Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.125.2025.1.KP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-04
Teza: Skutki podatkowe umorzenia pożyczki hipotecznej.
Słowa kluczowe: kwota-kwota dodatkowa
pożyczka
ugody-ugoda sądowa
umorzenie
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne
źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Pytanie

Czy Wnioskodawczyni wraz z mężem mogą skorzystać z zaniechania poboru podatku
    dochodowego od osób fizycznych przed 31 grudnia 2024 r, w związku z zawarciem
    ugody dotyczącej zaciągniętej na własne cele mieszkaniowe pożyczki, od uzyskanego

    przychodu z tytułu umorzonego kredytu pozostającego do spłaty oraz z tytułu
    wypłaconych środków pieniężnych w sytuacji gdy nieruchomość, na remont której
    przeznaczono środki uzyskane z udzielonej pożyczki była i jest własnością osoby trzeciej
    jednakowoż stanowiła w chwili zawierania umowy pożyczki i stanowi do dziś ich miejsce
    zamieszkania?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Wnioskodawczyni reprezentuje stanowisko, iż w przedstawionych okolicznościach
    sprawy spełnia warunki prawne wynikające z treści rozporządzenia Ministra Finansów z
    dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od
    niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym
    na cele mieszkaniowe. Charakter umarzanej pożyczki zabezpieczonej hipoteką oraz
    cele, na które została przeznaczona, pozwala na zaniechanie poboru podatku
    dochodowego od osób fizycznych od uzyskanego przychodu, powstałego w związku z
    zawarciem ugody przewidującej umorzenie kredytu oraz wypłaty środków pieniężnych.
    Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych: Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego
    rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art 21,52, 52a i 52c oraz
    dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechaniu
    poboru podatku. Na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
    Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c,
    art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
    przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
    Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
    przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17
    ust. 1 pkt 6, 9. 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Przychód będzie zatem występował w każdej sytuacji gdy podatnik - czy to
    na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych,
    świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek
    określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych
    podmiotów - uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.
    Pojęcie nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje
    ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem
    jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z
    kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające
    konkretny wymiar finansowy.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art.
    10 ust. 1 pkt 9 -inne źródła.

    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy, za przychody z innych źródeł, o których mowa
    w art. 10 ust. 1 pkt 9. uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka
    otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego
    najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy
    emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia
    emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w
    tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego,
    zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia
    otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż
    wymienione w art. 14. dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do
    przychodów określonych w art 12-14 i art. 17.
    Definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do
    tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20
    ust. 1 ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym
    przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Jak wynika z opisu sprawy w (...) 2005 roku została zaciągnięta przez Wnioskodawczynię
    i jej męża, pożyczka mieszkaniowa w (...) na zaspokojenie celów mieszkaniowych
    polegających na generalnym remoncie części nieruchomości położonej w (...), która to
    nieruchomość stanowiła wyłączną własność matki wnioskodawczyni. W nieruchomości
    tej jednak wnioskodawczyni oraz jej mąż zamieszkiwali oraz zamieszkują do dziś.
    Zgodnie z umową pożyczki wszyscy pożyczkobiorcy odpowiadają solidarnie za
    zadłużenie wynikające z umowy pożyczki. Wyżej wymieniona pożyczka została
    zabezpieczona hipoteką na nieruchomości, tj. prawie własności do lokalu mieszkalnego
    przysługującym matce Wnioskodawczyni. Z informacji zawartych we wniosku wynika, że
    Wnioskodawczyni wraz z mężem postanowili skierować sprawę do sądu. W przeszłości
    Wnioskodawczyni nie korzystała z umorzenia wierzytelności z tytułu kredytu oraz nie
    korzystała z żadnego kredytu mieszkaniowego.
    Otrzymanie kredytu czy pożyczki hipotecznej i ich spłata na warunkach przewidzianych
    w umowie są, z punktu widzenia przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych obojętne podatkowo. Zdefiniowany cytowanymi powyżej przepisami prawa
    podatkowego przychód, po stronie kredytobiorcy czy pożyczkobiorcy pojawia się w
    przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy
    bowiem kredytobiorca czy pożyczkobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe
    (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli zrzeczenia
    się przez wierzyciela z prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze strony
    dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że
    zobowiązanie wygasa. Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a
    dłużnik zwolnienie przyjmuje.
    Tym samym, wartość umorzonej kwoty wierzytelności z tytułu pożyczki hipotecznej
    zaciągniętej przez Wnioskodawczynię i jej męża stanowi przychód w rozumieniu art. 11
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z tytułu nieodpłatnych świadczeń,
    klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 jst. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy.
    Na podstawie Rozporządzeni Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)

    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz. U. z 2022 r.
    poz. 592), wyjaśnić należy, że zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Finansów
    zarządzono zaniechanie podatku dochodowego od osób fizycznych od:
      • Umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
        przypadku gdy:
      - kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
        mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego gdy
        kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej
        inwestycji mieszkaniowej, oraz
      - osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
        zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
        kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a
        inwestycji mieszkaniowej.
    Zgodnie z treścią rozporządzenia kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1,
    obejmują:
      • Kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
      • odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
      • opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
        umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
        szczególności ubezpieczeń.
    Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się
    inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
      • jednego gospodarstwa domowego albo
      • więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
        mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
        fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
        podatkowej w rozumieniu art 14 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
        podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2021 r. poz. 1043).
    Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5 rozumie się
    gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny albo
    jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi osobami
    stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
    W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej inwestycji
    mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby fizyczne,
    zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma zastosowanie
    wyłącznie do osób, o których mowa w ust 1 pkt 1 lit. b.
    Zgodnie z § 4 ww. rozporządzenia, zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2. ma
    zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do
    dnia 31 grudnia 2024 r.
    Natomiast § 3 rozporządzenia reguluje, że ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o
    kredycie mieszkaniowym, należy przez to rozumieć kredytu, który został:
      • udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
        podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
        uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
        zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz

      • zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
        nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
        prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
        udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
      • zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się
    wydatki poniesione na:
      • nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem;
      • nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału
        w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
        lub udziału w takim prawie;
      • nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
        tym również z rozpoczęta budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego
        gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału
        w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131. grunt ten
        zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego;
      • budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego;
      • rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego - położonych w państwie
        członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do
        Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej.
    Dochody, od których zaniechano poboru podatku nie są wykazywane w zeznaniach
    rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do urzędu skarbowego.
    Zaniechanie ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych do dnia 31
    grudnia 2024 r.
    Z powyższego wynika zatem, że zaniechanie poboru podatku znajdzie zastosowanie do
    umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na
    cele mieszkaniowe i zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych przed dniem 15 stycznia
    2015 r. przez podmioty uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych
    ustaw, w przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu
    mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
    wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż
    określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej (§ 1 ust 1 pkt 1 lit. b) ww. rozporządzenia).
    Wszystkie przedstawione powyżej warunki zaniechania poboru podatku dochodowego
    od uzyskanego przychodu są w przypadku Wnioskodawczyni i Współwnioskodawcy
    zrealizowane.

    Rozporządzenie Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. przewiduje zaniechanie poboru
    podatku dochodowego od dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2022 r do
    31 grudnia 2024 r, dla wszystkich współkredytobiorców, niezależnie od tego, czy
    realizują własne cele mieszkaniowe, czy nie. Istotne jest, żeby kredyt czy pożyczka
    mieszkaniowa, której są współpozyczkobiorcami została przeznaczona na wydatki, o
    których mowa w art. 21 ust 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Przede wszystkim od 1 stycznia 2022 roku nie istnieje w przedmiotowym
    rozporządzeniu ograniczenie warunkujące zaniechanie poboru podatku od powstałego
    przychodu przeznaczeniem otrzymanych środków kredytowych na realizację
    „własnych” celów mieszkaniowych. Stąd właśnie stanowisko Wnioskodawczyni uznać
    należy za prawidłowe. Jednakowoż wskazać należy, iż przeznaczenie środków z pożyczki
    dotyczyło wyłącznie piętra, na którym zamieszkiwała wyłącznie Wnioskodawczyni wraz z
    mężem a sama nieruchomość nie stanowiła i nie stanowi ich własności. Parter wyżej
    wymienionej nieruchomości zamieszkiwany był i jest przez matkę współwnioskodawcy.
    Mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis zdarzenia oraz powołane przepisy
    prawa stwierdzić należy, że umorzenie przez Bank przed 31 grudnia 2024 r. spłat
    wierzytelności w związku z zawartą ugodą dotyczącą pożyczki zaciągniętej przez
    Wnioskodawczynię i jej męża na cele mieszkaniowe oraz wypłacone przy zawarciu
    umowy środki pieniężne, stanowić będzie dla Wnioskodawczyni przychód w rozumieniu
    art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z tytułu nieodpłatnych
    świadczeń klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust 1 pkt 9 w zw. z art 20
    ust. 1 ww ustawy. W stosunku do uzyskanego przez Wnioskodawczynię przychodu po
    zawarciu ugody prowadzącej do umorzenia wierzytelności z tytułu pożyczki hipotecznej
    znajdzie zastosowanie zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych
    na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe. W
    konsekwencji. Wnioskodawczyni nie będzie miała obowiązku wykazywania w zeznaniu
    rocznym, jako przychodu, kwot związanych z zawartą ugodą.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.

      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje
    każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób
    fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek
    otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w
    naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego
    zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów –
    uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.
    Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, przysporzeniem majątkowym i przychodem w
    rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych są nie tylko
    aktywa, które ulegają zwiększeniu u podatnika, ale także zmniejszenie jego pasywów.
    Umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli zrzeczenia się
    przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze strony dłużnika.
    Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że zobowiązanie
    wygasa.
    Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Tak więc, dla umorzenia wierzytelności konieczna jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w
    wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).
    W wyniku umorzenia wierzytelności po stronie dłużnika pojawia się rzeczywista korzyść,
    nie musi bowiem wydatkować środków, które byłby zobowiązany przeznaczyć na
    uregulowanie wierzytelności.
    Zatem umorzenie wierzytelności – co do zasady – skutkuje powstaniem przychodu w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 omawianej ustawy:
      Źródłami przychodów są inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane

      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    W konsekwencji, kwotę umorzonej wierzytelności należy zakwalifikować do przychodu z
    innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Na podmiotach dokonujących świadczeń z innych źródeł ciążą natomiast obowiązki
    informacyjne wynikające z art. 42a ust. 1 tej ustawy, zgodnie z którym:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z
      wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c
      oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
      zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na
      podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić
      informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją
      podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje
      zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi
      skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w
      sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych nie podlegają jednak
    przychody, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru
    podatku.
    W tym miejscu należy wskazać na rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022
    r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz.
    U. z 2024 r. poz. 102 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2025 r.
    Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Finansów:
      1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od
        kwot:
          1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego,
          w przypadku gdy:
            a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
            mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu
            mieszkaniowego - gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na
            realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz

            b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
            korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
            wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na
            realizację innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;
          2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu
          mieszkaniowego udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz
          nominowanego lub indeksowanego do waluty obcej, w związku z
          powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania.
      2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
          1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
          2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
          3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
          umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych,
          w szczególności ubezpieczeń.
      3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne
        niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
                                                2dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.)),
        zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z
        tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego
        zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje
        do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
      4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym
        lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o
        którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu
        kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie
        wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.
      5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie
        się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
          1) jednego gospodarstwa domowego albo
          2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
          mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna
          osoba fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I
          grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca
          1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz.U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).
      6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
        gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal
        mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub
        wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
      7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
        inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
        osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
        zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Natomiast z § 3 ww. rozporządzenia wynika, że:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:

      1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
        podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
        uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
        zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
      2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
        nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
        prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
        udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
      3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
      a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
      b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału
        w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
        lub udziału w takim prawie,
      c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
        tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego
        gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału
        w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten
        zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
      d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
      e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej;
    Dochody, od których zaniechano poboru podatku nie są wykazywane w zeznaniach
    rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do urzędu skarbowego.
    Podkreślenia wymaga, że prawo do zaniechania poboru podatku jest wyjątkiem od zasady
    powszechności opodatkowania, dlatego do interpretacji przepisów ustanawiających to
    prawo należy stosować wykładnię ścisłą, która nie wychodzi poza literalne brzmienie
    przepisów. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 2 czerwca 2022 r.
    sygn. akt I SA/Gl 115/22:

      Wymaga bowiem przypomnienia, że co do zasady – przepisy o ulgach podatkowych,
      jako przewidujące wyjątki od zasady powszechnego opodatkowania, powinny być
      interpretowane ściśle, nie mogą być one przedmiotem wykładni rozszerzającej.
      Stanowisko to zgodne jest z wypracowanym przez orzecznictwo Naczelnego Sądu
      Administracyjnego i utrwalonym już poglądem, że przepisy dotyczące wszelkiego
      rodzaju ulg i zwolnień podatkowych – jako odstępstwo od sformułowanej w art. 84
      Konstytucji RP zasady równości i powszechności opodatkowania – powinny być
      interpretowane ściśle. Wykładnia przepisów zawierających takie normy winna być
      precyzyjna, aby mogła doprowadzić do prawidłowego jej odczytania, wykluczone jest
      dokonywanie wykładni rozszerzającej, czy zawężającej mogącej spowodować skutki o
      charakterze prawotwórczym, przy czym organy podatkowe obowiązane są do
      stosowania przepisów prawa, zaś sądy do badania poprawności realizowania tego
      procesu (zob. wyroki WSA w Gdańsku z dnia 8 lipca 2014 r. I SA/Gd 538/14; NSA z
      dnia 25 lutego 2014 r. II FSK 94/12).
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości wyjaśnić należy, że z literalnego brzmienia
    powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Finansów wprost wynika, że dotyczy ono
    wyłącznie kredytu hipotecznego. Potocznie dosyć często pojęcia „kredyt” i „pożyczka”
    stosuje się jako synonimy. Choć mają wiele cech wspólnych, są to jednak dwa różne
    produkty finansowe. Na gruncie regulacji przepisów prawa kredyt i pożyczka to dwie
    odrębne instytucje różniące się podstawami prawnymi i zasadami ich zawierania, zatem
    nie są tożsame i nie mogą być używane zamiennie, jeśli chodzi o wykładnię przepisów
    prawa, które się do nich odnoszą.
    Umowa pożyczki została uregulowana w przepisach Kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 720
    § 1 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność
      biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a
      biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy
      tego samego gatunku i tej samej jakości.
    Stosownie do art. 720 § 2 ww. Kodeksu:
      Umowa pożyczki, której wartość przekracza tysiąc złotych, wymaga zachowania
      formy dokumentowej.
    Kredyt został natomiast uregulowany przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo
    bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Następne przepisy rozdziału 5 ustawy Prawo bankowe szczegółowo określają: elementy
    umowy kredytu, w tym w szczególności cel, na który kredyt został udzielony, zasady
    udzielania kredytu i oceny zdolności kredytowej, obowiązek udzielania informacji
    dotyczących kontroli sytuacji finansowej i gospodarczej kredytobiorcy oraz wykorzystania i
    spłaty kredytu, zabezpieczenie i wypowiadanie umów kredytu, ochronę kredytobiorcy czy
    też zasady oprocentowania kredytu. Prawo bankowe rozróżnia więc udzielanie kredytów
    od udzielania pożyczek.
    Ponadto tym, co odróżnia pożyczkę hipoteczną i kredyt mieszkaniowy, to przeznaczenie
    środków. W przypadku pożyczki hipotecznej mogą być one wydane na dowolny cel. Kredyt

    mieszkaniowy/hipoteczny może być natomiast przeznaczony wyłącznie na realizację celów
    mieszkaniowych kredytobiorcy.
    Jak wynika z art. 3 ust. 1 ustawy o kredycie hipotecznym oraz o nadzorze nad
    pośrednikami kredytu hipotecznego i agentami (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2245 ze zm.):
      Przez umowę o kredyt hipoteczny rozumie się umowę, w ramach której
      kredytodawca udziela konsumentowi kredytu lub daje mu przyrzeczenie udzielenia
      kredytu zabezpieczonego hipoteką lub innym prawem związanym z nieruchomością
      mieszkalną lub przeznaczonego na sfinansowanie niezwiązanego z działalnością
      gospodarczą lub prowadzeniem gospodarstwa rolnego nabycia lub utrzymania:
      1) prawa własności budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego
        odrębną nieruchomość, a także ich budowy lub przebudowy w rozumieniu art. 3
        pkt 6 i 7a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r. poz.
        2351 oraz z 2022 r. poz. 88, 1557, 1768, 1783 i 1846);
      2) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu;
      3) prawa własności nieruchomości gruntowej lub jej części;
      4) udziału we współwłasności budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego
        stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w nieruchomości gruntowej.
    Zatem kredyt mieszkaniowy/hipoteczny może być zaciągany wyłącznie na realizację
    celów mieszkaniowych kredytobiorcy, które jednocześnie nie są związane z
    działalnością gospodarczą lub prowadzeniem gospodarstwa rolnego.
    Mając na uwadze powyższe, pożyczki hipotecznej, którą Państwo zaciągnęli w 2005 r.,
    nie należy utożsamiać z kredytem mieszkaniowym/hipotecznym, o którym mowa w
    omawianym rozporządzeniu Ministra Finansów.
    W konsekwencji, nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że możecie Państwo
    skorzystać z zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych przed 31
    grudnia 2024 r. oraz, że spełniacie Państwo warunki prawne wynikające z treści
    rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe. Skoro pożyczka hipoteczna nie została
    przez ustawodawcę uwzględniona w ww. rozporządzeniu, to umorzenie kwoty
    wierzytelności z tytułu jej zaciągnięcia nie może korzystać z zaniechania poboru
    podatku dochodowego.
    W związku z tym niecelowe jest odnoszenie się do poruszonej przez Panią kwestii
    możliwości skorzystania z zaniechania poboru podatku dochodowego w sytuacji, gdy
    nie są Państwo właścicielami nieruchomości, na której remont zaciągnęliście Państwo
    opisany we wniosku kredyt.
    Zatem, umorzona w 2024 r. przez Bank kwota pożyczki hipotecznej zaciągniętej przez
    Państwa w 2005 r., stanowi dla Państwa przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowany do źródła, o którym mowa w
    art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegający opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Odnosząc się natomiast do skutków podatkowych zwrotu ustalonej w ugodzie dodatkowej
    kwoty pieniężnej wyjaśniam, że z definicji przychodu zawartej w art. 11 ust. 1, wywieść
    można, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są
    określonym przyrostem majątkowym o charakterze definitywnym, nie mające charakteru
    zwrotnego.

    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w sytuacji, gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania określonych
    wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych
    nieodpłatnych świadczeń), czy też w wyniku określonego zdarzenia, które powoduje
    zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje określone
    przysporzenie majątkowe.
    W opisie wskazaliście Państwo, że w ugodzie Bank zobowiązał się do zwrotu na Państwa
    rzecz części z nadpłaconych przez Państwa ponad kapitał pożyczki kwot. Kwota zwrotu
    wynieść miała (...) zł tytułem dodatkowej kwoty pieniężnej stanowiącej częściowy zwrot
    spłaconych przez Państwa rat kredytowych.
    Jak już wyżej wspomniałem, zgodnie z treścią art. 720 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność
      biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a
      biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy
      tego samego gatunku i tej samej jakości.
    Z kolei stosownie do art. 78 ustawy Prawo bankowe:
      Do umów pożyczek pieniężnych zawieranych przez bank stosuje się odpowiednio
      przepisy dotyczące zabezpieczenia spłaty i oprocentowania kredytu.
    Podkreślić należy, że otrzymanie pożyczki i jej spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie pożyczki są obojętne podatkowo. Przychód po stronie pożyczkobiorcy pojawia się
    w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia pożyczki, jej części lub odsetek. Wtedy
    bowiem pożyczkobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Wobec powyższego, skoro kwota (...) zł, którą otrzymaliście Państwo od Banku w wyniku
    zawartej ugody stanowi zwrot wpłaconych środków z tytułu spłaty pożyczki i mieści się w
    kwocie wpłacanej przez Państwa podczas spłaty pożyczki to jej otrzymanie nie powoduje
    po Państwa stronie dodatkowego przysporzenia majątkowego. W konsekwencji pieniądze
    te nie będą Państwa przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych i ich uzyskanie nie będzie skutkowało po Państwa
    stronie obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego.
    Wobec tego, że w sytuacji zwrotu części kwoty dokonanych przez Państwa spłat nie
    dojdzie do powstania przychodu i w konsekwencji nie będzie miało zastosowanie Ministra
    Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego
    od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym
    na cele mieszkaniowe, Państwa stanowisko w części dotyczącej zwrotu otrzymanego na
    podstawie ugody również uznałem za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
    obowiązywał w okresie wskazanym przez Państwa w pytaniu.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
    ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pani A.J-S. (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.