Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP4/443-55/14-2/EWW
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2014-04-03
Teza: Opodatkowanie sprzedaży działek przeznaczonej pod zabudowę
Słowa kluczowe: dostawa; działki; grunty; opodatkowanie; podatnik
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 4 lutego 2014 r. (data wpływu 10 lutego 2014 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania Wnioskodawcy za podatnika w związku ze sprzedażą działek przeznaczonych pod zabudowę – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 10 lutego 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania Wnioskodawcy za podatnika w związku ze sprzedażą działek przeznaczonych pod zabudowę.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca na podstawie umowy darowizny z dnia 10 marca 2000 r. otrzymał nieruchomość niezabudowaną działkę rolną oznaczoną nr 139, obręb ewidencyjny P., ulica W. o powierzchni 0,6 ha (numer księgi wieczystej (…)).

W dniu 15 kwietnia 2011 r. Wnioskodawca otrzymał, na swój wniosek, z Urzędu Gminy W. zaświadczenie z informacją, że działka nr (\`(...)\`) położona w obrębie P. (gmina W.) nie posiada obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy W. z dnia 29 grudnia 2009 r., ww. działka nr (\`(...)\`) położona jest na terenie oznaczonym symbolem M przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną.

Mając w planach wybudowanie na ww. działce nr (\`(...)\`), na swoje potrzeby, domu jednorodzinnego, Wnioskodawca podjął działania celem uzyskania warunków zabudowy. Celem pozyskania środków finansowych na wybudowanie domu na części działki nr (\`(...)\`), Wnioskodawca podjął decyzję o podziale działki nr (\`(...)\`) na mniejsze i sprzedaży części wydzielonych działek, a pozostawienie sobie jednej z nich celem budowy dla siebie domu jednorodzinnego.

Stosowne wnioski Wnioskodawca złożył w Urzędzie Gminy W. w dniu 14 czerwca 2011 r. Decyzjami (\`(...)\`) do (\`(...)\`) z dnia 8 maja 2012 r. ustalone zostały warunki zabudowy dla poszczególnych części działki nr (\`(...)\`) obręb P., Gmina W. (decyzje stały się ostateczne w dniu 14 czerwca 2012 r.). Decyzją Wójta Gminy W. nr (\`(...)\`) z dnia 24 lipca 2012 r. zatwierdzono projekt podziału nieruchomości  działki nr (\`(...)\`) położonej w P., Gmina W. na działki nr: (\`(...)\`)/1, (\`(...)\`)/2, (\`(...)\`)/3, (\`(...)\`)/4, (\`(...)\`)/5, (\`(...)\`)/6. Działka (\`(...)\`)/6 stanowi drogę wewnętrzną  dojazdową do pozostałych działek od drogi publicznej. Decyzja podziałowa stała się ostateczna w dniu 8 sierpnia 2012 r.

Uchwałą nr (\`(...)\`) Rady Gminy W. z dnia 30 stycznia 2013 r. (publikacja w dzienniku urzędowym w dniu 3 czerwca 2013 r.) został ustanowiony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w obrębie wsi P., Gmina W.

Wnioskodawca niezabudowaną działkę rolną nr (\`(...)\`) obręb P., Gmina W. nabył w dniu 10 marca 2000 r. drogą darowizny do majątku osobistego. Wnioskodawca nie prowadził i nie prowadzi działalności gospodarczej. Działka nr (\`(...)\`) nie była przedmiotem umowy dzierżawy ani też żadnej innej umowy zobowiązaniowej. Wnioskodawca dokonał podziału działki nr (\`(...)\`) celem sprzedaży części wydzielonych działek, aby pozyskać środki finansowe na budowę dla siebie domu na jednej z wydzielonych działek. Wnioskodawca nie był i nie jest właścicielem ani też współwłaścicielem innych nieruchomości. Nieruchomości te nie służą uzyskiwaniu korzyści majątkowych i są wykorzystywane na potrzeby osobiste Wnioskodawcy. Wnioskodawca nie prowadził intensywnych działań marketingowych celem pozyskania kupca/kupców na wydzielone działki. W lutym 2013 r. zostało zamieszczone jedno ogłoszenie o sprzedaży jednej działki w serwisie allegro. Obecnie do Wnioskodawcy, na zasadzie tzw. „poczty pantoflowej” (informacji od sąsiadów) zgłosił się potencjalny kupiec, który jest zainteresowany nabyciem działek nr (\`(...)\`)/1, (\`(...)\`)/2, (\`(...)\`)/3, na których planuje wybudowanie na własne potrzeby domu jednorodzinnego. Wnioskodawca ma zamiar dokonania sprzedaży części wydzielonych z działki nr (\`(...)\`) działek.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

Czy sprzedaż przez Wnioskodawcę kilku wydzielonych z działki nr (\`(...)\`) działek wypełni definicję działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług? Czy Wnioskodawca w związku z czynnością sprzedaży działek wstąpi w rolę podatnika podatku VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Art. 2 pkt 6 ustawy stanowi, że przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Zgodnie zatem z ww. przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy.

W świetle art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (\`(...)\`). Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel i rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy).

W świetle powyższego należy stwierdzić, że każdy kto dokonuje czynności, które zmierzają do przyszłego wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Tym samym, wykorzystywanie majątku prywatnego przez osobę fizyczną stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zatem podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym przypadku nieruchomości, jest ustalenie czy działanie to można uznać za wykorzystywanie towarów w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności handlowej. Określony w cytowanej ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie o podatku od towarów i usług, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. W kontekście powyższego nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

W kwestii opodatkowania dostawy gruntów istotne jest, że Wnioskodawca w celu dokonania sprzedaży gruntu nie podjął aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, nie angażował środków podobnych do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje tym, że nie można uznać go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług. Sprzedaż gruntu (wydzielonych działek) przez Wnioskodawcę nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.) zwanej dalej ustawą  opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez dostawę towarów  stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy  rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii (art. 2 pkt 6 ustawy).

Zgodnie zatem z ww. przepisami grunty spełniają definicję towaru wynikającą z powyższego przepisu, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega jednak opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

W świetle art. 15 ust. 1 ustawy  podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel i rezultat takiej działalności.

Jak wynika natomiast z art. 15 ust. 2 ustawy działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Określony w cytowanej ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej  zawarta w ustawie  ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.

Stosownie do art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE L 347.1 ze zm.; dalej: Dyrektywa)  „podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

Zarówno z brzmienia powołanego przepisu Dyrektywy, jak i art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy wynika, że warunkiem niezbędnym do uznania danego podmiotu za podatnika podatku VAT jest ustalenie, czy działa on niezależnie, jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik czy wykonujący wolny zawód.

Należy zauważyć, że dla uznania danego podmiotu za podatnika nie ma znaczenia rezultat prowadzonej działalności. Oznacza to, że aby uznać działalność podmiotu za działalność gospodarczą nie jest konieczne, aby przyniosła ona jakiekolwiek efekty. Podatnikiem jest zatem również podmiot prowadzący działalność generującą straty, a nawet podmiot, który w ogóle nie dokona żadnej sprzedaży.

Za podatnika należy uznać również osobę, która zadeklarowała zamiar prowadzenia działalności gospodarczej i poczyniła w tym celu pewne nakłady, mimo że sama działalność gospodarcza jeszcze się nie rozpoczęła, nawet w sytuacji, jeśli nigdy nie zostanie rozpoczęta. Działalność gospodarcza może składać się z kilku następujących po sobie transakcji. Czynności przygotowawcze, takie jak nabycie nieruchomości, które stanowią część tych transakcji, powinny być również traktowane jako działalność gospodarcza.

Poniesienie wstępnych wydatków inwestycyjnych w celu i z zamiarem rozpoczęcia przyszłej działalności gospodarczej należy również uznać za działalność gospodarczą.

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C 181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalności gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.

Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

W niniejszej sprawie konieczne stało się zatem ustalenie, czy w świetle przedstawionych informacji Zainteresowany w celu planowanej sprzedaży działek wydzielonych z działki nr 139, podejmował będzie aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkować będzie koniecznością uznania go za podmiot prowadzący „działalność gospodarczą” w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż ta nastąpi w ramach zarządu jego majątkiem prywatnym.

W rozumieniu powyższych twierdzeń pomóc mogą zapisy orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w myśl którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT.

Z opisu sprawy wynika, że Zainteresowany w drodze darowizny do majątku osobistego otrzymał w dniu 10 marca 2000 r. nieruchomość  niezabudowaną działkę rolną o powierzchni 0,6 ha. Z informacji uzyskanych z urzędu gminy wynikało, że działka ta nie posiada obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego zatwierdzonego uchwałą rady gminy w grudniu 2009 r., położona jest ona na terenie oznaczonym symbolem M  przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Wnioskodawca planował wybudowanie na swoje potrzeby mieszkaniowe domu jednorodzinnego położonego na ww. działce. W związku z tym, podjął działania mające na celu uzyskanie warunków zabudowy.

Aby pozyskać środki finansowe na wybudowanie tego domu, Zainteresowany podjął jednak decyzję o podziale działki nr (\`(...)\`) na mniejsze i sprzedaży części wydzielonych działek, a pozostawienie sobie jednej z nich celem budowy dla siebie domu jednorodzinnego.

W urzędzie gminy Wnioskodawca złożył stosowne wnioski i decyzjami z dnia 8 maja 2012 r. ustalone zostały warunki zabudowy dla poszczególnych części działki nr (\`(...)\`). W dniu 24 lipca 2012 r. zatwierdzony został projekt podziału działki nr (\`(...)\`) na mniejsze działki nr: (\`(...)\`)/1, (\`(...)\`)/2, (\`(...)\`)/3, (\`(...)\`)/4, (\`(...)\`)/5, (\`(...)\`)/6  stanowiącą drogę dojazdową do pozostałych działek od drogi publicznej. Uchwałą rady gminy z dnia 30 stycznia 2013 r. został natomiast ustanowiony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu na którym położone są przedmiotowe działki.

Zainteresowany poinformował, że nie prowadził i nie prowadzi działalności gospodarczej. Przedmiotowe nieruchomości nie służą mu do uzyskiwania korzyści majątkowych i są wykorzystywane na potrzeby osobiste Wnioskodawcy. Działka nr (\`(...)\`) nie była przedmiotem umowy dzierżawy ani też żadnej innej umowy zobowiązaniowej. Zainteresowany nie był i nie jest właścicielem ani też współwłaścicielem innych nieruchomości. Dokonał on podziału działki nr (\`(...)\`) celem sprzedaży części wydzielonych działek, aby pozyskać środki finansowe na budowę dla siebie domu na jednej z wydzielonych działek. Wnioskodawca ma zamiar dokonania sprzedaży części wydzielonych z działki nr (\`(...)\`) działek. Nie prowadził on intensywnych działań marketingowych celem pozyskania kupca/kupców na wydzielone działki. W lutym 2013 r. zostało zamieszczone jedno ogłoszenie o sprzedaży jednej działki w serwisie allegro. Obecnie do Zainteresowanego, na zasadzie tzw. „poczty pantoflowej” (informacji od sąsiadów), zgłosił się potencjalny kupiec, który jest zainteresowany nabyciem działek nr (\`(...)\`)/1, (\`(...)\`)/2, (\`(...)\`)/3, na których planuje wybudowanie na własne potrzeby domu jednorodzinnego.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie wystąpiły pojedyncze z okoliczności wskazanych przykładowo w treści orzeczeń TSUE, związane z podziałem nieruchomości i wystąpieniem o warunki zabudowy, jednak zaznaczyć należy, że powyższe dotyczy gruntu otrzymanego w drodze darowizny (a zatem nie nabytego w celu dalszej odsprzedaży) oraz niewykorzystywanego do celów zarobkowych. Podkreślenia wymaga również, że Wnioskodawca wprawdzie dokonał podziału działki nr (\`(...)\`) na kilka mniejszych (w tym jedną stanowiącą drogę dojazdową) oraz wystąpił o warunki zabudowy dla nich, jednak podstawą podjęcia takich działań był zamiar wybudowania własnego domu jednorodzinnego i zapewnienie środków do realizacji tego przedsięwzięcia.

Przedstawione okoliczności faktyczne sprawy w żadnym zakresie nie wskazują, że aktywność Wnioskodawcy w przedmiocie zbycia przedmiotowych działek jest porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem. Jak wskazuje opis sprawy, celem nadrzędnym wszystkich działań podejmowanych przez Zainteresowanego jest w istocie wybudowanie własnego domu jednorodzinnego, zaś sprzedaż przedmiotowych działek ma umożliwić mu pozyskanie niezbędnych środków finansowych na ten cel.

Prawidłowe jest wobec tego przyjęcie, że Wnioskodawca, tak jak każda osoba fizyczna posiadająca nieruchomość, w ramach prawidłowego zarządu swoim majątkiem prywatnym, dokonuje jego zbycia. Nie można bowiem uznać, że czynności dokonane przez Zainteresowanego w tym zakresie przybrały formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą i zorganizowaną.

Wobec powyższego, zbycie kilku działek wchodzących w skład nieruchomości otrzymanej w darowiźnie, nie będzie stanowić działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdyż brak jest przesłanek świadczących o takiej aktywności Wnioskodawcy w przedmiocie zbycia przedmiotowych działek, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem. To wskazuje, że w takim przypadku będziemy mieli do czynienia z czynnościami mieszczącymi się w ramach zarządu majątkiem prywatnym – niemających cech działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy.

Mając zatem na uwadze przedstawiony opis sprawy i obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa oraz orzecznictwo należy stwierdzić, że Zainteresowany dokonując dostaw kilku działek wydzielonych z nieruchomości otrzymanej w darowiźnie, będzie korzystał z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, a zatem w odniesieniu do tych czynności nie będzie można uznać go za podatnika prowadzącego w tym zakresie działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy.

Podsumowując, sprzedaż wydzielonych działek której zamierza dokonać Wnioskodawca, nie wypełni definicji działalności gospodarczej, zawartej w art. 15 ust. 2 ustawy, w związku z czym Zainteresowany z tego tytułu nie wstąpi w rolę podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. Zatem sprzedaż działek nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.