Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.340.2025.3.APR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-07
Teza: Brak uznania Wnioskodawcy za podatnika podatku od
towarów i usług z tytułu sprzedaży działek odziedziczonych po
zmarłej matce.
Słowa kluczowe: nieruchomości
podatnik
spadek
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 czerwca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 6 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy braku uznania Pana za podatnika podatku od towarów i
    usług z tytułu sprzedaży działek odziedziczonych po zmarłej matce. Uzupełnił go Pan
    pismem z 7 lipca 2025 r. (wpływ 7 lipca 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść
    wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Pan A.A. na podstawie Europejskiego Poświadczenia Spadkowego z 31 lipca 2019 r. (znak:
    (...)) nabył spadek po zmarłej matce B.B. na podstawie testamentu z 8 marca 2018 r.
    W skład spadku weszła między innymi nieruchomość niezabudowana o powierzchni
    gruntu 0,9741 ha położona w miejscowości A, powiat A, gmina A, województwo A, dla
    której Sąd Rejonowy w A, V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr (...).
    Przedmiotowa nieruchomość składa się z 10 wydzielonych działek rolnych (od nr 1 do nr
    10) oznaczonych wg ewidencji jako grunty orne. Nieruchomość będąca przedmiotem
    spadku została nabyta przez spadkodawcę Wnioskodawcy w roku 2000 na podstawie
    umowy darowizny.
    Od czasu nabycia w drodze spadku przedmiotowych nieruchomości – działek gruntu,
    Wnioskodawca nie ponosił żadnych nakładów finansowych związanych z posiadanymi
    działkami, nie doprowadzał do nich żadnych mediów, nie dokonywał innych podziałów,
    czy też nie wyodrębniał dróg wewnętrznych itp. Nieruchomość została podzielona na
    działki w roku 2011, przez poprzedniego właściciela nieruchomości. W okresie od daty
    nabycia spadku do chwili obecnej przedmiotowa nieruchomość nie była przedmiotem
    żadnych umów najmu ani dzierżawy. Wnioskodawca nie wykorzystywał tej nieruchomości
    w żaden sposób, ani też nie prowadził działalności gospodarczej w oparciu o posiadaną
    nieruchomość. Nie posiada On w Polsce żadnych innych nieruchomości.
    Z uwagi na fakt, iż miejsce zamieszkania Wnioskodawcy znajduje się w Niemczech, a w
    Polsce nie ma On żadnych innych interesów życiowych ani gospodarczych, w chwili
    obecnej Wnioskodawca planuje sprzedać posiadane przez siebie działki, czy to w ramach
    jednej transakcji, czy też w ramach kilku transakcji, w zależności od znalezienia nabywców
    zainteresowanych zakupem tych działek. Sprzedaż nieruchomości będzie miała miejsce w
    ramach zarządu majątkiem prywatnym, jaki Wnioskodawca odziedziczył w Polsce po
    zmarłej matce.
    Z uwagi na to, że Wnioskodawca nie przebywa w Polsce oraz nie posługuje się językiem
    polskim sprzedaż przedmiotowych nieruchomości zostanie zlecona przez Wnioskodawcę
    pośrednikowi mówiącemu po polsku i niemiecku, który w Jego imieniu będzie poszukiwał
    klientów zainteresowanych zakupem nieruchomości i będzie Go reprezentował w
    transakcjach sprzedaży przed polskim notariuszem. Pośrednik poza zgromadzeniem
    niezbędnej do sprzedaży dokumentacji i reprezentacją Wnioskodawcy przed notariuszem
    nie będzie w ramach udzielonego mu pełnomocnictwa dokonywał żadnych innych
    czynności związanych z tymi nieruchomościami.
    Ponadto Wnioskodawca nie będzie udzielać przyszłemu nabywcy nieruchomości żadnego
    pełnomocnictwa do działania w jego imieniu przed transakcją zbycia przedmiotowych
    nieruchomości. Ponadto wskazać należy, że Wnioskodawca nie planuje zakupu innych
    gruntów w Polsce, w tym z zamiarem ich odsprzedaży. Planowana sprzedaż działek będzie
    miała jedynie na celu prawidłowe sprawowanie zarządu nad prywatnym majątkiem.

## Pytanie

Czy przy sprzedaży działek odziedziczonych przez Wnioskodawcę po zmarłej matce B.B.
    Wnioskodawca nie będzie działał w charakterze podatnika podatku VAT?
    Pana stanowisko w sprawie

    Zdaniem Wnioskodawcy, przy sprzedaży działek odziedziczonych przez Wnioskodawcę po
    zmarłej matce B.B. Wnioskodawca nie będzie działał w charakterze podatnika podatku od
    towarów i usług.
    Uzasadnienie stanowiska
    Jak wynika z treści art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
    kraju.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Przez towary - na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy VAT - rozumie się rzeczy oraz ich części, a
    także wszelkie postacie energii.
    Grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy VAT, a ich sprzedaż
    uznaje się za odpłatną dostawę towarów na terytorium kraju.
    Aby dana czynność była opodatkowana podatkiem VAT, musi być wykonana przez
    podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    W oparciu o art. 15 ust. 1 ustawy VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Natomiast z art. 15 ust. 2 ustawy VAT wynika, że działalność gospodarcza obejmuje
    wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług muszą
    zostać spełnione dwie przesłanki:
    1. dana czynność musi być ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu
      podatkiem od towarów i usług,
    2. czynność wykonywana jest przez podmiot, który w jej ramach działa w charakterze
      podatnika podatku od towarów i usług.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    działa jako podatnik. Oznacza to, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot
    mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do
    danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy
    do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność
    gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dokonując analizy przepisów ustawy o VAT
    należy wykluczyć osoby fizyczne z grona podatników w przypadku, gdy dokonują
    sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego,
    tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych
    czynności w ramach działalności gospodarczej. Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając
    grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą
    (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę
    zawodową (profesjonalną). Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w

    sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku
    należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością
    lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje
    na prowadzenie działalności gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    W myśl art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L Nr 347 str. 1 ze zm.) zwanej dalej
    „Dyrektywą 2006/112/WE Rady”:
    „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
    jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
    działalności.
    „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych
    zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności
    wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w
    celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Jednocześnie w art. 12 ust. 1 lit. b Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że: Państwa
    członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji
    związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności
    dostawy terenu budowlanego.
    W myśl art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE Rady: Do celów ust. 1 lit. b „teren
    budowlany” oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren
    budowlany przez państwa członkowskie.
    Na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE Rady: Opodatkowaniu VAT
    podlega odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa członkowskiego przez
    podatnika działającego w takim charakterze.
    Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną
    jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób
    świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
    wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze - dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie - czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Właściwym zatem jest
    wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży,
    przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj.
    majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych
    czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności

    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności. Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając nieruchomość działa w charakterze
    podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga
    ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).
    Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami,
    która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.:
    nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg
    wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające
    poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy
    wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego
    obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub
    innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie
    jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zatem w kwestii opodatkowania sprzedaży nieruchomości istotne jest, czy w świetle
    zaprezentowanego opisu sprawy przy sprzedaży działek odziedziczonych przez
    Wnioskodawcę po zmarłej matce B.B. Wnioskodawca podjął aktywne działania w zakresie
    obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez
    producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co będzie
    skutkowało koniecznością uznaniem go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą
    w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też
    sprzedaż nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został
    wykorzystany do działalności gospodarczej.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Inaczej jest natomiast -
    wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywnie działania w
    zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych
    przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi
    Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży
    gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia
    nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego
    rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem
    prywatnym.
    Po wydaniu przedmiotowego wyroku Trybunału, w orzecznictwie Naczelnego Sądu
    Administracyjnego wykształciła się spójna linia orzecznicza, uwzględniająca wskazania
    płynące z tego orzeczenia.
    W tym miejscu wskazać należy na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia
    15 stycznia 2019 r. sygn. akt I FSK 90/17, w którym Sąd wskazał, że „Na tej podstawie
    przyjmuje się, że przy ocenie działalności osoby sprzedającej nieruchomości należy
    uwzględniać czynności podejmowane na poszczególnych etapach aktywności
    sprzedającego w ich całokształcie. Należy przede wszystkim mieć na uwadze te elementy,
    które łączą się z nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza standardowe działania

    zarządu majątkiem prywatnym. To, czy dana osoba fizyczna sprzedając działki budowlane
    działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako
    handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę
    zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie
    obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę
    zorganizowaną (np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie,
    wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży
    działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach
    zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności
    gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym
    charakterze). Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg
    powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu
    zaistnienia pojedynczych z tych okoliczności (por. wyroki NSA: z dnia 17 stycznia 2013 r.,
    sygn. akt I FSK 239/12; z dnia 29 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FSK 621/13, z dnia 9 maja
    2014 r., sygn. akt I FSK 811/13). Kolejno w tym miejscu warto jeszcze wyjaśnić pojęcie
    „majątku prywatnego”, które nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy,
    jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do
    treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które
    dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od
    wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności
    gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część
    majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana
    dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika
    zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać
    zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem
    takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla
    zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w
    wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C#25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE,
    który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb
    własnych. Ponadto warto także wskazać, że sam podział gruntu, nawet jeżeli był dokonany
    w celu uzyskania wyższej ceny, sam w sobie nie jest decydujący do przyjęcia, że właściciel
    takiej dzielonej nieruchomości działał jak przedsiębiorca. Jak wskazał to Wojewódzki Sąd
    Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 2 grudnia 2021 r. sygn. akt I SA/Sz 717/21
    wystąpienie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest prostym wykonywaniem prawa
    własności i nie może być ujmowane jako aktywność profesjonalnego podmiotu
    prowadzącego działalność gospodarczą.
    Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 kwietnia
    2021 r. sygn. akt I FSK 1269/18, w którym wskazał, że „podział nieruchomości gruntu oraz
    uzyskanie w 2017 r. decyzji o warunkach zabudowy dla sześciu budynków mieszkalnych
    jednorodzinnych, jeszcze nie przesądzały o tym, że skarżąca podjęła zawodową aktywność
    w zakresie obrotu nieruchomościami stanowiących jej własność”. W ocenie NSA przy
    ocenie działalności osoby sprzedającej nieruchomości należy uwzględniać działania na
    poszczególnych etapach aktywności sprzedającego w ich całokształcie, a nie wyłącznie
    osobno. Należy przede wszystkim mieć na uwadze te elementy, które łączą się z
    nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza standardowe działania zarządu
    majątkiem prywatnym.
    Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 października
    2021 r. sygn. akt I FSK 102/18 czy w wyroku z dnia 27 kwietnia 2022 r. sygn. akt I FSK 1589
    /18.
    Uwzględniając przywołane wyżej przepisy oraz aktualne orzecznictwo sądów
    administracyjnych stwierdzić należy, że brak jest podstaw do uznania, że Wnioskodawca
    przy sprzedaży działek odziedziczonych przez Wnioskodawcę po zmarłej matce B.B.
    będzie działał w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Jego dotychczasowa

    aktywność związana z przedmiotowymi działkami nie wykraczała ani nie będzie
    wykraczała poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.
    Nieruchomość – działki gruntu odziedziczonych przez Wnioskodawcę po zmarłej matce B.
    B. zostały nabyte przez Wnioskodawcę przed kilkoma laty w drodze spadku. Z uwagi na
    fakt, iż Wnioskodawca nie ma żadnych interesów osobistych ani gospodarczych w Polsce,
    a jego centrum interesów życiowych znajduje się w Niemczech, Wnioskodawca chce
    aktualnie w ramach zarządu majątkiem prywatnym wyprzedać ten majątek.
    Wnioskodawca nie ponosił żadnych nakładów celem przygotowania nieruchomości do
    sprzedaży i zwiększenia ich atrakcyjności. Dotychczasowe działania Wnioskodawcy
    związane z posiadaniem przedmiotowych działek nie mogą zostać uznane w żaden
    sposób za zbliżone do tych jakie podejmują podmioty zajmujące się w sposób
    profesjonalny obrotem nieruchomościami, lecz za zwykły zarząd majątkiem prywatnym.
    Wnioskodawca nie uzbrajał działek w media, nie budował dróg przy tych działkach ani nie
    ponosili żadnych innych nakładów na podniesienie ich atrakcyjności.
    W związku z powyższym, w ocenie Wnioskodawcy brak jest przesłanek, aby uznać, że
    dokonując sprzedaży działek odziedziczonych przez Wnioskodawcę po zmarłej matce B.B.,
    Wnioskodawca będzie działał w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy
    VAT, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy VAT, polegającą
    na obrocie nieruchomościami.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości gruntowych
    (działek), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art.
    7 ust. 1 ustawy.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była
    opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność

      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego,
    który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego posiadania w celu jego
    odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    Natomiast czerpanie dochodów z ciągłego wykorzystywania składnika majątku,
    charakteryzujące się powtarzalnością lub długim okresem trwania wskazuje na
    prowadzenie działalności gospodarczej.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11 grudnia 2006 r.
    str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Jednocześnie, w art. 12 ust. 1 lit. b) powołanej Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że:
      Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje
      transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w
      szczególności dostawy terenu budowlanego.
    Zgodnie z art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      „Teren budowlany” to każdy grunt nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren
      budowlany przez państwa członkowskie.
    W myśl art. 2 ust. 1 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      Opodatkowaniu VAT podlegają następujące transakcje: odpłatna dostawa towarów
      na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim
      charakterze; (...).
    Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być
    każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym
    czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność
    gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących
    usługi, włącznie z działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych
    za takie.
    Wobec tego, właściwe jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników podatku VAT
    w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów
    stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. W
    tym kontekście, nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba
    fizyczna dokonuje jednorazowych, okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana
    ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej działalności gospodarczej.

    Jednakże każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości
    dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy jest uznany za
    podatnika podatku od towarów i usług.
    W kwestii opodatkowania dostawy nieruchomości istotne jest, czy zbywca w celu
    dokonania sprzedaży podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami,
    angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i
    usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za
    podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za
    podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż następuje w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym.
    W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych.
    „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez
    nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej.
    Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania
    danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż nieruchomości jest sprzedażą
    majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego
    w tym zakresie działalność gospodarczą, była przedmiotem orzeczenia Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław
    Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C#180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć
    przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10).
    Z ww. orzeczenia wynika m.in., że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na
    gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym
    wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w
    grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości
    dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 112, zmienionej dyrektywą
    2006/138/WE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeśli sprzedaż ta następuje w
    ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby.
    Ponadto, Trybunał orzekł, że liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru
    decydującego i nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami
    dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a
    czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych
    transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych.
    Podobnie okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na
    działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie, nie jest decydująca. Nie ma
    takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani
    wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem
    odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Trybunał wyjaśnił, że inaczej jest w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do

    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania polegające na
    uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do
    zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia,
    czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).
    Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami,
    która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.:
    nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg
    wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działki, wykraczające
    poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy
    wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego
    obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub
    innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie
    jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Pana wątpliwości dotyczą ustalenia, czy przy sprzedaży działek odziedziczonych po zmarłej
    matce B.B. nie będzie Pan działał w charakterze podatnika podatku VAT.
    Analiza przedstawionego opisu sprawy, obowiązujących przepisów oraz tez wynikających z
    powołanego orzecznictwa prowadzi do wniosku, że w stosunku do sprzedaży 10
    wydzielonych działek rolnych (od nr 1 do nr 10) odziedziczonych po zmarłej matce B.B. w
    sensie prawnym brak jest przesłanek pozwalających uznać Pana za podatnika w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Z przedstawionego opisu
    sprawy nie wynika taka Pana aktywność, która wykraczałaby poza ramy czynności
    związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Z okoliczności sprawy wynika, że
    na podstawie Europejskiego Poświadczenia Spadkowego nabył Pan spadek po zmarłej
    matce B.B. na podstawie testamentu z 8 marca 2018 r. W skład spadku weszła między
    innymi nieruchomość niezabudowana składająca się 10 wydzielonych działek rolnych (od
    nr 1 do nr 10).
    Od czasu nabycia w drodze spadku przedmiotowych nieruchomości – działek gruntu, nie
    ponosił Pan żadnych nakładów finansowych związanych z posiadanymi działkami, nie
    doprowadzał do nich żadnych mediów, nie dokonywał innych podziałów, czy też nie
    wyodrębniał dróg wewnętrznych. Nieruchomość została podzielona na działki w roku
    2011, przez poprzedniego właściciela nieruchomości. W okresie od daty nabycia spadku
    do chwili obecnej przedmiotowa nieruchomość nie była przedmiotem żadnych umów
    najmu ani dzierżawy. Nie wykorzystywał Pan tej nieruchomości w żaden sposób, ani też
    nie prowadził działalności gospodarczej w oparciu o posiadaną nieruchomość. Nie
    posiada Pan w Polsce żadnych innych nieruchomości.
    Z uwagi na fakt, że Pana miejsce zamieszkania znajduje się w Niemczech, a w Polsce nie
    ma Pan żadnych innych interesów życiowych ani gospodarczych, w chwili obecnej planuje
    Pan sprzedać posiadane przez siebie działki, czy to w ramach jednej transakcji, czy też w
    ramach kilku transakcji, w zależności od znalezienia nabywców zainteresowanych
    zakupem tych działek. Z uwagi na to, że nie przebywa Pan w Polsce oraz nie posługuje się
    językiem polskim sprzedaż przedmiotowych nieruchomości zostanie zlecona przez Pana
    pośrednikowi mówiącemu po polsku i niemiecku, który w Pana imieniu będzie poszukiwał
    klientów zainteresowanych zakupem nieruchomości i będzie Pana reprezentował w
    transakcjach sprzedaży przed polskim notariuszem. Pośrednik poza zgromadzeniem
    niezbędnej do sprzedaży dokumentacji i Pana reprezentacją przed notariuszem nie będzie
    w ramach udzielonego mu pełnomocnictwa dokonywał żadnych innych czynności
    związanych z tymi nieruchomościami. Ponadto nie będzie Pan udzielać przyszłemu
    nabywcy nieruchomości żadnego pełnomocnictwa do działania w jego imieniu przed
    transakcją zbycia przedmiotowych nieruchomości. Jednocześnie nie planuje Pan zakupu

    innych gruntów w Polsce, w tym z zamiarem ich odsprzedaży. Planowana sprzedaż działek
    będzie miała jedynie na celu prawidłowe sprawowanie zarządu nad prywatnym majątkiem.
    Tym samym, w odniesieniu do sprzedaży 10 wydzielonych działek rolnych (od nr 1 do nr
    10) odziedziczonych po zmarłej matce B.B. nie wystąpił ciąg zdarzeń, które jednoznacznie
    przesądzają, że sprzedaż ww. działek wypełnia przesłanki działalności gospodarczej. Nie
    podjął Pan takich aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które
    świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez
    handlowców.
    Dokonując sprzedaży 10 wydzielonych działek rolnych (od nr 1 do nr 10) odziedziczonych
    po zmarłej matce będzie Pan korzystał z przysługującego prawa do rozporządzania
    majątkiem osobistym, co nie będzie wykonywaniem działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Brak tego statusu
    pozbawia Pana cech podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 cyt. ustawy,
    w zakresie sprzedaży działek, a dostawę - cech czynności podlegającej opodatkowaniu, o
    której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy.
    W konsekwencji, sprzedaż przez Pana 10 wydzielonych działek rolnych (od nr 1 do nr 10)
    odziedziczonych po zmarłej matce B.B. nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    Pana stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja dotyczy wyłącznie podatku od towarów i usług. W zakresie podatku
    dochodowego od osób fizycznych zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.