Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-3.4012.264.2025.2.KS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-09
Teza: 1. Nieuznanie za podatnika podatku VAT w związku z najmem
nieruchomości po wycofaniu jej do majątku prywatnego i
zakończeniu działalności. 2. Uznanie czynności wycofania
nieruchomości do majątku prywatnego za dostawę towarów
zwolnioną z opodatkowania VAT na podstawie art. 43 ust. 1
pkt 10 ustawy VAT. 3. Nieuznanie wycofania nieruchomości do
majątku prywatnego za czynność stanowiącą dostawę
towarów opodatkowaną podatkiem VAT. 4. Brak obowiązku
dokonania korekty podatku naliczonego VAT związanego z
nabyciem nieruchomości w związku z wycofaniem jej do
majątku prywatnego.
Słowa kluczowe: korekta-korekta podatku
najem-najem na cele działalności
podatnik-podatnik czynny
środek-środek trwały-wycofanie środka trwałego
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 2.
Odliczenie częściowe podatku oraz korekta podatku
naliczonego -Korekta podatku odliczonego po
zakończeniu roku podatkowego
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa budynków, budowli
lub ich części
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 91-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 10
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 marca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 3 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy:
      - nieuznania Pana za podatnika podatku VAT w związku z najmem nieruchomości po
        wycofaniu jej do majątku prywatnego i zakończeniu działalności;
      - uznania czynności wycofania nieruchomości do majątku prywatnego za dostawę
        towarów zwolnioną z opodatkowania VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy
        VAT;
      - nieuznania wycofania nieruchomości do majątku prywatnego za czynność
        stanowiącą dostawę towarów opodatkowaną podatkiem VAT;
      - braku obowiązku dokonania korekty podatku naliczonego VAT związanego z
        nabyciem nieruchomości w związku z wycofaniem jej do majątku prywatnego.
    Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 30 kwietnia 2025 r. (wpływ).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca (dalej: „Wnioskodawca” lub „Podatnik”) jest polskim rezydentem
    podatkowym posiadającym nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium
    Rzeczpospolitej Polskiej oraz czynnym podatnikiem VAT. Wnioskodawca prowadzi
    działalność gospodarczą pod firmą „...”. Podatnik zajmuje się sprzedażą hurtową i
    detaliczną artykułów hydraulicznych i elektrycznych, obsługując klientów indywidualnych
    oraz podmioty gospodarcze. Podatnik prowadzi działalność w zakresie sprzedaży
    hurtowej oraz detalicznej materiałów budowlanych, wyposażenia sanitarnego i artykułów
    elektrycznych, a także świadczenia usług instalacyjnych. Przeważającą działalność stanowi
    sprzedaż hurtowa drewna, materiałów budowlanych i wyposażenia sanitarnego (PKD
    46.83.Z). Dodatkowo, przedsiębiorstwo prowadzi działalność obejmującą:
      · wykonywanie instalacji elektrycznych (PKD 43.21.Z),
      · wykonywanie instalacji wodno-kanalizacyjnych, cieplnych i klimatyzacyjnych (PKD
        43.22.Z),
      · montaż izolacji (PKD 43.23.Z),
      · wykonywanie pozostałych instalacji budowlanych (PKD 43.24.Z),
      · sprzedaż hurtową urządzeń technologii informacyjnej i komunikacyjnej (PKD 46.50.Z),
      · sprzedaż hurtową wyrobów metalowych oraz sprzętu i dodatkowego wyposażenia
        hydraulicznego i grzejnego (PKD 46.84.Z),
      · sprzedaż detaliczną drobnych wyrobów metalowych, materiałów budowlanych, farb i
        szkła (PKD 47.52.Z),
      · sprzedaż detaliczną elektrycznego sprzętu gospodarstwa domowego (PKD 47.54.Z),
      · sprzedaż detaliczną mebli, sprzętu oświetleniowego, artykułów stołowych oraz
        pozostałych artykułów użytku domowego (PKD 47.55.Z).
    Podatnik w dniu 31 grudnia 2013 r. oddał do użytku i wprowadził do ewidencji środków
    trwałych budynek handlowo-usługowy położony w ... dla której to nieruchomości Sąd
    Rejonowy, Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o numerze ... (dalej:
    „Nieruchomość”). W związku z wytworzeniem Nieruchomości Podatnikowi przysługiwało w
    całości prawo do odliczenia podatku naliczonego. Nieruchomość od momentu jej
    wprowadzenia do działalności wykorzystywana była do działalności opodatkowanej VAT.
    W okresie od wprowadzenia Nieruchomości do ewidencji środków trwałych oraz
    odliczenia podatku VAT naliczonego Podatnik nie poniósł nakładów w zakresie ulepszenia
    przedmiotowej Nieruchomości, które to nakłady stanowiłyby co najmniej 30% wartości
    początkowej Nieruchomości.
    Podatnik w ostatnim czasie podjął decyzję o stopniowym ograniczaniu prowadzonej
    działalności gospodarczej, co docelowo ma prowadzić do jej całkowitego zakończenia.
    Proces ten obejmuje sukcesywne wygaszanie operacji handlowych w ramach działalności
    hurtowniczej.
    W toku stopniowego wygaszania działalności gospodarczej Podatnik podjął decyzję o
    przeznaczeniu części niewykorzystanych powierzchni Nieruchomości na cele najmu.
    Działanie to ma na celu efektywne wykorzystanie posiadanych zasobów w okresie
    stopniowego ograniczania działalności podstawowej. W związku z prowadzoną
    działalnością w zakresie wynajmu Nieruchomości (lokalu użytkowego), Podatnik wystawia
    faktury ze stawką 23% VAT.

    Podatnik docelowo planuje zakończenie prowadzenia działalności gospodarczej
    obejmujące wyrejestrowanie z VAT oraz CEIDG i całkowite wygaszenie jej operacyjnych
    aspektów.
    Podatnik po zakończeniu działalności planuje sprzedaż Nieruchomości z majątku
    prywatnego. Nie może on wykluczyć, że w okresie przejściowym, tj. po zakończeniu
    działalności gospodarczej, będzie on wynajmować Nieruchomość. Niemniej, Podatnik w
    ramach przedmiotowego najmu będzie występować jako osoba prywatna – tj. poza
    strukturą działalności gospodarczej, w ramach tzw. najmu prywatnego. Celem
    Wnioskodawcy nie jest zawodowe zajmowanie się czynnościami w zakresie wynajmu
    Nieruchomości, a ewentualny najem nie będzie podyktowany chęcią stałego i
    zorganizowanego prowadzenia działalności w zakresie wynajmu. Będzie to jedynie
    rozwiązanie tymczasowe. Decyzja ta podyktowana jest dążeniem do optymalnego
    wykorzystania posiadanych zasobów w okresie przejściowym oraz dostosowania do
    zmieniających się potrzeb dynamicznie i planów życiowych Podatnika.
    W związku z powyższym Podatnik powziął następujące wątpliwości:
    Pytania
      1. Czy wycofanie Nieruchomości przez Wnioskodawcę do majątku prywatnego,
        niezależnie od dalszego sposobu wykorzystania nieruchomości, będzie skutkować
        obowiązkiem dokonania przez Wnioskodawcę korekty podatku naliczonego VAT
        związanego z nabyciem Nieruchomości?
      2. Czy działalność Wnioskodawcy w zakresie tymczasowego najmu Nieruchomości, po
        wycofaniu Nieruchomości do majątku prywatnego i zakończeniu działalności, należy
        uznać za działanie przez Wnioskodawcę w charakterze podatnika, o którym mowa
        w art. 15 ust. 1 ustawy VAT.
      3. W przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania drugiego za
        prawidłowe, to czy wycofanie Nieruchomości do majątku prywatnego będzie
        stanowić dostawę towarów zwolnioną z opodatkowania VAT na podstawie art. 43
        ust. 1 pkt 10 ustawy VAT?
      4. W przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania drugiego za
        nieprawidłowe, to czy wycofanie Nieruchomości do majątku prywatnego będzie
        stanowić dostawę towarów opodatkowaną VAT?
    Pana stanowisko w sprawie
      1. Wnioskodawca stoi na stanowisku, że wycofanie Nieruchomości przez
        Wnioskodawcę do majątku prywatnego, niezależnie od dalszego sposobu
        wykorzystania nieruchomości, nie będzie skutkować obowiązkiem dokonania przez
        Wnioskodawcę korekty podatku naliczonego VAT związanego z nabyciem
        Nieruchomości.
      2. Wnioskodawca stoi na stanowisku, że działalność Wnioskodawcy w zakresie
        tymczasowego najmu Nieruchomości, po wycofaniu Nieruchomości do majątku
        prywatnego i zakończeniu działalności, nie należy uznać za działanie przez
        Wnioskodawcę w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy
        VAT.
      3. W przypadku uznania przez organ podatkowy, że działalność Wnioskodawcy w
        zakresie tymczasowego najmu Nieruchomości, po wycofaniu Nieruchomości do
        majątku prywatnego i zakończeniu działalności, nie stanowi działania w charakterze
        podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy VAT to zdaniem Wnioskodawcy

        wycofanie Nieruchomości do majątku prywatnego będzie stanowić dostawę
        towarów zwolnioną z opodatkowania VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy
        VAT.
      4. W przypadku uznania przez organ podatkowy, że działalność Wnioskodawcy w
        zakresie tymczasowego najmu Nieruchomości, po wycofaniu Nieruchomości do
        majątku prywatnego i zakończeniu działalności, stanowi działanie w charakterze
        podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy VAT to zdaniem Wnioskodawcy
        wycofanie Nieruchomości do majątku prywatnego nie będzie stanowić dostawy
        towarów opodatkowanej VAT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Ad 1.
    Zasady dotyczące sposobu dokonywania korekt podatku naliczonego oraz podmiotu
    zobowiązanego do dokonania korekty zostały określone w art. 91 ustawy o VAT.
    Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy VAT „Po zakończeniu roku, w którym podatnikowi
    przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 1, jest on obowiązany dokonać korekty kwoty
    podatku odliczonego zgodnie z art. 90 ust. 2-10a lub 10c-10g, z uwzględnieniem proporcji
    obliczonej w sposób określony w art. 90 ust. 2-6, 10, 10a lub 10c-10g lub przepisach
    wydanych na podstawie art. 90 ust. 11 i 12, dla zakończonego roku podatkowego.”
    Na podstawie art. 91 ust. 2 ustawy VAT „W przypadku towarów i usług, które na podstawie
    przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych
    oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i
    praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub
    wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość
    początkowa nie przekracza 15.000 zł, korekty, o której mowa w ust. 1, podatnik dokonuje
    w ciągu 5 kolejnych lat, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania
    gruntów - w ciągu 10 lat, licząc od roku, w którym zostały oddane do użytkowania. Roczna
    korekta w przypadku, o którym mowa w zdaniu pierwszym, dotyczy jednej piątej, a w
    przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania gruntów - jednej dziesiątej
    kwoty podatku naliczonego przy ich nabyciu lub wytworzeniu. W przypadku środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, których wartość początkowa nie
    przekracza 15.000 zł, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, z tym, że korekty dokonuje
    się po zakończeniu roku, w którym zostały oddane do użytkowania.”
    Na podstawie powołanych wyżej przepisów stwierdzić należy, że podatnik jest
    zobowiązany, co do zasady, dokonać korekty podatku naliczonego w sytuacji, gdy zmienia
    się przeznaczenie środków trwałych (np. ze związanych z czynnościami nie dającymi
    prawa do odliczenia na związane z czynnościami opodatkowanymi lub na odwrót),
    wartości niematerialnych i prawnych, podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw
    wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych nabywcy
    lub podatnik dokonał odliczenia podatku naliczonego w wyższej lub niższej wartości niż
    wyliczona na dany rok.
    Przepis art. 91 ust. 2 ustawy określa, jakie środki trwałe oraz wartości niematerialne i
    prawne podlegają wieloletniej korekcie podatku naliczonego od ich nabycia (odpowiednio
    10-letniej dla nieruchomości oraz 5-letniej dla pozostałych środków trwałych). Podatek od
    wszystkich innych towarów oraz usług, które nie zostały wymienione w niniejszym
    przepisie, podlega korektom na zasadach ogólnych, co oznacza ewentualną jednorazową
    korektę po zakończeniu roku podatkowego (o ile towary te były używane zarówno na
    potrzeby wykonywania czynności dających prawo do odliczenia, jak i niedających tego
    prawa).

    W odniesieniu do sytuacji Podatnika należy wskazać, że Nieruchomość została oddana do
    użytku i wprowadzona do ewidencji środków trwałych w dniu 31 grudnia 2013 r.
    Podatnikowi w ramach wytworzenia Nieruchomości przysługiwało prawo do odliczenia
    podatku VAT naliczonego.
    Zasady dotyczące korekty podatku naliczonego określone w art. 91 ustawy VAT mają na
    celu zapewnienie, aby podatnicy, którzy odliczyli VAT przy nabyciu lub wytworzeniu
    środków trwałych, uwzględniali ewentualne zmiany przeznaczenia tych składników
    majątku w określonym okresie rozliczeniowym. W przypadku nieruchomości,
    ustawodawca przewidział 10-letni okres korekty, liczony od momentu oddania środka
    trwałego do użytkowania. Po upływie tego okresu nie istnieje obowiązek skorygowania
    pierwotnie odliczonego podatku.
    W związku z powyższym, w odniesieniu do Nieruchomości, nie będą miały zastosowania
    przepisy obligujące Podatnika do dokonania tzw. korekty wieloletniej zgodnie z art. 91 ust.
    1 i 2 ustawy VAT.
    Jest to konsekwencją stabilnego i przewidywalnego systemu rozliczeń VAT, który pozwala
    podatnikom na pełne skorzystanie z prawa do odliczenia w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej, bez ryzyka konieczności dokonania korekt po upływie
    ustawowego okresu monitorowania zmiany przeznaczenia Nieruchomości.
    Organy podatkowe w swoich interpretacjach konsekwentnie potwierdzają, że brak
    obowiązku korekty po upływie 10-letniego okresu wynika z podstawowej zasady trwałości
    rozliczeń VAT. Tytułem przykładu można wskazać na interpretację indywidualną Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej z 23 kwietnia 2024 r. nr 0112-KDIL3.4012.148.2024.2.NW.
    Zatem, niezależnie od planowanych działań Podatnika w zakresie wycofania
    Nieruchomości do majątku prywatnego, na Podatniku nie będzie w żadnym przypadku
    spoczywał obowiązek dokonania korekty.
    Wynika to z faktu, iż upłynął 10-letni okres korekty, o którym mowa w art. 91 ust. 2 ustawy
    VAT. Warto także podkreślić, że ewentualna zmiana przeznaczenia Nieruchomości po
    zakończeniu okresu korekty nie wpłynie na pierwotnie odliczony podatek VAT, a Podatnik
    nie będzie zobowiązany do zwrotu żadnej części odliczonego podatku.
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że wycofanie Nieruchomości przez Wnioskodawcę do
    majątku prywatnego, niezależnie od dalszego sposobu wykorzystania nieruchomości, nie
    będzie skutkować obowiązkiem dokonania przez Wnioskodawcę korekty podatku
    naliczonego VAT związanego z nabyciem Nieruchomości.
    Ad 2.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy VAT „Podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.”
    Działalność gospodarcza - według art. 15 ust. 2 ustawy VAT - obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 Ustawy o VAT, działalność gospodarcza musi mieć charakter ciągły,
    co oznacza powtarzalność działań w czasie oraz ich systematyczność. Tymczasowy najem
    powierzchni, którego celem jest jedynie efektywne wykorzystanie posiadanych zasobów

    do momentu ich sprzedaży, nie spełnia tego warunku. Wnioskodawca nie prowadzi
    działalności w zakresie wynajmu nieruchomości na stałe, a jego działania mają charakter
    przejściowy, co nie pozwala uznać go za podatnika VAT.
    Takie stanowisko potwierdza m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
    Bydgoszczy z 1 grudnia 2021 r. (sygn. akt I SA/Bd 642/21), który wskazał, że samo
    uzyskiwanie pożytków cywilnych z nieruchomości nie stanowi działalności gospodarczej w
    rozumieniu przepisów o VAT. W przytoczonym wyroku wskazano, że: „W świetle
    powyższego najem "prywatny" (nie będący działalnością gospodarczą) może mieć także
    charakter zorganizowany, ciągły i powtarzalny, samo zaś uzyskiwanie przez
    wynajmującego pożytków z majątku (w postaci czynszu) nie oznacza od razu prowadzenia
    działalności gospodarczej. Podatnik będący osobą fizyczną ma prawo prowadzenia
    działalności gospodarczej z wykorzystaniem swojego mienia, lecz może także
    wykorzystywać je do celów "prywatnych", oddając w najem. Wówczas nieruchomości i
    lokale, nie są składnikami majątku przedsiębiorstwa i nie stanowią jego środków trwałych.
    Prowadzenie działalności gospodarczej wiąże się z posiadaniem przedsiębiorstwa, czyli
    zorganizowanego zespołu składników materialnych i niematerialnych przeznaczonego do
    prowadzenia działalności gospodarczej. Przedsiębiorstwo obejmuje m.in.
    indywidualizujące je oznaczenie, własność ruchomości i nieruchomości, prawa najmu i
    dzierżawy, koncesje, licencje i zezwolenia, a także księgi i dokumenty związane z
    prowadzeniem przedsiębiorstwa (art. 551 k.c.). Prowadzenie przedsiębiorstwa wymaga
    zatem zidentyfikowania i wydzielenia z majątku podatnika będącego osobą fizyczną
    składników majątkowych, które będą służyć prowadzeniu działalności gospodarczej. Wiąże
    się to zazwyczaj m.in. z prowadzeniem ewidencji środków trwałych, ksiąg podatkowych,
    tworzeniem zorganizowanej struktury, mającej umożliwić gospodarowanie tym
    majątkiem, finansowaniem wydatków związanych z utrzymaniem tego majątku z
    przychodów z działalności gospodarczej (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 24
    maja 2021 r., sygn. akt II FPS 1/21).”
    Dodatkowo, należy podkreślić, że brak zorganizowanego i profesjonalnego charakteru
    działań Wnioskodawcy w zakresie wynajmu nieruchomości świadczy o tym, że nie
    funkcjonuje on jako podmiot gospodarczy na rynku nieruchomości. Brak strategii
    długofalowej, brak działań marketingowych mających na celu pozyskanie najemców oraz
    brak jakiejkolwiek infrastruktury organizacyjnej typowej dla podmiotów trudniących się
    wynajmem wskazują, że wynajem ten nie wpisuje się w definicję działalności
    gospodarczej. Podobne wnioski można wyciągnąć z interpretacji indywidualnej Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej z 19 września 2019 r. (0113-KDIPT1-1.4012.416.2019.3.MH),
    gdzie wskazano, że działalność w zakresie wynajmu musi mieć charakter zawodowy i
    zorganizowany, aby mogła być uznana za działalność gospodarczą.
    Orzecznictwo sądów administracyjnych oraz interpretacje podatkowe jednoznacznie
    wskazują, że osoba fizyczna, która nie prowadzi regularnej działalności w zakresie
    wynajmu nieruchomości, lecz dokonuje tego w sposób okazjonalny, nie powinna być
    uznawana za podatnika VAT. Sytuacja Wnioskodawcy wpisuje się w ten schemat, ponieważ
    wynajem ma charakter przejściowy i tymczasowy, a jego głównym celem jest optymalne
    wykorzystanie posiadanych zasobów w okresie poprzedzającym sprzedaż nieruchomości.
    W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 października 2020 r. (sygn. akt II FSK
    1647/18) podkreślono, że uzyskiwanie przychodów z wynajmu prywatnego nie jest
    jednoznaczne z prowadzeniem działalności gospodarczej.
    Ponadto, uznanie tymczasowego wynajmu za działalność gospodarczą wymagałoby
    wykazania istnienia zorganizowanego zespołu składników materialnych i niematerialnych
    przeznaczonych do prowadzenia takiej działalności. Wnioskodawca, po zakończeniu
    działalności, nie będzie prowadzić ksiąg rachunkowych związanych z wynajmem, nie
    będzie amortyzować wynajmowanych nieruchomości w ramach działalności gospodarczej
    i będzie nie posiadać struktury organizacyjnej zajmującej się obsługą wynajmu, co
    wyklucza uznanie go za podatnika VAT.

    Potwierdza to m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 10 maja
    2012 r. (sygn. akt I SA/Sz 214/12), w którym wskazano, że działalność gospodarcza musi
    cechować się stałością oraz zamiarami kontynuacji w przyszłości.
    Wskazać należy, że zgodnie z art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada
    2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, podatnikiem jest
    każda osoba prowadząca samodzielnie i w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność
    gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. Działalność
    gospodarcza definiowana jest jako wszelka działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych
    zawodów. Za działalność gospodarczą uznaje się również wykorzystywanie w sposób
    ciągły majątku rzeczowego i wartości niematerialnych i prawnych w celu uzyskania z tego
    tytułu dochodu.
    W tym kontekście tych regulacji należy odwołać się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10, gdzie
    TSUE wskazał, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Dla
    rozróżnienia działalności gospodarczej konieczne jest wykazanie aktywnych działań
    typowych dla przedsiębiorców, takich jak uzbrojenie terenu czy intensywne działania
    marketingowe.
    W kontekście powyższego istotnym argumentem przemawiającym na korzyść
    Wnioskodawcy jest brak działań podejmowanych w celu maksymalizacji dochodów z
    wynajmu. Wynajem nieruchomości w tym przypadku nie odbywa się w ramach strategii
    inwestycyjnej, której celem jest rozwijanie i zwiększanie przychodów, lecz jest jedynie
    przejściowym rozwiązaniem wynikającym z wygaszania działalności gospodarczej. Brak
    podejmowania działań mających na celu aktywne poszukiwanie najemców oraz brak
    dążenia do rozszerzenia skali wynajmu przemawia za tym, że nie można mówić o
    prowadzeniu działalności gospodarczej.
    Kolejnym istotnym aspektem jest brak cykliczności wynajmu. Zgodnie z orzecznictwem
    TSUE oraz sądów krajowych, działalność gospodarcza powinna cechować się nie tylko
    trwałością, ale również powtarzalnością. W analizowanym przypadku wynajem nie
    odbywa się w sposób powtarzalny, lecz stanowi jednorazowe, tymczasowe rozwiązanie,
    którego celem nie jest prowadzenie działalności w zakresie wynajmu, a jedynie czasowe
    wykorzystanie posiadanej nieruchomości do momentu jej sprzedaży. Okoliczność ta
    jeszcze bardziej potwierdza brak statusu Wnioskodawcy jako podatnika VAT.
    Podsumowując, tymczasowy charakter wynajmu, brak działań wskazujących na zamiar
    prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie wynajmu oraz brak zorganizowanej
    struktury zarządzania wynajmem jednoznacznie wskazują, że Wnioskodawca nie powinien
    być uznawany za podatnika VAT. Wynajem ten nie spełnia przesłanki „ciągłości”
    wynikającej z art. 15 ust. 2 Ustawy o VAT, a tym samym nie podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług. Takie podejście znajduje potwierdzenie m.in. w wyroku
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 16 maja 2012 r. (sygn. akt I SA/Po
    352/12), w którym podkreślono, że wykonanie danej czynności jednorazowo lub
    sporadycznie, bez zaangażowania typowego dla przedsiębiorców, nie oznacza
    prowadzenia działalności gospodarczej.
    W konsekwencji, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że działalność Wnioskodawcy w
    zakresie tymczasowego najmu Nieruchomości, po wycofaniu Nieruchomości do majątku
    prywatnego i zakończeniu działalności, nie należy uznać za działanie przez Wnioskodawcę
    w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy VAT.
    Ad 3.
    W przypadku uznania przez organ podatkowy, że działalność Wnioskodawcy w zakresie
    tymczasowego najmu Nieruchomości, po wycofaniu Nieruchomości do majątku

    prywatnego i zakończeniu działalności, nie stanowi działania w charakterze podatnika, o
    którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy VAT (pytanie nr 2) – Wnioskodawca powziął
    wątpliwości w zakresie kwalifikacji podatkowej wycofania Nieruchomości na cele prywatne.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT opodatkowaniu podlegają odpłatna dostawa
    towarów i odpłatne świadczenie usług. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy VAT „Przez dostawę
    towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel (...).”
    Z powyższego wynika, że opodatkowaniu podatkiem VAT, zgodnie z zasadą
    powszechności opodatkowania, podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest
    odpłatna dostawa towarów lub odpłatne świadczenie usług, pod warunkiem, że są one
    realizowane przez podatników w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach działalności
    gospodarczej w rozumieniu ustawy.
    Jednocześnie ustawodawca zrównał niektóre dostawy towarów i świadczenia usług
    wykonywane nieodpłatne z odpłatną dostawą towarów i odpłatnym świadczeniem usług,
    a więc z czynnościami, które podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy VAT „Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów
    należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności:
      1. przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników,
        w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków
        spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych,
        członków stowarzyszenia,
      2. wszelkie inne darowizny
    – jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub
    wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.”
    Z przytoczonego przepisu wynika zatem, że opodatkowaniu VAT podlega generalnie każde
    nieodpłatne przekazanie towaru należącego do przedsiębiorstwa, z którym wiąże się
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (w tym przekazanie na cele
    osobiste podatnika), o ile podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu tych towarów, ich imporcie lub
    wytworzeniu tych towarów lub ich części składowych. Natomiast zużycie towarów podlega
    opodatkowaniu tylko wówczas, gdy dokonywane jest na rzecz podmiotów i na cele
    wymienione w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy, pod warunkiem, że przysługiwało prawo do
    odliczania podatku naliczonego.
    Jak wynika z treści art. 7 ust. 2 ustawy VAT, przesłanka do opodatkowania nieodpłatnego
    przekazania nieruchomości wystąpi nie tylko w sytuacji, gdy przy jej nabyciu przysługiwało
    prawo do odliczenia podatku naliczonego, ale również wówczas, gdy prawo takie
    przysługuje w związku z nabyciem lub wytworzeniem części składowych tej nieruchomości.
    Analizując treść art. 7 ust. 2 ustawy, warto odwołać się również do orzecznictwa Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który wielokrotnie wypowiadał się w kwestii
    opodatkowania nieodpłatnych świadczeń. W wyroku z dnia 27 czerwca 1989 r. w sprawie
    C-50/88 (Heinz Kuchne) Trybunał stwierdził, że ze wspólnym systemem podatku od
    wartości dodanej spójne jest nieopodatkowanie amortyzacji aktywów przedsiębiorstwa w
    odniesieniu do ich prywatnego użytku w przypadku, gdy VAT od tych towarów nie
    podlegał odliczeniu, przy jednoczesnym opodatkowaniu wydatków ponoszonych na
    utrzymanie i używanie towarów, w odniesieniu do których podatnik jest uprawniony do
    odliczenia podatku. Rozwiązanie to pozwala zarówno uniknąć podwójnego
    opodatkowania samych towarów, jak i braku opodatkowania ostatecznej konsumpcji.
    Również w orzeczeniu z dnia 25 maja 1993 r. w sprawie C-193/91 (Gerhard Mohsche) oraz

    w orzeczeniu z dnia 17 maja 2001 r. w połączonych sprawach C-322/99 (Hans- Georg
    Fisher) i C-323/99 (Klaus Brandenstein) Trybunał wskazał, że nieodpłatne świadczenia
    mogą być opodatkowane wyłącznie w takim zakresie, w jakim podatnikowi przysługiwało
    prawo do obniżenia podatku naliczonego.
    Jak wynika z powyższego, kluczowym elementem determinującym opodatkowanie
    podatkiem od towarów i usług czynności polegającej na nieodpłatnym przekazaniu
    towarów jest to, czy przy nabyciu (w tym również imporcie lub wytworzeniu) tych towarów
    lub ich części składowych podatnikowi przysługiwało - w całości lub w części - prawo do
    odliczenia podatku naliczonego.
    Za prawidłowością takiego rozstrzygnięcia przemawia zarówno treść przywołanych wyżej
    przepisów, jak i wskazane orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który
    opowiada się za opodatkowaniem podatkiem VAT nieodpłatnych dostaw tych towarów,
    przy nabyciu których podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku
    naliczonego. Tylko takie rozwiązanie pozwala bowiem zarówno uniknąć podwójnego
    opodatkowania, jak i braku opodatkowania ostatecznej konsumpcji.
    W kontekście powyższego należy wskazać, że przy wytworzeniu Nieruchomości
    Podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego w całości. W tej
    sytuacji, przekazanie Nieruchomości do majątku prywatnego Podatnika będzie stanowić,
    zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy VAT, odpłatną dostawę towarów.
    Niemniej, dokonywana czynność, która podlega opodatkowaniu VAT może albo być
    opodatkowana właściwą stawką podatku, albo może korzystać ze zwolnienia od tego
    podatku. Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów
    zostały określone m.in. w art. 43 ustawy VAT.
    W art. 43 ust. 1 pkt 10 i pkt 10a ustawy VAT ustawodawca przewidział zwolnienie od
    podatku VAT dla dostawy nieruchomości spełniających określone w tych przepisach
    warunki.
    Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy: „Zwalnia się od podatku dostawę
    budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:
      a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
      b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części
        upłynął okres krótszy niż 2 lata.”
    Z powyższego uregulowania wynika, że dostawa budynków, budowli lub ich części jest - co
    do zasady - zwolniona od podatku VAT. Wyjątek stanowi dostawa w ramach pierwszego
    zasiedlenia lub przed nim oraz jeżeli pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą
    budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.
    Zatem dla ustalenia zasad opodatkowania dostawy budynków, budowli lub ich części
    kluczowym jest ustalenie, kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki upłynął okres od tego
    momentu.
    Według art. 2 pkt 14 ustawy VAT przez pierwsze zasiedlenie rozumie się: „Oddanie do
    użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na
    potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich:
      a) wybudowaniu lub
      b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o
        podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.”
    W związku z powyższym, odnosząc się do kwestii wycofania Nieruchomości do majątku
    prywatnego Podatnika, należy wskazać, że została ona wybudowana i oddana do użytku
    31 grudnia 2013 roku – zatem w odniesieniu do przedmiotowej Nieruchomości upłynął 2-
    letni okres po jej pierwszym zasiedleniu.

    Jednocześnie, Wnioskodawca w okresie pomiędzy wybudowaniem Nieruchomości, a
    planowanym wycofaniem do majątku prywatnego nie dokonywał ulepszeń Nieruchomości
    w ramach których wydatki poniesione na jej ulepszenie stanowiłyby co najmniej 30%
    wartości początkowej Nieruchomości.
    W konsekwencji, przekazanie Nieruchomości do majątku prywatnego Podatnika będzie
    czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1
    ustawy VAT w zw. z art. 7 ust. 2 ustawy VAT, jednakże korzystającą ze zwolnienia od
    podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy VAT.
    Potwierdzenie powyższego podejścia znajduje odzwierciedlenie w praktyce organów
    podatkowych, w tym m.in. w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej z 23 grudnia 2024 r. nr 0113-KDIPT1-3.4012.789.2024.2.MWJ, w której
    potwierdzono, że wycofanie nieruchomości ze spółki cywilnej do majątku prywatnego
    wspólnika stanowi czynność podlegającą VAT zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy VAT, a dostawa
    ta korzysta ze zwolnienia przedmiotowego na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy VAT.
    Podsumowując, w przypadku uznania przez organ podatkowy, że działalność
    Wnioskodawcy w zakresie tymczasowego najmu Nieruchomości, po wycofaniu
    Nieruchomości do majątku prywatnego i zakończeniu działalności, nie stanowi działania w
    charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy VAT to zdaniem
    Wnioskodawcy wycofanie Nieruchomości do majątku prywatnego będzie stanowić
    dostawę towarów zwolnioną z opodatkowania VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10
    ustawy VAT.
    Ad 4.
    Z daleko posuniętej ostrożności, gdyby organ podatkowy uznał, że działalność
    Wnioskodawcy w zakresie tymczasowego najmu Nieruchomości, po wycofaniu
    Nieruchomości do majątku prywatnego i zakończeniu działalności, stanowi działanie w
    charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy VAT, Wnioskodawca
    przedstawia poniżej kolejną, właściwą w jego ocenie kwalifikację zdarzenia na gruncie
    podatku VAT.
    W myśl przepisów ustawy o VAT przedstawionych powyżej, konsekwencją przyjęcia przez
    organ podatkowy, że najem wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy VAT definicję
    działalności gospodarczej będzie uznanie, że wynajem ten stanowi odpłatne świadczenie
    usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, które podlega opodatkowaniu zgodnie z art.
    5 ust. 1 pkt 1 ustawy i nie korzysta ze zwolnienia od podatku VAT.
    Na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy VAT „Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów
    należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności:
      1. przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników,
        w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków
        spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych,
        członków stowarzyszenia,
      2. wszelkie inne darowizny
    – jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub
    wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.”
    Z przytoczonego przepisu wynika, że opodatkowaniu VAT podlega generalnie każde
    nieodpłatne przekazanie towaru należącego do przedsiębiorstwa (w tym przeniesienie
    majątku na cele osobiste podatnika), o ile podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu tych towarów, ich
    imporcie lub wytworzeniu tych towarów lub ich części składowych. Natomiast zużycie

    towarów podlega opodatkowaniu tylko wówczas, gdy dokonywane jest na rzecz
    podmiotów i na cele wymienione w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy, pod warunkiem, że
    przysługiwało prawo do odliczania podatku naliczonego.
    W kontekście powyższego należy wskazać, że w przypadku uznania, iż działalność
    Wnioskodawcy w zakresie tymczasowego najmu Nieruchomości, po wycofaniu
    Nieruchomości do majątku prywatnego i zakończeniu działalności stanowi działalność, o
    której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy VAT (a Wnioskodawca posiada status podatnika, o
    którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy VAT) nie można mówić o tym, że Podatnik wycofał
    Nieruchomość na cele osobiste.
    Wynika to z faktu, że Nieruchomość w dalszym ciągu będzie wykorzystywana dla potrzeb
    działalności opodatkowanej VAT.
    Konsekwencją tego powinno być przyjęcie, że w takiej sytuacji nie znajduje zastosowania
    przepis art. 7 ust. 2 ustawy VAT, a zatem wycofanie nieruchomości do majątku
    prywatnego nie będzie stanowiło odpłatnej dostawy towarów.
    Zatem, w przypadku uznania przez organ podatkowy, że działalność Wnioskodawcy w
    zakresie tymczasowego najmu Nieruchomości, po wycofaniu Nieruchomości do majątku
    prywatnego i zakończeniu działalności, stanowi działanie w charakterze podatnika, o
    którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy VAT to zdaniem Wnioskodawcy wycofanie
    Nieruchomości do majątku prywatnego nie będzie stanowić dostawy towarów
    opodatkowanej VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku w zakresie:
    · nieuznania Pana za podatnika podatku VAT w związku z najmem nieruchomości po
      wycofaniu jej do majątku prywatnego i zakończeniu działalności – jest
      nieprawidłowe;
    · nieuznania wycofania nieruchomości do majątku prywatnego za czynność stanowiącą
      dostawę towarów opodatkowaną podatkiem VAT – jest prawidłowe;
    · braku obowiązku dokonania korekty podatku naliczonego VAT związanego z nabyciem
      nieruchomości w związku z wycofaniem jej do majątku prywatnego – jest
      prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Dla spójności tej interpretacji, Organ uznał za zasadne udzielenie odpowiedzi w pierwszej
    kolejności na pytanie nr 2, nr 3 , nr 4 a następnie na pytanie nr 1.
    Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

    Na mocy art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede
    wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu,
    które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego
    istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu
    świadczącego usługę.
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną
    usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku
    prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna,
    bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.
    Należy wskazać, że umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony –
    zarówno wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki.
    Jak wynika z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z
    2024 r., poz. 1061 ze zm.):
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    Tak więc najem jest umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną; odpowiednikiem
    świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania i pobierania
    pożytków, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Zatem
    oddanie w ramach umowy najmu osobie trzeciej nieruchomości skutkuje uzyskiwaniem
    korzyści majątkowej po stronie podmiotu dokonującego wynajmu.
    Według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W świetle powołanych wyżej przepisów najem wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy
    definicję działalności gospodarczej, jeżeli wykonywany jest w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych (zawierane umowy najmu mają zazwyczaj długotrwały charakter, a
    uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe), bez względu na to, czy najem jest

    prowadzony w ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu w
    rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Najem nieruchomości niemieszkalnych stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym
    mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu tym podatkiem na mocy przepisu
    art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Jak wynika z opisu sprawy jest Pan czynnym podatnikiem VAT. Prowadzi Pan działalność
    gospodarczą pod firmą „...”. 31 grudnia 2013 r. oddał Pan do użytku i wprowadził do
    ewidencji środków trwałych budynek handlowo-usługowy. W związku z wytworzeniem ww.
    nieruchomości przysługiwało Panu w całości prawo do odliczenia podatku naliczonego.
    Nieruchomość od momentu jej wprowadzenia do działalności wykorzystywana była do
    działalności opodatkowanej VAT. W toku stopniowego wygaszania działalności
    gospodarczej podjął Pan decyzję o przeznaczeniu części niewykorzystanych powierzchni
    nieruchomości na cele najmu. Działanie to ma na celu efektywne wykorzystanie
    posiadanych zasobów w okresie stopniowego ograniczania działalności podstawowej. W
    związku z prowadzoną działalnością w zakresie wynajmu nieruchomości (lokalu
    użytkowego), wystawia Pan faktury ze stawką 23% VAT. Po zakończeniu działalności
    planuje Pan sprzedaż nieruchomości z majątku prywatnego. Nie może Pan wykluczyć, że
    w okresie przejściowym, tj. po zakończeniu działalności gospodarczej, będzie Pan
    wynajmować nieruchomość. Niemniej, w ramach przedmiotowego najmu będzie
    występować Pan jako osoba prywatna – tj. poza strukturą działalności gospodarczej, w
    ramach tzw. najmu prywatnego.
    W kontekście wyżej przedstawionego opisu sprawy oraz odnosząc się do Pana wątpliwości
    objętych zakresem pytania nr 2 należy stwierdzić, że najem nieruchomości wypełnia
    określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, bez względu na to,
    czy przedmiotowy najem stanowi najem prywatnej nieruchomości. W konsekwencji
    planowany wynajem nieruchomości po jej wycofaniu do majątku prywatnego będzie
    stanowił odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i będzie
    podlegał opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt
    1 ustawy, a świadcząc ww. usługę najmu będzie Pan działał jako podatnik, o którym mowa
    w art. 15 ust. 1 ustawy.
    Zatem Pana stanowisko w sprawie w zakresie nieuznania Pana za podatnika podatku VAT
    w związku z najmem nieruchomości po wycofaniu jej do majątku prywatnego i
    zakończeniu działalności (pytanie nr 2) należało uznać za nieprawidłowe.
    Postawione w przedmiotowym wniosku pytania nr 3 było pytaniem warunkowym
    uzależnionymi od uznania Pana stanowiska w zakresie pytania nr 2 za prawidłowe. Tym
    samym, nie udzielam odpowiedzi na postawione warunkowo pytanie nr 3.
    Przechodząc do Pana wątpliwości czy wycofanie nieruchomości do majątku prywatnego
    będzie stanowić dostawę towarów opodatkowaną VAT (pytanie nr 4), należy wskazać, że z
    treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że
    dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT jedynie
    wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie (za wynagrodzeniem). Jednocześnie
    ustawodawca zrównał niektóre dostawy towarów i świadczenia usług wykonywane
    nieodpłatne z odpłatną dostawą towarów i odpłatnym świadczeniem usług, a więc z
    czynnościami, które podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Stosownie do art. 7 ust. 2 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również
      przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego
      przedsiębiorstwa, w szczególności:

      1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego
        pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców,
        akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów
        stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia,
      2) wszelkie inne darowizny
      – jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty
      podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu tych towarów.
    W odniesieniu do kwestii opodatkowania czynności wycofania nieruchomości z obecnie
    prowadzonej działalności, należy wskazać, że – jak wynika z okoliczności sprawy –
    nieruchomość objętą zakresem postawionego we wniosku pytania nr 4 po jej wycofaniu z
    działalności gospodarczej, będzie Pan wynajmować i jak wyżej wskazano będzie Pan
    działać jako podatnik, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, a wiec nadal będzie
    wykorzystywana przez Pana w sposób ciągły dla celów zarobkowych w ramach
    działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem VAT. Zatem, nie nastąpi wycofanie
    nieruchomości na Pana cele osobiste i w związku z tym, nie ma zastosowania art. 7 ust. 2
    pkt 1 ustawy.
    Tym samym, stanowisko w zakresie pytania nr 4 uznałem za prawidłowe.
    Pana wątpliwości w sprawie, wynikające z postawionego we wniosku pytania nr 1, dotyczą
    również wskazania, czy wycofanie nieruchomości przez Pana do majątku prywatnego,
    niezależnie od dalszego sposobu wykorzystania nieruchomości, będzie skutkować
    obowiązkiem dokonania przez Pana korekty podatku naliczonego VAT związanego z
    nabyciem nieruchomości.
    Odnosząc się do kwestii korekty podatku naliczonego wskazać należy, że zasady dotyczące
    sposobu i terminu dokonywania korekt podatku naliczonego zostały określone w art. 91
    ustawy o podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy VAT:
      Po zakończeniu roku, w którym podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86
      ust. 1, jest on obowiązany dokonać korekty kwoty podatku odliczonego zgodnie z
      art. 90 ust. 2-10a, z uwzględnieniem proporcji obliczonej w sposób określony w art.
      90 ust. 2-6, 10 lub 10a lub przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 11 i 12, dla
      zakończonego roku podatkowego.
    W myśl art. 91 ust. 2 ustawy:
      W przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku
      dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw
      wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub
      wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość
      początkowa nie przekracza 15.000 zł, korekty, o której mowa w ust. 1 podatnik
      dokonuje w ciągu 5 kolejnych lat, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego
      użytkowania gruntów - w ciągu 10 lat, licząc od roku, w którym zostały oddane do
      użytkowania. Roczna korekta w przypadku, o którym mowa w zdaniu pierwszym,
      dotyczy jednej piątej, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania
      gruntów - jednej dziesiątej kwoty podatku naliczonego przy ich nabyciu lub
      wytworzeniu. W przypadku środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
      prawnych, których wartość początkowa nie przekracza 15.000 zł, przepis ust. 1
      stosuje się odpowiednio, z tym że korekty dokonuje się po zakończeniu roku, w
      którym zostały oddane do użytkowania.
    W świetle art. 91 ust. 3 ustawy:

      Korekty, o której mowa w ust. 1 i 2, dokonuje się w deklaracji podatkowej składanej
      za pierwszy okres rozliczeniowy roku następującego po roku podatkowym, za który
      dokonuje się korekty, a przypadku zakończenia działalności gospodarczej - w
      deklaracji podatkowej za ostatni okres rozliczeniowy.
    Zgodnie z art. 91 ust. 4 ustawy:
      W przypadku, gdy w okresie korekty, o której mowa w ust. 2, nastąpi sprzedaż
      towarów lub usług, o których mowa w ust. 2, lub towary te zostaną opodatkowane
      zgodnie z art. 14, uważa się, że te towary lub usługi są nadal wykorzystywane na
      potrzeby czynności podlegających opodatkowaniu u tego podatnika, aż do końca
      okresu korekty.
    Natomiast, w myśl art. 91 ust. 5 ustawy VAT:
      W przypadku, o którym mowa w ust. 4, korekta powinna być dokonana jednorazowo
      w odniesieniu do całego pozostałego okresu korekty. Korekty dokonuje się w
      deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym nastąpiła sprzedaż, a w
      przypadku opodatkowania towarów zgodnie z art. 14 - w deklaracji podatkowej za
      okres rozliczeniowy, w którym w stosunku do tych towarów powstał obowiązek
      podatkowy.
    W świetle art. 91 ust. 6 ustawy VAT:
      W przypadku gdy towary lub usługi, o których mowa w ust. 4, zostaną:
      1) opodatkowane - w celu dokonania korekty przyjmuje się, że dalsze wykorzystanie
        tego towaru lub usługi jest związane z czynnościami opodatkowanymi,
      2) zwolnione od podatku lub nie podlegały opodatkowaniu - w celu dokonania
        korekty przyjmuje się, że dalsze wykorzystanie tego towaru lub usługi jest
        związane wyłącznie z czynnościami zwolnionymi od podatku lub
        niepodlegającymi opodatkowaniu.
    W myśl art. 91 ust. 7 ustawy:
      Przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy podatnik miał prawo do
      obniżenia kwot podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego od
      wykorzystywanego przez siebie towaru lub usługi i dokonał takiego obniżenia, albo
      nie miał takiego prawa, a następnie zmieniło się prawo do obniżenia kwoty podatku
      należnego o kwotę podatku naliczonego od tego towaru lub usługi.
    Na podstawie art. 91 ust. 7a ustawy VAT:
      W przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku
      dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw
      wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub
      wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość
      początkowa nie przekracza 15.000 zł, korekty, o której mowa w ust. 7, dokonuje się
      na zasadach określonych w ust. 2 zdanie pierwsze i drugie oraz ust. 3. Korekty tej
      dokonuje się przy każdej kolejnej zmianie prawa do odliczeń, jeżeli zmiana ta
      następuje w okresie korekty.
    W przypadku, w którym podatnik zmienia przeznaczenie środka trwałego nabytego
    (wytworzonego) dla celów działalności opodatkowanej VAT (lub mieszanej) i zaczyna go
    używać wyłącznie do wykonywania czynności zwolnionych z opodatkowania, ma on
    zasadniczo obowiązek skorygować odliczony VAT, jeżeli taki został odliczony. Analogicznie
    powinien postąpić podatnik w sytuacji sprzedaży takiego środka trwałego, jeżeli przy jego
    nabyciu (wytworzeniu) odliczył VAT naliczony, a przy zbyciu zastosuje zwolnienie z VAT.
    Z opisu sprawy wynika, że 31 grudnia 2013 r. oddał Pan do użytku i wprowadził do
    ewidencji środków trwałych budynek handlowo-usługowy. W związku z wytworzeniem

    nieruchomości przysługiwało Panu w całości prawo do odliczenia podatku naliczonego.
    Nieruchomość od momentu jej wprowadzenia do działalności wykorzystywana była do
    działalności opodatkowanej VAT. W okresie od wprowadzenia nieruchomości do ewidencji
    środków trwałych oraz odliczenia podatku VAT naliczonego nie poniósł Pan nakładów w
    zakresie ulepszenia przedmiotowej nieruchomości, które to nakłady stanowiłyby co
    najmniej 30% wartości początkowej nieruchomości. W toku stopniowego wygaszania
    działalności gospodarczej podjął Pan decyzję o przeznaczeniu części niewykorzystanych
    powierzchni nieruchomości na cele najmu. W związku z prowadzoną działalnością w
    zakresie wynajmu nieruchomości (lokalu użytkowego), wystawia Pan faktury ze stawką
    23% VAT. Docelowo planuje Pan zakończenie prowadzenia działalności gospodarczej
    obejmujące wyrejestrowanie z VAT oraz CEIDG i całkowite wygaszenie jej operacyjnych
    aspektów. Po zakończeniu działalności planuje Pan sprzedaż nieruchomości z majątku
    prywatnego. Nie może Pan wykluczyć, że w okresie przejściowym, tj. po zakończeniu
    działalności gospodarczej, będzie Pan wynajmować nieruchomość.
    Z uwagi na przedstawiony opis sprawy i powołane przepisy, wskazać należy, że bez
    względu na sposób wykorzystania przez Pana wycofanej nieruchomości – budynku
    handlowo-usługowego nie powstanie obowiązek dokonania korekty podatku VAT
    odliczonego z faktur dokumentujących wydatki związane wytworzeniem ww.
    nieruchomości. Powyższe wynika z faktu, że ww. budynek oddano do użytkowania 31
    grudnia 2013 r. i jak wynika z opisu sprawy przedmiotowy budynek od momentu oddania
    do użytkowania do momentu wycofania go z działalności gospodarczej był
    wykorzystywany przez Pana do działalności opodatkowanej podatkiem VAT – a więc od
    oddania go do użytkowania do momentu wycofania z działalności upłynie okres powyżej
    10 lat.
    Podsumowując, w związku z wycofaniem nieruchomości do majątku prywatnego,
    niezależnie od dalszego sposobu jej wykorzystania nie będzie Pan zobowiązany do
    dokonania korekty podatku naliczonego związanego z nabyciem nieruchomości, gdyż w
    odniesieniu do wskazanych wydatków okres korekty już minął.
    Tym samym Pana stanowisko w zakresie pytania nr 1 uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania).
    Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem, nie mogą być
    – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponosi
    Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym
    przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana
    interpretacja traci swoją aktualność.

    Niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu
    sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli
    podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy,
    interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Odnośnie natomiast powołanych przez Pana interpretacji indywidualnych, należy
    zauważyć, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w
    indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych
    podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych
    stanów faktycznych co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.
    Ponadto, odnosząc się do powołanych przez Pana w przedmiotowym wniosku wyroków
    sądów, tutejszy organ wyjaśnia, że powołane wyroki są rozstrzygnięciami w
    indywidualnych sprawach, osadzonych w określonych stanach faktycznych i tylko do nich
    się zawężają. Zatem wskazane we wniosku wyroki sądów nie mają wpływu na podjęte w
    niniejszej interpretacji rozstrzygnięcie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.