Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.121.2025.2.BS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-13
Teza: Dotyczy ustalenia, czy Kaucja wpłacona przez Wnioskodawcę
tytułem przystąpienia do Aukcji stanowi dla niego koszt
uzyskania przychodu, potrącany podatkowo w dacie ujęcia
wydatku w księgach rachunkowych, jednakże nie wcześniej niż
w momencie, kiedy wydatek ten stał się definitywny.
Słowa kluczowe: aukcja
energia-źródło energii-odnawialne źródło energii (OZE)
kaucja
koszt-koszty uzyskania przychodów
koszt-moment zarachowania kosztów
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność
kosztów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4d

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, 5 marca 2025 r.
    wpłynęło uzupełnienie wniosku.
    Jednocześnie w odpowiedzi na wezwanie 7 kwietnia 2025 r. dokonali Państwo dodatkowej
    opłaty od wniosku.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    A Sp. z o.o. jest polskim rezydentem podatkowym (tj. posiada w Polsce nieograniczony
    obowiązek podatkowy) prowadzącym działalność w zakresie wytwarzania i sprzedaży
    energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych.
    Wnioskodawca jest spółką celową dedykowaną do rozwijania infrastruktury wytwarzania
    energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii i operatorem farmy wiatrowej w fazie
    produkcyjnej, która otrzymała koncesję na wytwarzanie energii elektrycznej.
    Produkcja energii elektrycznej w ramach przedmiotowej inwestycji jest realizowana
    zgodnie z warunkami i zasadami wynikającymi z Ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o
    odnawialnych źródłach energii (Dz.U. z 2024 r. poz. 1361 z późn. zm. dalej: „Ustawa o
    OZE”).
    Wnioskodawca poprzez realizowaną politykę wytwarzania energii z odnawialnych źródeł
    uczestniczy w dążeniu do realizacji celów wyznaczonych podczas konferencji klimatycznej
    w Paryżu w 2015 r. Energia odnawialna, pochodząca z elektrowni wiatrowych stanowi w
    tym wypadku skuteczną metodę ograniczenia emisji gazów cieplarnianych, a tym samym
    ograniczenie wzrostu globalnej temperatury.
    Wnioskodawca przystąpił do aukcji organizowanej przez Prezesa Urzędu Regulacji
    Energetyki w (...) roku i złożył ofertę, o której mowa w art. 79 ust. 3 Ustawy o OZE w
    ramach systemu aukcyjnego. Oferta złożona przez Spółkę wygrała Aukcję (dalej: „Aukcja”).
    System aukcyjny jest instytucją prawa wprowadzoną przez Ustawę o OZE. Państwa
    członkowskie Unii Europejskiej poprzez system aukcyjny dopuszczają możliwość
    wspierania lokalnych wytwórców energii elektrycznej z odnawialnych źródeł na podstawie
    przepisów unijnych. W aukcjach organizowanych przez URE mogą brać udział wytwórcy
    energii, którzy spełniają warunki do składania ofert w ramach systemu aukcyjnego.
    Wytwórca po złożeniu oferty jest zobowiązany do sprzedaży określonej ilości energii
    elektrycznej w określonym czasie.
    W wyniku aukcji wyłaniani są przedsiębiorcy, którzy zaoferowali najkorzystniejszą cenę
    sprzedaży energii z odnawialnych źródeł. Zwycięzca aukcji zawiera kontrakt różnicowy,
    zgodnie z którym w okresie 15 lat realizuje efektywnie aukcyjną cenę sprzedaży energii
    zgodnie ze zwycięską ofertą aukcyjną podlegającą waloryzacji o wskaźnik inflacji (tj.

    otrzymuje wsparcie mające na celu pokrycie ujemnego salda w przypadku gdy na rynku
    energii ze źródeł odnawialnych cena jest niższa niż określona w zwycięskiej ofercie. Z
    drugiej strony, zwycięzca ten odprowadza również nadwyżkę mającą na celu zniwelowanie
    dodatniego salda, w przypadku gdy na rynku energii ze źródeł odnawialnych cena jest
    wyższa niż określona w zwycięskiej ofercie). Zgodnie z art. 78 ust. 4 Ustawy o OZE, jednym
    z warunków przystąpienia do systemu aukcyjnego jest uiszczenie kaucji (co do zasady
    zwrotnej w przypadku niewygrania aukcji lub wypełnienia warunków aukcji).
    W myśl art. 81 ust. 4a Ustawy o OZE, wpłacona przez uczestnika aukcji kaucja nie zostaje
    jednak zwrócona (tj. podlega przepadkowi na rzecz Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki)
    w sytuacji, gdy uczestnik aukcji nie wywiąże się ze zobowiązania do sprzedaży energii
    wytworzonej w ramach odnawialnego źródła energii w terminie określonym w Ustawie o
    OZE.
    Zgodnie z powyższym Wnioskodawca celem wzięcia udziału w Aukcji wpłacił kaucję (dalej:
    „Kaucja”) i (...) wygrał Aukcję. W konsekwencji, w celu przystąpienia do systemu
    aukcyjnego, był zobowiązany wprowadzić pierwszą energię do sieci przesyłowej w
    pierwotnym terminie do dnia (...). Termin ten uległ wydłużeniu do dnia (...), z uwagi na
    przedłużający się proces budowy farmy wiatrowej, spowodowany trudnościami
    związanymi z trwającą w tym okresie pandemią SARS-CoV-2.
    W międzyczasie, zmiany otoczenia rynkowego oraz znaczący wzrost kosztów budowy
    instalacji energetycznych spowodowały, że z perspektywy wytwórców energii z
    odnawialnych źródeł system aukcyjny przestał zapewniać rozwiązania wystarczające dla
    osiągnięcia pozytywnej rentowności projektów OZE. Sytuacja na rynku energetycznym
    zmieniła się diametralnie (...). Ceny rynkowe prezentowane na Towarowej Giełdzie Energii
    (dalej: TGE), zaczęły gwałtownie rosnąć. Sytuacja na rynku energetycznym doprowadziła
    do tego, że cena rynkowa była znacznie wyższa niż cena ofertowa (z aukcji). W takiej
    sytuacji, z uwagi na wystąpienie salda dodatniego, Spółka byłaby zobowiązana do zwrotu
    nadwyżek operatowi rozliczeń energii odnawialnej.
    Tym samym, z uwagi na znaczący wzrost cen rynkowych, Spółka pozostając w systemie
    aukcyjnym byłaby zmuszona do zwrotu znacznych kwot z tytułu rozliczenia dodatniego
    salda, które zgodnie z prognozą Spółki byłoby znacznie wyższe niż przepadek Kaucji.
    Innymi słowy, zgodnie z przeprowadzonymi prognozami i analizami ekonomicznymi,
    uczestnictwo w systemie kaucyjnym wygenerowałoby dla Spółki w przyszłości większe
    koszty, niż przepadek Kaucji.
    Ponadto, w wyniku zmian sytuacji na rynku energii, Spółka postanowiła o zabezpieczeniu
    ryzyka ceny energii elektrycznej poprzez kontrakty: PPA (ang. Power Purchase Agreement,
    którego przedmiotem jest sprzedaż fizycznej energii elektrycznej) oraz fPPA (ang. Financial
    Power Purchase Agreement, czyli kontrakt różnicowy) z podmiotami powiązanymi.
    Zawarcie takich kontraktów gwarantowało Wnioskodawcy stałą cenę za energię
    elektryczną, po jakiej będzie sprzedawał swoją produkcję, a jednocześnie taki sposób
    kontraktacji miał zapewnić Wnioskodawcy środki finansowe na spłatę zobowiązań wobec
    instytucji finansującej tę inwestycję. Instalacja OZE przyłączana do sieci, dla której
    Operator Sieci Dystrybucyjnej (OSD) wydał warunki przyłączenia do sieci
    elektroenergetycznej, jest inwestycją uwzględnioną przez OSD w planach dot. rozbudowy i
    modernizacji sieci, a w przypadku realizacji inwestycji przyłączenie źródła miało to wpływ
    na bezpieczeństwo pracy i parametry Krajowego Systemu Elektroenergetycznego w
    związku zabezpieczaniem zapotrzebowania na moc. Mając na uwadze wyżej
    przedstawione argumenty, realizacja tej inwestycji oraz zapewnienie przez źródło
    wytwarzania energii elektrycznej, do czego czynnikiem koniecznym jest zagwarantowanie
    rentowności prowadzenia produkcji, przyniosło korzyści zarówno Wnioskodawcy, jak i
    systemowi elektroenergetycznemu.
    Zawarcie umów ww. umów PPA było decyzją racjonalną i ekonomicznie uzasadnioną. Tym
    działaniem Spółka zagwarantowała sobie zabezpieczenie przychodów na znacznie
    wyższym poziomie cenowym niż wynikało to z zabezpieczenia z tytułu uczestnictwa w

    systemie aukcyjnym. Konsekwentnie, Spółka z uwagi na ryzyko związane z warunkami
    cenowymi z wygranej Aukcji, które mogły skutkować nierentownością działań
    produkcyjnych oraz z uwagi na nie uzyskanie odpowiednich środków ze sprzedaży energii
    elektrycznej, które pozwalałaby na dalszy rozwój działalności, nie zdecydowała się
    przystąpić do systemu aukcyjnego.
    Tym samym podjęcie decyzji o nie wchodzeniu do reżimu aukcyjnego było również
    zasadnym ekonomicznie podejściem z punktu widzenia Wnioskodawcy.
    Co więcej, w analizowanym stanie faktycznym Spółka nie mogłaby przystąpić do systemu
    aukcyjnego również z powodów obiektywnych z uwagi na brak koncesji, którą otrzymała
    już po terminie przewidzianym w ramach wygranej Aukcji. Fakt ten nie miał jednakże
    większego wpływu na kierunek decyzji biznesowej Wnioskodawcy o zawarciu umów
    finansowego PPA.
    W związku z tym, Spółka nie złożyła sprawozdania miesięcznego, o którym mowa w art. 93
    ust. 2 pkt 3 Ustawy o OZE w terminie przewidzianym w przepisach tej ustawy, za pierwszy
    okres, w którym powinna dokonać sprzedaży w ramach systemu aukcyjnego. W rezultacie,
    w danym okresie nie nastąpiła sprzedaż energii elektrycznej w systemie aukcyjnym.
    Powyższe działania w praktyce oznaczały rezygnację Spółki z uczestnictwa w systemie
    aukcyjnym. W związku z rezygnacją z udziału w systemie aukcyjnym, Spółce jako
    podmiotowi, który wygrał Aukcję przepadła wpłacona Kaucja z mocy prawa. Zgodnie
    bowiem z art. 81 ust. 4a Ustawy o OZE, tj. w przypadku niewypełnienia przez wytwórcę
    zobowiązania, o którym mowa w art. 79 ust. 3 pkt 8 , z uwzględnieniem przedłużenia
    terminu, o którym mowa w art. 79a ust. 1, kaucja, o której mowa w art. 78 ust. 3 i 4,
    podlega przepadkowi na rzecz Prezesa URE lub Prezes URE realizuje gwarancję bankową,
    o której mowa w art. 78 ust. 3 i 4.
    Sam przepadek Kaucji, jak i utrata możliwości udziału w Aukcji, nastąpiły automatycznie z
    mocy prawa z dniem następującym po ostatnim dniu na przystąpienie do Systemu
    Aukcyjnego, tj. (...). Co istotne - Spółka nie otrzymała faktury ani rachunku z tytułu
    przepadku Kaucji.
    Mając na względzie panujące warunki rynkowe, po przeprowadzeniu stosownych analiz
    biznesowych i ekonomicznych Spółka przewiduje, że rozliczenia z tytułu przystąpienia do
    Aukcji byłyby dla Wnioskodawcy niekorzystne. Rezygnacja z systemu aukcyjnego,
    skutkująca przepadkiem Kaucji, miała zatem bezpośredni wpływ na zapewnienie
    rentowności Spółki poprzez zabezpieczenie jej przychodów.

## Pytanie

Czy Kaucja wpłacona przez Wnioskodawcę tytułem przystąpienia do Aukcji stanowi dla
    niego koszt uzyskania przychodu, potrącany podatkowo w dacie ujęcia wydatku w
    księgach rachunkowych, jednakże nie wcześniej niż w momencie, kiedy wydatek ten stał
    się definitywny?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, wydatek poniesiony tytułem Kaucji będzie stanowić dla
    Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15 ust. 1 wynikającą z
    ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z
    2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”), a zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT
    będzie to „pośredni koszt” potrącany w momencie ujęcia kosztu w księgach
    rachunkowych, jednakże nie wcześniej niż w momencie, w którym Kaucja stała się
    bezzwrotna.
    Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z ustawy o CIT - podstawą
    opodatkowania podatkiem dochodowym o osób prawnych jest dochód stanowiący
    różnicę pomiędzy osiągniętymi przychodami ze źródła przychód a kosztami jego uzyskania.

    Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określają przepisy
    art. 15 i 16 ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.
    1 ustawy o CIT.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów,
    o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami ze źródła
    przychodów.
    Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione
    wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie,
    zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
    Zatem do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty,
    zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały one
    prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za
    niestanowiące kosztów uzyskania przychodów wymienionych enumeratywnie w art. 16
    ust. 1 ustawy o CIT.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o
      CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów lub wydatków, których wysokość
      zaliczenia w ciężar kosztów podatkowych została ustawowo ograniczona.
    Ogólny charakter definicji kosztów uzyskania przychodów wynika wprost z art. 15 ust. 1
    ustawy o CIT, tj. wydatki ponoszone przez podatnika powinny każdorazowo podlegać
    indywidualnej ocenie co do ich kwalifikacji podatkowej jako kosztów uzyskania
    przychodów lub jako wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów.
    Kosztami będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi
    przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały
    w sposób racjonalny poniesione w celu osiągnięcia przychodów, nawet wówczas, gdy z
    obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty.
    Dodatkowo zauważyć należy, że w celu wykazania związku pomiędzy kosztem, a
    przychodem podatnik musi dysponować wymaganymi przez prawo dowodami. W myśl
    art. 9 ust. 1 ustawy o CIT, podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej
    zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu
    (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a
    także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz niematerialnych i prawnych
    informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z
    przepisami art. 16a- 16m ww. ustawy. Z tak udokumentowanych wydatków winno
    ponadto wynikać, że mają związek z prowadzoną działalnością gospodarczą i
    bezpośrednio lub pośrednio wpływają na wielkość osiąganych przez podatnika
    przychodów. W zakresie obowiązków podatnika, jako odnoszącego ewidentną korzyść z

    faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest
    wykazanie, w oparciu o zgromadzone dowody, związku pomiędzy poniesieniem kosztu, a
    uzyskaniem przychodu, zgodnie z art. 15 ust. 1 ww. ustawy.
    Z kolei, w celu ustalenia momentu zaliczenia wydatków w ciężar kosztów uzyskania
    przychodów, podatnik powinien rozpoznać rodzaj powiązania kosztów z przychodami. W
    oparciu o kryterium stopnia tego powiązania koszty podatkowe można podzielić na:
    - bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na
      uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej
      wysokości powstał związany z nimi przychód),
    - inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób
      przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako
      prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).
    Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio
    związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w
    roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały
    odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.
    W roku podatkowym, w którym powstały odpowiadające im przychody, są również
    potrącalne bezpośrednie koszty uzyskania przychodów, odnoszące się do przychodów
    danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku podatkowego do dnia:
    1) sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie
      później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli
      podatnicy są obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo
    2) złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia
      tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są obowiązani
      do sporządzania sprawozdania finansowego (art. 15 ust. 4b ustawy o CIT).
    Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do
    przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po upływie ww. terminów, są
    natomiast potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za który sporządzane
    jest sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie (art. 15 ust. 4c ustawy o CIT).
    Stosownie do treści art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów, inne niż
    koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli
    koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie,
    jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty
    uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    W myśl art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z
    zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach
    rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień,
    na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku),
    z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
    międzyokresowych kosztów.
    Biorąc pod uwagę wymienione powyżej warunki uznania wydatku za koszt uzyskania
    przychodu, Wnioskodawca wskazuje, iż Kaucja URE została poniesiona przez Spółkę z
    własnych środków finansowych, tj. wydatek uszczuplił majątek Spółki. Zgodnie z
    ówczesnym brzmieniem art. 81 ust. 4a ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych
    źródłach energii (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1361 ze zm. dalej: „Ustawa o OZE”) w przypadku
    niewypełnienia przez wytwórcę zobowiązania, o którym mowa w art. 79 ust. 3 pkt 8
    Ustawy o OZE, kaucja podlega przepadkowi na rzecz Prezesa URE. A co za tym idzie,
    Kaucja dla Spółki ma charakter definitywny ponieważ nie została zwrócona. Należy zwrócić
    uwagę, iż podstawową działalnością Spółki jest sprzedaż energii elektrycznej z
    odnawialnych źródeł energii. Jest to więc wydatek poniesiony bezspornie w związku z
    działalnością Spółki. Spółka w celu swojego istnienia od samego początku realizuje
    inwestycje z zakresu infrastruktury służącej wytwarzaniu energii elektrycznej, a po

    zakończonej fazie budowy i przyjęciu infrastruktury wytwórczej do użytkowania, uzyskuje
    przychody ze sprzedaży wytworzonej przez generatory turbiny wiatrowej energii
    elektrycznej podłączonej do sieci przesyłowej.
    W celu zabezpieczenia źródła przychodów ze sprzedaży energii elektrycznej, Spółka
    podjęła decyzję o przystąpieniu do systemu aukcyjnego w (...). Udział w tym systemie
    zapewnia bowiem odbiór wytworzonej energii elektrycznej oraz przede wszystkim
    zabezpiecza stałą cenę dla sprzedawanej energii elektrycznej.
    Przystąpienie do Aukcji (...) miało pozwolić Wnioskodawcy na wykonywanie podstawowej
    działalności (w ramach systemu aukcyjnego) oraz zabezpieczać stale i stabilnie źródło
    przychodów. Uczestnik aukcji OZE, aby do niej przystąpić, jest zobligowany do wniesienia
    kaucji do Prezesa URE. Jest to warunek konieczny, bez którego Spółka nie miałaby prawa
    przystąpienia do Aukcji. W konsekwencji poniesienie wydatku z tytułu Kaucji miało
    bezpośredni związek z działalnością Spółki. Zatem uczestnictwo Spółki w Aukcji
    zabezpiecza tym samym źródło jej dochodu w przyszłości.
    Na gruncie przepisów ustawy o CIT oraz z zgodnie z orzecznictwem sądów
    administracyjnych należy przyjąć, iż koszty uzyskania przychodów to wszelkie racjonalnie i
    ekonomicznie uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej,
    których głównym celem jest osiąganie przychodów, zabezpieczenie tych przychodów oraz
    zachowanie źródła przychodów, za wyjątkiem wydatków enumeratywnie wymienionych w
    art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Rozpatrując ten katalog zamknięty można zwrócić szczególną uwagę na wydatki opisane
    w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT. W świetle tego przepisu nie uważa się za koszty
    uzyskania przychodów kar umownych i odszkodowań z tytułu wad dostarczonych
    towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczaniu towarów wolnego od wad
    albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonania robót i usług. Zatem katalog kar
    umownych i odszkodowań określonych w powyższym przepisie jest katalogiem
    zamkniętym, a co za tym idzie, w myśl ustawodawcy jedynie wymienione rodzaje kar i
    odszkodowań nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów.
    Zdaniem Wnioskodawcy, mając na uwadze powyższe, przepadek Kaucji w związku z
    rezygnacją przystąpienia do systemu aukcyjnego, nie jest karą za nienależyte wykonanie
    umowy. Opisany we wniosku przepadek kaucji nie mieści się w dyspozycji art. 16 ust. 1 pkt
    22 ustawy o CIT, ponieważ nie wiąże się z wyrównaniem jakiejkolwiek szkody z tytułu wad
    dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru
    wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług.
    Należy więc uznać, że nieprzystąpienie do systemu aukcyjnego i przepadek kaucji z tego
    tytułu nie wpisuje się w żaden ze wskazanych w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT tytułów.
    Kwestię kar umownych w polskim prawodawstwie regulują postanowienia art. 483-484
    Kodeksu cywilnego. Z przepisów tych wynika, że można zastrzec w umowie, iż
    naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania
    niepieniężnego nastąpi przez zapłatę określonej sumy (kara umowna). Kara umowna
    charakteryzuje się tym, że:
    - bez zgody wierzyciela dłużnik nie może się zwolnić z zobowiązania przez zapłatę kary
      umownej,
    - w razie niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania kara umowna należy
      się wierzycielowi w zastrzeżonej na ten wypadek wysokości, bez względu na wysokość
      poniesionej szkody,
    - żądanie odszkodowania przenoszącego wysokość zastrzeżonej kary jest dopuszczalne
      wyłącznie, jeżeli strony zastrzegły to wcześniej w umowie,
    - dłużnik może żądać zmniejszenia kary umownej w przypadku wykonania już swojego
      zobowiązania w znacznej części lub rażącego zawyżenia kary umownej.

    Kary umowne są stosowane najczęściej w charakterze odszkodowawczym z tytułu
    wyrządzonej szkody, lecz mogą również wiązać się z wykonaniem świadczenia
    wzajemnego przez stronę otrzymującą zapłatę kary umownej.
    W opinii Wnioskodawcy, wpłaty Kaucji nie można uznać za karę umowną, ponieważ
    wpłacenie Kaucji umożliwia jedynie udział w aukcji OZE. Jednakże, przepadek Kaucji
    stanowi pewnego rodzaju okoliczność penalizującą, co sprawia, że Kaucja ma podobne
    cechy jak kara umowna. Zdaniem Spółki, z tego właśnie powodu stosując zasadę per
    analogiam oraz podpierając się przykładami z praktyki orzeczniczej dotyczących
    podatkowego rozpoznania różnorodnych kar umownych możliwe jest zastosowanie takiej
    analogi.
    W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, że „Kara umowna co do zasady wpisana
    jest w reżim odpowiedzialności odszkodowawczej zatem, stanowiąc ryczałtowe
    odszkodowanie za niewykonanie (niewłaściwe wykonanie) zobowiązania, nie powinna być
    oderwana od przesłanek odpowiedzialności kontraktowej. Dłużnik może się zwolnić od
    obowiązku jej zapłaty wykazując, że niewykonanie zobowiązania było następstwem
    okoliczności, za które nie ponosi odpowiedzialności”. (wyrok SN z 16 stycznia 2013 r., sygn.
    akt II CSK 331/12).
    Zgodna z treścią ustawowej regulacji i właściwa kwalifikacja kosztów uzyskania
    przychodów powinna brać pod uwagę:
      - przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu) oraz
      - potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie
        obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia
        przychodu.
    Podejmując ocenę związku wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
    Wnioskodawca powinien zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do
    osiągnięcia przychodu. Jest to założenia racjonalnego przypisania związku przyczynowo-
    skutkowego poniesionego kosztu nad potencjalnymi zakładanymi przychodami możliwymi
    do osiągnięcia w przyszłości. Dodatkowo należy uwzględnić, iż podatnik uznając wydatek
    za koszt uzyskania przychodu odnosi bezsporne korzyści w tego powodu, ponieważ o ten
    koszt zmniejsza się podstawę opodatkowania. Dlatego to na podatniku spoczywa ciężar
    udowodnienia zasadności poniesionego wydatku w celu uznania go za podatkowy koszt
    uzyskania przychodu.
    Badając zasadność danego wydatku pod kątem jego racjonalnego poniesienia należy
    badać całokształt działań podmiotu, uwzględniając przy tym również zmiany otoczenia
    makro i mikroekonomicznego, a zmieniająca się szybko rzeczywistość wymusza zmianę i
    adaptację do otoczenia gospodarczego.
    Powyższe stanowisko zostało wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: „NSA”)
    w wyroku z dnia 20 marca 2014 r. sygn. akt II FSK 1728/12, w którym NSA doszedł do
    wniosku, że: „W dynamicznie zmieniającej się rzeczywistości gospodarczej, poniesienie
    pewnych wydatków (zapłata kary umownej nie wyłączonej z kosztów uzyskania
    przychodów w art. 16 ust. 1 pkt 22 PDOPrU czy odszkodowania) może ograniczać wydatki,
    które zachwiałyby możliwością uzyskiwania przychodów z tytułu prowadzonej działalności
    gospodarczej. Istotne jest więc, aby kwalifikując dany wydatek jako koszt podatkowy
    uwzględniać również kwestię logicznego ciągu zdarzeń determinujących określone i
    konkretne działania podatnika (...) Należy zatem oceniać racjonalność określonego
    działania dla osiągnięcia przychodu, a fakt, że podatnik nie przewidywał określonego
    efektu gospodarczego, nie dyskwalifikuje poniesionego wydatku jako kosztu uzyskania
    przychodu”.
    Podobne stanowisko zostało zaprezentowane w wyroku NSA z dnia 16 lutego 2021 r.,
    sygn. akt. II FSK 3813/18, zgodnie z którym: Kluczowe jest istnienie związku
    przyczynowego, który wyraża się we wpływie (bezpośrednim lub pośrednim) ponoszonego
    kosztu na powstanie lub zwiększenie osiąganego przychodu lub we wpływie na

    zachowanie albo zabezpieczenie jego źródła. W tym więc kontekście istotne jest, aby
    ocena zachowania podatnika, kwalifikującego określony koszt jako koszt podatkowy,
    dokonywana była również z perspektywy związku tego wydatku z prowadzoną
    działalnością gospodarczą i wiedzy o związkach przyczynowych. Chodzi zatem o
    racjonalne rozstrzygnięcie w tym zakresie, czy dany wydatek (koszt) może obiektywnie
    przyczynić się do realizacji pożądanego celu (osiągnięcia przychodu lub zachowania albo
    zabezpieczenia jego źródła), co jednak oczywiście nie oznacza, że cel ten zostanie
    osiągnięty. Postuluje się przy tym interpretowanie prawa podatkowego w oparciu o tzw.
    wykładnię gospodarczą, czyli taką, która przewiduje m.in. przyjęcie, że podatnik działa i
    powinien działać w sposób typowy dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą
    i dąży do osiągnięcia zysku, a nie strat”.
    Naczelny Sąd Administracyjny w Uchwale 7 sędziów z dnia 25 czerwca 2012 r., sygn. akt II
    FPS 2/12 zwrócił uwagę na konieczność adekwatnych reakcji wobec realiów
    gospodarczych: „Procesy gospodarcze cechują się właściwą sobie dynamiką. W rezultacie
    konieczne, uzasadnione i racjonalne decyzje gospodarcze, pierwotnie podejmowane w
    określonych warunkach determinujących ich treść i konsekwencje (również
    prawnopodatkowe), w związku ze zmianą warunków otoczenia ekonomicznego (wzrost
    kosztów, obniżenie popytu, niekorzystne zmiany koniunktury) z perspektywy negatywnych
    skutków tych zmian na przychód podatkowy mogą (wręcz muszą) powodować ich rewizję
    w nowych warunkach miejsca i czasu (...) Działając w warunkach rynkowych, podatnik
    musi podejmować racjonalne ze swego punktu widzenia, oparte na ekonomicznych
    analizach i kalkulacjach działania zmierzające do uzyskania możliwie największej
    efektywności ekonomicznej. Działania te mogą również polegać na dokonywaniu
    określonych oszczędności, zmniejszeniu kosztów i wydatków, minimalizowaniu strat z
    określonych segmentów działalności czy eliminowaniu nieopłacalnych przedsięwzięć.
    Gdyby podatnik działań takich nie podejmował, mógłby nie sprostać konkurencji, a
    prowadzona przez niego działalność mogłaby stać się nierentowna i zacząć przynosić
    straty. Tym samym zagrożone byłoby źródło przychodów, jakim jest prowadzenie
    działalności gospodarczej w jej całokształcie .W tym sensie, co do zasady, każde tego
    rodzaju przedsięwzięcie, zmierzające do zapobieżenia takiej sytuacji, powinno być
    postrzegane jako prowadzące do zachowania bądź zabezpieczenia źródła przychodów, a
    związane z tym koszty jako koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1
    PDOPrU”.
    Potwierdzenie powyższego stanowiska znajduje się również m.in. w wyrokach NSA z 26
    kwietnia 2019 r., sygn. akt II FSK 1248/17, z 17 stycznia 2012 r. sygn. akt II FSK 1365/10.
    Podobnie, w kwestii zaliczenia do kosztów podatkowych kwoty wadium, która przepadła
    na skutek nie zawarcia umowy zgodnie z wynikiem przetargu, wypowiedział się NSA oz. w
    Gdańsku w wyroku sygn. akt I SA/Gd 2099/97 z 2 marca 2000 r., stwierdzając m.in.: „zatem
    jeśli podatnik poniósł koszty w ww. celu np. na pokrycie wadium aby uczestniczyć w
    przetargu, to brak jest uzasadnienia, żeby odmówić mu prawa zaliczenia takiego wydatku
    jako tych kosztów, nawet gdy mimo wygrania przetargu, w konsekwencji nie doszło do
    zawarcia umowy i wadium przepadło. (...) Okoliczność braku przychodu nie ma znaczenia
    w niniejszej sprawie, bowiem koszty mają być ponoszone owszem w celu osiągnięcia
    przychodu, jednakże nie oznacza to w żadnym razie tego, by w każdym wypadku cel ten
    musiał być osiągnięty. Bezsprzecznie wydatek ponosi osoba w celu osiągnięcia przychodu,
    ale jak słusznie podnosi skarżący, są takie sytuacje i zdarzenia gospodarcze, które z
    ekonomicznego punktu widzenia bardziej preferują rezygnację z zawarcia przyrzeczonej
    umowy i utratę wadium niż podejmowanie ekonomicznie nietrafnych i przynoszących
    straty decyzji gospodarczych w prowadzeniu przedsiębiorstwa. (...) Choć mieć należy na
    uwadze to, że zasadność poniesienia jakiegoś wydatku, np. jak w sprawie niniejszej
    wadium i jego utrata rozpoznawane być powinno w kontekście gospodarczego
    uzasadnienia przystąpienia do samego przetargu w dacie przetargu i takie samo
    gospodarcze uzasadnienie odmowy podpisania umowy i rezygnacja z uiszczonego
    wadium co najpóźniej w dacie wyznaczonego terminu podpisania umowy”.

    Należy w tym miejscu przytoczyć również stanowisko Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Krakowie przedstawione w wyroku z dnia 26 maja 2022 r., sygn. akt I
    SA/Kr 418/22, zgodnie z którym „Realizowane przedsięwzięcie w zakresie budowy farmy
    wiatrowej niezależnie od rodzaju wytwarzanej energii ma istotne znaczenie z punktu
    widzenia polityki energetycznej każdego kraju w zakresie rozbudowy infrastruktury
    wytwórczej energii elektrycznej, kształtowania krajowej strategii energetycznej oraz
    zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego z uwzględnieniem wpływu na środowisko”.
    Warto przypomnieć, iż ustawę z dnia 6 października 2016 r. o ratyfikacji Porozumienia
    paryskiego do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu,
    sporządzonej w Nowym Jorku dnia 19 maja 1992 r., przyjętego w Paryżu w dniu 12
    grudnia 2015 r. podpisał prezydent RP. Natomiast zdaniem ówczesnego ministra
    środowiska cyt.: „- Porozumienie paryskie jest szansą dla zrównoważonego rozwoju
    świata, w tym Polski. W odróżnieniu od Protokołu z Kioto stawia sobie ono za cel
    zmniejszenie koncentracji CO w atmosferze jak najszybciej, jak najtaniej i jak najbardziej 2
    efektywnie. Możemy tego dokonać na dwa sposoby - poprzez redukcję emisji dzięki
    nowym technologiom, ale także poprzez pochłanianie gazów cieplarnianych przez lasy”.
    Dodatkowo należy podkreślić, że uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodu
    jest możliwe tylko wtedy, gdy z prawidłowo i rzetelnego udokumentowania zdarzeń
    gospodarczych wynika ponad wszelką wątpliwość, że dany wydatek został poniesiony oraz
    jego celowość poniesienia i racjonalność jest uzasadniona. W konsekwencji tego to
    podatnik jest zobowiązany do wykazania faktu poniesionego wydatku, jak też jego
    udowodnienie wskazując jego celowość, racjonalność i związek z prowadzoną
    działalnością. Taki stan rzeczy nie pozwala na uznawanie wydatków za koszty uzyskania
    przychodów jeśli ich poniesienie budzi wątpliwość i sens, bądź jest sprzeczne z
    prowadzoną działalnością.
    W tym miejscu należy zauważyć, że ustawodawca nie definiuje, co należy rozumieć pod
    pojęciami: „w celu” osiągnięcia przychodu, jak i „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła
    przychodów.
    Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN, pojęcie:
    a) „celowość” oznacza: „przydatność do jakichś potrzeb”, „świadome zmierzanie do
      celu”, „taki przebieg zjawisk, zdarzeń, działań ludzkich, jakby w swym rozwoju
      zmierzały one do określonego celu”,
    b) „zabezpieczyć” oznacza: „zapewnienie ochrony przed czymś niebezpiecznym lub
      szkodliwym”, „uczynienie bezpiecznym”, „zapewnienie utrzymania czegoś w
      dotychczasowym stanie”, „zapewnienie komuś środków do życia”, „zapewnienie
      zaspokojenia roszczenia lub wykonanie kary”, natomiast
    c) „zachować” oznacza: „pozostać w posiadaniu czegoś”, „dochować coś w
      niezmienionym stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”,
      „uchronić przed zapomnieniem”.
    Jak zostało to wskazane powyżej, wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów
    przez Wnioskodawcę, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem
    bądź też możliwością powstania przychodu zaistnieje związek przyczynowy i koszt nie
    będzie objęty dyspozycją art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury: „Warunkiem uznania danego wydatku za
    koszt uzyskania przychodu jest łączne spełnienie następujących warunków: faktycznego
    (rzeczywistego) poniesienia wydatku przez podatnika, istnienie związku z prowadzoną
    przez podatnika działalnością oraz poniesienie go w celu uzyskania przychodu, jego
    zwiększenia bądź zachowania źródła przychodu. Nie każdy zatem wydatek, nawet
    związany z prowadzoną działalnością gospodarczą jest kosztem podatkowym,
    zmniejszającym podstawę opodatkowania, ale tylko taki, który realizuje cel wskazany w
    art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Cel ten musi być widoczny, a ponoszone koszty winny go
    realizować bądź co na z 2 sierpnia 2012 r., sygn. akt II FSK 41/11, uchwała NSA z 24

    stycznia 2011 r., sygn. akt II FPS 6/10, oraz uchwała z 12 grudnia 2011 r., sygn. akt II FPS 2
    /11). Poza tym, „przy ustaleniu kosztów uzyskania przychodów każdy wydatek - poza
    wyraźnie wskazanymi w ustawie - wymaga indywidualnej oceny pod kątem
    bezpośredniego lub pośredniego związku z przychodem i racjonalnością działania dla
    osiągnięcia tego przychodu. Sytuacje, w których ów związek przyczynowy nie jest
    jednoznaczny, należy rozwiązywać według zasad racjonalnego rozumowania, odrębnie w
    odniesieniu do każdego przypadku” (por. wyrok NSA z 9 września 2011 r., sygn. akt II FSK
    1118/10). Kosztowa kwalifikacja konkretnego wydatku u konkretnego podatnika musi
    uwzględniać charakter i profil prowadzonej działalności gospodarczej oraz ekonomiczną
    racjonalność poniesionego kosztu (por. wyrok NSA z 1 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 4009
    /13).
    Decyzją Spółki była rezygnacja z przystąpienia do systemu aukcyjnego, którą należy uznać
    za uzasadnioną z punktu widzenia działalności gospodarczej prowadzonej przez
    racjonalnego przedsiębiorcę, dążącego do uzyskania przychodu lub zachowania albo
    zabezpieczenia jego źródeł uzyskania. Na moment przystąpienia do Aukcji, Wnioskodawca
    nie miał możliwości przewidzenia, iż sytuacja na rynku energii ulegnie tak drastycznym
    zmianom - notowania cen energii na Towarowej Giełdzie Energii z czasem osiągnęły
    bardzo wysoki pułap (co zostało spowodowane m.in. kryzysem energetycznym
    wywołanym wojną w Ukrainie), natomiast ceny (biorąc również pod uwagę poziom dopłat
    do ceny sprzedaży energii) proponowane w ramach systemu aukcyjnego nie uległy już tak
    dynamicznym zmianom i w konsekwencji zaczęły znacząco odbiegać od cen rynkowych.
    Stąd, rezygnując z przystąpienia do systemu aukcyjnego, Wnioskodawca ograniczył istotne
    ryzyko utraty potencjalnych przychodów z transakcji opartych o ceny rynkowe. Pozostając
    w systemie aukcyjnym Spółka mogłaby narazić się nie tylko na brak wykorzystania
    alternatywnej opcji osiągnięcia wyższych przychodów, ale i na brak rentowności. W
    konsekwencji w opinii Wnioskodawcy decyzja o rezygnacji z przystąpienia do systemu
    aukcyjnego i tym samym – poniesieniu kosztu Kaucji była działaniem uzasadnionym
    biznesowo, ponieważ przychody jakie Wnioskodawca uzyskuje i będzie uzyskiwać w
    wyniku zawarcia umów sprzedaży energii elektrycznej na rynku w porównaniu do
    przychodów osiąganych w momencie pozostania w systemie aukcyjnym są i będą
    znacząco wyższe, nawet uwzględniając ich pomniejszenie o wysokość wpłaconej Kaucji.
    Wnioskodawca stanął zatem przed koniecznością weryfikacji uprzednio podjętych decyzji
    biznesowych oraz dostosowania swoich działań do nowych realiów gospodarczych. Takie
    uwarunkowania, z punktu widzenia rentowności i kontynuacji działalności gospodarczej,
    zmusiły Wnioskodawcę do podjęcia wskazanych wyżej racjonalnych działań, opartych o
    dokonane uprzednio stosowne analizy biznesowe i ekonomiczne. W konsekwencji, decyzję
    Spółki o rezygnacji z przystąpienia do systemu aukcyjnego należy uznać za uzasadnioną z
    punktu widzenia działalności gospodarczej prowadzonej przez racjonalnego
    przedsiębiorcę, dążącego do uzyskania przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia
    jego źródeł uzyskania. Dlatego też rezygnacja z przystąpienia do systemu aukcyjnego nie
    powinna przekreślać możliwości uznania Kaucji za koszt podatkowy w rozumieniu ustawy
    o CIT. Decyzję tę w pełni uzasadniają gwałtowne zmiany otoczenia gospodarczego i
    biznesowego, w tym trudności spowodowane pandemią SARS-CoV-2 oraz wybuchem
    wojny na Ukrainie.
    W świetle powyższego, zdaniem Wnioskodawcy, w sytuacji, gdy wystąpią okoliczności
    powodujące przepadek Kaucji na rzecz Prezesa URE - kwota wpłacona tytułem
    zabezpieczenia na poczet uczestnictwa w Aukcji utraci swój zabezpieczający charakter i w
    ocenie Wnioskodawcy może zostać zaliczona do koszów podatkowych przez dającego
    kaucję jako wydatek.
    Kosztu z tytułu przepadku Kaucji URE nie sposób jednak bezpośrednio powiązać z
    przyszłymi, konkretnymi przychodami. Tym samym, w ocenie Wnioskodawcy przepadek
    Kaucji należy uznać za koszt pośrednio związany z przewidywanym przychodem. Co więcej
    - przepadek Kaucji nie dotyczy okresu przekraczającego rok podatkowy i należy go ująć w

    kosztach podatkowych jednorazowo. Regulacja dotycząca okresu przekraczającego rok
    podatkowy ma bowiem zastosowanie w sytuacji, gdy wydatek jest ponoszony z góry a
    dotyczy okresu dłuższego niż rok podatkowy. Kaucji nie sposób jednak przypisać do
    innego okresu rozliczeniowego niż okres, w którym stanie się definitywna i bezzwrotna.
    Mając na uwadze powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, Spółka powinna rozpoznać koszt
    uzyskania przychodu zgodnie z art. 15 ust. 4d Ustawy o CIT, tj. jednorazowo w dacie, w
    której koszt zostanie ujęty w księgach rachunkowych na podstawie innego dowodu (z
    uwagi na brak faktury/rachunku), ale nie wcześniej niż w dacie jej przepadku na rzecz
    Prezesa URE, gdyż od tej daty nie będzie wątpliwości, że przedmiotowy wydatek jest
    definitywny (takie stanowisko zajął organ podatkowy m.in. w interpretacji indywidualnej z
    dnia 18 lipca 2023 r., Znak: 0114-KDIP2-2.4010.138.2023.2.AS oraz z dnia 17 grudnia
    2024r., Znak: 0111-KDIB1-1.4010.707.2024.1.MF).
    Konkludując, zdaniem Wnioskodawcy, wydatek poniesiony tytułem Kaucji URE będzie
    stanowić dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15 ust. 1
    ustawy o CIT od momentu, w którym Kaucja stała się bezzwrotna i powinien zostać
    rozpoznany zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT jako „koszt pośredni” potrącany w
    momencie jego poniesienia, tj. ujęcia w księgach rachunkowych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym
    oraz dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych oraz orzeczeń
    sądów administracyjnych należy stwierdzić, iż zostały one wydane w indywidualnych
    sprawach podmiotów, które o ich wydanie wystąpiły, zatem nie są one wiążące dla organu
    wydającego przedmiotową interpretację.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej zgodnie z którym:
      interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku
      stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy
      wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia
      prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.