Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.133.2025.1.MKA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-12
Teza: Nieuznanie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w
prawo własności na rzecz dotychczasowego użytkownika
wieczystego za czynność podlegającą opodatkowaniu
podatkiem VAT.
Słowa kluczowe: cena
gmina
przekształcanie-przekształcenie prawa-przekształcenie
prawa wieczystego użytkowania w prawo własności
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
1

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Organy władzy publicznej
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 6

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 6 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych zbycia nieruchomości gruntowej w
    trybie art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami na rzecz dotychczasowego
    użytkownika wieczystego. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Gmina (...) (dalej: Gmina lub Wnioskodawca) jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem
    VAT.
    Na podstawie ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1465 ze zm.; dalej: ustawa o samorządzie gminnym), Gmina jest wyposażona w
    osobowość prawną i posiada zdolność do czynności cywilnoprawnych. Gmina wykonuje
    zadania własne samodzielnie lub przez powołane gminne jednostki organizacyjne.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o samorządzie gminnym, zadania własne Gminy
    obejmują m.in. sprawy gospodarki nieruchomościami.
    Gmina jest właścicielem nieruchomości położonych na jej terenie. Na podstawie
    przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1145 ze zm.; dalej: „ustawa o gospodarce nieruchomościami”) Gmina oddaje
    stanowiące jej własność nieruchomości gruntowe w użytkowanie wieczyste.
    Z tytułu oddania nieruchomości w użytkowanie wieczyste, zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy o
    gospodarce nieruchomościami, Gmina pobiera od użytkowników wieczystych pierwszą
    opłatę oraz opłaty roczne. Użytkownicy wieczyści wnoszą opłaty roczne przez cały okres
    użytkowania wieczystego, w terminie do 31 marca każdego roku, z góry za dany rok (art.
    71 ust. 4 tej ustawy).
    Ustawą z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o
    społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce nieruchomościami,
    ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z
    2023 r. poz. 1463, dalej: „ustawa nowelizująca”) wprowadzono do ustawy o gospodarce
    nieruchomościami przepisy epizodyczne regulujące roszczenie dotychczasowego
    użytkownika wieczystego o przeniesienie własności nieruchomości gruntowej na jego
    rzecz.

    Stosownie do wprowadzonego ustawą nowelizującą art. 198g ust. 1 ustawy o gospodarce
    nieruchomościami użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej w terminie 12 miesięcy
    od dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej może wystąpić z żądaniem sprzedaży tej
    nieruchomości na jego rzecz.
    Jak z kolei wynika z ust. 2 pkt 1 ww. przepisu, żądanie sprzedaży nieruchomości gruntowej
    nie przysługuje użytkownikowi wieczystemu jeżeli nieruchomość ta została oddana w
    użytkowanie wieczyste po 31 grudnia 1997 r.
    Gmina we wskazanym powyżej trybie regulowanym przez przepisy ustawy o gospodarce
    nieruchomościami zamierza zbyć stanowiącą jej własność nieruchomość gruntową
    oznaczoną numerem 1 obręb (...) (dalej: „Nieruchomość”), na której przed 1 stycznia 1998
    r. (tj. w 1996 r.) zostało ustanowione przez Gminę prawo użytkowania wieczystego, na
    rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego. Gmina wskazuje przy tym, iż
    Nieruchomość będąca przedmiotem niniejszego wniosku o interpretację nie stanowi
    nieruchomości przeznaczonej na cele budownictwa mieszkaniowego, a zgodnie z
    ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest przeznaczona pod
    usługi - symbol planu 1U z dopuszczeniem zachowania, rozbudowy/przebudowy
    istniejącej zabudowy mieszkaniowej zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy (...) Nr (...).
    Uruchomienie przez Gminę opisanej powyżej procedury sprzedaży Nieruchomości
    odbywa się na wniosek dotychczasowego użytkownika wieczystego. Następnie strony
    (Gmina i użytkownik wieczysty) zamierzają zawrzeć w tym zakresie umowę cywilnoprawną
    (umowę sprzedaży Nieruchomości).
    Z tytułu sprzedaży Nieruchomości na rzecz jej dotychczasowego użytkownika wieczystego
    stosownie do art. 198h ustawy o gospodarce nieruchomościami użytkownik wieczysty
    obowiązany będzie do uiszczenia opłaty (ceny). W przypadku nieruchomości stanowiącej
    własność jednostek samorządu terytorialnego, cenę nieruchomości ustala się w wysokości
    nie niższej niż dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki
    procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości
    gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży, jednak nie wyższej niż wartość
    nieruchomości gruntowej określona na dzień zawarcia umowy sprzedaży.
    Gmina dodatkowo podkreśla, iż niniejszy wniosek nie dotyczy przekształcenia prawa
    użytkowania wieczystego w prawo własności na podstawie ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o
    przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele
    mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. z 2025 r. poz. 6), ale wyłącznie
    przekształcenia realizowanego na podstawie ustawy o gospodarce nieruchomościami na
    podstawie modelu sprzedaży wprowadzonego ustawą nowelizującą.
    Pytania
    1) Czy przekształcenie przez Gminę prawa użytkowania wieczystego ustanowionego na
      Nieruchomości w prawo własności tejże Nieruchomości na rzecz dotychczasowego
      użytkownika wieczystego, w trybie określonym przepisami ustawy o gospodarce
      nieruchomościami wprowadzonymi ustawą nowelizującą, będzie stanowiło czynność
      podlegającą opodatkowaniu VAT po stronie Gminy?
    2) Czy cena płatna Gminie z tytułu sprzedaży Nieruchomości w trybie art. 198g ustawy o
      gospodarce nieruchomościami na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego, w
      sytuacji, gdy ustanowienie prawa użytkowania wieczystego nastąpiło do 31 grudnia
      1997 r., będzie stanowiła wynagrodzenie za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT
      po stronie Gminy?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1) Przekształcenie przez Gminę prawa użytkowania wieczystego ustanowionego na
      Nieruchomości w prawo własności tejże Nieruchomości na rzecz dotychczasowego
      użytkownika wieczystego, w trybie określonym przepisami ustawy o gospodarce

      nieruchomościami wprowadzonymi ustawą nowelizującą, nie będzie stanowiło
      czynności podlegającej opodatkowaniu VAT po stronie Gminy.
    2) Cena płatna Gminie z tytułu sprzedaży Nieruchomości w trybie art. 198g ustawy o
      gospodarce nieruchomościami na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego, w
      sytuacji gdy ustanowienie prawa użytkowania wieczystego nastąpiło do dnia 31
      grudnia 1997 r., nie będzie stanowiła wynagrodzenia za czynność podlegającą
      opodatkowaniu VAT po stronie Gminy.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Ad 1)
    Stosownie do art. 32 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, nieruchomość
    gruntowa oddana w użytkowanie wieczyste może być sprzedana wyłącznie użytkownikowi
    wieczystemu, z zastrzeżeniem ust. 1a i ust. 3.
    W myśl ust. 2 tego przepisu, z dniem zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości wygasa, z
    mocy prawa, uprzednio ustanowione prawo użytkowania wieczystego.
    Natomiast stosownie do art. 198g ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami,
    użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w
    życie ustawy nowelizującej może wystąpić z żądaniem sprzedaży tej nieruchomości na
    jego rzecz.
    Jak z kolei wynika z ust. 2 pkt 1 ww. przepisu, żądanie sprzedaży nieruchomości gruntowej
    nie przysługuje użytkownikowi wieczystemu jeżeli nieruchomość ta została oddana w
    użytkowanie wieczyste po dniu 31 grudnia 1997 r.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu VAT podlegają odpłatna dostawa
    towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Z kolei w myśl art. 7 ust. 1 tej ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust.
    1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym
    również zgodnie z pkt 6 tego przepisu oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste.
    Jednocześnie zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne,
    jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie natomiast do treści art. 15 ust. 6 tej ustawy nie uważa się za podatników
    organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie
    realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których
    zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych
    umów cywilnoprawnych.
    Jako że jednostki samorządu terytorialnego są wyposażone w osobowość prawną oraz w
    określonym zakresie wykonują samodzielnie działalność gospodarczą w rozumieniu art.
    15 ust. 2 ustawy o VAT, należy uznać, iż spełniają zawartą w tym przepisie definicję
    podatnika VAT. Oznacza to, że w zakresie czynności cywilnoprawnych dokonywanych
    przez jednostki samorządu terytorialnego, nawet gdy dotyczą one ich zadań własnych,
    podmioty te powinny być uznawane za podatników VAT.
    Zatem w przypadku, gdy Gmina będzie wykonywała czynności na podstawie umów
    cywilnoprawnych, tj. na warunkach i w okolicznościach właściwych również dla podmiotów
    prowadzących działalność gospodarczą - powinna być traktowana jako podatnik VAT, gdyż
    w przedmiotowym zakresie będzie działała de facto w sposób analogiczny do tych
    podmiotów.
    Należy przy tym w tym miejscu podkreślić, że ustanowienie prawa użytkowania
    wieczystego zaliczane jest do katalogu czynności podlegających opodatkowaniu VAT
    dopiero od 1 maja 2004 r., gdyż na podstawie obowiązującej przed tym dniem ustawy z
    dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U.

    Nr 11 poz. 50 ze zm.), grunt nie był towarem, a co za tym idzie ustanowienie na nim
    użytkowania wieczystego nie stanowiło dostawy towarów. Dopiero z chwilą wejścia w życie
    ustawy o VAT (tj. od 1 maja 2004 r.) zmieniła się definicja towaru oraz zakres
    opodatkowania VAT, który od tego momentu obejmuje również czynność oddania gruntu
    w użytkowanie wieczyste.
    W świetle przedstawionych powyżej okoliczności Gmina pragnie wskazać, iż jej zdaniem
    czynność przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności na rzecz
    dotychczasowego użytkownika wieczystego (sprzedaży Nieruchomości), dokonywana na
    podstawie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, będzie stanowiła jedynie
    zmianę tytułu prawnego do tego gruntu.
    Tym samym, przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności
    Nieruchomości dokonywane na podstawie ustawy o gospodarce nieruchomościami nie
    będzie stanowiło ponownej dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT i nie
    będzie podlegało opodatkowaniu VAT. W omawianym zdarzeniu przyszłym przeniesienie
    prawa do rozporządzania Nieruchomością jak właściciel z Gminy na użytkownika
    wieczystego nastąpiło bowiem już w chwili ustanowienia na rzecz użytkownika prawa
    użytkowania wieczystego (przed 1 maja 2004 r.), a przekształcenie prawa użytkowania
    wieczystego w prawo własności na rzecz dotychczasowego użytkownika nie wpłynie na
    „władztwo do rzeczy” tego użytkownika. Zatem, przekształcenie prawa wieczystego
    użytkowania w prawo własności Nieruchomości w drodze zawartej umowy
    cywilnoprawnej na podstawie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie
    może być traktowane jako ponowna dostawa tego samego towaru między tymi samymi
    stronami, nie zostaje bowiem spełniona dyspozycja art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.
    Powyższe potwierdza m.in. uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego
    (dalej: „NSA”) z 8 stycznia 2007 r., sygn. I FPS 1/06, w której sąd orzekł, iż: „Czynność
    oddania gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów, która zostaje
    wykonana jednorazowo (w całości), a kolejne opłaty roczne nie są płatnościami za
    sukcesywne wykonywanie tej czynności w kolejnych okresach (której dotyczą opłaty).
    Wobec powyższego sprzedaż prawa własności gruntu będącego wcześniej przedmiotem
    użytkowania wieczystego na rzecz użytkownika wieczystego, dla którego prawo to
    ustanowiono do 30 kwietnia 2004 r. oraz od 1 maja 2004 r. nie podlega opodatkowaniu
    jako ponowna dostawa towarów, ani jako żadna inna czynność podlegająca
    opodatkowaniu podatkiem VAT, gdyż mamy do czynienia z kontynuacją dokonanej już
    dostawy towarów.”
    Analogiczne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w
    prawomocnym wyroku z 21 grudnia 2015 r., sygn. VIII SA/Wa 285/15, w którym orzekł, iż:
    „Uiszczenie przez dotychczasowego użytkownika wieczystego kwoty należnej Skarbowi
    Państwa lub Gminie z tytułu nabycia gruntu nie rodzi po stronie Gminy lub Skarbu
    Państwa obowiązku podatkowego z tytułu VAT w stosunku do prawa użytkowania
    wieczystego ustanowionego zarówno do 30 kwietnia 2004 r., jak i po 1 maja 2004 r.”.
    Jednocześnie NSA w odniesieniu do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w
    prawo własności na gruncie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami
    wypowiedział się w wyroku z 7 grudnia 2017 r., sygn. I FSK 1199/15, w którym potwierdził,
    że: „(...) sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika
    wieczystego w trybie bezprzetargowym nie stanowi dostawy towarów, ani innej czynności
    opodatkowanej. Stanowi zmianę tytułu prawnego do nieruchomości, pozostającą bez
    wpływu na dotychczasowy zakres władztwa do rzeczy. Zmiana tytułu prawnego do
    nieruchomości nie stanowiła dostawy towarów rozumianej jako przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel. Taką czynnością było już bowiem ustanowienie
    prawa użytkowania wieczystego. Przekształcenie tego prawa we własność, tak istotne z
    punktu widzenia prawa cywilnego, na gruncie ustawy o VAT nie ma aż tak istotnego
    znaczenia. W świetle definicji dostawy towaru w rozumieniu art. 7 ust. 1 u.p.t.u., istotne
    bowiem jest właściwe rozumienie pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzenia

    towarem jak właściciel” a nie przeniesienie własności rzeczy. Użytkownik wieczysty już w
    dniu ustanowienia prawa użytkowania wieczystego uzyskał prawo do rozporządzania
    rzeczą jak właściciel. Dokonując klasyfikacji danego zdarzenia gospodarczego jako
    dostawy towarów, należy zaś brać pod uwagę przede wszystkim ekonomiczną istotę danej
    transakcji, a nie jej charakter prawny. Chodzi tu bowiem o aspekt faktyczny danej
    czynności, sprowadzający się do faktycznej możliwości dysponowania towarem, a nie
    rozporządzania nim w sensie prawnym. Zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel”
    nie można więc odnosić wyłącznie do prawa własności. Istotą dostawy towarów w
    rozumieniu ustawy o VAT nie jest bowiem przeniesienie prawa własności, lecz
    gospodarczy (ekonomiczny) charakter tej czynności”.
    Podobne stanowisko zajął również Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przykładowo w
    interpretacji indywidualnej z 14 listopada 2023 r., sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.577.2023.1.
    OS, w której odpowiadając na pytanie podatnika „Czy sprzedaż prawa własności
    nieruchomości gruntowej na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego na
    podstawie art. 198g i następne ustawy o gospodarce nieruchomościami, dla którego
    prawo użytkowania wieczystego ustanowiono przed 1 maja 2004 r. stanowi czynność
    podlegającą opodatkowaniu VAT?” wskazał, że: „(...) sprzedaż nieruchomości gruntowej na
    rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego, będąca w istocie przekształceniem
    prawa wieczystego użytkowania w prawo własności nieruchomości, stanowi jedynie
    zmianę tytułu prawnego do tej nieruchomości, nie wpływa natomiast na „władztwo
    rzeczy”, które użytkownik wieczysty uzyskał przed 1 maja 2004 r. W konsekwencji,
    sprzedaż nieruchomości na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego, nie może
    być traktowana jako sprzedaż tego samego towaru. Zatem sprzedaż prawa własności
    nieruchomości gruntowej nie będzie stanowiła dostawy towarów w rozumieniu przepisów
    ustawy i nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Powyższe
    jest wynikiem ustanowienia prawa użytkowania wieczystego dla nieruchomości gruntowej
    przed 1 maja 2004 r.”
    Analogiczne stanowisko do przedstawionego powyżej (dot. sprzedaży prawa własności
    nieruchomości gruntowej na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego na
    podstawie art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami) Dyrektor Krajowej
    Informacji Skarbowej zajął również przykładowo w interpretacji indywidualnej z 19
    stycznia 2024 r. sygn. 0112-KDIL1-2.4012.577.2023.1.ID, z 8 lutego 2024 r. sygn. 0113-
    KDIPT1-1.4012.836.2023.1.MSU oraz z 12 lutego 2024 r. sygn. 0114-KDIP4-
    3.4012.579.2023.1.IG.
    W tym miejscu Gmina pragnie dodać, że model przekształcenia prawa użytkowania
    wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej wprowadzony przepisami
    ustawy nowelizującej (art. 198g - 198l ustawy o gospodarce nieruchomościami) nie
    ustanawia odmiennej formy przeniesienia prawa własności nieruchomości na rzecz
    dotychczasowego użytkownika wieczystego w stosunku do modelu przewidzianego w art.
    32 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
    Przede wszystkim w dalszym ciągu podstawę zbycia prawa własności stanowi umowa
    zawierana między stronami. Dotychczasowy użytkownik wieczysty ma prawo, a nie
    obowiązek, wystąpienia z żądaniem przeniesienia własności nieruchomości na jego rzecz.
    Różnicę stanowi jedynie okoliczność, iż w przypadku złożenia wniosku w przepisanym
    terminie i braku przesłanek negatywnych wymienionych w art. 198g ustawy o gospodarce
    nieruchomościami, Gmina będzie zobowiązana do zawarcia umowy sprzedaży. Niemniej
    jednak nie ma w tym przypadku do czynienia z przekształceniem użytkowania wieczystego
    w prawo własności z mocy prawa, lecz w oparciu o umowę cywilnoprawną zawartą
    pomiędzy stronami.
    Nadmienić należy, że stosownie do art. 198g ust. 2 pkt 1 ustawy o gospodarce
    nieruchomościami żądanie sprzedaży nie przysługuje użytkownikowi wieczystemu, jeżeli

    nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste po 31 grudnia 1997 r. W
    konsekwencji niniejszy wniosek nie będzie dotyczył nieruchomości oddanych w
    użytkowanie wieczyste po tym dniu.
    Reasumując, Gmina stoi na stanowisku, że przekształcenie prawa użytkowania
    wieczystego ustanowionego na Nieruchomości w prawo własności tejże Nieruchomości, w
    trybie określonym przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami wprowadzonymi
    ustawą nowelizującą, nie będzie stanowiło po stronie Gminy dostawy towarów w
    rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT ani żadnej innej czynności podlegającej
    opodatkowaniu VAT.
    Ad 2)
    W myśl art. 238 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    1061 ze zm.), wieczysty użytkownik uiszcza przez czas trwania swego prawa opłatę roczną.
    Z kolei przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami odróżniają pierwszą opłatę od
    opłat rocznych - jak wynika bowiem z art. 71 ust. 1 ustawy o gospodarce
    nieruchomościami, za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste
    pobiera się pierwszą opłatę i opłaty roczne.
    W myśl ust. 2 cytowanego przepisu, pierwsza opłata za oddanie nieruchomości gruntowej
    w użytkowanie wieczyste w drodze przetargu podlega zapłacie jednorazowo, nie później
    niż do dnia zawarcia umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste.
    Opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie do 31
    marca każdego roku, z góry za dany rok. Opłaty rocznej nie pobiera się za rok, w którym
    zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego (art. 71 ust. 4 ustawy o gospodarce
    nieruchomościami).
    Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że oddanie gruntu w użytkowanie
    wieczyste jest czynnością odpłatną. Ustawodawca przewidział w tym zakresie dwa rodzaje
    odpłatności, tj. pierwszą opłatę oraz opłaty roczne.
    W myśl art. 198h ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w przypadku
    nieruchomości gruntowych stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego
    (w tym Gminy), cenę nieruchomości ustala się w wysokości nie niższej niż
    dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty
    rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej
    określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży, jednak nie wyższej niż wartość
    nieruchomości gruntowej określona na dzień zawarcia umowy sprzedaży.
    Dodatkowo, zgodnie z art. 198h ust. 3 rzeczonej ustawy, jeżeli w dniu wystąpienia z
    żądaniem zawarcia umowy nie obowiązywała opłata roczna z tytułu użytkowania
    wieczystego nieruchomości gruntowej albo toczy się postępowanie w sprawie aktualizacji
    stawki procentowej opłaty rocznej, właściwy organ ustala cenę, przyjmując stawkę
    procentową określoną w art. 72 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami stosownie
    do celu wynikającego ze sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej.
    W myśl powołanego powyżej art. 32 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami z
    dniem zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości wygasa, z mocy prawa, uprzednio
    ustanowione prawo użytkowania wieczystego.
    Jednocześnie zgodnie z art. 71 ust. 6 tej ustawy, w razie wygaśnięcia użytkowania
    wieczystego opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego za rok, w którym prawo
    wygasło, podlega zmniejszeniu proporcjonalnie do czasu trwania użytkowania
    wieczystego w tym roku.
    Jak Gmina uprzednio wskazała, przekształcenie ustanowionego przed 1 stycznia 1998 r.
    prawa użytkowania wieczystego w prawo własności na rzecz dotychczasowego
    użytkownika wieczystego w trybie określonym przepisami ustawy o gospodarce
    nieruchomościami wprowadzonymi ustawą nowelizującą nie będzie stanowiło dostawy

    towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, ani żadnej innej czynności podlegającej
    opodatkowaniu VAT i pozostaje poza zakresem ustawy o VAT. Czynność przeniesienia
    własności nieruchomości, będącej wcześniej przedmiotem użytkowania wieczystego, w
    drodze przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności na rzecz
    dotychczasowego użytkownika wieczystego na podstawie umowy sprzedaży
    nieruchomości, zobowiązuje jednocześnie dotychczasowego użytkownika wieczystego do
    zapłaty określonej kwoty należnej (ceny), przewidzianej w art. 198h ustawy o gospodarce
    nieruchomościami.
    Uwzględniając powyższe, zdaniem Gminy, z uwagi na fakt, iż sprzedaż nieruchomości
    (przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności) na rzecz
    dotychczasowego użytkownika wieczystego na podstawie ustawy o gospodarce
    nieruchomościami w modelu wprowadzonym przepisami ustawy nowelizującej nie będzie
    stanowiła ponownej dostawy towaru w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, a jedynie
    zmianę tytułu prawnego do tej nieruchomości, która nie ma wpływu na władztwo do
    nieruchomości, kwota (cena) płatna Gminie z tytułu przekształcenia prawa użytkowania
    wieczystego ustanowionego przed 1 stycznia 1998 r. w prawo własności, nie będzie
    podlegała opodatkowaniu VAT.
    Mając na uwadze powyższe, cena płatna Gminie z tytułu sprzedaży Nieruchomości w
    trybie art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami na rzecz dotychczasowego
    użytkownika wieczystego w przypadku gdy prawo użytkowania wieczystego zostało
    ustanowione do 31 grudnia 1997 r., nie będzie stanowiła wynagrodzenia za czynność
    podlegającą opodatkowaniu VAT po stronie Gminy, a tym samym jej uiszczenie na rzecz
    Gminy nie będzie powodowało po stronie Gminy powstania obowiązku podatkowego w
    VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postaci energii.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
      1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
        imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów
        w zamian za odszkodowanie;
      2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej
        umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy
        sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w
        następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty
        ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
      3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a
        komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
      4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu,
        jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;

      5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
        ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz
        przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na
        spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz
        członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub
        lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni
        własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
      6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
      7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    W świetle przedstawionych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą
    z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż, jak również oddanie gruntu w użytkowanie
    wieczyste, stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Co istotne, przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa towarów” nie
    odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa własności,
    stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o
    podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa
    cywilnego.
    W celu przedstawienia właściwego rozumienia pojęcia „przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel” należy zaznaczyć, że dotyczy ono tego rodzaju
    czynności, które dają nabywcy prawo do postępowania z nią jak właściciel. Chodzi tutaj
    przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania
    nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa
    własności, zatem wyrażenia „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można
    interpretować jako „prawo własności”.
    Ponadto, czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejęcie
    własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do
    zbycia prawa własności rzeczy.
    W konsekwencji pojęcie „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie
    muszą wiązać się ze skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności.
    Pozwala to na uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach
    nałożenia na nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą decydującą o
    przejściu na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest, co do
    zasady, wydanie towaru.
    Uwzględniając szerokie, ekonomiczne, a nie cywilistyczne rozumienie pojęcia
    „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel”, ustawodawca uznał, iż
    oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów, wymieniając tę
    czynność w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy. W wyniku ustanowienia prawa użytkowania
    wieczystego dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz
    użytkownika wieczystego, co sprawia, że może on rozporządzać nim jak właściciel.
    Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z niego
    pożytków w sposób niemalże taki, jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak i w
    możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot, jak przy dokonywaniu
    sprzedaży gruntu przez właściciela.
    W świetle zapisów art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z ust. 2 powołanego artykułu:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz

      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W myśl art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Aby określić możliwość zastosowania art. 15 ust. 6 ustawy, który wyłącza organy władzy
    publicznej z grona podatników podatku od towarów i usług, konieczne jest określenie, czy
    zadania realizowane przez te organy są zadaniami, dla których zostały powołane w
    ramach reżimu publicznoprawnego, czy też są to czynności wykonywane na podstawie
    zawartych umów cywilnoprawnych. Oznacza to, że decydującą przesłanką przesądzającą o
    uznaniu, bądź nieuznaniu organu władzy publicznej za podatnika tego podatku jest
    zachowanie się tego organu jako organu władzy publicznej, bądź jako podatnika w
    stosunku do określonych świadczeń.
    Jak wynika z powyższego, wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatników
    ma charakter wyłączenia podmiotowo-przedmiotowego.
    Aby to wyłączenie miało miejsce, muszą zostać spełnione łącznie następujące warunki:
    1) podmiotem jest wyłącznie organ władzy publicznej lub urząd obsługujący ten organ,
    2) wykonywane są czynności, które związane są wyłącznie z realizacją zadań nałożonych
      na ten podmiot przepisami prawa, do realizacji których został on powołany.
    Innymi słowy, organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch
    przypadkach – gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego
    zadań (co wynika z pierwszej części art. 15 ust. 6 ustawy) oraz gdy wykonuje czynności
    mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Wyłączenie z grona podatników podatku od towarów i usług organów władzy publicznej
    jest możliwe tylko wtedy, gdy wykonują one czynności w ramach przypisanych im
    specyficznych zadań i funkcji państwowych, np. w zakresie administracji, sądownictwa,
    obrony narodowej. Wówczas wyłączenie z opodatkowania nie prowadzi do naruszenia
    zasady konkurencji.
    Kwestie dotyczące prawa wieczystego użytkowania uregulowane zostały w ustawie z dnia
    23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    W świetle art. 233 Kodeksu cywilnego:
      W granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez
      umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek
      samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik
      może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach
      użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać.
    Przepis ten, a także następne przepisy Kodeksu cywilnego (art. 234, art. 235, art. 237)
    kształtujące uprawnienia użytkownika wieczystego na wzór uprawnień właściciela, jak
    również długi czas trwania użytkowania wieczystego (art. 236 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego)
    wskazują, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi przeniesienie prawa do
    rozporządzania tym gruntem jak właściciel. Zatem z regulacji zawartych w tej ustawie
    wynika, że użytkowanie wieczyste stanowi wprawdzie prawo do rzeczy cudzej, ale daje
    użytkownikowi wieczystemu uprawnienia do dysponowania rzeczą w sposób zbliżony do
    właściciela.

    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.
    j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.):
      Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz
      odrębnych ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach
      gospodarowania nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu
      administracji rządowej, a organami reprezentującymi jednostki samorządu
      terytorialnego są ich organy wykonawcze.
    Zgodnie z art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości
      gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie
      nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w
      drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej.
    Stosownie do art. 32 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa oddana w użytkowanie wieczyste może być sprzedana
      wyłącznie użytkownikowi wieczystemu, z zastrzeżeniem ust. 1a i ust. 3. Sprzedaż
      nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego nie może nastąpić
      przed upływem 10 lat od dnia zawarcia umowy o oddanie nieruchomości gruntowej
      w użytkowanie wieczyste.
    W myśl art. 32 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa stanowiąca własność Skarbu Państwa może być sprzedana
      użytkownikowi wieczystemu za zgodą wojewody. Zgody wojewody nie wymaga
      sprzedaż na rzecz użytkownika wieczystego nieruchomości, o których mowa w art.
      51 ust. 2 i art. 57 ust. 1.
    Według art. 32 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z dniem zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości wygasa, z mocy prawa,
      uprzednio ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Przepisu art. 241 Kodeksu
      cywilnego nie stosuje się.
    W świetle art. 37 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w
      użytkowanie wieczyste w drodze przetargu.
    Jak stanowi art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli sprzedaż
      nieruchomości następuje na rzecz jej użytkownika wieczystego.
    Na podstawie regulacji art. 69 ust. 1-3 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Cenę nieruchomości gruntowej niewykorzystywanej do prowadzenia działalności
      gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, ustala się jako
      dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej
      opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości
      gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży. Przepisy art. 68 i art. 68a
      stosuje się odpowiednio.
      Cenę nieruchomości gruntowej wykorzystywanej do prowadzenia działalności
      gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, ustala się w wysokości
      nie niższej niż dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki
      procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości
      nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży, jednak
      nie wyższej niż wartość nieruchomości gruntowej określona na dzień zawarcia
      umowy sprzedaży.

      Jeżeli dotychczas nie obowiązywała opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego
      nieruchomości gruntowej, właściwy organ ustala cenę, o której mowa w ust. 1 i 2,
      przyjmując stawkę procentową określoną w art. 72 ust. 3 stosownie do celu
      wynikającego ze sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej.
    Stosownie natomiast do art. 71 ust. 1-4 ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się pierwszą
      opłatę i opłaty roczne.
      Pierwsza opłata za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
      drodze przetargu podlega zapłacie jednorazowo, nie później niż do dnia zawarcia
      umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste.
      Pierwszą opłatę za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
      drodze bezprzetargowej można rozłożyć na oprocentowane raty. W sprawach tych
      stosuje się odpowiednio przepis art. 70 ust. 2-4.
      Opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie do
      dnia 31 marca każdego roku, z góry za dany rok. Opłaty rocznej nie pobiera się za
      rok, w którym zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Właściwy organ,
      na wniosek użytkownika wieczystego złożony nie później niż 14 dni przed upływem
      terminu płatności, może ustalić inny termin zapłaty, nieprzekraczający danego roku
      kalendarzowego.
    Na podstawie art. 3 pkt 14 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
    gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce
    nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1463) zostały wprowadzone zmiany w ustawie o
    gospodarce nieruchomościami. W ustawie o gospodarce nieruchomościami dodano Dział
    VIa Przepisy epizodyczne dotyczące roszczenia o sprzedaż nieruchomości gruntowej na
    rzecz jej użytkownika wieczystego, tj.: od art. 198g do art. 198l ustawy o gospodarce
    nieruchomościami.
    Zgodnie z art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej w terminie 12 miesięcy od dnia
        wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
        gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o
        gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych
        oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1463) może wystąpić z żądaniem
        sprzedaży tej nieruchomości na jego rzecz.
      2. Żądanie sprzedaży, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje:
      1) jeżeli nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste po dniu 31 grudnia
        1997 r.;
      2) jeżeli użytkownik wieczysty nie wykonał zobowiązania określonego w umowie o
        oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste;
      3) w odniesieniu do gruntów położonych na terenie portów i przystani morskich w
        rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach
        morskich (Dz.U. z 2023 r. poz. 1796);
      4) jeżeli grunt jest wykorzystywany na prowadzenie rodzinnego ogrodu działkowego
        w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach
        działkowych;
      5) w odniesieniu do nieruchomości gruntowej niezabudowanej.
      3. Nie zawiera się umowy sprzedaży nieruchomości, o której mowa w ust. 1, jeżeli
        toczy się postępowanie o rozwiązanie umowy o oddanie tej nieruchomości w
        użytkowanie wieczyste.

      4. Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do użytkowania wieczystego powstałego
        w inny sposób niż w drodze umowy zawartej w formie aktu notarialnego.
    W myśl art. 198h ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. W odniesieniu do nieruchomości gruntowych stanowiących własność Skarbu
        Państwa cenę nieruchomości ustala się:
      1) w przypadku zapłaty ceny jednorazowo - jako dwudziestokrotność kwoty
        stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu
        użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na
        dzień zawarcia umowy sprzedaży;
      2) w przypadku rozłożenia ceny na raty - jako dwudziestopięciokrotność kwoty
        stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu
        użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na
        dzień zawarcia umowy sprzedaży.
      2. W odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu
        terytorialnego cenę nieruchomości ustala się w wysokości nie niższej niż
        dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki
        procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości
        nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży, jednak
        nie wyższej niż wartość nieruchomości gruntowej określona na dzień zawarcia
        umowy sprzedaży.
      3. Jeżeli w dniu wystąpienia z żądaniem zawarcia umowy nie obowiązywała opłata
        roczna z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej albo toczy się
        postępowanie w sprawie aktualizacji stawki procentowej opłaty rocznej, właściwy
        organ ustala cenę, o której mowa w ust. 1 i 2, przyjmując stawkę procentową
        określoną w art. 72 ust. 3 stosownie do celu wynikającego ze sposobu
        korzystania z nieruchomości gruntowej.
    Stosownie do art. 198i ust. 1-2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Odpowiednia rada albo sejmik w terminie 4 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy
      z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o
      społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce
      nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych
      innych ustaw określi, w drodze uchwały, szczegółowe warunki sprzedaży
      nieruchomości gruntowych na rzecz ich użytkowników wieczystych albo zobowiąże,
      w drodze uchwały, organ wykonawczy do indywidualnego określania tych warunków
      w drodze zarządzenia.
      W razie niepodjęcia uchwał w terminie, o którym mowa w ust. 1, przepis art. 198h
      ust. 1 stosuje się odpowiednio.
    Zgodnie z art. 198j ust. 1-2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Jeżeli w okresie 12 miesięcy przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023
      r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju
      mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od
      czynności cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw użytkownik wieczysty
      przyjął ofertę nowej wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego
      zawartą w wypowiedzeniu albo właściwy organ nie odmówił aktualizacji tej opłaty na
      żądanie użytkownika wieczystego, do ustalenia ceny nieruchomości gruntowej
      sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu przyjmuje się wartość nieruchomości,
      która była podstawą ustalenia zaktualizowanej opłaty rocznej z tytułu użytkowania
      wieczystego.
      Przepis ust. 1 stosuje się także w przypadku, gdy w okresie 12 miesięcy przed dniem
      wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie

      gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o
      gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych
      oraz niektórych innych ustaw wartość nieruchomości została określona na potrzeby
      ustalenia opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego.
    Jak wynika z powołanych przepisów oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste jest
    czynnością odpłatną, gdyż ustawodawca w ustawie o gospodarce nieruchomościami
    przewidział w tym zakresie dwa rodzaje odpłatności, tj. pierwszą opłatę oraz opłaty
    roczne.
    Przy czym, ustanowienie prawa użytkowania wieczystego przed 1 maja 2004 r. nie
    podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż na podstawie
    obowiązującej przed tym dniem ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i
    usług oraz o podatku akcyzowym (t.j. Dz. U. z 1993 r. Nr 11 poz. 50 ze zm.), grunt nie był
    towarem i ustanowienie prawa jego użytkowania wieczystego nie stanowiło dostawy
    towarów. Dopiero z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług, zmieniła się definicja towaru oraz zakres opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług.
    W konsekwencji, od 1 maja 2004 r. ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu
    stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT. Są
    Państwo właścicielem nieruchomości położonych na terenie Gminy i na podstawie
    przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami oddają Państwo te nieruchomości
    gruntowe w użytkowanie wieczyste. Z tytułu oddania nieruchomości w użytkowanie
    wieczyste pobierają Państwo od użytkowników wieczystych pierwszą opłatę oraz opłaty
    roczne. Użytkownicy wieczyści wnoszą opłaty roczne przez cały okres użytkowania
    wieczystego, w terminie do 31 marca każdego roku, z góry za dany rok.
    W trybie regulowanym przez przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami zamierzają
    Państwo zbyć stanowiącą Państwa własność nieruchomość gruntową oznaczoną
    numerem 1 (Nieruchomość), na której przed 1 stycznia 1998 r. (tj. w 1996 r.) zostało
    ustanowione przez Państwa prawo użytkowania wieczystego na rzecz dotychczasowego
    użytkownika wieczystego. Nieruchomość nie stanowi nieruchomości przeznaczonej na
    cele budownictwa mieszkaniowego, a zgodnie z ustaleniami miejscowego planu
    zagospodarowania przestrzennego jest przeznaczona pod usługi - symbol planu 1U z
    dopuszczeniem zachowania, rozbudowy/przebudowy istniejącej zabudowy mieszkaniowej
    zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy.
    Uruchomienie opisanej powyżej procedury sprzedaży Nieruchomości odbywa się na
    wniosek dotychczasowego użytkownika wieczystego. Następnie strony (Państwo i
    użytkownik wieczysty) zamierzają zawrzeć w tym zakresie umowę cywilnoprawną (umowę
    sprzedaży Nieruchomości).
    Z tytułu sprzedaży Nieruchomości na rzecz jej dotychczasowego użytkownika wieczystego
    stosownie do art. 198h ustawy o gospodarce nieruchomościami użytkownik wieczysty
    obowiązany będzie do uiszczenia opłaty (ceny). W przypadku nieruchomości stanowiącej
    własność jednostek samorządu terytorialnego, cenę nieruchomości ustala się w wysokości
    nie niższej niż dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki
    procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości
    gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży, jednak nie wyższej niż wartość
    nieruchomości gruntowej określona na dzień zawarcia umowy sprzedaży.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy przekształcenie prawa użytkowania
    wieczystego ustanowionego na Nieruchomości w prawo własności tej Nieruchomości na
    rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego, w trybie określonym przepisami ustawy
    o gospodarce nieruchomościami wprowadzonymi ustawą nowelizującą, w sytuacji, gdy
    ustanowienie prawa użytkowania wieczystego nastąpiło do 31 grudnia 1997 r., będzie

    stanowiło czynność podlegającą opodatkowaniu VAT po Państwa stronie, a także czy cena
    płatna Państwu z tytułu sprzedaży Nieruchomości w powyższej sytuacji będzie stanowiła
    wynagrodzenie za czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W analizowanej sprawie skoro prawo użytkowania wieczystego dla działki nr 1
    ustanowiono przed wprowadzeniem przepisów, którymi ustawodawca objął tę czynność
    opodatkowaniem, to nie podlegało ono opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    niemniej jednak nastąpiło przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel.
    W związku z tym, sprzedaż prawa własności Nieruchomości gruntowej, o której mowa we
    wniosku, na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego, będzie w istocie
    przekształceniem prawa wieczystego użytkowania w prawo własności Nieruchomości i
    będzie stanowiło jedynie zmianę tytułu prawnego do Nieruchomości, natomiast nie
    wpłynie na „władztwo rzeczy”, które użytkownik już uzyskał.
    W konsekwencji, w analizowanej sprawie sprzedaż Nieruchomości gruntowej na rzecz
    użytkownika wieczystego, będąca w istocie czynnością przekształcenia, w trybie
    określonym w art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami, prawa użytkowania
    wieczystego gruntu, które zostało ustanowione przed 1 maja 2004 r., w prawo własności
    tej Nieruchomości, nie może być traktowana jako ponowna dostawa tej samej
    Nieruchomości, w związku z czym, nie będzie stanowiła odpłatnej dostawy towarów, o
    której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy, ani żadnej innej
    czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Tym samym, w opisanej sytuacji czynność przekształcenia prawa użytkowania wieczystego
    wskazanej we wniosku Nieruchomości gruntowej (ustanowionego przed 1 maja 2004 r.) w
    prawo własności Nieruchomości nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług.
    Cena płatna Państwu z tytułu sprzedaży Nieruchomości, będącej przekształceniem prawa
    użytkowania wieczystego Nieruchomości gruntowej w prawo własności tej Nieruchomości,
    ustalona zgodnie z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami, będzie stanowiła
    wprawdzie wynagrodzenie za dokonaną czynność prawną, aczkolwiek skoro samo
    przekształcenie prawa użytkowania wieczystego gruntu w prawo własności nie będzie
    stanowiło czynności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług, to również pobranie
    wynagrodzenia z tytułu tej czynności, nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług. Tym samym, po Państwa stronie nie będzie obowiązku odprowadzenia
    podatku VAT należnego w związku z otrzymaniem ceny ze sprzedaży tej Nieruchomości.
    Państwa stanowisko w zakresie pytań nr 1 i 2 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.