Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-1.4011.320.2025.1.NC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-22
Teza: Skutki podatkowe zawarcia ugody z bankiem.
Słowa kluczowe: banki
kredyt-kredyt hipoteczny
ugody-ugoda sądowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne
źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 95b

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 czerwca 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść
    wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca – A. A jest polskim rezydentem podatkowym. Dnia 27 grudnia 2005 r.
    zawarł z X S.A. z siedzibą w V (aktualnie Y S.A. z siedzibą w V) Umowę Nr (...) o kredyt
    hipoteczny dla osób fizycznych „(...)” waloryzowany kursem CHF (dalej: „Umowa”).
    Kredyt został udzielony na zakup na rynku wtórnym prawa do lokalu mieszkalnego nr 4
    położonego przy ul. A 1 w B, częściowe refinansowanie poniesionych nakładów na zakup
    przedmiotowego lokalu oraz pokrycie kosztów remontu przedmiotowego lokalu. Bank
    wypłacił kredytobiorcy łączną kwotę 500.000,03 PLN.
    Zgodnie z § 5 ust. 1 w zw. z § 7 ust. 1 Umowy, a także na podstawie § 12 ust. 4 Umowy,
    cała kwota kredytu została wypłacona w złotówkach, miała być także spłacana w złotych
    polskich. Kredyt został wypłacony w złotówkach przeliczonych zgodnie z kursem kupna
    CHF według tabeli kursowej Banku. Przez cały okres trwania Umowy Wnioskodawca spłaca
    kredyt w walucie PLN. Kredyt nie został przez Wnioskodawcę spłacony i nadal jest
    spłacany.
    W ocenie Wnioskodawcy Umowa zawiera wady skutkujące jej nieważnością. Z racji
    nieważności czynności zobowiązującej do świadczenia, wpłaty Wnioskodawcy na poczet
    Umowy stanowią nienależne świadczenie w rozumieniu art. 410 § 2 k.c., dlatego też
    powinny zostać zwrócone Wnioskodawcy na podstawie przepisów o bezpodstawnym
    wzbogaceniu.
    W związku z powyższym, Wnioskodawca wystąpił do Sądu Okręgowego w V z
    powództwem przeciwko Bankowi o ustalenie nieważności umowy kredytu oraz zapłatę
    kwoty 199.586,57 PLN.
    Bank przedstawił Wnioskodawcy propozycję ugody pozasądowej (dalej: „Ugoda”), na mocy
    której zaproponował potrącenie roszczenia Wnioskodawcy do wysokości roszczenia
    Banku. Ponadto Ugoda przewiduje zwrot na rzecz Wnioskodawcy kwoty 304.269,23 PLN
    (dalej: „Kwota zwrotu”). Zaproponowana przez Bank treść Ugody nie potwierdza jednak
    nieważności umowy.
    Na skutek Ugody Wnioskodawca ma wycofać pozew wraz ze zrzeczeniem się roszczenia.
    Wnioskodawca podkreśla, że chodzi o ugodę pozasądową. Na dzień złożenia niniejszego
    wniosku Strony negocjują jeszcze wysokość Kwoty zwrotu na rzecz Wnioskodawcy.
    Wnioskodawca nie ma wpływu na treść pozostałych postanowień zawartych w Ugodzie.
    Bank nie zgadza się na wprowadzanie zmian do treści zaproponowanej przez siebie
    Ugody.
    W treści ugody Bank wskazał:
    TREŚĆ UGODY
    (...)
    Wnioskodawca wskazuje, że Bank nie zgadza się na prowadzenie negocjacji co do innych
    postanowień Ugody niż kwoty rozliczeń (np. Bank nie zgadza się na wprowadzenie do
    ugody postanowienia, zgodnie z którym strony potwierdziłyby nieważność Umowy,
    abuzywność niektórych z jej postanowień lub doprecyzowałyby tytuł pod jakim
    dokonywana jest płatność Kwoty zwrotu).
    Istotą wątpliwości Wnioskodawcy jest to, czy Kwota zwrotu jaką otrzyma od Banku będzie
    podlegała opodatkowaniu. Wnioskodawca ma wątpliwości co do skutków podatkowych w
    /w sposobu rozliczenia Stron, w szczególności ma wątpliwość co do skutków podatkowych
    otrzymania Kwoty zwrotu, dlatego składa niniejszy wniosek, aby w zależności od
    stanowiska organu podatkowego, podjąć decyzję co do zawarcia Ugody.
    Wnioskodawca oświadcza, że:
    - kredyt z Umowy został zaciągnięty na własne potrzeby mieszkaniowe;

    - kredyt został zabezpieczony hipoteką;
    - nie korzystał z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
      kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w niniejszym
      wniosku inwestycji.
    Bank, z którym Wnioskodawca zawarł Umowę kredytu jest podmiotem, którego
    działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
    uprawnionym do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady
    funkcjonowania takich podmiotów.
    Zgodnie z umową ww. kredytu, Wnioskodawca jest zobowiązany do spłaty kredytu.
    Nieruchomość, na której nabycie Wnioskodawca zaciągnął kredyt położona jest w Polsce.
    Wnioskodawca wskazał kwoty rozliczeń:
    - Bank wypłacił Wnioskodawcy kwotę 500.000,03 PLN;
    - Wnioskodawcy przysługuje roszczenie o zapłatę w wysokości 804.269,26 PLN (kwota
      745.783,75 PLN tytułem spłaty rat kapitałowo-odsetkowych, kwota 6.000,00 PLN
      tytułem prowizji, kwota 1.000,00 PLN tytułem ubezpieczenia kredytu, kwota 5.917,49
      PLN tytułem ubezpieczenia niskiego wkładu własnego oraz kwota 45.568,02 PLN
      tytułem ustalonych przez strony części odsetek ustawowych za opóźnienie
      wyliczonych za okres od dnia wpływu pozwu do Banku (tj. 17 lutego 2023 r.) do dnia 2
      maja 2025 r.);
    - Wnioskodawca w dalszym ciągu spłaca kredyt, a więc suma wpłat cały czas się zwiększa.
      W związku z powyższym, Kwota zwrotu w wysokości 304.269,23 PLN stanowiłaby w
      istocie, zwrot spłaconych rat Kredytu.

## Pytanie

Czy kwota zwrotu, którą Bank ma wypłacić Wnioskodawcy w wyniku ugody pozasądowej,
    o treści jak w opisanym stanie faktycznym, będzie stanowiła po stronie Wnioskodawcy
    przychód, od którego Wnioskodawca będzie zobowiązany zapłacić podatek dochodowy?
    Pana stanowisko w sprawie
    Stanowisko Wnioskodawcy w odniesieniu do przedstawionego powyżej pytania jest takie,
    że kwota zwrotu nie stanowi przychodu Wnioskodawcy, od której należy uiścić podatek
    dochodowy.
    Uzasadnienie:
    Pojęcie przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 w zw. z art. 1 w zw. z art. 9 ust. 1 w zw. z art.
    11 ust. 1 PIT wiąże się z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością
    wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 PIT mogą być tylko takie
    świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego.
    Kwota zwrotu obejmuje zwrot środków pieniężnych, które Wnioskodawca wcześniej
    zapłacił Bankowi w trakcie trwania umowy kredytu. W ocenie Wnioskodawcy dochodzi
    wówczas do powrotu w tym zakresie do wcześniej istniejącego stanu posiadania.
    Wnioskodawca nie otrzymuje niczego, czego wcześniej sam nie posiadał, gdyż odzyskuje
    swoje własne środki, które bank powinien mu zwrócić z powodu nieważności umowy. Nie
    dojdzie zatem do przysporzenia w majątku Wnioskodawcy, a zatem nie będzie przychodu
    po stronie Wnioskodawcy.
    Wnioskodawca zwraca ponadto uwagę na to, że sam Bank informuje go w propozycji
    Ugody (a także na swojej stronie internetowej), że względem kwoty zwrotu nie wystawi PIT-
    11. Bank informuje ponadto, że dysponuje stosowaną interpretacją Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej w tym zakresie i odsyła do komunikatu na swojej stronie
    internetowej, z którego wynika, że Kwota zwrotu nie stanowi przychodu kredytobiorcy.

    Jak wynika z treści komunikatu na stronie Banku, Bank otrzymał od Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej interpretację indywidualną, w której to organ stwierdził cyt.: (...).
    Zgodnie z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego
    uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei
    definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    W przedstawionej powyżej sytuacji, po stronie Wnioskodawcy nie dojdzie do powstania
    przysporzenia majątkowego, albowiem w związku z zawarciem ugody Wnioskodawca
    otrzyma zwrot własnych środków pieniężnych, które wpłacił na rzecz Banku. Kwota
    otrzymana na podstawie ugody z bankiem nie spowoduje więc faktycznego przyrostu w
    majątku Wnioskodawcy. Kwota zwrotu w wysokości 304.269,23 zł zaproponowana przez
    bank nie stanowi przychodu do opodatkowania.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
    Zgodnie z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Ogólne pojęcie przychodu zostało wyjaśnione w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Ustawodawca przyjął zasadę, że przychodami są:
    1) pieniądze i wartości pieniężne, które:

    · zostały otrzymane przez podatnika – czyli takie pieniądze i wartości pieniężne, które
      podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;
    · zostały postawione do dyspozycji podatnika – czyli takie przysporzenia, które zostały mu
      faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne,
      które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość
      skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od
      dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do
      dyspozycji podatnika.
    2) wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń – czyli
      takie przysporzenia majątkowe, które mają postać:
    · świadczeń w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa);
    · nieodpłatnych świadczeń innych niż świadczenia w naturze (np. otrzymane usługi).
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Z
    uwagi na wyróżnienie przez ustawodawcę przychodów o charakterze niepieniężnym,
    uznaje się, że przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy jest nie tylko uzyskanie
    przez podatnika nowych aktywów, ale także zmniejszenie jego pasywów.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji pojęcia
    „nieodpłatnego świadczenia”. Dokonując zatem wykładni gramatycznej, za „nieodpłatne
    świadczenie” uznać należy świadczenia „nie wymagające opłaty, takie, za które się nie
    płaci, bezpłatne”. Zatem należy przyjąć, że nieodpłatnym świadczeniem jest takie
    zdarzenie, którego skutkiem (następstwem) jest nieodpłatne przysporzenie majątku
    jednej osobie kosztem majątku innej osoby, innego podmiotu. Nieodpłatne świadczenie w
    znaczeniu prawa podatkowego obejmuje nie tylko świadczenie w rozumieniu prawa
    cywilnego (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony), ale w jego zakres wchodzą
    także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest
    uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne oraz
    gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku mające konkretny
    wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł
    przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są:
      - inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z

      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł
    ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody
    inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde
    świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii
    przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww.
    ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej
    ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę w przytoczonym już wcześniej art. 11 ust.
    1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z definicji tej wywieść można
    również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są
    określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i
    zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.
    j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    W opisie sprawy wskazał Pan, że 27 grudnia 2005 r. zawarł umowę kredytu hipotecznego
    waloryzowanego kursem CHF. Kwota udzielonego kredytu wynosiła 500.000,03 PLN. W
    Pana ocenie Umowa zawiera wady skutkujące jej nieważnością, a dokonane przez Pana

    wpłaty na poczet Umowy stanowią nienależne świadczenie w rozumieniu art. 410 § 2 k.c.,
    dlatego też powinny zostać zwrócone. 17 lutego 2023 r. wystąpił Pan z pozwem przeciwko
    bankowi o ustalenie nieważności umowy kredytowej oraz zapłatę kwoty 199.586,57 PLN.
    Bank przedstawił Panu propozycję ugody pozasądowej, na mocy której zaproponował
    potrącenie Pana roszczenia do wysokości roszczenia Banku oraz zwrot na Pana rzecz
    kwoty wierzytelności w wysokości 304.269,23 PLN.
    W treści ugody wskazano, że przysługują Panu roszczenia o zapłatę w wysokości 804
    269,26 PLN, na które składają się: 745 783,75 PLN tytułem rat kapitałowo-odsetkowych; 5
    917,49 PLN tytułem Ubezpieczenia Niskiego Wkładu Własnego; 1 000,00 PLN tytułem
    składek na poczet ubezpieczenia; 6 000,00 PLN tytułem opłat i prowizji związanych z
    kredytem; a także 45 568,02 PLN tytułem ustalonych przez Strony części odsetek
    ustawowych za opóźnienie.
    W wyniku wzajemnych rozliczeń, tj. potrącenia Pana roszczenia w wysokości 804 269,26
    PLN z roszczeniem banku w wysokości 500 000,03 PLN, Bank zobowiązany jest do zapłaty
    na Pana rzecz pozostałej kwoty przysługującego roszczenia, tj. 304 269,23 PLN.
    Zasady i skutki dokonywania kompensaty (potrącenia) reguluje przepis art. 498 ustawy
    Kodeks cywilny. Zgodnie z tym przepisem:
      § 1 Gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami, każda
      z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli
      przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone
      tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone
      przed sądem lub przed innym organem państwowym.
      § 2 Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości
      wierzytelności niższej.
    Potrącenie wierzytelności jest jedną z form wygaśnięcia zobowiązania w wyniku
    wykonania świadczenia przez umorzenie wzajemnych wierzytelności między stronami.
    Wygaśnięcie zobowiązania przez potrącenie, czyli kompensata wierzytelności, następuje
    wówczas, jeżeli jedna strona jest w stosunku do drugiej dłużnikiem i jednocześnie
    wierzycielem, tj. ma zarówno wierzytelność, jak i zobowiązanie względem tej drugiej
    strony. Potrącenie, mimo że dotyczy świadczeń tego samego rodzaju (z reguły
    pieniężnych), prowadzi do zaliczenia jednej wierzytelności na poczet drugiej. Dochodzi w
    ten sposób do zaspokojenia wierzyciela i osiągnięcia tym samym celu zobowiązania. Na
    skutek potrącenia wierzytelności obydwu stron umarzają się nawzajem do wysokości
    wierzytelności niższej. Instytucja potrącenia jest substytutem świadczenia, dzięki któremu
    dłużnik płaci swój dług i zwalnia się z zobowiązania. W momencie potrącenia następuje
    faktyczne spełnienie świadczenia. Potrącenie jest więc formą wykonania zobowiązania, do
    którego, w myśl art. 503 Kodeksu cywilnego, stosuje się przepisy o zaliczeniu zapłaty.
    Wprawdzie przez potrącenie strony nie otrzymują efektywnie należnych im świadczeń, ale
    wskutek zaliczenia wierzytelności jednej z nich na poczet wierzytelności drugiej każda ze
    stron zostaje zwolniona ze swego długu, co pozwala uznać ich długi za spłacone. Tym
    samym potrącenie jako sposób wygaszenia stosunku zobowiązaniowego uznaje się za
    równoważny spełnieniu świadczenia (zapłacie).
    W sytuacji, gdy dojdzie do umorzenia należności poprzez potrącenie wierzytelności, u
    stron nie wystąpi przychód podatkowy. Przychód podatkowy wystąpiłby wówczas, gdy
    doszłoby do częściowej kompensaty wierzytelności, a wierzyciel zwolniłby dłużnika z
    pozostałej części długu.
    W przedmiotowej sprawie bank dokona na Pana rzecz zwrotu środków pieniężnych, które
    wcześniej na mocy umowy kredytu wpłacił Pan tytułem spłaty rat kapitałowo-
    odsetkowych, ubezpieczenia niskiego wkładu własnego, tytułem składki na poczet
    ubezpieczenia oraz opłat i prowizji związanych z kredytem. Wobec powyższego, wypłata
    przez bank na Pana rzecz tego zwrotu będzie dla Pana neutralna podatkowo. W wyniku

    tego zwrotu nie osiągnie Pan bowiem konkretnego przysporzenia majątkowego, a więc
    zwrot ten nie spowoduje po Pana stronie powstania przychodu w rozumieniu przepisów
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Tym samym – nie będzie na Panu ciążył obowiązek zapłaty podatku dochodowego od
    osób fizycznych z tego tytułu.
    Odnosząc się do kwestii otrzymania przez Pana na podstawie ugody odsetek ustawowych
    za opóźnienie, należy wskazać, że instytucję prawną odsetek za zwłokę reguluje art. 481 §
    1 ustawy Kodeks cywilny, zgodnie z którym:
      Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może
      żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby
      opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    Jednocześnie stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty należności
      niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od podatku
      dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
      zaniechano poboru podatku.
    Przepis art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwalnia z
    opodatkowania wszelkie odsetki za opóźnienie wypłacone w związku ze świadczeniami,
    które nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Wobec powyższego odsetki ustawowe za opóźnienie będą stanowić dla Pana przychód z
    innych źródeł stosowanie do art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, jednakże w związku z tym, że kwota zwrotu wpłaconych
    przez Pana rat kapitałowo-odsetkowych, ubezpieczenia niskiego wkładu własnego, kwoty
    tytułem składki na poczet ubezpieczenia oraz opłat i prowizji związanych z kredytem, nie
    będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, wypłacone
    Panu odsetki będą korzystać ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1
    pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Mając na uwadze powyższe, w przypadku dokonania przez bank wypłaty na Pana rzecz
    pozostałej kwoty roszczenia w wysokości 304 269,23 PLN otrzyma Pan z powrotem zwrot
    zapłaconych bankowi kwot oraz kwotę tytułem odsetek ustawowych. Nie ma zatem
    podstaw, aby zwróconą przez bank kwotę wraz z odsetkami uznać za przychód
    podlegający opodatkowaniu. Dla celów podatkowych wypłata ww. kwot będzie obojętna
    podatkowo. Tym samym nie będzie Pan miał obowiązku rozliczenia tych środków dla
    celów podatkowych.
    Wobec powyższego, Pana stanowisko należało w całości uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Należy zastrzec, że interpretacja indywidualna dotyczy wyłącznie sprawy będącej
    przedmiotem wniosku w kontekście sformułowanego pytania interpretacyjnego oraz
    własnego stanowiska, natomiast nie rozstrzyga innych kwestii opisanych we wniosku.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w
    przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy,
    udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

    Niniejszą interpretację wydano w oparciu o opis zdarzenia przyszłego przedstawionego
    we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego,
    ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych
    okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem
    się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli
    w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni
    się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie
    będzie Państwa chroniła.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.