Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.673.2025.1.GG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-08
Teza: Obowiązki płatnika w związku z dofinansowaniem wycieczki
osobom uprawnionym.
Słowa kluczowe: dofinansowanie
integracja-integracja pracowników
integracja-wyjazd integracyjny
przychód-opodatkowanie przychodu
płatnik
wycieczka
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z wykonywanej pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w
    zakresie obowiązków płatnika w związku z dofinansowaniem wycieczki osobom
    uprawnionym. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

...... w ..... S. A., dalej: „Spółka”, prowadzi działalność z zakresu robót budowlanych
    dotyczących m. in. budowy chodników, budowy sieci wodociągowych i kanalizacyjnych.
    Spółka jest pracodawcą, który w ramach działalności socjalnej zamierza organizować
    wyjazdy grupowe mające charakter wyjazdów integracyjnych dla osób uprawnionych:
    pracowników i ich małżonków. Celem wyjazdów jest zapewnienie wspólnego wypoczynku
    oraz lepsze zgranie zespołu. Organizowane wycieczki pełnią funkcje integracyjne, mają na
    celu zacieśnienie więzi pomiędzy pracownikami oraz zacieśnienie związku pracowników z
    firmą i zapobieganie ich odchodzeniu ze Spółki, w dobie dużej rotacji pracowników.
    Informacja o organizowanej wycieczce jest podawana do wiadomości osobom
    uprawnionym – każdy pracownik może zapoznać się z ofertą wycieczki i każdy z nich może
    wziąć udział w wyjeździe na zasadach dobrowolności. Na podstawie zgłoszeń
    pracowników tworzona jest następnie imienna lista osób biorących udział w wycieczce.
    Organizację wycieczki Spółka zleca podmiotom trzecim specjalizującym się świadczeniem
    usług w tym zakresie, które w zawartej umowie określają koszt wycieczki przypadający na
    każdego uczestnika. Koszt wycieczki obejmuje zakres takich świadczeń jak: przejazd
    autokarem, opłaty drogowe i parkingowe, opiekę pilota, usługi przewodnika,
    ubezpieczenie NNW i KL, system tour guide, nocleg w hotelu, wyżywienie w formie
    śniadań i obiadokolacji, opłaty na Turystyczny Fundusz Gwarancyjny i Turystyczny
    Fundusz Pomocowy. Koszt wycieczki jest w całości sfinansowany przez Spółkę ze środków
    własnych – środków obrotowych, bez jakiegokolwiek udziału środków pochodzących z
    Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. Koszty wycieczki nie są w żadnej części
    współfinansowane przez uczestników tego wyjazdu. W tym roku kalendarzowym,
    wycieczka planowana jest w terminie 12 września 2025 r. – 14 września 2025 r. a więc
    wniosek dotyczy zdarzenia przyszłego.

## Pytanie

Czy sfinansowanie wycieczki wyłącznie ze środków własnych Spółki (środków obrotowych),
    bez jakiegokolwiek udziału środków pochodzących z Zakładowego Funduszu Świadczeń
    Socjalnych, jest dla osób uprawnionych (pracowników i małżonków pracowników)
    przychodem podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a
    Spółka, jako płatnik jest zobowiązana do obliczenia, pobrania i przekazania do Urzędu
    Skarbowego zaliczki na ten podatek?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Spółki, sfinansowanie (pokrycie kosztów) wycieczki ze środków własnych –
    środków obrotowych Spółki, bez udziału środków pochodzących z Zakładowego Funduszu
    Świadczeń Socjalnych, nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych dla osób uprawnionych (pracowników i ich małżonków).
    W konsekwencji Spółka nie jest zobowiązana do obliczenia, pobrania i przekazania do
    Urzędu Skarbowego zaliczki na podatek dochodowy z tytułu sfinansowania wycieczki.
    W art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.: dalej: ustawa o PIT), wyrażona została zasada
    powszechności opodatkowania, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21,
    52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
    zaniechano poboru podatku.
    W art. 10 ustawy o PIT, został zawarty katalog źródeł przychodów, wśród których w ust. 1
    pkt 1 wskazano, że jednym ze źródeł przychodów jest stosunek pracy, a w ust. 1 pkt 2
    wskazano, iż źródłem przychodów jest działalność wykonywana osobiście.

    Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, przychód ze stosunku pracy stanowią wszelkiego
    rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężna świadczeń w naturze bądź ich
    ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a ponadto
    świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych
    nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
    Stosownie do art. 13 pkt 9 ustawy o PIT, przychodami z działalności wykonywanej
    osobiście są przychody uzyskane na podstawie umów o zarządzanie przedsiębiorstwem,
    kontraktów menedżerskich lub umów o podobnym charakterze, w tym przychody z tego
    rodzaju umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika pozarolniczej
    działalności gospodarczej – z wyjątkiem przychodów, o których mowa w art. 13 pkt 7
    ustawy o PIT. Wyjątkiem wskazanym w art. 13 pkt 7 ustawy o PIT, jest powołanie osoby,
    niezależnie od sposobu powoływania, do zarządu, rady nadzorczej, komisji i innych
    organów stanowiących osoby prawnej. W przypadku obydwu przepisów, tj. art. 13 pkt 7 i
    pkt 9 ustawy o PIT, źródłem przychodu pozostaje działalność wykonywana osobiście.
    Definicja przychodu określona w art. 11 ustawy o PIT, jak również określone w nim zasady
    ustalania wartości tego przychodu (w tym świadczeń w naturze lub innych nieodpłatnych
    świadczeń) mają charakter ogólny. Tym samym znajdują zastosowanie wówczas, gdy nie
    występują regulacje szczególne, odmiennie normujące danego rodzaju przychód lub
    zasady jego ustalania.
    W myśl zasady ogólnej wyrażonej w art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, przychodami, co do zasady
    są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Stosownie do treści art. 11 ust. 2 ustawy o PIT, wartość pieniężną świadczeń w
    naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c, określa się na podstawie cen
    rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku,
    z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich
    uzyskania.
    Na podstawie art. 11 ust. 2a ustawy o PIT, wartość pieniężną innych nieodpłatnych
    świadczeń ustala się:
    1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
      gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych
      odbiorców;
    2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
    3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według
      równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu
      lub budynku;
    4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
      świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku,
      z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca
      udostępnienia.
    W ustawie o PIT nie zdefiniowano pojęcia „nieodpłatnych świadczeń” pojęcie to zostało
    wypracowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (m. in. uchwała Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 18 listopada 2002 r., uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z
    24 maja 2010 r., sygn. akt II FPS 1/10).
    W świetle orzecznictwa sądowego można stwierdzić, że nieodpłatne świadczenie obejmuje
    wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie
    korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia
    gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj.
    niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie,
    mające konkretny wymiar finansowy. Jak wynika z powyższego, otrzymanie nieodpłatnych
    świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych, co do zasady skutkuje powstaniem

    przychodu na gruncie ustawy o PIT. Jednakże nie każde świadczenie nieodpłatne lub
    częściowo odpłatne na rzecz pracowników i małżonków pracowników jest równoznaczne z
    powstaniem przychodu po ich stronie.
    W zakresie ustalenia, które świadczenie nieodpłatne lub częściowo odpłatne należy uznać
    za przychód, zasadne jest powołanie się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca
    2014 r., sygn. akt K 7/13, w którym wskazano, że: aby można było mówić o powstaniu
    przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia, musi dojść do uzyskania korzyści w postaci
    powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który podatnik musiałby ponieść. Trybunał
    Konstytucyjny, na podstawie analizy przepisów ustawy o PIT stwierdził, że za przychód
    podatnika z tytułu nieodpłatnych świadczeń mogą być uznane świadczenia, które
    spełniają łącznie następujące przesłanki:
    - po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (pracownik skorzystał z nich w pełni
      dobrowolnie),
    - po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły
      mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
      ponieść,
    - po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest
      dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów). Co istotne, niespełnienie
      któregokolwiek z opisanych warunków skutkuje tym, że przychód z tytułu
      nieodpłatnych świadczeń nie powstaje.
    Przenosząc te rozważania na grunt opisanego stanu faktycznego (dotyczącego zdarzenia
    przyszłego) należy stwierdzić, że w ocenie Spółki nie zachodzi przynajmniej jeden z wyżej
    wymienionych warunków niezbędnych do uznania, że wartość nieodpłatnego świadczenia
    polegającego na sfinansowaniu zorganizowanej przy korzystaniu z usług podmiotu
    zewnętrznego wycieczki ze środków własnych Spółki, stanowi przychód dla osób
    uprawnionych. Brak spełnienia przynajmniej jednej z przesłanek wyklucza jednoznacznie
    możliwość powstania przychodu z nieodpłatnych świadczeń.
    W szczególności w ocenie Spółki, nie została spełniona przesłanka, zgodnie z którą korzyść
    ma być wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w
    sposób ogólny dla wszystkich podmiotów). Jak wskazano w opisie stanu faktycznego,
    przedmiotowe świadczenie jest adresowane do możliwie szerokiego kręgu adresatów i
    zasadniczo każda osoba uprawniona może z niego skorzystać na podobnych zasadach.
    Oferta wycieczki została przekazana do wszystkich pracowników, z których każdy
    zainteresowany mógł wyrazić chęć udziału w wycieczce, aż do wyczerpania limitu miejsc.
    Wprawdzie na podstawie zgłoszeń pracowników i ich małżonków została następnie
    sporządzona imienna lista osób biorących udział w wycieczce, ale w ocenie
    Wnioskodawcy, w tym stanie faktycznym nie może to powodować uznania, że lista ta
    skutkuje przypisaniem korzyści indywidualnym pracownikom zapisanym na listę. Spółka
    nie różnicuje osób uprawnionych, ani nie selekcjonuje określonych grup pracowników,
    wraz z ich małżonkami, którzy mogą wziąć udział w wycieczce. Przedmiotowe świadczenie
    jest dostępne w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów będących osobami
    uprawnionymi, co oznacza, że nie ma możliwości ustalenia wymiernej korzyści i
    przypisania jej indywidualnej osobie uprawnionej nawet pomimo tego, że będzie ujęta na
    liście pracowników biorących udział w wycieczce i koszt udziału w wycieczce przypadający
    na jednego pracownika i jego małżonka będzie możliwy do ustalenia. Wyklucza to zatem
    możliwość łącznego spełnienia przesłanek niezbędnych do stwierdzenia, że w realiach
    sprawy mamy do czynienia z przychodem podlegającym opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych w odniesieniu do sfinansowania wycieczki.
    Ponadto w ocenie Spółki, w sprawie nie zachodzą także pozostałe przesłanki dla
    nieodpłatnego świadczenia, które miałoby podlegać opodatkowaniu podatkiem PIT,
    sformułowane w przywołanym wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r.
    Udział w wycieczce jest wprawdzie dobrowolny, jednak zdaniem Wnioskodawcy, trudno

    argumentować, że osoba uprawniona uzyska korzyść w postaci zaoszczędzonego
    wydatku, który musiałaby ponieść. Gdyby Spółka nie zorganizowała wycieczki i nie
    zapewniła jej finansowania, istnieje duże prawdopodobieństwo, że osoba uprawniona nie
    skorzystałaby z takiego świadczenia we własnym zakresie, co wyklucza powstanie korzyści
    choćby w postaci zaoszczędzonego wydatku. Co więcej, nie można uznać także, by
    przedmiotowe świadczenie miało być spełnione w interesie osób uprawnionych. Wycieczki
    organizowane przez podmioty, takie jak wnioskująca Spółka, należące do branży robót
    budowlanych, służą integracji pracowników, lepszemu zgraniu zespołów, co w efekcie
    służy lepszej produktywności i przekłada się na wyniki finansowe osiągane przez Spółkę.
    W Spółce obserwuje się dużą rotację pracowników, zaś Zarząd Spółki chciałby zacieśnić
    związek pracowników z firmą i ograniczyć to zjawisko, a dodatkowo uczynić ofertę pracy w
    Spółce atrakcyjną dla pracowników.
    Z tego powodu można wywieść, że taka wycieczka zasadniczo służy interesom Spółki, a nie
    osób uprawnionych. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, wyrażonej w przywołanym
    wyroku z dnia 8 lipca 2014 r., obiektywne kryterium - wystąpienia po stronie pracownika
    przysporzenia majątkowego (korzyści) - nie jest natomiast spełnione, gdy pracodawca
    proponuje swoim pracownikom udział w spotkaniach integracyjnych, czy szkoleniowych,
    choćby organizowanych poza miejscem pracy (imprezy wyjazdowe). W tym przypadku,
    nawet jeśli pracownik uczestniczy w spotkaniu dobrowolnie, po jego stronie nie pojawia
    się żadna korzyść, choćby w postaci zaoszczędzenia wydatku. Natomiast, bez elementu
    realnego w postaci otrzymania korzyści przez pracownika nie uzyskuje on przychodu. Nie
    występuje zdarzenie, z którym ustawa wiąże powstanie obowiązku podatkowego. Tym
    bardziej, bez skonkretyzowanego i indywidualnie przypisanego świadczenia, brak jest
    podstaw do określenia jego wysokości. Tak więc, udział w wyjeździe integracyjnym
    zaoferowanym przez pracodawcę pracownikom, nie oznacza uzyskania przychodu przez
    pracownika, gdyż brak jest podstaw, by świadczenie adresowane do wszystkich przypisać
    indywidualnym uczestnikom, jako ich wymierną korzyść.
    Stanowisko Spółki znajduje potwierdzenie także w licznych interpretacjach Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej wydanych w podobnych stanach faktycznych, w tym m.in.:
    - z 5 lipca 2019 r., znak: 0113- KDIPT3.4011.288.2019.1.PP;
    - z 31 lipca 2019 r., znak: 0113-KDIPT2-3.4011.333.2019.2.SJ;
    - z 17 stycznia 2020 r., znak: 0115-KDIT2.4011.45.2019.1.MD;
    - z 4 czerwca 2020 r., znak: 0115-KDIT2.4011.204.2020.2.KC;
    - z 18 lutego 2022 r., znak: 0113-KDIPT2-3.4011.1179.2021.1.GG;
    - z 23 grudnia 2022 r., znak: 0113-KDIPT2-3.4011.807.2022.1.GG;
    - z 13 czerwca 2023 r., znak: 0115-KDIT3.4011.324.2023.2.JS.
    Jak wynika z powyższego, udział w wycieczce integracyjnej sfinansowanej osobom
    uprawnionym przez Spółkę ze środków własnych, mającej na celu integrację
    pracowników, co przekładać się będzie na dobrą komunikację w zakładzie pracy, a co za
    tym idzie efektywność pracy, nie będzie stanowić dla osób uprawnionych, przysporzenia
    majątkowego, a tym samym nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu przepisów ustawy o
    PIT. Brak jest podstaw, by świadczenie adresowane do wszystkich przypisać
    indywidualnym uczestnikom, jako ich wymierną korzyść. Sfinansowanie wycieczki ze
    środków własnych Spółki nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu
    podatkiem PIT dla osób uprawnionych (pracowników i ich małżonków).
    Tym samym, Spółka nie jest zobowiązana do obliczenia, pobrania i przekazania zaliczki na
    podatek dochodowy od osób fizycznych z ww. tytułu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem
    tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych,
    zawartym w cytowanej ustawie, bądź, od których zaniechano poboru podatku.
    Przy czym, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Z przepisów
    tej ustawy wynika, że odrębnymi źródłami przychodów są określone w art. 10 ust. 1:
      pkt 1 – stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy,
      członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się
      produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta;
      pkt 9 – inne źródła.
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych
    ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b (art. 12 ust. 3 ww. ustawy).
    Stosownie do art. 11 ust. 2 ww. ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c,
      określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu
      i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    Z kolei, zgodnie z treścią art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
    1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
      gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych
      odbiorców;
    2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;
    3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według
      równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
      lokalu lub budynku;
    4) w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
      świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku,
      z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca
      udostępnienia.
    Ogólna definicja przychodów, zawarta w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych stanowi, że przychodami są w szczególności otrzymane lub postawione
    do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz

    wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Z uwagi na
    uznawanie za przychody każdej formy przysporzenia majątkowego, zarówno formy
    pieniężnej jak i niepieniężnej (w tym nieodpłatnych świadczeń otrzymanych przez
    podatnika), stwierdzenia wymaga, że dla celów podatkowych pod pojęciem nieodpłatnego
    świadczenia, ukształtowanym w orzecznictwie sądowym, rozumie się te wszystkie
    zdarzenia prawne lub gospodarcze, których skutkiem jest przysporzenie w majątku
    podatnika mające konkretny wymiar finansowy, niezwiązane z kosztami lub inną formą
    ekwiwalentu. Zatem do przychodu należy zaliczyć każdy rodzaj świadczenia, które dana
    osoba (podatnik) otrzymuje kosztem majątku innej osoby.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiują pojęcia
    „nieodpłatne świadczenie”. W uchwałach z 18 listopada 2002 r. sygn. akt II FPS 9/02 oraz z
    16 października 2006 r. sygn. akt II FPS 1/06 NSA, ustalił znaczenie terminu nieodpłatne
    świadczenie na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Stwierdził
    bowiem, że ma ono szerszy zakres niż w prawie cywilnym, ponieważ obejmuje wszelkie
    zjawiska o charakterze gospodarczym i zdarzenia prawne, których konsekwencją jest
    uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne oraz
    gospodarcze w działalności osób prawnych, których następstwem jest nieodpłatne, czyli
    niezwiązane z kosztami lub inną formą świadczenia przysporzenie majątku tej osobie,
    mające wyraźny finansowy wymiar.
    W uchwale z dnia 24 maja 2010 r. sygn. akt II FPS 1/10, NSA potwierdził, że powyższe
    stanowisko ma zastosowanie także odnośnie podatku dochodowego od osób fizycznych w
    stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 i ust. 3 tej
    ustawy.
    Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Art. 12 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie
      odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych
      odbiorców – jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w
      zakres działalności pracodawcy.
    Na mocy art. 12 ust. 3 przytoczonej ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo
      odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.
    Przy czym, w świetle art. 12 ust. 4 cytowanej ustawy:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów
    stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są
    więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem
    przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą
    stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.

    Ponadto, treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy nie
    tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale
    również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty,
    jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do
    przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość
    świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.
    Przepis art. 13 pkt 9 ww. ustawy wskazuje, że:
      Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1
      pkt 2, uważa się przychody uzyskane na podstawie umów o zarządzanie
      przedsiębiorstwem, kontraktów menedżerskich lub umów o podobnym charakterze,
      w tym przychody z tego rodzaju umów zawieranych w ramach prowadzonej przez
      podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej - z wyjątkiem przychodów, o
      których mowa w pkt 7.
    Stosownie do art. 13 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1
      pkt 2, uważa się przychody otrzymywane przez osoby, niezależnie od sposobu ich
      powoływania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych
      organów stanowiących osób prawnych.
    Zgodnie zaś z art. 20 ust. 1 komentowanej ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Zastosowanie w art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma
    charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne
    niż wymienione wprost w tym przepisie. W związku z tym, świadczenie mające realną
    korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do
    jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b powołanej ustawy, jest dla
    świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Stosownie do art. 38 ust. 1 powyższej ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania

      płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według
      siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
      Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje
      różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 4 powołanej ustawy:
      Od dochodów (przychodów) pobiera się zryczałtowany podatek dochodowy z tytułu
      świadczeń otrzymanych przez emerytów, rencistów lub osoby pobierające
      nauczycielskie świadczenie kompensacyjne, w związku z łączącym ich uprzednio z
      zakładem pracy stosunkiem służbowym, stosunkiem pracy, pracy nakładczej lub
      spółdzielczym stosunkiem pracy, w tym od związków zawodowych, z zastrzeżeniem
      art. 21 ust. 1 pkt 26 i 38 – w wysokości 10% należności.
    Na gruncie art. 41 ust. 4 ww. ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani pobierać zryczałtowany podatek
      dochodowy od dokonywanych wypłat (świadczeń) lub stawianych do dyspozycji
      podatnika pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 29, art. 30
      ust. 1 pkt 2, 4-5a, 13-17 oraz art. 30a ust. 1 pkt 1-11 oraz 11b-13, z zastrzeżeniem ust.
      4d, 5, 10, 12 i 21.
    Art. 42 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi zaś, że:
      Płatnicy, o których mowa w art. 41, przekazują kwoty pobranych zaliczek na podatek
      oraz kwoty zryczałtowanego podatku w terminie do 20 dnia miesiąca następującego
      po miesiącu, w którym pobrano zaliczki (podatek) - na rachunek urzędu skarbowego,
      przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca
      zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą
      fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie
      posiada siedziby. Jednakże w przypadku gdy podatek został pobrany zgodnie z art.
      30a ust. 2a, płatnicy, o których mowa w art. 41 ust. 10, przekazują kwotę tego
      podatku na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje
      swoje zadania.
    Na podmiotach dokonujących wypłaty należności zaliczanych do przychodów z innych
    źródeł nie ciążą obowiązki płatnika, ale obowiązki informacyjne wynikające z art. 42a ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z
      wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c
      oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
      zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na
      podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić
      informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją
      podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje
      zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi
      skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w
      sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.
    Z powodu niejednolitości stanowisk sądowych dotyczących kwestii „nieodpłatnego
    świadczenia” zasadniczego znaczenia nabrał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca
    2014 r. sygn. akt K 7/13 (Dz. U. z 2014 r. poz. 947), w którym stwierdzono, że za przychód
    pracownika mogą być uznane świadczenia, które:
    - po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
      dobrowolnie),

    - po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i
      przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku,
      który musiałby ponieść,
    - po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie
      jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    Jeżeli którykolwiek z warunków nie zostanie spełniony, nieodpłatnego świadczenia nie
    będzie można uznać za przychód pracownika.
    Wobec tego, przyjęcie oceny uznającej konkretne świadczenie ze strony pracodawcy za
    przychód pracownika ze stosunku pracy, podlegający opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych, winno opierać się na przesłankach wynikających z ww.
    przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, które Trybunał
    Konstytucyjny w powołanym powyżej wyroku uznał za zgodne z Konstytucją i przedstawił
    ich interpretację.
    Należy też pokreślić, że ustawowe pojęcie nieodpłatnych świadczeń musi być zawsze
    interpretowane w konkretnym kontekście, a nie w oderwaniu od niego, z pominięciem
    okoliczności realizacji pewnych uprawnień, zjawisk gospodarczych i zdarzeń prawnych.
    Wskazać należy, że nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika ze stosunku
    pracy – gdy świadczenie to, powoduje wystąpienie po stronie pracownika przysporzenia:
    w postaci nabycia wymiernej korzyści majątkowej lub w postaci również wymiernego
    zaoszczędzenia wydatku. Nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika, gdy
    zostało spełnione za zgodą pracownika, tj. gdy pracownik skorzystał z niego w pełni
    dobrowolnie. Zatem, pracodawca spełnił określone świadczenie na rzecz pracownika, gdy
    dysponował uprzednią zgodą pracownika na jego przyjęcie.
    Przychód pracownika będzie obejmował nieodpłatne świadczenie, gdy świadczenie to
    zostanie spełnione w interesie pracownika (a nie w interesie pracodawcy) i przyniesie
    pracownikowi korzyść w postaci powiększenia jego aktywów lub uniknięcia wydatku, który
    musiałby ponieść. W zakresie tego kryterium należy wskazać, że chodzi o realny charakter
    przysporzenia, jako warunku objęcia nieodpłatnego świadczenia podatkiem dochodowym.
    Nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika, gdy korzyść jest wymierna i
    przypisana indywidualnemu pracownikowi, tj. nie jest dostępna w sposób ogólny dla
    wszystkich podmiotów.
    W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne
    nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że
    rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej
    okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez
    pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem
    ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej,
    rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku
    świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji
    przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.
    Zgodnie ze słownikiem języka polskiego – słowo „dobrowolny” – oznacza „wynikający z
    wolnej woli”, „działający bez przymusu”.
    W Państwa przypadku pierwszy warunek dotyczący dobrowolności świadczenia zostanie
    spełniony, bowiem jak wskazali Państwo we wniosku:
      Informacja o organizowanej wycieczce jest podawana do wiadomości osobom
      uprawnionym – każdy pracownik może zapoznać się z ofertą wycieczki i każdy z nich
      może wziąć udział w wyjeździe na zasadach dobrowolności.
    Zatem, udział w wycieczce ma charakter dobrowolności, bo ostateczna decyzja o udziale
    należy do uczestnika. Nie ma przy tym znaczenia, czy to pracownicy, czy Państwo jako

    pracodawca, wyszli z inicjatywą zorganizowania wyjazdu. W spełnieniu pierwszej
    sformułowanej przez Trybunał Konstytucyjny przesłanki liczy się bowiem dobrowolność
    uczestnictwa.
    Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny, czy świadczenie
    leżało w interesie pracownika, istotne jest, czy stanowi ono realne przysporzenie
    majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny
    – w ślad za uchwałami NSA – uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia, jako
    przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których
    skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu,
    przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”.
    W konsekwencji, aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała,
    opodatkowaniu, po stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa.
    Korzyść ta może wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co
    jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być
    następstwem świadczenia rzeczowego lub w formie usługi.
    W wyniku takiego świadczenia w majątku pracownika nie pojawia się wprawdzie realny
    dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi
    być traktowane na równi z przyrostem majątku.
    W sytuacji przedstawionej przez Państwa, nie będzie spełniony drugi warunek wymieniony
    w wyroku Trybunału Konstytucyjnego, z uwagi na okoliczność, że gdyby pracodawca nie
    organizował wycieczki i nie zapewnił dofinansowania, pracownik nie musiałby tego
    wydatku ponosić i prawdopodobnie nie skorzystałby we własnym zakresie z tego wyjazdu.
    Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że
    przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość
    pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę. Mając powyższe na uwadze Trybunał
    Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy otrzymane przez pracownika nieodpłatne
    świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy, na które pracownik wyraził zgodę, które
    zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne przysporzenie mu korzyści, problem
    ustalenia podstawy opodatkowania w zasadzie ulega rozwiązaniu. W takim przypadku
    pracodawca jest w stanie precyzyjnie określić wartość świadczenia przypadającą
    indywidualnie na każdego świadczeniobiorcy.
    W rozpatrywanej sprawie należy uznać, że trzeci z warunków zakwalifikowana do
    przychodu nieodpłatnego świadczenia nie zostanie spełniony, bowiem jak Państwo
    wskazali we wniosku:
      Na podstawie zgłoszeń pracowników tworzona jest następnie imienna lista osób
      biorących udział w wycieczce. Organizację wycieczki Spółka zleca podmiotom trzecim
      specjalizującym się świadczeniem usług w tym zakresie, które w zawartej umowie
      określają koszt wycieczki przypadający na każdego uczestnika.
    Odnosząc powyższe do przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego uznać
    zatem należy, że udział pracowników i ich małżonków w wycieczce integracyjnej,
    zaoferowanej przez Państwa, mającej na celu integrację pracowników i zacieśnienie więzi
    pomiędzy pracownikami oraz zacieśnienie związku pracowników z firmą i zapobieganiu
    ich odchodzeniu ze Spółki, nie będzie stanowić dla nich przysporzenia majątkowego, a
    tym samym nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem, sfinansowanie przez Państwa kosztów ww. wycieczki nie spowoduje powstania po
    stronie pracowników i ich małżonków przychodu.
    W konsekwencji, w powyższej sprawie na Państwu nie będą ciążyły obowiązki płatnika.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W odniesieniu do powołanych przez Państwo interpretacji indywidualnych informuję, że
    wydane zostały one w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji
    wiążących w odniesieniu do zaprezentowanego we wniosku zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
      interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny
        lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest
        elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
    1) z zastosowaniem art. 119a;
    2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
    - z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
        decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
        praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w ... . Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    – t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”.
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy
    Ordynacja podatkowa.