Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-1.4012.420.2025.3.IZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-07
Teza: Możliwość skorzystania ze zwolnienia podmiotowego od
podatku VAT.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza
najem-najem mieszkań
najem-najem prywatny
podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
zwolnienie-zwolnienie podmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Rozdział 1. Szczególne procedury
dotyczące drobnych przedsiębiorców -Zwolnienie
podatkowe-Utrata zwolnienia podmiotowego
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Rozdział 1. Szczególne procedury
dotyczące drobnych przedsiębiorców -Zwolnienie
podatkowe-Zwolnienie podmiotowe - limit
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 7
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 13-pkt 1-lit. b
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 5
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 maja 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 1 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie uznania, czy musi Pani być podatnikiem podatku VAT, czy może
    pozostać podatnikiem zwolnionym od podatku VAT. Uzupełniła go Pani - w odpowiedzi na
    wezwania - pismem z 24 czerwca 2025 r. i 30 czerwca 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni nie jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT. Nie ma
    zarejestrowanej żadnej działalności gospodarczej (ani osoba prawna, ani osoba fizyczna) -
    przychód Wnioskodawczyni dotyczy tylko najmu prywatnego, który uzyskuje od kilku lat.
    Obecnie Wnioskodawczyni korzysta ze zwolnienia z VAT, o którym mowa w art. 113 ust. 1
    ustawy.

    W 2024 r. wartość sprzedaży z tytułu najmu prywatnego wyniosła łącznie 65.500 zł. W
    bieżącym roku przychód Wnioskodawczyni z tytułu najmu prywatnego wynosi 13.450 zł.
    Wartość sprzedaży z tytułu najmu, w tym wartość opłat za media nie przekroczyła w
    poprzednim roku ani nie przekroczy w bieżącym roku kwoty 200.000 zł.
    W kwietniu 2025 r. Wnioskodawczyni zawarła umowę najmu domu na cele mieszkalne.
    Umowa zawarta jest z firmą. Umowa najmu przewiduje odrębne od czynszu obliczanie i
    rozliczanie mediów. Widnieje w niej zapis: „Powyższa umówiona kwota czynszu nie
    obejmuje opłat związanych ze zużyciem mediów takich jak: energia elektryczna, gaz,
    Internet, woda”, oraz „Koszty mediów rozliczane będą według faktur dostarczanych przez
    dostawców do dnia 10-tego każdego miesiąca” - tak więc z umowy wynika, że najemca
    zobowiązany jest do ponoszenia kosztów za media oraz koszty mediów obciążają najemcę
    zgodnie z rzeczywistym zużyciem. W skład mediów wchodzi: energia elektryczna, gaz,
    Internet oraz woda. Media objęte zakresem wniosku nie są świadczone najemcy na
    podstawie odrębnych umów niż umowa najmu. Stroną umów z dostawcami
    przedmiotowych mediów - czyli energii elektrycznej, gazu, Internetu oraz wody jest
    Wnioskodawczyni - wynajmująca.
    Ustalona w umowie wysokość czynszu jest kwotą stałą. Najemca nie ma możliwości
    wyboru świadczeniodawców w zakresie dostawy mediów ale ma możliwość decydowania
    o wielkości zużycia mediów (energia elektryczna, gaz, woda) - według indywidualnego
    zapotrzebowania, a zużycie rozliczane jest na podstawie liczników. Kwota za Internet jest
    kwotą stałą. Wnioskodawczyni nie ma możliwości decydowania o ilości zużycia mediów
    przez najemcę. Obliczanie i rozliczanie kosztów wszystkich mediów - tj. energii
    elektrycznej, gazu oraz wody będzie następowało wyłącznie na podstawie liczników.
    Opłata za Internet jest kwotą stałą, niezależną od zużycia.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    Nabywany przez Wnioskodawczynię gaz, następnie refakturowany na najemcę zwolniony
    jest od podatku akcyzowego. Nabywana przez Wnioskodawczynię energia, następnie
    refakturowana na najemcę objęta jest kodem 2716 00 00 Nomenklatury scalonej (CN)
    zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie
    nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE
    L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. - Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2,
    str. 382, z późn. zm.)

## Pytanie

Czy będąc osobą fizyczną, nieprowadzącą działalności gospodarczej, wynajmując firmie
    dom do celów mieszkaniowych i nie zarabiając na mediach, w tym gaz (rozliczenie na
    podstawie odczytu liczników) Wnioskodawczyni musi być podatnikiem podatku VAT, czy
    może pozostać podatnikiem zwolnionym od podatku VAT? Pytanie dotyczy art. 113 ust. 13
    pkt 1b ustawy o VAT gdzie widnieją towary objęte podatkiem akcyzowym z wyjątkami -
    Wnioskodawczyni nie wie, czy refaktura za gaz na cele mieszkalne mieści się w tym
    zakresie?
    Pani stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawczyni wynajmując firmie dom na cele mieszkaniowe i obciążając ją
    kosztami za zużycie gazu (refaktura - obciążenie według faktycznego zużycia), może nadal
    korzystać ze zwolnienia o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej ustawą:

      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1. przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
      formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
      3. świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi należy zatem rozumieć każde zachowanie, na które składać się może
    zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie
    (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy
    mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest
    dostawą towarów w myśl art. 7 ustawy.
    Każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub
    tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem co do zasady usługę w rozumieniu
    ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione następujące warunki:
        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona,
        nabywca jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy. Przy czym z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1
    jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają
    opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem przypadków
    ściśle określonych w art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 ustawy).
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci
    wynagrodzenia.
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy,
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z cytowanym art. 2 pkt 6 ustawy, towarami są m.in. wszelkie postacie energii, w
    tym energii elektrycznej, gazu i energii cieplnej oraz chłodniczej. Oznacza to, że w

    przypadku wykonywania świadczeń dotyczących tych mediów na gruncie podatku od
    towarów i usług będziemy mieć do czynienia z dostawą towarów. Jeśli chodzi o inne media
    (objęte zakresem opodatkowania), będzie to świadczenie usług.
    W świetle art. 8 ust. 2a ustawy:
      W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby
      trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam
      otrzymał i wyświadczył te usługi.
    Przepis ten jest źródłem praw i obowiązków podatników w odniesieniu do świadczeń
    określanych mianem „odsprzedaży” lub „refakturowania” usług. W związku z tym należy
    stwierdzić, że nabycie usług oraz ich późniejsza odsprzedaż (z marżą czy bez) powinny być
    zawsze traktowane jako dwie odrębne transakcje usługowe.
    Powyższy przepis jest odpowiednikiem art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE
    L 347, s. 1, ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady, który stanowi, że w
    przypadku, kiedy podatnik działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej,
    bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że podatnik ten nabył i wyświadczył te
    usługi. Oznacza to, że podmiot świadczący (sprzedający) daną usługę nabywa ją we
    własnym imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej. Jest on traktowany najpierw jako
    usługobiorca, a następnie jako usługodawca tej samej usługi. Przeniesienie ciężaru
    kosztów na inną osobę, nie jest świadczeniem usługi w tym samym zakresie.
    Dotyczy to sytuacji, w której podatnik kupuje usługę, a następnie odsprzedaje ją w takiej
    samej formie swojemu kontrahentowi. Przeniesienie kosztów nabycia usługi, o którym
    mowa wyżej, dotyczy wyłącznie usługi, jaką nabywca nabył w celu odsprzedaży w postaci
    takiego samego świadczenia, co nie jest tożsame z sytuacją odsprzedaży tej usługi będącej
    elementem pomocniczym świadczenia głównego, bez którego świadczenie pomocnicze
    nie ma racji bytu. Zatem konsekwencją uznania podatnika biorącego udział w
    odsprzedaży usługi za świadczącego, jest wystawienie przez niego faktury dokumentującej
    wyświadczenie tej usługi.
    Podkreślenia wymaga, że aby dana czynność - stanowiąca dostawę towarów lub
    świadczenie usług w rozumieniu ustawy - podlegała opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług musi być wykonywana przez podmiot działający w charakterze podatnika.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W świetle art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.

    Przepis art. 29a ust. 6 ustawy precyzuje dodatkowe elementy, jakie obejmuje podstawa
    opodatkowania.
      Podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
      podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
      ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
      nabywcy lub usługobiorcy.
    W myśl art. 29a ust. 7 ustawy:
      Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
      1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
      2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
      momencie sprzedaży;
      3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
      wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i
      ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na
      potrzeby podatku
    Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość
      sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200.000
      zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.
    Jak stanowi art. 113 ust. 5 ustawy:
      Jeżeli wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy
      kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą
      przekroczono tę kwotę.
    Jak wynika z art. 113 ust. 13 ustawy:
      Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników:
      1) dokonujących dostaw:
      a) towarów wymienionych w załączniku nr 12 do ustawy,
      b) towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu przepisów o
      podatku akcyzowym, z wyjątkiem:
      - energii elektrycznej (CN 2716 00 00),
      - wyrobów tytoniowych,
      - samochodów osobowych, innych niż wymienione w lit. e, zaliczanych przez
        podatnika, na podstawie przepisów o podatku dochodowym, do środków trwałych
        podlegających amortyzacji,
      c) budynków, budowli lub ich części, w przypadkach, o których mowa w art. 43 ust. 1
      pkt 10 lit. a i b,
      d) terenów budowlanych,
      e) nowych środków transportu,
      f) następujących towarów, w związku z zawarciem umowy w ramach
      zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej
      fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby
      środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie:

      - preparatów kosmetycznych i toaletowych (PKWiU 20.42.1),
      - komputerów, wyrobów elektronicznych i optycznych (PKWiU 26),
      - urządzeń elektrycznych (PKWiU 27),
      - maszyn i urządzeń, gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 28),
      g) hurtowych i detalicznych części i akcesoriów do:
      - pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli (PKWiU 45.3),
      - motocykli (PKWiU ex 45.4);
      2) świadczących usługi:
      a) prawnicze,
      b) w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i
      hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze
      sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego,
      c) jubilerskie,
      d) ściągania długów, w tym factoringu;
      3) nieposiadających siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju.
    Podatnik może korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 ustawy,
    pod warunkiem, że nie wykonuje czynności, o których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy.
    Z wniosku wynika, że nie jest Pani czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. W
    2024 r. wartość sprzedaży z tytułu najmu prywatnego wyniosła łącznie 65.500 zł. W
    bieżącym roku przychód z tytułu najmu prywatnego wynosi 13.450 zł. Wartość sprzedaży z
    tytułu najmu, w tym wartość opłat za media nie przekroczyła w poprzednim roku ani nie
    przekroczy w bieżącym roku kwoty 200.000 zł W kwietniu 2025 r. zawarła Pani umowę
    najmu domu na cele mieszkalne. Umowa zawarta jest z firmą. Umowa najmu przewiduje
    odrębne od czynszu obliczanie i rozliczanie mediów. Wynika z niej, że umówiona kwota
    czynszu nie obejmuje opłat związanych ze zużyciem mediów takich jak: energia
    elektryczna, gaz, Internet, woda, natomiast koszty mediów rozliczane będą według faktur
    dostarczanych przez dostawców do dnia 10-tego każdego miesiąca. - tak więc z umowy
    wynika, że najemca zobowiązany jest do ponoszenia kosztów za media oraz koszty
    mediów obciążają najemcę zgodnie z rzeczywistym zużyciem. W skład mediów wchodzi:
    energia elektryczna, gaz, Internet oraz woda. Media objęte zakresem wniosku nie są
    świadczone najemcy na podstawie odrębnych umów niż umowa najmu. Stroną umów z
    dostawcami przedmiotowych mediów - czyli energia elektryczna, gaz, Internet oraz woda
    jest Pani. Ustalona w umowie wysokość czynszu jest kwotą stałą. Najemca nie ma
    możliwości wyboru świadczeniodawców w zakresie dostawy mediów, ale ma możliwość
    decydowania o wielkości zużycia mediów (energia elektryczna, gaz, woda) - według
    indywidualnego zapotrzebowania, a zużycie rozliczane jest na podstawie liczników. Kwota
    za Internet jest kwotą stałą. Nie ma Pani możliwości decydowania o ilości zużycia mediów
    przez najemcę. Obliczanie i rozliczanie kosztów wszystkich mediów - tj. energii
    elektrycznej, gazu oraz wody będzie następowało wyłącznie na podstawie liczników.
    Opłata za Internet jest kwotą stałą, niezależną od zużycia.
    Pani wątpliwości dotyczą możliwości korzystania ze zwolnienia podmiotowego od podatku
    VAT na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy, z uwagi na zapis art. 113 ust. 13 pkt 1b ustawy.
    Odpowiedz na tak postawione pytanie w pierwszej kolejności wymaga ustalenia, czy
    świadczone przez Panią usługi najmu i obciążanie najemcy kosztami mediów (...) stanowią
    jedno świadczenie kompleksowe, czy też są świadczeniami odrębnymi.

    W celu ustalenia, czy świadczenia stanowią kilka niezależnych świadczeń, czy jedno
    świadczenie, należy poszukiwać elementów charakterystycznych dla danej transakcji.
    Odwołując się dalej do dotychczasowego orzecznictwa, należy wziąć pod uwagę
    okoliczności, które umożliwiają rozróżnienie dwóch głównych sytuacji.
    W tym miejscu zauważyć należy, że kwestię zawierania umów reguluje ustawa z 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.)
                              1    Zasada swobody umów zapisana jest w art. 353KodeksuCywilnego:
      Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania,
      byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie
      ani zasadom współżycia społecznego.
    Strony mogą dowolnie ustalać stosunki cywilnoprawne, jednakże postanowienia umów
    nie mogą pozostawać w sprzeczności z innymi przepisami prawa, do stosowania których
    strony są zobowiązane.
    Umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony - zarówno
    wynajmującego, jak i najemcę - określone przepisami obowiązki.
    Jak wynika z art. 659 § 1 k.c.:
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem
    świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest
    świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Z powyższego wynika,
    że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z
    cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego
    najemcę.
    Zatem na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług umowa najmu wypełnia definicję
    świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, gdyż w
    wyniku zawartej umowy powstaje bezpośredni związek o charakterze przyczynowym
    pomiędzy świadczoną usługą, a otrzymanym świadczeniem wzajemnym.
    Należy zauważyć, że w przypadku najmu pomieszczeń ustawodawca nie zdefiniował, jakie
    koszty wynajmującego mieszczą się w pojęciu „czynszu”, a obciążenie nimi najemcy zależy
    wyłącznie od zawartej umowy. Wyliczenie, co się składa na wykonaną usługę ma istotne
    znaczenie informacyjne przy ustalaniu ceny, jednak nie może uzasadniać odrębnego
    kwalifikowania poszczególnych elementów zawartych w tym wyliczeniu (dla celów
    podatkowych).
    Odnośnie problematyki dotyczącej świadczenia złożonego, należy wskazać, że na gruncie
    orzecznictwa podatkowego wielokrotnie podkreślano, iż nie należy sztucznie dzielić
    czynności złożonych. Niemniej jednak orzecznictwo to, w tym przede wszystkim
    orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, za zasadę przewodnią
    przyjmuje, że - zgodnie z ww. Dyrektywą 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, a wcześniej Szóstą Dyrektywą
    Rady z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich
    dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej:
    ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. Urz. UE. L. 145/1, ze zm.) - każde
    świadczenie powinno być uznawane za odrębne i niezależne. Podstawową zasadę
    odrębności i niezależności świadczeń Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wywodzi
    z art. 2 Dyrektywy 2006/112/WE. W tym kontekście, zdaniem TSUE, tylko w pewnych
    okolicznościach odrębne świadczenia można uznać za jednolitą czynność.

    W wyroku C-42/14 w sprawie Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Warszawie, kierując się
    ogólną zasadą wynikającą z art. 1 ust. 2 akapit drugi dyrektywy VAT, zgodnie z którą każde
    świadczenie należy traktować odrębnie, Trybunał Sprawiedliwości rozstrzygnął, że „artykuł
    14 ust. 1, art. 15 ust. 1 i art. 24 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada
    2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej
    dyrektywą Rady 2009/162/UE z 22 grudnia 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że
    w ramach najmu nieruchomości dostawy energii elektrycznej, energii cieplnej i wody oraz
    wywóz nieczystości, zapewniane przez podmioty trzecie na rzecz najemcy bezpośrednio
    zużywającego te towary i usługi, należy uważać za dokonywane przez wynajmującego w
    sytuacji, gdy stroną umów o te świadczenia jest wynajmujący przenoszący jedynie koszty
    świadczeń na najemcę.
    Rzeczoną dyrektywę należy interpretować w ten sposób, że najem nieruchomości i
    związane z nim: dostawa wody, energii elektrycznej, energii cieplnej oraz wywóz
    nieczystości, co do zasady, należy uważać za kilka odrębnych i niezależnych świadczeń,
    które winno się oceniać oddzielnie z punktu widzenia podatku od wartości dodanej, chyba
    że elementy transakcji, także te wskazujące względy ekonomiczne zawarcia umowy, są ze
    sobą tak ściśle związane, iż tworzą obiektywnie tylko jedno niepodzielne świadczenie
    ekonomiczne, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny”.
    Zasadą jest, że towarzyszące czynności udostępniania nieruchomości dostawy towarów i
    usług, np. wody, energii elektrycznej i cieplnej, odprowadzanie ścieków, powinny być
    uważane za odrębne świadczenia, jeżeli najemca ma możliwość wyboru sposobu
    korzystania z nich (tj. danych towarów i usług), poprzez decydowanie o wielkości ich
    zużycia. Sytuacja taka występuje w szczególności w przypadku odrębnego rozliczania
    zużycia tych „mediów” w oparciu o wskazania liczników lub podliczników. Taką samą
    zasadę należy również przyjąć w przypadku, gdy umowa przewiduje odrębne rozliczanie
    „mediów”, a wysokość opłaty z tego tytułu ustalana jest w umowie na podstawie kryteriów
    innych niż opomiarowanie wg liczników, uwzględniających zużycie tych mediów przez
    najemcę. Takimi innymi kryteriami mogą być przykładowo: liczba osób korzystających z
    nieruchomości, czy też powierzchnia nieruchomości.
    Natomiast w przypadku, gdy wyodrębnienie wskazanych „mediów” miałoby charakter
    sztuczny, świadczenia takie należy traktować jako jedną usługę, usługę najmu. Sytuacja
    taka będzie miała miejsce przykładowo w przypadku wynajmu lokali biurowych gotowych
    do użytku wraz z dostawą „mediów” lub w przypadku krótkotrwałego najmu
    nieruchomości w celach wakacyjnych lub zawodowych, jeżeli świadczenia takie są
    wykonywane na rzecz najemcy bez możliwości oddzielenia „mediów”. W takiej bowiem
    sytuacji na płaszczyźnie ekonomicznej świadczenia te stanowią jedną całość. Wówczas też
    pobierana jest stała kwota wynagrodzenia za najem, bez względu na ilość zużycia
    „mediów” (innymi słowy, bez uwzględnienia kryterium zużycia „mediów”). Okoliczności te
    wskazują, że celem zawarcia takiej umowy było wynajęcie lokalu gotowego do użytku wraz
    z odpowiednimi „mediami”.
    Zatem, przy podatkowej kwalifikacji świadczeń związanych z usługą najmu lokali, w
    każdym przypadku należy uwzględniać rzeczywisty przebieg transakcji.
    Okoliczności faktyczne, które były przedmiotem ww. wyroku Trybunału, dotyczyły
    przypadku, w którym dostawy towarów i usług były „refakturowane”, tj. wynajmujący
    przenosił na najemcę poniesione koszty z tytułu nabycia tych towarów i usług od
    podmiotów trzecich, bez doliczania marży. Należy więc uznać, że ustalone przez Trybunał
    zasady kwalifikacji świadczeń w ramach umowy najmu nieruchomości mają zastosowanie
    wyłącznie w przypadku, jeżeli wynajmujący dokonuje na rzecz najemcy „refakturowania”
    (przeniesienia) dokładnego kosztu towaru lub usługi, jakim został obciążony przez
    podmiot trzeci, faktycznie zapewniający świadczenie najemcy.
    Tak więc orzecznictwo TSUE, które oparte jest na przepisach prawa UE, daje podstawę do
    skonstruowania zasadniczej tezy, że każde świadczenie należy traktować odrębnie. Zatem,

    co do zasady, towarzyszące najmowi nieruchomości dostawy ww. towarów i usług należy
    traktować jako świadczenie odrębne od usługi najmu nieruchomości. Traktowanie
    wskazanych dostaw towarów/świadczenia usług, jako jednej usługi z najmem,
    uzasadnione jest jedynie w przypadku, gdy świadczenia te są nierozerwalnie związane z
    najmem i ich podział miałby charakter sztuczny.
    W niniejszej sprawie warto również przywołać orzeczenie Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 10 lipca 2015 r. sygn. akt I FSK 944/15, w którym Sąd stwierdził, że:
    „Jeżeli chodzi o media w postaci zużycia wody, energii elektrycznej i cieplnej,
    odprowadzania ścieków, to wskazane media, co do zasady, powinny być uważane za
    odrębne świadczenia od usługi najmu, jeżeli najemca ma możliwość wyboru sposobu
    korzystania z danych towarów i usług, poprzez decydowanie o wielkości zużycia. Taka
    sytuacja wystąpi wówczas, gdy zostały przyjęte kryteria umożliwiające określenie
    faktycznego zużycia mediów. W szczególności, jak wskazał Trybunał, taka sytuacja
    występuje w przypadku rozliczania zużycia tych mediów w oparciu o wskazania liczników.
    Możliwe jest jednak przyjęcie przez strony umowy innego sposobu ustalenia faktycznego
    zużycia mediów, np. w oparciu o liczbę osób korzystających z wynajmowanych
    pomieszczeń. Przy wyborze tych kryteriów strony muszą kierować się względami
    ekonomicznymi, które pozwolą na wydzielenie i oddzielne rozliczenie mediów w taki
    sposób, że obiektywnie odzwierciedlone zostanie ich zużycie i wówczas świadczenia te
    powinny być traktowane odrębnie. Zatem w odniesieniu do mediów, w stosunku do
    których możliwe jest przyjęcie kryterium zużycia, to właśnie ww. kryterium będzie
    decydujące o odrębności tych mediów, a nie kwestia czy najemca miał możliwość wyboru
    świadczeniodawcy”.
    Biorąc powyższe rozstrzygnięcie pod uwagę należy uznać, że świadczenie złożone ma
    miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych czynności (świadczeń) wykonywanych na
    rzecz jednego nabywcy ma charakter świadczenia podstawowego i świadczenia
    pomocniczego (lub świadczeń pomocniczych), a więc takich, które umożliwia (umożliwiają)
    skorzystanie (względnie lepsze skorzystanie) ze świadczenia podstawowego lub jest/są
    niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia podstawowego. Jeżeli jednak
    świadczenia te można, bez popadania w sztuczność, rozdzielić tak, że nie zmieni to ich
    charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy, wówczas świadczenia takie powinny
    być traktowane jako dwa niezależnie, opodatkowane świadczenia.
    Mając na uwadze powołane przepisy prawa, orzecznictwo TSUE oraz opis sprawy należy
    stwierdzić, że najem domu mieszkalnego i związana z nim dostawa mediów stanowią
    odrębne i niezależne świadczenia, które to świadczenia podlegają opodatkowaniu wg
    zasad właściwych dla danej czynności. We wniosku wskazała Pani, że umowa najmu
    przewiduje odrębne od czynszu obliczanie i rozliczanie mediów. Pani jest stroną umów z
    dostawcami mediów. Kwota czynszu nie obejmuje opłat związanych ze zużyciem mediów
    takich jak: energia elektryczna, gaz, Internet, woda. Koszty mediów rozliczane będą
    według faktur dostarczanych przez dostawców mediów zgodnie z rzeczywistym zużyciem.
    Najemca nie ma możliwości wyboru świadczeniodawców w zakresie dostawy mediów ale
    ma możliwość decydowania o wielkości zużycia mediów (energia elektryczna, gaz, woda) -
    według indywidualnego zapotrzebowania, a zużycie rozliczane jest na podstawie
    liczników. Kwota za Internet jest kwotą stałą. Wnioskodawczyni nie ma możliwości
    decydowania o ilości zużycia mediów przez najemcę. Obliczanie i rozliczanie kosztów
    wszystkich mediów - tj. energii elektrycznej, gazu oraz wody będzie następowało wyłącznie
    na podstawie liczników. Opłata za Internet jest kwotą stałą, niezależną od zużycia.
    W sprawie brak jest więc podstaw do traktowania opłat za media, którymi obciąża Pani
    najemcę jako elementu kalkulacyjnego opłaty czynszowej za usługę najmu. Nie można
    uznać, że dostawa mediów jest nierozerwalnie związana z usługą najmu domu
    mieszkalnego, a ich rozdzielenie miałoby charakter sztuczny. Nie tworzą one bowiem
    obiektywnie tylko jednego niepodzielnego świadczenia, tj. nie stanowią kompleksowej
    usługi najmu domu mieszkalnego.

    Zatem obciążanie najemcy, odrębnie od usługi najmu, kosztami mediów (odrębnie
    każdego) stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu, w oparciu o art. 5 ust. 1 pkt 1
    ustawy o VAT.
    Odnosząc się do korzystania przez Panią ze zwolnienia podmiotowego należy wskazać, że
    powołany wyżej przepis art. 113 ust. 13 ustawy o VAT wymienia między innymi katalog
    towarów, w przypadku których dostawa pozbawia podatnika prawa do korzystania ze
    zwolnienia podmiotowego w zakresie podatku VAT, niezależnie od osiągniętej wartości
    sprzedaży. Jedną z kategorii tych towarów wymienionych w pkt 1 lit. b tego przepisu są
    towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, w rozumieniu przepisów o podatku
    akcyzowym z wyłączeniem wyjątków wskazanych w tym przepisie, tj. m. in. energii
    elektrycznej (CN 2716 00 00).
    Z wniosku wynika, że nabywany przez Panią, a następnie odsprzedawany na rzecz
    najemcy gaz jest zwolniony od podatku akcyzowego - nie jest towarem opodatkowanym
    podatkiem akcyzowym, a nabywana i odsprzedawana na rzecz najemcy energia
    elektryczna jest objęta kodem 2716 00 00 Nomenklatury Scalonej (CN). Oznacza to, że w
    Pani przypadku, przepis art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. b ustawy nie ma zastosowania.
    Uwzględniając treść wniosku w kontekście wyżej powołanych przepisów stwierdzić należy,
    że może Pani korzystać ze zwolnienia z podatku VAT na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy.
    We wniosku wskazała Pani, że w 2024 r. wartość sprzedaży z tytułu najmu prywatnego
    wyniosła łącznie 65.500 zł. W bieżącym roku przychód z tytułu najmu prywatnego wynosi
    13.450 zł. Wartość sprzedaży z tytułu najmu oraz wartość opłat za media nie przekroczyła
    w poprzednim roku ani nie przekroczy w bieżącym, tj. 2025 r. kwoty 200.000 zł.
    Zastosowanie zwolnienia podmiotowego będzie oczywiście możliwe, jeżeli nie będzie Pani
    dokonywała jakiekolwiek czynności wymienionej w art. 113 ust. 13 ustawy i dopóki
    wartość sprzedaży nie przekroczy w trakcie roku kwoty 200.000 zł - art. 113 ust. 5 ustawy.
    Tym samym stanowisko Pani uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy zdarzenie przyszłe sprawy będący przedmiotem interpretacji pokrywać
    się ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pani do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.