Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.630.2025.2.AN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-01
Teza: Uznanie za koszt kwalifikujący się do objęcia wsparciem na
nowe inwestycje w postaci zwolnienia podatkowego, o którym
mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy CIT, wydatków jakie
dotychczas poniosła Spółka i jakie jeszcze poniesie w oparciu o
umowy leasingu, w szczególności wstępna opłata leasingowa,
opłata manipulacyjna, okresowe opłaty, raty leasingowe oraz
kwota równa wartości końcowej wynikającej z tych umów.
Słowa kluczowe: decyzja-decyzja o wsparciu
koszt-koszty kwalifikowane
leasing-leasing finansowy
leasing-leasing operacyjny
leasing-raty leasingowe
zwolnienie-prawo do zwolnienia
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4. Zwolnienia przedmiotowe-Dochody uzyskane
z działalności gospodarczej określonej w decyzji o
wsparciu, o której mowa w ustawie o wspieraniu nowych
inwestycji (WNI)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4-art. 17-ust. 1-pkt 34a
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4-art. 17-ust. 4

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 7 października 2025 r., o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie, pismem z
    14 listopada 2025 r. (data wpływu do Organu, tego samego dnia).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Z sp. z o.o. z siedzibą w (...) (dalej: „Spółka”), jest polskim rezydentem podatkowym i
    podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku
    dochodowego od osób prawnych. Przedmiotem działalności Spółki jest produkcja (...).
    Spółka prowadzi działalność w Polskiej Strefie Inwestycji na podstawie decyzji o wsparciu
    nr (...) z (...) 2020 r. (dalej: „Decyzja”). W związku z Decyzją Spółka została zobowiązana
    między innymi do poniesienia wydatków inwestycyjnych (w zakresie nabycia gruntów,
    budynków i maszyn) w wysokości co najmniej (...) zł w terminie do 31 grudnia 2027 r.
    Określona w Decyzji maksymalna wysokość wydatków inwestycyjnych, które będą
    wyznaczać maksymalny poziom dostępnej pomocy publicznej, wynosi natomiast (...)zł.
    W toku realizacji inwestycji Spółka zawarła szereg umów leasingu m.in. na: samochody
    dostawcze, przyczepy, wózki widłowe, plotery (...). W związku z zawartymi umowami
    leasingu Spółka ponosiła i nadal ponosi wydatki w wysokości i w terminach określonych w
    umowie. W szczególności dotyczy to wstępnej opłaty leasingowej, opłaty manipulacyjnej
    oraz okresowych opłat (rat) leasingowych. Koszty związane z samochodami osobowymi
    nie są traktowane jako wydatki na potrzeby wywiązania się z zobowiązań inwestycyjnych
    wynikających z Decyzji.
    Zawarte umowy z cywilistycznego punktu widzenia stanowią zarówno umowy leasingu
    finansowego jak i operacyjnego. Wszystkie te umowy spełniają jednak warunki do
    zaklasyfikowania ich jako leasingi finansowe na gruncie przepisów ustawy z 29 września
    1994 r. o rachunkowości (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 120 ze zm., dalej: „UoR”). Środki trwałe
    objęte tymi umowami są wprowadzone do ewidencji środków trwałych i podlegają
    amortyzacji.
    Dodatkowo, że względu na czas niezbędny do finalizacji poszczególnych transakcji
    zdarzały się sytuacje, w których Spółka samodzielnie nabywała lub będzie nabywać daną
    maszynę/urządzenie po dacie uzyskania Decyzji (taki pierwotny koszt nabycia nie stanowi
    kosztu kwalifikowanego), a następnie sprzedaje ten składnik majątku leasingodawcy. W
    takich sytuacjach leasingodawca następnie oddaje przedmiot do używania Spółce jako
    leasingobiorcy (tzw. leasing zwrotny).
    W Ogólnych Warunkach Leasingu stanowiących załącznik do zawieranych umów
    przewidziano opcję nabycia Przedmiotu Leasingu przez Korzystającego (czyli przez Spółkę)
    w następującym kształcie: „Najwcześniej w terminie 90 (dziewięćdziesięciu) dni przed datą
    upływu Okresu Leasingu i najpóźniej w dniu upływu Okresu Leasingu Korzystający będzie
    miał prawo do złożenia Finansującemu nieodwołalnej oferty nabycia Przedmiotu Leasingu
    za cenę sprzedaży, która będzie odpowiadała Wartości Końcowej Przedmiotu Leasingu
    powiększonej o podatek VAT (o ile będzie należny na podstawie obowiązujących
    przepisów). W przypadku gdy: (i) do ostatniego dnia Okresu Leasingu Korzystający
    należycie wykona wszystkie zobowiązania wynikające z Umowy i wpłaci Finansującemu

    Kaucję Gwarancyjną na Zabezpieczenie Wykupu Przedmiotu Leasingu w wysokości
    wskazanej przez Finansującego, Finansujący będzie zobowiązany do niezwłocznego
    przyjęcia oferty Korzystającego”.
    W odniesieniu do środków trwałych objętych leasingiem Spółka w większości przypadków
    już dokonała wykupu albo dokona go po zakończeniu leasingu. Innymi słowy - przedmiot
    leasingu po jego zakończeniu zawsze stanie się własnością Spółki.
    Ponadto, w piśmie uzupełniającym wskazali Państwo następująco:
    1. Informujemy, że na moment wydania Decyzji o wsparciu nr (...) (dalej jako: „Decyzja”), tj.
      na (...) 2020 r., Spółka posiadała status średniego przedsiębiorcy. Utrzymanie takiego
      statusu na potrzeby rozliczania pomocy publicznej zostało potwierdzone w
      interpretacji indywidualnej z 30 października b.r. (sygn. 0111-KDIB1-3.4010.633.2025.1.
      DW).
    2. Potwierdzamy, że wszystkie środki trwałe, o których mowa we wniosku o wydanie
      interpretacji (tj. wózki widłowe, plotery, regały wysokiego składowania (...) oraz
      samochody dostawcze wraz z przyczepami do nich, które służą dostarczaniu wyrobów
      wytworzonych na terenie objętym Decyzją), są wykorzystywane w działalności
      prowadzonej przez Spółkę na podstawie Decyzji.
    3. Wskazujemy, że środki trwałe objęte wnioskiem zostały nabyte jako środki nowe.
    4. Przyczyną nabycia środków trwałych w formie tzw. leasingu zwrotnego była konieczność
      zapewnienia gotówki na inne wydatki inwestycyjne lub bieżące cele operacyjne Spółki.
      W związku z tym, Spółka nabyła takie środki na własność a następnie odprzedała
      bankowi, który był leasingodawcą. W następnej kolejności Spółka zawarła umowę
      leasingu, dzięki czemu koszt nabycia tych środków mógł być rozłożony w czasie. Dzięki
      temu zrealizowała cel w postaci konieczności wywiązania się z zobowiązań
      inwestycyjnych wynikających z Decyzji. Leasing zwrotny jest popularną formą
      finansowania wydatków inwestycyjnych dzięki temu, że zapewnia płynność finansową.
    5. We wniosku o wydanie Decyzji zakres inwestycji opisano w sposób ogólny, tzn. nie
      wymieniając wszystkich jednostkowych środków trwałych, jakie mają być nabyte. Jest
      to powszechne podejście w takiej procedurze. Wnioskując o wydanie Decyzji Spółka
      wskazała, że inwestycja obejmie między innymi: zakup nieruchomości
      niezabudowanej, budowę hali produkcyjnej (...), zakup regałów wysokiego
      składowania, zakup wózków widłowych, zakup innych urządzeń i wyposażenia zgodnie
      z opracowanym w terminie późniejszym planem organizacji produkcji.
    Realizując inwestycję nabyto wiele typów środków trwałych. Część z nich została
    sfinansowana kredytem inwestycyjnym lub kredytem w rachunku bieżącym, a część
    leasingiem. Tą ostatnią formą sfinansowano środki trwałe wskazane we wniosku.
    W odpowiedzi na Państwa pytania informujemy, że w Decyzji nie wskazano na jaki
    konkretne środki trwałe mają zostać poniesione wydatki inwestycyjne, co jest
    standardowym rozwiązaniem przy wydawaniu tego typu decyzji administracyjnych.

## Pytanie

Czy kosztem kwalifikującym się do objęcia wsparciem na nowe inwestycje w postaci
    zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy CIT, będą
    wszelkie wydatki jakie dotychczas poniosła Spółka i jakie jeszcze poniesie w oparciu o
    wskazane wyżej umowy leasingu, w szczególności wstępna opłata leasingowa, opłata
    manipulacyjna, okresowe opłaty, raty leasingowe oraz kwota równa wartości końcowej
    wynikającej z tych umów?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Spółki, za koszty kwalifikujące się do objęcia wsparciem na nowe inwestycje w
    formie zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy CIT,

    należy uznać wszelkie poniesione przez Spółkę oraz planowane do poniesienia wydatki na
    podstawie wskazanych umów leasingu, w szczególności: wstępną opłatę leasingową,
    opłatę manipulacyjną, okresowe opłaty/raty leasingowe oraz kwotę odpowiadającą
    wartości końcowej.
    Uzasadnienie stanowiska
    Stanowisko Spółki, że kosztem kwalifikującym się do objęcia wsparciem na nowe
    inwestycje w postaci zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34a
    ustawy CIT, będą wszelkie wydatki jakie Spółka dotychczas poniosła i jakie jeszcze poniesie
    w oparciu o wskazane powyżej umowy leasingu, w szczególności wstępna opłata
    leasingowa, opłata manipulacyjna, okresowe opłaty (raty) leasingowe oraz kwota równa
    wartości końcowej, wynika z analizy przepisów odnoszących się do wspierania nowych
    inwestycji, UoR oraz praktyki interpretacyjnej.
    I tak, art. 2 pkt 7 ustawy z 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 469 ze zm.; dalej: „Ustawa o WNI”), określa co należy rozumieć przez koszty
    kwalifikowane nowej inwestycji. Są to poniesione w okresie ważności decyzji o wsparciu
    koszty inwestycji kwalifikujące się do objęcia pomocą publiczną z tytułu nowej inwestycji, z
    wyłączeniem kosztów poniesionych na samochody osobowe, środki transportu lotniczego,
    tabor pływający oraz inne składniki majątku służące głównie celom osobistym
    przedsiębiorcy, a w przypadku przedsiębiorcy będącego spółką handlową - głównie celom
    osobistym jej wspólnika albo akcjonariusza, pomniejszone o naliczony podatek od
    towarów i usług oraz o podatek akcyzowy, jeżeli możliwość ich odliczeń wynika z
    odrębnych przepisów.
    Regulację powyższą uzupełnia i uszczegóławia Rozporządzenie WNI. W zakresie objętym
    stanem faktycznym należy tu przywołać § 8 ust. 1 pkt 6, zgodnie z którym do kosztów
    kwalifikujących się do objęcia wsparciem zalicza się m.in. cenę nabycia aktywów innych niż
    grunty, budynki i budowle, objętych najmem lub dzierżawą, jeżeli najem lub dzierżawa ma
    postać leasingu finansowego i obejmuje zobowiązanie do nabycia tych aktywów z dniem
    upływu okresu najmu lub dzierżawy. Jednocześnie zgodnie z § 8 ust. 4 Rozporządzenia
    WNI cenę nabycia tych środków trwałych ocenia się na podstawie przepisów UoR.
    W świetle powyższego, aby móc potraktować wydatki związane z leasingiem za koszy
    kwalifikowane, muszą być spełnione następujące warunki: leasing ma mieć postać
    leasingu finansowego, istnieje zobowiązanie do nabycia przedmiotu leasingu oraz leasing
    ma nie obejmować środków wyłączonych.
    W ocenie Spółki wszystkie te przesłanki w jej sytuacji zostały spełnione.
    Po pierwsze, ponieważ przywołany przepis § 8 ust. 4 Rozporządzenia WNI odwołuje się od
    UoR, to również w zakresie postaci leasingu należy odwołać się do tej ustawy. I tak, w art.
    3 ust. 4 UoR określono przesłanki uznania umowy leasingu za leasing finansowy
    wskazując, że „jeżeli jednostka przyjęła do używania cudze środki trwałe lub wartości
    niematerialne i prawne na podstawie umowy, w której jedna ze stron („finansujący”)
    oddaje drugiej („korzystającemu”) te składniki do odpłatnego używania lub także
    pobierania pożytków na czas oznaczony, składniki te zalicza się do aktywów trwałych
    korzystającego, jeżeli umowa spełnia co najmniej jeden z następujących warunków:
      1) przenosi własność jej przedmiotu na korzystającego po zakończeniu okresu, na który
      została zawarta;
      2) zawiera prawo do nabycia jej przedmiotu przez korzystającego, po zakończeniu
      okresu, na jaki została zawarta, po cenie niższej od wartości rynkowej z dnia nabycia;
      3) okres, na jaki została zawarta, odpowiada w przeważającej części przewidywanemu
      okresowi ekonomicznej użyteczności środka trwałego lub prawa majątkowego, przy
      czym nie może być on krótszy niż 3/4 tego okresu. Prawo własności przedmiotu
      umowy może być, po okresie, na jaki umowa została zawarta, przeniesione na
      korzystającego;

      4) suma opłat, pomniejszonych o dyskonto, ustalona w dniu zawarcia umowy i
      przypadająca do zapłaty w okresie jej obowiązywania, przekracza 90% wartości
      rynkowej przedmiotu umowy na ten dzień. W sumie opłat uwzględnia się wartość
      końcową przedmiotu umowy, którą korzystający zobowiązuje się zapłacić za
      przeniesienie na niego własności tego przedmiotu. Do sumy opłat nie zalicza się
      płatności na rzecz finansującego za świadczenia dodatkowe, podatków oraz składek
      na ubezpieczenie tego przedmiotu, jeżeli korzystający pokrywa je niezależnie od
      opłat za używanie;
      5) zawiera przyrzeczenie finansującego do zawarcia z korzystającym kolejnej umowy o
      oddanie w odpłatne używanie tego samego przedmiotu lub przedłużenia umowy
      dotychczasowej, na warunkach korzystniejszych od przewidzianych w
      dotychczasowej umowie;
      6) przewiduje możliwość jej wypowiedzenia, z zastrzeżeniem, że wszelkie powstałe z
      tego tytułu koszty i straty poniesione przez finansującego pokrywa korzystający;
      7) przedmiot umowy został dostosowany do indywidualnych potrzeb korzystającego.
      Może on być używany wyłącznie przez korzystającego, bez wprowadzania w nim
      istotnych zmian”.
    Do uznania umowy leasingu za leasing finansowy wystarczające jest spełnienie jednej z
    ustawowych przesłanek wymienionych w pkt 1-7.
    Spółka wskazuje, że każda z zawartych przez nią umów leasingu — nawet jeżeli w tytule
    określona jest jako „leasing operacyjny” lub „leasing zwrotny” — spełnia co najmniej jedną
    z przesłanek kwalifikujących ją jako leasing finansowy na podstawie przytoczonych
    przepisów. W większości przypadków przesłanka ta polega na: (i) przeniesieniu własności
    przedmiotu umowy na korzystającego po upływie okresu, na jaki umowę zawarto lub (ii)
    przyznaniu korzystającemu prawa nabycia przedmiotu umowy po upływie tego okresu za
    cenę niższą od wartości rynkowej na dzień nabycia.
    Stanowisko, że koszty związane z umowami leasingu — nawet jeżeli w tytule widnieje
    określenie „leasing operacyjny” — spełniają warunki do zaklasyfikowania tych umów jako
    leasingów finansowych w rozumieniu art. 3 ust. 4 UoR, a tym samym stanowią koszty
    kwalifikowane na gruncie Rozporządzenia WNI zostało potwierdzone w szeregu
    interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Jako przykład można wskazać
    interpretacje z 19 lutego 2024 r. (sygn. 0111-KDIB1-3.4010.750.2023.1.DW) czy z 4 kwietnia
    2025 r. (sygn. 0111-KDIB1-3.4010.128.2025.1.DW). Również leasing zwrotny, o ile spełnia
    kryteria leasingu finansowego na gruncie przepisów UoR, nie wyłącza możliwości uznania
    wydatków za koszty kwalifikowane. Potwierdzają to m.in. interpretacje z: 13 listopada
    2023 r. (sygn. 0114-KDIP2-1.4010.560.2023.1.KW), 8 września 2022 r. (sygn. 0111- KDIB1-
    3.4010.345.2022.1.JKU) czy 28 czerwca 2021 r. (sygn. 0111-KDIB1-3.4010.154.2021.1.AN), w
    których wskazano, że nie ma przeciwwskazań do ujęcia w wydatkach kwalifikowanych
    kosztów związanych z leasingiem finansowym maszyn nabytych pierwotnie przez
    podatnika, których własność następnie została przeniesiona na leasingodawcę a samo
    zastosowanie leasingu zwrotnego nie narusza warunków dotyczących wydatku
    kwalifikowanych do wsparcia.
    Po drugie, uwzględniając przywołane postanowienia Ogólnych Warunków Leasingu, które
    przewidują nabycie Przedmiotu Leasingu przez Korzystającego (Spółkę) poprzez złożenie
    przez Korzystającego nieodwołalnej oferty nabycia przedmiotu leasingu należy uznać, że
    wszelkie wydatki poniesione i planowane do poniesienia na podstawie analizowanych
    umów leasingu kwalifikują się do objęcia wsparciem na nowe inwestycje w formie
    zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy CIT. Również
    takie stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacjach wydawanych przez Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej. Jako przykład można wskazać interpretację z 19 lutego
    2024 r. (sygn. 0111-KDIB1-3.4010.750.2023.1.DW).

    Wreszcie, przedmiotem leasingu w przypadku Spółki nie są grunty, budynki czy budowle,
    więc również w tym zakresie zostały spełnione przesłanki wynikające z przepisów do
    rozpoznania kosztów kwalifikowanych.
    Podsumowując
    W świetle przedstawionej wykładni przepisów Rozporządzenia WNI oraz ugruntowanej
    praktyki interpretacyjnej Spółka uważa, że ponoszone przez nią koszty leasingu stanowią
    koszy kwalifikujące się do objęcia pomocą publiczną, o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt
    34a ustawy CIT. W szczególności dotyczy to kosztów: wstępnej opłaty leasingowej, opłaty
    manipulacyjnej, okresowych opłat/rat leasingowych oraz kwoty odpowiadającej wartości
    końcowej. Wydatki te spełniają wskazane przesłanki prawne, co związane jest przede
    wszystkim z tym, że wszystkie leasingowane przez Spółkę środki zostały lub zostaną
    nabyte na własność.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym
    od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”),
      wolne od podatku są dochody podatników, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, z działalności
      gospodarczej osiągnięte z realizacji nowej inwestycji określonej w decyzji o wsparciu,
      o której mowa w ustawie z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (Dz.
      U. z 2024 r. poz. 459 oraz z 2025 r. poz. 39),
      i uzyskane na terenie określonym w tej decyzji o wsparciu, przy czym wielkość
      pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć
      wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów
      kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z
      odrębnymi przepisami;
    Według art. 17 ust. 4 ustawy o CIT,
      zwolnienia podatkowe, o których mowa w ust. 1 pkt 34 i 34a, przysługują
      podatnikowi wyłącznie odpowiednio z tytułu dochodów uzyskanych z działalności
      gospodarczej prowadzonej na terenie określonym w zezwoleniu lub z tytułu
      dochodów uzyskanych z realizacji nowej inwestycji na terenie określonym w decyzji
      o wsparciu.
    Jak stanowi art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 469, dalej: „ustawa o WNI”),
      wsparcie na realizację nowej inwestycji, zwane dalej „wsparciem”, jest udzielane w
      formie zwolnienia od podatku dochodowego, na zasadach określonych odpowiednio
      w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych albo w przepisach o
      podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do art. 2 pkt 7 lit. a ustawy o WNI,
      kosztami kwalifikowanymi są koszty inwestycji kwalifikujące się do objęcia pomocą
      publiczną z tytułu nowej inwestycji, z wyłączeniem kosztów poniesionych na
      samochody osobowe, środki transportu lotniczego, tabor pływający oraz inne
      składniki majątku służące głównie celom osobistym przedsiębiorcy, a w przypadku
      przedsiębiorcy będącego spółką handlową - głównie celom osobistym jej wspólnika
      albo akcjonariusza, pomniejszone o naliczony podatek od towarów i usług oraz o
      podatek akcyzowy, jeżeli możliwość ich odliczeń wynika z odrębnych przepisów.
    Zgodnie z § 12 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 2022 r. w sprawie
    pomocy publicznej udzielanej niektórym przedsiębiorcom na realizację nowych inwestycji
    (Dz. U. z 2025 r. poz. 108 ze zm.),
      do spraw wszczętych i niezakończonych oraz decyzji o wsparciu wydanych przed
      dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy
      rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 sierpnia 2018 r. w sprawie pomocy
      publicznej udzielanej niektórym przedsiębiorcom na realizację nowych inwestycji
      (Dz. U. poz. 1713 oraz z 2021 r. poz. 2483).

    Zatem, w Państwa sprawie znajdzie zastosowanie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia
    28 sierpnia 2018 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej niektórym przedsiębiorcom
    na realizację nowych inwestycji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1713 ze zm., dalej: „Rozporządzenie”),
    jako że uzyskali Państwo decyzję o wsparciu w (...) 2020 r.
    Zgodnie z § 8 ust. 1 Rozporządzenia,
    do kosztów kwalifikujących się do objęcia wsparciem na nowe inwestycje zalicza się
    koszty będące:
    1) kosztem związanym z nabyciem gruntów lub prawa ich użytkowania wieczystego,
    2) ceną nabycia albo kosztem wytworzenia we własnym zakresie środków trwałych, pod
      warunkiem zaliczenia ich, zgodnie z odrębnymi przepisami, do składników majątku
      podatnika i zaliczenia ich do ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych
      i prawnych,
    3) kosztem rozbudowy lub modernizacji istniejących środków trwałych,
    4) ceną nabycia wartości niematerialnych i prawnych związanych z transferem
      technologii przez nabycie praw patentowych, licencji, know-how i nieopatentowanej
      wiedzy technicznej, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3,
    5) kosztem związanym z najmem lub dzierżawą gruntów, budynków i budowli - pod
      warunkiem że okres najmu lub dzierżawy trwa co najmniej 5 lat, a w przypadku
      mikroprzedsiębiorców, małych przedsiębiorców i średnich przedsiębiorców - co
      najmniej 3 lata, licząc od przewidywanego terminu zakończenia nowej inwestycji,
    6) ceną nabycia aktywów innych niż grunty, budynki i budowle objęte najmem lub
      dzierżawą, w przypadku gdy najem lub dzierżawa ma postać leasingu finansowego
      oraz obejmuje zobowiązanie do nabycia aktywów z dniem upływu okresu najmu lub
      dzierżawy
      - pomniejszone o naliczony podatek od towarów i usług oraz o podatek akcyzowy,
        jeżeli możliwość ich odliczeń wynika z odrębnych przepisów, poniesione w okresie
        realizacji inwestycji, a w przypadku kosztów określonych w pkt 5 - poniesione
        wyłącznie w okresie 5 lat w przypadku dużych przedsiębiorców, albo 3 lat w
        przypadku mikroprzedsiębiorców, małych przedsiębiorców i średnich
        przedsiębiorców, liczonych od dnia zakończenia nowej inwestycji.
    Według § 8 ust. 4 Rozporządzenia,
      cenę nabycia i koszt wytworzenia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
      prawnych ustala się zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 września 1994 r. o
      rachunkowości.
    Zgodnie z § 8 ust. 5 Rozporządzenia,
      środki trwałe, o których mowa w ust. 1 pkt 2, muszą być nowe, z wyjątkiem aktywów
      nabywanych przez mikroprzedsiębiorców, małych przedsiębiorców i średnich
      przedsiębiorców i z wyjątkiem realizacji nowej inwestycji w rozumieniu art. 2 pkt 1 lit.
      b ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji.
      Jak stanowi art. 3 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.
      j. Dz. U. z 2023 r. poz. 120 ze zm., dalej: „ustawa o Rachunkowości”),
      ilekroć w ustawie jest mowa o środkach trwałych - rozumie się przez to, z
      zastrzeżeniem pkt 17, rzeczowe aktywa trwałe i zrównane z nimi, o przewidywanym
      okresie ekonomicznej użyteczności dłuższym niż rok, kompletne, zdatne do użytku i
      przeznaczone na potrzeby jednostki. Zalicza się do nich w szczególności:

        a) nieruchomości - w tym grunty, prawo użytkowania wieczystego gruntu,
            budowle
            i budynki, a także będące odrębną własnością lokale, spółdzielcze
            własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz spółdzielcze prawo do
            lokalu użytkowego,
        b) maszyny, urządzenia, środki transportu i inne rzeczy,
        c) ulepszenia w obcych środkach trwałych,
        d) inwentarz żywy.
      Środki trwałe oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      leasingu zalicza się do aktywów trwałych jednej ze stron umowy, zgodnie z
      warunkami określonymi w ust. 4.
    Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy o rachunkowości,
      cena nabycia, o której mowa w ust. 1, to cena zakupu składnika aktywów,
      obejmująca kwotę należną sprzedającemu, bez podlegających odliczeniu podatku od
      towarów i usług oraz podatku akcyzowego, a w przypadku importu powiększona o
      obciążenia o charakterze publicznoprawnym oraz powiększona o koszty
      bezpośrednio związane z zakupem i przystosowaniem składnika aktywów do stanu
      zdatnego do używania lub wprowadzenia do obrotu, łącznie z kosztami transportu,
      jak też załadunku, wyładunku, składowania lub wprowadzenia do obrotu, a obniżona
      o rabaty, opusty, inne podobne zmniejszenia i odzyski. Jeżeli nie jest możliwe
      ustalenie ceny nabycia składnika aktywów, a w szczególności przyjętego
      nieodpłatnie, w tym w drodze darowizny - jego wyceny dokonuje się według ceny
      sprzedaży takiego samego lub podobnego przedmiotu.
    W świetle art. 3 ust. 4 ustawy o Rachunkowości,
    jeżeli jednostka przyjęła do używania obce środki trwałe lub wartości niematerialne i
    prawne na mocy umowy, zgodnie z którą jedna ze stron, zwana dalej „finansującym”,
    oddaje drugiej stronie, zwanej dalej „korzystającym”, środki trwałe lub wartości
    niematerialne i prawne do odpłatnego używania lub również pobierania pożytków na
    czas oznaczony, środki te i wartości zalicza się do aktywów trwałych korzystającego,
    jeżeli umowa spełnia co najmniej jeden z następujących warunków:
    1) przenosi własność jej przedmiotu na korzystającego po zakończeniu okresu, na który
        została zawarta;
    2) zawiera prawo do nabycia jej przedmiotu przez korzystającego, po zakończeniu
        okresu, na jaki została zawarta, po cenie niższej od wartości rynkowej z dnia
        nabycia;
    3) okres, na jaki została zawarta, odpowiada w przeważającej części przewidywanemu
        okresowi ekonomicznej użyteczności środka trwałego lub prawa majątkowego, przy
        czym nie może być on krótszy niż 3/4 tego okresu. Prawo własności przedmiotu
        umowy może być, po okresie, na jaki umowa została zawarta, przeniesione na
        korzystającego;
    4) suma opłat, pomniejszonych o dyskonto, ustalona w dniu zawarcia umowy i
        przypadająca do zapłaty w okresie jej obowiązywania, przekracza 90% wartości
        rynkowej przedmiotu umowy na ten dzień.
        W sumie opłat uwzględnia się wartość końcową przedmiotu umowy, którą
        korzystający zobowiązuje się zapłacić za przeniesienie na niego własności tego

        przedmiotu. Do sumy opłat nie zalicza się płatności na rzecz finansującego za
        świadczenia dodatkowe, podatków oraz składek na ubezpieczenie tego
        przedmiotu, jeżeli korzystający pokrywa je niezależnie od opłat za używanie;
    5) zawiera przyrzeczenie finansującego do zawarcia z korzystającym kolejnej umowy o
        oddanie w odpłatne używanie tego samego przedmiotu lub przedłużenia umowy
        dotychczasowej, na warunkach korzystniejszych od przewidzianych w
        dotychczasowej umowie;
    6) przewiduje możliwość jej wypowiedzenia, z zastrzeżeniem, że wszelkie powstałe z tego
        tytułu koszty i straty poniesione przez finansującego pokrywa korzystający;
    7) przedmiot umowy został dostosowany do indywidualnych potrzeb korzystającego.
        Może on być używany wyłącznie przez korzystającego, bez wprowadzania w nim
        istotnych zmian.
    Jak wynika z opisu sprawy, wszystkie środki trwałe, o których mowa we wniosku o wydanie
    interpretacji (tj. wózki widłowe, plotery, regały wysokiego składowania (...) oraz samochody
    dostawcze wraz z przyczepami do nich, które służą dostarczaniu wyrobów wytworzonych
    na terenie objętym Decyzją), są wykorzystywane w działalności prowadzonej przez Spółkę
    na podstawie Decyzji. Ponadto, zawarte umowy na ww. składniki majątku stanowią
    zarówno umowy leasingu finansowego jak i operacyjnego. Wszystkie te umowy spełniają
    jednak warunki do zaklasyfikowania ich jako leasingi finansowe na gruncie przepisów
    ustawy o rachunkowości. Środki trwałe objęte tymi umowami są wprowadzone do
    ewidencji środków trwałych i podlegają amortyzacji. W odniesieniu do środków trwałych
    objętych leasingiem Spółka w większości przypadków już dokonała wykupu albo dokona
    go po zakończeniu leasingu. Innymi słowy - przedmiot leasingu po jego zakończeniu
    zawsze stanie się własnością Spółki.
    Zgodnie z powyższym, każdy wydatek określony w § 8 ust. 1 Rozporządzenia, jest kosztem
    kwalifikującym się do objęcia wsparciem w ramach nowej inwestycji, przy założeniu
    spełnienia pozostałych warunków.
    Analizując powołane powyżej przepisy należy stwierdzić, że określają one następujące
    warunki, aby dany wydatek zakwalifikować do objęcia pomocą, wydatek ten musi:
      - stanowić koszty nowej inwestycji,
      - zostać poniesiony na terenie określonym w decyzji o wsparciu,
      - być poniesiony w okresie ważności decyzji o wsparciu.
    Zgodne z powyższym, należy zatem uznać, że opisane we wniosku koszty, tj. wstępna
    opłata leasingowa, opłata manipulacyjna, okresowe opłaty, raty leasingowe oraz kwota
    równa wartości końcowej wynikające z umów leasingu, będą stanowić koszty
    kwalifikowane nowej inwestycji.
    Zatem, biorąc pod uwagę powyższe, Państwa stanowisko zgodnie z którym, kosztem
    kwalifikującym się do objęcia wsparciem na nowe inwestycje w postaci zwolnienia
    podatkowego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy CIT, będą wszelkie wydatki
    jakie dotychczas poniosła Spółka i jakie jeszcze poniesie w oparciu o wskazane wyżej
    umowy leasingu, w szczególności wstępna opłata leasingowa, opłata manipulacyjna,
    okresowe opłaty, raty leasingowe oraz kwota równa wartości końcowej wynikające z tych
    umów, uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z

    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
    W odniesieniu do powołanych interpretacji indywidualnych, należy zauważyć, że
    interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach
    podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach
    będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych
    /zdarzeń przyszłych co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.