Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-2.4012.701.2025.1.MN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-05
Teza: Czynność prawna polegająca na przekazaniu zorganizowanej
części przedsiębiorstwa aportem do nowoutworzonej spółki,
nie będzie podlegała przepisom ustawy o podatku od
towarów i usług, na mocy art. 6 pkt 1 ustawy.
Słowa kluczowe: aport
czynności-czynności nieopodatkowane podatkiem od
towarów i usług
gmina
przekształcanie
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 27a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 6-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 6

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 28 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Miasto (dalej: Miasto lub Wnioskodawca) jest jednostką samorządu terytorialnego
    zarejestrowaną na potrzeby podatku od towarów i usług (dalej również: VAT), jako
    podatnik VAT czynny.
    Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 5 września 2016 r. o szczególnych zasadach rozliczeń
    podatku od towarów i usług oraz dokonywania zwrotu środków publicznych
    przeznaczonych na realizację projektów finansowanych z udziałem środków
    pochodzących z budżetu Unii Europejskiej lub od państw członkowskich Europejskiego
    Porozumienia o Wolnym Handlu przez jednostki samorządu terytorialnego, najpóźniej od
    dnia 1 stycznia 2017 r. wszystkie jednostki samorządu terytorialnego zobowiązane zostały
    do dokonywania scentralizowanych rozliczeń VAT wraz ze swoimi jednostkami
    budżetowymi.
    Miasto, w myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (dalej:
    ustawa o samorządzie gminnym), wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na
    własną odpowiedzialność. Zgodnie z art. 6 ust. 1 przywołanej ustawy, do zakresu działania
    Miasta należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami
    na rzecz innych podmiotów.
    Wnioskodawca wykonuje zadania własne, do których stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 10
    ustawy o samorządzie gminnym, należą zadania w zakresie m in. kultury fizycznej i
    turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych.
    Na terenie Miasta funkcjonuje Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji (...) (dalej: MOSiR).
    MOSiR jest jednostką budżetową Miasta, zatem nie stanowi odrębnego do Miasta
    podatnika VAT. MOSiR wykonuje zadania własne Miasta, w szczególności zadania z
    zakresu sportu i rekreacji.
    MOSiR działa na podstawie:
    1) ustawy o samorządzie gminnym,

    2) ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1530,
      dalej: ustawa o finansach publicznych),
    3) ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2023 r. poz. 120; dalej:
      ustawa o rachunkowości),
    4) ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2024 r. poz. 1488),
    5) Statutu Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji (...) stanowiącego załącznik do uchwały
      Nr (....) z dnia (...) r. (dalej: Statut).
    Zgodnie ze Statutem, do podstawowej działalności MOSiR należy:
    – zarządzanie przekazanymi przez Miasto obiektami, terenami, urządzeniami oraz
      infrastrukturą o charakterze sportowym i rekreacyjnym, a także innymi obiektami o
      charakterze użyteczności publicznej,
    – udostępnianie przez MOSiR nieruchomości, w tym obiektów i baz sportowo-
      rekreacyjnych, sprzętu sportowego, technicznego i wyposażenia, w szczególności na
      podstawie umów dzierżawy lub najmu z klubami, związkami sportowymi,
      organizacjami sportowo-rekreacyjnymi, zakładami pracy, placówkami oświatowymi, a
      także innymi podmiotami,
    – dbanie o bazę i infrastrukturę sportową i rekreacyjną podlegającą MOSiR, a w
      szczególności pełnienie funkcji inwestora przy realizacji zadań remontowych i
      inwestycyjnych,
    – kształtowanie wzorców aktywnego uczestnictwa w sporcie i rekreacji,
    – popularyzacja różnorodnych dyscyplin sportu, rekreacji, turystyki oraz działań
      prozdrowotnych,
    – organizacja aktywnego wypoczynku dzieci i młodzieży, a także osób dorosłych w postaci
      wycieczek, obozów, zimowisk, półkolonii zarówno na terenie obiektów własnych jak i
      obcych,
    – współpraca z instytucjami, stowarzyszeniami oraz organizacjami sportowymi o zasięgu
      lokalnym i ponadlokalnym w zakresie realizacji zadań statutowych MOSiR,
    – świadczenie usług w zakresie sportu i rekreacji dla społeczności lokalnej ze szczególnym
      uwzględnieniem dzieci, młodzieży, osób z niepełnosprawnością oraz osób starszych,
    – podejmowanie działań na rzecz pozyskiwania partnerów, w szczególności związków
      sportowych i sponsorów w celu organizacji imprez i zawodów sportowych,
    – podejmowanie działań zmierzających do pozyskiwania zewnętrznych środków
      finansowania działalności statutowej MOSiR,
    – tworzenie warunków do rozwoju sportu wyczynowego,
    – organizacja imprez sportowych i rekreacyjnych oraz imprez widowiskowo-sportowych,
    – prowadzenie działalności w zakresie szkolenia sportowego w ramach szkółek
      sportowych w różnych dyscyplinach dla dzieci, młodzieży oraz dorosłych,
    – podejmowanie działań o charakterze rekreacyjno-sportowym w celu przeciwdziałania
      uzależnieniom i patologiom społecznym,
    – prowadzenie działalności reklamowej i promocyjnej w zakresie działalności MOSiR,
    – prowadzenie działalności usługowo-gospodarczej i pomocniczej w celu prawidłowego
      gospodarowania powierzonym mieniem,
    – realizacja zadań dotyczących zagranicznej wymiany sportowej w ramach podpisanych
      przez Miasto umów,
    – promowanie i tworzenie warunków dla rodzinnego uczestnictwa w imprezach
      sportowych i rekreacyjnych.

    W ramach prowadzonej przez siebie działalności w zakresie sportu i rekreacji MOSiR
    zarządza następującymi obiektami (własnymi lub oddanymi przez Miasto MOSiR-owi w
    tzw. trwały zarząd lub użyczenie):
    – (....) Park Rozrywki (...);
    – Kryta Pływalnia (...);
    – Ośrodek Rekreacyjny „(...)”;
    – Stadion Miejski wraz z boiskiem treningowym (...);
    – Lodowisko Miejskie.
    Ponadto MOSiR zarządza funkcjonowaniem sceny mobilnej.
    Miasto rozważa zmianę modelu zarządzania ww. obiektami związanymi z działalnością
    rekreacyjno- sportową poprzez przekształcenie jednostki budżetowej - MOSiR w spółkę
    prawa handlowego, która zarządzałaby samodzielnie ww. obiektami i prowadziła
    działalność gospodarczą związaną ze sportem i rekreacją.
    Jednocześnie Wnioskodawca wskazuje, że ani ustawa z dnia 20 grudnia 1996 r. o
    gospodarce komunalnej (Dz. U. z 2021 r. poz. 679; dalej: ustawa o gospodarce
    komunalnej) ani ustawa o finansach publicznych nie przewidują wprost trybu
    przekształcenia jednostki budżetowej w spółkę prawa handlowego (np. tak jak ma to
    miejsce w przypadku przekształcenia zakładu budżetowego w spółkę prawa handlowego -
    art. 22 ust. 1 ustawy o gospodarce komunalnej).
    Z uwagi na powyższe Miasto chcąc dokonać „przekształcenia” jednostki budżetowej w
    spółkę prawa handlowego dokona tzw. przekształcenia poprzez likwidację. Polega to na
    zlikwidowaniu obecnie funkcjonującej jednostki budżetowej - MOSiR i utworzeniu w jej
    miejsce nowej spółki prawa handlowego - spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.
    Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym do właściwości rady gminy należą
    wszystkie sprawy pozostające w zakresie działania gminy, o ile ustawy nie stanowią
    inaczej. Stosownie do ust. 2 pkt 9 lit. h ww. artykułu do wyłącznej właściwości rady gminy
    należy podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych gminy, przekraczających zakres
    zwykłego zarządu, dotyczących tworzenia, likwidacji i reorganizacji przedsiębiorstw,
    zakładów i innych gminnych jednostek organizacyjnych oraz wyposażania ich w majątek.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy o finansach publicznych jednostki budżetowe,
    z zastrzeżeniem odrębnych ustaw, tworzą, łączą i likwidują organy stanowiące jednostek
    samorządu terytorialnego - gminne, powiatowe lub wojewódzkie jednostki budżetowe.
    Likwidując jednostkę budżetową, organ, o którym mowa w ust. 1, określa przeznaczenie
    mienia znajdującego się w zarządzie tej jednostki, z zastrzeżeniem ust. 7. W przypadku
    państwowej jednostki budżetowej decyzja o przeznaczeniu tego mienia jest podejmowana
    w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw aktywów państwowych. Stosownie do
    art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy o finansach publicznych z zastrzeżeniem ust. 7, należności i
    zobowiązania likwidowanej gminnej, powiatowej lub wojewódzkiej jednostki budżetowej -
    przejmuje urząd odpowiedniej jednostki samorządu terytorialnego. Ponadto zgodnie z ust
    6 i 7 ww. artykułu likwidując jednostkę budżetową, organ, o którym mowa w ust. 1, może
    postanowić o utworzeniu jednostki o innej formie organizacyjno-prawnej. W przypadku, o
    którym mowa w ust. 6, organ może również zdecydować o przejęciu należności i
    zobowiązań likwidowanej jednostki budżetowej przez nowo utworzoną jednostkę.
    Zgodnie z art. 45 ust. 1 ustawy o rachunkowości sprawozdanie finansowe sporządza się
    na dzień zamknięcia ksiąg rachunkowych, o którym mowa w art. 12 ust. 2, oraz na inny
    dzień bilansowy, stosując odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 1a-1ba, zasady wyceny
    aktywów i pasywów oraz ustalania wyniku finansowego, określone w rozdziale 4.
    Stosownie do art. 12 ust. 2 pkt 2 ustawy o rachunkowości księgi rachunkowe zamyka się, z
    zastrzeżeniem ust. 3-3d na dzień zakończenia działalności jednostki, w tym również jej
    sprzedaży, zakończenia likwidacji lub postępowania upadłościowego, o ile nie nastąpiło

    jego umorzenie. Sprawozdanie finansowe jednostki podpisuje na podstawie § 33 ust. 1
    rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 13 września 2017 r. w sprawie
    rachunkowości oraz planów kont dla budżetu państwa, budżetów jednostek samorządu
    terytorialnego, jednostek budżetowych, samorządowych zakładów budżetowych,
    państwowych funduszy celowych oraz państwowych jednostek budżetowych mających
    siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 342) kierownik
    jednostki oraz główny księgowy.
    Mając na uwadze powyższe, w celu likwidacji jednostki budżetowej MOSiR oraz
    utworzenia spółki prawa handlowego, Miasto podejmie w tym zakresie stosowną uchwałę.
    Jednocześnie z uwagi na likwidację jednostki budżetowej, składniki majątkowe
    likwidowanej jednostki budżetowej MOSiR staną się chwilowo składnikami mienia Miasta -
    Urzędu Miasta. Następnie Miasto planuje wnieść ww. mienie aportem do nowopowstałej
    spółki prawa handlowego w zamian za udziały w tej spółce. Nowopowstała spółka prawa
    handlowego przejmie wszelkie należności i zobowiązania likwidowanej jednostki
                              1budżetowej - MOSiR oraz na podstawie art. 23 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r.
    Kodeks pracy (Dz. U. z 2025 r. poz. 277) przejmie wszystkich pracowników z likwidowanej
    jednostki budżetowej MOSiR. Nowopowstała spółka prawa handlowego będzie następcą
    prawnym MOSiRu oraz będzie stanowić własność Miasta (Miasto będzie posiadać 100%
    udziałów w powstałej spółce).
    Ponadto Miasto wskazuje, że MOSiR stanowi organizacyjnie wyodrębniony zespół
    składników materialnych i niematerialnych mogących stanowić niezależne
    przedsiębiorstwo. Na podstawie prowadzonej przez MOSiR ewidencji księgowej możliwe
    jest przyporządkowanie przychodów i kosztów oraz należności i zobowiązań do
    wyodrębnionej, prowadzonej przez MOSiR, działalności.

## Pytanie

1. Czy planowane przez Miasto wniesienie aportem opisanych w zdarzeniu przyszłym
      składników mienia Miasta (MOSiR) do nowoutworzonej spółki prawa handlowego
      będzie stanowiło transakcję zbycia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części w
      rozumieniu art. 6 pkt 1 ustawy o VAT?
    2. Czy planowane przez Miasto wniesienie aportem opisanych w zdarzeniu przyszłym
      składników mienia Miasta (MOSiR) do nowoutworzonej spółki prawa handlowego
      będzie wyłączone z opodatkowania VAT (tj. nie będzie podlegać opodatkowaniu VAT)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1. Planowane przez Miasto wniesienie aportem opisanych w zdarzeniu przyszłym
      składników mienia Miasta (MOSiR) do nowoutworzonej spółki prawa handlowego
      będzie stanowiło transakcję zbycia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części w
      rozumieniu art. 6 pkt 1 ustawy o VAT.
    2. Planowane przez Miasto wniesienie aportem opisanych w zdarzeniu przyszłym
      składników mienia Miasta (MOSiR) do nowoutworzonej spółki prawa handlowego
      będzie wyłączone z opodatkowania VAT (tj. nie będzie podlegać opodatkowaniu VAT).
    UZASADNIENIE:
    Ad. 1 i 2.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie
    usług na terytorium kraju. Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o VAT przez dostawę
    towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel.
    Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1
    ustawy o VAT podlega opodatkowaniu. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu musi
    być wykonana przez podatnika.

    Zgodnie z art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o VAT nie uznaje się za podatnika organów władzy
    publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań
    nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z
    wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Jednocześnie, stosownie do art. 6 pkt 1 ustawy o VAT, przepisów ustawy nie stosuje się do
    transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
    Pojęcie „transakcja zbycia" należy rozumieć w sposób zbliżony do terminu „dostawa
    towarów” w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, tzn. „zbycie" obejmuje wszelkie czynności, w
    ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania przedmiotem jak
    właściciel, np. sprzedaż, zamianę, darowiznę, przeniesienie własności w formie wkładu
    niepieniężnego, czyli aportu.
    Zbycie przedsiębiorstwa podlega zasadzie swobody umów, a więc może nastąpić na
    podstawie każdej czynności rozporządzającej.
    Ze względu na szczególny charakter przepisu art 6 pkt 1 ustawy, powinien on być
    interpretowany ściśle, co oznacza, że ma zastosowanie wyłącznie w przypadku zbycia (a
    zatem wszelkich czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel) przedsiębiorstwa (w rozumieniu Kodeksu
    cywilnego) lub zorganizowanej jego części, zdefiniowanej w art. 2 pkt 27e ustawy o VAT.
    Przepisy ustawy VAT nie zawierają definicji „przedsiębiorstwa”. Zatem dla celów określenia
                                                  1zakresu pojęcia „przedsiębiorstwo" należy odwołać się do regulacji zawartej w art. 55
    ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r. poz. 1071; dalej:
    Kodeks cywilny), który stanowi, że przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem
    składników niematerialnych i materialnych przeznaczonym do prowadzenia działalności
    gospodarczej. Obejmuje ono w szczególności:
    1. oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części (nazwa
      przedsiębiorstwa);
    2. własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i
      wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości;
    3. prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz
      prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych stosunków
      prawnych;
    4. wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne;
    5. koncesje, licencje i zezwolenia;
    6. patenty i inne prawa własności przemysłowej;
    7. majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne;
    8. tajemnice przedsiębiorstwa;
    9. księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
    W związku z powyższym, składniki materialne i niematerialne wchodzące w skład
    przedsiębiorstwa powinny pozostawać ze sobą we wzajemnych relacjach w ten sposób, że

    można mówić o nich jako o zespole, a nie zbiorze pewnych elementów. Istotne jest, aby w
    zbywanym przedsiębiorstwie zachowane zostały funkcjonalne związki pomiędzy
    poszczególnymi składnikami, tak żeby przekazana masa mogła posłużyć kontynuowaniu
    określonej działalności gospodarczej.
                    2Należy wskazać również art. 55 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym czynność prawna
    mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko, co wchodzi w skład
    przedsiębiorstwa, chyba że co innego wynika z treści czynności prawnej albo z przepisów
    szczególnych.
    Zgodnie natomiast z art. 2 pkt 27e ustawy o VAT ilekroć w dalszych przepisach jest mowa
    o zorganizowanej części przedsiębiorstwa - rozumie się przez to organizacyjnie i
    finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół składników materialnych
    i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań
    gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo
    samodzielnie realizujące te zadania.
    Podstawowym wymogiem dla uznania, że transakcja dotyczy zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa jest to, aby stanowiła ona zespół składników materialnych i
    niematerialnych (w tym zobowiązań). Kolejnym warunkiem jest wydzielenie tego zespołu
    w istniejącym przedsiębiorstwie, które winno zachodzić na trzech płaszczyznach:
    organizacyjnej, finansowej i funkcjonalnej (przeznaczenie do realizacji określonych zadań
    gospodarczych).
    Wyodrębnienie organizacyjne oznacza, że zorganizowana część przedsiębiorstwa ma
    swoje miejsce w strukturze organizacyjnej podatnika jako dział, wydział, oddział, itp. Przy
    czym w doktrynie zwraca się uwagę, że organizacyjne wyodrębnienie powinno być
    dokonane na bazie statutu, regulaminu lub innego aktu o podobnym charakterze.
    Organizacyjny aspekt wyodrębnienia oznacza, że składniki tworzące „część
    przedsiębiorstwa” powinny posiadać cechę zorganizowania. Cecha ta powinna
    występować w „istniejącym przedsiębiorstwie”, a więc w ramach prowadzonej działalności
    i dotyczyć określonego zespołu składników tworzących część tego przedsiębiorstwa.
    Wyodrębnienie finansowe nie oznacza samodzielności finansowej, ale sytuację, w której
    poprzez odpowiednią ewidencję zdarzeń gospodarczych możliwe jest przyporządkowanie
    przychodów i kosztów oraz należności i zobowiązań do zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa.
    Ponadto wymagane jest, aby zorganizowana część przedsiębiorstwa mogła stanowić
    potencjalne, niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące zadania gospodarcze,
    których realizacji służy w istniejącym przedsiębiorstwie. Powyższe oznacza, że przez
    zorganizowaną część przedsiębiorstwa można rozumieć wyłącznie tę część
    przedsiębiorstwa, która jest przede wszystkim wyodrębniona organizacyjnie, ale także
    posiada wewnętrzną samodzielność finansową.
    Zatem aby w rozumieniu przepisów podatkowych określony zespół składników
    majątkowych mógł zostać uznany za zorganizowaną część przedsiębiorstwa, nie jest
    wystarczające jakiekolwiek zorganizowanie masy majątkowej, ale musi się ona odznaczać
    pełną odrębnością niezbędną do samodzielnego funkcjonowania w obrocie
    gospodarczym.
    Zorganizowaną część przedsiębiorstwa tworzą więc składniki, będące w takich
    wzajemnych relacjach, by można było mówić o nich jako o zespole, a nie o zbiorze
    przypadkowych elementów, których jedyną cechą wspólną jest bycie we władaniu jednego
    podmiotu gospodarczego.
    Oznacza to, że zorganizowana część przedsiębiorstwa nie jest sumą poszczególnych
    składników, przy pomocy których będzie można prowadzić odrębny zakład, lecz

    zorganizowanym zespołem tych składników, przy czym punktem odniesienia jest tutaj
    rola, jaką składniki majątkowe odgrywają w funkcjonowaniu przedsiębiorstwa (na ile
    stanowią w nim wyodrębnioną organizacyjnie i funkcjonalnie całość).
    Reasumując, na gruncie ustawy o VAT mamy do czynienia ze zorganizowaną częścią
    przedsiębiorstwa, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki:
    1. istnieje zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania.
    2. zespół ten jest organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym
      przedsiębiorstwie,
    3. składniki te przeznaczone są do realizacji określonych zadań gospodarczych,
    4. zespół tych składników mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie
      realizujące ww. zadania gospodarcze.
    Zaznaczenia wymaga, że definicja zorganizowanej części przedsiębiorstwa zawarta w art. 2
    pkt 27e ustawy o VAT, nie jest definicją samoistną, lecz należy rozpatrywać ją m in. w
    kontekście uregulowań art. 6 pkt 1 ustawy o VAT, który wyłącza od opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług zbycie składników majątkowych i niemajątkowych
    uprzednio wyodrębnionych organizacyjnie i finansowo w istniejącym przedsiębiorstwie,
    przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, nie dotyczy zaś zbycia
    poszczególnych składników majątkowych przedsiębiorstwa.
    Ponadto, przy ocenie czy składniki majątku powinny być uznane za zorganizowaną część
    przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 2 pkt 27e ustawy o VAT, uwzględnić należy
    następujące okoliczności:
    1. zamiar kontynuowania przez nabywcę działalności prowadzonej dotychczas przez
      zbywcę przy pomocy składników majątkowych będących przedmiotem transakcji oraz
    2. faktyczną możliwość kontynuowania tej działalności w oparciu o składniki będące
      przedmiotem transakcji.
    Zgodnie z art. 19 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U.UE.L.2006.347.1) w przypadku
    przekazania, odpłatnie lub nieodpłatnie lub jako aportu do spółki całości lub części
    majątku, państwa członkowskie mogą uznać, że dostawa towarów nie miała miejsca i że w
    takim przypadku osoba, której przekazano towary, będzie traktowana jako następca
    prawny przekazującego. W przypadkach gdy odbiorca nie podlega w pełni opodatkowaniu,
    państwa członkowskie mogą przedsięwziąć środki niezbędne w celu uniknięcia zakłóceń
    konkurencji. Mogą także przyjąć wszelkie niezbędne środki, aby zapobiec uchylaniu się od
    opodatkowania lub unikaniu opodatkowania poprzez wykorzystanie przepisów
    niniejszego artykułu.
    Z powyższego przepisu wynika, że wprowadza on, tak samo jak ma to miejsce w ustawie o
    VAT, możliwość wyłączenia z zakresu opodatkowania przekazania całości lub części
    majątku przedsiębiorstwa.
    Zakres powyższego wyłączenia zdefiniował w wyrokach Trybunał Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej (dalej: TSUE). W wyroku z 27 listopada 2003 r. w sprawie C-497/01 Zita Modes
    Sari Trybunał stwierdził, że celem ww. opcji jest uproszczenie rozliczeń związanych z
    przeniesieniem majątku przedsiębiorstwa lub jego części, bądź wniesieniem ich aportem.
    W wyroku tym przyjęto, że jeżeli państwo członkowskie wprowadziło do swojego systemu
    VAT opcję zawartą w pierwszym zdaniu art. 5 ust. 8 Szóstej Dyrektywy uznając, że w
    przypadku wydania całości majątku nie ma miejsca dostawa towarów w rozumieniu
    regulacji VAT, to zasada ta ma zastosowanie - nie wyłączając możliwości ograniczenia jej
    stosowania do okoliczności zawartych w zdaniu drugim tego samego paragrafu - do
    każdego wydania przedsiębiorstwa lub samodzielnej części przedsiębiorstwa, włączając
    składniki materialne i niematerialne, które łącznie stanowią przedsiębiorstwo lub część
    przedsiębiorstwa, mogącego samodzielnie prowadzić działalność gospodarczą. Nabywca

    musi jednak wyrazić zamiar dalszego prowadzenia nabytego przedsiębiorstwa lub jego
    części, a nie jego bezpośredniej likwidacji i sprzedaży zapasów. TSUE wskazał, że biorąc
    pod uwagę cel dyrektywy, pojęcia w niej użyte powinny być interpretowane w sposób
    jednolity i niezależny (autonomiczny), uwzględniając kontekst i cel regulacji W wyroku tym,
    dokonując wykładni funkcjonalnej art. 5 ust. 8 Szóstej Dyrektywy, TSUE uznał, że celem
    wyłączenia zbycia przedsiębiorstwa z opodatkowania jest zapewnienie neutralności
    podatkowej takiej czynności, która obciążając stronę istotnym zobowiązaniem
    podatkowym i tak rodziłaby prawo do odliczenia lub zwrotu podatku naliczonego.
    Trybunał podkreślił, że przeniesienie, o jakim mowa w art. 19 Dyrektywy 2006/112/WE,
    dotyczy między innymi części przedsiębiorstwa, a istotne znaczenie ma funkcjonalne
    powiązanie składników majątkowych umożliwiające realizację określonego zadania
    gospodarczego. Natomiast w wyroku C-444/10 z 10 listopada 2011 r. TSUE wywiódł, że
    jeżeli działalność gospodarcza tego nie wymaga, przedmiotem zbycia nie muszą być
    wszystkie składniki z nią związane, aby czynność ta wyłączona była z opodatkowania na
    podstawie art. 5 ust. 8 Szóstej Dyrektywy
    Jak zostało to wskazane w treści zdarzenia przyszłego ani ustawa o gospodarce
    komunalnej ani ustawa o finansach publicznych nie przewidują wprost trybu
    przekształcenia jednostki budżetowej w spółkę prawa handlowego (np. tak jak ma to
    miejsce w przypadku przekształcenia zakładu budżetowego w spółkę prawa handlowego -
    art. 22 ust 1 ustawy o gospodarce komunalnej).
    Z uwagi na powyższe Miasto chcąc dokonać „przekształcenia” jednostki budżetowej w
    spółkę prawa handlowego dokona tzw. przekształcenia poprzez likwidację. Polega to na
    zlikwidowaniu obecnie funkcjonującej jednostki budżetowej - MOSiR i utworzeniu w jej
    miejsce nowej spółki prawa handlowego - spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.
    Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, do właściwości rady gminy należą
    wszystkie sprawy pozostające w zakresie działania gminy, o ile ustawy nie stanowią
    inaczej. Stosownie do ust. 2 pkt 9 lit. h ww. artykułu, do wyłącznej właściwości rady gminy
    należy podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych gminy, przekraczających zakres
    zwykłego zarządu, dotyczących tworzenia, likwidacji i reorganizacji przedsiębiorstw,
    zakładów i innych gminnych jednostek organizacyjnych oraz wyposażania ich w majątek.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy o finansach publicznych, jednostki budżetowe,
    z zastrzeżeniem odrębnych ustaw, tworzą, łączą i likwidują organy stanowiące jednostek
    samorządu terytorialnego - gminne, powiatowe lub wojewódzkie jednostki budżetowe.
    Likwidując jednostkę budżetową, organ, o którym mowa w ust. 1, określa przeznaczenie
    mienia znajdującego się w zarządzie tej jednostki, z zastrzeżeniem ust. 7.
    W przypadku państwowej jednostki budżetowej decyzja o przeznaczeniu tego mienia jest
    podejmowana w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw aktywów państwowych.
    Stosownie do art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy o finansach publicznych z zastrzeżeniem ust. 7,
    należności i zobowiązania likwidowanej gminnej, powiatowej lub wojewódzkiej jednostki
    budżetowej - przejmuje urząd odpowiedniej jednostki samorządu terytorialnego.
    Ponadto zgodnie z ust. 6 i 7 ww. artykułu, likwidując jednostkę budżetową, organ, o
    którym mowa w ust. 1, może postanowić o utworzeniu jednostki o innej formie
    organizacyjno-prawnej. W przypadku, o którym mowa w ust. 6, organ może również
    zdecydować o przejęciu należności i zobowiązań likwidowanej jednostki budżetowej przez
    nowo utworzoną jednostkę.
    Zgodnie z art. 45 ust. 1 ustawy o rachunkowości, sprawozdanie finansowe sporządza się
    na dzień zamknięcia ksiąg rachunkowych, o którym mowa w art. 12 ust. 2, oraz na inny
    dzień bilansowy, stosując odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 1a-1ba, zasady wyceny
    aktywów i pasywów oraz ustalania wyniku finansowego, określone w rozdziale 4.

    Stosownie do art. 12 ust. 2 pkt 2 ustawy o rachunkowości, księgi rachunkowe zamyka się,
    z zastrzeżeniem ust. 3-3d na dzień zakończenia działalności jednostki, w tym również jej
    sprzedaży, zakończenia likwidacji lub postępowania upadłościowego, o ile nie nastąpiło
    jego umorzenie.
    Sprawozdanie finansowe jednostki podpisuje na podstawie § 33 ust. 1 rozporządzenia
    Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 13 września 2017 r. w sprawie rachunkowości oraz
    planów kont dla budżetu państwa, budżetów jednostek samorządu terytorialnego,
    jednostek budżetowych, samorządowych zakładów budżetowych, państwowych funduszy
    celowych oraz państwowych jednostek budżetowych mających siedzibę poza granicami
    Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 342) kierownik jednostki oraz główny
    księgowy.
    Zgodnie z art. 9 ust 1 ustawy o gospodarce komunalnej jednostki samorządu
    terytorialnego mogą tworzyć spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółki akcyjne, a
    także mogą przystępować do takich spółek.
    Zgodnie z art. 12 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z
    2024 r. poz. 18; dalej: KSH) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, prosta
    spółka akcyjna w organizacji albo spółka akcyjna w organizacji z chwilą wpisu do rejestru
    staje się spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, prostą spółką akcyjną albo spółką
    akcyjną i uzyskuje osobowość prawną. Z tą chwilą staje się ona podmiotem praw i
    obowiązków spółki w organizacji.
    Miasto, w celu rozpoczęcia wykonywania zadań publicznych poprzez spółkę prawa
    handlowego zamierza utworzyć taką spółkę w drodze uchwały (zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt
    9 lit. f i g ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 9 ust. 1 ustawy o gospodarce
    komunalnej).
    W uchwale rady dotyczącej utworzenia spółki (będącym aktem założycielskim spółki) rada
    wyrazi zgodę na utworzenie takiej spółki, określając przy tym jej nazwę, cel i przedmiot
    działalności.
            1Zgodnie z art. 23 § 1 Kodeksu pracy w razie przejścia zakładu pracy lub jego części na
    innego pracodawcę staje się on z mocy prawa stroną w dotychczasowych stosunkach
    pracy, z zastrzeżeniem przepisów § 5. W paragrafie 2 ww. artykułu wskazano również, że
    za zobowiązania wynikające ze stosunku pracy, powstałe przed przejściem części zakładu
    pracy na innego pracodawcę, dotychczasowy i nowy pracodawca odpowiadają solidarnie.
    Stosownie do paragrafu 3 ww. artykułu jeżeli u pracodawców, o których mowa w § 1, nie
    działają zakładowe organizacje związkowe, dotychczasowy i nowy pracodawca informują
    na piśmie swoich pracowników o przewidywanym terminie przejścia zakładu pracy lub
    jego części na innego pracodawcę, jego przyczynach, prawnych, ekonomicznych oraz
    socjalnych skutkach dla pracowników, a także zamierzonych działaniach dotyczących
    warunków zatrudnienia pracowników, w szczególności warunków pracy, płacy i
    przekwalifikowania; przekazanie informacji powinno nastąpić co najmniej na 30 dni przed
    przewidywanym terminem przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę.
    Zgodnie z § 4 przedmiotowego artykułu w terminie 2 miesięcy od przejścia zakładu pracy
    lub jego części na innego pracodawcę, pracownik może bez wypowiedzenia, za
    siedmiodniowym uprzedzeniem, rozwiązać stosunek pracy. Rozwiązanie stosunku pracy w
    tym trybie powoduje dla pracownika skutki, jakie przepisy prawa pracy wiążą z
    rozwiązaniem stosunku pracy przez pracodawcę za wypowiedzeniem.
                    1Jednocześnie zgodnie z art. 23 § 5 Kodeksu pracy pracodawca, z dniem przejęcia zakładu
    pracy lub jego części, jest obowiązany zaproponować nowe warunki pracy i płacy
    pracownikom świadczącym dotychczas pracę na innej podstawie niż umowa o pracę oraz
    wskazać termin, nie krótszy niż 7 dni, do którego pracownicy mogą złożyć oświadczenie o
    przyjęciu lub odmowie przyjęcia proponowanych warunków. W razie nieuzgodnienia

    nowych warunków pracy i płacy dotychczasowy stosunek pracy rozwiązuje się z upływem
    okresu równego okresowi wypowiedzenia, liczonego od dnia, w którym pracownik złożył
    oświadczenie o odmowie przyjęcia proponowanych warunków, lub od dnia, do którego
    mógł złożyć takie oświadczenie.
    Przepis § 4 zdanie drugie stosuje się odpowiednio. Przejście zakładu pracy lub jego części
    na innego pracodawcę nie może stanowić przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie przez
    pracodawcę stosunku pracy (§ 6 ww. artykułu).
    Jak zostało to wskazane w treści wniosku, w celu likwidacji jednostki budżetowej MOSiR
    oraz utworzenia spółki prawa handlowego, Miasto podejmie w tym zakresie stosowną
    uchwałę. Jednocześnie z uwagi na likwidację jednostki budżetowej, składniki majątkowe
    likwidowanej jednostki budżetowej MOSiR staną się chwilowo składnikami mienia Miasta -
    Urzędu Miasta. Następnie Miasto planuje wnieść ww. mienie aportem do nowopowstałej
    spółki prawa handlowego w zamian za udziały w tej spółce. Nowopowstała spółka prawa
    handlowego przejmie wszelkie należności i zobowiązania likwidowanej jednostki
                              1budżetowej - MOSiR oraz na podstawie art. 23 § 1 Kodeksu pracy przejmie wszystkich
    pracowników z likwidowanej jednostki budżetowej MOSiR. Nowopowstała spółka prawa
    handlowego będzie następcą prawnym MOSiR-u oraz będzie stanowić własność Miasta
    (Miasto będzie posiadać 100% udziałów w powstałej spółce). Ponadto MOSiR stanowi
    organizacyjnie wyodrębniony zespół składników materialnych i niematerialnych mogących
    stanowić niezależne przedsiębiorstwo. Na podstawie prowadzonej przez MOSiR ewidencji
    księgowej możliwe jest przyporządkowanie przychodów i kosztów oraz należności i
    zobowiązań do wyodrębnionej, prowadzonej przez MOSiR, działalności.
    Mając na uwadze powyższe, w ocenie Miasta, planowane przez Miasto wniesienie
    aportem opisanych w zdarzeniu przyszłym składników mienia Miasta (MOSiR) do
    nowoutworzonej spółki prawa handlowego będzie stanowiło transakcję zbycia
    przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części w rozumieniu art. 6 pkt 1 ustawy o VAT
    oraz będzie wyłączone z opodatkowania VAT (tj. nie będzie podlegać opodatkowaniu VAT).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
        Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
        podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
        kraju.
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
        Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
        oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Jak stanowi art. 2 pkt 22 ustawy:
        Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to
        odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju,
        eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
        Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
        przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1
    ustawy, podlega opodatkowaniu. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu musi być
    wykonana przez podatnika.

    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
        Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
        prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
        której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
        Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
        lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
        rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
        gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
        towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
        zarobkowych.
    Natomiast, jak stanowi art. 15 ust. 6 ustawy:
        Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów
        obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi
        przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem
        czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Jednocześnie przepis art. 6 ustawy wskazuje na wyłączenia określonych czynności spod
    zakresu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Są w nim wskazane czynności,
    które co do zasady należą do grupy czynności podlegających opodatkowaniu, mieszczące
    się w zakresie odpłatnej dostawy towarów czy też odpłatnego świadczenia usług, z uwagi
    jednak na stosowne wyłączenie, czynności te nie podlegają opodatkowaniu.
    I tak, na mocy art. 6 pkt 1 ustawy:
        Przepisów ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub
        zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
    Termin „transakcja zbycia” należy rozumieć w sposób zbliżony do pojęcia „dostawy
    towarów” w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy, tzn. „zbycie” obejmuje wszelkie czynności, w
    ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania przedmiotem jak
    właściciel, np. sprzedaż, zamianę, darowiznę, nieodpłatne przekazanie, przeniesienie
    własności w formie wkładu niepieniężnego, czyli aportu. Zbycie przedsiębiorstwa podlega
    zasadzie swobody umów, a więc może nastąpić na podstawie każdej czynności
    rozporządzającej.
    Podkreślenia wymaga, że ze względu na szczególny charakter przepisu art. 6 pkt 1 ustawy
    o podatku VAT, winien on być interpretowany ściśle, co oznacza, że ma zastosowanie
    wyłącznie w przypadku zbycia (a zatem wszelkich czynności, w ramach których następuje
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel) przedsiębiorstwa (w
    rozumieniu Kodeksu cywilnego) lub zorganizowanej jego części, zdefiniowanej w art. 2 pkt
    27e ustawy.
    Należy zauważyć, że powyższa regulacja stanowi implementację art. 19 Dyrektywy 2006
    /112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
    dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11 grudnia 2006 r. str. 1 ze zm.), zgodnie z którym w
    przypadku przekazania, odpłatnie lub nieodpłatnie lub jako aportu do spółki całości lub
    części majątku, państwa członkowskie mogą uznać, że dostawa towarów nie miała miejsca
    i że w takim przypadku osoba, której przekazano towary, będzie traktowana jako następca
    prawny przekazującego. W przypadkach gdy odbiorca nie podlega w pełni opodatkowaniu,
    państwa członkowskie mogą przedsięwziąć środki niezbędne w celu uniknięcia zakłóceń
    konkurencji. Mogą także przyjąć wszelkie niezbędne środki, aby zapobiec uchylaniu się od
    opodatkowania lub unikaniu opodatkowania poprzez wykorzystanie przepisów
    niniejszego artykułu.

    Z powyższego przepisu wynika, że wprowadza on, tak samo jak ma to miejsce w ustawie o
    podatku od towarów i usług, możliwość wyłączenia z zakresu opodatkowania przekazania
    całości lub części majątku przedsiębiorstwa.
    Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie definiują terminu „przedsiębiorstwo”.
    Zatem dla celów określenia zakresu pojęcia „przedsiębiorstwo” należy odwołać się do
                  1regulacji zawartej w art. 55 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 1071), który stanowi, że:
        Przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i
        materialnych przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej.
        Obejmuje ono w szczególności:
        1) oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części
        (nazwa przedsiębiorstwa);
        2) własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów
        i wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości;
        3) prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości
        oraz prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych
        stosunków prawnych;
        4) wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne;
        5) koncesje, licencje i zezwolenia;
        6) patenty i inne prawa własności przemysłowej;
        7) majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne;
        8) tajemnice przedsiębiorstwa;
        9) księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
                    2Należy wskazać również art. 55 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym:
        Czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko, co
        wchodzi w skład przedsiębiorstwa, chyba że co innego wynika z treści czynności
        prawnej albo z przepisów szczególnych.
    Przedsiębiorstwo, jako przedmiot zbycia, musi stanowić całość pod względem
    organizacyjnym i funkcjonalnym, co oznacza, że najistotniejsze dla badanej kwestii jest
    ustalenie, czy przenoszony majątek stanowi na tyle zorganizowany kompleks praw,
    obowiązków i rzeczy, że zdolny jest do realizacji zadań gospodarczych przypisywanych
    przedsiębiorstwu. Przedsiębiorstwo, w rozumieniu powyższego przepisu, powinno więc
    łączyć mienie w funkcjonalnie zorganizowane przedsięwzięcie gospodarcze, a nie tylko
    stanowić zgromadzone niematerialne i materialne składniki stanowiące sobą
    przedsiębiorstwo w przedstawionym znaczeniu przedmiotowym. Organizacyjna i
    funkcjonalna istota przedsiębiorstwa kreuje powstanie samodzielnego podmiotu
    gospodarczego, zdolnego do funkcjonowania w obrocie na niezmienionych zasadach,
                            1pomimo jego zbycia. Ponadto, przepis art. 55 Kodeksu cywilnego wskazuje, że
    przedsiębiorstwo jest „zespołem składników”. Pojęcie zespół (a nie zbiór) zakłada istnienie
    pewnego poziomu powiązań organizacyjnych pomiędzy składnikami przedsiębiorstwa.
    Zgodnie natomiast z art. 2 pkt 27e ustawy:
        Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o zorganizowanej części przedsiębiorstwa
        – rozumie się przez to organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym
        przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym
        zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych,
        który zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie
        realizujące te zadania.

    Zorganizowana część przedsiębiorstwa, jako przedmiot zbycia, musi zatem stanowić
    całość pod względem organizacyjnym i funkcjonalnym, co oznacza, że najistotniejsze dla
    przedmiotowego zagadnienia jest ustalenie, czy przenoszony majątek stanowi na tyle
    zorganizowany kompleks praw, obowiązków i rzeczy, że zdolny jest do realizacji zadań
    gospodarczych przypisywanych przedsiębiorstwu.
    Podstawowym wymogiem dla uznania, że transakcja dotyczy zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa jest więc to, aby obejmowała ona zespół składników materialnych i
    niematerialnych (w tym zobowiązań). Kolejnym warunkiem jest wydzielenie tego zespołu
    w istniejącym przedsiębiorstwie. Wydzielenie to ma zachodzić na trzech płaszczyznach:
    organizacyjnej, finansowej i funkcjonalnej (przeznaczenie do realizacji określonych zadań
    gospodarczych).
    Wyodrębnienie organizacyjne oznacza, że zorganizowana część przedsiębiorstwa ma
    swoje miejsce w strukturze organizacyjnej podatnika jako dział, wydział, oddział itp. Przy
    czym, w doktrynie zwraca się uwagę, że organizacyjne wyodrębnienie powinno być
    dokonane na bazie statutu, regulaminu lub innego aktu o podobnym charakterze.
    Organizacyjny aspekt wyodrębnienia oznacza, że składniki tworzące „część
    przedsiębiorstwa” powinny posiadać cechę zorganizowania. Cecha ta powinna
    występować w „istniejącym przedsiębiorstwie”, a więc w ramach prowadzonej działalności
    i dotyczyć określonego zespołu składników tworzących część tego przedsiębiorstwa.
    Wyodrębnienie finansowe nie oznacza samodzielności finansowej, ale sytuację, w której
    przez odpowiednią ewidencję zdarzeń gospodarczych możliwe jest przyporządkowanie
    przychodów i kosztów oraz należności i zobowiązań do zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa.
    Natomiast wyodrębnienie funkcjonalne należy rozumieć jako przeznaczenie do realizacji
    określonych zadań gospodarczych. Zorganizowana część przedsiębiorstwa musi stanowić
    funkcjonalnie odrębną całość – obejmować elementy niezbędne do samodzielnego
    prowadzenia działań gospodarczych, którym służy w strukturze przedsiębiorstwa. Aby
    zatem część mienia przedsiębiorstwa mogła być uznana za jego zorganizowaną część,
    musi ona – obiektywnie oceniając – posiadać potencjalną zdolność do funkcjonowania
    jako samodzielny podmiot gospodarczy. Składniki majątkowe materialne i niematerialne
    wchodzące w skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa muszą zatem umożliwić
    nabywcy podjęcie działalności gospodarczej w ramach odrębnego przedsiębiorstwa.
    Ponadto, wymagane jest, aby zorganizowana część przedsiębiorstwa mogła stanowić
    potencjalnie niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące zadania gospodarcze,
    których realizacji służy w istniejącym przedsiębiorstwie. Powyższe oznacza, że przez
    zorganizowaną część przedsiębiorstwa można rozumieć wyłącznie tę część
    przedsiębiorstwa, która jest przede wszystkim wyodrębniona organizacyjnie, ale także
    posiada wewnętrzną samodzielność finansową.
    W związku z powyższym, w rozumieniu przepisów podatkowych, aby określony zespół
    składników majątkowych mógł zostać zakwalifikowany jako zorganizowana część
    przedsiębiorstwa, nie jest wystarczające jakiekolwiek zorganizowanie masy majątkowej,
    ale musi się ona odznaczać pełną odrębnością niezbędną do samodzielnego
    funkcjonowania w obrocie gospodarczym.
    Zorganizowaną część przedsiębiorstwa tworzą więc składniki, będące we wzajemnych
    relacjach, takich by można było mówić o nich jako o zespole, a nie o zbiorze
    przypadkowych elementów, których jedyną cechą wspólną jest własność jednego
    podmiotu gospodarczego.
    Reasumując, na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług mamy do czynienia z
    zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa, jeżeli spełnione są łącznie następujące
    przesłanki:
    1) istnieje zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania;

    2) zespół ten jest organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym
      przedsiębiorstwie;
    3) składniki te przeznaczone są do realizacji określonych zadań gospodarczych;
    4) zespół tych składników mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie
      realizujące ww. zadania gospodarcze.
    Brak zaistnienia którejkolwiek z omawianych powyżej przesłanek wyklucza uznanie
    zespołu składników majątkowych przedsiębiorstwa za jego zorganizowaną część w
    rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy.
    Ponadto, przy ocenie czy składniki majątku powinny być uznane za zorganizowaną część
    przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 2 pkt 27e ustawy uwzględnić należy następujące
    okoliczności:
    - zamiar kontynuowania przez nabywcę działalności prowadzonej dotychczas przez
      zbywcę przy pomocy składników majątkowych będących przedmiotem transakcji oraz
    - faktyczną możliwość kontynuowania tej działalności w oparciu o składniki będące
      przedmiotem transakcji.
    Wskazanej oceny należy dokonać na moment przeprowadzenia transakcji. Tym samym, w
    przypadku, gdy konieczne dla kontynuowania działalności gospodarczej jest angażowanie
    przez nabywcę innych składników majątku, które nie są przedmiotem transakcji lub
    podejmowanie dodatkowych działań, brak jest możliwości stwierdzenia, że w danym
    przypadku zespół składników majątkowych stanowi przedsiębiorstwo lub zorganizowaną
    część przedsiębiorstwa.
    Aby zatem ocenić czy w danej, konkretnej sytuacji mamy do czynienia ze zbyciem
    zorganizowanej części przedsiębiorstwa, należy dokładnie przeanalizować zarówno to
    jakie składniki majątku będą przedmiotem transakcji, ale także czy istniejące między nimi
    funkcjonalne zależności pozwolą na kontynuowanie działalności zbywanej zorganizowanej
    części przedsiębiorstwa. Przy dokonaniu tej analizy pomocne, a czasami nawet niezbędne
    mogą okazać się orzeczenia TSUE.
    W zakresie braku obowiązku opodatkowania czynności zbycia przedsiębiorstwa lub jego
    zorganizowanej części wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w
    wyroku z 27 listopada 2003 r. sprawa C-497/01, Zita Modes Sarl, w którym stwierdził, że
    celem ww. opcji jest uproszczenie rozliczeń związanych z przeniesieniem majątku
    przedsiębiorstwa lub jego części, bądź wniesieniem ich aportem. W wyroku tym przyjęto,
    że jeżeli państwo członkowskie wprowadziło do swojego systemu VAT opcję zawartą w
    pierwszym zdaniu art. 5 ust. 8 Szóstej Dyrektywy uznając, że w przypadku wydania całości
    majątku nie ma miejsca dostawa towarów w rozumieniu regulacji VAT, to zasada ta ma
    zastosowanie – nie wyłączając możliwości ograniczenia jej stosowania do okoliczności
    zawartych w zdaniu drugim tego samego paragrafu – do każdego wydania
    przedsiębiorstwa lub samodzielnej części przedsiębiorstwa, włączając składniki materialne
    i niematerialne, które łącznie stanowią przedsiębiorstwo lub część przedsiębiorstwa,
    mogącego samodzielnie prowadzić działalność gospodarczą. Nabywca musi jednak
    wyrazić zamiar dalszego prowadzenia nabytego przedsiębiorstwa lub jego części, a nie
    jego bezpośredniej likwidacji i sprzedaży zapasów. TSUE wskazał, że biorąc pod uwagę cel
    dyrektywy, pojęcia w niej użyte powinny być interpretowane w sposób jednolity i
    niezależny (autonomiczny), uwzględniając kontekst i cel regulacji. W wyroku tym,
    dokonując wykładni funkcjonalnej art. 5 ust. 8 Szóstej Dyrektywy, TSUE uznał, że celem
    wyłączenia zbycia przedsiębiorstwa z opodatkowania jest zapewnienie neutralności
    podatkowej takiej czynności, która obciążając stronę istotnym zobowiązaniem
    podatkowym i tak rodziłaby prawo do odliczenia lub zwrotu podatku naliczonego.
    Trybunał podkreślił, że przeniesienie, o jakim mowa w art. 19 Dyrektywy 2006/112/WE,

    dotyczy między innymi części przedsiębiorstwa, a istotne znaczenie ma funkcjonalne
    powiązanie składników majątkowych umożliwiające realizację określonego zadania
    gospodarczego.
    W wyroku z 10 listopada 2011 r., w sprawie C-444/10 Finanzamt Ludenscheid przeciwko
    Christel Schriever, TSUE wywiódł, że regulacja art. 5 (8) VI Dyrektywy Rady (obecnie art. 19
    Dyrektywy 112) obejmuje przekazanie przedsiębiorstwa lub jego samodzielnej części, w
    tym składników materialnych i ewentualnie niematerialnych, łącznie składających się na
    przedsiębiorstwo lub część przedsiębiorstwa zdolną prowadzić samodzielną działalność
    gospodarczą, nie obejmuje natomiast samego zbycia towarów, jak sprzedaż zapasu
    produktów. Jak wskazuje Trybunał, stwierdzenie, że nastąpiło przekazanie
    przedsiębiorstwa lub jego samodzielnej części w rozumieniu art. 19 Dyrektywy 112,
    wymaga, by całość przekazanych składników pozwalała na prowadzenie samodzielnej
    działalności gospodarczej. W wyroku tym Trybunał wywiódł, że jeżeli działalność
    gospodarcza tego nie wymaga, przedmiotem zbycia nie muszą być wszystkie składniki z
    nią związane, aby czynność ta wyłączona była z opodatkowania na podstawie art. 5 ust. 8
    Szóstej Dyrektywy. Trybunał uznał również, że regulacja art. 19 Dyrektywy 112 może
    znaleźć zastosowanie także w sytuacji przekazania aktywów przedsiębiorstwa bez prawa
    własności nieruchomości, jeżeli działalność gospodarcza nie wymaga użytkowania
    konkretnych pomieszczeń lub pomieszczeń wyposażonych w stałe instalacje konieczne do
    jej prowadzenia. Oznacza to, zdaniem TSUE, że wspomniany przepis obejmuje również
    sytuacje, w których lokal handlowy zostanie udostępniony nabywcy w drodze dzierżawy
    lub jeżeli nabywca dysponuje odpowiednią nieruchomością, do której może przenieść
    całość przejętych aktywów i gdzie może kontynuować działalność gospodarczą.
    Doprowadziło to Trybunał do wniosku, że: „przeniesienie własności zapasu towarów oraz
    wyposażenia sklepu z jednoczesnym oddaniem nabywcy w dzierżawę lokalu handlowego
    na podstawie umowy na czas nieoznaczony, ale możliwej do rozwiązania przez każdą ze
    stron z zachowaniem krótkiego terminu wypowiedzenia, stanowi przekazanie całości lub
    części aktywów w rozumieniu tego przepisu, pod warunkiem iż przekazane aktywa są
    wystarczające do prowadzenia przez nabywcę w sposób trwały samodzielnej działalności
    gospodarczej”.
    Jak już wyjaśniono, zorganizowaną część przedsiębiorstwa tworzą składniki, będące we
    wzajemnych relacjach, takich, by można było mówić o nich jak o zespole, a nie o zbiorze
    przypadkowych elementów, których jedyną cechą wspólną jest własność jednego
    podmiotu gospodarczego. Oznacza to, że zorganizowana część przedsiębiorstwa nie jest
    sumą poszczególnych składników, przy pomocy których będzie można prowadzić odrębny
    zakład, lecz zorganizowanym zespołem tych składników, przy czym punktem odniesienia
    jest tutaj rola, jaką składniki majątkowe odgrywają w funkcjonowaniu przedsiębiorstwa w
    momencie przekazania określonych składników majątkowych (na ile stanowią w nim w
    tym momencie wyodrębnioną organizacyjnie i funkcjonalnie całość).
    Zaznaczenia wymaga, że definicja zorganizowanej części przedsiębiorstwa zawarta w
    przepisie art. 2 pkt 27e ustawy, nie jest definicją samoistną, lecz należy rozpatrywać ją m.
    in. w kontekście uregulowań art. 6 pkt 1 ustawy, który wyłącza z opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług zbycie składników majątkowych i niemajątkowych
    uprzednio wyodrębnionych organizacyjnie i finansowo w istniejącym przedsiębiorstwie,
    przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, nie dotyczy zaś zbycia
    poszczególnych składników majątkowych przedsiębiorstwa.
    O tym, czy nastąpiło zbycie zorganizowanej części przedsiębiorstwa decydują
    każdorazowo okoliczności faktyczne związane z konkretną transakcją. Podatnik
    obowiązany jest do prawidłowego określenia przedmiotu opodatkowania, co wiąże się z
    koniecznością prawidłowego zdefiniowania dokonywanej czynności.
    Wskazać należy, że w myśl art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach
    publicznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1530 ze zm.), zwanej dalej ustawą o finansach
    publicznych:

        Jednostki budżetowe, z zastrzeżeniem odrębnych ustaw, tworzą, łączą i likwidują:
        1) ministrowie, kierownicy urzędów centralnych, wojewodowie oraz inne organy
        działające na podstawie odrębnych ustaw - państwowe jednostki budżetowe;
        2) organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego - gminne, powiatowe
        lub wojewódzkie jednostki budżetowe.
    Zgodnie z art. 12 ust. 2 ustawy o finansach publicznych:
        Tworząc jednostkę budżetową, organ, o którym mowa w ust. 1, nadaje jej statut,
        chyba że odrębne ustawy stanowią inaczej, oraz określa mienie przekazywane tej
        jednostce w zarząd.
    Art. 12 ust. 3 ustawy o finansach publicznych stanowi, że:
        Likwidując jednostkę budżetową, organ, o którym mowa w ust. 1, określa
        przeznaczenie mienia znajdującego się w zarządzie tej jednostki, z zastrzeżeniem
        ust. 7. W przypadku państwowej jednostki budżetowej decyzja o przeznaczeniu
        tego mienia jest podejmowana w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
        aktywów państwowych.
    Na podstawie art. 12 ust. 4 ustawy o finansach publicznych:
        Z zastrzeżeniem ust. 7, należności i zobowiązania likwidowanej:
        1) państwowej jednostki budżetowej - przejmuje organ, który podjął decyzję o
        likwidacji;
        2) gminnej, powiatowej lub wojewódzkiej jednostki budżetowej - przejmuje urząd
        odpowiedniej jednostki samorządu terytorialnego.
    Stosownie do art. 12 ust. 5 ustawy o finansach publicznych:
        Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do łączenia jednostek budżetowych.
    W myśl art. 12 ust. 6 ustawy o finansach publicznych:
        Likwidując jednostkę budżetową, organ, o którym mowa w ust. 1, może
        postanowić o utworzeniu jednostki o innej formie organizacyjno-prawnej.
    Zgodnie z art. 12 ust. 7 ustawy o finansach publicznych:
        W przypadku, o którym mowa w ust. 6, organ może również zdecydować o
        przejęciu należności i zobowiązań likwidowanej jednostki budżetowej przez nowo
        utworzoną jednostkę.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od
    towarów i usług. Wykonują Państwo zadania własne, do których stosownie do art. 7 ust. 1
    pkt 10 ustawy o samorządzie gminnym, należą zadania w zakresie m.in. kultury fizycznej i
    turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych. Na terenie Miasta
    funkcjonuje MOSiR. MOSiR jest jednostką budżetową Miasta, zatem nie stanowi
    odrębnego do Miasta podatnika VAT. MOSiR wykonuje zadania własne Miasta, w
    szczególności zadania z zakresu sportu i rekreacji.
    W ramach prowadzonej przez siebie działalności w zakresie sportu i rekreacji MOSiR
    zarządza następującymi obiektami (własnymi lub oddanymi przez Miasto MOSiR-owi w
    tzw. trwały zarząd lub użyczenie):
    – (...) Park Rozrywki (....);
    – Kryta Pływalnia (...);
    – Ośrodek Rekreacyjny (...)
    – Stadion Miejski wraz z boiskiem treningowym (...);
    – Lodowisko Miejskie.

    Ponadto MOSiR zarządza funkcjonowaniem sceny mobilnej.
    Rozważają Państwo zmianę modelu zarządzania ww. obiektami związanymi z działalnością
    rekreacyjno-sportową poprzez przekształcenie jednostki budżetowej - MOSiR w spółkę
    prawa handlowego, która zarządzałaby samodzielnie ww. obiektami i prowadziła
    działalność gospodarczą związaną ze sportem i rekreacją.
    Chcąc dokonać „przekształcenia” jednostki budżetowej w spółkę prawa handlowego,
    dokonają Państwo tzw. przekształcenia poprzez likwidację. Polega to na zlikwidowaniu
    obecnie funkcjonującej jednostki budżetowej - MOSiR i utworzeniu w jej miejsce nowej
    spółki prawa handlowego - spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.
    W celu likwidacji jednostki budżetowej MOSiR oraz utworzenia spółki prawa handlowego,
    podejmują Państwo w tym zakresie stosowną uchwałę. Jednocześnie z uwagi na likwidację
    jednostki budżetowej, składniki majątkowe likwidowanej jednostki budżetowej MOSiR
    staną się chwilowo składnikami mienia Miasta - Urzędu Miasta (...). Następnie planują
    Państwo wnieść ww. mienie aportem do nowopowstałej spółki prawa handlowego w
    zamian za udziały w tej spółce. Nowopowstała spółka prawa handlowego przejmie
    wszelkie należności i zobowiązania likwidowanej jednostki budżetowej - MOSiR oraz na
              1podstawie art. 23 § 1 ustawy Kodeks pracy przejmie wszystkich pracowników z
    likwidowanej jednostki budżetowej MOSiR Nowopowstała spółka prawa handlowego
    będzie następcą prawnym MOSiR-u oraz będzie stanowić własność Miasta (Miasto będzie
    posiadać 100% udziałów w powstałej spółce).
    Ponadto wskazują Państwo, że MOSiR stanowi organizacyjnie wyodrębniony zespół
    składników materialnych i niematerialnych mogących stanowić niezależne
    przedsiębiorstwo. Na podstawie prowadzonej przez MOSiR ewidencji księgowej możliwe
    jest przyporządkowanie przychodów i kosztów oraz należności i zobowiązań do
    wyodrębnionej, prowadzonej przez MOSiR, działalności.
    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii uznania, czy planowane przez Miasto wniesienie
    aportem opisanych w zdarzeniu przyszłym składników mienia Miasta (MOSiR) do
    nowoutworzonej spółki prawa handlowego będzie stanowiło transakcję zbycia
    przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części w rozumieniu art. 6 pkt 1 ustawy o VAT i
    w związku z będzie podlegało wyłączeniu z opodatkowania VAT.
    Z wyłączenia stosowania przepisów ustawy korzysta przekazanie przedsiębiorstwa lub
    jego zorganizowanej części, w tym dóbr materialnych oraz ewentualnie elementów
    niematerialnych, które razem tworzą przedsiębiorstwo lub jego część zdolne do
    prowadzenia niezależnej działalności gospodarczej. Nabywca musi jednakże mieć na celu
    prowadzenie przekazanego przedsiębiorstwa lub jego części, a nie jedynie
    natychmiastową likwidację danej działalności lub sprzedanie zapasów zasobów, jeśli
    istnieją.
    Na tę ostatnią okoliczność, czyli przydatność zespołu składników do prowadzenia
    (kontynuowania) działalności przez nabywcę, zwrócił uwagę TSUE w wyroku C-408/98
    (Abbey National Plc), podzielając opinię Rzecznika Generalnego z 13 kwietnia 2000 r., który
    stwierdził, iż „rozwiązanie przyjęte w Zjednoczonym Królestwie wydaje się rozsądne: gdy
    aktywa stanowiące część przedsiębiorstwa zdolną do odrębnego funkcjonowania są
    zbywane w taki sposób, że sprzedana część kontynuuje swoją działalność, ma
    zastosowanie opcja, z której Zjednoczone Królestwo skorzystało na mocy art. 5 (8) VI
    Dyrektywy i uznaje się, że nie nastąpiła dostawa towarów”.
    Sformułowanie zawarte w art. 6 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym przepisów ustawy nie
    stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa, należy w aspekcie art. 19 Dyrektywy 2006/112/WE, rozumieć w sposób
    funkcjonalny, a nie tylko werbalny, tzn. analizując, czy dany zespół aktywów, który jest
    przedmiotem zbycia, pozwala na prowadzenie i służy w sposób trwały prowadzeniu
    samodzielnej działalności gospodarczej nabywcy, realizowanej uprzednio w

    przedsiębiorstwie zbywcy. Zbycie przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części w
    rozumieniu art. 6 pkt 1 ustawy, ma miejsce wówczas, gdy cały majątek przedsiębiorstwa
    lub jego zorganizowana część przechodzi na własność nabywcy, który kontynuuje
    działalność gospodarczą zbywcy.
    Jak już wyjaśniono, zorganizowaną część przedsiębiorstwa tworzą składniki, będące we
    wzajemnych relacjach, takich by można było mówić o nich jak o zespole, a nie o zbiorze
    przypadkowych elementów, których jedyną cechą wspólną jest własność jednego
    podmiotu gospodarczego. Oznacza to, że zorganizowana część przedsiębiorstwa nie jest
    sumą poszczególnych składników, przy pomocy których będzie można prowadzić odrębny
    zakład, lecz zorganizowanym zespołem tych składników, przy czym punktem odniesienia
    jest tutaj rola, jaką składniki majątkowe odgrywają w funkcjonowaniu przedsiębiorstwa w
    momencie przekazania określonych składników majątkowych (na ile stanowią w nim w
    tym momencie, wyodrębnioną organizacyjnie i funkcjonalnie całość).
    W odniesieniu do wskazanych przez Państwa wątpliwości należy w pierwszej kolejności
    wskazać, że Miasto realizując zadania wynikające z zapisów ustawy z dnia 8 marca 1990 r.
    o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1153) może prowadzić działalność
    gospodarczą w różnym zakresie, a nie jedynie w zakresie usług realizowanych dotychczas
    przez MOSiR. Uwzględnienie powyższego prowadzi do wniosku, że przedsiębiorstwo w
              1rozumieniu art. 55 Kodeksu cywilnego w przypadku Miasta stanowią wszystkie składniki
    majątkowe i niemajątkowe związane z całokształtem prowadzonej przez Miasto
    działalności gospodarczej.
    W związku z tym, że przedmiotem przeniesienia majątku – jak wynika z treści wniosku –
    jest mienie, którym do tej pory dysponował MOSiR w celu realizacji swoich zadań,
                                          1przedmiotem zbycia nie będzie przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 55 Kodeksu
    cywilnego.
    Przedstawione we wniosku okoliczności wskazują, że opisany zespół składników
    materialnych i niematerialnych cechuje się wyodrębnieniem finansowym, organizacyjnym
    oraz funkcjonalnym.
    Z treści wniosku wynika, że MOSiR jest wydzielony w strukturze Gminy – funkcjonuje w
    formie samorządowej jednostki budżetowej. Ponadto wskazali Państwo, że MOSiR
    stanowi organizacyjnie wyodrębniony zespół składników materialnych i niematerialnych
    mogących stanowić niezależne przedsiębiorstwo. Powyższe wynika z faktu, że MOSiR
    funkcjonuje w oparciu o własny statut – opracowany i przyjęty wyłącznie dla MOSiR-u.
    MOSiR posiada zatrudnionych pracowników. MOSiR dysponuje licznym majątkiem, tj.
    wieloma obiektami (własnymi lub oddanymi przez Miasto MOSiR-owi w tzw. trwały zarząd
    lub użyczenie). W ramach prowadzonej przez siebie działalności w zakresie sportu i
    rekreacji MOSiR zarządza tymi obiektami.
    MOSiR będzie wyodrębniony pod względem finansowym, bowiem – jak Państwo wskazali
    – na podstawie prowadzonej przez MOSiR ewidencji księgowej możliwe jest
    przyporządkowanie przychodów i kosztów oraz należności i zobowiązań do
    wyodrębnionej, prowadzonej przez MOSiR, działalności.
    MOSiR jest wyodrębniony również pod względem funkcjonalnym – MOSiR wykonuje
    zadania własne Miasta, w szczególności zadania z zakresu sportu i rekreacji. Statut MOSiR-
    u szczegółowo reguluje co należy do podstawowej działalności MOSiR-u.
    Wskazali Państwo również, że MOSiR stanowi organizacyjnie wyodrębniony zespół
    składników materialnych i niematerialnych mogących stanowić niezależne
    przedsiębiorstwo. Nowopowstała spółka prawa handlowego przejmie wszelkie należności
                                                  1i zobowiązania likwidowanej jednostki budżetowej - MOSiR oraz na podstawie art. 23 § 1
    Kodeksu pracy przejmie wszystkich pracowników z likwidowanej jednostki budżetowej
    MOSiR. Nowopowstała spółka prawa handlowego będzie następcą prawnym MOSiR-u.

    Zatem przy pomocy mienia likwidowanego MOSiR-u, będącego przedmiotem aportu do
    nowoutworzonej spółki, będzie możliwe kontynuowanie działalności w takim zakresie, w
    jakim w oparciu o te składniki prowadzi likwidowany MOSiR, bez angażowania innych
    składników spółki bądź podejmowania dodatkowych działań faktycznych i prawnych.
    Spółka przejmie cały majątek dotychczas wykorzystywany przez MOSiR na potrzeby
    prowadzenia działalności, pracowników MOSiR-u, jak również należności i zobowiązania
    likwidowanej jednostki budżetowej – MOSiR. Spółka będzie prowadziła działalność w takim
    samym zakresie jak MOSiR – będzie zarządzać samodzielnie obiektami zarządzanymi
    obecnie przez MOSiR i prowadzić działalność gospodarczą związaną ze sportem i
    rekreacją.
    Analiza zaprezentowanego opisu sprawy w kontekście przytoczonych regulacji prawnych
    oraz orzecznictwa TSUE, prowadzi do wniosku, że w opisanej sytuacji zostaną spełnione
    wszystkie wskazane przesłanki do uznania zespołu składników materialnych i
    niematerialnych przekazywanych do spółki komunalnej za zorganizowaną część
    przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 2 pkt 27e ustawy. Opisany we wniosku zespół
    składników materialnych i niematerialnych stanowi zespół składników materialnych i
    niematerialnych, który jest wyodrębniony organizacyjnie, funkcjonalnie i finansowo i może
    stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące konkretnie przypisane mu
    zadania, jednocześnie na bazie przekazanego majątku działalność ta będzie
    kontynuowana przez nowoutworzoną spółkę.
    W konsekwencji uznania przenoszonego majątku za zorganizowaną część
    przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy, czynność prawna polegająca na
    przekazaniu zorganizowanej części przedsiębiorstwa aportem do nowoutworzonej spółki,
    nie będzie podlegała przepisom ustawy o podatku od towarów i usług, na mocy art. 6 pkt
    1 ustawy.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 i 2 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dniu
    wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu
    faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we
    wniosku stanem faktycznym albo opisem zdarzenia przyszłego. Zainteresowany ponosi
    ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy
    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego
    podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku
    zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swą aktualność.
    Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).

    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny
        lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest
        elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
        decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
        praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.