Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB3/423-475/09-2/JG
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2009-09-16
Teza: Czy w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, Spółka jest upoważniona do zaliczenia kosztów związanych z podwyższeniem kapitału do pośrednich kosztów uzyskania przychodu ?
Słowa kluczowe: akcja-emisja akcji; kapitał-kapitał zakładowy-podwyższenie kapitału zakładowego; koszt-koszty uzyskania przychodów; spółki-spółka akcyjna; usługi-usługi doradcze
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2-art. 12; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki Akcyjnej, przedstawione we wniosku (data wpływu 23 czerwca 2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów **– jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 23 czerwca 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

W dniu 10 października 2008 r. Nadzwyczajne Walne Zgromadzenie Spółki Akcyjnej, podjęło decyzję o podwyższeniu kapitału zakładowego Spółki, z wyłączeniem prawa poboru dotychczasowych akcjonariuszy, poprzez emisję nowych akcji serii A, B i C. Akcjonariusze podjęli również uchwałę w sprawie ubiegania się o dopuszczenie i wprowadzenie akcji do obrotu na rynku regulowanym (dalej jako Debiut Giełdowy), o dematerializacji akcji oraz upoważnieniu zarządu do zawarcia stosownej umowy z Krajowym Depozytem Papierów Wartościowych S.A.

W związku z powyższym, Spółka poniosła m.in. następujące koszty:

1.  koszt taksy notarialnej za sporządzenie aktu notarialnego o podwyższeniu kapitału zakładowego;
2.  koszt emisji reklam i informacji o akcjach oferowanych w ramach Debiutu Giełdowego w mediach (telewizja, internet, gazety);
3.  koszty usług doradczych, prawnych, usług biegłych rewidentów i innych usług niematerialnych związanych z przygotowaniem Debiutu Giełdowego, w tym w szczególności: - koszt honorariów za sporządzenie prospektu emisyjnego (w tym także koszty druku, zamieszczenia na stronie internetowej www.gpw.pl, tłumaczenia na język angielski, itp.); - koszt wynagrodzenia za sporządzenie tzw. comfort letter (tj. oświadczenia audytora, zwykle wymaganego przez biura maklerskie i potwierdzającego, iż dane przedstawione w sprawozdaniu finansowym załączonym do prospektu emisyjnego są wiarygodne i rzetelne);
4.  koszty opłat giełdowych (za notowania, dopuszczenie do obrotu, przyjęcie do depozytu - uiszczane na rzecz Krajowego Depozytu Papierów Wartościowych S.A. oraz Giełdy Papierów Wartościowych S.A.);
5.  koszt prowizji domu maklerskiego, będącego tzw. oferującym oraz krajowym współzarządzającym ofertą akcji;
6.  koszt prowizji tzw. głównego menedżera oferty, wyłącznego prowadzącego księgę popytu, a zarazem globalnego koordynatora;
7.  koszt ubezpieczenia członków zarządu z tytułu przyszłych szkód mogących wystąpić w związku z Debiutem Giełdowym.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.

Czy w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, Spółka jest upoważniona do zaliczenia wyżej wymienionych kosztów do pośrednich kosztów uzyskania przychodu?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych „kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1”. Wydatki związane z procesem wprowadzania spółki na giełdę nie są wymienione w katalogu wyłączeń z kosztów zawartym w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Wejście Spółki na giełdę i związane z tym podwyższenie kapitału zakładowego poprzez emisję nowych akcji, będzie mieć pozytywny wpływ na funkcjonowanie Spółki. Przede wszystkim, pozwoli Spółce na uzyskanie dodatkowego kapitału na inwestycje. Poprawi również renomę Spółki na rynkach zagranicznych i na rynku krajowym.

W związku z powyższym, zdaniem Wnioskującego, koszty związane z Debiutem Giełdowym należy potraktować jako koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, a w szczególności na utrzymanie i zabezpieczenie źródła przychodów.

Zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych „koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszt uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą”.

Koszty związane z emisją akcji dotyczą całokształtu działalności podatnika - są zatem kosztami pozostającymi w pośrednim związku z przychodami. Ponieważ nie można wskazać okresu, jakiego dotyczyłyby wydatki związane z emisją akcji, nie jest możliwe zastosowanie reguły określonej w zdaniu drugim art. 15 ust. 4d ww. ustawy, czyli rozliczenia omawianych kosztów w czasie.

W konsekwencji, należy zaliczyć je do kosztów uzyskania przychodów w dacie poniesienia wydatku, tj. w dniu ujęcia kosztu w księgach rachunkowych spółki na podstawie otrzymanej faktury (rachunku).

Uzasadnienie szczegółowe.

Za możliwością zaliczenia wydatków na podwyższenie kapitału zakładowego do kosztów podatkowych przemawia wykładnia historyczna.

Na podstawie art. 1 pkt 9 ustawy z 27 lipca 2002 r. nowelizującej ustawę o podatku dochodowym od osób prawnych, z dniem 01 stycznia 2003 r. wykreślono z niej art. 16b ust. 2 pkt 1, odnoszący się do amortyzacji kosztów organizacji poniesionych przy założeniu lub późniejszym rozszerzeniu spółki akcyjnej. Przepis ten określał przykładowy katalog takich kosztów, wśród nich kosztów poniesionych na podwyższenie kapitału zakładowego. W szczególności były to: koszty doradztwa, opłaty notarialne, skarbowe, sądowe, giełdowe, opłaty ponoszone w regulowanym pozagiełdowym wtórnym obrocie publicznym papierami wartościowymi, koszty druku dokumentów akcyjnych, koszty sporządzania, drukowania oraz dystrybucji prospektu emisyjnego lub jego skróconej wersji, koszty oferowania papierów wartościowych.

Skoro w 2002 r. kosztem podatkowym były odpisy amortyzacyjne od takich wydatków (a zatem pośrednio stanowiły one koszt uzyskania przychodu), to znaczy, że ustawodawca dostrzegał ich związek z przychodami spółki. Skreślenie art. 16b ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych ma ten skutek, że przestały być one zaliczane do kosztów poprzez amortyzację, lecz mogą być uznane za koszt pośredni już w dacie ich poniesienia.

Ponadto na podstawie art. 2 ust. 2 wyżej wspomnianej nowelizacji, podatnicy, którzy przed 01 stycznia 2003 r. amortyzowali te wydatki, mogli kontynuować amortyzację albo niezamortyzowaną ich część zaliczyć jednorazowo do kosztów uzyskania przychodów w 2003 r. Gdyby ustawodawca nie chciał dalej uznawać powyższych wydatków za koszt podatkowy, zachowałby jedynie prawo do ich amortyzacji, a nie umożliwiał podatnikom zaliczenia niezamortyzowanej części jednorazowo do kosztów podatkowych.

Pozytywnie o możliwości zaliczania kosztów związanych z debiutem giełdowym do kosztów podatkowych, wypowiedziało się szereg sądów administracyjnych.

Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 07 marca 2006 r. (l FSK 121/05): „Koszty organizacji osoby prawnej, a więc koszty poniesione przy zakładaniu spółki, a są to: opłata notarialna, opłata skarbowa, adwokacka (radcowska), stanowią koszt bytu prawnego spółki i stanowią koszt uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT (\`(...)\`). Najogólniej można stwierdzić, że gdyby nie powstała osoba prawna, nie byłoby przychodu. Skoro wydatki poniesiono na utworzenie osoby prawnej, to pośrednio poniesiono je w celu osiągnięcia przychodu. Również wydatki radcy prawnego związane z podwyższeniem kapitału zakładowego spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, z uwagi na potrzebną w tej kwestii wiedzę fachową, wiedzę prawniczą, uzasadniają ten wydatek jako koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 ww. ustawy”.

Zgodnie zaś z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 10 grudnia 2008 r. (l SA/Ol 504/08): „Przychód otrzymany na podwyższenie kapitału zakładowego, w rozumieniu przepisu art. 12 ust. 4 pkt 4 ustawy (\`(...)\`) o CIT, został uznany przez ustawodawcę za przychód nie zaliczany do przychodów podatnika. Natomiast wydatki pośrednie (opłaty notarialne, podatek od czynności cywilnoprawnych) poniesione przez podatnika mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodu na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy podatkowej”.

W wyroku Warszawskiego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 01 kwietnia 2008 r., III SA/Wa 115/08) stwierdzono, iż nie jest konieczne wykazywanie zależności między wydatkiem, a powstaniem lub powiększeniem konkretnego, mierzalnego przychodu (tak również w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2007 r., II FPS 8/06). Sąd przypomniał, że zgodnie z utartym w orzecznictwie poglądem, kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą zmierzającą do stworzenia, zabezpieczenia i zachowania źródła przychodów. W szczególności Sąd podkreślił, że przychodami, z którymi wiążą się wydatki poniesione w związku z podwyższeniem kapitału zakładowego, nie są kwoty przekazane na ten kapitał, lecz przychody uzyskiwane z działalności gospodarczej finansowanej tym kapitałem.

Wreszcie, pozytywnie o możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kosztów debiutu giełdowego, opowiedział się także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 17 lutego 2009 r. l SA/Po 1370/08. W uzasadnieniu tego wyroku stwierdzono m.in., że: „Do kosztów o charakterze pośrednim (\`(...)\`) zaliczyć należy zatem wydatki wymienione przez skarżącą we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji, tj. wydatki z tytułu wprowadzenia jej akcji do obrotu publicznego, w szczególności takie jak przygotowanie prospektu emisyjnego, doradztwo prawne i finansowe, koszty administracyjne (druk, publikacja i dystrybucja prospektu emisyjnego), koszty obsługi prawnej (opłaty notarialne, sądowe, skarbowe), koszty ogłoszeń wymaganych przepisami prawa, koszty tłumaczeń dokumentacji na potrzeby oferty publicznej, koszty promocji oferty publicznej”.

Formułując powyższy wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że zasadnym jest uwzględnienie adekwatnego związku przyczynowego między kosztem a przychodem: „(\`(...)\`) koncepcja adekwatnego związku przyczynowego stanowi rękojmię i gwarancję wszechstronnego rozpatrzenia i wyjaśnienia wszystkich współzależności między zastosowanym przez podatnika środkiem (poniesionymi kosztami) a oczekiwanymi następstwami (por. A. Gomułowicz, Koszty uzyskania przychodów. Zasady ogólne, Wydawnictwo Difin, Warszawa 2005, s. 104 – 105). W tym stanie rzeczy podkreślić należy, że jeżeli możliwe jest udowodnienie, że wydatek poniesiony na koszty związane z emisją akcji w publicznym obrocie został poniesiony w celu uzyskania przychodów, rozumianych jako wykonywanie statutowej działalności spółki akcyjnej, to nie można a priori wykluczyć, aby nie mógł on zostać zaliczony w ciężar kosztów uzyskania przychodów. Zwiększenie kapitału zakładowego spółki akcyjnej wpływa bezpośrednio na jej płynność finansową, zdolność do prowadzenia inwestycji w większym rozmiarze, jej unowocześnienie, pokrycie ewentualnych strat, zwiększenie jej zdolności kredytowej, czy uwiarygodnienie przed kontrahentami. Dodatkowymi następstwami publicznej emisji akcji będzie ich notowanie na Giełdzie Papierów Wartościowych, co niosło będzie ze sobą także wysoki prestiż firmy i stanowiło sygnał dla potencjalnych kontrahentów o dobrej kondycji finansowej spółki. Elementy te budują w gospodarce rynkowej zaufanie i wpływają na podejmowanie pozytywnych z punktu widzenia skarżącej Spółki decyzji gospodarczych. To z kolei może przyczynić się do uzyskiwania zwiększonych przychodów z tytułu podstawowej działalności gospodarczej Spółki”.

Poniżej, Spółka wymienia również interpretacje organów podatkowych, potwierdzające możliwość zaliczania do kosztów uzyskania przychodu wydatków związanych z emisją akcji i podwyższeniem kapitału zakładowego:

*   interpretacja Drugiego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie z dnia 10 maja 2007 r. (1472/ROP1/423-75/07/AJ): „wejście spółki akcyjnej na giełdę i związane z tym podwyższenie kapitału zakładowego poprzez emisję nowych akcji ma generalnie pozytywny wpływ na funkcjonowanie spółki i prowadzenie przez nią działalności gospodarczej, a w konsekwencji na zwiększenie osiąganych przez nią przychodów. Tak więc wydatki, do których poniesienia Spółka jest obowiązana w związku z wejściem na giełdę na podstawie obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa, jak również inne wydatki z tym związane, uzasadnione w sposób racjonalny, pozostają w związku pośrednim z przyszłymi przychodami Spółki. Wymienione we wniosku wydatki należy potraktować jako wydatki na utrzymanie źródła przychodów, pozostające w pośrednim związku z przychodami”,
*   interpretacja Łódzkiego Urzędu Skarbowego z dnia 13 września 2007 r. (ŁUS-ll-2-423/190/07/AG): „podwyższenie kapitału zakładowego spełnia funkcję gospodarczą, ponieważ daje on podstawę zabezpieczenia praw wierzycieli i rękojmię spłaty udzielonych spółce kredytów. Wysokość kapitału zakładowego jest sygnałem dla potencjalnych kontrahentów spółki, że jej kondycja finansowa jest dobra, co buduje zaufanie i wpływa na podejmowanie określonych decyzji gospodarczych. (\`(...)\`) Może się zatem istotnie przyczynić do uzyskiwania zwiększonych przychodów przez podatnika. W świetle powyższego wydatków, które poniosła spółka w związku z podwyższeniem kapitału zakładowego, trudno nie uznać za gospodarczo uzasadnionych i związanych z prowadzoną działalnością oraz zakwestionować prawo zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów”,
*   interpretacja Drugiego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie z dnia 03 kwietnia 2007 r. (1472/ROP1/423-16/07/MK): „Wydatki na krajowe i zagraniczne kampanie reklamowe oraz związane z prospektem emisyjnym mogą zostać zaliczone do kosztów w momencie poniesienia, jako wydatki na reklamę, o ile są prawidłowo udokumentowane, a podatnik jest w stanie wykazać, że sporządzony prospekt był publicznie udostępniany, służąc rozpowszechnianiu wiedzy o spółce i jej działalności”.

Kończąc, Wnioskujący pragnie również krytycznie odnieść się do poglądów przeciwnych jego stanowisku, a reprezentowanych przez część orzecznictwa sądów administracyjnych oraz cześć organów podatkowych.

Jak się wydaje, powielają one pogląd zawarty w wyroku NSA z dnia 01 marca 2000 r. (l SA/Wr 2285/98). Zgodnie z tym poglądem, ponieważ art. 12 ust. 4 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wyłącza z przychodów środki otrzymane na utworzenie lub powiększenie kapitału zakładowego - na podstawie art. 7 ust. 3 pkt 3 ww. ustawy, nie można również zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu wydatków z tym utworzeniem lub powiększeniem związanych. Zdaniem Wnioskującego, powoływanie się na art. 12 ust. 4 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych dla uzasadnienia tezy, że wydatki na utworzenie bądź podwyższenie kapitału zakładowego nie są kosztami uzyskania przychodu - nie jest jednak właściwe.

Na podstawie tego przepisu nie zalicza się do przychodów podatkowych przychodów otrzymanych na utworzenie lub powiększenie kapitału zakładowego. Zatem, nie są to w ogóle przychody w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Nie można natomiast twierdzić, że mamy tu do czynienia ze źródłem przychodów, z których dochody nie podlegają opodatkowaniu albo są wolne od podatku - i powoływać się na art. 7 ust. 3 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (na podstawie którego przy ustalaniu dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania nie uwzględnia się kosztów ze źródeł przychodów położonych na terytorium Polski lub za granicą, jeżeli dochody z tych źródeł nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo są wolne od podatku).

Dochodami niepodlegającymi opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych są bowiem te dochody, wyłączone z opodatkowania na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, a także te, do których nie stosuje się ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych - określone w jej art. 2 (tj. z działalności rolniczej, z gospodarki leśnej w rozumieniu ustawy o lasach oraz wynikające z czynności, które nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy oraz opodatkowane podatkiem tonażowym). Z kolei dochody wolne (zwolnione) od podatku zostały wymienione w art. 17 ww. ustawy.

Na tej samej zasadzie - „skoro nie istnieje przychód, nie ma kosztu jego uzyskania” - można by również zakwestionować np. wydatki na prowizje czy doradztwo finansowe w celu uzyskania kredytu czy pożyczki na bieżącą działalność gospodarczą. Kredyt taki również nie jest przychodem na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ale jednak wydatki na jego uzyskanie są powszechnie uznawane przez organy podatkowe za stanowiące koszt dla celów podatkowych.

Reasumując, to że wydatki związane z uzyskaniem kredytu czy też analogicznie związane z utworzeniem, bądź podwyższeniem kapitału zakładowego nie skutkują bezpośrednio powstaniem przychodu, bowiem zarówno kredyt, jak i kapitał zakładowy nie są przychodami, nie oznacza braku ich związku z późniejszymi przychodami osiąganymi przez spółkę.

W związku z powyższym, zdaniem Spółki, jest ona uprawniona do zaliczenia wszystkich wyżej wymienionych kosztów do pośrednich podatkowych kosztów uzyskania przychodu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. u. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 (\`(...)\`).

Z powołanego przepisu wynika, że podatnik ma możliwość zaliczenia poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów, pod tym jednak warunkiem, że mają one związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiąganych przychodów. Ponadto, zaliczenie danego wydatku do kosztów podatkowych uzależnione jest od tego, czy nie mieści się on w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, który zawiera art. 16 ust. 1 ww. ustawy.

Z opisanego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego wynika, że Spółka podjęła czynności związane z podwyższeniem kapitału zakładowego poprzez emisję nowych akcji i wprowadzeniem ich do obrotu na rynku regulowanym oraz że w tym celu Spółka poniosła wydatki na:

1.  taksę notarialną za sporządzenie aktu notarialnego o podwyższeniu kapitału zakładowego;
2.  emisję reklam i informacji o akcjach oferowanych w ramach Debiutu Giełdowego w mediach (telewizja, internet, gazety);
3.  usługi doradcze, prawne, usługi biegłych rewidentów i inne usługi niematerialne związane z przygotowaniem Debiutu Giełdowego, w tym w szczególności na: - honoraria za sporządzenie prospektu emisyjnego (w tym także koszty druku, zamieszczenia na stronie internetowej www.gpw.pl, tłumaczenia na język angielski, itp.); - wynagrodzenie za sporządzenie tzw. comfort letter (tj. oświadczenia audytora, zwykle wymaganego przez biura maklerskie i potwierdzającego, iż dane przedstawione w sprawozdaniu finansowym załączonym do prospektu emisyjnego są wiarygodne i rzetelne);
4.  opłaty giełdowe (za notowania, dopuszczenie do obrotu, przyjęcie do depozytu - uiszczane na rzecz Krajowego Depozytu Papierów Wartościowych S.A. oraz Giełdy Papierów Wartościowych S.A.);
5.  prowizję domu maklerskiego, będącego tzw. oferującym oraz krajowym współzarządzającym ofertą akcji;
6.  prowizję tzw. głównego menedżera oferty, wyłącznego prowadzącego księgę popytu, a zarazem globalnego koordynatora;
7.  ubezpieczenie członków zarządu z tytułu przyszłych szkód mogących wystąpić w związku z Debiutem Giełdowym.

Jak stanowi art. 431 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2000 r. Nr 94, poz. 1037 ze zm.), podwyższenie kapitału zakładowego spółek akcyjnych wymaga zmiany statutu i następuje w drodze emisji nowych akcji lub podwyższenia wartości nominalnej dotychczasowych akcji. Przy czym emisja nowych akcji sama w sobie nie prowadzi do podwyższenia kapitału zakładowego, niezbędne jest objęcie akcji nowej emisji.

Powyższe oznacza, iż przychód uzyskany przez Spółkę z emisji akcji jest bezpośrednio przeznaczony na powiększenie kapitału zakładowego. Należy zatem uznać, że wszelkie wydatki ponoszone przez Spółkę w związku z podwyższeniem kapitału w drodze emisji akcji pozostają w bezpośrednim związku z przychodem otrzymanym na podwyższenie kapitału zakładowego.

W tym miejscu należy również podkreślić, iż w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nieistotny jest cel, ani konsekwencje podwyższenia kapitału zakładowego Spółki. Przepisy tej ustawy nie różnicują bowiem sytuacji podatkowej podatników ze względu na cel w jakim kapitał zakładowy ma być podwyższony, czy konsekwencje jego podwyższenia.

W myśl art. 12 ust. 4 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, do przychodów nie zalicza się przychodów otrzymanych na utworzenie lub powiększenie kapitału zakładowego, funduszu udziałowego albo funduszu założycielskiego, albo funduszu statutowego w banku państwowym, albo funduszu organizacyjnego ubezpieczyciela.

Powyższe oznacza, iż wartość wkładów pieniężnych jak i niepieniężnych, wnoszona na pokrycie kapitału zakładowego w związku z utworzeniem spółki, jak również z jego powiększeniem nie jest zaliczana do przychodów podatkowych spółki.

Skoro więc, przychód otrzymany na powiększenie kapitału zakładowego nie stanowi przychodu dla celów podatkowych, to koszty jego uzyskania, nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zgodnie bowiem z tym przepisem, nie stanowią kosztów podatkowych wydatki, co prawda nie wymienione w art. 16 ust. 1 ww. ustawy, ale związane z przysporzeniami nie uważanymi za przychód przez ustawodawcę (art. 12 ust. 4 pkt 4 tej ustawy).

Ponadto z dyspozycji zawartej w art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3 ww. ustawy wynika, że przy ustalaniu dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania nie uwzględnia się przychodów ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą, jeżeli dochody z tych źródeł nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo są wolne od podatku. Związane z tymi przychodami koszty nie mogą, stosownie do pkt 3 tego przepisu, pomniejszać przychodów uzyskiwanych z innych źródeł.

W świetle powyższego, przedmiotowe wydatki związane z podwyższeniem kapitału zakładowego nie będą stanowić kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, gdyż są one związane z przychodem niepodlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

Nadmienia się, iż za bezsporne w przedmiotowej sprawie należy uznać, iż podwyższenie kapitału zakładowego spowodowało konieczność poniesienia przez Spółkę przedmiotowych wydatków, a dodatkowo środki uzyskane z emisji akcji przyczynią się do rozwoju firmy, a to z kolei spowoduje zwiększenie przychodów. Będą to już jednak przychody z bieżącej działalności gospodarczej, które są przychodami odrębnymi od przychodu otrzymanego na podwyższenie kapitału zakładowego. Z kolei, z osiągnięciem tego przychodu będą się wiązały odrębne wydatki stanowiące koszt jego uzyskania.

Ponadto, w odniesieniu do rozpoznawanej kwestii, nie można również zastosować analogii do pożyczek (kredytów), które nie stanowią przychodów (art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy), jednakże koszty związane z ich pozyskaniem stanowią koszty uzyskania przychodów. Należy zauważyć, iż pożyczka nie stanowi przychodu z uwagi na fakt, iż ma ona charakter zwrotny, a koszty związane z jej uzyskaniem stanowią koszty uzyskania przychodów, o których mowa w art. 15 ust. 1, w związku z art. 16 ust. 1 pkt 10 i 11 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, na zasadzie wyjątku.

Reasumując, w świetle powyższych uregulowań, Spółka nie może zaliczyć wskazanych we wniosku wydatków do kosztów uzyskania przychodów.

W odniesieniu do powołanych przez Spółkę orzeczeń organów podatkowych oraz sądów administracyjnych stwierdzić należy, że rozstrzygnięcia te zapadły w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla organu wydającego przedmiotową interpretację, podobnie jak orzeczenia przeciwne do stanowiska Spółki.

Jednocześnie dodaje się, że wniosek Spółki w zakresie stanu faktycznego dotyczącego podatku od towarów i usług został rozpatrzony odrębną interpretacją wydaną w dniu 16 września 2009 r. nr ILPP2/443-822/09-2/AK.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.