Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP4/443-151/14-4/EWW
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2014-07-02
Teza: Zwolnienie od podatku sprzedaży działki na której znajduje się złoże kruszywa.
Słowa kluczowe: dostawa; działki; grunty; opodatkowanie; podatnik; zwolnienie
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku z dnia 12 marca 2014 r. (data wpływu 31 marca 2014 r.) uzupełnionym pismem sygnowanym datą 12 marca 2014 r. (data wpływu 16 czerwca 2014 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku sprzedaży działki niezabudowanej – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 31 marca 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku sprzedaży działki niezabudowanej. Wniosek uzupełniono pismem sygnowanym datą 12 marca 2014 r. (data wpływu 16 czerwca 2014 r.) o doprecyzowanie opisu sprawy.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

W dniu 18 września 1998 r. Wnioskodawca nabył wraz z żoną od Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa m.in. działkę nr 29/5 o powierzchni 65,8916 ha, na której jest zlokalizowane złoże kruszywa o pow. 7,9176 ha o zasobach ok. 749 tys. mg, co do której żona uzyskała koncesję uprawniającą do wydobywania kruszywa, na mocy decyzji Wojewody z dnia 11 grudnia 1998 r., ważnej do dnia 31 grudnia 2018 r. Mimo uzyskania tejże koncesji żona nie rozpoczęła działalności polegającej na eksploatacji wspomnianego złoża.

W dniu 3 marca 2014 r. Zainteresowany wraz z żoną zawarli przedwstępną umowę sprzedaży, w której zobowiązali się dokonać geodezyjnego podziału nieruchomości i wydzielenia z niej mniejszej działki gruntowej, o powierzchni nie mniejszej niż 7,9176 ha (to jest części działki na której jest zlokalizowane złoże kruszywa  piasku o pow. 7,9176 ha o zasobności ok. 749,25 tys. mg), założyć nową księgę wieczystą dla wydzielonej działki, zrzec się koncesji w celu uzyskania jej przez kupującego. Umową przedwstępną zobowiązali się oni do sprzedaży kupującemu nieruchomości powstałej z podziału działki nr 29/5 wraz ze zlokalizowanym na tej działce złożem kruszywa naturalnego.

W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy działka nr 29/5 jest przeznaczona pod teren użytków zielonych, pod teren projektowanej eksploatacji powierzchniowej kruszywa naturalnego, pod teren dolesień. Wnioskodawca zaznaczył, że nie prowadzi działalności gospodarczej, jego żona jest natomiast czynnym podatnikiem podatku z tytułu prowadzonej działalności rolniczej. Żona Zainteresowanego również nie prowadzi działalności gospodarczej.

Nigdy też wcześniej Wnioskodawca wraz z małżonką nie prowadzili działalności gospodarczej. Zainteresowany zaznaczył, że cały ich majątek jest objęty współwłasnością ustawową. Osiąga on ponadto z żoną przychody z tytułu najmu prywatnego.

W uzupełnieniu do wniosku Wnioskodawca wskazał, że:

*   powodem sprzedaży działki jest potrzeba uzyskania środków pieniężnych;
*   wcześniej nie dokonywano sprzedaży innych gruntów;
*   Zainteresowany wnioskował o objęcie działki 29/5 planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie projektowanej eksploatacji powierzchniowej kruszywa naturalnego, pod teren dolesień;
*   przedmiotowa działka w planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczona jest pod eksploatację powierzchniową kruszywa naturalnego oraz pod teren zalesień;
*   działka ta jest terenem niezabudowanym;
*   na pytanie: „Czy Zainteresowany jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług? Jeśli tak, to z jakiego tytułu?” – Wnioskodawca udzielił odpowiedzi: „Powtarzam, że małżonka jest czynnym podatnikiem podatku VAT z tytułu prowadzonej działalności rolniczej”;
*   przedmiotowa działka była wykorzystywana w działalności rolniczej żony;
*   działka ta nie była nigdy udostępniana osobom trzecim na podstawie jakiejkolwiek umowy;
*   w związku z jej sprzedażą małżonkowie ponieśli koszty podziału.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy dostawa ww. działki, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów usług, będzie korzystała ze zwolnienia od podatku od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, w omawianym przypadku należy zastosować zwolnienie od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług, gdyż z planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że działka nie jest i nie była przeznaczona pod zabudowę.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

W myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.) zwanej dalej ustawą  opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez dostawę towarów stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii (art. 2 pkt 6 ustawy).

Zgodnie zatem z ww. przepisami grunty spełniają definicję towaru wynikającą z powyższego przepisu, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Wskazać należy, że towarem jest również udział w prawie własności lub użytkowaniu wieczystym nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, ponieważ w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.UE L Nr 347.1 ze zm.)  zwanej dalej Dyrektywą  państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:

1.  określone udziały w nieruchomości,
2.  prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
3.  udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.

Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 121). Ze współwłasnością mamy do czynienia wtedy, gdy własność tej samej rzeczy przysługuje niepodzielnie kilku osobom.

Jak stanowi art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną. Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika. Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu (art. 196 § 2 tego Kodeksu).

W przypadku współwłasności nieruchomości określonej w częściach ułamkowych, każdy ze współwłaścicieli ma określony ułamkiem udział w nieruchomości.

Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli (art. 198 Kodeksu cywilnego).

Zatem współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.

Należy wskazać, że na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług zarówno sprzedaż udziału we współwłasności gruntu na podstawie art. 198 Kodeksu cywilnego, jak i sprzedaż wspólnego gruntu za zgodą wszystkich współwłaścicieli na podstawie art. 199 Kodeksu cywilnego, stanowi odpłatną dostawę towarów.

W myśl art. 31 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 788 ze zm.)  z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków.

W świetle art. 35 tego Kodeksu  w czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy  podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel i rezultat takiej działalności.

Jak wynika natomiast z art. 15 ust. 2 ustawy działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że w dniu 18 września 1998 r. Wnioskodawca nabył wraz z żoną od Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa m.in. działkę nr 29/5 o powierzchni 65,8916 ha, na której jest zlokalizowane złoże kruszywa o pow. 7,9176 ha o zasobach ok. 749 tys. mg, co do której żona uzyskała koncesję uprawniającą do wydobywania kruszywa, na mocy decyzji Wojewody Legnickiego z dnia 11 grudnia 1998 r., ważnej do dnia 31 grudnia 2018 r.

W dniu 3 marca 2014 r. Zainteresowany wraz z żoną zawarli przedwstępną umowę sprzedaży, w której zobowiązali się dokonać geodezyjnego podziału nieruchomości i wydzielenia z niej mniejszej działki gruntowej, o powierzchni nie mniejszej niż 7,9176 ha (to jest części działki na której jest zlokalizowane złoże kruszywa  piasku o pow. 7,9176 ha o zasobności ok. 749,25 tys. mg), założyć nową księgę wieczystą dla wydzielonej działki, zrzec się koncesji w celu uzyskania jej przez kupującego. Umową przedwstępną zobowiązali się oni do sprzedaży kupującemu nieruchomości powstałej z podziału działki nr 29/5 wraz ze zlokalizowanym na tej działce złożem kruszywa naturalnego.

Zainteresowany wnioskował o objęcie działki 29/5 planem zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotowa działka w planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczona jest pod eksploatację powierzchniową kruszywa naturalnego oraz pod teren zalesień. Działka ta jest terenem niezabudowanym. Wnioskodawca zaznaczył, że cały majątek jego jak i małżonki jest objęty współwłasnością ustawową.

Przedmiotem niniejszej sprawy jest ustalenie, czy dostawa ww. działki może korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Przy czym w myśl art. 146a pkt 1 ustawy w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Jednakże zarówno w treści ustawy, jak i przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewiduje dla niektórych czynności obniżone stawki podatku bądź zwolnienie od podatku.

I tak, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.

Powyższe uregulowanie oznacza, że generalnie opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku tych ostatnich opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny budowlane. Pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, będących gruntami leśnymi, rolnymi itp., niebędących terenami budowlanymi są zwolnione od podatku VAT.

Powyższa regulacja stanowi implementację art. 135 ust. 1 lit. k Dyrektywy, zgodnie z którym państwa członkowskie zwalniają z VAT dostawy terenów niezabudowanych, inne niż dostawy terenów budowlanych, o których mowa w art. 12 ust. 1 lit. b Dyrektywy.

Przez tereny budowlane w świetle art. 2 pkt 33 ustawy rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu  zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Z cytowanego przepisu wynika, że nie jest terenem budowlanym grunt, dla którego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje inne przeznaczenie niż pod zabudowę. Analogicznie, w przypadku braku takiego planu, powyższą zasadę należy stosować do decyzji o warunkach zabudowy. W zależności od rodzaju inwestycji będzie to albo decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego albo decyzja o warunkach zabudowy.

W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren budowlany oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę”.

Zatem także w świetle orzeczeń Trybunału, za teren budowlany uznać można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.

Z opisu sprawy wynika, że będąca przedmiotem pytania działka, na której jest zlokalizowane złoże kruszywa, w planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczona jest pod eksploatację powierzchniową kruszywa naturalnego oraz pod teren zalesień. Jest ona terenem niezabudowanym.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że dostawa niezabudowanej działki, objętej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, z którego wynika, że jest ona przeznaczona pod eksploatację powierzchniową kruszywa naturalnego oraz pod teren zalesień – będzie korzystać ze zwolnienia od podatku, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 2 pkt 33 ustawy, ponieważ z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wynika przeznaczenie pod zabudowę tej działki.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.)  minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).

Wobec powyższego, udzielona interpretacja indywidualna jest wiążąca tylko dla Zainteresowanego, a nie dla jego małżonki.

W niniejszej interpretacji rozpatrzono wniosek w podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku sprzedaży działki niezabudowanej. Natomiast w podatku dochodowym od osób fizycznych wydane zostanie odrębne rozstrzygnięcie.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.