Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.567.2025.1.MN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-15
Teza: Obowiązki płatnika związane z wypłatą dodatków dla
zleceniobiorców świadczących usługi opieki domowej za
granicą.
Słowa kluczowe: Niemcy
kwota-kwota dodatkowa
obowiązek-obowiązek płatnika
podróż
płatnik
umowa-umowa o sprawowanie opieki
wyżywienie
zakwaterowanie
zwolnienie-zwolnienie podatkowe
świadczenie-świadczenie pieniężne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Podstawa obliczenia i wysokość podatku.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Szczególne zasady ustalania dochodu.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 3 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Spółka jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą X Spółka z
    ograniczoną odpowiedzialnością (zwana dalej Spółką), która świadczy usługi zarówno w
    Polsce, jak i poza jej granicami według następującego schematu.
    Spółka świadczy usługi w dwóch obszarach:
    a) w zakresie usług (...), które polegają na świadczeniu usług (...) – usługi te świadczone są
      wyłącznie na terytorium Polski.
    b) w zakresie usługi opieki nad osobami w podeszłym wieku i osobami
      niepełnosprawnymi w miejscu zamieszkania podopiecznego wymagającego takiej
      opieki – zwanych dalej usługami opiekuńczymi. Usługi te świadczone są obecnie poza
      granicami Polski – najczęściej na terytorium Niemiec.
    W celu prawidłowego świadczenia usług na rzecz swoich klientów Spółka współpracuje z
    osobami fizycznymi, które w jej imieniu wykonują określone czynności, zaś podstawą
    współpracy pomiędzy Spółką a zatrudnionymi osobami jest umowa cywilnoprawna –
    umowa zlecenia.
    W związku ze świadczeniem usług opieki Spółka zawiera ze współpracującymi z nią
    osobami umowę zlecenia, w ramach której zleceniobiorca wykonuje czynności opieki nad
    osobami w podeszłym wieku, przewlekle chorymi i niepełnosprawnymi w miejscu
    zamieszkania takiej osoby (podopiecznego). Z uwagi na fakt, iż podopieczni, nad którymi
    wykonywana jest opieka, mają miejsce zamieszkania za granicą (najczęściej na terytorium
    Niemiec), czynności wynikające z drugiej umowy są wykonywane wyłącznie na terytorium
    tego państwa. Spółka zawiera ze zleceniobiorcą ogólną umowę (umowę ramową) na
    świadczenie usług opieki, a dodatkowo przy każdym zleceniu opieki nad konkretnym
    podopiecznym w konkretnym czasie zawiera odrębną – szczegółową – umowę na czas
    określony, która będzie szczegółowo precyzowała zasady wykonywania czynności na rzecz
    konkretnego podopiecznego wraz ze wskazaniem tego podopiecznego, wysokości
    wynagrodzenia, okresu wykonywania opieki nad tym konkretnym podopiecznym, etc.
    Wyjazdy zleceniobiorców w celu wykonania usługi opieki trwają od 1 do 3 miesięcy i będą
    powtarzały się w ciągu roku. Przykładowo, w przypadku osoby wyjeżdżającej na 2 miesiące
    umowa szczegółowa zostanie zawarta na okres dwóch miesięcy, a w przypadku osoby
    wyjeżdżającej na 3 miesiące umowa szczegółowa zostanie zawarta na ten okres.
    Po każdym wyjeździe zleceniobiorca powraca do Polski, zaś w okresach pobytu w Polsce
    zleceniobiorca wykonuje w kraju inne czynności zlecone przez Spółkę na podstawie
    odrębnych umów zlecenia.
    Zleceniobiorcy Spółki mają miejsce zamieszkania na terytorium Polski, w związku z czym –
    biorąc także pod uwagę fakt, że podopieczni, nad którymi ma być wykonywana usługa
    opieki, mieszkają za granicą (w przeważającej większości na terytorium Niemiec),
    konieczne jest wysłanie zleceniobiorców do wykonania czynności opiekuńczych za granicę
    – czyli poza miejscowość, w której mieszka zleceniobiorca oraz poza miejscowość, w której
    znajduje się siedziba Spółki.
    Zleceniobiorcy w związku ze świadczeniem usług opieki w Niemczech podlegają
    opodatkowaniu na terytorium Polski – zgodnie z postanowieniami umowy między

    Rzeczpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku, podpisanej w Berlinie dnia
    14 maja 2003 roku (Dz. U. z 2005 roku, nr 12 poz. 90).
    Z uwagi na fakt, iż umowa zlecenia, regulująca wykonywanie przez zleceniobiorcę
    czynności opiekuńczych na terytorium Niemiec, jest wykonywana poza miejscem
    zamieszkania zleceniobiorcy oraz poza miejscem siedziby zleceniodawcy (Spółki), w
    umowach zlecenia zawieranych ze zleceniobiorcami, oprócz wynagrodzenia
    zleceniobiorcy za wykonanie zleconych czynności opiekuńczych, Spółka zobowiąże się do
    zwrotu kosztów przejazdów zleceniobiorcy oraz wypłaty „dodatku z tytułu wykonywania
    usług opieki na terytorium Niemiec”. Dodatek ten będzie zdefiniowany jako „dodatek
    przysługujący zleceniobiorcy z powodu i w związku z wykonywaniem usług opieki poza
    miejscem zamieszkania zleceniobiorcy i poza siedzibą Spółki”.
    Oprócz definicji dodatku oraz jego wysokości umowa zlecenia nie będzie w żaden inny
    sposób regulowała kwestii dodatku. W założeniach stron dodatek ten ma rekompensować
    podwyższone koszty utrzymania zleceniobiorcy w związku ze świadczeniem usług poza
    stałym miejscem zamieszkania zleceniobiorcy. Na koszty te najczęściej składają się koszty
    zakwaterowania, wyżywienia oraz koszty innych drobnych wydatków związanych z
    pobytem za granicą w związku ze świadczeniem usług opieki.
    Spółka rozważa wprowadzenie dodatku w stawce dziennej lub dodatku w stawce
    miesięcznej, przy czym jeżeli dodatek zostanie określony w stawce miesięcznej, to będzie
    pomniejszany proporcjonalnie do ilości dni pobytu za granicą w związku ze świadczeniem
    usług opiekuńczych przez zleceniobiorcę.
    Spółka nie będzie zapewniała zleceniobiorcy nieodpłatnie wyżywienia oraz
    zakwaterowania. Wyżywienie i zakwaterowanie będzie zapewniał podopieczny, przy czym
    z tego tytułu zleceniobiorca będzie zobowiązany do ponoszenia na rzecz podopiecznego
    ryczałtowej opłaty w wysokości 10 euro za dzień (5 euro za wyżywienie i 5 euro za
    zakwaterowanie). Rozliczenia tych kwot będą odbywały się za pośrednictwem Spółki, która
    potrąci odpowiednią kwotę z wynagrodzenia zleceniobiorcy, a następnie pozwoli na
    potrącenie swojemu klientowi odpowiedniej kwoty z należnego jej wynagrodzenia za
    świadczenie usług opieki. Przy czym podopieczni nie będą wystawiali jakichkolwiek
    rachunków z tytułu udostępnienia zleceniobiorcom wyżywienia i zakwaterowania (w cenie
    łącznej 10 euro dziennie).
    Spółka obliczając zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych od wynagrodzeń
    zleceniobiorcy, jak również sami zleceniobiorcy nie będą uwzględniali wydatków na
    wyżywienie i zakwaterowanie jako koszt uzyskania przychodu z tytułu świadczonych usług
    opieki.

## Pytanie

Do jakiej wysokości opisany dodatek dla zleceniobiorców wypłacany w związku z
    wykonywaniem zleconych usług opieki poza miejscem zamieszkania zleceniobiorcy i
    miejscem siedziby zleceniodawcy (Spółki) będzie zwolniony z opodatkowania podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych i tym samym Spółka jako płatnik nie będzie obowiązana
    pobierać od tej kwoty zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Spółki, dodatek – za dzień pobytu w Niemczech w związku z wykonywaniem
    usług opieki poza miejscem zamieszkania zleceniobiorcy i miejscem siedziby
    zleceniodawcy (Spółki) – będzie zwolniony z opodatkowania do wysokości sumy:
    a) diety określonej w rozporządzeniu w sprawie podróży służbowych za dzień pobytu w
      państwie wykonywania czynności opiekuńczych w związku z wykonywaniem tych
      czynności, i

    b) kwoty 5 euro za dzień, która stanowi zwrot dziennego kosztu zleceniobiorcy
      ponoszonego za korzystanie z mieszkania podopiecznego
    – w związku z tym w odniesieniu do tej kwoty Spółka nie będzie mieć obowiązku
    pobierania zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.
    W ocenie Spółki nie ma przy tym znaczenia, czy dodatek zostanie określony w stawce
    dziennej, czy też w stawce miesięcznej zmniejszanej proporcjonalnie do ilości dni
    faktycznego przebywania za granicą w związku z wykonywaniem czynności opiekuńczych.
    Uwagi wstępne
    Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, Spółka
    dokonując świadczeń z działalności, o której mowa w art. 13 pkt 8 ww. ustawy, osobom
    fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej obowiązana jest – jako płatnik –
    pobrać zaliczki na podatek dochodowy. Spółka nie ma jednak obowiązku potrącania
    zaliczek na podatek dochodowy od wypłacanych świadczeń, które są zwolnione z
    opodatkowania podatkiem dochodowym na podstawie art. 21 ww. ustawy.
    Konsekwentnie, w celu ustalenia, czy Spółka powinna czy też nie powinna potrącać
    zaliczek na podatek dochodowy od wypłacanego dodatku zleceniobiorcom wykonującym
    usługi opieki za granicą, konieczne jest ustalenie, czy wskazane świadczenie jest zwolnione
    z opodatkowania na podstawie art. 21 analizowanej ustawy – a w szczególności w oparciu
    o art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) ww. ustawy.
    Zgodnie ze wspomnianym art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) analizowanej ustawy zwolnione z
    opodatkowania są „diety i inne należności za czas podróży osoby niebędącej
    pracownikiem – do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub przepisach wydanych
    przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania
    należności, przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub
    samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju
    oraz poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ustępu 13”.
    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego Spółka zatrudnia osoby fizyczne na podstawie
    umów zlecenia, co oznacza, że osoby, którym Spółka zamierza wypłacać dodatek –
    zleceniobiorcy, są osobami niebędącymi pracownikami w rozumieniu wyżej przytoczonej
    regulacji.
    Pojęcie podróży zleceniobiorcy
    Dla potrzeb odpowiedzi na pytania zadane przez Spółkę istotną kwestią – jak zostało to
    przedstawione w opisie stanu faktycznego – jest okoliczność, że zleceniobiorcy nie
    wykonują zleconych czynności w miejscu zamieszkania, czy też w miejscu prowadzenia
    działalności gospodarczej przez Spółkę, lecz wykonują zlecone czynności poza granicami
    kraju (najczęściej na terytorium Niemiec). Z tego powodu, w ocenie Spółki, zlecone
    zleceniobiorcom czynności są wykonywane w trakcie podróży – wyjazdu zleceniobiorcy.
    Z uwagi na fakt, iż ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje
    pojęcia „podróży osoby niebędącej pracownikiem” (a więc także zleceniobiorcy), pojęcie
    „podróży” należy definiować zgodnie z potocznym (słownikowym) rozumieniem tego
    sformowania. Za słownikowym definiowaniem pojęć użytych w ustawach podatkowych,
    które to pojęcia nie są definiowane przez same ustawy podatkowe, opowiada się także
    orzecznictwo sądów administracyjnych, w którym podnosi się, iż „w procesie stosowania
    prawa, w myśl generalnych zasad wykładni, szczególnie podstawowej wykładni językowej,
    należy dać pierwszeństwo interpretacji wynikającej ze znaczenia słów języka etnicznego”
    (wyrok NSA z 11 marca 2000 roku, sygn. akt I SA/Wr 3177/99 oraz wyrok WSA w Gdańsku z
    22 października 2009 roku, sygn. akt III SA/Gd 315/09).
    Zgodnie ze słownikową definicją sformowania „podróż” zamieszczoną w słowniku języka
    polskiego, pod tym pojęciem należy rozumieć „przebywanie drogi do jakiegoś odległego
    miejsca” (www.sjp.pwn.pl). W świetle powyższej definicji podróży, podróżą osoby

    niebędącej pracownikiem (w tym zleceniobiorcy) będzie każdy wyjazd tej osoby poza jej
    miejsce zamieszkania, w tym również wyjazd w celu wykonania zleconych przez Spółkę
    czynności opiekuńczych za granicę kraju.
    Stanowisko prezentowane przez Spółkę potwierdzają także znane Spółce interpretacje
    organów podatkowych, w których wskazano, iż pojęcie podróży zleceniobiorcy należy
    rozumieć jako „podróż odbywaną w związku z załatwieniem cudzych spraw (to jest
    podmiotu, który następnie zwraca poniesione w tym celu koszty), jak również dojazd do
    miejsca wykonania określonych czynności” (interpretacja indywidualna Izby Skarbowej w
    Poznaniu z 27 października 2009 r., nr ILPB1/415-834/09-5/TW).
    Niewątpliwie wyjazdy zleceniobiorców w związku z zawartą ze Spółką umową w celu
    wykonania zleconych przez Spółkę czynności są wyjazdami w celu załatwienia spraw
    Spółki, czyli w celu realizacji usługi opiekuńczej, którą świadczy Spółka.
    Ponadto jak podkreślił również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 kwietnia 2021
    r. sygn. II FSK 3278/18: „Wymaga podkreślenia, że sam ustawodawca odróżnia pojęcie
    podróży służbowej pracownika od podróży osoby niebędącej pracownikiem. Tym samym
    niewątpliwie wskazał, że zwolnienie z podatku dla diet i innych należności nie jest
    związane tylko i wyłącznie z przychodem uzyskanym ze stosunku pracy oraz że zwolnienie
    to może dotyczyć również przychodów niepracowniczych. Przy czym określił jakie
    wówczas przesłanki muszą być spełnione, aby to zwolnienie mogło mieć zastosowanie, co
    nastąpiło w art. 21 ust. 13 u.p.d.o.f. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego
    przedstawionego we wniosku należy stwierdzić, że w świetle przepisu art. 21 ust. 1 pkt 16
    lit. b u.p.d.o.f. nie ma żadnych przeciwskazań, aby pojęcie "osoby niebędącej
    pracownikiem" nie obejmowało zleceniobiorców”.
    Podsumowując powyższe należy stwierdzić, że zleceniobiorcy wykonujący zlecone
    czynności opiekuńcze poza granicami kraju (na terytorium Niemiec) – a więc poza
    miejscem ich zamieszkania oraz poza siedzibą Spółki – odbywają podróż w rozumieniu art.
    21 ust. 1 pkt 16 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zwrot kosztów według rozporządzenia w sprawie podróży służbowych
    Zgodnie z przytoczonym powyżej art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych zwolnione są koszty wypłacane do wysokości i na
    zasadach określonych w rozporządzeniu w sprawie podróży służbowych pracowników
    sfery budżetowej.
    W konsekwencji, aby rozstrzygnąć zakres zwolnienia od opodatkowania konieczne jest
    sięgnięcie do przepisów rozporządzenia w sprawie podróży służbowych, które poprzez
    zastosowane odesłanie w art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wyznaczają limit i zakres zwolnienia.
    Przechodząc zaś na grunt rozporządzenia w sprawie podróży służbowych należy zwrócić
    uwagę na trzy przepisy, które w związku z art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych znajdą zastosowanie w niniejszej sprawie – a mianowicie
    § 13, § 14 i § 16 wspomnianego rozporządzenia.
    Z § 13 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia w sprawie podróży służbowych wynika, że dieta w
    czasie podróży zagranicznej jest przeznaczona na pokrycie kosztów wyżywienia i inne
    drobne wydatki i przysługuje w wysokości obowiązującej dla docelowego państwa podróży
    zagranicznej. Jednocześnie z § 14 ust. 1 rozporządzenia w sprawie podróży służbowych
    wynika, że pracownikowi (w przypadku Spółki odpowiednio zleceniobiorcy), któremu
    zapewniono w czasie podróży zagranicznej bezpłatne, całodzienne wyżywienie,
    przysługuje 25% diety.
    Z powyższych regulacji wynika więc, że jeżeli Spółka zapewniłaby zleceniobiorcy
    całodzienne wyżywienie, to powinna z diety potrącić 75% jej wartości, która to część – w
    myśl powyższego rozporządzenia – przeznaczona jest na pokrycie kosztów wyżywienia.
    Jeżeli więc Spółka zapewniałaby całodzienne, bezpłatne wyżywienie, to powinna wypłacić

    zleceniobiorcy maksymalnie 25% diety wynikającej z rozporządzenia w sprawie podróży
    służbowych na pokrycie innych drobnych wydatków, które osoba odbywająca podróż
    może być zmuszona ponieść w związku z wyjazdem. W takiej sytuacji dieta do 25% kwoty
    limitu z rozporządzenia byłaby zwolniona z podatku dochodowego.
    Z kolei § 16 rozporządzenia w sprawie podróży służbowych stanowi, że za nocleg podczas
    podróży zagranicznej pracownikowi przysługuje zwrot kosztów w wysokości stwierdzonej
    rachunkiem, w granicach limitu określonego dla poszczególnych państw w załączniku do
    rozporządzenia, zaś w razie nieprzedłożenia rachunku za nocleg, pracownikowi
    przysługuje ryczałt w wysokości 25% limitu określonego w załączniku do rozporządzenia w
    sprawie podróży służbowych.
    Zatem na podstawie wspomnianego rozporządzenia, suma dwóch rodzajów wypłacanych
    zleceniobiorcy należności z tytułu podróży zagranicznej w celu wykonywania
    powierzonych zadań może być zwolniona z podatku dochodowego:
    a) dieta na koszty wyżywienia i drobne wydatki (obecnie w przypadku Niemiec do
      wysokości 49 EUR dziennie), a jeżeli zapewnia się zleceniobiorcy bezpłatne wyżywienie,
      to wówczas 25% z tego limitu jest wolne od podatku (12,25 EUR dziennie),
    b) zwrot kosztów za nocleg w wysokości stwierdzonej rachunkiem – nie więcej niż limit
      (obecnie dla Niemiec 150 EUR dziennie), a jeżeli zleceniobiorca nie przedkłada
      rachunku za nocleg to 25% z tego limitu (obecnie 37,5 EUR).
    Gdyby opisany w stanie faktycznym dodatek nie przekraczał sumy ryczałtu płaconego
    przez zleceniobiorcę za mieszkanie (5 euro za dzień), kwoty płaconej przez zleceniobiorcę
    za korzystanie z wyżywienia (5 euro) i kwoty 25% diety (przeznaczonej na inne drobne
    wydatki), to dodatek taki byłby zwolniony z opodatkowania. Wypłacona w formie dodatku
    kwota nie będzie bowiem przekraczała świadczeń, które Spółka powinna wypłacić
    zleceniobiorcy, gdyby Spółka zapewniała bezpłatne, całodzienne wyżywienie i pokrywała
    koszty zakwaterowania na podstawie rachunku. W takiej sytuacji na kwotę dodatku
    składałaby się kwota 25% diety (przeznaczonej na pokrycie innych, drobnych wydatków),
    rzeczywista kwota kosztów wyżywienia zleceniobiorcy w związku z pobytem za granicą
    oraz kwota, którą zleceniobiorca pokrywa we własny zakresie za współkorzystanie z
    mieszkania podopiecznego.
    Należy jednak zauważyć, że w zdarzeniu przyszłym opisanym przez Spółkę powyżej Spółka
    nie zapewnia zleceniobiorcy bezpłatnego całodziennego wyżywienia. Za wyżywienie
    zleceniobiorca płaci bowiem we własnym zakresie podopiecznemu, przy czym taka
    płatność regulowana jest jedynie za pośrednictwem Spółki. Odnosząc więc powyższe
    regulacje do stanu faktycznego należy wskazać, że zdaniem Spółki w tym przypadku kwota
    dodatku powinna być w całości zwolniona z opodatkowania. Dla potrzeb zwolnienia tego
    świadczenia z opodatkowania nie powinno mieć żadnego znaczenia, że Spółka wypłaca
    dodatek, którego wartość przewyższa kwotę realnie ponoszonych przez zleceniobiorcę
    kosztów wyżywienia (zwłaszcza że Spółka nie może mieć pewności, czy zleceniobiorca
    dodatkowo nie nabywa jeszcze wyżywienia we własnym zakresie).
    Dieta – której odpowiada część wartości dodatku wypłacanego przez Spółkę – jest
    świadczeniem ryczałtowym, niezależnym od tego czy podatnik (zleceniobiorca) poniósł
    wydatek, na który dieta jest przeznaczona, czy przedstawił odpowiednie dokumenty
    potwierdzające poniesienie tego wydatku, a także w jakiej wysokości taki wydatek został
    poniesiony. Ustawodawca nie wskazał bowiem, że warunkiem wypłaty diety jest
    wykazanie przez podatnika (w tym przypadku zleceniobiorcę), że wydatek na wyżywienie
    czy zakwaterowanie poniósł i w jakiej wysokości. Wręcz przeciwnie, z rozporządzenia w
    sprawie podróży służbowych jednoznacznie wynika, że dieta (w przypadku Spółki
    wchodząca w skład dodatku z tytułu wykonywania usług opieki na terytorium Niemiec)
    należna jest niezależnie od poniesionego wydatku i jego wysokości.
    Tak więc pomimo, że część dodatku przypadająca na dietę będzie przekraczała sumę 25%
    diety i realnych kosztów wyżywienia ponoszonych przez zleceniobiorcę, to cały dodatek

    powinien być zwolniony z opodatkowania. Taką interpretację potwierdza również
    wykładnia systemowa rozporządzenia w sprawie podróży służbowych. Przykładowo w
    przytoczonym powyżej § 16 rozporządzenia ustawodawca wskazuje, że koszty noclegu
    zwraca się według rachunku, a dopiero jeżeli osoba odbywająca podróż nie przedstawi
    rachunku – przysługuje jej ryczałt na pokrycie tych wydatków. Takiej regulacji nie zawiera
    ani § 13, ani § 14 rozporządzenia w sprawie podróży służbowych, które odnoszą się do
    zwrotu zwiększonych kosztów wyżywienia w trakcie wyjazdów służbowych w formie diet
    (który w przypadku Spółki odpowiada część wartości dodatku). Wskazuje to więc na to, że
    celem ustawodawcy było zwrócenie kosztów wyżywienia w formie ryczałtu niezależnie od
    tego czy osoba odbywająca podróż legitymuje się, czy też nie dowodami potwierdzającymi
    poniesienie wydatków z tego tytułu.
    Dla potrzeb zwolnienia dodatku od opodatkowania nie powinno mieć również znaczenia,
    że Spółka w umowie posługuje się sformułowaniem „dodatek z tytułu wykonywania usług
    opieki na terytorium Niemiec” zamiast dieta, zwrot kosztów, czy ryczałt. Istotne jest tylko
    to, że dodatek przyznawany jest tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy usługi opieki wykonywane
    są w Niemczech (a więc poza miejscem zamieszkania zleceniobiorcy), a także okoliczność,
    że wysokość dodatku nie przekracza sumy kwot zwolnionych od opodatkowania na
    podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w
    związku z regulacjami § 13, § 14 oraz § 16 rozporządzenia w sprawie podróży służbowych.
    Jeżeli więc dodatek nie przekracza kwot, które wolą ustawodawcy zostały wyłączone spod
    opodatkowania (a jak opisano powyżej kwot tych dodatek nie będzie przekraczał), to dla
    potrzeb zwolnienia nie ma znaczenia nazwa tego świadczenia (wyłączonego spod
    opodatkowania), a jedynie to czy zostały spełnione warunki do zwolnienia tego
    świadczenia wynikające z analizowanej ustawy w związku z rozporządzeniem w sprawie
    podróży służbowych.
    Jeśli chodzi o drugi składnik kalkulacyjny dodatku wypłacanego przez Spółkę – związany z
    zakwaterowaniem – to w ocenie Spółki będzie on zwolniony z podatku dochodowego do
    kwoty kosztów zakwaterowania ponoszonych przez zleceniobiorcę. § 16 rozporządzenia
    odnosi się w tym przypadku do wysokości zwrotu faktycznych wydatków
    udokumentowanych rachunkiem. Choć zleceniobiorcy żadnego rachunku przedstawiać
    nie będą, to jak się wydaje jest to niewystarczające do uznania, że należy zwolnić w tej
    części dodatek do wysokości 25% limitu na zwrot kosztów zakwaterowania z
    rozporządzenia.
    Powyższe wynika również z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 kwietnia 2021
    r. sygn. II FSK 3278/18: „Pojęcia "podróży" nie należy więc utożsamiać z "podróżą
    służbową" - pojęciem zdefiniowanym w Kodeksie pracy. W przypadku pracowników
    zwolnieniem objęte są wyłącznie diety i inne należności za czas ich podróży służbowej,
    natomiast u osób niebędących pracownikami mowa jest o świadczeniach otrzymanych w
    związku z szeroko rozumianą podróżą, o ile spełnione są przesłanki wymienione w ust. 13.
    Dodać należy, że rodzaje wydatków, które podlegają zwrotowi jako należności z tytułu
    podróży, są wymienione w ww. rozporządzeniu. Takimi wydatkami są: diety (z tytułu
    delegacji krajowej przysługują w związku ze zwiększonymi kosztami wyżywienia, z tytułu
    delegacji zagranicznej przeznaczone są na pełne koszty wyżywienia), przejazdy, dojazdy
    środkami komunikacji miejscowej, noclegi (zakwaterowanie). Wymienione rodzaje
    wydatków pośrednio wskazują też na charakter takich wydatków, które można uznać za
    "inne, określone przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb" w
    rozumieniu rozporządzenia. Będą to zatem wydatki uzupełniające te, wprost wymienione
    w rozporządzeniu, a więc dotyczące wyżywienia, transportu oraz noclegu”.
    Stanowisko prezentowane przez Spółkę potwierdzają również interpretacje podatkowe,
    przykładowo interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 29 listopada 2019 r.,
    nr IPPB4/4511-323/16/18-11/S/JK3.
    Dodatkowe wymogi

    Ponadto zleceniobiorcy Spółki będą spełniać także pozostałe warunki dla zwolnienia diet i
    zwrotu kosztów z opodatkowania wynikające z art. 21 ust. 13 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tą regulacją zwolnienie diet i zwrotu kosztów
    podróży zleceniobiorców możliwe jest jeżeli:
    a) otrzymane świadczenia nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów
      zleceniobiorcy – Spółka obliczając zaliczkę na podatek dochodowy nie będzie
      uwzględniała w kosztach uzyskania przychodu zleceniobiorców wartości dodatku, oraz
    b) otrzymane przez zleceniobiorców świadczenia zostały poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów – wszelkie wydatki związane z prawidłowym wykonaniem usług
      opiekuńczych, a więc także wypłacone dodatki, do których poniesienia Spółka
      zobowiązana jest na podstawie zawartych umów, stanowią wydatki poniesione w celu
      uzyskania przychodu (zarówno z punktu widzenia Spółki, jak i zleceniobiorcy).
    Konkluzje
    Reasumując powyższe należy uznać, że skoro:
    a) zleceniobiorcy wykonują zlecone czynności opiekuńcze w trakcie odbywanych podróży
      na terytorium Niemiec, oraz
    b) koszty ponoszone z tego tytułu nie są zaliczane przez Spółkę do kosztów uzyskania
      przychodu zleceniobiorców przy obliczaniu zaliczki na podatek dochodowy, oraz
    c) dodatek jest wydatkiem poniesionym w celu uzyskania przychodu podatkowego, oraz
    d) dodatek jest wypłacany na zasadach i do wysokości określonej dla diet i zwrotu
      kosztów
    zakwaterowania w rozporządzeniu w sprawie podróży służbowych
    – to wypłacony dodatek jest zwolniony od opodatkowania podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych do wysokości stanowiącej sumę diety określonej w rozporządzeniu i
    kwoty 5 EUR (bo nie jest ona wyższa niż 25% limitu określonego w rozporządzeniu).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie
    z jego treścią opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają:
      wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i
      52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
      zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodami, z
    zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających
    z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i
    art. 30f, są:
      otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
      wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
      nieodpłatnych świadczeń.
    Katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    zawiera art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W myśl art. 10
    ust. 1 pkt 2 ww. ustawy jednym ze źródeł przychodu jest działalność wykonywana
    osobiście.

    Zgodnie z art. 13 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychody z
    działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się:
      przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy zlecenia lub umowy o
      dzieło, uzyskiwane wyłącznie od:
        a) osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej
        jednostki organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości
        prawnej,
        b) właściciela (posiadacza) nieruchomości, w której lokale są wynajmowane, lub
        działającego w jego imieniu zarządcy albo administratora - jeżeli podatnik
        wykonuje te usługi wyłącznie dla potrzeb związanych z tą nieruchomością,
        c) przedsiębiorstwa w spadku
      - z wyjątkiem przychodów uzyskanych na podstawie umów zawieranych w ramach
      prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej oraz
      przychodów, o których mowa w pkt 9.
    Stosownie do art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art.
      18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z
      zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego
      świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości
      określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki,
      o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę podatkową określoną w
      skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    Jednocześnie na mocy art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas:
      a) podróży służbowej pracownika,
      b) podróży osoby niebędącej pracownikiem
      - do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez
      ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania
      należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub
      samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze
      kraju oraz poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 13 i 15c.
    Odrębnymi przepisami, o których mowa powyżej, są przepisy rozporządzenia Ministra
    Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących
    pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery
    budżetowej z tytułu podróży służbowej (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2190).
    Zgodnie z art. 21 ust. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przepis ust. 1 pkt 16 lit. b stosuje się, jeżeli otrzymane świadczenia nie zostały
      zaliczone do kosztów uzyskania przychodów i zostały poniesione:
        1) w celu osiągnięcia przychodów lub
        2) w celu realizacji zadań organizacji i jednostek organizacyjnych działających na
        podstawie przepisów odrębnych ustaw, lub
        3) przez organy (urzędy) władzy lub administracji państwowej albo samorządowej
        oraz jednostki organizacyjne im podległe lub przez nie nadzorowane, lub
        4) przez osoby pełniące funkcje obywatelskie, o których mowa w art. 13 pkt 5, w
        związku z wykonywaniem tych funkcji.

    W powołanym art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) ww. ustawy ustawodawca posłużył się terminem
    „podróż” bez określenia „służbowa”, dlatego też zakres tego zwolnienia jest szerszy,
    ponieważ nie ogranicza się ono jedynie do podróży służbowych, ale do wszelkich podróży
    osób niebędących pracownikami, pod warunkiem, że wypłacone diety i inne należności
    nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów świadczeniobiorców oraz zostały
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów.
    Zasady rozliczania zagranicznych podróży służbowych reguluje ww. rozporządzenie
    Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie należności przysługujących pracownikowi
    zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu
    podróży służbowej.
    Zgodnie z § 2 powołanego rozporządzenia, z tytułu podróży krajowej oraz podróży
    zagranicznej, odbywanej w terminie i miejscu określonym przez pracodawcę,
    pracownikowi przysługują:
      1) diety;
      2) zwrot kosztów:
        a) przejazdów,
        b) dojazdów środkami komunikacji miejscowej,
        c) noclegów,
        d) innych niezbędnych udokumentowanych wydatków, określonych lub uznanych
        przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb.
    Limity przysługujących należności zostały określone odpowiednio w:
    · § 3 rozporządzenia – dotyczącym zwrotu kosztów przejazdów, gdzie wskazano m.in.:
        2. Pracownikowi przysługuje zwrot kosztów przejazdu w wysokości
        udokumentowanej biletami lub fakturami obejmującymi cenę biletu środka
        transportu, wraz ze związanymi z nimi opłatami dodatkowymi, w tym
        miejscówkami, z uwzględnieniem posiadanej przez pracownika ulgi na dany
        środek transportu, bez względu na to, z jakiego tytułu ulga przysługuje.
    · § 4 rozporządzenia – dotyczącym zwrotu poniesionych w czasie podróży krajowej lub
      podróży zagranicznej innych niezbędnych wydatków związanych z tą podróżą,
      określonych lub uznanych przez pracodawcę, gdzie w ust. 1 wskazano:
        Pracownikowi, który w czasie podróży krajowej lub podróży zagranicznej poniósł
        inne niezbędne wydatki związane z tą podróżą, określone lub uznane przez
        pracodawcę, zwraca się je w udokumentowanej wysokości.
    · § 13 i 14 rozporządzenia – dotyczącym diet, gdzie wskazano m.in.:
        § 13
          1. Dieta w czasie podróży zagranicznej jest przeznaczona na pokrycie kosztów
            wyżywienia i inne drobne wydatki.
          4. Wysokość diety za dobę podróży zagranicznej w poszczególnych państwach
            jest określona w załączniku do rozporządzenia.
        § 14
          1. Pracownikowi, któremu zapewniono w czasie podróży zagranicznej
            bezpłatne, całodzienne wyżywienie, przysługuje 25% diety ustalonej zgodnie
            z § 13 ust. 3.

          4. Pracownikowi, który otrzymuje w czasie podróży zagranicznej należność
            pieniężną na wyżywienie, dieta nie przysługuje. Jeżeli należność pieniężna
            jest niższa od diety, pracownikowi przysługuje wyrównanie do wysokości
            należnej diety.
    · § 16 rozporządzenia – dotyczący kosztów noclegów:
        1. Za nocleg podczas podróży zagranicznej pracownikowi przysługuje zwrot kosztów
        w wysokości stwierdzonej rachunkiem, w granicach limitu określonego w
        poszczególnych państwach w załączniku do rozporządzenia.
        2. W razie nieprzedłożenia rachunku za nocleg, pracownikowi przysługuje ryczałt w
        wysokości 25% limitu, o którym mowa w ust. 1. Ryczałt ten nie przysługuje za czas
        przejazdu.
        4. Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się, jeżeli pracodawca lub strona zagraniczna
        zapewniają pracownikowi bezpłatny nocleg.
    W załączniku do rozporządzenia określono przy tym:
    • wartość diety za dobę podróży zagranicznej do Niemiec – w wysokości 49 euro,
    • limit kosztów noclegu – w wysokości 170 euro.
    Odnosząc powyższe do przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wypłacone
    zleceniobiorcom dodatki, do wysokości określonej w rozporządzeniu Ministra Pracy i
    Polityki Społecznej z 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących
    pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery
    budżetowej z tytułu podróży służbowej, korzystają ze zwolnienia od opodatkowania na
    podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Tym samym w sytuacji, gdy wypłacone zleceniobiorcom wykonującym umowę zlecenia
    poza granicami Polski dodatki nie przekraczają wysokości określonej w powyższym
    rozporządzeniu, na Państwu, jako płatniku, nie ciąży obowiązek poboru i odprowadzenia
    zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych z tego tytułu.
    Jeżeli jednak dodatki wypłacone przez Państwa przekraczają limity określone w przepisach
    ww. rozporządzenia, to nadwyżka ponad te limity podlega opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym. Wówczas z tego tytułu ciążą na Państwu obowiązki płatnika podatku
    dochodowego od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;

        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.