Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.724.2024.1.APR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-26
Teza: Brak opodatkowania wykonywanych przez Wnioskodawcę czynności, za które pobiera Opłaty dodatkowe.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu; leasing; najem; opłata-opłata dodatkowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne  -Czynności niepodlegające opodatkowaniu
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 21 listopada 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy sposobu opodatkowania wykonywanych przez
    Państwa czynności, za które pobierają Państwo Opłaty dodatkowe. Treść wniosku jest
    następująca:

    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Uwagi ogólne
    Sp. z o.o. [dalej: Spółka lub Wnioskodawca] jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem
    VAT z siedzibą działalności gospodarczej na terytorium Polski.
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka świadczy w głównej mierze
                                                  1usługi najmu oraz leasingu (operacyjnego oraz finansowego) w rozumieniu art. 709
    ustawy z dnia 2 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1610 ze zm.;
    dalej: Kodeks cywilny) [dalej: Usługi najmu/leasingu], których przedmiotem są przede
    wszystkim pojazdy samochodowe [dalej: Przedmiot leasingu].
    Powyższa działalność Spółki generuje po jej stronie sprzedaż opodatkowaną podatkiem o
    towarów i usług [dalej: VAT] według stawki podstawowej, tj. obecnie 23%.
    Usługi najmu/leasingu świadczone są przez Spółkę na rzecz klientów [dalej: Klienci lub
    Korzystający] zarówno prowadzących działalność gospodarczą (w tym zarejestrowanych
    czynnych podatników VAT), jak i niewykonujących działalności gospodarczej.
    W okresie trwania umów najmu/leasingu [dalej: Umowy] Korzystającym przysługuje prawo
    posiadania Przedmiotów leasingu, a także ich używania lub używania i pobierania
    pożytków. Z uprawnieniami tymi wiąże się wyłączna odpowiedzialność Klientów za
    Przedmioty leasingu w okresie obowiązywania Umów.
    Opłaty pobierane przez Spółkę od Klientów
    Z Umów wynika, że Spółka uprawniona jest do naliczania i pobierania od Korzystających -
    obok rat czynszowych, na które składa się część kapitałowa i odsetkowa - różnego rodzaj
    dodatkowych opłat i prowizji [dalej: Opłaty]. Rodzaje i wysokość poszczególnych Opłat są
    określane na bieżąco w Tabelach Opłat i Prowizji (odrębnych dla Klientów prowadzących
    oraz nieprowadzących działalności gospodarczej) [dalej: TOiP], stanowiących integralne
    części Umów.
    Na podstawie TOiP Opłaty można podzielić na:
    (i) związane ze zmianą (z reguły na wniosek Korzystającego) warunków Umowy [dalej:
      Opłaty dodatkowe].
    Przykładami Opłat dodatkowych są np. (i) opłata za przygotowanie i wysłanie
    Korzystającemu na jego wniosek symulacji zmian we wskazanych w umowie opłatach,
    ich rekalkulacji (jak raty leasingu, raty serwisowe), (ii) opłata za sporządzenie umowy
    cesji i przeprowadzenie procesu zmiany Korzystającego na jego wniosek, czy (iii) opłaty
    za czynności związane z odbiorem zatrzymanego dowodu rejestracyjnego, uzyskaniem
    wtórników dokumentów czy zmianami w dokumentach dotyczących Przedmiotu
    leasingu;
    (ii) związane z pozostałymi czynnościami (głównie natury administracyjnej lub
      technicznej) podejmowanymi przez Spółkę w związku/w toku Umowy [dalej: Opłaty
      administracyjne].
    Do Opłat administracyjnych należy zaliczyć w szczególności:
        opłatę za (i) udzielenie i przesłanie na wniosek organów ścigania lub organów
        administracji pisemnej informacji o użytkowniku pojazdu (Przedmiotu leasingu)
        [dalej: Opłata 1.1], (ii) obsługę mandatu, w przypadku gdy dojdzie do jego
        wystawienia (na Spółkę) przez uprawniony organ w związku z użytkowaniem
        pojazdu (Przedmiot leasingu) [dalej: Opłata 1.2, a łącznie z Opłatą 1.1 : Opłaty 1].
        W praktyce zdarzają się sytuacje, w których kierujący pojazdem samochodowym
        (tj. Korzystający lub upoważniona przez niego osoba) dopuszcza się naruszeń

        przepisów prawa o ruchu drogowym, czego dowodem są nagrania/zdjęcia z
        wideorejestratorów (fotoradarów) wysyłane Spółce (jako właścicielowi
        Przedmiotu leasingu) przez krajowe (polskie) lub zagraniczne organy ścigania. Z
        uwagi na fakt, że w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPiK) widnieją
        jedynie dane właściciela pojazdu (czyli Wnioskodawcy), którym kierował sprawca
        wykroczenia, natomiast odpowiedzialność za wykroczenie drogowe ponosi co do
        zasady osoba faktycznie kierująca pojazdem, właściwy organ (krajowy lub
        zagraniczny) zwraca się z żądaniem (wezwaniem) do Spółki - jako właściciela
        pojazdu - o wskazanie danych kierującego pojazdem w dacie zdarzenia
        zarejestrowanego za pomocą stosownego rejestratora.
        Z uwagi na fakt, że w okresie obowiązywania Umowy Spółka nie korzysta z
        Przedmiotu leasingu (pojazdu), w odpowiedzi na wezwanie właściwego organu
        każdorazowo wskazuje ona dane Korzystającego, które widnieją w danej Umowie
        (dotyczącej pojazdu, który został wykorzystany do popełnienia wykroczenia
        drogowego). Przekazanie danych Korzystającego uprawnionemu organowi wiąże
        się z koniecznością wykonania szeregu działań/czynności przez pracowników
        Spółki lub osoby działające na jej zlecenie. W szczególności każde wezwanie
        należy zweryfikować pod kątem prawidłowości danych podanych przez organ i
        ustalić, czy wskazany w jego treści pojazd stanowi własność Wnioskodawcy.
        Następnie wymagane jest powiązanie danego pojazdu z konkretną Umową (i w
        efekcie Korzystającym), przygotowanie stosownego pisma i jego wysyłka do
        właściwego organu (krajowego lub zagranicznego). Każde wezwanie o podanie
        danych kierującego angażuje zatem zasoby Spółki i wymaga określnego nakładu
        pracy ze strony osób delegowanych do obsługi tego rodzaju zapytań (do takiej
        sytuacji odnosi się Opłata 1.1). Należy przy tym zaznaczyć, że niewskazanie
        kierującego pojazdem na wezwanie właściwego organu ścigania może wiązać się
        z sankcjami (odpowiedzialnością) po stronie Spółki (osób ją reprezentujących).
        Zdarzają się jednak sytuacje (zwłaszcza w ruchu zagranicznym), kiedy to mandat
        zostaje wystawiony bezpośrednio na Spółkę jako właściciela Pojazdu, niezależnie
        od faktu oddania go w leasing (użytkowania przez leasingodawcę). W takich
        przypadkach, poza koniecznością poniesienia kosztu samego mandatu, Spółka
        również ponosi koszty związane z jego obsługą - obsługą procesu zapłaty
        mandatu a następnie odzyskania jego kwoty od leasingobiorcy (do takich sytuacji
        odnosi się Opłata 1.2);
        opłatę za brak wykonania przeglądów okresowych pojazdu w Autoryzowanej Stacji
        Obsługi [dalej: ASO] zgodnie z harmonogramem przewidzianym przez producenta
        [dalej: Opłata 2].
        Biorąc pod uwagę, że w trakcie trwania Umowy pojazd stanowiący Przedmiot
        leasingu powinien być, zgodnie z wymaganiami/zaleceniami producenta,
        poddawany przeglądom okresowym w ASO, na Korzystającym - jako posiadaczu
        Przedmiotu leasingu - ciąży obowiązek wykonywania takich przeglądów i badań
        zgodnie z harmonogramem przewidzianym przez producenta pojazdu.
        Brak przeprowadzenia przeglądu okresowego może prowadzić do utraty
        gwarancji na dany pojazd, udzielonej przez producenta. W przypadku utraty
        gwarancji wykonanie naprawy (zasadniczo objętej gwarancją) wymaga z reguły
        zaangażowania środków własnych przez właściciela (tu: Wnioskodawcę).
        Niewykonanie przeglądu może dodatkowo powodować ponadnormatywne
        zużycie istotnych elementów pojazdu, takich jak silnik, zawieszenie układ
        hamulcowy etc. Brak przeglądu zwiększa również ryzyko wypadku drogowego z

        udziałem pojazdu (ze względu na jego nieodpowiedni stan techniczny), co w
        konsekwencji może prowadzić do powstania dodatkowych szkód w majątku
        Spółki.
        W związku z tym, w celu skłonienia Korzystających do dokonywania przeglądów
        pojazdów we właściwych terminach, do TOiP wprowadzona została Opłata 2;
    (iii) związane z windykacją zaległych należności podejmowaną w stosunku do Klientów (w
      przypadku naruszenia przez nich warunków Umowy, w szczególności dotyczących
      płatności wynagrodzenia należnego Spółce) [dalej: Opłaty windykacyjne], jak opłaty z
      tytułu:
        wysyłania upomnienia SMS dotyczącego braku płatności,
        wysyłania listem zwykłym wezwania do zapłaty,
        czynności dotyczących zwolnienia spod egzekucji Przedmiotu Leasingu/Najmu
        (od każdego wierzyciela egzekwującego),
        zawarcia ugody dotyczącej spłaty zadłużenia,
        zwłoki w zapłacie raty leasingu i innych należności pieniężnych oraz
        czynności windykacyjnych związanych z (i) odbiorem zaległych płatności lub (ii)
        przymusowym odbiorem pojazdu, wykonane przez zewnętrzną firmę
        windykacyjną na zlecenie Wnioskodawcy.
    W toku działalności Spółki/przebiegu Umów zdarzają się sytuacje, w których Klienci
    korzystający z Przedmiotu leasingu nie regulują swoich zobowiązań lub regulują je
    nieterminowo.
    W przypadku opóźnień ze strony Korzystającego w spłacie zobowiązań wynikających
    Umowy, Spółka może prowadzić ww. czynności windykacyjne - jako działania własne lub
    zlecone zewnętrznej firmie windykacyjnej. W ramach działań własnych Wnioskodawca w
    pierwszej kolejności wysyła upomnienie do Klientów przy pomocy SMS, w ciągu X dni od
    dnia powstania wymagalnej wierzytelności. Jeżeli czynność ta nie doprowadzi do spłaty
    zaległości w określonym terminie od daty wysłania SMS, Spółka w ciągu kolejnych kilku dni
    wysyła upomnienie listem zwykłym. Jeśli pomimo wysłania upomnienia należność nadal
    nie jest uregulowana, Spółka wysyła do Korzystającego wezwanie do zapłaty listem
    zwykłym. Jeżeli i to nie przyniesie efektu w postaci zapłaty zaległości przez Klienta, Spółka
    przesyła do Korzystającego (listem poleconym) ostateczne wezwanie do zapłaty. Jeżeli
    wszystkie te czynności nie doprowadzą do spłaty zobowiązania, Wnioskodawca korzysta z
    usług zewnętrznej firm windykacyjnej, w zakresie wszelkich czynności zmierzających do
    realizacji przysługujących Spółce roszczeń związanych z zawartymi Umowami, w
    szczególności polegających na odbiorze zaległych płatności lub przymusowym odbiorze
    Przedmiotu leasingu.
    W przypadku, gdy wskazana należność dochodzona jest za pomocą/przy udziale firmy
    windykacyjnej, zgodnie z TOiP Spółka obciąża obecnie Klientów faktyczną wartością
    poniesionych kosztów windykacji (przy czym w TOiP określona jest górna granica
    możliwych obciążeń) - tj. Spółka obciąża Korzystających kwotą netto wynikającą z faktur
    wystawionych na Spółkę przez firmy windykacyjne. Podkreślić należy, ż Wnioskodawca nie
    dolicza żadnych dodatkowych opłat ani marży do ustalonych w ten sposób kwot, którymi
    obciążani są Klienci. Przy tym w przyszłości Spółka nie wyklucza możliwości zmian w tym
    obszarze i zróżnicowania podejścia (wysokości czy sposobu naliczania przedmiotowych
    opłat) w zależności np. od typu klientów (indywidualni/biznesowi) i pobierania ich od
    niektórych grup klientów z góry (w formie zryczałtowanej) lub innych z dołu (w wysokości
    rzeczywiście poniesionych kosztów windykacji, bez limitu górnej wysokości).

    Aktualnie w odniesieniu do Opłat zawierane przez Spółkę Umowy przewidują, że:
    „Korzystający ponosi koszty czynności dodatkowych wykonywanych przez Finansującego
    [tj. Wnioskodawcę] związanych z realizacją Umowy Leasingu i wskazanych w Tabeli Opłat i
    Prowizji. Opłaty wskazane w Tabeli Opłat i Prowizji płatne są na podstawie faktury VAT i w
    terminie jej płatności”. W rezultacie Wnioskodawca opodatkowuje Opłaty według
    podstawowej stawki VAT (23%) jako właściwej dla Usług najmu/leasingu świadczonych n
    rzecz Korzystających i dokumentuje/potwierdza je wystawianymi na nich fakturami
    rozumieniu przepisów o VAT.
    Jednakże w odniesieniu do niektórych spośród ww. Opłat Spółka powzięła wątpliwość co
    do poprawności takiej praktyki (podejścia), stąd niniejszy wniosek.
    Pytania
    1) Czy Opłaty 1 (tj. (i) za przekazanie danych Korzystającego na uzasadnione wezwanie
      krajowego lub zagranicznego organu ścigania, jak też (ii) za obsługę mandatów
      wystawionych bezpośrednio na Spółkę), należne zgodnie z TOiP Wnioskodawcy od
      Korzystających, stanowi po stronie Spółki wynagrodzenie z tytułu świadczenia usługi
      podlegającej (opodatkowanej) VAT?
    2) Czy Opłata 2 (za niewykonanie przeglądu okresowego pojazdu w ASO zgodnie z
      harmonogramem przewidzianym przez producenta), należna zgodnie z TOiP
      Wnioskodawcy od Korzystających, stanowi po stronie Spółki wynagrodzenie z tytułu
      świadczenia usługi podlegającej (opodatkowanej) VAT?
    3) Czy Opłaty windykacyjne, należne zgodnie z TOiP Wnioskodawcy od Korzystających,
      stanowią po stronie Spółki wynagrodzenie z tytułu świadczenia usługi podlegającej
      (opodatkowanej) VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy:
    1) Opłaty 1 (tj. (i) za przekazanie danych Korzystającego na uzasadnione wezwanie
      krajowego lub zagranicznego organu ścigania, jak też (ii) za obsługę mandatów
      wystawionych bezpośrednio na Spółkę), należne zgodnie z TOiP Wnioskodawcy od
      Korzystających, nie stanowią po stronie Spółki wynagrodzenia z tytułu świadczenia
      jakiejkolwiek usługi podlegającej VAT. W rezultacie (i) nie są też opodatkowane VAT, tj.
      w związku z tymi opłatami nie powinien być naliczany przez Spółkę podatek należny
      (od sprzedaży), ani (ii) nie podlegają udokumentowaniu fakturą w rozumieniu
      przepisów o VAT.
    2) Opłata 2 (za brak wykonania przeglądu okresowego pojazdu w ASO zgodnie z
      harmonogramem przewidzianym przez producenta), należna zgodnie z TOiP
      Wnioskodawcy od Korzystających, nie stanowi po stronie Spółki wynagrodzenia z
      tytułu świadczenia jakiejkolwiek usługi podlegającej VAT. W rezultacie (i) nie jest też
      opodatkowana VAT, tj. w związku z tą opłatą nie powinien być naliczany przez Spółkę
      podatek należny (od sprzedaży), ani (ii) nie podlega udokumentowaniu fakturą w
      rozumieniu przepisów o VAT.
    3) Opłaty windykacyjne, należne zgodnie z TOiP Wnioskodawcy od Korzystających, nie
      stanowią po stronie Spółki wynagrodzenia z tytułu świadczenia jakiejkolwiek usługi
      podlegającej VAT. W rezultacie (i) nie są też opodatkowane VAT, tj. w związku z nimi nie
      powinien być naliczany przez Spółkę podatek należny (od sprzedaży), ani (ii) nie
      podlegają udokumentowaniu fakturą w rozumieniu przepisów o VAT.
    Szczegółowe uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Uwagi ogólne
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT opodatkowaniu VAT podlegają odpłatna dostawa
    towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

    Art. 7 ust. 1 ustawy VAT stanowi, iż przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Pod
    pojęciem towaru rozumie się przy tym rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie
    energii (art. 2 pkt 6 ustawy VAT).
    Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ustawy VAT, przez świadczenie usług należy rozumieć każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów, w tym również:
    1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w
      jakiej dokonano czynności prawnej;
    2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
    3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Przy tym, w myśl art. 8 ust. 2a ustawy VAT, w przypadku gdy podatnik, działając we
    własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje
    się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi.
    W praktyce przyjmuje się, że dana czynność (usługa) podlega VAT wówczas, gdy istnieje
    bezpośredni związek między tą czynnością, a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w
    ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną
    usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń
    wzajemnych. W następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona
    przez usługodawcę, druga strona (nabywca) jest beneficjentem świadczenia
    zobowiązanym do uregulowania wynagrodzenia z tego tytułu.
    Oznacza to, że aby mówić o świadczeniu usługi podlegającym VAT musi istnieć
    bezpośredni związek między świadczoną usługą oraz wynagrodzeniem należnym jej
    wykonawcy. Tym samym, z danego stosunku prawnego, na podstawie którego
    wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść dla świadczącego
    usługę. Zatem pod pojęciem odpłatności dostawy towarów lub odpłatności świadczenia
    usług należy rozumieć prawo podmiotu dokonującego dostawy towarów lub
    świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru/odbiorcy usługi zapłaty ceny lub
    świadczenia ekwiwalentnego (wzajemnego).
    W konsekwencji należy stwierdzić, że opodatkowaniu VAT podlega tylko takie świadczenie
    (usługa), w przypadku którego istnieje beneficjent (konsument), tj. odbiorca świadczenia
    odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Jeśli zatem nie istnieje podmiot, który
    odniósł lub ma odnieść konkretną korzyść (w szczególności, acz nie wyłącznie, o
    charakterze majątkowym) związaną z danym zachowaniem podmiotu uznawanego nawet
    /generalnie za podatnika VAT (jak Spółka), wówczas zachowanie to nie jest usługą
    podlegającą VAT.
    Jak wynika z ugruntowanego orzecznictwa sądowego, w tym Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej [dalej: TSUE lub Trybunał], opodatkowaniu VAT jako świadczenie usług
    podlegają czynności, w przypadku których spełnione są łącznie następujące warunki:
    1) czynność dokonywana jest przez podatnika VAT działającego w takim charakterze, w
      ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej,
    2) na podstawie łączącego go z odbiorcą stosunku prawnego,
    3) za odpłatnością, przy tym pomiędzy wynagrodzeniem a świadczoną usługą zachodzi
      bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy i występuje subiektywnie identyfikowana
      ekwiwalentność świadczeń,
    4) odbiorca usługi jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia (odnosi z niego korzyść).

    Pojęcie „odpłatność” TSUE sprecyzował m.in w wyroku w sprawie Apple and Pear
    Development Council przeciwko Commissioners of Customs and Excise, nr C-102/86, z
    którego wynika, iż:
    „Czynność można uznać za dokonaną odpłatnie, gdy istnieje bezpośrednia i jasno
    zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi a ponadto odpłatność
    za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim związku z
    czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem”.
    Z kolei w wyroku w sprawie R. J. Tolsma przeciwko Inspecteur der Omzetbelasting
    Leeuwarde, nr C#16/93, TSUE stwierdził, że czynność: „(...) podlega opodatkowaniu
    wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w
    ramach którego następuje świadczenie wzajemne, przy czym wynagrodzenie otrzymane
    przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone
    na rzecz usługobiorcy”.
    W konsekwencji, jak wspomniano, aby dana czynność (usługa) podlegała VAT musi istnieć
    bezpośredni związek o charakterze przyczynowym, pomiędzy świadczoną usługą, a
    otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią
    rzeczywiste wynagrodzenie a wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku
    prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych.
    Dodatkowo, w kontekście analizowanych Opłat (tj. objętych pytaniami jw.) i oceny sposobu
    potraktowania ich/czynności, z tytułu których są one pobierane, dla potrzeb VAT jako
    podlegającej/niepodlegającej VAT, istotne znaczenie ma kwestia kompleksowości
    świadczeń (wypracowana przez TSUE). Co do zasady świadczenia kompleksowe to grupa
    świadczeń o złożonym charakterze, które prowadzą do realizacji jednego określonego
    celu. Świadczenie kompleksowe występuje wówczas, gdy jedną lub więcej części
    składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inne elementy takiego
    świadczenia traktuje się jako pomocnicze, do których stosuje się te same zasady
    opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę/czynność należy uznać za usługę
    pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona z punktu widzenia
    nabywcy celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi
    zasadniczej. Zatem, z ekonomicznego/prawnopodatkowego punktu widzenia, świadczenia
    złożone stanowią jedną całość i nie powinny być sztucznie dzielone.
    Ponadto, jak stanowi art. 29a ust. 1 oraz 6 ustawy VAT, podstawą opodatkowania jest
    wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca
    otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej,
    włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym
    charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług
    świadczonych przez podatnika. Podstawa opodatkowania obejmuje podatki, cła, opłaty i
    inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty podatku oraz koszty
    dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane
    przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy.
    Ad pytanie nr 1)
    Zdaniem Wnioskodawcy analiza obowiązujących przepisów o VAT i praktyki ich
    stosowania (interpretacji) nakazuje stwierdzić, że Opłaty 1 (za przekazanie danych
    Korzystającego na wezwanie krajowego lub zagranicznego organu ścigania, jak też za
    obsługę mandatów wystawionych bezpośrednio na Spółkę), należne Spółce od
    Korzystającego zgodnie z TOiP, nie stanowią po stronie Spółki wynagrodzenia z tytułu
    jakiegokolwiek świadczenia podlagającego VAT, w szczególności usługi w rozumieniu art. 8
    ust. 1 i nast. ustawy VAT, czy to samoistnej, czy też kompleksowej (w postaci leasingu
    /najmu). Wynika to przede wszystkim z faktu, iż w następstwie czynności wykonanych
    przez Wnioskodawcę (polegających bądź na przekazaniu danych Korzystającego organowi
    ścigania, bądź zapłaceniu mandatu „za” Korzystającego a następnie odzyskaniu od niego
    jego kwoty), Klient nie odnosi jakiejkolwiek korzyści, a już zwłaszcza przysporzenia o

    charakterze majątkowym. Można powiedzieć, że jest/będzie tu wręcz przeciwnie - w
    efekcie przekazania przez Spółkę organom ścigania danych Korzystającego może on
    zostać pociągnięty do odpowiedzialności za wykroczenia popełnione z wykorzystaniem
    Przedmiotu leasingu. Podobnie jest, gdy to Spółka jako adresat mandatu (wystawionego w
    związku z użytkowaniem Pojazdu przez Korzystającego w sposób powodujący naruszenie
    przepisów) uiszcza „przejściowo” jego kwotę, a następnie występuje do Korzystającego o
    jej rekompensowanie (zwrot) wraz ze zryczałtowanymi kosztami administracyjnymi. Co
    prawda w tym przypadku Korzystający odnosi chwilową korzyść, gdyż to Spółka, a nie on
    bezpośrednio zobligowany jest do zapłacenia mandatu, jednak - jak wspomniano - ma ona
    charakter przejściowy, ostatecznie zaś klient ponosi finansowe konsekwencje swojego
    zachowania niezgodnego z prawem. Przede wszystkim jednak zapłata w tym układzie
    mandatu „za” Korzystającego nie jest wynikiem umówienia się stron (w szczególności
    zobowiązania się Spółki do brania mandatów „na siebie”), lecz działania przepisów prawa
    oraz stosujących je organów publicznych (ścigania). Nie wykazuje też ona żadnego
    relewantnego (funkcjonalnego) związku z usługami leasingu/najmu danego pojazdu
    świadczonymi przez Spółkę, przyczyniając się do lepszego wykorzystania (konsumpcji) tych
    ostatnich przez Korzystającego; przeciwnie, z ich perspektywy działania Spółki, z którymi
    wiąże się Opłata 1.2, są w najlepszym razie neutralne.
    W analizowanych okolicznościach nie ulega wątpliwości, że wykonującym opisane
    czynności (tj. objęte Opłatami 1) jest Spółka, przy czym jako ich odbiorca (adresat i
    faktyczny beneficjent) nie powinien być traktowany Korzystający, lecz krajowy/zagraniczny
    organ publiczny realizujący powierzone mu zadania polegające w szczególności na
    ściganiu sprawców wykroczeń drogowych. Jednocześnie źródłem tej czynności (oraz
    „korzyści” odnoszonej z niej przez organ) nie jest jakakolwiek umowa (lub inny podobny
    stosunek) łącząca Spółkę z tymże organem (a już z pewnością nie porozumienie w relacji
    Wnioskodawca - Klient), lecz obowiązujące przepisy prawa, które nakładają na właściciela
    pojazdu (tu: Spółkę), pod rygorem odpowiedzialności karnej, obowiązek wskazania
    sprawcy wykroczenia drogowego (w przypadkach objętych Opłatą 1.1) albo zapłaty
    mandatu (w przypadkach objętych Opłatą 1.2). Tym samym, Spółka nie działa tu w
    zamiarze spowodowania korzyści po stronie któregokolwiek z tych podmiotów (organu
    ścigania/Klienta), lecz realizuje spoczywający na niej obowiązek wynikający z
    obowiązujących przepisów prawa. Z tej perspektywy wykluczone jest stwierdzenie, że w
    omawianym przypadku występuje jakikolwiek beneficjent aktywności Spółki, zaś sama ta
    aktywność wynika z przyjętych przez nią zobowiązań umownych. Tym samym nie sposób
    uznać, że czynności te stanowią w szczególności po stronie Spółki świadczenie usługi
    (samoistnej) w rozumieniu przepisów o VAT (co oznacza, że Opłaty 1 nie są
    wynagrodzeniem w rozumieniu przepisów o VAT - zgodnie z dalszymi uwagami).
    Spółka zwraca uwagę, że Opłaty 1 nie mogą też zostać uznane za wynagrodzenie/zapłatę
    należną jej od Korzystającego w zamian za oddanie do użytkowania Przedmiotu leasingu
    na rzecz Korzystającego. Wykluczone jest bowiem stwierdzenie, że Opłaty 1 wiążą się
    pomocniczo (w rozumieniu, o którym była wcześniej mowa) z korzystaniem z pojazdu
    samochodowego przez Klienta, tj. że dzięki Opłatom 1 Korzystający ma możliwość
    używania pojazdu, czy też lepszego, bardziej efektywnego korzystania z pojazdu - za tą
    możliwość płaci on wynagrodzenie przede wszystkim w postaci czynszu najmu/rat
    leasingowych, a którego Opłata 1 nie jest jakimkolwiek uzupełnieniem.
    Opłata 1 nie stanowi zatem wynagrodzenia z tytułu wykonywanej przez Spółkę na rzecz
    Korzystającego jakiejkolwiek innej usługi towarzyszącej usłudze najmu/leasingu. W
    następstwie wniesienia Opłaty 1 po stronie Korzystającego, nie występuje bowiem żadne
    bezpośrednie przysporzenie, np. w postaci poprawy jakości usługi realizowanej przez
    Wnioskodawcę lub uzyskania szerszego pakietu korzyści w ramach świadczenia
    podstawowego, tj. korzystania z Przedmiotu leasingu na podstawie Umowy. Jak
    wspomniano, aktywność Spółki, w związku z którą jest ona uprawniona do Opłat 1,
    stanowi realizację obowiązku ciążącego na Spółce na mocy obowiązujących przepisów
    prawa. Wnioskodawca wykonując te czynności działa zatem pod przymusem (rygorem

    odpowiedzialności karnej sensu largo/za wykroczenie). Uzasadnione jest zatem
    stwierdzenie, że przekazując informacje objęte żądaniem organu bądź opłacając mandat
    wystawiony wprost na Spółkę, Wnioskodawca nie działa w celu spowodowania korzyści
    /przysporzenia po stronie Klienta zobowiązanego do wniesienia Opłat 1.
    Spółka wskazuje, że w ramach swobody umów strony mogą ustalać dodatkowe warunki
    dotyczące transakcji, w tym także dodatkowe opłaty. W rezultacie Wnioskodawca uzgadnia
    z Klientami w Umowach (TOiP), że w takich przypadkach, jak wyżej wskazane (związanych
    z wykroczeniami drogowymi popełnionymi z udziałem pojazdów w okresie ich
    użytkowania przez Klientów), będzie ich obciążać kosztami, które jest zmuszony w związku
    z tym ponieść. Jak bowiem wspomniano, każdorazowo angażują one Spółkę (jej
    pracowników/zleceniobiorców) i wymaga istotnego nakładu pracy osób oddelegowanych
    do obsługi tych wezwań/mandatów. W tym kontekście należy zatem przyjąć, że Opłaty 1
    charakterem są zbliżone do odszkodowania mającego na celu wyrównanie uszczerbku w
    majątku Spółki (mają charakter rekompensacyjny). Z tego względu Opłaty 1 nie powinny
    być traktowane jako wynagrodzenie należne Spółce od Korzystającego w zamian za
    świadczenie usługi podlegającej VAT.
    Wnioskodawca zaznacza, że ww. stanowisko, zgodnie z którym opłata należna
    właścicielowi pojazdu (leasingodawcy/wynajmującemu) za przekazanie danych
    korzystającego na wezwanie organu ścigania, nie stanowi wynagrodzenia z tytułu
    świadczenia usługi (i tym samym nie podlega VAT), zostało potwierdzone przez Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej [dalej: DKIS] w szeregu interpretacji indywidualnych.
    Przykładowo, w interpretacji z dnia 5 października 2023 r. (sygn. 0114-KDIP4-
    3.4012.349.2023.1.DS), w której wskazano, że:
    „W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że obciążenie Korzystającego ww.
    Opłatami dodatkowymi nie stanowi elementu kompleksowej usługi leasingu świadczonej
    na podstawie umowy zawartej pomiędzy Państwem a Korzystającym. Obciążenie
    Korzystającego tymi opłatami nie służy lepszemu korzystaniu przez niego z usługi
    podstawowej, tj. usługi leasingu. Stąd też nie można traktować ww. Opłat dodatkowych
    jako elementu wynagrodzenia należnego w zamian za świadczoną przez Państwa usługę
    leasingu, która podlega opodatkowaniu VAT. Zatem w tym zakresie nie znajdzie
    zastosowania art. 29a ust. 6 w zw. z art 29a ust. 1 ustawy o VAT, zgodnie z którym
    podstawa opodatkowania obejmuje również koszty dodatkowe pobierane przez
    usługodawcę od usługobiorcy.
    W konsekwencji, pobierane przez Państwa, zgodnie z umową leasingu, Opłaty dodatkowe
    od Korzystającego za udzielenie informacji o użytkowniku pojazdu organom ścigania i
    organom administracyjnym w związku z popełnieniem wykroczeń przez Korzystającego,
    nie są częścią umowy leasingu a także nie stanowią wynagrodzenia za czynności
    opodatkowane podatkiem od towarów i usług, o których mowa w art. 7 oraz art. 8 ustawy”.
    Analogiczne stanowisko zajął DKIS np. w interpretacji indywidualnej z 7 czerwca 2023 r.
    (sygn. 0114-KDIP4-3.4012.173.2023 1.RK) oraz z 5 listopada 2021 r. (sygn. 0114-KDIP4-
    2.4012.673.2021.2.AS).
    Dodatkowo, jak wskazał DKIS w interpretacji indywidualnej z 10 lutego 2020 r. (sygn. 0114-
    KDIP4-1.4012.60.2019.1.BS): „(...) opłata z tytułu udzielenia na żądanie organów
    administracyjnych (na potrzeby postępowań w sprawach o wykroczenia) informacji o
    użytkowniku pojazdu, którą finansujący/wynajmujący obciąża Wnioskodawcę, nie może
    być traktowana jako wynagrodzenie za dostawę towaru lub świadczenie usług, ponieważ
    Wnioskodawca nie nabywa żadnego świadczenia, z którego mógłby odnieść (chociażby
    potencjalnie) konkretną korzyść o charakterze majątkowym.
    W omawianej sprawie nie zachodzi żaden związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy
    usługą leasingu/najmu a kosztem mandatów karnych i opłatami z tytułu udzielenia
    informacji na żądanie organów administracyjnych o użytkowniku pojazdu - nie stanowią
    one zatem elementu usługi leasingu/najmu”.

    Podobne stanowisko jest też prezentowane przez sądy administracyjne. Przykładowo w
    wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [dalej: WSA] w Warszawie z dnia 11
    sierpnia 2022 r. (sygn. III SA/Wa 81/22; orzeczenie nieprawomocne), w którym uznano, że:
    „(...) DKIS prawidłowo stwierdził, że opłata dodatkowa [o charakterze analogicznym jak
    Opłata 1 - przypis Wnioskodawcy] nie jest wynagrodzeniem za usługi świadczone
    korzystającym. Po stronie korzystających nie powstaje żadna korzyść, przysporzenie, ani
    też inne świadczenie towarzyszące umowie leasingu wykonane na ich rzecz. Usługa jest
    wykonywana, lecz nieodpłatnie, na rzecz właściwego organu, którego wezwania są
    obsługiwane przez pracowników Skarżącej. Przyjęte umownie świadczenie między Stroną
    a jej klientami stanowi jedynie sposób pozyskania dodatkowego, niezwiązanego ze
    świadczeniem wzajemnym, finansowania działalności Skarżącej, które z przyczyn
    wskazanych powyżej nie wchodzi do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i
    usług”.
    W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawcy, Opłaty 1 nie stanowią wynagrodzenia z tytułu
    świadczenia usługi przez Spółkę na rzecz Korzystających i tym samym nie podlegają VAT.
    Ad pytanie nr 2)
    W ocenie Wnioskodawcy w analizowanych okolicznościach Opłata 2 (za brak wykonania
    przeglądu okresowego pojazdu w ASO zgodnie z harmonogramem przewidzianym przez
    producenta), także nie stanowi po stronie Spółki wynagrodzenia z tytułu jakiegokolwiek
    świadczenia podlegającego VAT, w szczególności usługi w rozumieniu art. 8 ust. 1 i nast.
    ustawy VAT.
    Jak wspomniano, specyfika działalności gospodarczej wykonywanej przez Wnioskodawcę
    wymaga, aby pojazdy samochodowe oferowane/przekazywane Klientom do korzystania w
    ramach najmu/leasingu były poddawane obowiązkowym przeglądom okresowym w ASO,
    zgodnie z harmonogramem przewidzianym przez producentów tych pojazdów. Brak
    przeprowadzenia obowiązkowego przeglądu okresowego może bowiem prowadzić do
    utraty gwarancji, w wyniku czego naprawa awarii pojazdu nieobjętego gwarancją (która
    standardowo objęta jest gwarancją), może być czasochłonna oraz wymagać
    zaangażowania przez Spółkę znacznych środków finansowych (w razie niepokrycia
    kosztów tej naprawy przez Korzystającego). Dodatkowo, niewykonanie przeglądu
    okresowego pojazdu może wpłynąć na ponadnormatywne zużycie istotnych części
    /elementów pojazdu, takich jak: silnik, zawieszenie czy układ hamulcowy. Efektem braku
    przeglądu może być również wzrost ryzyka wypadku z udziałem pojazdu, z uwagi na jego
    nieodpowiedni stan techniczny, co w konsekwencji może prowadzić do powstania istotnej
    szkody w majątku Spółki. W związku z tym przede wszystkim w interesie samej Spółki (ale
    też ogólnego utrzymania bezpieczeństwa w ruchu drogowym) jest doprowadzenie do
    sytuacji, w której przeglądy okresowe będą wykonywane przez Korzystających w terminach
    /na zasadach określonych przez producentów pojazdów.
    Biorąc pod uwagę powyższe Wnioskodawca stoi na stanowisku, że Opłata 2 pobierana od
    Korzystającego z tytułu braku wykonania przeglądu okresowego w ASO zgodnie z
    harmonogramem przewidzianym przez producenta, ma charakter sankcyjny i stanowi
    rodzaj kary umownej (pobieranej w przypadku zaniechania przez Korzystającego
    wywiązywania się z obowiązków, do których realizacji/przestrzegania zobowiązał się przy
    zawieraniu Umowy), a nie wynagrodzenia z tytułu świadczenia przez Wnioskodawcę na
    jego rzecz. W ocenie Spółki tego rodzaju zapisy w Umowie mają bowiem charakter (i)
    prewencyjny (tj. mają na celu ograniczenie ryzyka wystąpienia niepożądanych sytuacji z
    punktu widzenia Spółki - w postaci braku okresowej weryfikacji stanu technicznego
    pojazdu pozostającego w dyspozycji Korzystającego), a w przypadku zmaterializowania się
    takiej sytuacji (ii) odszkodowawczy (tj. zmierzają do zrekompensowania Wnioskodawcy
    szkody z tym związanej lub która może się pojawić, np. w postaci utraty uprawnień z
    gwarancji udzielonej na pojazd przez producenta lub sprzedawcę).
    Spółka wskazuje, że pojęcie „kary umownej” nie zostało unormowane w przepisach
    podatkowych. Aby ustalić jego znaczenie należy zatem odwołać się do odpowiednich

    regulacji Kodeksu cywilnego. Jak wynika z art. 483 § 1 Kodeksu cywilnego, można zastrzec
    w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania
    zobowiązania pieniężnego nastąpi przez zapłatę określonej sumy (kara umowna). Biorąc
    pod uwagę kodeksową definicję, kara umowna jest zatem dodatkowym zastrzeżeniem
    umownym, które zgodnie z zasadą swobody umów może być wprowadzone do treści
    umowy.
    W praktyce przyjmuje się, że kara umowna ma na celu wzmocnienie więzi powstałej
    między stronami stosunku zobowiązaniowego, poprzez skłonienie strony zobowiązanej do
    wypełnienia jej zobowiązania umownego. Stanowi ona zatem niejako gwarancję
    spełnienia świadczenia przez dłużnika. Tym samym, kara umowna pełni funkcję
    kompensacyjną (odszkodowawczą), stymulacyjną (ma na celu skłonienie dłużnika do
    wykonania świadczenia) oraz represyjną (sankcjonuje niewykonanie zobowiązania przez
    dłużnika). Zastrzeżenie kary umownej na wypadek niewykonania lub nienależytego
    wykonania zobowiązania nie zwalnia dłużnika z obowiązku jej zapłaty w razie wykazania,
    że wierzyciel nie poniósł szkody (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego [dalej:
    NSA] z dnia 10 lutego 2023 r., sygn. I FSK 1734/19).
    Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że kwota kary nie stanowi po stronie podmiotu
    uprawnionego do jej otrzymania (tu: Spółki) wynagrodzenia z tytułu świadczenia usługi
    podlegającej VAT. Ekwiwalentem kary umownej (tu: Opłaty 2) nie jest bowiem jakiekolwiek
    świadczenie ze strony odbiorcy kary (tu Wnioskodawcy). Ponadto, w przypadku kary
    umownej trudna, a wręcz niemożliwa do zidentyfikowania jest korzyść po stronie
    podmiotu zobowiązanego do jej uiszczenia (uzyskiwana w zamian za opłacenie kary).
    Analogicznie przedstawia się sytuacja Spółki, która w zamian za Opłatę 2 nie wykonuje
    jakichkolwiek czynności na rzecz Korzystających. Jak bowiem wspomniano, w omawianym
    przypadku Opłata 2 pełni przede wszystkim funkcję odszkodowawczą (wyrównuje
    uszczerbek/możliwy uszczerbek w majątku Spółki w związku z brakiem dokonania przez
    Korzystającego przeglądu pojazdu) oraz prewencyjną (zapobiega przypadkom
    niezrealizowania przeglądu przez Klienta). Z tego względu wykluczone jest stwierdzenie, że
    Klient uzyskuje jakąkolwiek korzyść od Spółki w związku z uiszczeniem na jej rzecz Opłaty
    2. Uprawnione jest zatem przyjęcie, że Opłata 2 nie jest wynagrodzeniem należnym Spółce
    z tytułu świadczenia usługi na rzecz Korzystającego.
    Analogiczne stanowisko zostało zaprezentowane przez NSA w wyroku z dnia 31 lipca 2020
    r. (sygn. I FSK 1799/17), w którym stwierdzono, że: „Inna jest jednak sytuacja w przypadku
    kar umownych za palenie tytoniu w pojeździe, za zaniechanie zawarcia umowy
    ubezpieczenia, za niewykonanie przeglądu okresowego, za przewożenie zwierząt oraz
    niezgłoszenie szkody w terminie. Jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, by można
    mówić o świadczeniu usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 u.p.t.u. winien istnieć bezpośredni
    konsument, beneficjent świadczenia, odnoszący wymierną korzyść. Związek pomiędzy
    otrzymywaną odpłatnością, a świadczeniem musi być bezpośredni i na tyle wyraźny aby
    można stwierdzić, że płatność następuje w zamian za to świadczenie. Jak wynika z opisu
    stanu faktycznego przedstawionego we wniosku kary umowne za palenie tytoniu w
    pojeździe, zaniechanie zawarcia umowy ubezpieczenia, niewykonanie przeglądu
    okresowego za przewożenie zwierząt oraz niezgłoszenie szkody w terminie maja na celu
    zniechęcenie najemców pojazdów do działań niepożądanych. Mają wiec charakter
    prewencyjny odstraszający, stanowią środek który może przyczynić się do zaniechania
    działań naruszających określone reguły użytkowania pojazdów (...). Wbrew więc temu co
    zarzuca się w skardze kasacyjnej Sąd pierwszej instancji nie naruszył wskazanych w niej
    przepisów, prawidłowo przyjmując, że w przypadku kar umownych za wskazane wyżej
    nieprawidłowe zachowania najemcy nie można mówić o żadnym świadczeniu wzajemnym
    w rozumieniu art. 8 ust. 1 u.p.t.u.”.
    Biorąc pod uwagę powyższe, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że Opłata 2 za brak
    wykonania przeglądów okresowych pojazdu w ASO zgodnie z harmonogramem
    przewidzianym przez producenta, należna Spółce od Korzystającego, nie stanowi

    wynagrodzenia z tytułu świadczenia usługi, o której mowa w art. 8 ust. 1 ustawy VAT i tym
    samym nie podlega VAT.
    Ad pytanie nr 3)
    W ocenie Wnioskodawcy w przedstawionych okolicznościach również Opłaty
    windykacyjne, należne Spółce od Korzystających zgodnie z TOiP, nie stanowią po jej
    stronie wynagrodzenia z tytułu jakiegokolwiek świadczenia podlegającego VAT, w
    szczególności usługi w rozumieniu art. 8 ust. 1 i nast. ustawy VAT.
    Jak wspomniano, na podstawie Umów Spółka może pobierać od Korzystających również
    Opłaty windykacyjne - w przypadku naruszenia przez nich warunków Umowy dotyczących
    płatności wynagrodzenia należnego Wnioskodawcy. W toku działalności gospodarczej
    Spółki zdarzają się bowiem sytuacje, w których Klienci Korzystający z Przedmiotów
    leasingu nie regulują swoich zobowiązań/należności w wyznaczonym terminie lub regulują
    je nieterminowo. W przypadku opóźnień po stronie Korzystającego w spłacie zobowiązań
    wynikających z Umowy, Spółka może prowadzić czynności windykacyjne (wskazane w
    opisie stanu faktycznego) - jako działania własne lub zlecone zewnętrznej firmie
    windykacyjnej. W sytuacji przeterminowana należność dochodzona jest za pomocą/przy
    udziale firmy windykacyjnej, zgodnie z TOiP, Spółka obciąża Klientów faktyczną wartością
    poniesionych kosztów windykacji - tj. Spółka obciąża Korzystających kwotą wynikającą z
    faktur wystawianych przez zewnętrzne firmy windykacyjne (nie doliczając z tego tytułu
    dodatkowych opłat ani marży).
    Jak wskazano we wcześniejszych uwagach, opodatkowaniu VAT podlega jedynie takie
    świadczenie (usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia
    odnoszący z niego korzyść. W przedstawionym stanie faktycznym beneficjentem usługi
    windykacji jest natomiast wyłącznie Wnioskodawca. Nie można bowiem stwierdzić, iż w
    jakimkolwiek stopniu kontrahent (Korzystający) nierealizujący swoich zobowiązań
    dotyczących płatności wynagrodzenia, jest beneficjentem usługi, która ma na celu
    windykację należności od tego podmiotu wobec wierzyciela (Spółki).
    Należy zatem uznać, że Spółka nabywa usługi windykacji od podmiotów zewnętrznych
    (oraz wykonuje pozostałe czynności windykacyjne) jedynie w swoim imieniu i na swoją
    rzecz. Oznacza to, że w przedstawionej sytuacji nie znajdzie zastosowania regulacja
    zawarta w art. 8 ust. 2a ustawy VAT, zgodnie z którym, w przypadku gdy podatnik,
    działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu
    usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi. W niniejszej
    sprawie przepis ten nie znajdzie zastosowania z uwagi na fakt, że zawarta w nim fikcja
    prawna (zwana potocznie „refakturowaniem usług”) występuje jedynie w sytuacji, gdy
    podatnik zobowiązuje się na podstawie umowy do wykonania pewnego świadczenia na
    rzecz beneficjenta usługi, które jednak faktycznie zostaje wykonane przez inny podmiot.
    Taka sytuacja nie występuje jednak w przypadku Opłat windykacyjnych pobieranych od
    Klientów przez Wnioskodawcę (w żadnym scenariuszu Klient nie powinien być bowiem
    traktowany jako beneficjent czynności windykacyjnych wykonywanych przez Spółkę lub
    zewnętrzny podmiot). W przypadku działań własnych podejmowanych przez Spółkę (jak
    wysyłanie upomnień SMS/wezwań do zapłaty) Korzystający nie odnosi jakiejkolwiek
    korzyści w związku z uiszczeniem Opłaty windykacyjnej na rzecz Spółki. Podobnie rzecz się
    ma w przypadku czynności windykacyjnych wykonywanych w stosunku do Korzystającego
    na zlecenie/na rzecz Spółki przez zewnętrzną firmę windykacyjną. W takiej sytuacji
    świadczenie usług windykacyjnych odbywa się jedynie w relacji zewnętrzna firma
    windykacyjna - Wnioskodawca Spółka, nabywając usługi windykacji, działa w tym
    przypadku we własnym imieniu (interesie) oraz na swoją rzecz. Nie można więc przyjąć, że
    Spółka nabywa i wyświadcza te usługi na rzecz Korzystającego, jako że to ona jest
    końcowym beneficjentem/konsumentem tychże usług.

    Powyższe oznacza, że Opłaty windykacyjne nie pozostają w bezpośrednim związku z
    jakimikolwiek czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez Spółkę, tj. nie
    stanowią wynagrodzenia z tytułu czynności podlegających VAT (Usług najmu/leasingu)
    wykonywanych przez Spółkę na rzecz Korzystających.
    Takie też stanowisko, tj. dotyczące sposobu traktowania dla celów VAT opłat
    windykacyjnych, znajduje potwierdzenie w orzecznictwie. I tak np. w interpretacji
    indywidualnej wydanej przez DKIS w dniu 20 października 2020 r. (sygn. 0112-KDIL1-
    3.4012.284.2020.2.MR) wskazano, że: „Opłaty z tytułu windykacji nie odnoszą się do
    świadczenia jakichkolwiek usług na rzecz klientów, za które pobierane jest należne
    wynagrodzenie. W analizowanym przypadku nie jest spełniona przesłanka istnienia
    związku pomiędzy zapłatą należności windykacyjnych przez klienta Spółki a otrzymaniem
    świadczenia wzajemnego, co jest warunkiem koniecznym do uznania, że zapłata tych kwot
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Usługi windykacji są świadczone
    na rzecz Wnioskodawcy, a nie na rzecz klientów, mimo iż ostateczny koszt jest ponoszony
    przez klientów. Opłaty te nie mają związku z wykonywaniem czynności, których dotyczy
    windykacja należności (pożyczki), w tym sensie, że przesłanki ich pobrania i sam pobór
    następują już po wykonaniu usługi i z tego też powodu opłaty takie nie mogą być uznane
    za element zwiększający wynagrodzenie za usługi. W związku z powyższym należy
    stwierdzić, że opłaty z tytułu windykacji, którymi Wnioskodawca obciąża pożyczkobiorców,
    nie stanowią wynagrodzenia za usługę podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT”.
    Analogiczne podejście zostało zaprezentowane w interpretacji indywidualnej z 21 czerwca
    2019 r. (sygn. 0114-KDIP4.4012.261.2019.1.AK), w której DKIS stwierdził, że: „(...) opłaty
    wskazane w opisie sprawy i stanowiące przedmiot zapytania, tj. powstałe ze względu na
    wystawienie i przesłanie wezwania do zapłaty (monitu); przywrócenie umowy
    wypowiedzianej (po wywiązaniu się ze zobowiązań), (...) koszty interwencji terenowej
    współpracującej ze Spółką firmy windykacyjnej (...) -nie powinny być traktowane jako
    wynagrodzenie podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT. Przedmiotowe opłaty są
    bowiem uznawane - co do zasady - za płatności o charakterze karnym (sankcyjnym).
    Zatem zapłata ww. opłat stanowi swoistą konsekwencję zachowania się klientów
    niezgodnie z zawartą ze Spółką umową poprzez doprowadzenie do zaistnienia
    nieterminowych płatności (długu) oraz konieczności wykonania przez Spółkę dodatkowych
    czynności na rzecz uprawnionych organów. Tym samym w tej sytuacji ww. opłaty nie są
    częścią kwoty należnej (wynagrodzenia) z tytułu dostawy towarów czy świadczenia usług,
    ani też nie mają wpływu na cenę dostarczanych towarów bądź świadczonych usług”.
    Podobnie w interpretacjach indywidualnych DKIS z 3 kwietnia 2018 r. (sygn. 0112-KDIL2-
    1.4012.80.2018.1.AP) oraz z 12 grudnia 2017 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.577.2017.1.IG).
    Analogiczny pogląd został też wyrażony/potwierdzony przez NSA w wyroku z 14 lipca 2016
    r. (sygn. I FSK 244/15), w którym wspomniano, że „Prawidłowo też Sąd wskazując, że usługi
    polegające na ściąganiu długów należy rozumieć szeroko uznał, że za czynności takie nie
    można uznać działania skarżącego polegającego na refakturowaniu na Pożyczkobiorcę
    kosztów wezwania i czynności windykacyjnych w miejscu zamieszkania czy zakładzie pracy
    poniesionych uprzednio przez Pożyczkodawcę na rzecz Pośrednika. Pożyczkodawca
    bowiem żądając zwrotu pożyczki i mocując Pośrednika do działań windykacyjnych w
    swoim imieniu nie świadczy usług tylko dochodzi należnego mu długu, niewątpliwie wiec
    to Pośrednik wykonuje usługę i z tego tytułu wystawia Pożyczkodawcy stosowną fakturę”.
    Analogicznie stwierdził WSA w Warszawie w wyroku z 28 grudnia 2016 r. (sygn. III SA/Wa
    2989/15; orzeczenie prawomocne), w myśl którego: „Czynności windykacyjne co do zasady
    mogą być oczywiście uznane za usługę. Beneficjentem takiej usługi jest podmiot zlecający
    windykację - to na jego rzecz świadczona jest usługa. Usługodawcą jest natomiast podmiot
    dokonujący windykacji, ale aby można było mówić o usłudze, musi to być podmiot inny niż
    sam wierzyciel. Nie sposób przecież świadczyć usług na rzecz siebie samego. W stanie
    faktycznym opisanym we wniosku o interpretację Skarżący dokonuje windykacji własnych
    należności. Z tego powodu nie można uznać, że wykonuje on w tym zakresie jakąkolwiek

    usługę, ponieważ musiałoby to prowadzić do paradoksalnej konkluzji, że wykonuje usługę
    na swoją rzecz. Nie sposób zarazem uznać, jak chce tego Skarżący, że to dłużnik, od
    którego należność jest dochodzona, jest beneficjentem usługi (tj. czynności
    windykacyjnych). Tym samym usługi windykacji mogą być wykonywane wyłącznie na rzecz
    Spółki - usługa windykacyjna nie jest świadczona na rzecz dłużnika, lecz na rzecz
    wierzyciela”.
    W konsekwencji, Opłaty windykacyjne pobierane przez Spółkę od Korzystających nie
    stanowią odpłatności z tytułu świadczenia jakiejkolwiek usługi. Należy zatem uznać, że
    Opłaty windykacyjne pobierane przez Spółkę od Korzystających nie podlegają
    opodatkowaniu VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne
      świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
      1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
        imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów
        w zamian za odszkodowanie;
      2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej
        umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy
        sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w
        następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty
        ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
      3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a
        komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
      4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu,
        jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
      5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
        ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz
        przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na
        spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka
        spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o
        innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności
        lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
      6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
      7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    Stosownie natomiast do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:

      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy zatem rozumieć każde zachowanie, na które
    składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie
    (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).
    Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa
    zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest dostawą towarów w myśl art. 7
    ustawy.
    Każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub
    tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem co do zasady usługę w rozumieniu
    ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione następujące warunki:
    1) w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, nabywca
      jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia;
    2) świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
      (wynagrodzenie).
    Trzeba podkreślić, że oba ww. warunki muszą być spełnione, aby świadczenie jako usługa
    podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8
    marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko
    Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy,
    gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a
    otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w
    pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Co ważne, na gruncie przepisów
    o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego
    wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia
    towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk sprzedającego.
    Powyższe stanowisko potwierdza także wyrok C-16/93 z 3 marca 1994 r. pomiędzy R. J.
    Tolsma v. Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden, w którym Trybunał zauważył, że
    czynność „podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny między
    usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne, przy
    czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie
    przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy”.
    Natomiast w wyroku C-90/20 ws. Apcoa Parking Danmark, TSUE wskazał, że aby
    świadczenie usług można było uznać za odpłatne, i wobec tego opodatkowane podatkiem
    VAT, to pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą musi istnieć stosunek prawny, w ramach
    którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych - usługi i wynagrodzenia, między
    którymi istnieje bezpośredni związek.
    W konsekwencji powyższych regulacji należy stwierdzić, że opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług podlega tylko to świadczenie (dostawa lub usługa), w przypadku którego
    istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną
    korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne
    korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, dopóty
    świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów
    i usług.
    Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy:

      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Z przepisu tego wynika, że podstawę opodatkowania w podatku od towarów i usług
    stanowi wynagrodzenie, które dostawca lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z
    tytułu dostawy towarów albo świadczenia usług. Wynagrodzenie to oznacza wartość
    rzeczywiście otrzymaną (lub która ma być otrzymana) w konkretnym przypadku.
    Jednocześnie, w myśl art. 29a ust. 6 ustawy:
      Podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
        podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
        ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
        nabywcy lub usługobiorcy.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo czynnym zarejestrowanym podatnikiem VAT. W
    ramach prowadzonej działalności gospodarczej świadczą Państwo w głównej mierze usługi
                                              1najmu oraz leasingu (operacyjnego oraz finansowego) w rozumieniu art. 709 ustawy
    Kodeks cywilny, których przedmiotem są przede wszystkim pojazdy samochodowe.
    W okresie trwania Umów najmu/leasingu Korzystającym przysługuje prawo posiadania
    Przedmiotów leasingu, a także ich używania lub używania i pobierania pożytków. Z
    uprawnieniami tymi wiąże się wyłączna odpowiedzialność Klientów za Przedmioty
    leasingu w okresie obowiązywania Umów.
    Z Umów wynika, że są Państwo uprawnieni do naliczania i pobierania od Korzystających -
    obok rat czynszowych, na które składa się część kapitałowa i odsetkowa - różnego rodzaj
    dodatkowych Opłat. Rodzaje i wysokość poszczególnych Opłat są określane na bieżąco w
    TOiP, stanowiących integralne części Umów.
    Na podstawie TOiP Opłaty można podzielić na:
    (i) związane ze zmianą (z reguły na wniosek Korzystającego) warunków Umowy (Opłaty
      dodatkowe).
    (ii) związane z pozostałymi czynnościami (głównie natury administracyjnej lub
      technicznej) podejmowanymi przez Państwa w związku/w toku Umowy (Opłaty
      administracyjne).
    Do Opłat administracyjnych należy zaliczyć w szczególności:
          opłatę za (i) udzielenie i przesłanie na wniosek organów ścigania lub organów
          administracji pisemnej informacji o użytkowniku pojazdu (Przedmiotu
          leasingu) (Opłata 1.1), (ii) obsługę mandatu, w przypadku gdy dojdzie do jego
          wystawienia (na Państwa) przez uprawniony organ w związku z użytkowaniem
          pojazdu (Przedmiot leasingu) (Opłata 1.2), (łącznie Opłaty 1).
        W praktyce zdarzają się sytuacje, w których kierujący pojazdem samochodowym
        (tj. Korzystający lub upoważniona przez niego osoba) dopuszcza się naruszeń
        przepisów prawa o ruchu drogowym, czego dowodem są nagrania/zdjęcia z
        wideorejestratorów (fotoradarów) wysyłane Państwu (jako właścicielowi
        Przedmiotu leasingu) przez krajowe (polskie) lub zagraniczne organy ścigania. Z

        uwagi na fakt, że w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPiK) widnieją
        jedynie dane właściciela pojazdu (czyli Państwa), którym kierował sprawca
        wykroczenia, natomiast odpowiedzialność za wykroczenie drogowe ponosi co do
        zasady osoba faktycznie kierująca pojazdem, właściwy organ (krajowy lub
        zagraniczny) zwraca się z żądaniem (wezwaniem) do Państwa - jako właściciela
        pojazdu - o wskazanie danych kierującego pojazdem w dacie zdarzenia
        zarejestrowanego za pomocą stosownego rejestratora.
        Z uwagi na fakt, że w okresie obowiązywania Umowy Spółka nie korzysta z
        Przedmiotu leasingu (pojazdu), w odpowiedzi na wezwanie właściwego organu
        każdorazowo wskazuje ona dane Korzystającego, które widnieją w danej Umowie
        (dotyczącej pojazdu, który został wykorzystany do popełnienia wykroczenia
        drogowego). Przekazanie danych Korzystającego uprawnionemu organowi wiąże
        się z koniecznością wykonania szeregu działań/czynności przez Państwa
        pracowników lub osoby działające na Państwa zlecenie. W szczególności każde
        wezwanie należy zweryfikować pod kątem prawidłowości danych podanych przez
        organ i ustalić, czy wskazany w jego treści pojazd stanowi Państwa własność.
        Następnie wymagane jest powiązanie danego pojazdu z konkretną Umową (i w
        efekcie Korzystającym), przygotowanie stosownego pisma i jego wysyłka do
        właściwego organu (krajowego lub zagranicznego). Każde wezwanie o podanie
        danych kierującego angażuje zatem Państwa zasoby i wymaga określnego
        nakładu pracy ze strony osób delegowanych do obsługi tego rodzaju zapytań (do
        takiej sytuacji odnosi się Opłata 1.1). Niewskazanie kierującego pojazdem na
        wezwanie właściwego organu ścigania może wiązać się z sankcjami
        (odpowiedzialnością) po Państwa stronie (osób Państwa reprezentujących).
        Zdarzają się jednak sytuacje (zwłaszcza w ruchu zagranicznym), kiedy to mandat
        zostaje wystawiony bezpośrednio na Państwa jako właściciela Pojazdu,
        niezależnie od faktu oddania go w leasing (użytkowania przez leasingodawcę). W
        takich przypadkach, poza koniecznością poniesienia kosztu samego mandatu,
        ponoszą Państwo również koszty związane z jego obsługą - obsługą procesu
        zapłaty mandatu a następnie odzyskania jego kwoty od leasingobiorcy (do takich
        sytuacji odnosi się Opłata 1.2);
          opłatę za brak wykonania przeglądów okresowych pojazdu w ASO zgodnie z
          harmonogramem przewidzianym przez producenta (Opłata 2).
        Biorąc pod uwagę, że w trakcie trwania Umowy pojazd stanowiący Przedmiot
        leasingu powinien być, zgodnie z wymaganiami/zaleceniami producenta,
        poddawany przeglądom okresowym w ASO, na Korzystającym - jako posiadaczu
        Przedmiotu leasingu - ciąży obowiązek wykonywania takich przeglądów i badań
        zgodnie z harmonogramem przewidzianym przez producenta pojazdu.
        Brak przeprowadzenia przeglądu okresowego może prowadzić do utraty
        gwarancji na dany pojazd, udzielonej przez producenta. W przypadku utraty
        gwarancji wykonanie naprawy (zasadniczo objętej gwarancją) wymaga z reguły
        zaangażowania środków własnych przez właściciela (tu: Państwa). Niewykonanie
        przeglądu może dodatkowo powodować ponadnormatywne zużycie istotnych
        elementów pojazdu, takich jak silnik, zawieszenie układ hamulcowy etc. Brak
        przeglądu zwiększa również ryzyko wypadku drogowego z udziałem pojazdu (ze
        względu na jego nieodpowiedni stan techniczny), co w konsekwencji może
        prowadzić do powstania dodatkowych szkód w Państwa majątku.
        W związku z tym, w celu skłonienia Korzystających do dokonywania przeglądów
        pojazdów we właściwych terminach, do TOiP wprowadzona została Opłata 2;

    (iii) związane z windykacją zaległych należności podejmowaną w stosunku do Klientów (w
      przypadku naruszenia przez nich warunków Umowy, w szczególności dotyczących
      płatności wynagrodzenia należnego Spółce) (Opłaty windykacyjne), jak opłaty z tytułu:
          wysyłania upomnienia SMS dotyczącego braku płatności,
          wysyłania listem zwykłym wezwania do zapłaty,
          czynności dotyczących zwolnienia spod egzekucji Przedmiotu Leasingu/Najmu
          (od każdego wierzyciela egzekwującego),
          zawarcia ugody dotyczącej spłaty zadłużenia,
          zwłoki w zapłacie raty leasingu i innych należności pieniężnych oraz
          czynności windykacyjnych związanych z (i) odbiorem zaległych płatności lub (ii)
          przymusowym odbiorem pojazdu, wykonane przez zewnętrzną firmę
          windykacyjną na Państwa zlecenie.
    W toku Państwa działalności/przebiegu Umów zdarzają się sytuacje, w których Klienci
    korzystający z Przedmiotu leasingu nie regulują swoich zobowiązań lub regulują je
    nieterminowo.
    W przypadku opóźnień ze strony Korzystającego w spłacie zobowiązań wynikających
    Umowy, Spółka może prowadzić ww. czynności windykacyjne - jako działania własne lub
    zlecone zewnętrznej firmie windykacyjnej. W ramach działań własnych w pierwszej
    kolejności wysyłają Państwo upomnienie do Klientów przy pomocy SMS, w ciągu X dni od
    dnia powstania wymagalnej wierzytelności. Jeżeli czynność ta nie doprowadzi do spłaty
    zaległości w określonym terminie od daty wysłania SMS, w ciągu kolejnych kilku dni
    wysyłają Państwo upomnienie listem zwykłym. Jeśli pomimo wysłania upomnienia
    należność nadal nie jest uregulowana, wysyłają Państwo do Korzystającego wezwanie do
    zapłaty listem zwykłym. Jeżeli i to nie przyniesie efektu w postaci zapłaty zaległości przez
    Klienta, przesyłają Państwo do Korzystającego (listem poleconym) ostateczne wezwanie
    do zapłaty. Jeżeli wszystkie te czynności nie doprowadzą do spłaty zobowiązania,
    korzystają Państwo z usług zewnętrznej firm windykacyjnej, w zakresie wszelkich
    czynności zmierzających do realizacji przysługujących Państwu roszczeń związanych z
    zawartymi Umowami, w szczególności polegających na odbiorze zaległych płatności lub
    przymusowym odbiorze Przedmiotu leasingu.
    W przypadku, gdy wskazana należność dochodzona jest za pomocą/przy udziale firmy
    windykacyjnej, zgodnie z TOiP obciążają Państwo obecnie Klientów faktyczną wartością
    poniesionych kosztów windykacji (przy czym w TOiP określona jest górna granica
    możliwych obciążeń) - tj. obciążają Państwo Korzystających kwotą netto wynikającą z
    faktur wystawionych na Państwa przez firmy windykacyjne. Nie doliczają Państwa żadnych
    dodatkowych opłat ani marży do ustalonych w ten sposób kwot, którymi obciążani są
    Klienci. W przyszłości nie wykluczają Państwo możliwości zmian w tym obszarze i
    zróżnicowania podejścia (wysokości czy sposobu naliczania przedmiotowych opłat) w
    zależności np. od typu klientów (indywidualni/biznesowi) i pobierania ich od niektórych
    grup klientów z góry (w formie zryczałtowanej) lub innych z dołu (w wysokości rzeczywiście
    poniesionych kosztów windykacji, bez limitu górnej wysokości).
    Aktualnie w odniesieniu do Opłat zawierane przez Państwa Umowy przewidują, że
    Korzystający ponosi koszty czynności dodatkowych wykonywanych przez Finansującego,
    tj. Państwa, związanych z realizacją Umowy Leasingu i wskazanych w Tabeli Opłat prowizji.
    Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą ustalenia, czy Opłaty 1, tj. (i) za
    przekazanie danych Korzystającego na uzasadnione wezwanie krajowego lub
    zagranicznego organu ścigania, jak też (ii) za obsługę mandatów wystawionych
    bezpośrednio na Państwa, należne zgodnie z TOiP Państwu od Korzystających, stanowi po

    Państwa stronie wynagrodzenie z tytułu świadczenia usługi podlegającej (opodatkowanej)
    VAT.
    W tym miejscu należy wskazać, że co do zasady każde świadczenie dla celów
    opodatkowania podatkiem VAT powinno być traktowane jak odrębne i niezależne, jednak
    w sytuacji, gdy kilka świadczeń obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia jedną usługę,
    usługa ta nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych. Zatem, z
    ekonomicznego punktu widzenia, usługi nie powinny być dzielone dla celów podatkowych
    wówczas, gdy tworzyć będą jedną usługę kompleksową obejmującą kilka świadczeń
    pomocniczych.
    Ważne jest, czy świadczenia są ze sobą ściśle powiązane w taki sposób, że samodzielnie
    nie przynoszą wymaganej praktycznej korzyści z punktu widzenia przeciętnego
    konsumenta. Nie ma znaczenia subiektywny punkt widzenia dostawcy lub odbiorcy
    świadczenia. Jeżeli jednak w skład świadczonej usługi wchodzić będą czynności, które nie
    służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również
    charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu
    usługi kompleksowej. Podstawowym kryterium pozwalającym uznać zbiór określonych
    czynności za usługę kompleksową (złożoną) jest określenie wzajemnych relacji pomiędzy
    elementami składowymi złożonej usługi w zakresie celów, które usługi te realizują.
    Pojedynczą usługę należy uznać za pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeżeli
    nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego
    wykonania usługi zasadniczej. Podstawowym celem usługi pomocniczej tworzącej razem z
    usługą główną – usługę kompleksową – jest lepsze wykorzystanie przez nabywcę usługi
    głównej. Aby dana pomocnicza usługa mogła być uznana za element kompleksowej usługi,
    winna służyć bezpośrednio realizacji głównej usługi. W celu ustalenia, czy dana usługa
    może być uznana za złożoną, konieczne jest zbadanie przebiegu konkretnej transakcji z
    uwzględnieniem jej wszystkich ekonomicznych aspektów.
    Zauważyć należy, że jakkolwiek zdarzają się sytuacje, gdy występuje wielość świadczeń
    wynikających z jednej umowy i mogą być one potraktowane jako jedna usługa (i
    opodatkowane jedną stawką podatkową), jednak możliwe jest to tylko i wyłącznie w takich
    sytuacjach, gdy na taką usługę składa się cały zespół niedających się w istocie wyodrębnić
    czynności, stanowiących w efekcie ostateczną, jednorodną usługę.
    Kwestia kompleksowości usług była rozstrzygana przez Trybunał Sprawiedliwości UE, który
    wypowiedział się w tym zakresie m.in. w sprawach C-349/96 CPP, C-41/04 Levob, C-111/05
    Aktiebolaget NN.
    W orzeczeniu z 25 lutego 1999 r. w sprawie Card Protection Plan Ltd v Commissioners of
    Customs and Excise (C-349/96), Trybunał stwierdził, że:
      „W celu ustalenia, dla celów VAT, czy świadczenie usług obejmujące kilka części
      składowych, które należy traktować jako jedno świadczenie, czy też jako dwa lub
      więcej świadczeń wycenianych odrębnie, należy przede wszystkim wziąć pod uwagę
      treść przepisu art. 2 (1) VI Dyrektywy, zgodnie z którym każde świadczenie usług
      powinno być traktowane jako odrębne i niezależne oraz fakt, że świadczenie
      obejmujące z ekonomicznego punktu widzenia jedną usługę nie powinno być
      sztucznie dzielone, co mogłoby prowadzić do nieprawidłowości w funkcjonowaniu
      systemu podatku VAT”.
    Trybunał wskazał, że:
      „pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części
      składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas, gdy inny lub inne elementy
      traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady
      opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą
      w stosunku do usługi zasadniczej, jeżeli nie stanowi ona dla klienta celu samego w
      sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej”.

    Trybunał zaakcentował „ekonomiczny punkt widzenia” oraz ocenę z perspektywy
    nabywcy. Z treści powołanego wyroku wynika, że TSUE położył duży nacisk na
    subiektywne kryteria, przy ocenie danego świadczenia jako złożonego, jednakże wnioski,
    co do kwalifikacji danego kompleksu zdarzeń gospodarczych jako świadczenia złożonego,
    nie mogą być pozbawione waloru obiektywnego albowiem zakres i sposób
    opodatkowania świadczenia nie może być zależny jedynie od woli stron transakcji. Stąd w
    pierwszym rzędzie Trybunał odwołał się do art. 2(1) VI Dyrektywy, wedle którego każde
    świadczenie usług powinno być zwykle uznawane za odrębne i niezależne a świadczenie
    złożone w aspekcie gospodarczym nie powinno być sztucznie rozdzielane, by nie
    pogarszać funkcjonalności systemu VAT. Sąd wskazał, że jeśli dana transakcja składa się z
    szeregu świadczeń i czynności należy uwzględnić wszystkie okoliczności, w jakich jest
    dokonywana rozpatrywana transakcja.
    Jak ponadto wskazał TSUE, z jednym świadczeniem mamy do czynienia w szczególności w
    przypadku, gdy kilka elementów powinno zostać uznanych za istotne dla świadczenia
    głównego, podczas gdy z kolei jedno lub więcej świadczeń powinno być postrzegane jako
    pomocnicze, dzielące los podatkowy świadczenia głównego; to samo odnosi się do
    przypadku, gdy dwa lub więcej elementów dostarczanych przez podatnika do klienta,
    będącego typowym konsumentem, są tak ściśle ze sobą związane, że stanowią one
    obiektywnie jedno tylko nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie
    miałoby charakter sztuczny (tak np. ww. wyrok TSUE w sprawie Levob Verzekeringen i OV
    Bank, pkt 21-22 i przywołane tam orzecznictwo; wyrok TSUE z 29 marca 2007 r. w sprawie
    C#111/05 - Aktiebolaget NN, pkt 22-23). Zdaniem TSUE, w celu ustalenia, czy kontrahent
    podatnika – rozumiany jako przeciętny klient – otrzymuje kilka odrębnych świadczeń
    głównych czy jedno świadczenie złożone, należy poszukiwać elementów
    charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności i uwzględnić wszystkie okoliczności, w
    których jest ona dokonywana. W szczególności dane świadczenie należy uważać za
    świadczenie pomocnicze w stosunku do świadczenia głównego, gdy dla klientów nie
    stanowi ono celu samego w sobie, lecz środek do korzystania na jak najlepszych
    warunkach z głównej usługi usługodawcy (tak np.: ww. wyrok TSUE w sprawie Everything
    Everywhere, pkt 25-26 i przywołane tam orzecznictwo; ww. wyrok TSUE w sprawie Graphic
    Procédé, pkt 20, 24 i przywołane tam orzecznictwo). W związku z tym należy stwierdzić, że
    świadczone przez Konsultanta usługi wypełniają wskazane wyżej istotne elementy,
    charakterystyczne dla usługi pośrednictwa.
    Przywołać można również wyrok z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 RLRE
    Tellmer Property sro przeciwko Finanćni reditelstvi v Usti nad Labem, w którym TSUE
    stwierdził, że:
      „(...) z art. 2 szóstej dyrektywy wynika, że każde świadczenie powinno być zwykle
      uznawane za odrębne i niezależne (...). Co więcej, w pewnych okolicznościach
      formalnie odrębne świadczenia, które mogą być wykonywane oddzielnie, a zatem
      które mogą oddzielnie prowadzić do opodatkowania lub zwolnienia, należy uważać
      za jednolitą czynność, jeżeli nie są od siebie niezależne. Jest tak na przykład w
      sytuacji, gdy można stwierdzić, że jedno lub więcej świadczeń stanowi świadczenie
      główne, a inne świadczenie lub świadczenia stanowią jedno lub więcej świadczeń
      pomocniczych dzielących los podatkowy świadczenia głównego. W szczególności
      dane świadczenie należy uważać za świadczenie pomocnicze w stosunku do
      świadczenia głównego, gdy dla klientów nie stanowi ono celu samego w sobie, lecz
      środek do korzystania na jak najlepszych warunkach z głównej usługi usługodawcy
      (...). Ponadto można również uznać, że jednolite świadczenie występuje w przypadku,
      gdy dwa lub więcej elementy albo dwie lub więcej czynności dokonane przez
      podatnika są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie jedno niepodzielne
      świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny”.
    Tak również w wyroku z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 Ministero
    dellEconomia e delle Finanze przeciwko Part Service Srl.

    Wyrok ten sformułował kryteria przesądzające o tym, kiedy występuje świadczenie
    złożone. Ma ono zatem miejsce w sytuacji, gdy:
        świadczenie pomocnicze nie stanowi celu samego w sobie, lecz stanowi środek do
        korzystania na jak najlepszych warunkach z usługi podstawowej,
        poszczególne czynności są ze sobą tak ściśle związane, że ich rozdzielenie miałoby
        charakter sztuczny,
        kiedy nie istnieje możliwość nabywania danego świadczenia od podmiotów
        zewnętrznych,
        kiedy nie istnieje możliwość odrębnego fakturowania za daną czynność.
    Analiza przedstawionych okoliczności sprawy w świetle powołanych przepisów prowadzi
    do wniosku, że obciążenie Korzystających Opłatami 1, tj. (i) za przekazanie danych
    Korzystającego na uzasadnione wezwanie krajowego lub zagranicznego organu ścigania,
    jak też (ii) za obsługę mandatów wystawionych bezpośrednio na Państwa, nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Obciążenie przez Państwa Klientów ww. Opłatami 1, nie wiąże się z otrzymaniem przez
    nich w zamian żadnego świadczenia, które przynosiłoby Klientom (chociażby potencjalnie)
    konkretną korzyść o charakterze majątkowym.
    W takim przypadku nie jest spełniona przesłanka istnienia związku pomiędzy Opłatami 1,
    którymi obciążany jest Klient a otrzymaniem świadczenia wzajemnego co jest warunkiem
    koniecznym do uznania świadczenia za usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, która w
    myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W analizowanej sprawie nie zachodzi żaden związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy
    Usługą leasingu/najmu a Opłatami 1, tj. (i) za przekazanie danych Korzystającego na
    uzasadnione wezwanie krajowego lub zagranicznego organu ścigania, jak też (ii) za
    obsługę mandatów wystawionych bezpośrednio na Państwa – nie stanowią one zatem
    elementu Usługi leasingu/najmu.
    Wobec tego, czynności dodatkowe, za które pobierane są Opłaty 1, tj. (i) za przekazanie
    danych Korzystającego na uzasadnione wezwanie krajowego lub zagranicznego organu
    ścigania, jak też (ii) za obsługę mandatów wystawionych bezpośrednio na Państwa, nie
    stanowią elementów kompleksowej Usługi leasingu/najmu, świadczonej na podstawie
    Umów zawartych przez Państwa z Klientami. Obciążenie Klientów tymi Opłatami 1 nie
    służy lepszemu korzystaniu przez nich z usługi podstawowej, tj. Usługi leasingu/najmu.
    Stąd też nie można pobierania ww. Opłat 1 traktować jako elementu wynagrodzenia
    należnego w zamian za świadczoną przez Państwa Usługę leasingu/najmu, która podlega
    opodatkowaniu VAT.
    Tym samym, pobierane przez Państwa od Korzystających, zgodnie z Umową leasingu
    /najmu, Opłaty 1 (tj. (i) za przekazanie danych Korzystającego na uzasadnione wezwanie
    krajowego lub zagranicznego organu ścigania, jak też (ii) za obsługę mandatów
    wystawionych bezpośrednio na Państwa), nie stanowią wynagrodzenia za czynności
    opodatkowane podatkiem od towarów i usług, o których mowa w art. 7 oraz art. 8 ustawy.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Państwa wątpliwości dotyczą również ustalenia, czy Opłata 2 (za niewykonanie przeglądu
    okresowego pojazdu w ASO zgodnie z harmonogramem przewidzianym przez
    producenta), należna zgodnie z TOiP Państwu od Korzystających, stanowi po Państwa
    stronie wynagrodzenie z tytułu świadczenia usługi podlegającej (opodatkowanej) VAT.
    Przepisy prawa podatkowego nie zawierają definicji odszkodowania. Zatem, w
    niezbędnym zakresie należy posiłkować się przepisami prawa cywilnego. Na gruncie tego
    ostatniego, odszkodowanie za doznaną szkodę majątkową lub niemajątkową uzależnione

    jest od zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy łączą obowiązek naprawienia szkody.
    Ponadto, między zdarzeniem a zaistniałą w jego wyniku szkodą musi istnieć związek
    przyczynowy.
    Kodeks cywilny, rozróżnia dwa podstawowe rodzaje odpowiedzialności: kontraktową,
    która powstaje z mocy umowy i odnosi się do przypadków niewykonania lub
    nienależytego wykonania zobowiązania (art. 471 Kodeksu cywilnego) oraz deliktową, czyli
    wynikającą z czynów niedozwolonych (art. 415 Kodeksu cywilnego).
    Stosownie do art. 471 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024
    r. poz. 1061 ze zm.):
      Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub
      nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte
      wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    Natomiast w myśl art. 415 Kodeksu cywilnego:
      Kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia.
    Zagadnienie dotyczące kar umownych regulują natomiast przepisy Działu II Kodeksu
    cywilnego – „Skutki niewykonania zobowiązań”. Zgodnie z art. 483 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Można zastrzec w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub
      nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego nastąpi przez zapłatę
      określonej sumy (kara umowna).
    Przepis art. 483 Kodeksu cywilnego jest bezwzględnie obowiązującym przepisem prawa,
    tzn. kary umowne mogą być wyłącznie sankcją za niewykonanie lub niewłaściwe
    wykonanie zobowiązań niepieniężnych.
    Z cytowanego wyżej art. 483 § 1 Kodeksu cywilnego wynika, że kara umowna jest
    dodatkowym zastrzeżeniem umownym, wprowadzanym do umowy w ramach swobody
    kontraktowania, mającym na celu wzmocnienie skuteczności więzi powstałej między
    stronami w wyniku zawartej przez nie umowy i służy realnemu wykonaniu zobowiązań
    (wyrok SN z 8 sierpnia 2008 r., V CSK 85/08). Przewidziany umową obowiązek zapłaty kary
    umownej ma w stosunku do zasadniczego obowiązku dłużnika wynikającego z tej umowy
    charakter uboczny (akcesoryjny).
    Zastrzeżenie kary umownej można zatem traktować jako formę uproszczoną redakcji
    warunków umowy, która pozwala na przyjęcie przez strony, że wypadki niewykonania lub
    nienależytego wykonania umowy, stanowią jednocześnie podstawę do domagania się
    zapłaty kary umownej.
    Kara umowna ma charakter czynności jednostronnej i nie wiąże się z otrzymaniem
    jakiegokolwiek świadczenia. Zapłata tej kary nie jest też związana z zobowiązaniem się
    otrzymującego daną kwotę do wykonania czynności, powstrzymania się od dokonania
    czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji.
    Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, że jeżeli płatności o charakterze
    odszkodowawczym nie będą miały bezpośredniego związku z żadną czynnością mającą
    charakter świadczenia ze strony podmiotu zobowiązanego, wówczas kwota otrzymanych
    odszkodowań i kar umownych nie będzie mieściła się w katalogu czynności wymienionych
    w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, i jako taka nie będzie podlegała
    opodatkowaniu tym podatkiem. Ustalanie statusu wypłacanego odszkodowania, jako
    podlegającego bądź nie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, należy oceniać w
    kontekście związku z konkretnym świadczeniem.
    Natomiast zgodnie z art. 361 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne
      następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła.

      § 2. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy, lub
      postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany
      poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.
    Odwołując się zatem do art. 361 i art. 471 Kodeksu cywilnego należy stwierdzić, że istotą
    odszkodowań nie jest płatność za świadczenie, lecz rekompensata za szkodę. W takim
    przypadku nie występuje świadczenie w zamian za wynagrodzenie, a zatem otrzymane
    odszkodowanie nie wiąże się z żadnym świadczeniem ze strony podatnika. Zapłata ta nie
    jest też związana z zobowiązaniem się otrzymującego daną kwotę do wykonania
    czynności, powstrzymania się od dokonania czynności lub tolerowania czynności lub
    sytuacji.
    Także w przypadku, gdy odszkodowanie wynika z niewykonania lub nienależytego
    wykonania zobowiązania, jego istota sprowadza się do naprawienia wyrządzonej w
    związku z tym szkody. Innymi słowy, przesłanką odszkodowania przewidzianego w art. 471
    Kodeksu cywilnego jest nie samo niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania,
    a spowodowanie tym szkody w rozumieniu art. 361 § 2 Kodeksu cywilnego.
    Jak już wyżej wskazano, ustalanie statusu wypłacanej kary umownej/odszkodowania, jako
    podlegającej bądź nie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług należy oceniać w
    kontekście związku z konkretnym świadczeniem.
    Również jak już wskazano powyżej, pod pojęciem usługi (świadczenia) w myśl art. 8 ust. 1
    ustawy, należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie
    (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innego podmiotu), jak i zaniechanie (nieczynienie
    bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).
    Przesłanką dla uznania danego działania, powstrzymania się od działania bądź
    tolerowania czynności lub sytuacji za usługę, w rozumieniu przepisów ustawy o VAT, jest
    łącznie spełnienie następujących warunków:
        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
        strona (nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Wskazali Państwo, że w trakcie trwania Umowy pojazd stanowiący Przedmiot leasingu
    powinien być, zgodnie z wymaganiami/zaleceniami producenta, poddawany przeglądom
    okresowym w ASO, na Korzystającym - jako posiadaczu Przedmiotu leasingu - ciąży
    obowiązek wykonywania takich przeglądów i badań zgodnie z harmonogramem
    przewidzianym przez producenta pojazdu.
    W związku z tym, w celu skłonienia Korzystających do dokonywania przeglądów pojazdów
    we właściwych terminach, do TOiP wprowadzona została Opłata 2 (opłata dodatkowa za
    niewykonanie przeglądu okresowego pojazdu w ASO zgodnie harmonogramem
    przewidzianym przez producenta).
    Mając na uwadze przywołane przepisy oraz opis sprawy należy stwierdzić, że Opłata 2 (za
    niewykonanie przeglądu okresowego pojazdu w ASO zgodnie harmonogramem
    przewidzianym przez producenta), należna zgodnie z TOiP Państwu od Korzystających, nie
    stanowi wynagrodzenia za świadczenie usług lub dostawę towarów, lecz swoistego
    rodzaju karę umowną określoną zgodnie z Umową. Nałożona przez Państwa Opłata 2 nie
    jest związana z kwotą należną (wynagrodzeniem) z tytułu Usługi leasingu/najmu, lecz z
    ewentualnym niewywiązaniem się Korzystających z obowiązków przewidzianych w
    Umowie. Jak państwo wskazali, brak przeprowadzenia przeglądu okresowego może
    prowadzić do utraty gwarancji na dany pojazd, udzielonej przez producenta. W przypadku
    utraty gwarancji wykonanie naprawy (zasadniczo objętej gwarancją) wymaga z reguły
    zaangażowania środków własnych przez właściciela (tu: Państwa). Niewykonanie

    przeglądu może dodatkowo powodować ponadnormatywne zużycie istotnych elementów
    pojazdu, takich jak silnik, zawieszenie układ hamulcowy etc. Brak przeglądu zwiększa
    również ryzyko wypadku drogowego z udziałem pojazdu (ze względu na jego
    nieodpowiedni stan techniczny), co w konsekwencji może prowadzić do powstania
    dodatkowych szkód w Państwa majątku.
    Zatem, przedmiotowa Opłata 2 (za niewykonanie przeglądu okresowego pojazdu w ASO
    zgodnie z harmonogramem przewidzianym przez producenta) nie stanowi wynagrodzenia
    za dostawę towaru bądź świadczenie usług, o których mowa w art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1
    ustawy, a w konsekwencji nie podlega opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o
    podatku od towarów i usług.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe
    Państwa wątpliwości dotyczą również ustalenia, czy Opłaty windykacyjne, należne zgodnie
    z TOiP Państwu od Korzystających, stanowią po Państwa stronie wynagrodzenie z tytułu
    świadczenia jakiejkolwiek usługi podlegającej (opodatkowanej) VAT.
    W odniesieniu do powyższych wątpliwości, w świetle powołanych przepisów prawa należy
    stwierdzić, że wskazane we wniosku Opłaty windykacyjne nie powinny być traktowane
    jako wynagrodzenie za czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Przedmiotowe opłaty stanowią bowiem – co do zasady – płatności o charakterze karnym
    (sankcyjnym). Zatem zapłata ww. Opłat stanowi swoistą konsekwencję zachowania się
    Korzystających niezgodnie z zawartą z Państwem Umową poprzez doprowadzenie do
    zaistnienia nieterminowych płatności (długu) oraz konieczności wykonania przez Państwa
    dodatkowych czynności. Tym samym, w tej sytuacji ww. Opłaty windykacyjne nie są
    częścią kwoty należnej (wynagrodzenia) z tytułu Umowy leasingu/najmu.
    Zatem, przedmiotowe Opłaty windykacyjne nie stanowią wynagrodzenia za czynności
    należące do – wymienionego w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług –
    katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Powyższe płatności są bowiem związane z niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem
    zobowiązania, zaś podmiot ich dokonujący nie uzyskuje jakiegokolwiek świadczenia
    ekwiwalentnego w stosunku do danej płatności.
    Potwierdzenie powyższego można znaleźć w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej z 27 grudnia 2000 r. w sprawie C-213/99, w którym Trybunał wyraźnie
    oddzielił opłaty sankcyjne od wynagrodzeń za wykonane czynności opodatkowane,
    stwierdzając, że opłaty sankcyjne stanowią karę, a nie wynagrodzenie za dostawę
    towarów lub świadczenie usług czy import towarów. Kara tego rodzaju nie może ze
    względu na swój charakter podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Z kolei w wyroku C-222/81 z dnia 1 lipca 1982 r. w sprawie BAZ Bausystem AG v Finanzamt
    München für Körperschaften, TSUE stwierdził, że odsetki karne z tytułu nieterminowej
    płatności nie mogą zostać uznane za wynagrodzenie w rozumieniu przepisów o VAT i tym
    samym nie mogą stanowić podstawy opodatkowania tym podatkiem. TSUE uznał bowiem,
    że wypłata odsetek karnych nie ma żadnego związku ze świadczeniem i konsumowaniem
    usługi, a kwota odsetek karnych nie stanowi wynagrodzenia świadczącego usługę, lecz
    rekompensatę za opóźnioną płatność, poniesioną szkodę.
    Wobec tego, opisane Opłaty windykacyjne nie stanowią wynagrodzenia będącego
    odpłatnością za czynności określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i
    usług, a zatem ww. czynności nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług. Powyższe oznacza, że w tej sytuacji nie są Państwo zobowiązani do naliczania
    podatku VAT w związku z pobraniem ww. Opłat windykacyjnych.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz
        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W niniejszej interpretacji udzielono odpowiedzi tylko w zakresie zadanych przez Państwa
    pytań. Inne kwestie nieobjęte pytaniami nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 ustawy
    Ordynacja podatkowa – rozpatrzone.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
        2383 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.