Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.338.2025.4.KW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-14
Teza: Transakcja sprzedaży nieruchomości zabudowanej przez
Kupującą Spółkę będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem
VAT.
Słowa kluczowe: dzierżawa
grunty-dostawa gruntu
grunty-grunt zabudowany
opodatkowanie
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
1

## Opis zdarzenia przyszłego

Sytuacja podatkowa Wnioskodawcy
    (X) (dalej też jako: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest spółką kapitałową z siedzibą w
    Polsce, podlegającą nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie produkcji (...) i innych
    artykułów (...). Spółka jest zarejestrowana na potrzeby podatku od towarów i usług jako
    podatnik VAT czynny. Wnioskodawca pozostanie zarejestrowany dla celów VAT jako
    podatnik VAT czynny również w dacie przeprowadzenia Transakcji (zdefiniowanej poniżej).
    Sytuacja podatkowa Sprzedającego
    (Y) (dalej jako: „Sprzedający”) jest osobą fizyczną, nieprowadzącą działalności gospodarczej
    zarejestrowanej w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej.
    Sprzedający jest polskim rezydentem podatkowymi, podlegającym opodatkowaniu w
    Polsce od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania. Sprzedający nie
    jest podatnikiem VAT czynnym ani nie jest zarejestrowany jako podatnik VAT zwolniony.
    Przedmiot sprzedaży
    Sprzedający jest współwłaścicielem następujących nieruchomości gruntowych, które
    zostały zabudowane przez Wnioskodawcę:

    1) nieruchomości gruntowej stanowiącej działkę o numerze ewidencyjnym (...) o
      powierzchni (...) ha, działkę o numerze ewidencyjnym (...) o powierzchni (...) ha, działkę
      o numerze ewidencyjnym (...) o powierzchni (...) ha, działkę o numerze ewidencyjnym
      (...) o powierzchni (...) ha, o łącznej powierzchni (...) ha, położonej w (...) , w
      województwie (...), powiecie (...), gminie (...), dla której Sąd Rejonowy w (...), (...)
      prowadzi księgę wieczystą KW nr (...),
    2) nieruchomości gruntowej stanowiącej działkę o numerze ewidencyjnym (...) o
      powierzchni (...) ha położonej w (...) w województwie (...), powiecie (...), gminie (...), dla
      której Sąd Rejonowy w (...), (...) prowadzi księgę wieczystą KW nr (...),
    3) nieruchomości gruntowej stanowiącej działkę o numerze ewidencyjnym (...) o
      powierzchni (...) ha oraz działkę o numerze ewidencyjnym (...) o powierzchni (...) ha,
      położonej w (...), w województwie (...), powiecie (...), gminie (...), dla której Sąd
      Rejonowy w (...), (...) prowadzi księgę wieczystą KW nr (...).
    Powyżej opisane nieruchomości gruntowe zostały nabyte na podstawie zawartych przez
    Sprzedającego umów sprzedaży sporządzonych w formie aktów notarialnych:
    a. Działka o numerze ewidencyjnym (...), o powierzchni (...) ha oraz działka o numerze
      ewidencyjnym (...) o powierzchni (...) ha zostały nabyte na podstawie aktu notarialnego
      Rep. A nr (...) sporządzonego przez notariusza (...) - notariuszem w (...) w dniu (...) r.;
    b. Działka o numerze ewidencyjnym (...) o powierzchni (...) ha, działka o numerze
      ewidencyjnym (...) o powierzchni (...) ha, działka o numerze ewidencyjnym (...) o
      powierzchni (...) ha oraz działka o numerze ewidencyjnym (...) o powierzchni (...) ha
      zostały nabyte na podstawie aktu notarialnego Rep. A nr (...) sporządzonego przed
      notariuszem (...) - notariuszem w (...) w dniu (...) r.;
    c. Działka o numerze ewidencyjnym (...) o powierzchni (...) ha została nabyta na podstawie
      aktu notarialnego Rep. A nr (...) sporządzonego przez notariusza (...) - notariusza w (...)
      w dniu (...) r.
    Ponadto Sprzedający jest właścicielem nieruchomości stanowiącej działkę o numerze
    ewidencyjnym (...) o powierzchni (...) ha, działkę o numerze ewidencyjnym (...) o
    powierzchni (...) ha, działkę o numerze ewidencyjnym (...) o powierzchni (...) ha, o łącznej
    powierzchni (...) ha położonej w (...) w województwie (...), powiecie (...), gminie (...), dla
    której Sąd Rejonowy w (...), (...) prowadzi księgę wieczystą KW nr (...).
    Powyższa nieruchomość gruntowa została nabyta w drodze licytacji komorniczej na
    podstawie postawienia Sądu Rejonowego w (...), (...) z dnia (...) r., w którym to została
    przysądzona na rzecz (Y) własność nieruchomości gruntowej.
    Wszystkie wymienione powyżej nieruchomości gruntowe określane będą dalej łącznie
    jako: „Nieruchomość”.
    Od momentu nabycia Nieruchomości Sprzedający nie dokonywał żadnych czynności
    rozporządzających, polegających na przeniesieniu własności Nieruchomości na kolejną
    osobę. Oznacza to, że od czasu kupna Nieruchomości Sprzedający w sposób ciągły
    dysponują prawem własności, zaś Nieruchomość pozostała częścią majątku prywatnego
    Sprzedającego.
    Nieruchomość nie została nabyta w celach prowadzenia działalności gospodarczej ani nie
    były na niej podejmowane żadne działania Sprzedającego ulepszające jej stan.
    Nieruchomość nie została też nabyta w celach handlowych (z zamiarem odsprzedaży).
    Nieruchomość pozostaje składnikiem majątku rodzinnego i osobistego Sprzedającego,
    który nigdy nie wprowadził Nieruchomości do majątku jakiegokolwiek przedsiębiorstwa.
    Sprzedający nigdy nie prowadził działalności gospodarczej w zakresie obrotu
    nieruchomościami.

    Sprzedający nie podejmował działań zmierzających do komercjalizacji Nieruchomości,
    takich jak np. uzbrojenie działek, ich ogrodzenie, utwardzenie drogi wewnętrznej ani
    żadnej aktywności w zakresie projektowania lub wykonania przyłączy wodnych,
    elektrycznych oraz gazowych.
    Dzierżawa Nieruchomości
    Nieruchomość została oddana w dzierżawę Wnioskodawcy na mocy umowy dzierżawy
    zawartej w dniu (...) r. (dalej jako: „Umowa Dzierżawy”). Umowa Dzierżawy została zawarta
    na czas nieokreślony. Umowa Dzierżawy nie została zawarta w ramach działalności
    gospodarczej Sprzedającego zarejestrowanej w CEIDG, jako że nie prowadzi on
    działalności.
    Na dzierżawionej Nieruchomości znajduje się obiekt budowlany (...), który został
    wybudowany przez Spółkę (dalej jako: „Budynek” lub „Zakład”). Budynek jest obiektem
    dostosowanym do potrzeb i wykorzystywanym w ramach prowadzonej przez
    Wnioskodawcę działalności gospodarczej w zakresie produkcji (...).
    Spółka poniosła nakłady związane z postawieniem na Nieruchomości Budynku.
    Sprzedający nie podejmował przy tym jakichkolwiek działań związanych z budową Zakładu
    i nie ponosił żadnych nakładów na jego budowę. Sprzedający, jako właściciel
    Nieruchomości, nie podjął żadnych czynności zmierzających do uzyskania warunków
    zabudowy czy pozwoleń - zachował bowiem bierną postawę jako posiadacz
    Nieruchomości, a całość prac i działań została przeprowadzona przez Spółkę.
    W zawartej Umowie Dzierżawy Sprzedający wyraził zgodę, aby Dzierżawca prowadził
    prace, jak i wykonywał roboty ziemne, budowlane, montażowe i inne na Nieruchomości,
    zgodnie z projektem stanowiącym załącznik do Umowy Dzierżawy. Jednocześnie
    Wnioskodawca został zobowiązany do uzyskania wymaganych pozwoleń, zezwoleń lub
    innych decyzji wymaganych przepisami prawa, a także do dokonania wymaganych
    przepisami prawa zgłoszeń, jak i przeprowadzenia wymaganych prawem odbiorów i
    rozruchów próbnych. Ponadto Spółka była obowiązana do uzyskania własnym staraniem,
    na własny koszt i ryzyko wszelkich zgód, pozwoleń, zezwoleń lub uzgodnień wymaganych
    dla prowadzenia działalności na Nieruchomości. Spółka została obarczona ponoszeniem
    ewentualnych konsekwencji w związku z brakiem uzyskania zezwoleń, pozwoleń, zgód czy
    uzgodnień, bez możliwości wystosowania roszczeń odszkodowawczych wobec
    Sprzedających.
    W konsekwencji należy podkreślić, że Wnioskodawca poniósł cały koszt związany z
    postawieniem Budynku na Nieruchomości, w tym także w swoim imieniu występował
    przed organami administracyjnymi w celu dopełnienia wszelkich obowiązków
    powiązanych z budową Budynku.
    Zgodnie z treścią Umowy Dzierżawy, nakłady poczynione przez Wnioskodawcę na
    Nieruchomości będą po rozwiązaniu Umowy Dzierżawy, niezależnie od trybu jej
    rozwiązania lub po jej wygaśnięciu, za porozumieniem Stron pozostawione przez
    Dzierżawcę na Nieruchomości z prawem Wnioskodawcy do żądania zwrotu ich wartości
    według aktualnej wyceny.
    Planowana Transakcja
    Sprzedający planuje dokonać sprzedaży Nieruchomości na rzecz Spółki (dalej jako:
    „Transakcja”), która dysponuje prawem pierwokupu Nieruchomości, zarówno całości
    Nieruchomości, jak i jej części, co wynika wprost z zawartej Umowy Dzierżawy. Zgodnie z
    Umową Dzierżawy, warunki oraz cena sprzedaży Nieruchomości w ramach zrealizowania
    prawa pierwokupu przez Wnioskodawcę zostaną ustalone w drodze negocjacji. Transakcja
    zostanie zrealizowana po uprzednim rozwiązaniu przez strony Umowy Dzierżawy.
    Na potrzeby ceny Transakcji wartość Nieruchomości zostaną ustalone w oparciu o wycenę
    sporządzoną przez rzeczoznawcę majątkowego. Jednocześnie nie dojdzie do rozliczenia

    nakładów przed dokonaniem Transakcji, co jest uzasadnione z ekonomicznego punktu
    widzenia - nabywcą Nieruchomości jest Wnioskodawca, który wzniósł Budynek na
    Nieruchomości i poniósł w pełni ciężar ekonomiczny tej czynności na etapie dzierżawy.
    Innymi słowy cena sprzedaży Nieruchomości w ramach Transakcji odpowiadać będzie
    wartości gruntu bez wartości poczynionych przez Wnioskodawcę nakładów. W
    konsekwencji Wnioskodawca tytułem ceny Transakcji zapłaci na rzecz Sprzedającego
    kwotę odpowiadającą cenie Nieruchomości (ustalonej w oparciu o wycenę sporządzoną
    przez rzeczoznawcę majątkowego), a Sprzedający nie będzie zobowiązany do zwrotu na
    rzecz Spółki kwoty odpowiadającej ustalonej przez rzeczoznawcę wartości nakładów w
    postaci Budynku.
    W ramach Transakcji nie zostaną przeniesione na Spółkę: prawa i obowiązki z umów, na
    podstawie których udzielono Sprzedającemu finansowania dłużnego (o ile Sprzedający
    korzystał lub będzie korzystać z takiego finansowania i był lub będzie stroną takich umów),
    ani także prawa i obowiązki z umów o zarządzanie Nieruchomością czy umów zarządzania
    aktywami (jeżeli Sprzedający był lub będzie stroną takich umów).
    Transakcja zostanie dokonana bezpośrednio pomiędzy Sprzedającym a Wnioskodawcą, w
    szczególności Sprzedający nie ma w tym zakresie potrzeby i nie będzie korzystać z
    pośrednictwa wyspecjalizowanych podmiotów trudniących się obrotem
    nieruchomościami. Sprzedający nie będzie też podejmować działań w zakresie reklamy,
    publikacji ogłoszeń o sprzedaży itp., jako że potencjalnym kupcem jest Spółka, która sama
    zgłosiła do Sprzedającego inicjatywę w zakresie kupna Nieruchomości. Głównym
    powodem zakupu Nieruchomości jest zamiar wykorzystywania Nieruchomości w ramach
    prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu
    podatkiem VAT z wykorzystaniem Budynku, który został wytworzony przez Wnioskodawcę.
    Pytanie w zakresie podatku od towarów i usług, sformułowane w piśmie z 13 czerwca
    2025 r. (data wpływu 13 czerwca 2025 r.)
    Czy transakcja będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
    Państwa stanowisko w sprawie w zakresie podatku od towarów i usług uzupełnione w
    piśmie z 13 czerwca 2025 r. (data wpływu 13 czerwca 2025 r.)
    Zdaniem Spółki Transakcja nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług.
    (...)
    [Pojęcie działalności gospodarczej w świetle ustawy o VAT]
    Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na
    terytorium kraju.
    Natomiast w myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art.
    5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT działalność gospodarcza obejmuje
    wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    W świetle powyższej definicji nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów jest
    opodatkowana podatkiem VAT. Dostawa stanowi czynność opodatkowaną VAT pod

    warunkiem dokonania dostawy przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest
    podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Z powyżej przywołanych przepisów wynika, że w celu uznania podmiotu za podatnika VAT
    konieczne jest przeanalizowane, czy charakter podejmowanych przez niego czynności
    wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej zdefiniowanej w art. 15 ust. 2 ustawy
    o VAT, przy czym działalność ta musi być wykonywana samodzielnie.
    [Ciągłość działalności gospodarczej]
    Zgodnie z utrwaloną linią interpretacyjną organów podatkowych, definicja działalności
    gospodarczej zawarta w ustawie o VAT ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie
    pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność,
    występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym, przy czym status podatnika podatku
    VAT wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym
    podatkiem (takie stanowisko zostało wyrażone np. w interpretacji indywidualnej
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 20 grudnia 2024 r. sygn. 0113-KDIPT1-
    3.4012.832.2024.2.KAK).
    W związku z tak ugruntowaną definicją pojęcia działalności gospodarczej, należy zwrócić
    uwagę na wyeksponowanie profesjonalnego charakteru podejmowanych przez podmiot
    działań. Oznacza to, że podmiot będący stroną czynności powinien występować jako
    profesjonalista - w sposób zawodowy. Prowadzi to do konkluzji, że działalność powinna
    być zorganizowana i ciągła.
    W konsekwencji należy zatem wskazać, że kluczowe znaczenie w dekonstrukcji pojęcia
    działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT ma przesłanka regularności -
    działalnością gospodarczą jest wykorzystanie towarów w sposób ciągły. Innymi słowy,
    działania podejmowane w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT
    mają charakter powtarzalny.
    Powyższe oznacza, że działania podejmowanie jednorazowo - incydentalnie - nie
    determinują tego, że strona czynności zostanie rozpoznana jako podatnik VAT
    prowadzący działalność gospodarczą.
    [Zarobkowość działalności gospodarczej]
    Należy również odnieść się do stanowiska Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w
    wyroku z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10, w którym
    wyjaśniono, że warunkiem uznania osoby fizycznej za podatnika podatku od towarów i
    usług jest to, czy ta osoba podejmuje aktywne działania w celu dokonania sprzedaży
    gruntu, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów,
    handlowców i usługodawców. Jeżeli zaś osoba fizyczna sprzedaje swój majątek osobisty i
    czynność ta wykonywana jest okazjonalnie oraz osoba ta nie podejmuje aktywnych
    działań w celu dokonania sprzedaży, to nie ma podstaw do przyjęcia, że osoba ta
    prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.
    Co więcej, art. 15 ust. 2 ustawy o VAT wskazuje, że działalność gospodarcza charakteryzuje
    się zarobkowością - nastawieniem na osiągnięcie zysku, będącego nadwyżką przychodów
    nad kosztami.
    Za działalność gospodarczą w zakresie obrotu gruntami należałoby zatem uznać
    przykładowo działania polegające na intencjonalnym zakupie nieruchomości celem jej
    dalszej odsprzedaży, regularne inwestowanie w nieruchomość skutkujące podwyższeniem
    jej wartości, by uzyskać większą korzyść majątkową ze zbycia, czy też prowadzenie
    działalności marketingowej promującej sprzedaż nieruchomości w środkach masowego
    przekazu. Innymi słowy, podejmowanie czynności w ramach działalności gospodarczej
    determinowane jest ich opłacalnością, zaś same działania stanowią element strategii
    gospodarczej powziętej przez podmiot profesjonalny.

    Biorąc powyższe pod uwagę, uznanie planowanej czynności za przejaw działalności
    gospodarczej w rozumieniu VAT, wymagałoby spełnienia łącznego przesłanek ciągłości
    oraz zarobkowości.
    [Sprzedaż majątku osobistego]
    Tym samym, nie jest podatnikiem podatku VAT podmiot, który jako osoba fizyczna
    dokonuje jednorazowych, okazjonalnych sprzedaży oraz nie prowadzi zorganizowanej czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej nastawionej na zysk. Ponadto znamion
    działalności gospodarczej nie nosi zwykły zarząd własnością, w treści którego zawiera się
    także zbycie majątku prywatnego. Zostało to potwierdzone w powołanym już wcześniej
    wyroku w sprawach połączonych C-180/10 oraz C-181/10, w którym TSUE orzekł, że
    czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie
    być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej.
    Z tego powodu w celu określenia, czy czynność zbycia będzie podlegała opodatkowaniu
    VAT, każdorazowo należy określić, czy mamy do czynienia ze składnikiem majątku
    osobistego, czy też ze składnikiem majątku wykorzystywanym na potrzeby prowadzonej
    działalności gospodarczej.
    O ile pojęcie majątku prywatnego nie występuje na gruncie przepisów ustawy o VAT, o tyle
    wykładni dokonał Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-291/92.
    Wówczas stwierdzono, że majątkiem prywatnym jest część majątku danej osoby fizycznej,
    która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej
    działalności gospodarczej.
    Linia interpretacyjna polskich organów podatkowych pokrywa się z definicją ugruntowaną
    przez TSUE. W interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia
    18 grudnia 2024 r. sygn. 0114-KDIP1-2.4012.547.2024.2.AP stwierdzono, że nie jest
    działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, który nie
    został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego posiadania w celu jego odsprzedaży i nie
    jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    Ponadto w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 19
    grudnia 2024 r. sygn. 0113-KDIPT1-1.4012.860.2024.1.AK, podkreślono, że w ocenie, czy
    działanie zostało podjęte w ramach działalności gospodarczej, istotną rolę odgrywa
    zamiar, z jakim zostało ono zrealizowane i okoliczności, w jakich ją wykonano.
    Reasumując powyższe, w celu rozpoznania, czy sprzedaż została wykonana w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej, należy wziąć pod uwagę kilka czynników. Tym
    samym każdorazowo należy ustalić, czy czynność jest podejmowana w sposób ciągły,
    powtarzalny, czy sprzedaż jest dokonywana przede wszystkim z powodu chęci osiągnięcia
    zysku, czy towar będący przedmiotem sprzedaży jest częścią majątku prywatnego
    zbywającego, a także jakie są okoliczności i cel towarzyszące przedmiotowej czynności.
    [Transakcja zbycia Nieruchomości przez Sprzedającego]
    Nieruchomość znajduje się w majątku osobistym Sprzedającego - nie została ona
    zakupiona celem wykorzystania do prowadzenia działalności gospodarczej ani także w
    późniejszym czasie nie została włączona do działalności gospodarczej.
    Sprzedający przed Transakcją nie zajmował się profesjonalnym obrotem nieruchomości, a
    nadto na dzień złożenia niniejszego wniosku nie przewiduje w przyszłości zakupu
    kolejnych gruntów celem ich dalszego odsprzedania. Przedmiotowe zbycie Nieruchomości
    ma charakter incydentalny, niezorganizowany - dokonanie tej Transakcji jest
    zdeterminowane przez potrzeby ekonomiczne i gospodarcze Spółki.
    Ponadto istotne jest, że Sprzedający przed planowaną Transakcją nie podejmował
    czynności w związku ze sprzedażą przedmiotowej Nieruchomości. W rezultacie, jego
    działania będą jedynie polegały na zawarciu stosownej umowy sprzedaży ze Spółką.

    W konsekwencji w planowanym działaniu nie można dostrzec znamion ciągłości i
    zarobkowości, jako że stroną, która zyska korzyści z Transakcji, jest przede wszystkim
    Spółka - przykładowo, Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do uiszczana czynszu
    dzierżawnego, a ponadto po przeniesieniu własności Nieruchomości na Spółkę będzie ona
    mogła swobodnie planować i realizować kolejne inwestycje na zakupionej Nieruchomości.
    Jednocześnie nie budzi wątpliwości fakt, że Nieruchomość stanowiła majątek osobisty
    Sprzedającego. Działki gruntowe wchodzące w skład Nieruchomości zostały nabyte w (...)
    r. Od tego momentu Nieruchomość była własnością Sprzedającego - nie dokonywał oni
    żadnych czynności związanych z przeniesieniem prawa do części albo całości
    nieruchomości.
    Brak inicjatywy ze strony Sprzedającego do podejmowania aktywnych działań
    zmierzających do zbycia Nieruchomości świadczy o tym, że planowana czynność nie
    będzie wykonywana w ramach ich działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT,
    a w konsekwencji nie będzie to czynność podlegająca opodatkowaniu VAT.
    Biorąc powyższe pod uwagę, zasadne jest stwierdzenie, że sprzedaż Nieruchomości nie
    będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, w związku z brakiem możliwości
    uznania, że Transakcja została wykonana w ramach działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.
    W rezultacie, planowana Transakcja podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od
    czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 2 pkt 4 lit. a
    ustawy o PCC, z racji tego, że nie może ona zostać objęta opodatkowaniem VAT.
    (...)

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie podatku od towarów i
    usług jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają
      odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W świetle art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów
      oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

    W świetle powołanych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art.
    2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1
    ustawy o VAT.
    Zaznaczenia wymaga, że na gruncie przepisów ustawy, również zbycie udziału w towarze
    (np. współwłasności nieruchomości gruntowej) stanowi odpłatną dostawę towarów.
    Powyższe potwierdził NSA w uchwale 7 sędziów z 24 października 2011 r., sygn. akt I FPS 2
    /11.
    Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi,
    bowiem według art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 str. 1 ze
    zm.):
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      1) określone udziały w nieruchomości;
      2) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;
      3) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne
        lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), zwanej dalej
    „Kodeksem cywilnym”.
    Ze współwłasnością mamy do czynienia wtedy, gdy własność tej samej rzeczy przysługuje
    niepodzielnie kilku osobom. W przypadku współwłasności nieruchomości określonej w
    częściach ułamkowych, każdy ze współwłaścicieli ma określony ułamkiem udział w
    nieruchomości.
    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku
    podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów
    poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności.
    Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że
    dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT
    wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie. Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi
    istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za
    wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Przy czym, przepisy ustawy
    nie określają postaci wynagrodzenia.
    Wskazać jednak należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w
    rozumieniu art. 7 ustawy, bądź świadczenie usług zdefiniowane w art. 8 ustawy podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała
    opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.
    Według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza

      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie o podatku od towarów i usług ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Tym samym, nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą
    sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego
    posiadania w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością
    gospodarczą.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej – (Dz. Urz. UE. L. Nr 347 z 11 grudnia
    2006 s. 1, z późn. zm.) „podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w
    dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też
    rezultaty takiej działalności.
    Jak wskazano wyżej „działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością
    rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność
    gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku
    rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Jednocześnie, w art. 12 ust. 1 lit. b) powołanej Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że
    państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje
    transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w
    szczególności dostawy terenu budowlanego. „Teren budowlany” to każdy grunt
    nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie
    (art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE Rady).
    Opodatkowaniu VAT podlega, na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE
    Rady, odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika
    działającego w takim charakterze.
    Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być
    każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym
    czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność
    gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących
    usługi, włącznie z działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych
    za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów, jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które

    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia,
    czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).
    Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami,
    która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.:
    nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg
    wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające
    poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy
    wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego
    obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub
    innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie
    jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zatem w kwestii opodatkowania sprzedaży prawa do współwłasności przedmiotowej
    „Nieruchomość” istotne jest, czy Sprzedający w celu dokonania sprzedaży działek podjął
    /podejmie aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot
    prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika
    podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpi w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym.
    Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż nieruchomości jest sprzedażą
    majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego
    w tym zakresie działalność gospodarczą, był przedmiotem orzeczenia z 15 września 2011
    r. TSUE w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10.
    Z orzeczenia tego wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa
    własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności
    gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium
    rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza
    zakresem zastosowania Dyrektywy 2006/112/WE Rady, a czynnościami stanowiącymi
    działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed
    sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej
    ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania
    majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast – jak wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany
    podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady. Zatem za podatnika
    należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki
    wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań
    podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Należy zatem
    sięgnąć do wykładni wynikającej z orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen
    V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę,
    będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do
    prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek
    prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią

    przeznaczona ani wykorzystywana dla celów działalności gospodarczej. Ze wskazanego
    orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej
    nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości czy jej części w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy. Ocenie podlegać muszą przede wszystkim działania, jakie
    podejmuje zbywca w celu dokonania sprzedaży.
    Przedmiotem Państwa wątpliwości w zakresie podatku od towarów i usług (

## Pytanie

sformułowane w piśmie z 13 czerwca 2025 r., data wpływu 13 czerwca 2025 r.), jest
    kwestia ustalenia, czy dostawa towaru w postaci Nieruchomości przez Sprzedającego
    będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Jak wynika z dokonanej wyżej analizy przepisów, dostawa towarów (np. nieruchomości)
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy
    dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działający w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po
    zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT – co do zasady – mają zastosowanie dla
    określenia jego praw i obowiązków przepisy ustawy o podatku od towarów i usług.
    W świetle powyższego, aby wyjaśnić Państwa wątpliwości należy – jak już wcześniej
    wyjaśniono – w pierwszej kolejności ustalić, czy w okolicznościach niniejszej sprawy
    Sprzedający będzie działał w charakterze podatnika podatku VAT zdefiniowanego w art. 15
    ust. 1 ustawy.
    W tym miejscu należy raz jeszcze podkreślić, że istotnym dla określenia, czy w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po
    zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT – co do zasady – mają dla określenia jego
    praw i obowiązków zastosowanie przepisy ustawy.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy.
    W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny
    towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w
    celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności
    gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w jakich będzie
    realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w
    ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.
    Zatem należy przeanalizować całokształt działań, jakie podjął Sprzedający w odniesieniu
    do Nieruchomości, będącej przedmiotem planowanej sprzedaży i ustalić, czy w
    odniesieniu do opisanej czynności, będzie spełniał przesłanki do uznania go za podatnika
    podatku od towarów i usług.
    W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że – jak Państwo wskazali we wniosku –
    Nieruchomość została oddana Państwu w dzierżawę na mocy umowy dzierżawy zawartej
    (...) r. na czas nieokreślony. Na dzierżawionej Nieruchomości znajduje się obiekt
    budowlany (...), który został przez Państwa wybudowany. W zawartej Umowie Dzierżawy

    Sprzedający wyrazili zgodę, aby prowadzili Państwo jako Dzierżawca prace, jak i
    wykonywali Państwo na Nieruchomości roboty ziemne, budowlane, montażowe i inne. Nie
    dojdzie do rozliczenia nakładów przed dokonaniem planowanej Transakcji.
    Zgodnie z treścią art. 693 § 1 powołanej już wcześniej ustawy Kodeks cywilny:
      Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do
      używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a dzierżawca
      zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.
    Tak więc dzierżawa jest umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem
    świadczenia wydzierżawiającego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania i
    pobierania pożytków, jest świadczenie dzierżawcy, polegające na płaceniu umówionego
    czynszu. Umowa dzierżawy jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony – zarówno
    wydzierżawiającego, jak i dzierżawcę – określone przepisami obowiązki. Zatem dzierżawa
    stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    W kontekście niniejszej sprawy należy zwrócić uwagę na treść zdania drugiego definicji
    pojęcia „działalność gospodarcza” sformułowanego w ustawie VAT, w której mówi się o
    wykorzystywaniu m.in. towarów w sposób ciągły do celów zarobkowych. Zatem czerpanie
    dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.
    Takie wykorzystywanie towarów ma miejsce poprzez oddanie ich w stosunki obligacyjne
    (najem, dzierżawa, leasing itp.).
    W konsekwencji, dzierżawa nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym
    mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na
    mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Dzierżawa wypełnia zatem określoną w art. 15
    ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, bez względu na to, czy jest prowadzony
    w ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu w rozumieniu
    przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W niniejszej sprawie istotny jest też powołany wcześniej wyrok TSUE C-291/92. Z
    orzeczenia tego wynika bowiem, że aby uznać daną nieruchomość za majątek osobisty
    muszą istnieć obiektywne dowody potwierdzające przeznaczenie danej nieruchomości
    wyłącznie do celów prywatnych w całym okresie jej posiadania. Przykładem takiego
    wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia
    własnych potrzeb mieszkaniowych. W analizowanej sprawie jednakże przedmiotowa
    Nieruchomość była i nadal jest, w sposób ciągły, przez Sprzedającego dzierżawiona za
    odpłatnością, co mieści się w pojęciu wykonywania działalności gospodarczej, o której
    mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Dzierżawa polega bowiem na wykorzystywaniu przedmiotu
    umowy w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Tym samym, oddanie w dzierżawę
    Nieruchomości przez Sprzedającego spowodowało, że utraciła ona charakter majątku
    prywatnego. Wykorzystywanie przez Sprzedającego w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych Nieruchomości powoduje, że jest ona wykorzystywana w prowadzonej przez
    Sprzedającego działki działalności gospodarczej, a nie wyłącznie w ramach jego majątku
    osobistego. Również sposób zabudowy Nieruchomości przez Państwa, nie wskazuje na
    wykorzystywanie jej do celów osobistych współwłaściciela.
    Ze względu na wykazany ścisły związek wykorzystywania przedmiotowego terenu w
    prowadzonej przez Sprzedającego działalności gospodarczej, biorąc także pod uwagę
    przywołane orzeczenie TSUE C-291/92, należy stwierdzić, że sposób zabudowy działki w
    postaci zakładu (...), jak również sposób wykorzystywania Nieruchomości nie świadczy o
    wykorzystywaniu Nieruchomości wyłącznie do celów osobistych przez cały okres
    posiadania przedmiotowej nieruchomości. Działki te nie służyły i nadal nie służą wyłącznie
    do zaspokajania potrzeb prywatnych Sprzedającego. Tym samym, Nieruchomość
    stanowiąca działki numer (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...) w momencie jej
    dostawy, będzie stanowiła składnik majątkowy służący prowadzeniu działalności
    gospodarczej, którą w omawianym przypadku – i w rozumieniu ustawy – jest dzierżawa.

    Planowana sprzedaż ww. Nieruchomości nie będzie więc stanowiła czynności
    rozporządzania majątkiem prywatnym.
    Z przywołanych na wstępie uzasadnienia przepisów oraz orzecznictwa TSUE wynika, że
    nieruchomość wykorzystywana na cele działalności gospodarczej nie stanowi majątku
    osobistego. W konsekwencji, planowana odpłatna dostawa Nieruchomości stanowiącej
    działki numer (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...) nie będzie czynnością dokonywaną
    w ramach zbycia przez współwłaściciela majątku prywatnego (osobistego).
    Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że planowana transakcja sprzedaży
    Nieruchomości przez Sprzedającego, będzie, zgodnie z art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy,
    dostawą dokonywaną przez podatnika w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
    W konsekwencji powyższego, czynność dostawy Nieruchomości będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem VAT, jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust.
    1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie podatku od towarów i usług doprecyzowane w
    piśmie z 13 czerwca 2025 r. jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Ocena stanowiska Państwa w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych zostanie
    zawarta w odrębnym rozstrzygnięciu.
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do powołanych przez Wnioskodawcę interpretacji indywidualnych należy
    wskazać, że interpretacje wydawane są w indywidualnych sprawach podatników w
    oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy prawa i stan faktyczny/zdarzenie przyszłe
    przedstawiony przez danego podatnika. Powołane interpretacje nie stanowią źródła
    powszechnie obowiązującego prawa, więc zawartego w nich stanowiska organu
    podatkowego nie można wprost przenosić na grunt innej sprawy. Każdą sprawę tut.
    Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.
    Ponadto wskazać należy, iż interpretacje rozbieżne bądź wątpliwe mogą być poddane
    weryfikacji w trybie art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym Szef Krajowej
    Administracji Skarbowej może z urzędu zmienić wydaną interpretację indywidualną, jeżeli
    stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów,
    Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Oznacza to,
    że interpretacje indywidualne wydane przez upoważniony do tego organ, każdorazowo
    podlegają analizie i weryfikacji, a w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, Szef
    Krajowej Administracji Skarbowej może zmienić nieprawidłową interpretację indywidualną.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Niniejsza interpretacja
    indywidualna ogranicza się wyłącznie do udzielenia informacji co do zakresu i sposobu
    zastosowania prawa podatkowego w okolicznościach zdarzenia przyszłego podanego
    przez Państwa. Z powyższych przepisów wynika, że organ rozpatrując wniosek o wydanie
    interpretacji nie podejmuje wyjaśnienia stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, tj. nie
    przeprowadza dowodów, lecz dokonuje oceny prawnej przedstawionych we wniosku
    okoliczności w kontekście zadanego pytania przyporządkowanego do danego stanu
    faktycznego albo zdarzenia przyszłego. W tym miejscu organ interpretacyjny zastrzega
    jednak, że gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej bądź celno-
    skarbowej zostanie określony odmienny stan faktyczny interpretacja nie wywoła skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
    ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    (X) (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma
    prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.