Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.389.2025.2.KM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-12
Teza: Skutki podatkowych sprzedaży licytacyjnej nieruchomości.
Słowa kluczowe: czynności-czynności opodatkowane podatkiem od
towarów i usług
dłużnik
egzekucja-egzekucja z nieruchomości
komornik
licytacja
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Płatnicy podatku od dostawy (organy
egzekucyjne i komornicy sądowi)
1

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 18
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 21

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 lipca 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy
    skutków podatkowych sprzedaży licytacyjnej nieruchomości.
    Uzupełniła go Pani 28 sierpnia 2025 r. - w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest
    następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym (...) prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec
    dłużnika A.A. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą (...), w tym egzekucję z
    nieruchomości objętej nr 1 znajdującej się pod adresem: (...), zgłoszonym w CEIDG jako
    stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej przez dłużnika.
    Nieruchomość o nr KW 1 nie stanowi całości gospodarczej z pozostałą nieruchomością
    dłużnika o nr KW 2, na której dłużnik faktycznie wykonuje działalność gospodarczą i 3,
    która pozostaje niezabudowana i nieużytkowana (wszystkie trzy nieruchomości dzielą
    jeden adres). Przedziela je droga publiczna. Na przedmiotowej nieruchomości o nr KW 1
    został wzniesiony budynek mieszkalny, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych
    dłużnika i osoby z nim zamieszkującej. Dłużnik z osobą trzecią zamieszkującą wraz z nim
    zawarł umowę najmu, zaś organ egzekucyjny nie ma wiedzy czy umowa ta jest dalej
    ważna. Wynajem nieruchomości nie jest przedmiotem działalności dłużnika.
    Nieruchomość o nr KW 1 wraz z nieruchomością o nr 3 zostały wydzielone z
    nieruchomości objętej KW nr 2, pierwsza 7 kwietnia 2015 r., druga 22 października 2015 r.
    na podstawie wypisu z rejestru gruntów Burmistrza Miasta i Gminy (...) z 10 lutego 2015 r.
    i wyrysu z mapy ewidencyjnej Burmistrza Miasta i Gminy (...) z 9 lutego 2015 r. Nabycie
    całości nastąpiło przez dłużnika i byłą żonę dłużnika na zasadach wspólności ustawowej
    majątkowej małżeńskiej w drodze darowizny 3 grudnia 1996 r., zaś na wyłączną własność
    dłużnika 28 października 2021 r. w drodze umowy podziału majątku wspólnego i
    ustanowienia hipoteki.
    Działalność gospodarczą dłużnik rozpoczął 17 października 1990 r. i z historii wpisu w
    CEIDG nie wynika inny adres stałego miejsca prowadzenia działalności, niż ten położenia
    ww. nieruchomości. Adres: (...) jest wspólny dla wszystkich trzech ww. nieruchomości
    dłużnika. Z ustaleń organu egzekucyjnego dokonanych w trybie art. 761 kpc nie wynika,
    jakoby nieruchomość o nr KW 1 została wpisana do ewidencji środków trwałych
    przedsiębiorstwa dłużnika. Komornik wystąpił z zapytaniem m.in. do biura rachunkowego,
    prowadzącego księgowość dłużnika do kwietnia 2023 r. włącznie, które oświadczyło, że
    brak było wpisanych jakichkolwiek rzeczy do ewidencji środków trwałych dłużnika. Z
    oświadczenia dłużnika złożonego do akt egzekucyjnych wynika, że dłużnik mógł w
    przeszłości włączać do kosztów uzyskania przychodu koszty poniesione na budowę
    budynku mieszkalnego wzniesionego na nieruchomości o nr KW 1, lecz pewności co do

    tego nie ma i nie przedłożył na poparcie tego twierdzenia żadnego dowodu na piśmie.
    Dłużnik wskazał jednocześnie, iż jest pewien co do włączania do kosztów uzyskania
    przychodu kosztów poniesionych na budowę budynku usługowego na nieruchomości o nr
    KW 2, na potwierdzenie czego również nie przedłożył dowodu. Z oświadczenia złożonego
    przez byłą małżonkę dłużnika, która uprzednio prowadziła księgowość dłużnika wynika, że
    nieruchomość o nr 1 nie była wykorzystywana dla celów prowadzenia działalności
    gospodarczej i koszty budowy domu mieszkalnego nie były odliczane od kosztów
    uzyskania przychodu dłużnika, jak również nie był od nich odliczany podatek VAT. Była
    małżonka dłużnika wskazała ponadto, że budowa budynku usługowego na nieruchomości
    o nr KW 2 prowadzona była w ramach działalności gospodarczej dłużnika i wszystkie
    zakupy i usługi na ten cel dokumentowane były fakturami VAT.
    Komornik zamierza przystąpić do sprzedaży wszystkich trzech opisanych wyżej
    nieruchomości dłużnika w trybie licytacji publicznej i na podstawie art. 18 ustawy o VAT
    zobowiązany jest do zapłaty podatku VAT od sprzedaży rzeczy dłużnika objętych
    obowiązkiem podatkowym w zakresie VAT.
    Szczególne informacje dotyczące stanu faktycznego:
    1. Dłużnik A.A. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą (...) jest czynnym
    podatnikiem od towarów usług.
    2. Działka objęta księgą wieczystą nr 1 posiada nr ewidencji 4 w powiecie (...). Według KW
    nr ewidencyjny to (...).
    3. Działka objęta KW 1 została wydzielona z działki objętej KW 2 w celu wzniesienia
    budynku mieszkalnego z przeznaczeniem pod zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych.
    4. Działkę nr 4 dłużnik przez cały okres posiadania wykorzystywał w celu zaspokojenia
    potrzeb mieszkaniowych, przy czym w pierwszym okresie prowadzenia działalności
    gospodarczej dłużnik wykorzystywał część budynku mieszkalnego do celów prowadzenia
    działalności gospodarczej do czasu wzniesienia budynku usługowego na działce objętej
    KW 2. Z powodu braku odbioru rzeczonego budynku usługowego i niepełnych oświadczeń
    dłużnika, organ egzekucyjny nie jest w stanie wskazać daty zaprzestania prowadzenia
    działalności w części budynku mieszkalnego położonego na działce nr 4.
    5. Aktualnie działka objęta nr KW 1 nie jest wykorzystywana w innym celu, niż
    zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych. Wedle ustaleń w toku sprawy działka ta nie będzie
    wykorzystywana w innym celu.
    6. Budynek mieszkalny znajdujący się na działce nr 4 stanowi budynek w rozumieniu
    przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane.
    7. Budynek mieszkalny na działce nr 4 został wybudowany przez dłużnika. Budowa została
    zakończona w roku 2000. Budowę rozpoczęto na podstawie pozwolenia na budowę z 9
    grudnia 1996 r.
    8. Na działce objętej KW 1 nastąpiło pierwsze zasiedlenie budynku mieszkalnego w
    rozumieniu ustawy art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług w roku 2000. Z uwagi na brak posiadania przez organ egzekucyjny decyzji o
    pozwoleniu na użytkowanie Komornik nie jest w stanie jednoznacznie wskazać dokładnej
    daty zasiedlenia.
    9. Pomiędzy pierwszym zasiedleniem ww. budynku mieszkalnego a jego dostawą upłynie
    okres dłuższy, niż dwa lata co można stwierdzić nawet bez dokładnego określenia daty
    zasiedlenia z dokładnością co do dnia.
    10. Komornik nie ma wiedzy, czy dłużnik ponosił nakłady na ulepszenie ww. budynku
    mieszkalnego w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym wobec faktu, że dłużnik
    nie złożył przed Komornikiem szczegółowego oświadczenia w tym przedmiocie i nie
    przedłożył stosownych dokumentów, które mogłyby to potwierdzić pomimo, iż został
    przez Komornika o to rozpytany w toku czynności.

    11. Komornik nie ma wiedzy, w jakim okresie dłużnik ponosił nakłady na ulepszenie ww.
    budynku mieszkalnego w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym wobec faktu, że
    dłużnik nie złożył przed Komornikiem szczegółowego oświadczenia w tym przedmiocie i
    nie przedłożył stosownych dokumentów, które mogłyby to potwierdzić pomimo, iż został
    przez Komornika o to rozpytany w toku czynności. Z dokumentacji posiadanej przez
    Komornika wynika, że ostatni rachunek za prace budowlane związane z budową
    ogrodzenia został wystawiony 29 sierpień 2003 r.
    12. Ostatnia znana Komornikowi inwestycja związana z budową ogrodzenia na ww. działce
    objęta była umową o dzieło z 5 listopada 2002 r. na kwotę 16.550 zł. Wartość ta nie
    przekracza 30% początkowej wartości budynku mieszkalnego. Jednakże brak jest
    dokumentów potwierdzających dokonanie ulepszenia samego budynku mieszkalnego.
    13. Część nieruchomości w postaci piętra domu mieszkalnego, tj. łazienki, holu i trzech
    pokoi objęta była umową najmu zawartą w 15 stycznia 2024 r. Umowa zawarta została na
    czas określony do 31 grudnia 2024 r. z jednomiesięcznym okresem wypowiedzenia. Organ
    egzekucyjny nie ma wiedzy co do osoby najemcy, ewentualnego przedłużenia umowy
    najmu oraz ewentualnych ulepszeń budynku dokonanych przez najemcę, jak również
    zapłaty podatku przez dłużnika z tytułu tejże umowy. Brak informacji w tym przedmiocie
    wynika z braku ujawnienia rzeczonych informacji w drodze zapytania WUD-1K oraz
    niepełnych oświadczeń złożonych przez dłużnika. Osobą wyłącznie uprawnioną do
    uzyskania korzyści z tytułu czynszu najmu był dłużnik jako jedyny właściciel nieruchomości.
    Umowa najmu została zawarta dla celów mieszkaniowych.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    Brak informacji, o których mowa w "Szczególnych informacjach dotyczących stanu
    faktycznego" w punktach 4, 10, 11, 12, 13 opisu jest wynikiem podjętych przez Komornika
    działań wynikających m.in. z art. 761 kpc oraz 801 kpc, w tym zapytań dokonanych do KAS
    na formularzu WUD-1K i biura rachunkowego, które rozliczało dłużnika, jak również
    rozpytania samego dłużnika co do objęcia nieruchomości o nr KW 1 obowiązkiem
    podatkowym w zakresie podatku VAT. Ponadto Komornik pozyskał w trybie art. 761 kpc
    protokół kontroli podatkowej przeprowadzonej przez Urząd Miasta i Gminy w (...) w dniu
    26 lipca 2019 r., z którego nie wynikają żądane informacje. Ponadto Komornik wskazuje, iż
    dłużnik w kwestii obowiązku podatkowego w zakresie podatku VAT udziela niejasnych
    informacji, często sprzecznych i niekompletnych, nie posługując się przy tym żadną
    dokumentacją pomimo wezwania do jej wydania.
    Czynności te zostały udokumentowane w aktach sprawy egzekucyjnej o sygn. Km (...) w
    postaci załączonych odpowiedzi od wezwanych podmiotów w trybie art. 761 kpc,
    pozyskanych dokumentów, o których mowa wyżej oraz protokołów z czynności
    wysłuchania dłużnika. Pomimo podjętych działań przez Komornika, brak było możliwości
    uzyskania żądanych informacji co wprost wynika ze zgormadzonego materiału w aktach
    sprawy egzekucyjnej.
    Pytania
      1. Czy Komornik zobowiązany jest do zapłaty podatku VAT od sprzedaży nieruchomości
        dłużnika opisanej w stanie faktycznym, a objętej nr KW 1 (grunt z budynkiem
        mieszkalnym)?
      2. Czy w razie uznania, iż Komornik jest obowiązany do zapłaty podatku VAT od
        sprzedaży nieruchomości dłużnika, to czy może skorzystać ze zwolnienia od zapłaty
        podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT?
    Pani stanowisko w sprawie
      1. Zdaniem Wnioskodawcy, Komornik jako płatnik podatku VAT za dłużnika będącego
        podatnikiem tego podatku, nie jest zobowiązany do zapłaty podatku VAT w
        przypadku sprzedaży w drodze licytacji publicznej w toku egzekucji sądowej

        nieruchomości o nr KW 1 jako nieruchomości nie służącej prowadzeniu działalności
        gospodarczej przez dłużnika, a zaspokajającej wyłącznie potrzeby mieszkaniowe
        dłużnika.
      2. Zdaniem Wnioskodawcy, w razie uznania przez KIS, iż obowiązek zapłaty podatku
        VAT w niniejszym stanie faktycznym istnieje, korzystając z art. 43 ust. 1 pkt 10
        ustawy o VAT Komornik może skorzystać ze zwolnienia od zapłaty podatku VAT z
        uwagi na fakt, iż pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli
        lub ich części upłynął okres dłuższy niż 2 lata.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na podstawie uregulowania zawartego w art. 18 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o
    podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Organy egzekucyjne określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu
      egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2025 r. poz. 132 i 620) oraz komornicy sądowi
      wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania
      cywilnego są płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie egzekucji,
      towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z naruszeniem
      obowiązujących przepisów.
    Z treści powyższego przepisu wynika, że komornik sądowy jest płatnikiem podatku od
    dostawy towaru dokonywanej w trybie egzekucji, w przypadku, gdy wykonuje czynności
    egzekucyjne. Przez czynność egzekucyjną należy rozumieć każde formalne, oparte na
    przepisach procesowych, działanie uprawnionego organu egzekucyjnego wywołujące
    skutek prawny dla prowadzonej egzekucji.
    Definicja płatnika została zawarta w art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja
    podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.), zgodnie z którym:
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Przepis art. 18 ustawy wprowadza szczególną regulację, kiedy to należny podatek
    pobierany jest i odprowadzany do urzędu skarbowego przez płatnika, a nie przez
    podatnika. Płatnik pełni w tym przypadku rolę pośrednika pomiędzy podatnikiem a
    organem podatkowym, przekazując organowi środki pieniężne podatnika. Uzasadnione
    jest to charakterem odpłatnej dostawy następującej w ramach wykonywania czynności
    egzekucyjnych. Jeżeli bowiem dłużnik niesolidnie spłaca swoje zobowiązania i w celu
    wyegzekwowania należności wszczęto przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne, to
    istnieją podstawy do uznania, że nie uiści również podatku należnego w związku z
    dostawą mającą miejsce w ramach egzekucji.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że komornik sądowy dokonuje transakcji w
    imieniu podatnika - dłużnika. Prowadzona przez niego sprzedaż towarów będących
    własnością dłużnika będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług, gdy do
    rozliczenia tego podatku byłby zobowiązany dłużnik, natomiast w przypadku, gdy
    powyższa czynność nie podlegałaby opodatkowaniu tym podatkiem lub byłaby od niego
    zwolniona, komornik sądowy nie będzie obowiązany do odprowadzenia podatku. Jeżeli na
    dłużniku spoczywa obowiązek podatkowy związany ze sprzedażą towarów, to komornik
    jest zobowiązany do wystawienia faktury w imieniu i na rzecz dłużnika.
    Tym samym, komornik sądowy zobowiązany jest do przestrzegania przepisów ustawy o
    podatku od towarów i usług oraz do uwzględnienia w trakcie sprzedaży licytacyjnej
    towarów okoliczności decydujących o jej opodatkowaniu podatkiem VAT.

    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl z art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii
    Zgodnie z przedstawionymi wyżej przepisami, nieruchomość (budynek, grunt) spełnia
    definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jej sprzedaż jest traktowana jako
    czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust. 1
    ustawy.
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług w rozumieniu art.
    7 ust. 1 lub art. 8 ust. 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez
    podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z
    podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w
    rozumieniu przepisów ustawy.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na mocy art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych.

    Należy zaznaczyć, że sprzedaż składników wykorzystywanych w działalności gospodarczej
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W świetle powyższych przepisów stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Odnosząc regulacje zawarte w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy do art. 18 ustawy, wskazać
    należy, że w przypadku, gdy dłużnik - właściciel danej nieruchomości - jest podatnikiem
    podatku od towarów i usług, wówczas komornik jest płatnikiem podatku VAT z tytułu
    dostawy tej nieruchomości.
    Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pani postępowanie egzekucyjne wobec dłużnika
    prowadzącego działalność gospodarczą, w tym egzekucję z nieruchomości objętej nr KW:
    1 znajdującej się pod adresem zgłoszonym w CEIDG jako stałe miejsce wykonywania
    działalności gospodarczej przez dłużnika.
    Nieruchomość o nr KW 1 nie stanowi całości gospodarczej z pozostałą nieruchomością
    dłużnika o nr KW 2, na której dłużnik faktycznie wykonuje działalność gospodarczą i 3,
    która pozostaje niezabudowana i nieużytkowana (wszystkie trzy nieruchomości dzielą
    jeden adres). Przedziela je droga publiczna. Na przedmiotowej nieruchomości o nr KW 1
    został wzniesiony budynek mieszkalny, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych
    dłużnika i osoby z nim zamieszkującej. Dłużnik z osobą trzecią zamieszkującą wraz z nim
    zawarł umowę najmu, zaś organ egzekucyjny nie ma wiedzy czy umowa ta jest dalej
    ważna. Wynajem nieruchomości nie jest przedmiotem działalności dłużnika.
    Nabycie całości nastąpiło przez dłużnika i byłą żonę dłużnika na zasadach wspólności
    ustawowej majątkowej małżeńskiej w drodze darowizny 3 grudnia 1996 r., zaś na
    wyłączną własność dłużnika 28 października 2021 r. w drodze umowy podziału majątku
    wspólnego i ustanowienia hipoteki.
    Działalność gospodarczą dłużnik rozpoczął 17 października 1990 r. i z historii wpisu w
    CEIDG nie wynika inny adres stałego miejsca prowadzenia działalności, niż ten położenia
    ww. nieruchomości. Adres jest wspólny dla wszystkich trzech ww. nieruchomości dłużnika.
    Dłużnik prowadzący działalność gospodarczą jest czynnym podatnikiem od towarów usług.
    Działka objęta księgą wieczystą nr 1 posiada nr ewidencji 4.
    Działkę nr 4 dłużnik przez cały okres posiadania wykorzystywał w celu zaspokojenia
    potrzeb mieszkaniowych, przy czym w pierwszym okresie prowadzenia działalności
    gospodarczej dłużnik wykorzystywał część budynku mieszkalnego do celów prowadzenia
    działalności gospodarczej do czasu wzniesienia budynku usługowego na działce objętej
    KW 2. Z powodu braku odbioru rzeczonego budynku usługowego i niepełnych oświadczeń
    dłużnika, organ egzekucyjny nie jest w stanie wskazać daty zaprzestania prowadzenia
    działalności w części budynku mieszkalnego położonego na działce nr 4.
    Aktualnie działka objęta nr KW 1 nie jest wykorzystywana w innym celu, niż zaspokojenie
    potrzeb mieszkaniowych. Wedle ustaleń w toku sprawy działka ta nie będzie
    wykorzystywana w innym celu.
    Budynek mieszkalny na działce nr 4 został wybudowany przez dłużnika. Budowa została
    zakończona w roku 2000. Budowę rozpoczęto na podstawie pozwolenia na budowę z 9
    grudnia 1996 r.
    Część nieruchomości w postaci piętra domu mieszkalnego, tj. łazienki, holu i trzech pokoi
    objęta była umową najmu zawartą w 15 stycznia 2024 r. Umowa zawarta została na czas
    określony do 31 grudnia 2024 r. z jednomiesięcznym okresem wypowiedzenia. Organ
    egzekucyjny nie ma wiedzy co do osoby najemcy, ewentualnego przedłużenia umowy

    najmu oraz ewentualnych ulepszeń budynku dokonanych przez najemcę, jak również
    zapłaty podatku przez dłużnika z tytułu tejże umowy. Osobą wyłącznie uprawnioną do
    uzyskania korzyści z tytułu czynszu najmu był dłużnik jako jedyny właściciel nieruchomości.
    Pani wątpliwości dotyczą ustalenia, czy planowana sprzedaż w trybie postępowania
    egzekucyjnego nieruchomości 1 (gruntu z budynkiem mieszkalnym) będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a jeśli tak, czy będzie Pani zobowiązana do
    zapłaty podatku VAT od tej transakcji.
    Aby odpowiedzieć na zadane pytanie należy w pierwszej kolejności ustalić, czy w
    odniesieniu do ww. sprzedaży dłużnik będzie działał jako podatnik podatku VAT.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Przy czym, w
    świetle przytoczonych wyżej przepisów, status podatnika podatku od towarów i usług
    wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem.
    Dla ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem
    podatku VAT istotne jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w
    rozumieniu przepisów ustawy. Zasadne jest zatem wykluczenie osób fizycznych z grona
    podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, aportu, darowizny
    towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w
    celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności
    gospodarczej.
    W tym miejscu należy przywołać orzeczenie z 15 września 2011 r. TSUE w sprawach
    połączonych C-180/10 i C-181/10, w którym TSUE wskazał, że czynności związane ze
    zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za
    prowadzenie działalności gospodarczej. Należy dodać, że sama liczba i zakres transakcji
    sprzedaży dokonanych w niniejszej sprawie nie ma charakteru decydującego. Jak orzekł
    Trybunał, zakres transakcji sprzedaży nie może stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Inaczej jest natomiast -
    wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w
    zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych
    przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi
    Dyrektywy, gdyż działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem
    prywatnym.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-2/92
    (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży
    przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być, np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych.
    Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03
    Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie
    wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania towaru (np.
    nieruchomości) dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy,

    powinien być uznany za podatnika tego podatku. Tym samym, wykorzystywanie majątku
    prywatnego stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane dla celów
    zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym również
    nieruchomości, jest ustalenie m.in. czy majątek został nabyty i faktycznie wykorzystany na
    potrzeby osobiste, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej.
    Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów dostawa towarów (w tym nieruchomości)
    będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy
    działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia
    działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu
    podatnika.
    Należy zaznaczyć, że sprzedaż składników wykorzystywanych w działalności gospodarczej
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W opisie sprawy wskazała Pani, że część budynku mieszkalnego należącego do dłużnika
    była przedmiotem umowy najmu.
    W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071):
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem
    świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest
    świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Z powyższego wynika,
    że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z
    cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego
    najemcę.
    Biorąc pod uwagę powyższe przepisy należy stwierdzić, że świadczenie usług najmu
    wypełnia, określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, jeżeli jest
    wykonywane w sposób ciągły do celów zarobkowych, bez względu na to, czy najem jest
    prowadzony w ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu w
    rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. Sam charakter
    stosunku prawnego, jaki kształtuje umowa najmu, wskazuje, że ma ona długotrwały
    charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe.
    Zatem na gruncie przepisów ustawy najem stanowi świadczenie usług zdefiniowane w art.
    8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Ponadto, wskazała Pani, że nieruchomość 1 będąca przedmiotem wniosku znajduje się
    pod adresem zgłoszonym w CEIDG jako stałe miejsce wykonywania działalności
    gospodarczej przez dłużnika. Działkę nr 4 dłużnik przez cały okres posiadania
    wykorzystywał w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych, przy czym w pierwszym
    okresie prowadzenia działalności gospodarczej dłużnik wykorzystywał część budynku
    mieszkalnego do celów prowadzenia działalności gospodarczej do czasu wzniesienia
    budynku usługowego.
    Przedstawione okoliczności sprawy wskazują zatem, że nieruchomość będąca
    przedmiotem egzekucji była wykorzystywana przez dłużnika do prowadzenia działalności
    gospodarczej. W konsekwencji sprzedaż wskazanej nieruchomości będzie stanowić zbycie
    majątku wykorzystywanego w prowadzonej działalności gospodarczej. Zatem przy
    dostawie ww. nieruchomości spełnione będą przesłanki do uznania dłużnika za podatnika
    podatku, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą
    w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

    W konsekwencji, sprzedaż przedmiotowej nieruchomości przez Panią - komornika
    sądowego - w drodze licytacji publicznej będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, jako odpłatna
    dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Należy zauważyć, że czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług, może być albo opodatkowana właściwą stawką podatku VAT, albo może korzystać
    ze zwolnienia od tego podatku.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
      Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:
      a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
      b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części
      upłynął okres krótszy niż 2 lata.
    Z powyższego uregulowania wynika, że dostawa budynków, budowli lub ich części jest - co
    do zasady - zwolniona od podatku od towarów i usług. Wyjątek stanowi dostawa w
    ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz jeżeli pomiędzy pierwszym
    zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.
    Kluczowe jest zatem ustalenie, kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki upłynął okres od
    tego momentu.
    Zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o pierwszym zasiedleniu - rozumie się przez
      to oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie
      użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich:
      a) wybudowaniu lub
      b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o
      podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
    W przypadku nieruchomości, które nie spełniają przesłanek do zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, możliwe jest - po spełnieniu określonych
    warunków - skorzystanie ze zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą
      zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że:
      a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo
      do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
      b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do
      których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
      naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości
      początkowej tych obiektów.
    Należy zaznaczyć, że jeżeli nie zostaną spełnione przesłanki zastosowania zwolnienia od
    podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 lub pkt 10a ustawy należy przeanalizować
    możliwość skorzystania ze zwolnienia od podatku w oparciu o przepis art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy.
    Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:

      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy, dla dostawy towarów (w tym nieruchomości), spełnione muszą być łącznie dwa
    warunki wskazane w tym przepisie, tj.:
        towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
        działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
        przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
        brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu (imporcie,
        wytworzeniu) tych towarów.
    Niespełnienie choćby jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia
    dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy.
    NSA w wyroku z 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 627/12 wskazał, że:
      Zwolnienie, o którym mowa w art. 136 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, a więc również
      wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., przysługuje tylko wtedy, gdy podatnik nie ma
      prawa do odliczenia podatku na skutek ograniczeń i zakazów przewidzianych
      przepisami dyrektywy lub u.p.t.u., co wynika np. ze związku ze sprzedażą zwolnioną
      od podatku (por. art. 86 i art. 88 ustawy), a więc nie ma zastosowania, gdy brak
      odliczenia podatku w poprzedniej fazie obrotu wynika z faktu, że dana czynność w
      ogóle nie podlegała opodatkowaniu (por. wyrok TSUE z 8 grudnia 2005 r. w sprawie
      C-280/04 Jyske Finanse A/S) oraz gdy podatnik, mając prawo do odliczenia podatku
      naliczonego, z uprawnienia tego nie skorzystał.
    W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia z VAT nie będzie korzystać dostawa towarów,
    w stosunku do których podatnik nie odliczył VAT naliczonego z powodów innych niż ściśle
    określone w art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE. Tym samym, przepis art. 136 Dyrektywy
    2006/112/WE wskazuje, że w przypadkach, w których przy nabyciu towaru VAT w ogóle nie
    wystąpił, nie można uznać, że mamy do czynienia z brakiem prawa do odliczenia VAT.
    Oznacza to, że zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy nie może mieć
    zastosowania do zbycia towaru przez podatnika, jeżeli transakcja sprzedaży, w wyniku
    której nabył on wcześniej ten towar nie była opodatkowana podatkiem od towarów i usług.
    Kwestię opodatkowania dostawy gruntu, na którym posadowione zostały budynki lub
    budowle rozstrzyga art. 29a ust. 8 ustawy, w myśl którego:
      W przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo
      części takich budynków lub budowli, z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się
      wartości gruntu.
    Co do zasady grunt będący przedmiotem sprzedaży podlega opodatkowaniu według takiej
    stawki podatku od towarów i usług, jaką opodatkowane są budynki lub budowle na nim
    posadowione. Oznacza to, że gdy budynki, budowle lub ich części korzystają ze zwolnienia
    od podatku, również sprzedaż gruntu będzie korzystała ze zwolnienia od podatku.
    Analiza przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, regulujących wyżej wskazane
    prawo do zwolnienia od podatku prowadzi do wniosku, że w odniesieniu do towarów
    może wystąpić jedna z ww. podstaw do zastosowania zwolnienia od tego podatku. Istotne
    jest wobec tego każdorazowe kompleksowe zbadanie okoliczności towarzyszących danej

    dostawie. Zauważyć bowiem należy, że stosowanie zwolnień od podatku ma charakter
    wyjątkowy i nie podlega ani wykładni rozszerzającej, ani zawężającej, natomiast możliwość
    wychodzenia poza wykładnię literalną jest niedopuszczalna. W efekcie, podatnik
    uprawniony jest do zastosowania ww. preferencji, gdy charakter dokonywanych przez
    niego czynności, w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, wyczerpuje znamiona
    ujęte w treści przepisu statuującego jego prawo do zastosowania zwolnienia od podatku
    od towarów i usług.
    W analizowanej sprawie przedstawiony opis sprawy nie pozwala jednoznacznie stwierdzić,
    czy sprzedaż przez Panią w drodze licytacji komorniczej nieruchomości objętej księgą
    wieczystą nr 1 będzie korzystać ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1
    pkt 10 lub 10a ustawy, gdyż brak jest informacji niezbędnych do dokonania takiej oceny
    na podstawie ww. przepisów. Nie ma Pani bowiem wiedzy, czy dłużnik ponosił nakłady na
    ulepszenie budynku mieszkalnego w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. W
    konsekwencji, nie jest możliwe przenalizowanie zwolnień wynikających z art. 43 ust. 1 pkt
    10 i 10a ustawy.
    Jeżeli w sprawie nie ma możliwości zastosowania zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1
    pkt 10 lub 10a ustawy, koniecznym jest przenalizowanie możliwości zastosowania
    zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Z opisu sprawy wynika, że nabycie nieruchomości będącej przedmiotem wniosku
    nastąpiło na zasadach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej w drodze darowizny
    3 grudnia 1996 r., zaś na wyłączną własność dłużnika 28 października 2021 r. w drodze
    umowy podziału majątku wspólnego i ustanowienia hipoteki. Nabycie opisanej
    nieruchomości nie nastąpiło zatem w ramach czynności opodatkowanych podatkiem VAT.
    W takiej sytuacji nie można mówić, że dłużnikowi przysługiwało prawo do odliczenia
    podatku naliczonego przy nabyciu nieruchomości lub że takie prawo mu nie
    przysługiwało, bowiem nie było podatku, który mógłby odliczyć. Ponadto, z okoliczności
    sprawy nie wynika, że dłużnik wykorzystywał wskazaną nieruchomość wyłącznie do
    czynności zwolnionych od podatku VAT w całym okresie posiadania.
    Wobec tego, w omawianej sytuacji, zwolnienie od podatku VAT do dostawy nieruchomości
    na podstawie przepisu art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy nie będzie miało miejsca, z uwagi na
    fakt, iż nie zostaną spełnione warunki zawarte w tym przepisie.
    W tym miejscu należy również zauważyć, że zgodnie z art. 43 ust. 21 ustawy:
      Jeżeli udokumentowane działania organów egzekucyjnych lub komorników
      sądowych, o których mowa w art. 18, nie doprowadziły, na skutek braku możliwości
      uzyskania niezbędnych informacji od dłużnika, do potwierdzenia spełnienia
      warunków zastosowania do dostawy towarów, o której mowa w art. 18, zwolnień od
      podatku, o których mowa w ust. 1 pkt 2, 3 i 9-10a, przyjmuje się, że warunki
      zastosowania zwolnień od podatku nie są spełnione.
    Wobec powyższego, dokonana w trybie egzekucji dostawa towarów, jest opodatkowana,
    jeżeli udokumentowane działania w celu potwierdzenia zwolnienia podjęte przez
    komornika lub organ egzekucyjny były z powodu dłużnika bezskuteczne.
    Wskazała Pani, że brak informacji umożliwiających analizę zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 i 10a ustawy jest wynikiem podjętych przez Panią działań,
    które zostały udokumentowane w aktach sprawy egzekucyjnej.
    W konsekwencji, z uwagi na to, że nie posiada Pani informacji, które umożliwiają analizę
    zwolnień na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 i 10a ustawy, oraz nie będą spełnione warunki
    do zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, do
    planowanej sprzedaży licytacyjnej znajdzie zastosowanie art. 43 ust. 21 ustawy, tj. należy
    przyjąć, że warunki zastosowania zwolnień o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 bądź
    pkt 10a ustawy nie są spełnione, ponieważ podjęte przez Panią udokumentowane
    działania nie doprowadziły, na skutek braku możliwości uzyskania niezbędnych informacji

    od dłużnika, do potwierdzenia spełnienia warunków zastosowania do dostawy towarów
    zwolnienia od podatku.
    Podsumowując, w analizowanym przypadku, sprzedaż w trybie postępowania
    egzekucyjnego nieruchomości objętej księgą wieczystą nr 1 będzie podlegała
    opodatkowaniu właściwą stawką podatku VAT, stosownie do art. 43 ust. 21 ustawy. W
    konsekwencji, dostawa gruntu, na którym posadowiony jest budynek mieszkalny,
    stosownie do art. 29a ust. 8 w zw. z art. 43 ust. 21 ustawy, również nie będzie korzystała
    ze zwolnienia od podatku VAT i będzie podlegała opodatkowaniu z zastosowaniem
    właściwej stawki podatku VAT. Tym samym, skoro omawiana transakcja nie będzie
    korzystała ze zwolnienia na podstawie wskazanych przepisów Pani, jako płatnik podatku
    VAT, o którym mowa w art. 18 ustawy, będzie zobowiązana do obliczenia, pobrania i
    wpłacenia podatku VAT od przedmiotowej dostawy.
    W związku z tym, Pani stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Należy zaznaczyć, że zakres przedmiotowy wniosku wyznacza pytanie przedstawione
    przez Wnioskodawcę. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy
    będącej przedmiotem Pani wniosku (pytania). Inne kwestie nieobjęte pytaniem, nie zostały
    rozpatrzone w interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponosi
    Pani ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, o ile rzeczywisty opis sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem sprawy podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.