Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT2-2.4011.181.2018.2.IL
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2018-06-18
Teza: Pomimo, iż zakupiony masażer do stóp jest niezbędny w rehabilitacji, z uwagi na problemy Wnioskodawczyni z poruszaniem i spełnia wymogi indywidualnego sprzętu niezbędnego w rehabilitacji oraz ułatwia wykonywanie czynności życiowych – to wobec braku dokumentu stwierdzającego jego zakup nie został spełniony jeden z warunków koniecznych do zastosowania odliczenia. Nie można bowiem uznać, iż dokument, który posiada Wnioskodawczyni, jest dokumentem, o którym mowa w art. 26 ust. 7 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Słowa kluczowe: faktura; odliczenia-odliczenie od dochodu; ulga-ulga rehabilitacyjna
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 6-art. 26

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni przedstawione we wniosku złożonym w dniu 18 kwietnia 2018 r. (data wpływu), uzupełnionym w dniu 25 maja 2018 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ulgi rehabilitacyjnej – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 18 kwietnia 2018 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek, uzupełniony w dniu 25 maja 2018 r., o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ulgi rehabilitacyjnej.

W przedmiotowym wniosku oraz jego uzupełnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawczyni posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności wydane przez Państwowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności na okres od 6 października 2015 r. do 30 listopada 2018 r. Niepełnosprawność istnieje od 45-go roku życia. Symbol przyczyny niepełnosprawności to – 10 N. W dniu 25 maja 2017 r. Wnioskodawczyni zakupiła w systemie ratalnym masażer do stóp za kwotę 2.200 zł, którego koszt wraz z odsetkami wyniósł 3.263,77 zł. Całą kwotę za masażer do stóp Wnioskodawczyni spłaca sama. Nie korzystała z dofinansowania ze środków zakładowego funduszu rehabilitacyjnego osób niepełnosprawnych, z Narodowego Funduszu Zdrowia, ani ze środków zakładowego funduszu aktywności, z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, z funduszu świadczeń socjalnych. Wnioskodawczyni nie korzystała z żadnej innej formy pomocy. Masaż jest niezbędny Wnioskodawczyni w rehabilitacji, ponieważ ma wadę ruchu i chodzi o kulach. Wnioskodawczyni ww. masażer zakupiła na prezentacji od Firmy zajmującej się dystrybucją masażerów kręgosłupa i nóg. Za zakup masażera otrzymała w prezencie inne towary. Wnioskodawczyni wskazała, iż na fakturze zakupu omyłkowo wpisano poduszkę zamiast masażera do stóp, zaś Jej celem zakupu było urządzenie do masażu stóp.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy Wnioskodawczyni może odliczyć zakup masażera do stóp, jako zakup sprzętu w ramach ulgi rehabilitacyjnej?

Zdaniem Wnioskodawczyni, może odliczyć zakup masażera do stóp, jako zakup sprzętu w ramach ulgi rehabilitacyjnej.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

W myśl art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 200, z późn. zm.) podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-30c oraz art. 30e i art. 30f, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e, 4-4e i 6 lub art. 24b ust. 1 i 2, lub art. 25, po odliczeniu kwot wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne.

Przepis art. 26 ust. 7a pkt 3 ww. ustawy stanowi, że za wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 6, uważa się wydatki poniesione na zakup i naprawę indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi technicznych niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, z wyjątkiem sprzętu gospodarstwa domowego.

Stosownie do art. 26 ust. 7b tejże ustawy wydatki, o których mowa w ust. 7a, podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie. W przypadku gdy wydatki były częściowo sfinansowane (dofinansowane) z tych funduszy (środków), odliczeniu podlega różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie.

W myśl art. 26 ust. 7 pkt 4 ww. ustawy wysokość wydatków na cele określone w ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7c, ustala się na podstawie dokumentu stwierdzającego ich poniesienie, zawierającego w szczególności: dane identyfikujące kupującego (odbiorcę usługi lub towaru) i sprzedającego (towar lub usługę), rodzaj zakupionego towaru lub usługi oraz kwotę zapłaty – w przypadkach innych niż wymienione w pkt 1-3.

Zgodnie z art. 26 ust. 7d ww. ustawy warunkiem odliczenia wydatków, o których mowa w ust. 7a, jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek:

1.  orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub
2.  decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo
3.  orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów.

W myśl art. 26 ust. 7f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ilekroć w przepisach ust. 7a jest mowa o osobach zaliczonych do:

1.  I grupy inwalidztwa - należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:
    1.  całkowitą niezdolność do pracy oraz niezdolność do samodzielnej egzystencji albo
    2.  znaczny stopień niepełnosprawności;
2.  II grupy inwalidztwa - należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:
    1.  całkowitą niezdolność do pracy albo
    2.  umiarkowany stopień niepełnosprawności.

Z zacytowanych wyżej przepisów wynika zatem, że aby dokonać w ramach ulgi rehabilitacyjnej odliczenia wydatków na zakup sprzętu, urządzeń lub narzędzi technicznych:

1.  osoba chcąca skorzystać z odliczeń musi posiadać orzeczenie o niepełnosprawności,
2.  pomiędzy rodzajem nabytego sprzętu (urządzenia), a rodzajem niepełnosprawności pozostawać musi ścisły związek,
3.  zakupiony sprzęt, urządzenia i narzędzia techniczne powinny być wykorzystywane (używane) w rehabilitacji, służyć przywracaniu sprawności organizmu oraz ułatwiać osobie niepełnosprawnej wykonywanie czynności życiowych, których utrudnienie wynika z niepełnosprawności,
4.  cechą zakupionego sprzętu musi być jego indywidualny charakter,
5.  wysokość wydatku powinna zostać potwierdzona dokumentem stwierdzającym jego poniesienie, zawierającym dane identyfikujące kupującego i sprzedającego, rodzaj zakupionego towaru oraz kwotę zapłaty.

Z treści wniosku wynika, że Wnioskodawczyni posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności wydane przez Państwowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności na okres od 6 października 2015 r. do 30 listopada 2018 r. Niepełnosprawność istnieje od 45-go roku życia. Symbol przyczyny niepełnosprawności to – 10 N. W dniu 25 maja 2017 r. Wnioskodawczyni zakupiła w systemie ratalnym masażer do stóp za kwotę 2.200 zł, którego koszt wraz z odsetkami wyniósł 3.263,77 zł. Całą kwotę za masażer do stóp Wnioskodawczyni spłaca sama. Nie korzystała z dofinansowania ze środków zakładowego funduszu rehabilitacyjnego osób niepełnosprawnych, z Narodowego Funduszu Zdrowia, ani ze środków zakładowego funduszu aktywności, z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, z funduszu świadczeń socjalnych. Wnioskodawczyni nie korzystała z żadnej innej formy pomocy. Masaż jest niezbędny Wnioskodawczyni w rehabilitacji, ponieważ ma wadę ruchu i chodzi o kulach. Wnioskodawczyni ww. masażer zakupiła na prezentacji od Firmy zajmującej się dystrybucją masażerów kręgosłupa i nóg. Za zakup masażera otrzymała w prezencie inne towary. Wnioskodawczyni wskazała, iż na fakturze zakupu omyłkowo wpisano poduszkę zamiast masażera do stóp, zaś Jej celem zakupu było urządzenie do masażu stóp.

Rozpatrując, czy poniesione przez Wnioskodawczynię wydatki na zakup masażera do stóp podlegają odliczeniu od dochodu w ramach ulgi rehabilitacyjnej rozstrzygnąć należy, czy mieszczą się one w dyspozycji art. 26 ust. 7a pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. czy stanowią wydatki na zakup indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi technicznych niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności.

W związku z tym wskazać należy, że określenie „indywidualny sprzęt, urządzenia i narzędzia techniczne niezbędne w rehabilitacji” oznacza, że można zaliczyć do nich tylko i wyłącznie sprzęt, urządzenia i narzędzia techniczne, mające cechy sprzętu, urządzeń czy narzędzi o charakterze szczególnym (niestandardowym), konieczne w rehabilitacji osoby niepełnosprawnej lub mające na celu ułatwienie tej osobie wykonywanie czynności życiowych, których utrudnienie wykonania wynika z niepełnosprawności. Zakupione urządzenie musi więc posiadać właściwości leczniczo-rehabilitacyjne.

Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że pomimo, iż zakupiony masażer do stóp jest niezbędny w rehabilitacji, z uwagi na problemy Wnioskodawczyni z poruszaniem i spełnia wymogi indywidualnego sprzętu niezbędnego w rehabilitacji oraz ułatwia wykonywanie czynności życiowych – to wobec braku dokumentu stwierdzającego jego zakup nie został spełniony jeden z warunków koniecznych do zastosowania odliczenia. Nie można bowiem uznać, iż dokument, który posiada Wnioskodawczyni, jest dokumentem, o którym mowa w art. 26 ust. 7 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. potwierdzającym zakup masażera do stóp na kwotę 2.200 zł. Z faktury dokumentującej zakup wynika – jak wskazuje Wnioskodawczyni – iż zakupiła poduszkę.

Reasumując, wydatek poniesiony przez Wnioskodawczynię na zakup masażera do stóp nie może zostać odliczony od dochodu w zeznaniu rocznym za rok 2017, jako wydatek na cele rehabilitacyjne, ponieważ Wnioskodawczyni nie dysponuje stosownym dokumentem potwierdzającym poniesienie wydatku na jego zakup.

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawczyni należało uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawczynię w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.