Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP2/443-754/13/ICz
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2013-12-02
Teza: Opodatkowanie czynności wykonywanych w ramach umowy współpracy w zakresie wydania książki jak i w zakresie działań o charakterze marketingowo-handlowym.
Słowa kluczowe: obrót; świadczenie-świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 8 sierpnia 2013r. (data wpływu 16 sierpnia 2013r.), uzupełnionym pismem z dnia 19 listopada 2013r. (data wpływu 22 listopada 2013r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w kwestii opodatkowania czynności wykonywanych w ramach umowy współpracy w zakresie wydania książki jak i w zakresie działań o charakterze marketingowo-handlowym - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 16 sierpnia 2013r. wpłynął ww. wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w kwestii opodatkowania czynności wykonywanych w ramach umowy współpracy w zakresie wydania książki jak i w zakresie działań o charakterze marketingowo-handlowym.

Ww. wniosek został uzupełniony pismem z dnia 19 listopada 2013r. (data wpływu 22 listopada 2013r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z dnia 6 listopada 2013r. znak: IBPP2/443-754/13/RSz.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

PWM (dalej również „Spółka”) prowadzi m.in działalność polegającą na wydawaniu nut i książek. Spółka jest czynnym podatnikiem podatku VAT.

Zagadnienie 1.

W ramach działalności chciałaby przystąpić do wzajemnego przedsięwzięcia polegającego na wspólnym wydaniu publikacji. Strony wnoszą do projektu posiadane i nabyte prawa oraz zobowiązują się do wykonania określonych prac i do poniesienia kosztów zgodnie z § 3 i § 4 Umowy. Każda ze stron będzie wykonywać i finansować prace odpowiadające całemu realizowanemu nakładowi publikacji. Przy czym zgodnie z § 5 każda ze Stron otrzyma część nakładu uzależnionego od poniesionych kosztów. Umowa stanowi załącznik do wniosku.

W piśmie uzupełniającym z dnia 19 listopada 2013r. Wnioskodawca doprecyzował opis sprawy i wyjaśnił: przedmiot umowy - Wnioskodawca przystępuje do wspólnego projektu jakim jest wydanie książki na zasadzie współwydawcy. Umowa określałaby do czego każda ze stron jest zobowiązana, czyli co, za ile i w jakim terminie powinno być wykonane. Wnioskodawca zobowiązuje się do: wypłaty honorarium dla autorów, zlecenie wykonania logotypów serii, druku (zlecenia zewnętrzne), wykonania korekty redakcyjnej, nadzór nad całością, promocja (koszty wewnętrzne w Spółce w oparciu o umowę o pracę). Druga strona zobowiązuje się do pokrycia kosztów: korekty tekstów, skład i łamanie, projekt okładki.

Planowane wydanie 1 tys. egzemplarzy i każda ze stron określa koszt zaangażowania dla całego nakładu. Jeśli Wnioskodawca zobowiązuje się w ramach umowy do pokrycia kosztów np. druku, to dotyczy to całego nakładu. W ramach zawartej umowy każda ze stron podzieli się wytworzonym nakładem w proporcji do wkładu własnego. Ponadto umowa określa: kanały dystrybucji, ustala wspólną cenę sprzedaży i rabaty, ustala wspólną listę egzemplarzy autorskich i sygnalnych oraz ustala zasady współpracy w przypadku wyczerpania nakładu. W książce zostanie umieszczona informacja (nazwa) o współwydawcy.

Wnioskodawca nie będzie otrzymywał żadnych środków pieniężnych od Partnera.

Zagadnienie 2.

Spółka w ramach prowadzonej działalności gospodarczej dąży do zwiększania osiąganych dochodów poprzez uatrakcyjnianie gamy oferowanych produktów i usług. Jedną z form takiej aktywności jest podejmowanie zorganizowanych programów współpracy z innymi podmiotami gospodarczymi, Instytucjami (partnerami). W konsekwencji takiego działania dochodzi do nawiązywania relacji gospodarczych, które mają swoje odzwierciedlenie w treści uzgadnianych i realizowanych przez strony porozumień określanych jako wspólnych przedsięwzięć. W tym przypadku Spółka chciałaby przystąpić do wspólnego przedsięwzięcia o charakterze marketingowo-handlowym promującym wydawane publikacje. W ramach umowy Spółka udostępniłaby swoje pomieszczenia na organizację koncertu przez Partnera oraz zobowiązała się do promowania wydarzeń na swoich stronach internetowych i w mediach społecznościowych. Natomiast Partner zezwalałby na prowadzenie na jego terenie kiermaszu, na którym będą prezentowane materiały reklamowe i sprzedawane publikacje Spółki, jak również logo Spółki będzie umieszczone na materiałach promocyjnych Partnera.

W piśmie uzupełniającym z dnia 19 września 2013r. Wnioskodawca doprecyzował opis sprawy i wyjaśnił, że umowa określałaby wzajemne prawa i obowiązki stron, które zmierzają do wzmocnienia oferty handlowo-marketingowej. Strony byłyby współorganizatorem wydarzenia jakim jest organizowanie imienin znanego kompozytora. Spotkanie miało by się odbywać w ogrodzie, do którego przylega nieruchomość Wnioskodawcy. Wnioskodawca udostępniłby swoje pomieszczenia na zorganizowanie koncertu przez drugą stronę jak również promowałby wydarzenia na swoich stronach internetowych i mediach społecznościowych. Partner zapewnia miejsce, gdzie będzie można zaprezentować ofertę handlową i dokonywać sprzedaży własnych publikacji. Ponadto zamieści logo Wnioskodawcy na wszystkich materiałach promocyjnych o wydarzeniu. Strony przedsięwzięcia nie posiadają żadnych dodatkowych praw ani też nie otrzymają środków pieniężnych związanych ze współpracą w ramach projektu.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy prawidłowym jest stanowisko Spółki, iż w obu wymienionych przypadkach nie dochodzi do świadczenia usług zgodnie z art. 8 ustawy o VAT?

Stanowisko Wnioskodawcy:

Ad. 1

Uczestnictwo w kosztach wytworzenia publikacji nie stanowi bowiem świadczenia usług w rozumieniu art. 8 Ustawy VAT. Strony nie będą uczestniczyć w zyskach z przedsięwzięcia, a jedynie partycypują w jego kosztach.

Stanowisko powyższe potwierdzają pisma organów podatkowych. Przykładowo Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w piśmie z dnia 8 kwietnia 2010r. (sygn. ILPP1/443-52/10-2/AI). W podobnym stanie faktycznym organ podatkowy orzekł, że jeżeli jeden podmiot jedynie partycypuje w kosztach projektu, to nie dochodzi do świadczenia usług: „Reasumując, w związku z zawartą umową z producentem filmu, w wyniku której następuje przeniesienie praw autorskich, praw majątkowych oraz praw pokrewnych na Zainteresowanego, nie nabywa on usługi, o której mowa w art. 8 ust. 1 ustawy”. Podobne stanowisko zostało wyrażone w piśmie z dnia 21 czerwca 2011r. (sygn. PT8/033/8/MQR/11/806) przez Ministra Finansów. Podobnie wyraził się również Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w piśmie z dnia 23 czerwca 2010r. (sygn. IPPP1-443-383/10-4/AS): „(\`(...)\`) stwierdzić należy, iż wzajemne rozliczenia finansowe pomiędzy Liderem a Partnerem, dotyczące przenoszenia Kosztów Konsorcjum w części przypadającej na Partnera, jak również dokonywania podziału przychodów zgodnie z ustalonymi udziałami w ramach Konsorcjum, biorąc pod uwagę unormowania art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

O świadczeniu usługi w rozumieniu art. 8 Ustawy VAT możemy mówić jedynie w przypadku takiego świadczenia, w którym istnieje bezpośredni konsument, który odnosi korzyść z tego świadczenia. Jeżeli nie występuje beneficjent świadczenia, nie może być mowy o świadczeniu usługi w rozumieniu Ustawy VAT.

W związku z powyższym w sytuacjach, w których przedmiotem umowy stron jest wspólna realizacja określonego projektu, można przyjąć, iż w zakresie działań każdej ze stron, wynikających z ich obowiązków umownych, nie dochodzi do wzajemnego odpłatnego świadczenia usług. Należy podkreślić, iż tego rodzaju przypadkach obie strony umowy osiągają zamierzone cele, z tym że osiągnięcie celów nie jest bezpośrednio związane ze świadczeniem drugiej strony umowy.

Ad. 2

Spółka ze swojej strony wykonuje część wspólnego zadania, co jednak nie jest związane z osiągnięciem bezpośredniej korzyści przez drugi podmiot. W ramach podejmowanych działań obydwa podmioty promują siebie jak i partnera współpracy, nie świadczą w ten sposób wzajemnych usług odpłatnych, lecz czynności mające na celu pozyskanie ich wspólnych klientów, tak aby sięgnęli do ich wspólnych produktów. Opodatkowaniu podlega właśnie efekt ich wspólnego przedsięwzięcia, czyli wynikający z ich akcji promocyjnej zakup towarów na kiermaszu jak również w innych księgarniach po zakończeniu tego przedsięwzięcia. W tym bowiem momencie obydwa podmioty akcji marketingowej uzyskują wynagrodzenie z tytułu jej prowadzenia, opodatkowane stosownym podatkiem od towarów i usług (o ile nie są zwolnione przedmiotowo).

W związku z powyższym NSA uznał, iż nie stanowią wzajemnego świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy VAT wspólne działania marketingowe dwóch podmiotów gospodarczych, których celem jest zachęcenie ich klientów do dokonania zakupów towaru u jednego z nich przy wykorzystaniu produktu drugiego.

Stanowisko powyższe jest prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych m.in. można wskazać na wyrok NSA z dnia 9 października 2008r. (sygn. I FSK 291/08): „Celem bowiem kooperacji (współpracy, współdziałania) jest uzyskanie poprzez oddzielne, lecz skoordynowane i wspólne działania partnerów, określonego rezultatu, o korzystnym dla nich wymiarze ekonomicznym. Działań takich dla celów podatku od towarów i usług nie można oceniać jednostkowo, lecz z uwzględnieniem ich charakteru jako działania złożonego i wspólnego, tworzącego w aspekcie gospodarczym jedną całość, którego końcowym efektem, jak w niniejszej sprawie, jest zachęcenie jak największej ilości wspólnych klientów partnerów do dokonania zakupów towarów (usług) u jednego z nich, dla osiągnięcia przez nich satysfakcjonującej korzyści finansowej (przychód)”.

Stanowisko powyższe potwierdza również wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 lutego 2009r. (sygn. III SA/Wa 3363/08) oraz wyrok z dnia 7 kwietnia 2010r. (III SA/Wa 2151/09).

W związku z powyższym czynności wykonywane przez strony na podstawie umowy wspólnego przedsięwzięcia nie powinny być traktowane jako odpłatne świadczenie usług. Świadczenie usług, jako czynność opodatkowana VAT, występuje bowiem wówczas, gdy można wskazać osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej, na rzecz której dana usługa jest świadczona. W przypadku wspólnego przedsięwzięcia żadna ze stron nie może być określana mianem usługodawcy czy też konsumenta wzajemnej usługi. Kooperacja stron ma przecież na celu realizację wspólnego przedsięwzięcia, a świadczenia stron są wykonywane na rzecz realizacji wspólnego celu, a nie na rzecz siebie nawzajem. Każdy podmiot działa we własnym interesie, w celu osiągnięcia własnych korzyści i nie ma możliwości wskazania wynagrodzenia którejkolwiek ze stron przez drugą stronę. Ponadto w ramach realizacji wspólnego przedsięwzięcia strony mogą dodatkowo podejmować wspólnie wiele różnych działań promocyjnych mających na celu promocję działalności prowadzonej przez obie współpracujące strony, co nie oznacza, że działania takie należy traktować jako odpłatne świadczenie usług przez jedną stronę na rzecz drugiej. Jeśli bowiem zasadniczym celem kooperacji jest uzyskanie w wyniku skoordynowanych działań partnerów rezultatu o korzystnym dla obu współpracujących stron wymiarze ekonomicznym, a nie przysporzenie określonych korzyści sobie nawzajem, istnienie wzajemnych działań promocyjnych nie powinno skutkować koniecznością opodatkowania tych działań jako wzajemnych usług o charakterze ekwiwalentnym. Umieszczanie logotypów partnerów w materiałach promocyjnych zwiększa jedynie prestiż danego przedsięwzięcia doprowadzając do zwiększenia potencjalnej sprzedaży.

Takie stanowisko jest prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, m.in. wyroku WSA w Warszawie z 7 kwietnia 2010r. (sygn. akt III SA/Wa 2151/09) i wyroku NSA z 23 kwietnia 2003r. (sygn. akt I FSK 1788/07).

W takim przypadku działania wykonywane przez współdziałające podmioty w ramach umowy wspólnego przedsięwzięcia nie powodują obowiązku na gruncie ustawy z 11 marca 2004r. o VAT (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 ze zm.).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Zakres tych czynności został zdefiniowany w art. 7 i art. 8 ustawy.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Przez towary należy rozumieć rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii (art. 2 pkt 6 ustawy o VAT).

Stosownie do postanowień art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Z cytowanych wyżej przepisów ustawy wynika, że przez usługę należy rozumieć każde świadczenie na rzecz danego podmiotu, niebędące dostawą towarów.

Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

Zatem aby uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.

Czynność może być albo odpłatna albo nieodpłatna. Na gruncie podatku od towarów i usług nie występują czynności częściowo odpłatne. Jeśli tylko czynność została wykonana za wynagrodzeniem, to jest ona odpłatna.

Przez refakturowanie usług - obok czynności odprzedaży usług - niekiedy rozumie się również poniesienie określonych kosztów na rzecz klienta, którymi jest on następnie obciążany. Nie następuje wówczas „kupno” i „odprzedaż” usługi przez pośrednika, lecz poniesienie (czy też nawet wyłożenie) przez pośrednika kosztów zakupu usługi świadczonej na rzecz odbiorcy.

Biorąc pod uwagę, że refakturowanie jest bądź to odprzedażą usług, bądź to przenoszeniem kosztów, przedmiotem refakturowania mogą być w zasadzie wszystkie usługi, nawet jeśli podmiot refakturujący nie ma wymaganych uprawnień do samodzielnego świadczenia danych czynności, czy też nie leży to w jego przedmiocie działalności (określonym dla celów ewidencyjnych).

Ustawodawca uściślił pojęcie „refakturowania” wprowadzając art. 8 ust. 2a ustawy o VAT, zgodnie z którym w przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi. Przepis ten jest dosłownym odzwierciedleniem unijnej regulacji w tym zakresie. Normą prawną, na której się wzorowano dokonując implementacji był art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1 ze zm.).

Oznacza to, że podmiot „odsprzedający” daną usługę nabytą we własnym imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej traktowany jest najpierw jako usługobiorca, a następnie jako usługodawca tej samej usługi. Przerzucenie kosztów na inną firmę, nie może być zatem w żaden inny sposób potraktowane niż jako świadczenie usługi w tym samym zakresie. Zatem, konsekwencją uznania podatnika biorącego udział w odsprzedaży usługi za świadczącego, jest wystawienie przez niego faktury dokumentującej wyświadczenie tej usługi.

Zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy o VAT, podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 1a, 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16.

Generalnie zatem faktura jest dokumentem potwierdzającym zaistnienie określonej transakcji sprzedaży dokonanej przez podatnika podatku VAT.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca prowadzi m.in działalność polegającą na wydawaniu nut i książek. Wnioskodawca w ramach działalności przystępuje do wspólnego projektu jakim jest wydanie książki na zasadzie współwydawcy. Umowa określałaby do czego każda ze stron jest zobowiązana, czyli co, za ile i w jakim terminie powinno być wykonane. Co istotne, każda ze stron będzie wykonywać i finansować prace odpowiadające całemu nakładowi publikacji. Następnie każda ze stron otrzyma część nakładu uzależnionego od poniesionych kosztów.

Zatem jak wynika z treści opisu sprawy, strony tj. Wnioskodawca i Współwydawca uzgodniły zakres obowiązków i sposób dokonywania rozliczeń pomiędzy nimi w ramach umowy o współpracy. Okoliczność powyższa ma istotne znaczenie dla dokonania prawidłowej oceny sprawy.

Przenosząc zatem opisane zdarzenie na grunt prawa podatkowego, należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Przedsiębiorcy działający w ramach umowy o współpracy są odrębnymi podatnikami VAT. Powyższe oznacza, że działając w ramach umowy o współpracy powinni oni do wzajemnych rozliczeń stosować ogólne reguły wynikające z ustawy o podatku od towarów i usług oraz aktów wykonawczych do niej, w tym także w zakresie wystawiania faktur VAT dokumentujących wykonywane przez nich czynności.

Pojęcie „świadczenia usług” ma bardzo szeroki zakres, bowiem nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz także jego zaniechania poprzez zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji. Usługa w rozumieniu regulacji zawartej w art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług jest transakcją gospodarczą, co oznacza, że stosunek prawny łączący strony musi wiązać się ze świadczeniem wzajemnym. Aby uznać jakieś zdarzenie za odpłatne świadczenie usług musi wystąpić stosunek zobowiązaniowy pomiędzy podmiotami biorącymi udział w tym zdarzeniu, czyli strony muszą zobowiązać się do określonego działania bądź powstrzymania się od dokonania określonych czynności. Tym samym, aby czynności mające charakter odpłatny podlegały przepisom ustawy o podatku od towarów i usług, winny być wykonywane w okolicznościach, w związku z którymi, można wyodrębnić dwie strony transakcji: świadczącego i beneficjenta, przy czym świadczący winien występować w charakterze podatnika tego podatku.

Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego rozliczenia pomiędzy Wnioskodawcą a Współwydawcą powinny odbywać się na zasadach ogólnych wynikających z ustawy o podatku od towarów i usług oraz aktów wykonawczych do niej, w tym także w zakresie wystawiania faktur VAT dokumentujących wykonywane przez nich czynności.

W sytuacji, gdy Wnioskodawca poniesie koszty w stosunku do całości nakładu publikacji tj.: wykonania logotypów, honorarium dla autorów, korekty redakcyjnej, wykonania druku, promocji, nadzoru nad całością przedsięwzięcia nie jest jedynym podmiotem (faktycznym odbiorcą) czerpiącym korzyści z tego tytułu. Z kosztów: wykonania logotypów, honorarium dla autorów, korekty redakcyjnej, wykonania druku, promocji będzie korzystał również Współwydawca w części przypadającej na jego nakład, który otrzyma po podziale. Zwrócić należy uwagę na to, że koszty wykonania logotypów, honorarium dla autorów, korekty redakcyjnej, wykonania druku, promocji, nadzoru nad całością tworzenia książki związane będzie z realizacją wspólnego przedsięwzięcia w postaci wydania książki. Przedsięwzięcie to w oparciu o postanowienia umowy realizowane będzie zarówno przez Wnioskodawcę, jak i Współwydawcę. A zatem Wnioskodawca ponosząc ww. koszty, de facto będzie działał we własnym imieniu ale również na rzecz Współwydawcy, a zatem również w części przypadającej na nakład publikacji Współwydawcy.

Skoro bowiem w ramach umowy o współpracy strony będą realizować przedsięwzięcie jako całość, to każdy z podmiotów wchodzących w jego skład winien być traktowany jako nabywca usługi lub towaru, wykorzystanych następnie do realizacji wspólnego przedsięwzięcia. Skoro Wnioskodawca w ramach umowy ponosi koszty np. całego druku (nakładu) zatem winien dokonać refakturowania kosztów tej części nakładu, która jest należna współwydawcy ponieważ usługa druku została częściowo wykonana w imieniu i na rzecz Współwydawcy. Zatem należy stwierdzić, że Wnioskodawca w tej sytuacji występuje w charakterze świadczącego usługę na rzecz Współwydawcy w części dotyczącej nakładu, który przypadnie Współwydawcy w wyniku podziału. Z tego tytułu Wnioskodawca zobowiązany jest do wystawienia faktur VAT, zgodnie z art. 106 ust. 1 cyt. ustawy. Zatem pomiędzy Wnioskodawcą a Współwydawcą występuje świadczenie usług. Współwydawca nabywa „cząstkowo” usługi m.in. od Wnioskodawcy celem wydania książki. Analogiczna sytuacja wystąpi również po stronie Współwydawcy, który również ze swej strony poniesie koszty w stosunku do całości nakładu (zatem również w części przypadającej na Wnioskodawcę) z tytułu nabytych usług (również na rzecz Wnioskodawcy) korekty tekstów, składu i łamania oraz projektu okładki. Zatem wykonane przez strony świadczenia stanowią wzajemne wynagrodzenie z tytułu wykonanych usług przypadających na poszczególne części nakładu publikacji. W konsekwencji w opisanym zdarzeniu występuje odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT.

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy w zakresie opisanego zdarzenia pierwszego należało uznać za nieprawidłowe.

Ponadto jak wynika z wniosku (zagadnienie drugie), Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej dąży do zwiększania osiąganych dochodów poprzez uatrakcyjnianie gamy oferowanych produktów i usług. Jedną z form takiej aktywności jest podejmowanie zorganizowanych programów współpracy z innymi podmiotami gospodarczymi, Instytucjami (partnerami). W tym przypadku Wnioskodawca chciałby przystąpić do wspólnego przedsięwzięcia o charakterze marketingowo-handlowym promującym wydawane publikacje.

Jak już wyżej wskazano, aby dana transakcja podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi spełniać łącznie następujące trzy warunki:

*   zaistnienie samego świadczenia,
*   świadczenie musi być dokonywane na czyjąś rzecz,
*   świadczenie musi mieć charakter odpłatny.

Przez świadczenie uważa się zachowanie kontrahenta przewidziane treścią zobowiązania i z nim zgodne. Samo świadczenie zaś ma nastąpić na rzecz podmiotu, świadczeniobiorcy, dokonywane przez podmiot jakim jest świadczeniodawca. Świadczenie to ma być dokonane na rzecz, inaczej na korzyść, dla czyjegoś dobra, czy w czyimś interesie. Tym samym, po stronie odbiorcy świadczenia musi wystąpić określona korzyść, wartość materialna lub niematerialna, której jest on beneficjentem. Ma to być zatem, element tzw. przysporzenia, osiągnięcia jakiegoś konkretnego bezpośredniego benefitu u świadczeniobiorcy, na którego rzecz dane świadczenie zostało dokonane.

Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że aby wystąpiło świadczenie na rzecz usługobiorcy musi wystąpić beneficjent, konsument tego świadczenia, a świadczenie to ma stanowić dla niego określoną korzyść. Tym bardziej, że zawsze jeśli dane świadczenie ma podlegać opodatkowaniu to jako przedmiot obrotu musi mieć określoną wartość.

Warunkiem przypisania danemu podmiotowi przymiotu konsumenta jest zatem istnienie po jego stronie przysporzenia wskutek świadczenia wykonanego przez inny podmiot.

Należy zauważyć, że czynności wynikające z umowy o współpracy, o których mowa we wniosku, stanowią wzajemne świadczenia wykonywane przez Wnioskodawcę na rzecz Partnera, wobec powyższego każdemu podmiotowi można przypisać przymiot konsumenta.

Po pierwsze, Wnioskodawca będzie udostępniał swoje pomieszczenia na zorganizowanie koncertu przez drugą stronę jak również będzie promował to wydarzenie na swoich stronach internetowych i mediach społecznościowych, w zamian za to Partner będzie organizował koncert i zezwoli na prowadzenie kiermaszu, na którym Wnioskodawca będzie mógł zaprezentować swoją ofertę handlową (sprzedaży własnych publikacji) oraz promować logo swojej firmy.

Zatem zarówno Wnioskodawca jak i Partner będą dokonywać czynności w ramach których będzie dochodzić do świadczenia wzajemnego w zamian za wykonaną usługę np. reklamy wydarzenia, na rzecz Partnera, Wnioskodawca otrzyma wynagrodzenie w postaci wyświadczonej usługi reklamowej poprzez umieszczenie logo Wnioskodawcy na materiałach promujących organizowany koncert. Zatem w opisanym zdarzeniu zachodzą przesłanki do uznania, że czynności wykonywane przez Wnioskodawcę w ramach przedsięwzięcia stanowią odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT podlegające opodatkowaniu na gruncie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy odnośnie zagadnienia przedstawionego we wniosku jako drugie, że w takim przypadku działania wykonywane przez współdziałające podmioty w ramach umowy wspólnego przedsięwzięcia nie powodują obowiązku na gruncie ustawy z 11 marca 2004r. ustawy o VAT, należało uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Ponadto należy zauważyć, iż załączone do przedmiotowego wniosku kserokopie dokumentów nie mogą być przedmiotem oceny przez tut. organ przy wydawaniu indywidualnej interpretacji. Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, nie przeprowadza postępowania dowodowego w związku z czym nie jest obowiązany, ani uprawniony do oceny tych materiałów: jest związany wyłącznie z opisem zdarzenia przyszłego przedstawionym przez wnioskodawcę i jego stanowiskiem, co wynika wprost z przepisu art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej.

Odnosząc się do przywołanych przez Wnioskodawcę interpretacji indywidualnych tut. organ wskazuje, że zgodnie z art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Interpretacje wydawane są w indywidualnych sprawach wnioskodawcy w związku z tym skutki prawne, czy też ewentualna ochrona, określone w art. 14k do 14m mogą dotyczyć wyłącznie podmiotu, który uzyskał interpretację indywidualną.

Na ocenę prawidłowości przedmiotowej kwestii nie mogą wpłynąć również powoływane przez Stronę orzeczenie sądów administracyjnych, bowiem są one rozstrzygnięciami w konkretnej sprawie, osadzonej w określonym stanie faktycznym. Natomiast organ podatkowy zobowiązany jest traktować indywidualnie każdą sprawę, zatem dokonując wykładni konkretnych przepisów prawa podatkowego poprzez ocenę przedstawionego we wniosku stanowiska Wnioskodawcy, opiera się na dokładnie określonym stanie faktycznym lub opisie zdarzenia przyszłego. Wobec tego należy ponownie podkreślić, iż powołane przez Wnioskodawcę orzeczenia mają zastosowanie jedynie w konkretnej sprawie i tylko do niej się odnoszą.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.