Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.286.2025.2.AG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-14
Teza: Skutki podatkowe nabycia usług brokerskich i ubezpieczenia
od podmiotów zagranicznych.
Słowa kluczowe: podatek-podatek pobierany u źródła
usługi-usługi brokerskie
usługi-usługi ubezpieczeniowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika
(podatek u źródła)-Należności objęte obowiązkiem
poboru podatku przez płatnika
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 1-pkt 2a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 czerwca 2025 r. wpłynął za pośrednictwem Poczty Polskiej Państwa wniosek z 16
    czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku
    dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy prawidłowe jest stanowisko
    Wnioskodawcy, zgodnie z którym usługi ubezpieczeń oraz usługi brokerskie nabywane
    przez Wnioskodawcę nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym przychodów, o których

    mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, a w konsekwencji, na Wnioskodawcy nie ciążą
    obowiązki płatnika wskazane w art. 26 ust. 1 ustawy o CIT.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie Organu – 10 lipca 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca to spółka kapitałowa z siedzibą w Polsce, wchodząca w skład
    międzynarodowej grupy kapitałowej (A) założonej w Norwegii (dalej: „Grupa”). Grupa jest
    (...) w Norwegii oraz (...) w Europie. Grupa należy również do (...), zyskując coraz większe
    znaczenie w pozostałych sektorach (...).
    Spółka jest podatnikiem CIT, podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu na terytorium Polski na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy o CIT.
    W związku z rodzajem prowadzonej działalności, mając na uwadze ryzyka, które się z tą
    działalnością wiążą, Wnioskodawca nabywa i będzie nabywać różnego rodzaju usługi
    ubezpieczeniowe oraz usługi pośrednictwa ubezpieczeniowego (tzw. usługi brokerskie) od
    podmiotów zagranicznych, tj. posiadających na terytorium Polski status nierezydenta dla
    celów podatkowych w rozumieniu ustawy o CIT oraz nieposiadających w Polsce zakładu
    przedsiębiorcy zagranicznego.
    Nabywane obecnie przez Wnioskodawcę usługi w zakresie ubezpieczeń obejmują
    ubezpieczenie ryzyk budowlano-montażowych (zwane również ubezpieczeniem CAR/EAR –
    ang. „Construction Ali Risks/Erection Ali Risks”) związanych z prowadzoną przez Spółkę
    inwestycją, polegającą na budowie bazy w (...). Inwestycja ta związana jest z prowadzonym
    przez Grupę wspólnym projektem z grupą (B), polegającym na budowie (...). Budowana
    przez Wnioskodawcę baza będzie stanowiła centrum obsługi i serwisowania (...), za
    którego późniejszą obsługę będzie odpowiedzialny Wnioskodawca.
    Wyżej wspomniane ubezpieczenie ryzyk budowlano-montażowych nabywane jest za
    pośrednictwem podmiotu świadczącego usługi brokerskie z siedzibą w Norwegii. Podmiot
    ten nie jest podmiotem powiązanym ze Spółką w rozumieniu art. 11a ustawy o CIT.
    Podmiot świadczący usługi ubezpieczeniowe ma siedzibę w Szwecji i świadczy te usługi na
    rzecz Spółki poprzez swój oddział w Norwegii. Podmiot świadczący usługi
    ubezpieczeniowe nie jest podmiotem powiązanym ze Spółką w rozumieniu art. 11a
    ustawy o CIT.
    Ubezpieczenie ryzyk budowlano-montażowych zapewnia ochronę przed
    nieprzewidywalnymi ryzykami i stratami, które mogą wystąpić w trakcie procesu budowy
    lub montażu prowadzonej przez Spółkę inwestycji. Przedmiotem ubezpieczenia
    nabywanego przez Spółkę jest ochrona w zakresie robót budowlanych i montażowych,
    wyposażenia oraz istniejącego mienia – ubezpieczenie obejmuje tzw. „wszystkie ryzyka”
    (ang. „all risk”), co oznacza, że ubezpieczyciel w ramach zawartej umowy odpowiedzialny
    jest za wszelkiego rodzaju zdarzenia poza tymi, które zostały jednoznacznie wyłączone w
    warunkach umownych ubezpieczenia.
    Ochrona wynikająca z nabywanego przez Wnioskodawcę ubezpieczenia obejmuje m.in.
    ubezpieczenie inwestycji na wypadek pożaru i zalania, ubezpieczenie związane z
    poniesieniem uzasadnionych dodatkowych wydatków w celu kontynuowania prowadzonej
    inwestycji oraz ubezpieczenie pokrywające koszty poniesionych dodatkowo opłat
    importowych i celnych, jak również tymczasowych napraw związanych z inwestycją.
    Ubezpieczenie pokrywa również wydatki konieczne poniesione w celu wymiany i/lub
    przywrócenia stanu poprzedniego spowodowanego odniesionymi objętymi
    ubezpieczeniem szkodami.
    Z kolei same usługi brokerskie mają na celu zapewnienie kompleksowej pomocy w
    zakresie nabywanych ubezpieczeń przez brokera ubezpieczeniowego. Broker działając
    jako niezależny pośrednik, reprezentuje wyłącznie interesy klienta (w tym wypadku

    Wnioskodawcy), a nie ubezpieczyciela. W usłudze brokerskiej zawiera się wsparcie w
    wyszukiwaniu ubezpieczycieli, porównanie ofert różnych ubezpieczycieli i pomoc w
    negocjacji warunków umowy, jak też wsparcie po zawarciu umowy.
    Biorąc pod uwagę, że niniejszy wniosek obejmuje swoim zakresem również zdarzenie
    przyszłe. Wnioskodawca zastrzega, iż w zależności od jego potrzeb, zakres oraz przedmiot
    nabywanych ubezpieczeń mogą ulegać zmianie. Istnieje także możliwość, że
    Wnioskodawca nabywać będzie usługi w zakresie ubezpieczeń innych niż wskazane
    powyżej. Zawarte ubezpieczenia mogą dotyczyć działalności Spółki, jak również konkretnej
    inwestycji. Przy czym Wnioskodawca zwraca uwagę, że choć szczegółowy zakres
    przedmiotowych usług może ulec zmianie, to jednak podstawowe cechy relacji
    Wnioskodawcy z brokerem lub ubezpieczycielem pozostaną niezmienne lub zbliżone do
    opisywanej w przedmiotowym wniosku relacji.
    Usługi ubezpieczeń mogą być w przyszłości nabywane zarówno od podmiotów
    bezpośrednio świadczących usługi ubezpieczeniowe (tj. od zagranicznych zakładów
    ubezpieczeń), jak i za pośrednictwem brokerów ubezpieczeniowych. Istnieje również
    możliwość, że w ramach określonego rodzaju ubezpieczenia nabywanego przez
    Wnioskodawcę będzie występowało kilku ubezpieczycieli jednocześnie.
    Pytania
    1) Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym usługi ubezpieczeń
      nabywane przez Wnioskodawcę obecnie, jak i w przyszłości nie mieszczą się w zakresie
      przedmiotowym przychodów, o których mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, a w
      konsekwencji, na Wnioskodawcy nie ciążą i nie będą ciążyć obowiązki płatnika
      wskazane w art. 26 ust. 1 ustawy o CIT?
    2) Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym usługi brokerskie
      nabywane przez Wnioskodawcę obecnie, jak i w przyszłości nie mieszczą się w zakresie
      przedmiotowym przychodów, o których mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, a w
      konsekwencji, na Wnioskodawcy nie ciążą i nie będą ciążyć obowiązki płatnika
      wskazane w art. 26 ust. 1 ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o CIT, podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu
    tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Z kolei stosownie do art. 3 ust. 3 pkt 5 ustawy o CIT – za dochody (przychody) osiągane na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez tych podatników uważa się w szczególności
    dochody (przychody) z tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji,
    wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki
    organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę
    lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia
    umowy i wykonania świadczenia. Do katalogu tak określonych dochodów (przychodów)
    należą te, które zostały wymienione w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT.
    Zgodnie z regulacją art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT, podatek dochodowy z tytułu
    uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez nierezydentów przychodów z
    tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług
    reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników
    i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze,
    ustala się w wysokości 20% przychodów.
    Natomiast zgodnie z art. 26 ust. 1 zd. 1 ustawy o CIT, osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące
    przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust.

    1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i
    2e, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z
    uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e.
    Usługi ubezpieczeniowe nie zostały w literalny sposób wymienione w katalogu świadczeń
    podlegających opodatkowaniu tzw. podatkiem u źródła, jednak poprzez zamieszczenie w
    art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT sformułowania „oraz świadczeń o podobnym
    charakterze” ustawodawca pozostawił otwarty katalog świadczeń, które mogą podlegać
    opodatkowaniu podatkiem u źródła.
    Biorąc pod uwagę powyższe, należy ustalić, czy usługi ubezpieczeniowe oraz usługi
    brokerskie są świadczeniami o podobnym charakterze do usług wymienionych w art. 21
    ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT.
    Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: „NSA”) w wyroku z 27 września 2023 r.,
    sygn. II FSK 244/21: Z uwagi na brak definicji legalnej zwrotu "świadczeń o podobnym
    charakterze", interpretując go należy w pierwszej kolejności kierować się jedną z
    podstawowych dyrektyw wykładni językowej, czyli dyrektywą języka potocznego, zgodnie z
    którą poszczególnym wyrażeniom normy prawnej nadaje się przede wszystkim znaczenie
    właściwe dla języka potocznego. Zgodne ze słownikowym znaczeniem "charakter" oznacza
    "zespół cech właściwych danemu przedmiotowi lub zjawisku, odróżniających je od innych
    przedmiotów i zjawisk tego samego rodzaju" (Słownik języka polskiego PWN). W
    przypadku badanego przepisu oznacza to, że "właściwy zespół cech odróżniających" musi
    wytyczać zakres konstytutywnych właściwości wymienionych w nim świadczeń. Przez
    podobieństwo zaś należy rozumieć dzielenie cech przez zestawiane pojęcia.
    Co więcej, w kontekście świadczeń, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT,
    NSA w wyroku z 5 lipca 2016 r., sygn. II FSK 2369/15, wskazał, iż: można je podzielić na
    dwie grupy. Pierwszą stanowią świadczenia wyraźnie nazwane, drugą tworzą świadczenia
    mające podobny charakter do świadczeń nazwanych. W tej drugiej grupie mieszczą się
    świadczenia posiadające cechy charakterystyczne dla świadczeń wprost wymienionych w
    art. 21 ust. 1 pkt 2a u.p.d.o.p., ale posiadające również elementy charakterystyczne dla
    świadczeń innych od skonkretyzowanych w tym przepisie. Dla uznania, że świadczenie nie
    wymienione wprost w art. 21 ust. 1 pkt 2a jest objęte jego zakresem decydujące jest, aby
    elementy charakterystyczne dla świadczeń wprost wymienionych w omawianym przepisie
    przeważały nad cechami charakterystycznymi dla świadczeń w nim niewymienionych. Tym
    samym "usługi o podobnym charakterze" to usługi, które nie zostały wprost wymienione
    w tym przepisie, niemniej jednak posiadają w przeważającej mierze cechy
    charakterystyczne dla usług w nim wymienionych.
    W świetle powyższego, proces porównania świadczeń z uwagi na ich podobny charakter
    każdorazowo wymaga określenia cech konstytutywnych świadczenia wymienionego w art.
    21 ust. 1 pkt 2a u.p.d.o.p., a następnie zestawienia ich z cechami świadczenia
    porównywanego z uwzględnieniem ilości cech wspólnych, ich istotności oraz natężenia
    zbieżności. Przy czym w procesie tym należy kierować się zasadą eiusdem generis,
    zgodnie z którą, jeżeli prawodawca posłużył się przykładowym katalogiem obiektów - w
    tym przypadku świadczeń, z których wystąpieniem wiąże powstanie obowiązku
    podatkowego - to w toku jego interpretacji należy pomijać te obiekty, które nie wykazują
    istotnego podobieństwa do tych wymienionych.
    Uzasadnienie stanowiska do pytania nr 1
    Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że w celu ustalenia, czy usługa
    ubezpieczeniowa stanowi usługę podobną lub równorzędną do usług wymienionych w art.
    21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT, należy ustalić czy charakteryzujące usługi ubezpieczeniowe
    istotne elementy odpowiadają elementom istotnym usług wymienionych w powyższym
    przepisie.
    Zdaniem Wnioskodawcy, usługi ubezpieczeniowe nie są podobne do usług doradczych,
    księgowych, badania rynku, usług prawnych, reklamowych, zarządzania i kontroli,

    przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gdyż ich
    cechy charakterystyczne bowiem nie odpowiadają cechom ww. usług.
    Wprawdzie w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT występuje zwrot „gwarancje i poręczenia
    oraz świadczenia o podobnym charakterze”, niemniej w opinii Wnioskodawcy, mając na
    uwadze specyfikę oraz charakter usług ubezpieczeniowych, w szczególności nie można
    uznać, że stanowią one usługi podobne do usług gwarancji i poręczeń.
    Umowa ubezpieczenia została zdefiniowana w art. 805 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964
    r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 z późn. zm., dalej: „Kodeks cywilny”). Zgodnie
    z tym przepisem, przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie
    działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia
    przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę.
    Natomiast w myśl art. 805 § 2 Kodeksu cywilnego, świadczenie ubezpieczyciela polega w
    szczególności na zapłacie:
    1) przy ubezpieczeniu majątkowym – określonego odszkodowania za szkodę powstałą
      wskutek przewidzianego w umowie wypadku;
    2) przy ubezpieczeniu osobowym – umówionej sumy pieniężnej, renty lub innego
      świadczenia w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku w życiu osoby
      ubezpieczonej.
    Usługi ubezpieczeniowe, co do zasady, mają na celu zrekompensowanie szkody w
    przypadku jej zaistnienia na skutek przyszłego zdarzenia losowego. Oznacza to, że
    ubezpieczenie ma charakter ochronny oraz odszkodowawczy.
    Natomiast poręczenie, uregulowane w art. od 876 do 887 Kodeksu cywilnego to umowa
    zabezpieczająca wierzytelność, w której poręczyciel zobowiązuje się wykonać
    zobowiązanie dłużnika na wypadek, gdyby ten go nie wykonał. Umowa ta ma charakter
    akcesoryjny (co przejawia się w tym, że dług wynikający z poręczenia zależy od długu
    głównego), zabezpieczający i nieodpłatny (uprawniony z tytułu poręczenia nie płaci na
    rzecz poręczyciela żadnych składek).
    Zgodnie natomiast z definicją słownikową „gwarancja” oznacza (i) zapewnienie, że coś
    nastąpi, bądź jest prawdziwe, (ii) zobowiązanie producenta do naprawy lub wymiany
    nabytego towaru w przypadku ujawnienia się jego wad, jak również (iii) odpowiedzialność
    osoby trzeciej za zobowiązania dłużnika wobec wierzyciela (zgodnie ze Słownikiem Języka
    Polskiego PWN, https://sjp.pwn.pl/).
    Mimo że umowę gwarancji oraz poręczenia z umową ubezpieczenia łączy wspólna cecha,
    jaką jest obowiązek spełnienia świadczenia gwaranta/poręczyciela lub zakładu
    ubezpieczeń w związku z zaistnieniem określonego zdarzenia, to jednak pomiędzy tymi
    umowami istnieją liczne i istotne różnice, potwierdzające ich odmienny charakter –
    przykładowo:
    a) umowa ubezpieczenia może zostać zawarta jedynie z zakładem ubezpieczeń,
      natomiast umowa gwarancji i poręczenia mogą zostać zawarte z dowolnym
      podmiotem,
    b) umowa ubezpieczenia jest umową odpłatną, tj. ubezpieczyciel otrzymuje świadczenie
      w postaci składki ubezpieczeniowej, z kolei z prawnego punktu widzenia, umowa
      gwarancji i poręczenia mogą zostać zawarte nieodpłatnie,
    c) ochrona ubezpieczeniowa jest udzielana, o ile strony nie umówiły się inaczej, po
      zapłaceniu składki ubezpieczeniowej (w myśl art. 814 § 1 Kodeksu cywilnego),
      natomiast odpowiedzialność gwaranta oraz poręczyciela wobec beneficjenta gwarancji
      /poręczenia istnieje nawet wtedy, gdy dłużnik nie wniósł opłaty,

    d) roszczenia z umowy ubezpieczenia, co do zasady, przedawniają się z upływem 3 lat,
      tymczasem odpowiedzialność gwaranta wygasa zgodnie z umową, np. jeśli beneficjent
      nie zgłosił roszczenia w terminie odkreślonym w gwarancji,
    e) odmienny cel oraz charakter umów (charakter zabezpieczający/odszkodowawczy przy
      umowie ubezpieczenia i charakter poświadczający przy umowie gwarancji).
    W konsekwencji, umowa ubezpieczenia nie spełnia tych samych przesłanek co umowa
    gwarancji oraz umowa poręczenia. Nie wynikają z niej również takie same prawa i
    obowiązki jak w przypadku umowy gwarancji i umowy poręczenia. Także cel, charakter
    oraz sposób zawierania umów ubezpieczenia jest odmienny od umów gwarancji i
    poręczenia. Stąd, zdaniem Wnioskodawcy, ubezpieczenie nie może być uznawane za
    świadczenie o charakterze podobnym do gwarancji i poręczenia na potrzeby stosowania
    art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT.
    Dodatkowo, Wnioskodawca wskazuje, że prezentowane przez niego stanowisko zostało
    potwierdzone wielokrotnie w interpretacjach indywidualnych, przykładowo w interpretacji
    indywidualnej z 23 grudnia 2024 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.622.2024.1.BD, w której
    Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „DKIS”) zgodził się ze stanowiskiem
    wnioskodawcy, zgodnie z którym: Spółka nie jest zobowiązana do pobierania
    zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych od wypłacanego z tytułu
    nabywanych polis ubezpieczeniowych wynagrodzenia, z uwagi na fakt, że usługi
    ubezpieczeniowe (polisy ubezpieczeniowe) nie mieszczą się w katalogu usług
    sformułowanym w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o PDOP oraz nie są usługami o charakterze
    podobnym do wymienionych w tym przepisie.
    Tożsame stanowisko zostało zaprezentowane np.:
    - w interpretacji indywidualnej z 18 października 2024 r., sygn. 0111-KDIB1-
      2.4010.476.2024.l.DP,
    - w interpretacji indywidualnej z 17 października 2024 r., sygn. 0114-KDIP2-
      1.4010.457.2024.2.PK/PP,
    - w interpretacji indywidualnej z 26 września 2024 r., sygn. 0114-KDIP2-
      1.4010.163.2023.9.MW,
    - jak również w interpretacji indywidualnej z 30 sierpnia 2024 r., sygn. 0111-KDIB1-
      2.4010.333.2024.3.AW.
    Stanowisko dotyczące traktowania usług ubezpieczeniowych jako świadczeń, które nie
    zostały wskazane w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT – a tym samym jako świadczeń
    niepodlegających opodatkowaniu podatkiem u źródła – znajduje potwierdzenie również w
    licznym orzecznictwie sądów administracyjnych, przykładowo w wyroku NSA z 27 września
    2023 r., sygn. II FSK 244/21, w którym NSA uznał, że: (...) pojęcie ubezpieczenia wyraźnie
    powiązane jest z zawarciem określonego rodzaju umowy, której istotą jest wypłata
    odszkodowania w przypadku wystąpienia szkody wyrządzonej na skutek wskazanych w
    niej zdarzeń. Ponadto umowa ta zawierana jest z wyspecjalizowanym podmiotem. Przy
    czym wymienione cechy mają istotny charakter dla zdefiniowania tego rodzaju świadczeń.
    Równocześnie cech tych nie odnajdujemy w definicji słownikowej pojęcia gwarancji. W
    świetle powyższego, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, racje językowe nie dają
    podstaw do sformułowania wniosku, że cechy konstytutywne obu świadczeń są na tyle
    zbliżone, iż można mówić o ich podobnym charakterze w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt2a u.
    p.d.o.p.
    Podobne stanowisko zostało również zaprezentowane w wyroku Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (dalej: „WSA”) we Wrocławiu z 14 marca 2024 r., sygn. I SA/Wr 680/23,
    w wyroku WSA w Poznaniu z 7 grudnia 2023 r., sygn. I SA/Po 610/23 oraz w wyroku NSA z
    1 września 2023 r., sygn. II FSK 2510/20 i w wyroku NSA z 8 sierpnia 2023 r., sygn. II FSK
    210/21.

    Podsumowując, w świetle powyższych argumentów, jak również wskazanego
    orzecznictwa, w ocenie Spółki, usługi ubezpieczeń nabywane przez Wnioskodawcę
    obecnie, jak i w przyszłości nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym przychodów, o
    których mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, a w konsekwencji, na Wnioskodawcy nie ciążą
    i nie będą ciążyć obowiązki płatnika wskazane w art. 26 ust. 1 ustawy o CIT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 2
    Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że w celu ustalenia, czy usługa brokerska
    stanowi usługę podobną lub równorzędną do usług wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 2a
    ustawy o CIT, należy ustalić czy charakteryzujące usługi brokerskie istotne elementy
    odpowiadają elementom istotnym usług wymienionych w powyższym przepisie.
    Zdaniem Wnioskodawcy, usługi brokerskie nie są podobne do usług doradczych,
    księgowych, badania rynku, usług prawnych, reklamowych, zarządzania i kontroli,
    przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gdyż ich
    cechy charakterystyczne nie odpowiadają cechom ww. usług.
    Wprawdzie w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT występuje zwrot „świadczenia o podobnym
    charakterze”, niemniej w opinii Wnioskodawcy, mając na uwadze specyfikę oraz charakter
    usług brokerskich, nie można uznać, że stanowią one usługi o podobnym charakterze do
    usług doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych. usług reklamowych,
    zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania
    personelu, gwarancji i poręczeń. W tym też zakresie należy zauważyć, że usługi brokerskie
    mają charakter zdecydowanie bardziej zbliżony do usług pośrednictwa, niż do usług np.
    doradczych, czy zarządzania.
    Zgodnie z definicją słownikową (zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN, https://sjp.
    pwn.pl/) „pośrednictwo” to (i) działalność osoby trzeciej mająca na celu porozumienie się
    między stronami lub załatwienie jakichś spraw dotyczących obu stron, (ii) kojarzenie
    kontrahentów w transakcjach handlowych oraz umożliwianie kontaktu uczestnikom rynku
    pracy.
    Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że wydatki ponoszone przez Spółkę na
    rzecz zagranicznych podatników, którzy nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
    siedziby lub zarządu, z tytułu pośrednictwa ubezpieczeniowego, tj. usług brokerskich, nie
    stanowią zapłaty za świadczenia, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT.
    Dodatkowo, Wnioskodawca wskazuje, że prezentowane przez niego stanowisko zostało
    potwierdzone w interpretacjach indywidualnych, przykładowo w interpretacji
    indywidualnej z 19 grudnia 2023 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.470.2023.3.MW (zaskarżona
    interpretacja została przez DKIS zmieniona z urzędu), w której DKIS stwierdził, że: wydatki
    ponoszone przez Spółkę na rzecz czy to zagranicznych podatników, którzy nie mają na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu czy też na rzecz polskich
    podatników z tytułu pośrednictwa ubezpieczeniowego, tj. usług brokerskich nie stanowią
    zapłaty za świadczenia, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT, a co za tym
    idzie Spółka nie jest zobowiązana do poboru tzw. podatku u źródła od ww. płatności.
    Zatem, Państwa stanowisko, zgodnie z którym wynagrodzenie, które było i będzie
    wypłacane przez Spółkę za Usługi Brokerskie na rzecz Zakładów Ubezpieczeń nie mieści
    się w katalogu zawartym w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT, a tym samym nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem u źródła w Polsce i po stronie Spółki nie istnieją żadne
    obowiązki jako płatnika należało uznać za prawidłowe.
    Tożsame stanowisko zostało zaprezentowane np. w interpretacji indywidualnej z 20 maja
    2024 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.441.2020.12.BG (interpretacja zmieniona w wyniku
    wyroku WSA w Bydgoszczy z 23 marca 2021 r., sygn. I SA/Bd 83/21).
    Stanowisko dotyczące traktowania usług brokerskich jako świadczeń, które nie zostały
    wskazane w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT – a tym samym jako świadczeń
    niepodlegających opodatkowaniu podatkiem u źródła – znajduje potwierdzenie również w

    orzecznictwie sądów administracyjnych, przykładowo w wyroku WSA we Wrocławiu z 24
    sierpnia 2023 r., sygn. I SA/Wr 165/23, w którym WSA uznał, że: uzyskiwane przez podmiot
    zagraniczny przychody osiągane z tytułu opisanych we wniosku usług nie zostały w treści
    art. 21 ust. 1 pkt 2a u.p.d.o.p. literalnie wymienione jako podlegające opodatkowaniu
    "podatkiem u źródła". W ocenie Sądu zaś usługi brokerskie mają charakter bardziej
    zbliżony do usług pośrednictwa, niż do usług np. doradczych, czy zarządzania. Biorąc pod
    uwagę powyższe wydatki ponoszone przez spółkę na rzecz zagranicznych podatników,
    którzy nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu z tytułu usług
    pośrednictwa ubezpieczeniowego tzw. usług brokerskich nie stanowią zapłaty za
    świadczenia, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2a u.p.d.o.p., a co za tym idzie spółka nie
    jest zobowiązana do poboru tzw. podatku u źródła od ww. płatności.
    Za niemieszczące się w zakresie przychodów, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2a
    ustawy o CIT, usługi brokerskie zostały uznane także np. w wyroku WSA we Wrocławiu z 14
    marca 2024 r., sygn. I SA/Wr 680/23 oraz w wyroku NSA z 27 września 2023 r., sygn. II FSK
    244/21.
    Podsumowując, w świetle powyższych argumentów, jak również wskazanego
    orzecznictwa, w ocenie Spółki, usługi brokerskie nabywane przez Wnioskodawcę obecnie,
    jak i w przyszłości nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym przychodów, o których
    mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, a w konsekwencji, na Wnioskodawcy nie ciążą i nie
    będą ciążyć obowiązki płatnika wskazane w art. 26 ust. 1 ustawy o CIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
    - stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w
      dacie zaistnienia zdarzenia, oraz
    - zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w
      dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać
    należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego. Odnosząc się natomiast do przywołanych przez Państwa wyroków
    należy zaznaczyć, że orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których
    zapadły. Natomiast Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje
    się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości
    zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.

    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.