Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP2/443-279/07/WN
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2008-02-01
Teza: sposób dokumentowania poniesionych kosztów z tytułu wspólnej inwestycji, finansowanej są przez członków powstałego konsorcjum
Słowa kluczowe: faktura; refakturowanie
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko A.K., przedstawione we wniosku z dnia 6 listopada 2007r. (data wpływu 12 listopada 2007r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie sposobu dokumentowania poniesionych kosztów z tytułu wspólnej inwestycji, finansowanej są przez członków powstałego konsorcjum – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 12 listopada 2007r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie sposobu dokumentowania kosztów z tytułu wspólnej inwestycji (budowy biblioteki), która finansowana jest przez członków powstałego konsorcjum.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

A.K., U., oraz Miasto K. podpisały porozumienie o współpracy, w którym zadeklarowały wolę zawiązania konsorcjum w celu współpracy w zakresie działań podejmowanych na rzecz budowy wspólnej dla U. i A.K. „Biblioteki Akademickiej”, służebnej także względem Miasta K. Biblioteka będzie stanowiła współwłasność U. i A.K. w równych częściach. Uczestnicy konsorcjum będą współfinansowali planowaną inwestycję z własnych środków. Szczegółowe zasady partycypacji w kosztach budowy biblioteki zostaną określone w umowie konsorcjum. U., jako lider konsorcjum, będzie podpisywał wszelkie umowy z wykonawcami robót budowlanych i inżynieryjnych, a co się z tym wiąże wszystkie faktury dotyczące budowy wspólnej biblioteki będą wystawiane bezpośrednio na Uniwersytet.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy w przedstawionej sytuacji podstawą rozliczenia finansowego pomiędzy U. a pozostałymi członkami konsorcjum winna być faktura (refaktura) czy też partycypacja pozostałych członków konsorcjum w poniesionych przez U. kosztach jest zdarzeniem, które nie podlega ustawie o podatku od towarów i usług i może być udokumentowane notą księgową?

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionej sytuacji mamy do czynienia z odsprzedażą usług. U. będzie obciążany przez wykonawców całością kosztów budowy biblioteki. Z uwagi na fakt, iż ma to być inwestycja wspólna, w części, w której pozostali członkowie konsorcjum partycypują w kosztach tego przedsięwzięcia, mamy do czynienia ze świadczeniem usługi przez U. przy pomocy osoby trzeciej. Przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) nie regulują wprost kwestii refakturowania, jednak zarówno praktyka gospodarcza jak i orzecznictwo dopuszczają istnienie sytuacji, w której, beneficjentem świadczenia jest inny podmiot niż ten, który jest bezpośrednio obciążany przez wykonawcę/dostawcę. W opinii Wnioskodawcy, dochodzi w takim przypadku do faktycznej odsprzedaży bez doliczania żadnej marży. W myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług opodatkowaniu podatkiem VAT podlega m.in. odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Zdaniem Wnioskodawcy pojęcie to obejmuje również sytuację, w której fizycznie wykonuje usługę osoba trzecia. Z uwagi na fakt, iż wszyscy członkowie konsorcjum na rzecz budowy wspólnej biblioteki są podatnikami podatku VAT, rozliczenia finansowe pomiędzy liderem a pozostałymi członkami konsorcjum powinny być udokumentowane fakturą VAT, a nie księgową notą obciążeniową.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Obowiązujące przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze do ustawy nie regulują kwestii refakturowania kosztów. Należy więc w tej sytuacji odwołać się do zapisu zawartego w art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.06.347.1), (wcześniej art. 6 ust. 4 Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich, dotyczących podatków obrotowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa opodatkowania (77/388/EWG) (Dz.U.UE.L.77.145.1)), zgodnie z którym w przypadku, gdy podatnik działając we własnym imieniu, lecz na rachunek innej osoby, uczestniczy w świadczeniu usług, uznaje się, że podatnik ten nabył i wyświadczył te usługi.

Przyjęta praktyka i orzecznictwo dopuszczają sytuacje, w których koszty niektórych usług, gdzie odbiorcą jest inny podmiot niż podmiot obciążony przez świadczącego usługę, mogą być w ramach zawartych umów przenoszone na faktycznego odbiorcę, poprzez wystawianie tzw. „refaktur".

Należy przyjąć, iż refakturowanie polega na zafakturowaniu przez jeden podmiot innemu podmiotowi, odsprzedaży usług bez doliczania marży, a celem jest przeniesienie kosztów przez podmiot refakturujący na podmiot, który z danych usług faktycznie korzysta. „Refaktura" jest więc zwykłą fakturą VAT, tyle że wystawioną przez podmiot pośredniczący pomiędzy właściwym usługodawcą, a rzeczywistym nabywcą tej usługi. W rezultacie więc ostateczne obciążenie spoczywa nie na pierwotnym nabywcy usługi, lecz na jej rzeczywistym użytkowniku.

Przyjmuje się, że z refakturowaniem mamy do czynienia, gdy występują następujące okoliczności:

*   przedmiotem refakturowania są usługi, z których nie korzysta podmiot (lub korzysta w części), na którego wystawiona jest pierwotna faktura, sprzedaż (odsprzedaż) musi być dokonana po cenie zakupu, bez marży narzuconej przez odsprzedającego,
*   podmiot, który dokonuje refakturowania, wystawia na rzecz nabywcy fakturę (refakturę) z uwzględnieniem tej samej stawki podatku VAT (bądź stosuje zwolnienie od podatku), która jest na fakturze pierwotnej wystawionej przez usługodawcę,
*   strony łączy umowa o charakterze zasadniczym, która zawiera zastrzeżenie o odrębnym rozliczaniu (refakturowaniu) danego rodzaju czynności, które służą realizacji tej umowy.

Przy spełnieniu powyższych warunków dana usługa może być przedmiotem odsprzedaży w drodze refakturowania, zobowiązując refakturującego do zastosowania tej samej stawki, co stawka, według której usługi zostały opodatkowane przez usługodawcę faktycznie świadczącego tę usługę.

W sytuacji, gdy charakter usług zarówno nabywanych, jak i świadczonych przez Uniwersytet jest tożsamy, usługi te powinny być zaliczane do tego samego ugrupowania w ramach klasyfikacji statystycznych.

Jak przedstawiono w stanie faktycznym, celem refakturowania jest przeniesienie kosztów pozostające w ścisłym związku z budową Biblioteki Akademickiej. Koszty tej inwestycji będą finansowane przez U., A.K. oraz Miasto K.

U., jako lider konsorcjum, będzie podpisywał wszelkie umowy z wykonawcami robót budowlanych i inżynieryjnych, a co się z tym wiąże wszystkie faktury dotyczące budowy wspólnej biblioteki będą wystawiane bezpośrednio na U.

Zatem stosownie do wyżej powołanych przepisów, rozliczenia finansowe pomiędzy U. a pozostałymi członkami konsorcjum należy udokumentować fakturą (refakturą) z zastosowaniem tej samej stawki podatku VAT.

W konsekwencji stanowisko Zainteresowanego przedstawione we wniosku należało uznać za **prawidłowe.**

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.