Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP1/4512-418/16-4/IGo
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2016-07-08
Teza: Opodatkowanie transakcji sprzedaży udziału w gruncie należącym do majątku prywatnego Wnioskodawcy.
Słowa kluczowe: grunty-sprzedaż gruntów; majątek-majątek prywatny
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm.) oraz § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r. poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Strony, przedstawione we wniosku z dnia 27 maja 2016 r. (data wpływu 30 maja 2016 r.), uzupełnionym pismem z dnia 29 czerwca 2016 r. (data wpływu 4 lipca 2016 r.) na wezwanie tut. Organu z dnia 20 czerwca 2016 r. (skutecznie doręczone w dniu 27 czerwca 2016 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania transakcji sprzedaży udziału w gruncie należącym do majątku prywatnego Wnioskodawcy - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 30 maja 2016 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania transakcji sprzedaży udziału w gruncie należącym do majątku prywatnego Wnioskodawcy. Wniosek uzupełniony został pismem z dnia 29 czerwca 2016 r., złożonym w dniu 30 czerwca 2016 r. (data wpływu 4 lipca 2016 r.), będącym odpowiedzią na wezwanie Organu z dnia 20 czerwca 2016 r.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe:

Dnia 25 stycznia 2002 roku Wnioskodawca otrzymał darowiznę od ojca W \`(...)\`. Otrzymał ¼ udziałów w nieogrodzonej nieruchomości rolnej położonej we wsi \`(...)\` w gminie \`(...)\` o powierzchni 2 ha 21 arów, stanowiącej gospodarstwo rolne, w skład którego wchodzą niezabudowane działki oznaczone nr ewidencyjnym 431 o pow. 1 ha 99 arów i nr ewidencyjnym 367 o pow. 22 ary. Są to działki nieogrodzone, bez przyłączy.

Dnia 6 maja 2016 r. Wnioskodawca podpisał, prywatnie jako X akt notarialny będący umową przedwstępną sprzedaży z Panem Y, działającym na rzecz spółki pod firmą „C\`(...)\`” Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w \`(...)\` (adres: \`(...)\`, Regon: \`(...)\`, NIP: \`(...)\`). Przedwstępna umowa sprzedaży dotyczyła zakupu przez spółkę C\`(...)\` za pośrednictwem Y części działki oznaczonej numerem ewidencyjnym 807 o obszarze 1,99 ha. Wyliczona do zakupu przez spółkę C\`(...)\` wielkość działki 807 to obszar 1,1046 ha.

Wnioskodawca jest osobą, która prowadzi działalność gospodarczą jako wspólnik spółki cywilnej K\`(...)\` s.c. Z, X , NIP: \`(...)\`, Regon: \`(...)\`. Przeważającą wykonywaną przez Wnioskodawcę działalnością gospodarczą jest sprzedaż detaliczna prowadzona w niewyspecjalizowanych sklepach z przewagą żywności, napojów i wyrobów tytoniowych. Tak wynika z wydruku CEIDG. Prywatny NIP Wnioskodawcy to \`(...)\`. Sprzedażą, handlem działkami Wnioskodawca się nie zajmuje ani prywatnie ani poprzez spółkę K\`(...)\` s.c.

Wnioskodawca nie był wcześniej zainteresowany sprzedażą nieruchomości w \`(...)\`, nigdy nie ogłaszał chęci sprzedaży w internecie ani w prasie, nie szukał kupców prywatnie ani poprzez spółkę K\`(...)\` s.c. To Pan Y odszukał kontakt do Wnioskodawcy i zaproponował zakup jego udziałów w nieruchomości w \`(...)\` na rzecz spółki C\`(...)\` Sp. z o.o.

Wnioskodawca, po przemyśleniu sprawy, oferty zgodził się na zaproponowane warunki i podpisał akt notarialny z „przedwstępną umową sprzedaży”. Wnioskodawca nie wykorzystywał też nieruchomości w \`(...)\` do prowadzenia działalności gospodarczej, nie wynajmował jej, ani nie podpisywał żadnych umów związanych z chęcią zarobkowania, uzyskania dochodu. Plan zagospodarowania przestrzennego został uchwalony przez gminę a Wnioskodawca nigdy nie dzielił dużej działki na mniejsze działki z powodu odsprzedaży.

W piśmie uzupełniającym Strona wyjaśnia, że w opisie który widnieje w punkcie 80 we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej ORD-IN, który złożono do Izby Skarbowej w Warszawie widnieją dwie działki, które Strona otrzymała od ojca w wysokości 1/4 udziałów drogą darowizny. Zainteresowany podaje, że wszystkie informacje o działkach ich numerach wielkościach zawarte są w aktach notarialnych, których kopie Wnioskodawca załączył razem z wnioskiem ORD-IN.

Działka nr 367 jest to mniejsza, oddzielna działka położona we Wsi \`(...)\` o powierzchni 22a. Tej działki Strona nie zamierza sprzedawać. Jedyny związek jaki ta działka numer 367 ma z działką 807 to ten że została otrzymana od ojca w tym samym akcie darowizny co działka 807. Działka 807 (aktualna numeracja) jest działką, której część Wnioskodawca zamierza sprzedać. Jest to działka o wielkości 1 ha 99a i położona jest we Wsi \`(...)\` - dawny numer ewidencyjny działki (przed zmianą numeracji) to numer 431. Obecny numer po zmianie numeracji to 807, wielkość działki po zmianie numeru nie uległa zmianie i dalej wynosi l ha 99a. Czyli ostatecznie działka 431 i 807 to ta sama działka tylko 431 to dawny nie obowiązujący już numer a numer 807 to obecny aktualny numer widniejący w rejestrze gruntów.

Strona zamierza sprzedać część tej działki 807 (poprzedni numer 431) co zaznaczono na żółto na ilustracji graficznej, a całą działkę 807 na ilustracji graficznej Strona zaznaczyła na różowo. Żółta działka zostanie wydzielona z działki 807 przez firmę C\`(...)\` Sp. z o.o. Podział jest teraz dokonywany na koszt i staraniem spółki C\`(...)\` Sp. z o.o. Wnioskodawca jeszcze raz zaznacza, że wszystkie informacje opisane przez niego są zawarte w załączonych do wniosku ORD-IN aktach notarialnych.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy ostateczna transakcja zbycia przez Wnioskodawcę udziałów w opisanej nieruchomości powinna być opodatkowana podatkiem od towarów i usług?

Zdaniem wnioskodawcy, prowadzi on działalność jako wspólnik spółki cywilnej K\`(...)\` s.c., ale działalność ta nie jest w jakikolwiek sposób związana z handlem nieruchomościami. Oprócz tego Wnioskodawca nie szukał kupców, ani nie ogłaszał chęci sprzedaży posiadanej nieruchomości.

W związku z tym, według Wnioskodawcy ostateczna transakcja zbycia opisanej nieruchomości nie powinna być opodatkowana podatkiem od towarów i usług.

Tak też brzmiał werdykt Dyrektora Izby Skarbowej w sprawie indywidualnej interpretacji do sprawy nr ITPP3/4512-726/15/JK (Gazeta Prawna artykuł, analiza z 8 lutego 2016 r., autor Ewa Ciechanowska).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r., poz. 710), zwanej dalej ustawą – opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Pojęcie towaru ustawodawca zdefiniował w art. 2 pkt 6 ustawy. Zgodnie z tym przepisem, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy – przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (\`(...)\`).

Ponadto, prawo dopuszcza, aby własność tej samej rzeczy przysługiwała niepodzielnie kilku osobom. Na tym polega współwłasność w świetle art. 195 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2016, poz. 380, z późn. zm.). Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności. Należy zatem uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swojej istoty szczególną postacią prawną własności.

Jak stanowi art. 196 § 1 ww. Kodeksu, współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną.

Zatem, w zakresie pojęcia towarów np. gruntów niezabudowanych, mieści się współwłasność jako prawo do rzeczy wspólnej. Wobec tego, towarem jest także udział w gruncie niezabudowanym (w prawie własności nieruchomości lub w prawie użytkowania wieczystego). Jest to zgodne z normami unijnymi, według których państwa członkowskie mogą uznać za towary udziały lub inne prawa o charakterze udziałowym, które dają ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności, czy też posiadania nieruchomości – art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L Nr 347 str. 1 ze zm.). Jak już wskazano powyżej, istotą dostawy towarów jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Czynność ta daje otrzymującemu towar prawo dysponowania rzeczą jak właściciel. W związku z powyższym, sprzedaż lub przekazanie udziału w prawie własności budynków oraz gruntu należy traktować, jako dostawę towarów, zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy, która mieści się w zakresie przedmiotowym opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

Natomiast w art. 8 ust. 1 ustawy wskazano, że przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Zatem grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy o podatku od towarów i usług, podlega opodatkowaniu, ale tylko taka, która wykonana jest przez podmiot, który w związku z jej realizacją występuje w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy. Podatnikami – według zapisu art. 15 ust. 1 – są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel i rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza – zgodnie z ust. 2 tego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L 347 str. 1, z późn. zm.), działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców i osób świadczących usługi włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów. Za działalność gospodarczą uznaje się również wykorzystywanie, w sposób ciągły, własności dóbr materialnych lub niematerialnych do celów zarobkowych.

Opodatkowaniu VAT podlega – na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE – odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze.

Ze wskazanych regulacji wynika, że dostawa towarów (np. gruntów), co do zasady, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Dla uznania określonych zachowań danego podmiotu za działalność gospodarczą istotne znaczenie ma ich zorganizowany charakter, jak również wykorzystywanie towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zatem dostawa towarów (w tym gruntów) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy, można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika.

Zauważyć należy, że warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie:

*   po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
*   po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

W kontekście powyższego należy stwierdzić, że każdy, kto dokonuje czynności, które są konieczne do przyszłego wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług.

Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

W rozumieniu powyższych twierdzeń pomóc mogą zapisy orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w myśl którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT.

Zatem jak już wskazano w kwestii opodatkowania dostawy gruntów istotne jest, czy w świetle zaprezentowanego we wniosku opisu sprawy Wnioskodawca w celu dokonania sprzedaży gruntu podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania jego za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.

Ponadto, jak wynika z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10, dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

Z tezy powyższego orzeczenia wynika m.in., że „osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 112, zmienionej dyrektywą 2006/138/WE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeśli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby”. Trybunał zwrócił uwagę, iż inaczej jest w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy.

Trybunał orzekł ponadto, że liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru decydującego i nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych.

Analizując opis sprawy przedstawiony przez Wnioskodawcę w kontekście powołanych regulacji ustawy o podatku od towarów i usług oraz powyższych orzeczeń stwierdzić należy, że Wnioskodawca w zakresie odnoszącym się do wskazanej we wniosku działki nie podejmował działań porównywalnych z działalnością podmiotu profesjonalnie zajmującego się obrotem nieruchomościami.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca otrzymał w darowiźnie od ojca ¼ udziałów w nieogrodzonej nieruchomości rolnej, stanowiącej gospodarstwo rolne, w skład którego wchodzą niezabudowane działki oznaczone nr ewidencyjnym 431 o pow. 1 ha 99 arów i nr ewidencyjnym 367 o pow. 22 ary. Są to działki nieogrodzone, bez przyłączy. Obecny numer działki 431 po zmianie numeracji to 807.

Dnia 6 maja 2016 r. Wnioskodawca podpisał, prywatnie akt notarialny będący umową przedwstępną sprzedaży na rzecz spółki pod firmą „C\`(...)\`” Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Przedwstępna umowa sprzedaży dotyczyła zakupu przez spółkę C\`(...)\` części działki oznaczonej numerem ewidencyjnym 807 o obszarze 1,99 ha. Wyliczona do zakupu przez spółkę C\`(...)\` wielkość działki 807 to obszar 1,1046 ha.

Wnioskodawca jest osobą, która prowadzi działalność gospodarczą jako wspólnik spółki cywilnej. Przeważającą wykonywaną przez Wnioskodawcę działalnością gospodarczą jest sprzedaż detaliczna prowadzona w niewyspecjalizowanych sklepach z przewagą żywności, napojów i wyrobów tytoniowych. Sprzedażą, handlem działkami Wnioskodawca się nie zajmuje ani prywatnie ani poprzez spółkę K\`(...)\` s.c.

Wnioskodawca nie był wcześniej zainteresowany sprzedażą nieruchomości - działki 807, nigdy nie ogłaszał chęci sprzedaży w internecie ani w prasie, nie szukał kupców prywatnie ani poprzez spółkę K\`(...)\` s.c. To nabywca odszukał kontakt do Wnioskodawcy i zaproponował zakup jego udziałów w nieruchomości.

Wnioskodawca nie wykorzystywał też sprzedawanej nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej, nie wynajmował jej, ani nie podpisywał żadnych umów związanych z chęcią zarobkowania, uzyskania dochodu. Plan zagospodarowania przestrzennego został uchwalony przez gminę a Wnioskodawca nigdy nie dzielił dużej działki na mniejsze działki z powodu odsprzedaży.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą tego, czy ostateczna transakcja zbycia przez Wnioskodawcę udziałów w opisanej nieruchomości powinna być opodatkowana podatkiem od towarów i usług.

W sprawie będącej przedmiotem wniosku uznać zatem należy, że Wnioskodawca dokonując sprzedaży udziału w działce nr 807 nie będzie działał w charakterze podatnika, a czynność dostawy nie będzie nosiła znamion działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Wynika to z faktu, że sprzedaż przez Wnioskodawcę udziału w nieruchomości gruntowej stanowi zwykłe wykonywanie prawa własności.

Tym samym, w opisanej sytuacji Wnioskodawca, zbywając nieruchomość – udział w niezabudowanej działce nr 807 - stanowiącą jego majątek prywatny, korzysta z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem. Skutkiem powyższego – stosownie do obowiązujących przepisów oraz orzecznictwa – transakcja zbycia nieruchomości gruntowej, o której mowa we wniosku, nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy jest prawidłowe.

Końcowo wskazuje się, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy – Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Natomiast w myśl art. 14c § 1 tej ustawy, interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Z powyższych przepisów wynika, że przedmiotem interpretacji może być jedynie ocena stanowiska Wnioskodawcy dotyczącego przedstawionego we wniosku stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację nie jest natomiast uprawniony do analizowania i oceny dokumentów załączonych do wniosku o interpretację. Wobec tego załączone dokumenty nie były przedmiotem merytorycznej analizy, a oceny stanowiska dokonano wyłącznie na podstawie opisu stanu faktycznego przedstawionego we wniosku.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.