Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-2.4012.477.2019.11.AS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-10
Teza: Prawo do dokonania korekty podatku VAT naliczonego w
związku z nabyciem towarów i usług w celu wytworzenia
Inwestycji, która zostanie przeznaczona do działalności
opodatkowanej podatkiem VAT w postaci najmu lub dzierżawy.
Słowa kluczowe: korekta-korekta podatku
odliczenia-odliczenie podatku od towarów i usług
odliczenia-termin odliczenia podatku od towarów i usług
szpital
umowa-umowa dzierżawy
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 10
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 10b-pkt 1
1
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Terminy do odliczenia podatku naliczonego
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 2.
Odliczenie częściowe podatku oraz korekta podatku
2

naliczonego -Korekta podatku w razie nastąpienia
zmiany w stopniu wykorzystywania nieruchomości do
celów działalności gospodarczej
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 11
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 13
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 88-ust. 3a-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 88-ust. 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 91-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 91-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 91-ust. 2a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 91-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 91-ust. 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 91-ust. 5
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 91-ust. 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 91-ust. 7
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 91-ust. 7a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 91-ust. 7b
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 91-ust. 7c
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 91-ust. 8

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 września 2019 r. wpłynął Państwa wniosek z 30 sierpnia 2019 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy:
    · prawa do dokonania korekty podatku VAT naliczonego w związku z nabyciem towarów i
      usług w celu wytworzenia Inwestycji, która zostanie przeznaczona do działalności
      opodatkowanej podatkiem VAT w postaci najmu lub dzierżawy (pytanie pierwsze
      zadane we wniosku);
    · prawa podmiotu, do którego w ramach wkładu niepieniężnego wniesiona zostanie
      Inwestycja, do dokonania korekty podatku VAT naliczonego w związku z nabyciem
      towarów i usług w celu wytworzenia Inwestycji, która zostanie przeznaczona przez ten
      podmiot na prowadzenie działalności w zakresie najmu lub dzierżawy (pytanie drugie
      zadane we wniosku).
    Uzupełnili go Państwo pismem z 2 grudnia 2019 r. (wpływ 6 grudnia 2019 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Podatnik jest podmiotem leczniczym niebędącym przedsiębiorcą (w rozumieniu art. 2 ust.
    1 pkt 4) ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej Dz.U.2018, poz. 2190 t. j.
    ze zm. – dalej jako uDL), wpisanym do rejestru podmiotów wykonujących działalność
    leczniczą prowadzonego przez Wojewodę (...) w księdze rejestrowej pod nr (...). Szpital
    działa na podstawie Statutu, w jednolitym brzmieniu przyjętym uchwałą nr (...) Rady
    Powiatu (...) z 28 grudnia 2016 r.
    Podatnik prowadzi w imieniu własnym inwestycję na nieruchomości położonej w (...), pn.
    (...) (dalej „Inwestycja). Środek trwały jest w budowie, albowiem Inwestycja nie została
    zakończona i nie nastąpiło jej pierwsze użycie (brak pozwolenia na użytkowanie).

    Zakres inwestycji ma docelowo pozwolić na udostępnienie przynajmniej dwóch nowych
    budynków szpitala o sprecyzowanym przeznaczeniu. Budynki te obejmują zarówno
    pomieszczenia, jak i wyposażenie, instalacje itp. Całość ma umożliwiać prowadzenie
    działalności leczniczej bez dodatkowych nakładów, poza częścią drobnego wyposażenia,
    materiałów i leków oraz personelu.
    Szpital w imieniu własnym zaciąga wszelkie zobowiązania związane z realizacją Inwestycji.
    W ramach tej budowy dostarczono mu towary i wyświadczono usługi, za które
    odprowadza podatek VAT (nie jako płatnik), ale poprzez zapłatę faktur brutto. Szpital nie
    odlicza podatku VAT od nakładów na środek trwały w budowie.
    Po zakończeniu budowy, Inwestycja ma docelowo służyć realizacji zadań podmiotu
    leczniczego, jednakże Szpital dopuszcza także dwie możliwości:
    Wariant I:
    Inwestycja będzie przedmiotem umowy dzierżawy lub najmu na rzecz innego podmiotu
    lub podmiotów, które w ramach własnej działalności będą świadczyły usługi lecznicze w
    określonych specjalnościach;
    Wariant II:
    Inwestycja – jako zorganizowana część przedsiębiorstwa – zostanie przeniesiona na rzecz
    innego podmiotu (najpewniej jako wkład niepieniężny), który prowadzić będzie wyłącznie
    działalność w zakresie gospodarowania powierzonym w ten sposób mieniem, w
    szczególności poprzez dzierżawę lub najmu nieruchomości, pod określone cele.
    Szpital prowadzi obecnie działalność gospodarczą w zakresie wynajmu pomieszczeń
    zgodnie z przepisem § 2 ust. 3 lit. b) i c) oraz § 14 ust. 5 tiret dwa statutu Szpitala.
    Przychody z tego tytułu nie przekraczają 2% ogółu przychodów. Czynsz najmu jest
    dokumentowany fakturami VAT. Szpital jest zarejestrowany jako czynny podatnik VAT.
    Doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego (sformułowane w piśmie z 2 grudnia 2019 r.)
    Odpowiedzi na pytania do Wariantu I:
    1) Pytanie „Według jakiej wysokości będzie skalkulowana wysokość czynszu dzierżawy
      /najmu wybudowanej Inwestycji”?
      Odpowiedź: Wysokość czynszu dzierżawy/najmu będzie skalkulowana wg wartości
      rynkowej, w oparciu o czynniki szczegółowo wymienione w pkt 4) poniżej.
    2) Pytanie „Czy wysokość ww. wynagrodzenia z tytułu dzierżawy/najmu umożliwi zwrot
      poniesionych nakładów inwestycyjnych oraz w jakim okresie czasu to nastąpi”?
      Odpowiedź: Na dzień dzisiejszy Wnioskodawca szacuje iż, wynagrodzenie z tytułu
      dzierżawy/najmu umożliwi zwrot poniesionych nakładów inwestycyjnych.
      Przewidywany okres to maksymalnie 15 lat. Wnioskodawca dążyć będzie do
      osiągnięcia maksymalnie szybkiego zwrotu nakładów.
    3) Pytanie „Czy wysokość ta jest skalkulowana z uwzględnieniem realiów rynkowych?
      Wnioskodawca skalkuluje wysokość z uwzględnieniem realiów rynkowych”.
    4) Pytanie „Przy uwzględnieniu jakich czynników dokonano kalkulacji ww. wynagrodzenia
      z tytułu dzierżawy/najmu Inwestycji na takim, a nie innym poziomie – należy
      wymienić”?
      Odpowiedź: Wnioskodawca będzie kalkulował wynagrodzenie z uwzględnieniem
      czynników rynkowych, tj. wg możliwie dostępnej wiedzy wysokości wartości najmu
      /dzierżawy podobnych obiektów w regionie z założeniem czynnika czasu i
      charakterystyki miejsca, charakteru prowadzonej działalności przez podmiot najemcy
      (wysokości kontraktu za dane świadczenia zdrowotne), ewentualnych nakładów
      wymaganych od najemcy itp.

    5) Pytanie „Ile wynosi wynagrodzenie z tytułu świadczenia na rzecz podmiotu lub
      podmiotów usług dzierżawy/najmu Inwestycji? W jakiej wysokości zostały poniesione
      przez Wnioskodawcę nakłady inwestycyjne”?
      Odpowiedź: Dotychczasowa wysokość nakładów poniesionych na przedmiotową
      inwestycję wynosi: (...) PLN (słownie: (...) złotych). Obecnie Inwestycja nie została
      oddana w najem lub dzierżawę, jest to planowana działalności Wnioskodawcy.
    6) Pytanie „W jakiej relacji procentowej do wartości Inwestycji, o której mowa we
      wniosku, będzie ustalona wysokość tego wynagrodzenia z tytułu wykonania usług
      dzierżawy/najmu w stosunku rocznym”?
      Odpowiedź: Wnioskodawca szacuje że relacja % o której mowa powyżej powinna
      wynieść ok 7% rocznie wartości inwestycji, jednakże jest to tylko szacunek uzależniony
      od faktycznej wysokości czynszu, który Wnioskodawca uzyska. Wnioskodawca dążyć
      będzie do osiągnięcia maksymalnej możliwej wysokości czynszu.
    7) Pytanie „Czy obrót z tytułu świadczenia na rzecz podmiotu lub podmiotów odpłatnej
      usługi dzierżawy/najmu Inwestycji będzie znaczący dla budżetu Wnioskodawcy? Na
      jakim poziomie będą się kształtowały dochody z tytułu przedmiotowej usługi w skali
      roku w stosunku do dochodów ogółem Wnioskodawcy”?
      Odpowiedź: Obecnie trudno odpowiedzieć na pytanie, podając nawet szacunkowe
      wartości. Z oddaniem Inwestycji w najem lub dzierżawę wiązać będzie się ograniczenie
      wpływów z tytułu kontraktu, na skutek ograniczenia świadczeń zdrowotnych
      realizowanych bezpośrednio przez wnioskodawcę. Wnioskodawca natomiast
      otrzymywać będzie wyższe przychody z najmy lub dzierżawy. Wnioskodawca planuje,
      aby przychody z najmu i dzierżawy byty mniej więcej równe przychodom z działalności
      zdrowotnej (kontraktowej). Planowane jest, że wraz z oddaniem Inwestycji i
      przekazaniem jej na cele najmu lub dzierżawy, wpływy z tego tytułu znacząco wzrosną
      w stosunku do obecnej struktury przychodów wskazanej we wniosku.
    Odpowiedzi na pytania do Wariantu II:
    8) Pytanie „Do jakiego podmiotu/do jakich podmiotów Wnioskodawca zamierza wnieść
      Inwestycję – jako zorganizowaną część przedsiębiorstwa – bądź zamierza oddać w
      najem lub dzierżawę? Należy opisać”.
      Odpowiedź: Wnioskodawca zamierza wnieść Inwestycję do spółki celowej utworzonej
      w tym celu. Przewidywana forma prawna – spółka z o.o. Wspólnikiem spółki będzie
      Powiat (...).
    9) Pytanie „Czy pomiędzy ww. podmiotami a Wnioskodawcą będą istniały powiązania
      kapitałowo-osobowe? Jeżeli tak, to należy opisać jakie to będą powiązania”.
      Odpowiedź: Trudno przewidywać powiązania osobowe. Inwestycja może zostać
      przeniesiona jako wkład niepieniężny na polecenie organu założycielskiego – Powiatu
      (...) (art. 54 ust. 4 oraz 4a ustawy o działalności leczniczej). To powiat będzie
      wspólnikiem spółki, a spółka (najpewniej z o.o.) będzie spółką, w której 100% udziałów
      będzie posiadać powiat (możliwe także, że część udziałów obejmą okoliczne gminy).
    11) Pytanie „Kiedy dokładnie Inwestycja zostanie przeniesiona na rzecz innego podmiotu
      (jako wkład niepieniężny) jako zorganizowana część przedsiębiorstwa? Czy nastąpi to
      po zakończeniu Inwestycji czy też w trakcie jej realizacji”?
      Odpowiedź: Działanie takie planowane jest po zakończeniu Inwestycji.
    13) Pytanie „Czy Inwestycja jest/będzie na moment wniesienia jako wkład niepieniężny
      wyodrębniona funkcjonalnie, organizacyjnie i finansowo jako część przedsiębiorstwa
      Wnioskodawcy? Jeżeli tak, to należy opisać na czym to wyodrębnienie funkcjonalnie,
      organizacyjnie i finansowo polega/będzie polegać”?

      Odpowiedź: Inwestycja stanowi nowopowstały budynek (budynek D) który jest
      wydzielony jako odrębny projekt inwestycyjny. W momencie przeniesienia inwestycji
      nowopowstały podmiot będzie sprawował samodzielny nadzór nad jej
      funkcjonowaniem w zakresie organizacyjnym, funkcjonalnym i finansowym. Budynek D
      nadaje się do samodzielnego prowadzenia działalności leczniczej, zarówno w zakresie
      budynku (pomieszczenia, instalacje), jak również majątku ruchomego (wyposażenie,
      urządzenia).
    14) Pytanie „Czy Inwestycja na moment wniesienia jako wkładu niepieniężnego będzie
      umożliwiała prowadzenie działalności gospodarczej w sposób w pełni samodzielny bez
      konieczności angażowania pozostałych struktur działalności Wnioskodawcy”?
      Odpowiedź: Inwestycja będzie umożliwiała prowadzenie działalności gospodarczej w
      sposób samodzielny bez angażowania pozostałych struktur Wnioskodawcy.
      Nowopowstały podmiot może oddać ZCP w najem lub dzierżawę Wnioskodawcy lub
      zupełnie innemu podmiotowi.
      Ponadto Inwestycja będzie pozwalać nowopowstałemu podmiotowi na prowadzenie
      podstawowej działalności gospodarczej, tj. w zakresie najmu i dzierżawy W przypadku
      wniesienia Inwestycji na zasadzie art. 54 ust. 4 ustawy o działalności leczniczej,
      nowopowstały podmiot nie będzie w imieniu własnym prowadzić działalności
      leczniczej, co wynika z zakazu art. 54 ust. 4 ustawy o działalności leczniczej.
    Odpowiedzi na wspólne pytania do Wariantu I i II:
    10) Pytanie „Czy Wnioskodawca poza oddaniem w najem/dzierżawę lub przeniesieniem na
      rzecz innego podmiotu (jako wkład niepieniężny) jako zorganizowana część
      przedsiębiorstwa, będzie w jakikolwiek sposób korzystał (np. w oparciu o umowy
      użyczenia) z przekazanego majątku (należy jednoznacznie wyjaśnić)”?
      Odpowiedź: Wnioskodawca oddając Inwestycję na dzień dzisiejszy nie zamierza
      korzystać w inny sposób niż opisano powyżej. W przypadku Wariantu I wyjątkowo
      może zaistnieć taka sytuacja z uwagi na charakter działalności w ramach wymagań
      ustawowych. W przypadku Wariantu II, Wnioskodawca może najmować lub dzierżawić
      Inwestycję lub jej część za zapłatą czynszu ustalonego na podstawie kryteriów
      rynkowych, jak każdy potencjalny oferent.
    12) Pytanie „Czy od początku trwania Inwestycji Wnioskodawca prowadzi odrębną
      ewidencję księgową i podatkową pozwalającą na wyodrębnienie i przypisanie kosztów
      oraz przyszłych przychodów do Inwestycji jak również należności i zobowiązań, tak aby
      możliwe było określenie wyniku finansowego tej części działalności Wnioskodawcy”?
      Odpowiedź: Na dzień dzisiejszy Wnioskodawca prowadzi wyodrębnioną ewidencję
      księgową pozwalającą na określenie poniesionych kosztów.
    15) Pytanie „Czy Wnioskodawca jest w stanie przyporządkować wydatki związane z
      nabyciem towarów i usług związanych z realizacją Inwestycji tylko i wyłącznie do tej
      Inwestycji”?
      Odpowiedź: Szpital jest w stanie przyporządkować ww. wydatki i prowadzi
      wyodrębnioną ewidencję związaną z realizacją przedmiotowej Inwestycji.

## Pytanie

Wariant 1:
    Czy podatnik przeznaczając w całości Inwestycję jako służącą działalności gospodarczej w
    postaci najmu lub dzierżawy uprawniony będzie z dniem uzyskania pozwolenia na
    użytkowanie do korekty podatku VAT naliczonego o wartość podatku VAT od towarów i
    usług nabytych w celu wytworzenia Inwestycji, która zostanie przeznaczona do
    działalności opodatkowanej podatkiem VAT w postaci najmu lub dzierżawy?
    Państwa stanowisko w sprawie

    Wariant 1
    W ocenie podatnika, jeżeli w chwili oddania inwestycji do użytkowania, zostanie ona od
    razu przeznaczona do celu prowadzenia działalności opodatkowanej VAT, zaktualizuje się
    po stronie podatnika prawo złożenia korekty podatku naliczonego o pełną wartość
    podatku VAT od towarów i usług nabytych w celu wytworzenia środka trwałego w postaci
    inwestycji.
    Podstawową działalnością szpitala jest świadczenie usług medycznych. Niemniej jednak,
    mimo że szpital działa jako samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej, jest
    zarejestrowany jako czynny płatnik VAT, a także – choć w minimalnej skali – również
    prowadzi działalność opodatkowaną VAT, w szczególności w zakresie wynajmu
    powierzchni. Zdaniem podatnika, żaden przepis prawa nie nakłada na SPZOZ
    jakichkolwiek ograniczeń w prowadzeniu działalności opodatkowanej.
    W przedmiotowym stanie faktycznym z pewnością SP ZOZ prowadzi inwestycję, której
    celem ma być uruchomienie przynajmniej dwóch nowych budynków szpitala o
    sprecyzowanym przeznaczeniu. Są to zarówno pomieszczenia jak i wyposażenie, instalacje
    itp. Całość ma umożliwiać prowadzenie działalności leczniczej bez dodatkowych nakładów,
    poza częścią drobnego wyposażenia, materiałów i leków oraz personelu.
    W orzeczeniu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-140/17, Szef
    Krajowej Administracji Skarbowej v. Gmina Ryjewo, TSUE wskazuje na ograniczony katalog
    przesłanek, które powinny zaistnieć w toku lub przed wytworzeniem dobra
    inwestycyjnego, aby podmiot, który nie korzystał z odliczenia VAT przy jego tworzeniu,
    mógł następczo skorzystać z prawa do korekty, określonego w prawie krajowym, pod
    przepisem art. 91 ustawy VAT:
    1. podatnik przy wytworzeniu dobra inwestycyjnego działał na tych samych warunkach co
      osoba fizyczna zamierzająca wznieść budynek, nie korzystając w tym celu z
      prerogatyw władzy publicznej, czyli działał w charakterze podatnika. W sytuacji
      bowiem, w której dany podmiot prawa publicznego nabywa dobro inwestycyjne jako
      organ władzy publicznej w rozumieniu tegoż art. 13 ust. 1 dyrektywy 2006/112, nie
      działa w charakterze podatnika (wyrok TSUE Waterschap Zeeuws Ylaanderen C-378
      /02);
    2. na etapie nabycia dobra inwestycyjnego podatnik jest zarejestrowany jako podatnik
      VAT. Warto w tym miejscu wskazać na orzeczenie TSUE z dnia 5 czerwca 2014 r.,
      Gmina Międzyzdroje (C-500/13), gdzie już podczas prac budowlanych dotyczących
      budynku gmina wyraźnie zadeklarowała zamiar oddania budynku w najem spółce
      prawa handlowego, która miała płacić gminie czynsz;
    3. nawet jeśli jednoznaczna i wyraźna deklaracja zamiaru wykorzystania dobra do użytku
      gospodarczego przy jego nabyciu może być wystarczająca do stwierdzenia, że dobro
      zostało nabyte przez podatnika działającego w takim charakterze, to brak takiej
      deklaracji nie wyklucza, że taki zamiar może przejawiać się w sposób dorozumiany;
    4. nawet jeżeli w chwili dostawy środka inwestycyjnego jedynym przedstawionym
      zamiarem podatnika było przeznaczenie tej nieruchomości do użytku publicznego jako
      świetlicy oraz nawet jeśli następnie zamiar ten skonkretyzował się poprzez
      nieodpłatne udostępnienie tego dobra na taki cel, to jednak owo przeznaczenie samo
      w sobie nie wykluczało wykorzystania tego dobra, przynajmniej częściowo, do celów
      gospodarczych, na przykład w ramach transakcji najmu.
    5. W tym zakresie charakter dobra, który zgodnie z orzecznictwem Trybunału
      przywołanym w pkt 38 wyroku stanowi element podlegający uwzględnieniu na
      potrzeby ustalenia, czy w chwili dostawy nieruchomości podatnik działał w takim
      charakterze, może wskazywać, że dany podmiot zamierzał działać jako podatnik.
    6. W sytuacji, gdy przy nabyciu dobra inwestycyjnego, które ze względu na swój charakter
      może być wykorzystywane zarówno do celów działalności opodatkowanej, jak też do

      celów działalności nieopodatkowanej, podmiot prawa publicznego posiadający już
      status podatnika nie zadeklarował wyraźnie, że zamierza przeznaczyć je do celów
      działalności opodatkowanej, ale też nie wykluczył, że dobro to będzie wykorzystywane
      w takim celu – początkowe wykorzystanie tego dobra do celów działalności
      nieopodatkowanej nie wyklucza stwierdzenia – po zbadaniu wszystkich faktów, że
      został spełniony warunek ustanowiony w art. 168 dyrektywy 2006/112, zgodnie z
      którym podatnik działał w takim charakterze w momencie, w którym nabył dane dobro.
    Jak stwierdzono w konkluzji podanego orzeczenia TSUE C-140/17, przepisy art. 167, 168 i
    184 dyrektywy 2006/112 oraz zasadę neutralności VAT należy interpretować w ten
    sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, aby podmiot prawa publicznego korzystał
    z prawa do korekty odliczenia VAT zapłaconego od dobra inwestycyjnego stanowiącego
    nieruchomość w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, gdy w chwili
    nabycia tego dobra z jednej strony, ze względu na swój charakter, mogło ono być
    wykorzystywane zarówno do celów czynności opodatkowanych, jak i nieopodatkowanych,
    ale w początkowym okresie było wykorzystywane na cele działalności nieopodatkowanej,
    a z drugiej strony ten podmiot prawa publicznego nie wskazał wyraźnie zamiaru
    wykorzystywania tego dobra do celów działalności opodatkowanej, ale też nie wykluczył,
    że będzie ono wykorzystywane do takich celów, o ile z analizy wszystkich okoliczności
    faktycznych, której przeprowadzenie należy do sądu krajowego, wynika, że został
    spełniony warunek ustanowiony w art. 168 dyrektywy 2006/112, zgodnie z którym
    podatnik powinien działać w takim charakterze w momencie, w którym dokonał nabycia.
    Na podstawie wyżej powołanego orzeczenia, kwestię tę rozstrzygnął także krajowy
    Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie (wyrok NSA w Warszawie z 22 stycznia 2019 r.,
    sygn. akt I FSK 1512/16) wskazując, iż przepis art.86 ust. 1 ustawy VAT w zw. z art. 15 ust. 1
    i 2 ustawy VAT oraz art. 91 ust. 1-6 ustawy VAT i art. 91 ust. 7 ustawy VAT należy
    interpretować w ten sposób, że gdy przy nabyciu dobra inwestycyjnego stanowiącego
    nieruchomość, które ze względu na swój charakter może być wykorzystywane zarówno do
    celów działalności opodatkowanej, jak też do celów działalności nieopodatkowanej,
    podmiot prawa publicznego posiadający już status podatnika nie zadeklarował wyraźnie,
    że zamierza przeznaczyć je do celów działalności opodatkowanej, ale też nie wykluczył, że
    dobro to będzie wykorzystywane w takim celu, który początkowo wykorzystywał te dobro
    do celów działalności nieopodatkowanej, ale następnie zmienił wykorzystanie tego dobra,
    przeznaczając jego część do działalności opodatkowanej będzie miał prawo dokonania
    korekty i odliczenia podatku naliczonego na podstawie tych przepisów.
    Podatnik przy tym wyjaśnia, że nie tylko spełnia wszystkie kryteria dokonania korekty w
    przedstawionym, przyszłym stanie faktycznym, ale trzeba wziąć pod uwagę, iż SP ZOZ nie
    posiada statutu podmiotu publicznego, a chęć wykorzystania przez podatnika środka
    trwałego w budowie, z chwilą jego oddania celem prowadzenia działalności
    opodatkowanej, jest wyraźnie manifestowana, choćby poprzez złożenie niniejszego
    wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego.
    Brak jest zatem przeciwwskazań, aby prawo odliczenia VAT zastosować także w zakresie
    prawa korekty na zasadzie art. 91 ustawy VAT.
    Postanowienie
    12 grudnia 2019 r. wydałem postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w
    zakresie korekty podatku naliczonego od nabytych towarów i usług w celu wytworzenia
    Inwestycji, znak 0112-KDIL1-2.4012.477.2019.2.PG.
    Postanowienie doręczono Państwu 12 grudnia 2019 r.
    16 grudnia 2019 r. (wpływ 24 grudnia 2019 r.) złożyli Państwo zażalenie na ww.
    postanowienie.

    24 stycznia 2020 r. wydałem postanowienie znak 0112-KDIL1-2.4012.477.2019.3.PG o
    utrzymaniu w mocy postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania znak 0112-KDIL1-
    2.4012.477.2019.2.PG.
    Postanowienie doręczono Państwu 6 lutego 2020 r.
    Skarga na postanowienie
    5 marca 2020 r. wnieśli Państwo skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Poznaniu. Skarga wpłynęła do mnie 10 marca 2020 r.
    Wnieśli Państwo o:
    1) uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia z dnia 12 grudnia 2019 r.;
    2) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego oraz
      opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżone postanowienie oraz
    poprzedzające je postanowienie – wyrokiem z 5 sierpnia 2020 r., sygn. akt I SA/Po 247/20.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie – wyrokiem z 23 sierpnia 2024 r., sygn. akt I
    FSK 1616/20 oddalił skargę kasacyjną.
    Wyrok, który uchylił postanowienie stał się prawomocny od 23 sierpnia 2024 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    • uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
      Wojewódzki Sąd Administracyjny i Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyrokach;
    • ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
      stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie prawa
      do dokonania korekty podatku VAT naliczonego w związku z nabyciem towarów i usług
      w celu wytworzenia Inwestycji, która zostanie przeznaczona do działalności
      opodatkowanej podatkiem VAT w postaci najmu lub dzierżawy (pytanie pierwsze
      zadane we wniosku) – jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w
    art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z
    2018 r., poz. 2174, ze zm.), zwanej dalej ustawą. W świetle tego przepisu:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:

        a) nabycia towarów i usług,
        b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
          usługi.
    Z cytowanych wyżej przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od
    towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem
    umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego, jest
    związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Podkreślić należy, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku
    naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno
    przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków,
    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z
    którym:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Na podstawie przepisu art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie
    podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.
    Zatem, aby podmiot mógł skorzystać z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek
    naliczony związany z dokonanym nabyciem towarów i usług, w pierwszej kolejności winien
    spełnić przesłanki umożliwiające uznanie go – dla tej czynności – za podatnika podatku od
    towarów i usług, działającego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu

      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Jak wskazano powyżej, zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy, najistotniejszym warunkiem
    umożliwiającym czynnemu podatnikowi VAT realizację prawa do odliczenia jest związek
    dokonanych zakupów z wykonywaniem czynności opodatkowanych. Jednocześnie oceny,
    czy związek ten istnieje lub będzie istniał w przyszłości, należy dokonać w momencie
    realizowania zakupów zgodnie z zasadą niezwłocznego odliczenia podatku naliczonego.
    Zasada ta wyraża się tym, że podatnik – aby mógł skorzystać z prawa do odliczenia
    podatku naliczonego – nie musi czekać, aż nabyty towar lub usługa zostaną odsprzedane
    lub efektywnie wykorzystane na potrzeby działalności opodatkowanej.
    W tym miejscu zasadnym jest odnieść się do bogatego orzecznictwa Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej, gdzie warunek zachowania związku zakupów z
    działalnością opodatkowaną jest mocno akcentowany. W orzeczeniu z 6 kwietnia 1995 r.
    (w sprawie C-4/94, BLP Group plc v. Commissioners of Customs & Excise) TSUE stwierdził,
    że powstanie prawa do odliczenia podatku jest uzależnione od bezpośredniego i
    niezwłocznego związku z transakcjami opodatkowanymi (ang. direct and immediate link
    with the taxable transactions). Także w wyroku z 8 czerwca 2000 r. (w sprawie C-98/98,
    Commissioners of Customs and Excise a Midland Bank plc) TSUE nie miał wątpliwości, że
    artykuł 2 Pierwszej Dyrektywy i artykuł 17 ust. 2, 3 i 5 Szóstej Dyrektywy w sprawie
    harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków
    obrotowych należy interpretować w taki sposób, aby warunkiem odliczenia przez
    podatnika VAT oraz podstawą do ustalenia zakresu tego prawa było zasadniczo istnienie
    bezpośredniego związku pomiędzy daną transakcją nabycia, a daną transakcją (lub
    transakcjami) sprzedaży, uprawniającymi do dokonania odliczenia. Ponadto, w wyroku z
    13 marca 2008 r. (w sprawie C-437/06 Securenta), Trybunał przesądził, że w sytuacji, gdy
    podatnik wykonuje działalność gospodarczą i działalność niemającą charakteru
    gospodarczego, prawo do odliczenia z tytułu ewentualnych wydatków jest dopuszczalne
    jedynie w zakresie, w jakim wydatki te można przyporządkować działalności gospodarczej
    podatnika.
    Natomiast w pkt 8-9 wyroku w sprawie C-97/90 Lennartz, TSUE stwierdził, że prawo do
    odliczeń powstaje w momencie, gdy podlegający odliczeniu podatek staje się wymagalny.
    W konsekwencji o istnieniu tego prawa do odliczeń może zadecydować jedynie charakter,
    w jakim podmiot występuje w danym czasie. Zgodnie z art. 17 (2) szóstej dyrektywy:
      O ile podatnik, działający w tym charakterze, używa towarów dla celów czynności
      podlegających opodatkowaniu, jest on uprawniony do odliczania podatku należnego
      lub zapłaconego od takich towarów. Jeżeli towary nie są używane do celów
      działalności gospodarczej podatnika w rozumieniu art. 4, lecz do celów prywatnej
      konsumpcji, nie powstaje żadne prawo do odliczeń.
    W konsekwencji, nie każdy zaistniały rodzaj powiązania o charakterze pośrednim ma
    związek z dokonywaniem świadczeń opodatkowanych, lecz oczywistość oraz
    bezpośredniość tego powiązania z dokonywaną przez podatnika sprzedażą
    opodatkowaną, może dopiero dawać uprawnienie do obniżenia kwoty podatku należnego
    o kwotę podatku naliczonego na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy. Tym samym, zasada ta
    wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego związanego z towarami i
    usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku
    ich wykorzystywania do czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, zwolnionych od tego podatku, jak również w sytuacji, gdy nabyte towary i
    usługi nie będą w ogóle wykorzystywane w żaden sposób.
    Należy w tym miejscu zauważyć, że 25 lipca 2018 r. zapadł wyrok Trybunał Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej w sprawie C-140/17 (Gmina Ryjewo), który dotyczył prawa do odliczenia
    podatku naliczonego z tytułu realizowanej przez Gminę inwestycji polegającej na budowie
    świetlicy, która po zakończeniu budowy w 2010 r. została nieodpłatnie przekazana w
    zarząd gminnemu ośrodkowi kultury, po czym w 2014 r. Gmina wyraziła zamiar

    przeniesienia tej nieruchomości do jej majątku i przejęcia bezpośredniego zarządu nad
    nią, a następnie zamierzała wykorzystywać tą nieruchomość zarówno nieodpłatnie, na
    cele gminnej społeczności, jak i odpłatnie – na wynajem w celach komercyjnych. W takiej
    sytuacji organ podatkowy na podstawie art. 91 ust. 2 i 7 ustawy o VAT uznał, że Gmina nie
    mogła skorzystać z korekty odliczenia VAT zasadniczo z tego względu, że nabywając dane
    towary i usługi celem nieodpłatnego przekazania nieruchomości gminnemu ośrodkowi
    kultury nie nabyła tej nieruchomości do celów działalności gospodarczej i tym samym nie
    działała w charakterze podatnika VAT.
    TSUE orzekł, że „(...) na postawione pytania należy odpowiedzieć, że art. 167, 168 i 184
    dyrektywy 2006/112 oraz zasadę neutralności VAT należy interpretować w ten sposób, że
    nie stoją one na przeszkodzie temu, aby podmiot prawa publicznego korzystał z prawa do
    korekty odliczenia VAT zapłaconego od dobra inwestycyjnego stanowiącego nieruchomość
    w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, gdy w chwili nabycia tego
    dobra z jednej strony, ze względu na swój charakter, mogło ono być wykorzystywane
    zarówno do celów czynności opodatkowanych, jak i nieopodatkowanych, ale w
    początkowym okresie było wykorzystywane na cele działalności nieopodatkowanej, a z
    drugiej strony ten podmiot prawa publicznego nie wskazał wyraźnie zamiaru
    wykorzystywania tego dobra do celów działalności opodatkowanej, ale też nie wykluczył,
    że będzie ono wykorzystywane do takich celów, o ile z analizy wszystkich okoliczności
    faktycznych, której przeprowadzenie należy do sądu krajowego, wynika, że został
    spełniony warunek ustanowiony w art. 168 dyrektywy 2006/112, zgodnie z którym
    podatnik powinien działać w takim charakterze w momencie, w którym dokonał nabycia”.
    Dochodząc do tego wniosku, TSUE zaznaczył, że:
      „53. W sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym – gdy przy nabyciu
      dobra inwestycyjnego stanowiącego nieruchomość, które ze względu na swój
      charakter może być wykorzystywane zarówno do celów działalności opodatkowanej,
      jak też do celów działalności nieopodatkowanej, podmiot prawa publicznego
      posiadający już status podatnika nie zadeklarował wyraźnie, że zamierza przeznaczyć
      je do celów działalności opodatkowanej, ale też nie wykluczył, że dobro to będzie
      wykorzystywane w takim celu początkowe wykorzystanie tego dobra do celów
      działalności nieopodatkowanej nie wyklucza stwierdzenia – po zbadaniu wszystkich
      faktów, co należy do sądu odsyłającego, jak przypomniano w pkt 38 niniejszego
      wyroku – że został spełniony warunek ustanowiony w art. 168 dyrektywy 2006/112,
      zgodnie z którym podatnik działał w takim charakterze w momencie, w którym nabył
      dane dobro.
      54. W tym względzie, jak stwierdziła rzecznik generalna w pkt 55 opinii, w każdym
      wypadku zbadanie, czy warunek ten został spełniony, powinno następować z
      uwzględnieniem szerokiego rozumienia pojęcia czynności nabycia „jako podatnik”.
      55. Szerokie rozumienie tego pojęcia jest konieczne, biorąc pod uwagę cel systemu
      odliczeń, a tym samym korekt, który, jak przypomniano w pkt 29-31 niniejszego
      wyroku, polega na zapewnieniu neutralności obciążenia podatkowego wszystkich
      rodzajów działalności gospodarczej, z której to zasady wynika, że generalnie każdy
      podmiot gospodarczy powinien mieć możliwość wykonania swojego prawa do
      odliczenia bezpośrednio w stosunku do całego podatku obciążającego transakcje
      powodujące naliczenie podatku, a rzetelność odliczeń w razie potrzeby może być
      zapewniona a posteriori w drodze korekty”.
    Celem stwierdzenia prawa do odliczenia i korekty podatku oprócz ustalenia, w jakim
    charakterze występował nabywca w chwili dokonywania zakupów, z których podatek
    naliczony ma zamiar odliczyć, konieczne jest zbadanie czy:
    · w chwili nabycia mogło ono ze względu na swój charakter być wykorzystywane zarówno
      do celów/czynności opodatkowanych jak i nieopodatkowanych, przy czym w
      początkowym okresie było wykorzystywane do działalności nieopodatkowanej,

    · podmiot prawa publicznego nie wykazał wyraźnie zamiaru wykorzystywania tego dobra
      do celów działalności opodatkowanej, ale też tego nie wykluczył,
    · kiedy poniesiono wydatki na inwestycję i kiedy oddano ja do użytkowania,
    · czy Wnioskodawca w momencie ponoszenia wydatków związanych z jej powstaniem był
      zarejestrowanym i czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo podmiotem leczniczym niebędącym przedsiębiorcą
    i działają Państwo na podstawie Statutu. Prowadzą Państwo w imieniu własnym
    Inwestycję na nieruchomości. Środek trwały jest w budowie, albowiem Inwestycja nie
    została zakończona i nie nastąpiło jej pierwsze użycie (brak pozwolenia na użytkowanie).
    Zakres Inwestycji ma docelowo pozwolić na udostępnienie przynajmniej dwóch nowych
    budynków szpitala o sprecyzowanym przeznaczeniu. Budynki te obejmują zarówno
    pomieszczenia jak i wyposażenie, instalacje itp. Całość ma umożliwiać prowadzenie
    działalności leczniczej bez dodatkowych nakładów, poza częścią drobnego wyposażenia,
    materiałów i leków oraz personelu. W imieniu własnym zaciągają Państwo wszelkie
    zobowiązania związane z realizacją Inwestycji. W ramach tej budowy dostarczono Państwu
    towary i wyświadczono usługi, za które odprowadzają Państwo podatek VAT, poprzez
    zapłatę faktur brutto. Nie odliczają Państwo podatku VAT od nakładów na środek trwały w
    budowie. Po zakończeniu budowy, Inwestycja ma docelowo służyć realizacji zadań
    podmiotu leczniczego, jednakże dopuszczają Państwo także dwie możliwości, w tym
    Wariant I, gdzie Inwestycja będzie przedmiotem umowy dzierżawy lub najmu na rzecz
    innego podmiotu lub podmiotów, które w ramach własnej działalności będą świadczyły
    usługi lecznicze w określonych specjalnościach. Prowadzą Państwo obecnie działalność
    gospodarczą w zakresie wynajmu pomieszczeń. Przychody z tego tytułu nie przekraczają
    2% ogółu przychodów. Czynsz najmu jest dokumentowany fakturami VAT. Są Państwo
    zarejestrowani jako czynny podatnik VAT. Wysokość czynszu dzierżawy/najmu będzie
    skalkulowana wg wartości rynkowej. Szacują Państwo, iż wynagrodzenie z tytułu dzierżawy
    /najmu umożliwi zwrot poniesionych nakładów inwestycyjnych. Przewidywany okres to
    maksymalnie 15 lat. Będą Państwo dążyć do osiągnięcia maksymalnie szybkiego zwrotu
    nakładów. Będą Państwo kalkulowali wynagrodzenie z uwzględnieniem czynników
    rynkowych, tj. wg. możliwie dostępnej wiedzy wysokości wartości najmu/dzierżawy
    podobnych obiektów w regionie z założeniem czynnika czasu i charakterystyki miejsca,
    charakteru prowadzonej działalności przez podmiot najemcy (wysokości kontraktu za
    dane świadczenia zdrowotne), ewentualnych nakładów wymaganych od najemcy itp.
    Dotychczasowa wysokość nakładów poniesionych na przedmiotową inwestycję wynosi:
    (...) PLN. Obecnie Inwestycja nie została oddana w najem lub dzierżawę, jest to Państwa
    planowana działalność. Szacują Państwo że relacja % wynagrodzenia do wartości
    Inwestycji powinna wynieść ok 7% rocznie wartości Inwestycji, jednakże jest to tylko
    szacunek uzależniony od faktycznej wysokości czynszu, który Państwo uzyskają. Z
    oddaniem Inwestycji w najem lub dzierżawę wiązać będzie się ograniczenie wpływów z
    tytułu kontraktu, na skutek ograniczenia świadczeń zdrowotnych realizowanych
    bezpośrednio przez Państwa. Otrzymywać będą Państwo wyższe przychody z najmu lub
    dzierżawy. Planują Państwo, aby przychody z najmu i dzierżawy byty mniej więcej równe
    przychodom z działalności zdrowotnej (kontraktowej). Planowane jest, że wraz z
    oddaniem Inwestycji i przekazaniem jej na cele najmu lub dzierżawy, wpływy z tego tytułu
    znacząco wzrosną w stosunku do obecnej struktury przychodów. Oddając Inwestycję na
    dzień dzisiejszy nie zamierzają Państwo korzystać w inny sposób niż opisano powyżej. W
    przypadku Wariantu I wyjątkowo może zaistnieć taka sytuacja z uwagi na charakter
    działalności w ramach wymagań ustawowych. Prowadzą Państwo wyodrębnioną
    ewidencję księgową pozwalającą na określenie poniesionych kosztów. Są Państwo w
    stanie przyporządkować ww. wydatki i prowadzą Państwo wyodrębnioną ewidencję
    związaną z realizacją przedmiotowej Inwestycji.
    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii prawa do dokonania korekty podatku VAT
    naliczonego w związku z nabyciem towarów i usług w celu wytworzenia Inwestycji, która

    zostanie przeznaczona do działalności opodatkowanej podatkiem VAT w postaci najmu
    lub dzierżawy (pytanie pierwsze zadane we wniosku).
    Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Analiza przywołanego art. 8 ust. 1 ustawy prowadzi do stwierdzenia, że przez usługę
    należy rozumieć każde świadczenie na rzecz danego podmiotu. Przy czym, do uznania
    czynności za usługę, konieczne jest istnienie odbiorcy usługi. Tak więc usługą jest tylko
    takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca
    świadczenia odnoszący z niego korzyść.
    W tym miejscu należy wskazać, że w myśl art. 693 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1145 ze zm.):
      Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do
      używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a
      dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.
    Należy zauważyć, że umowa dzierżawy jest umową dwustronnie zobowiązującą i
    wzajemną. Odpowiednikiem świadczenia wydzierżawiającego polegającego na oddaniu
    rzeczy do używania i pobierania pożytków, jest świadczenie dzierżawcy polegające na
    płaceniu umówionego czynszu. Zatem umowa dzierżawy jest cywilnoprawną umową
    nakładającą na strony – zarówno wydzierżawiającego, jak i dzierżawcę – określone
    przepisami obowiązki.
    Z powyższego wynika, że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za
    możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za
    używanie rzeczy przez jej dzierżawcę.
    W związku z tym należy uznać, że dzierżawa stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym
    mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na
    mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Należy zauważyć, że wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług może albo być opodatkowana właściwą stawką podatku VAT, albo może
    korzystać ze zwolnienia od tego podatku.
    Wskazać należy, że ani przepisy ustawy, ani też rozporządzeń wykonawczych do ustawy
    nie przewidują zwolnienia od podatku dla usługi polegającej na dzierżawie/najmie
    Inwestycji na rzecz innego podmiotu lub podmiotów, w związku z czym, usługa ta nie
    będzie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT, lecz będzie opodatkowana według
    właściwej stawki podatku.
    Z powołanych powyżej regulacji wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego
    o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od

    towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których
    następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Odliczyć zatem można w całości podatek naliczony, który jest związany z transakcjami
    opodatkowanymi podatnika. Wskazana zasada wyłącza tym samym możliwość
    dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie
    są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku lub niepodlegających
    opodatkowaniu VAT. Jednocześnie z zasady tej wynika, że odliczenie podatku naliczonego
    może być częściowe, tzn. w tej części, w jakiej dane towary lub usługi, z którymi związany
    jest podatek naliczony są wykorzystywane do realizacji czynności opodatkowanych, z
    pominięciem tej części podatku od tych towarów i usług, w jakiej towary te (usługi) są
    wykorzystywane do wykonywania czynności nieopodatkowanych podatkiem VAT.
    Ponadto zgodnie z art. 86 ust. 10 ustawy:
      Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
      powstaje w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych lub
      importowanych przez podatnika towarów i usług powstał obowiązek podatkowy.
    W myśl art. 86 ust. 10b pkt 1 ustawy:
      Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w
      przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 1 oraz pkt 2 lit. a – powstaje nie wcześniej
      niż w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę lub dokument celny;
    Stosownie do art. 86 ust. 11 ustawy:
      Jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego w terminach
      określonych w ust. 10, 10d i 10e, może obniżyć kwotę podatku należnego w
      deklaracji podatkowej za jeden z dwóch następnych okresów rozliczeniowych.
    Na podstawie ust. 13 powołanego artykułu:
      Jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
      naliczonego w terminach, o których mowa w ust. 10, 10d, 10e i 11, może on obniżyć
      kwotę podatku należnego przez dokonanie korekty deklaracji podatkowej za okres,
      w którym powstało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, nie później jednak
      niż w ciągu 5 lat, licząc od początku roku, w którym powstało prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego, z zastrzeżeniem ust. 13a.
    Prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur
    dokumentujących zakupy związane z prowadzoną przez podatnika działalnością
    gospodarczą, wynika z samej konstrukcji podatku od towarów i usług i zapewnia
    neutralność tego podatku dla czynnych podatników VAT. Podatnikowi przysługuje prawo
    do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w rozliczeniu za
    okres, w którym w odniesieniu do nabytych lub importowanych towarów i usług powstał
    obowiązek podatkowy, nie wcześniej jednak niż w rozliczeniu za okres, w którym podatnik
    otrzymał fakturę lub dokument celny.
    Jak wynika z cytowanych wyżej przepisów, jeżeli podatnik nie dokonał odliczenia podatku
    naliczonego w rozliczeniu za okres, w którym wystąpiło prawo do odliczenia podatku
    naliczonego (art. 86 ust. 10 ustawy) lub w jednym z trzech następnych okresów
    rozliczeniowych (art. 86 ust. 11 ustawy), ma prawo dokonać korekty deklaracji podatkowej
    za okres, w którym powstało prawo do obniżenia podatku, nie później jednak niż w ciągu
    5 lat, licząc od początku roku, w którym wystąpiło prawo do obniżenia podatku należnego
    (art. 86 ust. 13 ustawy).
    Zatem, realizacja prawa do odliczenia podatku powinna nastąpić na zasadach zawartych
    w art. 86 ust. 10, ust. 10b pkt 1, ust. 11 i ust. 13 ustawy.

    W tym miejscu należy odnieść się do regulacji prawnych wynikających z Ordynacji
    podatkowej odnoszących się do przedawnienia zobowiązań podatkowych.
    Zgodnie z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z
    2019 r., poz. 900, ze zm.):
      Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
    Istotą przedawnienia uregulowanego w art. 70 Ordynacji podatkowej jest to, że na skutek
    upływu czasu zobowiązanie podatkowe wygasa z mocy prawa, zobowiązanie podatkowe
    bowiem przestaje istnieć.
    Wyjaśnić należy, że w art. 91 ustawy zostały określone zasady dotyczące sposobu i
    terminu dokonywania korekt podatku naliczonego.
    Zaznacza się, że zmiana przeznaczenia zakupionych towarów i usług m.in. z czynności
    niedających prawa do odliczenia na czynności dające to prawo, stwarza możliwość
    odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT dokumentujących nabycie
    towarów i usług zakupionych do wytworzenia środków trwałych, który nie został odliczony
    przy ich nabyciu, na zasadach wynikających z art. 91 ustawy.
    Zgodnie z treścią art. 91 ust. 1 ustawy:
      Po zakończeniu roku, w którym podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86
      ust. 1, jest on obowiązany dokonać korekty kwoty podatku odliczonego zgodnie z art.
      90 ust. 2-10a, z uwzględnieniem proporcji obliczonej w sposób określony w art. 90
      ust. 2-6, 10 lub 10a lub przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 11 i 12, dla
      zakończonego roku podatkowego.
    W świetle art. 91 ust. 2 ustawy:
      W przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku
      dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw
      wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub
      wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość
      początkowa nie przekracza 15 000 zł, korekty, o której mowa w ust. 1, podatnik
      dokonuje w ciągu 5 kolejnych lat, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego
      użytkowania gruntów – w ciągu 10 lat, licząc od roku, w którym zostały oddane do
      użytkowania. Roczna korekta w przypadku, o którym mowa w zdaniu pierwszym,
      dotyczy jednej piątej, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania
      gruntów – jednej dziesiątej kwoty podatku naliczonego przy ich nabyciu lub
      wytworzeniu. W przypadku środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
      prawnych, których wartość początkowa nie przekracza 15 000 zł, przepis ust. 1
      stosuje się odpowiednio, z tym że korekty dokonuje się po zakończeniu roku, w
      którym zostały oddane do użytkowania.
    Na mocy art. 91 ust. 2a ustawy:
      Obowiązek dokonywania korekt w ciągu 10 lat, o którym mowa w ust. 2, nie dotyczy
      opłat rocznych pobieranych z tytułu oddania gruntu w użytkowanie wieczyste; w
      przypadku tych opłat przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.
    Stosownie do art. 91 ust. 3 ustawy:
      Korekty, o której mowa w ust. 1 i 2, dokonuje się w deklaracji podatkowej składanej
      za pierwszy okres rozliczeniowy roku następującego po roku podatkowym, za który
      dokonuje się korekty, a w przypadku zakończenia działalności gospodarczej – w
      deklaracji podatkowej za ostatni okres rozliczeniowy.
    W rozumieniu art. 91 ust. 4 ustawy:

      W przypadku gdy w okresie korekty, o której mowa w ust. 2, nastąpi sprzedaż
      towarów lub usług, o których mowa w ust. 2, lub towary te zostaną opodatkowane
      zgodnie z art. 14, uważa się, że te towary lub usługi są nadal wykorzystywane na
      potrzeby czynności podlegających opodatkowaniu u tego podatnika, aż do końca
      okresu korekty.
    Zgodnie z art. 91 ust. 5 ustawy:
      W przypadku, o którym mowa w ust. 4, korekta powinna być dokonana jednorazowo
      w odniesieniu do całego pozostałego okresu korekty. Korekty dokonuje się w
      deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym nastąpiła sprzedaż, a w
      przypadku opodatkowania towarów zgodnie z art. 14 – w deklaracji podatkowej za
      okres rozliczeniowy, w którym w stosunku do tych towarów powstał obowiązek
      podatkowy.
    W myśl art. 91 ust. 6 ustawy:
      W przypadku gdy towary lub usługi, o których mowa w ust. 4, zostaną:
        1) opodatkowane – w celu dokonania korekty przyjmuje się, że dalsze
          wykorzystanie tego towaru lub usługi jest związane z czynnościami
          opodatkowanymi;
        2) zwolnione od podatku lub nie podlegały opodatkowaniu – w celu dokonania
          korekty przyjmuje się, że dalsze wykorzystanie tego towaru lub usługi jest
          związane wyłącznie z czynnościami zwolnionymi od podatku lub
          niepodlegającymi opodatkowaniu.
    Według art. 91 ust. 7 ustawy:
      Przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy podatnik miał prawo do
      obniżenia kwot podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego od
      wykorzystywanego przez siebie towaru lub usługi i dokonał takiego obniżenia, albo
      nie miał takiego prawa, a następnie zmieniło się prawo do obniżenia kwoty podatku
      należnego o kwotę podatku naliczonego od tego towaru lub usługi.
    Na podstawie art. 91 ust. 7a ustawy:
      W przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku
      dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw
      wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub
      wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość
      początkowa nie przekracza 15 000 zł, korekty, o której mowa w ust. 7, dokonuje się
      na zasadach określonych w ust. 2 zdanie pierwsze i drugie oraz ust. 3. Korekty tej
      dokonuje się przy każdej kolejnej zmianie prawa do odliczeń, jeżeli zmiana ta
      następuje w okresie korekty.
    Stosownie do art. 91 ust. 7b ustawy:
      W przypadku towarów i usług innych niż wymienione w ust. 7a, wykorzystywanych
      przez podatnika do działalności gospodarczej, korekty, o której mowa w ust. 7,
      dokonuje się na zasadach określonych w ust. 1, ust. 2 zdanie trzecie i ust. 3, z
      zastrzeżeniem ust. 7c.
    Na mocy art. 91 ust. 7c ustawy:
      Jeżeli zmiana prawa do obniżenia podatku należnego wynika z przeznaczenia
      towarów lub usług, o których mowa w ust. 7b, wyłącznie do wykonywania czynności,
      w stosunku do których nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego, lub
      wyłącznie do czynności, w stosunku do których takie prawo przysługuje – korekty, o
      której mowa w ust. 7, dokonuje się w deklaracji podatkowej składanej za okres
      rozliczeniowy, w którym wystąpiła ta zmiana. Korekty tej nie dokonuje się, jeżeli od

      końca okresu rozliczeniowego, w którym wydano towary lub usługi do użytkowania,
      upłynęło 12 miesięcy.
    W świetle art. 91 ust. 8 ustawy:
      Korekty, o której mowa w ust. 5-7, dokonuje się również, jeżeli towary i usługi nabyte
      do wytworzenia towaru, o którym mowa w ust. 2, zostały zbyte lub zmieniono ich
      przeznaczenie przed oddaniem tego towaru do użytkowania.
    Z powyższego wynika, że korekta, o której mowa w art. 91 ustawy, odnosi się do takich
    towarów, które stanowią u podatnika środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne
    podlegające amortyzacji, a także grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli
    zostały zaliczone do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych. Ponadto z
    powyższych przepisów wynika, że podatnik jest zobowiązany do rozpoznania prawa do
    odliczenia podatku naliczonego w momencie nabycia towarów i usług oraz dokonania
    ewentualnej korekty tego odliczonego bądź nieodliczonego podatku w przypadku
    późniejszej zmiany przeznaczenia nabytych towarów i usług lub zmiany sposobu
    wykorzystania.
    Przepisy art. 91 ustawy wprowadzają konstrukcję korekty podatku naliczonego
    dokonywanej z uwagi na zmianę struktury sprzedaży albo na zmianę pierwotnego
    przeznaczenia towaru lub usługi (z którą związany jest podatek naliczony). Wprowadzenie
    procedury korekty związane jest z faktem, że we wspólnym systemie VAT obowiązuje
    zasada odliczenia niezwłocznego, tzn. w momencie nabycia. W tym momencie czasowym
    związek towaru z danym rodzajem czynności (opodatkowane, zwolnione, mieszane) ma
    zazwyczaj charakter planowany. Do czasu faktycznego wykorzystania nabytego towaru lub
    usługi faktyczny związek z danym rodzajem czynności może się zmienić, przekreślając
    prawo do odliczenia albo uzasadniając dokonanie odliczenia. Jednocześnie przepisy
    wprowadzają szczególny tryb korekty do wybranych składników majątku. Z uwagi na
    zazwyczaj wieloletni okres wykorzystania składników majątku zaliczanych do środków
    trwałych oraz nieruchomości ustawa przyjmuje zasadę dokonywania cząstkowej i
    równomiernej korekty w dłuższym czasie (dla nieruchomości przez 10 lat, a dla
    pozostałych składników majątku przez 5 lat). Regulacje te mają na celu urealnienie
    odliczenia podatku naliczonego. Ustawa zakłada bowiem, że środki trwałe (jako dobra o
    charakterze trwałym) zużywają się w określonym czasie, a nie jednorazowo. W tym też
    czasie stopniowo konsumowane jest prawo do odliczenia i należy je oceniać w dłuższej
    perspektywie czasu, a nie jednorazowo.
    Analiza powołanych wyżej przepisów jednoznacznie wskazuje, że w przypadku zmiany
    przeznaczenia środka trwałego, tj. zarówno w sytuacji, gdy podatnik miał prawo do
    obniżenia kwot podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego od
    wykorzystywanego przez siebie towaru lub usługi i dokonał takiego obniżenia, jak również
    w sytuacji, gdy nie miał takiego prawa, a następnie zmieniło się prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tego towaru lub usługi, podatnik jest
    obowiązany dokonać korekty podatku.
    Jak wynika z opisu sprawy, Inwestycja będąca w budowie, która nie została zakończona i
    nie nastąpiło jej pierwsze użycie, mają Państwo m.in. zamiar oddania Inwestycji w
    dzierżawę lub najem na rzecz innego podmiotu lub podmiotów, które w ramach własnej
    działalności będą świadczyły usługi lecznicze w określonych specjalnościach, w ramach
    Wariantu I. Alternatywą jest również Wariant II, w ramach którego rozważają Państwo
    przeniesienie Inwestycji na rzecz innego podmiotu jako zbycie ZCP. Zatem w tej sytuacji
    należy wskazać, że nie wykluczają Państwo wykorzystania powstałej Inwestycji do
    wykonywania czynności opodatkowanych ani czynności niepodlegających, jednocześnie –
    jak wynika z wniosku – nie przeznaczyli jej jeszcze Państwo do wykonywania czynności
    niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Wobec tego dopiero w momencie podjęcia decyzji o dzierżawie lub najmie Inwestycji na
    rzecz innego podmiotu nastąpi jednoznaczne określenie przeznaczenia Inwestycji, tj.

    nabywanych towarów i usług na jej wytworzenie, do wykonywania czynności
    opodatkowanych w ramach Wariantu I. Jednocześnie, jak wskazano powyżej, na moment
    nabywania towarów i usług związanych z budową Inwestycji, dopuszczali Państwo
    możliwość wykorzystywania jej w ramach czynności opodatkowanych, jak również
    czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT.
    W konsekwencji w tej sytuacji, skoro na etapie realizacji Inwestycji nie wykluczyli Państwo
    wykorzystania jej do wykonywania czynności opodatkowanych, ani do czynności
    niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT to podjęcie jednoznacznej decyzji o
    oddaniu Inwestycji w dzierżawę lub najem na rzecz innego podmiotu lub podmiotów w
    ramach czynności opodatkowanych nie będzie stanowiło zmiany przeznaczenia nabytych
    towarów i usług przed oddaniem Inwestycji do użytkowania.
    Tym samym, przysługuje Państwu prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego
    z faktur dokumentujących zakup towarów i usług związanych z Inwestycją, zgodnie z art.
    86 ust. 1 ustawy.
    Należy zaznaczyć, że jeżeli nie dokonali Państwo odliczenia podatku naliczonego z faktur
    dokumentujących poniesione wydatki na realizację Inwestycji, to będziecie Państwo do
    tego uprawnieni na zasadach zawartych w art. 86 ust. 10, ust. 11 i ust. 13 ustawy, z
    uwzględnieniem art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Tym samym w tej sytuacji nie znajdzie
    zastosowania art. 91 ust. 8 ustawy, ponieważ de facto nie wystąpi zmiana przeznaczenia
    nabytych towarów i usług przed oddaniem Inwestycji do użytkowania.
    Podsumowując, stwierdzam, że przeznaczając w całości Inwestycję jako służącą
    działalności gospodarczej w postaci najmu lub dzierżawy uprawnieni są Państwo do
    odliczenia podatku VAT naliczonego o wartość podatku VAT od towarów i usług nabytych
    w celu wytworzenia Inwestycji. Jeżeli nie odliczyli Państwo podatku naliczonego na
    bieżąco, to będą Państwo do tego uprawnieni na zasadach zawartych w art. 86 ust. 10,
    ust. 11 i ust. 13 ustawy, z uwzględnieniem art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania pierwszego zadanego we wniosku
    należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dniu wydania postanowienia o odmowie wszczęcia interpretacji
    indywidualnej, tj. 12 grudnia 2019 r.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego.
    Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy
    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego
    podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową
    interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego, w
    szczególności na wskazaniu przez Państwa, że „Na dzień dzisiejszy Wnioskodawca szacuje
    iż, wynagrodzenie z tytułu dzierżawy/najmu umożliwi zwrot poniesionych nakładów
    inwestycyjnych. Przewidywany okres to maksymalnie 15 lat. Wnioskodawca dążyć będzie
    do osiągnięcia maksymalnie szybkiego zwrotu nakładów”, oraz że „Wnioskodawca szacuje
    że relacja % o której mowa powyżej powinna wynieść ok 7% rocznie wartości inwestycji

    (...)”. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź
    celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w
    tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Niniejsza interpretacja dotyczy prawa do dokonania korekty podatku VAT naliczonego w
    związku z nabyciem towarów i usług w celu wytworzenia Inwestycji, która zostanie
    przeznaczona do działalności opodatkowanej podatkiem VAT w postaci najmu lub
    dzierżawy (pytanie pierwsze zadane we wniosku). Natomiast w części dotyczącej prawa
    podmiotu, do którego w ramach wkładu niepieniężnego wniesiona zostanie Inwestycja, do
    dokonania korekty podatku VAT naliczonego w związku z nabyciem towarów i usług w celu
    wytworzenia Inwestycji, która zostanie przeznaczona przez ten podmiot na prowadzenie
    działalności w zakresie najmu lub dzierżawy (pytanie drugie zadane we wniosku) zostało
    wydane 10 kwietnia 2025 r. postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia nr
    0112-KDIL1-2.4012.477.2019.12.AS.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.