Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB3/423-293/13-2/JG
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2013-09-20
Teza: Czy wydatki poniesione na wykupienie dla pracowników podróży (potwierdzone FV wystawioną przez biuro podróży) będą mogły być uznane za koszty uzyskania przychodu w myśl przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (art. 15 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm.)?
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; pracownik; wydatek
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością przedstawione we wniosku z dnia 18 czerwca 2013 r. (data wpływu 21 czerwca 2013 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 21 czerwca 2013 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący opis zdarzenia przyszłego.

Wnioskodawca jest osobą prawną prowadzącą działalność w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych. Podstawowym profilem działalności Spółki jest park rekreacyjny oraz organizowanie i przeprowadzanie tematycznych programów dla dzieci i młodzieży, spośród których głównym jest program „Z piratami dookoła świata”. Przeprowadzenie programu polega na odegraniu przez przeszkolonych animatorów wyreżyserowanego spektaklu, podczas którego dziecko ma uwierzyć, że podróżuje na statku pirackim dookoła świata szukając skarbów. Aby wzmocnić przeżycia animatorzy są ucharakteryzowani (poprzez odpowiedni ubiór oraz wymalowanie) w zależności od „wioski” w której występują.

Spółka osiąga przychody poprzez sprzedaż biletów za wejście na teren parku lub uczestnictwo w programie tematycznym.

Wnioskodawca posiada 5,8 ha terenu, który musiał przygotować do wykonywanej działalności. Przygotowanie polegało m.in. na wykopaniu stawów oraz sukcesywnym budowaniu i wyposażaniu kolejnych punktów programów, tj. wioska Indian, wioska Masajów, domek lal, świat bajek, wioska piracka. Przygotowanie pojedynczego stanowiska (np. wioski Indian) wymagało poniesienia licznych wydatków: wybudowania wigwamu, nabycia rekwizytów (tj. namioty), elementów wystroju zarówno wnętrz, jak i placu przed wigwamem, konsultacji z ekspertami, nabycia odpowiednich strojów oraz przeszkolenia animatorów. Wszystkie one (wydatki) były niezbędne aby udało się urealnić wygląd wybudowanej wioski do jej autentycznego odpowiednika. Spółka sukcesywnie co roku wzbogaca park oraz programy o nowe elementy, tj. nowe place zabaw, linaria czy programy wielkanocne.

W najbliższych planach Wnioskodawcy jest urozmaicenie głównego programu, a także atrakcyjności parku o wioskę nawiązującą tematycznie do kultury chińskiej. Wnioskodawca chce stworzyć „wioskę chińską” w całości własnymi siłami. W tym celu planuje wykupić pracownikom odpowiedzialnym za ten projekt wycieczkę po Republice Chińskiej. Zadaniem oddelegowanych pracowników będzie poznanie kultury chińskiej, a także przygotowanie dokumentacji fotograficznej i video oraz zakup niezbędnych rekwizytów i strojów dla animatorów. Wszystko to pomoże stworzyć „wioskę chińską” oraz scenariusz kolejnego elementu programu.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy wydatki poniesione na wykupienie dla pracowników podróży (potwierdzone FV wystawioną przez biuro podróży) będą mogły być uznane za koszty uzyskania przychodu w myśl przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (art. 15 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm.)?

Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki poniesione na wykupienie podróży dla pracowników stanowią koszty uzyskania przychodów w myśl art. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Głównym profilem działalności Spółki jest park rekreacyjny oraz programy tematyczne dla dzieci. Z uwagi na rosnącą konkurencję warunkiem powrotu klienta do parku jest ciągłe urozmaicanie programu oraz wzbogacanie parku rekreacyjnego o kolejne budowle, tak aby klient co roku mógł zobaczyć na terenie coś nowego. Aby więc, zgodnie z art. 15 ww. ustawy, zabezpieczyć źródło przychodów (sprzedawane bilety wstępu na park rekreacyjny, bilety na udział w programie) konieczne jest poniesienie nakładów na budowę kolejnego elementu parku.

Zdaniem Spółki, nakładem takim jest m.in. wykup pracownikom profesjonalnej wycieczki objazdowej z wyspecjalizowanym biurem podróży. Budowa „chińskiej wioski”, a także napisanie scenariusza do programu wymaga poznania kultury i wyglądu zabytkowych atrakcji Chin. Udział pracowników w licznych przedstawieniach, a także możliwość zakupu oryginalnych elementów wystroju oraz strojów dla animatorów z pewnością przyczyni się do stworzenia bardzo atrakcyjnego elementu infrastruktury parku, który przyciągnie klientów, a zatem zabezpieczy źródło przychodów.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 (…).

Konstrukcja przepisu dotyczącego kosztów uzyskania przychodów daje podatnikowi możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów (nie wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych), pod warunkiem, że wykaże ich bezpośredni bądź pośredni związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Tak więc, kosztami uzyskania przychodów są wszelkie, racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, z wyjątkiem wymienionych w art. 16 ust. 1 ww. ustawy.

Zatem, aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodów, między tym kosztem a przychodem musi istnieć związek przyczynowo – skutkowy. Chodzi tu o związek tego typu, że poniesienie kosztu ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu. Przez koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami należy rozumieć te koszty, których poniesienie wpływa bezpośrednio na uzyskanie przychodu z danego źródła. Są to więc wszelkie koszty, których poniesienie jest niezbędne, aby określone źródło przychodów przyniosło konkretne przychody. Aby uznać dany wydatek za koszt uzyskania przychodów nie jest konieczne w każdym przypadku wykazanie między nim a przychodem bezpośredniego związku. Należy zaznaczyć, że kosztami uzyskania przychodów są wszystkie wydatki poniesione w celu uzyskania przychodów, w tym również w celu zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów, tak aby to źródło przynosiło przychody także w przyszłości. Wobec powyższego, kosztami będą również koszty pośrednie związane z uzyskiwanymi przychodami, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.

Kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki koszt, który spełnia łącznie następujące warunki:

*   został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika,
*   jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
*   pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
*   poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów,
*   został właściwie udokumentowany,
*   nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Należy przy tym zauważyć, że definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach, należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. Podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą winien zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodu. Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania przychodu odnosi ewidentne korzyści albowiem o ten koszt zmniejsza podstawę opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodu.

Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, że jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Podatnik zobowiązany jest więc wykazać nie tylko fakt poniesienia danego wydatku, ale także jego celowość i racjonalność. Przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodów, nie można uznać za koszt wydatków, których charakter budzi wątpliwości.

W tym miejscu należy zauważyć, iż ustawodawca nie definiuje, co należy rozumieć pod pojęciami: „w celu” osiągnięcia przychodu, jak i „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła przychodów.

Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN, pojęcie:

1.  „celowość” oznacza: „przydatność do jakichś potrzeb”, „świadome zmierzanie do celu”, „taki przebieg zjawisk, zdarzeń, działań ludzkich, jakby w swym rozwoju zmierzały one do określonego celu”,
2.  „zabezpieczyć” oznacza: „zapewnienie ochrony przed czymś niebezpiecznym lub szkodliwym”, „uczynienie bezpiecznym”, „zapewnienie utrzymania czegoś w dotychczasowym stanie”, „zapewnienie komuś środków do życia”, „zapewnienie zaspokojenia roszczenia lub wykonanie kary”, natomiast
3.  „zachować” oznacza: „pozostać w posiadaniu czegoś”, „dochować coś w niezmienionym stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”, „uchronić przed zapomnieniem”.

Można więc przyjąć, iż koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów to takie koszty, które są poniesione w trakcie dążenia do uzyskania przychodów. Określony cel musi być widoczny w momencie ponoszenia kosztu. Ponadto poniesione koszty winny omawiany cel realizować lub co najmniej zakładać jego realność. Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób.

Z opisu sprawy wynika, że Spółka prowadzi park rekreacyjny oraz organizuje i przeprowadza tematyczne programy dla dzieci i młodzieży. W najbliższym czasie Wnioskodawca zamierza podnieść atrakcyjność parku poprzez stworzenie w całości własnymi siłami „wioski chińskiej”. W tym celu planuje wykupić pracownikom odpowiedzialnym za ten projekt wycieczkę objazdową po Republice Chińskiej. Zadaniem oddelegowanych pracowników będzie poznanie kultury chińskiej, a także przygotowanie dokumentacji fotograficznej i video oraz zakup niezbędnych rekwizytów i strojów dla animatorów.

W kontekście powyższego Spółka zadała pytanie, czy wydatki poniesione na wykupienie dla pracowników podróży będą mogły być uznane za koszty uzyskania przychodów?

Poniesienie nakładów na budowę kolejnego elementu parku zabezpieczy – zdaniem Spółki – źródło przychodów, które uzyskuje ze sprzedaży biletów wstępu oraz biletów na udział w programie.

Wybudowanie „chińskiej wioski”, a także napisanie scenariusza do programu wymaga poznania kultury i wyglądu zabytkowych atrakcji Chin, a to zapewni – w ocenie Wnioskodawcy – wykup pracownikom profesjonalnej wycieczki objazdowej z wyspecjalizowanym biurem podróży.

Odwołując się do definicji słownikowej słowa „wycieczka”, oznacza ono „wędrówkę lub wyjazd w celach turystycznych” (Internetowy słownik języka polskiego PWN http://sjp.pwn.pl).

Natomiast turystyka zorganizowana, to zorganizowana forma wypoczynku dla wielu osób, którym zapewnia się całodzienne wyżywienie, rozrywki itp.

Przedstawiony przez Wnioskodawcę opis zdarzenia przyszłego wskazuje na typowo wypoczynkowy charakter przedmiotowego wyjazdu (wycieczki). Charakteru tego wyjazdu nie zmienia fakt, że „przy okazji” oddelegowani pracownicy będą poznawać kulturę chińską, przygotują dokumentację fotograficzną i video oraz zakupią niezbędne rekwizyty i stroje dla animatorów. Każdy bowiem uczestnik wycieczki turystycznej poznaje kulturę zwiedzanego kraju, jego zabytki, a także nabywa przedmioty charakterystyczne dla danego regionu świata oraz poprzez wykonywanie zdjęć (video) dokumentuje swój pobyt na wycieczce. Powyższe nie stanowi jednak o służbowym charakterze tego wyjazdu.

Podsumowując, należy stwierdzić, że wydatki poniesione na wycieczkę turystyczną, ze względu na jej typowo wypoczynkowy charakter, nie będą mogły stanowić kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Końcowo, tut. Organ zauważa, że pełna weryfikacja prawidłowości zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów może być dokonana jedynie w toku postępowania podatkowego lub kontrolnego, będącego poza zakresem instytucji interpretacji indywidualnej, do której zastosowanie mają przepisy określone w art. 14h (w zamkniętym katalogu) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.). Dokonując bowiem interpretacji indywidualnej organ podatkowy działający z upoważnienia Ministra Finansów przedstawia jedynie swój pogląd dotyczący wykładni treści analizowanych przepisów i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego (którego elementy przyjmuje jako podstawę rozstrzygnięcia bez weryfikacji).

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.