Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP2/443-1330/14-4/EN
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2015-03-10
Teza: Czy otrzymane odszkodowanie za wywłaszczenie pociąga za sobą konieczność zapłacenia podatku VAT?
Słowa kluczowe: działki; grunty; grunty-sprzedaż gruntów; majątek-majątek prywatny; nieruchomości-sprzedaż nieruchomości; podatnik; sprzedaż; wywłaszczenie
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z 22 grudnia 2014 r. (data wpływu 23 grudnia 2014 r.) uzupełnionym pismem z 22 lutego 2015 r. (data wpływu 24 lutego 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT wywłaszczenia nieruchomości – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 23 grudnia 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT wywłaszczenia nieruchomości. Przedmiotowy wniosek uzupełniono pismem z 22 lutego 2015 r. (data wpływu 24 lutego 2015 r.), w którym doprecyzowano opis sprawy.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawczyni wraz z mężem pracują na umowach o pracę i żadne z nich nie prowadzi działalności gospodarczej. Jednocześnie Wnioskodawczyni wraz z mężem są współwłaścicielami gospodarstwa rolnego o powierzchni ok. 2 ha z agroturystyką do 5 pokoi (płacą podatek rolny, ale podlegają pod ZUS). W związku z wywłaszczeniem części terenu Wnioskodawczyni wraz z mężem otrzymała decyzję o ustaleniu odszkodowania w wysokości wyceny prawa własności gruntu oraz prawa własności części składowych gruntu.

W uzupełnieniu do wniosku wskazano, że:

1.  Wnioskodawczyni nie jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług z tytułu prowadzenia działalności rolniczej bądź działalności gospodarczej.
2.  Wnioskodawczyni otrzymała darowiznę od swojego męża dnia 22 lipca 2004 r. (…) na zasadach współwłasności. Mąż Wnioskodawczyni otrzymał przedmiotową nieruchomość jako darowiznę od swoich rodziców dnia 18 listopada 1988 roku (…).
3.  Przedmiotowe nieruchomości były użytkowane jako gospodarstwo rolne. Nie były wykorzystywane w działalności gospodarczej, nie dokonywano zbioru i sprzedaży płodów rolnych. Grunt nigdy nie był przedmiotem najmu i dzierżawy.
4.  Przedmiotowa nieruchomość jest objęta planem zagospodarowania przestrzennego. Obszar objęty wywłaszczeniem należał do części R – grunty orne i trwałe użytki zielone. Dalsze części, to RM – zabudowa mieszkaniowa zagrodowa wraz z ogrodami przydomowymi i niezbędnymi urządzeniami towarzyszącymi, WS – tereny stawów hodowlanych. Wnioskodawczyni nie wnosiła o objęcie nieruchomości miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
5.  Na moment wywłaszczenia nie istniały decyzje o warunkach zabudowy.
6.  Wnioskodawczyni poza wywłaszczonymi nieruchomościami nie dokonywała dostaw jakichkolwiek nieruchomości.
7.  Wnioskodawczyni nie poniosła żadnych nakładów oraz nie podjęła żadnych czynności w celu przygotowania działek budowlanych do sprzedaży. Przedmiotowy teren nie stanowi działek budowlanych.
8.  Przedmiotowa nieruchomość w zakresie objętym wywłaszczeniem nie była zabudowana. Jedynym obiektem budowlanym na terenie wywłaszczonym były słupki bramy wjazdowej i około 4 metrowy murek, wybudowane z kamienia polnego. Słupki i murek zostały wybudowane na początku lat 90-tych (dalszą część ogrodzenia stanowiły żywopłoty). Na terenie wywłaszczonym znajdowały się drzewa i żywopłoty. W odniesieniu do budynku mieszkalnego, który znajduje się na posesji Wnioskodawczyni i jej męża i nie stanowił przedmiotu wywłaszczenia Zainteresowana poinformowała, że w latach 90-tych dokonano wymiany poszycia dachu i stolarki okiennej, dobudowano taras. W kolejnych latach ponoszono nakłady na bieżącą konserwację i drobne remonty.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy w zaistniałych okolicznościach otrzymanie odszkodowania za wywłaszczenie pociąga za sobą konieczność zapłacenia podatku VAT?

Zdaniem Wnioskodawczyni, transakcja nie zobowiązuje jej do zapłacenia podatku VAT. Swoją ocenę Wnioskodawczyni opiera na wykładni przepisów prawnych oraz interpretacji indywidualnej: „podatek od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT odszkodowania otrzymanego z tytułu wywłaszczenia nieruchomości”, wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu w dniu 15 stycznia 2014 roku (ILPP2/443-967/13-4/AK).

Podatnikami VAT są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą.

Wnioskodawczyni wydaje się, iż ani ona ani jej mąż nie mają statusu podatnika VAT, ze względu na to, iż: „nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności”.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą – opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy – przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:

1.  przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie,
2.  wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione,
3.  wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej,
4.  wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta,
5.  ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego,
6.  oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste,
7.  zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.

Art. 2 pkt 6 ustawy stanowi, że przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Natomiast w art. 8 ust. 1 ustawy wskazano, że przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Z uwagi na powyższe uregulowania, sprzedaż nieruchomości gruntowej (działki) stanowi dostawę towarów w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

Ponadto wskazać należy, że z przywołanego przepisu art. 7 ust. 1 ustawy wynika, iż przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów (nieruchomości) w zamian za odszkodowanie jest objęte podatkiem od towarów i usług (a więc także wówczas, gdy nie jest ono następstwem decyzji właściciela, lecz wynika z nakazu organu władzy publicznej lub z mocy samego prawa).

W takiej sytuacji uznać należy, że ma miejsce dostawa towarów w zamian za odszkodowanie, zaś odszkodowanie pełni funkcję wynagrodzenia za przeniesienie własności towarów, czyniąc tego rodzaju dostawę faktycznie odpłatną – objętą opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług.

Zatem, wynagrodzenie musi mieć konkretny wymiar, a więc być konkretną wielkością wyrażalną w pieniądzu. Dostawę można uznać za dokonaną odpłatnie, dopiero gdy istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru. Oznacza to, że przeniesienie z mocy prawa własności towarów nabiera odpłatnego charakteru dopiero w momencie przyznania odszkodowania i ustalenia jego wysokości.

Zgodnie z art. 112 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 518), wywłaszczenie nieruchomości polega na pozbawieniu albo ograniczeniu, w drodze decyzji, prawa własności, prawa użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego na nieruchomości.

W myśl art. 128 ust. 1 ww. ustawy, wywłaszczenie własności nieruchomości, użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego następuje za odszkodowaniem na rzecz osoby wywłaszczonej odpowiadającym wartości tych praw.

Z powołanych przepisów wynika zatem, że istotą wywłaszczenia jest pozbawienie lub ograniczenie m.in. prawa własności nieruchomości. Dokonuje się tego za odszkodowaniem wypłaconym na rzecz osoby (podmiotu) wywłaszczanego, co poprzedza wydanie aktu prawnego w randze decyzji. Podmiotem podejmującym cały katalog czynności prawnych jest organ administracji, nie wymaga się tu współdziałania, czy jakiejkolwiek innej inicjatywy ze strony podmiotu wywłaszczanego.

Zauważyć należy, że samo stwierdzenie, iż podmiot dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu nie jest wystarczającą przesłanką, aby daną czynność opodatkować podatkiem od towarów i usług. Istotnym jest, aby podmiot działał w charakterze podatnika, a więc osoby prowadzącej działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

Powyższe oznacza, że zakres opodatkowania podatkiem VAT wyznacza nie tylko czynnik przedmiotowy – opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów lub odpłatne świadczenie usług, ale także czynnik podmiotowy – czynności muszą być wykonywane przez podatnika.

Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy – podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – mocą art. 15 ust. 2 ustawy – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Określony w cytowanej ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie o podatku od towarów i usług, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.

W kontekście powyższego nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt (dokonując jego dostawy w ramach wywłaszczeniach) działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

W podobny sposób rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w orzeczeniu z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w myśl którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT.

Ponadto, jak wynika z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10, dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

W kwestii opodatkowania dostawy gruntów istotne jest, czy w świetle zaprezentowanego we wniosku opisu sprawy Wnioskodawczyni w celu dokonania sprzedaży nieruchomości podjęła aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania jej za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1 ze zm.) – a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy – jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży (dostawy) tej rzeczy.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawczyni wraz z mężem pracują na umowach o pracę i żadne z nich nie prowadzi działalności gospodarczej. Jednocześnie Wnioskodawczyni wraz z mężem są współwłaścicielami gospodarstwa rolnego o powierzchni ok. 2 ha z agroturystyką do 5 pokoi (płacą podatek rolny, ale podlegają pod ZUS). W związku z wywłaszczeniem części terenu Wnioskodawczyni wraz z mężem otrzymała decyzję o ustaleniu odszkodowania w wysokości wyceny prawa własności gruntu oraz prawa własności części składowych gruntu. W uzupełnieniu do wniosku wskazano, że Wnioskodawczyni nie jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług z tytułu prowadzenia działalności rolniczej bądź działalności gospodarczej. Wnioskodawczyni otrzymała darowiznę od swojego męża na zasadach współwłasności. Natomiast mąż Wnioskodawczyni otrzymał przedmiotową nieruchomość jako darowiznę od swoich rodziców. Przedmiotowe nieruchomości były użytkowane jako gospodarstwo rolne. Nie były wykorzystywane w działalności gospodarczej, nie dokonywano zbioru i sprzedaży płodów rolnych. Grunt nigdy nie był przedmiotem najmu i dzierżawy. Przedmiotowa nieruchomość jest objęta planem zagospodarowania przestrzennego. Obszar objęty wywłaszczeniem należał do części R – grunty orne i trwałe użytki zielone. Dalsze części, to RM – zabudowa mieszkaniowa zagrodowa wraz z ogrodami przydomowymi i niezbędnymi urządzeniami towarzyszącymi, WS – tereny stawów hodowlanych. Wnioskodawczyni nie wnosiła o objęcie nieruchomości miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Na moment wywłaszczenia nie istniały decyzje o warunkach zabudowy. Wnioskodawczyni poza wywłaszczonymi nieruchomościami nie dokonywała dostaw jakichkolwiek nieruchomości. Wnioskodawczyni nie poniosła żadnych nakładów oraz nie podjęła żadnych czynności w celu przygotowania działek budowlanych do sprzedaży. Przedmiotowy teren nie stanowi działek budowlanych. Przedmiotowa nieruchomość w zakresie objętym wywłaszczeniem nie była zabudowana. Jedynym obiektem budowlanym na terenie wywłaszczonym były słupki bramy wjazdowej i około 4 metrowy murek, wybudowane z kamienia polnego. Słupki i murek zostały wybudowane na początku lat 90-tych (dalszą część ogrodzenia stanowiły żywopłoty). Na terenie wywłaszczonym znajdowały się drzewa i żywopłoty.

Z zawartego we wniosku opisu sprawy nie wynika taka aktywność Wnioskodawczyni, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W niniejszej sprawie Wnioskodawczyni nie podjęła bowiem ciągu działań (takich jak: nabycie działek, wystąpienie o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wystąpienie o warunki zabudowy lub pozwolenie na budowę, uzbrojenie terenu czy ogrodzenie działek, działania marketingowe itd.), które wskazywałyby na aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami.

A zatem, w niniejszej sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać Wnioskodawczynię za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, polegającą na handlu nieruchomościami. Jak wcześniej wyjaśniono, aby uznać określoną sprzedaż za opodatkowaną podatkiem VAT nie wystarczy stwierdzić jedynie dostawę towarów, lecz wymagane jest określenie podmiotu dokonującego dostawy za występującego w związku ze sprzedażą jako podatnika podatku od towarów i usług. W niniejszej sprawie takich przesłanek brak.

W przedmiotowej sprawie uznać zatem należy, że Wnioskodawczyni dokonując dostawy nieruchomości wraz z częściami składowymi w ramach wywłaszczenia nie działa w charakterze podatnika, a czynność ta nie nosi znamion działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Powyższe wynika z faktu, że dostawa przez Wnioskodawczynię nieruchomości gruntowej wykorzystywanej na własne potrzeby, stanowi zwykłe wykonywanie prawa własności, a ponadto dostawa ta nie jest wynikiem swobodnego dysponowania nieruchomościami, a tylko skutkiem wywłaszczenia.

Tym samym, w przedmiotowej sprawie Wnioskodawczyni, dokonując dostawy nieruchomości stanowiącej jej majątek prywatny, korzysta z przysługującego jej prawa do rozporządzania własnym majątkiem. Skutkiem powyższego – stosownie do zapisów orzecznictwa – transakcja zbycia nieruchomości gruntowej nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Reasumując, Wnioskodawczyni dokonując dostawy nieruchomości wraz z częściami składowymi w ramach wywłaszczenia nie ma obowiązku opodatkowania tej transakcji podatkiem VAT.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Ponadto wskazać należy, że zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).

Wobec powyższego, udzielona interpretacja indywidualna jest wiążąca tylko dla Wnioskodawczyni, a nie dla jej męża.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.