Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP2/443-517/09/RSz
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2009-09-21
Teza: czy firma budowlana jako nabywca ma prawo do odliczenia podatku VAT w wysokości 22% zawartego w wystawionej fakturze
Słowa kluczowe: grunty; grunty-grunt niezabudowany; nieruchomości-sprzedaż nieruchomości; odliczenia-prawo do odliczenia
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 30 czerwca 2009r. (data wpływu 2 lipca 2009r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie ustalenia, czy firma budowlana jako nabywca ma prawo do odliczenia podatku VAT w wysokości 22% zawartego w wystawionej fakturze – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 2 lipca 2009r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie ustalenia, czy firma budowlana jako nabywca ma prawo do odliczenia podatku VAT w wysokości 22% zawartego w wystawionej fakturze.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Firma budowlana zawarła umowę przedwstępną na zakup gruntów niezabudowanych z zamiarem sukcesywnego zakupu do końca 2010r. kilkudziesięciu działek. W obawie o decyzję urzędu o naliczenie podatku VAT od dokonywanej sprzedaży, która odbywać się będzie sukcesywnie, przed dokonaniem pierwszej transakcji sprzedający grunty zarejestrował się jako czynny podatnik VAT. Po sprzedaży pierwszej działki firma budowlana otrzymała fakturę VAT z naliczonym podatkiem VAT w wysokości 22%.

Po zapoznaniu się z dokumentacją ww. gruntu okazało się, ze sprzedający nabył w 2004r. udział w gruncie rolnym w wysokości 56/100 od Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej. Następnie dokonano podziału tego gruntu na dwie duże działki. W 2007 roku zawarł umowę zniesienia współwłasności i nabył na własność w zamian za dopłatą od Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej jedną z podzielonych działek. W Akcie Notarialnym nabycia tej działki wynika, że w Decyzji Prezydenta Miasta z 2006r. o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego widnieje zapis, że wymieniona działka jest położona na terenach ekstensywnej zabudowy mieszkaniowej, w terenach usług oraz terenach lasów. W marcu 2009 roku Urząd Miasta wydał decyzję zatwierdzającą projekt podziału nieruchomości na działki, a z postanowienia Prezydenta Miasta ze stycznia 2009 roku wynika, że w planie zagospodarowania przestrzennego działki te położone są w terenach ekstensywnej zabudowy mieszkaniowej. Natomiast w zawiadomieniu o zmianach w danych ewidencji gruntów z kwietnia 2009 roku jest zapis w określeniu konturów użytków i klas gleboznawczych jako grunty orne. W tym momencie pojawiają się wątpliwości, czy grunty te należy zakwalifikować jako grunty budowlane, czy jeszcze jako grunty rolnicze korzystające ze zwolnienia z VAT a w takim przypadku firma budowlana, mimo naliczonego podatku VAT 22% na otrzymanej fakturze, nie miałaby prawa do odliczenia podatku VAT.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy firma budowlana jako nabywca ma prawo do odliczenia podatku VAT w wysokości 22% zawartego w wystawionej fakturze?

Zdaniem Wnioskodawcy, firma budowlana ma prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego w fakturze na zakup działki. Przy nabyciu tego gruntu w Akcie Notarialnym istnieje zapis powołujący się na miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego ze stycznia 2009 roku, z zapisu którego wynika, że działka ta jest położona w terenach ekstensywnej zabudowy mieszkaniowej, natomiast nie ma zapisu odnośnie ewidencji gruntów, zatem decydujące znaczenie powinny mieć miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Z powyższego przepisu wynika, iż prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje wyłącznie podatnikowi podatku od towarów i usług i dotyczy podatku naliczonego wynikającego z zakupu towarów i usług wykorzystywanych do wykonywania czynności opodatkowanych.

W treści art. 88 cyt. ustawy, ustawodawca wskazał przypadki w których nie stosuje się obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego.

Natomiast w myśl art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

Zatem, art. 88 ust. 3a pkt 2 cyt. ustawy o VAT, stanowi o istotnym ograniczeniu reguły określonej w art. 86 ust. 1 tej ustawy.

Wskazać należy, że przepisy dotyczące podatku od towarów i usług (w tym powołane wyżej), nie pozbawiają prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur dokumentujących nabycie towarów, które zostały opodatkowane inną niż należna (wyższą bądź niższą) stawką podatku od towarów i usług.

Z treści powyższych przepisów wynika, że odliczenie podatku naliczonego przysługuje tylko zarejestrowanym, czynnym podatnikom podatku od towarów i usług, jeżeli nabyte towary i usługi służą czynnościom opodatkowanym sensu stricto, tzn. czynnościom, które generują podatek należny. Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest bezpośredni i bezsporny związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi.

Odliczyć zatem można w całości podatek naliczony, który jest związany z transakcjami opodatkowanymi podatnika. Wskazana zasada wyłącza zatem możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających temu podatkowi. Jednocześnie z zasady tej wynika, że odliczenie podatku naliczonego, może być częściowe, tzn. w tej części, w jakiej dane towary lub usługi, z którymi związany jest podatek naliczony są wykorzystywane do realizacji czynności opodatkowanych, z pominięciem tej części podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, w jakiej towary te (usługi) są wykorzystywane do wykonywania czynności zwolnionych od podatku lub niepodlegających opodatkowaniu.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca Firma budowlana zawarła umowę przedwstępną na zakup gruntów niezabudowanych z zamiarem sukcesywnego zakupu do końca 2010r. kilkudziesięciu działek. W obawie o decyzję urzędu o naliczenie podatku VAT od dokonywanej sprzedaży, która odbywać się będzie sukcesywnie, przed dokonaniem pierwszej transakcji sprzedający grunty zarejestrował się jako czynny podatnik VAT. Po sprzedaży pierwszej działki firma budowlana otrzymała fakturę VAT z naliczonym podatkiem VAT w wysokości 22%.

Po zapoznaniu się z dokumentacją ww. gruntu okazało się, ze sprzedający nabył w 2004r. udział w gruncie rolnym w wysokości 56/100 od Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej. Następnie dokonano podziału tego gruntu na dwie duże działki. W 2007 roku zawarł umowę zniesienia współwłasności i nabył na własność w zamian za dopłatą od Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej jedną z podzielonych działek. W Akcie Notarialnym nabycia tej działki wynika, że w Decyzji Prezydenta Miasta z 2006r. o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego widnieje zapis, że wymieniona działka jest położona na terenach ekstensywnej zabudowy mieszkaniowej, w terenach usług oraz terenach lasów. W marcu 2009 roku Urząd Miasta wydał decyzję zatwierdzającą projekt podziału nieruchomości na działki, a z postanowienia Prezydenta Miasta ze stycznia 2009 roku wynika, że w planie zagospodarowania przestrzennego działki te położone są w terenach ekstensywnej zabudowy mieszkaniowej. Natomiast w zawiadomieniu o zmianach w danych ewidencji gruntów z kwietnia 2009 roku jest zapis w określeniu konturów użytków i klas gleboznawczych jako grunty orne. W tym momencie, w ocenie Wnioskodawcy, pojawiają się wątpliwości, czy grunty te należy zakwalifikować jako grunty budowlane, czy jeszcze jako grunty rolnicze korzystające ze zwolnienia z VAT a w takim przypadku firma budowlana, mimo naliczonego podatku VAT 22% na otrzymanej fakturze, nie miałaby prawa do odliczenia podatku VAT.

W przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcia wymaga kwestia związana z właściwym stosowaniem stawek podatku od towarów i usług przez sprzedawcę.

W przedmiotowej sprawie postawiono pytanie: czy firma budowlana jako nabywca ma prawo do odliczenia podatku VAT w wysokości 22% zawartego w wystawionej fakturze, w sytuacji gdy, jak wynika z dokonanego opisu, nabywca ma wątpliwości, czy grunty te należy zakwalifikować jako grunty budowlane, czy jeszcze jako grunty rolnicze korzystające ze zwolnienia z VAT a w takim przypadku firma budowlana, mimo naliczonego podatku VAT 22% na otrzymanej fakturze, nie miałaby prawa do odliczenia podatku VAT.

Powyższe wskazuje na konieczność dokonania oceny prawnej stanu faktycznego w odniesieniu do przedmiotu sprzedaży.

Jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego, zakup przez firmę budowlaną, opisanych we wniosku, gruntów niezabudowanych jest niezbędny do prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto Wnioskodawca wskazał, iż w planie zagospodarowania przestrzennego działki te położone są w terenach ekstensywnej zabudowy mieszkaniowej.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu VAT podlega m.in. odpłatna dostawa towarów, za którą uznaje się zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel.

Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, za towary uznaje się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o VAT, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Zatem, dostawa niezabudowanego gruntu budowlanego lub przeznaczonego pod zabudowę podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według stawki podstawowej w wysokości 22%.

Stosownie do art. 43 ust, 1 pkt 9 ustawy o VAT, dostawa terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę korzysta ze zwolnienia.

Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) ustalenie przeznaczenia terenu oraz określenie sposobów zagospodarowania terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 2 cyt. ustawy).

W myśl art. 14 ust. 5 oraz art. 15 ust. 1 ww. ustawy przed podjęciem uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wójt, burmistrz lub prezydent miasta wykonuje analizy dotyczące zasadności przystąpienia do sporządzania planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem.

Zgodnie z art. 59 ust. 1 cyt. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

Art. 61 ust. 1 cyt. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stanowi, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1.  co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
2.  teren ma dostęp do drogi publicznej;
3.  istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
4.  teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
5.  decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

W związku z powołanym wyżej art. 59 ust. 1 w zw. z art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kwestię przeznaczenia gruntu należy rozstrzygać zgodnie z postanowieniami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli taka decyzja została wydana dla danego terenu. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz w sytuacji gdy nie wydano decyzji o warunkach zabudowy, decydujące znaczenie ma przeznaczenie terenu określone w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.

Ewidencja gruntów i budynków jest natomiast jedynie urzędowym zbiorem informacji faktycznych. Wynikające z niej zapisy są odzwierciedleniem (potwierdzeniem) stanu faktycznego i prawnego na dzień dokonania wpisu.

Jednocześnie należy zauważyć, iż dane zawarte w ewidencji gruntów nie przesądzają o kwalifikacji gruntu, gdyż ewidencja ta zawiera w szczególności informacje dotyczące: położenia, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych, a także stosunków właścicielskich.

Należy podkreślić, że art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT posługuje się kryterium przeznaczenia terenu a nie jego klasyfikacją gleboznawczą.

Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) informacje dotyczące gruntów znajdujące się w ewidencji dotyczą: położenia, granic, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych, a także stosunków właścicielskich. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę m.in. planowania przestrzennego, jednakże tylko w zakresie danych faktycznie w niej zawartych.

Z cytowanych wyżej przepisów wynika, iż o przeznaczeniu danego terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz w sytuacji, gdy nie wydano decyzji o warunkach zabudowy, decyduje przeznaczenie terenu określone w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.

Ustalenia studium są bowiem wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych.

Ponadto należy zauważyć, iż zasady ochrony gruntów rolnych reguluje ustawa z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj. Dz. U. z 2004r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.).

Zatem w sytuacji, gdy przedmiotem transakcji jest dostawa gruntu w odniesieniu do którego wydano decyzję zatwierdzającą projekt podziału nieruchomości na działki, a z postanowienia Prezydenta Miasta ze stycznia 2009 roku wynika, że w planie zagospodarowania przestrzennego działki te położone są w terenach ekstensywnej zabudowy mieszkaniowej, wówczas należy uznać iż w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT. Z powołanego przepisu wynika bowiem, iż tylko dostawa terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę korzysta ze zwolnienia.

W związku z powyższym, biorąc pod uwagę przedstawiony stan faktyczny oraz cytowane przepisy stwierdzić należy, iż Wnioskodawcy będzie przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony związany z nabyciem gruntów w zakresie, w jakim będą one wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Jednocześnie należy stwierdzić, iż obowiązki podatkowe sprzedawcy nie mogą być przedmiotem interpretacji indywidualnej wnioskowanej przez nabywcę, gdyż nie dotyczą jego sprawy indywidualnej - obowiązki podatkowe sprzedawcy stanowią sprawę indywidualną sprzedającego – w rozumieniu art. 14 b § 1 Ordynacji podatkowej – nie stanowią natomiast sprawy indywidualnej kupującego.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.