. takich jak wymienione we wniosku o interpretację, bez których inwestycja
    nie mogłaby powstać. Tym samym, wszelkie wydatki poniesione na ten cel są w ocenie
    Sądu - kosztami wytworzenia środka trwałego. Należy zatem uznać, że: zapłata za
    ustanowienie służebności przesyłu na rzecz uprawnionych do gruntu; wynagrodzenia dla
    wydzierżawiających grunty; odszkodowania związane z wyłączeniem gruntu z produkcji
    rolnej; koszty sądowe związane z ujawnieniem służebności przesyłu oraz prawa dzierżawy
    w księgach wieczystych a także koszty notarialne związane z ustanawianiem służebności
    przesyłu oraz zawieraniem umów dzierżawy - wiążą się bezpośrednio z wytworzenia
    środka trwałego jakim jest farma wiatrowa, bowiem bez ich poniesienia niemożliwa byłaby
    realizacja inwestycji a tym samym wytworzenie środka trwałego. Jednocześnie - a contr
    ario - wydatki te nie zostałyby przez Spółkę poniesione, gdyby nie podjęto decyzji o
    wytworzeniu środka trwałego. Zasadne jest zatem stanowisko skarżącej Spółki, że
    wskazane we wniosku wydatki, jako pozostające w bezpośrednim związku z kosztem
    wytworzenia danego środka trwałego - stanowią w myśl art. 16g ust. 4 u.p.d.o.p. koszty
    dające się zaliczyć do wartości wytworzonego środka trwałego, zwiększające koszt

    wytworzenia a zarazem wartość początkową środka trwałego. Istotę spornego w sprawie
    problemu, związanego z interpretacją zawartego w art. 16g ust. 4 u.p.d.o.p. zwrotu
    "kosztów dających się zaliczyć do wartości wytworzonego środka trwałego" trafnie oddaje
    teza wyroku WSA w Warszawie z dnia 11 lutego 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 1665/08 (LEX nr
    485944), kwalifikując do takich kosztów wydatki, co do których nie ma wątpliwości, że nie
    wystąpiłyby, gdyby podatnik nie wytwarzał we własnym zakresie środka trwałego.”
    Mając na uwadze powyższe, wydatki na czynsz dzierżawny ponoszone przez
    Wnioskodawcę do dnia przekazania Inwestycji do użytkowania stanowią koszty
    wytworzenia poszczególnych środków trwałych składających się na Inwestycję, w
    rozumieniu art. 16g ust. 4 ustawy o CIT.
    Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 należy uznać za
    prawidłowe.
    Ad. 2
    Ponoszone przez Wnioskodawcę opłaty za ustanowienie służebności przesyłu są
    bezpośrednio związane z realizacją konkretnej inwestycji, jaką jest budowa farmy
    wiatrowej. Wydatki te mają charakter niezbędny, ponieważ bez ich poniesienia realizacja
    inwestycji, a tym samym wytworzenie środka trwałego, byłoby niemożliwe. Opłaty te nie
    mają związku z ogólną działalnością Wnioskodawcy, lecz są ściśle przypisane do
    konkretnego projektu inwestycyjnego. Należy podkreślić, że wydatki te nie powstałyby,
    gdyby Wnioskodawca nie realizował inwestycji w postaci farmy wiatrowej, co
    jednoznacznie wskazuje na ich bezpośredni związek z procesem wytwarzania środków
    trwałych.
    Ustanowienie służebności przesyłu nie służyło ogólnej działalności operacyjnej
    Wnioskodawcy, lecz było działaniem ukierunkowanym wyłącznie na realizację Inwestycji.
    W związku z tym, opłaty te nie mogą być zaliczone do kosztów ogólnych zarządu ani do
    pozostałych kosztów operacyjnych, ponieważ ich poniesienie wynikało wyłącznie z
    konieczności realizacji Inwestycji. Nie ma wątpliwości, że koszty związane z ustanowieniem
    służebności przesyłu nie powstałyby, gdyby Spółka nie prowadziła działań zmierzających
    do wytworzenia środków trwałych składających się na farmę wiatrową.
    Mając na uwadze powyższe, opłaty za służebność przesyłu ponoszone do dnia
    przekazania Inwestycji do użytkowania stanowi koszt wytworzenia środków trwałych
    składających się na Inwestycję i jako takie powinny zostać ujęty w wartości początkowej
    Inwestycji.
    Powyższe znajduje również potwierdzenie w licznych interpretacjach indywidualnych
    prawa podatkowego, m.in.
    - interpretacji indywidualnej z 6 czerwca 2024 r., Znak: 0111-KDIB1-1.4010.190.2024.2.
      SG, w której organ podatkowy wskazał, że, cyt.:
      „W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, że koszty czynszu dzierżawnego
      wynikające z umowy dzierżawy gruntów oraz wynagrodzenia za służebności:
      przesyłu, przechodu i prawa do zajmowania słupa powietrza przez śmigła elektrowni

      wiatrowej, koszty notarialne i sądowe związane z ww. zawartymi umowami oraz
      faktury dotyczące rozwoju projektu, tj. koszty nabywanych usług w zakresie
      doradztwa i zastępstwa przy występowaniu o wydanie niezbędnych pozwoleń i
      zawarcie umów niezbędnych do realizacji Farmy związane są bezpośrednio z
      realizacją inwestycji polegającej na budowie nowej farmy wiatrowej i fotowoltaicznej
      poniesione do dnia przekazania inwestycji do użytkowania są objęte zakresem
      przedmiotowym cytowanego wyżej art. 16g ust. 4 ustawy o podatku dochodowym
      od osób prawnych. Zatem stanowią one koszt wytworzenia środków trwałych
      zwiększając ich wartość początkową, od której będziecie Państwo mogli dokonywać
      odpisów amortyzacyjnych i zaliczać je do kosztów uzyskania przychodów.”
    - interpretacji indywidualnej z 31 sierpnia 2021 r., Znak: 0111-KDIB2-1.4010.124.2021.2.
      BJ, w której organ podatkowy nie zgodził się z wnioskodawcą, że koszty służebności
      przesyłu wnioskodawca powinien rozliczać zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT (w
      momencie poniesienia wydatku) i wskazał, że, cyt.:
      „Należy zauważyć, że dzierżawa gruntów ani ustanowienie służebności nie służyło
      ogólnej działalności Wnioskodawcy, lecz realizacji konkretnej inwestycji. W związku z
      powyższym nie zalicza się ich do kosztów ogólnych zarządu, czy pozostałych kosztów
      operacyjnych, gdyż nie ma wątpliwości, że koszty dzierżaw i koszty ustanowienia
      służebności nie powstałyby, gdyby Spółka nie budowała (wytworzyła) środka
      trwałego w postaci farmy wiatrowej.
      W celu prawidłowego, na gruncie podatkowym, rozliczenia wydatków kreujących
      wartość środka trwałego, decydujące znaczenie ma moment zakończenia inwestycji i
      przekazanie tego środka do używania. Wydatki poniesione do dnia przekazania
      wytworzonego środka trwałego powiększają jego wartość początkową. Za to wydatki
      za dzierżawę i ustanowienie służebności przesyłu, poniesione po dniu przekazania
      tego środka do używania, powinny stanowić koszt uzyskania przychodów w
      momencie poniesienia.”
    - interpretacji indywidualnej z 19 kwietnia 2019 r., Znak: 0114-KDIP2-2.4010.85.2019.1.
      JG, w której organ podatkowy uznał stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe, że,
      cyt.:
      „Zdaniem Wnioskodawcy, zarówno czynsz dzierżawny za grunty pod posadowienie
      farmy wiatrowej, jak i koszt w postaci wynagrodzenia za ustanowienie służebności
      przesyłu stanowią koszt wytworzenia środka trwałego. Spółka prowadzi budowę
      farmy wiatrowej i przed przyjęciem środka trwałego do użytkowania chce zgodnie z
      przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych zakwalifikować koszty
      dzierżawy gruntów i koszty wynagrodzenia za służebność przesyłu.”
    Podobne stanowisko zaprezentował WSA we Wrocławiu w wyżej cytowanym
    prawomocnym wyroku z 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Wr 264/13, wskazując, że, cyt.:
    „Z przywołanych regulacji wynika, że fakt możliwości powiązania danego wydatku z
    konkretnym środkiem trwałym ma decydujące znaczenie dla jego właściwej kwalifikacji.
    Wydatek taki może być poniesiony we wczesnym stadium procesu inwestycyjnego w celu
    stworzenia warunków do prowadzenia inwestycji, bez których nie doszłoby do

    wytworzenia środka trwałego. Z taką też sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie,
    albowiem jak wskazano w treści wniosku - z budową parku wiatrowego (jako środka
    trwałego) wiąże się konieczność połączenia farmy z siecią energetyczną przez budowę linii
    energetycznej, dróg dojazdowych i stacji transformatorowych. W tym celu Spółka zawiera
    z różnymi podmiotami szereg umów gwarantujących jej prawo do gruntu, co wiąże się z
    ponoszeniem szeregu kosztów, bezpośrednio związanych z realizacją inwestycji, m.in.
    takich jak wymienione we wniosku o interpretację, bez których inwestycja nie mogłaby
    powstać. Tym samym, wszelkie wydatki poniesione na ten cel są w ocenie Sądu - kosztami
    wytworzenia środka trwałego. Należy zatem uznać, że: zapłata za ustanowienie
    służebności przesyłu na rzecz uprawnionych do gruntu; wynagrodzenia dla
    wydzierżawiających grunty; odszkodowania związane z wyłączeniem gruntu z produkcji
    rolnej; koszty sądowe związane z ujawnieniem służebności przesyłu oraz prawa dzierżawy
    w księgach wieczystych a także koszty notarialne związane z ustanawianiem służebności
    przesyłu oraz zawieraniem umów dzierżawy - wiążą się bezpośrednio z wytworzenia
    środka trwałego jakim jest farma wiatrowa, bowiem bez ich poniesienia niemożliwa byłaby
    realizacja inwestycji a tym samym wytworzenie środka trwałego. Jednocześnie - a
    contrario - wydatki te nie zostałyby przez Spółkę poniesione, gdyby nie podjęto decyzji o
    wytworzeniu środka trwałego. Zasadne jest zatem stanowisko skarżącej Spółki, że
    wskazane we wniosku wydatki, jako pozostające w bezpośrednim związku z kosztem
    wytworzenia danego środka trwałego - stanowią w myśl art. 16g ust. 4 u.p.d.o.p. koszty
    dające się zaliczyć do wartości wytworzonego środka trwałego, zwiększające koszt
    wytworzenia a zarazem wartość początkową środka trwałego. Istotę spornego w sprawie
    problemu, związanego z interpretacją zawartego w art. 16g ust. 4 u.p.d.o.p. zwrotu
    „kosztów dających się zaliczyć do wartości wytworzonego środka trwałego” trafnie oddaje
    teza wyroku WSA w Warszawie z dnia 11 lutego 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 1665/08 (LEX nr
    485944), kwalifikując do takich kosztów wydatki, co do których nie ma wątpliwości, że nie
    wystąpiłyby, gdyby podatnik nie wytwarzał we własnym zakresie środka trwałego.”
    Mając na uwadze powyższe, wynagrodzenie za służebność przesyłu ponoszone przez
    Wnioskodawcę do dnia przekazania Inwestycji do użytkowania stanowi koszt wytworzenia
    poszczególnych środków trwałych składających się na Inwestycję, w rozumieniu art. 16g
    ust. 4 ustawy o CIT.
    Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2 należy uznać za
    prawidłowe.
    Ad. 3
    Jednym z etapów realizacji Inwestycji było przygotowanie terenu pod budowę, w tym
    usunięcie drzew i krzewów znajdujących się na obszarze inwestycyjnym.
    Procedura wycinki drzew i krzewów jest nierozerwalnie związana z koniecznością
    uzyskania odpowiedniego zezwolenia. Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 16 kwietnia
    2004 r. o ochronie przyrody, posiadacz nieruchomości zobowiązany jest do poniesienia
    opłat za usunięcie drzew lub krzewów. Wysokość tych opłat jest określana w decyzji
    administracyjnej wydawanej przez właściwy organ, który udziela zezwolenia na wycinkę.

    Jednocześnie, zgodnie z przepisami wspomnianej ustawy, Wnioskodawca miał możliwość
    ubiegania się o umorzenie opłaty za usunięcie drzew i krzewów, pod warunkiem
    wykonania nasadzeń zastępczych. Nasadzenia te mają na celu zrekompensowanie strat w
    środowisku naturalnym wynikających z wycinki.
    W ramach realizacji Inwestycji Wnioskodawca dokonał wycinki drzew i krzewów
    znajdujących się na terenie budowy, a następnie przeprowadził nasadzenia zastępcze,
    spełniając tym samym wymogi wynikające z przepisów o ochronie przyrody.
    Zdaniem Wnioskodawcy, koszty związane z wycinką drzew i krzewów oraz nasadzeniem
    nowego drzewostanu powinny zostać ujęte w wartości początkowej środków trwałych
    wchodzących w skład farmy wiatrowej. Koszty wycinki i nasadzeń należy uznać jako koszty
    nierozerwalnie związane z budową nowej inwestycji, pozostające w bezpośrednim
    związku z całym procesem budowlanym i warunkujące powstanie inwestycji od
    poniesienia wyżej wymienionych wydatków.
    Powyższe stanowisko potwierdzają również organy podatkowe w wydawanych
    interpretacjach indywidualnych:
    - interpretacji indywidualnej z dnia 9 grudnia 2020 r., Znak: 0111-KDIB1-
      1.4010.382.2020.2.AW, w której DKIS potwierdził stanowisko wnioskodawcy i odstąpił
      od uzasadnienia prawnego swojej oceny, że, cyt.:
      „(...) Oznacza to, że koszty wycinki i nasadzeń należy uznać jako koszty
      nierozerwalnie związane z budową nowej inwestycji, pozostające w bezpośrednim
      związku z całym procesem budowlanym i warunkujące powstanie Inwestycji od
      poniesienia wyżej wymienionych wydatków.”
    - interpretacji indywidualnej z dnia 25 stycznia 2016 r., Znak: IPPB6/4510-452/15-2/AK, w
      której Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie potwierdził stanowisko wnioskodawcy,
      że koszty z pkt 1 wniosku (m.in. koszty przygotowania gruntu pod inwestycję (w tym
      usługi wycinki drzew), powinny zostać ujęte w wartości początkowej środków
      trwałych wchodzących w skład farmy wiatrowej.
    - interpretacji indywidualnej z 6 sierpnia 2015 r., Znak: IBPB-1-3/4510-71/15/PC, w której
      Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach nie zgodził się ze stanowiskiem
      wnioskodawcy i wskazał, że, cyt.:
      „W świetle powyższych przepisów wydatki ponoszone przez Spółkę można
      zakwalifikować w następujący sposób.
        1. Wydatki, które mogą być odnoszone w koszty wytworzenia środka trwałego:
          - organizacja, utrzymanie i likwidacja zaplecza budowy,
          - wycinka i karczowanie drzew,
          - koszty zajęcia pasa drogowego i opłaty za umieszczenie obcych urządzeń w
            pasie drogowym, organizacja ruchu drogowego wraz z projektem i
            uzyskaniem stosownych zezwoleń,
          - opracowania i prace geodezyjno-kartograficzne,
          - koszty uzyskanych gwarancji i zabezpieczeń realizacji kontraktu,
          - badania geofizyczne gruntu,

          - zabezpieczenie podłoża gruntowego przed wystąpieniem potencjalnych
            pustek,
          - próby końcowe,
          - badanie kanałów kamerą TV,
          - ochrona osnowy geodezyjnej,
          - koszty nadzoru nad realizacją inwestycji w tym wynagrodzenie inżyniera
            kontraktu.
      Są to wydatki pozostające w bezpośrednim związku z wytworzeniem środków
      trwałych, stanowią tym samym ich koszt wytworzenia, o ile poniesione zostaną do
      czasu oddania do używania wytworzonego środka trwałego.”
    - interpretacji indywidualnej z dnia 27 marca 2012 r., Znak: IBPBI/2/423-1515/11/PC, w
      której Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach potwierdził stanowisko wnioskodawcy,
      że, cyt.:
      „W świetle powyższych przepisów wydatki ponoszone przez Spółkę można
      zakwalifikować w następujący sposób:
        1. Wydatki, które stanowią koszt wytworzenia środka trwałego lub są wydatkami
          na ulepszenie środka trwałego:
          - pobrane prowizje bankowe i odsetki od kredytów inwestycyjnego i
            obrotowego związanych z realizowanym projektem inwestycyjnym, w
            części jakiej kredyty dotyczyły wytworzenia środków trwałych, naliczone
            do momentu przekazania środka trwałego do użytkowania, nie będą
            natomiast zwiększały wartości początkowej środka trwałego odsetki oraz
            prowizje bankowe dotyczące wydatków na ulepszenie już istniejących
            środków trwałych bowiem zostały naliczone po przekazaniu środka
            trwałego do użytkowania,
          - związane z funkcjonowaniem Jednostki Realizującej Projekt, z wyjątkiem
            kosztów szkoleń osób,
          - opłaty administracyjne związane z wydaniem decyzji dotyczących
            realizowanej inwestycji w trakcie jej realizacji (w tym opłaty dotyczące
            pozwoleń na budowę, opłaty za decyzje zezwalające na wycinkę drzew,
            opłaty za zajęcie pasa drogowego, opłaty za umieszczenie urządzeń w
            pasie drogowym naliczane jedynie za okres realizacji inwestycji),
            odszkodowania za czasowe zajęcie nieruchomości w trakcie realizacji
            projektu, koszty organizacji przetargów, koszty likwidacji środków
            trwałych (np. rozbiórki, koszty odpadów, utylizacji itp. likwidacja jest
            bezpośrednio związana z prowadzoną inwestycją), koszty doprowadzenia
            przyłączy energetycznych koniecznych do zasilania przepompowni
            ścieków.
      Są to wydatki pozostające w bezpośrednim związku z wytworzeniem (ulepszeniem)
      środków trwałych, a zatem są elementem ich kosztu wytworzenia. Koszt ten zarazem
      stanowi wartość początkową, od której dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, bądź
      też zwiększa wartość początkową ulepszonych środków trwałych.”

    Mając na uwadze powyższe, koszty wycinki i nasadzenia drzew, do których zobowiązana
    została Spółka ze względu na prowadzone prace budowlane, ponoszone przez
    Wnioskodawcę do dnia przekazania Inwestycji do użytkowania stanowi koszt wytworzenia
    poszczególnych środków trwałych składających się na Inwestycję, w rozumieniu art. 16g
    ust. 4 ustawy o CIT.
    Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 3 należy uznać za
    prawidłowe.
    Ad. 4
    W ocenie Wnioskodawcy, w przypadku wypłaty odszkodowania, które wynika
    bezpośrednio z procesu realizacji Inwestycji i stanowi jej nieodłączny element (nie jest to
    wynik wadliwego prowadzenia Inwestycji, bowiem od początku było wiadomo, że
    realizacja Inwestycji spowoduje zniszczenie określonych plonów), koszty takiego
    odszkodowania powinny zostać zaliczone do wartości początkowej Inwestycji. Poniesienie
    kosztu odszkodowania determinowane jest realizacją Inwestycji - gdyby bowiem
    Wnioskodawca nie realizował Inwestycji, zapłata odszkodowania byłaby bezcelowa. Koszt
    ten jest więc ściśle i bezpośrednio związany z realizacją inwestycji polegającej na budowie
    nowej farmy wiatrowej.
    Zgodnie z art. 16g ust. 4 ustawy o CIT, wartość początkową środka trwałego stanowi suma
    kosztów poniesionych przez podatnika na jego wytworzenie, w tym kosztów bezpośrednio
    związanych z realizacją inwestycji. Wydatki na odszkodowania za zniszczone plony
    spełniają te kryteria, ponieważ są niezbędne do realizacji inwestycji i mają bezpośredni
    wpływ na możliwość jej ukończenia. Wypłata odszkodowań umożliwia Wnioskodawcy
    prowadzenie prac na gruntach, które są kluczowe dla realizacji inwestycji, takich jak
    posadowienie turbin wiatrowych czy budowa infrastruktury przesyłowej. Bez poniesienia
    tych kosztów realizacja Inwestycji byłaby niemożliwa, co jednoznacznie wskazuje na ich
    związek z procesem wytwarzania środków trwałych.
    Wydatków na wypłaty odszkodowania na rzecz właścicieli gruntów za zniszczone plony w
    związku z pracami prowadzonymi na ich gruntach nie powinno się zaliczyć do kosztów
    ogólnych zarządu, czy pozostałych kosztów operacyjnych, gdyż nie ma wątpliwości, że
    koszty te nie powstałyby, gdyby Spółka nie budowała (wytworzyła) środków trwałych
    składających się na inwestycję w postaci farmy wiatrowej.
    Mając na uwadze powyższe, wydatki na odszkodowania ponoszone do dnia przekazania
    Inwestycji do użytkowania stanowią koszt wytworzenia środków trwałych składających się
    na Inwestycję i jako takie powinny zostać ujęte w wartości początkowej Inwestycji.
    Powyższe stanowisko potwierdzają również organy podatkowe w wydawanych
    interpretacjach indywidualnych:
    - interpretacja indywidualna z 6 grudnia 2023 r., Znak: 0114-KDIP2-1.4010.589.2023.1.
      KW, w której organ podatkowy potwierdził, że, cyt.:
      „Wydatek z tytułu Rekompensaty nie powstałby zatem samoistnie, w oderwaniu od
      realizowanej Inwestycji. Poniesienie kosztu Rekompensaty determinowane jest

      realizacją Inwestycji - gdyby bowiem Wnioskodawca nie realizował Inwestycji, zapłata
      Rekompensaty byłaby bezcelowa. Jest on więc ściśle powiązany z wytwarzanym
      środkiem trwałym w postaci Inwestycji. (...)
      Zapłata Rekompensaty jest zatem bezpośrednio i ściśle związana z realizacją
      Inwestycji przez Wnioskodawcę i nie jest powiązana z ogólną działalnością
      Wnioskodawcy.”
    - interpretacja indywidualna z 21 lipca 2022 r., Znak: 0111-KDIB1-1.4010.281.2022.1.AW,
      w której organ podatkowy zgodził się z wnioskodawcą, że, cyt.:
      „Koszty wypłacanych odszkodowań za zniszczenia powstałe w trakcie realizacji
      inwestycji i koszty wyceny wysokości odszkodowań są wydatkami pozostającymi w
      związku z wytworzeniem środka trwałego, gdyż nie byłyby poniesione, gdyby
      podatnik nie wytworzył we własnym zakresie środka trwałego - wyrok NSA z dnia 2
      lutego 2011 r. (sygn. akt II FSK 1744/09).
      W związku z powyższym, można uznać, że "zniszczenia, szkody" gruntów powstające
      w trakcie budowy rurociągu są nieodłącznie związane z realizowaną inwestycją.
      Wypłaty udzielone za te zniszczenia naszym zdaniem powinny stanowić element
      wytworzenia środka trwałego (zwiększać jego wartość początkową).”
    - interpretacja indywidualna z 19 sierpnia 2016 r., Znak: ILPB4/4510-1-164/16-2/KP, w
      której organ podatkowy zgodził się z wnioskodawcą, że, cyt.:
      „Wydatki związane z odszkodowaniami i świadczeniami rekompensacyjnymi
      poniesione przez Spółkę wraz z kosztami rewaloryzacji wynagrodzeń oraz opłat za
      ustanowienia praw pozostają w bezpośrednim i ścisłym związku ze zrealizowaną
      Inwestycją, bez których nie doszłoby do wytworzenia przez Wnioskodawcę
      amortyzowanych obecnie środków trwałych. Wszystkie wypłacone przez Spółkę
      odszkodowania pozostawały bowiem w bezpośrednim związku z przygotowaniem
      niezbędnych prac rzeczowych do budowy bądź też z samym procesem budowy. W
      konsekwencji wydatki te poniesione do momentu przekazania wytworzonych przez
      Spółkę środków trwałych stanowią element procesu inwestycyjnego podjętego przez
      Wnioskodawcę i powinny powiększać wartość początkową środków trwałych.”
    Stanowisko takie zostało również potwierdzone przez NSA w wyroku z dnia 2 lutego 2011
    r., sygn. akt II FSK 1744/09, w którym sąd wskazał, że, cyt.:
    „Słusznie też, Sąd pierwszej instancji wywiódł, że koszty ustanowienia służebności
    przesyłu, koszty umów cywilnoprawnych dotyczących zgody na umieszczenie urządzeń,
    koszty wypłacanych odszkodowań za zniszczenia powstałe w trakcie realizacji inwestycji i
    koszty wyceny wysokości odszkodowań są wydatkami pozostającymi w związku z
    wytworzeniem środka trwałego, gdyż nie byłyby poniesione, gdyby podatnik nie wytworzył
    we własnym zakresie środka trwałego. Prawidłowa jest też wykładnia, że wydatki na
    organizację przetargu, wstępne badania, pomiary itp., nie zwiększą początkowej wartości
    środka trwałego, jeśli nie dojdzie w ogóle do wytworzenia tego środka.”
    Mając na uwadze powyższe, wydatki na odszkodowania za zniszczone plony ponoszone
    na rzecz właścicieli gruntów do dnia przekazania Inwestycji do użytkowania stanowią koszt

    wytworzenia środków trwałych składających się na Inwestycję i jako takie powinny zostać
    ujęte w wartości początkowej Inwestycji.
    Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 4 należy uznać za
    prawidłowe.
    Ad. 5
    Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c,
    stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym
    zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania budowle, budynki
    oraz lokale będące odrębną własnością, maszyny, urządzenia i środki transportu, inne
    przedmioty - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
    podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą
    albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej
    w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Tym samym naniesienia na inwestycję drogową, która jest własnością gminy (jednostki
    samorządu terytorialnego), w przypadku gdy Wnioskodawca nie posiada odrębnego tytułu
    prawnego do korzystania z drogi gminnej (inwestycji drogowej) po jej wybudowaniu, nie
    stanowią odrębnych środków trwałych Wnioskodawcy - naniesienia na drogi gminne
    cywilnoprawnie stanowią własność właściciela nieruchomości (w tym przypadku gminy).
    Wydatki na inwestycję drogową, co prawda są związane z prowadzoną Inwestycją, jednak
    ze swej istoty mają one inny charakter niż wydatki mieszczące się w kategorii kosztu
    wytworzenia środka trwałego. Koszty prac budowlanych nie są związane z samym
    procesem realizacji Inwestycji, lecz mają zapewnić, że po zakończeniu Inwestycji drogi
    pozostaną w takim samym stanie jak przed jej rozpoczęciem. Oznacza to, że wydatki
    ponoszone na drogi gminne przez Wnioskodawcy nie zwiększają kosztu wytworzenia
    Inwestycji, a tym samym nie powinny być alokowane do wartości początkowej Inwestycji.
    W ocenie Wnioskodawcy wydatki związane z budową drogi dojazdowej do Inwestycji
    stanowią koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami, tj. koszty pośrednie.
    Koszty takie nie mają bezpośredniego odzwierciedlenia w uzyskanych przychodach, ale ich
    poniesienie jest warunkiem ich uzyskania, a zatem nie można powiązać ich w sposób
    bezpośredni z przychodami podatnika.
    Skoro zatem po zakończeniu budowy Wnioskodawca nie będzie miał odrębnego tytułu
    prawnego uprawniającego go do wyłącznego korzystania z dróg gminnych, ponoszone w
    trakcie Inwestycji wydatki na drogi gminne powinny być rozpoznane przez Wnioskodawcę
    jako pośrednie koszty uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT.
    Powyższe stanowisko potwierdza również DKIS w wydawanych interpretacjach
    indywidualnych:
    - interpretacja indywidualna z dnia 22 kwietnia 2024 r., Znak: 0111-KDIB1-3.4010.62.
      2024.3.AN, w której organ podatkowy potwierdził, że, cyt.:
      „Zdaniem tut. Organu, wydatki na budowę Inwestycji drogowej, co prawda są
      związane z prowadzoną inwestycją w postaci rozbudowy zakładu produkcyjnego

      oraz budynku biurowego, to jednak ze swej istoty mają one inny charakter niż
      wydatki mieszczące się w kategorii kosztu wytworzenia środka trwałego, o którym
      mowa w art. 16g ust. 4 u.p.d.o.p. Koszt budowy Inwestycji drogowej nie jest bowiem
      związany z samym procesem wytworzenia budynków, nie zwiększa ich wartości.
      Wydatki te - jak wynika z opisu sprawy, są niezbędnym elementem rozbudowy
      Inwestycji. Tym samym powyższe wydatki są związane z możliwością korzystania z
      zakładu produkcyjnego oraz budynku biurowego. Oznacza to, że wydatki na budowę
      Inwestycji drogowej nie zwiększają kosztu wytworzenia środka trwałego, o którym
      mowa w art. 16g ust. 4 u.p.d.o.p. i nie stanowią elementu wartości początkowej.”
    - interpretacja indywidualna z dnia 21 marca 2024 r., Znak: 0114-KDIP2-
      1.4010.64.2024.1.PK, w której organ podatkowy potwierdził, że, cyt.:
      „Realizacja Inwestycji Drogowej stanowi niezbędny element do realizacji inwestycji w
      postaci Farmy wiatrowej, dzięki której uzyskują Państwo przychody. Należy zatem
      przyjąć, że wydatki poniesione na Inwestycję Drogową nie mają bezpośredniego
      odzwierciedlenia w uzyskanych przez Wnioskodawcę przychodach, ale ich
      poniesienie jest warunkiem ich uzyskania.
      Mając na uwadze powyższe, wydatki poniesione na realizację Inwestycji Drogowej
      stanowią koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z
      przychodami.”
    - interpretacja indywidualna z dnia 21 lipca 2023 r., Znak: 0114-KDIP2-
      1.4010.261.2023.3. KW/PP, w której organ podatkowy potwierdził stanowisko
      wnioskodawcy odstępując od uzasadnienia swojej oceny, że, cyt.:
      „Argumentem potwierdzającym prawidłowość takiej wykładni przepisów jest fakt, że
      wydatki poniesione na Inwestycję Drogową nie będą posiadały uchwytnego związku
      z konkretnymi przychodami Wnioskodawcy i okresem ich uzyskiwania. Przede
      wszystkim, nie istnieje relacja tego rodzaju, że im wyższe wydatki na powstanie
      drogi, tym większe przychody z inwestycji zostaną uzyskane przez Wnioskodawcę.
      Realizacja Inwestycji Drogowej jest bowiem niezwiązana bezpośrednio z aspektem
      zysków inwestycyjnych Wnioskodawcy, choć stanowi wymóg dla jej realizacji. Należy
      zatem przyjąć, że wydatki poniesione na Inwestycję Drogową nie mają
      bezpośredniego odzwierciedlenia w uzyskanych przez Wnioskodawcę przychodach,
      ale ich poniesienie jest warunkiem ich uzyskania.
      (...) Mając na uwadze powyższe, w ocenie Wnioskodawcy wydatki poniesione na
      realizację Inwestycji Drogowej stanowią koszty uzyskania przychodów inne niż
      bezpośrednio związane z przychodami.”
    W świetle powyższego, wydatki na drogi gminne powinny być rozpoznane przez
    Wnioskodawcę jako pośrednie koszty uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 4d
    ustawy o CIT.
    Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 5 należy uznać za
    prawidłowe.
    Ad. 6

    Zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z
    zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach
    rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień,
    na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku),
    z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
    międzyokresowych kosztów.
    Zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym przez DKIS w tym zakresie tzw. koszty
    pośrednie powinny stanowić koszt podatkowy w momencie poniesienia tych wydatków
    rozumianym jako dzień, na który ujęto fakturę dokumentującą ich nabycie w księgach, a
    nie w momencie ujęcia ich jako koszt (tj. na koncie kosztowym):
    - interpretacja indywidualna z 20 marca 2024 r., Znak: 0111-KDIB1-1.4010.38.2024.1.SH,
      w której organ podatkowy potwierdził stanowisko wnioskodawcy, że, cyt.:
      „Podkreślić w tym miejscu należy, że ustawodawca w art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p.,
      definiując termin poniesienia kosztu odwołał się do pewnych pojęć, znanych
      przepisom o rachunkowości i niezdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym
      od osób prawnych. W odniesieniu do tych wyrażeń niezbędne jest odwołanie się przy
      ich wykładni do przepisów ustawy o rachunkowości. Nie ma natomiast podstaw, aby
      dokonywać takiego zabiegu w stosunku do pojęcia kosztu uzyskania przychodu jako
      kosztu ujętego w księgach rachunkowych.
      W zakresie wszelkich wydatków stanowiących na gruncie ustawy o podatku
      dochodowym od osób prawnych pośrednie koszty uzyskania przychodów, które w
      momencie poniesienia, dla celów księgowych, są ujmowane na innych kontach niż
      kosztowe (tj. nie są księgowane jako koszt), podatnik jest uprawniony do
      rozpoznania ich w kosztach podatkowych w dacie, pod którą dany wydatek zostanie
      ujęty w księgach rachunkowych bez względu na rodzaj konta, na jakim zostanie
      dokonany zapis księgowy, z wyjątkiem sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako
      koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów. Należy bowiem
      zauważyć, że istnieje taka grupa wydatków (kosztów) poniesionych przez podatnika,
      które stanowią koszt poniesiony w rozumieniu art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p., a
      rachunkowo nie będą ujęte na koncie kosztowym wcale albo będą ujęte z
      opóźnieniem. W związku z powyższym, jeżeli podatnik poniósł dany wydatek (koszt),
      który ujęty został w księgach rachunkowych i zgodnie z ustawą o podatku
      dochodowym od osób prawnych można go uznać za koszt pośredni, to data ujęcia w
      księgach rachunkowych tego wydatku będzie momentem poniesienia kosztu
      podatkowego.”
    - interpretacja indywidualna z 27 stycznia 2023 r., Znak: 0114-KDIP2-2.4010.245.2022.2.
      ASK, w której organ podatkowy potwierdził, że, cyt.:
      „W związku z powyższym, jeżeli podatnik poniósł dany wydatek (koszt), który ujęty
      został w księgach rachunkowych i zgodnie z ustawą o CIT można go uznać za koszt
      pośredni, to data ujęcia w księgach rachunkowych tego wydatku będzie momentem
      poniesienia kosztu podatkowego.

      W świetle powyższego należy uznać, że faktyczna data dokonania zapisu w księgach
      rachunkowych (tj. ujęcie danego wydatku "jako koszt" w księgach rachunkowych -
      ujęcie wydatku na koncie kosztowym) nie może zmieniać kwalifikacji danego
      wydatku i wpływać na moment zaliczenia go jako kosztu uzyskania przychodu w
      rozumieniu art. 15 ust. 4e ustawy o CIT.”
    - interpretacja indywidualna z 8 stycznia 2022 r., Znak: 0111-KDIB1-3.4010.554.2021.1.
      BM, w której organ podatkowy potwierdził, że, cyt.:
      „Odnosząc się do ustalenia momentu poniesienia kosztu uzyskania przychodów
      wskazać należy, że jak wynika z ww. przepisów prawa koszty, które nie pozostają w
      bezpośrednim związku z przychodami powinny być uznane za koszty uzyskania
      przychodów w dacie ich poniesienia na podstawie art. 15 ust. 4d i 4e ustawy o CIT.
      Natomiast, dla celów podatkowych momentem poniesienia kosztów pośrednich
      będzie moment, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych, na podstawie
      odpowiedniego dowodu księgowego.
    Z literalnego brzmienia przepisu art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, wynika jednoznacznie, że
    ustawodawca uzależnia moment, w którym wydatek staje się kosztem uzyskania
    przychodów od momentu ujęcia go w księgach zgodnie z zasadami ustawy o
    rachunkowości.
    Ujęcie (zaksięgowanie) kosztu w księgach rachunkowych określa więc datę powstania
    kosztu podatkowego.
    W świetle powyższego, wydatki ponoszone przez Spółkę związane z zapłatą
    wynagrodzenia z tytułu udzielonego poręczenia Wnioskodawca powinien rozpoznać na
    podstawie wskazanych powyżej przepisów w momencie poniesienia, tj. w dniu, na który
    ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury
    (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku
    braku faktury (rachunku).”
    Tym samym zgodnie z ogólną zasadą z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT w zw. z art. 15 ust. 4e
    ustawy o CIT właściwym momentem uznania kosztów pośrednich jako kosztów
    podatkowych jest moment ich poniesienia, rozumiany jako data na którą została ujęta
    faktura lub inny dowód księgowy dokumentujący dany wydatek na koncie bilansowym.
    Mając na uwadze fakt, że wydatki na drogi gminne stanowią koszty pośrednie, o których
    mowa w art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, to wydatki te powinny być potrącalne w dacie ich
    poniesienia, którą - w świetle art. 15 ust. 4e ustawy o CIT - należy rozumieć jako dzień, na
    który ujęto koszt w księgach rachunkowych na podstawie faktury (rachunku) lub innego
    dowodu, w przypadku braku faktury (rachunku).
    Jednocześnie, aby wydatek mógł zostać uznany za koszt uzyskania przychodów, musi
    spełniać ogólne przesłanki wynikające z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, w tym przede
    wszystkim posiadać charakter definitywny. Oznacza to, że jego poniesienie musi być
    ostateczne i wydatek nie może zostać podatnikowi w żaden sposób zwrócony. Takie
    stanowisko potwierdza DKIS w wydawanych interpretacjach indywidualnych, np.:

    - interpretacji indywidualnej z 14 lutego 2025 r., Znak: 0114-KDIP2-2.4010.683.2024.2.SJ,
      w której DKIS wskazał, że, cyt.:
      „Podsumowując, należy wskazać, że:
    - mogą Państwo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów kwoty nieautoryzowanych
      transakcji wypłacone klientom w sytuacji, gdy konieczność wypłaty tych środków nie
      budzi Państwa wątpliwości. Nabędą Państwo prawo do zaliczenia wydatków do
      kosztów uzyskania przychodów w momencie, w którym zostanie rozpatrzona
      reklamacja ze skutkiem pozytywnym dla klienta, natomiast momentem zaliczenia do
      kosztów uzyskania przychodów będzie dzień, na który ujęto wydatek w księgach
      rachunkowych;
    - nie mogą Państwo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wypłaconych kwot
      nieautoryzowanych transakcji w sytuacji, gdy okaże się, że nie powinni Państwo
      dokonywać tego zwrotu na skutek wystąpienia jednej z przesłanek opisanych przez
      Państwa (np. to klient okazał się oszustem), ponieważ w takim przypadku nie jest to
      wydatek definitywny i zostanie Państwu zwrócony, więc nie wystąpi ostatecznie
      uszczuplenie Państwa majątku;
    - w przypadku zwrotu przez klienta kwoty nieautoryzowanej transakcji nie wystąpi po
      Państwa stronie przychód podatkowy ze względu na fakt, że nie jest to dla Państwa
      przysporzenie, a jedynie zwrot wydatku, który nie został zaliczony do kosztów
      uzyskania przychodów, na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT.”
    - interpretacji indywidualnej z 10 listopada 2023 r., Znak: 0111-KDIB1-1.4010.477.2023.2.
      MF, w której DKIS wskazał, że, cyt.:
      „Odnosząc się do wydatku opisanego w sytuacji nr 3, tj. nabycia usługi doradczej
      obejmującej okres od stycznia 2023 r. do grudnia 2023 r., który Państwo traktujecie
      na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jako koszt pośredni,
      wskazać należy, że wydatek ten może zostać zaliczony do kosztów uzyskania
      przychodów dopiero w momencie kiedy stanie się definitywny. W opisanej sytuacji
      mamy bowiem do czynienia z fakturą zaliczkową, a więc z wydatkiem o charakterze
      niedefinitywnym. Dopóki wydatek ten nie będzie miał charakteru definitywnego, to
      nie będzie stanowił kosztu uzyskania przychodów, a w konsekwencji nie można dla
      niego ustalić momentu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów.
      Podkreślić należy, iż jedną z przesłanek uznania wydatku za koszt uzyskania
      przychodów jest jego definitywność. Oznacza ona, że wydatek nie może zostać
      podatnikowi zwrócony w jakiejkolwiek formie. Wydatek musi zostać faktycznie
      poniesiony w sensie realnym, to znaczy, że musi nastąpić uszczuplenie zasobów
      finansowych, z których dany wydatek jest dokonywany. Ponadto aby wydatek ten
      mógł stanowić koszt uzyskania przychodów musi zostać ujęty w księgach
      rachunkowych.
      Jak wynika z uzupełnienia wniosku wydatek dotyczący usług doradczych opisanych w
      sytuacji oznaczonej nr 3 we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej utraci
      charakter zaliczki (tj. wydatek ten nie będzie miał już charakteru zwrotnego) dopiero
      w momencie całkowitego wykonania usługi doradczej, tj. w dniu 31 grudnia 2023 r.

      Zatem w opisanej sytuacji nr 3 wydatek dotyczący usług doradczych stanie się
      kosztem uzyskania przychodów w momencie kiedy stanie się definitywny i zostanie
      ujęty w księgach rachunkowych Spółki.”
    W świetle przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego oraz mając na
    względzie treść Umowy, charakter definitywny wydatków na nakłady na drogi gminne
    można uznać za spełniony dopiero w momencie podpisania przez Wnioskodawcę
    protokołu zdawczo-odbiorczego z Wykonawcą. Protokół taki bowiem potwierdza
    zakończenie prac przez Wykonawcę i ich odbiór przez Spółkę, tj. stanowi potwierdzenie
    przez Spółkę, że wszystkie ustalone w Umowie prace zostały wykonane przez Wykonawcę.
    Jest to moment, w którym po stronie Wykonawcy (winno być: Wnioskodawcy) powstaje
    zobowiązanie do zapłaty ustalonej w Umowie ceny na rzecz Wykonawcy.
    Jednocześnie wskazać należy, iż faktury częściowe wystawiane w trakcie realizacji
    Inwestycji i opłacane przez Spółkę, mimo że dokumentują ponoszone wydatki, nie mają
    charakteru definitywnego, ponieważ są płacone wyłącznie w związku z realizacją
    określonych etapów Inwestycji, a nie jej ostatecznego zakończenia. Dopiero podpisanie na
    samym końcu protokołu zdawczo-odbiorczego z Wykonawcą potwierdza, że Spółka
    zaakceptowała wykonane prace (czyli potwierdziła, że prace zostały wykonane) i je
    odebrała. Wskazać również należy, że Wnioskodawca nie odbierał (nie akceptował)
    prawidłowości wykonania określonych etapów prac, ani nie stawał się właścicielem
    wykonanych prac w ramach danego etapu w trakcie realizacji Inwestycji. Płacone w trakcie
    realizacji Inwestycji raty stanowią jedynie przedpłaty na poczet wykonania całej Inwestycji,
    która jest odbierana przez Wykonawcę po zakończeniu wszystkich prac. Tym samym
    należy uznać, iż dopiero w chwili podpisania protokołu zdawczo-odbiorczego wszystkie
    wcześniejsze przedpłaty (raty) włącznie z płatnością końcową uzyskują status ostatecznych
    i nie podlegają zwrotowi, co pozwala na uznanie tych wydatków za koszt podatkowy.
    Jednocześnie należy podkreślić, iż przewidziany w Porozumieniu z Gminą odbiór stanu
    technicznego dróg nie ma żadnego wpływu na status poniesionych przez Spółkę kosztów
    realizacji Inwestycji jako kosztów uzyskania przychodów. Przewidziany odbiór stanu
    technicznego dróg ma jedynie na celu weryfikację przez Gminę, czy po zakończeniu
    budowy Spółka pozostawiła drogi w jakości i parametrach nie gorszych niż przed
    przystąpieniem do budowy. Taki odbiór nie stanowi oceny prawidłowość wykonania prac
    przez Wykonawcę zgodnie z Umową. Tym samym, dokonanie odbioru stanu technicznego
    przez Gminę nie ma żadnego wpływu na obowiązek zapłaty przez Spółkę ceny za
    wykonanie Inwestycji i, w konsekwencji, na uznanie, że poniesione koszty przez Spółkę na
    rzecz Wykonawcy mają charakter ostateczny. Ponadto należy zaznaczyć, iż Umowa
    zawarta pomiędzy Wnioskodawcą a Wykonawcą nie zawiera żadnego postanowienia,
    które uzależniałoby zapłatę ceny za realizację Inwestycji (w tym budowę dróg) od odbioru
    stanu technicznego tych dróg przez Gminę.

    Podsumowując, koszty ponoszone na nakłady na drogi gminne, jako koszty pośrednie,
    powinny być rozpoznane jako koszty uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia,
    rozumianej jako dzień ujęcia faktury w księgach rachunkowych, jednak nie wcześniej niż w
    momencie podpisania protokołu zdawczo-odbiorczego z Wykonawcą.
    Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 6 należy uznać za
    prawidłowe.
    Ad. 7
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 266) Wnioskodawca, jako podmiot ubiegający się o przyłączenie do sieci
    energetycznej Operatora, zajmującego się przesyłaniem lub dystrybucją energii
    elektrycznej zawarł z Operatorem umowę o przyłączenie, na warunkach określonych w
    art. 7 ust. 2 ustawy - Prawo energetyczne.
    Jednym z obligatoryjnych ustawowo elementów tego typu umów, jest określenie
    wysokości opłaty przyłączeniowej oraz miejsce rozgraniczenia własności sieci
    przedsiębiorstwa energetycznego (Operatora) i instalacji podmiotu przyłączanego
    (Wnioskodawcy).
    W art. 7 ust. 8 ustawy - Prawo energetyczne określono zasady ustalania opłat za
    przyłączenie do sieci, które nakładane są przez przedsiębiorstwo energetyczne na
    podmiot przyłączany. Przedsiębiorstwo energetyczne na mocy przedmiotowej regulacji
    obciąża podmiot przyłączany do siebie kosztami poniesionymi w celu dokonania
    przyłączenia. Oznacza to, że w wyniku prac przyłączeniowych przedsiębiorstwo
    energetyczne ponosi koszty rozbudowy własnej infrastruktury, którymi na mocy ww.
    ustawy może obciążyć podmiot przyłączany do sieci w formie opłaty przyłączeniowej. W
    związku z tym, przyłącze energetyczne (w przypadku przyłączenia nowo wybudowanej
    podstacji trakcyjnej) należy do rozbudowanej infrastruktury przedsiębiorstwa
    energetycznego i jest jego własnością, natomiast koszty poniesione w wyniku rozbudowy
    sieci są przenoszone na Spółkę.
    Przyłącze energetyczne, warunkuje jedynie możliwość wykorzystania środków trwałych, tj.
    zapewnienie dostawy energii elektrycznej do sieci przesyłowej oraz pobór energii przez
    Spółkę. Przyłącze energetyczne, nie stanowi części składowej środków trwałych co
    oznacza, że nie należy do elementów konstrukcyjnych środków trwałych Spółki. Wskazuje
    na to m.in. cel poniesienia opłaty za przyłączenie do sieci. Wydatek na opłatę za
    przyłączenie środków trwałych, nie powoduje wytworzenia środków trwałych i nie ma
    wpływu na koszt ich wybudowania. Przyłącze energetyczne warunkuje jedynie zasilanie
    farmy wiatrowej i przesył energii elektrycznej wytworzonej przy wykorzystaniu farmy
    wiatrowej, a zatem opłata przyłączeniowa stanowi koszt bieżącej eksploatacji środków
    trwałych.
    Wydatek na opłatę za przyłączenie każdego środka trwałego do sieci traktować należy
    zatem jako związany z bieżącą ich eksploatacją. Jest to opłata o charakterze quasi-
    administracyjnym. Nie powoduje ona bowiem wytworzenia środków trwałych.

    Przyłączenie energetyczne warunkuje jedynie zasilanie inwestycji Wnioskodawcy i przesył
    energii do sieci, a więc wiąże się z ich eksploatacją, nie ma natomiast wpływu na koszty ich
    wybudowania.
    Tym samym w opinii Wnioskodawcy, opłata przyłączeniowa, co prawda jest związana z
    prowadzoną inwestycją w postaci budowy farm wiatrowej, to jednak ze swej istoty ma
    inny charakter niż wydatki mieszczące się w kategorii kosztu wytworzenia środka
    trwałego, o którym mowa w art. 16g ust. 4 ustawy o CIT. Koszt opłaty przyłączeniowej nie
    jest bowiem związany z samym procesem wytworzenia farmy wiatrowej i nie zwiększa
    wartości środków trwałych w niej występujących. Oznacza to, że wydatek na opłatę
    przyłączeniową nie zwiększa kosztu wytworzenia środka trwałego, o którym mowa w art.
    16g ust. 4 ustawy o CIT i nie stanowi elementu wartości początkowej.
    W ocenie Wnioskodawcy, wydatek na opłatę przyłączeniową, powinien być zaliczony do
    kosztów uzyskania przychodów na zasadach ogólnych, zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o
    CIT, a nie jako koszt bezpośredni w rozumieniu art. 15 ust. 4 tej ustawy. Kluczowym
    argumentem przemawiającym za takim podejściem jest charakter tego wydatku, którego
    nie można przypisać w sposób bezpośredni do określonych przychodów z działalności
    operacyjnej, lecz ma charakter pośredni, związany z możliwością korzystania z farmy
    wiatrowej.
    Powyższe stanowisko potwierdza również DKIS w wydawanych interpretacjach
    indywidualnych dotyczących farm wiatrowych i fotowoltaicznych:
    - interpretacja indywidualna z dnia 9 sierpnia 2024 r., Znak: 0111-KDIB1-
      1.4010.332.2024.1.SH, w której organ podatkowy uznał, że, cyt.:
      „Zdaniem organu, opłata przyłączeniowa, co prawda jest związana z prowadzoną
      inwestycją w postaci budowy farm fotowoltaicznych, to jednak ze swej istoty ma inny
      charakter niż wydatki mieszczące się w kategorii kosztu wytworzenia środka
      trwałego, o którym mowa w art. 16g ust. 4 updop. Koszt opłaty przyłączeniowej nie
      jest bowiem związany z samym procesem wytworzenia farmy fotowoltaicznej, nie
      zwiększa jej wartości. Wydatek ten ma zapewnić dostawę energii do farmy
      fotowoltaicznej. Tym samym powyższy wydatek jest związany z możliwością
      korzystania z farmy. Oznacza to, że wydatek na opłatę przyłączeniową nie zwiększa
      kosztu wytworzenia środka trwałego, o którym mowa w art. 16g ust. 4 updop i nie
      stanowi elementu wartości początkowej.
      Ponoszone opłaty za przyłącze energetyczne powinny być zaliczone do kosztów
      uzyskania przychodów na zasadach ogólnych wynikających z art. 15 ust. 1 updop.”
    - interpretacje indywidualne z dnia 6 maja 2022 r., Znak: 0111-KDIB1-1.4010.65.2022.1.
      SH i Znak: 0111-KDIB1-1.4010.66.2022.1.SH, w których organ podatkowy potwierdził
      stanowisko wnioskodawców, że, cyt.:
      „Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, wydatek w postaci Opłaty przyłączeniowej,
      dotyczy przyłącza należącego do środków trwałych przedsiębiorstwa
      energetycznego, a co za tym idzie nie będzie się mieścił w katalogu kosztów
      zwiększających wartość początkową środka trwałego w postaci Farmy wiatrowej,

      wskazanym w art. 16g ust. 4 u.p.d.o.p. W związku z powyższym wydatek ten stanowi
      dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodu, o którym mowa w art. 15 ust. 4d u.p.d.
      o.p., który powinien być rozpoznawany w dniu jego poniesienia, określonym zgodnie
      z art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p. W świetle przedstawionego stanowiska, Wnioskodawca
      uprzejmie prosi o udzielenie odpowiedzi na pytanie przedstawione w niniejszym
      wniosku.”
    - interpretacjach indywidualnych z dnia 22 sierpnia 2022 r., Znak: 0111-KDIB2-
      1.4010.343. 2022.1.MKU i Znak: 0111-KDIB2-1.4010.343.2022.1.MKU, w których
      organ podatkowy uznał, że, cyt.:
      „Na tle zaprezentowanych norm prawnych należy zauważyć, że aby było możliwe
      włączenie wartości opłaty przyłączeniowej do wartości początkowej środka trwałego
      (i tym sposobem zwiększenie wartości początkowej środka trwałego) farmy
      fotowoltaicznej - wydatki na tą opłatę powinny podlegać kwalifikacji z punktu
      widzenia ustawowego określenia zakresu kosztu wytworzenia z uwzględnieniem
      składników nie zaliczanych do kosztu wytworzenia.
      Zdaniem tut. Organu, opłata przyłączeniowa, co prawda jest związana z prowadzoną
      inwestycją w postaci budowy farm fotowoltaicznych, to jednak ze swej istoty ma inny
      charakter niż wydatki mieszczące się w kategorii kosztu wytworzenia środka
      trwałego, o którym mowa w art. 16g ust. 4 u.p.d.o.p. Koszt opłaty przyłączeniowej nie
      jest bowiem związany z samym procesem wytworzenia farmy fotowoltaicznej, nie
      zwiększa jej wartości. Wydatek ten ma zapewnić w przyszłości dostawę energii do
      farmy fotowoltaicznej. Tym samym powyższy wydatek jest związany z możliwością
      korzystania z farmy. Oznacza to, że wydatek na opłatę przyłączeniową nie zwiększa
      kosztu wytworzenia środka trwałego, o którym mowa w art. 16g ust. 4 u.p.d.o.p. i nie
      stanowi elementu wartości początkowej.”
    W świetle powyższego, wydatek na opłatę przyłączeniową powinien być zaliczony do
    kosztów uzyskania przychodów na zasadach ogólnych zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o
    CIT.
    Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 7 należy uznać za
    prawidłowe.
    Ad. 8
    Inwestycja Spółki była przez pewien okres zawieszona, tj. w latach (...), niemniej jednak w
    tym czasie Spółka ponosiła koszty związane z inwestycją (np. czynsze).
    Mając na uwadze fakt, że analiza przywołanego powyżej przepisu art. 16g ust. 4 ustawy o
    CIT wskazuje, że wydatki ponoszone w związku z wytwarzaniem przez podatnika środka
    trwałego powinny być uwzględnione w wartości początkowej tego środka trwałego, gdy
    pomiędzy tymi wydatkami, a wytworzeniem środka trwałego istnieje ścisły, bezpośredni
    związek, w opinii Wnioskodawcy wydatki ponoszone w trakcie zawieszenia Inwestycji nie
    są związane bezpośrednio z realizacją inwestycji/wytworzeniem środków trwałych. Są to

    bowiem koszty, które można uznać za związane z utrzymaniem Inwestycji w gotowości, a
    nie z jej realizacją. Ich celem jest zabezpieczenie możliwości kontynuacji Inwestycji w
    przyszłości, a nie bezpośrednie przyczynienie się do jej wytworzenia.
    Tym samym w opinii Wnioskodawcy, koszty ponoszone w trakcje zawieszenia Inwestycji
    nie powinny być alokowane na wartość początkową poszczególnych środków trwałych
    składających się na Inwestycję lecz powinny stanowić koszty uzyskania przychodów, o
    których mowa w art. 15 ust. 4d ustawy o CIT.
    W ocenie Wnioskodawcy, koszty ponoszone w trakcie zawieszenia Inwestycji, powinny być
    rozliczane jako koszty pośrednie zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, a nie jako koszty
    bezpośrednie w rozumieniu art. 15 ust. 4 tej ustawy. Kluczowym argumentem
    przemawiającym za takim podejściem jest charakter tych wydatków, które nie pozostają w
    bezpośrednim związku z przychodami osiąganymi przez Spółkę, mają charakter pośredni,
    związany z utrzymaniem Inwestycji w gotowości do kontynuacji jej realizacji w przyszłości.
    Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 8 należy uznać za
    prawidłowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe w zakresie pytań
    oznaczonych we wniosku Nr 1-7 i nieprawidłowe w zakresie pytania Nr 8.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego oceny Państwa stanowiska w zakresie pytań
    oznaczonych we wniosku Nr 1-7 na podstawie art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.
    Wskazać jednakże należy, że powołali Państwo niepełne brzmienie art. 15 ust. 1 ustawy z
    dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz.
    278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”). Zgodnie z pełnym brzmieniem art. 15 ust. 1 ww. ustawy:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty
      poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego
      ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego
      poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.
    Jednakże powyższe nie ma wpływu na dokonaną przez organ ocenę Państwa stanowisk do
    pytań oznaczonych we wniosku nr 1-7.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Odnosząc się do pytania oznaczonego we wniosku Nr 8 wskazać należy, że zgodnie z
    przywołanym powyżej przepisem, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w
    celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdy
    wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu
    dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie
    wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza
    możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy
    natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a
    powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu
    podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.

    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, musi spełnić następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów
      lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany.
    Według art. 15 ust. 4d ustawy o CIT:
      Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z
      przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu
      przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część
      dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
      przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
      środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku
      podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy
      amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w
      tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o CIT:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie lub
      wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a środków trwałych
      oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład
      nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części (...).
    W myśl art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
        - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
          podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
          gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu,
          dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Przy czym, stosownie do art. 16c pkt 1 ustawy o CIT:
      Amortyzacji nie podlegają grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów.
    W myśl art. 16g ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT:

      Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
      z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się w razie wytworzenia we własnym zakresie
      koszt wytworzenia.
    Zgodnie z art. 16g ust. 4 ustawy o CIT:
      Za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia
      środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych,
      kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi, i inne koszty dające się zaliczyć
      do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się:
      kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów
      operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek
      (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia
      przekazania środka trwałego do używania.
    Wskazany w art. 16g ust. 4 ustawy o CIT katalog wydatków, które powinny podwyższyć
    wartość wytworzonego środka trwałego jest otwarty. Zatem wszystkie wydatki, a nie tylko
    literalnie wymienione w treści omawianego przepisu, które mają wpływ na wartość
    początkową środka trwałego, powinny podwyższać tą wartość. Z tego powodu wszystkie
    koszty pozostające w bezpośrednim związku z wytworzeniem środka trwałego, stanowią
    składnik wartości początkowej.
    Z wyżej przytoczonych regulacji ustawowych wynika, iż decydujące znaczenie dla
    zaliczenia określonego wydatku do wydatków stanowiących koszt wytworzenia środka
    trwałego (inwestycji w obcym środku trwałym) ma możliwość powiązania danego wydatku
    z konkretnym przedsięwzięciem inwestycyjnym. Wszelkie wydatki pozostające w związku z
    wytworzeniem środka trwałego (inwestycji w obcym środku trwałym) mają wpływ na jego
    koszt wytworzenia. Koszt ten zarazem stanowi o wartości początkowej, od której dokonuje
    się następnie odpisów amortyzacyjnych.
    Państwa wątpliwości w zakresie pytania Nr 8 dotyczą kwestii ustalenia, czy koszty
    ponoszone w trakcie zawieszenia inwestycji stanowią koszty uzyskania przychodów, o
    których mowa w art. 15 ust. 4d ustawy o CIT. W uzupełnieniu wniosku sprecyzowali
    Państwo, że wątpliwości te związane są z kosztami ponoszonymi w trakcie zawieszenia
    Inwestycji, które obejmują wyłącznie koszty czynszów dzierżawnych ponoszonych w latach
    (...).
    Odnosząc się do powyższego zauważyć należy, że możliwość powiązania danego wydatku
    z konkretnym środkiem trwałym ma decydujące znaczenie dla jego właściwej kwalifikacji.
    Wydatek taki może być poniesiony nawet we wczesnym stadium procesu inwestycyjnego
    w celu stworzenia warunków do prowadzenia inwestycji, bez których nie doszłoby do
    wytworzenia środka trwałego.
    Powiązania wydatku ze środkiem trwałym nie zmienia fakt czasowego wstrzymania się z
    pracami, gdy proces Inwestycji nie został ostatecznie zakończony (np. poprzez jego
    likwidację).
    W tym miejscu wskazać należy, że z informacji zawartych we wniosku wynika, iż Spółka
    realizowała inwestycję na dzierżawionym gruncie, jednakże w latach (...), zawiesiła tą
    realizację z przyczyn ekonomicznych. (...). Decyzja o zawieszeniu inwestycji została podjęta
    przez Zarząd Spółki w związku z ryzykiem, że (...) mogłoby sprawić, iż Inwestycja stanie się
    nieopłacalna.
    Podkreślić należy, iż podobnie jak wskazali to Państwo we własnym stanowisku do pytania
    nr 1, które tut. Organ uznał za prawidłowe, dzierżawa gruntu, na którym realizowali
    Państwo Inwestycję nie służyła ogólnej działalności Państwa Spółki, lecz realizacji
    konkretnej inwestycji polegającej na budowie farmy wiatrowej Y, tj. (...) wraz z niezbędną
    infrastrukturą techniczną (...).

    Kosztów czynszów dzierżawnych związanych z ww. Inwestycją nie zalicza się do kosztów
    ogólnych zarządu, czy pozostałych kosztów operacyjnych, gdyż nie ma wątpliwości, że ww.
    koszty nie powstałby, gdyby Spółka nie podjęła decyzji o wytworzeniu środka trwałego w
    postaci farmy wiatrowej.
    W celu prawidłowego, na gruncie podatkowym, rozliczenia wydatków kreujących wartość
    środka trwałego, decydujące znaczenie ma przy tym moment zakończenia inwestycji i
    przekazanie tego środka do używania. Wydatki poniesione do dnia przekazania
    wytworzonego środka trwałego (w tym czynsz dzierżawny) powiększają jego wartość
    początkową i to niezależnie od długości procesu Inwestycji (rok, kilka lat), czy chwilowych
    przestojów. Natomiast wydatki na czynsz dzierżawny poniesione po dniu przekazania tego
    środka do używania powinny stanowić koszt uzyskania przychodów w momencie
    poniesienia, zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT. Samo czasowe wstrzymanie się z
    inwestycją nie zmienia natomiast charakteru poniesionych wydatków danego rodzaju i
    powodu ich ponoszenia.
    Podsumowując wykładnię przepisów dotyczących ustalenia wartości początkowej środków
    trwałych należy stwierdzić, że do jej elementów należy zaliczać te koszty, które są
    powiązane z inwestycją, której efektem było/będzie wytworzenie amortyzowanego środka
    trwałego.
    W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, że koszty czynszów dzierżawnych
    ponoszonych w latach (...), tj. w okresie zawieszenia Inwestycji, związane są bezpośrednio
    z realizacją Inwestycji polegającej na budowie farmy wiatrowej Y, tj. (...) wraz z niezbędną
    infrastrukturą techniczną (...). Zatem ww. koszty objęte są zakresem przedmiotowym
    cytowanego powyżej art. 16g ust. 4 ustawy o CIT stanowiąc koszt wytworzenia środków
    trwałych składających się na ww. Inwestycję, zwiększając ich wartosść początkową, od
    której będą Państwo mogli dokonywać odpisów amortyzacyjnych i zaliczać je do kosztów
    uzyskania przychodów do dnia przekazania środków trwałych do używania.
    Wobec powyższego, Państwa stanowisko w zakresie pytania Nr 8 wskazujące, że koszty
    ponoszone w trakcie zawieszenia Inwestycji stanowią koszty uzyskania przychodów, o
    których mowa w art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym.
    Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych i wyroków sądów
    administracyjnych, stwierdzić należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach
    innych podmiotów i nie wiążą organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:

        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej zgodnie z którym:
      Interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku
      stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy
      wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia
      prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.