Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.224.2025.1.BD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-26
Teza: Ustalenie, czy środki pieniężne otrzymywane przez
Wnioskodawcę od Przewoźnika w ramach systemu obsługi
rozliczeń związanych z uszkodzeniami w transporcie nie będą
stanowić dla Spółki przychodu podlegającego opodatkowaniu
podatkiem dochodowym oraz czy środki pieniężne wypłacane
przez Wnioskodawcę na rzecz Dealera w ramach systemu
obsługi rozliczeń związanych z uszkodzeniami w transporcie
stanowią wydatki, które nie mogą zostać przez Spółkę
zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
koszt-zwrot kosztów
odszkodowania
przychód-powstanie przychodu
towar
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia niestanowiące
przychodu-Zwrócone inne wydatki niezaliczone do
kosztów uzyskania przychodów
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
1
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 4-pkt 6a
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w
    zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Spółka jest polskim rezydentem podatkowym i podlega opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób prawnych w Polsce od całości swoich dochodów, bez względu na
    miejsce ich osiągania.
    Przedmiot przeważającej działalności Spółki ujawniony w Rejestrze Przedsiębiorców
    Krajowego Rejestru Sądowego to produkcja (...).
    Wnioskodawca należy do (...) grup (...) w Europie. Spółka prowadzi działalność
    gospodarczą w zakresie produkcji i sprzedaży (...). Wnioskodawca w ramach swojego
    modelu działalności m.in. sprzedaje wytworzone towary do dealerów za pośrednictwem
    dystrybutorów.
    (...)marca 2025 r. doszło do wpisu połączenia Spółki oraz spółki (...) sp. z o.o., KRS: (...), NIP:
    (...) (dalej: „A”). Połączenie nastąpiło w trybie art. 492 § 1 pkt 1 Kodeksu spółek handlowych
    poprzez przeniesienie całego majątku A (spółka przejmowana) na Wnioskodawcę (spółka
    przejmująca).
    A dotychczas pełniła funkcję agenta ds. rozliczeń (pośrednika) w razie wystąpienia
    uszkodzeń w procesie transportu nowych pojazdów (dalej: „Towar”) do dealera (dalej:
    „Dealer”). A działała na rzecz dystrybutora (...) Grupy (dalej: „Dystrybutor”), który do
    Dostaw realizowanych na rzecz Dealerów wykorzystywał podmioty trzecie – firmy
    transportowe (dalej: „Przewoźnik”).
    W konsekwencji połączenia Spółka przejęła również funkcje A dotyczące pośredniczenia w
    rozliczeniach szkód powstałych w transporcie pomiędzy Przewoźnikami i Dealerami.
    Spółka nie jest stroną umowy pomiędzy Dystrybutorem a Dealerem i nie świadczy usług
    spedycyjnych ani transportowych.
    Wnioskodawca odpowiada za:
    - kontakt z Dealerem w celu oszacowania szkody i kosztów naprawy,
    - zebranie całej dokumentacji związanej ze szkodą i naprawą,
    - kontakt z Przewoźnikiem, poinformowanie o koszcie szkody, dostarczenie dokumentacji,
    - przelanie środków pieniężnych Dealerom jako zwrot kosztów naprawy,
    - otrzymanie środków pieniężnych od Przewoźnika jako rekompensaty za szkodę,
    - skierowanie sprawy do organów egzekucyjnych, jeżeli Przewoźnik nie zwróci
      odszkodowania.

    Należy podkreślić, że Wnioskodawca nie odpowiada za samo dostarczenie Towaru do
    Dealera. Dostarczany Towar nie jest również własnością Wnioskodawcy.
    Wnioskodawca odpowiada natomiast za rozliczenie szkody transportowej, jeżeli taka się
    pojawi podczas dostarczania samochodu do Dealera.
    W razie wystąpienia uszkodzeń w procesie transportu Towarów Spółka będzie pełnić
    funkcję agenta ds. rozliczeń (pośrednika). W przypadku gdy dojdzie do uszkodzenia,
    Spółka ustala z Dealerem koszt naprawy Towaru. Proces rozliczeń odbywa się poprzez
    wystawianie not obciążeniowych. Dealer wystawia na rzecz Spółki notę obciążeniową w
    wysokości kosztów naprawy Towaru, a Spółka wystawia notę debetową na rzecz
    Przewoźnika w tej samej wysokości. Termin płatności wskazany na notach w obu
    przypadkach wynosi 30 dni.
    Mając na uwadze wcześniejszą praktykę i doświadczenia A, Wnioskodawca wskazuje, że
    mogą zdarzyć się sytuacje, w których przelew środków pieniężnych (zwrotu kosztów
    naprawy) od Przewoźnika do Wnioskodawcy będzie następować przed przelewem
    środków pieniężnych od Wnioskodawcy do Dealera. Jednak, w większości przypadków
    Wnioskodawca najpierw wypłaci środki pieniężne (zwrot kosztów naprawy) Dealerowi, a
    dopiero później otrzyma zwrot tych wydatków od Przewoźnika.
    Wnioskodawca podkreśla, że kwoty wynikające zarówno z not wystawianych przez
    Dealerów na jego rzecz, jak i z not wystawianych przez niego na rzecz Przewoźników będą
    w tej samej wysokości. Spółka nie będzie naliczać żadnej marży ani innego dodatkowego
    wynagrodzenia z tytułu pośredniczenia w transferze środków pieniężnych stanowiących
    zwrot kosztów naprawy.
    Powyżej opisana praktyka i działalność będzie kontynuowana przez Spółkę również w
    przyszłości.
    Co istotne, Wnioskodawca wskazuje, że prowadzi działalność gospodarczą na terenie
    specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie uzyskanego zezwolenia strefowego i w
    związku z tym korzysta ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób
    prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 Ustawy o CIT. Jednak, zakres działalności
    przejęty od A i objęty niniejszym wnioskiem nie wchodzi w zakres działalności
    gospodarczej wskazanej w zezwoleniu strefowym.
    Pytania
    1) Czy środki pieniężne (zwrot kosztów naprawy Towaru) otrzymywane przez
      Wnioskodawcę od Przewoźnika w ramach systemu obsługi rozliczeń związanych z
      uszkodzeniami w transporcie nie będą stanowić dla Spółki przychodu podlegającego
      opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych?
    2) Czy środki pieniężne (zwrot kosztów naprawy Towaru) wypłacane przez
      Wnioskodawcę na rzecz Dealera w ramach systemu obsługi rozliczeń związanych z
      uszkodzeniami w transporcie stanowią wydatki, które nie mogą zostać przez Spółkę
      zaliczone do kosztów uzyskania przychodów?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, w okolicznościach przedstawionych we wniosku, odpowiedź na
    pierwsze z pytań powinna brzmieć twierdząco, tj.:
    Ad 1.
    Środki pieniężne (zwrot kosztów naprawy Towaru) otrzymywane przez Wnioskodawcę od
    Przewoźnika w ramach systemu obsługi rozliczeń związanych z uszkodzeniami w
    transporcie nie będą stanowić dla Spółki przychodu podlegającego opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób prawnych.
    Zdaniem Wnioskodawcy, w okolicznościach przedstawionych we wniosku, odpowiedź na
    drugie z pytań powinna brzmieć twierdząco, tj.:

    Ad 2.
    Środki pieniężne (zwrot kosztów naprawy Towaru) wypłacane przez Wnioskodawcę na
    rzecz Dealera w ramach systemu obsługi rozliczeń związanych z uszkodzeniami w
    transporcie stanowią wydatki, które nie mogą zostać przez Spółkę zaliczone do kosztów
    uzyskania przychodów.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy.
    W zakresie pytania nr 1
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 Ustawy o CIT, przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz
    art. 14 Ustawy o CIT, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym
    również różnice kursowe. Ustawodawca nie wprowadził do Ustawy o CIT ogólnej,
    zamkniętej definicji przychodu podatkowego. Przykładowy katalog przychodów zawarty w
    art. 12 ust. 1 Ustawy o CIT nie jest wyczerpujący i ma charakter otwarty.
    W orzecznictwie sądów administracyjnych i praktyce organów podatkowych wskazuje się
    jednak, że aby zaliczyć dane przysporzenie majątkowe do przychodów danego podmiotu,
    musi ono posiadać przymiot trwałości i definitywności – nie wystarczy, że jedynie
    formalnie stanowi ono pewne przysporzenie na rzecz podmiotu, który je uzyskuje.
    Oznacza to, że musi ono w sposób ostateczny faktycznie powiększyć aktywa podatnika,
    ewentualnie trwale zmniejszyć jego zobowiązania. Jak wskazał przykładowo NSA w wyroku
    z dnia 16 marca 2022 r. sygn. akt II FSK 1695/19: „Przychodem jest tylko takie
    przysporzenie majątkowe, które ma charakter trwały (definitywny), a przez to - prawnie
    uchwytny”.
    Wnioskodawca wskazuje, że środki pieniężne (zwrot kosztów naprawy Towaru)
    otrzymywane od Przewoźnika w ramach systemu obsługi rozliczeń związanych z
    uszkodzeniami w transporcie nie posiadają przymiotu trwałości i definitywności. Spółka
    jest zobowiązana do następczej wypłaty tych środków pieniężnych na rzecz innego
    podmiotu – Dealera w takiej samej wysokości. Wnioskodawca nie będzie uzyskiwać więc
    żadnego rzeczywistego, definitywnego i bezwarunkowego przysporzenia majątkowego.
    Wnioskodawca zaznacza, że w jego ocenie nie ma znaczenia kolejność przepływów
    pieniężnych, tj. czy najpierw Spółka otrzyma środki pieniężne od Przewoźnika i przekaże je
    Dealerowi, czy najpierw wypłaci środki pieniężne na rzecz Dealera, a następnie otrzyma je
    od Przewoźnika. Należy bowiem podkreślić, że w obu przypadkach bilans ekonomiczny
    dokonanego rozliczenia będzie dla Spółki neutralny – nie zwiększą się ani jej aktywa ani
    nie zmniejszą się jej pasywa.
    W ocenie Wnioskodawcy pełni on rolę zbliżoną do pośrednika/powiernika środków
    pieniężnych, którego zadaniem jest jedynie techniczne i logistyczne usprawnienie procesu
    uzyskiwania zwrotu kosztów naprawy Towarów przez Dealerów. Nie będzie dochodzić do
    sytuacji, w której Wnioskodawca będzie wypłacał na rzecz Dealerów środki z innego tytułu
    i w innej wysokości niż te, które będzie otrzymywać od Przewoźników.
    W związku z tym, w ocenie Spółki już z wyżej przedstawionych powodów nie można
    twierdzić, że otrzymywanie przez Wnioskodawcę środków pieniężnych od Przewoźnika w
    ramach systemu obsługi rozliczeń związanych z uszkodzeniami w transporcie będzie
    stanowić dla Spółki przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób prawnych.
    Ponadto, w art. 12 ust. 4 Ustawy o CIT wyliczono w sposób enumeratywny zdarzenia,
    które nie powodują powstania przychodu podatkowego. Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 6a
    Ustawy o CIT, do przychodów nie zalicza się zwróconych innych wydatków niezaliczonych
    do kosztów uzyskania przychodów.
    Jak wskazuje się w interpretacjach indywidualnych wydawanych przez Dyrektora KIS oraz
    w komentarzach doktryny, warunkiem możliwości zastosowania tego przepisu jest
    spełnienie dwóch poniższych warunków:

    1) wydatek musi zostać poniesiony przez podatnika, a następnie mu zwrócony; zwraca
      się uwagę, że wydatek poniesiony powinien być odpowiednikiem wydatku zwróconego,
    2) brak uprzedniego zaliczenia zwróconego wydatku do kosztów uzyskania przychodów.
    Ad 1)
    W ocenie Wnioskodawcy, środki pieniężne otrzymywane od Przewoźnika jako zwrot
    wydatków stanowią ten sam wydatek, który ponosi on na zwrot Dealerowi kosztów
    naprawy uszkodzonych w transporcie Towarów. Innymi słowy, wydatek poniesiony będzie
    odpowiednikiem wydatku otrzymanego.
    Wnioskodawca wskazuje, że jego odpowiedzialność wobec Dealerów, jak i roszczenie o
    zwrot środków wobec Przewoźnika opierać się będą na tym samym zdarzeniu faktycznym
    – powstaniu szkody w transporcie. Środki uzyskane przez Wnioskodawcę od Przewoźnika
    stanowić będą odpowiednik środków wypłaconych przez niego Dealerom. Wnioskodawca,
    jak wskazano wyżej, nie uzyskuje z tytułu uczestnictwa w ww. transakcjach żadnego
    wynagrodzenia. W szczególności nie jest naliczana marża. Środki otrzymane od
    Przewoźnika są dokładnie takiej samej wysokości, jak środki wypłacone Dealerowi.
    Warunek ten należy uznać za spełniony.
    Ad 2)
    W okolicznościach niniejszej sprawy przelewy/wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę na
    rzecz Dealerów nie spełniają definicji kosztu uzyskania przychodu z art. 15 ust. 1 Ustawy o
    CIT. Wydatki te ponoszone są jedynie przejściowo i są Wnioskodawcy zwracane. Stąd w
    ocenie Wnioskodawcy nie są one definitywne.
    Dodatkowo zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 22 Ustawy o CIT za koszt uzyskania przychodów nie
    uznaje się m.in. kar umownych i odszkodowań za wady dostarczonych towarów,
    wykonanych usług i robót oraz zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki
    w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług.
    W ocenie Wnioskodawcy, wydatki, które Wnioskodawca ponosi na rzecz Dealerów w
    związku z systemem obsługi rozliczeń związanych z uszkodzeniami w transporcie będą
    stanowić wydatki, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 22 Ustawy o CIT i w związku z tym
    nie będą zaliczane do kosztów uzyskania przychodów przez Spółkę.
    Spółka wskazuje, że szczegółowa argumentacja w tym zakresie zostanie przedstawiona w
    stanowisku własnym Wnioskodawcy co do pytania nr 2.
    Warunek ten również należy uznać za spełniony.
    W związku z powyższym, po stronie Spółki nie dojdzie do powstania przychodu
    podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.
    Powyższe stanowisko Spółki znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych
    wydawanych przez Dyrektora KIS, tj. przykładowo:
    - „W stanie faktycznym będącym przedmiotem niniejszego wniosku, Ubezpieczyciel,
      wypłacając odszkodowanie na rzecz Wnioskodawcy dokonuje zwrotu wydatków, jakie
      Wnioskodawca ponosi w celu odtworzenia stanu sprzed zajścia zdarzenia objętego
      ochroną ubezpieczeniową. W konsekwencji, na skutek wypłaty odszkodowania, Spółka
      nie uzyska żadnego przysporzenia majątkowego. Tym samym, w ocenie
      Wnioskodawcy, ewentualne kwoty wypłacone Spółce przez Ubezpieczyciela, które
      zgodnie z art. 16 ustawy o CIT nie mogły zostać zaliczone w ciężar kosztów uzyskania
      przychodów, na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 6a powołanej ustawy nie powinny
      stanowić dla Spółki przychodu podatkowego” (stanowisko własne wnioskodawcy,
      którego prawidłowość potwierdził Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 16
      maja 2023 r., znak: 0114-KDIP2-3.4010.270.2018.9.S/MC/SP po wyroku WSA w
      Warszawie z dnia 26 listopada 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 792/19 oraz wyroku NSA z
      dnia 29 listopada 2022 r., sygn. akt II FSK 726/20),

    - „Dodatkowo zgodnie z przedstawioną powyżej wykładnią przepisu art. 12 ust. 4 pkt 6a
      u.p.d.o.p. należy stwierdzić, że otrzymana przez Spółkę kwota w postaci
      odszkodowania (kary) od Dostawcy jest tym samym wydatkiem (a nie takim samym
      wydatkiem). który został uprzednio poniesiony przez Wnioskodawcę na zapłatę
      odszkodowania (kary) Kontrahentowi. Mając na względzie fakt, że zarówno
      odpowiedzialność Spółki względem klientów, jak i roszczenie regresowe wobec
      Dostawców będą opierać się na tożsamym stanie faktycznym (szkody u klienta) uznać
      należy, że odszkodowania (kary) uzyskiwane od Dostawców stanowią zwrot wydatków
      poniesionych przez Spółkę na rzecz klientów, przy czym wydatek poniesiony jest
      odpowiednikiem wydatku zwróconego, który u Wnioskodawcy nie stanowił kosztu
      uzyskania przychodu. Reasumując, otrzymany od Dostawcy zwrot wypłaconego przez
      Spółkę odszkodowania (kary) stosownie do powołanego wcześniej art. 12 ust. 4 pkt 6a
      u.p.d.o.p., nie będzie stanowił przychodu podatkowego” (interpretacja indywidualna
      Dyrektora KIS z dnia 1 marca 2018 r., znak: 0111-KDIB1-2.4010.483.2017.1.ANK).
    Podsumowując, w ocenie Spółki, środki pieniężne (zwrot kosztów naprawy Towaru)
    otrzymywane przez Wnioskodawcę od Przewoźnika w ramach systemu obsługi rozliczeń
    związanych z uszkodzeniami w transporcie nie będą stanowić dla Spółki przychodu
    podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.
    W zakresie pytania nr 2
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 Ustawy o CIT. W
    okolicznościach niniejszej sprawy przelewy/wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę na
    rzecz Dealerów nie spełniają definicji kosztu uzyskania przychodu z art. 15 ust. 1 Ustawy o
    CIT. Wydatki te ponoszone są jedynie przejściowo i są Wnioskodawcy zwracane. Stąd w
    ocenie Wnioskodawcy nie są one definitywne.
    Dodatkowo przepis zawarty w art. 16 ust. 1 Ustawy o CIT zawiera enumeratywną listę
    wydatków wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów, co oznacza, że każdy koszt
    dający się zakwalifikować do którejkolwiek z pozycji wymienionej na tej liście nie będzie
    mógł być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, nawet jeśli był poniesiony w celu
    osiągnięcia przychodów.
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 22 Ustawy o CIT za koszt uzyskania przychodów nie uznaje się
    m.in. kar umownych i odszkodowań za wady dostarczonych towarów, wykonanych usług i
    robót oraz zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad
    towarów albo wykonanych robót i usług.
    Wymienione w tym przepisie sytuacje, które nie pozwalają na zaliczenie wydatków do
    kosztów zyskania przychodu, obejmują szeroki katalog przypadków nienależytego
    wykonania zobowiązań. W praktyce interpretacyjnej organów podatkowych wskazuje się,
    że katalog odszkodowań z tytułu dostarczenia wadliwych towarów, czy usług, powinno się
    rozumieć w sposób szeroki – nie ogranicza się go do konkretnego sposobu
    odpowiedzialności za ryzyko.
    Z uwagi na brak w Ustawie o CIT definicji pojęcia „wadliwy”, należy odwołać się do
    wykładni językowej tego pojęcia. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego (źródło:
    https://sjp.pwn.pl/), „wadliwy” oznacza mający wady, wykazujący braki.
    W interpretacjach indywidualnych wydawanych przez Dyrektora KIS wskazuje się na
    szerokie rozumienie odszkodowań z tytułu wad dostarczonych towarów/wykonanych
    usług na gruncie Ustawy CIT:
    - „Z powyższych rozważań należy wyciągnąć wniosek, że cywilnoprawne rozumienie „wad
      wykonanych robót i usług” nie może znaleźć zastosowania dla rekonstrukcji normy
      prawnej wynikającej z art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o podatku dochodowym od osób
      prawnych, chociażby z tego względu, że odnosi się wyłącznie do niektórych umów

      rezultatu przewidzianych w KC. Tym samym, zgodnie z zasadą autonomii prawa
      podatkowego, należy przyjąć szersze rozumienie pojęcia „wadliwości wykonanych
      robót i usług”, które będzie mogło być zastosowane do wszelkich stosunków
      obligacyjnych wywołujących skutki podatkowe, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 22
      ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zatem, przepis art. 16 ust. 1 pkt
      22 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nakazuje wyłączyć z kosztów
      uzyskania przychodów wszelkie kary umowne i odszkodowania wypłacone z tytułu
      wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu
      towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót
      i usług, niezależnie od tego czy odpowiedzialność dłużnika, której wyrazem jest zapłata
      kary umownej/odszkodowania, została oparta na zasadzie winy czy na zasadzie
      ryzyka” (interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z dnia 27 września 2024 r., znak:
      0111-KDIB1-1.4010.342.2024.3.AW, tak także: interpretacja indywidualna Dyrektora
      KIS z dnia 8 stycznia 2025 r., znak: 0111-KDIB1-2.4010.567.2024.2.BD).
    Obowiązek zwrotu kosztów naprawy Towaru na rzecz Dealera jest konsekwencją
    wadliwego wykonania usługi polegającej na zapewnieniu, żeby dostarczany Towar został
    przetransportowany do Dealera bez uszkodzeń. Stąd przekazywane środki stanowić mogą
    karę umowną o której mowa w art. 16 ust. 1 pkt 22 Ustawy o CIT.
    W związku z tym, w ocenie Wnioskodawcy przepis art. 16 ust. 1 pkt 22 Ustawy o CIT
    znajduje zastosowanie również do zwrotu kosztów naprawy Towaru uszkodzonego w
    trakcie transportu na rzecz Dealera.
    Wnioskodawca co prawda nie odpowiada i nie będzie odpowiadał za sam transport
    Towaru (jak wskazano w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego), nie zmienia to
    jednak charakteru wypłacanych kar. Kwoty wypłacane przez Spółkę stanowią świadczenie
    o charakterze odszkodowawczym, mające na celu zniwelowanie szkód powstałych w
    transporcie. Ze względu na to, w ocenie Spółki nie może ona zaliczyć poniesionych
    wydatków do kosztów uzyskania przychodów.
    Podsumowując, środki pieniężne (zwrot kosztów naprawy Towaru) wypłacane przez
    Wnioskodawcę na rzecz Dealera w ramach systemu obsługi rozliczeń związanych z
    uszkodzeniami w transporcie stanowią wydatki, które nie mogą zostać przez Spółkę
    zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 278 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...)
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach,
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu

    a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź
    też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, podatnik ma możliwość odliczenia dla celów
    podatkowych wszelkich wydatków, pod tym jednak warunkiem, że wykaże ich związek z
    prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na
    wielkość osiągniętego przychodu.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu,
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów
      lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o
      CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie
    wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, mogą stanowić koszt uzyskania
    przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi
    przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła
    przychodu.
    Państwa wątpliwości zawarte w pytaniu nr 1 dotyczą ustalenia, czy środki pieniężne (zwrot
    kosztów naprawy Towaru) otrzymywane przez Wnioskodawcę od Przewoźnika w ramach
    systemu obsługi rozliczeń związanych z uszkodzeniami w transporcie nie będą stanowić
    dla Spółki przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    prawnych. Przedmiotem wątpliwości zawartych w pytaniu nr 2 jest ustalenie, czy środki
    pieniężne (zwrot kosztów naprawy Towaru) wypłacane przez Wnioskodawcę na rzecz
    Dealera w ramach systemu obsługi rozliczeń związanych z uszkodzeniami w transporcie
    stanowią wydatki, które nie mogą zostać przez Spółkę zaliczone do kosztów uzyskania
    przychodów.
    Jak wskazano powyżej, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu muszą zostać spełnione wszystkie warunki określone w przepisie art.
    15 ust. 1 ustawy o CIT. Jednym z tych warunków jest definitywność, która oznacza że
    wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona.
    W rozpatrywanej sprawie Spółka przejęła funkcje dotyczące pośredniczenia w
    rozliczeniach szkód powstałych w transporcie pomiędzy Przewoźnikami i Dealerami. W
    związku z powyższym, Wnioskodawca odpowiada za rozliczenie szkody transportowej,
    podczas dostarczania samochodu do Dealera. Dealer wystawia na rzecz Spółki notę
    obciążeniową w wysokości kosztów naprawy Towaru. Następnie Spółka wystawia notę
    debetową na rzecz Przewoźnika w tej samej wysokości.

    Z powyższego wynika, że Państwa Spółka nie odpowiada za samo dostarczenie Towaru do
    Dealera. Dostarczany Towar nie jest również własnością Wnioskodawcy.
    W konsekwencji, Państwa Spółka jedynie pośredniczy w rozliczeniach z tytułu uszkodzeń
    towarów. Zatem, środki pieniężne wypłacone/wypłacane przez Spółkę na rzecz Dealera w
    ramach systemu obsługi rozliczeń związanych z uszkodzeniami w transporcie nie będą
    stanowiły kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT,
    bowiem w tej sytuacji brak jest definitywności poniesionych wydatków, a ponadto wydatki
    te dotyczą innego podmiotu niż Wnioskodawca.
    Tym samym, wydatki poniesione/ponoszone przez Państwa na rzecz Dealerów nie
    spełniają ogólnej definicji kosztów uzyskania przychodów zawartej w art. 15 ust. 1 Ustawy
    o CIT.
    Państwa wątpliwości dotyczą również ustalenia, czy zwrot kosztów naprawy Towaru
    otrzymany/otrzymywany przez Spółkę od Przewoźnika w ramach systemu obsługi
    rozliczeń związanych z uszkodzeniami w transporcie stanowi/będzie stanowić dla Spółki
    przychód polegający opodatkowaniu.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
      Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane
      pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
    Na podstawie art. 12 ust. 1 Ustawy o CIT, można stwierdzić, że co do zasady przychodem
    jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika, powiększająca jego aktywa, mająca
    definitywny charakter, którą może on rozporządzać jak własną – przychód powstaje zatem
    z momentem jego faktycznego uzyskania przez podatnika, czyli wpływu, bezpośrednio do
    majątku podatnika względnie na jego rachunek, wymienionych środków, skutkującego
    powstaniem po stronie podatnika możliwości dysponowania tymi środkami.
    Co istotne, przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika,
    powiększająca jego aktywa, o ile nie została wyłączona z przychodów podatkowych, na
    podstawie art. 12 ust. 4 Ustawy o CIT.
    W myśl art. 12 ust. 4 pkt 6a Ustawy o CIT:
      Do przychodów nie zalicza się zwróconych innych wydatków niezaliczonych do
      kosztów uzyskania przychodów.
    Cytowany przepis odnosi się wyłącznie do poniesionych i zwróconych podatnikowi
    wydatków niezaliczonych z uwagi na niespełnienie przesłanek wynikających z art. 15
    ustawy o CIT bądź z mocy art. 16 tej ustawy do kosztów uzyskania przychodów. Aby dany
    wydatek mógł być zaliczony do kategorii „innych wydatków”, o których mowa w art. 12 ust.
    4 pkt 6a Ustawy o CIT, konieczne jest, by „wydatek ten nie został zaliczony do kosztów
    uzyskania przychodów” w rozumieniu przepisu art. 15 lub z uwagi na art. 16 tej ustawy
    oraz by wydatek został wcześniej przez podatnika poniesiony, a następnie zwrócony
    podatnikowi. Przy czym wydatek poniesiony powinien być odpowiednikiem wydatku
    zwróconego. Tak więc „wydatek zwrócony” to ten sam, a nie taki sam wydatek, który został
    poniesiony.
    W rozpatrywanej sprawie w pierwszej kolejności Spółka ponosi koszty naprawy Towaru na
    podstawie noty obciążeniowej wystawionej przez Dealerów. Następnie Spółka wystawia
    notę Debetową na rzecz Przewoźnika, na podstawie której otrzymuje przelew środków
    pieniężnych stanowiących zwrot kosztów naprawy uszkodzonego w transporcie Towaru.
    Jak wskazano powyżej, środki pieniężne wypłacane na rzecz Dealerów nie stanowią
    kosztów uzyskania przychodów Spółki.

    Z powyższego wynika, że zwrot kosztów naprawy towaru otrzymany od Przewoźnika nie
    będzie stanowić dla Spółki przychodu podlegającego opodatkowaniu, bowiem w
    analizowanej sprawie zastosowanie znajdzie art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT, który
    wyłącza z przychodów zwrócone wydatki niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu.
    Z kolei w sytuacji, gdy przelew środków pieniężnych (zwrot kosztów naprawy) od
    Przewoźnika do Wnioskodawcy będzie następować przed przelewem środków
    pieniężnych od Wnioskodawcy do Dealera zastosowania nie znajdzie ww. art. 12 ust. 4 pkt
    6a ustawy o CIT.
    W tym przypadku otrzymane przez Państwa środki pieniężne nie będą spełniały
    warunków zaliczenia otrzymanego przysporzenia do kategorii przychodów podatkowych
    na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o CIT z uwagi na brak definitywnego charakteru tego
    przysporzenia.
    Z przepisu tego wynika bowiem, że przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku
    podatnika, powiększająca jego aktywa, mająca definitywny charakter, którą może on
    rozporządzać jak własną.
    Z kolei, jak wynika z opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego Państwa Spółka pełni
    /będzie pełniła funkcję agenta ds. rozliczeń, który jedynie pośredniczy w transferze
    środków pieniężnych.
    W konsekwencji, również z tym przypadku środki pieniężne otrzymywane przez Państwa
    nie stanowią/nie będą stanowić dla Spółki przychodu podlegającego opodatkowaniu.
    Zatem, Państwa stanowisko do pytań nr 1 i 2 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo
    przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.