Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP1/4512-446/15/BM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2015-09-03
Teza: w zakresie opodatkowania dostawy nieruchomości
Słowa kluczowe: dostawa; nieruchomości; podatnik-podatnik VAT UE
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 613) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) w związku z § 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. z 2015 r. poz. 643) - Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 12 maja 2015 r. (data wpływu 14 maja 2015 r.), uzupełnionym pismem z 3 lipca 2015 r. (data wpływu 9 lipca 2015 r.) oraz pismem które wpłynęło 1 września 2015 r. w związku z wezwaniem tut. organu z 18 sierpnia 2015 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy nieruchomości - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 14 maja 2015 r. wpłynął do tut. organu ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy nieruchomości.

Ww. wniosek został uzupełniony pismem z 3 lipca 2015 r. (data wpływu 9 lipca 2015 r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z 24 czerwca 2015 r. znak: IBPP1/4512-446/15/BM oraz pismem które wpłynęło 1 września 2015 r. w związku z wezwaniem tut. organu z 18 sierpnia 2015 r.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

W dniu 25 lipca 2006 r. na drodze darowizny od rodziców Wnioskodawca został właścicielem między innymi dużej działki niezabudowanej o pow. 7.185 m2, do tej pory wykorzystywanej jako pole uprawne. Już od 2003 r. na mocy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działka ta miała przeznaczenie na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną lub zagrodową.

W 2012 r. Wnioskodawca zdecydował się na dokonanie podziału działki, w wyniku którego powstały cztery działki, jedna duża o powierzchni 4.841 m2, którą Wnioskodawca planuje przekazać w darowiźnie bratu oraz dwie działki 1001 m2 i 996 m2, ostatnią działkę stanowi droga dojazdowa do nowo powstałych działek.

Działki nie posiadały uzbrojenia i taki stan faktyczny istnieje do dziś. Nie dokonywano na terenie nieruchomości żadnych ulepszeń.

Wnioskodawca zrezygnował z zamiaru budowy domu jednorodzinnego na tych działkach.

Wnioskodawca chciałby w najbliższym czasie sprzedać obie działki, jedną 1001 m2 i drugą 996 m2 wraz z udziałami w drodze, a pieniądze uzyskane ze sprzedaży przeznaczyć na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych rodziny Wnioskodawcy.

W chwili obecnej Wnioskodawca powierzył kwestie związane ze sprzedażą pośrednikowi w obrocie nieruchomościami i nie zamierza samodzielnie podejmować żadnych czynności marketingowych zmierzających do sprzedaży.

W uzupełnieniu Wnioskodawca wskazał, że nie jest podatnikiem podatku VAT i nie prowadzi i nie prowadził działalności gospodarczej.

Działka niezabudowana początkowo stanowiła łąkę, która dostarczała paszy dla zwierząt gospodarskich. Z uwagi na jej dogodne położenie przy drodze Wnioskodawca rozważał możliwość budowy domu w przyszłości na tej działce.

Darowizna została dokonana na rzecz Wnioskodawcy po to, by Wnioskodawca prowadził gospodarstwo rolne, jako następca.

Wnioskodawca nie zabiegał o otrzymanie darowizny.

W przeszłości działka stanowiła łąkę, na potrzeby zwierząt gospodarskich.

Wnioskodawca nie występował o zmianę przeznaczenia, plan został ustanowiony z urzędu.

Działki podzielono, ponieważ Wnioskodawca rozważał możliwość budowy domu.

Wnioskodawca otrzymał od rodziców dużą nieruchomość w 2006 r., a jego młodszy brat był niepełnoletni. Wnioskodawca planuje w przyszłości przekazanie mu części nieruchomości, gdyż uważa, że jakaś część nieruchomości jest mu należna.

Wnioskodawca zrezygnował z zamiaru budowy na ww. działkach. Wnioskodawca wraz z żoną postanowili wybudować dom w innej miejscowości, w sąsiedztwie jej rodziców. W 2013 r. Wnioskodawca wraz z żoną rozpoczęli budowę domu na działce należącej do rodziców żony Wnioskodawcy.

Wnioskodawca nie występował z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy.

Wnioskodawca nie zamierza podejmować żadnych czynności w celu uatrakcyjnienia działek.

Wnioskodawca nie zamierza ich uzbrajać ani inwestować w nie w żaden sposób.

Działki nie były przedmiotem najmu ani dzierżawy, w chwili obecnej jest to nieużytek.

Działki były wykorzystywane jako łąki.

Wnioskodawca nie jest i nie był rolnikiem ryczałtowym.

Działki stanowią nieużytek, nie są wykorzystywane do uprawy roślin.

Wnioskodawca nigdy nie dokonywał sprzedaży nieruchomości.

Wnioskodawca jest właścicielem także innych działek niezabudowanych, Wnioskodawca nie planuje ich sprzedaży.

Przyczyną sprzedaży jest to, że działki nie są niezbędne Wnioskodawcy, stanowią nieużytek. Wnioskodawca odstąpił od zamiaru budowy domu na tych działkach. Wnioskodawca chciałby je więc sprzedać, a uzyskane pieniądze przeznaczyć na dokończenie budowy domu.

Jedna z działek stanowi drogę wewnętrzną, powstałą w wyniku podziału by zapewnić wszystkim działkom dostęp do dogi publicznej. Przedmiotem sprzedaży mają być działki niezabudowane wraz z udziałem w działce, stanowiącej drogę dojazdową. Działka ta nie jest budowlą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Nie posiada bowiem urządzeń czy instalacji zapewniających całość techniczno-użytkową.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie (pytanie uzupełnione pismem z 3 lipca 2015 r.):

Czy w związku ze sprzedażą działek niezabudowanych wraz z udziałem w drodze wewnętrznej powstanie obowiązek zapłaty podatku VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy (stanowisko ostatecznie przedstawione w piśmie z 3 lipca 2015 r.), w związku ze sprzedażą działek nie powstanie obowiązek zapłaty podatku VAT. Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej, a prawo własności nieruchomości gruntowej nabył na drodze darowizny do majątku osobistego. Na terenie działek nie wykonano żadnych ulepszeń ani uzbrojenia, Wnioskodawca nie zamierza też podjąć czynności marketingowych. Planowana sprzedaż ma mieć charakter okazjonalny. Wnioskodawca uważa, że planowanej przez niego sprzedaży nie można uznać za przejaw działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Sprzedaż działek jest zarządem majątkiem prywatnym.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Towarami natomiast, w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Ustawa o podatku od towarów i usług posługuje się w odniesieniu do dostawy towarów sformułowaniem „przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel” (art. 7 ust. 1 ustawy), a towarami w świetle tej ustawy - co do zasady - są rzeczy oraz ich części (art. 2 pkt 6 ustawy). Takie zdefiniowanie konstytutywnego aspektu dostawy towarów, odwołujące się do ekonomicznego władztwa nad rzeczą sprawia, iż przedmiotem opodatkowania może być nie tylko sprzedaż czy zamiana rzeczy jako fizycznie wyodrębnionych dóbr materialnych, ale również inne transakcje wywierające, z ekonomicznego punktu widzenia, podobne skutki.

Prawo dopuszcza, aby własność tej samej rzeczy przysługiwała niepodzielne kilku osobom. Na tym polega współwłasność w świetle art. 195 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 121). Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku podmiotom. Do współwłasności stosuje się - jeśli co innego nie wynika z przepisów poświęconych specjalnie tej instytucji - przepisy odnoszące się do własności.

Należy zatem uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną postacią prawną własności.

Z kolei zgodnie z art. 196 K.c. współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną. W przypadku współwłasności w częściach ułamkowych każdy ze współwłaścicieli ma określony ułamkiem udział w rzeczy. Udział wyraża zakres uprawnień współwłaściciela względem rzeczy wspólnej. Współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu na charakter udziału, jako wyłącznego prawa współwłaściciela, zasadą jest, że każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli (art. 198 K.c.). Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział. Współwłaściciele są zatem odrębnymi podmiotami prawa.

W ujęciu cywilistycznym istotą umowy sprzedaży jest to, że sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę. Art. 45 K.c. definiuje rzeczy jako przedmioty materialne.

Zatem, w zakresie pojęcia towarów, jako rzeczy oraz ich części, mieści się współwłasność jako prawo do rzeczy wspólnej. Wobec powyższego, towarem jest udział w prawie własności nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, według których państwa członkowskie mogą uznać za towary udziały lub inne prawa o charakterze udziałowym, które dają ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności, czy też posiadania nieruchomości - art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, s. 1 ze zm.).

Jak już wskazano powyżej, istotą dostawy towarów jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Czynność ta daje otrzymującemu towar prawo dysponowania rzeczą jak właściciel. Przepis nie wspomina stricte o przeniesieniu prawa własności. Mając na uwadze powyższe, sprzedaż udziału w prawie własności nieruchomości należy traktować, jako dostawę towarów, zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy, która mieści się w zakresie przedmiotowym opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

Podkreślić jednak należy, iż aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.

Stosownie do postanowień art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

W myśl art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2013 r., działalność gospodarcza, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

W kontekście powyższego należy stwierdzić, iż każdy, kto dokonuje czynności, które są konieczne do przyszłego wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ww. ustawy o VAT, powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług.

Natomiast nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Z przedstawionych przepisów wynika więc, że jeśli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży ze swojego majątku prywatnego nieruchomości gruntowej, a czynność ta wykonywana jest jednorazowo lub okazjonalnie, w warunkach wskazujących, iż działanie to nie jest czynione z zamiarem jego powtarzania (kontynuowania) i nie zmierza do nadania mu stałego charakteru ani też nie ma związku z działalnością gospodarczą, transakcja taka nie może być uznana za działalność gospodarczą, w rozumieniu cytowanego wyżej art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

Ze wskazanych regulacji wynika, że dostawa nieruchomości, co do zasady, jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług. W świetle zaś definicji zawartej w art. 15 ustawy o VAT, dla uznania określonych zachowań danego podmiotu za działalność gospodarczą istotne znaczenie ma ich zorganizowany charakter. Przy czym, taka działalność wystąpi również w przypadku wykorzystywania towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zatem dostawa towarów (w tym nieruchomości) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy, można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika.

W kontekście powyższego należy stwierdzić, iż nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

W oparciu o przedstawiony stan prawny stwierdzić należy, że jeśli osoba fizyczna dokonuje dostawy ze swojego majątku prywatnego nieruchomości gruntowych, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie, w okolicznościach wskazujących, iż działanie to nie jest czynione z zamiarem jego powtarzania (kontynuowania) i nie zmierza do nadania mu stałego charakteru, transakcja taka nie może być uznana za działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

Dokonując przedmiotowego rozstrzygnięcia, należy wziąć pod uwagę orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości UE wydane w sprawach C-180/10 i C-181/10. Z treści wskazanych orzeczeń wynika, że za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, tj. wykazuje aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Przedstawione przez Wnioskodawcę okoliczności sprawy nie wskazują, na aktywność Wnioskodawcy w celu sprzedaży przedmiotowych działek porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem.

Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, iż Wnioskodawca w dniu 25 lipca 2006 r. w drodze darowizny otrzymał od rodziców działkę niezabudowaną. Wnioskodawca nie zabiegał o otrzymanie darowizny, a darowizna została dokonana po to, by Wnioskodawca prowadził gospodarstwo rolne jako następca. W przeszłości działka stanowiła łąkę, która dostarczała paszy dla zwierząt gospodarskich.

Wnioskodawca wskazał we wniosku, że już od 2003 r. na mocy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działka ta miała przeznaczenie na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną lub zagrodową. Wnioskodawca nie występował o zmianę przeznaczenia, plan został ustanowiony z urzędu, a także nie występował z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy.

Z wniosku wynika ponadto, że w 2012 r. Wnioskodawca zdecydował się na dokonanie podziału działki, ponieważ z uwagi na jej dogodne położenie przy drodze Wnioskodawca rozważał możliwość budowy domu na tej działce. W wyniku podziału powstały cztery działki, jedna duża o powierzchni 4.841 m2, którą Wnioskodawca planuje przekazać w darowiźnie bratu oraz dwie działki 1001 m2 i 996 m2, a ostatnią działkę stanowi droga dojazdowa do nowo powstałych działek.

Ponieważ Wnioskodawca otrzymał od rodziców dużą nieruchomość w 2006 r., a jego młodszy brat był wtedy niepełnoletni, Wnioskodawca planuje w przyszłości przekazanie mu części nieruchomości, gdyż uważa, że jest mu należna.

Wnioskodawca zrezygnował z zamiaru budowy domu na ww. działkach ponieważ Wnioskodawca wraz z żoną postanowili wybudować dom w innej miejscowości, w sąsiedztwie jej rodziców. W 2013 r. Wnioskodawca wraz z żoną rozpoczęli budowę domu na działce należącej do rodziców żony Wnioskodawcy.

Wnioskodawca wskazał ponadto, że działki nie posiadały uzbrojenia i taki stan faktyczny istnieje do dziś. Nie dokonywano na terenie nieruchomości żadnych ulepszeń i Wnioskodawca nie zamierza podejmować żadnych czynności w celu uatrakcyjnienia działek, nie zamierza ich uzbrajać ani inwestować w nie w żaden sposób.

Wnioskodawca nie jest podatnikiem podatku VAT i nie prowadzi i nie prowadził działalności gospodarczej, a także nie jest i nie był rolnikiem ryczałtowym.

Wnioskodawca nigdy nie dokonywał sprzedaży nieruchomości. Wnioskodawca jest właścicielem także innych działek niezabudowanych ale nie planuje ich sprzedaży.

Z wniosku wynika również, że działki nie były przedmiotem najmu ani dzierżawy.

Działki nie są niezbędne Wnioskodawcy, stanowią nieużytek. Wnioskodawca odstąpił od zamiaru budowy domu na tych działkach. Wnioskodawca chciałby więc sprzedać 2 działki niezabudowane wraz z udziałem w działce niezabudowanej stanowiącej drogę dojazdową w celu zapewnienia wszystkim działkom dostępu do drogi publicznej, a pieniądze uzyskane ze sprzedaży Wnioskodawca zamierza przeznaczyć na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych rodziny (dokończenie budowy domu).

Wnioskodawca powierzył kwestie związane ze sprzedażą pośrednikowi w obrocie nieruchomościami i nie zamierza samodzielnie podejmować żadnych czynności marketingowych zmierzających do sprzedaży.

Z wniosku wynika co prawda, że Wnioskodawca jako osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej w 2012 r. dokonał podziału działki, którą otrzymał w 2006 r. od rodziców w drodze darowizny, na cztery mniejsze działki, z czego dwie z nich planuje sprzedać wraz z udziałem w nieruchomości stanowiącej drogę dojazdową w celu zapewnienia wszystkim działkom dostępu do dogi publicznej, jednakże powyższych działań (stanowiących pojedyncze z przykładowo wskazanych w orzeczeniach w sprawach C-180/10 i C-181/10 okoliczności) nie można uznać za zespół środków zbliżonych do tych jakie podejmują podmioty zajmujące się profesjonalnie obrotem nieruchomościami lecz za zwykły zarząd prywatną nieruchomością.

Należy podkreślić, że Wnioskodawca zdecydował się na dokonanie podziału działki, którą otrzymał w 2006 r. od rodziców w drodze darowizny jako następca, ze względu na zamiar budowy domu mieszkalnego dla siebie i rodziny a także planowanego w przyszłości przekazania części nieruchomości młodszemu bratu, który w chwili darowizny od rodziców był niepełnoletni.

Działka nie jest wykorzystywana do działalności gospodarczej oraz nie jest i nie była przedmiotem najmu oraz dzierżawy. Działki obecnie stanowią nieużytek. Wnioskodawca nie czerpał z ww. nieruchomości żadnych pożytków.

Natomiast decyzję o sprzedaży dwóch działek wraz z udziałem w działce będącej droga dojazdową Wnioskodawca podjął ze względu na fakt, że Wnioskodawca odstąpił od zamiaru budowy domu na tych działkach i działki te nie są niezbędne Wnioskodawcy (stanowią nieużytek) a pieniądze uzyskane ze sprzedaży Wnioskodawca zamierza przeznaczyć na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych rodziny (dokończenie budowy domu w sąsiedztwie rodziców małżonki).

W celu ww. sprzedaży Wnioskodawca powierzył kwestie związane ze sprzedażą pośrednikowi w obrocie nieruchomościami i nie zamierza samodzielnie podejmować żadnych czynności marketingowych zmierzających do sprzedaży.

Tak więc skoro nabyta od rodziców w drodze darowizny w 2006 r. nieruchomość (w tym powstałe z niej 2 działki oraz udział w działce stanowiącej drogę dojazdową będące przedmiotem planowanej sprzedaży) zostały nabyte do majątku osobistego Wnioskodawcy jak również nie były przez Wnioskodawcę wykorzystywane do działalności gospodarczej i Wnioskodawca nie podejmował żadnych aktywnych działań w celu ich sprzedaży, to sprzedaży takiego udziału w gruncie nie można uznać za przejaw działalności gospodarczej.

Wobec powyższego uznać należy, że planowana sprzedaż 2 działek oraz udziału w działce stanowiącej drogę dojazdową nie będzie stanowiła działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdyż brak jest przesłanek świadczących o takiej aktywności sprzedawcy w przedmiocie ww. zbycia, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego – stałego i zorganizowanego – charakteru takiej działalności). To wskazuje, że w takim przypadku mamy do czynienia z czynnościami mieszczącymi się w ramach zarządu majątkiem prywatnym, niemającym cech działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

Tym samym nie można uznać sprzedaży 2 działek oraz udziału w działce stanowiącej drogę dojazdową przez Wnioskodawcę za przejaw jego działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

W konsekwencji stwierdzić należy, że sprzedaż 2 działek oraz udział w działce stanowiącej drogę dojazdową nie będzie podlegała przepisom ustawy o podatku od towarów i usług, a co za tym idzie z tytułu tej sprzedaży Wnioskodawca nie stanie się podatnikiem VAT.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy wskazane we wniosku, uznano za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Nadmienia się, że niniejsza interpretacja indywidualna traci swoją ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego zdarzenia przyszłego lub zmiany stanu prawnego.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.