Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.347.2025.1.SKJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-02
Teza: Zwolnienie od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit b.
usług wystawiania autorskich przedstawień artystycznych.
Słowa kluczowe: działalność-działalność artystyczna
usługi-usługi kulturalne
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi kulturalne świadczone
przez indywidualnych twórców i artystów wykonawców
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 33-lit. b

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 maja 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy zwolnienia od podatku świadczonych usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b
    ustawy o podatku od towarów i usług.
    Opis stanu faktycznego

    Zajmuje się Pan kompleksową oprawą artystyczną imprez takich jak wesela, studniówki,
    bale oraz inne imprezy okolicznościowe. Świadczone usługi sklasyfikowane są pod kodem
    PKD 90.20.C - pozostała działalność związana z wystawianiem przedstawień artystycznych.
    Usługi świadczone są zarówno dla przedsiębiorstw, jak również dla osób fizycznych nie
    prowadzących działalności gospodarczej.
    Prowadząc imprezy, świadczone są wszechstronne usługi DJ-a oraz wodzireja. Korzysta
    Pan ze zwolnienia podmiotowego VAT na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od
    towarów i usług.
    Animacja uroczystości przez wodzireja polega na stworzeniu oryginalnego autorskiego
    scenariusza, w tworzeniu którego Pana wkład odgrywa przeważającą rolę. Scenariusz
    powstaje po konsultacjach z klientami. Zapewnia Pan gościom rozrywkę organizując dla
    nich zabawy, w tym również integracyjne tańce oparte na autorskich układach. Scenariusz
    polega na odpowiednim doborze elementów muzycznych i choreograficznych i
    uszeregowaniu ich we właściwej kolejności. Każdy scenariusz jest kwestią indywidualną w
    zależności od preferencji klientów. W skład scenariusza wchodzą tematyczne tańce,
    przedstawienia lub inne atrakcje ustalone z klientami. Rolą wodzireja, oprócz realizacji
    scenariusza, jest także komunikacja z uczestnikami oraz zapewnienie odpowiedniej
    atmosfery na imprezie. Dobór konkretnych utworów, choć uwzględniający sugestie
    klientów, jest również zestawieniem autorskim, dopasowanym do scenariusza całej
    imprezy i zawsze innym niż poprzednio. W trakcie imprezy dokonuje Pan twórczych
    przekształceń utworów w czasie rzeczywistym (np. poprzez samplowanie czy miksowanie).
    Obie role, w których występuje Pan na imprezie, to znaczy DJ-a i Wodzireja są ze sobą
    połączone i wchodzą w skład jednej, ogólnej usługi jaką jest oprawa artystyczna i
    muzyczna imprezy. Świadcząc usługi oprawy artystycznej i muzycznej imprez
    okolicznościowych występuje Pan jako indywidualny twórca lub artysta wykonawca w
    rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych, ponieważ scenariusz jest ustalany indywidualnie pod każdego klienta
    zgodnie z jego indywidualnymi wymaganiami oraz upodobaniami. Dodatkowo do
    porządku imprezy wprowadza Pan różne obrzędy i obyczaje (oczepiny, elementy
    biesiadowania), dokonując ich twórczej modyfikacji, w pewien sposób modernizując je dla
    potrzeb grupy uczestniczącej w imprezie.
    Wynagrodzenie jest wypłacane w formie honorarium przez klientów na podstawie
    wystawionej faktury lub paragonu, które jest wynagrodzeniem za przeniesienie praw
    autorskich majątkowych do utworu. Świadcząc powyższe usługi występuje Pan za każdym
    razem jako indywidualny twórca i artysta - wykonawca jednocześnie ze względu na to, że
    tworzy Pan oryginalne scenariusze imprez, a następnie wykonuje je w autorski sposób.

## Pytanie

Czy świadcząc usługi związane z wystawianiem autorskich przedstawień artystycznych
    wskazane we wniosku może Pan korzystać ze zwolnienia przedmiotowego z VAT,
    określonego w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o VAT?
    Pana stanowisko w sprawie
    Opisane usługi są zwolnione z VAT ze względu na fakt, iż świadczone są przez
    indywidualnego twórcę i artystę wykonawcę w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i
    prawach pokrewnych, wynagradzane w formie honorarium.
    Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych, przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o
    indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości,
    przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).

    Na gruncie prawa autorskiego uznaje się za utwór, każdy efekt działalności człowieka
    niezależnie od jego wartości, przeznaczenia byle by tylko była to działalność
    charakteryzująca się zawartością elementów twórczych.
    Utworem jest zatem to wszystko, co nie powstaje z wiernego odwzorowania
    rzeczywistości czy przedmiotów już istniejących.
    Przedmiotem prawa autorskiego są w szczególności utwory wymienione w otwartym
    katalogu zawartym w art. 1 ust. 2 upapp, tzn.:
    1) wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie,
      publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe);
    2) plastyczne;
    3) fotograficzne;
    4) lutnicze;
    5) wzornictwa przemysłowego;
    6) architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne;
    7) muzyczne i słowno-muzyczne;
    8) sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne;
    9) audiowizualne (w tym filmowe).
    W ramach wykonywanych świadczeń w zakresie obsługi artystyczno-muzycznej wykonuje
    Pan utwory wyrażone słowem, muzyczne i słowno-muzyczne, choreograficzne, sceniczne
    oraz sceniczno-muzyczne.
    Ponadto przedmiotem prawa autorskiego są, zgodnie z art. 3 ustawy o prawach
    autorskich są zbiory, antologie, wybory, bazy danych spełniające cechy utworu są
    przedmiotem prawa autorskiego, nawet jeżeli zawierają niechronione materiały, o ile
    przyjęty w nich dobór, układ lub zestawienie ma twórczy charakter, bez uszczerbku dla
    praw do wykorzystanych utworów.
    Na gruncie prawa autorskiego dla oceny, czy dane dzieło, w tym zbiór w rozumieniu art. 3
    ustawy o prawach autorskich, stanowi utwór i podlega z tego tytułu ochronie, nie mają
    znaczenia okoliczności dotyczące osoby twórcy, a także nie jest istotna wartość naukowa,
    artystyczna czy przeznaczenie utworu. Istotny jest twórczy i indywidualny charakter
    utworu.
    Scenariusz muzyczno-artystyczny każdej imprezy jest inny, przygotowywany przez Pana z
    rozmaitych elementów, dobranych do charakteru danej imprezy i zestawionych w
    różnorodny sposób, który odzwierciedla zamysł artystyczny i całościową koncepcję twórcy
    scenariusza. Tworzone scenariusze oprawy artystyczno-muzycznej i scenicznej opisane w
    stanie faktycznym są zatem przedmiotem prawa autorskiego, bowiem stanowią one
    oryginalną i indywidualną kompozycję. Ich twórczy charakter polega na uszeregowaniu
    rozlicznych elementów muzycznych, słownych i choreograficznych uzewnętrzniających
    konkretny pomysł.
    Uszeregowanie rozmaitych elementów, tj. piosenki, utwory i zabawy odzwierciedlają
    zamysł i program artystyczny tworzony przez niego indywidualnie na potrzeby każdej
    imprezy. Na potrzeby oprawy muzyczno- artystycznej imprez tworzy Pan utwory słowne,
    muzyczne i słowno-muzyczne, sceniczne oraz sceniczno- muzyczne, podlegające ochronie
    prawnej zbiory utworów w rozumieniu art. 3 ustawy o prawach autorskich, czyli
    indywidualne scenariusze muzyczno-artystyczne.
    W związku z powyższym jest Pan artystą w rozumieniu ustawy o prawach autorskich.
    Usługi zapewnienia kompleksowej oprawy artystycznej imprezy mają charakter usług
    kulturalnych wskazanych w art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy o podatku od towarów i usług.

    Zgodnie z art. 85 ust. 1 ustawy o prawach autorskich każde artystyczne wykonanie utworu
    lub dzieła sztuki ludowej pozostaje pod ochroną niezależnie od jego wartości,
    przeznaczenia i sposobu wyrażenia.
    Natomiast artystycznymi wykonaniami, w rozumieniu tego przepisu, są w szczególności:
    działania aktorów, recytatorów, dyrygentów, instrumentalistów, wokalistów, tancerzy i
    mimów oraz innych osób w sposób twórczy przyczyniających się do powstania wykonania.
    Konferansjerzy, didżeje, wodzireje i wokaliści oprócz wykonywania utworów bądź
    twórczego ich przekształcania przyczyniają się w sposób ewidentny i istotny do powstania
    wykonania utworu w postaci scenariusza artystyczno-muzycznego.
    Zatem, realizując scenariusz muzyczno-artystyczny, stanowiący utwór w rozumieniu
    ustawy o prawach autorskich jest Pan artystą wykonawcą i przysługuje mi ochrona
    prawna wynikająca z ustawy o prawie autorskim.
    Artyście wykonawcy przysługują prawa majątkowe do artystycznego wykonania, w tym
    wynagrodzenie. Honorarium, które Pan otrzymuje jest wynagrodzeniem z tytułu
    dysponowania przez autorskimi prawami majątkowymi.
    W związku z powyższym jest Pan zarówno indywidualnym twórcą, jak i wykonawcą
    utworów w rozumieniu ustawy o prawach autorskich, a z tytułu korzystania z tych praw
    otrzymuję honorarium autorskie. Spełnione są zatem wszystkie warunki zwolnienia z VAT
    wskazane w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b) ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług
      na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonawczych do tej
    ustawy, przewidują dla niektórych towarów i usług zwolnienia od podatku. Zakres i zasady
    zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały
    określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi kulturalne świadczone przez:
      a) podmioty prawa publicznego lub inne podmioty uznane na podstawie odrębnych
        przepisów za instytucje o charakterze kulturalnym lub wpisane do rejestru
        instytucji kultury, prowadzonego przez organizatora będącego podmiotem
        tworzącym instytucje kultury w rozumieniu przepisów o organizowaniu i
        prowadzeniu działalności kulturalnej, oraz dostawę towarów ściśle z tymi
        usługami związaną,

      b) indywidualnych twórców i artystów wykonawców, w rozumieniu przepisów o
        prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzane w formie honorariów, w
        tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do
        artystycznego wykonania utworów.
    Z kolei na podstawie art. 43 ust. 19 ustawy:
      Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 33, nie ma zastosowania do:
      1) usług związanych z filmami i nagraniami na wszelkich nośnikach;
      2) wstępu:
      a) na spektakle, koncerty, przedstawienia i imprezy w zakresie twórczości i
        wykonawstwa artystycznego i literackiego,
      b) do wesołych miasteczek, parków rozrywki, cyrków, dyskotek, sal balowych,
      c) do parków rekreacyjnych, na plaże i do innych miejsc o charakterze kulturalnym;
      3) wstępu oraz wypożyczania wydawnictw w zakresie usług świadczonych przez
        biblioteki, archiwa, muzea i innych usług związanych z kulturą;
      4) usług związanych z produkcją filmów i nagrań na wszelkich nośnikach;
      5) działalności agencji informacyjnych;
      6) usług wydawniczych;
      7) usług radia i telewizji, z zastrzeżeniem ust. 1 pkt 34;
      8) usług ochrony praw.
    Warunkiem zastosowania zwolnienia wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy jest
    zatem spełnienie przesłanki o charakterze przedmiotowym, dotyczącej rodzaju
    świadczonych usług (kulturalnych), ale także przesłanki podmiotowej odnoszącej się do
    usługodawcy.
    W skład grupy podmiotów uprawnionych do zwolnienia weszli indywidualni twórcy i
    artyści wykonawcy, w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych,
    wynagradzani w formie honorariów, w tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw
    autorskich lub praw do artystycznego wykonania utworów.
    Ustawa o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze nie definiują pojęć
    „kultura” i „usługa kulturalna”. Zatem przy dokonywaniu interpretacji przepisu art. 43 ust.
    1 pkt 33 lit. b ustawy posłużyć się należy wykładnią literalną, odwołując się do językowego
    znaczenia tych pojęć.
    Zatem, kultura oznacza „materialną i umysłową działalność społeczeństw oraz jej
    wytwory”, zaś usługa to „pomoc okazana komuś”, „działalność gospodarcza służąca do
    zaspokajania potrzeb ludzi”. Natomiast określenie kulturalny oznacza „odnoszący się do
    tworzenia i upowszechniania kultury lub stanowiący jej składnik”.
    Właściwym więc wydaje się przyjęcie, że kultura to ogół wytworów i osiągnięć z dziedziny
    sztuki, funkcjonujących w postaci np. dzieł artystycznych, związanych z twórczością
    artystyczną (np. o charakterze literackim, naukowym, plastycznym, muzycznym).
    Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i
    prowadzeniu działalności kulturalnej (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 87):
      Działalność kulturalna w rozumieniu niniejszej ustawy polega na tworzeniu,
      upowszechnianiu i ochronie kultury.
    Analizując możliwość zwolnienia świadczonych usług na gruncie przepisów art. 43 ust. 1
    pkt 33 lit. b ustawy, należy wskazać, że art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie
    autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 24 ze zm.), do której odwołuje
    się ustawodawca w treści art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy stanowi, że:

      Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o
      indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od
      wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).
    W myśl art. 1 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      W szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory:
      1) wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie,
      publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe);
      2) plastyczne;
      3) fotograficzne;
      4) lutnicze;
      5) wzornictwa przemysłowego;
      6) architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne;
      7) muzyczne i słowno-muzyczne;
      8) sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne;
      9) audiowizualne (w tym filmowe).
    Na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      Domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze
      uwidoczniono na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej
      wiadomości w jakikolwiek inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu.
    Stosownie do art. 85 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      Każde artystyczne wykonanie utworu lub dzieła sztuki ludowej pozostaje pod
      ochroną niezależnie od jego wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia.
    Zgodnie z art. 85 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      Artystycznymi wykonaniami, w rozumieniu ust. 1, są w szczególności: działania
      aktorów, recytatorów, dyrygentów, instrumentalistów, wokalistów, tancerzy i mimów
      oraz innych osób w sposób twórczy przyczyniających się do powstania wykonania.
    Stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      Artyście wykonawcy przysługuje, w granicach określonych przepisami ustawy,
      wyłączne prawo do:
      1) ochrony dóbr osobistych, w szczególności w zakresie:
      a) wskazywania go jako wykonawcy, z wyłączeniem przypadków, gdy pominięcie jest
        zwyczajowo przyjęte,
      b) decydowania o sposobie oznaczenia wykonawcy, w tym zachowania
        anonimowości albo posłużenia się pseudonimem,
      c) sprzeciwiania się jakimkolwiek wypaczeniom, przeinaczeniom i innym zmianom
        wykonania, które mogłyby naruszać jego dobre imię;
      2) korzystania z artystycznego wykonania i rozporządzania prawami do niego na
        następujących polach eksploatacji:
      a) w zakresie utrwalania i zwielokrotniania - wytwarzania określoną techniką
        egzemplarzy artystycznego wykonania, w tym zapisu magnetycznego oraz
        techniką cyfrową,
      b) w zakresie obrotu egzemplarzami, na których artystyczne wykonanie utrwalono -
        wprowadzania do obrotu, użyczania lub najmu egzemplarzy,

      c) w zakresie rozpowszechniania artystycznego wykonania w sposób inny niż
        określony w lit. b - nadawania, reemitowania oraz odtwarzania, chyba że są one
        dokonywane za pomocą wprowadzonego do obrotu egzemplarza, a także
        publicznego udostępniania utrwalenia artystycznego wykonania w taki sposób,
        aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i w czasie przez siebie wybranym.
    Z treści ww. przepisów można zatem wywieść, że twórcą w rozumieniu ustawy jest każda
    osoba prowadząca faktycznie działalność twórczą, czyli działalność, której efektem jest
    powstanie utworu w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych. Użyte w tym przepisie określenie „przejaw działalności twórczej”, należy
    rozumieć jako uzewnętrzniony rezultat działalności człowieka o charakterze kreacyjnym.
    W myśl art. 86 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      Artyście wykonawcy służy prawo do wynagrodzenia za korzystanie z artystycznego
      wykonania lub za rozporządzanie prawami do takiego wykonania określone w
      umowie albo przyznane w przepisach ustawy.
    Pana wątpliwości dotyczą ustalenia, czy świadczone przez Pana usługi będące
    przedmiotem wniosku, mogą korzystać ze zwolnienia z VAT, określonego w art. 43 ust. 1
    pkt. 33 lit. b.
    Jak wynika z opisu sprawy, zajmuje się Pan kompleksową oprawą artystyczną imprez
    takich jak wesela, studniówki, bale i inne imprezy okolicznościowe. Usługi świadczy Pan
    zarówno dla przedsiębiorstw, jak również dla osób fizycznych nieprowadzących
    działalności gospodarczej. Prowadząc imprezy, świadczy Pan wszechstronne usługi DJ-a
    oraz wodzireja.
    Wskazał Pan, że animacja uroczystości przez wodzireja polega na stworzeniu oryginalnego
    autorskiego scenariusza, powstałego po konsultacji z klientami, w którego powstaniu Pana
    rola jest przeważająca. Zapewnia Pan gościom rozrywkę organizując dla nich zabawy, w
    tym również tańce integracyjne oparte na autorskich projektach. Scenariusz polega na
    odpowiednim doborze elementów muzycznych i choreograficznych i uszeregowaniu ich
    we właściwej kolejności. Każdy scenariusz jest kwestią indywidualną w zależności od
    preferencji klientów. W skład scenariusza wchodzą tematyczne tańce, przedstawienia lub
    inne atrakcje ustalone z klientami. Rolą wodzireja, oprócz realizacji scenariusza, jest także
    komunikacja z uczestnikami oraz zapewnienie odpowiedniej atmosfery na imprezie.
    Dobór konkretnych utworów, choć uwzględniający sugestie klientów, jest również
    zestawieniem autorskim, dopasowanym do scenariusza całej imprezy i zawsze innym niż
    poprzednio. W trakcie imprezy dokonuje Pan twórczych przekształceń utworów w czasie
    rzeczywistym (np. poprzez samplowanie czy miksowanie). Obie role, w których występuje
    Pan na imprezie, to znaczy DJ-a i Wodzireja są ze sobą połączone i wchodzą w skład jednej,
    ogólnej usługi jaką jest oprawa artystyczna i muzyczna imprezy.
    Przedstawiając opis sprawy podał Pan, że świadcząc usługi oprawy artystycznej i
    muzycznej imprez okolicznościowych występuje jako indywidualny twórca lub artysta
    wykonawca w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i
    prawach pokrewnych, ponieważ scenariusz jest ustalany indywidualnie pod każdego
    klienta zgodnie z jego indywidualnymi wymaganiami oraz upodobaniami. Dodatkowo do
    porządku imprezy wprowadza Pan różne obrzędy i zwyczaje (oczepiny, elementy
    biesiadowania) dokonując ich twórczej modyfikacji, w pewien sposób modernizując je dla
    potrzeb grupy uczestniczącej w imprezie.
    Wskazał Pan, że wynagrodzenie jest wypłacane w formie honorarium przez klientów na
    podstawie wystawionej faktury lub paragonu, które jest wynagrodzeniem za przeniesienie
    praw autorskich majątkowych do utworu. Przy świadczonej przez siebie usłudze
    występuje Pan za każdym razem jako indywidualny twórca i artysta - wykonawca
    jednocześnie, ponieważ tworzy Pan scenariusze imprez, a następnie wykonuje je w
    autorski sposób.

    Odnosząc się do kwestii dotyczącej ustalenia charakteru świadczenia realizowanego przez
    Pana należy wskazać, że co do zasady każde świadczenie dla celów opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak
    w sytuacji gdy jedna usługa obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka świadczeń,
    usługa ta nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych.
    Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia usługi nie powinny być dzielone dla celów
    podatkowych wówczas, gdy tworzyć będą jedną usługę kompleksową, obejmującą kilka
    świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład świadczonej czynności wchodzić będą
    czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą
    mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako
    elementu czynności złożonej.
    Co istotne, aby móc wskazać, że dana czynność jest czynnością złożoną powinna się ona
    składać z różnych świadczeń, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu. Na
    usługę złożoną składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji
    określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne
    świadczenia pomocnicze.
    Natomiast czynność należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu sama w sobie,
    lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania czynności zasadniczej.
    Pojedyncza czynność traktowana jest zatem jako element usługi kompleksowej wówczas,
    jeżeli cel świadczenia czynności pomocniczej jest zdeterminowany przez czynność główną
    oraz nie można wykonać lub wykorzystać czynności głównej bez czynności pomocniczej
    usługi.
    Należy zauważyć, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz regulacje
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego sytemu
    podatku od wartości dodanej (t. j. Dz. Urz. UE L 347 z 11 grudnia 2006, str. 1, ze zm.), nie
    regulują kwestii czynności złożonych. Jednakże, zgodnie z zasadą powszechności
    opodatkowania podatkiem VAT oraz na podstawie polskiego i europejskiego orzecznictwa
    można stwierdzić, że świadczenie obejmujące z ekonomicznego i gospodarczego punktu
    widzenia jedną czynność nie powinno być sztucznie dzielone.
    Koncepcję opodatkowania świadczeń kompleksowych wypracował Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w wydanych orzeczeniach. W szczególności w wyroku w
    sprawie C-349/96 Card Protection Plan Ltd., TSUE uznał, że każde świadczenie usług
    powinno być, co do zasady, traktowane jako świadczenie odrębne i niezależne. Jeżeli
    jednak dwa lub więcej niż dwa świadczenia (czynności) dokonane przez podatnika na rzecz
    konsumenta są tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą w aspekcie gospodarczym
    jedną całość, to wszystkie te świadczenia lub czynności stanowią jednolite świadczenie dla
    celów podatku od wartości dodanej, do których stosuje się te same zasady
    opodatkowania.
    Również w orzecznictwie NSA przyjmuje się, że świadczenie złożone (kompleksowe) ma
    miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych świadczeń wykonywanych przez podatnika
    na rzecz jednego nabywcy dzieli je na świadczenie podstawowe i świadczenia pomocnicze
    – tzn. takie, które umożliwiają skorzystanie ze świadczenia podstawowego lub są
    niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia podstawowego. Jeżeli jednak
    świadczenia te można rozdzielić, tak że nie zmieni to ich charakteru ani wartości z punktu
    widzenia nabywcy, wówczas świadczenia takie powinny być traktowane jako dwa
    niezależnie opodatkowane świadczenia. Zatem należy uwzględniać ochronę
    podstawowych zasad opodatkowania podatkiem od wartości dodanej wymagających, by
    każda działalność gospodarcza była traktowana w ten sam sposób. Sprzeciwia się to temu,
    by podmioty gospodarcze dokonujące takich samych czynności, były traktowane
    odmiennie w zakresie poboru tego podatku (wyrok NSA z 6 maja 2015 r., I FSK 2105/13).
    W przypadku, gdy wykonywana czynność stanowi dla klienta całość, nie należy jej rozbijać
    na poszczególne elementy składowe, lecz traktować jako jedno świadczenie, zgodnie z

    elementem, który nadaje całemu świadczeniu charakter dominujący. Jeśli więc
    wykonywanych jest więcej czynności, a są one ze sobą ściśle powiązane oraz stanowią
    całość pod względem ekonomicznym i gospodarczym, to wówczas dla potrzeb VAT należy
    potraktować je jako jedną czynność opodatkowaną. Skutkiem powyższego, świadczenie
    pomocnicze, co do zasady dzieli los prawny świadczenia głównego, w szczególności w
    zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego, miejsca świadczenia oraz stawki
    podatku od towarów i usług.
    Jak wynika z opisu sprawy usługi, w ramach świadczonych usług wykonuje Pan usługi: DJ-a
    oraz wodzireja. Tworzy Pan po konsultacji z klientem autorski scenariusz animacji
    uroczystości. Każdy scenariusz jest kwestią indywidualną w zależności od preferencji
    klientów. W skład scenariusza wchodzą tematyczne tańce, przedstawienia lub inne
    atrakcje ustalone z klientami. Scenariusz polega na odpowiednim doborze elementów
    muzycznych i choreograficznych i uszeregowaniu ich we właściwej kolejności. Pana rolą
    jako wodzireja, oprócz realizacji scenariusza, jest także komunikacja z uczestnikami oraz
    zapewnienie odpowiedniej atmosfery na imprezie. W trakcie imprezy dokonuje Pan
    twórczych przekształceń utworów w czasie rzeczywistym (np. poprzez samplowanie czy
    miksowanie). Obie role, w których występuje Pan na imprezie - DJ i Wodzireja są ze sobą
    połączone i wchodzą w skład jednej, ogólnej usługi jaką jest oprawa artystyczna i
    muzyczna imprezy.
    Zatem jak wynika z przedstawionych okoliczności sprawy, w ramach świadczonej usługi
    podejmuje Pan szereg czynności, które prowadzą do jednego celu, tj. zapewnienia oprawy
    muzycznej i artystycznej imprez takich jak wesela, studniówki, bale i inne imprezy
    okolicznościowe poprzez realizację autorskiego scenariusza imprezy.
    Tym samym, skoro świadczy Pan usługi kulturalne polegające na zapewnieniu oprawy
    artystycznej i muzycznej uroczystości takich jak wesela, studniówki, bale i inne imprezy
    okolicznościowe jako indywidualny twórca lub artysta wykonawca w rozumieniu
    przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, w wyniku których tworzy
    Pan utwór (scenariusz), a usługi są wynagradzane w formie honorarium, to usługi te
    korzystają ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy.
    Wobec powyższego Pana stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.