Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT2.4011.138.2025.2.ŁS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-29
Teza: Obowiązki płatnika; wypłata świadczenia na podstawie
zawartej ugody sądowej.
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek płatnika
płatnik
rozwiązanie
ugody-ugoda sądowa
umowa
umowa-umowa o pracę
świadczenie-świadczenie pieniężne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.-
Zakłady pracy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Odszkodowania i zadośćuczynienia.
1

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Stosunek pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3b
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo – na wezwanie organu – pismem z 4 kwietnia 2025 r. Treść wniosku
    jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Z pracownicą zatrudnioną na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony umowa o
    pracę została rozwiązana 25 maja 2024 r. Rozwiązanie nastąpiło bez wypowiedzenia z
    winy pracownika, na podstawie art. 53 § 1 pkt 1 lit. b Kodeksu pracy. Pracownica wniosła
    odwołanie do Sądu Pracy.
    W toku postępowania strony zawarły ugodę sądową przed Sądem Rejonowym A, pod
    sygnaturą akt (...). Zgodnie z jej treścią były pracodawca zobowiązał się do zapłaty na rzecz
    byłej pracownicy kwoty 22 502,70 zł tytułem odszkodowania, w terminie do 5 marca 2025
    r., z ustawowymi odsetkami za opóźnienie na wypadek uchybienia terminowi płatności.
    Podpisując ugodę, strony zgodnie oświadczyły, że zamyka ona spór powstały między nimi
    oraz wyczerpuje wszelkie roszczenia dochodzone w tej sprawie przez byłą pracownicę.
    Strony nie dokonały zmiany trybu rozwiązania stosunku pracy z „bez wypowiedzenia” na
    „za porozumieniem stron”, a zatem nie wskazano, że wypowiedzenie umowy nastąpiło z
    naruszeniem obowiązujących przepisów. Odszkodowanie zostało wypłacone w terminie
    wskazanym w ugodzie.
    Kwota wypłacona byłemu pracownikowi wynika z ustaleń zawartych w ugodzie i ma
    charakter umowny, uwzględniając interesy obu stron. Nie dotyczy ona szkody
    rzeczywistej, lecz ma na celu wyczerpanie wszelkich ewentualnych roszczeń stron
    wynikających ze stosunku pracy i jego rozwiązania oraz rekompensuje korzyści, które była
    pracownica mogłaby osiągnąć gdyby do zwolnienia nie doszło.
    W związku z powyższym nie można mówić o bezprawnym działaniu i konieczności
    naprawienia wyrządzonej szkody lub krzywdy.
    W ocenie pracodawcy kwota ta zatem nie korzysta ze zwolnienia przewidzianego w art. 21
    ust. 1 pkt 3 i pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a raczej powinna
    zostać opodatkowana zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3b lit b.
    W związku z powyższym pracodawca stoi na stanowisku, że uzgodniona w ugodzie kwota
    stanowi przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu. Jego źródłem jest
    bowiem uprzednio istniejący stosunek pracy, bez którego pracownica nie miałaby
    podstaw do występowania z roszczeniem o zasądzenie odszkodowania.

    W konsekwencji od uzgodnionej w ugodzie kwoty pracodawca pobrał i odprowadził
    zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych na rachunek właściwego urzędu
    skarbowego.
    Uzupełnienie stanu faktycznego
    19 lutego 2025 r. została zawarta ugoda sądowa w rozumieniu art. 223 § 1 Kodeksu
    postępowania cywilnego, w sprawie o sygn. akt (...).
    Osnowa ugody została wciągnięta do protokołu rozprawy przed Sądem Rejonowym (...) i
    podpisana przez strony.
    Na podstawie ugody sądowej Sąd wydał postanowienie o umorzeniu postępowania
    sądowego, zgodnie z art. 355 § 1 k.p.c.
    Świadczenie, które zostało wypłacone pracownikowi (...), nie wynikało bezpośrednio z
    przepisów prawa, lecz zostało uzgodnione dobrowolnie przez strony jako forma
    rozwiązania sporu co do wysokości odszkodowania. Kwota została ustalona w sposób
    ryczałtowy.
    Wysokość świadczenia oraz jego zasady ustalenia wynikają wyłącznie z treści ugody
    sądowej. Nie zostały określone w przepisach prawa ani wcześniejszych umowach.
    Ugoda nie przesądza o niezgodności z prawem rozwiązania stosunku pracy.
    Ugoda nie zmieniała trybu rozwiązania umowy – pozostało ono określone jako
    rozwiązanie bez wypowiedzenia przez pracodawcę z winy pracownika (art. 52 Kodeksu
    pracy).
    Ugoda sądowa wyczerpywała wszelkie wzajemne roszczenia stron wynikające z
    uprzedniego stosunku pracy – nie przewidziano dalszych świadczeń ani zobowiązań.

## Pytanie

Czy prawidłowe było pobranie i odprowadzenie przez pracodawcę zaliczki na podatek
    dochodowy od osób fizycznych od kwoty wypłaconej na podstawie ugody sądowej?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Państwa zdaniem, wypłacone odszkodowanie stanowi przychód ze stosunku pracy, który
    podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z art. 12
    ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie spełnia ono przesłanek do
    zastosowania zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 3 i pkt 3b tej ustawy, a raczej
    ma tu zastosowanie przepis art. 21 ust. 1 pkt 3b lit. b.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163) jest zasada powszechności
    opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Stanowi on, że:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika z wyjątkiem
    tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych,
    zawartym w ww. ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Wyszczególnienia źródeł przychodów osiągniętych przez osoby fizyczne ustawodawca
    dokonał w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Natomiast w świetle art. 12 ust. 1 omawianej ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Należy zauważyć, że użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów
    stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są
    więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem
    przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą
    stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do
    przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego
    świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko
    wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale
    również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty,
    jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy.
    Przy czym na podmiocie dokonującym wypłaty ww. świadczeń (pracodawcy) ciążą
    natomiast obowiązki płatnika, wynikające z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, zgodnie z którym:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Z kolei z art. 38 ust. 1 cytowanej ustawy wynika, że:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika
      wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź
      miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Jeżeli między kwotą
      potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje różnica, należy ją
      wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.

    Odszkodowanie stanowi, co do zasady, przychód w rozumieniu przytoczonego wyżej art.
    11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie oznacza to jednak, że
    wszystkie odszkodowania podlegają opodatkowaniu. Niektóre z nich, wymienione w
    katalogu zwolnień przedmiotowych, określonym w art. 21 ust. 1 ww. ustawy, korzystają ze
    zwolnienia od podatku. Jednakże należy podkreślić, że korzystanie z każdej preferencji
    podatkowej, w tym zwolnienia od podatku, jest możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy
    spełnione są wszelkie przesłanki określone w przepisie stanowiącym podstawę prawną
    danej preferencji.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia,
      jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw
      lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów
      administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów, oraz otrzymane
      odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania
      wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na
      ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9
      § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 2023 r. poz. 1465), z
      wyjątkiem:
        a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
        wypowiedzenia umowy o pracę,
        b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych
        zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn
        niedotyczących pracowników,
        c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia
        funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
        d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
        e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
        działalnością gospodarczą,
        f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z
        prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są
        opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o
        których mowa w art. 30c,
        g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    Z kolei art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia
      otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym
      wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:
        a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
        b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
        wyrządzono.
    W kontekście powyższego wyjaśnić należy, że zwolnieniem określonym w art. 21 ust. 1 pkt
    3 cyt. ustawy objęte są odszkodowania lub zadośćuczynienia, w sytuacji gdy ich wysokość
    lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów
    wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów administracyjnych
    wydanych na podstawie tych przepisów; lub też jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania
    wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie
    porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z
    dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, z wyjątkiem wymienionych w lit. a-g tego przepisu.

    Oznacza to, że zwolnienie nie obejmuje wszystkich odszkodowań, a tylko te, których
    wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost ze stosownych przepisów prawa lub aktów
    administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów, z wyjątkiem enumeratywnie
    wymienionych kategorii odszkodowań.
    Natomiast zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy,
    obejmuje swym zakresem odszkodowania lub zadośćuczynienia przyznane na podstawie
    wyroku lub ugody sądowej, których wysokość lub zasady ustalania nie wynikają wprost z
    regulacji wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy. Przy czym ze zwolnienia, o którym
    mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy wyłączone są świadczenia otrzymane w związku z
    prowadzoną działalnością gospodarczą oraz świadczenia dotyczące korzyści, które
    podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.
    Odszkodowanie jest szczególnym rodzajem świadczenia polegającego na naprawieniu
    szkody, czyli uszczerbku, jakiego doznaje poszkodowany we wszystkiego rodzaju dobrach
    przez prawo chronionych. W praktyce szkoda może obejmować stratę polegającą na
    ubytku w majątku – wskutek doznania tej straty poszkodowany staje się uboższy niż był
    dotychczas, lub może dotyczyć utraconych korzyści, jakich poszkodowany mógłby się
    spodziewać, gdyby mu szkody nie wyrządzono – wówczas poszkodowany nie staje się
    bogatszy, jakkolwiek mógł liczyć na wzbogacenie się.
    Należy mieć również na uwadze, że o kwalifikacji danego świadczenia nie przesądza sama
    jego nazwa, lecz rzeczywisty charakter. Świadczenie nazwane odszkodowaniem, nie musi
    mieć bowiem rzeczywiście charakteru odszkodowawczego bądź odwrotnie –
    niesprecyzowanie, że dane świadczenie jest odszkodowaniem, nie determinuje takiego
    charakteru wskazanego rodzaju świadczenia.
    Z treści wniosku wynika w szczególności, że z pracownicą zatrudnioną na podstawie
    umowy o pracę na czas nieokreślony umowa o pracę została rozwiązana 25 maja 2024 r.
    Rozwiązanie nastąpiło bez wypowiedzenia z winy pracownika, na podstawie art. 53 § 1 pkt
    1 lit. b Kodeksu pracy. Pracownica wniosła odwołanie do Sądu Pracy. W toku
    postępowania strony zawarły ugodę sądową przed Sądem Rejonowym A, pod sygnaturą
    akt (...). Zgodnie z jej treścią były pracodawca zobowiązał się do zapłaty na rzecz byłej
    pracownicy kwoty 22 502,70 zł tytułem odszkodowania, w terminie do 5 marca 2025 r., z
    ustawowymi odsetkami za opóźnienie na wypadek uchybienia terminowi płatności.
    Podpisując ugodę, strony zgodnie oświadczyły, że zamyka ona spór powstały między nimi
    oraz wyczerpuje wszelkie roszczenia dochodzone w tej sprawie przez byłą pracownicę.
    Strony nie dokonały zmiany trybu rozwiązania stosunku pracy z „bez wypowiedzenia” na
    „za porozumieniem stron”, a zatem nie wskazano, że wypowiedzenie umowy nastąpiło z
    naruszeniem obowiązujących przepisów. Odszkodowanie zostało wypłacone w terminie
    wskazanym w ugodzie. Kwota wypłacona byłemu pracownikowi wynika z ustaleń
    zawartych w ugodzie i ma charakter umowny, uwzględniając interesy obu stron. Nie
    dotyczy ona szkody rzeczywistej, lecz ma na celu wyczerpanie wszelkich ewentualnych
    roszczeń stron wynikających ze stosunku pracy i jego rozwiązania oraz rekompensuje
    korzyści, które była pracownica mogłaby osiągnąć gdyby do zwolnienia nie doszło.
    Świadczenie, które zostało wypłacone pracownikowi (...), nie wynikało bezpośrednio z
    przepisów prawa, lecz zostało uzgodnione dobrowolnie przez strony jako forma
    rozwiązania sporu co do wysokości odszkodowania. Kwota została ustalona w sposób
    ryczałtowy. Wysokość świadczenia oraz jego zasady ustalenia wynikają wyłącznie z treści
    ugody sądowej. Nie zostały określone w przepisach prawa ani wcześniejszych umowach.
    Ugoda nie przesądza o niezgodności z prawem rozwiązania stosunku pracy. Ugoda nie
    zmieniała trybu rozwiązania umowy – pozostało ono określone jako rozwiązanie bez
    wypowiedzenia przez pracodawcę z winy pracownika (art. 52 Kodeksu pracy). Ugoda
    sądowa wyczerpywała wszelkie wzajemne roszczenia stron wynikające z uprzedniego
    stosunku pracy – nie przewidziano dalszych świadczeń ani zobowiązań. W konsekwencji
    od uzgodnionej w ugodzie kwoty pracodawca pobrał i odprowadził zaliczkę na podatek
    dochodowy od osób fizycznych na rachunek właściwego urzędu skarbowego.

    Wyjaśniam, że w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie
    zdefiniował pojęcia odszkodowania czy zadośćuczynienia, niemniej rozumienie tych pojęć
    nie może odbiegać od ich znaczenia przyjętego w systemie prawa cywilnego. Wiele pojęć z
    katalogu zwolnień przedmiotowych nie zostało zdefiniowanych w ustawie o podatku
    dochodowym od osób fizycznych – nie może to jednak oznaczać dowolności w ich
    rozumieniu i stosowania wykładni rozszerzającej, przy czym oczywistym jest, że w celu
    uniknięcia takiej dowolności, kryteria rozumienia tych pojęć – niezdefiniowanych w
    ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych – muszą mieć w pierwszej kolejności
    charakter kryteriów ustawowych.
    Odnośnie zatem do prawa cywilnego stwierdzić należy, że zasady odpowiedzialności
    odszkodowawczej w prawie cywilnym opierają się na zasadzie winy lub ryzyka. Ustawa z
    dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.) przewiduje
    dwa zasadnicze rodzaje odpowiedzialności: deliktową, która wynika z czynów
    niedozwolonych (art. 415 Kodeksu cywilnego i następne) oraz kontraktową – powstającą z
    mocy umowy (art. 471 K.c. i nast.). Tym samym, na tle Kodeksu cywilnego świadczenie
    odszkodowawcze jest następstwem niewykonania bądź nienależytego wykonania
    zobowiązania lub czynu niedozwolonego.
    Powyższe regulacje mają również zastosowanie do przepisów prawa pracy, choć w
    ograniczonym zakresie. Jak stanowi bowiem art. 300 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. –
    Kodeks pracy (t. j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1465 ze zm.):
      W sprawach nieunormowanych przepisami prawa pracy do stosunku pracy stosuje się
      odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli nie są one sprzeczne z zasadami
      prawa pracy.
    Oznacza to, że przepisy Kodeksu cywilnego, wybrane do zastosowania w prawie pracy
    (stosunku pracy), nie mogą się sprzeciwiać ogólnym normom prawa pracy, mającym
    podstawowe znaczenie dla regulacji stosunków pracy.
    Mając na uwadze powyższe wyjaśnić należy, że przepisy Kodeksu pracy posługują się
    terminami „odszkodowanie” w odniesieniu do konkretnych świadczeń pracowniczych, do
                                          3d  1których uprawniony jest pracownik lub były pracownik (np. w art. 18, art. 36 § 1, art. 45,
            3  2art. 56, art. 94 § 3, art. 99, art. 101 omawianego Kodeksu).
    W kontekście rozwiązania umowy o pracę ustawodawca przewiduje odszkodowanie, w
    sytuacji gdy wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest
    nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę (art. 45
    komentowanego Kodeksu), przepisy o wypowiadaniu warunków pracy i płacy (art. 45 w
    zw. z art. 42 § 1 cytowanego Kodeksu), bądź rozwiązano umowę o pracę bez
    wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie
    (art. 56 wskazanego Kodeksu).
    Należy zatem uznać, że funkcję odszkodowawczą w Kodeksie pracy pełnią wyłącznie te
    świadczenia, których celem jest zrekompensowanie pracownikowi skutków zdarzeń, które
    noszą cechy czynu niedozwolonego lub zawinionego przez pracodawcę.
    Potwierdza to wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 listopada 2007 r., sygn. akt SK
    18/05, w którym Trybunał Konstytucyjny uznał, że odszkodowanie z tytułu rozwiązania
    umowy o pracę nie jest odszkodowaniem sensu stricto, lecz sui generis świadczeniem
    majątkowym, pełniącym funkcję sankcji (ustawowej kary pieniężnej) wobec pracodawcy za
    bezprawne działanie. W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się również, że
    odszkodowanie należne pracownikowi z tytułu bezprawnego rozwiązania stosunku pracy
    lub bezprawnego wypowiedzenia dotychczasowych warunków pracy i płacy nie pozostaje
    w żadnej relacji do ewentualnej szkody, co oznacza, że przysługuje za samo bezprawne
    działanie pracodawcy, niezależnie od tego, czy jakakolwiek szkoda po stronie pracownika
    powstała. Odszkodowania takie traktowane są bowiem jak szczególny rodzaj
    odszkodowania ustawowego, należnego bez względu na to, czy pracownik – na skutek

    niezgodnego z prawem postępowania pracodawcy – poniósł szkodę w ogóle, lub poniósł
    ją w większym lub mniejszym rozmiarze, niż odszkodowanie przysługujące w kwocie z
    góry określonej w przepisach Kodeksu pracy. W judykaturze przypisuje się zresztą temu
    odszkodowaniu charakter kompensacyjno-sankcyjny, wynikający z unormowania
    zabezpieczającego pracownika przed bezprawnym działaniem pracodawcy.
    Zgodnie zaś z art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania, czy też
    odstępuje od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień, czy też
    zarzutów, zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
    Ocena skutków podatkowych Państwa sytuacji
    Z analizy informacji zawartych we wniosku wynika, że kwota wypłacona byłemu
    pracownikowi wynika z ustaleń zawartych w ugodzie i ma charakter umowny,
    uwzględniając interesy obu stron. Wysokość świadczenia oraz jego zasady ustalenia
    wynikają wyłącznie z treści ugody sądowej. W zawartej ugodzie nie stwierdzono
    naruszenia przepisów prawa pracy. Ponadto, świadczenie, które zostało wypłacone
    pracownikowi nie wynikało bezpośrednio z przepisów prawa, lecz zostało uzgodnione
    dobrowolnie przez strony jako forma rozwiązania sporu co do wysokości odszkodowania.
    Zatem ani wysokość ani zasady ustalenia świadczenia nie wynikały wprost z przepisów
    odrębnych ustaw lub z przepisów wykonawczych, aktów administracyjnych ani też z
    postanowień układów zbiorowych pracy lub innych porozumień zbiorowych, regulaminów
    lub statutów.
    Wobec tego świadczenie to ma zatem w istocie charakter umowny, gdyż wynika jedynie z
    ustaleń pomiędzy stronami ugody, a jego wysokość uwzględnia interesy obu stron – co
    potwierdza wskazanie, że ugoda sądowa wyczerpywała wszelkie wzajemne roszczenia
    stron wynikające z uprzedniego stosunku pracy.
    Tym samym określone w ugodzie świadczenie nie spełnia wymogów określonych w art. 21
    ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji nie jest
    objęte zwolnieniem przedmiotowym wynikającym z tego przepisu.
    Do wypłaconej kwoty nie ma również zastosowania zwolnienie, o którym mowa w art. 21
    ust. 1 pkt 3b omawianej ustawy. Świadczenie to, co prawda zostało wypłacone na
    podstawie ugody sądowej, jednak nie stanowi odszkodowania lub zadośćuczynienia, o
    którym mowa w tym przepisie. Nie dotyczy ono, bowiem szkody rzeczywistej, lecz ma
    rekompensować pracownikowi utracone przez niego, w wyniku rozwiązania umowy o
    pracę spodziewane korzyści w postaci wynagrodzenia za pracę.
    W konsekwencji wypłacona przez Państwa kwota świadczenia na rzecz byłego pracownika
    nie korzysta również ze zwolnienia wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.

    Zatem skoro ww. świadczenie nie korzysta ze zwolnienia przedmiotowego na podstawie
    art. 21 ust. 1 pkt 3 oraz art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, to stanowi dla byłego pracownika przychód ze stosunku pracy, o którym mowa
    w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający
    opodatkowaniu tym podatkiem, bowiem wypłata tego świadczenia miała swe źródło w
    uprzednio łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy.
    W konsekwencji, wykonując obowiązki płatnika – stosownie do art. 32 ust. 1
    komentowanej ustawy – byli Państwo zobowiązani do naliczenia, pobrania i
    odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od kwoty wypłaconej
    byłemu pracownikowi na podstawie zawartej ugody sądowej.
    Wobec powyższego Państwa stanowisko uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.