Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.727.2025.2.SJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-21
Teza: Ustalenie czy prace wykonywane przez pracownika Spółki na
stanowisku Automatyka spełniają definicję działalności
badawczo; rozwojowej.
Słowa kluczowe: działalność-działalność badawczo-rozwojowa
prace-prace badawczo-rozwojowe
pracownik
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Definicje ustawowe.-Definicja działalności B+R
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 5a-pkt 38
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 5a-pkt 39
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 5a-pkt 40
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 9b-pkt 8

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 17 października 2025 r. (wpływ 22 października 2025 r.) –
    w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    X Sp. z o.o. (dalej jako: Wnioskodawca, Spółka) prowadzi działalność gospodarczą w
    zakresie wytwarzania, rozwoju oraz sprzedaży ceramicznych materiałów ogniotrwałych,
    znajdujących zastosowanie w różnych gałęziach przemysłu, wymagających stosowania
    procesów wysokotemperaturowych (np. hutnictwo, cementownie, spalarnie odpadów).
    Wnioskodawca zatrudnia na podstawie umowy o pracę pracownika na stanowisku
    Automatyka w Dziale Utrzymania Ruchu Wnioskodawcy.
    W ramach swoich obowiązków zawodowych pracownik wykonuje zadania związane
    zarówno z bieżącym utrzymaniem sprawności maszyn i systemów automatyki, jak i
    rozwijaniem nowych rozwiązań technicznych w zakładzie. Istotna część pracy pracownika,
    szacowana na ok. 50% czasu pracy ma charakter twórczy.
    Projekty stworzone przez pracownika w ramach ww. czynności są projektami
    niepowtarzalnymi, mającymi indywidualny charakter i spełniającymi przesłanki utworu
    określone w ustawie z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych
    (Dz. U. z 2025 r. poz. 24 z późn. zm., dalej jako: PrAut), tj. są przejawem działalności
    twórczej o indywidualnym charakterze, ustalonym w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od
    wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia. Stanowią one utwory pracownicze w
    rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o PrAut, co do których z chwilą przyjęcia utworu
    Wnioskodawca jako pracodawca nabywa autorskie prawa majątkowe.
    Do utworów tworzonych przez pracownika zaliczyć można:
    1) projekty i algorytmy sterowania maszynami i liniami produkcyjnymi;
    2) dedykowane oprogramowanie dla sterowników PLC oraz paneli;
    3) schematy elektryczne i dokumentacja technicznej urządzeń i systemów;
    4) rozwiązania komunikacyjne (np. między maszynami a systemem SCADA).
    Pracownik w ramach zatrudnienia u Wnioskodawcy stworzył m.in.:
    1. Sterowanie Linii (...).
    2. Sterowanie Linią (...).
    W trakcie prac znajdują się m.in.:
    1. System kontroli produkcji – (...).
    2. Sterowanie kompensatorami mocy biernej (...).
    Efekty tych prac są dokumentowane i archiwizowane w formie projektów, kodów
    źródłowych, plików konfiguracyjnych, diagramów w ramach zasobów Pracodawcy.
    Tworzone utwory mają na celu, m.in.:
    · rozwój nowych oraz optymalizację istniejących maszyn i linii produkcyjnych w zakresie
      automatyki,
    · rozwój nowych oraz optymalizację istniejących programów sterujących w zakresie
      automatyki,
    · zwiększenie konkurencyjności produktów Wnioskodawcy na rynku.
    Czynności podejmowane przez pracownika Spółki zatrudnionego na stanowisku
    Automatyka stanowią działalność obejmującą badania aplikacyjne rozumiane jako prace
    mające na celu zdobycie nowej wiedzy oraz umiejętności, nastawione na opracowywanie
    nowych produktów, procesów lub usług lub wprowadzanie do nich znaczących ulepszeń.

    Ponadto czynności podejmowane przez pracownika Spółki stanowią prace rozwojowe
    obejmujące nabywanie, łączenie, kształtowanie i wykorzystywanie dostępnej aktualnie
    wiedzy i umiejętności do planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia
    zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług.
    Prace wykonywane przez pracownika Spółki zatrudnionego na stanowisku Automatyka w
    opisywanej części nie polegają na działaniach obejmujących zmiany rutynowe i okresowe.
    Automatyk podejmuje prace w sposób systematyczny, tj. uporządkowany, zaplanowany,
    metodyczny, według pewnego systemu, na podstawie przygotowanego harmonogramu
    prac z przyjęciem określonych celów do osiągnięcia.
    Celem prac wykonywanych przez pracownika zatrudnionego na stanowisku Automatyka
    jest zwiększenie zasobów wiedzy oraz wykorzystanie tych zasobów do tworzenia nowych
    zastosowań dla Wnioskodawcy.
    Wobec powyższego, Wnioskodawca i pracownik zamierzają zawrzeć aneks do umowy o
    pracę, w którym jednoznacznie określą, że obowiązki pracownika wynikające ze stosunku
    pracy obejmują także działalność twórczą.
    Wyodrębniona część wynagrodzenia pracownika, określona w sposób procentowy na
    podstawie czasu poświęconego na przygotowanie utworu, będzie stanowić honorarium za
    przeniesienie praw autorskich do utworu. W zakresie wynagrodzenia, wskazuje się, że
    stała wartość honorarium za przeniesienie praw autorskich do utworu będzie stanowić
    50% wynagrodzenia zasadniczego pracownika, jednak w celu weryfikacji kwoty
    honorarium i wykazania, że określony w umowie procent nie odbiega od rzeczywistości,
    prowadzona będzie ewidencja czasu pracy poświęconego na prace twórcze w powiązaniu
    z określonymi utworami. W ten sposób Wnioskodawca będzie mieć możliwość modyfikacji
    ustalonej w umowie o pracę procentowej wartości wynagrodzenia autorskiego, po
    dokonaniu okresowej kontroli.
    Pozostała część wynagrodzenia pracownika, objęta ogólnymi zasadami naliczania kosztów
    uzyskania przychodu będzie wyższa od wynagrodzenia minimalnego, określonego zgodnie
    z ustawą z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.
    Stworzenie utworu przez pracownika będzie dokumentowane za pomocą ewidencji czasu
    pracy, z której wynikać będzie ile pracownik poświęcił czasu na stworzenie konkretnego
    utworu. Ponadto pracownik będzie prowadzi ewidencję stworzonych utworów.

## Pytanie

1. Czy prace wykonywane przez pracownika Spółki na stanowisku Automatyka spełniają
      definicję działalności badawczo-rozwojowej w rozumieniu art. 5a pkt 38-40 w zw. z art.
      22 ust. 9b pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
      fizycznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.; dalej: uPIT)?
    2. Czy Spółka ma możliwość zastosowania do części wynagrodzenia pracownika
      obejmującego honorarium za przeniesienie autorskich praw majątkowych do utworów
      art. 22 ust. 9 pkt 3 uPIT i zastosowania kosztów uzyskania przychodu w wysokości 50%
      uzyskanego przychodu, obliczonego od przychodu pomniejszonego o potrącone przez
      płatnika w danym miesiącu składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz na
      ubezpieczenie chorobowe?
    Przedmiotem tej interpretacji jest odpowiedź na Państwa wątpliwości w zakresie pytania
    nr 1. W części dotyczącej pytania nr 2 zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, prace wykonywane przez pracownika Spółki na stanowisku
    Automatyka spełniają definicję działalności badawczo-rozwojowej w rozumieniu art. 5a
    pkt 38-40 w zw. z art. 22 ust. 9b pkt 8 uPIT. Tym samym Spółka jako płatnik podatku
    dochodowego od osób fizycznych będzie mieć możliwość zastosowania do nich przepisu

    art. 22 ust. 9 pkt 3 ww. ustawy, tj. 50% kosztów uzyskania przychodu do przychodów z
    pracy twórczej.
    Zgodnie z art. 22 ust. 9 pkt 3 uPIT, koszty uzyskania niektórych przychodów określa się art.
    z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich i artystów wykonawców z praw
    pokrewnych, w rozumieniu odrębnych przepisów, lub rozporządzania przez nich tymi
    prawami – w wysokości 50% uzyskanego przychodu, z zastrzeżeniem ust. 9a i 9b, z tym że
    koszty te oblicza się od przychodu pomniejszonego o potrącone przez płatnika w danym
    miesiącu składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie
    chorobowe, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, których podstawę wymiaru
    stanowi ten przychód.
    Powołany przepis art. 22 ust. 9 pkt 3 uPIT wskazuje, że ustalenie, czy określony przychód
    został osiągnięty z tytułu korzystania z praw autorskich lub pokrewnych (lub
    rozporządzania tymi prawami) i podatnik jest twórcą, czy też artystą wykonawcą należy
    ocenić w świetle odrębnych przepisów, czyli przepisów PrAut.
    Zgodnie z art. 1 ust. 1 i art. 8 ust. 1 PrAut, przedmiotem prawa autorskiego
    (przysługującego twórcy, o ile ustawa nie stanowi inaczej) jest każdy przejaw działalności
    twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od
    wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).
    Utwór jest przedmiotem prawa autorskiego od chwili ustalenia, chociażby miał postać
    nieukończoną (art. 1 ust. 3 PrAut). Podlega zatem ochronie od momentu ustalenia, nawet
    jeżeli jest nieukończony. Ustalenie to taka forma utworu, która daje możliwość zapoznania
    się z nim osobie trzeciej (poza autorem).
    Uwzględniając powyższe regulacje dotyczące utworu, przyjąć należy, że jest on
    przeciwstawny działalności odtwórczej, rzemieślniczej, technicznej. Z tego względu nie
    można zakwalifikować jako utworu efektu działalności wyłącznie rutynowej, szablonowej,
    zdeterminowanej (przez przeznaczenie, materiał, wiążące schematy), pozbawiającej
    twórcę swobody dokonywania wyborów.
    Utwór może powstać zarówno w ramach stosunku pracy, czy umowy cywilnoprawnej
    (umowy zlecenia lub o dzieło). Warunkiem dla zastosowania podwyższonych kosztów
    uzyskania przychodu jest, aby pracownik w wyniku wykonywania obowiązków ze stosunku
    pracy stworzył utwór w rozumieniu PrAUt, czyli aby wynik jego działań nosił cechy
    indywidualnej twórczości oraz pracownik dokonał rozporządzania prawami albo
    skorzystał ze swoich praw. Pojęcia „korzystanie” i „rozporządzanie” nie są dokładnie
    zdefiniowane w PrAut. Jednak należy uznać, że przeniesienie praw autorskich lub
    udzielanie licencji na korzystanie z utworów lub przedmiotów praw pokrewnych na zakład
    pracy mieści się w ich zakresie.
    Nabycie przez pracodawcę majątkowych praw autorskich do utworów pracowniczych
    następuje zgodnie z regulacją PrAut. Kwestie prawne związane z powstaniem i nabyciem
    prawa autorskiego do utworów pracowniczych reguluje art. 12PrAut. Zgodnie z tym
    przepisem, jeżeli ustawa lub umowa o pracę nie stanowią inaczej, pracodawca, którego
    pracownik stworzył utwór w wyniku wykonywania obowiązków ze stosunku pracy, nabywa
    z chwilą przyjęcia utworu autorskie prawa majątkowe w granicach wynikających z celu
    umowy o pracę i zgodnego zamiaru stron. Powyższe oznacza, że od chwili powstania
    utworu do jego przyjęcia przez pracodawcę autorskie prawa pozostają przy twórcy.
    Jak wskazał Minister Finansów w interpretacji ogólnej z dnia 15 września 2020 r., nr DD3.
    8201.1.2018:
      „przedmiotem prawa autorskiego jest tylko taka działalność twórcza, która prowadzi
      do powstania utworu korzystającego z ochrony praw autorskich; sama działalność
      twórcza nie może być przedmiotem prawa autorskiego, a do przychodów
      uzyskanych z tego tytułu nie ma zastosowania art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy PIT,

      podstawowymi warunkami do zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodów w
      ramach stosunku pracy jest to, aby przedmiotem umowy o pracę było powstanie
      utworu w rozumieniu przepisów ustawy o prawie autorskim, tj. zamawianego i
      oczekiwanego przez pracodawcę, oryginalnego wytworu o indywidualnym
      charakterze,
      w przypadku utworu pracowniczego niezbędne jest przyjęcie tego utworu przez
      pracodawcę, gdyż oznacza to ustawowe (lub umowne) rozporządzenie prawem
      autorskim na rzecz pracodawcy”.
    Zaznaczyć również należy, że fakt korzystania przez podatnika z prawa autorskiego
    powinien być udokumentowany, gdyż warunkiem zastosowania kosztów, o których mowa
    w art. 22 ust. 9 pkt 3 uPIT jest, aby zaistniał utwór w rozumieniu PrAut, twórca udzielił
    licencji na korzystanie z danego utworu, względnie by doszło do rozporządzenia
    majątkowymi prawami autorskimi do tworzonego dzieła.
    W razie wykonywania na podstawie stosunku pracy czynności zarówno chronionych
    prawem autorskim, jak i niebędących przedmiotem prawa autorskiego, pozbawionych
    cech twórczych, udokumentowania wymaga wartość wynagrodzenia z tytułu korzystania z
    prawa autorskiego. Tylko bowiem wyraźne rozróżnienie, jak również dokumentowanie
    prac – utworów chronionych prawem autorskim – oraz wypłaconych wynagrodzeń z tego
    tytułu daje podstawę do zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodów przy
    zapewnieniu właściwej realizacji obowiązków płatnika w zakresie prawidłowego obliczania
    i poboru zaliczek na podatek dochodowy.
    Wykonywanie pracy twórczej nie oznacza automatycznie powstania utworu i przejścia
    praw z tego tytułu na pracodawcę. Podwyższone koszty uzyskania przychodów można
    więc stosować, jeżeli zostało wypłacone wynagrodzenie za przeniesienie autorskich praw
    majątkowych.
    Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 19 listopada 2018
    r., nr 0113-KDIPT3.4011.440.2018.2.JR wskazał, że:
      „Z treści umowy o pracę (lub innego dokumentu) powinno więc wynikać, że
      obowiązki ze stosunku pracy obejmują także działalność twórczą, a wyodrębniona
      część wynagrodzenia stanowi honorarium za przeniesienie praw autorskich do
      utworu. Konieczne jest dokładne wyróżnienie (w jasny, czytelny sposób) tej części
      wynagrodzenia, która związana jest z korzystaniem lub rozporządzaniem przez
      pracownika z przysługujących mu praw autorskich;
      Zatem, jeżeli pracodawca wyodrębni część wynagrodzenia należną z tytułu
      rozporządzania lub korzystania przez pracowników z praw majątkowych do utworów
      przez nich stworzonych od pozostałego wynagrodzenia za wykonywane obowiązki,
      niemające charakteru twórczego, możliwe będzie zastosowanie 50% kosztów
      uzyskania przychodu od części twórczej”.
    Podsumowując, w celu zastosowania podwyższonych kosztów uzyskania przychodu do
    części wynagrodzenia związanego z rozporządzeniem prawami autorskimi muszą zostać
    spełnione następujące przesłanki:
    · praca wykonywana przez pracownika jest przedmiotem prawa autorskiego, a więc
      spełnia przesłanki utworu określone w ustawie o prawie autorskim i prawach
      pokrewnych,

    · pracownik jest twórcą w rozumieniu tej ustawy i uzyskiwanie przychodu przez
      pracownika wynika z korzystania przez twórcę z tychże praw lub rozporządzania tymi
      prawami,
    · umowa o pracę przewiduje zróżnicowanie wynagrodzenia należnego pracownikowi na
      część związaną z korzystaniem z praw autorskich i część związaną z wykonywaniem
      typowych obowiązków pracowniczych oraz pracodawca prowadzi stosowną
      dokumentację w tym zakresie, art. prowadzi szczegółową ewidencję przekazanych
      utworów, a także
    · przychody muszą być uzyskiwane z tych rodzajów działalności, o których mowa w art. 22
      ust. 9b uPIT.
    Jak Wnioskodawca wskazał w opisie zaistniałego stanu faktycznego, projekty stworzone
    przez pracownika zajmującego stanowisko Automatyka są projektami niepowtarzalnymi,
    mającymi indywidualny charakter i spełniającymi przesłanki utworu, wskazane w PrAut, tj.
    są przejawem działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalonym w
    jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia. Są to w
    szczególności: oprogramowanie, projekty, schematy, dokumentacja techniczna i
    rozwiązania komunikacyjne.
    Z umowy o pracę łączącej Wnioskodawcę i pracownika wynikać będzie, że obowiązki ze
    stosunku pracy obejmują także działalność twórczą. W zakresie wynagrodzenia, wskazane
    będzie, że honorarium za przeniesienie praw autorskich do utworu stanowi 50%
    wynagrodzenia zasadniczego, jednak w celu weryfikacji kwoty honorarium i wykazania, że
    określony w umowie procent nie odbiega od rzeczywistości, prowadzona będzie
    ewidencja czasu pracy poświęconego na prace twórcze w powiązaniu z określonymi
    utworami. W ten sposób Wnioskodawca będzie mieć możliwość modyfikacji ustalonej w
    umowie o pracę procentowej wartości wynagrodzenia autorskiego, po dokonaniu
    okresowej kontroli.
    Zatem, powstanie utworu będzie dokumentowane za pomocą ewidencji czasu pracy, z
    której wynikać będzie ile pracownik poświęcił czasu na stworzenie konkretnego utworu.
    Ponadto pracownik prowadzić będzie ewidencję stworzonych utworów.
    Stosownie do powoływanej już interpretacji ogólnej Ministra Finansów z dnia 15 września
    2020 r.:
    · „ustalenie wysokości honorarium leży w zakresie swobody kontraktowej stron umowy
      (stosunku pracy, umowy cywilnoprawnej),
    · żadne powszechnie obowiązujące przepisy nie regulują zasad ustalania wysokości
      honorarium,
    · nie ma też żadnych innych uniwersalnych reguł, ugruntowanych praktyką i
      orzecznictwem sądowym (z wyjątkiem negatywnych przesłanek określonych w tezach
      orzeczniczych wykluczających możliwość zastosowania 50% kosztów uzyskania
      przychodów), pozwalających na wskazanie zasad dokumentowania prac stanowiących
      przedmiot prawa autorskiego,
    · fakt uzyskania przychodu z praw autorskich i jego wysokość wymaga odpowiedniego
      udokumentowania, przy czym może to zostać wykazane za pomocą każdego prawnie
      dopuszczalnego dowodu”.
    Wobec tego, w ocenie Spółki sposób określenia wysokości honorarium, tj. określenie jego
    wysokości w sposób procentowy od kwoty zasadniczego wynagrodzenia i jego weryfikacja
    na podstawie prowadzonej ewidencji czasu pracy poświęconego na prace twórcze w
    powiązaniu z określonymi utworami jest poprawny i będzie pozwalać na zastosowanie
    wobec tak określonego wynagrodzenia 50% kosztów uzyskania przychodu. Powyższe
    znajduje potwierdzenie w przywoływanej już interpretacji ogólnej Ministra Finansów:
    „Jeżeli zatem twórca:

    · poświęca ściśle określony czas na stworzenie (tworzenie) konkretnego dzieła,
    · rejestruje czas pracy twórczej w odrębnym dokumencie (art. w ewidencji prowadzonej
      papierowo lub w formie elektronicznej (specjalnie do tego stworzonego
      oprogramowania), bazie danych prowadzonej w formie elektronicznej lub ewentualnie
      w oświadczeniu składanym pracodawcy za określony okres, art. miesiąc, kwartał,
      półrocze lub rok),
    · czas pracy twórczej jest akceptowany przez pracodawcę (art. akceptuje wpisy w
      ewidencji, wpisy w bazie danych lub ww. oświadczenie),
    · wszystkie utwory (nie tylko przykładowe) stworzone (lub w trakcie tworzenia) przez
      twórcę są również rejestrowane lub utrwalane (art. w tej samej ewidencji, bazie
      danych lub wymienione w oświadczeniu),
    to nie ma przeszkód, aby wartość honorarium autorskiego była określana na podstawie
    czasu pracy twórczej w powiązaniu z konkretnym stworzonym (tworzonym) utworem.
    W związku z tym określenie wartości honorarium na podstawie ewidencji czasu pracy w
    powiązaniu z konkretnym utworem jest również dopuszczalne.
    Przykładowo, jeżeli 70% czasu pracy pracownika stanowił czas pracy twórczej
    (przeznaczonej na stworzenie, czy tworzenie konkretnego dzieła), to można uznać, że 70%
    jego wynagrodzenia za pracę stanowiło honorarium i do tej części można zastosować 50%
    koszty uzyskania przychodów”.
    Aby podatnik mógł zastosować 50% koszty uzyskania przychodu do części wynagrodzenia
    związanego z rozporządzeniem prawami autorskimi przychody muszą być uzyskiwane z
    tych rodzajów działalności, o których mowa w art. 22 ust. 9buPIT, tj.:
    1) działalności twórczej w zakresie architektury, architektury wnętrz, architektury
      krajobrazu, inżynierii budowlanej, urbanistyki, literatury, sztuk plastycznych,
      wzornictwa przemysłowego, muzyki, fotografiki, twórczości audialnej i audiowizualnej,
      programów komputerowych, gier komputerowych, teatru, kostiumografii, scenografii,
      reżyserii, choreografii, lutnictwa artystycznego, sztuki ludowej oraz dziennikarstwa;
    2) działalności artystycznej w dziedzinie sztuki aktorskiej, estradowej, tanecznej i cyrkowej
      oraz w dziedzinie dyrygentury, wokalistyki i instrumentalistyki;
    3) produkcji audialnej i audiowizualnej;
    4) działalności publicystycznej;
    5) działalności muzealniczej w dziedzinie wystawienniczej, naukowej, popularyzatorskiej,
      edukacyjnej oraz wydawniczej;
    6) działalności konserwatorskiej;
    7) prawa zależnego, o którym mowa w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o
      prawie autorskim i prawach pokrewnych, do opracowania cudzego utworu w postaci
      tłumaczenia;
    8) działalności badawczo-rozwojowej, naukowej, naukowo-dydaktycznej, badawczej,
      badawczo -dydaktycznej oraz prowadzonej w uczelni działalności dydaktycznej.
    W związku z tym, że przedmiotem interpretacji jest działalność badawczo-rozwojowa
    należy wskazać na treść art. 5a pkt 38 uPIT, zgodnie z którym działalność badawczo-
    rozwojowa to:
    · działalność twórcza obejmującą badania naukowe lub prace rozwojowe,
    · podejmowana w sposób systematyczny,
    · w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia
      nowych zastosowań.

    Natomiast w myśl art. 5a pkt 39 tej ustawy, ilekroć w uPIT jest mowa o badaniach
    naukowych oznacza to:
    · badania podstawowe w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. –
      Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce,
    · badania aplikacyjne w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. –
      Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.
    Z kolei prace rozwojowe zdefiniowane są w art. 5a pkt 40 ww. ustawy i oznaczają prace
    rozwojowe w rozumieniu art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie
    wyższym i nauce.
    Zgodnie z powyższymi przepisami, badania naukowe to działalność obejmująca:
    1) badania podstawowe rozumiane jako prace empiryczne lub teoretyczne mające
      przede wszystkim na celu zdobywanie nowej wiedzy o podstawach zjawisk i
      obserwowalnych faktów bez nastawienia na bezpośrednie zastosowanie komercyjne;
    2) badania aplikacyjne rozumiane jako prace mające na celu zdobycie nowej wiedzy oraz
      umiejętności, nastawione na opracowywanie nowych produktów, procesów lub usług
      lub wprowadzanie do nich znaczących ulepszeń.
    Natomiast prace rozwojowe są działalnością obejmującą nabywanie, łączenie,
    kształtowanie i wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w
    zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz
    projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów
    lub usług, z wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe zmiany
    wprowadzane do nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń.
    Wnioskodawca jest zdania, że prace wykonywane przez pracownika zatrudnionego na
    stanowisku Automatyka spełniają definicję działalności badawczo-rozwojowej. Powyższe
    przepisy wprowadzają kilka istotnych kryteriów, od których spełnienia uzależniona jest
    możliwość uznania określonych działań za działalność badawczo-rozwojową (przy czym
    kryteria te muszą być spełnione łącznie).
    Zgodnie z tymi kryteriami, działalność badawczo-rozwojowa powinna:
    · obejmować badania naukowe lub prace rozwojowe,
    · mieć twórczy charakter,
    · być podejmowana w sposób systematyczny, oraz
    · być podejmowana w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów
      wiedzy do tworzenia nowych zastosowań.
    W ocenie Wnioskodawcy czynności wykonywane przez pracownika, opisane w
    przedstawionym stanie faktycznym wypełniają definicję prac rozwojowych – polegają
    bowiem na wykorzystaniu dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności do planowania
    produkcji, tworzenia nowych oraz ulepszonych procedur produkcyjnych oraz produktów.
    Czynności wykonywane przez Automatyka mają na celu, art.:
    · rozwój nowych oraz optymalizację istniejących maszyn i linii produkcyjnych w zakresie
      automatyki,
    · rozwój nowych oraz optymalizację istniejących programów sterujących w zakresie
      automatyki,
    · zwiększenie konkurencyjności produktów Wnioskodawcy na rynku.
    Dodatkowo, mają one charakter twórczy a ich wynikiem jest utwór w rozumieniu PrAut.

    Kolejnym kryterium działalności badawczo-rozwojowej jest prowadzenie tej działalności w
    sposób systematyczny, tj. wykonywanych w sposób uporządkowany, według pewnego
    systemu; też: o efektach takich działań, planowy, metodyczny.
    W związku z tym, że w definicji działalności badawczo-rozwojowej słowo „systematyczny”
    występuje w sformułowaniu „podejmowaną (działalność) w sposób systematyczny”, a więc
    odnosi się do „działalności”, czyli zespołu działań podejmowanych w jakimś celu,
    najbardziej właściwą definicją systematyczności w omawianym zakresie jest definicja
    obejmująca prowadzenie działalności w sposób uporządkowany, według pewnego
    systemu. Zatem, słowo systematycznie odnosi się również do działalności prowadzonej w
    sposób metodyczny, zaplanowany i uporządkowany. To oznacza, że działalność badawczo-
    rozwojowa jest prowadzona systematycznie niezależnie od tego, czy podatnik stale
    prowadzi prace badawczo-rozwojowe, czy tylko od czasu do czasu, a nawet incydentalnie,
    co wynika z charakteru prowadzonej przez niego działalności oraz potrzeb rynku,
    klientów, sytuacji mikro i makroekonomicznej. Z powyższego wynika, że spełnienie
    kryterium „systematyczności” danej działalności nie jest uzależnione od ciągłości tej
    działalności, w tym od określonego czasu przez jaki działalność taka ma być prowadzona
    ani też od istnienia planu co do prowadzenia przez podatnika podobnej działalności w
    przyszłości. Wystarczające jest, aby podatnik zaplanował i przeprowadził chociażby jeden
    projekt badawczo-rozwojowy, przyjmując dla niego określone cele do osiągnięcia,
    harmonogram i zasoby. Taka działalność może być uznana za działalność systematyczną,
    tj. prowadzoną w sposób metodyczny, zaplanowany i uporządkowany.
    Zdaniem Wnioskodawcy czynności wykonywane przez Automatyka cechują się
    systematycznością, tj. zorganizowaniem i zaplanowaniem, co potwierdza fakt, że
    czynności badawczo-rozwojowe prowadzone są przez specjalnie wyznaczone do tego
    osoby, posiadające wyspecjalizowaną wiedzę, obowiązane do przestrzegania instrukcji
    oraz procedur związanych z funkcjonowaniem Wnioskodawcy oraz sporządzania
    dokumentacji obejmującej efekt prowadzonych prac. Dodatkowo, Wnioskodawca stoi na
    stanowisku, że prace, które mają miejsce w projektach badawczo-rozwojowych nie
    stanowią prac rutynowych i okresowych zmian wprowadzanych do już istniejących
    produktów i rozwiązań.
    Podsumowując, w ocenie Spółki prace wykonywane przez pracownika Spółki na
    stanowisku Automatyka spełniają definicję działalności badawczo-rozwojowej w
    rozumieniu art. 5a pkt 38-40 w zw. z art. 22 ust. 9b pkt 8 uPIT, a tym samym Spółka ma
    możliwość zastosowania do nich przepisu art. 22 ust. 9 pkt 3 ww. ustawy, tj. 50% kosztów
    uzyskania przychodu do przychodów z pracy twórczej w razie określenia części
    wynagrodzenia stanowiącego honorarium autorskie oraz prowadzenia ewidencji czasu
    pracy pracownika i stworzonych przez niego utworów.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W świetle art. 5a pkt 38 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności badawczo-rozwojowej – oznacza to
      działalność twórczą obejmującą badania naukowe lub prace rozwojowe,
      podejmowaną w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz
      wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań.
    W myśl art. 5a pkt 39 ww. ustawy:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o badaniach naukowych oznacza to:
      a) badania podstawowe w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018
      r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2022 r. poz. 574 ze zm.),

      b) badania aplikacyjne w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. -
      Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.
    Z kolei w definicji prac rozwojowych zawartej w art. 5a pkt 40 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych wskazano, że oznaczają one:
      Prace rozwojowe w rozumieniu art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o
      szkolnictwie wyższym i nauce
    Na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i
    nauce (Dz. U. z 2023 r. poz. 742 ze zm.):
      Badania naukowe są działalnością obejmującą:
      1) badania podstawowe rozumiane jako prace empiryczne lub teoretyczne mające
        przede wszystkim na celu zdobywanie nowej wiedzy o podstawach zjawisk i
        obserwowalnych faktów bez nastawienia na bezpośrednie zastosowanie
        komercyjne;
      2) badania aplikacyjne rozumiane jako prace mające na celu zdobycie nowej wiedzy
        oraz umiejętności, nastawione na opracowywanie nowych produktów, procesów
        lub usług lub wprowadzanie do nich znaczących ulepszeń.
    Stosownie do art. 4 ust. 3 ww. ustawy:
      Prace rozwojowe są działalnością obejmującą nabywanie, łączenie, kształtowanie i
      wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie
      narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz
      projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów,
      procesów lub usług, z wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe
      zmiany wprowadzane do nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń.
    Zatem z pracami badawczo-rozwojowymi mamy do czynienia wówczas, gdy wykorzystuje
    się dostępną wiedzę z dziedziny nauki, technologii oraz innej wiedzy i umiejętności do
    tworzenia nowych lub ulepszania istniejących produktów/usług oraz procesów i
    technologii produkcji.
    Z ustawowej definicji prac badawczo-rozwojowych wynika, że taka działalność musi mieć
    charakter twórczy. Posłużenie się tym sformułowaniem wskazuje, że działalność
    badawczo-rozwojowa to taka aktywność, która nastawiona jest na tworzenie nowych i
    oryginalnych rozwiązań, często o charakterze unikatowym, które nie mają odtwórczego
    charakteru. Po drugie, z art. 5a pkt 38 ustawy podatkowej wynika, że działalność
    badawczo-rozwojowa musi być podejmowana w systematyczny sposób. Najbardziej
    właściwą definicją systematyczności prowadzenia działalności B+R jest definicja
    obejmująca prowadzenie działalności w sposób uporządkowany, według pewnego
    systemu. Zatem słowo „systematycznie” odnosi się również do działalności prowadzonej w
    sposób metodyczny, zaplanowany i uporządkowany.
    Podsumowując, działalność badawczo-rozwojowa to zespół działań podejmowanych w
    kierunku tworzenia, w tym badań naukowych (nakierowanych na nową wiedzę i
    umiejętności) oraz prac rozwojowych (nakierowanych na wykorzystanie dostępnej wiedzy i
    umiejętności) w celu zwiększenia zasobów wiedzy do tworzenia nowych, zmienionych lub
    usprawnionych produktów, procesów lub usług (również w formie nowych technologii).
    W tym miejscu podkreślenia wymaga, że przepisy dotyczące działalności badawczo-
    rozwojowej należy interpretować ściśle, a zatem do działalności badawczo-rozwojowej
    można zaliczyć tylko te działania podatnika, które wyczerpują znamiona definicji zawartej
    w treści art. 5a pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W odniesieniu do przedmiotu wątpliwości wyrażonych przez Państwo w postawionym
    pytaniu nr 1, tj. dotyczących określenia, czy prace wykonywane przez pracownika Spółki
    na stanowisku Automatyka spełniają definicję działalności badawczo-rozwojowej w

    rozumieniu art. 5a pkt 38-40 w zw. z art. 22 ust. 9b pkt 8 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych należy wskazać, że jak wynika z opisu sprawy:
      czynności podejmowane przez pracownika Spółki zatrudnionego na ww. stanowisku
      będą stanowić działalność twórczą obejmującą badania naukowe i/lub prace
      rozwojowe;
      prace wykonywane przez pracownika Spółki zatrudnionego na ww. stanowisku nie
      polegają na działaniach obejmujących zmiany rutynowe i okresowe,
      pracownik zatrudniony przez Państwo na ww. stanowisku, podejmuje prace w
      sposób systematyczny, tj. uporządkowany, zaplanowany, metodyczny, według
      pewnego systemu, na podstawie przygotowanego harmonogramu prac z przyjęciem
      określonych celów do osiągnięcia,
      celem prac wykonywanych przez tego pracownika jest zwiększenie zasobów wiedzy
      oraz wykorzystanie tych zasobów do tworzenia nowych zastosowań.
    Mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności oraz cytowane wyżej przepisy
    prawa podatkowego stwierdzić należy, że prace wykonywane przez pracownika Spółki
    zatrudnionego na stanowisku Automatyka spełniają definicję działalności badawczo-
    rozwojowej w rozumieniu art. 5a pkt 38-40 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Stanowisko Państwa w tym zakresie jest więc prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.